pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เซเรียอา ฤดูกาล 1991-1992

{| align=center style="font-size: 90%; border-collapse:collapse" border=0 cellspacing=0 cellpadding=2
|- align=center bgcolor=#98A1B2
!width=20|
!width=40|
!width=220|เซเรียอา ฤดูกาล 1991-92
!width=55|แต้ม
!width=40|เล่น
!width=40|ชนะ
!width=40|เสมอ
!width=40|แพ้
!width=40|ได้
!width=40|เสีย
|- align=center style="background:#DDEEFF;"
| ||1.||style="text-align:left;"|20px เอซี มิลาน
||56||34||22||12||0|||74||21
|- align=center style="background:#FFFFFF;"
| ||2.||style="text-align:left;"| ยูเวนตุส
||48||34||18||12||4||45||22
|- align=center style="background:#F5F5F5;"
| ||3.||style="text-align:left;"| 20px โตริโน่
||43||34||14||15||5||42||20
|- align=center style="background:#FFFFFF;"
| ||4.||style="text-align:left;"| 20px นาโปลี
||42||34||15||12||7||56||40
|- align=center style="background:#F5F5F5;"
| ||5.||style="text-align:left;"| 20px โรม่า
||40||34||13||14||7||37||31
|- align=center style="background:#FFFFFF;"
| ||6.||style="text-align:left;"| 20px ซามป์โดเรีย
||38||34||11||16||7||38||31
|- align=center style="background:#F5F5F5;"
| ||6.||style="text-align:left;"| 20px ปาร์ม่า
||38||34||11||16||7||32||28
|- align=center style="background:#FFFFFF;"
| ||8.||style="text-align:left;"|20px อินเตอร์
||37||34||10||17||7||28||28
|- align=center style="background:#F5F5F5;"
| ||9.||style="text-align:left;"| ฟอจจา
||35||34||12||11||11||58||58
|- align=center style="background:#FFFFFF;"
| ||10.||style="text-align:left;"| 20px ลาซิโอ
||34||34||11||12||11||43||40
|- align=center style="background:#F5F5F5;"
| ||10.||style="text-align:left;"| 20px อาตาลันตา
||34||34||10||14||10||31||33
|- align=center style="background:#FFFFFF;"
| ||12.||style="text-align:left;"| 20px ฟิออเรนติน่า
||32||34||10||12||12||44||41
|- align=center style="background:#F5F5F5;"
| ||13.||style="text-align:left;"| 20px กายารี
||29||34||7||15||12||30||34
|- align=center style="background:#FFFFFF;"
| ||13.||style="text-align:left;"| 20px เจนัว
||29||34||9||11||14||35||47
|- align=center style="background:#FFA0C0;"
| ||15.||style="text-align:left;"| บารี ||22||34||6||10||18||26||47
|- align=center style="background:#FFC0E0;"
| ||16.||style="text-align:left;"|20px เวโรน่า
||21||34||7||7||20||24||57
|- align=center style="background:#FFA0C0;"
| ||17.||style="text-align:left;"|20px คริโมเนเซ่
||20||34||5||10||19||27||49
|- align=center style="background:#FFC0E0;"
| ||18.||style="text-align:left;"|20px อัสโคลี
||14||34||4||6||24||25||68
|}
ฟุตบอลในประเทศอิตาลี
ฤดูกาลในเซเรียอา
รอยัลจอร์แดเนียน

รอยัล จอร์แดเนียน (อาหรับ: الملكية الأردنية) เป็นสายการบินแห่งชาติของประเทศจอร์แดน มีศูนย์กลางการบินอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติสมเด็จพระราชินีอาเลีย และรอยัล จอร์แดเนียนยังเป็นสมาชิกชองอาหรับแอร์ แคริเออร์ ออร์แกไนเซชั่น และพันธมิตรสายการบินวันเวิลด์
== ฝูงบิน ==
{| border=1 cellpadding=0 cellspacing=0 class="wikitable sortable"
|+ ฝูงบินของสายการบินรอยัล จอร์แดเนียน
|- valign=center align=center
! เครื่องบิน
! จำนวน
! ชั้นบิน  (ชั้นคราวน์/ประหยัด)
! หมายเหตุ
|- valign=top align=center
| แอร์บัส เอ 310-300
| 4
| 206 (18/188)
|
|- valign=top align=center
| แอร์บัส เอ 310F
| 2
| -
| ขนส่งอากาศยาน
|- valign=top align=center
| แอร์บัส เอ 319
| (สั่งซื้อ 2 รายการ)
|
|
|- valign=top align=center
| แอร์บัส เอ 320-200
| 6
| 136 (16/120)
|
|- valign=top align=center
| แอร์บัส เอ 320-212
| 1
| 168 (0/168)
| บริการเที่ยวบินเช่าเหมาลำในชื่อ รอยัลวิงส์
|- valign=top align=center
| แอร์บัส เอ 321
| (สั่งซื้อ 2 รายการ)
|
|
|- valign=top align=center
| แอร์บัส 340-200
| 4
| 254 (24/230)
|
|- valign=top align=center
| เดอฮาวิลแลนด์ แดช 8-300
| 2
| 50 (0/50)
| ให้บริการในชื่อ รอยัลวิงส์
|- valign=top align=center
| บอมบาร์ดิเออร์ แดช 8 คิว400
| 3
| 72 (0/72)
|
|- valign=top align=center
| โบอิง 787-8
| (สั่งซื้อ 12 รายการ)
| 296
| เริ่มให้บริการ พ.ศ. 2553
|- valign=top align=center
| เอ็มเบรเออร์ 195-200 เออาร์
| 2  (สั่งซื้อ 5 รายการ)
| 100 (12/88)
|
|- valign=top align=center
| ฟอกเกอร์ 28
| 2
| 68 (8/60)
|
|}
ณ มีนาคน พ.ศ. 2550 อายุการใช้งานเฉลี่ยของฝูงบินของรอยัล จอร์แดเนียน คือ 7.4 ปี
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รอยัล จอร์แดเนียน
ร
ร
ร
บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2506
บริษัทของจอร์แดน
สายการบินที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2506
แตก 4 รัก โลภ โกรธ เลว

