pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
โรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา

โรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา หรือ "โรงเรียนนอกกะลา" เป็นโรงเรียนเอกชนที่ไม่แสวงหาผลกำไรในสังกัดของกลุ่มส่งเสริมสถานศึกษาเอกชน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาบุรีรัมย์เขต 1 เปิดสอนตั้งแต่ชั้นอนุบาลจนถึงชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โดยโรงเรียนนี้ตั้งอยู่ในอำเภอลำปลายมาศ  จังหวัดบุรีรัมย์ ผู้อำนวยการคนปัจจุบันคือ วิเชียร ไชยบัง ซึ่งดำรงตำแหน่งมาตั้งแต่ก่อตั้งโรงเรียน
โรงเรียนแห่งนี้ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2546 โดยมูลนิธิลำปลายมาศพัฒนา ได้เปิดทำการเรียนการสอนในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2546 เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 จำนวน 3 ชั้นเรียน ได้แก่ ชั้นอนุบาล 1, ชั้นอนุบาล 2 และชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โดยตั้งแต่ก่อตั้ง เจมส์ คลาร์ก เป็นผู้สนับสนุนในเรื่องการลงทุนก่อสร้างโรงเรียน และสิ่งสนับสนุนทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว ด้วยจำนวนเงินประมาณ 52.5 ล้านบาท นอกจากนั้น เขายังสนับสนุนค่าใช้จ่ายของโรงเรียนทั้งหมด ตั้งแต่ พ.ศ. 2546–2553 เป็นเงิน 52.5 ล้านบาท
ในปัจจุบัน มูลนิธิลำปลายมาศพัฒนาเป็นผู้ถือใบอนุญาตโรงเรียน และเปิดทำการเรียนการสอนครบ 11 ชั้นเรียน คือ ชั้นอนุบาล 1–2, ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1-6 และชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-3
== ระเบียงภาพ ==
ไฟล์:พิธีชา.jpg|กิจกรรมพิธีชา
ไฟล์:กิจกรรมจิตศึกษา.jpg|กิจกรรมจิตศึกษา
==อ้างอิง==
== บรรณานุกรม ==
วิเชียร ไชยบัง โรงเรียนนอกกะลา พิมพ์ครั้งที่ 9 บุรีรัมย์ : สำนักพิมพ์โรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา, 2553 198 หน้า
วิจารณ์ พานิช. วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ ในศตวรรษที่ ๒๑ (มกราคม ๒๕๕๕) จัดพิมพ์โดยมูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์
เจมส์ เบลลันกา (James Bellanca) และ รอน แบรนต์ (Ron Brandt), บรรณาธิการ ทักษะแห่งอนาคตใหม่ การศึกษาเพื่อศตวรรษที่ 21 21st Century Skills: Rethinking How Students Learn : สำนักพิมพ์ openworld, 2554 400 หน้า
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซด์อย่างเป็นทางการของโรงเรียนลำปลายมาศพัฒนา
เฟซบุ๊อย่างเป็นทางการ
กลุ่มส่งเสริมสถานศึกษาเอกชน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาบุรีรัมย์เขต 1 
โรงเรียนในจังหวัดบุรีรัมย์
โรงเรียนเอกชนในประเทศไทย
องค์การไม่แสวงหาผลกำไร
อำเภอลำปลายมาศ
รายชื่อตอนในเอ็กซีคิวชั่นแนล

ต่อไปนี้เป็นรายชื่อตอนของการ์ตูนไทยชุด เอ็กซีคิวชั่นแนล มหาสงครามออนไลน์ถล่มจักรวาล ผลงานของภานุวัฒน์ วัฒนนุกูล ซึ่งตีพิมพ์ในนิตยสารการ์ตูนซีคิดส์ นับตั้งแต่ พ.ศ. 2549 จนถึงปัจจุบัน  ทั้งนี้ สำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ได้รวบรวมเนื้อหาของการ์ตูนไทยชุดดังกล่าว ซึ่งได้ตีพิมพ์ในนิตยสารซีคิดส์แล้ว มาจัดพิมพ์ใหม่ในแบบรวมเล่ม ซึ่งปัจจุบันตีพิมพ์ออกมาแล้ว 17 เล่ม (เรียงตามวันที่จัดจำหน่ายครั้งแรก)
== รายชื่อตอน ==
=== เล่ม 1 - 10 ===
=== เล่ม 11 - ปัจจุบัน ===
== อ้างอิง ==
อ
เอ็กซีคิวชั่นแนล
ฆ้องคู่

ฆ้องคู่ เป็นฆ้องที่มี 2 ใบมีขนาดเล็ก เสียงต่ำใบหนึ่ง เสียงสูงใบหนึ่ง ใช้ตีกำกับจังหวะ ชุดหนึ่งมีสองลูก ลูกใหญ่ให้เสียงต่ำ ลูกเล็กให้เสียงสูง ไม้ตีทำด้วย แผ่นหนังวัว หรือ ใบหนังควายตัดเป็นวงกลม เจาะรูตรงกลางใส่ก้านไม้ ใช้บรรเลงในการเชิดหนังตะลุงและละครโนราชาตรี ชุดหนึ่งมี 2 ลูก ที่ใต้เรียกว่า โหม่ง
เครื่องดนตรีไทย
ปี่กาหลอ

ปี่กาหลอ หรือ ปี่ห้อ เป็นเครื่องเป่าชนิดหนึ่งของภาคใต้ของไทย เลาปี่ทำด้วยไม้ยาวประมาณ 13 นิ้ว มีรูบังคับเสียง 7 รู และด้านล่างมีรูนิ้วหัวแม่มือ 1 รู ลิ้นปี่ทำด้วยใบตาล มีบังลมทำด้วยไม้หรือเปลือกหอยมุก ด้านล่างเป็นลำโพงปี่ทำด้วยไม้ปากบาน เพื่อขยายเสียง (เช่นเดียวกับปี่ชวา) นิยมใช้ลูกปัดสีต่าง ๆ ร้อยห้อยที่เลาปี่เพื่อตกแต่งด้วย ปี่กาหลอใช้เป่าบรรเลงในงานศพ หรืองานบวชที่ผู้บวชจะไม่สึก ปัจจุบันหาดูได้ยากแล้ว
เครื่องดนตรีไทย
สายโจบัง

