pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ภาษาศาสตร์เชิงประวัติ

ภาษาศาสตร์เชิงประวัติ (historical linguistics หรือ diachronic linguistics) เป็นการศึกษาการเปลี่ยนแปลงของภาษา โดยมีประเด็นหลักด้วยกัน ดังนี้
พรรณนาและศึกษาการเปลี่ยนแปลงที่สังเกตได้ในภาษานั้น ๆ
พรรณนาถึงประวัติของชุมชนที่พูดภาษานั้น ๆ
สืบสร้างภาษาก่อนประวัติศาสตร์ของภาษา และพิจารณาถึงความสัมพันธ์ การจัดกลุ่มเข้าตระกูลภาษา
พัฒนาทฤษฎีทั่วไปเกี่ยวการเปลี่ยนแปลงของภาษาว่าเกิดขึ้นอย่างไร เพราะเหตุใด
ศึกษาประวัติของศัพท์ เช่น ศัพทมูลวิทยา
ภาษาศาสตร์เชิงประวัติสมัยใหม่เริ่มต้นในปลายศตวรรษที่ 18 และเติบโตจากหลักนิรุกติศาสตร์ที่มีมาแต่ก่อน อันเป็นการศึกษาเอกสารโบราณ ซึ่งสืบย้อนไปถึงยุคโบราณ
==อ้างอิง==
==ข้อมูล==
Bernd Kortmann: English Linguistics: Essentials, Anglistik-Amerikanistik, Cornlesen, pp.&nbsp;37–49
==อ่านเพิ่ม==
Raimo Anttila, Historical and Comparative Linguistics (2nd ed.) (John Benjamins, 1989) 
Karl Brugmann, Berthold Delbrück, Grundriß der vergleichenden Grammatik der indogermanischen Sprachen (1886–1916).
Theodora Bynon, Historical Linguistics (Cambridge University Press, 1977) 
Henry M. Hoenigswald, Language change and linguistic reconstruction (Chicago: Univ. of Chicago Press 1960).
Richard D. Janda and Brian D. Joseph (Eds), The Handbook of Historical Linguistics (Blackwell, 2004) 
Roger Lass, Historical linguistics and language change. (Cambridge University Press, 1997) 
Winfred P. Lehmann, Historical Linguistics: An Introduction (Second Edition) (Holt, 1973) 
April McMahon, Understanding Language Change (Cambridge University Press, 1994) 
James Milroy, Linguistic Variation and Change (Blackwell, 1992) 
A. C. Partridge, Tudor to Augustan English: a Study in Syntax and Style, from Caxton to Johnson, in series, The Language Library, London: A. Deutsch, 1969; 242 p. SBN 233-96092-9
M.L. Samuels, Linguistic Evolution (Cambridge University Press, 1972) 
R. L. Trask (ed.), Dictionary of Historical and Comparative Linguistics  (Fitzroy Dearborn, 2001) 
August Schleicher: Compendium der vergleichenden Grammatik der indogermanischen Sprachen. (Kurzer Abriss der indogermanischen Ursprache, des Altindischen, Altiranischen, Altgriechischen, Altitalischen, Altkeltischen, Altslawischen, Litauischen und Altdeutschen.) (2 vols.) Weimar, H. Boehlau (1861/62); reprinted by Minerva GmbH, Wissenschaftlicher Verlag,
บอลเชวิค

บอลเชวิค (Bolshevik большеви́к) แผลงมาจากคำว่า Большинство แปลว่า ส่วนใหญ่ หรือ หมู่มาก บอลเชวิค หมายถึงสมาชิกของกลุ่ม ๆ หนึ่งภายในพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซีย (RSDLP ย่อมาจาก Russian Social Democratic Labour Party) ซึ่งนิยมลัทธิมากซ์ กลุ่มนี้นำโดยเลนิน
ในพรรคนี้ยังมีอีกลุ่มหนึ่งเรียกกันว่า เมนเชวิค (Menshevik) ซึ่งแผลงมาจากคำในภาษารัสเซีย (Меньшинство) แปลว่า ส่วนน้อย กลุ่มเมนเชวิคนำโดย จูเลียส มาร์ตอฟ เพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมงานที่ใกล้ชิดคนหนึ่งของเลนิน
การแตกคอกันมีขึ้นในการประชุมใหญ่ของพรรคครั้งที่ 2 ที่จัดขึ้นที่กรุงบรัสเซลส์และลอนดอน เมื่อปี ค.ศ. 1903 และท้ายที่สุดแล้วกลุ่มบอลเชวิคก็กลายมาเป็นพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต พวกบอลเชวิคมองเศรษฐกิจในแนวสัมคมนิยมสุดขั้วและเชื่อในความเป็นสากลของชนชั้นกรรมาชีพ พวกเขายึดหลักอำนาจเผด็จการพรรคเดียวและเป้าหมายสูงสุดเรื่องการปฏิวัติโลก พวกเขาปฏิเสธความเป็นชาติรัฐของรัสเซีย ความเชื่อและแนวทางปฏิบัติของพวกเขามักถูกเรียกรวม ๆ ว่า ลัทธิบอลเชวิค (Bolshevism)
== จุดเริ่มของการแตกคอ ==
การแตกคอกันของเลนินและมาร์ตอฟ มีขึ้นหลังจากที่เลนินเสนอว่าควรจำกัดสมาชิกพรรคให้เป็นเฉพาะนักปฏิวัติมืออาชีพเท่านั้นแต่มาร์ตอฟไม่เห็นด้วย เบื้องต้นกลุ่มของเลนินถูกเรียกว่า "กลุ่มแข็ง" ซึ่งหมายถึงมีท่าทีที่แข็งกร้าวในเรื่องนี้ ส่วนกลุ่มของมาร์ตอฟเรียกกันว่า "กลุ่มอ่อน" จากท่าทีที่อ่อนโอนมากกว่ากลุ่มของเลนิน แต่ต่อมาก็เรียกกันว่า บอลเชวิค และ เมนเชวิค เนื่องจากเลนินมีผู้สนับสนุนมากกว่าเล็กน้อย และการที่ทั้งสองฝ่ายไม่สามารถหาเสียงสนับสนุนอย่างเด็ดขาดได้ ในที่สุดในการประชุมครั้งนั้นก็มีการแยกกันเป็น 2 กลุ่มชัดเจน เดือนเมษายน ค.ศ. 1905 บอลเชวิคจัดการประชุมสมาชิกกลุ่มที่ลอนดอน โดยเรียกว่าการประชุมใหญ่พรรคครั้งที่ 3 ด้านเมนเชวิคก็จัดการประชุมขึ้นโต้ตอบมาบ้างและนั่นก็เป็นการแบ่งแยกกลุ่มกันอย่างเป็นทางการ
== อ้างอิง ==
พรรคการเมืองรัสเซีย
พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต
ประวัติศาสตร์รัสเซีย
Discherodontus ashmeadi

