pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ชาร์ล กูโน

ชาร์ล-ฟร็องซัว กูโน (Charles-François Gounod; 18 มิถุนายน ค.ศ. 1818–18 ตุลาคม ค.ศ. 1893) เป็นคีตกวีชาวฝรั่งเศส
== ประวัติ ==
กูโนเข้ารับการศึกษาที่วิทยาลัยดนตรีแห่งกรุงปารีส และได้รับรางวัลโรมไพรซ์ในปี ค.ศ. 1837 ซึ่งเขาได้ถือโอกาสพำนักที่วิลลาเมดีชี ประเทศอิตาลี เพื่อศึกษาทางดนตรี โดยเฉพาะอย่างยิ่งดนตรีทางศาสนา
ในปี ค.ศ. 1859 อุปรากรเรื่อง เฟาสท์ ซึ่งเป็นผลงานการประพันธ์ของเขา ก็ได้ถูกนำออกแสดงที่โรงละคร เตอัทร์-ลีริก (Théâtre-lyrique) ซึ่งเป็นผลงานที่สร้างมาจากบทประพันธ์โศกนาฏกรรมของเกอเทอ เป็นเรื่องราวของหญิงสาวชื่อ มาการิท ที่ถูกล่อลวงโดยชายแก่ชื่อ เฟาสท์ ผู้ซึ่งขายวิญญาณของตนให้แก่ ซาตาน ด้วยบทเพลงที่ยอดเยี่ยม รวมถึงบทร้องของ เมฟิสโต เลอโวดอร์ (วัวทองคำ) และบทร้องของ มาการิท แลร์เดอบีชู (บทเพลงแห่งเพชรพลอย) บทร้องของ แอร์เจ ชื่อลากัสตาฟีโอเร และเพลงประสานเสียงของเหล่าทหารจากบัลเลต์ชื่อ นุยเดอวาลเปอร์จี ทำให้อุปรากรเรื่อง เฟาสท์ประสบความสำเร็จอย่างถล่มทลาย ด้วยการเปิดการแสดงถึง 70 รอบในปีแรก และในปี ค.ศ. 1867 เขาก็ได้นำอุปรากรเรื่อง โรมิโอกับจูเลียต จากบทประพันธ์ของเชกสเปียร์ ออกแสดง ซึ่งมีบทร้องที่โด่งดัง ได้แก่เพลงวอลทซ์ของจูเลียต เฌอเวอวีฟวร์ (ฉันอยากมีชีวิตอยู่) และบทร้องเสียงเทนเนอร์ ชื่อเพลง ลามูร์ ลามูร์ (ความรัก ความรัก)
นอกจากกูโนจะมีชื่อเสียงจากอุปรากรแล้ว เขายังประพันธ์ซิมโฟนีอีกสองบท ชื่อว่า เปอตีต์ซิมโฟนี สำหรับเครื่องเป่า 9 ชิ้น ในปี ค.ศ. 1885 และยังมีบทเพลงทางศาสนาอีกจำนวนหนึ่ง โดยมีบทเพลงอันเลื่องชื่อได้แก่ อาเว มารีอา ซึ่งดัดแปลงจากพรีลูดของบาค (BWV 846) และไม่ได้มุ่งให้ขับร้องในโบสถ์ ผลงานของกูโน ยังมีบทเพลงขับร้องจำนวนมาก และบทเพลงประกอบบทกวีของ อัลเฟรด เดอ มูสเสท หรือวิกตอร์ อูโก เป็นต้นว่าบทกวีชื่อ เวนิส, โอ้มาแบลเรอแบล และ เดิงเกอร์กีแอม
== ผลงานชิ้นสำคัญ ==
อุปรากร
Le Médecin malgré lui (1858)
เฟาสท์ (1859)
Philémon et Baucis (1860)
La Colombe (1860)
La Reine de Saba (1862)
Mireille (1864)
โรมิโอกับจูเลียต (1867)
Cinq-Mars (1877)
Polyeucte (1878)
Le tribut de Zamora (1881)
Sapho (1897)
บทเพลงศาสนา
อาเว มารีอา
Mors et Vita (1885)
== งานเขียนเกี่ยวกับกูโน ==
Faust par Richard Leech, Cheryl Studer, José van Dam, Thomas Hampson
le Capitole de Toulouse, dirigé par Michel Plasson.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
อ่านเรื่องชาร์ล กูโน จาก musicologie.org 
คีตกวีชาวฝรั่งเศส
บุคคลจากปารีส
ขานาง

ขานาง ( (Vent.) Benth.) เป็นชนิดของพืชดอกในวงศ์ Salicaceae พบในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ขานางเป็นไม้ยืนต้นผลัดใบขนาดกลางถึงขนาดใหญ่มีความสูง 15 - 30 เมตร เปลือกต้นสีขาวนวล เรือนยอดเป็นพุ่มทึบ กิ่งอ่อนมีขนสีน้ำตาลนุ่ม ใบเป็นใบเดี่ยวเรียงสลับ รูปไข่ ขอบใบหยักคล้ายฟันเลื่อย ออกดอกเป็นช่อตามง่ามใบและปลายกิ่ง ดอกขนาดเล็ก สีเหลืองอ่อน ออกดอกช่วงเดือนมีนาคม-พฤษภาคม ขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด การดูแลรักษา ขานางชอบดินที่มีหินปูนปนอยู่มาก น้ำและความชื้นปานกลาง
ขานางมีชื่อพื้นเมืองอื่น ขางนาง คะนาง (ภาคกลาง), ค่านางโคด (ระยอง), ช้างเผือกหลวง (เชียงใหม่), แซพลู้ (กะเหรี่ยง-กาญจนบุรี), ปะหง่าง (ราชบุรี), เปลือย (กาญจนบุรี), เปื๋อยคะนาง เปื๋อยนาง (อุตรดิตถ์), เปื๋อยค่างไห้ (ลำปาง), ลิงง้อ (นครราชสีมา) นอกจากนี้ยังเป็นต้นไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัดกาญจนบุรี
==อ้างอิง==
ไม้ดอกไม้ประดับ
ต้นไม้ประจำจังหวัดของไทย
วงศ์สนุ่น
อุณรุทร้อยเรื่อง

