pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
โอโซน

โอโซน (Ozone หรือ O3) เป็นโมเลกุลที่ประกอบจาก ออกซิเจน 3 อะตอม เกิดจากการรวมตัวกันของแก๊สออกซิเจน 1 โมเลกุลกับอะตอมออกซิเจนอิสระ 1 อะตอมที่แตกตัวจากแก๊สออกซิเจนโดยการกระตุ้นของรังสีอัลตร้าไวโอเลตซี (UV-C) ปรากฏอยู่ในชั้นบรรยากาศของโลกโดยที่ชั้นสตราโทสเฟียร์ (Stratosphere) ซึ่งเป็นบรรยากาศที่ระดับความสูงระหว่าง 10 - 50 กิโลเมตรจากผิวดินเป็นชั้นบรรยากาศที่มีโอโซนหนาแน่นที่สุด หรืออาจกล่าวได้ว่าเป็นชั้นที่ผลิตแหล่งแก๊สโอโซน โดยชั้นโอโซนดังกล่าวทำหน้าที่เป็นเกราะคุ้มกัน ปกป้องพืชและสัตว์จากรังสีที่แผ่ออกมาจากดวงอาทิตย์ โดยเฉพาะรังสีอัลตร้าไวโอเลตบี (UV-B) ซึ่งเป็นรังสีที่เป็นอันตรายต่อชีวิตและธรรมชาติหากได้รับในปริมาณที่มากเกินไป
แก๊สโอโซนถูกค้นพบครั้งแรกโดยนักเคมีชาวดัตช์ ชื่อ วอน มารุม (Van Marum) จากอุปกรณ์จับปริมาณก๊าซ โดยนายมารุมได้กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์รอบๆ ขั้วผลิตกระแสไฟฟ้าจากอุปกรณ์ชุดทดลองของเขา อย่างไรก็ตาม การค้นพบโอโซนได้ถูกบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรในปี ค.ศ. 1840 คือ คริสเตียน ฟรีดริช เชินไบน์ (Christian Friedrich Schönbein) นักเคมีชาวเยอรมัน โดยเขาตั้งชื่อก๊าซตามภาษากรีกคำว่า ozein ซึ่งแปลว่ากลิ่น หลังจากนั้น เครื่องผลิตโอโซนเครื่องแรกได้ถูกผลิตโดย วอน ซีเมนต์ (Von Siemens) ในกรุงเบอร์ลิน (Berlin)[3]
โอโซนเข้มข้นมีสีฟ้าที่อุณหภูมิและความดันมาตรฐาน (Standard Temperature and Pressure; STP) เมื่ออุณหภูมิลดลงถึง -112&nbsp;°C โอโซนจะเป็นเป็นของเหลวสีน้ำเงิน และเมื่ออุณหภูมิลดต่ำกว่า -193&nbsp;°C ก็จะกลายเป็นของแข็งสีดำ
มนุษย์ได้นำโอโซนไปใช้ประโยชน์ในหลาย ๆ ด้าน เช่น นำไปใช้เป็นสารตั้งต้นในการผลิตเคมีภัณฑ์ นำไปใช้เป็นสารซักฟอก ใช้ฆ่าแบคทีเรีย เป็นต้น แก๊สโอโซนจัดเป็นก๊าซพิษ การสูดดมแก๊สโอโซนเป็นอันตรายต่อระบบทางเดินหายใจ ซึ่งแตกต่างจากคำว่าโอโซนที่บางครั้งถูกใช้ในบริบทของการท่องเที่ยวหรือการพักผ่อนหย่อนใจ เช่นในวลีว่า "สูดโอโซน", "รับโอโซน" หรือ "แหล่งโอโซน" เป็นต้น ถือว่าเป็นการใช้โอโซนผิดความหมาย เพราะความจริงแล้วโอโซนมีความเป็นพิษต่อมนุษย์ บริเวณที่มีโอโซนมากในประเทศไทย ได้แก่ นิคมอุตสาหกรรมแก่งคอย นิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด และย่านถนนสีลมในกรุงเทพมหานคร คำว่าโอโซนที่คนจำนวนมากใช้กันผิด ๆ ก็คือ ไปใช้ในเชิงการสื่อความหมายถึงออกซิเจนหรืออากาศบริสุทธิ์ซึ่งดีต่อระบบการหายใจ โดยไม่รู้ความจริงว่าแท้จริงแล้วแก๊สโอโซนมีความเป็นพิษสูงและมีอันตรายต่อสุขภาพ
==อ้างอิง==
3. 3.0 https://www.lenntech.com/library/ozone/history/ozone-history.htm
 
เคมีสิ่งแวดล้อม
ตัวออกซิไดซ์
ออกซิเจน
แก๊สเรือนกระจก
สารฆ่าเชื้อ
วันสิ้นปี

วันสิ้นปี คือ วันสุดท้ายของปีซึ่งตรงกับวันที่ 31 ธันวาคม ตามปฏิทินกริกอเรียน ทางการกำหนดให้เป็นวันหยุดราชการ คืนวันนี้จะมีการจัดงานนับถอยหลังเพื่อเข้าสู่วันขึ้นปีใหม่ในเวลาเที่ยงคืนตามเมืองใหญ่ทั่วโลกซึ่งเกิดขึ้นไม่พร้อมกัน โดยมักมีการจุดพลุเฉลิมฉลองและการอยู่ร่วมกันในครอบครัว
==แอฟริกา==
==อเมริกา==
==เอเชีย==
==ยุโรป==
==ตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ==
==โอเชียเนีย==
==เพลงที่เกี่ยวข้อง==
"ออลด์แลงไซน์"  โรเบิร์ต เบิร์นส์.