สายโจบัง  เป็นเส้นทางรถไฟที่ดำเนินงานโดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก วิ่งบริการระหว่างสถานีนิปโปริ กรุงโตเกียว ถึงสถานีอิวานูมะ จังหวัดมิยางิ
แท้จริงแล้วรถไฟสายโจบังมีสถานีต้นทางที่สถานีรถไฟนิปโปริ แต่ขบวนรถไฟจะนิยมจอดที่สถานีรถไฟอูเอโนะที่อยู่ถัดไปมากกว่า นอกจากนี้เส้นทางรถไฟยังวิ่งไปตามชายฝั่งตะวันออกเข้าสู่จังหวัดชิบะ จังหวัดอิบารากิ และจังหวัดฟูกูชิมะ ก่อนที่จะสิ้นสุดเส้นทางที่สถานีรถไฟอิวานูมะ แต่ในความเป็นจริงแล้วขบวนรถไฟส่วนใหญ่จะวิ่งเลยเข้าสู่เส้นทางของสายหลักโทโฮกุซึ่งสามารถวิ่งเข้าสู่เมืองเซ็นไดต่อไป
ปัจจุบันกำลังมีการขยายเส้นทางจากสถานีอูเอโนะให้ถึงสถานีโตเกียว โดยผ่านเส้นทางสายโทโฮกุจูกัง ซึ่งขณะนี้อยู่ในระหว่างการก่อสร้าง
== ข้อมูลสถานีรถไฟ ==
สำหรับรถด่วนพิเศษ ให้ดูที่ ซูเปอร์ฮิตาจิ, เฟรชฮิตาจิ
===สัญลักษณ์===
รถไฟจอดที่สถานีรถไฟดังกล่าว "●" หรือผ่าน "｜"
สถานีรถไฟที่มีสัญลักษณ์ "∥" หมายถึงเป็นรางคู่ , สถานีรถไฟที่มีสัญลักษณ์ "◇" หมายถึงเป็นรางเดี่ยว
==แหล่งข้อมูลอื่น==
สถานีรถไฟในสายโจบัง (เจอาร์ตะวันออก) 
การขนส่งระบบรางในประเทศญี่ปุ่น
การขนส่งระบบรางในประเทศญี่ปุ่น
การขนส่งระบบรางในโตเกียว
การขนส่งระบบรางในจังหวัดชิบะ
การขนส่งระบบรางในจังหวัดอิบารากิ
การขนส่งระบบรางในจังหวัดฟูกูชิมะ
การขนส่งระบบรางในจังหวัดมิยางิ
ฆ้องราว

ฆ้องราว เป็นฆ้อง 3 ใบ มีขนาดลดหลั่นกัน ใช้แขวนราวเรียงไปตามขนาด เมื่อตีตีเรียงไปตามลำดับแล้วย้อนกลับ จะได้ยินเสียง (เสียงตีฆ้อง) โหม่ง -โม่ง - โม้ง - โมง - โหม่ง เคยใช้บรรเลงในการเล่นมหรสพโบราณ ชื่อ "ระเบง" หรือโอละพ่อ ในงานพระราชพิธี บางครั้งจึงเรียกว่า "ฆ้องระเบง"
เครื่องดนตรีไทย
ปี่อ้อ

ปี่อ้อ เป็นปี่โบราณของไทยอย่างหนึ่ง ตัวปี่ (เลา) ทำด้วยไม้รวกปล้องเดียว ไม่มีข้อยาวประมาณ 24 เซนติเมตร เขียนลวดลายด้วย
การลนไฟให้ไหม้เกรียมเฉพาะที่ต้องการหัวท้ายเลี่ยมด้วยทองเหลืองหรือเงินเพื่อป้องกันมิให้แตก เจาะรูสำหรับเปิดปิด นิ้วเรียงตาม
ลำดับด้านหน้า 7 รู และมีนี้วค้ำด้านหลัง 1 รูเช่นเดียวกับขลุ่ย ลิ้นทำด้วยไม้อ้อลำเล็กๆ เหลาให้บางยาว 5 เซนติเมตร ไว้ทางหนึ่งให้
กลมพันด้วยด้ายเพื่อให้กระชับพอที่จะเสียบเข้าไปในเลาปี่ 1 เซนติเมตรพอดีกับรูของตัวปี่ อีกทางหนึ่งผ่าเจียนเป็น 23 ซีก ปลายมน ตัดให้แบนเข้าแนบประกบกว้างราว 2 เซนติเมตรนัยว่าเป็นเครื่องดนตรีที่ร่วมอยู่ในวงเครื่องสายมาก่อน ต่อมาได้ใช้ขลุ่ยเพียงออและขลุ่ยหลุ่ยหลิบเข้าผสมแทน ปี่อ้อจึงหายไป
เครื่องดนตรีไทย
มหาวิทยาลัยพิษณุโลก

