pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ภาษาเตอร์กิกโฆรอซอน

ภาษาเตอร์กิกโฆรอซอน (خراسان تركچىسى, ) เป็นภาษาหนึ่งในภาษากลุ่มเตอร์กิกที่พูดในบริเวณตอนเหนือของจังหวัดโฆรอซอนเหนือและจังหวัดโฆรอซอเนแรแซวี ประเทศอิหร่าน ผู้พูดภาษานี้เกือบทั้งหมดสามารถพูดภาษาเปอร์เซียได้
== การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์ ==
ภาษาเตอร์กิกโฆรอซอนส่วนใหญ่ใช้พูดในอิหร่านหลายจังหวัด ถ้านับสำเนียงโอคุซของภาษาอุซเบกเป็นสำเนียงของภาษานี้ด้วย ก็จะมีผู้พูดอยู่ทางตอนใต้ของอุซเบกิสถานเช่นกัน ภาษานี้แบ่งเป็นสามสำเนียงคือ เหนือ ใต้และตะวันตก
== การจัดจำแนกและภาษาใกล้เคียง ==
ภาษาเตอร์กิกโฆรอซอนจัดอยู่ในภาษากลุ่มโอคุซของภาษากลุ่มเตอร์กิกซึ่งรวมภาษาตุรกี ภาษาอาเซอร์ไบจาน ภาษากากาอุซ ภาษาตุรกีกากาอุซบอลข่าน ภาษาเติร์กเมนและภาษาซาลาร์ และสำเนียงโอคุซที่ใช้พูดในอุซเบกิสถาน ภาษาเตอร์กิกโฆรอซอนถือว่าใกล้เคียงมากกับภาษาอุซเบกสำเนียงโอคุซและภาษาเติร์กเมน และใกล้เคียงกับสำเนียงของภาษาอาเซอร์ไบจานที่ใช้พูดในอิหร่าน
==เสียง==
===พยัญชนะ===
===สระ===
== ลักษณะของภาษา ==
===นาม===
คำนามทำให้เป็นรูปพหูพจน์ด้วยการเติมปัจจัย-lAr ซึ่งมีสองรูปคือ -lar และ –lær ขึ้นกับการเปลี่ยนเสียงสระ การกของนามจำแนกโดยการลงท้ายด้วยปัจจัยที่ขึ้นกับการเปลี่ยนเสียงสระและสระหรือพยัญชนะที่ตามมา การแสดงความเป็นเจ้าของจะเติมปัจจัยเข้าที่นามที่ถูกถือครอง
{|class="wikitable"
!การก!!หลังสระ!!หลังพยัญชนะ
|-
!Nominative
|colspan="2" align="center" | ไม่มีการลงท้าย
|-
!Genitive
|niŋ/nin
|iŋ/in
|-
!Dative
|ya/yæ
|a/æ
|-
!Accusative
|ni/n
|i/
|-
!Locative
|colspan="2" align="center"|da/dæ
|-
!Ablative
|colspan="2" align="center"|dan/dæn
|-
!Instrumental
|colspan="2" align="center"|nan/næn
|}
===สรรพนาม===
ภาษาเตอร์กิกโฆรอซอนมีสรรพนามแทนบุคคล 6 คำ และจะมีการลงท้ายต่างจากนามปกติ
{|class="wikitable"
!
!เอกพจน์
!พหูพจน์
|-
!บุรุษที่ 1
|mæn
|bz
|-
!บุรุษที่ 2
|sæn
|siz
|-
!บุรุษที่ 3
|o
|olar
|}
===สรรพนามแสดงความเป็นเจ้าของ===
{|class="wikitable"
!
!เอกพจน์
!พหูพจน์
|-
!บุรุษที่ 1
|(I)m
|(I)mIz
|-
!บุรุษที่ 2
|(I)ŋ
|(I)ŋIz
|-
!บุรุษที่ 3
|(s)I
|lArI
|}
===กริยา===
คำกริยามีการแบ่งย่อยตามกาล ความมุ่งหมาย มาลา บุคคล และจำนวน รูปพื้นฐานของกริยาลงท้ายด้วย -max
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ตระกูลภาษาเตอร์กิก
ภาษาในประเทศอิหร่าน
โรงเรียนมัญจาศึกษา