"อิแมจิน" จอห์น เลนนอน
"1999" พรินซ์
"ดิสโก้ 2000" พัลป์
"อันดีฟร็อยเดอ" ลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน
"ไฟร์เวิร์ก" เคที เพร์รี
== ดูเพิ่ม ==
==อ้างอิง==
วันสำคัญ
ปฏิทิน
การฉลองปีใหม่
สาริกา กิ่งทอง

สาริกา กิ่งทอง ( สาลิกา ก็เรียก )( เมษายน พ.ศ. 2492 - พ.ศ. 2540) เป็นนักร้องลูกทุ่งหญิงชื่อดังคนหนึ่งของประเทศไทย และถือกันว่าเป็นขุนพลเพลงลูกทุ่งหญิงจากแดนใต้คนแรกๆของประเทศ เธอเป็นบุตรสาวของนายจูเลี่ยม กิ่งทอง ศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดง (หนังตะลุง) ปี 2535 และนายหนังตะลุงชื่อดังของจังหวัดชุมพร (ปัจจุบันได้รับยกย่องว่าเป็นศิลปินเมืองสุราษฎร์ธานี เพราะถิ่นฐานที่ตั้งของท่านอยู่ที่ อ.บ้านส่องจังหวัดสุราษฎร์ธานี) โดยสาริกามีผลงานเพลงดังติดหูคนไทยมากมายหลายเพลง และโด่งดังมาจากเพลง "แต๋วจ๋า"
== ประวัติ ==
สาลิกา กิ่งทอง ชื่อจริงว่า สาลิกา ล้ำเลิศสกุล [กิ่งทอง]นามสกุลเดิม เกิดเมื่อวันศุกร์ เดือนเมษายน พ.ศ. 2492 ที่ตำบลบ้านควน อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร มีชื่อเล่นว่า ติ๋ว  มีพี่น้อง 10 คน จากภรรยา 5 คนของครูจูเลี่ยม กิ่งทอง เธอสร้างความตื่นตะลึงขนานใหญ่ให้กับวงการเพลงลูกทุ่งเมืองไทยเมื่อประมาณ 30 ปีก่อน เมื่อผู้เป็นบิดาจัดตั้งวงดนตรีลูกทุ่งชื่อคณะ สาริกา กิ่งทอง และเปิดทำการแสดงทั่วไป สาริกาได้รับความสนใจจากแฟนเพลงมากมาย โดยสาเหตุส่วนหนึ่งที่ทำให้เธอเป็นที่จับตามองนั้น นอกจากผลงานเพลงชื่อ “ แต๋วจ๋า” และอื่นๆ จะเป็นที่ติดอกติดใจแฟนเพลงไม่น้อยแล้ว ก็เป็นเพราะความสงสัยของแฟนเพลงทั่วประเทศว่า สาริกาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายกันแน่ เพราะแม้เนื้อหาเพลง “แต๋วจ๋า “ และ เพลงอื่นๆของสาริกา จะเป็นบทเพลงสำหรับนักร้องชาย และหลายเพลงก็เป็นการร้องในทำนองเกี้ยวพาราสีผู้หญิง ตัวสาริกาเองก็อยู่ในเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายแบบนักร้องชาย ทว่าน้ำเสียง และหน้าตาท่าทางของเธอออกไปผู้หญิงมากกว่า จนในที่สุด หลังจากที่สงสัยกันมานาน ก็มีการเปิดเผยออกมาว่า สาริกาเป็นผู้หญิง และในการเปิดการแสดง ต้องมีการใช้ผ้าพันทรวงอก เพื่อปิดบังสัญลักษณ์ความเป็นสตรีของเธอ
== ผลงาน ==
ผลงานเพลงของสาริกานั้น มากมายหลายเพลงเกิดจากการประพันธ์ของผู้เป็นบิดา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เพลงที่ได้รับความนิยมจากแฟนเพลงมากที่สุด ไม่ว่าจะเป็น “ แต๋วจ๋า “ , “ แสนหวังเหวิด “  , “ ทำพรือมันเล่า “ ,“ หนุ่มล่องซุง" และ “นิราศรักพุมเรียง” นอกจากนั้น ครูจูเลี่ยม ยังทำหน้าที่ควบคุมการร้องของลูกสาวหัวใจชายคนนี้เองด้วย  สำหรับเพลง”แสนหวังเหวิด” ที่ประพันธ์ทั้งคำร้องและทำนองโดยครูจูเลี่ยมนั้น ได้รับการยกย่องให้เป็นเพลงลูกทุ่งดีเด่นในงานกึ่งศตวรรษเพลงลูกทุ่งไทยด้วย
ในส่วนของเพลง "แต๋วจ๋า" ที่ถือว่าเป็นผลงานที่ฮิตที่สุดของสาริกานั้น ในช่วงที่เพลงกำลังดัง ก็เคยมีคนนำเพลงนี้ไปปรับเนื้อร้องใหม่ พร้อมกับให้ชื่อใหม่ว่า "ตุ๊จ๋า" (ตุ๊ เป็นนามเดิมของ จอมพลประภาส จารุเสถียร)  เพื่อใช้ขับร้องในการชุมนุมขับไล่เผด็จการของขบวนการนักศึกษาและประชาชนยุคเมื่อกว่า 30 ปีที่ผ่านมา
ผลงานที่เป็นที่รู้จัก
แต๋วจ๋า
แสนหวังเหวิด
ทำพรือมันเล่า
รินดาที่รัก
นิราศรักพุมเรียง
หนุ่มล่องซุง
สุราษฎร์แห่งความหลัง
ตัวอย่างเลว
หัวใจจัดสรร
หมอนข้าง
ผ้าขาวม้า
ชีวิตสาริกา
คิดเสียว่าตายจากกัน
== ตำนานถูกสานต่อ ==
สาลิกา กิ่งทอง เสียชีวิตเมื่อปี 2540 ด้วยโรคมะเร็งเต้านม และหลายปีหลังจากที่เธอจากโลกนี้ไป เพลง
”นิราศรักพุมเรียง “ ที่ร้องไว้ ก็เพิ่งได้รับการร้องแก้  โดยเมื่อปี 2549 รัชนก ศรีโลพันธุ์ นักร้องลูก
ทุ่งชาวใต้รุ่นใหม่ได้ร้อง"เพลงรอที่พุมเรียง “ เพื่อแก้เพลงของสาริกา เพราะตอนที่ครูสลา คุณวุฒิ
วางแผนสร้างนักร้อง ได้ติดต่อขอให้ครูจูเลี่ยม ช่วยแต่งเพลงแก้"นิราศรักพุมเรียง" ให้
== อ้างอิง ==
นักร้องหญิงชาวไทย
นักร้องลูกทุ่งหญิงชาวไทย
บุคคลจากอำเภอหลังสวน
คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (Faculty of Fine and Applied Art, Prince of Songkla University)
