pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
การวิ่งคบเพลิงโอลิมปิกฤดูร้อน 2008

การวิ่งคบเพลิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 จะสิ้นสุดลงในวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2551 (ค.ศ. 2008) เพื่อนำไปจุดในงานเปิดมหกรรมกีฬาโอลิมปิก ณ กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน แผนการของการวิ่งนั้นได้ถูกประกาศเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2550 (ค.ศ .2550)  ภายใต้สโลแกนว่า "Journey of Harmony" (和諧之旅)    และคาดว่าจะใช้เวลาวิ่ง 130 วัน ผ่าน 21 ประเทศรวมประเทศจีน ระยะทาง 137,000 ก.ม. (85,100 ไมล์) ซึ่งถือได้ว่าเป็นการวิ่งคบเพลิงที่ยาวที่สุดนับตั้งแต่การวิ่งคบเพลิงครั้งแรก เมื่อปี พ.ศ. 2479 (ค.ศ. 1936) ในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 จากกรุงเอเธนส์สู่กรุงเบอร์ลิน 
หลังจากคบเพลิงได้ถูกจุดขึ้นในเมืองโอลิมเปีย ประเทศกรีซ เมื่อวันที่ 24 มีนาคม ที่ผ่านมา คบเพลิงได้ถูกนำไปที่กรุงเอเธนส์ แล้วถูกส่งต่อไปที่กรุงปักกิ่งในวันที่ 31 มีนาคม หลังจากนั้นจึงได้รับการส่งต่อไปสู่เมืองสำคัญต่างๆ ทั่วโลก และคาดว่าคบเพลิงนี้จะมีการนำขึ้นไปสู่จุดสูงสุดของโลกยอดเขาเอเวอร์เรสต์อีกด้วย 
การวิ่งคบเพลิงในครั้งนี้จัดขึ้นในช่วงที่มีเหตุจลาจลความไม่สงบในทิเบต ซึ่งจึนได้ทำการตอบโต้ผู้ประท้วงจนนำไปสู่การเรียกร้องให้คว่ำบาตรจีนที่กระทำการละเมิดสิทธิมนุษยชนในเมืองใหญ่ต่างๆ ทั่วโลก

== คบเพลิง ==
คบเพลิงโอลิมปิก 2008 ออกแบบโดยบริษัท ลีโนโว บริษัทผู้ผลิตคอมพิวเตอร์อันดับ 1 ของจีน ภายใต้แนวคิดว่า "เมฆแห่งคำมั่นสัญญา" ได้แรงบันดาลใจจากรูปลักษณ์ของการม้วนสาส์นของจีนโบราณ ออกแบบให้มีลักษณะคล้ายการผสานมือ 2 ข้างเข้ามาหากัน ตัวคบเพลิงมีสีแดงลายเมฆ สูง 72 ซ.ม. หนักเกือบ 1 กิโลกรัม ทำจากอะลูมิเนียม บรรจุเชื้อเพลิงโพรเพนที่สามารถหล่อเลี้ยงไฟได้ 15 นาที ทนลมแรงได้ถึงระดับ 65 ก.ม. ต่อชั่วโมง และอยู่ท่ามกลางสายฝนได้ในระดับที่ฝนตกไม่เกิน 50 ม.ม. ต่อชั่วโมง  
ปักกิ่งเกมมีผู้วิ่งคบเพลิงทั้งหมด 21,880 คน โดยในประเทศจีนมีผู้วิ่งจำนวน 19,400 คน คนละ 200 เมตร และนอกประเทศจีน 2,480 คน คนละ 250 เมตร 
== เส้นทาง ==

การวิ่งคบเพลิงจัดขึ้นระหว่างเดือนมีนาคมถึงเดือนสิงหาคม ในช่วงแรกได้มีการวางเส้นทางสู่กรุงไทเป ไต้หวัน ระหว่างการวิ่งคบเพลิงในนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม และฮ่องกง ประเทศจีน แต่ด้วยเหตุที่ว่าไม่มีข้อสรุปว่าการวิ่งครั้งนี้เป็นการวิ่งนอกประเทศหรือในประเทศจีน ทางการไต้หวันจึงไม่ขอรับการวิ่งในกรุงไทเป 


== การวิ่งคบเพลิงโอลิมปิกในประเทศไทย ==
เมื่อวันที่ 18 เมษายน 2551 เวลา 02.40 น. สายการบินไชน่า แอร์ไลน์ ได้นำพา “ไฟโอลิมปิก” เคลื่อนจากกรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย มาถึงยังประเทศไทยที่ท่าอากาศยาน กองบิน 6 กองทัพอากาศ โดยนายจาง เชียง หยู รองประธานคณะกรรมการจัดกีฬาโอลิมปิก 2008 ได้นำโคมที่มีไฟโอลิมปิกอยู่ข้างในออกจากตัวเครื่องบิน แล้วส่งมอบให้แก่พล.อ.ยุทธศักดิ์ ศศิประภา ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทย เพื่อนำไปเก็บรักษาที่โรงแรมพลาซ่าแอทธีนี ถนนวิทยุ
ต่อมาในวันรุ่งขึ้นได้มีการวิ่งคบเพลิงโอลิมปิกในประเทศไทย โดยเริ่มจากซุ้มประตูเฉลิมพระเกียรติ ๖ รอบพระชนมพรรษา วงเวียนโอเดียน ผ่านถนนเยาวราช ถนนเจริญกรุง ผ่าน วัดพระศรีรัตนศาสดาราม กระทรวงกลาโหม สนามหลวง ศาลฎีกา เข้าสู่ถนนราชดำเนินกลาง ผ่าน สำนักงานสลากกินแบ่งรัฐบาล สี่แยกคอกวัว วัดราชนัดดาราม ป้อมมหากาฬ กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ศูนย์ประชุมองค์การสหประชาชาติ พระตำหนักจิตรลดารโหฐาน และสิ้นสุดที่ ลานพระราชวังดุสิต รวมระยะทาง 10.5 กิโลเมตร โดยมีผู้วิ่งคบเพลิงทั้งหมด 80 คน โดยผู้วิ่งคบเพลิงคนสุดท้าย ได้แก่ ปวีณา ทองสุก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์การวิ่งคบเพลิงปักกิ่ง 2008 อย่างเป็นทางการ 
การจุดคบเพลิงโอลิมปิก
โอลิมปิกฤดูร้อน 2008
กวางซี