อุณรุทร้อยเรื่อง เป็นวรรณคดีขนาดสั้น แต่งในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์  ประพันธ์โดย คุณสุวรรณ เป็นวรรณคดีนิทานจักร ๆ วงศ์ ๆ ที่นำตัวละคร และเรื่องราวจากวรรณคดีเรื่องต่าง ๆ มาประมวลไว้ด้วยกันมากกว่าร้อยชื่อ
==ประวัติ==
อุณรุทร้อยเรื่องเป็นกลอนบทละครที่แต่งด้วยอารมณ์ขัน ไม่ได้ตั้งใจที่จะใช้แต่งละครจริง ๆ กวีได้นำตัวละครร้อยกว่าชื่อจากวรรณคดีเรื่องต่าง ๆ มาร้อยโยงเป็นเรื่องเดียวกัน โดยใช้สำนวนภาษาที่ไพเราะ เป็นที่รู้จักและท่องจำกันอย่างแพร่หลายในยุคที่แต่งนั้น ทว่าเวลาที่แต่งเรื่องไม่ปรากฏหลักฐาน แต่เชื่อกันว่าน่าจะแต่งในสมัยรัชกาลที่ 4 ช่วงต้นรัชกาล
เหตุที่เรียกวรรณคดีเรื่องนี้ ว่า อุณรุทร้อยเรื่อง เพราะวรรณคดีเรื่องนี้ขึ้นต้นด้วยตัวละครชื่อ อุณรุท และมีการเอ่ยถึงตัวละครจากวรรณคดีจำนวนมาก โดยมีตัวละครนับได้ 144 ตัว และมาจากวรรณคดีเรื่องต่าง ๆ ถึง 51 เรื่อง โดยมากเป็นตัวละครจากเรื่องที่คุ้นเคยกันดีในเวลานั้น เช่น จากเรื่อง พระอภัยมณี รามเกียรติ์ อิเหนา ไกรทอง เป็นต้น
== อ้างอิง ==
นิยะดา เหล่าสุนทร. "อุณรุทร้อยเรื่อง". พินิจวรรณกรรม. พ.ศ. 2535
วรรณคดีไทย
วรรณกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1850
โฟบอส

โฟบอส (Phobos) เป็น 1 ใน 2 ดาวบริวารของดาวอังคาร โดยเป็นดาวบริวารที่ใหญ่กว่าและอยู่ใกล้กับดาวอังคารมากกว่า โฟบอสตั้งชื่อตามโฟบอส ลูกชายของเทพเจ้าแอรีสหรือมาร์สของกรีกและโรมันตามลำดับ วงโคจรของโฟบอสนับว่าใกล้กับดาวเคราะห์มากที่สุดในบรรดาดาวบริวารทั้งหมดของระบบสุริยะ
โฟบอสได้รับการค้นพบโดยแอซัฟ ฮอลล์ (Asaph Hall) นักดาราศาสตร์ชาวอเมริกัน เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1877 โดยฮอลล์ยังเป็นผู้ค้นพบดาวบริวารอีกดวงของดาวอังคารคือดีมอสด้วย
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ดาวอังคาร
ดีมอส

ดีมอส หรือ ไดมอส (Deimos) เป็น 1 ใน 2 ดาวบริวารของดาวอังคาร โดยเป็นดาวบริวารที่เล็กกว่าและอยู่ไกลจากดาวอังคารมากกว่า ดีมอสตั้งชื่อตามดีมอสในเทพปกรณัมกรีกและโรมัน
ดีมอสและดาวบริวารอีกดวงคือโฟบอสได้รับการค้นพบโดยแอซัฟ ฮอลล์ (Asaph Hall) นักดาราศาสตร์ชาวอเมริกัน เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1877
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ดาวอังคาร
Homalium tomentosum

redirect ขานาง
Phyllocarpus septentrionalis

redirect ประดู่แดง
Ornithorhynchus anatinus

redirect ตุ่นปากเป็ด
กีโยม อาปอลีแนร์

กีโยม อาปอลีแนร์ (Guillaume Apollinaire หรือ Wilhelm Albert Vladimir Apollinaris de Kostrowitzky; 26 สิงหาคม ค.ศ. 1880 - 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918) เป็นผู้เรียกตัวเองว่า "เจ้าชายรัสเซีย" น่าจะเกิดในโรม เป็นบุตรชายของชาวโปลผู้เป็นนักผจญภัยและ (อาจจะ) เป็นขุนนางเชื้อสายสวิส-อิตาลี อาปอลีแนร์เป็นบรรณาธิการคอลัมน์วิจารณ์หนังสือ นักเขียนเรื่องโป๊ และกวีแนวทดลองผู้เข้าไปมีส่วนร่วมกับขบวนการวรรณกรรมบุกเบิกก้าวหน้าทุกแนวของฝรั่งเศสในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 เขาเรียนหนังสือแบบไม่เป็นโล้เป็นพายในอิตาลีและที่ภาคใต้ของฝรั่งเศส เขาย้ายไปอยู่ปารีสเมื่ออายุ 20 เคยถูกกักตัวไว้หนึ่งอาทิตย์เพราะสงสัยว่าจะขโมยภาพโมนาลิซ่า เขาได้รับสัญชาติฝรั่งเศส ร่วมรบและบาดเจ็บจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1918 คราวที่โรคไข้หวัดสเปนระบาด หลังจากแต่งงานได้ไม่นานนัก
== ผลงาน ==
Alcools (ค.ศ. 1913) ซึ่งเป็นหนังสือรวมบทกวีเล่มที่สองของเขายังคงมีชื่อเสียงมาจนถึงทุกวันนี้ โดยเป็นที่รู้จักกันมากกว่า Calligrammes (กาลีกราม (ค.ศ. 1918 ตีพิมพ์หลังจากเขาเสียชีวิต) ส่วนเรื่อง Le pont Mirabeau (เลอปงมีราโบ) และอย่างน้อยหนึ่งบทใน La chanson du mal-aimé (ลาช็องซงดูว์มาแลเม) ได้กลายมาเป็นที่คุ้นหูของชาวฝรั่งเศสแทบทุกคน เขาเป็นผู้สนับสนุนศิลปะแนวบาศกนิยม (ทรงเรขาคณิตแบบปีกัสโซ) ต่อมาก็แนวออร์ฟิสม์ (เช่นงานของโรเบิร์ต เดอโลเน ปีกาบียา เลเช หรือกูปตา) นอกจากนี้เขายังเป็นผู้ริเริ่มละครเวทีแนวแอบเสิร์ด (Les Mamelles de Tirésias, ค.ศ. 1917 – Tiresias’s Udders) และถือว่าเป็นศิลปินคนแรก ๆ ที่สร้างงานในแนวเหนือจริง โดยเขาเป็นผู้คิดคำว่า surrealism เป็นคนแรก
บทกวี
Le Bestiaire (ค.ศ. 1911)
Alcools (ค.ศ. 1913)
Vitam Impendere Amori (ค.ศ. 1917)
Calligrammes (ค.ศ. 1918)
Il y a (ค.ศ. 1925)
Poèmes à la Marraine (ค.ศ. 1948)
Le Guetteur mélancolique (ค.ศ. 1952)
Poèmes à Madeleine (ค.ศ. 1952)
Poèmes à Lou (ค.ศ. 1955)
นิยาย
L'Enchanteur pourrissant (ค.ศ. 1909)
L'Hérésiarque et Cie (ค.ศ. 1910)
Le Poète assassiné (ค.ศ. 1916)
La Femme assise (จัดพิมพ์ในปี ค.ศ. 1920)
นิยายชวนฝัน (ค.ศ. 1914-1918): La Fin de Babylone, Les trois Don Juan, La Femme blanche des Hohenzollern
บทละคร
Les Mamelles de Tirésias (ค.ศ. 1917)
Couleur du temps (ค.ศ. 1918)
Casanova (จัดพิมพ์ในปี ค.ศ. 1952)
Jean-Jacques, La Température, Le Marchand d'anchois. (ประพันธ์ร่วมกับ André Salmon)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ชีวิตและผลงาน(ภาษาฝรั่งเศส)
ผลงาน (ภาษาอังกฤษ)
ผลงานในรูปแบบ e-book(ภาษาฝรั่งเศส)
ผลงานที่แปลเป็นภาษาไทย
การหายสาบสูญของโอโนเร ซุบรัก (La disparition)  การพรางตัวหรือการหายสาบสูญ ? เรื่องสืบสวนผสานแฟนตาซี
วรรณกรรมดอตคอม 
นักเขียนชาวฝรั่งเศส
กวีชาวฝรั่งเศส
นักเขียนบทละคร
นักเขียนบทความ
นักเขียนนวนิยายชาวฝรั่งเศส
ออสเตรเลีย