== ประวัติ ==
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์มีแผนการจัดตั้งคณะในสาขาศิลปกรรมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540 โดยใช้ชื่อว่า “โครงการจัดตั้งคณะวิจิตรศิลป์” ซึ่งได้ผ่านความเห็นชอบจากทบวงมหาวิทยาลัยเรียบร้อย หลังจากนั้น เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2543 ที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยได้มีมติเห็นชอบให้เปลี่ยนชื่อเป็น "โครงการจัดตั้งคณะศิลปกรรมศาสตร์" และได้นำเสนอต่อทบวงมหาวิทยาลัย เพื่อนำเสนอเข้าที่ประชุมคณะรัฐมนตรีเพื่อจัดตั้งเป็นคณะหนึ่งของมหาวิทยาลัยต่อไป
คณะศิลปกรรมศาสตร์ได้รับการจัดตั้งขึ้นโดยเป็นหน่วยงานในกำกับที่ขอใช้งบประมาณแผ่นดิน ซึ่งบริหารงานแบบรวมศูนย์ คือ ไม่แบ่งออกเป็นภาควิชา แต่ได้กำหนดให้เป็นสาขาวิชาแทน โดยเริ่มรับนักศึกษารุ่นแรกในปีการศึกษา 2545 ในสาขาวิชาทัศนศิลป์ และสาขาวิชาศิลปะการแสดง และเปิดสอนในสาขาวิชาศิลปะประยุกต์ ในปีการศึกษา 2546
คณะผู้บริหารคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ชุดปัจจุบัน ประกอบด้วย
== ทำเนียบคณบดี ==
{|class="toccolours"
|-
! width = "200px" style="background: gold; color:black;"| คณบดี
! width = "250px" style="background: gold; color:black;"| ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง
|-
| 1. รศ.วันเนาว์ ยูเด็น
| พ.ศ. 2543-2547
|-
| 2. อ.รอฮีม นิยมเดชา
| พ.ศ. 2547-2551
|-
| 3. ผศ.พิเชษฐ์ เปียร์กลิ่น
| พ.ศ. 2551-2555
|-
| 4. รศ.ระวีวรรณ ชอุ่มพฤกษ์
| พ.ศ. 2555-2559, พ.ศ. 2559-2560 (รักษาการ)
|-
| 5. ผศ.ดร.นภดล ทิพยรัตน์
| พ.ศ. 2560-2564
|-
| 6. ผศ.ศิริชัย พุ่มมาก
| พ.ศ. 2565-ปัจจุบัน
|-
|}
== หลักสูตร ==
คณะศิลปกรรมศาสตร์ จัดการเรียนการสอนในสาขาวิชาดังนี้
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
สงขลานครินทร์
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
จักรพรรดิแห่งอินเดีย

จักรพรรดิแห่งอินเดีย เป็นพระอิสริยยศที่พระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักรใช้ในการปกครองอนุทวีปอินเดียสมัยบริติชราช
18 ปีหลังจากรัฐสภาสหราชอาณาจักรได้ตราพระราชบัญญัติรัฐบาลอินเดีย ค.ศ. 1858 รัฐบาลของนายกรัฐมนตรีเบนจามินได้ถวายพระอิสริยยศ "จักรพรรดิแห่งอินเดีย" ให้กับสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ในปี 1876
หลังจากที่สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียเสด็จสวรรคต สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 พระราชโอรสเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรและจักรพรรดิแห่งอินเดีย และพระอัครมเหสีของพระองค์ สมเด็จพระราชินีอเล็กซานดรา ก็ได้รับพระอิสริยยศทั้งพระราชินีแห่งสหราชอาณาจักรและจักรพรรดินีแห่งอินเดีย
เมื่อพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรจะทรงลงพระปรมาภิไธยในเอกสารใดๆที่เกี่ยวข้องกับบริติชอินเดีย จะมีการเติม R I ลงท้ายพระปรมาภิไธย (R ย่อจากภาษาละตินว่า Rex/Regina และ I จาก Imperator/Imperatrix) แต่ถ้าเป็นการลงพระปรมาภิไธยในเอกสารใดๆที่ไม่เกี่ยวข้องกับอินเดีย จะเติมท้ายเพียงแค่ R เท่านั้น พระมหากษัตริย์และพระอัครมเหสีที่ทรงดำรงพระราชอิสริยยศเป็นจักรพรรดิและจักรพรรดินีแห่งอินเดียพระองค์สุดท้ายคือ สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 และสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระราชชนนี ซึ่งในรัชกาลของพระองค์ มีการแบ่งบริติชราชออกเป็นประเทศปากีสถานและประเทศอินเดียเมื่อปี 1947 พระราชอิสริยยศจักรพรรดิแห่งอินเดียจึงถูกยกเลิกมานับแต่นั้น
แม้พระราชอิสริยยศจักรพรรดิแห่งอินเดียจะถูกยกเลิกไปเมื่อ 18 สิงหาคม 1947 แต่พระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักรก็ยังทรงมีพระราชสถานะเป็นพระเจ้าแผ่นดินของประเทศอินเดียไปจนถึงปี 1950 และเป็นพระเจ้าแผ่นดินของประเทศปากีสถานไปจนถึง 1956
