pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
สะพานพระราม 7

สะพานพระราม 7 เป็นสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา เชื่อมระหว่างตำบลบางกรวย อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี กับแขวงวงศ์สว่าง เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร
สะพานพระราม 7 เป็นสะพานแบบคอนกรีตอัดแรงชนิดต่อเนื่อง มีจำนวนช่องทางรถวิ่ง 6 ช่องทางจราจร ความกว้างของสะพาน 29.10 เมตร และมีความยาว 934 เมตร สร้างเสร็จและเปิดการจราจรเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2535 มีนายมานะ มหาสุวีระชัย เป็นผู้อำนวยการโครงการ โดยเปิดใช้เป็นสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาแทนสะพานพระราม 6  ปัจจุบันสะพานแห่งนี้อยู่ในความรับผิดชอบของกรมทางหลวงชนบท
== ข้อมูลทั่วไป ==
วันที่ทำการก่อสร้าง : วันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2533
วันเปิดการจราจร : วันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2535
บริษัทที่ทำการก่อสร้าง : บริษัท สุมิโตโม คอนสตรัคชั่น จำกัด, บริษัท โอบายาชิ คอร์โปเรชั่น จำกัด และบริษัท นันทวัน จำกัด
ราคาค่าก่อสร้าง : 1,008,000,000 บาท
แบบของสะพาน : เป็นสะพานชนิดต่อเนื่อง
โครงสร้างส่วนบน : คานคอนกรีตอัดแรงรูปกล่อง
สูงจากระดับน้ำ : 8.90 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง
จำนวนช่วงสะพานกลางน้ำ : 3 ช่วง (85.00+120.00+85.00)
ความกว้างของสะพาน : 29.10 เมตร (2 * 14.55)
ความยาวของสะพาน : 290 เมตร
เชิงลาดสะพาน ฝั่งธนบุรี : 335.87 เมตร
เชิงลาดสะพาน ฝั่งพระนคร : 184.80 เมตร
รวมความยาวทั้งหมด : 933.19 เมตร
จำนวนช่องทางวิ่ง 6 ช่องทางจราจร : (ด้านละ 3 ช่องจราจร)
ความกว้างผิวจราจรสะพาน : 19.50 เมตร(6 * 3.25 )
ความกว้างของสะพาน : 29.10 เมตร
ความกว้างของทางเท้าแต่ละด้าน : 2.50 เมตร
ออกแบบรับน้ำหนัก : H-20-44
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
== ดูเพิ่ม ==
สะพานพระราม 6
ถนนจรัญสนิทวงศ์
ถนนบางกรวย-ไทรน้อย
พระราม 7
พระราม 7
พระราม 7
สถานที่ที่ตั้งชื่อตามพระนามของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว
สิ่งก่อสร้างในอำเภอบางกรวย
ถนนหน้าพระลาน

ถนนหน้าพระลาน (Thanon Na Phra Lan) เป็นถนนในแขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ตั้งต้นจากปลายถนนราชดำเนินในต่อถนนสนามไชยที่มุมป้อมเผด็จดัสกร ไปตามกำแพงพระบรมมหาราชวัง ตัดกับถนนมหาราช ไปสุดที่ท่าช้างวังหลวง ริมแม่น้ำเจ้าพระยา รวมระยะทาง 550 เมตร
ถนนหน้าพระลานเป็นทางสัญจรเดิมที่มีมาแต่เริ่มสร้างพระนคร ตัดขึ้นในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เดิมมีชื่อว่า ถนนท่าช้างวังหลวง เนื่องจากเป็นเส้นทางที่ช้างหลวงลงท่าอาบน้ำในแม่น้ำเจ้าพระยา พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชโองการให้เรียกชื่อว่า ถนนหน้าพระลาน ต่อมามีการปรับปรุงถนนในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เพื่อใช้ในพระราชพิธีต่าง ๆ โดยขยายจากถนนเดิมที่เป็นถนนพูนดินสูงปูด้วยอิฐเรียงตะแคง เหตุที่ชื่อถนนหน้าพระลานเพราะเป็นถนนที่อยู่หน้าพระลานพระบรมมหาราชวัง
== ระเบียงภาพ ==
ไฟล์:ถนนx1.jpg|ถนนหน้าพระลานช่วงผ่าน และมหาวิทยาลัยศิลปากร
ไฟล์:ตึกแถวริมถนนหน้าพระลาน01.jpg|ตึกแถวริมถนนหน้าพระลาน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ถนนในกรุงเทพมหานคร
ถนนในเขตพระนคร
สะพานผ่านฟ้าลีลาศ

สะพานผ่านฟ้าลีลาศ เป็นสะพานข้ามคลองรอบกรุง ตอนที่เรียกว่าคลองบางลำพู เชื่อมถนนราชดำเนินกลางและถนนราชดำเนินนอก บริเวณใกล้กับป้อมมหากาฬ ในพื้นที่เขตพระนครและเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร
สะพานผ่านฟ้าลีลาศสร้างในปีใดไม่ปรากฏหลักฐาน แต่สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างพร้อมกับถนน  เดิมเป็นสะพานโครงเหล็ก ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างสะพานใหม่ให้มีลักษณะใหม่และงดงามขึ้น และพระราชทานนามว่าสะพานผ่านฟ้าลีลาศ แม้ในสมัยต่อมาจะมีการปรับปรุงขยายสะพานผ่านฟ้าลีลาศอีกหลายครั้ง เพื่อรองรับกับจำนวนยวดยานพาหนะที่สัญจรผ่านไปมา แต่ก็ยังรักษาลักษณะศิลปกรรมเดิมไว้ให้มากที่สุด สะพานผ่านฟ้าลีลาศเป็นสะพานที่สวยงาม ปลายสะพานทั้ง 2 ฝั่งมีเสาหินอ่อนประดับด้วยเครื่องสำริดและมีลวดลายสลักที่เสาหินอ่อน มีลักษณะงดงามมาก
เดิมบริเวณสะพานผ่านฟ้าลีลาศยังเคยเป็นที่ทำการสอนของ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2477 ถึง 2479 บริเวณตึกโรงเรียนกฎหมายเดิม
==ดูเพิ่ม==
สะพานผ่านพิภพลีลา
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ผ่านฟ้าลีลาศ
ผ่านฟ้าลีลาศ
ผ่านฟ้าลีลาศ
ผ่านฟ้าลีลาศ
ผ่านฟ้าลีลาศ
โบราณสถานในเขตพระนคร
โบราณสถานในเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย
ป้อมมหากาฬ