มหาวิทยาลัยพิษณุโลก เดิมชื่อ วิทยาลัยพิษณุโลก เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชน ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2545 ต่อมาในปี พ.ศ. 2554 ได้รับอนุญาตให้เปลี่ยนประเภทเป็น "มหาวิทยาลัยพิษณุโลก"
== ประวัติ ==
มหาวิทยาลัยพิษณุโลก ได้รับอนุญาตให้จัดตั้งเมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2545 ณ เลขที่ 693 ถนนมิตรภาพ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก ในชื่อของ วิทยาลัยพิษณุโลก มีเนื้อที่รวมทั้งหมด 8 ไร่  ผู้ขอรับใบอนุญาต คือ อาจารย์สุนทร รักเลี้ยง
ระยะแรกของการก่อตั้งวิทยาลัยพิษณุโลก เร่งเตรียมความพร้อมด้านอาคารสถานที่ ด้านบุคลากรทั้งสายการจัดการเรียนการสอนและสายสนับสนุน  ด้านการจัดการเรียนการสอน วิทยาลัยพิษณุโลกได้มีความตระหนักในการจัดการเรียนการสอน และผลสัมฤทธิ์ที่เกิดกับผู้เข้ารับการศึกษา โดยวิเคราะห์ สังเคราะห์หลักสูตรที่จะจัดการเรียนการสอน และศึกษาความต้องการของตลาดแรงงาน เพื่อผลิตบัณฑิตให้ตรงต่อความต้องการของตลาด และรองรับการเปิดตลาดเสรีทางการค้าสู่อินโดจีน รวมทั้งศึกษาและพิจารณาถึงแผนแม่บทของชาติด้วย  ต่อมา ได้หาสถานที่เพิ่มเพื่อรองรับการเจริญเติบโตของมหาวิทยาลัย โดยหาสถานที่เพิ่มอีก 92 ไร่ อยู่บริเวณสี่แยกอินโดจีน 93 หมู่ 5 ตำบลสมอแข อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก และได้สร้างอาคาร เพิ่มอีกหลายอาคาร  เพื่อให้เพียงพอกับจำนวนนักศึกษาที่เพิ่มมากขึ้น และได้เปลี่ยนประเภทจากวิทยาลัยพิษณุโลก เป็นมหาวิทยาลัยพิษณุโลก เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม 2554 ในปัจจุบัน มหาวิทยาลัยพิษณุโลก มีเนื้อที่ทั้งหมด 100 ไร่ ดำเนินการสอนในระดับปริญญาตรี และระดับบัณฑิตศึกษา
มหาวิทยาลัยพิษณุโลก เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนระดับอุดมศึกษาแห่งแรกของจังหวัดพิษณุโลก ที่เริ่มเปิดดำเนินการตั้งแต่ปีการศึกษา 2547 เป็นต้นมา  ซึ่งการสร้างชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยที่จะทำให้ชุมชน สังคมยอมรับ และมีจุดเด่นในการบริหารจัดการการศึกษานั้น  สิ่งที่มหาวิทยาลัยควรตระหนักที่สุด คือ การพัฒนาวิชาการและการผลิตนักศึกษาที่มีคุณภาพ และมีจุดเด่นที่จะทำให้นักศึกษาเข้ามาศึกษาต่อในมหาวิทยาลัย คือ ความรู้ ความสามารถ และประสบการณ์ อันจะทำให้เกิดประโยชน์ต่อนักศึกษาในการนำความรู้ไปประกอบอาชีพ
== หลักสูตรที่เปิดสอน ==
=== ระดับปริญญาตรี ===
หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาวิชาบริหารธุรกิจ (วิชาเอกคอมพิวเตอร์ธุรกิจ, การจัดการสมัยใหม่, การตลาดสมัยใหม่)
หลักสูตรบัญชีบัณฑิต สาขาวิชาการบัญชี
หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์
หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการท่องเที่ยว
หลักสูตรนิติศาสตรบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์
หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ
หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาอาชีวอนามัยและความปลอดภัย
หลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการประถมศึกษา
=== ระดับบัณฑิตศึกษา ===
====ประกาศนียบัตรบัณฑิต====
หลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิต สาขาวิชาชีพครู
====ปริญญาโท====
หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารธุรกิจ
หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์
หลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา
==คณะ/หน่วยงาน==
===คณะ===
คณะบริหารธุรกิจและการบัญชี
คณะนิติศาสตร์
คณะสาธารณสุขศาสตร์
คณะรัฐประศาสนศาสตร์
คณะศึกษาศาสตร์
===หน่วยงาน===
สภามหาวิทยาลัย
สำนักอธิการบดี
สำนักวิชาการและพัฒนาการศึกษา
สำนักกิจการนักศึกษา
สำนักแผนและนโยบาย
สำนักทะเบียนและประมวลผล
สำนักประกันคุณภาพการศึกษา
สำนักวิทยบริการ
สถาบันวิจัยและพัฒนา
ศูนย์สหกิจศึกษา
ศูนย์ศิลปวัฒนธรรม
== อ้างอิง ==
พิษณุโลก
พิษณุโลก
สถาบันอุดมศึกษาระบบเปิด
สถานศึกษาในอำเภอเมืองพิษณุโลก
ดืสบวร์ค

ดืสบวร์ค (Duisburg) เป็นเมืองในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลินในประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำไรน์กับแม่น้ำรัวร์หรือที่เรียกกันว่าเขตรัวร์ เป็นอดีตศูนย์กลางการผลิตเหล็กของเยอรมนี ปัจจุบันหันมามุ่งเน้นเรื่องศิลปะร่วมสมัยและสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติ ดืสบวร์คเป็นเมืองสำคัญในการขนส่งสินค้าโดยเฉพาะทางเรือและรถไฟเนื่องจากเป็นจุดศูนย์กลางของระบบคมนาคมในเขตรัวร์ นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของท่าเรือในแผ่นดินที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในยุโรป
เมืองดืสบวร์คเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยสองแห่ง คือ มหาวิทยาลัยดืสบวร์ค-เอ็สเซินและมหาวิทยาลัยดนตรีและการแสดงฟ็อลค์วัง มีสโมสรกีฬาที่หลากหลาย แต่ที่ได้รับความนิยมได้แก่ กีฬาฟุตบอล พายเรือ และฮอกกี้น้ำแข็ง โดยเฉพาะกีฬาฟุตบอล มีสโมสรของเมืองคือ เอ็มเอ็สเฟา ดืสบวร์ค ซึ่งเล่นอยู่ในลีกดิวิชันสองของประเทศ
== ภูมิศาสตร์ ==
=== ภูมิประเทศ ===
เมืองดืสบวร์คตั้งอยู่บนที่ราบลุ่มแม่น้ำไรน์ ณ บริเวณบรรจบกันของแม่น้ำไรน์และแม่น้ำรัวร์ มีความสูงเฉลี่ยจากระดับน้ำทะเลประมาณ 31 เมตร มีเขตติดต่อกับเมืองข้างเคียงตามทิศทางเข็มนาฬิกา ดังนี้ โอเบอร์เฮาเซิน, มืลไฮม์อันแดร์รัวร์, ราทิงเงิน, ดึสเซิลดอร์ฟ, แมร์บุช, เครเฟ็ลท์, เมอส์, ไรน์แบร์ค และดินสลาเคิน
=== ภูมิอากาศ ===
เนื่องจากเมืองดืสบวร์คตั้งอยู่ในเขตอิทธิพลของทะเลเหนือ ทำให้มีสภาพอากาศไม่หนาวจัดในฤดูหนาวและไม่ร้อนจัดในฤดูร้อน โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปีอยู่ที่ 9.6 องศาเซลเซียส
== อ้างอิง ==
== ข้อมูลเพิ่มเติม ==
เว็บไซต์หลักของเมืองในภาษาอังกฤษ (English)
เว็บไซต์เกี่ยวกับดืสบวร์คในเว็บของสมาคมนักเรียนไทยในเยอรมนีฯ 
เสรีนครจักรวรรดิ
มิชชาเอล ฟัสเบ็นเดอร์