โรงเรียนมัญจาศึกษา (อังกฤษ : Manchasuksa School,อักษรย่อ: ม.ศ. ,M.C.) เป็นสถานศึกษาแห่งแรกของจังหวัดขอนแก่นที่ผ่านการประเมินโรงเรียนต้นแบบ โรงเรียนในฝัน และโรงเรียนวิถีพุทธชั้นนำ รุ่นที่ 10
== ประวัติโรงเรียนมัญจาศึกษา ==
โรงเรียนมัญจาศึกษา ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2515 เปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น จำนวน 2 ห้องเรียน จำนวนนักเรียน 90 คน เป็นโรงเรียนสาขาของโรงเรียนบ้านไผ่ (ขก5) อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น ปีแรกที่เปิดทำการสอนได้อาศัยที่เรียนชั่วคราวของโรงเรียนชุมชนบ้านหันมัญจา คีรี อำเภอมัญจาคีร ี(โรงเรียนประถม) เป็นสถานที่เรียนชั่วคราวมี นายสุวรรณ พิริยะอนันตกุล ศึกษาธิการอำเภอมัญจาคีรี รักษาการในตำแหน่งครูใหญ่  ในปีเดียวกันนั้น ได้แต่งตั้ง  นายอุดม ภักดี ให้มาดำรงค์ตำแหน่งครูใหญ่ ใน ปี พ.ศ. 2516 โรงเรียน อำเภอและจังหวัดร่วมกันทำเรื่องขอโรงบ่มใบยาขององค์การยาสูบขององค์การยาสูบ กระทรวงการคลัง ซึ่งได้เลิกกิจการไป กระทรวงการคลังได้อนุเคราะห์มอบให้เป็นกรรมสิทธิ์ของกรมสามัญศึกษา เพื่อใช้เป็นที่ตั้งของโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอ มีเนื้อที่ประมาณ 23 ไร่ 1 งาน 61 ตารางวา และสิ่งปลูกสร้างอื่น ๆ อีก แต่ค่อนข้างชำรุด ที่ดินแปลงนี้เป็นที่ตั้งของอาคารเรียน โรงฝึกงาน แปลงเกษตร โรงอาหาร หอประชุม สนามกีฬาบางส่วนเนื่องจากสถานที่ของโรงเรียนคับแคบ ต่อมาจังหวัดได้อนุมัติให้โรงเรียนใช้ที่ดินราชพัสดุอีก 1 แปลง เนื้อที่ประมาณ 15 ไร่ 1 งาน 91 ตารางวา และปัจจุบันโรงเรียนมีเนื้อที่รวม 2 แปลง เป็นเนื้อที่ 38 ไร่ 3 งาน 52 ตารางวา
== รายนามผู้บริหารโรงเรียนมัญจาศึกษา ==
== แผนการเรียนการสอนของทางโรงเรียน/หลักสูตร ==
แผนการเรียนห้องเรียนหลักสูตรทั่วไป
แผนการเรียนห้องเรียนพิเศษ วิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม GIFTED GTEP , (GEFTED AND TALENTED EDUCATION PROGRAM)
== ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง ==
พิมศิริ ศิริแก้ว (นักยกน้ำหนักเหรียญเงินโอลิมปิก2012)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์โรงเรียนมัญจาศึกษา
โรงเรียนในจังหวัดขอนแก่น
โรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอในจังหวัดขอนแก่น
โรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่
โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาขอนแก่น
โรงเรียนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2515
อำเภอมัญจาคีรี
แยกบรมราชชนนี

แยกบรมราชชนนี เป็นสี่แยกจุดตัดถนนจรัญสนิทวงศ์ ถนนสมเด็จพระปิ่นเกล้า และเป็นจุดเริ่มต้นของถนนบรมราชชนนี ในพื้นที่เขตบางกอกน้อยและบางพลัด กรุงเทพมหานคร ในอดีตมีชื่อเรียกว่า "แยกปิ่นเกล้า" หรือ "แยก 35 โบวล์" เนื่องจากเคยเป็นที่ตั้งของสถานบริการโบว์ลิงแห่งหนึ่ง ชื่อ "35 โบวล์" (ปิดตัวปี พ.ศ. 2542) ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นแยกบรมราชชนนี ตามชื่อถนนพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร ปัจจุบันแยกนี้มีอุโมงค์ลอดทางแยกตามแนวถนนจรัญสนิทวงศ์ ซึ่งขุดเมื่อ พ.ศ. 2553 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2556 และมีสะพานข้ามแยกบนถนนบรมราชชนนีและถนนสมเด็จพระปิ่นเกล้า
== สถานที่สำคัญบริเวณแยก ==
ห้างสรรพสินค้าพาต้า
ธนบุรีรามา
==อ้างอิง==
== ดูเพิ่ม ==
ถนนบรมราชชนนี
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บรมราชชนนี
บรมราชชนนี
บรมราชชนนี
หลวงพรตพิทยพยัต (พรต เดชา)

ศาสตราจารย์พรต เดชา หรือ อำมาตย์โท ศาสตราจารย์ หลวงพรตพิทยพยัต (Luang Brata) เกิดเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2438 เป็นอาจารย์ชาวไทย เริ่มดำรงตำแหน่งเป็นอาจารย์พิเศษสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ พรตเคยดำรงตำแหน่งสำคัญทางการศึกษาเป็นคณบดีคณะอักษรศาสตร์และวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในช่วง พ.ศ. 2478 - 2483 และหัวหน้าแผนกปรุงยา คณะแพทยศาสตร์และศิริราชพยาบาล จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
== ประวัติ ==
พรต เดชา เกิดเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2438 เข้ารับการศึกษา ณ โรงเรียนสวนกุหลาบ ต่อมาได้เข้าศึกษาต่อในสาขาวิชาวิทยาศาสตร์ ณ มหาวิทยาลัยบริสตอล ภายหลังสำเร็จการศึกษาแล้วได้ดำรงตำแหน่งอาจารย์พิเศษ สังกัดกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2463 ในระหว่างนั้นได้เป็นอาจารย์พิเศษทำการสอนในหลายโรงเรียน ต่อมาเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ปีเดียวกัน ได้ย้ายมาเป็นอาจารย์ประจำโรงเรียนมัธยมวัดเบญจมบพิตร รับผิดชอบในวิชาคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ และได้รับพระราชทานยศเป็นรองอำมาตย์เอกในวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2466
ต่อมาก็ได้เลื่อนยศเป็นอำมาตย์โทและได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น "หลวงพรตพิทยพยัต" เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2464 และได้ย้ายมาเป็นอาจารย์ในคณะอักษรศาสตร์และวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2471 รับผิดชอบงานสอนวิชา
วงเวียนเล็ก