ป้อมมหากาฬ ตั้งอยู่บริเวณเชิงสะพานผ่านฟ้าลีลาศ ติดกับถนนมหาไชย แขวงบวรนิเวศ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ทางด้านหลังมีกำแพงเมืองพระนครหลงเหลืออยู่
ป้อมมหากาฬสร้างขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (รัชกาลที่ 1) ในปี พ.ศ. 2326 เป็นป้อม 1 ใน 14 ป้อมที่โปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเพื่อป้องกันรักษาพระนคร มีลักษณะรูปแปดเหลี่ยม มีกำแพงล้อมรอบ 2 ชั้น เป็นป้อมประจำพระนครด้านตะวันออก ปัจจุบันป้อมมหากาฬเป็น 1 ใน 2 ป้อมที่ยังคงเหลืออยู่ในกรุงเทพมหานคร อีกป้อมหนึ่งคือป้อมพระสุเมรุ ทางกรุงเทพมหานคร และกรมศิลปากรได้บูรณะซ่อมแซมป้อมมหากาฬเมื่อคราวพระราชพิธีสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี ในปี พ.ศ. 2525 และได้มีการบูรณะเรื่อยมาจนมีสภาพที่เห็นในปัจจุบัน
ที่ตั้งด้านหนึ่งของป้อมเป็นที่อยู่ของชุมชนของผู้คนที่ตั้งรกรากอยู่มาตั้งแต่แรกสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์  และเป็นชุมชนที่มีชื่อเสียงด้านลิเกโบราณ รวมถึงเป็นแหล่งจำหน่ายดอกไม้ไฟ หรือพลุต่าง ๆ โดยเป็นแหล่งซื้อขายที่ได้รับความนิยมโดยเฉพาะในวันลอยกระทง ในช่วงรัชกาลที่ 1–4 เป็นบ้านพักขุนนางชั้นสูงหลายท่าน เช่น เจ้าพระยายมราช (ครุฑ) เสนาบดีกรมเวียง (กรมเมือง) ฯลฯ เป็นต้น โดยชุมชนป้อมมหากาฬนี้ ผู้ที่ศึกษาด้านการมีส่วนร่วมของชุมชนทั้งชาวไทยและต่างประเทศมักจะมาสำรวจและทำวิจัยเรื่องการมีส่วนร่วมฯ ณ ชุมชนแห่งนี้ โดยมีประวัติการชุมนุมและต่อสู้มายาวนานกว่า 20 ปี โดยเริ่มมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535 หลังจากที่คณะรัฐบาลที่มี พล.อ.ชาติชาย ชุณหะวัณ เป็นนายกรัฐมนตรีได้มีมติคณะรัฐมนตรีออกมา  โดยรัฐบาลต้องการปรับปรุงภูมิทัศน์ และปรับพื้นที่ให้เป็นสวนสาธารณะ
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
มหากาฬ
สี่แยกในกรุงเทพมหานคร
โบราณสถานในเขตพระนคร
ทางแยกในเขตพระนคร
ป้อมพระสุเมรุ

ป้อมพระสุเมรุ เป็นป้อมปราการที่สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 1 ในสมัยนั้นได้มีการสร้างป้อมปราการ 14 แห่งเพื่อป้องกันพระนคร แต่เมื่อเวลาผ่านไป ป้อมปราการหมดความจำเป็น จึงถูกรื้อถอนไป ป้อมพระสุเมรุเป็น 1 ใน 2 ป้อมที่ยังคงเหลืออยู่ อีกป้อมหนึ่งคือป้อมมหากาฬ ชื่อป้อมพระสุเมรุได้นำมาตั้งเป็นชื่อถนนพระสุเมรุ
ป้อมพระสุเมรุซึ่งสร้างมาแต่รัชกาลที่ 1 มีลักษณะสวยงามและเป็นประโยชน์ใช้สอยมากมาย มีเชิงเทิน ช่องยิงปืน ห้องเก็บกระสุนดินดำ และอาวุธยุทโธปกรณ์ต่าง ๆ แต่ก็ชำรุดทรุดโทรมเป็นธรรมดา จนถึง พ.ศ. 2524 กรมศิลปากรได้ซ่อมแซมบูรณะตามรูปแบบเดิมจากภาพถ่ายในสมัยรัชกาลที่ 5 จนแลดูสง่างามเหมือนเดิม และยังปรับปรุงบริเวณโดยรอบให้เป็นสวนสาธารณะอีกด้วย โดยให้ชื่อว่า "สวนสันติชัยปราการ" มีพลับพลา ชื่อว่า "พระที่นั่งสันติชัยปราการ"
ชุมชนโดยรอบป้อมพระสุเมรุ คือชุมชนถนนพระอาทิตย์ มีความเข้มแข็งด้านการมีส่วนร่วมสูงเช่นเดียวกับชุมชนป้อมมหากาฬ แต่มีความหลากหลายสูงกว่า
ในสมัยรัชกาลที่ 1 เมื่อ พ.ศ. 2326 มีชาวเขมร 10,000 คน มาขุดคลองเชื่อมระหว่างคลองบางลำภูกับคลองโอ่งอ่าง จนจรดต่อกันเกิดเป็นคลองรอบกรุง
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พระสุเมรุ
โบราณสถานในเขตพระนคร
สะพานผ่านพิภพลีลา

