pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
อากาศยานลำเลียงแบบที่ 13 ของกองทัพอากาศไทย

แอร์บัส เอ310-324 "หมูอ้วน" เป็นอากาศยานลำเลียงแบบที่ 13 (บ.ล.13) ในฝูงบิน 602 รอ. ของกองทัพอากาศไทย โดยได้เริ่มเข้าประจำการในวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2534 ได้รับการจดทะเบียน HS-TYQ และกำหนดหมายเลขหางเป็น 60202
เครื่องบินบ.ล.13 จัดซื้อโดยงบประมาณของกองทัพอากาศ เมื่อปี 2534 เดิมใช้หมายเลข 44-444 มีรหัสเรียกขานว่า "วิหกตองสี่" ภายหลังเปลี่ยนไปใช้หมายเลข 60201 ภายหลังการประจำการกับกองทัพอากาศ 27 ปี เครื่องบินลำดังกล่าวก็ได้ปลดประจำการลงเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2559
== การใช้งาน ==
บ.ล. 13 ถูกใช้งานในเครื่องบินลำเลียงสำหรับกองทัพอากาศ และเคยใช้เป็นเครื่องบินพระที่นั่งสำรอง เครื่องบินได้ปลดประจำการลงเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2559 และได้ถูกจัดเก็บไว้ที่ท่าอากาศยานตาคลีจนถึงปัจจุบัน
== อากาศยาน ==
แอร์บัส เอ310-324 ทะเบียน HS-TYQ (MSN 591) เป็นรุ่นหนึ่งของอากาศยานตระกูลเอ310 ของแอร์บัส เครื่องบินลำนี้ใช้เครื่องยนต์แพรตแอนด์วิทนีย์ พีดับเบิลยู4156เอ จำนวน 2 เครื่องโดยเครื่องบินมีอายุประมาณ 31.9 ปี และถูกส่งมอบให้กองทัพอากาศในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2534
=== ข้อมูลจำเพาะ ===
กำลังเครื่องยนต์ : 52,000 ปอนด์
ความยาวปีก :  144 ฟุต
ความยาว :  152 ฟุต 4 นิ้ว
ความสูง :  51 ฟุต
น้ำหนักเครื่องเปล่า :  79.5 ตัน
น้ำหนักขึ้นบินสูงสุด :  157 ตัน
ความเร็วสูงสุด :  0.84 มัค
เพดานบิน :  41,000 ฟุต
== อ้างอิง ==
เครื่องบินแอร์บัส
อแอร์บัส เอ 310-324
อิลยูชิน อิล-38

อิลยูชิน อิล-38  (Ilyushin Il-38)  อิล-38 (เมย์) เป็นเครื่องบินที่ได้รับการพัฒนามาจากเครื่องบินโดยสารเทอร์โบใบพัด 4 เครื่องยนต์แบบ อิล-18
อิล-38 เริ่มบินเป็นครั้งแรกในช่วงระหว่างปี 1967-1968 เริ่มประจำในกองทัพเรือโซเวียตในต้นปี 1970
== รายละเอียด อิลยูชิน อิล-38 ==
ผู้สร้าง โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต ปัจจุบันคือบริษัทอิลยูชิน
ประเภท ลาดตระเวนทางทะเล พิสัยบินไกล เจ้าหน้าที่ 12 นาย
เครื่องยนต์ เทอร์โบใบพัด ลีฟเชนโก เอแอล-20 เอ็ม ให้กำลังเครื่องละ 4,250 แรงม้า 4 เครื่อง
กางปีก 37.4 เมตร
ยาว 39.92 เมตร
สูง 10.17 เมตร
พี้นที่ปีก 140 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 36,287 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 63,500 กิโลกรัม
อัตราเร็วเดินทางขั้นสูง 645 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 4,570 เมตร
อัตราเร็วเดินทางปกติ 595 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 610 เมตร
พิสัยบินลาดตระเวน 400 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 610 เมตร
พิสัยบินไกลสุด 7,240 กิโลเมตร
บินทน 12 ชั่วโมง
อาวุธ ลูกระเบิดน้ำลึก ตอร์ปิโดนำวิถี ในห้องเก็บอาวุธภายในลำตัว
== อ้างอิง ==
เครื่องบินลาดตระเวน
อิลยูชิน อิล-62

อิลยูชิน ไอแอล-62  (Ilyushin Il-62)  อิลยูชิน ไอแอล-62 บินครั้งแรกในเดือน มกราคม ค.ศ. 1963 เริ่มรับผู้โดยสารในการสายการบินแอโรฟลอต เมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1967 อิล-62 เป็นเครื่องบินเจ๊ตพิสัยบินไกลแบบแรกของสหภาพโซเวียต
อิล-62 เอ็ม ปรากฏตัวครั้งแรกในงานแสดงการบินที่ปารีส ซึ่งไอแอล-62 เอ็มเป็นรุ่นที่ให้เครื่องยนต์แรงขับสูงขึ้นและจุผู้โดยสารได้มากขึ้น
== รายละเอียด อิลยูชิน อิล-62 ==
ผู้สร้าง: โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต ปัจจุบันคือสำนักงานอิลยูชิน
ประเภท: เจ๊ตโดยสาร พิสัยบินไกล เจ้าหน้าที่ 5 นาย อัตราผู้โดยสารสูงสุด 198 ที่นั่ง
เครื่องยนต์: เทอร์โบแฟน โซโลวีเอฟ ดี-30 เคยู ให้แรงขับเครื่องละ 11,500 กิโลกรัม 4 เครื่อง
กางปีก: 43.2 เมตร
พื้นที่ปีก: 279.6 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า: 69,400 กิโลกรัม
น้ำหนักบรรทุกสูงสุด: 23,000 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 162,000 กิโลกรัม
อัตราเร็วเดินทาง: 850-900 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 10,000-12,000 เมตร
อัตราไต่: 1079 เมตร/นาที
เพดานบินเดินทางปกติ: 10,000-12,000 เมตร
พิสัยบินเมื่อบรรทุกสูงสุด: 8,000 กิโลเมตร
พิสัยบินเมื่อบรรทุกเชื้อเพลิงสูงสุด: 10,000 กิโลเมตร
== อ้างอิง ==
เครื่องบินอิลยูชิน
อากาศยานเชิงพาณิชย์
อิลยูชิน อิล-86