redirect ประเทศออสเตรเลีย
กัฟเฟลลัตเต

กัฟเฟลลัตเต (caffellatte, caffelatte), กัฟแฟะลัตเต (caffè latte) หรือนิยมเรียกย่อว่า ลัตเต (latte) หรือ ลาตเท (latte, ) คือเครื่องดื่มกาแฟที่เตรียมด้วยนมร้อน โดยเทเอสเปรสโซ 1/3 ส่วน และนมร้อนที่ตีด้วยไอน้ำจากเครื่องชง 2/3 ส่วน ลงในถ้วยพร้อม ๆ กัน และจะหยอดฟองนมหนาประมาณ 1 เซนติเมตร ทับข้างบน กาแฟชนิดนี้มีหน้าตาคล้ายกับกาเฟโอแลของฝรั่งเศสมาก แต่กาเฟโอแลมักเตรียมจากกาแฟดำที่ชงแบบหยด ผสมกับนมที่อุ่นให้ร้อนในอัตราส่วนเท่ากัน
ลาตเท ในภาษาอังกฤษเป็นรูปคำที่ตัดย่อมาจากชื่อกาแฟชนิดเดียวกันในภาษาอิตาลีว่า กัฟเฟลลัตเต หรือ กัฟแฟะลัตเต แปลว่า "กาแฟนม" ดังนั้น หากไปสั่ง ลัตเต (latte) ตามร้านเครื่องดื่มในประเทศอิตาลี ก็จะได้เพียงนมเท่านั้น กัฟเฟลลัตเตเริ่มเป็นที่นิยมนอกประเทศอิตาลีในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980
ในการชงกัฟเฟลลัตเต ผู้ชงกาแฟที่ชำนาญงานจะใช้วิธีขยับข้อมือเล็กน้อยขณะที่รินนมและฟองนมลงบนกาแฟ ทำให้เกิดลวดลายต่าง ๆ เรียกว่า ศิลปะกัฟเฟลลัตเต (latte art) หรือศิลปะฟองนมในถ้วยกาแฟ
== ดูเพิ่ม ==
กาเฟโอแล
เอสเปรสโซ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น==
Latte world
กาแฟ
วัสดุนาโน

วัสดุนาโน วัสดุนาโนเป็นวัสดุที่สามารถเป็นได้ทั้ง
โลหะ เซรามิก พอลิเมอร์และคอมพอสิท ซึ่งถูกสังเคราะห์ขึ้นมาโดยการดัดแปลงการจัดเรียงตัวของ
อะตอมหรือโมเลกุลให้มีช่วงขนาด 0.1-100 นาโนเมตร ซึ่งเล็กกว่าเส้นผ่าศูนย์กลางของเส้นผม
ประมาณ 1 แสนเท่า สมบัติและพฤติกรรมต่างๆ ของวัสดุขนาดจิ๋วเหล่านี้ เช่น สมบัติการนำไฟฟ้า
สมบัติเชิงกล และสมบัติทางแม่เหล็ก มีความแตกต่างจากวัสดุชนิดเดียวกันที่มีขนาดใหญ่ขึ้นในระดับที่เรา
คุ้นเคย  วัสดุโนสามารถแบ่งย่อยออกได้เป็นหลายกลุ่มตามการประยุกต์ใช้สอยที่สำคัญและ
อยู่ในความนิยมประกอบด้วย
หมุดควอนตัม (Quantum Dots)
อนุภาคนาโน (Nanoparticles)
ลวดนาโน (Nanowires)
ท่อนาโนคาร์บอน (Carbon Nanotubes)
ฟิล์มบางนาโน (Nanofilms)
สารเคลือบนาโน (Nanocoating)
ตัวเร่งปฏิกิริยาขนาดนาโน (Nanocatalysts)
นาโนคอมพอสิท (Nanocomposites)
== อ้างอิง ==
นาโนเทคโนโลยี่-คลื่นลูกใหม่แห่งศตวรรษที่ 21---ศูนย์นาโนเทคโนโลยี่แห่งชาติ
นาโนเทคโนโลยี่-เทคโนโลยี่ซูเปอร์จิ๋ว---สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และนาโนเทคโนโลยี่แห่งชาติ
== ดูเพิ่ม ==
นาโนเทคโนโลยี
วัสดุศาสตร์
นาโนเทคโนโลยี
ส้มมือ

