pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
จังหวัดเคริซ

เคริซ (Creuse, ; Cruesa หรือ Crosa) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นนูแวลากีแตนในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดเคริซตั้งตามชื่อแม่น้ำเคริซ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนกลางของฝรั่งเศสโดยมีเกเรเป็นเมืองหลัก
เคริซเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 จากบางส่วนของอาณาจักรเคานต์แห่งมาร์ช
==ประชากร==
== ดูเพิ่ม  ==
แคว้นนูแวลากีแตน
หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์สภาจังหวัด
เว็บไซต์จังหวัด
Official Tourism Website
 
เคริซ
มาซิฟซ็องทราล
จังหวัดซาวัว

ซาวัว (Savoie; Savouè d’Avâl) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดซาวัวตั้งอยู่ในบริเวณเทือกเขาแอลป์ โดยมีช็องเบรีเป็นเมืองหลัก ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 436,434 คน
ซาวัวเป็นหนึ่งในสองจังหวัดของบริเวณซาวอยที่ถูกผนวกเข้ามาเป็นของฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1860 หลังจากการลงนามในสนธิสัญญาตูริน อีกจังหวัดหนึ่งคือโอต-ซาวัว
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดซาวัว ได้แก่ อาสนวิหารนักบุญฟร็องซัว เดอ ซาลแห่งช็องเบรีและอาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งมูตีเย
==ประชากร==
== ดูเพิ่ม ==
ซาวอย
แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์
หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์สภาจังหวัด
เว็บไซต์จังหวัด
Regional Tourism Agency
Gallery Photos and pictures of Savoie
Photos of Savoie mountains
 
ซาวัว
ซาวอย
มะเร็งเซลล์ตับ

มะเร็งเซลล์ตับ หรือ เฮปาโตเซลลูลาร์ คาร์ซิโนมา (hepatocellular carcinoma - HCC) เป็นมะเร็งที่กำเนิดขึ้นในตับ มะเร็งเซลล์ตับเป็นสาเหตุการเสียชีวิตอันดับ 3 จากการเสียชีวิตจากมะเร็งทุกชนิดทั่วโลก โดยมีผู้ป่วยอยู่กว่า 500,000 คน อุบัติการณ์ของมะเร็งเซลล์ตับพบมากในเอเชียและแอฟริกาซึ่งมีการระบาดของโรคตับอักเสบจากไวรัสตับอักเสบบีและซีอยู่มาก โรคตับอักเสบจากไวรัสนี้มีส่วนอย่างมากในการทำให้เกิดโรคตับเรื้อรังและนำไปสู่มะเร็งเซลล์ตับในที่สุด
อาการที่นำผู้ป่วยมะเร็งเซลล์ตับมาพบแพทย์ในปัจจุบันเปลี่ยนไปจากอดีต ซึ่งส่วนใหญ่ผู้ป่วยจะมาพบแพทย์ในระยะท้ายของโรคด้วยอาการปวดท้องด้านบนขวา น้ำหนักลด และมีอาการแสดงของโรคตับที่เป็นมากเกินกว่าร่างกายจะชดเชยได้ ปัจจุบันมะเร็งเซลล์ตับได้รับการตรวจพบในระยะแรก ๆ มากขึ้นเนื่องจากการตรวจคัดกรองที่ทำเป็นประจำในผู้ป่วยตับแข็งโดยใช้ภาพถ่ายรังสีส่วนตัดและการตรวจด้วยระดับอัลฟาฟีโตโปรตีนในเลือด
ผู้ป่วยบางรายอาจได้รับผลดีจากการผ่าตัดเอาก้อนเนื้อออกแม้จะชั่วคราว ในขณะที่ผู้ป่วยส่วนใหญ่ไม่สามารถรับการรักษาด้วยการผ่าตัดเอาก้อนเนื้อออกได้เนื่องจากเมื่อตรวจพบโรคก็ลุกลามไปมากแล้ว หรือจากความรุนแรงของโรคตับเองซึ่งควรจะได้รับการรักษาด้วยการผ่าตัดเปลี่ยนตับ โดยรวมทั่วโลกมีผู้ป่วยเพียงจำนวนน้อยที่สามารถเข้าถึงการผ่าตัดปลูกถ่ายอวัยวะได้ แม้แต่ในประเทศพัฒนาแล้วก็ยังมีข้อจำกัดเรื่องความขาดแคลนอวัยวะ ในผู้ป่วยเหล่านี้การรักษาแบบทำลายชิ้นเนื้อเฉพาะที่เช่นการรักษาด้วยการทำลายชิ้นเนื้อด้วยคลื่นความถี่วิทยุ (radiofrequency ablation) การอุดหลอดเลือดด้วยยา (chemoembolization) และยาเคมีบำบัดชนิดใหม่ ๆ อาจช่วยยืดชีวิตของผู้ป่วยในลักษณะของการรักษาประทังได้
== ปัจจัยเสี่ยง ==
== อาการและอาการแสดง ==
== พยาธิกำเนิด ==
== การวินิจฉัย ==
=== พยาธิวิทยา ===
=== การกำหนดระยะ ===
== การดูแลรักษา ==
== พยากรณ์โรค ==
พยากรณ์โรคโดยรวมไม่ค่อยดีนัก มะเร็งเซลล์ตับเพียง 10-20% เท่านั้นที่สามารถตัดออกด้วยการผ่าตัดได้หมด หากไม่สามารถตัดออกได้หมดโรคมักดำเนินต่อจนผู้ป่วยส่วนใหญ่เสียชีวิตภายใน 3-6 เดือน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะผู้ป่วยมักมาพบแพทย์หรือวินิจฉัยได้เมื่อโรคดำเนินไปมากแล้ว ผู้ป่วยบางรายอาจมีชีวิตได้นานกว่า 6 เดือน ระยะหลังนี้เมื่อมีการอนุมัติให้ใช้ nexavar ในการรักษามะเร็งเซลล์ตับระยะสุดท้าย พบว่าพยากรณ์โรคของผู้ป่วยโรคระยะลุกลามหรือไม่สามารถผ่าตัดได้โดยรวมดีขึ้น แต่ยังถือว่าแย่อยู่
== วิทยาการระบาด ==
=== ประเทศนอกเหนือจากซีกโลกตะวันตก ===
=== อเมริกาเหนือและยุโรปตะวันตก ===
== สังคมและวัฒนธรรม ==
=== การตระหนักรู้ ===
=== บุคคลมีชื่อเสียง ===
== อ้างอิง ==
มะเร็งระบบทางเดินอาหาร
วิทยาตับ
จังหวัดโอต-ซาวัว