สะพานผ่านพิภพลีลา เป็นสะพานข้ามคลองคูเมืองเดิม เชื่อมระหว่างถนนราชดำเนินในและถนนราชดำเนินกลาง บริเวณใกล้สนามหลวง ในพื้นที่เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
สะพานผ่านพิภพลีลาเดิมเป็นสะพานโค้งมีโครงเหล็ก ใน พ.ศ. 2445 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างสะพานใหม่ให้กว้างและงดงามขึ้นเช่นเดียวกับสะพานมัฆวานรังสรรค์ซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2443 เพื่อรับกับถนนราชดำเนินในที่สร้างขยายใหม่ เมื่อสร้างเสร็จ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามสะพานว่า "สะพานผ่านพิภพลีลา" และเสด็จพระราชดำเนินทรงประกอบพิธีเปิดสะพานเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2449
สะพานผ่านพิภพลีลาเป็นสะพานที่มีความเอียงน้อยมากเกือบเสมอกับระดับถนนและมีราวลูกกรงสะพานเป็นเหล็กดัดที่มีลวดลายงดงาม  หลังจากนั้นได้มีการปรับปรุงสะพานผ่านพิภพลีลามาโดยตลอด ที่สำคัญคือการปรับปรุงเมื่อมีการก่อสร้างสะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า โดยได้ขยายและเบี่ยงสะพานผ่านพิภพลีลาให้พ้นทางลาดของสะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้าจนไม่หลงเหลือเหล็กดัดปรากฏให้เห็น
== ดูเพิ่ม ==
สะพานผ่านฟ้าลีลาศ
==อ้างอิง==
Special supplement of The Nation newspaper - September 24, 1973, p. 12.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ผ่านพิภพลีลา
ผ่านพิภพลีลา
ผ่านพิภพลีลา
โบราณสถานในเขตพระนคร
สะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า

สะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า (Somdet Phra Pinklao Bridge) หรือที่นิยมเรียกกันว่า สะพานพระปิ่นเกล้า หรือ สะพานปิ่นเกล้า เป็นสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา เชื่อมถนนสมเด็จพระปิ่นเกล้าระหว่างเขตพระนคร (ฝั่งพระนคร) กับเขตบางกอกน้อย (ฝั่งธนบุรี) กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันอยู่ในความรับผิดชอบของกรมทางหลวงชนบท
สะพานพระปิ่นเกล้าเป็นสะพานแบบคอนกรีตอัดแรงชนิดต่อเนื่อง มีจำนวนช่องทางรถวิ่ง 6 ช่องทางจราจร ความกว้างของสะพาน 26.60 เมตร ความยาว 622 เมตร สร้างขึ้นเพื่อผ่อนคลายความคับคั่งของการจราจร โดยได้รับความร่วมมือจากรัฐบาลประเทศญี่ปุ่น ในการสำรวจออกแบบสะพาน และให้ความช่วยเหลือทางการเงินแก่รัฐบาลไทย โดยให้เงินกู้สมทบกับเงินงบประมาณของรัฐบาลไทย เริ่มลงมือก่อสร้างเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2514 และสร้างเสร็จทำพิธีเปิดการจราจรเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2516 โดยได้รับพระราชทานนามว่า "สะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า" เพื่อเป็นการเทิดพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว กรมพระราชวังบวรสถานมงคล ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เนื่องจากพื้นที่ของสะพานทางฝั่งพระนครนั้นเคยเป็นเขตของพระราชวังบวรสถานมงคล
== ข้อมูลทั่วไป ==
วันที่ทำการก่อสร้าง : พ.ศ. 2514
วันเปิดการจราจร : วันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2516
บริษัทที่ทำการก่อสร้าง : บริษัท โอบายาชิ-กูมิ จำกัด และ  บริษัท สุมิโตโม คอนสตรัคชั่น จำกัด  ประเทศญี่ปุ่น
ราคาค่าก่อสร้าง : 117,631,024.98 บาท
แบบของสะพาน : เป็นสะพานชนิดต่อเนื่อง
โครงสร้างส่วนบน : คอนกรีตอัดแรง
สูงจากระดับน้ำ : 11.50 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง
จำนวนช่วงสะพานกลางน้ำ : 3 ช่วง (83.00+110.00+83.00)
ความยาวของสะพาน : 280.00 เมตร
เชิงลาดสะพานฝั่งพระนคร : 176 เมตร
เชิงลาดสะพานฝั่งธนบุรี : 206 เมตร
รวมความยาวทั้งหมด : 662 เมตร
ความกว้างสะพาน : 26.60 เมตร
จำนวนช่องทางวิ่ง : 6 ช่องทางจราจร
ความกว้างทางเท้าแต่ละด้าน : 2.50 เมตร
ความกว้างผิวจราจรสะพาน : 21.00 เมตร
ออกแบบรับน้ำหนัก : H-20-44
ความกว้างผิวจราจรบนสะพาน : 21.00 เมตร
==ดูเพิ่ม==
รัตนโกสินทร์วิวแมนชัน
ถนนราชดำเนินกลาง
ถนนเจ้าฟ้า
ถนนสมเด็จพระปิ่นเกล้า
ถนนบรมราชชนนี
==อ้างอิง==
Bureau of Maintenance and Traffic Safety, Thailand  
==แหล่งข้อมูลอื่น==
สมเด็จพระปิ่นเกล้า
สมเด็จพระปิ่นเกล้า
สมเด็จพระปิ่นเกล้า
สถานที่ที่ตั้งชื่อตามพระนามของพระบรมวงศานุวงศ์ไทย
พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว
โบราณสถานในเขตพระนคร
โบราณสถานในเขตบางกอกน้อย
จีน (แก้ความกำกวม)