อิลยูชิน อิล-86  (Ilyushin Il-86)  อิล-86 เป็นเครื่องบินเจ๊ตโดยสารลำตัวกว้างแบบแรกของสหภาพโซเวียต เป็นผลงานของเกนริค วาซิลเลวิช นาวาชือลอฟ (ภาษารัสเซีย Ге́нрих Васи́льевич Новожи́лов) หัวหน้าสำนักงานอิลยูชิน ซึ่งได้รับการคัดเลือกและชนะเครื่องบินคู่แข่งจาก ตูโปเลฟ และ อันโตนอฟ เครื่องต้นแบบ อิล-86 บินเป็นครั้งแรกในวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1976 และใช้รับผู้โดยสารโดยสารการบินแอโรฟลอต ใน ค.ศ. 1979
== อิลยูชิน อิล-86 ==
ผู้สร้าง: โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต ปัจจุบันคือสำนักงานอิลยูชิน
ประเภท: เจ๊ตโดยสารลำตัวกว้างเจ้าหน้าที่ 3-4 นาย อัตราผู้โดยสารสูงสุด 350 คน
เครื่องยนต์: เทอร์โบแฟน คุซเนทซอฟ เอ็นเค-86 ให้แรงขับเครื่องละ 13,000 กิโลกรัม 4 เครื่อง
กางปีก: 48.06 เมตร
ยาว: 59.54 เมตร
สูง: 15.81 เมตร
พื้นที่ปีก: 329.8 ตารางเมตร
น้ำหนักบรรทุกสูงสุด: 42,000 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 206,000 กิโลกรัม
อัตราเร็วเดินทางขั้นสูง: 950 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 9,000 เมตร
อัตราเร็วเดินทางไกล: 900 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 11,000 เมตร
ระยะทางวิ่งขึ้น-ร่อนลง: 2,300-2,600 เมตร
พิสัยบินเมื่อมีภารกรรมบรรทุกสูงสุด: 2,350 กิโลเมตร
พิสัยบินเมื่อบรรทุกเชื้อเพลิงเต็มที่: 4,600 กิโลเมตร
== อ้างอิง ==
เครื่องบินอิลยูชิน
อากาศยานเชิงพาณิชย์
โทไดจิ

โทไดจิ  เป็นวัดพุทธในเมืองนาระ ประเทศญี่ปุ่น ศาลาหลวงพ่อโต (ไดบุตสึเด็ง) ของวัดนี้ได้รับการบันทึกว่าเป็นอาคารไม้ที่ใหญ่ที่สุดในโลก  เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปไดบุตสึขนาดใหญ่หล่อจากบรอนซ์ ซึ่งเป็นพระปฏิมาแทนองค์พระไวโรจนพุทธเจ้า นอกจากนี้ วัดนี้ยังเป็นศูนย์กลางของโรงเรียนศาสนาในสายเคงงอีกด้วย วัดนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในทะเบียนเดียวกับวัด ศาลเจ้า และสถานที่สำคัญอื่น ๆ อีก 7 แห่งในเมืองนาระ
== ประวัติ ==
=== ประวัติเมื่อครั้งแรกเริ่มสร้าง ===
ในสมัยเทมเปียว มีผู้ประสบภัยจากภัยธรรมชาติและโรคระบาดอยู่เป็นจำนวนมาก จนกระทั่งปี  พ.ศ. 1286 จักรพรรดิโชมุได้ทรงประกาศว่า ประชาชนควรจะร่วมกันสร้างพระพุทธรูปขึ้นเพื่อปกป้องตนเองจากภัยพิบัติ เนื่องจากทรงมีความเชื่อว่าพระพุทธรูปจะช่วยคุ้มครองประชาชนได้ ตามบันทึกที่เก็บรักษาอยู่ในโทไดจิได้กล่าวว่า มีคนมาช่วยสร้างพระพุทธรูปและหอที่ประดิษฐานมากกว่า 2,600,000 คน การสร้างพระพุทธรูปเริ่มต้นครั้งแรกที่เมืองชิงารากิ แต่หลังจากเกิดเหตุเพลิงไหม้และแผ่นดินไหวจนมีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก ก็ได้ย้ายสถานที่สร้างมายังเมืองนาระใน พ.ศ. 1288 และสร้างเสร็จสมบูรณ์ใน พ.ศ. 1294 ต่อมาใน พ.ศ. 1295 ได้มีการจัดพิธีเบิกพระเนตรเพื่อฉลองพระพุทธรูปองค์ใหม่ โดยมีพระภิกษุชาวอินเดียชื่อว่าพระโพธิเสนะ เป็นผู้ประกอบพิธี ตามบันทึกมีผู้มาร่วมพิธีราว 10,000 คน หลังจากนั้นจักรพรรดิโชมุได้ทรงประกาศให้โทไดจิเป็นวัดประจำแคว้นยามาโตะ  และเป็นศูนย์กลางของวัดทั่วอาณาจักร
=== การก่อสร้างขึ้นใหม่หลังสมัยนาระ ===
หลวงพ่อโตโทไดจิถูกสร้างขึ้นใหม่หลายครั้งโดยเหตุผลต่างๆกัน รวมทั้งความเสียหายจากเหตุแผ่นดินไหว และมีการสร้างขึ้นใหม่ 2 ครั้งที่มีสาเหตุจากเหตุเพลิงไหม้ โดยพระหัตถ์ทั้งสองข้างที่เห็นในปัจจุบันนี้สร้างขึ้นในสมัยโมโมยามะ (พ.ศ. 2111-2158) พระเศียรในปัจจุบันนี้ถูกสร้างขึ้นในสมัยเอโดะ (พ.ศ. 2158-2410) และหอที่ประดิษฐานในปัจจุบันนี้สร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อ พ.ศ. 2252 โดยมีขนาดเล็กกว่าอาคารหลังเดิมราว 30% เดิมทีในบริเวณวัดจะมีเจดีย์สูง 100 เมตรอยู่คู่หนึ่ง ซึ่งจัดว่าเป็นอาคารที่สูงที่สุดในโลกในยุคหลังจากการสร้างพีระมิด แต่ได้พังทลายลงเนื่องจากแผ่นดินไหว
== ข้อมูลทั่วไปของพระพุทธรูป ==