==รายพระนามจักรพรรดิ/จักรพรรดินีแห่งอินเดีย==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
 
พระมหากษัตริย์อังกฤษ
ประมุขแห่งรัฐอินเดีย
คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี (Faculty of Political Science, Prince of Songkhla University, Pattani Campus)
== ประวัติ ==
คณะรัฐศาสตร์ มีประวัติศาสตร์ยาวนานมา 38 ปี เป็นมหาวิทยาลัยที่มีการสอนวิชารัฐศาสตร์แห่งแรกในพื้นที่ภาคใต้ และในปัจจุบันคณะรัฐศาสตร์ยังเป็นคณะที่มีบทบาทสำคัญในการศึกษาและแก้ไขปัญหาความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย
เดิมรัฐศาสตร์มีฐานะเป็นเพียงวิชาโทและสนับสนุนวิชาของเอกพัฒนาสังคมและเอกภูมิศาสตร์ พ.ศ. 2521 มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้พิมพ์เอกสารหลักสูตร เปิดรับนักศึกษาใหม่ผิดพลาด โดยระบุว่ามีวิชาเอกรัฐศาสตร์อยู่ด้วย จึงมีนักศึกษาจำนวน 34 คนเรียนวิชาเอกนี้ พอเข้ามาศึกษาแล้ว ช่วงเทอม 2 ปรากฏว่า อาจารย์นิภา ไชยเศวต แจ้งว่ายังไม่ได้ขอหลักสูตรเปิดเป็นวิชาเอกรัฐศาสตร์ นักศึกษาทั้ง 34 คน จึงส่งรายชื่อถึง อ.มาเนาะ ยูเด็น เพื่อร้องเรียนในเรื่องดังกล่าว เดือนมกราคม พ.ศ. 2523 ขีดเส้นตายให้นักศึกษาจำเป็นต้องเลือกวิชาเอก โดยได้รับการกดดันจากฝ่ายบริหารมหาวิทยาลัย และอาจารย์บางท่านในคณะด้วย จึงทำให้เหลือผู้ตั้งใจจริงเพียง 7 คน ปลายปี พ.ศ. 2524 หลังจากที่เข้าไปเจรจาทั้งกับทางคณะ และมหาวิทยาลัย ร่วมประชุมกันหลายหน โดยมีอาจารย์ที่ช่วยเหลืออย่างเต็มที่ และเต็มใจ คือ อาจารย์ กวี ศิริธรรม (ปัจจุบันเสียชีวิตแล้ว) อาจารย์พีรยศ ราฮิมมูลา อาจารย์มาเนาะ ยูเด็น และอาจารย์วันเนาว์ ยูเด็น โดย อาจารย์ พีรยศ ได้รับมอบหมายให้แก้ไขปัญหาดังกล่าว จึงเดินทางไปเสนอหลักสูตร ที่ทบวงมหาวิทยาลัย ยกฐานะของรัฐศาสตร์ให้เป็นวิชาเอก โดยแบ่งรัฐศาสตร์ เป็น 2 แผน คือ แผน ก. รัฐศาสตร์ทั่วไป และแผน ข. รัฐศาสตร์ท้องถิ่นจังหวัดชายแดนภาคใต้ โดยให้เหตุผลว่า จังหวัดปัตตานีเป็นพื้นที่พิเศษ รัฐศาสตร์ของปัตตานีจึงควรมีอะไรที่พิเศษด้วย ทางทบวงมหาวิทยาลัย จึงยอมรับหลักสูตรดังกล่าว และได้รับการอนุมัติตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมาและได้มีการปรับปรุงหลักสูตรดังกล่าว เมื่อปี พ.ศ. 2537
ต่อมาได้มีการจัดตั้งคณะรัฐศาสตร์เป็นหน่วยงานภายในมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ที่จัดตั้งขึ้นตามมติที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยในการประชุมครั้งที่ 279 (3/2548) เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 เพื่อให้เป็นคณะที่เชื่อมโยงการปกครองกับวัฒนธรรมท้องถิ่นภาคใต้ เพื่อทำหน้าที่ผลิตบัณฑิต ทำการวิจัย บริการวิชาการ และทำนุบำรุงศิลปะและวัฒนธรรม โดยเน้นการเรียนการสอนสาขาวิชาการปกครอง นโยบายสาธารณะ และความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ที่เชื่อมโยงกับวัฒนธรรมท้องถิ่น และสอดคล้องกับสภาพการเมือง การปกครอง เศรษฐกิจ และสังคม ในพื้นที่ภาคใต้ โดยได้ตัดโอนอัตราอาจารย์จำนวน 6 อัตรา จากแผนกวิชาเอกรัฐศาสตร์ภาควิชาสังคมศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2548 และในภาคการศึกษา 1/2549 ได้ตัดโอนหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต วิชาเอกรัฐศาสตร์ และนักศึกษาชั้นปีที่ 1 สาขาวิชารัฐศาสตร์ จำนวน 94 คน มาสังกัดคณะรัฐศาสตร์
== หลักสูตรที่เปิดสอน ==
จัดการเรียนการสอนจำนวน 1 หลักสูตร ดังนี้
== สัญลักษณ์ ==
สัญลักษณ์
สัญลักษณ์ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ได้แก่ "สิงห์น้ำเงิน"
คำกลอน
รัฐศาสตร์พึ่งผยองครรลองธรรม
รัฐศาสตร์ชี้นำทางสุขสม
รัฐศาสตร์นำประโยชน์สู่สังคม
รัฐศาสตร์กรมสงขลานครินทร์"
สีประจำคณะ
 สีดำ
== ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง ==
อาทิตยา พรหมคุณ (รุ่น 1) นางสาวไทยจักรวาลประจำปี พ.ศ. 2523
ธีรเทพ ศรียะพันธ์ อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดปัตตานี และอดีตผู้ว่าราชการจังหวัดจันทบุรี
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
สงขลานครินทร์
