pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
พีระมิดคู่สี่เหลี่ยมจัตุรัสไจโรอีลองเกต

พีระมิดคู่สี่เหลี่ยมจัตุรัสไจโรอีลองเกต (อังกฤษ: gyroelongated square bipyramid/dipyramid) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการแทรกแอนติปริซึมสี่เหลี่ยมจัตุรัส (square antiprism) ลงไประหว่างกลางทรงแปดหน้าปรกติ (regular octahedron) แล้วหันส่วนปลายให้เข้ามุมกับแอนติปริซึม ทำให้มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่าทั้งหมด 16 หน้า รูปทรงนี้มี 10 จุดยอด 24 ขอบ และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 17 (Johnson solid: J17)
== ดูเพิ่ม ==
ลำดับทรงตันจอห์นสัน
* พีระมิดคู่ห้าเหลี่ยมอีลองเกต (elongated pentagonal dipyramid: J16)
* คิวโพลาสามเหลี่ยมอีลองเกต (elongated triangular cupola: J18)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ทรงหลายหน้า
เดลตาฮีดรอน
พีระมิดและพีระมิดคู่
ทรงตันจอห์นสัน
คิวโพลาสามเหลี่ยมอีลองเกต

คิวโพลาสามเหลี่ยมอีลองเกต (elongated triangular cupola) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการนำคิวโพลาสามเหลี่ยม (triangular cupola: J3) มาต่อเข้ากับปริซึมหกเหลี่ยม (hexagonal prism) ที่ฐานรูปหกเหลี่ยม ทำให้มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 4 หน้า หน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 9 หน้า และหน้ารูปหกเหลี่ยมปรกติ 1 หน้า รวม 14 หน้า รูปทรงนี้มี 15 จุดยอด 27 ขอบ และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 18 (Johnson solid: J18)
== ดูเพิ่ม ==
พีระมิดคู่สี่เหลี่ยมจัตุรัสไจโรอีลองเกต (gyroelongated square dipyramid: J17)
คิวโพลาสี่เหลี่ยมจัตุรัสอีลองเกต (elongated square cupola: J19)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ทรงหลายหน้า
ทรงตันจอห์นสัน
เดอะซิมส์ ปาร์ตี้สุขสันต์ บ้านหรรษา

เดอะซิมส์ ปาร์ตี้สุขสันต์ บ้านหรรษา  เป็นภาคเสริมของเกมชุดเดอะซฺมส์ โดยเป็นเกมในลำดับที่ 2 ผลิตเมือ 28 มีนาคม พ.ศ. 2544
== ในเกมส์ ==
เกมเดอะซิมส์นี้เป็นเกมภาคเสริมที่สองของเกมเดอะซิมส์ จากของเกมส์ ภาคเสริมสร้างชีวิต ลิขิตฝัน ซึ่งภายในเกมส์นี้ คุณสามารถเล่นเป็นชาวซิมส์และคุณสามารถจัดงานปาร์ตี้ด้วยตัวคุณเอง ซึ่งจะสามารถโทรหาเพื่อนบ้านของซิมส์ด้วย คุณสามารถร่วมงานปาร์ตี้โดย คุณจะต้องโทรหาเพื่อนบ้านให้เข้าไปเยี่ยมเล่น ปาร์ตี้กับพวกเรา
== สิ่งของใหม่ในเกมส์ ==
เค้กเท้าแฟนซี เป็นเค้กที่คุณจะสามารถเลือกคนมาเต้นนอกเค้ก เช่น ชาย หรือ หญิง คุณสามารถชมกับเพื่อนๆ ได้ด้วยในการแสดงนี้ ถ้านักแสดงเต้นจบเสร็จแล้ว ก็มาทักทายเรา และก็จากไป
==อ้างอิง==
เดอะซิมส์
อิสราดิพีน

อิสราดิพีน (Isradipine) มีกลไกการออกฤทธิ์ ลดการบีบตัวของหัวใจ ลดอัตราการเต้นของหัวใจ ลดความดันโลหิต
ขยายหลอดเลือดแดง รวมทั้งหลอดเลือดหัวใจ นำไปใช้ในการรักษา ความดันโลหิตสูง โรคหัวใจขาดเลือด บางตัวสามารถใช้รักษาหัวใจเต้นผิดจังหวะบางชนิดได้ บางตัวสามารถนำมาใช้รักษาภาวะหัวใจล้มเหลว(ร่วมกับยาอื่น โดยช่วยลดอาการแต่ไม่ช่วยลดอัตราตาย) ผลแทรกซ้อนที่สำคัญ ปวดศีรษะ ร้อนวูบวาบ ใจสั่น(บางตัว) ข้อเท้าบวม(พบบ่อยมาก) หน้ามืดเวลาลุกขึ้นยืน
== Stereochemistry ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Drug offers hope for Parkinson's - BBC News, 11 June 2007.
[http://www.nature.com/nature/journal/v447/n7148/full/4471059a.html] - Commentary of Chan et al. publication
เภสัชกรรม
สารแขวนลอย

สารแขวนลอย คือสารผสมของสสารต่างชนิดกันที่ไม่เป็นเนื้อเดียวกันและมีอนุภาคใหญ่กว่า 1 ไมโครเมตร (1000 นาโนเมตร) ในหนึ่งมิติเป็นอย่างน้อย ซึ่งใหญ่กว่าอนุภาคของคอลลอยด์ อนุภาคในสารแขวนลอยสามารถตกตะกอนได้เมื่อตั้งทิ้งไว้ และอาจสามารถแยกออกจากกันได้ เช่น ทรายในน้ำ ส่วนคอลลอยด์นั้นจะไม่สามารถแยกออกจากกันได้และไม่ตกตะกอน สารแขวนลอยไม่สามารถผ่านรูกระดาษกรองและกระดาษเซลโลเฟนได้
== ตัวอย่างสารแขวนลอย ==
โคลนหรือน้ำขุ่น ซึ่งมีอนุภาคของดินอยู่ในน้ำ
แป้งหรือผงชอล์กที่แขวนลอยในน้ำ ดังรูปทางขวามือ
อนุภาคของฝุ่นที่แขวนลอยในอากาศ
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
คอลลอยด์ (colloid)
อิมัลชัน (emulsion)
สารละลาย (solution)
ความขุ่น (turbidity)
สารเนื้อผสม
โคกุลิกะ