ส้มมือ หรือ ส้มโอมือ เป็นผลไม้ชนิดหนึ่งจำพวกส้ม เป็นส้มที่เก่าแก่ที่สุดชนิดหนึ่ง พบได้ทั่วไปในภูมิภาคเขตร้อน ส้มชนิดนี้มีชื่อต่าง ๆ กันในหลากหลายภาษา แต่โดยมากมีความหมายคล้ายกันว่า นิ้วมือ เช่น ภาษาจีนเรียก ฝอโส่ว ซึ่งแปลว่า นิ้วพระหัตถ์ของพระพุทธเจ้า ภาษาอังกฤษเรียก Buddha's Hand ซึ่งแปลว่า พระหัตถ์ของพระพุทธเจ้า หรือ fingered citron ซึ่งแปลว่า ส้มนิ้ว
ส้มมือเป็นไม้พุ่ม มีหนามยาวแข็ง ใบประกอบลดรูปเหลือใบเดียว ขอบใบจักฟันเลื่อย ดอกสีขาว กลิ่นหอม ผลรูปร่างแปลกกว่าส้มอื่น ๆ กล่าวคือ มีรูปร่างเรียวยาวห้อยลงมาเป็นแฉก ๆ คล้ายนิ้วมือ ขนาดใกล้เคียงหรือใหญ่กว่านิ้วมือผู้ใหญ่ และอาจมีความยาวได้ถึง 12 นิ้ว เมื่อสุกผลมีสีเหลืองสด เปลือกหนาคล้ายฟองน้ำอย่างส้มโอ เนื้อแห้งไม่ชุ่มน้ำ มีกลิ่นหอมอย่างมะนาว นิยมใช้ทำยาดมส้มโอมือ เครื่องหอม ผสมน้ำยาทำความสะอาด ไม่ใช้ผลรับประทาน แต่อาจนำเปลือกมาใช้ผสมอาหารได้ ในประเทศจีนและญี่ปุ่นนิยมนำไปไว้ในห้องนอนและห้องน้ำเพื่ออบกลิ่น
== อ้างอิง ==
ชยันต์ พิเชียรสุนทร และ วิเชียร จีรวงศ์. คู่มือเภสัชกรรมแผนไทยเล่ม 1 น้ำกระสายยา. พิมพ์ครั้งที่ 3. กทม. อัมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง. 2556. หน้า 73
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาพ
Saalfelds 
My Four Thirds 
ชื่อส้มมือในภาษาต่าง ๆ
MULTILINGUAL MULTISCRIPT PLANT NAME DATABASE
สกุลส้ม
ผลไม้
Citrus medica

redirect มะงั่ว
ประดู่ (พรรณไม้)

redirect ประดู่
เจน ออสเตน

เจน ออสเตน (Jane Austen; 16 ธันวาคม ค.ศ. 1775 – 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1817) เป็นนักเขียนนวนิยายชาวอังกฤษที่เขียนเรื่องในแนวเหมือนจริง (realism) เป็นหนึ่งในนักเขียนที่มีผู้อ่านผลงานมากที่สุดคนหนึ่งในบรรดาวรรณกรรมภาษาอังกฤษทั้งหมด
ออสเตนเกิดในครอบครัวชนชั้นกลางขนาดใหญ่ในแฮมเชอร์ และใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เกือบทั้งชีวิต เธอได้รับการศึกษาเบื้องต้นจากบิดาและพี่ชาย รวมถึงการศึกษาด้วยการอ่านด้วยตนเอง การสนับสนุนจากครอบครัวเป็นปัจจัยสำคัญในการพัฒนาไปสู่การเป็นนักเขียนอาชีพ เธอเป็นนักอ่านตัวยงและเริ่มเขียนงานตั้งแต่อายุไม่ถึงยี่สิบปี  ในบรรดานวนิยายทั้งหกเรื่องที่เธอเขียนจบ เรื่องที่รู้จักกันมากที่สุดได้แก่ Sense and sensibility (ค.ศ. 1811) , สาวทรงเสน่ห์ (ค.ศ. 1813) และ Emma (ค.ศ. 1816) ทุกเรื่องล้วนมุ่งเน้นชีวิตสามัญของชนชั้นกลางในชนบท และตัวนางเอกมักจะเป็นหญิงสาวผู้ได้รับการอบรมบ่มสอนที่หาเรื่องใส่ตัว หรือออกอุบายเรื่องแต่งงาน อยู่ในโลกซึ่งผู้ชายเป็นใหญ่  ตัวออสเตนเองนั้นไม่เคยแต่งงาน เธอตายด้วยโรคฮอร์โมนบกพร่องเมื่ออายุ  41 ปี
== ด้านความรัก ==
เจน ออสเตน และโทมัส เลอฟรอย ( Thomas Langlois Lefroy ) ได้รู้จักกันในปี 1796 จากการที่เจนเป็นเพื่อนของญาติ แม้เจนจะไม่ได้แต่งงาน แต่ในช่วงที่เจน ออสเตนตาย (18 กรกฎาคม 1817) โทมัสได้เดินทางจากไอร์แลนด์มายังอังกฤษเพื่อไว้อาลัยให้กับเจน และภายหลังโทมัส เลอฟรอยเปิดเผยว่าเคยมีความรู้สึกดีๆกับเจน ออสเตน หากแต่เป็นความรู้สึกรักแบบผิวเผินและไร้เดียงสาตามวัยเท่านั้น กล่าวว่าโทมัส เลอฟรอยเป็นต้นแบบในเรื่องนิสัยการชอบเข้าสังคมของตัวละคร เอลิซาเบธ เบนเน็ต และเปรียบเทียบในด้านของเจน ออสเตน เป็นนิสัยที่ชอบวางท่าในตัวละครดาร์ซี่ จากเรื่อง Pride and Prejudice
== ผลงาน ==
ผลงานของเจน ออสเตนนั้นถือว่ามีความสำคัญกับวรรณกรรมอังกฤษ มีการเรียนการสอนเกี่ยวกับงานเขียนของเธอในมหาวิทยาลัยต่างๆ  มีงานวิจัยและงานวิจารณ์ผลงานของเธอออกมามากมายในวงการศึกษา  สำหรับผู้คนทั่วไปนั้น จะอ่านนิยายที่เธอเขียนขึ้นเพื่อความเพลิดเพลิน  นอกจากนี้ยังมีการนำนิยายของเธอไปดัดแปลงสร้างเป็นภาพยนตร์และละครโทรทัศน์เป็นจำนวนไม่น้อย
=== นวนิยาย ===
Sense and Sensibility (ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1811)
สาวทรงเสน่ห์ (Pride and Prejudice) (ค.ศ. 1813)
Mansfield Park (ค.ศ. 1814)
Emma (ค.ศ. 1815)
Northanger Abbey (ค.ศ. 1818) ตีพิมพ์หลังจากเสียชีวิตแล้ว
Persuasion (ค.ศ. 1818) ตีพิมพ์หลังจากเสียชีวิตแล้ว
=== นวนิยายขนาดสั้น ===
Lady Susan
The Watsons (เขียนไม่จบ)
Sanditon (เขียนไม่จบ)
=== ผลงานชิ้นแรกๆ ===
Henry and Eliza
The Three Sisters
Love and Freindship [sic]
The History of England
Catharine, or the Bower
The Beautifull Cassandra
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ผลงาน  
เว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์  Jane Austen Museum 
ผลงานอ่านง่ายๆ ในรูปแบบ e-book 
ข้อมูลเกี่ยวกับ เจน  ออสติน 
เลดี้ซูซาน (Lady Susan )  นิยายขนาดสั้น เรื่องราวของอุบายอันพัวพันซับซ้อนและชาญฉลาด  
นักเขียนชาวอังกฤษ
บุคคลจากเทศมณฑลแฮมป์เชอร์
วัสดุชีวภาพ