แตก 4 รัก โลภ โกรธ เลว (Friendship Breakdown) ภาพยนตร์ไทยแนวดราม่าแอ๊คชั่นในปี พ.ศ. 2542 นำแสดงโดย  สมชาย เข็มกลัด,  ศรราม เทพพิทักษ์, สุทธิดา เกษมสันต์ ณ อยุธยา, ปราโมทย์ แสงศร กำกับโดย องอาจ สิงห์ลำพอง
==เนื้อเรื่องย่อ==
มิตรภาพของเด็กหนุ่มสาว 4 คน จากจังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งประกอบไปด้วย เดียว, น้ำ และน้อย ทั้ง 3 เปิดร้านกาแฟและร้านอาหารที่กรุงเทพมหานคร วันหนึ่ง อิฐก็กลับมา โดยแท้จริงแล้ว อิฐหลบหนีบิ๊ก ซึ่งเคยร่วมแก๊งค์เดียวกันปล้นรถขนเงินธนาคารมาก่อน บิ๊กโดน แจ็ค ผู้นำแก๊งค์หักหลัง บิ๊กตามมาทวงเอาเงินคืน โดยจับน้อยไปเรียกค่าไถ่ ทั้งหมดจึงตามไปด้วยช่วยน้อย บิ๊กโดนยิงตาย แต่น้อยก็ได้รับบาดเจ็บจนเสียสติ ความทรงจำเลอะเลือนไป ส่วนเดียวก็ถูกรถไฟทับขาขาดและถูกจับเข้าคุก หมดอนาคตที่จะเป็นตำรวจตามที่ฝันไว้
อิฐรู้สึกผิด จึงพยายามจะช่วยเพื่อน จึงยอมรับใช้ อำนาจ นักการเมืองผู้โกงชาติ ซึ่งมีแจ็คเป็นผู้ช่วยมือขวา ขณะที่เดียวอยู่ในคุกก็ได้รับการเสี้ยมสอนจากเฮียแหลม มาเฟียนักโทษรุ่นพี่ร่วมห้อง ส่วนน้ำซึ่งเป็นผู้หญิงคนเดียวของกลุ่ม ก็คอยพยาบาลดูแลน้อยตลอด
2 ปีผ่านไป เมื่ออำนาจ ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้น ได้ไว้ใจอิฐมากขึ้น แจ็คจึงหาทางกำจัดอิฐด้วยการใส่ร้ายอิฐ และจ้างเดียว ซึ่งพ้นจากคุกมาแล้ว เป็นผู้กำจัดอิฐผ่านทางเฮียแหลม
==นักแสดง==
สมชาย เข็มกลัด รับบท อิฐ
ศรราม เทพพิทักษ์ รับบท เดียว
สุทธิดา เกษมสันต์ ณ อยุธยา รับบท น้ำ
ปราโมทย์ แสงศร รับบท น้อย
ขจรศักดิ์ รัตนนิสัย รับบท แจ็ค
ฐิติ พุ่มอ่อน รับบท บิ๊ก
ธีรพงษ์ เหลียวรักวงศ์ รับบท อำนาจ
อภิชาติ ชูสกุล รับบท เฮียแหลม
==นักแสดงรับเชิญ==
เด่น ดอกประดู่ รับบท พ่อของเดียว
อดุลย์ ดุลยรัตน์ รับบท พ่อของน้ำ
ชาติชาย งามสรรพ์ รับบท มือปืน
สุนีย์ สินธุเดชะ รับบท ลูกค้าร้านกาแฟ
==เบื้องหลัง==
แตก 4 รัก โลภ โกรธ เลว นับเป็นผลงานภาพยนตร์ลำดับที่สองของ องอาจ สิงห์ลำพอง ต่อจาก ฝันติดไฟ หัวใจติดดิน (พ.ศ. 2540) โดยมี ปราโมทย์ แสงศร ซึ่งร่วมแสดงในเรื่องนี้ทำหน้าที่ผู้ช่วยผู้กำกับฯอีกด้วย
และจากภาพยนตร์เรื่องนี้ ศรราม เทพพิทักษ์ ได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม รางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิง ประจำปี พ.ศ. 2542
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
รูปและข้อมูลจากสยามโซน
ต
ต
ภาพยนตร์โลดโผน
ภาพยนตร์โดยอาร์เอสฟิล์ม
เอเลนดิล