แยกวงเวียนเล็ก ปัจจุบันเป็นสี่แยกจุดบรรจบถนนอรุณอมรินทร์ตัดใหม่และถนนสมเด็จเจ้าพระยา กับถนนประชาธิปก ในพื้นที่เขตธนบุรี และคลองสาน กรุงเทพมหานคร บริเวณหน้าโรงเรียนศึกษานารี ในอดีตเคยเป็นวงเวียนหอนาฬิกาที่รับการจราจรจากสะพานพุทธ และวงเวียนสมเด็จพระเจ้าตากสิน หรือวงเวียนใหญ่ มีทางแยกถนนสมเด็จเจ้าพระยาไปยังท่าดินแดงและคลองสาน และมีทางแยกถนนเทศบาลสาย 3 เลียบคลองบางไส้ไก่ไปยังชุมชนย่านบุปผารามและวัดกัลยาณมิตร วงเวียนนี้จึงเรียกชื่อว่า "วงเวียนเล็ก" คู่กับ "วงเวียนใหญ่" ที่อยู่ใกล้เคียงกัน
ในภายหลังมีการก่อสร้างสะพานพระปกเกล้า ซึ่งมีเชิงลาดขึ้นสะพานใกล้วงเวียนเล็กมาก จึงได้รื้อวงเวียนเล็กและหอนาฬิกาเดิมทิ้ง และปรับให้เป็นแยกวงเวียนเล็กในช่วงที่สะพานพระปกเกล้ายังก่อสร้างไม่แล้วเสร็จ หลังจากสะพานพระปกเกล้าแล้วเสร็จ เพื่อไม่ให้เป็นการตัดกระแสการจราจรหลักบนถนนประชาธิปกทั้งขาขึ้นและขาลงสะพานพระปกเกล้า จึงได้ยกเลิกการเป็นแยกวงเวียนเล็กทำเกาะกลางถนนปิดกั้นตามแนวถนนประชาธิปก ทำให้กายภาพปัจจุบันไม่มีสภาพการเป็นวงเวียนหรือสี่แยกอีกต่อไป โดยแยกวงเวียนเล็กแต่ละฝั่งจะไม่สามารถสัญจรถึงกันได้ ต้องไปกลับรถที่แยกบ้านแขกหรือใต้สะพานพุทธแทน
นอกจากนี้ จุดบรรจบถนนเทศบาลสาย 3 บริเวณหน้าโรงเรียนศึกษานารียังได้มีการตัดถนนอรุณอมรินทร์มาเชื่อมต่อในภายหลัง ทำให้ช่องทางสัญจรจากย่านวัดกัลยาณ์ขยายใหญ่ขึ้น และสามารถใช้เป็นเส้นทางลัดออกจากวงเวียนเล็กไปยังแยกวังเดิมและแยกศิริราชได้สะดวกยิ่งขึ้น แต่รถที่มาจากถนนอรุณอมรินทร์เข้าสู่แยกวงเวียนเล็กจะถูกบังคับให้เลี้ยวซ้ายเพื่อขึ้นสะพานพระปกเกล้า ไม่สามารถตัดกระแสการจราจรไปใช้สะพานพุทธได้
ปัจจุบัน บริเวณแยกวงเวียนเล็กมีการก่อสร้างหอนาฬิกาขึ้น บริเวณริมคลองสมเด็จเจ้าพระยา ฝั่งเขตคลองสาน เพื่อฟื้นฟูประวัติศาสตร์ท้องถิ่นของวงเวียนเล็กอีกครั้งหนึ่ง
== สามแยกมารยาทดี ==
เป็นสามแยกจุดบรรจบของถนนพญาไม้ (ถนนใต้สะพานพุทธและสะพานพระปกเกล้าฝั่งธนบุรี) กับถนนสมเด็จเจ้าพระยา เกิดขึ้นภายหลังการก่อสร้างสะพานพระปกเกล้า ที่ทำให้เส้นทางสัญจรใต้สะพานพุทธที่เคยบรรจบออกสู่ถนนประชาธิปกโดยตรง ต้องย้ายมายังตำแหน่งปัจจุบันห่างจากถนนประชาธิปกเล็กน้อย สามแยกแห่งนี้ไม่มีชื่ออย่างเป็นทางการ แต่เรียกกันในท้องถิ่นว่าสามแยกมารยาทดี เนื่องจากเป็นทางแยกที่ไม่มีสัญญาณไฟจราจร แต่อาศัยการให้ทางของรถแต่ละทิศทาง บริเวณสามแยกเป็นที่ตั้งของตลาดพระเครื่องวงเวียนเล็ก และมีร้านอาหารหลายร้านที่ขึ้นชื่อในย่านวงเวียนเล็ก
== สถานที่สำคัญบริเวณแยก ==
โรงเรียนศึกษานารี
วัดประยุรวงศาวาส
วัดพิชัยญาติการาม
วัดอนงคาราม
== ดูเพิ่ม ==
ถนนอรุณอมรินทร์
สะพานพระปกเกล้า
ถนนประชาธิปก
รถไฟฟ้ามหานคร สายสีม่วง
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เล็ก
เล็ก
วงเวียนเล็ก
วงเวียนเล็ก
วงเวียนเล็ก
เตยหอม

เตยหอม  เป็นไม้ยืนต้นพุ่มเล็ก ขึ้นเป็นกอ ใบเป็นใบเดี่ยว เรียงสลับเวียนเป็นเกลียวขึ้นไปจนถึงยอด ใบเป็นทางยาว สีเข้ม เป็นมันเผือก ขอบใบเรียบ แต่ใบบางต้นอาจมีหนาม ในใบมีกลิ่นหอมจากน้ำมันหอมระเหย Fragrant Screw Pine สีเขียวจากใบเป็นสีของคลอโรฟิลล์ ใช้แต่งสีขนมได้
==การใช้ประโยชน์==
ในบังกลาเทศเรียกว่า ketaki ใช้เพิ่มกลิ่นหอมของ ข้าวพิลาฟ หรือข้าวปุเลา  บิรยานี และพุดดิ้งมะพร้าว payesh  ในอินโดนีเซียเรียก pandan wangi พม่าเรียก soon-mhway  ในศรีลังกาเรียก rampe   ในเวียดนามเรียก lá dứa ใบใช้ได้ทั้งใบสดและใบแห้ง และมีขายในรูปใบแช่แข็งในประเทศที่ปลูกไม่ได้ ใช้ปรุงกลิ่นในอาหารของหลายประเทศเช่น อินโดนีเซีย สิงคโปร์ ฟิลิปปินส์ มาเลเซีย ไทย บังกลาเทศ เวียดนาม จีน ศรีลังกา และพม่า โดยเฉพาะข้าวและขนม

