pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เอสเธอร์ (มิเล)

เอสเธอร์ (Esther) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล จิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลชาวอังกฤษ มิเลเขียนภาพ "เอสเธอร์" ในปี ค.ศ. 1865 เป็นภาพเขียนในช่วงสุนทรียนิยมของมิเลเมื่อได้รับอิทธิพลจากเฟรเดอริก เลตัน (Frederic Leighton) และเจมส์ แม็คนีลล์ วิสต์เลอร์
"เอสเธอร์" เป็นภาพของเอสเธอร์บุคคลจากพระธรรมเอสเธอร์จากพันธสัญญาเดิม ในตำนานเอสเธอร์เป็นภรรยาชาวยิวของกษัตริย์เปอร์เซียอาฮาซูเออรัส (Ahasuerus) ขณะที่กำลังเตรียมตัวจะเข้าเฝ้าพระสวามี เอสเธอร์เสี่ยงกับการลงโทษถึงตายเพราะมิได้ถูกเรียกให้เข้าเฝ้า แต่เอสเธอร์ก็ตัดสินใจเข้าเฝ้าเพื่อทูลถึงแผนการสังหารชาวยิว
มิเลขอยืมเสื้อคลุมสีเหลืองที่นายพลชาลส์ จอร์จ กอร์ดอน (Charles George Gordon) ที่ได้รับจากพระจักรพรรดิจีนหลังจากที่ทรงพ่ายแพ้ในกบฏไทปิง (Taiping Rebellion) ในการพยายามสร้างบรรยากาศมิเลกลับข้างในออกข้างนอกที่ทำให้เกิดลวดลายแอ็บแสตร็คที่เห็นในภาพเขียน
การใช้สีตัดกันของเสื้อคลุมสีเหลืองบนม่านสีน้ำเงินและคอลัมน์สีขาวเป็นการสร้าง visual effect และการลดการใช้รายละเอียดอื่นในการสื่อเนื้อหาของภาพก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่กลุ่มสุนทรีย์นิยมปฏิบัติซึ่งมิเลพยายามเลียนแบบ
"เอสเธอร์" ในภาพยืนจัดสายมุกบนผมเพื่อเตรียมสวมมงกุฏ การวางท่านี้มาจากภาพเขียนทิเชียน ที่มิเลพยายามเลียนแบบรวมทั้งการใช้สีและการวางหน้าในลักษณะที่เรียกว่า "ทิเชียนบลอนด์" เมื่อเทียบกับสีแดงของภาพเขียนก่อน ๆ ของมิเล เช่น "เพื่อนเจ้าสาว" (The Bridesmaid) และงานเขียนของจิตรกรร่วมสมัย ดานเต เกเบรียล รอสเซ็ตติ นักเขียนชีวประวัติของมิเลมาเรียน สปีลแมนกล่าวถึงภาพเขียนว่าเป็น "เป็นการเขียนที่มีลักษณะสมัยใหม่ที่สุดเมื่อเทียบกับงานเขียนสมัยแรกๆ...ภาพมีความกลมกลืนด้วยการใช้สีที่สดใสของ ค.ศ. 1898 กว่าภาพที่เขียนเมื่อสี่สิบปีก่อนหน้านั้น"
== อ้างอิง ==
==ดูเพิ่ม==
จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล
พระธรรมเอสเธอร์
จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1860
จิตรกรรมแบบก่อนราฟาเอล
จิตรกรรมสีน้ำมัน
ศิลปะเกี่ยวกับพันธสัญญาเดิม
งานสะสมส่วนบุคคล
ใบไม้ร่วง (มิเล)