นิกายโคกุลิกวาท แป็นนิกายที่แยกตัวออกมาจากนิกายมหาสังฆิกะ หลักธรรมโดยทั่วไปเหมือนกับนิกายมหาสังฆิกะ แต่ที่แยกตัวออกมาเพราะนิกายนี้ถือพระอภิธรรมปิฎกเป็นพิเศษ ไม่เคร่งครัดในพระวินัย ถือว่าการปฏิบัติให้พ้นกิเลสตัณหาโดยเร็วสำคัญกว่าการรักษาสิกขาบท
== อ้างอิง ==
นิกายในศาสนาพุทธเถรวาท
ปุลัสตยะ

ปุลัสตยะ (पुलस्त्य, ปุลสฺตฺย)  หรือในรามายณะ คือมหาฤๅษีปุลัสตยะ หรือท้าวจตุรพักตร์ เป็นบิดาของท้าวลัสเตียนและเป็นพระอัยกา (ปู่) ของราวณะ (ทศกัณฐ์ ในรามเกียรติ์ และเรียมเกร์) มีนามเดิมว่า ท้าวมหาอัชดาหรือธาดา เป็นผู้ครองกรุงลงกาองค์แรก มเหสีคือนางมลิกา (ในรามายณะ คือ นางมานินี (Manini) หรืออีกนามคือ นางหริวภู (Havirbhu))  และโอรสเป็นยักษ์สี่มือ ชื่อ ท้าวลัสเตียน อาวุธคือตรีศูล คทา และฉัตรแก้ว มีบุษบกแก้วเป็นอากาศยานวิเศษ ในรามเกียรติ์ และเรียมเกร์ ระบุว่า ท้าวจตุรพักตร์เป็นน้องท้าวมาลีวัคคพรหมหรือท้าวมาลีวราช ดังนั้นทศกัณฐ์ จึงถือว่าตนเป็นวงศ์พรหม
มหากาพย์รามายณะระบุว่า ปุลัสตยะเป็นหนึ่งในฤๅษีเจ็ดตนที่พระพรหมสร้างขึ้นด้วยความคิด และเป็นบิดาของฤๅษีวิศรวา บิดาของราวณะ
== ลักษณะและสี ==
ท้าวจตุรพักตร์ มีกายสีขาว รูปอย่างพรหม
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
นาคะประทีป. สมญาภิธานรามเกียรติ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์คลังวิทยา, หน้า 30-31.
ตัวละครในรามเกียรติ์
นางกาลอัคคี

กาลอัคคี เป็นตัวละครในรามเกียรติ์และรามายณะ ในรามเกียรติ์.นางกาลอัคคีเป็นธิดาพญากาลนาคกับนางประภา ต่อมาได้เป็นอัครมเหสีองค์แรกของทศกัณฐ์ มีบุตรชื่อบรรลัยกัลป์  ในรามายณะต้นฉบับ ปรากฏชื่อเป็น ธัญญามาลินี.
== ในรามายณะ ==
== ในรามเกียรติ์ ==
พญากาลนาคถวายนาคบุตรสาวของตนให้แก่ท้าวลัสเตียนเป็นบรรรณาการแต่ ท้าวลัสเตียนทรงพระชราภาพมากแล้ว มเหสีและสนมก็มีอยู่จำนวนมาก จึงมอบให้เป็นชายาของทศกัณฐ์แทน ให้เป็นพระมเหสีสูงศักดิ์ กว่านางสนมทั้งปวงของทศกัณฐ์  ก่อนที่จะสละราชสมบัติได้แต่งตั้งทศกัณฐ์ครองเมืองลงกาต่อมา และมีนางอัคคีเป็นอัครมเหสีสูงศักดิ์กว่านางสนมทั้งแปดหมื่นสี่พันตน หลังจากทศกัณฐ์ชลอเขาไกรลาสให้ตั้งตรงได้และได้รับพระราชทานนางมณโฑจากพระอิศวรมา จึงสถาปนานางมณโฑให้เป็นพระอัครมเหสีเอกแทน ดังปารากฏในภาพจิตรกรรมในวัดพระศรีรัตนศาสดารามหลายตอน ที่นางกาลอัคคี (ทรงมงกุฏยอดนางนาค) จะประทับถัดมาจากนางมณโฑเสมอ.
==ลักษณะหัวโขนและสีกาย==
มีกายสีนวลจันทร์ 1 หน้า 2 มือ มงกุฏยอดนางนาค
นางในวรรณคดี
ตัวละครในรามเกียรติ์
นางสำมนักขา

นางสำมนักขา (शूर्पणखा, ศูรฺปณขา) เป็นตัวละครหนึ่งในมหากาพย์รามายณะ
== ประวัติ ==
นางสำมนักขาเป็นธิดาองค์เดียวของท้าวลัสเตียนและนางรัชฎา มีสวามีคือ ชิวหา เป็นน้องสาวของทศกัณฐ์ กุมภกรรณ พิเภก ขร ทูษณ์และตรีเศียร นางสำมะนักขามีสามีชื่อ ชิวหา ซึ่งชิวหาผู้นี้ทำหน้าดูแลกรุงลงกาเมื่อทศกัณฐ์ได้ไปเที่ยวป่ากับนางมณโฑตลอดเวลา 7 วัน 7 คืนทำให้เกิดง่วงนอน จึงได้แลบลิ้นยาวออกมาปกคลุมกรุงลงกาและนอนหลับพักผ่อน เมื่อทศกัณฐ์กลับมาพบว่ากรุงลงกาถูกปกคลุมก็คิดว่าเป็นเวทมนตร์ของศัตรู จึงขว้างจักรไปตัดลิ้นชิวหาจนขาดทำให้ชิวหาถึงแก่ความตายยังความเศร้าโศกเสียใจให้แก่นางสำมะนักขายิ่งนัก
หลังจากชิวหาสิ้นไป วันหนึ่งนางสำมะนักขาไปเที่ยวป่าและได้พบพระรามจึงเกิดหลงรักขึ้นและได้เข้าไปเกี้ยวพาราสี แต่พระรามไม่สนใจ นางสำมะนักขาจึงตามพระรามไปที่อาศรมเห็นนางสีดา จึงคิดว่า ถ้าหากตนกำจัดนางสีดาได้ พระรามคงจะหันมาสนใจตน ดังนั้น นางสำมะนักขาจึงเข้าไปทำร้ายนางสีดาแต่ถูกพระรามจับได้ จึงถูก พระลักษมณ์ ลงโทษด้วยการตัดหูและจมูก และปล่อยนางคืนไป เป็นเหตุให้เกิดสงครามระหว่างพระรามกับทศกัณฐ์
นางสำมนักขา มีบุตรเป็นรากษส 3 ใน 10 แห่งกรุงลงกา คือ กุมภกาศ  อดูล ปีศาจยักษิณี  และวรณีสูร
== ลักษณะและสี ==
สีเขียวสด  1 หน้า  2 มือ ผมยาว สวมกระบังหน้า
== โคลงภาพรามเกียรติ์ ==
สำมนักขาชื่ออ้าง อสุรพันธุ์
นาฏขนิษฐาทศกรรฐ แก่นไท้
ฉวีกายสกลวรรณ เขียวสด สอาดนอ
เป็นเอกชาเยศรได้ อยู่ด้วยชิวหา
ขุนมหาสิทธิโวหาร
(ตัวสะกดตามต้นฉบับเดิม)
== ข้อมูลเพิ่มเติม==
โขนเรื่องรามเกียรติ์ ตอนนางสำมนักขา ของกรมศิลปากร
นางในวรรณคดี
ตัวละครในรามเกียรติ์
นางสุพรรณมัจฉา