redirect ปลาแดงน้อย
ปลากดคัง

ปลากดคัง  ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลากด (Bagridae) ที่มีขนาดโตเต็มที่ราว 1.5 เมตร หนักได้ถึง 100 กิโลกรัม โดยตัวที่ใหญ่ที่สุดยาวถึง 2.3 เมตร หนักถึง112 กิโลกรัม แต่ที่พบโดยเฉลี่ยจะมีขนาดประมาณ 50–60 เซนติเมตร ลำตัวมีสีเทาอ่อนอมฟ้าหรือเขียวมะกอก ท้องสีจาง ครีบหางและครีบอื่น ๆ มีสีแดงสดหรือสีส้มสด ไม่มีแถบขาวบนขอบครีบหางส่วนบนเหมือนปลากดชนิดอื่น ๆ พบในแม่น้ำของไทยทุกภาคและในแหล่งน้ำนิ่งขนาดใหญ่ นิยมนำมาบริโภคโดยการปรุงสด ลวก จิ้ม หรือยำ มีราคาค่อนข้างแพง มีการเพาะเลี้ยงเป็นกระชังอยู่ริมแม่น้ำสายใหญ่บางสาย และยังเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย
ปลากดคังมีชื่อเรียกอื่น อีกเช่น "ปลากดแก้ว" "ปลากดเขี้ยว" เป็นต้น
== อ้างอิง ==
ปลากดคัง
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลปลากดคัง
สกุลเฮมอิบากรัส
กดคัง
กดคัง
กดคัง
กดคัง
กดคัง
กดคัง
กดคัง
กดคัง
กดคัง
กดคัง
สัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย
ปลากดเหลือง

ปลากดเหลือง ปลาน้ำจืดในอันดับปลาหนัง (Siluriformes) มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Hemibagrus filamentus อยู่ในวงศ์ปลากด (Bagridae) มีรูปร่างคล้ายปลากดคัง (H. wyckioides) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน แต่มีรูปร่างเล็กกว่า สีข้างลำตัวเป็นสีเหลืองจึงเป็นที่ของชื่อ หรืออาจเป็นสีเทาคล้ำ สีท้องจาง ครีบหลังยาวจนถึงจุดเริ่มต้นของครีบไขมัน และครีบไขมันมีสีคล้ำ ขนาดโตเต็มที่ราว 50 เซนติเมตร
พบในแหล่งน้ำนิ่งและแม่น้ำขนาดใหญ่ทั่วประเทศ ยกเว้นแม่น้ำสาละวิน เป็นปลาที่ใช้บริโภคโดยการปรุงสด รมควัน และปลาแห้ง และมีการเพาะเลี้ยงในกระชังเหมือนปลากดคัง
นอกจากนี้แล้วยังมีปลากดในสกุลเดียวกันนี้ อีกชนิดหนึ่ง ที่มีรูปร่างลักษณะคล้ายกัน คือ ปลากดขาว (H. spilopterus) ซึ่งบางครั้งอาจสับสนกันและเรียกชื่อสามัญตรงกันว่า "ปลากดเหลือง" ด้วย
ซึ่ง 2 ชนิดนั้นยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลากดช่องหลวง", "ปลากดนา", "ปลากดขาว", "ปลากดชงโลง" หรือ "ปลากดคัง" เป็นต้น
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ปลากดขาว
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
สกุลเฮมอิบากรัส
กดเหลือง
กดเหลือง
กดเหลือง
กดเหลือง
กดเหลือง
กดเหลือง
กดเหลือง
กดเหลือง
กดเหลือง
ปลากระสูบขีด