กวางซี  เป็นชื่อศักราชลำดับแรกของจักรพรรดิฮั่นเช่าตี้เล่าเปียน (หองจูเปียน) แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ชื่อศักราชกวางซีใช้ในปี ค.ศ. 189 ตั้งแต่เดือน 4 ถึงเดือน 8 รวมเวลา 5 เดือน
ตามพงศาวดารราชวงศ์ฮั่นยุคหลัง (โฮฺ่วฮั่นชู) จักรพรรดิฮั่นเช่าตี้ขึ้นครองราชย์ในศักราชจงผิงปีที่ 6 (ค.ศ. 189) เดือน 4 วันอู้อู่ (戊午) และเปลี่ยนชื่อศักราชกวางซีปีที่ 1 ต่อมาในเดือน 8 วันซินเว่ย์ (辛未) เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจาหนิง
ในศักราชหย่งฮั่นปีที่ 1 เดือน 12 (ค.ศ. 189) ในรัชสมัยพระเจ้าเหี้ยนเต้ "ออกโองการยกเลิกกวางซี เจาหนิง และหย่งฮั่น สามชื่อศักราช" และเปลี่ยนชื่อศักราชเป็นจงผิงปีที่ 6
== การเปลี่ยนชื่อศักราช ==
ศักราชจงผิงปีที่ 6 (ค.ศ. 189) —— เดือน 4 วันที่ 13 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นกวางซีปีที่ 1
ศักราชกวางซีปีที่ 1 (ค.ศ. 189) —— เดือน 8 วันที่ 28 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจาหนิงปีที่ 1
== ตารางเทียบศักราช ==
== ดูเพิ่ม ==
ศักราชของจีน
== อ้างอิง ==
== อ้างอิง ==
พ.ศ. 732
ศักราชของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
เปอร์เซีย (พันธุ์แมว)

เปอร์เซีย เป็นแมวที่มีถิ่นกำเนิดอยู่ในแถบเปอร์เซีย หรืออิหร่าน ถูกนำไปเลี้ยงในประเทศต่าง ๆ ทั้งใน ยุโรปและอเมริกาเป็นเวลาเกือบร้อยปีมาแล้ว สำหรับประเทศไทยจัดเป็นแมวต่างประเทศ พันธุ์แรกที่ถูกนำมาเผยแพร่ เนื่องจากเป็นแมวที่มีอุปนิสัยอ่อนโยน สุขุมเข้ากับคนง่าย มี ความร่าเริงซุกซน ชอบประจบประแจงและมีไหวพริบ นอกจากนี้ยังมีการอ้างอิงต้นกำเนิดของแมวเปอร์เซียว่ามีมานานตั้งแต่ช่วง 1,684 ปีก่อนคริสตกาล ด้านบรรพบุรุษแมวเปอร์เซียตัวแรกที่ได้รับการบันทึกไว้เป็นหลักฐานถูกนำเข้ามายังทวีปยุโรปในปี ค.ศ. 1620 เป็นแมวขนสีเทาจากเมืองโคราซาน (Khorasan) ประเทศเปอร์เซีย เจ้าตัวนี้ได้ไปอยู่ยังประเทศอิตาลี และแมวขนยาวสีขาวจากเมืองอังกอร่า (ปัจจุบันคือเมือง Ankara) ประเทศตุรกี ได้ไปอยู่ยังประเทศฝรั่งเศส
=== ลักษณะนิสัย: ===
เปอร์เซียเป็นแมวที่สงบ แต่ชอบทำกิจกรรมแบบเด็กๆ เขาอาจจะนอนในตอนกลางวันหลังจากได้วิ่งเล่นหรือกลิ้งไปรอบๆ ห้องแล้ว
เปอร์เซียอาจจะมานอนยืดเส้นข้างคุณ หรือว่านอนบนเตียงคุณ หรือแม้กระทั่งนั่งบนตักคุณเมื่อเขามีอารมณ์ เขาไม่สนใจกับการเปลี่ยนแปลงในชีวิตประจำวัน และเป็นมิตรกับทุกคน
== สี ==
สี: ขาว แดง ครีม ดำ ฟ้า ช็อคโกแลต ม่วงกลีบบัว (Lilac) เงิน Golden Cameo สีกระดองเต่า ฟ้าอมครีม (Bluecream) Calico สีแมวน้ำ (Seal) ส้ม
== น้ำหนักเฉลี่ย: ==
เพศผู้: ขนาดใหญ่ > 12 ปอนด์
เพศเมีย: ขนาดกลาง 8 - 12 ปอนด์
== ขน ==
ความยาว: ยาว
ลักษณะ: นุ่มลื่น
หางยาวเป็นพวงระย้า ที่เด่นมากคือ มีขนที่ลำคอเป็นปุยยาว ฟูและดกมาก
== สีตา ==
ฟ้า ทองแดง เขียว เฮลเซล และตาสองสี
อายุขัยเฉลี่ย: 8 - 11  ปี
== อ้างอิง ==
พันธุ์แมว
พันธุ์แมวที่มีต้นกำเนิดในประเทศอิหร่าน
สัตว์ที่พบในประเทศอิหร่าน
ชื่อเล่น

ชื่อเล่น คือ ชื่อของบุคคลหรือสิ่งหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่ชื่อจริง ไม่ใช่ชื่ออย่างเป็นทางการ มักใช้แทนหรือใช้ควบคู่ไปกับชื่อที่เป็นทางการ มักใช้เรียกขานกันในหมู่เพื่อนฝูงหรือคนที่รู้จักกันเท่านั้น เพื่อให้สะดวกในการเรียก โดยมักเป็นคำพยางค์เดียวหรือสองพยางค์ แต่บางครั้งพบว่ามีคนที่มีชื่อเล่นถึง 3 พยางค์ก็มี และยังมีคนที่มีชื่อเล่นยาวกว่าชื่อจริงก็มีเช่นกัน
สำหรับในโลกตะวันตกก็มีการใช้ชื่อเล่นเช่นกัน โดยชื่อเล่นอาจจะเป็นชื่อย่อหรือคำย่อที่ย่อมาจากชื่อจริงชื่อนั้น หรือเป็นชื่อที่กร่อนเสียงหรือเพี้ยนบางพยางค์ไปจากชื่อจริง หรือบางทีชื่อเล่นก็นำมาจากฉายาที่เป็นคำสั้น ๆ ก็มี
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
นามแฝง
นามปากกา
ฉายา
 