{|align=right
|-
|
|}
เอเลนดิล (Elendil) เป็นตัวละครตัวหนึ่งในปกรณัมของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในนิยายเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์  ซิลมาริลลิออน และ Unfinished Tales  เขาเป็นบิดาของอิซิลดูร์ และ อนาริออน  เป็นผู้ก่อตั้งอาณาจักรอาร์นอร์และกอนดอร์ อาณาจักรของชาวดูเนไดน์บนมิดเดิ้ลเอิร์ธ
เอเลนดิลเกิดในปีที่ 3119 ของยุคที่สอง เขาเป็นบุตรของอามันดิล เจ้าผู้ครองนครอันดูนิเอ และผู้นำเหล่า'ผู้ศรัทธา' ที่ยังมีสัมพันธไมตรีอันดีกับพวกเอลฟ์ ในยุคที่นูเมนอร์ภายใต้การปกครองของอาร์-ฟาราโซน แข็งข้อกับปวงเทพและเป็นอริกับพวกเอลฟ์  ชื่อของเอเลนดิลในภาษาเควนยา แปลได้สองความหมาย คือ 'สหายเอลฟ์' หรือ 'ผู้รักดวงดาว'
เอเลนดิลกับบุตรทั้งสอง คืออิซิลดูร์และอนาริออน หนีรอดจากการล่มสลายของเกาะนูเมนอร์ แล้วมาก่อตั้งอาณาจักรมนุษย์ขึ้นใหม่บนแผ่นดินมิดเดิลเอิร์ธ  พวกเขานำสมบัติทรงคุณค่าหลายอย่างติดตัวมาด้วย เช่น พาลันเทียร์ หน่ออ่อนของนิมล็อธพฤกษาขาว และสมบัติประจำราชวงศ์อีกหลายอย่างเช่น แหวนของบาราเฮียร์ เป็นต้น เอเลนดิลปกครองอาณาจักรอาร์นอร์ ตั้งเมืองหลวงอยู่ที่นครอันนูมินัส ขณะที่บุตรทั้งสองคืออิซิลดูร์และอนาริออนปกครองกอนดอร์ โดยสร้างเมืองหลวงที่ออสกิเลียธ และสร้างราชวังของแต่ละคนไว้ที่มินัสอิธิล และมินัสอะนอร์ ตามลำดับ
ในช่วงปลายยุคที่สอง เอเลนดิลร่วมมือกับกิล-กาลัด จอมกษัตริย์โนลดอร์องค์สุดท้าย จัดตั้งกองทัพผสมระหว่างเอลฟ์กับมนุษย์ ทำสงครามกับเซารอน เรียกชื่อว่า สงครามแห่งพันธมิตรครั้งสุดท้าย  เซารอนได้ออกมารบด้วยตัวเอง  และสังหารทั้งเอเลนดิลและกิล-กาลัดสิ้นพระชนม์ในที่รบ  ดาบนาร์ซิล ของเอเลนดิล แตกออกเป็นเสี่ยงๆ  อิซิลดูร์คว้าดาบหักนั้นขึ้นมา และสามารถตัดนิ้วของเซารอนที่สวมแหวนเอกธำมรงค์ ทำให้เซารอนสิ้นอำนาจและพ่ายแพ้ไปในการศึกครั้งนั้น
ตราประจำพระองค์ของเอเลนดิล คือภาพนิมลอธพฤกษาขาว มีดวงดาราเจ็ดดวง อันเป็นสัญลักษณ์แทนเรือเจ็ดลำที่บรรทุกพาลันเทียร์ขณะหนีออกจากการล่มสลายของนูเมนอร์ และสามารถหนีรอดมาถึงชายฝั่งมิดเดิ้ลเอิร์ธ ด้านบนสุดมีรูปมงกุฏปีก  ตราสัญลักษณ์นี้ ภายหลังได้กลายเป็นตราสัญลักษณ์ของอาณาจักรกอนดอร์
== สายวงศ์ของเอเลนดิล ==
ตัวละครในเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์
ตัวละครในซิลมาริลลิออน
ตัวละครที่เป็นพระมหากษัตริย์
มาเลฟฮังกาเรียนแอร์ไลน์

มาเลฟ ฮังกาเรียน แอร์ไลน์ เป็นสายการบินแห่งชาติของฮังการี และยังเป็นสมาชิกของพันธมิตรสายการบินวันเวิลด์ โดยคำว่า มาเลฟ (Malév) ย่อมาจากภาษาฮังการีที่ว่า Magyar Légiközlekedési Vállalat
มาเลฟฮังกาเรียนแอร์ไลน์ ถูกศาลฮังการีสั่งให้เป็นผู้มีหนี้สินล้นพ้นตัว ล้มละลายเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 (ค.ศ. 2012)
== ฝูงบิน ==
{| border=1 cellpadding=0 cellspacing=0 class="wikitable sortable"
|+ ฝูงบินของสายการบินมาเลฟ ฮังกาเรียน แอร์ไลน์
|- valign=center align=center
! เครื่องบิน
! จำนวน
! ชั้นบิน
! เส้นทาง
|- valign=top align=center
| โบอิง 737-600
| 6
| 102 (19/83)
| ยุโรป, ตะวันออกกลาง, เอเชีย
|- valign=top align=center
| โบอิง 737-700
| 7
| 119 (24/95)
| ยุโรป, ตะวันออกกลาง, เอเชีย
|- valign=top align=center
| โบอิง 737-800
| 5
| 164 (19/145)  180
| ยุโรป, ตะวันออกกลาง, เอเชีย  เอเชีย (เช่าเหมาลำ)
|- valign=top align=center
| Q400
| 4
| 72
|
|}
ณ กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 อายุการใช้งานเฉลี่ยของฝูงบินของมาเลฟ ฮังกาเรียน แอร์ไลน์ คือ 4.6 ปี
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
มาเลฟ ฮังกาเรียน แอร์ไลน์
ม
ม
บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2489
บริษัทของฮังการี
สายการบินที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2489
บาร์โทโลมิโอ อัมมานาติ