มิชชาเอล ฟัสเบ็นเดอร์ (Michael Fassbender) เป็นนักแสดงและนักแข่งรถชาวเยอรมัน-ไอริช มีผลงานทางการแสดงเรื่องแรกในฐานะนักแสดงสมทบจากละครโทรทัศน์ของช่องเอชบีโอเรื่อง Band of Brothers - กองรบวีรบุรุษ (2001) ในบท จ่าสิบเอก เบอร์ตัน คริสเตนสัน และได้แสดงในละครโทรทัศน์ของช่องบีบีซีอีกหลายเรื่อง จนกระทั่งเขาได้รับโอกาสในการแสดงภาพยนตร์เป็นครั้งแรกในภาพยนตร์มหากาพย์สงครามอิงประวัติศาสตร์ที่กำกับการแสดงโดยแซ็ก สไนเดอร์เรื่อง 300 ขุนศึกพันธุ์สะท้านโลก (2007) โดยเขารับบทเป็น สเตลิออส ทหารแห่งสปาร์ตา ต่อมาเขาได้รับบทนักแสดงนำจากภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์เรื่อง Hunger - อด (ตาย) เพื่อปลดแอก (2008) โดยเขาแสดงเป็น บ็อบบี แซนด์ส ชาวไอริชผู้ที่ใช้การอดอาหารประท้วงต่อกฎหมายของรัฐบาลและได้รับเลือกให้เข้าสู่รัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักรขณะที่ตนเองถูกขังอยู่ในคุก จากบทบาทดังกล่าวทำให้เขาได้รับรางวัลจากงานภาพยนตร์อิสระแห่งบริติช ในสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม จนเริ่มมีชื่อเสียงในวงการภาพยนตร์อเมริกัน
ในปี 2009 ฟัสเบนเดอร์ มีผลงานในบทบาทนักแสดงสมทบในภาพยนตร์ที่กำกับโดย เควนติน แทแรนติโน เรื่อง Inglourious Basterds - ยุทธการเดือดเชือดนาซี โดยในปีต่อมาเขาได้เป็นนักแสดงนำในภาพยนตร์แอ็คชันถึง 2 เรื่องคือ Centurion - อหังการนักรบแผ่นดินเถื่อน ซึ่งเป็นภาพยนตร์สงครามยุคจักรวรรดิโรมัน และเรื่อง โจนาห์ เฮ็กซ์ ฮีโร่หน้าบากมหากาฬ ซึ่งสร้างมาจากหนังสือการ์ตูนของดีซีคอมิกส์และยังเป็นผลงานการแสดงในภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโรเป็นครั้งแรกของเขา แต่ภาพยนตร์ทั้ง 2 เรื่องกลับไม่ประสบความสำเร็จทั้งในแง่คำวิจารณ์และรายได้
โดยหลังจากที่เขาล้มเหลวกับการรับบทบาทเป็นนักแสดงนำในภาพยนตร์ถึง 2 เรื่อง ปี 2011 เขาหันไปแสดงนำในภาพยนตร์แนวโรแมนติกย้อนยุคเรื่อง เจน แอร์ หัวใจรัก นิรันดร ซึ่งสร้างมาจากนวนิยายชื่อดังในสมัยวิกตอเรีย ของ ชาร์ลอต บรอนเต เรื่อง ความรักของ เจน แอร์ โดยตัวภาพยนตร์ประสบความสำเร็จได้รับกระแสคำชื่นชมชมจากนักวิจารณ์ภาพยนตร์และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 1 สาขา ทำให้เขากลับมาเป็นที่จับตามองอีกครั้ง ก่อนที่จะมีผลงานการแสดงออกมาในปีดังกล่าวอีกหลายเรื่อง เช่นการร่วมงานกับ เดวิด โครเนนเบิร์ก ในภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์เรื่อง A Dangerous Method - หิวรักซ่อนลึกลึก กับบทบาท คาร์ล ยุง จิตแพทย์ชาวสวิสผู้มีชื่อเสียง, บทบาท แบรนดอน ซัลลีแวน ชายผู้หมกมุ่นในกามารมณ์ใน Shame - ดับไม่ไหว ไฟอารมณ์ อย่างไรก็ตามบทบาทที่ถือว่าทำให้เขาประสบความสำเร็จและเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางคือการแสดงเป็น เอริค แลนเชอร์ /แม็กนีโต ในภาพยนตร์ชุดเอ็กซ์เมน ของมาร์เวลคอมิกส์ โดยจากผลงานการแสดงของเขาในปี 2011 ทำให้เขาได้รับรางวัลจากสมาคมนักวิจารณ์ภาพยนตร์แห่งสหรัฐอเมริกา
บทบาทเดวิด หุ่นแอนดรอยด์ในภาพยนตร์ โพรมีธีอุส, และบทบาทเอ็ดวิน เอ็พส์ เจ้านายทาสใน ปลดแอก คนย่ำคน ซึ่งบทหลังทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม
==อ้างอิง==
นักแสดงเยอรมัน
บุคคลจากไฮเดิลแบร์ค
เดอะสเตรตเอดจ์ซะไซอะที