ปลากระสูบขีด หรือ ปลากระสูบขาว (Hampala barb, Tranverse-bar barb; ) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง  อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)
มีรูปร่างคล้ายปลากระสูบจุด (H. dispar) แต่ด้านข้างลำตัวมีแถบขวางบริเวณใต้ครีบหลังลงมาถึงท้อง ในปลาขนาดเล็กมีแถบ 2 แถบที่กลางลำตัวและโคนหาง และมีแถบใต้ตาด้วย ครีบมีสีคล้ำแดงเรื่อ ขอบบนและขอบล่างของครีบหางมีแถบสีคล้ำ มีขนาดใหญ่กว่าปลากระสูบจุดซึ่งเป็นปลาในสกุลเดียวกัน  คือ สามารถยาวได้ถึง 30 เซนติเมตร หรือ 70 เซนติเมตร ซึ่งเป็นขนาดใหญ่เต็มที่
โดยชื่อวิทยาศาสตร์ macrolepidota มีความหมายว่า "เกล็ดใหญ่" โดยมาจากภาษากรีกโบราณคำว่า μακρός (makrós) หมายถึง "ยาว" หรือ "ใหญ่" และ λεπτδωτος (lepdotos) หมายถึง "เกล็ด" โดยสถานที่ค้นพบครั้งแรกคือ เมืองโบกอร์ ประเทศอินโดนีเซีย
พบมากในแม่น้ำโขง และพบบ้างในแม่น้ำเจ้าพระยา โดยจะพบได้มากกว่าปลากระสูบจุด
เป็นปลากินเนื้อ จัดเป็นปลานักล่าชนิดหนึ่ง มักไล่จับปลาขนาดเล็ก เช่น ปลาซิว, ปลาวัยอ่อน รวมถึงแมลงน้ำต่าง ๆ ในแม่น้ำและหนองบึงต่าง ๆ เป็นที่นิยมของนักตกปลาทั้งมืออาชีพและมือสมัครเล่นโดยใช้เหยื่อปลอม บริโภคด้วยการปรุงสด หรือทำปลาร้า, ปลาส้ม,ลาบปลากระสูบ เป็นต้น และยังเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย
ปลากระสูบขีดมีชื่อเรียกทางภาษาอีสานว่า "ปลาสูบ",  "ปลาสูด",  "ปลาสิก" หรือ "ปลาขม" เป็นต้น
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลกระสูบขีด
กระสูบขีด
กระสูบขีด
กระสูบขีด
กระสูบขีด
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำโขง
ปลากระสูบจุด

ปลากระสูบจุด (Eye-spot barb, Spotted hampala barb; ) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง  อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)
มีลักษณะรูปร่างค่อนข้างยาว แบนข้างเล็กน้อย หัวยาว ปากกว้างมาก มีหนวดสั้น 1 คู่ที่ริมฝีปาก ครีบหลังค่อนข้างเล็ก ครีบหางเว้าลึก เกล็ดค่อนข้างใหญ่ ตัวมีสีเงิน ด้านหลังสีคล้ำอมน้ำตาล ด้านท้องสีจาง ด้านข้างลำตัวมีจุดสีคล้ำข้างละหนึ่งดวง ครีบมีสีแดงเรื่อ ครีบหางมีสีแดงไม่มีแถบสีคล้ำ เป็นปลาที่พบได้เฉพาะที่ภาคอีสานของไทย ในต่างประเทศพบได้เฉพาะประเทศลาวและกัมพูชาเท่านั้น มีขนาดประมาณ 25 เซนติเมตร พบใหญ่สุด 35 เซนติเมตร
ชื่อวิทยาศาสตร์ dispar เป็นภาษาละตินหมายถึง "ไม่เหมือน" หรือ "ซึ่งแตกต่างกัน" อันหมายถึงสัณฐานที่แตกต่างจากปลากระสูบขีด (H. macrolepidota) ซึ่งเป็นปลากระสูบอีกชนิดหนึ่ง ที่พบได้ในประเทศไทย และเป็นชนิดต้นแบบ อนุกรมวิธานโดย ฮิว แมคคอร์มิค สมิธ สถานที่ค้นพบครั้งแรก คือ แม่น้ำมูลในจังหวัดอุดรธานี
เป็นปลานักล่า กินปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร  บริโภคโดยปรุงสด และทำปลาร้า, ปลาส้ม และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลกระสูบจุด
กระสูบจุด
กระสูบจุด
กระสูบจุด
กระสูบจุด
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เป็นคณะหนึ่งในมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เปิดสอนในระดับปริญญาตรีถึงปริญญาเอกทางด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ และเปิดสอนในรายวิชาทางด้านดังกล่าวให้กับนักศึกษาสาขาอื่นๆในมหาวิทยาลัยอีกด้วย
== ประวัติ ==
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (Faculty of Humanities and Social Sciences, Prince of Songkla University) ได้จัดตั้งขึ้นตามโครงการ ที่ได้กำหนดไว้ใน แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 3 ( พ.ศ. 2515 - 2519 ) เมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2517 โดยทบวงมหาวิทยาลัยได้ อนุมัติให้ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี จัดตั้ง "คณะมนุษยศาสตร์" ต่อมา ได้อนุมัติให้เปลี่ยนชื่อเป็น "คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์" เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2518 เพื่อสนองนโยบายที่คณะกรรมการพัฒนาภาคใต้ได้วางไว้ว่าจะให้มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี เป็นศูนย์ทางด้านศิลปวัฒนธรรมและสังคม
== ทำเนียบคณบดี ==
{|class="toccolours"
|-
! width = "200px" style="background: Deepskyblue; color:white;"| คณบดี
! width = "250px" style="background: Deepskyblue; color:white;"| ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง
|-
| 1. ผู้ช่วยศาสตราจารย์ มะเนาะ ยูเด็น
| พ.ศ. 2517 - 2521, พ.ศ. 2521 - 2525, พ.ศ. 2529 - 2533 และ พ.ศ. 2533 - 2537
|-
| 2. รองศาสตราจารย์ วิสิทธิ์ จินตวงศ์
| พ.ศ. 2525 - 2529
|-
| 3. ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ประพันธ์ วิเศษรัฐกรรม
| พ.ศ. 2538 - 2540
|-
| 4. รองศาสตราจารย์ ระวีวรรณ ชอุ่มพฤกษ์
| พ.ศ. 2541 - 2544 และ พ.ศ. 2549 - 2552
|-
| 5. ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.สนธยา อนรรฆศิริ
| พ.ศ. 2545 - 2548
|-
| 6. รองศาสตราจารย์ อาหวัง ล่านุ้ย
| พ.ศ. 2553 - 2556
|-
| 7. ศาสตราจารย์ ดร.ปริศวร์ ยิ้มเสน
| พ.ศ. 2557 - 2560 และ พ.ศ. 2561 - 2565
|-
| 8. ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.เชิดชัย อุดมพันธ์
| พ.ศ. 2565 - ปัจจุบัน
|-
|}
== หน่วยงาน ==
ภาควิชาภาษาไทย
ภาควิชาภาษาตะวันตก
ภาควิชาภาษาตะวันออก
ภาควิชาสังคมศาสตร์
ภาควิชาประวัติศาสตร์
ภาควิชาปรัชญาและศาสนา
ภาควิชาบรรณรักษศาสตร์และสารนิเทศศาสตร์
ภาควิชาภูมิศาสตร์
== หลักสูตร ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
สงขลานครินทร์
สงขลานครินทร์
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
อันดับปลาไหล