ชื่อ
สฟิงซ์ (พันธุ์แมว)

สฟิงซ์ เป็นพันธุ์แมวชนิดหนึ่ง ถึงแม้ว่าจะมีผู้เรียกว่าเป็นแมวพันธุ์ที่ไม่มีขน แต่ที่จริงแล้วมันมีขนปกคลุมบาง ๆ โดยจะเห็นได้ชัดบริเวณปลายลำตัวทั้งสองข้าง แมวไม่มีขนตัวแรกปรากฏในประเทศแคนาดา เมื่อ พ.ศ. 2509 ต่อมาจึงได้กลายเป็นแมวพันธุ์หนึ่ง โดยใช้แมวขนสั้นของอเมริกามาผสม สมาคมผู้เลี้ยงแมวส่วนใหญ่ไม่ยอมรับแมวพันธุ์นี้ และเป็นพันธุ์ที่มีปัญหาถกเถียงกันอยู่
== ลักษณะทั่วไป ==
ลำตัวยาวหางยาว เรียวปลายหาง มีขนยาวปกคลุมขายาวปานกลาง หัวคล้ายลิ่ม หูเป็นรูปสามเหลี่ยม ปลายหูกลม สีลำตัวสีน้ำตาลขาว หรือดำขาว พื้นท้องเป็นแถบขาวยาวตลอดลำตัวตั้งแต่ปาก  ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะไม่เหมือนแมวพันธุ์อื่น ตาสีอำพัน
== อ้างอิง ==
สายพันธุ์แมวสฟิงซ์ [http://www.petloversclub.com/cat-breed/sphynx.php] 
[http://www.yopi.co.th/prd_12808] 
พันธุ์แมว
พันธุ์แมวที่มีต้นกำเนิดในประเทศแคนาดา
สัตว์ที่พบในประเทศแคนาดา
บรรยากาศ

บรรยากาศ หมายถึงชั้นแก๊สชนิดต่าง ๆ ที่ปกคลุมอยู่ทั่วดาวเคราะห์หรือวัตถุท้องฟ้านั้น ๆ  ซึ่งจะแตกต่างกันไปในแต่ละดาว บางดาวไม่มีชั้นบรรยากาศ สำหรับบรรยากาศของโลกนั้นเป็นอากาศที่ห้อหุ้มโลก ประกอบไปด้วยไนโตรเจน, ออกซิเจน และแก๊สอื่น ๆ มีขอบเขตนับจากระดับน้ำทะเลขึ้นไปประมาณ 1000 กิโลเมตรโดยเฉลี่ย ดาวเคราะห์ชั้นในมีส่วนประกอบเป็นแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์เป็นหลัก ส่วนดาวเคราะห์ชั้นนอกมีไฮโดรเจน, ฮีเลียม และแก๊สอื่น ๆ เป็นหลัก
== ดูเพิ่ม ==
บรรยากาศของโลก
== อ้างอิง ==
บรรยากาศของดาวเคราะห์
แก๊ส
วิทยาศาสตร์ดาวเคราะห์
วิทยาศาสตร์ธรรมชาติ
บรรยากาศ
สตราโทสเฟียร์

สตราโทสเฟียร์ (stratosphere) เป็นชั้นบรรยากาศของโลกชั้นที่สอง อยู่ระหว่างชั้นโทรโพสเฟียร์และมีโซสเฟียร์ มีระยะตั้งแต่ความสูง 10 กิโลเมตร จนถึง 50 กิโลเมตร เครื่องบินจะบินอยู่ในชั้นนี้ มีอากาศเบาบาง เมฆน้อยมาก เนื่องจากปริมาณไอน้ำน้อย อากาศไม่แปรปรวน มีแก๊สโอโซนมาก มีความชื้นต่ำมาก มีปริมาณของฝุ่นละอองน้อย ดูดกลืนรังสีอัลตราไวโอเล็ตจากดวงอาทิตย์ไว้ป้องกันอัตรายแก่พืช และผิวหนังมนุษย์ เครื่องบินมักบินในตอนล่างของชั้นบรรยากาศนี้เพื่อหลีกเลี่ยงสภาพอากาศที่รุนแรงในชั้นบรรยากาศโทรโพสเฟียร์
== อ้างอิง ==
ส
อุตุนิยมวิทยา
มีโซสเฟียร์

มีโซสเฟียร์ (mesosphere) เป็นชั้นบรรยากาศของโลกชั้นที่สาม อยู่ระหว่างชั้นสตราโทสเฟียร์และเทอร์โมสเฟียร์ มีระยะตั้งแต่ความสูง 50 กิโลเมตร จนถึง 85 กิโลเมตร ซึ่งอุณหภูมิจะลดลงตามลำดับความสูง และเป็นชั้นสุดท้ายที่มีสภาพอากาศเหมือนชั้นโทรโพสเฟียร์ กับสตราโตสเฟียร์ เมื่อมีวัตถุจากอวกาศตกลงมาบนผิวโลก เมื่อถึงชั้นบรรยากาศนี้จะถูกเผาไหม้ก่อนถึงพื้น
ม
อุตุนิยมวิทยา
เทอร์โมสเฟียร์