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เป็นคณะลำดับที่ 2 ต่อจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เปิดรับนักศึกษารุ่นแรกเมื่อ พ.ศ. 2511
== ประวัติ ==
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ได้รับอนุมัติให้จัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2509 โดยมีคณะวิศวกรรมศาสตร์เป็นคณะแรก ที่เปิดสอนในปี พ.ศ. 2510 โดยใช้อาคารเรียน ของคณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยมหิดล กรุงเทพมหานคร ต่อมา คณะศึกษาศาสตร์ ได้เปิดสอนเป็นคณะที่สอง เมื่อปีที่ พ.ศ. 2511 รับนักศึกษารุ่นแรก จำนวน 60 คน เป็นนักศึกษาสาขาวิทยาศาสตร์ จำนวน 35 คน และสาขาศิลปศาสตร์ จำนวน 25 คน ใช้อาคารเรียนร่วมกับคณะวิศวกรรมศาสตร์ ที่กรุงเทพมหานคร ต่อมาได้ย้ายมาเรียนที่ ตำบลรูสะมิแล อำเภอเมือง จังหวัดปัตตานี เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2511 (ซึ่งมหาวิทยาลัยได้กำหนด วันดังกล่าว เป็น วันรูสะมิแล) มีอาจารย์จำนวน 11 คน โดยมี ศาสตราจารย์นพ ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา เป็นคณบดีคนแรก คณะศึกษาศาสตร์ นับเป็นคณะแรกของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ที่เปิดสอน ในภาคใต้
ในระยะแรก คณะศึกษาศาสตร์ มีวัตถุประสงค์ผลิตครูระดับปริญญาตรี ที่สอน ระดับมัธยมศึกษา ในเขต 14 จังหวัดภาคใต้ และเพื่อ ขยายการศึกษาระดับอุดมศึกษา ในวิชาการศึกษา ออกไปสู่ส่วนภูมิภาคให้สอดคล้อง กับนโยบายของรัฐ ตามแผนพัฒนาภาคใต้ พร้อมกันนั้นจะร่วมมือกับชุมชนในการปรับปรุงการศึกษา และยกระดับวิทยฐานะ ของครูอาจารย์ให้สูงขึ้นด้วย ปีการศึกษา 2511 เป็นปีแรกที่ คณะศึกษาศาสตร์ เปิดทำการสอน ในสาขาวิชาเอกคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ทั่วไป ภาษาอังกฤษ ภาษาไทยและสังคมศาสตร์ ต่อมาคณะศึกษาศาสตร์ ขยายภารกิจเพื่อตอบสนอง ความต้องการของสังคม ตามศักยภาพและความพร้อม
== ทำเนียบคณบดี ==
{|class="toccolours"
|-
! width = "200px" style="background: Orangered; color:white;"| คณบดี
! width = "250px" style="background: Orangered; color:white;"| ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง
|-
| 1. ศ.ดร.นพ ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา
| พ.ศ. 2511 - 2515
|-
| 2. ศ.จำเริญ เจตนเสน
| พ.ศ. 2515 - 2517 และ พ.ศ. 2523 - 2527
|-
| 3. รศ.ดร.ชำนาญ ณ สงขลา
| พ.ศ. 2517 - 2521
|-
| 4. ผศ.ปรีชา ป้องภัย
| พ.ศ. 2521 - 2523
|-
| 5. รศ.ดร.วัน เดชพิชัย
| พ.ศ. 2527 - 2531
|-
| 6. รศ.ดร.ไสว เลี่ยมแก้ว
| พ.ศ. 2531 - 2535
|-
| 7. ผศ.ดร.อนันต์ ทิพยรัตน์
| พ.ศ. 2535 - 2539
|-
| 8. ผศ.ดร.วิรัตน์ ธรรมาภรณ์
| พ.ศ. 2539 - 2543
|-
| 9. รศ.ดร.สุวิมล เขี้ยวแก้ว
| พ.ศ. 2543 - 2547
|-
| 10. ผศ.ดร.วสันต์ อติศัพท์
| พ.ศ. 2547 - 2551
|-
| 11. รศ.ดร.ชุมศักดิ์ อินทร์รักษ์
| พ.ศ. 2551 - 2554
|-
| 12. ผศ.สมปอง ทองผ่อง (รักษาการ)
| พ.ศ. 2554 - 2554 (4 เดือน)
|-
| 13. ผศ.ดร.ณัฐวิทย์ พจนตันติ
| พ.ศ. 2554 - 2558
|-
| 14. รศ.ดร.เอกรินทร์ สังข์ทอง
| พ.ศ. 2558 - ปัจจุบัน
|-
|}
== คณะผู้บริหาร ==
== ส่วนงาน ==
ตามร่างข้อบังคับมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ว่าด้วยการแบ่งส่วนงานภายในมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ พ.ศ. ... คณะศึกษาศาสตร์ มีการแบ่งส่วนงานระดับสาขาวิชาและเทียบเท่าสาขาวิชา ดังนี้
สาขาวิชาการสอนวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ศึกษา
สาขาวิชาการเรียนรู้ การสอนและหลักสูตร
สาขาวิชาวิจัยทางการศึกษาและจิตวิทยาทางการศึกษา
สาขาวิชาการบริหารและเทคโนโลยีการศึกษา
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (ฝ่ายประถมศึกษา)
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (ฝ่ายมัธยมศึกษา)
สำนักงานคณบดี
== หลักสูตร ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
สงขลานครินทร์