อันดับปลาไหล หรือที่นิยมเรียกสั้น ๆ ในชื่อสามัญว่า ปลาไหล เป็นปลากระดูกแข็งจำพวกหนึ่ง จัดอยู่ในอันดับใหญ่ที่ใช้ชื่อว่า Anguilliformes มีรูปร่างโดยรวมยาวเหมือนงู พบได้ทั้งน้ำจืด, น้ำกร่อย หรือน้ำเค็ม สามารถแบ่งออกได้เป็นอีกหลายอันดับย่อย ในหลายวงศ์  เช่น ในวงศ์ปลาตูหนา (Anguillidae), วงศ์ปลาไหลมอเรย์ (Muraenidae), วงศ์ปลาไหลทะเล (Ophichthidae), วงศ์ปลาไหลยอดจาก (Muraenesocidae), วงศ์ปลาไหลสวน (Congridae) เป็นต้น
เป็นปลาที่กินเนื้อเป็นอาหาร ผิวหนังโดยมากเกล็ดจะมีขนาดเล็กแทบมองไม่เห็นและฝังอยู่ใต้ผิวหนัง มีลักษณะลื่น ครีบทั้งหมดมีขนาดเล็กและสั้น มักจะซุกซ่อนตัวอยู่ในวัสดุใต้น้ำประเภทต่าง ๆ เช่น ปะการัง, ก้อนหิน, โพรงไม้ หรือ ซากเรือจม
ปลาที่อยู่ในอันดับปลาไหลนี้ พบแล้ว 8 อันดับย่อย, 19 วงศ์, 111 สกุล และประมาณ 800 ชนิด
อนึ่ง ปลาบางประเภทที่มีรูปร่างยาวคล้ายปลาไหล แต่มิได้จัดให้อยู่ในอันดับปลาไหลได้แก่ ปลาไหลนา (Monopterus albus) ที่จัดอยู่ในอันดับปลาไหลนา (Synbranchiformes), ปลาปอด ถูกจัดอยู่ในอันดับ Lepidosireniformes และ Ceratodontiformes, ปลาไหลไฟฟ้า (Electrophorus electricus) อยู่ในอันดับ Gymnotiformes, ปลาไหลผีอะบาอะบา (Gymnarchus niloticus) อยู่ในอันดับ Osteoglossiformes, ปลางู (Pangio spp.) อยู่ในอันดับ Cypriniformes หรือแม้กระทั่ง ปลาแลมป์เพรย์ และแฮคฟิช ถูกจัดอยู่ในชั้น Agnatha ซึ่งอยู่คนละชั้นเลยก็ตาม เป็นต้น
==อันดับย่อยและวงศ์==
อนุกรมวิธานตามข้อมูลจาก Nelson, Grande และ Wilson 2016.
อันดับย่อย Protanguilloidei
* วงศ์ Protanguillidae
อันดับย่อย Synaphobranchoidei
* วงศ์ Synaphobranchidae (cutthroat eels) [รวม Dysommidae, Nettodaridae, and Simenchelyidae]
อันดับย่อย Muraenoidei
* วงศ์ Heterenchelyidae (mud eels)
* วงศ์ Myrocongridae (thin eels)
* วงศ์ Muraenidae (moray eels)
อันดับย่อย Chlopsoidei
* วงศ์ Chlopsidae (false morays)
อันดับย่อย Congroidei
* วงศ์ Congridae (congers) [รวม Macrocephenchelyidae; Colocongridae]
* วงศ์ Derichthyidae (longneck eels) [รวม Nessorhamphidae]
* วงศ์ Muraenesocidae (pike congers)
* วงศ์ Nettastomatidae (duckbill eels)
* วงศ์ Ophichthidae (snake eels)
อันดับย่อย Moringuoidei
* วงศ์ Moringuidae (spaghetti eels)
อันดับย่อย Saccopharyngoidei
* วงศ์ Eurypharyngidae (pelican eels, umbrellamouth gulpers)
* วงศ์ Saccopharyngidae
* วงศ์ Monognathidae (onejaw gulpers)
* วงศ์ Cyematidae (bobtail snipe eels)
อันดับย่อย Anguilloidei
* วงศ์ Anguillidae (freshwater eels)
* วงศ์ Nemichthyidae (snipe eels)
* วงศ์ Serrivomeridae (sawtooth eels)
===วิวัฒนาการชาติพันธุ์===
วิวัฒนาการชาติพันธุ์จากข้อมูลของ Johnson et al. 2012.
==ชนิดเชิงพาณิชย์==
==ดูเพิ่ม==
อันดับปลาไหลนา
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
"The Natural History of the Eel", historical aspect, Scientific American, 10 August 1878, Vol. 39, No. 6, p. 79
ปลาแบ่งตามตระกูล
ปลาเศรษฐกิจ
อันดับปลาไหล
ปลาโมง