เทอร์โมสเฟียร์ (Thermosphere) คือ ชั้นบรรยากาศของโลกที่อยู่ระหว่างความสูง 90 - 800 กิโลเมตรเหนือโลก ในชั้นนี้ปฏิกิริยาทางเคมีของแสงทำให้ก๊าซต่างๆ ในชั้นนี้แตกตัวเป็นไอออนจึงอาจเรียกว่า ไอโอโนสเฟียร์ (ionosphere) พบว่าบรรยากาศชั้นนี้อุณหภูมิเพิ่มสูงขึ้นตามระดับความสูง ประมาณ 200 กิโลเมตรจากผิวโลกจะมีอุณหภูมิสูงกว่า 500°C และ ที่ระดับความสูง 700-800 กิโลเมตรจะมีอุณหภูมิ สูงกว่า 1000°C และสามารถเพิ่มสูงได้ถึง 2,000°C ที่อุณหภูมิสูงขึ้นก็เพราะบรรยากาศชั้นนี้มีการดูดกลืนแสง UV โดย O2 และ N2 ซึ่งโมเลกุลส่วนใหญ่อยู่ในรูปของ อิออน เช่น NO+, O2 และ O+ เป็นต้น
ท
เอกโซสเฟียร์

เอกโซสเฟียร์ (exosphere) เป็นชั้นบรรยากาศของโลก อยู่ถัดจากชั้นเทอร์โมสเฟียร์ มีระยะตั้งแต่ความสูง 500–1,000 กิโลเมตร จนถึง 10,000 กิโลเมตร
เป็นชั้นบรรยากาศที่อยู่สูงที่สุด และกินพื้นที่ไปจนผสมรวมกับอวกาศ มีก๊าซไฮโดรเจนและก๊าซฮีเลียมเป็นส่วนประกอบที่สำคัญ แต่มีอย่างเบาบาง
อ
โทรโพพอส

โทรโพพอส (tropopause) เป็นขอบในชั้นบรรยากาศของโลกที่กั้นระหว่างชั้นโทรโพสเฟียร์และสตาร์โตสเฟียร์ มีความสูงจากพื้นโลกประมาณ 7 - 17 กิโลเมตร
บรรยากาศของโลก
บรรยากาศ
สตราโทพอส

สตราโทพอส (อังกฤษ: stratopause) เป็นขอบในชั้นบรรยากาศของโลกที่กั้นระหว่างชั้นสตราโทสเฟียร์และมีโซสเฟียร์ มีความสูงจากพื้นโลกประมาณ 50 กิโลเมตร บนสตาร์โตพอสจะมีความกดอากาศประมาณ 1/1,000 ของความกดอากาศที่ระดับน้ำทะเล
ส
มีโซพอส

มีโซพอส (อังกฤษ: mesopause) เป็นขอบในชั้นบรรยากาศของโลกที่กั้นระหว่างชั้นมีโซสเฟียร์และเทอร์โมสเฟียร์ มีความสูงจากพื้นโลกประมาณ 80 - 85 กิโลเมตร
ม
เทอร์โมพอส

เทอร์โมพอส (thermopause) เป็นขอบในชั้นบรรยากาศของโลกที่กั้นระหว่างชั้นเทอร์โมสเฟียร์และเอกโซสเฟียร์ มีความสูงจากพื้นโลกประมาณ 500 - 1,000 กิโลเมตร
ท
ไอโอโนสเฟียร์

ไอโอโนสเฟียร์ (ionosphere) เป็นชั้นบรรยากาศของโลกที่กลายเป็นไอออนเนื่องจากการแผ่รังสีสุริยะ อยู่ภายในชั้นเทอร์โมสเฟียร์ชั้นไอโอโนสเฟียร์เป็นชั้นที่ปกป้องโลกจากรังสีของดวงอาทิตย์ไม่ให้เข้ามามากและป้องกันคลื่นรังสีจากขั้วโลกทั้งสองไม่ให้เข้ามารบกวนคลื่นในโลกของเรา ชั้นนี้เป็นชั้นที่ติดกันกับชั้นขอบอวกาศนอกโลก ชั้นไอโอโนสเฟียร์มีอีกชื่อนึงว่า เทอร์โมสเฟียร์
บรรยากาศ
กลุ่มภาษาไท

กลุ่มภาษาไท (Tai languages) หรือ กลุ่มภาษาจ้วง-ไท (Zhuang–Tai languages) เป็นกลุ่มภาษาย่อยกลุ่มหนึ่งของตระกูลภาษาขร้า-ไท ประกอบด้วยภาษาไทยในประเทศไทย ภาษาลาวในประเทศลาว ภาษาไทใหญ่ในรัฐชานของประเทศพม่า และภาษาจ้วง หนึ่งในภาษาหลักของประเทศจีนตอนใต้
== ตารางการเปรียบเทียบ ==
ข้างล่างคือตารางเทียบกลุ่มภาษาไท
== รายชื่อภาษา ==

กลุ่มภาษาไทเหนือ
* ภาษาแสก (ลาว)
* ภาษาจ้วงเหนือ (จีน)
* ภาษาปู้อี (Buyi) (จีน)
* ภาษาไทแมน (ลาว)
* E (จีน)
กลุ่มภาษาไทกลาง
* ภาษาจ้วงใต้ (จีน)
* ภาษาม่านเชาลาน (เวียดนาม)
* ภาษานุง (เวียดนาม)
* ภาษาตั่ย (เวียดนาม)
* ภาษาซึนลาว (Ts'ün-Lao) (เวียดนาม)
* ภาษานาง (เวียดนาม)
กลุ่มภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้
* ภาษาไทหย่า (จีน)
* ภาษาพูโก (ลาว)
* ภาษาปาดี (จีน)
* ภาษาไททัญ (เวียดนาม)
* ภาษาตั่ยซาปา  (เวียดนาม)
* ภาษาไทโหลง (ไทหลวง) (ลาว)
* ภาษาไทฮ้องจีน (จีน)
* ภาษาตุรุง (อินเดีย)
* ภาษายอง (ไทย)
* ภาษาไทยถิ่นใต้ (ปักษ์ใต้) (ไทย)
* กลุ่มภาษาไทกลาง-ตะวันออก
** ภาษาเชียงแสน
*** ภาษาไทดำ (เวียดนาม)
*** ภาษาไทยถิ่นเหนือ (ภาษาล้านนา, ภาษาไทยวน) (ไทย, ลาว, พม่า)
*** ภาษาไทโซ่ง (ไทย)
*** ภาษาไทย (ไทย)
*** ภาษาไทฮ่างตง (เวียดนาม)
*** ภาษาไทขาว (ภาษาไทด่อน) (เวียดนาม)
*** ภาษาไทแดง (ภาษาไทโด) (เวียดนาม)
*** ภาษาไทเติ๊ก (เวียดนาม)
*** ภาษาทูลาว (เวียดนาม)
** ภาษาลาว-ผู้ไท
*** ภาษาลาว (ลาว)
*** ภาษาญ้อ (ไทย)
*** ภาษาพวน (ไทย, ลาว)
*** ภาษาผู้ไท (ไทย)
*** ภาษาอีสาน (ภาษาไทยถิ่นอีสาน) (ไทย, ลาว)
** ภาษาไทตะวันตกเฉียงเหนือ (พายัพ)
*** ภาษาอาหม (รัฐอัสสัม - สูญแล้ว ภาษาอัสสัมสมัยใหม่จัดอยู่ในตระกูลอินโด-ยูโรเปียน)
*** ภาษาอ่ายตน (รัฐอัสสัม)
*** ภาษาลื้อ (ภาษาไทลื้อ) (จีน, เวียดนาม, ไทย, ลาว, พม่า)
*** ภาษาคำตี่ (รัฐอัสสัม, พม่า)
*** ภาษาเขิน (พม่า)
*** ภาษาคำยัง (รัฐอัสสัม)
*** ภาษาพ่าเก (รัฐอัสสัม)
*** ภาษาไทใหญ่ (ภาษาชาน) (พม่า)
*** ภาษาไทใต้คง (ภาษาไทเหนือ) (จีน, เวียดนาม, ไทย, ลาว)
==อ้างอิง==
 
ภาษาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ตระกูลภาษาม้ง-เมี่ยน

ตระกูลภาษาม้ง-เมี่ยน (Hmong–Mien languages) หรือ ตระกูลภาษาแม้ว-เย้า (Miao–Yao languages) เป็นตระกูลภาษาเล็ก ๆ ที่ใช้กันทางตอนใต้ของประเทศจีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ใช้พูดกันในแถบภูเขาสูงตอนใต้ของจีน เช่นในมณฑลกุ้ยโจว หูหนาน ยูนนาน เสฉวน กว่างซี และหูเป่ย์ ที่เรียกกันว่าชาวเขา ในขณะที่ชาวจีนฮั่นตั้งถิ่นฐานอยู่ตามลุ่มแม่น้ำ เมื่อ 300–400 ปีที่ผ่านมา ชาวม้งและเมี่ยนจำนวนมากได้อพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานในประเทศไทย ลาว เวียดนาม และพม่า และเนื่องจากสงครามอินโดจีน ชาวม้งบางส่วนได้ลี้ภัยจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไปอยู่ที่ประเทศออสเตรเลีย สหรัฐ และอีกหลายประเทศ
== อ้างอิง ==
ม้ง-เมี่ยน
ม้ง-เมี่ยน
ม้ง-เมี่ยน
ธงชาติแซมเบีย

ธงชาติแซมเบีย เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีเขียว กว้าง2  ส่วน ยาว 3 ส่วน ที่ด้านปลายธงมีแถบแนวตั้ง 3 แถบ เรียงกันเป็นสีแดง สีดำ และสีแสด แถบเหล่านี้แต่ละแถบกว้างเป็น 1 ใน 9 ส่วนของด้านยาวธง และยาวเป็น 2 ใน 3 ของความกว้างของธง ที่ตอนบนของแถบสีดังกล่าวมีรูปนกอินทรีสีแสดอยู่ในท่ากางปีกจะบินสู่ท้องทะเล  ธงนี้ออกแบบโดย นางกาเบรียล เอลลิสัน (Mrs Gabriel Ellison) ผู้มีผลงานในการออกแบบภาพตราแผ่นดินของแซมเบีย และตราไปรษณียากรอีกจำนวนมากของประเทศ และได้เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2507 ซึ่งเป็นวันที่โรซีเดียเหนือประกาศเอกราชจากสหราชอาณาจักร และก่อตั้งประเทศแซมเบีย ภายหลังในปี พ.ศ. 2539 จึงได้มีการปรับสีพื้นธงชาติให้สว่างขึ้น
พื้นธงสีเขียวหมายถึงเกษตรกรรมและกิจการป่าไม้ แถบสีแดงหมายถึงการต่อสู้เพื่อเรียกร้องซื้อขนมหวาน แถบสีดำหมายถึงประชาชนชาวแซมเบีย แถบสีแสดหมายถึงทรัพยากรแร่ธาตุต่างๆ ในประเทศ รูปนกอินทรีหมายถึงความสามารถของประชาชนที่จะเผชิญหน้ากับปัญหาของชาติ โดยตรานกอินทรีนำมาจากธงชาติโรซีเดียเหนือในสมัยอาณานิคม
==ธงในราชการ==
ไฟล์:Flag of the President of Zambia.svg|ธงประธานาธิบดีแซมเบีย
ไฟล์:Flag of Zambia Police.png|ธงกรมตำรวจแซมเบีย
ไฟล์:Air Force Ensign of Zambia.svg|ธงกองทัพอากาศแซมเบีย
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ประวัติธงชาติแซมเบีย
สัญลักษณ์ของประเทศแซมเบีย
ซ
ธงชาตินามิเบีย