เดอะสเตรตเอดจ์ซะไซอะที (The Straight Edge Society) เป็นกลุ่มนักมวยปล้ำฝ่ายอธรรมของ WWE สมาชิกประกอบด้วย ซีเอ็ม พังก์ หัวหน้าทีม พร้อมด้วยลูกน้องได้แก่ ลู้ก แกลโลส์, โจอี เมอร์คิวรี และเซเรนา ดีบ
ปี 2009 ซีเอ็ม พังก์ได้ก่อตั้งกลุ่ม ภายใต้สโลแกนด์ “ปลอดสารเสพติด” โดยพังก์บรรยายสรรพคุณของกลุ่มว่าเขาสามารถพัฒนาชีวิตของลู้ก แกลโลส์ได้ จากนั้นพังก์ก็เริ่มเทศน์โดยเอาผู้ที่สนใจจะเข้าร่วมลัทธิมาโกนหัว ต่อมา ก็ได้พบกับเซเรนาที่อยากจะเข้าร่วมก็จับโกนหัวและมาเป็นส่วนหนึ่งของสมาชิก ปี 2010 พังก์ได้เปิดศึกกับเรย์ มิสเตริโอ ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 26พังก์ได้แพ้เรย์ ในเอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2010)พังก์ล้างแค้นเอาชนะเรย์ไปได้ จากการช่วยเหลือของโจอี เมอร์คิวรี ในโอเวอร์เดอะลิมิต (2010) พังก์จะต้องเจอกับเรย์ โดยถ้าพังก์ชนะ เรย์จะต้องเข้ามาร่วมกลุ่ม แต่ถ้าพังก์แพ้ต้องโดนตัดผม สุดท้ายพังก์เป็นฝ่ายแพ้จึงถูกเรย์ตัดผม ทำให้พังก์หัวล้านและต้องใส่หน้ากากปล้ำ ต่อมาพังก์ถูกบิ๊กโชว์จับถอดหน้ากากจนทำให้เห็นหัวล้านของพังก์ ทำให้พังก์แค้นมากและท้าเจอกันในซัมเมอร์สแลม (2010) ในแมตช์แฮนดิแคป 3 รุม 1 โดยบิ๊กโชว์เป็นฝ่ายถูกรุม แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะบิ๊กโชว์ได้ ในไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2010) พังก์ได้ขอท้าเจอกับบิ๊กโชว์ตัวต่อตัว แต่ก็เป็นฝ่ายแพ้ ต่อมาเซเรนาได้ถูกไล่ออกจาก WWE และเมอร์คิวรีได้รับอาการบาดเจ็บ จากนั้นก็ได้ยุติบทบาทกลุ่มลง
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
CM Punk's WWE profile
กลุ่มนักมวยปล้ำของเวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์
นางาโอกะ

นางาโอกะ  เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัดนีงาตะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองของจังหวัดรองจากนครนีงาตะ มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2023 ประมาณ 260,634 คน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นครในจังหวัดนีงาตะ
ยูเรนัส (เทพปกรณัม)

ยูเรนัส (Uranus) หรือ อูรานอส (Οὐρανός) เป็นเทพเจ้าแห่งท้องฟ้า ทรงเป็นทั้งบุตรและสวามีของพระแม่ไกอา เทพีแห่งพื้นดิน ท่านทั้งสองสมหวังกันด้วยอีรอส (คิวปิด) เทพเจ้าแห่งความรัก ที่ทั้งคู่รักกันด้วยเหตุผลคือ พื้นดินนั้นมองท้องฟ้าทุกวัน จนเทพอีรอสทนไม่ไหวจึงแผลงศรให้ทั้งคู่รักกัน มีลูกด้วยกันคือ เหล่ายักษ์ ปีศาจผู้อัปลักษณ์ ทำให้ยูเรนัสไม่พอใจอย่างมาก จึงจับไปขังที่นรกที่ลึกที่สุดคือ นรกทาร์ทารัส เกิดความเคียดแค้นใจกับไกอาอย่างยิ่ง บุตรกลุ่มต่อมาคือ ไททัน ซึ่งมีรูปลักษณ์ดูดี ทำให้ท่านไม่พอใจ ยิ่งเกิดความเคียดแค้นต่อไกอาเป็นเท่าทวีคูณ นางจึงขอร้องให้ลูก ๆ เหล่าไททันสังหารยูเรนัส โครนัสหนึ่งในเหล่าไททันตอบตกลงที่จะช่วย ต่อมายูเรนัสจึงโดนโค่นล้มโดยโครนัส ลูกชายตนเอง
นอกจากนี้ชื่อของเทพยูเรนัสยังถูกนำมาใช้ตั้งเป็นชื่อของ ดาวยูเรนัส ด้วย
เทพเจ้ากรีก
กูเกิล+

กูเกิล+ (Google+; ออกเสียงและบางครั้งเขียนเป็น กูเกิลพลัส; บางครั้งเรียกเป็น จี+ (G+; จีพลัส)) เป็นเครือข่ายสังคมที่ครอบครองและดำเนินการโดยกูเกิล บริการนี้เริ่มดำเนินการในวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 2011 เพื่อแข่งกับสื่อสังคมอื่น ๆ เชื่อมกับผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ของกูเกิล เช่น กูเกิล ไดรฟ์ บล็อกเกอร์ และยูทูบ
เนื่องจากผู้ใช้เข้ามามีส่วนร่วมต่ำ และมีการเปิดเผยข้อบกพร่องในการออกแบบซอฟต์แวร์ที่อาจอนุญาตให้นักพัฒนาภายนอกเข้าถึงข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ใช้ได้ ทำให้ผู้พัฒนากูเกิล+ หยุดพัฒนาในวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 2019 และปิดบริการกูเกิล+ ลงทั้งด้านธุรกิจและส่วนตัวในวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 2019 ผู้ใช้ทั้งหมดในบริการนี้ก็ถูกย้ายเข้าไปใน"กูเกิลเคอร์เรนต์ส"