ใบไม้ร่วง (Autumn Leaves) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเลจิตรกรสมัยพรีราฟาเอลไลท์ชาวอังกฤษ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์นครหลวงแมนเชสเตอร์, แมนเชสเตอร์ในอังกฤษ
มิเลเขียนภาพ “ใบไม้ร่วง” เสร็จในปี ค.ศ. 1856 และตั้งแสดงครั้งแรกที่ราชสถาบันศิลปะ ในปีเดียวกัน นักวิจารณ์ศิลป์จอห์น รัสคินบรรยายว่า “เป็นการวาดภาพยามพลบค่ำที่สมบูรณ์ที่สุดเป็นครั้งแรก” เอฟฟี เกรย์ (Effie Gray) ภรรยาของมิเลกล่าวว่ามิเลตั้งใจจะสร้างภาพเขียนที่ “เต็มไปด้วยความงามโดยไม่มีหัวเรื่อง”
“ใบไม้ร่วง” เป็นภาพของเด็กผู้หญิงสี่คนกวาดใบไม้มากองรวมกันในยามใกล้ค่ำเพื่อจะทำกองเพลิงแต่เราไม่เห็นเปลวไฟนอกจากควันที่โชยออกมาจากกองใบไม้ เด็กผู้หญิงสองคนทางขวาดูท่าทางขะมุกขะมอมกว่าซึ่งน่าจะเป็นเด็กชั้นแรงงาน
ภาพเขียนเห็นกันว่าเป็นภาพแรกๆ ที่มีอิทธิพลต่อการวิวัฒนาการของลัทธิสุนทรียนิยม
==ความหมาย==
ความหมายของภาพเขียนเห็นกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของความเปลี่ยนแปลงของของความเป็นเด็กและความงามซึ่งเป็นหัวใจของหัวเรื่องของการเขียนภาพของมิเล มาลคอล์ม วอร์เนอร์ (Malcolm Warner) กล่าวว่ามิเลได้รับอิทธิพลจากโคลงของอัลเฟรด ลอร์ดเทนนิสสัน ที่มิเลเคยไปเยี่ยมและกวาดใบไม้ด้วยกัน
วอร์เนอร์ตั้งข้อสังเกตว่าบรรทัดจากเพลงของเทนนิสสัน “Tears, Idle Tears” ในหนังสือ “เจ้าหญิง” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1847 อาจจะมีอิทธิพลต่อภาพเขียน:
:Tears, idle tears, I know not what they mean.
:Tears from the depth of some divine despair
:Rise in the heart, and gather to the eyes,
:In looking on the happy Autumn-fields,
:And thinking on the days that are no more.
แอปเปิลในมือขวาเด็กผู้หญิงคนเล็กอาจจะเป็นสัญลักษณ์ของความสูญเสียความเป็นเด็กซึ่งเป็นนัยถึงปฐมบาปและการถูกขับของอีฟจากสวนอีเด็น
หลังจากที่ได้รับการวิจารณ์ที่ดีจากเฟรดเดอริค จอร์จ สตีเฟ็น (Frederic George Stephens) มิเลก็เขียนจดหมายถึงสตีเฟ็นโดยกล่าวว่าตั้งใจจะเขียนภาพที่ทำให้ปลุกความรู้สึกศรัทธาในศาสนาจากส่วนลึกที่สุด และที่เลือกฉากการเผาใบไม้ก็เพื่อเป็นการเร้าความรู้สึกนี้
== อ้างอิง ==
==ดูเพิ่ม==
จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล
ภาพชีวิตประจำวัน
จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1850
จิตรกรรมแบบก่อนราฟาเอล
จิตรกรรมสีน้ำมัน
ภาพชีวิตประจำวัน
อูกโน (มิเล)

อูกโนในวันเซนต์บาร์โทโลมิว ไม่ยอมป้องกันตัวเองโดยการติดตราโรมันคาทอลิก หรือ อูกโนในวันเซนต์บาร์โทโลมิว (A Huguenot, on St. Bartholomew's Day, Refusing to Shield Himself from Danger by Wearing the Roman Catholic Badge) หรือที่เรียกสั้น ๆ ว่า อูกโน (A Huguenot) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล จิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลชาวอังกฤษคนสำคัญที่เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1852  ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมส่วนบุคคล
"อูกโน" เป็นภาพของคู่หนุ่มสามที่กำลังจะลาจากกันขณะที่ฝ่ายหญิงดูเหมือนจะพยายามอ้อนวอนให้ฝ่ายชายผูกผ้าขาวที่แขนเพื่อแสดงว่าเป็นโรมันคาทอลิกเพื่อเลี่ยงการถูกทำร้าย แต่ฝ่ายชายพยายามดึงผ้าขาวออกด้วยมือและแขนข้างเดียวกับที่กอดหญิงสาว เหตุการณ์ในภาพนี้มีอิทธิพลมาจากเหตุการณ์การสังหารหมู่วันเซนต์บาร์โทโลมิวที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1572 เมื่อชาวฝรั่งเศสที่นับถือนิกายโปรเตสแตนต์ที่เรียกตนเองว่าอูกโนถูกสังหารไปเป็นจำนวนมากในปารีส ซึ่งนำไปสู่การกระทำเช่นเดียวกันทั่วไปในบริเวณอื่น ๆ ของฝรั่งเศส อูกโนบางคนหลบหนีจากการถูกทำร้ายโดยการผูกผ้าขาวที่แขนว่าเป็นโรมันคาทอลิก
เมื่อเริ่มวาดมิเลก็เพียงแต่จะวาดภาพคู่รัก แต่วิลเลียม โฮลแมน ฮันท์ ศิลปินร่วมกลุ่มติว่าออกจะเป็นหัวเรื่องที่ดาด หลังจากที่ได้ชมอุปรากร "เลอูกโน" (Les Huguenots) โดยจาโกโม ไมเออร์เบร์ (Giacomo Meyerbeer) ซึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับการสังหารหมู่แล้ว มิเลก็เปลี่ยนหัวข้อภาพให้เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่ว่า ในอุปรากรตัวละครวาเลนไทน์พยายามอ้อนวอนให้ราฟาเอลผูกผ้าขาวแต่ไม่สำเร็จ การเลือกหัวข้อที่สนับสนุนฝ่ายโปรเตสแตนต์ก็มีความสำคัญต่อทัศนคติต่อกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล ผู้ก่อนหน้านั้นถูกโจมตีว่ามีความเห็นอกเห็นใจในขบวนการออกซฟอร์ด (Oxford Movement) และโรมันคาทอลิก
ดอกไม้ที่เลือกใช้ในภาพอาจจะเป็นเพราะความสนใจในภาษาดอกไม้คือการใช้ดอกไม้ในการสื่อความหมายในสมัยวิกตอเรีย เช่นดอกแคนเตอร์บรีเบลล์สีน้ำเงินทางซ้ายซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความศรัทธาและความแน่วแน่
"อูกโน" ตั้งแสดงพร้อมกับภาพ "โอฟีเลีย" ที่ราชสถาบันศิลปะ ในปี ค.ศ. 1852 ช่วยเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อกลุ่มพรีราฟาเอลไลท์ ทอม เทย์เลอร์ (Tom Taylor) เขียนสรรเสริญเป็นอย่างดีในบทวิจารณ์ในนิตยสาร "พันช์" (Punch) ภาพได้รับการแกะเป็นภาพพิมพ์ซึ่งกลายเป็นงานชิ้นแรกที่มิเลประสบความสำเร็จและได้รับความนิยม ซึ่งทำให้มิเลไปสร้างงานเขียนในหัวข้อที่คล้ายคลึงกันต่อมาอีกหลายภาพ
== อ้างอิง ==
==ดูเพิ่ม==
จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล
อูกโน
จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1850
จิตรกรรมแบบก่อนราฟาเอล
จิตรกรรมสีน้ำมัน
จิตรกรรมประวัติศาสตร์
งานสะสมส่วนบุคคล
วัยเด็กของรอลี (มิเล)