ความสูงทั้งองค์ : 14.98 เมตร
ความสูงของพระพักตร์ : 5.33 เมตร
ความยาวของพระเนตร : 1.02 เมตร
ความกว้างของพระนาสิก : 0.5 เมตร
ความยาวของพระกรรณ : 2.54 เมตร
น้ำหนักรวม : 500 ตัน
ภาพ:Nyoirin-kannon (11140621175).jpg|พระโพธิสัตว์คันนน(กวนอิม)
ภาพ:Todaiji kondo tamonten.jpg|ท้าวเวสสุวัณ
ภาพ:Todaiji kondo komokuten.jpg|ท้าววิรูปักษ์
ภาพ:Shaka_at_birth_basin.JPG|พระโคตมพุทธเจ้า　พระประสูติกาล
ภาพ:Todaiji Gakko Bosatsu.jpg|พระจันทรประภาโพธิสัตว์
ภาพ:TAMONTEN KAIDANIN Todaiji.JPG|ท้าวเวสสุวัณ
ภาพ:Vajirapani Shukongoshin Todaiji2.JPG|พระวัชรปาณีโพธิสัตว์
ภาพ:Todaiji16st3200.jpg|ประตูนันไดทางทิศใต้ สมบัติประจำชาติ
ภาพ:Todaiji07s3200.jpg|นิงัตสึโด
ภาพ:Todaiji10s3200.jpg|ซังงัตสึโด
ภาพ:Nara, todai-ji 05.JPG|พระโพธิสัตว์
ภาพ:NaraTodaijiL0219.jpg|นักท่องเที่ยวลอดผ่านรูที่ใต้เสา
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Tōdai-ji - Oriental Architecture
Tōdai-ji Temple - Photos of Tōdai-ji Temple, its Lotus Hall and Ordination Hall
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
แหล่งมรดกโลกในประเทศญี่ปุ่น
วัดในนาระ
มอร์นิงมูซูเมะซากูรางูมิ

มอร์นิงมูซูเมะซากูรางูมิ (; พ.ศ. 2546 – 2547) หมายถึง กลุ่มดอกซากูระ เป็นกลุ่มนักร้องพิเศษที่แบ่งตัวมาจากกลุ่มนักร้องเจ-ป็อปหญิงญี่ปุ่นที่ชื่อ มอร์นิงมุซุเมะ โดยสร้างผลงานเพลงแค่ 2 เพลง และหยุดบริการในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2547
== สมาชิก ==
นัตสึมิ อาเบะ  (อดีตหัวหน้า)
มาริ ยางูจิ  (หัวหน้า)
ฮิโตมิ โยชิซาวะ 
ไอ ทากาฮาชิ 
อาซามิ คนโนะ 
ริซะ นีงากิ 
เอริ คาเมอิ 
ไอ คาโงะ 
== ผลงาน ==
=== เพลงซิงเกิล ===
=== ดีวีดี ===
== ดูเพิ่ม ==
เฮลโล! โปรเจกต์
มอร์นิงมุซุเมะ
มอร์นิงมุซุเมะ โอโตเมะกูมิ
== แหล่งข้อมูลอื่นที่เกี่ยวข้อง ==
วิกิเดอะพีพีเอ็น ข้อมูลของกลุ่มมอร์นิงมุซุเมะซะกุระงุมิ (ภาษาอังกฤษ)
เฮลโล! โปรเจกต์: 1) ข้อมูลสมาชิกในกลุ่ม 2)  ผลงานของกลุ่ม (ภาษาญี่ปุ่น)
เฮลโล! โปรเจกต์
มอร์นิงมุซุเมะ
กลุ่มนักร้องย่อยของมอร์นิงมุซุเมะ
เกิร์ลกรุปญี่ปุ่น
ฮัมซะฮ์