==ในวัฒนธรรมร่วมสมัย==
ในภาพยนตร์ คู่ป่วนอินเทิร์นดูโอ ใน ค.ศ. 2013 มีการอ้างอิงกูเกิล+ หลายรูปแบบ
โคแนน โอไบรอัน สตีเฟน โคลแบร์ และจิมมี แฟลลอน พิธีกรทอล์กโชว์ชาวอเมริกันได้กล่าวถึงกูเกิล+ทั้งในสเก็ชและโมโนล็อก
มีบุคคลหลายคนและองค์กรหลายแห่งใช้กูเกิล+ แฮงก์เอาต์ เช่น อดีตประธานาธิบดีสหรัฐ บารัก โอบามา นาซา สตีเวน สปีลเบิร์ก เดอะแบล็กอายด์พีส์ ไทรา แบงส์ แพรีส ฮิลตัน และสมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิส
== ดูเพิ่ม ==
เครือข่ายสังคม
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บริการของกูเกิล
ปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และคอมพิวเตอร์
การประมวลสารสนเทศทางสังคม
บริการเครือข่ายสังคม
วัฒนธรรมของนักเรียน
การแบ่งปันรูปภาพ
ซอฟต์แวร์บนแอนดรอยด์
ซอฟต์แวร์บนไอโอเอส
มหาวิทยาลัยตาปี

มหาวิทยาลัยตาปี เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชน ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2542 ตั้งอยู่ที่ตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี
== ประวัติ ==
มหาวิทยาลัยตาปี เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชน ได้รับอนุญาตจากทบวงมหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 โดยอาจารย์วรท ศรีไพโรจน์ เป็นผู้รับใบอนุญาต เปิดทำการสอนในคณะบริหารธุรกิจ สาขาวิชาการบัญชี สาขาวิชาการตลาด และสาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ และได้เปิดคณะนิติศาสตร์ เพิ่มขึ้นอีกคณะหนึ่ง ในปี พ.ศ. 2546
ปัจจุบันได้เปลี่ยนประเภจาก "'วิทยาลัยตาปี"' เป็น '"มหาวิทยาลัยตาปี"'  โดยนายวรท ศรีไพโรจน์ นายกสภามหาวิทยาลัยตาปี ได้เข้าร่วมพิธีมอบใบอนุญาต ให้เปลี่ยนประเภทจากวิทยาลัยตาปีเป็นมหาวิทยาลัยตาปี โดยเลขาธิการคณะกรรมการอุดมศึกษา ณ วันอังคารที่ 14 สิงหาคม 2555 
== คณะที่เปิดสอน ==
คณะบริหารธุรกิจ
คณะนิติศาสตร์
คณะศิลปศาสตร์
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
คณะการบัญชี
คณะพยาบาลศาสตร์ (โครงการจัดตั้ง)
== อ้างอิง ==
สถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทย
สถาบันอุดมศึกษาในจังหวัดสุราษฎร์ธานี
สถานศึกษาในอำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี
อาโอกิงาฮาระ