บาร์โทโลมิโอ อัมมานาติ (Bartolomeo Ammanati; 18 มิถุนายน, 1511 - 13 เมษายน, 1592) เป็นสถาปนิกและประติมากรจากเมืองฟลอเรนซ์ อิตาลี
== ประวัติ ==
อัมมานาติเกิดในเมืองเซตติกนาโน ใกล้กับเมืองฟลอเรนซ์ ได้รับการถ่ายทอดวิชาจากบัคคิโอ บาดิเนลลิ (Baccio Bandinelli) และจาโคโป ซานโซวิโน (Jacopo Sansovino) ได้ช่วยงานซานโซวิโอในการออกแบบสถาปัตยกรรมห้องสมุดซาน มาร์โค แห่งเมืองเวนิส อัมมานาติหลงใหลในรูปแบบของมิเกลแองเจลโลและนำมาใช้ในการออกแบบของตนเอง
อัมมานาติมีความเชี่ยวชาญทางด้านสถาปัตยกรรมมากกว่าการปั้น เขาได้ออกแบบอาคารหลายหลังในกรุงโรม รวมทั้งวิลลากิอูลีอา (Villa Giulia) ซึ่งปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ โดยเป็นการทำงานร่วมกับวิกโนล่า (Vignola) และจิออจิโอ วาซารี (Vasari) นอกจากนี้ยังมีงานต่าง ๆ ใน เมืองลูกา (Lucca) และฟลอเรนซ์ (Florence) อัมมานาติเป็นผู้ทำการก่อสร้างปาลาโซปิตติ (Palazzo Pitti) จนเสร็จสมบูรณ์ (1558-1570) โดยให้ความเคารพต่อแนวทางการออกแบบของบรูเนลเลสกิที่ทิ้งเอาไว้
งานที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขาคือ งานสร้างสะพานปอนเตเดลลาทรินิตา (Ponte della Trinità) ในปี ค.ศ. 1569 ส่วนโค้งระหว่างเสาเป็นรูปร่างของทรงวงรี ทำให้เกิดลักษณะของความเบาบางซึ่งแต่งต่างเป็นอย่างมากกับรูปแบบโครงสร้างที่เป็นที่นิยมในสมัยนั้น ในด้านการใช้งานเป็นประโยชน์ต่อการที่น้ำจะผ่านไปโดยที่โครงสร้างไม่มีการต้านทานกับกระแสน้ำ สะพานแห่งนี้ถูกทำลายในปี ค.ศ. 1944 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และถูกสร้างใหม่ในปี ค.ศ. 1957
เขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1592 ที่เมืองฟลอเรนซ์
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2054
สถาปนิกชาวอิตาลี
สถาปนิกในคริสต์ศตวรรษที่ 16
บุคคลจากฟลอเรนซ์
พริสมาทอยด์

พริสมาทอยด์ (prismatoid) หมายถึงทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่จุดยอด (vertex) ทุกจุดเรียงกันอยู่บนระนาบสองระนาบที่ขนานกัน และพริสมาทอยด์ที่มีจำนวนจุดยอดบนระนาบเท่ากับทั้งสองระนาบ จะเรียกอีกอย่างว่า พริสมอยด์ (prismoid)
ปริมาตรของพริสมาทอยด์ V สามารถหาได้จาก V = \frac{1}{6} h (A_1 + 4A_2 + A_3)  เมื่อ
A1 และ A3 คือพื้นที่ผิวของหน้าบนระนาบที่ขนานกัน
A2 คือพื้นที่บนหน้าตัดของพริสมาทอยด์ ในตำแหน่งกึ่งกลางของระนาบที่ขนานกัน
h คือความสูงของพริสมาทอยด์
สำหรับพื้นที่ผิวทั้งหมดของพริสมาทอยด์นั้นไม่แน่นอน ขึ้นอยู่กับรูปร่างของแต่ละหน้าเป็นกรณีไป
== ประเภทของพริสมาทอยด์ ==
100px
100px
100px
100px
100px
100px
พีระมิด (pyramid) ระนาบข้างหนึ่งของพริสมาทอยด์เป็นจุดจุดเดียว (รูปที่ 1) 
ทรงลิ่ม (wedge) ระนาบข้างหนึ่งของพริสมาทอยด์เป็นจุด 2 จุด
ปริซึม (prism) รูปหลายเหลี่ยมบนระนาบทั้งสองสามารถเข้ากันได้ (หรือเหมือนกัน) และเชื่อมต่อด้วยรูปสี่เหลี่ยมมุมฉากหรือด้านขนาน (รูปที่ 2) 
แอนติปริซึม (antiprism) รูปหลายเหลี่ยมบนระนาบทั้งสองสามารถเข้ากันได้ (หรือเหมือนกัน) และเชื่อมต่อด้วยการสลับฟันปลาเป็นรูปสามเหลี่ยม (รูปที่ 3) 
แอนติปริซึมไขว้ (crossed antiprism)  (รูปที่ 4) 
คิวโพลา (cupola) จำนวนจุดบนรูปหลายเหลี่ยมบนระนาบข้างหนึ่งเป็นสองเท่าของอีกด้านหนึ่ง และเชื่อมต่อด้วยรูปสี่เหลี่ยมสลับกับรูปสามเหลี่ยม (รูปที่ 5) 
ฟรัสตัม (frustum) ได้มาจากการตัดมุมยอดของพีระมิดให้ขนานกับฐาน (รูปที่ 6) 
พริสมาทอยด์ที่มีหน้าเป็นรูปสี่เหลี่ยมจำนวน 6 หน้า
# ทรงสี่เหลี่ยมด้านขนาน (parallelepiped)
# ทรงสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน (rhombohedron)
# เทรปโซฮีดรอนสามเหลี่ยม (trigonal trapezohedron)
# ทรงสี่เหลี่ยมมุมฉาก (cuboid)
# ทรงลูกบาศก์ (cube)
# ฟรัสตัมสี่เหลี่ยม (quadrilateral frustum)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
 