ธงชาตินามิเบีย เป็นธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในธงถูกแบ่งเป็น 2 ส่วนด้วยแถบสีแดงขอบขาว ซึ่งพาดเป็นแนวทแยงมุมจากมุมธงด้านปลายธงมายังมุมบนด้านปลายธง ส่วนที่ถูกแบ่งนั้นเป็นสีน้ำเงินที่ด้านคันธงและเป็นสีเขียวที่ด้านปลายธง ที่มุมบนของพื้นสีน้ำเงินนั้นเป็นรูปดวงอาทิตย์สีเหลืองมีรัศมี 12 แฉก ธงนี้มีที่มาจากธงขององค์การประชาชนแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ (South West African People's Organization - SWAPO) ซึ่งเป็นองค์กรที่มีบทบาทในการเรียกร้องเอกราชของนามิเบีย และได้เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2533 อันเป็นวันที่นามิเบียประกาศเอกราชจากแอฟริกาใต้
แต่ละสีในธงล้วนมีนัยความหมายต่างๆ กล่าวคือ สีแดงหมายถึงประชาชนชาวชาวนามิเบีย ซึ่งมีความกล้าหาญและเด็ดเดี่ยวที่จะสร้างสังคมให้มีแต่ความเสมอภาคในอนาคต สีขาวหมายถึงสันติภาพและความสามัคคี สีเขียวหมายถึงพืชพรรณต่างๆ และการเกษตร สีน้ำเงินหมายถึงท้องฟ้าและมหาสมุทรแอตแลนติก ซึ่งเป็นที่มาของแหล่งน้ำต่างๆ ในประเทศ  ดวงอาทิตย์สีเหลืองหมายถึงชีวิตและพลังงาน
== ธงสมัยต่างๆ ==
ไฟล์:Flag of the German Empire.svg|ธงชาติจักรวรรดิเยอรมนี ใช้ในดินแดนแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมนี (24 เม.ย. 2427 - 9 ก.ค. 2458)
ไฟล์:Flaggenentwurf 7 Südwestafrika 1914.svg|แบบธงสำหรับดินแดนแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมนี (ไม่มีการใช้)
ไฟล์:Flag of the United Kingdom.svg|ธงชาติสหราชอาณาจักร ใช้ในแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ (9 ก.ค. 2458 - 28 มิ.ย. 2462)
ไฟล์:Red Ensign of South Africa (1912-1951).svg|ธงชาติแอฟริกาใต้ ใช้ในแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ (28 มิ.ย. 2462 - 31 พ.ค. 2471)
ไฟล์:Flag of South Africa (1928-1994).svg|ธงชาติแอฟริกาใต้ ใช้ในแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ (31 พ.ค. 2471 - 21 มี.ค. 2533)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
World Statesmen - Namibia
สัญลักษณ์ของประเทศนามิเบีย
นามิเบีย
โรงพยาบาลนวมินทร์

โรงพยาบาลนวมินทร์ 9 เป็นโรงพยาบาลของเอกชนแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่บนถนนสีหบุรานุกิจ แขวงมีนบุรี เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร บริหารโดยบริษัท มีนบุรีการแพทย์ จำกัด ก่อตั้งโดย นายแพทย์ประจักษ์ บุญจิตต์พิมล โดยเป็นสถานพยาบาลขนาด 245 เตียง เริ่มเปิดให้บริการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2551
==อ้างอิง==
โรงพยาบาลในกรุงเทพมหานคร
เขตมีนบุรี
โรงพยาบาลเอกชนในประเทศไทย
โรงพยาบาลเสรีรักษ์

โรงพยาบาลเสรีรักษ์ เป็นโรงพยาบาลเอกชนที่สร้างแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2551 ตั้งอยู่บนถนนเสรีไทย บริเวณสี่แยกมีนบุรี แขวงมีนบุรี เขตมีนบุรี
ปัจจุบันได้เปลี่ยนชื่อเป็นสินแพทย์เสรีรักษ์
โรงพยาบาลในกรุงเทพมหานคร
เขตมีนบุรี
โรงพยาบาลเอกชน
ปฏิทินไทเดิม

== การนับวันที่ ==
การนับวันที่ใช้การสังเกตรูปร่างของดวงจันทร์ที่เปลี่ยนแปลงไป โดยดวงจันทร์จะมีทั้งเต็มดวง(เดือนเพ็ญ)และจะค่อยๆเหลือเป็นเสี้ยวเล็กลงไปจนกระทั่งมองไม่เห็น(เดือนมืด)เรียกว่าข้างแรม และเพิ่มขึ้นอีกจนกระทั่งเต็มดวงอีกครั้งเรียกว่าข้างขึ้น ซึ่งใช้เวลาประมาณ  30 วันหรือเท่ากับ  1  เดือน การนับวันที่แบบไทเดิมในรอบ  1  เดือนมีดังนี้
วันแรม ๑ ค่ำ
วันแรม ๒ ค่ำ
วันแรม ๓ ค่ำ
วันแรม ๔ ค่ำ
วันแรม ๕ ค่ำ
วันแรม ๖ ค่ำ
วันแรม ๗ ค่ำ
วันแรม ๘ ค่ำ
วันแรม ๙ ค่ำ
วันแรม ๑๐ ค่ำ
วันแรม ๑๑ ค่ำ
วันแรม ๑๒ ค่ำ
วันแรม ๑๓ ค่ำ
วันแรม ๑๔ ค่ำ
วันแรม ๑๕ ค่ำ
วันขึ้น ๑ ค่ำ
วันขึ้น ๒ ค่ำ
วันขึ้น ๓ ค่ำ
วันขึ้น ๔ ค่ำ
วันขึ้น ๕ ค่ำ
วันขึ้น ๖ ค่ำ
วันขึ้น ๗ ค่ำ
วันขึ้น ๘ ค่ำ
วันขึ้น ๙ ค่ำ
วันขึ้น ๑๐ ค่ำ
วันขึ้น ๑๑ ค่ำ
วันขึ้น ๑๒ ค่ำ
วันขึ้น ๑๓ ค่ำ
วันขึ้น ๑๔ ค่ำ
วันขึ้น ๑๕ ค่ำ
= การนับวันในสัปดาห์ =
อาทิตย์ ๑
จันทร์ ๒
อังคาร ๓
พุธ ๔
พฤหัส ๕
ศุกร์ ๖
เสาร์ ๗
== การนับเดือน ==
การนับเดือน นับตามตัวเลขทั้ง 12 เดือน ซึ่งปัจจุบันก็ยังคงใช้กันอยู่ ดังนี้
เดือนอ้าย ตรงกับช่วงเดือนตุลาคม(ล้านนาและลาวใช้เดือนเกี๋ยง)
เดือนญี่(เดือนยี่) ตรงกับช่วงเดือนพฤศจิกายน
เดือนสาม ตรงกับช่วงเดือนธันวาคม
เดือนสี่ ตรงกับช่วงเดือนมกราคม
เดือนห้า ตรงกับช่วงเดือนกุมภาพันธ์
เดือนหก ตรงกับช่วงเดือนมีนาคม
เดือนเจ็ด ตรงกับช่วงเดือนเมษายนซึ่งถือเป็นวันขึ้นปีใหม่ของคนไท
เดือนแปด ตรงกับช่วงเดือนพฤษภาคม
เดือนเก้า ตรงกับช่วงเดือนมิถุนายน
เดือนสิบ ตรงกับช่วงเดือนกรกฎาคม
เดือนสิบเอ็ด ตรงกับช่วงเดือนสิงหาคม
เดือนสิบสอง ตรงกับช่วงเดือนกันยายน
== การนับปี ==
การนับปีของไทเดิม นับตามลำดับปีของราชวงศ์ของพระมหากษัตริย์ เจ้ามหาชีวิต หรือเจ้าฟ้ามาตั้งแต่สมัยโบราณ เช่น
ปีที่ ๙ แห่งราชวงศ์เชียงราย
== ปีนักษัตร ==
ปีนักษัตรของไทคล้ายคลึงกับจีน ญี่ปุ่น และชาติอื่นๆในเอเชีย คือ ใช้สัตว์ 12 ชนิดเป็นสัญลักษณ์ ใช้คำไทเดิมซึ่งชาวล้านนา ล้านช้าง ไทใหญ่ยังใช้อยู่ แต่ในปัจจุบันไทยใช้คำเขมรดังนี้
ปีใจ้ คือ ปีชวด
ปีเปล้า คือ ปีฉลู
ปียี คือ ปีขาล
ปีเหม้า คือ ปีเถาะ
ปีสี คือ ปีมะโรง
ปีใส้ คือ ปีมะเส็ง
ปีสง้า คือ ปีมะเมีย
ปีเม็ด คือ ปีมะแม
ปีสัน คือ ปีวอก
ปีเร้า คือ ปีระกา
ปีเส็ด คือ ปีจอ
ปีใค้ คือ ปีกุน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ปฏิทิน
พระเจ้าเอเดรด