นางสุพรรณมัจฉา (ความหมาย: "ปลาทอง") เป็นตัวละครจากวรรณคดีเรื่อง รามเกียรติ์ อันเป็นธิดาของทศกัณฑ์ ที่ต่อมาได้ตกเป็นภรรยาคนหนึ่งของหนุมาน ทหารเอกของพระราม อันเป็นตัวเอกของวรรณคดีเรื่องดังกล่าว
นางปรากฏตัวครั้งแรกเมื่อครั้งที่พระรามให้หนุมานถมมหาสมุทรข้ามไปยังกรุงลงกา ทศกัณฑ์จึงให้นางสุพรรณมัจฉาและบริวารที่เป็นปลาลอบขนหินถมทะเลดังกล่าวไปทิ้ง หนุมานสงสัยจึงดำลงไปใต้ท้องทะเลจึงพบนางสุพรรณมัจฉา ภายหลังทั้งสองได้ร่วมรักกันและมีบุตรคือ มัจฉานุ ที่ตัวเป็นลิงมีหางเป็นปลา
เช่นเดียวกับนางสีดา ที่มีบิดาเป็นยักษ์ แต่ก็มีรูปโฉมที่สวยงาม แม้นางสุพรรณมัจฉาจะเป็นตัวละครที่มีบทบาทไม่มากนัก แต่ก็เป็นที่กล่าวขานถึงรูปลักษณ์ที่งดงามที่ปรากฏตามจิตรกรรมฝาผนัง จนเป็นหนึ่งในนางในวรรณคดีที่มีชื่อเสียงนางหนึ่ง  ทั้งนี้นางสุพรรณมัจฉาปรากฏอยู่ในรามายณะของภูมิภาคอุษาคเนย์บางประเทศเท่านั้น
== ประวัติ ==
นางสุพรรณมัจฉา เป็นธิดาของทศกัณฑ์ กับนางปลา ซึ่งเป็นสัตว์เดียรัจฉานแต่ทศกัณฑ์ได้แปลงกายเป็นปลาลงไปสมสู่จนกำเนิดธิดาขึ้นมา แม้ทศกัณฑ์จะเป็นยักษ์ แต่ในวรรณคดีอนุโลมให้ทศกัณฑ์เป็นมนุษย์ ด้วยเหตุนี้ในงานจิตรกรรมฝาผนังเธอจึงมีรูปลักษณ์ที่ท่อนบนเป็นมนุษย์ส่วนท่อนล่างเป็นปลา  คือกลายเป็น นางเงือก กระนั้นนางสุพรรณมัจฉาก็มีรูปโฉมที่งดงาม มีผิวกายผ่องพรรณเป็นสีทอง ดังปรากฏความว่า
ด้วยเหตุนี้นางสุพรรณมัจฉาจึงเป็นพี่น้องร่วมบิดากับนางสีดา แต่ด้วยความที่นางสุพรรณมัจฉามีท่อนล่างเป็นปลา จึงอาศัยอยู่เพียงแต่ในน้ำในมหาสมุทร มิอาจอยู่ในเวียงวังดังบุตรคนอื่น
== ความสัมพันธ์กับหนุมาน ==

ครั้นเมื่อพระราม ได้มอบหมายให้หนุมานและนิลพัทพาพลวานรไปถมมหาสมุทรเพื่อทำถนนไปสู่กรุงลงกา เมื่อทศกัณฑ์ล่วงรู้เข้าจึงสั่งให้สุพรรณมัจฉาและบริวารคือฝูงปลาคาบก้อนหินของฝ่ายพระรามไปทิ้งเสีย ทำให้การถมถนนไม่เป็นผลสำเร็จ หนุมานจึงเกิดความสงสัย จึงดำลงไปใต้น้ำพบนางสุพรรณมัจฉาและฝูงปลากำลังคาบก้อนหินไปทิ้ง หนุมานโกรธแค้นมากจึงชักตรีออกไปฆ่านางสุพรรณมัจฉา แต่ท้ายที่สุดหนุมานก็เปลี่ยนทัศนคติแปรเป็นความรักต่อนาง หนุมานจึงเกี้ยวพาราสีและร่วมสังวาสกัน ดังปรากฏความว่า
หลังสิ้นการสังวาส นางสุพรรณมัจฉาก็เลิกก่อกวนการสร้างถนน แต่ก็ทำสำเร็จเปราะหนึ่งเพราะหนุมานก็ต้องเสียเวลามาร่วมเพศกับนางระยะหนึ่ง ต่อมานางสุพรรณมัจฉาได้ตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรชื่อ มัจฉานุ ที่เป็นลิงแต่มีหางเป็นปลา นางสุพรรณมัจฉาเกรงว่าทศกัณฑ์ผู้บิดาจะล่วงรู้ว่านางได้เสียกับหนุมานแล้ว จึงนำบุตรมาทิ้งไว้ที่ชายหาด ที่ต่อมาไมยราพณ์ได้นำไปเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม
== ทางศาสนา ==
ในอดีตเมื่อถึงช่วงเวลาทอดกฐินจะมีการประดับธง คือ "ธงจระเข้" คู่กับ "ธงนางมัจฉา" เมื่อทอดกฐินเสร็จแล้วก็จะต้องเอาธงนี้ไปปักหน้าวัด เพื่อให้ผู้ที่ผ่านไปมารู้ว่าวัดนี้ได้ทอดกฐินแล้ว ผู้คนก็จะยกมือขึ้นอนุโมทนาในการกุศลกฐินด้วย ด้วยเหตุนี้ธงจระเข้และนางมัจฉาจึงเป็นเครื่องหมายการกฐินที่จำเป็นสมัยก่อน เพราะเวลาแห่สามารถจะรู้ได้ว่าเป็นแห่กฐิน ผิดกว่างานบุญอื่น ๆ
==ในวัฒนธรรมร่วมสมัย==
เรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างหนุมานและนางสุพรรณมัจฉาถูกนำไปสร้างเป็นเพลง สุวรรณมัจฉา  ขับร้องโดยบุหลัน คชรมย์ ถูกเผยแพร่เป็นดิจิตอลดาวน์โหลดซิงเกิลเมื่อกลางเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นางในวรรณคดี
ตัวละครในรามเกียรติ์
นางอากาศตะไล