ฮัมซะฮ์ (الهَمْزة, , ء) เป็นอักษรอาหรับใช้แทนเสียง /อ/ แต่ไม่ถือว่าเป็นตัวอักษรเท่ากับอักษรอื่นอีก 28 ตัว ใช้แสดงการออกเสียงในยุคต้นๆของศาสนาอิสลาม ใช้เติมบนอะลิฟเพื่อบอกว่าอะลิฟตัวนี้ใช้แทนเสียง /อ/  อาจเขียนได้ในรูป:
เดี่ยว: ء ;
รวมกับ:
* أ และ إ (ข้างบนและข้างล่างอะลิฟ)
* ؤ (เหนือ วาว)
* ئ (เหนือยาอุไม่มีจุดข้างล่าง)
==กฎของฮัมซะฮ์==
===โดยย่อ===
ฮัมซะฮ์เมื่อเป็นตัวแรกต้องอยู่บนหรือล่างอะลิฟ ขึ้นกับเสียงสระของฮัมซะฮ์แต่ถ้าเป็นสระเสียงยาวหรือสระประสมจะละฮัมซะฮ์ไว้
/i/ สำคัญกว่า /u/ สำคัญกว่า /a/  ถ้าต้องนับความสำคัญของเสียงสระ
สำหรับเสียง /อาอะ/ /อูอะ/ และ/เอาอะ/ ต้องเขียนฮัมซะฮ์บนเส้นแทนการเขียนบนอะลิฟ
ถ้ามีอะลิฟ 2 ตัวเขียนติดกัน ใช้อะลิฟ มัดดะแทน
===รายละเอียด===
ฮัมซะฮ์ถือเป็นอักษรที่เขียนได้หลายวิธีและไม่มีผลต่ออักษรที่อยู่รอบข้างแม้แต่อักษรที่แทนสระเสียงยาว เขียนได้ 4 ลักษณะคือ เขียนบนเส้นโดยตรง เขียนบนอะลิฟ วาว หรือยาอุที่ตัดจุดข้างล่างออกไป อะลิฟที่มีฮัมซะฮ์อาจเขียนก่อนหน้าอะลิฟอีกตัวโดยไม่ต้องใช้อะลิฟ มัดดะ กฎของฮัมซะฮ์ขึ้นกับว่าฮัมซะฮ์อยู่ตำแหน่งต้น กลาง หรือท้ายคำ (ไม่ออกเสียง) สระเสียงสั้นที่เกิดจากการผันคำจะไม่นับ และเขียนในรูปอะลิฟ-ตันวิน จะใช้ฮัมซะฮ์เมื่ออยู่กลางคำเท่านั้น
ถ้าอยู่ต้นคำ:
* เขียนบนอะลิฟเสมอ เขียนข้างบนถ้าเป็น /อะ/หรือ /อุ/ เขียนข้างล่างถ้าเป็น/อิ/
* ถ้าตามด้วยเสียง /อา/ ใช้อะลิฟ มัดดะ
ถ้าอยู่ท้ายคำ:
* ถ้าเป็นสระเสียงสั้นเขียนบนตัวพาขึ้นว่าเป็นเสียงใด (อะใช้อะลิฟ อิใช้ยาอุ อุใช้วาว) ถ้าเป็นสระเสียงยาว เขียนฮัมซะฮ์บนเส้น
* ในกรณีอื่นๆ เขียนฮัมซะฮ์บนเส้น
ถ้าอยู่กลางคำ:
* ถ้าเป็นสระเสียงยาวหรือสระประสม ตัวพาของฮัมซะฮ์ขึ้นกับกรณีต่อไปนี้:
* ถ้าเป็นสระอิหรืออุ เขียนบนยาอุหรือวาว
* ในกรณีอื่น เขียนบนเส้น เว้นแต่อักษรตัวต่อไปเป็นยาอุอาจเขียนฮัมซะฮ์บนยาอุเพื่อป้องกันความสับสน
* ในกรณีอื่น ทั้งสระที่นำหน้าและตามหลังมีผลต่อฮัมซะฮ์
** ถ้ามีตัวเดียวหรือ 2 ตัวแต่เป็นชนิดเดียวกัน เสียงสระนั้นจะเป็นตักำหนดตัวพา
** ถ้ามีสระ 2 ตัวต่างกัน อิสำคัญกว่าอุ อุสำคัญกว่าอะ
** ใช้อะลิฟ มัดดะ ถ้าจำเป็น
ในบางกรณี มีกฎที่ต่างไปคือ
"201 Arabic Verbs" ของ Barron ใช้ตามกฎข้างต้น
"Teach Yourself Arabic Verbs and Essential Grammar" ของ John Mace  เมื่อเป็นเสียงอูจะไม่ใช้วาว 2 ตัว ในกรณีของ/อิอู/ ใช้ฮัมซะฮ์บนยาอุ ถ้าเป็น/อะอู/ เขียนอัมซะหฺบนอะลิฟ
"A new Arabic grammar" ของ Haywood and Nahmad เสียง /อู/ เขียนฮัมซะฮ์บนวาวตัวเดียว ไม่ใช้วาว 2 ตัว
"Al-Kitaab fii Ta:allum ..." /อะอู/ ใช้ฮัมซะฮ์บนยาอุ /อะอิ/ ใช้ฮัมซะฮ์บนอะลิฟ
อักษรอาหรับ
คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้รับการจัดตั้ง เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 และจัดการเรียนการสอนในด้านสหเวชศาสตร์ในหลายสาขาวิชาได้แก่ สาขาวิชาเทคนิคการแพทย์ สาขาวิชาเทคโนโลยีหัวใจและทรวงอก สาขาวิชารังสีเทคนิค สาขาวิชากายภาพบำบัด และสาขาทัศนมาตรศาสตร์ ตั้งอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่าง ณ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
== ประวัติ ==