วัยเด็กของรอลี (The Boyhood of Raleigh) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล จิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลชาวอังกฤษ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่ในอังกฤษ
“วัยเด็กของรอลี” ตั้งแสดงเป็นครั้งแรกที่ราชสถาบันศิลปะ ในปี ค.ศ. 1871 เป็นภาพที่เป็นตัวแทนของสัญลักษณ์ของวัฒนธรรมของความนิยมความเป็นวีรบุรุษที่เกิดขึ้นในตอนปลายของสมัยวิกตอเรีย และดำรงอยู่ในสังคมอังกฤษมาจนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20
ในภาพวอลเตอร์ รอลี (Walter Raleigh) และน้องชายเมื่อยังเด็กนั่งอยู่ริมทะเลที่ชายฝั่งเดวอน ฟังเรื่องราวชีวิตทะเลที่เล่าโดยกะลาสีผู้มีประสบการณ์ที่ชี้ไปทางทะเลด้วยความตั้งอกตั้งใจและตื่นตาตื่นใจ
ภาพเขียนได้รับอิทธิพลจากบทความที่เขียนโดยนักเขียนและนักประวัติศาสตร์เจมส์ แอนโทนี เฟราด์ (James Anthony Froude) ในบทความ “England's Forgotten Worthies” ที่บรรยายถึงชีวิตทางทะเลนักเดินเรือในสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 และอาจจะได้รับอิทธิพลจากชีวประวัติของวอลเตอร์ รอลีที่เพิ่งได้รับการพิมพ์ขึ้นในขณะนั้น
ภาพปรากฏในการศึกษาระบบหลังการอาณานิคมโดยเฉพาะในงานของซัลมัน รัชดี ในนวนิยาย Midnight's Children (เด็กเที่ยงคืน) 
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล
จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1870
จิตรกรรมแบบก่อนราฟาเอล
ภาพชีวิตประจำวัน
ศึกสงบ (มิเล)