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ได้ก่อตั้งขึ้นเป็นคณะที่ 3 ในวิทยาเขตปัตตานี โดยโอนภาควิชาวิทยาศาสตร์ และภาควิชาคหกรรมศาสตร์ จากคณะศึกษาศาสตร์ มาสังกัดคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และภาควิชาที่โอนมาสังกัดคณะใหม่ ได้เปลี่ยนชื่อภาควิชาวิทยาศาสตร์ทั่วไป เป็นภาควิชาวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ โดยเปิดสอนนักศึกษารุ่นแรกของคณะ ในปีการศึกษา 2528 สาขาเทคโนโลยีการยาง จำนวน 11 คน นอกจากนี้คณะฯ ยังรับผิดชอบในการสอนนักศึกษาของคณะศึกษาศาสตร์ คือ ศษ.บ. (คหกรรมศาสตร์), วท.บ(ศึกษาศาสตร์) โปรแกรมวิชาเอกสาขาคณิตศาสตร์ เคมี ชีววิทยา ฟิสิกส์ วิทยาศาสตร์ทั่วไป วิชาโทสาขาต่าง ๆ และหมวดวิชาศึกษาทั่วไป (กลุ่มวิชาคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์) ให้ทุกคณะในวิทยาเขตปัตตานี
หลังจากการจัดตั้งคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2528 จนถึงปัจจุบันได้พัฒนาการเปิดสาขาต่าง ๆ ตามลำดับดังนี้
ระดับปริญญาตรี
พ.ศ. 2528 เปิดสอนสาขาวิชาเทคโนโลยียาง
พ.ศ. 2531 เปิดสอนสาขาวิชาเทคโนโลยีการประมง
พ.ศ. 2533 เปิดสอนสาขาวิชาคณิตศาสตร์ประยุกต์
พ.ศ. 2535 เปิดสอนสาขาวิชาคหกรรมศาสตร์
พ.ศ. 2538 เปิดสอนสาขาวิชาวิทยาศาสตร์การอาหารและโภชนาการ
* สาขาวิชาเทคโนโลยีการเกษตร
* สาขาวิชาเคมี-ชีววิทยา
พ.ศ. 2542 เปิดสอนสาขาวิชาเคมีอุตสาหกรรม
พ.ศ. 2546 เปิดสอนสาขาวิชาฟิสิกส์ สาขาวิชาเทคโนโลยีการประมง (ผลิตภัณฑ์ประมง)
== หลักสูตร ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 
สงขลานครินทร์
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
99

99 (เก้าสิบเก้า) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 98 (เก้าสิบแปด) และอยู่ก่อนหน้า 100 (หนึ่งร้อย)
== คำเติมนำหน้า ==
ภาษากรีก - enneaenneaconta-
ภาษาละติน - novemnoveginti-
== ความหมาย ==
99 เป็นเลขอะตอมของ ไอน์สไตเนียม
== ในทางคณิตศาสตร์ ==
99 คือจำนวนนับตัวที่ 9 ที่มีตัวเลขซ้ำกันทุกหลัก
99 คือผลรวมของจำนวนกำลังสาม ของจำนวนนับที่เรียงกัน 3 ลำดับ ดังนี้
99 = 2^3+3^3+4^3
== ดูเพิ่ม ==
เก้าสิบเก้า (เกมไพ่)
จำนวนเต็ม
เทพเจ้าแห่งโอลิมปัส

ในเทพปกรณัมกรีก เทพเจ้าแห่งโอลิมปัส (θεοί του Ολύμπου) เป็นเทพเจ้าหลักของศาสนากรีกโบราณ โดยมากถือว่าประกอบด้วยซูส ฮีรา โพไซดอน ดิมีเทอร์ อะธีนา อะพอลโล อาร์ทิมิส แอรีส แอโฟรไดที ฮิฟีสตัส เฮอร์มีส และเฮสเตียหรือไดอะไนซัส บางครั้งรวมเฮดีสและเพอร์เซฟะนีเป็นส่วนหนึ่งของสิบสองเทพโอลิมปัสด้วย แต่โดยทั่วไปไม่นับเฮดีส เพราะพระองค์ประทับอย่างถาวรในโลกบาดาลและไม่เคยเสด็จเยือนยอดเขาโอลิมปัส บางครั้งนับรวมเฮราคลีสและอัสคลิปิอุสเช่นกัน
== รายพระนาม ==
==วงศ์วานและเครือญาติ==
== เชิงอรรถ ==
== อ้างอิง ==
Burkert, Walter, Greek Religion, Wiley-Blackwell, 1991. ISBN 978-0-631-15624-6.
Chadwick, John, The Mycenaean World, Cambridge University Press, 1976. ISBN 9780521290371.
Dowden, Ken, "Olympian Gods, Olympian Pantheon", in A Companion to Greek Religion, Daniel Ogden editor, John Wiley & Sons, 2010. ISBN 9781444334173.
Hansen, William, William F. Hansen, Classical Mythology: A Guide to the Mythical World of the Greeks and Romans, Oxford University Press, 2005. ISBN 9780195300352.
Müller, Karl Otfried, Ancient Art and Its Remains: Or, A Manual of the Archaeology of Art, translated by John Leitch, B. Quaritch, 1852.
Pache, Corinne Ondine, "Gods, Greek" in The Oxford Encyclopedia of Ancient Greece and Rome, Volume 3, Oxford University Press. 2010. ISBN 9780195170726.
Smith, Tyler Jo, Dimitris Plantzos, A Companion to Greek Art, editors Tyler Jo Smith, Dimitris Plantzos, John Wiley & Sons, 2012. ISBN 9781118273371.
Thomas, Edmund, "From the pantheon of the gods to the Pantheon of Rome" in Pantheons: Transformations of a Monumental Idea, editors Richard Wrigley, Matthew Craske, Ashgate Publishing, Ltd., 2004. ISBN 9780754608080.