ปลาโมง (Snail eater pangasius)  เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pangasius conchophilus อยู่ในวงศ์ปลาสวาย (Pagasiidae) มีลักษณะคล้ายปลาเผาะ (P. bocourti) อันเป็นปลาที่อยู่ในสกุลเดียวกัน มีตาเล็ก ปากอยู่ด้านล่าง หนวดยาวถึงบริเวณช่องเหงือก แถบฟันบนเพดานเชื่อมติดกันเป็นรูปเหลี่ยม รูปร่างเพรียว หางคอด ก้านครีบแข็งที่หลังค่อนข้างยาวและใหญ่ หัวและลำตัวสีเทาหรือสีเขียวมะกอกเหลือบเหลืองหรือเขียว บางตัวสีเทาจาง ข้างลำตัวสีจางและไม่มีแถบคล้ำ ท้องสีจาง ครีบสีจาง ลูกปลามีสีเทาอมน้ำตาลหรือเหลือง มีขนาดประมาณ 60-80 เซนติเมตร
พบปลาที่ถูกค้นพบในปี พ.ศ. 2534 โดยระบุว่าเป็นปลาชนิดใหม่ที่มีขนาดเล็ก กินกุ้ง, ปู และแมลงเป็นส่วนใหญ่ ปลาขนาดใหญ่กินหอย,  ปู และเมล็ดพืช โดยหอยจะถูกกินทั้งตัวแล้วถ่ายออกมาเฉพาะเปลือก อาศัยในแม่น้ำสายใหญ่ พบมากในแม่น้ำโขง, แม่น้ำเจ้าพระยา และแม่น้ำบางปะกง มีการบริโภคโดยการปรุงสด และหมักสับปะรด เนื้อมีรสชาติดี ในต่างประเทศ เช่น เวียดนาม มาเลเซีย มีการเลี้ยงปลาชนิดนี้เป็นปลาเศรษฐกิจด้วย
มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาโมงออดอ้อ",  "ปลาเผาะ" "ปลาลึง" (เรียกซ้ำกับปลาเผาะชนิด P. bocourti), "ปลาสายยู" หรือที่ทางกรมประมงตั้งให้ คือ "ปลาสายยูเผือก" เป็นต้น
== ดูเพิ่ม ==
ปลาเผาะ
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Sawika Kunlapapuk and Sitthi Kulabtong. 2011. Biology and Breeding of Snail Eater Pangasius (Pangasius conchophilus) in Thailand: An Overview. Journal of Agricultural Science and Technology A1:1210-1213.
ข้อมูลและรูปปลาโมง 
ปลาที่พบในประเทศไทย
วงศ์ปลาสวาย
ปลาน้ำจืด
ปลาตู้
ปลาเศรษฐกิจ
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำบางปะกง
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำโขง
ปลาเทพา