การใช้มีทั้งนำไปขยำกับกะทิ ใส่ในภาชนะหุงต้ม ไก่ใบเตยจะเป็นการนำใบเตยมาห่อไก่แล้วนำไปทอด ใช้แต่งกลิ่นเค้กใบเตย และของหวานอื่น ๆ  ในฟิลิปปินส์ใช้เตยหอมแต่งกลิ่นในสลัดที่เรียก  buko pandan
กลิ่นหอมของใบเตยเกิดจากสารเคมีที่เรียกว่า 2-acetyl-1-pyrroline ซึ่งเป็นกลิ่นแบบเดียวกับที่พบในขนมปังขาว ข้าวหอมมะลิและดอกชมนาด  มีสารสกัดจากใบเตยขาย ซึ่งมักจะแต่งสีเขียว ใบใช้ไล่แมลงสาบได้
== อ้างอิง ==
Li J. and Ho S.H. (2003). Pandan leaves (Pandanus amaryllifolius Roxb.) As A Natural Cockroach Repellent . Proceedings of the 9th National Undergraduate Research Opportunites Programme (2003-09-13).
Van Wyk, Ben-Erik (2005). Food Plants of the World. Portland, Oregon: Timber Press, Inc. ISBN 0-88192-743-0
== แหล่งข้อมูลอื่น==
Spices: P. amaryllifolius
Pandanus amaryllifolius photo
Siam-Herbs
วงศ์เตยทะเล
เครื่องเทศ
พืชใช้แต่งกลิ่นอาหาร
คำฝอย

คำฝอย  เป็นไม้ล้มลุก ในวงศ์ทานตะวัน (Asteraceae) มีความสูง 40-130 เซนติเมตร ลำต้นเป็นสันแตกกิ่งก้านมาก ใบเดี่ยวเรียงสลับรูปวงรี ใบหอก หรือขอบขนาน ขอบใบหยักฟันเลื่อย ปลายเป็นหนามแหลม ใบประดับแข็งเป็นหนาม รองรับช่อดอก ดอกเป็นดอกช่อ มีดอกย่อยขนาดเล็ก ๆ จำนวนมาก ออกที่ปลายยอด ดอกอ่อนเป็นสีเหลืองแล้วเปลี่ยนเป็นสีแดงภายหลัง ผลแห้งไม่แตก เมล็ดเป็นรูปสามเหลี่ยม สีขาว ขนาดเล็ก
สารสีเหลืองส้มในกลีบดอกคือคาร์ทามินและ แซฟฟลาเวอร์เยลโลว์ ใช้แต่งสีอาหาร โดยนำดอกมาแช่น้ำร้อนและใช้ทำสีย้อมผ้ามาแต่โบราณ
ซึ่งดอกคำฝอยแห้ง พบปรากฏเรียกอยู่ในพระคัมภีร์ทางการแพทย์แผนไทยในชื่อว่า "โกฐกุสุมภ์"
นอกจากนี้แล้ว ดอกของคำฝอยยังทำมาชงน้ำร้อนดื่มเพื่อสุขภาพได้แบบเก็กฮวยหรือน้ำชาได้อีกด้วย
== วรรณกรรม ==
คำฝอย ยังกลายมาเป็นชื่อบทในวรรณกรรมของญี่ปุ่นเรื่อง "ตำนานเก็นจิ" (源氏物語) ตอน "ซูเอ็ตสึมูฮานะ" (末摘花) ด้วย ซึ่งแปลได้ว่า "คำฝอย" อันเป็นบทที่ 6 จากทั้งหมด 54 บท
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Complementary and Alternative Healing University (Chinese Herbology)
Ahmed M. Zahran, M. F. Omran, S. Z. Mansour and N. K. ‎Ibrahim. Effectiveness of Carthamus tinctorius L. in the ‎Restitution of Lipid Composition in Irradiated Rats. Egypt. ‎J. Rad. Sci. Applic., 20(1): 75-94 (2007).‎
Safflower production (in the United States)
Safflower field crops manual
UN FAO statistics on safflower production
Globe and Mail: "Calgary firm turns safflower into insulin"
List of Chemicals in Safflower (Dr. Duke's Databases) 
วงศ์ทานตะวัน
พืชให้สีย้อม
พืชที่รับประทานได้
กุหลาบมอญ

กุหลาบมอญ หรือ ยี่สุ่น  ไม้พุ่มสูง 1-2 เมตร ลำต้นและกิ่งก้านมีหนามแหลม ใบประกอบแบบขนนก เรียงสลับ ใบย่อยรูปไข่ ขอบใบหยักฟันเลื่อย ดอกออกที่ปลายกิ่งเป็นดอกช่อ กลีบดอกสีชมพู กลิ่นหอม ผลเป็นผลกลุ่ม ใช้แต่งกลิ่นขนม ชาวมอญนำมาปลูกสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
== อ้างอิง ==
มหาวิทยาลัยมหิดล. สมุนไพรสวนสิรีรุกขชาติ. กทม. คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล. 2539
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Harkness, P. (2003). The Rose: An Illustrated History. Firefly.
Huxley, A., ed. (1992). New RHS Dictionary of Gardening. Macmillan.
Damask Rose
สกุลกุหลาบ
พืชใช้แต่งกลิ่นอาหาร
เกมมาสเตอร์