ทรงหลายหน้า
ฟรัสตัม

ฟรัสตัม (อังกฤษ: frustum, พหูพจน์: frusta) คือรูปทรงเรขาคณิตที่เป็นส่วนหนึ่งของพีระมิดหรือทรงกรวย โดยการตัดด้วยระนาบสองระนาบที่ขนานกัน ฟรัสตัมที่มีฐานเป็นรูปหลายเหลี่ยม (polygon) สามารถจัดได้เป็นพริสมาทอยด์ (prismatoid) ชนิดหนึ่ง และหน้าตัด (ฐาน) ทั้งสองจะเป็นรูปที่ได้สัดส่วนกัน
== ปริมาตร ==
ปริมาตรของฟรัสตัม V สามารถหาได้จากสูตร
:V = \frac{1}{3} h(B_1+\sqrt{B_1B_2}+B_2)
เมื่อ h คือความสูงของฟรัสตัม และ B1 กับ B2 คือพื้นที่ผิวบนฐานทั้งสองด้าน
แต่ก็ยังมีอีกสูตรหนึ่ง ซึ่งใช้คำนวณปริมาตรก่อนการตัดพีระมิดหรือทรงกรวยให้เป็นฟรัสตัม ดังนี้
:V = \left | \frac{1}{3} h_1 B_1 - \frac{1}{3} h_2 B_2 \right |
เมื่อ h1 และ h2 เป็นความสูงจากระนาบทั้งสองขึ้นไปยังยอดเดิมของพีระมิดหรือทรงกรวย
== ดูเพิ่ม ==
ไบฟรัสตัม (bifrustum)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
http://www.gomath.com/geometry/frustcone.php 
ทรงหลายหน้า
พริสมาทอยด์
ประชาคมเศรษฐกิจยุโรป

ประชาคมเศรษฐกิจยุโรป (European Economic Community, EEC; บ้างเรียกสั้นเพียง ประชาคมยุโรป (European Community)) เป็นองค์การระหว่างประเทศจัดตั้งขึ้นด้วยทรรศนะที่จะทำให้เกิดบูรณาการทางเศรษฐกิจ (รวมทั้งตลาดร่วม) ในบรรดาหกสมาชิกดั้งเดิมหกประเทศ ได้แก่ เบลเยียม ฝรั่งเศส เยอรมนี อิตาลี ลักเซมเบิร์ก และเนเธอร์แลนด์
ประชาคมเศรษฐกิจยุโรปจัดตั้งขึ้นโดยสนธิสัญญาโรม พ.ศ. 2500 ร่วมกับประชาคมถ่านหินและเหล็กกล้ายุโรป (ECSC) และประชาคมพลังงานปรมาณูยุโรป (EURATOM) ประชาคมเศรษฐกิจยุโรปเป็นสถาบันหนึ่งในประชาคมยุโรป (European Communities) ภายใต้สนธิสัญญารวมประชาคม (Merger Treaty, หรือสนธิสัญญาบรัสเซลส์) พ.ศ. 2508
ประชาคมเศรษฐกิจยุโรปถูกจัดรวมเข้ากับสหภาพยุโรปเมื่อจัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2536 โดยสนธิสัญญามาสตริกต์ ถูกเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการเป็น ประชาคมยุโรป เพื่อสะท้อนถึงฐานนโยบายที่กว้างกว่าที่ครอบคลุมโดยสนธิสัญญา ประชาคมฯ ได้ประกอบเป็นเสาหลักแรกของสามเสาหลักสหภาพยุโรปกระทั่งยุบไปใน พ.ศ. 2552 โดยสนธิสัญญาลิสบอน ซึ่งผนวกอดีตเสาหลักสหภาพยุโรปและให้เหตุผลว่า สหภาพยุโรปจะ "เข้าแทนที่และรับช่วงต่อประชาคมยุโรป" ข้อนี้ว่าด้วยองค์การระหว่างประเทศอิสระซึ่งมีอยู่ก่อน พ.ศ. 2536
== สมาชิก ==

== ประวัติ ==
==  แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์สหภาพยุโรป
สหภาพยุโรป
อักษรอิตาลีเก่า