อาโอกิงาฮาระ  หรือมีอีกชื่อเรียกหนึ่งว่า นทีแห่งไม้ (; Sea of Trees) เป็นชื่อเรียกป่าบริเวณเชิงภูเขาฟูจิด้านตะวันตกเฉียงเหนือ ในประเทศญี่ปุ่น
อาโอกิงาฮาระเป็นสถานที่ที่ชาวญี่ปุ่นมาฆ่าตัวตายบ่อยครั้ง โดยนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1950 เป็นต้นมา พบศพผู้เสียชีวิตในป่าแห่งนี้มากกว่า 500 คน เฉลี่ยแล้วมีผู้ฆ่าตัวตายในป่าแห่งนี้ประมาณปีละ 30 ราย ในปี ค.ศ. 2002 พบร่างผู้เสียชีวิต 78 ศพ แม้ว่าในป่าจะมีป้ายทั้งในภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่นที่มีเนื้อหาเกลี้ยกล่อมให้เปลี่ยนใจ
จนได้มีตำนานและความเชื่อต่าง ๆ เกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้มากมาย ว่า เป็นที่สิงสถิตย์ของเหล่าภูตผี โดยเชื่อว่า ป่าแห่งนี้มีวิญญาณต้นไม้หรือโคดามะ (木魂) สิงสถิตย์อยู่ เหล่าวิญญาณของต้นไม้จะดูดเอาพลังงานชีวิตจากผู้เสียชีวิตกลับคืนเป็นพลังแห่งป่า เพื่อต้านภัยธรรมชาติและต้านภัยของมนุษย์
== ภูมิศาสตร์ ==
พื้นป่าส่วนใหญ่เป็นหินภูเขาไฟและมีความแข็งยากที่จะเจาะทะลุได้ด้วยเครื่องมืออย่างพลั่วหรือเสียม นอกจากนี้ ยังมีเส้นทางอย่างไม่เป็นทางการหลายเส้นทางซึ่งถูกใช้กึ่งปกติสำหรับ "การตามหาศพ" ประจำปีซึ่งกระทำโดยอาสาสมัครท้องถิ่น ผู้ซึ่งทำเครื่องหมายพื้นที่ค้นหาด้วยเทปพลาสติก เทปพลาสติกนี้ไม่เคยถูกนำออก ดังนั้นเทปพลาสติกจำนวนมากจึงพบดาษดื่นในกิโลเมตรแรกของป่า พ้นจากเส้นทางที่กำหนดไว้นั้นนำไปสู่แหล่งท่องเที่ยว อย่างเช่น ถ้ำน้ำแข็งและถ้ำลม หลังจากกิโลเมตรแรกเข้าสู่ป่าอาโอกิงาฮาระในทิศทางมุ่งไปยังภูเขาไฟฟูจินั้น ป่าอยู่ในสภาพ "ดึกดำบรรพ์" มากขึ้น โดยมีสัญลักษณ์ให้เห็นว่ามนุษย์เข้ามาย่างกรายเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลย
== การท่องเที่ยวและการฆ่าตัวตาย ==
อาโอกิงาฮาระเป็นสถานที่ยอดนิยมที่จะมีผู้มาฆ่าตัวตาย โดยมีรายงานว่าเป็นสถานที่ฆ่าตัวตายที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในโลกเป็นอันดับสองรองจากสะพานโกลเดนเกตในซานฟรานซิสโก จนกระทั่งมีการดัดแปลงเป็นนวนิยายในปี ค.ศ. 1960 ชื่อ "ทะเลป่าดำ" (波の塔) โดยไซโซ มัตสึโมโตะ ที่เรื่องราวจบลงที่คู่รักทั้งสองที่เป็นตัวเอกของเรื่องฆ่าตัวตายในป่า อย่างไรก็ตาม ประวัติศาสตร์การฆ่าตัวตายในอาโอกิงาฮาระมีมาตั้งแต่ก่อนตีพิมพ์นวนิยายดังกล่าว และสถานที่แห่งนี้ยังเกี่ยวของกับความตายมาเป็นเวลาช้านานแล้ว มีการกล่าวว่าอูบาซูเตะได้กระทำในสถานที่แห่งนี้ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และป่าเป็นที่เลื่องลือว่ามีผีสิงซึ่งเป็นผู้ที่ถูกทิ้งให้ตายในป่า
นับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1950 มีผู้เสียชีวิตในป่ามากกว่า 500 คน ซึ่งส่วนใหญ่ฆ่าตัวตาย โดยเฉลี่ยแล้วมีผู้เสียชีวิตราว 30 คนต่อปี ในปี ค.ศ. 2002 พบร่างผู้เสียชีวิต 78 ศพอยู่ในป่า ทำลายสถิติ 73 ศพ เมื่อปี ค.ศ. 1998 ในปี ค.ศ. 2003 จำนวนผู้เสียชีวิตในปีนั้นเพิ่มขึ้นเกิน 100 ศพ และปัจจุบัน รัฐบาลท้องถิ่นได้หยุดการเผยแพร่จำนวนผู้เสียชีวิตในความพยายามที่จะลดความสัมพันธ์ระหว่างอาโอกิงาฮาระกับการฆ่าตัวตาย อัตราการฆ่าตัวตายที่สูงทำให้เจ้าหน้าที่ทางการติดป้ายในป่า ทั้งในภาษาญี่ปุ่นและอังกฤษ โดยกระตุ้นให้ผู้ที่มาฆ่าตัวตายเปลี่ยนใจเสีย คณะค้นหาศพ ซึ่งประกอบด้วยตำรวจ อาสาสมัครและสื่อจำนวนหนึ่ง เริ่มต้นตั้งแต่ ค.ศ. 1970
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ข้อมูลป่าอาโอกิงาฮาระ
(Vice.com)
ตำนานพื้นบ้าน
การฆ่าตัวตาย
ธรณีสัณฐานในประเทศญี่ปุ่น
สถานที่อาถรรพณ์
รถราง

รถราง (tram) เป็นพาหนะที่วิ่งบนรางชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายรถไฟแต่จะสั้นกว่าและมีน้ำหนักเบากว่า รถรางส่วนมากใช้ไฟฟ้าจากสายไฟด้านบน (pantograph) แต่ก็ยังมีบางส่วนใช้ดีเซลอยู่ ในปัจจุบันนิยมนับรถรางเป็นประเภทหนึ่งของรถไฟฟ้ารางเบาด้วย (light rail)
รถรางในประเทศไทย ปัจจุบันมีที่เดียวคือ เอเชียทีค เดอะ ริเวอร์ฟร้อนท์ ส่วนรถรางชมเมืองนั้นวิ่งด้วยล้อรถไม่ใช้ระบบราง บริการในปี พ.ศ. 2556 ภายหลังปิดกิจการชั่วคราว
== รถรางในประเทศไทย ==
ในอดีตประเทศไทยก็เคยมีการใช้รถรางครั้งแรกเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2431 โดยเปิดสายบางคอแหลมเป็นสายแรกเมื่อเริ่มแรกใช้กำลังม้าลากรถไปตามราง ทำให้ใช้เวลาการเดินทางมาก จึงไม่เป็นที่นิยม ภายหลังเปลี่ยนมาใช้กำลังไฟฟ้าเมื่อ เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2437 และจนถึงวันที่ 1 ตุลาคม ปี พ.ศ. 2511 ได้ยกเลิกการเดินรถทุกเส้นทางอย่างถาวร
===สายในพระนคร===
สายบางคอแหลม
สายสามเสน
สายหัวลำโพง
สายดุสิต
สายบางซื่อ
สายปทุมวัน
สายสีลม
=== โครงการในต่างจังหวัด ===
รถรางขอนแก่น
รถรางภูเก็ต
รถรางนครราชสีมา
รถรางกรุงเทพมหานคร
รถรางลพบุรี
รถรางเชียงใหม่
รถรางพิษณุโลก
รถรางพัทยา
== ข้อดี ==
ไม่ปล่อยมลพิษเพราะใช้ไฟฟ้า มลภาวะทางเสียงน้อยกว่า
สามารถเข้าถึงสถานีรถรางได้ง่ายกว่าการคมนาคมประเภทอื่น ๆ เช่น รถไฟใต้ดิน เพราะอยู่กลางถนน
ใช้ราง เวลานั่งจึงรู้สึกสบายกว่ารถเมล์ที่กระเด้งมากกว่า
มีประสิทธิภาพทางพลังงานสูงกว่าขนส่งมวลชนประเภทอื่น ๆ และค่าใช้จ่ายน้อยกว่า
== ข้อเสีย ==
กินพื้นที่ถนนบางส่วน
ทุนตั้งต้นสูงกว่ารถเมล์ (ถึงแม้ว่าในระยะยาวจะประหยัดมากกว่า)
สำหรับผู้ที่ขี่จักรยาน ล้ออาจติดอยู่ในร่องของรถรางได้
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อระบบรถรางและรถไฟฟ้ารางเบา
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
"Tramway" (article in the 1911 Encyclopaedia Britannica), 1911encyclopedia.org
Jane's Urban Transit Systems 
การขนส่งสาธารณะ
กฤษดา อนันตสาคร