ยัติภังค์

ยัติภังค์ หรือ เครื่องหมายขีด (hyphen) เป็นเครื่องหมายวรรคตอนสากลอย่างหนึ่ง มีลักษณะเป็นขีดแนวนอนสั้น ๆ กลางบรรทัด ยาวไม่เกิน 2 ตัวอักษร หากยาวกว่านั้นจะเรียกว่ายัติภาค
== การใช้งาน ==
ใช้รวมคำต่างชนิดกัน เพื่อใช้เป็นส่วนขยายหรือเพื่อให้เกิดคำใหม่ นิยมใช้ในภาษาอังกฤษและภาษาละตินอื่น ๆ
* twentieth-century invention
* cold-hearted person
* award-winning show
สามารถใช้เป็นตัวแบ่งพยางค์ในการอ่านคำ
* ยัติภังค์ อ่านว่า ยัด-ติ-พัง
* syllabification = syl-lab-i-fi-ca-tion
ใช้เขียนไว้เมื่อสุดบรรทัดและจำเป็นต้องแยกคำออกจากกัน เนื่องจากเนื้อที่จำกัดหรือแยกตามฉันทลักษณ์ ในทางคอมพิวเตอร์เรียกว่า ยัติภังค์เผื่อเลือก (soft hyphen)
ศาลภาษีอากรกลางตัดสินคดีนายเรืองไกร ลีกิจวัฒนะฟ้องเจ้า-
พนักงานประเมินภาษีส่งเงินภาษีรับโอนหุ้นคืนโดยไม่ชอบ โดยศาลวินิจ-
ฉัยว่าการขายหุ้นที่ได้มาจากการซื้อนอกตลาดหลักทรัพย์ ในตลาด-
หลักทรัพย์ ...
{|
|-
| &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ปางเมื่อพระองค์ปรมพุท-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; || ธวิสุทธศาสดา
|-
| ตรัสรู้อนุตรสมา- || ธิ ณ โพธิบัลลังก์
|-
| ขุนมารสหัสพหุพา- || หุวิชาวิชิตขลัง
|-
| ขี่คีริเมขละประทัง || คชะเหี้ยมกระเหิมหาญ
|}
ภาษาไทยใช้ยัติภังค์ในการอ้างถึงสระ เพื่อให้มองเห็นการวางตำแหน่งของสระ โดยสมมติให้ยัติภังค์เป็นพยัญชนะใด ๆ และอ่านเหมือนมี อ เป็นพยัญชนะต้น (บางเบราว์เซอร์อาจมองไม่เห็นรูปสระบนและล่าง)
* -ะ -า -ิ -ี -ื -ึ -ุ -ู เ-ะ เ- แ-ะ แ- ฯลฯ
ภาษาไทยใช้ยัติภังค์แทนการบอกถึงการประมาณช่วงค่า หรือการบอกต้นทางไปยังปลายทาง อ่านว่า ถึง สามารถใช้ยัติภาคแทนได้ในกรณีที่เป็นข้อความยาว
* มือถือรุ่นนี้ราคาทั่วไป 8000-9000 บาท
* ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 304 (ปากเกร็ด - นครราชสีมา)
ในทางคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ ยัติภังค์สามารถใช้แทนการลบ หรือจำนวนติดลบ โดยจะเขียนให้ยาวกว่าปกติเล็กน้อย
* 3 − 2 = 1
* ศูนย์องศาสัมบูรณ์อยู่ที่ −273 องศาเซลเซียส
== อักขระยูนิโคด ==
จากเดิมในรหัสแอสกี ยัติภังค์และเครื่องหมายลบใช้สัญลักษณ์ตัวเดียวกันคือ (-) ที่ตำแหน่ง 0x2D แต่สำหรับรหัสยูนิโคด ได้แยกสองเครื่องหมายนี้ออกจากกัน โดยยัติภังค์อยู่ที่ U+2010 (‐) และเครื่องหมายลบอยู่ที่ U+2212 (−) แต่ก็ยังคงอักขระตัวเดิมไว้ที่ U+002D เพื่อให้ยังสามารถรองรับและเข้ากันได้กับรหัสแอสกี
นอกจากนี้ยังมีสัญลักษณ์ ยัติภังค์เผื่อเลือก (soft hyphen) ที่ตำแหน่ง U+00AD ซึ่งจะปรากฏเป็นเครื่องหมายขีดเมื่อมีการตัดคำที่ตำแหน่งที่ใส่ไว้ หากไม่มีการตัดคำจะไม่ปรากฏ และมีสัญลักษณ์ ยัติภังค์แบบไม่ตัดคำ (non-breaking hyphen) ที่ U+2011 (‑) เพื่อบังคับระบบคอมพิวเตอร์ว่าไม่ให้ตัดคำที่เครื่องหมายขีด ซึ่งทำงานคล้ายกับ เว้นวรรคแบบไม่ตัดคำ (non-breaking space)
== อ้างอิง ==
ยัติภังค์
นิพจน์ปรกติ

นิพจน์ปรกติ (regular expression สามารถย่อได้เป็น regexp หรือ regex) ในวิทยาการคอมพิวเตอร์ คือ สตริงที่อธิบายถึงรูปแบบของสตริงตามโครงสร้างรูปแบบที่กำหนด นิพจน์ปรกตินั้นใช้อยู่แพร่หลายในโปรแกรมประเภท Text editor ในการค้นหาและปรับเปลี่ยนข้อความ ภาษาโปรแกรมหลายภาษายังรองรับการใช้นิพจน์ปรกติสำหรับการจัดการและปรับเปลี่ยนสตริง
== ภาพรวม ==
นิพจน์ปรกติ ใช้อธิบายรูปแบบสตริง ซึ่งการอธิบายมักจะกระชับและรัดกุมโดยที่ไม่ต้องอธิบายเป็นรายชื่อทั้งหมด ยกตัวอย่างเช่นคำว่า ปกติ และ ปรกติ สามารถอธิบายได้ว่า "ป(ร?)กติ" ซึ่งส่วนใหญ่มีโครงสร้างการใช้ดังนี้:
=== การสร้างทางเลือก ===
;|
เครื่องหมายขีดตั้ง ใช้สำหรับสร้างทางเลือกที่จะใช้ค้นหานิพจน์ เช่น "express|expand" มีความหมายว่า express หรือ expand
=== การจัดกลุ่ม ===
;( )
วงเล็บ ใช้ในการกำหนดลำดับและขอบเขตของนิพจน์ เช่น "ex(pres|pan)sion" มีความหมายว่า expression หรือ expansion
=== การบอกจำนวน ===
;?