อักษรอิตาลีเก่า (Old Italic scripts) พัฒนามาจากชุดตัวอักษรกรีกตะวันตกซึ่งเข้าสู่อิตาลีผ่านทางอาณานิคมของกรีซที่เกาะซิซิลี และตามชายฝั่งตะวันออกของอิตาลี ชาวอิทรัสคันปรับปรุงอักษรกรีกมาใช้เขียนภาษาอิทรัสคันเมื่อ ราว 57 ปีก่อนพุทธศักราช หรือก่อนหน้านั้น อักษรที่ใช้ในอิตาลีส่วนใหญ่มาจากชุดตัวอักษรอิทรัสคัน อักษรในกลุ่มนี้ได้แก่
อักษรละตินโบราณ (Ancient Latin)
อักษรฟาลิสคัน (Faliscan) จารึกอักษรฟาลิสคันพบประมาณ 100 ชิ้นเมื่อราว พ.ศ. 143–263 ใกล้เคียงกับอักษรละติน
อักษรมาร์ซิเลียนา (Marsiliana)
อักษรเมสซาปิก (Messapic) พัฒนามาจากอักษรกรีกโดยตรงมากกว่าพัฒนาจากอักษรอิทรัสคัน จารึกอักษรนี้พบในช่วง พ.ศ. 343–443 ภาษาเมสซาปิกต่างจากภาษาอื่น ๆ ในอิตาลี คาดว่าน่าจะเป็นสมาชิกของภาษาตระกูลอิลีเรียนที่ตายไปแล้ว
อักษรเอเดรียติกกลาง/ปิเซนใต้ (Middle Adriatic / South Picene)
อักษรปิเซนเหนือ (North Picene)
อักษรออสคัน (Oscan) พัฒนามาจากอักษรอิทรัสคันเมื่อราว 157 ปีก่อนพุทธศักราช จารึกเก่าสุดพบบนเหรียญอายุราว พ.ศ. 43 เขียนจากซ้ายไปขวา แนวนอน แยกคำโดยใช้จุด ใช้เขียนภาษาออสคัน ซึ่งใช้พูดทางภาคใต้ของอิตาลี หลังจากถูกยึดครองโดยโรมเมื่อราว พ.ศ. 643 ภาษาออสคันได้สาบสูญไป
อักษรอัมเบรียน (Umbrian) ตัวอย่างอักษรอัมเบรียนพบเพียงแผ่นจารึกสำริดอายุราว พ.ศ. 193–493 ราว 7 ชิ้นเท่านั้น
== อ้างอิง ==
อักษรในอิตาลียุคโบราณ
อิตาลีเก่า
ปริซึม

ปริซึม (prism) คือทรงหลายหน้าที่สร้างจากฐานรูปหลายเหลี่ยมที่เหมือนกันและขนานกันสองหน้า และหน้าด้านข้างเป็นรูปสี่เหลี่ยมด้านขนาน พื้นที่หน้าตัดทุกตำแหน่งที่ขนานกับฐานจะเป็นรูปเดิมตลอด และปริซึมก็เป็นพริสมาทอยด์ (prismatoid) ชนิดหนึ่งด้วย
ปริซึมมุมฉาก (right prism) หมายความว่าเป็นปริซึมที่มีจุดมุมของรูปหลายเหลี่ยมบนฐานทั้งสองอยู่ตรงกันตามแนวดิ่ง ทำให้หน้าด้านข้างตั้งฉากกับฐานพอดีและเป็นรูปสี่เหลี่ยมมุมฉากทุกด้าน ส่วน ปริซึม n เหลี่ยมปกติ (n-prism) หมายถึงปริซึมที่มีรูปหลายเหลี่ยมบนฐาน เป็นรูปหลายเหลี่ยมปรกติ (ทุกด้านยาวเท่ากัน) และเมื่อปริซึมอันหนึ่งๆ สามารถเป็นได้ทั้งปริซึมมุมฉาก ปริซึม n เหลี่ยมปรกติ และขอบทุกด้านยาวเท่ากันหมด จะถือว่าปริซึมอันนั้นเป็นทรงหลายหน้ากึ่งปกติ (semiregular polyhedron)
ทรงสี่เหลี่ยมด้านขนานก็ถือเป็นปริซึมสี่เหลี่ยมด้านขนาน สำหรับปริซึมสี่เหลี่ยมมุมฉากก็เทียบเท่ากับทรงสี่เหลี่ยมมุมฉาก และปริซึมสี่เหลี่ยมจัตุรัสก็คือทรงลูกบาศก์นั่นเอง
ปริมาตรของปริซึมสามารถคำนวณได้ง่ายๆ โดยการหาพื้นที่ผิวของฐานมาหนึ่งด้าน คูณด้วยความสูงของปริซึม
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Nonconvex Prisms and Antiprisms
Surface Area MATHguide
Volume MATHguide
Paper models of prisms and antiprisms  Free nets of prisms and antiprisms
Paper models of prisms and antiprisms
ทรงหลายหน้า
พริสมาทอยด์
ดอยไตแลง

ดอยไตแลง (လွႆတႆးလႅင်း, လွယ်တိုင်းလျှံ) เป็นเขตที่มั่นของกองทัพรัฐฉานใต้บนทิวเขาแดนลาวที่สูงจากน้ำทะเลร่วมประมาณ 1,500 เมตร ในเขตรัฐชานตอนใต้ ตามแนวชายแดนไทย-พม่าตรงกันข้ามกับ บ้านปางคาม อำเภอปางมะผ้า จ.แม่ฮ่องสอน
ดอยไตแลงเป็นฐานที่มั่นของกองทัพรัฐชานใต้ และในเมืองมีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวไทใหญ่ ที่นี่ใช้เวลามาตรฐานตามประเทศไทยซึ่งต่างจากเวลามาตรฐานของพม่า 30 นาที  และนิยมใช้เงินบาทมากกว่าเงินจัตของพม่า
== อ้างอิง ==
รัฐฉาน
ภูเขาในประเทศพม่า
ไทใหญ่
แอนติปริซึม