ปลาเทพา หรือที่ในภาษาอีสานเรียกว่า ปลาเลิม เป็นปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pangasius sanitwongsei อยู่ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) ชื่อวิทยาศาสตร์ของปลาชนิดนี้ตั้งโดย ดร.ฮิว แมคคอร์มิค สมิธ อธิบดีกรมประมงคนแรก เพื่อเป็นเกียรติแด่หม่อมราชวงศ์สุวพันธุ์ สนิทวงศ์ ในฐานะที่เป็นผู้ผลักดันและบุกเบิกให้มีหน่วยงานทางด้านการศึกษาและจัดการสัตว์น้ำในประเทศ ซึ่งก็คือกรมประมงในปัจจุบัน
== ถิ่นที่อยู่ ==
ปลาเทพาพบเฉพาะในลุ่มน้ำเจ้าพระยาและลุ่มน้ำโขงเท่านั้น แต่ปัจจุบันหาได้ยากมากในแหล่งน้ำธรรมชาติเนื่องจากการทำประมงเกินขนาดและมลพิษทางน้ำ อย่างไรก็ตาม กรมประมงสามารถเพาะขยายพันธุ์ปลาชนิดนี้ได้แล้วด้วยวิธีผสมเทียม
== ลักษณะ ==
ปลาเทพามีส่วนหัวและปากกว้างกว่าปลาชนิดอื่นในสกุลเดียวกัน มีหนวดยาวพอประมาณใต้ปากล่าง 1 คู่ มุมปาก 1 คู่ ใช้หาอาหาร มีฟันแหลมคม รูปร่างป้อม ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย ไม่มีเกล็ด ส่วนหลังยกสูง รูปร่างคล้ายปลาสวายเว้นแต่มีปลายก้านครีบอันแรกของครีบหลัง ครีบอก และครีบท้องยื่นเป็นเส้นยาว ครีบไขมันมีขนาดเล็ก ครีบหางเว้าลึก มีแถบสีจางตามแนวยาวทั้ง 2 แฉก ปลาวัยอ่อนมีสีเทาคล้ำ ข้างลำตัวมีแถบสีคล้ำแนวเฉียง ท้องสีจาง ครีบมีแต้มสีดำ ส่วนปลาตัวเต็มวัยมีลำตัวสีเทาคล้ำ ท้องสีจาง ครีบสีคล้ำ ครีบก้นตอนหน้ามีแถบสีคล้ำตามแนวยาว
ปลาเทพาได้รับฉายาว่า "เจ้าแห่งแม่น้ำเจ้าพระยา" เนื่องจากเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในลุ่มแม่น้ำสายนี้ โดยเมื่อโตเต็มที่จะมีขนาดลำตัวยาวประมาณ 1–1.25 เมตร ขนาดใหญ่สุดพบยาวกว่า 3 เมตร และมีน้ำหนักมากกว่า 100 กิโลกรัม ทั้งยังมีลักษณะโดดเด่นตรงที่มีก้านครีบขนาดใหญ่และปลายครีบเป็นเส้นยาว เวลาว่ายน้ำจะตั้งชันเหมือนครีบปลาฉลาม ทำให้ปลาชนิดนี้ดูสง่างามกว่าปลาชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน
== พฤติกรรม ==
ปลาวัยอ่อนกินปลาเล็กเป็นอาหาร ปลาวัยโตกินซากสัตว์อื่นและปลาเล็ก
== ความสัมพันธ์กับมนุษย์ ==
เนื้อปลาเทพามักถูกนำมาขายแทนเนื้อปลาบึก (Pangasinodon gigas) ซึ่งหายากและมีราคาแพงกว่า นอกจากนี้แล้วยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากเป็นปลาพิการที่ลำตัวสั้นกว่าปกติจะมีราคาสูงมาก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เทพา
เทพา
เทพา
เทพา
เทพา
เทพา
สัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย
ปลาเทโพ

ปลาเทโพ  ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง  อยู่ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) มีส่วนหัวและจะงอยปากมน ปากอยู่ค่อนไปทางด้านล่าง  รูปร่างป้อมสั้น ปลาขนาดใหญ่มีลำตัวส่วนท้องลึก ปลายครีบหลัง ครีบท้อง ครีบอก ครีบท้อง และครีบก้นยื่นเป็นเส้นยาวเรียว มีแต้มสีดำเห็นชัดเจนที่ฐานครีบอก ตัวมีสีเทาคล้ำอมน้ำตาล ด้านข้างมีสีเทาจาง ด้านท้องสีจางอมชมพู ครีบสีจาง ครีบก้นมีแถบสีคล้ำตามยาว ครีบหางมีแถบสีคล้ำทั้งตอนบนและตอนล่าง มีขนาดประมาณ 50 เซนติเมตร ใหญ่สุดได้ถึง 1.5 เมตร
ปลาขนาดเล็กกินแมลง ปลาขนาดใหญ่กินพืช เช่น ผลไม้, เมล็ดพืช, ปลา, หอย, แมลง ตลอดจนถึงซากสัตว์ อาศัยอยู่ในแม่น้ำสายใหญ่และสาขาทั่วประเทศ โดยมักรวมฝูงกับปลาสวาย (P. hypophthalmus) ด้วย ซึ่งเป็นปลาที่อยู่ในสกุลเดียวกัน
เป็นปลาที่นิยมบริโภค โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนำมาปรุง "แกงเทโพ"  มีการเพาะเลี้ยงในประเทศไทยมานานกว่า 50 ปี และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "หูหมาด", "หูดำ" หรือ "ปึ่ง" ในภาษาเหนือ เป็นต้น
== อ้างอิง ==
เทโพ
เทโพ
เทโพ
เทโพ
เทโพ
เทโพ
สัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย
ปลาสวาย