ปรัศนี ใช้บ่งบอกว่ามีนิพจน์ก่อนหน้านี้จำนวน 0 หรือ 1 นิพจน์ (มีนิพจน์หรือไม่มีก็ได้) เช่น "ปร?กติ" มีความหมายว่า ปกติ หรือ ปรกติ
;*
เครื่องหมายดอกจัน ใช้บ่งบอกว่ามีนิพจน์ก่อนหน้านี้จำนวน 0 นิพจน์หรือมากกว่า เช่น "go*gle" มีความหมายว่า ggle gogle google gooogle เป็นต้น
;+
เครื่องหมายบวก ใช้บ่งบอกว่ามีนิพจน์ก่อนหน้านี้จำนวน 1 นิพจน์หรือมากกว่า เช่น "go+gle" มีความหมายว่า gogle google gooogle เป็นต้น แต่ไม่เท่ากับ ggle
;{n}
วงเล็บปีกกาใช้บ่งบอกว่าต้องมีนิพจน์ก่อนหน้านี้จำนวน n นิพจน์ เช่น "go{5}gle" มีความหมายว่า gooooogle เพียงตัวเดียว
;{m,n}
วงเล็บปีกกาที่มีจุลภาคข้างใน ใช้บ่งบอกว่าต้องมีนิพจน์ก่อนหน้านี้จำนวน m นิพจน์ถึง n นิพจน์ เช่น "go{2,4}gle" มีความหมายว่า google gooogle และ goooogle หากไม่ระบุตัวเลข n จะหมายถึงต้องมีนิพจน์จำนวนตั้งแต่ m นิพจน์เป็นต้นไป
=== การระบุตำแหน่ง ===
;^
เครื่องหมายหมวก ใช้เขียนเป็นตัวแรกสุดของนิพจน์ปรกติ เพื่อบ่งบอกว่านิพจน์ที่ต้องการค้นหาอยู่ต้นบรรทัดหรือต้นสตริงเท่านั้น สามารถใช้คู่กับ $
;$
เครื่องหมายสกุลเงิน ดอลลาร์ ใช้เขียนเป็นตัวท้ายสุดของนิพจน์ปรกติ เพื่อบ่งบอกว่านิพจน์ที่ต้องการค้นหาอยู่ท้ายบรรทัดหรือท้ายสตริงเท่านั้น สามารถใช้คู่กับ ^
=== การระบุช่วงอักขระ ===
;[ ]
วงเล็บเหลี่ยม ใช้เขียนแทนอักขระหนึ่งตัวที่อยู่ในขอบเขต ซึ่งระบุไว้ภายในวงเล็บ เช่น "[bcdf]an" มีความหมายว่า ban can dan และ fan
;^
เครื่องหมายหมวก ใช้เขียนภายในวงเล็บเหลี่ยมเป็นตัวแรก เพื่อบ่งบอกว่าเป็นอักขระหนึ่งตัวที่ไม่ได้อยู่ในขอบเขต เช่น "[^bcdf]an" มีความหมายว่า aan ean gan han ian เป็นต้น
;-
ยัติภังค์ ใช้เขียนภายในวงเล็บเหลี่ยมระหว่างอักขระสองตัว เพื่อบ่งบอกว่าเป็นอักขระหนึ่งตัวที่มีรหัสแอสกีหรือยูนิโคดอยู่ในช่วงนั้น เช่น "[a-z]an" มีความหมายว่า aan ban can เรื่อยไปจนถึง zan
=== เครื่องหมายอื่นๆ ===
;.
มหัพภาค ใช้บ่งบอกว่าอักขระในตำแหน่งนั้นของนิพจน์จะเป็นตัวอักษรอะไรก็ได้ เช่น ".an" มีความหมายว่า aan ban can 0an 1an -an เป็นต้น
;\
แบ็กสแลช ใช้ระบุ escape character หรือสัญลักษณ์ที่ต้องการใช้ในนิพจน์ แต่ซ้ำกับสัญลักษณ์ที่กล่าวมาทั้งหมดด้านบน เช่น "[0-9]\.[0-9]\$" มีความหมายว่า 2.3$ 9.0$ 1.7$ เป็นต้น
โดยเครื่องหมายต่างๆ สามารถสร้างนิพจน์ปรกติที่ซ้ำซ้อนและมีประสิทธิภาพสูงได้ ซึ่งคล้ายกับการสร้างนิพจน์คณิตศาสตร์นั้นเอง
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นิพจน์ปรกติในดอตเน็ต
ทดสอบการค้นหานิพจน์ปรกติด้วยจาวาสคริปต์
ภาษารูปนัย
การเขียนโปรแกรม
เทรนต์ กรีน

เทรนต์ กรีน (Trent Green) เกิดเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1970 เป็นควอเตอร์แบ็ก มือหนึ่งของแคนซัสซิตี ชีฟส์ ที่มีหมายเลข 10 ติดหลัง
ผู้เล่นอเมริกันฟุตบอล