ศึกสงบ, 1856 (Peace Concluded)  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล จิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลชาวอังกฤษ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่สถาบันศิลปะมินนีแอโพลิสในสหรัฐอเมริกา
“ศึกสงบ” เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1856 เป็นภาพของทหารอังกฤษที่บาดเจ็บกำลังอ่านหนังสือพิมพ์ “The Times” ที่รายงานการยุติของสงครามไครเมีย (Crimean war) “ศึกสงบ” ตั้งแสดงครั้งแรกที่ราชสถาบันศิลปะในกรุงลอนดอนในปี ค.ศ. 1856 ที่ไดัรับการต้อนรับจากนักวิจารณ์ทั้งดีและไม่ดี จอห์น รัสคินสนับสนุนอย่างเต็มที่โดยถึงกับประกาศว่าในอนาคตจะเป็นงาน “หนึ่งในงานชิ้นเอกของโลก” สตรีในภาพที่นั่งข้างสามีคือเอฟฟี (Effie Gray) ภรรยาของมิเล ผู้ก่อนหน้านั้นเป็นภรรยาของรัสคินแต่ทิ้งรัสคินมาแต่งงานกับมิเล
==หัวเรื่อง==
มีหลักฐานว่าเดิมมิเลตั้งใจจะเขียนภาพเสียดสีที่โจมตีนายทหารสัญบัตรที่ได้รับการอนุญาตให้กลับบ้านเพราะมี “ปัญหาด่วนส่วนตัว” ทางบ้าน ขณะที่ทหารธรรมดาคนอื่น ๆ ต้องทนกับความลำบากลำบนในไครเมีย เมื่อสงครามสงบการเสียดสีก็หมดความหมาย มิเลจึงเปลี่ยนหัวเรื่องเป็นทหารบาดเจ็บที่กำลังรักษาตัวที่บ้านขณะที่สงครามยุติลง
นายทหารนั่งอยู่บนโซฟาโดยมีภรรยานั่งบนตัก ด้านหลังของภรรยาเป็นพุ่มต้นเมอร์เติล ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความรักอันยาวนาน นายทหารวางหนังสือ “ผู้มาใหม่” (The Newcomes) โดยวิลเลียม เมกพีซ แทกเคอรีย์ (William Makepeace Thackeray) เล่มสีเหลืองไว้ข้างหลังศีรษะเพื่อจะอ่านหนังสือพิมพ์
ลูกสองคนเล่นกล่องไม้ที่เป็นเรือโนอาห์ซึ่งเป็นเกมที่เป็นที่นิยมกันในสมัยนั้น เกมมีสัตว์หลายอย่างที่ลูกวางไว้บนตักแม่ สัตว์แต่ละอย่างเป็นสัญลักษณ์ของคู่ต่อสู้ในสงครามไครเมีย ไก่เป็นสัญลักษณ์ของฝรั่งเศส สิงโตเป็นสัญลักษณ์ของอังกฤษ หมีเป็นสัญลักษณ์ของรัสเซีย และไก่งวง (turkey=Turkey) เป็นสัญลักษณ์ของจักรวรรดิออตโตมัน เด็กผู้หญิงทางซ้ายเพิ่งหยิบนกพิลาปที่เป็นสัญลักษณ์ความสงบออกจากกล่องมายื่นไปทางพ่อแม่ เสื้อสีแดงก่ำที่ห้อยแผ่ลงมาบนพื้นเป็นนัยถึงเลือด เด็กหญิงทางขวาถือเหรียญกล้าหาญของพ่อและมองไปทางพ่อด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
ในฉากหลังเป็นภาพพิมพ์ของภาพเขียน “ความตายของเมเจอร์เพียร์สัน” โดย จอห์น ซิงเกิลตัน โคพลีย์ ที่เป็นภาพของความตายของนายทหารอังกฤษระหว่างการป้องกันเจอร์ซีย์ (บ้านของครอบครัวของมิเล) ระหว่างยุทธการเจอร์ซีย์ (Battle of Jersey) ในปี ค.ศ. 1781
==ปฏิกิริยาต่อภาพเขียน==
การสรรเสริญอย่างใหญ่หลวงของรัสคินเน้นความสามารถในการใช้สีที่เพิ่มมากขึ้นของมิเลที่รัสคินเปรียบเทียบกับการใช้สีของทิเชียน แต่นักวิจารณ์ผู้อื่นไม่ประทับใจเท่ารัสคิน ผู้ที่ต่อต้านศิลปะกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลกล่าวว่า “เสื้อโค้ต, หมวก, กางเกง” ดูจะมีชีวิตจิตใจกว่าคนในภาพ เพื่อนร่วมกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลบางคนของมิเลก็ไม่ชอบภาพเขียนนี้
== อ้างอิง ==
==ดูเพิ่ม==
จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1850
จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล
จิตรกรรมแบบก่อนราฟาเอล
จิตรกรรมสีน้ำมัน
จิตรกรรมประวัติศาสตร์
ภาพชีวิตประจำวัน
คำสั่งปล่อย (มิเล)

คำสั่งปล่อย, 1746 (The Order of Release, 1746) เป็นจิตรกรรมที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเลจิตรกรสมัยพรีราฟาเอลไลท์ชาวอังกฤษ
“คำสั่งปล่อย” ตั้งแสดงครั้งแรกในปี ค.ศ. 1853 เป็นภาพแรกที่มิเลเริ่มทิ้งการเขียนที่เต็มไปด้วยรายละเอียดแบบพรีราฟาเอลไลท์เช่นงานสมัยแรกๆ อีกสิ่งหนึ่งที่น่าสังเกตคือเป็นภาพที่เอฟฟี เกรย์ (Effie Gray) ยืนเป็นแบบให้
ภาพเขียนเป็นภาพของภรรยาของนายทหารผู้ก่อการชาวสกอตผู้ถูกจำขังหลังจากการก่อความไม่สงบของจาโคไบท์ ใน ค.ศ. 1745 ที่กลับมาพร้อมกับใบสั่งปล่อย ภรรยาในภาพอุ้มลูกแสดงใบสั่งปล่อยให้ทหารอีกผู้หนึ่งดูให้ขณะที่สามีกอดเธออยู่
หนังสือพิมพ์ “Illustrated London News” สรรเสริญภาพนี้และบรรยายว่า:
“หัวเรื่องของภาพเป็นเพียงภาพของภรรยาที่อุ้มลูกอยู่ในอ้อมกอดผู้เดินทางพร้อมกับใบสั่งปล่อยเพื่อมารับสามี ผู้ที่ถูกจับตัวไป[โดยฝ่ายอังกฤษ]ระหว่างสงครามกลางเมือง สามีผู้ที่มีท่าทางอ่อนแอจากการบาดเจ็บที่เพิ่งได้รับ เต็มตื้นไปด้วยความรู้สึกที่ทำได้อยู่อย่างเดียวคือซบลงที่ซอกคอของภรรยาและสะอื้น; ครางว่า, “firm of purpose”, อย่าเสียน้ำตา; ภรรยาไม่มีน้ำตาแต่ตายังคงแดงก่ำจากการร้องไห้ก่อนหน้านั้น; และมองหน้าทหารยามผู้ไม่ยินดียินร้ายด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความภูมิใจ, แสดงว่าเธอได้รับชัยชนะต่ออดีตที่เต็มไปด้วยความลำบาก การใช้สีและความเขียนที่สวยงามเป็นความสามารถที่เป็นเลิศ (สำหรับสมัยอันเสื่อมโทรม)“
ฉากหลังที่มืดและไม่มีรายละเอียดแตกต่างไปจากงานเขียนที่เต็มไปด้วยรายละเอียดในยุคแรกของการเขียนของมิเลเช่นงาน “โอฟิเลีย” แต่การแสดงความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดในฉากประวัติศาสตร์ยังคงเป็นแนวหัวเรื่องเดียวกับภาพ “อูเกอโนท์” และ “ซ่อนศัตรู, 1651”
ขณะที่เขียนภาพนี้มิเลก็ตกหลุมรักเอฟฟีภรรยาของผู้สนับสนุนคนสำคัญและนักวิจารณ์ศิลปะจอห์น รัสคิน การศึกษาภาพเขียนพบภาพวาดหัวของเอฟฟีด้านหนึ่งและภาพผู้ชายคุกเข่าอย่างยอมอีกด้านหนึ่งและคำเขียนว่า “ยอมรับ” ชื่อภาพเขียนนำไปเป็นชื่อหนังสือ “คำสั่งปล่อย” โดยวิลเลียม มิลเบิร์น เจมส์ (William Milbourne James) เกี่ยวกับรักสามเส้าและรายการวิทยุในปี ค.ศ. 1998 นอกจากนั้นก็ยังทำเป็นละครเวทีในเรื่อง “มิสเตอร์รัสคิน” โดยคิม มอร์ริสเซย์ (Kim Morrissey) ในปี ค.ศ. 2003
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คำสั่งปล่อยที่ The Victorian Web
จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1850
จิตรกรรมแบบก่อนราฟาเอล
ศิลปะเกี่ยวกับประวัติศาสตร์
เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นฟอร์เรสตัล

เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นฟอร์เรสตัล (Forrestal class aircraft carrier) เป็นชั้นของเรือบรรทุกเครื่องบินขับเคลื่อนด้วยกังหันไอน้ำของกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา ออกแบบและสร้างขึ้นในช่วงทศวรรษ 1950  เป็นเรือบรรทุกเครื่องบินรุ่นแรกที่สร้างขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง มีระวางขับน้ำ 75,000 ตัน มากกว่ารุ่นก่อนหน้า (เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นมิดเวย์) ประมาณ 25% และเป็นต้นแบบของเรือบรรทุกเครื่องบินในยุคปัจจุบัน  ตั้งชื่อตามชื่อของเจมส์ ฟอร์เรสตัล อดีตรัฐมนตรีกระทรวงทหารเรือสหรัฐอเมริกา และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสหรัฐอเมริกาคนแรก ในสมัยประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมน
เรือบรรทุกเครื่องบินในชั้นนี้ มีด้วยกันทั้งสิ้น 4 ลำ ปัจจุบันปลดประจำการแล้วทั้งหมด ในจำนวนนี้ 2 ลำจะถูกจมลง เพื่อใช้เป็นปะการังเทียม อีกลำหนึ่งจะอนุรักษ์ไว้เป็นพิพิธภัณฑ์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
*
ฟ
เรือในสังกัดกองทัพเรือสหรัฐ
ฟ
เรือในสงครามเย็น
แลพิสแลซูลี

แลพิสแลซูลี (lapis lazuli) คือรัตนชาติกึ่งสูงค่า (semi-precious stone) ถือว่าเป็นอัญมณีที่ค่อนข้างหายาก เป็นของมีค่ามาตั้งแต่โบราณเพราะมีสีน้ำเงินสด
แลพิสแลซูลีขุดกันที่จังหวัดบาดัคห์ชานในประเทศอัฟกานิสถานมากว่า 6,000 ปี และค้ามาตั้งแต่โบราณจนปรากฏในเครื่องประดับที่พบในอียิปต์โบราณก่อนยุคราชวงศ์ นอกจากนี้ ยังพบลูกปัดแลพิสแลซูลีในที่ฝังศพที่ Mehrgarh คอเคซัส หรือแม้แต่ที่ไกลไปจากอัฟกานิสถานในมอริเตเนีย
แลพิสแลซูลีเป็นหินที่ขัดแล้วจะเป็นเงาขึ้น นำไปใช้เป็นเครื่องประดับ งานแกะสลัก กล่อง งานโมเสก เครื่องตกแต่ง และ แจกัน ในด้านสถาปัตยกรรมก็ใช้ตกแต่งประดับเสาของวังหรือศาสนสถาน
นอกจากใช้เป็นเครื่องประดับตกแต่งแล้ว แลพิสแลซูลียังใช้ในการทำอัลตรามารีน (ultramarine) รงควัตถุสีน้ำเงินเข้มสำหรับสีฝุ่น และบางครั้งก็ใช้สำหรับสีน้ำมันแต่น้อย การใช้ทำเป็นส่วนผสมสำหรับสีน้ำมันหมดความนิยมลงไปเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อมีสารเคมีที่สามารถทำสีที่ต้องการได้
==เชิงอรรถ==
 อ่านได้หลายอย่าง คือ "แลพิสแลซูลี", "แลพิสแลซูไล", "แลพิสแลซิวลี", "แลพิสแลซิวไล", "ลาพิสลาซิวลี", และ "ลาพิสลาซิวไล"
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
รงควัตถุ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
อัญมณี
หิน
วัสดุสำหรับงานศิลปะ
ไม่มีสวรรค์สำหรับคุณ