ปลาสวาย  เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) มีส่วนหัวค่อนข้างเล็ก แนวบริเวณหัวถึงครีบหลังลาดตรง ตาอยู่เสมอหรือสูงกว่ามุมปาก ปากแคบกว่าปลาบึก ที่อยู่สกุลเดียวกัน รูปร่างเพรียวแต่ป้อมสั้นในปลาขนาดใหญ่ ก้านครีบท้องมี 8–9 เส้น ครีบก้นยาว ปลาขนาดเล็กมีสีคล้ำเหลือบเงิน ด้านข้างลำตัวสีจางและมีแถบสีคล้ำตามยาว ครีบสีจาง ครีบหางมีแถบสีคล้ำตามแนวยาวทั้งตอนบนและล่าง ปลาขนาดใหญ่มีสีเทาหรือคล้ำอมน้ำตาล ด้านข้างลำตัวสีจาง มีขนาดประมาณ 50 เซนติเมตร ใหญ่สุด 1.5 เมตร
พบในแม่น้ำและลำคลองสายใหญ่ ทั่วประเทศไทย เป็นปลาที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจชนิดหนึ่งซึ่งมีการเพาะเลี้ยงกันมานานกว่า 50 ปี แล้ว โดยเพาะขยายพันธุ์ได้สำเร็จในปี พ.ศ. 2509 โดยถือเป็นสัตว์น้ำชนิดแรกที่กรมประมงของไทยผสมเทียมประสบความสำเร็จเป็นชนิดแรกด้วย  ปลาในธรรมชาติมีฤดูวางไข่ในเดือนกรกฎาคม นิยมบริโภคโดยปรุงสดและรมควัน ในธรรมชาติมักพบชุกชุมตามอุทยานปลาหรือหน้าวัดต่าง ๆ ที่ติดริมน้ำ โดยในบางพื้นที่อาจมีปลาเทโพเข้ามาร่วมฝูงด้วย
และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับปลาที่สีกลายเป็นสีเผือก และจากการศึกษาล่าสุดพบว่า ในเนื้อปลาสวายนั้นมีโอเมกา 3 คิดเป็นปริมาณแล้วสูงกว่าในปลาทะเลเสียอีก โดยมีถึง  2,570 มิลลิกรัม ต่อน้ำหนัก 100 กรัม 
==รูปภาพ==
ภาพ:Pangasius Filet.jpg|เนื้อปลาสวาย
ภาพ:Pangasius in aquarium.jpg|ลูกปลาวัยอ่อน
ภาพ:ลูกพันธุ์ปลาสวาย.JPG|ลูกพันธุ์ปลาสวาย
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Planet Catfish
สวาย
สวาย
สวาย
สวาย
สวาย
สัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย
SIGNAL

SIGNAL ซิงเกิลที่สองของ KAT-TUN เป็นเพลงประกอบโฆษณา "NTT DoCoMo new 9 series" ออกเมื่อ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2549
== SIGNAL ==
เฉพาะ CD
SIGNAL
I'll be with you
SIGNAL (Original Karaoke)
I'll be with you (Original Karaoke)
CD + DVD Making of "SIGNAL"
SIGNAL
SIGNAL (Original Karaoke)
จูเนียร์
เรียลเฟซ

เรียลเฟซ (Real Face) เป็นซิงเกิ้ลเดบิวส์ KAT-TUN ตั้งแต่ฟอร์มวงมา และทำออกมาถึง 6 ปก ขึ้นที่ 1 Oricon เพียงไม่กี่วันที่ออกขาย ออกวางจำหน่ายเมื่อ 22 มีนาคม พ.ศ. 2549
== Real Face ==
Limited Edition (Type A - F)
Real Face
GLORIA
Real Face (Original Karaoke)
GLORIA (Original Karaoke)
----
Regular
Real Face
GLORIA
Will Be All Right
Real Face (Original Karaoke)
GLORIA (Original Karaoke)
Will Be All Right (Original Karaoke)
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2549
จูเนียร์
เพลงญี่ปุ่น
ซิงเกิลอันดับที่ 1 ออริกอนชาร์ต
Anguillidae

redirect วงศ์ปลาตูหนา
Anguilla

Anguilla อาจหมายถึง
แองกวิลลา ดินแดนของสหราชอาณาจักร
สกุล Anguilla ในวงศ์ปลาตูหนา (Anguillidae)
* สปีชีส์ Anguilla anguilla (ปลาตูหนายุโรป) ในสกุล Anguilla
Pangasius sanitwongsei