โอต-ซาวัว (Haute-Savoie; Savouè d’Amont, Hiôta-Savouè) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส จังหวัดโอต-ซาวัวตั้งอยู่ในบริเวณเทือกเขาแอลป์โดยมีอานซีเป็นเมืองหลัก ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 826,094 คน
โอต-ซาวัวเป็นหนึ่งในสองจังหวัดของบริเวณซาวอยที่ถูกผนวกเข้ามาเป็นของฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1860 หลังจากการลงนามในสนธิสัญญาตูริน อีกจังหวัดหนึ่งคือซาวัว
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดโอต-ซาวัว ได้แก่ อาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งอานซี
== ประชากร ==
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1861:
== ดูเพิ่ม ==
ซาวอย
แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์
หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์สภาจังหวัด
เว็บไซต์จังหวัด
Haute-Savoie Chamber of Commerce and Industry
– สถิติภูมิภาค (สำนักงานแรงงานแคว้น)
 
โอต-ซาวัว
ซาวอย
ทะเลโอค็อตสค์

ทะเลโอค็อตสค์ (Sea of Okhotsk; Охо́тское мо́ре|Ohótskoye móre ; オホーツク海|Ohōtsuku-kai) เป็นทะเลชายอาณาเขตของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก อยู่ระหว่างคาบสมุทรคัมชัตคาที่อยู่ทางตะวันออก, หมู่เกาะคูริลทางตะวันออกเฉียงใต้, เกาะฮกไกโดทางใต้, เกาะซาฮาลินทางตะวันตก รวมไปถึงแนวยาวของชายฝั่งไซบีเรียตะวันออก (รวมถึงเกาะชานตาร์) ตั้งอยู่ทางตะวันตกและเหนือ ส่วนมุมตะวันออกเฉียงเหนือคืออ่าวเชลีคอฟ ชื่อตั้งตามโอค็อตสค์ เมืองรัสเซียแห่งแรกที่ตะวันออกไกล ชื่อทะเลมาจากแม่โอคอตา ซึ่งมาจากศัพท์ภาษา Even ว่า окат|italic=no (okat) ซึ่งหมายถึง "แม่น้ำ"
== หมายเหตุ ==
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Overview of Okhotsk region (PDF) 
อโอคอตสค์
ทะเลในประเทศญี่ปุ่น
ทะเลในประเทศรัสเซีย
ลูกดิ่ง (เครื่องมือ)

ลูกดิ่ง คือ เครื่องมือสำหรับงานช่างชนิดหนึ่ง มีลักษณะเป็นตุ้มน้ำหนักที่มีปลายด้านหนึ่งแหลม และปลายอีกด้านยึดไว้ด้วยเชือก ใช้สำหรับการหาแนวดิ่งที่ตั้งฉากกับพื้นโลก เพื่อใช้เป็นแนว หรือเส้นอ้างอิงสำหรับงานก่อสร้างและงานช่างอื่นๆ
การใช้ลูกดิ่งหาแนวดิ่ง มีมาตั้งแต่สมัยอียิปต์โบราณ ทั้งช่างก่ออิฐ, ช่างแกะสลักหิน หรือช่างไม้ ต่างก็ใช้ลูกดิ่งในการตรวจสอบชิ้นงานต่างๆ ว่าได้แนวดิ่งหรือไม่
ในปัจจุบัน ลูกดิ่งสำหรับงานช่างได้รับการปรับปรุงให้สะดวกต่อการใช้งานยิ่งขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการรวมกับปักเต้า และยังถูกนำไปเป็นส่วนประกอบของเครื่องมืออื่น เช่นกล้องวัดระดับ ซึ่งเป็นอุปกรณ์ใช้สำหรับการวัดระดับและแนวสำหรับงานสำรวจ
ตุ้มน้ำหนักที่ใช้ทำเป็นลูกดิ่ง เดิมทีนิยมใช้ดีบุกเป็นวัสดุหลัก แม้ในปัจจุบันลูกดิ่งมีรูปแบบที่หลากหลาย แต่วัสดุที่ใช้ทำตุ้มน้ำหนักยังนิยมใช้โลหะเป็นวัสดุหลัก
== การใช้งาน ==