แอนติปริซึม (antiprism) คือทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่สร้างจากฐานรูปหลายเหลี่ยม (polygon) ขนานกันสองด้าน และหน้าด้านข้างเชื่อมต่อจุดยอดแบบสลับฟันปลาเป็นรูปสามเหลี่ยมโดยรอบ และแอนติปริซึมก็เป็นพริสมาทอยด์ (prismatoid) ชนิดหนึ่งด้วย
แอนติปริซึมนั้นมีความคล้ายคลึงกับปริซึม (prism) ยกเว้นแต้เพียงว่าฐานของมันถูกบิดออกไป และหน้าด้านข้างเป็นรูปสามเหลี่ยมแทนที่จะเป็นรูปสี่เหลี่ยมและมีจำนวนสองเท่า สำหรับแอนติปริซึม n เหลี่ยมปรกติ (n-antiprism) คือแอนติปริซึมที่มีรูปหลายเหลี่ยมบนฐาน เป็นรูปหลายเหลี่ยมปรกติ และถูกบิดออกไปเป็นมุม 180/n องศา
ส่วน แอนติปริซึมไขว้ (crossed antiprism) เกิดจากการบิดฐานของแอนติปริซึมธรรมดาออกไปเกินกว่า 360/n องศา รูปทรงนี้พบเห็นได้ไม่บ่อยนัก
== พิกัดคาร์ทีเซียน ==
พิกัดคาร์ทีเซียนของแอนติปริซึม n เหลี่ยมปรกติ ที่หน้าด้านข้างเป็นรูปสามเหลี่ยมหน้าจั่ว สามารถกำหนดได้ดังนี้
:  ( \cos (k\pi/n) , \sin (k\pi/n) , (-1) ^k a ) \;
เมื่อ k มีค่าอยู่ระหว่าง 0 ถึง 2n-1 และถ้าหน้าด้านข้างของแอนติปริซึมเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่าอีกด้วย จะต้องมีเงื่อนไขของค่า a เพิ่มเติม ดังนี้
: 2a^2=\cos (\pi/n) -\cos (2\pi/n) \;
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
* 
Nonconvex Prisms and Antiprisms
Paper models of prisms and antiprisms
ทรงหลายหน้า
พริสมาทอยด์
เมโทรโพลิส

เมโทรโพลิส (Metropolis) หรือในชื่อไทยว่า  เมโทรโพลิส เมืองล่าหุ่นยนต์ เป็นภาพยนตร์ไซไฟ จากประเทศเยอรมนี ที่ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2470 และได้รับการยกย่องว่าเป็นภาพยนตร์วิทยาศาสตร์ที่ดีที่สุด เป็นเวลาหลายปี จนกระทั่งมีการสร้างภาพยนตร์เรื่อง 2001 จอมจักรวาล ในปี พ.ศ. 2511 จึงเสียอันดับไป
เมโทรโพลิส เป็นภาพยนตร์เงียบ ขาว-ดำ ผลงานสร้างและกำกับของ ฟริทซ์ แลง นักสร้างภาพยนตร์ชาวออสเตรีย ด้วยทุนสร้างมหาศาลในขณะนั้น ใช้นักแสดงประกอบชายถึง 26,000 คน นักแสดงประกอบหญิง 11,000 คน และเด็ก 950 คน  โดยมีนวนิยายชื่อเดียวกัน เขียนโดย Thea von Harbou ภรรยาชาวเยอรมันของ ฟริทซ์ แลง นำเค้าโครงเรื่องจากบทภาพยนตร์ที่ฟริทซ์ แลง เขียนไว้ตั้งแต่ พ.ศ. 2467

เมโทรโพลิส ออกฉายรอบปฐมทัศน์ในเยอรมัน ด้วยความยาว 210 นาที เมื่อนำมาฉายในสหรัฐอเมริกา กลับถูกตัดต่อเหลือเพียง 114 นาที เนื่องจากภาพยนตร์มีความยาวมากเกินไป และม้วนฟิล์มภาพยนตร์ฉบับดั้งเดิม กลับสูญหายไป จากนั้นได้มีการตัดต่ออีกหลายครั้ง ฉายที่ความยาวประมาณ 80-90 นาที
ในปี ค.ศ. 1984 มีการนำภาพยนตร์ออกมาฉายใหม่ ตัดต่อเหลือความยาวประมาณ 80 นาที และทำดนตรีประกอบใหม่ในรูปแบบเพลงป๊อป-ร็อก (จากต้นฉบับเดิม บรรเลงด้วยวงออเคสตรา)
ในโอกาสฉลองครบรอบ 75 ปี ของภาพยนตร์เรื่องนี้ ในปี ค.ศ. 2002 ภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกบูรณะด้วยคอมพิวเตอร์กราฟิก และเพิ่มเติมฟุตเตจ จนมีความยาว 123 นาที และบันทึกเสียงดนตรีประกอบใหม่ ด้วยวงออเคสตรา โดยยึดถือตามต้นฉบับเดิม
เมโทรโพลิส เข้ามาฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2546 เป็นภาพยนตร์ฉายปิดงานเทศกาลภาพยนตร์โลกแห่งกรุงเทพ ครั้งที่ 1 (World Film Festival of Bangkok 2003) ที่ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย  บรรเลงดนตรีโดยวงออเคสตราจาก วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล
== เรื่องย่อ ==
== สิ่งที่ภาพยนตร์ได้ให้ไว้ ==
เมโทรโพลิส นับได้ว่าเป็นภาพยนตร์ที่ถือเป็นต้นแบบของภาพยนตร์ไซไฟในเวลาต่อมา อีกทั้งยังเป็นภาพยนตร์ที่เต็มไปด้วยองค์ประกอบทางศิลปะอย่างที่เรียกว่า เยอรมัน เอกซ์เพรสชั่นนิสม์ (German Expressionism) เรื่องสำคัญอีกด้วย  ตัวละคร หุ่นมาเรีย ในเรื่อง ก็เป็นต้นแบบของ หุ่นซีทรีพีโอในเรื่อง สตาร์วอรส์ ในเวลาต่อมา
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ข้อมูลภาพยนตร์ เมโทรโพลิส เมืองล่าหุ่นยนต์  จาก สยามโซน
บทความ ต้นตระกูลหนังไซไฟ กับ (Bangkok) Metropolis (ต้นฉบับจาก คอลัมน์สนามวิจารณ์ หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ 31 ต.ค. 2546)
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2470
ภาพยนตร์ขาวดำ
ภาพยนตร์อิงบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์
ภาพยนตร์ไซไฟ
ภาพยนตร์เงียบ
ภาพยนตร์ที่นำกลับมาสร้างใหม่
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในเบอร์ลิน
ภาพยนตร์ที่มีฉากในอนาคต
ภาพยนตร์หุ่นยนต์
ภาพยนตร์เยอรมัน
ความทรงจำแห่งโลก
ฆวน เด เอร์เรรา