วัสดุชีวภาพ (biomaterials) คือวัสดุที่สามารถใช้แทนส่วนหนึ่งส่วนใดของเนื้อเยื้อในอวัยวะ
ส่วนหนึ่งส่วนใดในร่างกายมนุษย์ที่เสื่อมสภาพโดยไม่เกิดปฏิกิริยาจากร่างกายมนุษย์ วัสดุชีวภาพสามารถผลิตได้จากวัสดุทั่วไปไม่ว่าจะเป็น โลหะ เซรามิก พอลิเมอร์ วัสดุผสม หรือสารกึ่งตัวนำ
วิศวกรรมชีวภาพ
ศัลยกรรม
วัสดุศาสตร์
วัสดุเชิงก้าวหน้า

วัสดุเชิงก้าวหน้า (อังกฤษ: advanced materials) คือวัสดุที่ถูกใช้ประโยชน์ในงานที่ต้องการเทคโนโลยี่ชั้นสูง เช่น อุปกรณ์อิเลกโทรนิกส์ วัสดุที่ใช้ในงานเลเซอร์ ไอซี แหล่งเก็บข้อมูลสารสนเทศด้วยแม่เหล็ก จอภาพผลึกเหลว(LCD)เส้นใยนำแสง และระบบป้องกันความร้อนในยานอวกาศ เป็นต้น  วัสดุเชิงก้าวหน้านี้สามารถผลิตได้จากวัสดุเกือบทุกประเภทไม่ว่าจะเป็น โลหะ เซรามิก พอลิเมอร์ ฯลฯ
== อ้างอิง ==
นาโนเทคโนโลยี่-คลื่นลูกใหม่แห่งศตวรรษที่ 21---ศูนย์นาโนเทคโนโลยี่แห่งชาติ
นาโนเทคโนโลยี่-เทคโนโลยี่ซูเปอร์จิ๋ว---สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และนาโนเทคโนโลยี่แห่งชาติ
Materials Science and Engineering An Introduction By William D. Callister, Jr
วัสดุศาสตร์
วัสดุฉลาด

วัสดุฉลาด (อังกฤษ: intelligent materials) หรือบางครั้งเรียก วัสดุสมาร์ท (smart materials) คือ วัสดุที่สามารถรับรู้การเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมที่มันทำงานอยู่  และตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นตามรูปแบบที่มีการกำหนดไว้ก่อนล่วงหน้าเหมือนพฤติกรรมของสิ่งมีชีวิต
วัสดุฉลาดประกอบด้วยส่วนประกอบสำคัญ 2 ส่วนดังนี้
เซนเซอร์ (sensors) คือตัวที่ทำหน้าที่รับแรงกระตุ้นจากสิ่งแวดล้อม ตัวอย่างเช่น
# เส้นใยนำแสง
# วัสดุเพียโซอิเล็กทริก
# อุปกรณ์ไฟฟ้าเครื่องกลระดับไมโคร
แอคทูเอเตอร์ (actuator) คือส่วนที่มีหน้าที่ตอบสนองและปรับเปลี่ยนรูปร่าง ตำแหน่ง ความถี่ธรรมชาติ หรือลักษณะเฉพาะทางกลอื่นๆ เพื่อตอบสนองการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิ สนามไฟฟ้า และหรือสนามแม่เหล็ก  โดยทั่วไปมีวัสดุอยู่ 4 ประเภทที่ใช้ทำแอคซูเอเตอร์ ได้แก่
# โลหะผสมจำรูป (shape memory alloys)
# เซรามิกที่เป็นเพียโซอิเล็กทริก (Piezoelectric ceramics)
# วัสดุแมกนีโตสตริกทีฟ (magnetostrictive materials)
# ของไหลอิเล็กโตรรีโอลอจิคอล หรือ แมกนีโตรีโอลอจิคอล (electrorheological/magnetorheological fluids)
== อ้างอิง ==
นาโนเทคโนโลยี-คลื่นลูกใหม่แห่งศตวรรษที่ 21, ศูนย์นาโนเทคโนโลยีแห่งชาติ
นาโนเทคโนโลยี-เทคโนโลยีซูเปอร์จิ๋ว, สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ
Materials Science and Engineering An Introduction By William D. Callister, Jr
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Smart Materials  มีรูปประกอบ
วัสดุ
วัสดุศาสตร์
คุณหมอมือใหม่หัวใจเกินร้อย