redirect ปลาเทพา
Pangasius conchopilus

redirect ปลาโมง
Pangasius larnaudii

redirect ปลาเทโพ
ชารัม คิว

ชารัม คิว  เป็นวงดนตรีแนวร็อกของญี่ปุ่น โดยมีสมาชิกอย่างมิตสึโอะ เทราดะเป็นนักร้องนำ, โทชิอากิ ฮาตาเกยามะเป็นมือกีตาร์, มาโกโตะเป็นมือกลองและไทเซอิเป็นมือคีย์บอร์ด
== สมาชิก ==
=== สมาชิก ===
นักร้องนำ/ผู้ประพันธ์เพลง: สึงกุ
กีตาร์/หัวหน้าวง: ฮาตาเกะ
กลอง: มาโกโตะ
คียบอร์ด: ไทเซอิ
=== อดีตสมาชิก ===
เบส: ชู
== ประวัติการทำงาน ==
วงชารัม คิว ได้รับการก่อตั้งขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ. 2531 โดยฝีมือของสมาชิกจากสามวงดนตรีในโอซาก้า ประเทศญี่ปุ่น พวกเขาได้เปิดตัวผลงานซิงเกิลชิ้นแรกในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2535 ด้วยเพลงที่ผสมผสานกลิ่นไอของความเป็นร็อก ป็อป และฟังค์อีกเล็กน้อยลงไป จุดเด่นของวงนี้อยู่ที่สไตล์และเสื้อผ้าแบบแรง ๆ ที่สมาชิกในวงมักจะใส่เพื่อให้เข้ากับเพลง
ในช่วงแรก ๆ วงนี้ยังไม่สามารถเรียกเสียงตอบรับจากผู้ฟังได้มากเท่าที่ควร   แต่หลังจากที่วงออกผลงานเพลงซิงเกิลที่สี่ที่ชื่อ โจเกียว โมโนงาตาริ  มา ความนิยมของผู้ฟังต่อวงนี้ก็เพิ่มมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เพลง ๆ นี้ได้เข้าไปติด 50 อันดับแรกในตารางจัดอันดับเพลงของญี่ปุ่นได้
ความสำเร็จของชารัม คิว ยังไม่หยุดอยู่แค่นั้น ความนิยมของพวกเขาได้เพิ่มขึ้นอีกจากอันดับของเพลงซิงเกิลที่ชื่อ ซิงเกิล เบด  และ ซุรุย อนนะ  ที่ขยับไปอยู่ 10 อันดับแรกของชาร์ตได้สำเร็จ และในปี พ.ศ. 2539 เพลงซิงเกิล นามิดะ โนะ คาเงะ  ก็สามารถทะลุไปอยู่อันดับที่ 1 ของชาร์ตได้เป็นเพลงแรกของวง และเพลงซิงเกิล อีวาเกะ ของพวกเขายังได้นำไปใช้เป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่ชื่อ เอจ 35 อีกด้วย
วงชารัม คิว มักจะออกมาโชว์เพลงของตัวเองผ่านทางรายการโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่ชื่อ อาซากุซะ บาชิ ยัง โยฮิง เท็ง หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ อาซายัง
พอถึงปี พ.ศ. 2543 หลังจากที่ออกเพลงซิงเกิลที่ชื่อ ชิน ราเม็ง ไดซุกิ โคยเกะ โนะ อุตะ  ชารัม คิว ก็ต้องเข้าสู่ภาวะชงักงันและไม่ได้ออกผลงานอื่นมาอีกเลย จนกระทั่งเมื่อปลายเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ชารัม คิว ก็กลับมาสร้างผลงานอีกครั้ง โดยพวกเขาได้ปล่อยเพลงซิงเกิลที่ชื่อ อารุยเตรุ  ออกมาเป็นผลงานแรกหลังจากห่างหายจากวงการไปเป็นเวลาหกปี ที่จริงแล้วเพลง ๆ นี้ ก็คือเพลงซิงเกิลของกลุ่มนักร้องหญิงมอร์นิงมุซุเมะ ที่เปิดตัวไปเมื่อช่วงต้นเดือนเดียวกัน แต่ในเวอร์ชันของชารัม คิว จะเป็นเวอร์ชันที่ดัดแปลงมาจากต้นฉบับเล็กน้อย เพื่อที่จะนำมาร้องในแบบฉบับของตัวเอง (ผู้ที่แต่งเพลงอารุยเตรุก็คือ สึงกุ นักร้องนำของชารัม คิว และโปรดิวเซอร์ของมอร์นิงมุซุเมะ)
== ผลงาน ==
=== อัลบั้ม ===
=== เพลงซิเกิล ===
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ชารัม-คิว ดอตคอม เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของวงชารัม คิว
วิกิ เดอะพีพีเอ็น  ข้อมูลของวงชารัม คิว
อัพ-ฟร็อนท์-เอเจนซี ดอท ซีโอ ดอท เจพี  ข้อมูลส่วนตัวของวงชารัมคิว
บีเอ็มจี เจแปน  ข้อมูลส่วนตัวของวงชารัม คิว
กลุ่มดนตรีสัญชาติญี่ปุ่น
ประสาทชีววิทยา

ประสาทชีววิทยา (Neurobiology) เป็นการศึกษาเกี่ยวกับเซลล์ชนิดต่างๆ ในระบบประสาท และการจัดระเบียบของเซลล์เหล่านี้ให้สามารถทำงานเชื่อมต่อกันเป็นวงจรเพื่อใช้ประมวลผลข้อมูลและการแสดงออกทางพฤติกรรม ประสาทชีววิทยาเป็นแขนงวิชาย่อยของชีววิทยาและประสาทวิทยาศาสตร์ ประสาทชีววิทยาแตกต่างจากประสาทวิทยาศาสตร์ซึ่งเป็นสาขาวิชาที่กว้างและเกี่ยวข้องกับการศึกษาระบบประสาทในหลายรูปแบบ นักวิทยาศาสตร์ที่ศึกษาประสาทชีววิทยาเรียกว่านักประสาทชีววิทยา (neurobiologist)
== เซลล์ประสาทและเซลล์เกลีย ==
== การทำงานของระบบประสาท ==
=== การเกิดแอกชันโพเทนเชียล ===
ภายใน axon เมื่อได้รับ Na เกิดมีประจุบวก เพิ่มขึ้น ส่วนภายนอกเนื่องจากเสีย Na ไปทำให้มีประจุลบ เรียกว่าภาวะลดความมีขั้วของaxon นั่นคือ depolarization ซึ่งวัดค่าความต่างศักย์ได้ +60 mV. การเปลี่ยนแปลงศักย์ไฟฟ้านี้ ทำให้เกิด Action potential
=== กระบวนการสร้างไซแนปส์และโครงสร้างของไซแนปส์ ===
=== สารสื่อประสาท ทรานสปอตเตอร์ ตัวรับ และ กลไกการส่งสัญญาณ ===
สารสื่อประสาทสร้างจากภายในเซลล์ โดย RER (Rough Endoplamic Reticulum)จากนั้นก็ถูกส่งไปยังกอลจิบอดี (หรือกอลจิคอมเพล็กซ์) เพื่อทำการลำเลียงสู่ vesicle เรียกว่า Synaptic vesicle'
== ไซแนปติก พลาสติซิตี้ (synaptic plasticity) ==
== ระบบประสาทสัมผัส ==
== การเจริญพัฒนาของระบบประสาท ==
== อ้างอิง == 
Neuroscience For Kids 
ประสาทชีววิทยา