จีน อาจหมายถึง
== เขตการปกครอง ==
สาธารณรัฐประชาชนจีน ประเทศในเอเชียตะวันออก "จีนแผ่นดินใหญ่" หรือ "จีนแดง" ก็เรียก
สาธารณรัฐจีน บ้างเรียก "ไต้หวัน" ประเทศบนเกาะไต้หวัน
อดีต :
สาธารณรัฐจีน (2455-2492) ประเทศจีนในยุคประชาธิปไตย
== ภาษา ==
ภาษาจีน เป็นภาษาที่ใช้กันในประเทศจีน โดยมีแบ่งย่อยออกเป็นอีกหลายภาษาย่อย เช่น
* ภาษาจีนกลาง ภาษาจีนที่ใช้เป็นภาษาราชการในประเทศจีน
* ภาษาจีนแต้จิ๋ว ภาษาจีนสำเนียงหนึ่งใช้กันมากในประเทศไทย
== อื่น ๆ ==
ชาวจีน บุคคลที่เกิดและโตในประเทศจีน
จีน (gene) โครงสร้างทางเคมีที่ถ่ายทอดลักษณะทางพันธุกรรมในสิ่งมีชีวิต
จีน (เก็นโซซุยโคเด็น) ตัวละครในวิดีโอเกม
จีน เกรย์ ตัวละครจากการ์ตูนเอกซ์เมน
จีน โกเมซ ตัวละครจากการ์ตูนล่าขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า
ญิน ผีอาหรับ
ฝรั่ง (แก้ความกำกวม)

ฝรั่ง อาจหมายถึง
ฝรั่ง - ผลไม้ชนิดหนึ่ง
ฝรั่ง คำเรียกชาวตะวันตก
== ดูเพิ่ม ==
ประเทศฝรั่งเศส ประเทศในทวีปยุโรป
ภาษาฝรั่งเศส ภาษาที่ใช้ในประเทศฝรั่งเศสเป็นหลัก
ผักชีฝรั่ง พืชผัก
ดาวเหนือ

ดาวเหนือ หรือ ดาวโพลาริส (Polaris หรือ Cynosura) (α UMi / α หมีเล็ก / แอลฟาหมีเล็ก) เป็นดาวฤกษ์ที่สว่างที่สุดในกลุ่มดาวหมีเล็ก และอยู่ใกล้กับขั้วฟ้าเหนือ จึงปรากฏเหมือนอยู่นิ่งกับที่บนท้องฟ้า (แท้จริงเป็นภาวะชั่วคราวเท่านั้น เพราะแกนหมุนของโลกมีการส่าย)
การที่ดาวเหนืออยู่ในทิศทางที่เกือบจะเป็นทิศทางเดียวกับแกนหมุนของโลก ดาวฤกษ์ดวงอื่น ๆ จึงดูเหมือนเคลื่อนที่วนเป็นวงกลมรอบดาวเหนือ นักสำรวจอาศัยดาวเหนือในการเดินเรือ ปัจจุบันดาวเหนือไม่ได้อยู่ตรงกับขั้วฟ้าเหนือแต่ห่างจากขั้วฟ้าเหนือเล็กน้อย (ไม่เกิน 1°) จึงเคลื่อนที่เป็นวงกลมเล็ก ๆ ด้วยเส้นผ่านศูนย์กลางไม่เกิน 2° มีเพียงสองเวลาในวันหนึ่ง ๆ ที่ดาวเหนืออยู่ตรงกับทิศเหนือพอดี ส่วนในเวลาอื่นต้องอาศัยตารางคำนวณเพื่อหาทิศเหนือที่แม่นยำ
แท้จริงแล้วดาวเหนือไม่ได้บอกทิศเหนือตลอดไป การที่แกนหมุนของโลกส่ายคล้ายลูกข่างด้วยคาบ 26,000 ปี ทำให้ดาวฤกษ์ดวงอื่นเคยเป็นดาวเหนือมาก่อน เช่น ดาวทูแบนในกลุ่มดาวมังกร ส่วนในอนาคต จะเป็นดาวเวกาในกลุ่มดาวพิณ
ในอนาคตอันใกล้นี้ เรายังสามารถใช้ดาวเหนือบอกทิศเหนือได้ต่อไป โดยที่ดาวเหนือจะอยู่ใกล้ขั้วฟ้าเหนือมากที่สุดในปี ค.ศ. 2100 ด้วยระยะห่างไม่เกินครึ่งองศา
เราสามารถค้นหาดาวเหนือได้จากการลากเส้นตรงผ่านดาว 2 ดวงของกลุ่มดาวหมีใหญ่ (β และ α หมีใหญ่) ไปหาดาวเหนือได้ เรียกดาว 2 ดวงนี้ว่าดาวชี้ (Pointers) หรือไม่ก็ลากเส้นผ่านแบ่งครึ่งผ่านกลางกลุ่มดาวแคสซิโอเปียที่มีรูปร่างเหมือนตัวอักษร W
การเป็นที่รู้จักของดาวเหนือ ทำให้คนจำนวนมากคิดว่าดาวเหนือเป็นดาวฤกษ์ที่สว่างที่สุดในท้องฟ้า, แต่ในความเป็นจริง ดาวเหนือเป็นดาวฤกษ์ที่สว่างเป็นอันดับที่ 47. ส่วนดาวฤกษ์ที่สว่างที่สุดในท้องฟ้า (ยกเว้นดวงอาทิตย์) คือ ดาวซิริอัส
ข้อมูลจากดาวเทียมฮิปปาร์คอส พบว่าดาวเหนืออยู่ห่างจากโลกเป็นระยะทาง 431 ปีแสง (132 พาร์เซก) เป็นดาวยักษ์ใหญ่หรือดาวยักษ์ที่มีดาวฤกษ์จาง ๆ 2 ดวงเป็นสหาย ดวงแรกมีชนิดสเปกตรัม F3 V อยู่บนแถบลำดับหลัก ห่างจากดาวแม่ประมาณ 2,000 หน่วยดาราศาสตร์ อีกดวงอยู่ใกล้กว่าด้วยกึ่งแกนเอกของวงโคจรเพียง 5 หน่วยดาราศาสตร์ ดาวเหนือเป็นดาวฤกษ์ดาวแปรแสงดวงหนึ่ง ราวปี ค.ศ. 1900 ดาวเหนือมีความสว่างขึ้นลงประมาณ 8% (คิดเป็น 0.15 ความส่องสว่าง) ด้วยคาบ 3.97 วัน  ปี ค.ศ. 2005 ความสว่างเปลี่ยนแปลงเพียง 2% นอกจากนี้ยังมีความสว่างมากกว่าปี ค.ศ. 1900 อยู่ประมาณ 15% รวมทั้งคาบก็เพิ่มขึ้นด้วยอัตรา 8 วินาทีต่อปี
งานวิจัยเมื่อเร็วนี้ ๆ บ่งชี้ว่าในยุคที่ทอเลมียังมีชีวิตอยู่ ดาวเหนืออาจสว่างกว่านี้ 2.5 เท่า  ซึ่งถ้าหากเป็นจริง การเปลี่ยนแปลงความสว่างของดาวเหนือ จะสูงเกินกว่าผลการพยากรณ์โดยอาศัย ทฤษฎีวิวัฒนาการของดาวฤกษ์
ในท้องฟ้าซีกใต้ ไม่มีดาวฤกษ์สว่างที่อยู่ใกล้ขั้วฟ้าใต้ ดาวที่มองเห็นด้วยตาเปล่าและอยู่ใกล้ขั้วฟ้าใต้มากที่สุด คือ ดาวซิกมาออกแทนต์ (บางครั้งเรียกว่า Polaris Australis) อย่างไรก็ตาม คนในซีกโลกใต้สามารถใช้กลุ่มดาวกางเขนใต้ในการคะเนตำแหน่งของทิศใต้
==อ้างอิง==
การเดินเรือ
ดาวฤกษ์
กลุ่มดาวหมีเล็ก
ดาวแปรแสงชนิดเซเฟอิด
ระบบดาวสามดวง
ประดู่บ้าน