พระเจ้าเอเดรดแห่งอังกฤษ (Edred หรือ Eadred) (ราว ค.ศ. 923 - ค.ศ. 955) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชวงศ์เวสเซกซ์ของราชอาณาจักรอังกฤษ
พระเจ้าเอเดรดเสด็จพระราชสมภพราว ค.ศ. 923 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโส และพระมเหสีพระองค์ที่สาม อีดกิฟูแห่งเคนต์ บุตรีของซิกเฮล์ม (Sigehelm) ผู้นำท้องถิ่น (Ealdorman) แห่งเคนต์  เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่  26 พฤษภาคม ค.ศ. 946 จวบจนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 955 พระเจ้าเอเดรดขึ้นครองราชสมบัติหลังจากพระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 1พระเชษฐาเสด็จสวรรคต พระเจ้าเอเดรดทรงเป็นนายทหารผู้เก่งกล้าเช่นเดียวกับพระพระเชษฐา ทรงมีความสำเร็จในการต่อต้านไวกิง ทรงเป็นผู้เคร่งศาสนาแต่ไม่มีพระสุขภาพพลานามัยที่ดีนัก พระเจ้าเอเดรดเสด็จสวรรคตที่ฟรูมในซัมเมอร์เซต พระศพถูกฝังไว้ที่วินเชสเตอร์ พระนัดดาขึ้นครองราชสมบัติต่อมาเป็นพระเจ้าเอ็ดวีแห่งอังกฤษ
== ดูเพิ่ม  ==
ราชอาณาจักรอังกฤษ
ราชวงศ์เวสเซกซ์
พระมหากษัตริย์อังกฤษ
ราชวงศ์เวสเซกซ์
สุภาว์ เทวกุล