ไม่มีสวรรค์สำหรับคุณ เป็นภาพยนตร์ไทย ระบบ 35 มม.สโคป สีอีสต์แมน ออกฉายเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 ที่ศาลาเฉลิมกรุง กำกับการแสดงโดย  ปริญญา ลีละศร นำแสดงโดย นาท ภูวนัย, ภัทราวดี ศรีไตรรัตน์ (เรื่องแรก), ภาวนา ชนะจิต, กำธร สุวรรณปิยะศิริ และ สุพรรณ บูรณะพิมพ์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ ได้รับรางวัลตุ๊กตาทอง ปี พ.ศ. 2517 สาขาผู้แสดงนำชายยอดเยี่ยม  นาท ภูวนัย   ผู้แสดงนำหญิงยอดเยี่ยม  ภัทราวดี ศรีไตรรัตน์  และออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม
ฉบับละครโทรทัศน์ ทางช่อง 7 สร้างโดย กันตนา กำกับการแสดงโดย เริงศิริ ลิมอักษร นำแสดงโดย วิศรุต เกษประสิทธิ์, พนารัตน์ พิสุทธิศักดิ์ บุนนาค และ เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์ หลังจากนั้นไม่นานช่อง 3 สร้างใหม่ โดย ทีวีซีน นำแสดงโดย มยุรา ธนะบุตรและ พีท ทองเจือกำกับการแสดงโดย สุประวัติ ปัทมสูท และกำกับรายการโทรทัศน์โดย พงศ์ศักดิ์ (ราเชน ) นาคพงศ์ 
== นักแสดงนำ==
{|class="wikitable"
| รูปแบบการนำเสนอ || กาย || เอื้อยทอง || น้องหญิง
|-
| ภาพยนตร์ พ.ศ. 2516 || นาท ภูวนัย || ภัทราวดี ศรีไตรรัตน์ || ภาวนา ชนะจิต
|-
| ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2529 - 30 || วิศรุต เกษประสิทธิ์ || พนารัตน์ พิสุทธิศักดิ์ บุนนาค || เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์
|-
| ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2537 || พีท ทองเจือ || มยุรา ธนะบุตร || สลักจิต ดลมินทร์
|-
|}
== อ้างอิง ==
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2516
ภาพยนตร์ไทย
พื้นที่ช่วงโค้ง

พื้นที่ช่วงโค้ง (spandrel, spandril หรือ splaundrel) คือพื้นที่ระหว่างโค้งสองโค้งหรือระหว่างโค้งที่อยู่ในกรอบสี่เหลี่ยม
ความหมายของพื้นที่ช่วงโค้งมีด้วยกันสี่หรือห้าความหมายที่เป็นที่ยอมรับกันในด้านสถาปัตยกรรมและประวัติศาสตร์ศิลป์วิทยา ส่วนใหญ่แล้วจะหมายถึงพื้นที่ระหว่างทรงโค้งที่อยู่ภายในกรอบสี่เหลี่ยม  -  เช่นพื้นที่ระหว่างโค้งของซุ้มและกรอบบัวสี่เหลี่ยมรอบนอก หรือช่องผนังที่ล้อมเป็นกรอบโดยซุ้มโค้งในอาร์เคด หรือช่องว่างรอบแป้นกลมหรือรีที่อยู่ในกรอบสี่เหลี่ยม นอกจากนั้นก็ยังหมายถึงช่องใต้บันไดตลอดตัวบันไดภายในที่อยู่อาศัยที่มักจะใช้เป็นที่เก็บของ
== ดูเพิ่ม  ==
โค้งพระจันทร์ครึ่งซีก
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ส่วนประกอบของสิ่งก่อสร้าง
สิ่งตกแต่ง
งูเก็งกอง