อังกาศตไล หรือ อากาศตะไล หรือ นางสุรสา ( Surasa) เป็นชื่อตัวละครในเรื่องรามายณะของอินเดียและรามเกียรติ์ของไทย ในเรื่องรามายณะของอินเดียเป็นเทวีซึ่งเป็นมารดาของเหล่านาคและดูแลมหาสมุทรก่อนถึงกรุงลงกาและเป็นสตรีหนึ่งในสามคนที่รักษากรุงลงกาได้แก่ นางสุรสา นางสิมหิกา และผีเสื้อสมุทร  ในรามเกียรติ์ของไทย เป็นยักษิณีซึ่งเป็นเสื้อเมืองกรุงลงกา รักษาด่านทางอากาศ และเป็นหนึ่งในเจ็ดกองลาดตระเวนตรวจการกรุงลงกา เมื่อหนุมานมาถวายแหวนให้แก่นางสีดาที่สวนขวัญในกรุงลงกา อากาศตะไลได้รบกับหนุมาน และพ่ายแพ้ถูกหนุมานสังหารถึงแก่ความตาย
( ชื่ออากาศตไล เขียนตามบทพระราชนิพนธ์เรื่องรามเกียรติ์ ในรัชกาลที่ ๑ , ชื่ออังกาศตะไล เขียนตามบทพระราชนิพนธ์ เรื่องรามเกียรติ์  ในรัชกาลที่ ๒  )
== ลักษณะและการแต่งกายของโขนตัวละครในรามเกียรติ์ของประเทศไทย ==
กายสีแดงเสน สวมเทริดน้ำเต้า 5 ยอด ปากแสยะ ตาโพลง 4 หน้า 8 มือ
อาวุธประจำกาย ได้แก่ จักร พระขรรค์ ตรีคทา ง้าว  ศร โตมร ค้อนเหล็ก
ใส่เสื้อแขนสั้น นุ่งผ้าจีบหน้านาง (จากจิตรกรรม บานประตู  วัดพระศรีรัตนศาสดาราม)
ในการแสดงการ ลักษณะศีรษะโขน  สวมมงกุฏยอดน้ำเต้า 5 ยอด ปากแสยะ ตาโพลง มีหน้าเล็ก ๆ 3 หน้าด้านหลัง
นุ่งผ้าจีบหน้านางไม่เหมาะในการเข้ารบ จึงเปลี่ยนมานุ่งโจงกระเบน สวมเสื้อแขนยาว ห่มสไบนาง 2 ชาย ห้อยสะอิ้ง
อาวุธที่ใช้ในการแสดงมี จักร (คล้องพระขรรค์) พระขรรค์ ตรี คทา (เหน็บเอว) ศร (เหน็บข้างหลัง) ถือง้าวหรือโตมร
== โคลงประจำภาพ ==
นางในวรรณคดี
ตัวละครในรามเกียรติ์
อ
Surasa
พระพิราพ

thumb
พระพิราพ เป็นอสูร มีลักษณะหน้ากางคางออก เรียกว่าหน้าจาวตาล สีม่วงแก่ หรือสีน้ำรัก หรือสีทอง ปากแสยะ ตาจระเข้ เขี้ยวทู่หรือเขี้ยวตัด หัวโล้น สวมกะบังหน้า ตอนทรงเครื่องสวมมงกุฎยอดเดินหน กายสีม่วงแก่ 51 พักตร์ 100 กร มีกายเป็นวงทักขิณาวัฎ
== ความเชื่อ ==
พระพิราพ ในคติเดิมเรียกว่าพระไภรวะ เป็นอวตารปางดุร้ายปางหนึ่งของพระศิวะ เมื่อชาวไทยรับดุริยางคศิลป์มาจากประเทศอินเดีย คติการนับถือพระอิศวรนารายณ์ทวยเทพทั้งหลายรวมไปถึงพระไภรวะจึงติดตามมาด้วย แต่เมื่อเข้ามาในไทยแล้วมีการเรียกนามพระองค์เพี้ยนไปจากเดิมเป็นพระพิราพ แล้วนับถือว่าเป็นครูสูงสุดทั้งฝ่ายนาฏศิลป์และดุริยางค์ศิลป์ ปรากฏหลักฐานมาแต่สมัยกรุงสุโขทัย และมีการบันทึกหลักฐานเป็นที่แน่ชัดราวรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระพิราพถือเป็นครูยักษ์ เป็นเทพอสูร และเป็นมหาเทพ (ศิวะอวตาร) แต่เนื่องจากนามของพระองค์คล้ายคลึงกับตัวละครตัวหนึ่งในเรื่องรามเกียรติ์ซึ่งมีลักษณะเป็นยักษ์เช่นกันคือยักษ์วิราธ และนิยมเรียกเพี้ยนเป็นยักษ์พิราพ ทำให้บรมครูสูงสุดกับตัวละครตัวนี้เกิดความสับสนปนเปกัน
ในปัจจุบันทางกรมศิลปากรได้มีการชำระประวัติของพระพิราพ โดยนักวิชาการ และมีการเผยแพร่สร้างความเข้าใจให้แก่บุคคลทั่วไป แต่ก็ยังไม่เป็นที่แพร่หลาย
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
http://www.พ่อแก่.com
เทวดาตามความเชื่อของไทย
มูลพลัม