ประดู่บ้าน หรือ ประดู่กิ่งอ่อน มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pterocarpus indicus เป็นไม้ผลัดใบขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งในสกุล Pterocarpus วงศ์ Leguminosae
== ถิ่นที่อยู่ ==
ประดู่ชนิดนี้มีถิ่นกำเนิดในออสตราเลเซียตอนเหนือ, หมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิกด้านตะวันตก, ติมอร์-เลสเต, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, ฟิลิปปินส์, หมู่เกาะรีวกีว, หมู่เกาะโซโลมอน, เวียดนาม และภาคใต้ของไทย โดยมีการนำไปปลูกในภูมิภาคอื่น ๆ ของไทยในภายหลัง
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==
ประดู่บ้านเป็นพรรณไม้ยืนต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ ลักษณะทั่วไปคล้ายประดู่ แต่แตกกิ่งก้านเป็นทรงพุ่มกว้างกว่าและมีปลายกิ่งยาวห้อยระย้า มีความสูงประมาณ 10–25 เมตร ผิวเปลือกลำต้นมีสีดำหรือเทา ลำต้นเป็นพูไม่กลม แตกเป็นสะเก็ดร่องตื้น ๆ มีน้ำยางน้อยกว่าประดู่ ใบเป็นช่อแตกออกจากปลายกิ่ง มีใบย่อยประกอบอยู่ประมาณ 6–12 ใบ ลักษณะของใบเป็นรูปมนรี ปลายใบแหลม โคนใบมน ขอบใบเรียบเป็นมันสีเขียว ใบมีขนาดยาวประมาณ 2–3 นิ้ว กว้างประมาณ 1–2 นิ้ว ดอกมีขนาดเล็กสีเหลือง ออกเป็นช่อตามปลายกิ่ง โดยช่อดอกจะแตกแขนงเป็นช่อใหญ่กว่าประดู่ ผลมีขนเล็ก ๆ ปกคลุม ขนาดผลโตประมาณ 4–6 เซนติเมตร
== การปลูกเลี้ยง ==
ประดู่บ้านต้องการแสงแดดจัด หรือกลางแจ้ง ต้องการปริมาณน้ำปานกลาง ชอบดินร่วนซุย ขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด นิยมปลูกริมถนนเพราะกิ่งทอดลงห้อยย้อยสวยงาม
== การใช้ประโยชน์ ==
ปลูกเป็นต้นไม้ประดับริมถนน เช่น ในกรุงเทพมหานคร
ประดู่บ้านสะสมแคดเมียมได้ 470 µg/g เมื่อปลูกแบบไร้ดิน (hydroponics)
ไม้ใช้ทำสิ่งปลูกสร้าง เครื่องมือเครื่องใช้
เปลือกให้น้ำฝาดสำหรับฟอกหนัง ให้สีน้ำตาลสำหรับย้อมผ้า แก่นให้สีแดงคล้ำสำหรับย้อมผ้า
== ชื่อเรียกตามท้องถิ่น ==
ดู่บ้าน (ภาคเหนือ)
ประดู่บ้าน, ประดู่กิ่งอ่อน, ประดู่อังสนา, อังสนา (ภาคกลาง)
สะโน (มลายู-นราธิวาส)
== ดูเพิ่ม ==
ประดู่ (ประดู่ป่า)
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Pterocarpus indicus (narra). Images and references – (2006) 17p
PIER species info: Pterocarpus indicus
วงศ์ย่อยถั่ว
ไม้ดอกไม้ประดับ
ต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัย
ต้นไม้ประจำจังหวัดของไทย
ดอกไม้ประจำจังหวัดของไทย
พืชสะสมโลหะหนัก
พืชให้สีย้อม
ไม้ที่ใช้ในการก่อสร้าง
พืชที่ใช้ทำของใช้
วัชกู ดา กามา