ลูกดิ่ง เป็นเครื่องมือสำคัญสำหรับการอ้างอิงแนวดิ่ง โดยเฉพาะงานก่อสร้างโครงสร้างสูงต่างๆ จะใช้ลูกดิ่งในการหาเส้นแนวดิ่งสำหรับใช้อ้างอิงการวัดระยะต่างๆ เพื่อการก่อสร้าง โดยการปล่อยให้ตุ้มน้ำหนักห้อยอย่างอิสระจนนิ่ง จากนั้นจึงเคลื่อนจุดแขวนลูกดิ่งจนกระทั่งปลายแหลมของตุ้มน้ำหนักจรดตรงกับตำแหน่งอ้างอิงบนพื้น ก็จะได้ว่าแนวเชือกที่ห้อยตุ้มน้ำหนักไว้นั้น คือเส้นแนวดิ่งจากจุดอ้างอิงบนพื้น
เมื่องานก่อสร้างรุดหน้าสูงขึ้น เส้นแนวดิ่งที่ใช้สำหรับการอ้างอิงก็จะได้รับการต่อยาวขึ้นเรื่อยเช่นเดียวกัน ทั้งนี้นั่งร้านบางชนิดที่ใช้ในงานก่อสร้างจะมีขีดวัดพร้อมลูกดิ่งเพื่อบ่งบอกว่าการติดตั้งโครงสร้างนั่งร้านอยู่ในแนวดิ่งที่ถูกต้องหรือไม่ จากการปรับใช้งานที่กล่าวมา จะสามารถสังเกตได้จากสิ่งก่อสร้างหลายๆ แห่งจะมีจุดอ้างอิงบนพื้น เพื่อใช้เป็นตำแหน่งอ้างอิงของลูกดิ่ง เช่น วิหารเก่าแก่ต่างๆ ในยุโรปที่จะเห็นลวดลายบนพื้นเป็นจุดศูนย์รวมบริเวณใต้กึ่งกลางหลังคาโดมของวิหารแห่งนั้น เป็นต้น

นอกจากนี้ ลูกดิ่งยังได้รับการปรับปรุงใช้งานอีกหลากหลาย เช่นการถูกนำไปรวมกับปักเต้า ช่วยให้ผู้ใช้งาน สามารถตีเส้นแนวดิ่งได้โดยสะดวก
หรือการนำลูกดิ่งไปประกอบกับหน้าปัดวัดองศา ก็สามารถใช้งานในการวัดองศาของชิ้นงานหรือโครงสร้าง เทียบกับแนวดิ่งได้ รวมทั้งนำไปสู่การอ้างอิงเพื่อหาเส้นแนวราบแทนการใช้ระดับน้ำได้อีกด้วย
การประยุกต์ใช้งานลูกดิ่งอีกประการ พบได้ในตึกระฟ้าที่ถูกก่อสร้างขึ้นเมื่อหลายปีก่อน นิยมใช้ลูกดิ่งแขวนด้วยลวดโลหะ และห้อยจุ่มลงในบ่อน้ำมันที่ติดตั้งไว้บนที่สูง ลูกดิ่งดังกล่าวมีไว้เพื่อลดความรุนแรงของการแกว่งตัว กล่าวคือมีหน้าที่ช่วยในการดูดซับแรงที่กระทำต่ออาคารนั่นเอง
=== การหาจุดศูนย์ถ่วงของวัตถุรูปทรงอิสระ ===
ลูกดิ่งยังใช้เป็นเครื่องมือสำหรับหาจุดศูนย์ถ่วง เช่น ในการเขียนภาพ ซึ่งจำเป็นต้องหาจุดศูนย์ถ่วงของวัตถุ เพื่ออ้างอิงในการเขียนภาพให้สมบูรณ์และได้สมดุลถูกต้องตามหลักสรีรศาสตร์ โดยผู้เขียนภาพจะเริ่มจากการเขียนภาพของวัตถุลงบนแผ่นกระดาษ จากนั้นจึงนำไปห้อยที่จุดแขวนลูกดิ่ง เพื่อหาแนวเส้นผ่านจุดศูนย์ถ่วง ทำซ้ำเช่นนี้หลายครั้ง โดยเปลี่ยนจุดห้อยของภาพเขียนดังกล่าวไปเรื่อย จะได้ว่าจุดตัดของเส้นผ่านจุดศูนย์ถ่วงแต่ละเส้น คือจุดศูนย์ถ่วงของภาพเขียนนั้น
เครื่องมือวัด
การกำหนดทิศทาง
ประตู

ประตู คือ สิ่งก่อสร้างแบบเคลื่อนที่ได้ใช้ปิดกั้นและเป็นทางเข้าไปยังพื้นที่ที่ถูกปิดไว้ เช่น อาคาร หรือยานพาหนะ โครงสร้างแบบคล้ายกันแต่อยู่ภายนอกเรียกว่า ประตูรั้ว โดยทั่วไป ประตูมีด้านในที่หันเข้าหาพื้นที่ว่าง และด้านนอกหันหน้าไปยังนอกพื้นที่ดังกล่าว ขณะที่บางครั้งด้านในประตูอาจจะมีรูปร่างเหมือนกับด้านนอก หรือทั้งสองด้านของประตูอาจแตกต่างกันก็ได้ เช่น ประตูยานพาหนะ ประตูมักประกอบด้วยแผงที่เหวี่ยงอยู่บนบานพับ หรือเลื่อน หรือหมุนสู่ด้านใน
เมื่อประตูเปิด คน สัตว์ ระบบระบายอากาศ และ/หรือแสงจะสามารถเข้าไปภายในได้ ประตูมักใช้ควบคุมบรรยากาศภายในพื้นที่โดยปิดทางกระแสลม เพื่อที่ภายในจะได้มีอากาศเย็นลงหรือร้อนได้ขึ้นอย่างเหมาะสม ประตูเป็นสิ่งสำคัญที่ช่วยป้องกันไม่ให้ไฟลุกลาม และยังเป็นเกราะป้องกันเสียงรบกวนด้วย ประตูจำนวนมากมักจะมีกลไกการล็อกประตูที่จะอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้บุคคลใดบุคคลหนึ่งเข้าหรือออกได้ เพื่อความมีมารยาทและความสุภาพ คนจะเคาะประตูก่อนเปิดประตูและเข้าห้อง
== อ้างอิง ==
ประตู
ชนิดของทางเข้าออก
สมาคมดาราศาสตร์ไทย