งูเก็งกอง (ពស់កេងកង) เป็นภาพยนตร์เขมรมหากาพย์แห่งความรัก เกี่ยวกับธิดางู ออกฉายในปี พ.ศ. 2513 นำแสดงโดยดี เศวตและเจีย ยุทธร กำกับโดยเตีย ลิมกุน ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จอย่างมากในกัมพูชา รวมถึงในประเทศเพื่อนบ้านอย่างประเทศไทย ยังมีภาคต่อ ภาค 2 ที่ได้อรัญญา นามวงศ์นำแสดงคู่กับ เจียร ยุทธร ดาราเขมร หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2544 ยังมีการนำมาทำใหม่กำกับโดย ไฟท์ สำอาง นำแสดงโดยวินัย ไกรบุตรและปิค จัน บรมัย
== เนื้อเรื่อง ==
งูเก็งกอง สร้างมาจากนิทานพื้นบ้านของเขมร เป็นเรื่องของหญิงสาวที่ชื่อ โสรยา ที่เกิดมาผิดปกติที่ผมบนศีรษะเป็นงูเลื้อยไปมาดูน่ากลัวเหมือนกอร์กอนหรือเมดูซ่า ในเทพปกรณัมกรีก เมื่อเติบโตขึ้นมาเธอได้พบกับชีปะขาว ซึ่งได้มอบแหวนวิเศษให้แก่เธอ เมื่อเธอสวมใส่แหวนนี้แล้วเส้นผมงูทั้งหมดจะกลายเป็นผมธรรมดาเหมือนคนทั่วไป แต่พรวิเศษนี้จะหายไปเมื่อเธอได้สูญเสียพรหมจรรย์ และเมื่อนั้นเธอจะกลายเป็นงูตลอดไป
วันหนึ่ง โสรยาได้ช่วยชีวิตเวหา ชายหนุ่มคนหนึ่งที่พลัดตกน้ำตก ทั้งคู่ผูกใจรักกัน แต่โสรยาก็ถูกตามรังควาญจากราณี หญิงคู่หมั้นของเวหา ท้ายที่สุดเธอก็เป็นต้นเหตุให้ชีปะขาวต้องตาย
== ความสำเร็จ ==
งูเก็งกองได้ออกฉายด้วยความสำเร็จอย่างมากอันเป็นยุคที่ภาพยนตร์กัมพูชากำลังรุ่งเรือง โดยเฉพาะในประเทศไทยได้ถูกนำเข้ามาฉายจากนายหน้าภาพยนตร์ภูธร จนมีการสร้างต่อในภาค 2 ที่มีอรัญญา นามวงศ์ นักแสดงชาวไทยร่วมแสดงด้วย โดยนักแสดงและผู้สร้างชุดเดิม และในปี พ.ศ. 2544 ก็ได้มีการสร้างใหม่ นำแสดงโดย วินัย ไกรบุตร และปิค จัน บรมัย และถูกสร้างอีกครั้งในปี พ.ศ. 2560 เป็นละครโทรทัศน์ของกัมพูชา จากการได้รับแรงบันดาลใจจากละครโทรทัศน์ของไทยเรื่องนาคี ที่กำลังได้รับความนิยมอยู่ในกัมพูชาขณะนั้น
== อ้างอิง ==
ภาพยนตร์กัมพูชา
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2513
ไดเมทิลฟอร์มาไมด์

ไดเมทิลฟอร์มาไมด์ (Dimethylformamide) เป็นสารประกอบอินทรีย์ที่มีสูตรเคมี (CH3)2NC(O)H ที่ใช้อักษรย่อ “DMF” (แต่บางครั้งอักษรย่อนี้ใช้กับ ไดเมทิลฟิวแรน) ของเหลวที่ปราศจากสีนี้ละลายได้ในน้ำและของเหลวอินทรีย์ส่วนใหญ่ ไดเมทิลฟอร์มาไมด์บริสุทธิ์จะไม่มีกลิ่น แต่ถ้าเป็นระดับที่ต่ำกว่าก็มักจะมีกลิ่นเหมือนปลาซึ่งมาจากไดเมทิลเอมีนที่ปนเปื้อนอยู่ ชื่อของสารมาจากฟอร์มาไมด์ชนิดหนึ่ง--เอไมด์ของกรดฟอร์มิก
เอไมด์
แม่นาคอเมริกา

แม่นาคอเมริกา เป็นภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2518 กำกับโดยเล็ก กิติพราภรณ์ นำแสดงโดย กรุง ศรีวิไล, ลิซ่า ฟาริงเจอร์, เปียทิพย์ คุ้มวงศ์, มาลี เวชประเสริฐ และสีเทา ลงทุนกว่า 2 ล้านบาทในสมัยนั้น เป็นภาพยนตร์ที่ดัดแปลงเนื้อเรื่องจาก แม่นาค โดยมีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับ โจนส์ แหม่มสาว (ลิซ่า ฟาริงเจอร์) ผู้ตกลงปลงใจกับทหารหนุ่มชาวไทย (กรุง ศรีวิไล)
== อ้างอิง ==
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2518
ภาพยนตร์ไทย
แม่นากพระโขนง
วูกี

วูกี (Wookiee) เป็นชื่อเผ่าพันธุ์หนึ่งในเรื่องแต่งชุดสตาร์ วอร์ส ตัวละครชิวแบคคา เพื่อนสนิทของฮัน โซโล ซึ่งมีบทบาทสำคัญในภาพยนตร์ไตรภาคเดิม เป็นสมาชิกหนึ่งของเผ่าพันธุ์นี้
ชื่อวูกีแปลตามภาษาท้องถิ่นได้ว่าชาวต้นไม้ ลักษณะเฉพาะของเผ่าพันธุ์คือเป็นสิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ ยืนสองขา มีขนปกคลุมร่างกาย มีถิ่นอาศัยบนดาวเคราะห์คาชี้ก
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Wookiee ใน Wookieepedia: The Star Wars Wiki
เผ่าพันธุ์ในสตาร์ วอร์ส
ตัวละครที่เป็นทาส
ตัวละครในบันเทิงคดีที่มีพลังเหนือมนุษย์
ศานติเทวะ