มูลพลัม  เป็นอสูรพันธมิตรของทศกัณฐ์ เป็นอุปราชเมืองปางตาล เป็นน้องชายของสหัสเดชะพญารากษส กษัตริย์กรุงปางตาล เป็นหนึ่งในบรรดายักษ์ที่ออกทัพไปรบกับพระรามเพื่อช่วยทศกัณฐ์  ท้ายสุดตายด้วยศรของพระลักษมณ์
== ลักษณะและสี==
กายสีเขียว ๑ หน้า ๒ มือ หัวโล้น
ในตำราอสุรพงศ์ ฉบับสมุดไทย และของ พระเทวาฯ กล่าวว่ามี ๔ หน้า หัวโขนทำเป็น ๔ หน้า คือมีหน้าใหญ่ ๑ หน้า และหน้าเล็กอยู่ข้างหลัง ๓ หน้า
ตัวละครในรามเกียรติ์
พีระมิดคาเฟร

พีระมิดคาเฟร หรือ คีเฟรน (pyramid of Khafre หรือ of Chephren; هرم خفرع|translit=haram ḵafraʿ, ) เป็นพีระมิดในประเทศอียิปต์ ตั้งอยู่บริเวณที่ราบสูงกีซา ชานกรุงไคโร สร้างโดยฟาโรห์คาเฟร ผู้เป็นราชโอรสของฟาโรห์คูฟู โดยสร้างขึ้นเคียงข้างพีระมิดของพระราชบิดา และสำเร็จด้วยขนาดใกล้เคียงกัน
เนื่องจากพีระมิดนี้ ก่อสร้างอยู่บนพื้นหินที่สูงกว่า และตั้งอยู่เป็นองค์กลางของ พีระมิดทั้ง 3 แห่งกีซา ทำให้เมื่อมองด้วยตา พีระมิดคาเฟร จะมีขนาดใหญ่กว่า พีระมิดคูฟู ทั้งที่ในความเป็นจริงมีความสูงน้อยกว่า และมีขนาดฐานแคบกว่า ลักษณะสำคัญอีกอย่างหนึ่งของพีระมิดคาเฟรคือ ส่วนยอดของพีระมิดยังคงมีชั้นหินปูนขัดมัน ที่ชาวอียิปต์โบราณก่อสร้าง ปิดเป็นผิวชั้นนอกของพีระมิดหลงเหลืออยู่ หินปูนขัดมันที่เป็นผิวชั้นนอกนี้ บางก้อนมีน้ำหนัก ถึง 7 เมตริกตัน
บริเวณใกล้เคียงกับพีระมิดคาเฟรจะมีมหาสฟิงซ์ ที่มักปรากฏอยู่ในภาพถ่ายพร้อมกับ พีระมิดคาเฟร มหาสฟิงซ์นี้เป็นรูปแกะสลักจากหินก้อนเดียว ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในโลก และยังนับเป็นอนุสาวรีย์แบบแกะสลักลอยตัวที่เก่าแก่ที่สุดในโลกอีกด้วย
==ขนาด==
พีระมิดนี้มีฐานแต่ละด้านกว้าง 215.5 เมตร (706 ฟุต) และมีความสูง  ทำจากบล็อกหินอ่อนที่แต่ละก้อนหนักมากกว่า 2 ตัน เอียงทำมุมที่ 53° 13' องศา ชันยิ่งกว่าพีระมิดคูฟูที่เอียงทำมุมที่ 51°50'24" พีระมิดคาเฟรตั้งอยู่บนหินดานสูง 10 เมตร (33 ฟุต) สูงกว่าพีระมิดคูฟู ซึ่งทำให้พีระมิดคาเฟรดูสูงกว่าจริง
== ดูเพิ่ม ==
พีระมิดคูฟู
พีระมิดเมนคีเร
มหาสฟิงซ์
==อ้างอิง==
== ข้อมูล ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Giza Pyramids Archives
ค
แหล่งมรดกโลกในประเทศอียิปต์
สิ่งก่อสร้างในศตวรรษที่ 26 ก่อนคริสตกาล
สิ่งก่อสร้างในกีซา
วิรุณจำบัง

วิรุญจำบังเป็นโอรสของพญาทูษณ์ กษัตริย์เมืองจารึกองค์ที่ ๑ โอรสองค์ที่ ๕ ของท้าวลัสเตียนกับนางรัชฎา น้องชายร่วมบิดามารดาของทศกัณฐ์
วิรุญจำบังมีม้าทรงคู่ใจตัวดำปากแดงชื่อ นิลพาหุ ซึ่งสามารถหายตัวได้ทั้งตนและม้า วิรุญจำบังรับอาสาทศกัณฐ์ยกทัพไปทำสงครามกับพระรามและพลวานรซึ่งกำลังมุ่งหน้ามาที่กรุงลงกาเพื่อทวงนางสีดาคืน โดยไปสมทบกับทัพของท้าวสัทธาสูร เจ้าเมืองอัสดง สหายอีกตนของทศกัณฐ์ ซึ่งต่อมาก็ถูกหนุมานฆ่าตาย
เมื่อวิรุญจำบังไปรบ พลยักษ์ถูกพลวานรฆ่าตายหมด วิรุญจำบังผู้เป็นแม่ทัพจึงร่ายเวทย์กำบังตัวเองและม้า เข้าไปสังหารฝ่ายวานรล้มตายเป็นจำนวนมาก พระรามเห็นความไม่ชอบมาพากลจึงตรัสถามพิเภก พิเภกตอบว่า ขณะนี้วิรุญจำบังใช้เวทย์หายตัวเข้ามาในกองทัพ พิเภกถวายคำแนะนำให้พระรามแผลงศรไปฆ่าม้านิลพาหุเสีย เมื่อพระรามแผลงศรพรหมาสตร์ออกไปถูกม้าทรงของวิรุญจำบังตาย วิรุญจำบังเห็นว่าสู้ไม่ได้จึงคิดหนี โดยร่ายเวทย์เสกผ้าโพกศีรษะเป็นหุ่นพยนต์ซึ่งมีรูปกายเหมือนตนไม่ผิดเพี้ยน แล้วหลบหนีไปจนพบนางวานรินทร์ที่ในถ้ำกลางป่า   นางวานรินทร์แนะให้ไปซ่อนตัวอยู่ในฟองน้ำที่นทีสีทันดรฝ่ายพระรามทรงรู้กลศึก แผลงศรเป็นตาข่ายเพชรทำลายรูปนิมิต แล้วสั่งให้หนุมานติดตามไปสังหาร  หนุมานติดตามมาจนได้พบนางวานรินทร์จึงเข้าเกี้ยวพาราสี  และทราบว่าเป็นนางฟ้าที่ถูกสาปที่ทำผิด เนื่องจากมีหน้าที่รักษาประทีป แล้วปล่อยให้ประทีปดับ และจะพ้นคำสาปเมื่อได้พบทหารเอกของพระราม  เมื่อนางวานรินทร์บอกที่ซ่อนของวิรุณจำบังแล้วจึงส่งนางกลับขึ้นสู่สวรรค์  หนุมานตามไปสังหารวิรุญจำบังได้สำเร็จ
== ลักษณะและสี==
สีมอหมึก ๑ หน้า ๒ มือ มงกุฎหางไก่
== โอรสธิดา==
วิรุญจำบังมีโอรส ๑ องค์ชื่อ วิรุญมุข
ตัวละครในรามเกียรติ์
พญาทูษณ์