คุณหมอมือใหม่หัวใจเกินร้อย เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่บรรยายเกี่ยวกับ วงการแพทย์สมัยใหม่ของญี่ปุ่นและของโลก โดยเจาะลึกด้านศีลธรรม ที่ขัดกันกับวินัยหรือกฎของโรงพยาบาล หรือทั้งวงการแพทย์เลยทีเดียว
== เนื้อเรื่องย่อ ==
ตัวเอกของเรื่องนี้ชื่อว่า ไซโต้ เป็นแพทย์เพิ่งเรียนจบไฟแรง และมีความคิดแตกต่างจากแพทย์ทั่ว&nbsp;ๆ ไป เนื้อเรื่องเริ่มที่ไซโต้เข้าทำงานเป็นแพทย์ฝึกหัดของทางมหาวิทยาลัย และเมื่อได้พบสภาพความจริงของวงการแพทย์ญี่ปุ่น เขาจะทำอย่างไร
== ตัวละคร ==
== รายชื่อตอน ==
การ์ตูนญี่ปุ่น
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง‎
ตารันเตลลา

ตารันเตลลา (Tarantella) เป็นชื่อของดนตรีเต้นรำพื้นเมืองประเภทหนึ่ง ซึ่งมีที่มาจากชื่อของแมงมุมยักษ์ทาแรนทูลา (Lycosa tarantula) ในประเทศอิตาลี เชื่อกันว่าหากผู้ใดถูกแมงมุมกัด แล้วได้เต้นรำด้วยเพลงนี้ จะสามารถถอนพิษของแมงมุมได้ การเต้นรำเป็นการเต้นแบบคู่ โดยเพลงจะมีจังหวะที่เร็ว ส่วนมากเพลงจะมีอัตราจังหวะแบบ 6/8 บางครั้ง 18/8 หรือ 4/4 และมีแทมบูรินเป็นเคื่องดนตรีประกอบ
คำศัพท์ดนตรี
เซเรเนด

เซเรเนด หรือ เซเรนาต้า (serenade ; serenata) ในความหมายทั่ว ๆ ไป หมายถึงเพลงที่แต่งให้เพื่อเป็นเกียรติแก่คนรัก เพื่อน หรือบุคคลอื่นๆ ใช้บรรเลงในช่วงค่ำหรือจากทางใต้หน้าต่าง
ส่วนในความหมายทางประวัติศาสตร์ดนตรี สมัยโรแมนติก หรือคลาสสิก เซเรเนดหมายถึงรูปแบบหนึ่งของดีแวร์ติเมนโตที่ประกอบไปด้วยหลายท่อน แต่มีลักษณะเบากว่าบทเพลงที่มีโครงสร้างขนาดใหญ่และซับซ้อนกว่า (เช่น ซิมโฟนี) เซเรเนดจะเน้นท่วงทำนองมากกว่าอารมณ์ที่เข้มข้น ตัวอย่างของเซเรเนดได้แก่งานของโมซาร์ท ที่เซเรเนดของเขามีมากกว่าสี่ท่อน บางทีถึงสิบท่อน
== ตัวอย่างเพลงประเภทเซเรเนด ==
Serenade - Schubert
Serenade - Toselli
Eine Kleine Nachtmusik - Mozart
Serenade in C for String, Op.48 - Tchaikovsky
Serenade from String Quartet in F major, Op.3 No.5 - Hayden
Spanish serenade - Bizet
Serenade in D major - Brahms
คำศัพท์ดนตรี
เซเรเนด
ดีแวร์ตีเมนโต

ดีแวร์ตีเมนโต (divertimento) ในภาษาอิตาลีหมายถึง เพลงขนาดเบาที่ผู้ประพันธ์ หรือผู้เรียบเรียงจัดทำขึ้นเพื่อฟังกันเล่นๆ ให้เพลิดเพลินบันเทิงใจมากกว่าทำให้เกิดอารมณ์สะเทือนใจ เป็นบทเพลงที่ฟังสบาย ๆ เบา ๆ ใช้บรรเลงหลังอาหารค่ำ หรือสำหรับกิจกรรมกลางแจ้งเป็นส่วนใหญ่ พหูพจน์เรียก ดีแวร์ตีเมนตี โมซาร์ท เป็นคีตกวีที่ได้ประพันธ์ดีแวร์ตีเมนโตไว้มาก
== ตัวอย่างบทเพลงประเภทดีแวร์ตีเมนโต ==
Divertimento in B-flat major, K.287 - Mozart
Divertimento in B-flat major - Haydn
แนวดนตรี
ดนตรี
คำศัพท์ดนตรี
ฟรันทซ์ ลิสท์

ฟรันทซ์ ลิสท์ (Franz Liszt) หรือ แฟแร็นตส์ ลิสต์ (Liszt Ferenc) เป็นคีตกวีและนักเปียโนชาวฮังการี เกิดที่เมืองไรดิง เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1811 และเสียชีวิตที่เมืองไบร็อยท์ (เยอรมนี) เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1886
== ประวัติ ==
บิดาของเขาชื่ออาดัม ลิสท์ เป็นนักเชลโลในวงดนตรีท้องถิ่น อีกทั้งยังเป็นเลขานุการของเจ้าชายเอสเตอร์ฮาซี บิดาได้สอนให้ลิสท์เล่นเปียโนตั้งแต่เด็ก ให้หัดเล่นบทเพลงของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน, โยเซ็ฟ ไฮเดิน และว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท เขาได้เผยให้เห็นความสามารถที่โดดเด่นเกินวัย ตั้งแต่อายุ 10 ชวบ เขาเดินทางไปที่กรุงเวียนนา (ประเทศออสเตรีย) เพื่อศึกษาเรื่องเสียงประสานกับซาลีเอรี และเรียนเปียโนกับคาร์ล แชร์นี เป็นเวลาสองปี ในขณะที่ได้เดินทางไปแสดงที่กรุงปารีส โดยมีบิดาไปด้วย เขาได้พยายามสมัครเข้าเรียนที่วิทยาลัยดนตรีและนาฏศิลป์แห่งชาติ ณ กรุงปารีส (เมื่อก่อนใช้ชื่อว่า โรงเรียนดนตรีและการแสดงแห่งราชสำนัก) แต่พ่ายต่อเกรูบีนี ในการสอบเข้า ด้วยเหตุผลที่ว่าลิสท์เป็นชาวต่างชาติ ในปี พ.ศ. 2367 (ค.ศ. 1824) เขาได้กลายมาเป็นศิษย์ของแฟร์ดีนันโด ปาแอร์ และได้ประพันธ์อุปรากรเรื่อง ปราสาทแห่งรัก เมื่อมีอายุได้ 14 ปี ลิสท์ประสบปัญหาซึมเศร้าหลังการตายของบิดาในปี พ.ศ. 2370 (ค.ศ. 1827) หลังจากเดินทางไปประเทศอังกฤษ เขาก็ได้เดินทางกลับมายังกรุงปารีสอีกครั้งเพื่อหาเลี้ยงชีพด้วยการสอนเปียโน
คีตกวีชาวฮังการี
นักเปียโนชาวออสเตรีย
นักเปียโนคลาสสิก
ผู้ได้รับพัวร์เลอเมรีท (ชั้นพลเรือน)
คาร์ล ออฟ