พ.ศ. 2539 เริ่มก่อตั้งในโครงการจัดตั้งคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ซึ่งเป็นโครงการที่ได้รับการบรรจุในช่วงแผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษาระยะที่ 8 (พ.ศ. 2540 - 2544) สังกัเสำนักงานอธิการบดี มหาวิทยาลัยนเรศวร เป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบ ผู้ดำเนินการในโครงการจัดตั้งคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ช่วงแรกได้แก่ รองศาสตราจารย์ ดร.กาญจนา เงารังษี รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ มหาวิทยาลัยนเรศวร และรองศาสตราจารย์ทวีสุข กรรณล้วน จากคณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยมหิดล โดยสำนักงานชั่วคราวของคณะตั้งอยู่ที่อาคารคณะเภสัชศาสตร์ในระยะแรก
พ.ศ. 2540 โดยเริ่มดำเนินการรับนิสิตเข้าศึกษาในหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเทคนิคการแพทย์ หลักสูตรใหม่ พ.ศ. 2540 ได้รับความเห็นชอบจากทบวงมหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 21 เมษายน 2540 โดยเปิดรับนิสิตสาขาเทคนิคการแพทย์รุ่นแรก จำนวน 40 คน
พ.ศ. 2541 หลักสูตรใหม่อีกหนึ่งหลักสูตรซึ่งเป็นหลักสูตรเดียวในประเทศไทยคือ หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีหัวใจและทรวงอก และได้รับความเห็นชอบจากทบวงมหาวิทยาลัย ให้เปิดรับนิสิตสาขาวิชาเทคโนโลยีหัวใจและทรวงอกจำนวน 30 คน
พ.ศ. 2542 และ พ.ศ. 2543 หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชารังสีเทคนิค และหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชากายภาพบำบัด ได้รับความเห็นชอบตามลำดับ โครงการจัดตั้งคณะสหเวชศาสตร์ จึงรับนิสิตเข้าศึกษาอีกสาขาวิชาละ 40 คน รวมทั้งสิ้นในเวลา 4 ปี โครงการจัดตั้งคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เปิดหลักสูตรถึง 4 สาขาวิชา บรรลุตามเป้าหมายที่ได้วางไว้ในแผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษาระยะที่ 8
วันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2543 สภามหาวิทยาลัยนเรศวร ในคราวประชุมครั้งที่ 90 (9/2543) ได้มีมติให้โครงการจัดตั้ง คณะสหเวชศาสตร์ เปลี่ยนสถานะเป็น “คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร” 
พ.ศ. 2545 อาคารคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้ก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ ได้ย้ายที่ทำการมาปฏิบัติงาน ณ อาคารคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2545 โดยมีสำนักงานเลขานุการคณะฯ อยู่ที่อาคารบริหารและบริการ ชั้น 2 ส่วนห้องปฏิบัติการของนิสิตสาขาต่างๆ จะอยู่ที่อาคารปฏิบัติการ 1 และ 2 และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร
== ภาควิชา ==

คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ประกอบด้วย 5 ภาควิชา ดังนี้
ภาควิชากายภาพบำบัด 
ภาควิชาเทคนิคการแพทย์ 
ภาควิชาเทคโนโลยีหัวใจและทรวงอก 
ภาควิชารังสีเทคนิค 
ภาควิชาทัศนมาตรศาสตร์
== หลักสูตรการศึกษา ==
ปัจจุบัน คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร อันได้แก่
== ดูเพิ่ม ==
มหาวิทยาลัยนเรศวร
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร
รายชื่อคณะสหเวชศาสตร์ในประเทศไทย
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
มหาวิทยาลัยนเรศวร
คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
บล็อกบุคลากรภายในคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร 
นเรศวร
นเรศวร
นเรศวร
หน่วยงานในมหาวิทยาลัยนเรศวร
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณ

อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณ (古都奈良の文化財) เป็นแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเมืองนาระ จังหวัดนาระ ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ที่เมืองเกียวโตะ
== มรดกโลก ==
สิ่งก่อสร้างโบราณในเมืองนาระขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 22 เมื่อ พ.ศ. 2541 ที่นครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
== สถานที่ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก ==
โทไดจิ (東大寺)
* โชโซอิง (正倉院)
โคฟูกูจิ (興福寺)
ศาลเจ้าคาซูงะ (春日大社)
กังโงจิ (元興寺)
ยากูชิจิ (薬師寺)
โทโชไดจิ (唐招提寺)
เฮโจเกียว (平城宮跡)
ป่าดึกดำบรรพ์คาซูงายามะ (春日山原生林)
ไฟล์:Kofukuji12st5s3200.jpg|โคฟูกูจิ
ไฟล์:Gangoji09nt3200.jpg|กังโงจิ
ไฟล์:Toshodaiji Nara Nara pref01s5s4290.jpg|โทโชไดจิ
แหล่งมรดกโลกในประเทศญี่ปุ่น
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
จังหวัดนาระ
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เป็นคณะสาธารณสุขศาสตร์แห่งแรกในเขตภาคเหนือตอนล่าง จัดตั้งขึ้นเพื่อพัฒนาบุคลากรด้านสาธารณสุขในภาคเหนือตอนล่างโดยมุ่งเน้นเพื่อรองรับการปฏิรูประบบบริการสุขภาพไปสู่การให้บริการสุขภาพระดับปฐมภูมิที่มีคุณภาพ ได้รับการจัดตั้งเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2546 ณ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
== ประวัติ ==
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร มีประวัติในการก่อตั้ง ดังนี้
พ.ศ. 2538 เริ่มแรกมหาวิทยาลัยนเรศวร เปิดสอนหลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ (ต่อเนื่อง 2 ปี) โดยสังกัดภาควิชาเวชศาสตร์ชุมชน คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
พ.ศ. 2540 เปิดสอนหลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ หลักสูตรร่วม 4 ปี โดยจัดการเรียนการสอนร่วมกับวิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร พิษณุโลก กระทรวงสาธารณสุขเพิ่มเติม โดยโครงการร่วมดังกล่าวสังกัดภาควิชาเวชศาสตร์ชุมชน คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
พ.ศ. 2545 เปิดสอนในระดับบัณฑิตศึกษา หลัดสูตรสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ ในมหาวิทยาลัยนเรศวร จังหวัดพิษณุโลก และมหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา จังหวัดพะเยา
พ.ศ. 2546 ต่อมาสภามหาวิทยาลัยนเรศวรได้มีมติเห็นชอบได้รับการจัดตั้งเป็น คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร และได้ดำเนินการจัดการเรียนการสอนทั้งหมด ณ คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
โดยคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร มุ่งหวังเพื่อเป็นสถาบันการศึกษาการสาธารณสุขผู้นำด้านการสร้างเสริมสุขภาพ การสาธารณสุขและการแพทย์แผนไทยประยุกต์ของภูมิภาคเขตภาคเหนือตอนล่าง โดยผลิตบัณฑิตและพัฒนาบุคลากรด้านสาธารณสุขให้มีความรู้ มีคุณธรรม จริยธรรม พัฒนางานวิจัย บริการวิชาการสมัยใหม่อย่างบูรณาการที่เป็นที่ยอมรับในระดับชาติและนานาชาติ
== กลุ่มวิชา ==
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร แบ่งส่วนงานออกเป็นกลุ่มวิชา ดังนี้
กลุ่มวิชาอนามัยสิ่งแวดล้อมและอาชีวอนามัย
กลุ่มวิชานโยบายและพัฒนาระบบบริการสาธารณสุข
กลุ่มวิชาชีวสถืติและวิทยาการระบาด
กลุ่มวิชาส่งเสริมสุขภาพและพัฒนาพฤติกรรมสุขภาพ
== หลักสูตรการศึกษา ==
ปัจจุบัน คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร ได้แก่
== ดูเพิ่ม ==
มหาวิทยาลัยนเรศวร
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
มหาวิทยาลัยนเรศวร
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
นเรศวร
สาธารณสุขศาสตร์
นเรศวร
ขาตั้งเดี่ยว

ขาตั้งเดี่ยว หรือ โมโนพอด (monopod) หรือ ยูนิพอด (unipod) คือขาตั้งกล้อง ที่มีขาเดียวสามารถใช้ตั้งกล้องได้ เป็นขาตั้งกล้องขนาดเล็ก สำหรับ กล้องถ่ายภาพ และ กล้องวิดีโอ (หรือบางทีก็ใช้ใน กล้องส่องทางไกล) ซึ่งจะสามารถช่วยให้ภาพที่ถ่ายจากกล้องนั้นอยู่นิ่งได้ เป็นผลทำให้ภาพคมชัดมากกว่าใช้มือเปล่าถือกล้องด้วยความเร็วชัตเตอร์ต่ำ ซึ่งส่งผลให้ภาพสั่นไหวได้ง่าย สามารถลดการสั่นไหวได้ในแนวนอน หรือสามารถหมุนในแนวนอนได้อย่างดี และมักใช้ไปพร้อมกับการพิงผนังถ่าย
ขาตั้งเดี่ยวนิยมใช้เป็นตัวช่วยในการแพนกล้อง ทำให้ภาพเห็นการเคลื่อนไหวที่สวยงาม อีกทั้งสามารถใช้ชะโงกกล้อง เพื่อถ่ายในสถานที่ ที่เราไม่สามารถเข้าไปได้ถึงได้
=== ส่วนประกอบ ===
ขาตั้งเดี่ยวประกอบด้วย
ขาตั้ง
ด้ามจับ
หัวยึดกล้อง
ส่วนประกอบของปืน
อุปกรณ์การถ่ายภาพ
คิม ด็อก-กู