สมาคมดาราศาสตร์ไทย (Thai Astronomical Society) ชื่อย่อว่า สดท. เดิมชื่อ สมาคมนักดาราศาสตร์ เป็นสมาคมทางวิชาการด้านดาราศาสตร์ ของประเทศไทย ซึ่งมีวัตถุประสงค์ในการส่งเสริมการศึกษาดาราศาสตร์ สนับสนุนการค้นคว้า งานวิจัย และเผยแพร่ความรู้ทางวิชาการเกี่ยวกับดาราศาสตร์ ตั้งอยู่ที่ท้องฟ้าจำลอง กรุงเทพฯ
สมาคมดาราศาสตร์ไทยจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 ได้จัดกิจกรรมต่างๆ ในการส่งเสริมการศึกษาด้านดาราศาสตร์ในประเทศไทย เช่น กิจกรรมดาราศาสตร์สัญจร การจัดค่ายดาราศาสตร์โอลิมปิก การบรรยายพิเศษประจำเดือน และการจัดทำวารสาร "ทางช้างเผือก" เพื่อเผยแพร่ข่าวสาร ปรากฏการณ์ และบทความทางดาราศาสตร์ให้แก่ทั้งสมาชิกและบุคคลทั่วไป
ปัจจุบันสมาคมดาราศาสตร์ไทยได้มี นายอารี สวัสดี เป็นนายกสมาคม
== ประวัติ ==
ระหว่างวันที่ 25-26 กันยายน พ.ศ. 2521 ได้มีการสัมนาดาราศาสตร์ ณ ท้องฟ้าจำลอง กรุงเทพฯ  ผู้เข้าร่วมสัมมนาครั้งนั้นเป็นนักดาราศาสตร์ หรือทำงานเกี่ยวข้องกับวิชาดาราศาสตร์จากหลายสถาบันทั่วประเทศ เช่น อาจารย์ผู้สอนวิชาดาราศาสตร์ หรือวิชาที่เกี่ยวข้องในมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยครู อาจารย์ผู้สอนดาราศาสตร์ในโรงเรียนบางแห่งของกรมสามัญศึกษา นักวิทยาศาสตร์ จากสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ เป็นต้น
ผู้เข้าสัมมนาทั้งหมดมีความเห็นพ้องต้องกันว่า ควรจะมีสมาคมทางวิชาการด้านดาราศาสตร์ จึงมีมติแต่งตั้งคณะทำงานเพื่อก่อตั้งสมาคมดาราศาสตร์แห่งประเทศไทยขึ้นคณะหนึ่ง จำนวน 12 คน ดังนี้
นายระวี ภาวิไล ประธาน
นายสมหวัง ตัณฑลักษณ์ รองประธาน
นายประยูร ร่มโพธิ์
นายขาว เหมือนวงศ์
นายสุวิทย์ วิบูลย์เศรษฐ์
นายระวิ สงวนทรัพย์
นายกนก จันทร์ขจร
นายสุมิตร นิภารักษ์
นายพรชัย ศรีวลีรัตน์
นางกุหลาบ ลิบรัตนสกุล
นายนิพนธ์ ทรายเพชร เลขานุการ
น.ส.ยุพา วานิชชัย ผู้ช่วยเลขานุการ
คณะทำงานได้ประชุมร่างระเบียบข้อบังคับและนำเสนอขออนุญาตจัดตั้งสมาคมดาราศาสตร์ไทย จากสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ และได้รับอนุญาตให้จัดตั้งเป็นสมาคม ได้ตามใบอนุญาตเลขที่ ต.275/2523 ออกเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 ในชื่อว่า สมาคมนักดาราศาสตร์
== สัญลักษณ์ของสมาคม ==
ตราสัญลักษณ์ของสมาคมดาราศาสตร์ไทย ใช้เป็นรูปสมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงกล้องโทรทรรศน์ ซึ่งเป็นภาพจำลองจากภาพแกะสลักไม้ ฝีมือจิตรกรชาวฝรั่งเศส เป็นภาพขณะที่กำลังทรงกล้องโทรทรรศน์เพื่อทอดพระเนตรจันทรุปราคา ที่พระที่นั่งเย็น ริมทะเลชุบศร จังหวัดลพบุรี
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
http://thaiastro.nectec.or.th เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
สมาคมในประเทศไทย
องค์การอวกาศ
อาสนวิหารนัวยง