redirect คาร์ล ออร์ฟ
ประเทศ

ประเทศ เป็นบริเวณที่ระบุเป็นหน่วยต่างหากในภูมิศาสตร์การเมือง ประเทศอาจเป็นรัฐเอกราชหรือรัฐที่ถูกรัฐอื่นยึดครอง เป็นรัฐซึ่งไร้เอกราชหรืออดีตเขตปกครองทางการเมืองเอกราช หรือพื้นที่ภูมิศาสตร์ซึ่งเป็นที่ตั้งของประชาชนที่เดิมไม่ขึ้นต่อกันหรือมีความสัมพันธ์ต่างกันซึ่งมีลักษณะทางการเมืองเป็นเอกลักษณ์
== นิยาม ==
นิยามของคำว่า "ประเทศ" สามารถนำไปเปรียบกับคำว่า ชาติ ได้ซึ่งระบุไว้ในหัวข้อดังต่อไปนี้
ประเทศหมายถึงรัฐปกครองตนเองที่มีเอกราชเป็นของตนเอง รัฐที่เป็นที่ยอมรับในสังคมสากลจะต้องปฏิบัติตามมาตรฐานสากลบางประการก่อน คือการสร้างสัญลักษณ์ของชาติขึ้นมา อาทิ ธงชาติ สิทธิ์ทางการเมือง เช่น สิทธิพลเมือง ในขณะนี้มีประเทศ (รัฐ) อยู่ 193 ประเทศที่เป็นที่ยอมรับในองค์การสหประชาชาติ
คำว่า "รัฐ" มีความหมายคล้ายคลึงกับคำว่า "ประเทศ" และอาจทำให้เกิดความสับสนกับพื้นที่ในประเทศที่ถูกแบ่งออกมาเป็นส่วน ๆ ได้
มีอยู่หลายประเทศด้วยกันที่มีรัฐชาติ (เชื้อชาติหลักของประชากรในสัญชาตินั้น ๆ) ที่ชัดเจน เช่น ฝรั่งเศส หรืออิสราเอล ในประเทศเหล่านี้รัฐชาตินั้นมีอยู่เพียงหนึ่งชนชาติที่เป็นส่วนใหญ่ของประชากร แต่อย่างไรก็ตามในฝรั่งเศสมีชนชาติเบรตัน ซึ่งยังคงแสดงความภาคภูมิและความเป็นเอกภาพไว้อย่างชัดเจน มีประชากรและแหล่งที่อยู่ของประชากรของตนอย่างเฉพาะเจาะจง ส่วนในรัฐอื่น ๆ เช่นแคนาดา จีน สเปน หรือสหราชอาณาจักร นั้นประกอบไปด้วยชนชาติต่าง ๆ หลายชนชาติ
ในบางกรณี ส่วนหนึ่งของรัฐที่มีประวัติศาสตร์หรือวัฒนธรรมเป็นของตนเองสามารถเรียกเป็น "ดินแดน" หรือ "ประเทศ" ได้เช่นกัน ได้แก่กรณีของอังกฤษ สกอตแลนด์ และเวลส์ ถือได้ว่าเป็นสามชนชาติบนเกาะบริเตนใหญ่ ที่นับได้ว่าเป็นประเทศ แม้ว่าทั้งสามประเทศดังกล่าวจะถูกบริหารโดยรัฐบาลใหญ่แห่งสหราชอาณาจักรเพียงรัฐบาลเดียว (ซึ่งแบ่งได้เป็นสี่รัฐบาลย่อยด้วยกัน) ทิเบตซึ่งเป็นเขตปกครองตนเองในประเทศจีน ในทุกวันนี้ก็ถูกนับเป็นประเทศโดยโลกสากลเช่นกัน เกาะไอร์แลนด์ในบางครั้งก็ยังถือว่าเป็นประเทศหนึ่งเดียว แม้ว่ามันจะประกอบไปด้วยหนึ่งประเทศรัฐชาติ (สาธารณรัฐไอร์แลนด์) และรัฐบาลย่อยของรัฐอีกรัฐหนึ่ง (ไอร์แลนด์เหนือ)
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อประเทศและดินแดน
ดินแดน
 