คิม ด็อก-กู (; 8 มกราคม พ.ศ. 2498 – 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525) เป็นอดีตนักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ที่เสียชีวิตหลังจากการแข่งขันชิงแชมป์โลกกับเรย์ แมนซีนี
== ประวัติ ==
คิมเกิดในเมืองโกจิน ประเทศเกาหลีใต้ เมื่ออายุได้ 5 ขวบ พ่อก็เสียชีวิต เมื่ออายุ 14 ได้เดินทางเข้ามายังโซล เมืองหลวงของประเทศ เพื่อศึกษาต่อด้านวิชาชีพและชกมวยอาชีพ ซึ่งประสบความสำเร็จภายในระยะเวลา 4 ปี เมื่อได้ครองแชมป์ของสหพันธ์มวยภาคตะวันออกไกลและแปซิฟิก (OPBF) ในรุ่นไลท์เวท และได้มีโอกาสได้เดินทางไปชกชิงแชมป์โลกในรุ่นเดียวกันนี้ ของสมาคมมวยโลก (WBA) กับเรย์ มันซีนี แชมป์โลกชาวอเมริกันถึงลาสเวกัส สหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525 โดย คิมมีอันดับโลกเป็นรองแชมป์อันดับ 1 และเป็นการป้องกันตำแหน่งครั้งแรกของมันซีนีด้วย การชกครั้งนี้จัดบนเวทีกลางแจ้งในเวลาเย็น การชกเป็นไปอย่างดุเดือด เพราะคิมถูกมันซีนีไล่ชกแต่เพียงข้างเดียว แต่ก็กัดฟันยืนสู้ได้มาจนยกที่ 14 จึงล้มลงกองกับเวที ไม่ฟื้น แพทย์สนาม คือ น.พ.ลอนนี่ แฮมมาร์เกร็น ได้ทำการตรวจสมองของคิมก็พบว่าสมองไม่ทำงานเสียแล้ว ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง จึงรีบนำส่งโรงพยาบาลเดเสิร์ตสปริงทันที
ในวันต่อมา ข่าวนี้ได้แพร่ไปถึงประเทศเกาหลีใต้ ซุน เยียว-ยัง มารดาของคิมได้ทราบข่าวได้แต่ร้องไห้ ทางรัฐบาลเกาหลีใต้ได้ออกเงินค่าตั๋วเครื่องบินให้นาง และลูกชายอีกคน คือ ยคิม คุน-ย็อง เดินทางไปดูอาการของคิม ด็อก-กูถึงสหรัฐอเมริกา
หลังจากคณะแพทย์ทำการผ่าตัดสมองหลายรอบแล้ว อาการก็ยังไม่ดีขึ้น รวมทั้งได้รับการรักษาแบบฝังเข็มด้วยคณะแพทย์เกาหลี 4 คนที่เดินทางไปด้วย มารดาของเขาจึงได้ตัดสินใจให้แพทย์ถอดเครื่องปั๊มหัวใจออก และให้คิม ด็อก-กูจากไปอย่างสงบ ในตอนเย็นของวันที่ 18 พฤศจิกายน จากนั้นได้มีการทำพิธีส่งมอบร่างของเขา เพื่อส่งกลับประเทศ โดยมีเทศบาลเมืองลาสเวกัสเป็นผู้ทำพิธีให้ และหลังจากกลับมาเกาหลีใต้แล้ว เพียง 4 วันต่อมา มารดาของเขาก็ได้ผูกคอตายตามลูกชายไป
การเสียชีวิตของคิม ด็อก-กูปรากฏเป็นข่าวโด่งดังไปทั่วโลก และทำให้ต่อมาการชกมวยสากลอาชีพได้ทำการปรับเปลี่ยนกติกาจากเดิม 15 ยก มาเป็น 12 ยก เช่นในปัจจุบัน
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ประเทศเกาหลีใต้รุ่นไลท์เวท
แชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวท
* ชิง , 28 กุมภาพันธ์ 2525 ชนะคะแนน มิน ควัง คิม  ที่ ช็องจูยิมเนเซียม ช็องจู จังหวัดชุงช็องเหนือ ประเทศเกาหลีใต้
* ป้องกันครั้งที่ 1 , 4 เมษายน 2525 ชนะน็อก สุรเดช เกี่ยงพจร  ยก 1 ที่ มุนฮวายิมเนเซียม โซล ประเทศเกาหลีใต้
* ป้องกันครั้งที่ 2 , 30 พฤษภาคม 2525 ชนะคะแนน แฟลช วิลาเมอร์  ที่ มุนฮวายิมเนเซียม โซล ประเทศเกาหลีใต้
* ป้องกันครั้งที่ 3 , 18 กรกฎาคม 2525 ชนะทีเคโอ ทาดาโอะ อิชิโดะ  ยก 4 ที่ มุนฮวายิมเนเซียม โซล ประเทศเกาหลีใต้
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นไลท์เวท , 13 พฤศจิกายน 2525 แพ้ทีเคโอ เรย์ แมนซีนี  ยก 14 ที่ เซซาร์พาเลซ ลาสเวกัส รัฐเนวาดา สหรัฐ
== อ้างอิง ==
สถิติการชก
คิม ด็อก-กู จากสารานุกรมบริแทนนิกา
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วีดีโอการชกระหว่าง เรย์ แมนซีนี กับ คิม ด็อก-กูจากยูทูบ
นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้
แชมป์ OPBF
นักมวยที่เสียชีวิตจากการชกมวย
บุคคลจากจังหวัดคังว็อน (ประเทศเกาหลีใต้)
การเติมอากาศ