อาสนวิหารนัวยง (Cathédrale de Noyon) หรือชื่อทางการว่า อาสนวิหารแม่พระแห่งนัวยง (Cathédrale Notre-Dame de Noyon) ในอดีตเป็นอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิกของอดีตมุขมณฑลนัวยง ตั้งอยู่ที่เมืองนัวยงในจังหวัดอวซ แคว้นโอดฟร็องส์ ประเทศฝรั่งเศส
อาสนวิหารนัวยงเดิมเป็นอาสนวิหารประจำตำแหน่งมุขนายกแห่งนัวยง ต่อมาถูกยุบรวมกับมุขมณฑลโบแวตามความตกลง ค.ศ. 1801 ในปัจจุบันจึงมีฐานะเป็นโบสถ์ประจำเขตในสังกัดมุขมณฑลโบแว ตัวอาสนวิหารสร้างบนสถานที่เดิมเป็นโบสถ์ที่ถูกเพลิงไหม้ไปในปี ค.ศ. 1131 ที่เป็นตัวอย่างที่ดีของสถาปัตยกรรมคาบสมัยระหว่างโรมาเนสก์และกอทิก
== องค์ประกอบ ==
ผังของอาสนวิหารเป็นรูปกางเขนที่มีความยาวทั้งสิ้น 105 เมตร ความสูงของช่องทางเดินกลาง 23 เมตร ด้านตะวันตกมีซุ้มทางเข้าที่มาสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และหออีกสองหอที่ยังสร้างไม่เสร็จ ตอนบนของหอสร้างมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 13 รายละเอียดการตกแต่งสูญหายไปแทบทั้งหมด ทางเดินกลางแบ่งเป็น 11 ช่วง ภายในของช่องทางเดินข้างยังคงรักษาหน้าต่างแบบโค้งมนของระเบียงแนบและของหน้าต่างชั้นบนอยู่ แต่หน้าต่างที่เป็นโค้งแหลมสองชั้นของระเบียงชั้นล่าง และเพดานสันหกแฉก (sexpartite vault) ได้รับการสร้างใหม่หลังจากเพลิงใหม้ในปี ค.ศ. 1293 ปลายแขนกางเขนเป็นมุขโค้งครึ่งวงกลมโบสถ์น้อยทางตอนเหนือมาสร้างเพิ่มในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และทางด้านใต้ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 และ 16 โดยเฉพาะคูหาหนึ่งที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นคูหาที่ตกแต่งอย่างวิจิตร ค้ำยันแบบปีกได้รับการบูรณะในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ตามลักษณะสถาปัตยกรรมของคริสต์ศตวรรษที่ 12 จากทางตะวันตกเฉียงเหนือของช่องทางเดินกลางเป็นระเบียงคดที่สร้างในปี ค.ศ. 1230 ติดกับระเบียงฉันนบถเป็นหอประชุมนักบวชที่สร้างในสมัยเดียวกัน ที่ทางเข้าตกแต่งด้วยประติมากรรมของบิชอปและอื่น ๆ
==ประวัติ==
อนุสรณ์ต่าง ๆ ของบิชอปถูกทำลายระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ต่อมาสงครามโลกครั้งที่ 1 ก็สร้างความเสียหายพอสมควรที่ทำให้ต้องใช้เวลาถึงยี่สิบปีในการซ่อมแซม
อาสนวิหารนัวยงได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ เมื่อปี ค.ศ. 1840
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น  ==
พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา
==ระเบียงภาพ==
ไฟล์:Dehio 361 Noyon Cathedrale.jpg|แผนผัง
ไฟล์:Cathédrale de Noyon.JPG|ด้านหน้าด้านตะวันตก
ไฟล์:Chevet de la cathédrale de Noyon.JPG|มุขโค้งและชาเปลที่กระจายออกมาด้านหลัง
ไฟล์:Noyon Cathedral Interior.JPG|ทางเดินกลาง
ไฟล์:Noyon cathédrale cloître.jpg|ด้านหนึ่งของระเบียงฉันนบถ
สิ่งก่อสร้างในจังหวัดอวซ
นัวยง
คริสต์ศาสนสถานแบบโรมาเนสก์
คริสต์ศาสนสถานแบบกอทิก
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 12
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 13
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1140
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1230
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศส
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และศิลปกรรมสร้างสรรค์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน

คณะศิลปกรรมและออกแบบอุตสาหกรรม เป็นหน่วยงานหนึ่งตามโครงสร้างของ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน โดยเป็นการรวมของ 2 คณะวิชา เดิมของสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ นครราชสีมา คือ คณะวิชาศิลปกรรมและคณะวิชาออกแบบอุตสาหกรรม
== ประวัติ ==
คณะศิลปกรรมและออกแบบอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน (FACULTY OF FINE ARTS AND INDUSTRIAL DESIGN) เป็นหน่วยงานระดับคณะ ในสังกัดมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน จัดการศึกษาด้านศิลปะและการออกแบบ การอนุรักษํแลพัฒนาด้านวิชาชีพและเทคโนโลยี  คณะศิลปกรรมและออกแบบอุตสาหกรรม ได้เปิดสอนทั้งด้านสังคมศาสตร์ (กลุ่มสายวิชาศิลปกรรม) และด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (กลุ่มสายวิชาออกแบบอุตสาหกรรม) ในระดับปริญญาตรี หลักสูตร 4 ปี ภาคปกติ โดยมีความเป็นมาและรายละเอียดดังนี้
พ.ศ. 2546
* เปิดสอนสาขาวิชาออกแบบผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม
พ.ศ. 2547
* เปิดสอนสาขาวิชาออกแบบเซรามิก
พ.ศ. 2548
*เปิดสอนสาขาวิชาออกแบบบรรจุภัณฑ์
* เปิดสอนสาขาวิชาจิตรกรรม
* เปิดสอนสาขาวิชาประติมากรรม
* เปิดสอนสาขาวิชาศิลปะภาพพิมพ์
== สาขาวิชาที่เปิดสอน ==
== อ้างอิง ==
ศิลปกรรม
ราชมงคลอีสาน
เปาบุ้นจิ้น (แก้ความกำกวม)