เจเนอรอล เมเนจเจอร์ (อังกฤษ : General Manager) หรือ จีเอ็ม (GM) เป็นชื่อของตำแหน่งที่รับผิดชอบงานการดูแลและการให้บริการเกมออนไลน์ ที่ต้องมีการติดต่อกับลูกค้าเป็นอย่างมาก ซึ่งมักมีความสับสนกับ คอลเซ็นเตอร์ เนื่องจากมีลักษณะงานที่ต้องรับผิดชอบคล้ายคลึงกัน โดยมากส่วนที่แตกต่างกันระหว่างสองตำแหน่งนี้คือเกมมาสเตอร์มักมีความอำนาจในการดำเนินการเกี่ยวกับกรณีต่าง ๆ ในเกมมากกว่า เช่น มีอำนาจหน้าที่ในการตรวจสอบตัวละคร หน้าที่ในการดูแลการบริการในตัวเกม ไม่ว่าจะเป็นกิจกรรม หรือการป้องกันการทุจริตของผู้เล่น เป็นต้น ในขณะที่ คอลเซ็นเตอร์นั้นโดยมากมักจะมีหน้าที่ในการติดต่อกับผู้เล่นเป็นตัวกลางที่คอยเชื่อมระหว่างผู้เล่นกับบริษัทผู้ให้บริการเป็นหลักในหลากหลายช่องทาง ได้แก่ การรับสายโทรศัพท์ การตอบคำถามในเว็บบอร์ด
อย่างไรก็ตามในประเทศไทย บริษัทที่มีการแบ่งหน้าที่ระหว่าง เกมมาสเตอร์และคอลเซ็นเตอร์อย่างชัดเจนนั้น มีเพียงบริษัทเดียวคือ บริษัทเอเซียซอฟท์ คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) ส่วนบริษัทอื่น ๆ มักจะรวบเอาหน้าที่ของทั้งสองตำแหน่งไว้ด้วยกัน เพื่อให้ง่ายในการบริหารงาน และประหยัดทรัพยากรบุคคล
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รู้จักกับอาชีพเกมมาสเตอร์ให้ดีขึ้น
 
อาชีพทางคอมพิวเตอร์
คำศัพท์เกมเล่นตามบทบาท
สี่แยกอินโดจีน

สี่แยกอินโดจีน หรือ สี่แยกร้องโพธิ์ เป็นสี่แยกจุดตัดของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 (ช่วงพิษณุโลก–อุตรดิตถ์), ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 และถนนเลี่ยงเมืองพิษณุโลกด้านใต้ ที่ตำบลสมอแข อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
โครงการสี่แยกอินโดจีนเกิดขึ้นหลังจากมติคณะรัฐมนตรี เมื่อปี พ.ศ. 2540 กำหนดให้จังหวัดพิษณุโลกเป็นสี่แยกอินโดจีน เพื่อเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งภายใต้ยุทธศาสตร์ความร่วมมือทางเศรษฐกิจในอนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขง ในโครงการถนนสายเศรษฐกิจตะวันออก-ตะวันตก (East-West Economic Corridor) ย่างกุ้ง–ตาก–พิษณุโลก–ขอนแก่น–สุวรรณเขต–ดานัง และโครงการถนนสายเศรษฐกิจเหนือ-ใต้ (North-South Economic Corridor) คุนหมิง–กรุงเทพมหานคร ซึ่งทั้งสองโครงการมีจุดตัดเส้นทางในประเทศไทยที่จังหวัดพิษณุโลกและจังหวัดตาก
ในปี พ.ศ. 2550 ทางจังหวัดพิษณุโลกได้ขอใช้พื้นที่ของกรมทางหลวงบริเวณสี่แยกอินโดจีน บนทางหลวงหมายเลข 11 ช่วงพิษณุโลก-อุตรดิตถ์ ประมาณ 9 ไร่ เพื่อพัฒนาเป็นศูนย์บริการนักท่องเที่ยว ในรูปแบบศูนย์วัฒนธรรมไทย และศูนย์ข้อมูลวัฒนธรรมประเทศเพื่อนบ้าน 5 ประเทศ ได้แก่ จีน พม่า ลาว เวียดนาม และมาเลเซีย
== ป้ายบอกระยะทาง ==
เป็นป้ายสีน้ำเงินติดตั้งเหนือถนนทั้ง 4 ด้านของทางแยก เพื่อบอกระยะทางไปยังเมืองสำคัญในประเทศเพื่อนบ้านทั้ง 4 ทิศ เป็นการแสดงออกถึงความเป็นจุดศูนย์กลางของสี่แยกอินโดจีน
ทิศเหนือ ไปคุนหมิง 1,460 กิโลเมตร
ทิศตะวันตก ไปย่างกุ้ง 670 กิโลเมตร
ทิศตะวันออก ไปดานัง 1,010 กิโลเมตร
ทิศใต้ ไปกัวลาลัมเปอร์ 1,840 กิโลเมตร
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ถนนสายเศรษฐกิจตะวันออก-ตะวันตก
ถนนสายเศรษฐกิจเหนือ-ใต้
โครงข่ายทางหลวงเอเชีย
โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดพิษณุโลก
อินโดจีน
อำเภอเมืองพิษณุโลก
ธนาคารซีไอเอ็มบีไทย