การเติมออกซิเจน (oxygenation) หรือการเติมอากาศ (Aeration) เป็นหัวใจของการทำงานของระบบบำบัดน้ำเสียแบบใช้ออกซิเจนจากอากาศ เพราะหากระบบบำบัดน้ำเสียขาดออกซิเจน จุลินทรีย์ทั้งหลายก็ไม่สามารถทำงานได้ ถ้ามีปริมาณออกซิเจนละลายน้ำอยู่สูง ระบบก็สามารถบำบัดน้ำได้ดีหรือสามารถรับน้ำเสียได้มากขึ้น แต่เนื่องจากค่าการละลายน้ำของออกซิเจนที่ความดันบรรยากาศมีค่าต่ำย่อมจะทำให้มีแรงขับ (Driving Force) ต่ำตามไปด้วย
ดังนั้น การเพิ่มอัตราการละลายน้ำของออกซิเจนที่ความดันบรรยากาศ จึงได้แก่การเพิ่มผิวสัมผัส (Interfacia Area) ระหว่างอากาศกับน้ำให้มีค่ามากที่สุด
สภาพการทำงานโดยทั่วไปของระบบบำบัดน้ำเสีย จะมีค่าความต้องการออกซิเจนเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาตามปริมาณความต้องการออกซิเจนของจุลินทรีย์ ซึ่งขึ้นอยู่กับอัตราการไหลของน้ำเสียและความเข้มข้นของมวลสารอินทรีย์ ซึ่งในการออกแบบจะต้องเติมออกซิเจนให้แก่ระบบที่ความต้องการสูงสุดได้อย่างเพียงพอ
การเติมอากาศให้กับระบบำบัดน้ำเสียสามารถเติมได้โดย
1) เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ระบบบำบัดน้ำเสียที่ใช้การเติมอากาศแบบนี้ เช่น ระบบบ่อผึ่ง (Oxidation Ponds)ออกซิเจนจากอากาศจึงแพร่ลงบนเฉพาะที่ผิวหน้าของบ่อผึ่งเท่านั้น ถ้าหากอัตราการใช้ออกซิเจนในระบบ มีมากกว่าอัตราการแพร่ของออกซิเจนก็จะทำให้เกิดสภาวะที่เรียกว่าไร้อากาศ (Anaerobic)หรือค่าออกซิเจนที่ละลายอยู่ในน้ำมีค่าเท่ากับ 0 ในสภาวะเช่นนี้ทำให้เกิดกลิ่นเหม็นจากก๊าซไข่เน่าในระบบบำบัดน้ำเสียได้ และน้ำจะมีสีดำ การเติมอากาศวิธีนี้จึงไม่ต้องการพลังงานในการเติมอากาศ
2) โดยใช้เครื่องกลเติมอากาศ เช่น กังหันชัยพัฒนา เครื่องกลในระบบบำบัดแบบสระเติมอากาศ (Aerated Lagoon)เครื่องกลในระบบตะกอนเร่ง (Activated Sludge)เป็นต้น ซึ่งการเติมอากาศวิธีนี้จำเป็นต้องมีพลังงานมาเกี่ยวข้อง แต่ถ้าไม่มีการควบคุมที่ดี ก็จะเกิดการสูญเสียพลังงานไปโดยเปล่าประโยชน์ เครื่องกลเติมอากาศมีหน้าที่อยู่ 2 ประการ คือ หน้าที่ในการให้ออกซิเจนแก่น้ำในระบบบำบัดน้ำเสียได้อย่างพอเพียง และหน้าที่ในการกวนน้ำเพื่อให้ออกซิเจนที่ละลายน้ำอยู่กระจายออกเสมอทั่วทั้งบริเวณที่ต้องการ พลังงานที่ใช้ในการกวนนี้จะต้องมีค่าพอเหมาะสำหรับการกระจายออกซิเจนในน้ำต่อการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์ เพราะถ้ากวนน้อยเกินไปจุลินทรีย์จะไม่ได้รับออกซิเจนอย่างเพียงพอ เป็นผลให้ระบบไม่สามารถทำงานได้ดีเท่าที่ควร แต่ถ้ากวนแรงเกินไปก็จะสิ้นเปลืองพลังงานโดยไม่เกิดประโยชน์ เครื่องกลเติมอากาศแต่ละชนิดมีทั้งข้อดีและข้อเสียในด้านต่างๆ ดังนั้นการออกแบบและประดิษฐ์เครื่องกลเติมอากาศ จะต้องเข้าใจหลักการทำงาน วิธีคำนวณ ตลอดจนเข้าใจถึงวิธีการทดสอบสมรรถนะในการถ่ายเทออกซิเจนลงไปในน้ำต่อพลังงาน (Performance of Oxygen Transfer in Water) หน่วยเป็นกิโลกรัมของออกซิเจน/แรงม้า-ชั่วโมง ปัจจุบันมีการใช้หัวกระจายอากาศ ช่วยในการเพิ่มประสิทธิภาพในระบบบำบัดน้ำเสียแบบต่างๆ
กระบวนการทางเคมี
ฟิสิกส์
เครื่องกล

เครื่องกล  สามารถหมายถึง
เครื่องกลอย่างง่าย  (Simple machine)
เครื่องจักร หรือเครื่องจักรกล (machine)
วิศวกรรมเครื่องกล (mechanical engineering)
เครื่องกล