เปาบุ้นจิ้น (11 เมษายน พ.ศ. 1542 – 20 พฤษภาคม พ.ศ. 1605) เป็นข้าราชการชาวจีนซึ่งมีชีวิตอยู่ในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือในรัชกาลจักรพรรดิซ่งเหรินจง และอาจหมายถึง
==วรรณกรรม==
เจ็ดผู้กล้าห้าผู้ทรงธรรม (c=七俠五義|p=Qī Xiá Wǔ Yì|labels=no; The Seven Heroes and Five Gallants)
เปาเล่งถูกงอั้น (c=包龍圖公案|p=Bāo Lóngtú Gōng Àn|labels=no; Cases of Lord Bao, the Dragon Figure)
เปากงชุดสี่
==ละครโทรทัศน์==
เปาบุ้นจิ้น (ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2536) (c=包青天|p=Bāo Qīng Tiān|labels=no; Justice Bao ) - พ.ศ. 2536
เปาบุ้นจิ้น ขุนศึกตระกูลหยาง (c=碧血青天楊家將|p=Bì Xuè Qīng Tiān Yáng Jiā Jiāng|labels=no; Heroic Legend of the Yang's Family) - พ.ศ. 2537
เปาบุ้นจิ้น (ละครโทรทัศน์ช่อง ATV) (c=包青天|p=Bāo Qīng Tiān|labels=no; Justice Bao ) - พ.ศ. 2538
เปาบุ้นจิ้น (ละครโทรทัศน์ช่องทีวีบี) (c=包青天|p=Bāo Qīng Tiān|labels=no; Justice Bao ) - พ.ศ. 2538
เปาบุ้นจิ้นวัยหนุ่ม (c=少年包青天|p=Shào Nián Bāo Qīng Tiān|labels=no; Young Justice Bao) - พ.ศ. 2543, 2544 และ 2549
เปาบุ้นจิ้น คดีพิสดาร (c=包公出巡|p=Bāo Gōng Chū Xún|labels=no; Return of Justice Bao ) - พ.ศ. 2546
เปาบุ้นจิ้น ภาคออกล้างมลทินทั่วหล้า (c=包公奇案|p=Bāo Gōng Qí Àn|labels=no; Mysterious Cases of Judge Bao) - พ.ศ. 2546
เปาบุ้นจิ้น เทพผู้ทรงธรรม ภาคห้าหนูยุทธจักร (c=包青天之白玉堂傳奇|p=Bāo Qīng Tiān Zhī Bái Yùtáng Chuán Qí|labels=no; Legends of Bai Yutang) - พ.ศ. 2550
เปาบุ้นจิ้น เทพผู้ทรงธรรม (c=包青天|p=Bāo Qīng Tiān|labels=no; Justice Bao ) - พ.ศ. 2551
เปาบุ้นจิ้น (ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2553) (c=包青天|p=Bāo Qīng Tiān|labels=no; Justice Bao ) - พ.ศ. 2553
==ภาพยนตร์==
ซ่งกงมี่ซื่อ (c=宋宫秘史|p=Sòng Gōng Mì Shǐ|labels=no; Inside the Forbidden City) - พ.ศ. 2508
ชีเสียหวู่อี้ (c=七侠五义|p=Qī Xiá Wǔ Yì|labels=no; King Cat) - พ.ศ. 2510
เปาบุ้นจิ้นหน้าขาว (c=九品芝麻官|p=Jiǔ Pǐn Zhī Ma Guān|labels=no; Hail the Judge) - พ.ศ. 2537
เปาบุ้นจิ้น
เลโอคารีส

เลโอคารีส (Λεοχάρης, Leochares)เป็นประติมากรชาวกรีกจากเอเธนส์ผู้มีชีวิตอยู่ในคริสต์ศตวรรษที่่ 4
==ผลงาน==
เลโอคารีสทำงานก่อสร้างมอโซเลียมแห่วมอสโซลลอสที่ฮาลิคาร์นาสซัสซึ่งเป็นหนึ่งใน "เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก", ประติมากรรม “ไดแอนาแห่งแวร์ซายส์” ของพิพิธภัณฑ์ลูฟร์เป็นงานก็อปปีโดยโรมันของงานชิ้นเดิมที่สร้างราว 325 ก่อนคริสต์ศักราช และเชื่อกันว่าเป็นผู้สร้างประติมากรรม “อพอลโลเบลเวเดียร์” ที่ปัจจุบันอยู่ที่กรุงวาติกันด้วย
ส่วนงานประติมากรรมภาพเหมือนชิ้นที่เป็นที่รู้จักกันดีคือประติมากรรมของพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งมาซิดอน, อเล็กซานเดอร์มหาราช, อมินทาสที่ 3 แห่งมาซิดอน, โอลิมเปียส และ ยูริดิซีที่ 2 แห่งมาซิดอน ที่ทำด้วยงาช้างและทอง และ ตั้งอยู่ที่ตึกฟิลิปเปียนซี่งเป็นตึกทรงกลมที่สร้างที่อัลตีสที่โอลิมเปีย, กรีซโดยพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งมาซิดอนเพื่อเป็นการฉลองชัยชนะในยุทธการแคโรเนีย (338 ปีก่อนคริสต์ศักราช)
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
ประติมากรรมกรีก
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ประติมากรชาวกรีกโบราณ
ไดแอนาแห่งแวร์ซาย