ธนาคารซีไอเอ็มบีไทย จำกัด (มหาชน) (CIMB Thai Bank Public Company Limited ชื่อย่อ: ซีไอเอ็มบี ไทย , CIMBT) (เดิมชื่อ ธนาคารสหธนาคาร จำกัด (มหาชน) ก่อตั้งขึ้นตั้งแต่วันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2492  (The Union Bank of Bangkok Public Company Limited ชื่อย่อ: สหธนาคาร , UBOB) และธนาคารไทยธนาคาร จำกัด (มหาชน) ซึ่งเปลี่ยนชื่อเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 ตามลำดับ (BankThai Public Company Limited ชื่อย่อ: ไทยธนาคาร , BT)) โดยมีกองทุนเพื่อการฟื้นฟูและพัฒนาระบบสถาบันการเงิน เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของธนาคารมาโดยตลอด   จากนั้นเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 กลุ่มซีไอเอ็มบี โดย CIMB Bank Berhad ได้เข้าเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดในไทยธนาคาร และได้ดำเนินการควบรวมกิจการดำเนินกิจการต่อเนื่องในนามของ ธนาคารซีไอเอ็มบี(ไทย) หรือจะเรียกได้ว่า ซีไอเอ็มบีไทยธนาคาร จำกัด (มหาชน) อักษรย่อว่า CIMB (Thai) Bank : CIMBT และภาษาอังกฤษในนาม “CIMB Thai Public Company Limited” ในภาษาอังกฤษ เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2552
== ประวัติ ==
กลุ่มซีไอเอ็มบี ดำเนินธุรกิจในฐานะของธนาคารผู้ให้บริการทางการเงินอย่างครบวงจร (Universal Bank) โดยเป็นผู้ให้บริการทางการเงินที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศมาเลเซีย และอันดับ 5 ของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เมื่อจัดอันดับตามขนาดสินทรัพย์ และมีเงินทุนหมุนเวียนในตลาดประมาณ 6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
ปัจจุบัน กลุ่มซีไอเอ็มบี มีฐานการตลาดหลักด้านการเงินธนาคารแบบครบวงจร ในประเทศมาเลเซีย อินโดนีเซีย สิงคโปร์ และไทย นอกจากนี้ ยังมีเครือข่ายใน 9 ประเทศ ทั่วภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตลอดจนศูนย์ให้บริการทางการเงินทั่วโลก รวมถึงในประเทศต่างๆ ที่ลูกค้ามีธุรกิจและการลงทุนอยู่
ทั้งนี้ กลุ่มซีไอเอ็มบี ดำเนินธุรกิจผ่าน 3 หน่วยงานหลัก ดังนี้ CIMB Bank, CIMB Investment Bank และ CIMB Islamic โดย CIMB Bank เป็นส่วนสำคัญในการดำเนินธุรกิจด้านธนาคารพาณิชย์ของกลุ่ม ขณะที่ CIMB Islamic ดำเนินธุรกิจด้านการเงินและการธนาคารอิสลามในระดับโลก ซึ่งทั้ง CIMB Bank และ CIMB Islamic ให้บริการธุรกิจรายย่อย (Retail Banking) บนระบบธนาคาร 2 ระบบควบคู่กัน โดยมีลูกค้ารายย่อยมากกว่า 4.7 ล้านคนใน 367 สาขาทั่วประเทศมาเลเซีย
กลุ่มซีไอเอ็มบี ถือหุ้นโดย Bumiputra – Commerce Holdings Bhd ซึ่งเป็นบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศมาเลเซีย ด้วยมูลค่าตลาด (Market Capitalization) เกือบ 7,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และมีพนักงานรวมกว่า 36,000 คน ประจำอยู่ใน 9 ประเทศ
สาขาในประเทศไทยมีทั้งสิ้น 209 สาขา
== คณะกรรมการบริหาร ==
นายปรีชา อุ่นจิตติ  ประธานคณะกรรมการบริหาร
ดาโต๊ะ โรเบิร์ต แชบ เด๊า เม็ง  กรรมการในคณะกรรมการบริหาร
นายชิน หยวน หยิน  กรรมการในคณะกรรมการบริหาร
ผู้อำนวยการอาวุโส  สำนักกรรมการผู้จัดการใหญ่  เลขานุการ
== ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ ==
ข้อมูล ณ วันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564
{|class="wikitable" |-style="background:gainsboro" | style="text-align:right;"
! ลำดับที่ || รายชื่อผู้ถือหุ้น || จำนวนหุ้นสามัญ || สัดส่วนการถือหุ้น
|-
|align="center"| 1 ||align="left"| CIMB BANK BERHARD || 33,021,971,285 || 94.83%
|-
|align="center"| 2 ||align="left"| BANK JULIUS BAER & CO. LTD, SINGAPORE || 760,756,147 || 2.18%
|}
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ธนาคารซีไอเอ็มบี ไทย จำกัด (มหาชน)
ธนาคารไทย
บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2552
ซัลตาซอรัส

ซัลตาซอรัส (Saltasaurus)
ซัลตาซอรัส ( กิ้งก่าจากซัลตา ) เป็นไดโนเสาร์ตระกูลซอโรพอดในกลุ่มไททันโนซอร์ ขนาดเล็กที่เหลืออยู่ถึงปลายยุคครีเตเซียส  75 - 65 ล้านปีในอเมริกาใต้ และ เป็นสายพันธุ์ที่มีขนาดเล็กลงมาอีก คือมีความยาวเพียง 12 เมตร หนัก 7 ตัน แต่ก็นับว่าใหญ่โตสำหรับสัตว์ในปัจจุบัน
ซัลตาซอรัสมีช่วงคอ กับ ส่วนหางที่สั้นเมื่อเทียบกับชนิดและมีช่วงขาที่สั้นม่อต้อ แต่ลักษณะเด่นของมัน คือ มันเป็นซอโรพอดชนิดแรกที่พบว่า มีปุ่มกระดูกเกล็ดผุดขึ้นมาจากผิวหนัง เพื่อประโยชน์เป็นเกราะ ป้องกันลำตัวมันจากนักล่า คล้ายๆกับ ไดโนเสาร์หุ้มเกราะ เรียกว่า Osteoderm ซึ่งสามารถพบปุ่มเช่นเดียวกันนี้กับไททันโนซอร์ชนิดอื่นบ้าง
ไดโนเสาร์ในยุคครีเทเชียส
อัลวาร์ อาลโต