วัชกู ดา กามา (Vasco da Gama; ประมาณ พ.ศ. 2003-2068) เป็นนักเดินเรือสำรวจชาวโปรตุเกส เกิดที่เมืองซีนึช แคว้นอาเลงเตฌู ประเทศโปรตุเกส สร้างประวัติศาสตร์ด้วยการค้บพบเส้นทางการเดินเรือจากยุโรปสู่อินเดียระหว่างปี พ.ศ. 2040-2042 โดยแล่นเรือตรงจากกรุงลิสบอน ไปถึงชายฝั่งมะละบาร์ ตะวันตกเฉียงใต้ของอินเดีย โดยแล่นเรืออ้อมผ่านแหลมกู๊ดโฮป ทางตอนใต้ของแอฟริกาซึ่งบาร์ตูลูเมว ดีอัช (Bartolomeu Dias) เป็นผู้ค้นพบเมื่อ พ.ศ. 2031
วัชกู ดา กามา ได้รับมอบหมายจากพระเจ้ามานูเอลที่ 1 แห่งโปรตุเกส ให้ไปค้นหาอินเดียที่เชื่อกันในสมัยนั้นว่าเป็นแผ่นดินคริสเตียนที่เล่าลือแพร่หลายเกี่ยวกับเปรสเตอร์ จอห์น พระคริสเตียนแห่งอินเดียผู้ครอบครองนคร 100 แห่งในโลกตะวันออก รวมทั้งเพื่อการหาลู่ทางเปิดตลาดค้าขายกับโลกตะวันออก
ต่อมา อีกครั้งหนึ่งระหว่างปี พ.ศ. 2045-2047 วัชกู ดา กามา ได้นำกองเรือมุ่งสู่แคลิคัตเพื่อล้างแค้นจากการที่กลุ่มนักสำรวจชาวโปรตุเกสที่เปดรู อัลวารึช กาบรัล (นักสำรวจสำคัญของโปรตุเกส) ปล่อยไว้ที่นั่นถูกฆ่า ในปี พ.ศ. 2067 ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอุปราชแห่งอินเดีย แต่ต่อมาไม่นาน วัชกู ดา กามา ก็ล้มป่วยและเสียชีวิตที่โคชิน (Cochin) และได้รับการนำศพกลับโปรตุเกส
วัชกู ดา กามา มีชีวิตอยู่ในสมัยอยุธยาตรงกับรัชสมัยของสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ และสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 (พระเชษฐาธิราช)
บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 1460
นักสำรวจชาวโปรตุเกส
บุคคลจากเขตซึตูบัล
Pterocarpus indicus