ไดแอนาแห่งแวร์ซาย (Diana of Versailles; Diane de Versailles) เป็นประติมากรรมหินอ่อนที่มีขนาดใหญ่กว่าคนจริงเล็กน้อย ของเทพีกรีกอาร์ทิมิส หรือเทพีโรมันเทพีไดแอนา พร้อมด้วยกวาง งานชิ้นนี้เป็นงานที่ก๊อบปี้จากงานเดิมเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 1 หรือ คริสต์ศตวรรษที่ 2 จากงานประติมากรรมกรีกเดิมที่เชื่อกันว่าสร้างโดยเลโอคารีสราว 325 ก่อนคริสต์ศักราชที่สูญหายไป
ชื่ออื่นของงานชิ้นนี้ที่เป็นที่รู้จักกันก็ได้แก่ "Diana à la Biche", "Diane Chasseresse" (ไดแอนานักล่าสัตว์), "Artemis of the Chase" และ "Artemis with the Hind"
== ประวัติ ==
ประติมากรรมไดแอนาแห่งแวร์ซายพบในอิตาลี เว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์สันนิษฐานว่าพบที่เนมี ซึ่งเป็นเทวสถานเก่าแก่ แต่แหล่งข้อมูลอื่นสันนิษฐานว่าพบที่คฤหาสน์เฮเดรียนที่ทิโวลี สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 4 พระราชทานแก่พระเจ้าอ็องรีที่ 2 แห่งฝรั่งเศส เป็นนัยยะอันหลีกเลี่ยงไม่ได้ถึงดียานแห่งปัวตีเยซึ่งเป็นพระสนม ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1550 พระเจ้าอ็องรีทรงนำไปตั้งเป็นประติมากรรมชิ้นเด่นของ "Jardin de la Reine" ทางตะวันตกของ "Galerie des Cerfs" ที่พระราชวังฟงแตนโบล ประติมากรรมชิ้นนี้เป็นประติมากรรมโรมันหนึ่งในชิ้นแรก ๆ ที่เข้ามาตั้งอย่างเด่นในฝรั่งเศส
"ตั้งอยู่โดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางประติมากรรมที่นำมาจากอิตาลีของก่อนครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 17 "Diane Chasseresse" มีชื่อเสียงนอกอิตาลีพอ ๆ กับ "ลานกอร์ตีเลเดลเบลเวเดเร" หรือ "คฤหาสน์บอร์เกเซ"" แต่ผู้ชมโดยทั่วไปก็มักจะสับสนกับอาร์ทิมิสแห่งเอฟิซัส ในปี ค.ศ. 1602 พระเจ้าอ็องรีที่ 4 ทรงย้ายไปไว้ที่พระราชวังลูฟวร์ บนห้องแสดงที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษ "Salle des Antiques" (ห้องวัตถุโบราณ ที่ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น "Salle des Caryatides") ที่ตั้งที่พระราชวังฟงแตนโบลก็มีรูปจำลองตั้งแทนที่บนฐานหินอ่อนด้วยสุนัขที่ทำด้วยสำริด ภายในลานสวนที่ล้อมรอบด้วยเรือนส้ม รูปหล่อขนาดเท่าของเดิมด้วยสัมริดสร้างโดยอูว์แบร์ เลอ ซุเออร์ (Hubert Le Sueur) ในปี ค.ศ. 1634 เพื่อส่งไปถวายพระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ ผู้เป็นพี่เขยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 13
ต่อมาประติมากรรมไดแอนาก็ถูกนำไปตั้งไว้ในห้องภาพใหญ่ (Grande Galerie) ของพระราชวังแวร์ซาย โดยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 และอีกก๊อบปี้หนึ่งทำขึ้นสำหรับคฤหาสน์มาร์ลี
ไดแอนาในประติมากรรมชิ้นนี้เป็นสตรีนักล่าสัตว์ที่มีร่างกายออกไปทางบุรุษ โดยมีกวางตัวผู้เป็นเพื่อนเดินทาง ไดแอนามองไปทางขวาอาจจะมองไปยังกวาง มือขวายกขึ้นในท่าที่เตรียมจะดึงศรออกจากกระบอก แขนขวาดูเหมือนจะถือคันธนูที่หายไป เครื่องแต่งกายเป็นแบบกรีกโบราณ สวมรองเท้าแตะ
== เชิงอรรถ ==

== บรรณานุกรม ==
Maxime Collignon, Manual of Mythology, in Relation to Greek Art, H. Grevel & Co., 1890. Page 94.
Francis Haskell and Nicholas Penny, 1981. Taste and the Antique: The Lure of Classical Sculpture 1500-1900 (Yale University Press) Cat. no. 30.
Martin Robertson, 1975. A History of Greek Art (Cambridge University Press) vol. I, pp 460–61
==ดูเพิ่ม==
เลโอคารีส
ศิลปะคลาสสิก
== External links ==
Diana of Versailles
(Musée du Louvre) Artémis à la biche, dite "Diane de Versailles"
Château de Fontainebleau: Le Jardin de Diane 
ประติมากรรมในคริสต์ศตวรรษที่ 1
งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
งานประติมากรรม
เพอร์ซีย์ แจ็กสัน กับสายฟ้าที่หายไป (ภาพยนตร์)