ฮูโก อัลวาร์ เฮ็นริก อาลโต (Hugo Alvar Henrik Aalto; 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1898 – 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1976) เป็นสถาปนิกและนักออกแบบชาวฟินแลนด์ ในบางครั้งเรียกว่า บิดาแห่งสมัยใหม่นิยม ในประเทศแถบสแกนดิเนเวีย ผลงานการออกแบบของเขามีทั้งสถาปัตยกรรม เครื่องเรือน สิ่งทอ และเครื่องแก้ว เขายังเป็นที่รู้จักในการร่วมงานกับครอบครัวตระกูล Ahlström-Gullichsen
== อ้างอิง ==
Alvar Aalto's Savoy Vase (1936)
สถาปนิกชาวฟินแลนด์
ลูทวิช มีส ฟัน แดร์ โรเออ

ลูทวิช มีส ฟัน แดร์ โรเออ (Ludwig Mies van der Rohe; 27 มีนาคม ค.ศ. 1886 – 17 สิงหาคม ค.ศ. 1969) เป็นสถาปนิกชาวเยอรมัน เขามักรู้จักในชื่อ มีส ฟัน แดร์ โรเออ ซึ่งเป็นนามสกุลของเขา โดยนักศึกษาอเมริกันและอื่น ๆ
ลูทวิช มีส ฟัน แดร์ โรเออ รวมถึงวัลเทอร์ โกรพีอุส และเลอกอร์บูซีเย ได้รับการนับถืออย่างกว้างขวางว่าเป็นผู้บุกเบิกแห่งวงการสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ มีสก็เป็นคนหนึ่งในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ที่สนใจที่เสาะแสวงหารูปแบบทางสถาปัตยกรรมแบบใหม่ ๆ ที่สามารถสื่อถึงยุคใหม่ เฉกเช่นที่ในยุคคลาสสิกหรือยุคกอทิก ที่มีมาก่อน เขาสร้างสรรค์รูปแบบสถาปัตยกรรมในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ที่เห็นชัดถึงความโปร่งและความเรียบง่าย อาคารออกแบบของเขาจะใช้วัสดุสมัยใหม่ อย่างเช่น เหล็ก แผ่นกระจก เพื่อแสดงขอบเขตสถาปัตยกรรมภายใน เขามุ่งมั่นในการสร้างสรรค์สถาปัตยกรรมที่ใช้โครงสร้างน้อยชิ้นในการจัดระเบียบโครงสร้างอย่างสมดุล ต่อพื้นที่เปิดโล่งอิสระ เขาเรียกอาคารของเขาว่า สถาปัตยกรรม "ผิวหนังและกระดูก" เขายังเสาะหาเหตุผล ในการออกแบบที่เป็นแนวทางกับขั้นตอนการออกแบบทางสถาปัตยกรรม ที่เป็นที่รู้จักในวิธีที่เรียกว่า "น้อยคือมาก" (less is more) และ "พระเจ้าอยู่ในรายละเอียด" (God is in the details)
== อ้างอิง ==
ภาพผลงานบางส่วนของ ลูทวิช มีส ฟัน แดร์ โรเออ
http://webboard.edtguide.com/topics/Ludwig+Mies+van+der+Rohe+ครบรอบวันเกิด+ปีที่+126+ของ+สถาปนิกชื่อดัง+ชา-1859-1-1.html
ชาวอเมริกันเชื้อสายเยอรมัน
สถาปนิกชาวเยอรมัน
ผู้ได้รับอิสริยาภรณ์เหรียญแห่งอิสรภาพของประธานาธิบดี
นักออกแบบเครื่องเรือนชาวเยอรมัน
บุคคลจากอาเคิน
ผู้ได้รับพัวร์เลอเมรีท (ชั้นพลเรือน)
โรงเรียนราชวินิต

โรงเรียนราชวินิต ถือกำเนิดด้วยพระมหากรุณาธิคุณของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร คำว่า"ราชวินิต" เป็นนามพระราชทาน ความหมายว่า "สถานที่อบรมกุลบุตรกุลธิดาให้เป็นคนดี ด้วยพระบารมีปกเกล้าฯ" พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระราชปรารถที่จะจัดตั้งโรงเรียนราชอุปถัมภ์ ณ บริเวณสวนเพาะชำ วังสวนกุหลาบ จำนวน 6 ไร่ ทรงให้สำนักพระราชวังจัดตั้งเป็นโรงเรียนราษฎร์ ระดับประถมศึกษา รับนักเรียนที่เป็นบุตรหลานข้าราชการสำนักพระราชวัง โดยไม่เก็บค่าเล่าเรียน ขอครูจากกระทรวงศึกษาธิการมาช่วยทำการสอน ใช้งบประมาณจากสวัสดิการของกองมหาดเล็ก สำนักพระราชวัง จำนวน 1,000,000 บาท สร้างอาคารเรียน เมื่อหม่อมหลวงปิ่น มาลากุล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น  ทราบพระราชประสงค์ จึงรับสนองพระบรมราชโองการ จัดตั้งโรงเรียนราชวินิต เป็นโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดกองการประถมศึกษา กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2509 เปิดสอนชั้นเด็กเล็กถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 รับนักเรียนที่เป็นบุตรหลานข้าราชการ สำนักพระราชวัง และของบุคคลทั่วไป โดยมีคุณหญิงพวงรัตน วิเวกานนท์ เป็นผู้บริหารโรงเรียนคนแรก
== เหตุการณ์ ==
วันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2515 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนิน มาทรงประกอบพิธี เปิดอาคารเรียนหลังที่ 3 และพระราชทานทุนแก่นักเรียนที่เรียนดี
วันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2517 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ครั้นทรงดำรงพระราชอิสริยยศ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จพระราชดำเนินแทน พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๙ มาทรงประกอบพิธี เปิดอาคารเรียนหลังที่ 4
วันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จฯ แทนพระองค์มาทรงเปิดอาคารเรียนหลังที่ 5, 6 และสระว่ายน้ำ
วันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2534 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จฯ แทนพระองค์มาทรงเปิดอาคารเรียนหลังที่ 9
วันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2536 สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา เสด็จพระราชดำเนินแทน พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ ทรงเปิดห้องสมุดเฉลิมพระเกียรติ เนื่องในโอกาสที่ พระ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ ทรงเจริญพระชันษา  3 รอบ
== ผู้อำนวยการโรงเรียนราชวินิต ==
คุณหญิงพวงรัตน วิเวกานนท์ (2509 - 2535)
นายชัยยุทธ บุณย์สวัสดิ์ (2536 - 2546)
นางเพ็ญพรรณ ยูวะเวส (2546 - 2549)
นางแสงระวี วาจาวุทธ (2549 - 2557)
นายบัณฑิต พัดเย็น (2557-2560)
ดร.สุพรรัตน์ สัตตธนชัยภัทร (2560-30 กันยายน 2565)
ด.ร.ปรพล แก้วชาติ (2565-ปัจจุบัน)
== สถานที่ที่อยู่ใกล้เคียง ==
วังสวนกุหลาบ
สโมสรกองทัพบก
มหาวิทยาลัยสวนดุสิต
มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
โรงเรียนสาธิตละอออุธิต
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
โรงเรียนราชวินิต  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
โรงเรียนในกรุงเทพมหานคร
พระเจ้าจันทรคุปต์ที่ 2