พญาทูษณ์ เป็นตัวละครจากเรื่องรามเกียรติ์ เป็นโอรสองค์ที่ ๕ ของท้าวลัสเตียนกับนางรัชฎา น้องชายร่วมบิดามารดาของทศกัณฐ์ พญาทูษณ์เป็นกษัตริย์เมืองจารึกองค์ที่ ๑ มีบทบาทแค่ตอนที่นางสำมนักขาผู้เป็นน้องสาวได้มาขอความช่วยเหลือให้ไปฆ่าพระราม แต่พญาทูษณ์ก็โดนพระรามแผลงศรตายในที่สุด
== ลักษณะและสี==
สีม่วงแก่ ๑ หน้า ๒ มือ มงกุฎกระหนก
== มเหสีและโอรสธิดา==
พญาทูษณ์มีโอรส ๑ องค์ คือ วิรุญจำบัง ผู้เป็นบิดาของ วิรุญมุข
ตัวละครในรามเกียรติ์
นางรัชดา

นางรัชฎา เป็นตัวละครในรามเกียรติ์ เป็นมเหสีองค์ที่ 5 ของท้าวลัสเตียน กษัตริย์ครองกรุงลงกาองค์ที่ 2
==ลักษณะและสี==
มีลักษณะสีขาวนวล 1 หน้า 2 มือ
==พระโอรสและพระธิดา==
นางมีโอรส คือ ทศกัณฐ์  กุมภกรรณ พิเภก ขร ทูษณ์ ตรีเศียร และองค์สุดท้องเป็น ธิดา ชื่อ นางสำมนักขา
นางในวรรณคดี
ตัวละครในรามเกียรติ์
พระยาขร

พญาขร เป็นตัวละครจากเรื่องรามเกียรติ์ เป็นโอรสองค์ที่ ๔ ของท้าวลัสเตียนกับนางรัชฎา เป็นน้องชายร่วมบิดามารดาของทศกัณฐ์ กุมภกรรณ  พิเภก ทูษณ์ ตรีเศียร และนางสำมนักขา พญาขรเป็นกษัตริย์แห่งเมืองโรมคัล มีบทบาทแค่ตอนที่นางสำมนักขา ผู้เป็นน้องสาวได้มาขอความช่วยเหลือให้ไปฆ่าพระราม พญาขรจึงยกทัพไปสู้กับพระราม สามารถแผลงศรทำลายคันธนูของพระรามจนหักได้ แต่พระรามก็เอาคันธนูที่รามสูรเคยให้ไว้มาใช้แทน สุดท้ายพญาขรถูกพระรามแผลงศรใส่จนตายในที่สุด
== ลักษณะและสี==
สีเขียว ๑ หน้า ๒ มือ มงกุฎจีบ
== มเหสีและโอรสธิดา==
พญาขรมีมเหสีชื่อ รัชฏาสูร มีโอรสชื่อ มังกรกัณฐ์ และแสงอาทิตย์
ตัวละครในรามเกียรติ์
ตรีเศียร

ตรีเศียร  เป็นโอรสองค์ที่ ๖ ของท้าวลัสเตียนกับนางรัชฎา น้องชายร่วมบิดามารดาของทศกัณฐ์  กุมภกรรณ  พิเภก   ขร   ทูษณ์  และพี่ชายของนางสำมนักขา   พญาตรีเศียรเป็นกษัตริย์เมืองมัชวารีองค์ที่ ๑ มีบทบาทแค่ตอนที่นางสำมนักขามาแจ้งพญาตรีเศียรว่า ตนถูกทำร้ายและพญาขรกับพญาทูษณ์ถูกพระรามฆ่าตาย พญาตรีเศียรเสียใจและแค้นมาก จึงยกทัพไปทำศึกกับพระราม แต่สุดท้ายก็ถูกศรของพระรามสิ้นใจตายไปอีกคน
== ลักษณะและสี==
สีขาว ๓ หน้า ๖ มือ มงกุฎชัย ๓ ยอด
== มเหสีและโอรสธิดา==
ตรีเศียร มีโอรสชื่อ ตรีเมฆ  กษัตริย์เมืองมัชวารีองค์ที่ ๒
ตัวละครในรามเกียรติ์
รัชฎาสูร

รัชฏาสูร - นาง ( อสุรพงศ์ )
==  ประวัติ ==
นางรัชฎาสูร เป็นมเหสีของพญาขร มีโอรสชื่อ  มังกรกัณฐ์ และ แสงอาทิตย์
== ลักษณะและสี==
สีเหลืองนวล ๑ หน้า ๒ มือ มงกุฏนาง
นางในวรรณคดี
ตัวละครในรามเกียรติ์
หัวเม็ด

: บทความนี้ว่าด้วยสถาปัตยกรรม สำหรับย่านชุมชนในกรุงเทพมหานคร โปรดดู แขวงจักรวรรดิ หรือ เขตสัมพันธวงศ์
หัวเม็ด คือส่วนตกแต่งของหัวเสาขนาดสั้น ๆ ในงานสถาปัตยกรรม เสาเหล่านี้จะเรียกว่า เสาหัวเม็ด ซึ่งไม่ได้ทำหน้าที่รับน้ำหนักโครงสร้าง แต่จะเป็นเสาซึ่งแสดงอาณาเขต หรือเน้นทางเข้า หรือเป็นเสาสัญลักษณ์ เช่น เสาระเบียง เสากำแพงแก้ว หรือเสาหลักเมือง เป็นต้น
== รูปแบบของหัวเม็ด ==
แบบของหัวเม็ด มีหลายแบบ เช่น
หัวเม็ดบัวลูกฟัก
หัวเม็ดบัวลูกแก้ว
หัวเม็ดทรงมัณฑ์ต่อยอด
ความหมายของทรงมัณฑ์ คือ มีรูปทรงกลมหรือเหลี่ยมซ้อนกันเป็นชั้น ๆ เรียวขึ้นไป
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาพลายเสาหัวเม็ด
ภาพเสาหลักเมือง หัวเม็ดเป็นแบบทรงมัณฑ์ต่อยอด 
สถาปัตยกรรมไทย
ส่วนประกอบของสิ่งก่อสร้าง
มโหทร