นาวาเอก (พิเศษ) กฤษดา อนันตสาคร เกิดเมื่อวันศุกร์ที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2474 เป็นชาวตำบลแม่กลอง อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสงคราม เริ่มเล่นดนตรีไทยตั้งแต่อายุ 7 ปี (พ.ศ. 2481) เป็นครูสอนและเป็นวิทยากรเกี่ยวกับดนตรีไทยมาแล้วหลายโรงเรียน รวมไปถึงชุมชนต่าง ๆ ที่มีความสนใจ (นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2502) ท่านได้ถ่ายทอดความรู้และความสามารถให้กับเยาวชนในโรงเรียนต่าง ๆ ได้มีความสามารถในการเล่นดนตรีไทย อันเป็นผลทำให้นักเรียนของอาจารย์ ได้รับรางวัลจากการแข่งขันในรายการต่าง ๆ มากมายและได้รับความชื่นชอบจากผู้ที่พบเห็นเป็นอย่างยิ่ง
ท่านได้รับการเสนอชื่อจากทางจังหวัดสมุทรสาครขึ้นทางเว็บไซต์ของกระทรวงวัฒนธรรม ในสาขาอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรม  และมีประวัติโดยสังเขปของท่านในหมวด “คนดีศรีสาคร” 
== ประวัติและผลงาน ==
พ.ศ. 2481 อายุ 7 ปี เริ่มเรียนฆ้องวงใหญ่ กับ ครูศุข นักดนตรี
พ.ศ. 2489 ได้เข้าฝากตัวเป็นศิษย์ของท่านครูหลวงประดิษฐไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง)
พ.ศ. 2504 ได้ขอฝากตัวเป็นศิษย์ของคุณหญิงชิ้น ศิลปบรรเลง เพื่อขอเรียนทางขับร้องเพลงไทย
วันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2530 มูลนิธิหลวงประดิษฐ์ไพเราะ(ศร ศิลปบรรเลง) เชิญเป็นอนุกรรมการเฉพาะกิจ ของมูลนิธิหลวงประดิษฐ์ไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง ทำการสำรวจเพื่อบันทึกข้อมูลชีวประวัตินักดนตรีไทยทั่วประเทศ ในโครงการของมูลนิธิฯ ร่วมกับศูนย์ส่งเสริมวัฒนธรรมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในปีงบประมาณ พ.ศ. 2530) 
พ.ศ. 2548 – พ.ศ. 2549 ได้รับหนังสือเชิญจากโรงเรียนบ้านคลองแค ตำบลอ้อมน้อย อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ให้เป็นผู้ชำนาญการทางภูมิปัญญาดุริยางคศิลป์ ในโครงการส่งเสริมการดนตรีไทย-สากล โดยมีลักษณะเป็นศูนย์อนุรักษ์ 
สภาวัฒนธรรมอำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ได้ประกาศเกียรติคุณให้ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติ “คนดีศรีกระทุ่มแบน” ประจำปี พ.ศ. 2548 ได้รับมอบโล่ วันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549
สภาวัฒนธรรมจังหวัดสมุทรสาคร มอลโล่เกียรติคุณ “คนดีศรีสาคร” ประจำปี 2548 รับมอบเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2549 
== อ้างอิง ==
นักดนตรีไทย
ครูชาวไทย
บุคคลจากอำเภอเมืองสมุทรสงคราม
โศกนาฏกรรมของสาธารณสมบัติ

โศกนาฏกรรมของสาธารณสมบัติ (tragedy of the commons) เป็นสภาวะลำบากซึ่งเกิดขึ้นจากสถานการณ์ที่ปัจเจกชนหลายคนกระทำการโดยไม่ขึ้นต่อกันและพิจารณาประโยชน์ส่วนตนอย่างสมเหตุสมผล แต่กลับทำให้ทรัพยากรใช้ร่วมกันอันจำกัดหมดไปในท้ายที่สุด แม้ว่าจะเป็นที่ชัดเจนว่ามันไม่ใช่ผลประโยชน์ในระยะยาวของทุกคนหากเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น สภาวะดังกล่าวได้รับการอธิบายในบทความทรงอิทธิพล ชื่อ "โศกนาฏกรรมของสาธารณสมบัติ" เขียนขึ้นโดยการ์เร็ตต์ ฮาร์ดิน และได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกในวารสารไซแอนซ์ในปี ค.ศ. 1968
ทฤษฎีสาธารณสมบัติของฮาร์ดินมักถูกอ้างบ่อยครั้งในการสนับสนุนความคิดการพัฒนาอย่างยั่งยืน การประสานกันของการเติบโตทางเศรษฐกิจและการคุ้มครองสิ่งแวดล้อม และได้มีผลกระทบต่อปัญหาในปัจจุบันหลายประเด็น รวมทั้งการโต้วาทีเกี่ยวกับปรากฏการณ์โลกร้อน "โศกนาฏกรรมของสาธารณสมบัติ" ถูกเตือนบ่อยครั้งว่าจะเป็นผลที่ตามมาของการใช้นโยบายซึ่งจำกัดอสังหาริมทรัพย์เอกชน
== อ้างอิง ==
สังคมวิทยา
เศรษฐศาสตร์สิ่งแวดล้อม
ทฤษฎีเกม
การใช้ที่ดิน