ศานติเทวะ (สันสกฤต: Śāntideva; ; ; Шантидэва гэгээн; Tịch Thiên) เป็นปราชญ์ชาวอินเดีย กวีและผู้แต่ง โพธิจรรยาอวตาร ว่าด้วยการปฏิบัติของพระโพธิสัตว์สิบบท ศานติเทวะมีวรรณะพราหมณ์
ท่านยังถือเป็นหนึ่งใน 84 มหาสิทธิ์ และเป็นที่รู้จักในนาม ภุสุก (Bhusuku) 
==  ประวัติ ==
อดีตเจ้าชายผู้เสด็จหนีจากพิธีราชาภิเษก กลายมาเป็นพระภิกษุในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงของอินเดียโบราณที่ชื่อว่า นาลันทา แต่ในระหว่างที่พำนักอยู่ที่นาลันทา ท่านได้ชื่อว่าเป็นพระที่เกียจคร้านที่สุด ได้แต่กิน นอน และขับถ่ายเท่านั้น จนพระภิกษุในมหาวิทยาลัยต้องการขับไล่ท่าน จึงได้คิดอุบายให้ท่านแสดงธรรมต่อหน้าสาธารณชนจำนวนมาก ด้วยคิดว่าเมื่อแสดงไม่ได้ ท่านจะได้จากไป แต่ตรงกันข้าม ศานติเทวะแสดงธรรมลึกซึ้งจากใจในหัวข้อ "โพธิจรรยาวตาร" โดยที่ไม่มีใครเคยได้สดับฟังมาก่อน ขณะแสดงธรรม หลายคนเห็นว่าเบื้องหน้าของท่านมีพระมัญชุศรี พระโพธิสัตว์แห่งปัญญาประทับอยู่ และเมื่อแสดงจนถึงบทที่ 9 ว่าด้วยปัญญา ท่านศานติเทวะกับพระมัญชุศรีในเบื้องหน้าของท่านก็ลอยขึ้นไปจากธรรมมาศน์ ลอยขึ้นจนหายไปจากโลกนี้
== อ้างอิง ==
==บรรณานุกรม==
Śāntideva, Cecil Bendall and W. H. D. Rouse (trans)(1922). Śikshā-samuccaya: a compendium of Buddhist doctrine, compiled by Śāntideva chiefly from earlier Mahāyāna Sūtras. London: Murray
Of the progresse of the Bodhisattva: the bodhisattvamārga in the Śikṣāsamuccaya / Richard Mahoney (Oxford: Indica et Buddhica, 2016)  , 978-0-473-40931-9 &c.
L. D. Barnett (trans) (1909 ). "The Path of light rendered for the first time into Engl. from the Bodhicharyāvatāra of Śānti-Deva: a manual of Mahā-yāna Buddhism, New York, Dutton
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Śāntideva's Bodhisattva-caryāvatāra  English translation; Readable HTML.
Internet Encyclopedia of Philosophy entry on Shantideva by Amod Lele
Talk about Shantideva by Stephen Batchelor
Engaging in Bodhisattva Behavior, full unpublished translation of the Bodhicaryavatara by Alexander Berzin
Commentary to Bodhicaryavatara by Patrul Rinpoche (in English )
Śikṣāsamuccaya of Śāntideva: Sanskrit Buddhist text
พุทธศาสนิกชนชาวอินเดีย
พระโพธิสัตว์
ภิกษุที่เป็นพระราชวงศ์
รหัสวินาศโลก

รหัสวินาศโลก (Knowing) เป็นภาพยนตร์แนววิทยาศาสตร์-หายนะ ออกฉายในวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2552 นำแสดงโดยนิโคลัส เคจ  เนื้อเรื่องเกี่ยวกับจอห์น(นิโคลัส เคจ)ที่ค้นพบรหัสลับตัวเลขซึ่งเขียนทำนายวันที่ ปี และตำแหน่งที่จะเกิดหายนะครั้งใหญ่ขึ้นในรอบ50ปี อาทิ เหตุการณ์แผ่นดินไหวในมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547 เหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544 ซึ่งคำนายทั้งหมดถูกต้องและไม่มีข้อผิดพลาด จอห์นพบว่าเหลือเหตุการณ์หายนะอีกสามเหตุการณ์ ซึ่งเขาต้องหยุดยั้งไม่ให้มันเกิดขึ้น ในขณะเดียวกันโลกก็กำลังเผชิญกับความร้อนจากดวงอาทิตย์จอห์นพบว่าดวงอาทิตย์จะปล่อยพลังงานมหาศาลซึ่งจะเกิดเปลวไฟเผาโลกทั้งใบและจะไม่มีสิ่งมีชีวิตรอดพ้นจากเหตุการณ์นี้ไปได้ แต่ในคำนายซึ่งยังเขียนไม่จบกลับมีตัวเลขที่บ่งบอกสถานที่ที่จะทำให้เขารอดพ้นจากเหตุการณ์นี้ไปได้เขาจึงต้องพยายามค้นหาตัวเลขที่ยังเขียนไม่จบและหยุดยั้งไม่ให้หายนะทั้งสามเกิดขึ้นให้จงได้
ภาพยนตร์ใช้ทุนสร้างไป 50ล้านดอลลาร์สหรัฐและทำรายได้ทั่วโลกไปกว่า 183ล้านดอลลาร์สหรัฐ และมีฉากหายนะที่น่าจดจำทั้งสามฉาก คือ ฉากเครื่องบินตก ฉากรถไฟใต้ดินตกราง และฉากเปลวไฟจากดวงอาทิตย์เผาโลก ภาพยนตร์ได้รับคำวิจารณ์ทั้งในแง่บวกและลบ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2552
ภาพยนตร์โดยซัมมิตเอนเตอร์เทนเมนต์