มโหทร - เป็นยักษ์ สำคัญในเรื่องรามเกียรติ์ มีบทบาทเคียงข้างทศกัณฐ์เจ้ากรุงลงกาอยู่เสมอ เช่นเดียวกับ เปาวนาสูร
==  ประวัติ ==
เป็นยักษ์เสนาบดี พี่เลี้ยง ๑ ใน ๒ ของทศกัณฐ์ คู่กับเปาวนาสูร และเป็นเสนายักษ์ ๑ ใน ๒๐ ตนของเสนายักษ์ในกรุงลงกา เป็นผู้ควบคุมด้านกลาโหม
== ลักษณะและสี==
สีเขียว ๑ หน้า ๒ มือ มงกุฏน้ำเต้ากลม ปากแสยะ ตาโพลง
ตัวละครในรามเกียรติ์
ลัทธิไตรราษฎร์

ลัทธิไตรราษฎร์ หรือ สามหลักการแห่งประชาชน (; Three Principles of the People, Three People's Principles, San-min Doctrine, หรือ Tridemism) เป็นปรัชญาการเมืองซึ่งซุน ยัดเซ็น พัฒนาขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของปรัชญาที่ทำให้ประเทศจีนเป็นดินแดนอันเสรี รุ่งเรือง และทรงอำนาจ
ลัทธิไตรราษฎร์ประกอบด้วยหลักการสามข้อ ได้แก่ "ประชาชาติ" (民族; people's rule) คือ ความนิยมชาติ, "ประชาสิทธิ์" (民權; people's right) คือ ประชาธิปไตย, และ "ประชาชีพ" (民生; people's livelihood) คือ ความอยู่สุขสวัสดีของผองชน
การนำหลักการทั้งสามไปใช้นั้นก่ออิทธิพลและผลลัพธ์ที่เด่นชัดที่สุดเป็นการจัดระเบียบบริหารราชการแผ่นดินของสาธารณรัฐจีนในไต้หวัน อนึ่ง
ปรัชญานี้ถูกอ้างว่าเป็นรากฐานที่สำคัญของนโยบายของสาธารณรัฐจีนซึ่งดำเนินการโดย พรรคก๊กมินตั๋ง (國民黨) หลักการเหล่านี้เป็นดังเสาค้ำชาติไต้หวันที่ แบกไว้บนบ่า หลักการทั้งสามยังปรากฏในท่อนแรกของเพลงชาติสาธารณรัฐจีนด้วย
==ต้นกำเนิด==
ในปี ค.ศ. 1894 เมื่อมีการก่อตั้งสมาคมฟื้นฟูประเทศจีน (ซิงจงฮุ่ย) ในขณะนั้น ดร.ซุน ยัตเซ็น มีเพียงสองหลักการ ได้แก่ ชาตินิยมและประชาธิปไตยเท่านั้น ดร.ซุนได้หยิบความคิดที่สาม คือ สวัสดิการ หรือ ความเป็นอยู่ของประชาชน ระหว่างการเดินทางสามปีของเขาไปที่ยุโรป จากปี ค.ศ. 1896 ถึง ค.ศ. 1898 เขาประกาศแนวคิดทั้งสามในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1905 ระหว่างเดินทางไปยุโรปอีกครั้ง ดร.ซุนกล่าวสุนทรพจน์ครั้งแรกในชีวิตของเขาเกี่ยวกับ "สามหลักการของประชาชน" ใน บรัสเซลส์ ดร.ซุนสามารถรวบรวมสมาชิกและจัดระเบียบสมาคมซิงจงฮุ่ย ในหลาย ๆ เมืองในยุโรป ในขณะนั้นมีสมาชิกประมาณ 30 คนในสาขาบรัสเซลส์ สมาชิก 20 คนใน เบอร์ลินและ 10 คนใน ปารีส ในภายหลังจากได้มีการก่อตั้งขบวนการถงเหมิงฮุ่ยแล้ว ดร.ซุน ได้ตีพิมพ์บทบรรณาธิการลงในหนังสือพิมพ์ หมินเปา (民報)
นี่เป็นครั้งแรกที่ความคิดถูกแสดงออกเป็นลายลักษณ์อักษร ต่อมาในฉบับครบรอบของ หมินเปา สุนทรพจน์อันยาวนานของดร.ซุนในหลักการสามประการถูกตีพิมพ์และบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์ได้กล่าวถึงประเด็นการดำรงชีวิตของผู้คน
อุดมการณ์กล่าวกันว่าได้รับอิทธิพลอย่างมากจากประสบการณ์ของดร.ซุน ขณะพำนักอยู่ในสหรัฐอเมริกาและมีองค์ประกอบของขบวนการก้าวหน้าของชาวอเมริกันและแนวความคิดของอับราฮัม ลินคอล์น ซุนให้เครดิตหนึ่งบรรทัดจากสุนทรพจน์ที่เกตตีสเบิร์กของลินคอล์น "รัฐบาลของประชาชน โดยประชาชน เพื่อประชาชน" เป็นแรงบันดาลใจให้กับหลักการสามประการของดร.ซุนมาใช้ในประเทศจีน หลักสามประการของประชาชนของเฝดร.ซุนเชื่อมโยงระหว่างกันเป็นแนวทางในการพัฒนาสิ่งใหม่ๆ เพื่อให้จีนเข้าสู่ยุคสมัยใหม่ โดยมีผู้ขับเคลื่อนที่สำคัญคือ หู ฮั่นหมิน
==อ้างอิง==
ทฤษฎีการเมือง
ปรัชญาสังคม
สาธารณรัฐจีน
ประเทศจีน
ลัทธิ
เปาวนาสูร