พระเจ้าจันทรคุปต์ที่ 2 (Chandragupta II, สันสกฤต: चन्द्रगुप्त विक्रमादित्य) เป็นพระมหาจักรพรรดิพระองค์ที่  4แห่งจักรวรรดิคุปตะ ผู้ครองกรุงปาตลีบุตร กรุงอุชเชนี และอนุทวีปอินเดียในราวปี พ.ศ. 919-960 รวมระยะเวลา 41 ปี ทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเจ้าสมุทรคุปต์ ผู้เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าจันทรคุปต์ที่ 1 ผู้เป็นปฐมกษัตริย์ผู้ก่อตั้งราชวงศ์คุปตะ
พระจักรพรรดิพระองค์นี้ส่วนใหญ่จะรู้จักในนาม "พระเจ้าวิกรมาทิตย์"  หรือ "พระเจ้าจันทรคุปตวิกรมาทิตย์" พระนาม "วิกรมาทิตย์" เป็นพระสมัญญานามที่เรียกขานกษัตริย์หลายพระองค์ มิใช่แต่พระเจ้าจันทรคุปต์ที่ 2 เท่านั้น  อย่างไรก็ตามพระนามนี้เป็นที่รู้จักกันดีเนื่องจากวรรณกรรมภาษาสันสกฤตอันโด่งดังเรื่องนิทานเวตาลได้ใช้พระนามนี้เป็นตัวละครหลักในเรื่อง
พระเจ้าจันทรคุปต์ที่ 2 เป็นพระราชาที่ยิ่งใหญ่พระองค์หนึ่งในราชวงศ์คุปตะ เพราะพระองค์สามารถเอาชนะชาวสากะและสามารถรวบรวมดินแดนทางตะวันออกและทางเหนือไว้ในอำนาจได้ โดยพระองค์ได้ทรงเปลี่ยนเมืองหลวงจากกรุงปาตลีบุตรไปยังเมืองอุชเชนี พระองค์ทรงสนับสนุนศิลปะและวิทยาการแขนงต่าง ๆ ทำให้อารยธรรมอินเดียในช่วงนี้มีความเจริญสูงสุด  พระองค์ยังได้รับพระสมัญญานาม "มหาราช" อีกด้วย
== อ้างอิง ==
พระมหากษัตริย์อินเดีย
จักรพรรดิ
ชาวอินเดียที่นับถือศาสนาฮินดู
ราชวงศ์คุปตะ
มหาราช
สายคล้องจักรยาน

สายคล้องจักรยาน ประกอบด้วยอุปกรณ์ที่ทำหน้าที่ป้องกันการเคลื่อนย้ายหรือขับขี่จักรยาน ประกอบด้วยโซ่ 1 เส้น และกุญแจ 1 ชุด เพื่อคล้องโซ่แล้วใส่แม่กุญแจให้กับจักรยานในส่วนของวงล้อกับแท่นจอดจักรยานเข้าด้วยกัน เพื่อป้องกันการเคลื่อนย้าย หากไม่มีแท่นจอดจักรยาน สามารถคล้องโซ่ใส่ในวงล้อเพียงอย่างเดียวเพื่อทำการป้องกันมิให้สามารถขับขี่ได้ เนื่องจากหากมีการคล้องโซ่จักรยานไว้ที่วงล้อ เมื่อล้อหมุนไป โซ่ที่คล้องไว้จะทำให้ไปติดขัดกับแขนยึดวงล้อจักรยาน ทำให้ไม่สามารถขับขี่ต่อไปได้ ทั้งนี้ อาจใช้โซ่หรือวัสดุอื่นที่มีความแข็งแรงเทียบเท่าหรือมากกว่าก็ได้ เช่น ลวดสลิงที่มีปลายห่วงเพื่อคล้องแม่กุญแจ การใช้สายคล้องจักรยานมิใช่วิธีที่ปลอดภัยที่สุดหากมิได้คล้องโซ่กับแท่นจอดจักรยาน เนื่องจากผู้ไม่หวังดีสามารถยกจักรยานไปและใช้อุปกรณ์ตัดแม่กุญแจออกได้
จักรยาน