redirect ประดู่บ้าน
ค.ศ. 1934

redirect พ.ศ. 2477
ดาวนิวตรอน

ดาวนิวตรอน (Neutron Star) เป็นซากที่เหลือจากยุบตัวของการระเบิดแบบซูเปอร์โนวาชนิด II,Ib หรือ Ic และจะเกิดเฉพาะดาวฤกษ์มวลมากมีส่วนประกอบเพียงนิวตรอนที่อะตอมไร้กระแสไฟฟ้า (นิวตรอนมีมวลสารใกล้เคียงโปรตอน) และดาวประเภทนี้สามารถคงตัวอยู่ได้ด้วยหลักการกีดกันของเพาลีเกี่ยวกับแรงผลักระหว่างนิวตรอน
ดาวนิวตรอนมีมวลประมาณ 1.35 ถึง 2.1 เท่ามวลดวงอาทิตย์ และมีรัศมี 20 ถึง 10 กิโลเมตรตามลำดับ (เมื่อดาวนิวตรอนมีมวลเพิ่มขึ้น รัศมีของดาวจะลดลง) ดาวนิวตรอนจึงมีขนาดเล็กกว่าดวงอาทิตย์ 30,000 ถึง 70,000 เท่า ดังนั้นดาวนิวตรอนจึงมีความหนาแน่นที่  8*1013 ถึง 2*1015 กรัมต่อลูกบาศก์เซนติเมตร ซึ่งเป็นช่วงของความหนาแน่นของนิวเคลียสอะตอม ต้องใช้ความเร็วหลุดพ้นประมาณ 150,000 กิโลเมตรต่อวินาที หรือประมาณครึ่งหนึ่งของความเร็วแสง  โดยทั่วไปแล้ว ดาวที่มีมวลน้อยกว่า 1.44 เท่ามวลดวงอาทิตย์ จะเป็นดาวแคระขาวตามขีดจำกัดของจันทรสิกขาร์ ถ้าอยู่ระหว่าง 2 ถึง 3 เท่ามวลดวงอาทิตย์อาจจะเป็นดาวควาร์ก (แต่ก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่) ส่วนดาวที่มีมวลมากกว่านี้จะกลายเป็นหลุมดำ
เมื่อดาวฤกษ์มวลมากเกิดซูเปอร์โนวาและกลายเป็นดาวนิวตรอน ส่วนแก่นของมันจะได้รับโมเมนตัมเชิงมุมมา ซึ่งการเปลี่ยนแปลงรัศมีจากใหญ่ไปเล็กนั้นจะทำให้ความเร็วในการหมุนรอบตัวเองขึ้น แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็จะหมุนรอบตัวเองช้าลงทีละน้อย ความเร็วในการหมุนรอบตัวเองของดาวนิวตรอนที่มีการบันทึกได้นั้นอยู่ระหว่าง 700 รอบต่อวินาทีไปจนถึง 30 วินาทีต่อรอบ ความเร่งที่พื้นผิวอยู่ที่ 2*1011 ถึง 3*1012 เท่ามากกว่าโลก ด้วยเหตุนี้ดาวนิวตรอนจึงสามารถส่งคลื่นวิทยุออกมาเป็นช่วงหรือพัลซาร์ และกระแสแม่เหล็กออกมาปริมาณมหาศาล การที่ดาวนิวตรอนสามารถส่งคลื่นวิทยุออกมาเป็นช่วงๆ นั้นทำได้อย่างไร ยังคงเป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบ แม้ว่าจะมีการวิจัยเรื่องนี้มานานกว่า 40 ปีแล้วก็ตามในดาราจักรของเรานั้นเราพบเพียงไม่กี่สิบดวงเท่านั้น เรายังพบอีกว่า ดาวนิวตรอนน่าจะเป็นต้นกำเนิดของ แสงวาบรังสีแกมมา ที่มีความสว่างมากกว่าซูเปอร์โนวา หลายเท่า  อีกทั้งดาวนิวตรอนยังมีความหนาแน่นรวมถึงนํ้าหนักของดาวนิวตรอนที่มากกว่าดวงดาวบางดวงอีกด้วย
== โครงสร้าง ==


จากแบบจำลองที่ได้รับความเชื่อถือในปัจจุบัน ดาวนิวตรอนมีเปลือกนอกเป็นของแข็งซึ่งเกิดจากการบีบอัดของนิวเคลียสธาตุเหล็ก มีความหนา 1 ไมล์ โดยมีทะเลของอิเล็กตรอนไหลอยู่ระหว่างช่องว่างของเปลือก ส่วนภายในเป็นของเหลวที่ประกอบด้วยนิวเคลียสมวลเบาของไฮโดรเจนและฮีเลียม และแก่นกลางก็น่าจะประกอบด้วยนิวเคลียสของธาตุหนัก เช่น เหล็ก เป็นต้น ถ้าหากอุณหภูมิพื้นผิวสูงกว่า 1 ล้านเคลวิน พื้นผิวจะมีความลื่นกว่าดาวนิวตรอนที่มีอุณหภูมิต่ำกว่านั้น ส่วนชั้นบรรยากาศของดาวนิวตรอนน่าจะมีความหนาเพียง 1 เมตรเท่านั้น  ..
== ประวัติการค้นพบ ==

ในปี ค.ศ. 1934 หลังเซอร์ เจมส์ แชดวิกได้พบนิวตรอนเป็นองค์ประกอบในนิวเคลียสของอะตอมเป็นเวลาปีเศษ วอลเตอร์ บาด์ นักดาราศาสตร์ชาวเยอรมัน และฟริทซ์ สวิกกี้ นักดาราศาสตร์ชาวสวิตเซอร์แลนด์ได้ทำนายการมีอยู่ของดาวนิวตรอน ซึ่งเชื่อว่าอยู่ในภายในซูเปอร์โนวา
ในปี ค.ศ. 1965 แอนโทนี่ เฮวิช นักดาราศาสตร์วิทยุชาวอังกฤษ และแซมูเอล โอกาเย่ นักดาราศาสตร์ชาวไนจีเรีย ได้ค้นพบ "แหล่งกำเนิดคลื่นวิทยุประหลาดในเนบิวลาปู" ซึ่งต่อมาคือดาวนิวตรอนในเนบิวลาปู ในปี ค.ศ. 1967 ไอโอซิฟ สโคลลอฟสกี้ ตรวจจับคลื่นวิทยุจากแหล่งกำเนิด Scorpion X-1 เป็นหลักฐานว่ามีดาวนิวตรอนอยู่ในนั้นจริง
== การหมุน ==
== ประเภท ==
== ดูเพิ่ม ==
นิวตรอน
พัลซาร์
ดาวควาร์ก
== อ้างอิง ==
นิวตรอน
ดาวนิวตรอน
ประเภทของดาวฤกษ์
พาย (อาหาร)

พาย (pie) คืออาหารชนิดหนึ่งที่ผ่านกระบวนการอบ โดยปกติพายจะบรรจุไส้ต่าง ๆ ไว้ด้านใน เช่น เนื้อปลา ผัก ผลไม้ ชีส ครีม ช็อกโกแลต คัสตาร์ด ถั่ว หรือของหวานอื่น ๆ พายจะมี 2 ลักษณะคือ แบบที่มีแป้งประกบทั้งสองด้าน เช่น พายไก่ หรือพายสับปะรด หรืออีกประเภทที่วางอยู่บนแป้งด้านหนึ่ง เช่นพายที่เป็นขนมหวาน โดยไส้ที่เป็นของหวานหรือผลไม้ จะวางบนแผ่นแป้งที่เรียกว่าครัสต์ พายประเภทที่เป็นของหวานมักจะผ่านกระบวนการอบเฉพาะส่วนของแป้งเท่านั้น ส่วนไส้ในจะมาใส่ภายหลัง
== ดูเพิ่ม ==
คีช อาหารคาวที่มีลักษณะคล้ายพาย
== อ้างอิง ==
อาหารยุโรป
พาย
ค.ศ. 1981