เปาวนาสูร เป็นยักษ์สำคัญในเรื่องรามเกียรติ์ มีบทบาทเคียงข้างทศกัณฐ์เจ้ากรุงลงกาอยู่เสมอ เช่นเดียวกับมโหทร เป็นยักษ์ชั้นเสนาบดีแห่งลงกา มีกายสีขาว มี 1 หน้า 2 มือ และมีลักษณะหัวโขน หน้ายักษ์สีขาว ปากแสยะตาโพลง บางแห่งว่าปากขบตาจระเข้ สวมมงกุฎน้ำเต้าเฟือง หัวโขนอีกแบบหนึ่งทำเป็นหัวโล้น สวมกระบังหน้า มงกุฏน้ำเต้ากลม
==  ประวัติ ==
เปาวนาสูรเป็นยักษ์เสนาบดี พี่เลี้ยง ๑ ใน ๒ ของทศกัณฐ์ คู่กับมโหทร และเป็นเสนายักษ์ ๑ ใน ๒๐ ตนของเสนายักษ์ในกรุงลงกา หลังจากมหาบาลตายเปาวนาสูรได้ไปปกครองเมืองมหาจักรวาลแทนมหาบาล
ตัวละครในรามเกียรติ์
การุณราช

การุณราช  คือชายผู้ที่จะเป็นราชาโจรสลัด เกิดที่จีนประเทศอังกฤษ กรุณราชในวัย 2 เดือนได้เข้าเรียนในสำนักเทพดาบ กลับเทพดาบกัลฟอริอ้อน คนขายไก่
== บทบาท ==
กรุณราช เป็นเสนายักษ์ของสุคุนะ ครั้งหนึ่งเคยแปลงร่างเป็นแมว พระลักษมณ์ ในขณะที่อินทรชิตออกศึกและแปลงร่างเป็นพระอินทร์ ให้ได้ประทับ
== ลักษณะและสี ==
มีลักษณะสีหงเสน 1 หน้า 2 มือ หัวโล้น
== อ้างอิง ==
https://sitanonchi.wordpress.com/แนะนำตัวละครในวรรณคดีเ/การุณราช/
2. http://www.baanmaha.com/community/threads/33632-ช้างเอราวัณ
ตัวละครในรามเกียรติ์
3. http://www.wikiwand.com/th/การุณราช
กาลสูร

กาลสูร  เป็นเสนายักษ์ 1 ใน 20 ตนของเสนายักษ์กรุงลงกา ลักษณะและสี คือ มีดำหมึก 1 หน้า 2 มือ หัวโล้น
ตัวละครในรามเกียรติ์
นนทจิตร

นนทจิตร  เป็นเสนายักษ์ 1 ใน 20 ตนของเสนายักษ์กรุงลงกา มีลักษณะเป็นสีมอคราม 1 หน้า 2 มือ หัวโล้น
ตัวละครในรามเกียรติ์
นนทไพรี

นนทไพรี  เป็นเสนายักษ์ 1 ใน 20 ตนของเสนายักษ์กรุงลงกา มีลักษณะสีมอหมึก 1 หน้า 2 มือ หัวโล้น
ตัวละครในรามเกียรติ์
นนทยักษ์

นนทยักษ์  เป็นเสนายักษ์ 1 ใน 10 ตนของเสนายักษ์กรุงลงกา มีลักษณะสีขาบ 1 หน้า 2 มือ หัวโล้น
ตัวละครในรามเกียรติ์
พัทกาวี

พัทกาวี  เป็นเสนายักษ์ ๑ ใน ๒๐ ตนของเสนายักษ์กรุงลงกา มีลักษณะสีเหลือง ๑ หน้า ๒ มือ หัวโล้น
ตัวละครในรามเกียรติ์
ภานุราช

ภานุราช  คือตัวละครยักษ์ในวรรณคดีเรื่อง รามเกียรติ์ เป็นเสนายักษ์ 1 ใน 20 ตนของเสนายักษ์กรุงลงกา มีบทบาทสำคัญคือเมื่อทศกัณฐ์รู้ว่าพระรามยกทัพมา จึงให้ภานุราชไว้แทรกแผ่นดิน เมื่อทัพพระรามมาก็ให้พลิกแผ่นดินเสีย
== ลักษณะหัวโขน ==

ใบหน้าเดียว มีสีเขียว มี 2 มือ หัวโล้น
ตัวละครในรามเกียรติ์
มหากาย

มหากาย  เป็นเสนายักษ์ 1 ใน 20 ตนของเสนายักษ์กรุงลงกา เป็นตัวละครในวรรณคดีเรื่อง รามเกียรติ์
== ลักษณะและสี ==

ใบหน้าเดียว สีม่วงแก่ มี 2 มือ หัวโล้น
ตัวละครในรามเกียรติ์
ราม

redirect พระราม
รักสุดใจของนายซื่อตรง

รักสุดใจของนายซื่อตรง (Someone Special) เป็นภาพยนตร์เกาหลีแนวโรแมนติก คอมมานดี้ จากประเทศเกาหลีใต้ ออกฉายในปี พ.ศ. 2547 (ที่ประเทศเกาหลีใต้) เป็นการนำภาพยนตร์เรื่อง Never Say Die ในปี พ.ศ. 2482 มาสร้างใหม่
== เนื้อเรื่องย่อ ==
นักเบสบอลคนหนึ่ง (Jeong Jae-Young) ที่พบกับโชคร้ายต่างๆนาๆพร้อมๆกัน ทั้งฟอร์มตก, แฟนทิ้ง, และหมอก็บอกว่าเขาเป็นโรคร้ายจะมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่ 3 เดือน แต่ในขณะที่ชีวิตสิ้นหวังนั้นเขากลับได้พบกับหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่ง (Lee Na-Young) ที่จะเข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตที่สิ้นหวังของเขาให้เปลี่ยนไป
== เกร็ดละคร ==
บางครั้งเราอาจมองข้ามใครบางคนที่ดีต่อเราไป หากเมื่อถึงยามที่เราไม่มีใครอยู่เคียงข้างจึงจะได้พบกับความจริงนี้ หนังพยายามสื่อให้ผู้ชมพยายามมองดูผู้คนรอบกายอีกครั้ง อย่าปล่อยให้ต้องถึงเวลาที่ย่ำแย่เท่านั้น เพราะเมื่อถึงเวลานั้นเราอาจจะไม่อาจมองเห็นใครเลยก็ได้
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Review of Someone Special at Lunapark6.com
Someone Special at AsianDB.com
ภาพยนตร์เกาหลี
ภาพยนตร์รัก
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2547