มานุษยวิทยา
รัฐศาสตร์
Payis (L)
22 สิงหาคม

วันที่ 22 สิงหาคม เป็นวันที่ 234 ของปี (วันที่ 235 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 131 วันในปีนั้น
== เหตุการณ์ ==
พ.ศ. 2185 (ค.ศ. 1642) - สงครามกลางเมืองอังกฤษเริ่มต้นขึ้น
พ.ศ. 2407 (ค.ศ. 1864) - กาชาดสากลก่อตั้งขึ้นที่กรุงเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ หลังจากชาติยุโรป 12 ชาติ ลงนามในอนุสัญญาเจนีวาครั้งที่ 1
พ.ศ. 2453 (ค.ศ. 1910) - ญี่ปุ่นเข้ายึดครองเกาหลี รัฐบาลทั้งสองลงนามในสนธิสัญญาการผนวกดินแดนเกาหลี-ญี่ปุ่น
พ.ศ. 2485 (ค.ศ. 1942) - บราซิลประกาศสงครามกับกองกำลังฝ่ายอักษะ (เยอรมนี อิตาลี และญี่ปุ่น)
พ.ศ. 2507 (ค.ศ. 1964) - บีบีซีถ่ายทอดสดการแข่งขันฟุตบอลอังกฤษเป็นครั้งแรก โดยเป็นการแข่งขันที่สนามแอนฟีลด์ ระหว่าง ลิเวอร์พูล พบกับ อาร์เซนอล ซึ่งในการแข่งขันครั้งดังกล่าวลิเวอร์พูลเป็นฝ่ายชนะไป 3 ประตูต่อ 2
== วันเกิด ==
พ.ศ. 2405 (ค.ศ. 1862) - โคล้ด เดบุซซี่ คีตกวีชาวฝรั่งเศส (เสียชีวิต พ.ศ. 2461)
พ.ศ. 2447 (ค.ศ. 1904) - เติ้งเสี่ยวผิง ผู้นำสาธารณรัฐประชาชนจีน (เสียชีวิต พ.ศ. 2540)
พ.ศ. 2463 (ค.ศ. 1920) - เรย์ แบรดเบอรี นักประพันธ์ชาวอเมริกัน
พ.ศ. 2486 (ค.ศ. 1943) - ลินจง บุญนากรินทร์ นักร้องเพลงลูกกรุงและเพลงจีนสากลชาวไทย (เสียชีวิต 30 เมษายน พ.ศ. 2558)
พ.ศ. 2501 (ค.ศ. 1958) -
* คอล์ม โฟเร นักแสดงชาวอเมริกัน-แคนาดา
* สตีวี เรย์ นักมวยปล้ำอาชีพกึ่งเกษียณชาวอเมริกัน
พ.ศ. 2502 (ค.ศ. 1959) - มาร์ก วิลเลียมส์ (นักแสดง) นักแสดง นักเขียนบทและพิธีกรชาวอังกฤษ
พ.ศ. 2506 (ค.ศ. 1963) -
* โทรี เอมอส นักร้อง-นักแต่งเพลง นักเปียโน ชาวอเมริกัน
พ.ศ. 2507 (ค.ศ. 1964) - แมตส์ วิแลนเดอร์ นักเทนนิสชาวสวีเดน
พ.ศ. 2510 (ค.ศ. 1967) -
* ไท เบอร์เรลล์ นักแสดงและนักแสดงตลกชาวอเมริกัน
* แอดิวาเล แอคินูเย-อากบาเจ นักแสดงชาวอังกฤษ
พ.ศ. 2514 (ค.ศ. 1971) - ริชาร์ด อาร์มิเทจ (นักแสดง) นักแสดงภาพยนตร์, โทรทัศน์, ละครเวที, และนักพากย์ชาวอังกฤษ
พ.ศ. 2524 (ค.ศ. 1981) - รอส มาร์ควอนด์ อิมเพรสชันนิสต์ และนักแสดงชาวอเมริกัน
พ.ศ. 2529 (ค.ศ. 1986) - เคโกะ คิตะงะวะ นักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น และนางแบบ
พ.ศ. 2533 (ค.ศ. 1990) - ราศรี บาเล็นซิเอก้า นักแสดงหญิงชาวไทย
พ.ศ. 2539 (ค.ศ. 1996) - ยูนิออร์ ฟีร์โป นักฟุตบอลอาชีพชาวสเปน
พ.ศ. 2541 (ค.ศ. 1998) - เหอ อี้ฝาน นักร้อง, นักแต่งเพลง, แร็ปเปอร์, นักเต้น และนักแสดงชาวจีน
== วันถึงแก่กรรม ==
พ.ศ. 2349 (ค.ศ. 1806) – ฌ็อง-ออนอเร ฟรากอนาร์ จิตรกรรมชาวฝรั่งเศส (เกิด 5 เมษายน พ.ศ. 2275)
พ.ศ. 2559 (ค.ศ. 2016) – เซลลัปปัน รามนาทัน ประธานาธิบดีคนที่ 6 แห่งสาธารณรัฐสิงคโปร์ (เกิด 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2467)
== วันสำคัญและวันหยุดเทศกาล ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
BBC: On This Day
Today in History: August 22 
สิงหาคม 22
สิงหาคม
ฟร็องซิส ปูแล็งก์

ฟร็องซิส ฌ็อง มาร์แซล ปูแล็งก์ (Francis Jean Marcel Poulenc, สัทอักษร: ) เกิด 7 มกราคม ค.ศ. 1899 เสียชึวิต 30 มกราคม ค.ศ. 1963 เป็นคีตกวีชาวฝรั่งเศส เขาเป็นหนึ่งในสมาชิกของกลุ่มคีตกวีทั้งหก (ดาร์ยีส มีโย, ชอร์ช ออรีก, อาร์ตูร์ โอเนแกร์, ลุย ดูเรย์ และแชร์แมน ตายแฟร์) ปูแล็งก์เกิดที่กรุงปารีสเมื่อ ค.ศ. 1899 และเสียชีวิตเนื่องจากอาการหัวใจล้มเหลวเมื่อ ค.ศ. 1963 ในกรุงปารีสเช่นกัน ศพของเขาถูกฝังไว้ที่สุสานแปร์ลาแชส ในกรุงปารีส
== ผลงาน ==
รายชื่อผลงานบางส่วน :
โอเปรา : Dialogues des carmélites ค.ศ. 1957; La voix humaine ค.ศ. 1959
ละครตลกขบขัน : Les mamelles de Tirésiasค.ศ. 1947
บทเพลงทางศาสนา : Litanies à la vierge noire ค.ศ. 1936
บัลเลต์ : Les biches ค.ศ. 1924
บทเพลงสำหรับเปียโน ซึ่งประกอบด้วยคอนแชร์โต้สำหรับเปียโนและวงออเคสตรา ชื่อว่า คอนแชร์โตหมายเลข 1 โดยปูแล็งก์ได้ตั้งชื่อให้ใหม่ว่าคอนแชร์โตกาสเก็ต ด้วยเหตุผลอันไม่เป็นที่เปิดเผย
บทเพลงประกอบนิทานเรื่อง บาบาร์ช้างน้อย
คอนแชร์โตสำหรับออร์แกน เครื่องสาย และกลอง
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Site de l'IRCAM  ชีวประวัติของฟร็องซิส ปูแล็งก์ (ภาษาฝรั่งเศส)
คีตกวีชาวฝรั่งเศส
บุคคลจากปารีส