redirect พ.ศ. 2524
ค.ศ. 1982

redirect พ.ศ. 2525
ค.ศ. 1976

redirect พ.ศ. 2519
ค.ศ. 1977

redirect พ.ศ. 2520
ค.ศ. 1978

redirect พ.ศ. 2521
พ.ศ. 2156

พุทธศักราช 2156 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1613
== ผู้นำ ==
พระมหากษัตริย์: สมเด็จพระเจ้าทรงธรรม (พ.ศ. 2154 - 12 ธันวาคม พ.ศ. 2171)
== เหตุการณ์ ==
29 มิถุนายน - เกิดเพลิงไหม้เผาทำลาย โรงละครโกลบ ของวิลเลียม เชกสเปียร์
== วันเกิด ==
26 มีนาคม - จักรพรรดินีเซี่ยวจฺวัง พระพันปีหลวง (สวรรคต 27 มกราคม พ.ศ. 2231)
== วันถึงแก่กรรม ==
พ.ศ. 2156
พ.ศ. 2448

พุทธศักราช 2448 (นับแบบใหม่) ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1905 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันอาทิตย์
ปีมะเส็ง สัปตศก จุลศักราช 1267 (วันที่ 15 เมษายน เป็นวันเถลิงศก)
== ผู้นำ ==
พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (1 ตุลาคม พ.ศ. 2411 – 23 ตุลาคม พ.ศ. 2453)
* เจ้าประเทศราช:
** เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่: เจ้าอินทวโรรสสุริยวงษ์ (28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2444 - 5 มกราคม พ.ศ. 2453)
** เจ้าผู้ครองนครลำพูน: เจ้าอินทยงยศโชติ (3 มกราคม พ.ศ. 2441 - 18 มีนาคม พ.ศ. 2454)
** เจ้าผู้ครองนครลำปาง: เจ้าบุญวาทย์วงษ์มานิต (3 มกราคม พ.ศ. 2441 - 5 ตุลาคม พ.ศ. 2465)
** เจ้าผู้ครองนครน่าน: พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช (21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2437 - 5 เมษายน พ.ศ. 2461)
== เหตุการณ์ ==
30 มิถุนายน – อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ เผยแพร่บทความ "On the Electrodynamics of Moving Bodies" และเสนอทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ
5 กันยายน – การลงนามในสนธิสัญญาพอตส์เมาท์ในรัฐนิวแฮมป์เชียร์ สหรัฐอเมริกา เป็นการยุติสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการ
== วันเกิด ==
21 มกราคม - คริสเตียน ดิออร์ นักออกแบบแฟชั่นชาวฝรั่งเศส (เสียชีวิต พ.ศ. 2500)
17 กุมภาพันธ์ - หม่อมหลวงบุปผา (กุญชร) นิมมานเหมินท์ (นามปากกา ดอกไม้สด) นักประพันธ์ (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2506)
31 มีนาคม - กุหลาบ สายประดิษฐ์ (นามปากกา ศรีบูรพา) นักประพันธ์ (ถึงแก่กรรม พ.ศ. 2517)
26 พฤษภาคม - หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช อดีตนายกรัฐมนตรีไทยคนที่ 6 (ถึงแก่กรรม 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2540)
7 มิถุนายน - เริงจิตรแจรง อาภากร (สิ้นชีพิตักษัย 19 สิงหาคม พ.ศ. 2536)
21 มิถุนายน - ฌอง ปอล ซาร์ต นักปรัชญาชาวฝรั่งเศส ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมในปี ค.ศ. 1964 แต่ปฏิเสธ (เสียชีวิต ค.ศ. 1980)
7 กรกฎาคม - พระครูศรีฉฬังคสังวร (เริ่ม ปรโม) เกจิดังของอำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี (มรณภาพ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2538)
27 กรกฎาคม - เสงี่ยม นาวีเสถียร นักแสดงหญิงจากภาพยนตร์ไทยเรื่องแรก นางสาวสุวรรณ (ถึงแก่กรรม 13 สิงหาคม พ.ศ. 2507)
9 สิงหาคม - หม่อมเจ้าพิศิษฐ์ดิศพงษ์ ดิศกุล (สิ้นชีพิตักษัย 31 มีนาคม พ.ศ. 2509)
17 สิงหาคม - อุบล วรวรรณ (สิ้นชีพิตักษัย 6 ธันวาคม พ.ศ. 2528)
11 กันยายน - พรรณเพ็ญแข กฤดากร (สิ้นชีพิตักษัย 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2517)
2 พฤศจิกายน - หลวงพ่อกวย ชุตินธโร
12 พฤศจิกายน - หม่อมเจ้าอากาศดำเกิง รพีพัฒน์ นักประพันธ์ (สิ้นชีพิตักษัย 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2474)
17 พฤศจิกายน - สมเด็จพระราชินีอัสตริดแห่งเบลเยียม (สวรรคต 29 สิงหาคม พ.ศ. 2478)
== วันถึงแก่กรรม ==
== รางวัล ==
=== รางวัลโนเบล ===
สาขาเคมี – Johann Friedrich Wilhelm Adolf von Baeyer
สาขาวรรณกรรม – เฮนริก ซีนคีวิช
สาขาสันติภาพ – Bertha von Suttner
สาขาฟิสิกส์ – ฟิลิปป์ เอดูอาร์ด แอนตัน วอน เลนนาร์ด
สาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ – โรเบิร์ต คอค
พ.ศ. 2448