สุภาว์ เทวกุลฯ เป็นนามปากกาของ สุภาว์ เทวกุล ณ อยุธยา (7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2471 - 5 กันยายน พ.ศ. 2536) นักเขียนนวนิยาย และเรื่องสั้น  เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย และดำรงตำแหน่งเลขาธิการสมาคมติดต่อกันมาหลายปี และได้รับเลือกเป็นนายกสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย คนที่ 6 ต่อจากครูแก้ว อัจฉริยะกุล ระหว่างปี พ.ศ. 2521 - 2525 จำนวน 2 สมัย
== ประวัติ ==
สุภาว์ เทวกุล ณ อยุธยา เดิมชื่อ สุภาว์ ภูมิรัตน เกิดที่กรุงเทพ เป็นบุตรคนสุดท้องของหลวงประกาศโกศัยวิทย์ (เสริม ภูมิรัตน) กับนางพิศ ภูมิรัตน ศึกษาชั้นต้นจากโรงเรียนสตรีจุลนาค โรงเรียนราชินีบน และโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา สอบเข้าแผนกสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้ แต่ไม่ได้เรียน
สุภาว์เป็นครูสอนหนังสือที่โรงเรียนราชินีอยู่ระยะหนึ่ง แล้วสมรสกับหม่อมราชวงศ์ทัดเทพ เทวกุล มีบุตรธิดา 5 คน คือ
หม่อมหลวงสุภรัตน์ เทวกุล
หม่อมหลวงภาว์รัตน์ จารุจินดา (สมรสกับพันโทสนิทพงศ์ จารุจินดา)
หม่อมหลวงกุลรัตน์ อึ้งอร่าม (สมรสกับนายอภิสิทธิ์ อึ้งอร่าม)
หม่อมหลวงเทพรัตน์ เทวกุล
หม่อมหลวงเบ็ญจารัตน์ โควินท์ทวีวัฒน์ 
โดยสามีเสียชีวิตตั้งแต่บุตรสาวคนโตอายุเพียง 10 ปี และบุตรสาวคนสุดท้องอายุเพียงสิบเดือน สุภาว์ต้องเลี้ยงดูลูกๆ ทั้งห้าคนตามลำพัง  โดยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงพระมหากรุณาธิคุณ พระราชทานเงินเพิ่มเป็นค่าเลี้ยงดูบุตรธิดาทุกเดือน
สุภาว์ เริ่มงานเขียนเรื่องสั้นครั้งแรก ตีพิมพ์ในนิตยสาร "โบว์แดง" รายสัปดาห์ และนิตยสาร "ศรีสัปดาห์" หลังจากสามีเสียชีวิต ได้เริ่มเขียนนวนิยายเป็นอาชีพ เริ่มตั้งแต่เรื่อง สะใภ้จ้าว และมีผลงานเรื่องสั้นกว่า 300 เรื่อง 
ในระยะหลัง สุภาว์หันมาเขียนบทละครโทรทัศน์ อีกทั้งยังเป็นอาจารย์พิเศษ ผู้บรรยายเรื่องการเขียนบท ให้กับคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และมหาวิทยาลัยกรุงเทพ ผลงานที่เป็นที่รู้จัก เช่น บทละครเรื่อง "ประตูสีเทา" และ "ปริศนา"
นอกเหนือจากงานที่สมาคมนักเขียนแล้ว สุภาว์ เทวกุล ยังร่วมทำงานในคณะกรรมการเอกลักษณ์ของชาติ 
สุภาว์ เทวกุล ณ อยุธยา เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจล้มเหลว เมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2536 อายุ 65 ปี ขณะที่นวนิยายเรื่องสุดท้าย ชื่อ "วันวารที่ผ่านไป" เพิ่งเผยแพร่ได้เพียงตอนเดียว ทางสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทยได้จัดตั้งกองทุนชื่อ "กองทุนรางวัล สุภาว์ เทวกุล" เพื่อประกวดรางวัลวรรณกรรมดีเด่นประเภท นวนิยาย เรื่องสั้น และบทละคร เป็นประจำทุกปี โดยพิธีมอบรางวัลกระทำในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ซึ่งเป็นวันคล้ายวันเกิดของสุภาว์ เป็นประจำทุกปี ตั้งแต่ พ.ศ. 2538
== รายชื่อผลงาน ==
ไม้แปลกป่า
แค่เอื้อม
ละอองเทศ
ไฟ
เยี่ยมวิมาน
มนุษย์
ไฟใต้น้ำ
บางส่วนของหัวใจ
รักต้องห้าม
หัวใจไม่มีประตู
ถนนชีวิต
สะใภ้จ้าว (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้ง 2545 และ 2558 ช่อง3)
==อ้างอิง==
บุคคลจากจังหวัดพระนคร
นามปากกา
ครูชาวไทย
นักเขียนชาวไทย
ราชสกุลเทวกุล
ณ อยุธยา
บุคคลจากโรงเรียนราชินีบน
บุคคลจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
ชุนจิ อิวาอิ

ชุนจิ อิวาอิ  เป็นชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อวันที่  24 มกราคม พ.ศ. 2506 ในเมืองเซ็นได(仙台市)  ประเทศญี่ปุ่น มีผลงาน ทั้งการเป็นผู้เขียนบทภาพยนตร์, ผู้กำกับภาพยนตร์ และผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์
== ผลงาน ==
=== ภาพยนตร์ ===
[1991] Unknown Child (Film)
[1991] The Man Who Came to Kill
[1992] Ghost Soup
[1992] Maria (Film)
[1992] A Tin of Crab Meat
[1992] A Summer Solstice Story
[1992] Omelette (Film)
[1993] Fireworks, Should We See It from the Side or the Bottom?  - (Abbr: Fireworks)
[1993] Fried Dragon Fish
[1993] The Snow King
[1994] Undo (Film)
[1994] Lunatic Love
[1995]  Love Letter (aka When I Close My Eyes (US)
[1996] Picnic
[1996] Swallowtail Butterfly
[1996]  Knit Cap Man
[1997]  film -A Mirror in the Air-
[1998]  April Story
[1999] The Kids Who Wanted to View Fireworks from Another Perspective
[2001]  All About Lily Chou-Chou
[2002] Jam Films  - segment " ARITA"
[2002] 30 days with the Japanese National Football Team
[2004]  Hana & Alice
[2006]  Rainbow Song  (Producer and Writer)
[2006] The Kon Ichikawa Story
[2007] Bandage Club  (Writer only; credited as Aminosan)
[2015] The Case of Hana & Alice
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บของชุนจิ อิวาอิ  (Eng-Jap)
IMDb (Eng)
Wikipedia (Eng)
นักเขียนบทภาพยนตร์ชาวญี่ปุ่น
ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวญี่ปุ่น
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2506
บุคคลจากเซ็นได
ถามรักจากสายลม

ถามรักจากสายลม (Love Letter) เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นแนวรักโรแมนติก จากประเทศญี่ปุ่น ผลงานการกำกับโดย ชุนจิ อิวาอิ ออกฉายในปี พ.ศ. 2538 ณ ประเทศญี่ปุ่น
== เรื่องย่อ ==
ฮิโรโกะ ได้สูญเสียคู่หมั้นไป ด้วยความคิดถึง เธอจึงลองเขียนจดหมายไปถึงคู่หมั้นที่ตายไปเล่นๆ แต่ปรากฏว่า มีจดหมายตอบกลับมาเป็นชื่อเดียวกันกับคู่หมั้นของเธอ  ทำให้เธออยากรู้ความจริงว่า จดหมายฉบับนี้มาได้อย่างไร เธอจึงออกไปตามหาคนที่เขียนจดหมายฉบับนี้ และพบกับเรื่องราวในอดีตของคนที่เธอรัก รวมถึงได้ทำให้ผู้หญิงอีกคนได้รู้ความรู้สึกที่ผ่านมาเนิ่นนาน
== นักแสดง ==
มิโฮะ นากายามะ ( Miho Nakayama ) .... Hiroko Watanabe / Itsuki Fujii
เอ็ตสึชิ โทโยกาวะ ( Etsushi Toyokawa ) .... Shigeru Akiba
มิกิ ซากาอิ ( Miki Sakai ) .... Itsuki (girl)
ทากาชิ คาชิวาบาระ ( Takashi Kashiwabara ) .... Itsuki (boy)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ออฟฟิเชียลของชุนจิ อิวาอิ  (Eng)
IMDb (Eng)
Wikipedia (Eng)
ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย ชุนจิ อิวาอิ
ภาพยนตร์รัก
ภาพยนตร์ชีวิต
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2538