เพอร์ซีย์ แจ็กสันกับสายฟ้าที่หายไป (Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief) เป็นภาพยนตร์แนวผจญภัยแฟนตาซีจากสหรัฐอเมริกา กำกับโดย Chris Columbus เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ความยาว 120 นาที จัดจำหน่ายโดย บริษัท ทเวนตี้ เซนทูรี ฟอกซ์ นำแสดงโดย โลแกน เลอร์แมน มารับบท เพอร์ซีย์ แจ็กสัน  โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกสร้างขึ้นมาจากนวนิยายชุดเพอร์ซีย์ แจ็กสันเขียนโดยนักเขียนชาวอเมริกัน ริก ไรออร์แดน
== เนื้อเรื่องย่อ ==
ซุส (ฌอน บีน) กล่าวหาว่า เพอร์ซีย์(โลแกน เลอร์แมน) บุตรชายวัยรุ่นของเทพโพไซดอน (เควิน แมตคิตต์) เป็นผู้ต้องสงสัยขโมยสายฟ้า ซึ่งเป็นอาวุธที่ทรงอำนาจมากที่สุดในจักรวาล ไปจากเขา
เพื่อพิสูจน์ว่าเป็นผู้บริสุทธิ์จากข้อกล่าวหาร้ายแรง และหลีกเลี่ยงสงครามระหว่างทวยเทพที่อาจปะทุขึ้น เพอร์ซีจำต้องออกผจญข้ามโลกไปจับขโมยตัวจริงมาลงโทษให้ได้ ตลอดการเดินทางครั้งสำคัญนี้เองที่เขาต้องประมือกับเหล่าอริศัตรูจอมโหดตนแล้วตนเล่าที่หมายมุ่งมาสกัดไม่ให้ภารกิจนี้สำเร็จลุล่วง แล้วยังจะต้องคอยปกป้องมารดาจากเฮดีส (สตีฟ คูแกน) เทพเจ้ากรีกที่มุ่งปองร้ายด้วย
== นักแสดง ==
โลแกน เลอร์แมน รับบท เพอร์ซีย์ แจ็กสัน พระเอกของเรื่อง เด็กหนุ่มที่เดินทางตามหาไฟฟ้าที่หายไปของตำนานกรีก
แบรดดอน ที. แจ็กสัน รับบท กลอเวอร์ อันเดอร์วูด เพื่อนของเพอร์ซีย์
อเล็กซานดร้า แดดาริโอ รับบท แอนนาเบ็ธ เชส นางเอกของเรื่อง บุตรสาวของอะธีนาและคนรักของเพอร์ซีย์
เจค อเบล รับบท ลูค คาสเตลลัน บุตรชายของเฮอร์มีส
ณอน บีน รับบท ซูส เทพเจ้าสายฟ้าของกรีก
เควิน แมคคิด รับบท พอเซย์ดอน บิดาของเพอร์ซีย์
เมลีนา คานาคาเรส รับบท อะธีนา มารดาของแอนนาเบธ
โรซาริโอ ดอว์สัน รับบท เพอร์ซีโฟเน่
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พเพอร์ซีย์ แจ็กสัน
พเพอร์ซีย์ แจ็กสัน
พเพอร์ซีย์ แจ็กสัน
พเพอร์ซีย์ แจ็กสัน
พเพอร์ซีย์ แจ็กสัน
พเพอร์ซีย์ แจ็กสัน
พเพอร์ซีย์ แจ็กสัน
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในรัฐเทนเนสซี
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในแวนคูเวอร์
ภาพยนตร์ที่มีฉากในนครนิวยอร์ก
ภาพยนตร์ที่มีฉากในลอสแอนเจลิส
ภาพยนตร์ที่มีฉากในลาสเวกัส
กีฬาสกีลงเขาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010

กีฬาสกีลงเขาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 เป็นกีฬาประเภทหนึ่งที่แข่งขันในโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 ระหว่างวันที่ 13 - 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ที่สนามวิสท์เลอร์ครีคไซด์ ในเมืองวิสท์เลอร์ รัฐบริติชโคลัมเบีย ประเทศแคนาดา ซึ่งมีประเภทการแข่งขันทั้งหมด 10 ประเภท 10 เหรียญทอง
== สรุปเหรียญ ==
{| 
|-
| 1 || align = left|  || 3 || 0 || 0 || 3
|-
| 2 || align = left|  || 2 || 3 || 3 || 8
|-
| 3 || align = left|  || 2 || 0 || 1 || 3
|-
| 4 || align = left|  || 1 || 2 || 1 || 4
|-
| 5 || align = left|  || 1 || 1 || 2 || 4
|-
| 6 || align = left|  || 1 || 0 || 0 || 1
|-
| 7 || align = left|  || 0 || 2 || 0 || 2
|-
| 7 || align = left|  || 0 || 2 || 0 || 2
|-
| 9 || align = left|  || 0 || 0 || 2 || 2
|-
| 10 || align = left|  || 0 || 0 || 1 || 1
|}
=== ประเภทชาย ===
{| 
|-
| ดาวน์ฮิลล์
|  || 1:54.31
|  || 1:54.38
|  || 1:54.40
|-
| ซุปเปอร์จี
|  || 1:30.34
|  || 1:30.62
|  || 1:30.65
|-
| ไจแอนท์สลาลม
|  || 2:37.83
|  || 2:38.22
|  || 2:38.44
|-
| สลาลม
|  || 1:39.32
|  || 1:39.48
|  || 1:39.76
|-
| ผสม
|  || 2:44.92
|  || 2:45.25
|  || 2:45.32
|}
=== ประเภทหญิง ===
{| 
|-
| ดาวน์ฮิลล์
|  || 1:44.19
|  || 1:44.75
|  || 1:45.65
|-
| ซุปเปอร์จี
| | || 1:20:14
| | || 1:20:63
| | || 1:20:88
|-
| ไจแอนท์สลาลม
| | || 2:27:11
| | || 2:27:15
| | || 2:27:25
|-
| สลาลม
|  || 1:42.89
|  || 1:43.32
|  || 1:43.90
|-
| ผสม
|  || 2:09.14
|  || 2:10.08
|  || 2:10.19
|}
== ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน ==
ประเทศที่ส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันกีฬาสกีลงเขา
== อ้างอิง ==
กีฬาสกีลงเขา - Sports - Vancouver 2010 
การตัดตัวสำหรับกีฬาสกีลงเขา
Vancouver 2010 Olympic Winter Games Competition Schedule v12 
โอลิมปิกฤดูหนาว 2010