ฆวน เด เอร์เรรา (Juan de Herrera; พ.ศ. 2073 - พ.ศ. 2136) เป็นสถาปนิกและนักคณิตศาสตร์ชาวสเปน
เอร์เรราเป็นสถาปนิกที่ได้รับการอ้างถึงมากที่สุดในราชอาณาจักรสเปนช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 เป็นผู้นำแนวทางการออกแบบของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาไปสู่จุดสูงสุดในสเปน ชื่อของเขาได้รับการนำไปเป็นชื่อเล่นของโบสถ์ซานโลเรนโซว่า "เอร์เรเรียโน" (Herreriano)  รูปแบบสถาปัตยกรรมที่เขาสร้างขึ้นได้รับการยอมรับว่าเป็นตัวแทนของยุคพระเจ้าเฟลิเปที่ 2 และบรรพบุรุษชาวออสเตรียของพระองค์
เอร์เรรามีความสนใจที่หลากหลายตามลักษณะของปราชญ์ในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา หนึ่งในวิชาความรู้ที่เขามีความเชี่ยวชาญมากที่สุดคือ หลักการของรูปทรงและคณิตศาสตร์ (Geometry and Mathematics) เขาได้เข้าร่วมให้การสนับสนุนกองทัพของจักรพรรดิชาลส์ที่ 5 ในการทำสงครามกับเยอรมนี อาณาจักรฟลันเดอส์ และอิตาลี
ฆวน เด เอร์เรรา จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยบายาโดลิดใน ค.ศ. 1548 เขาเริ่มทำงานในฐานะสถาปนิกใน ค.ศ. 1561 โดยทำงานในโครงการพระราชวังแห่งเมืองอารังฆูเอซ (Royal Palace of Aranjuez)
ในการสร้างโบสถ์บายาโดลิด ในปี ค.ศ. 1563 เขาได้ทำงานร่วมกับฆวน เบาติสตา เด โตเลโด ค.ศ. 1562 นอกจากนี้เอร์เรราได้เขียนตำราเกี่ยวกับดาราศาสตร์ขึ้นเช่นกัน (Libro del saber de astronomía) หลังจากการเสียชีวิตของฆวน เบาติสตา ใน ค.ศ. 1567 เอร์เรราก็ได้เข้าทำการสานงานต่อในโครงการทั้งหมด หลายโครงการได้มีการปรับเปลี่ยนไปสู่รูปแบบที่เอร์เรรา นิยมชมชอบ และได้มีการทดลองสร้างรูปแบบใหม่ ๆ ที่เป็นแบบเรียบง่าย (sober style) แตกต่างจากสถาปัตยกรรมที่อยู่ในยุคนั้น ๆ โดยมีหลักการอยู่ที่ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวของเส้นนอนที่หนักแน่นและการใช้วัสดุแท้ (nude use of materials) ไม่มีการตกแต่งบนตัววัสดุ
เขาได้ทำการออกแบบรูปด้านทางตะวันตกใหม่ทั้งหมด และได้คิคระบบหลังคาขึ้นใหม่ ซึ่งยังคงเป็นรูปแบบที่สถาปนิกชาวสเปนยังคงใช้มาทุกวันนี้
แผนผังของอาสนวิหารบายาโดลิดและหอจดหมายเหตุอินดีสได้รับการออกแบบโดยเอร์เรรา เขาเป็นสถาปนิกที่ออกแบบร่างของจัตุรัส
ไอ้ด่างเกยชัย

ไอ้ด่างเกยชัย เป็นชื่อเรียกของจระเข้ตัวใหญ่ตัวหนึ่ง ที่เคยอาละวาดกินคนที่แม่น้ำน่าน บ้านเกยชัย จังหวัดนครสวรรค์ เมื่อสมัยรัชกาลที่ 5 (ปัจจุบันคือ ตำบลเกยไชย อำเภอชุมแสง จังหวัดนครสวรรค์) ซึ่งผู้คนเชื่อว่าเป็นจระเข้เจ้า ที่ได้ชื่อว่า ไอ้ด่าง เพราะปลายจมูกมันมีดวงด่างสีขาวเป็นจุดเด่น ภายหลังถูกปราบได้ด้วยหอกของหมอจระเข้ 2 คน และได้ตัดหัวเก็บไว้ ว่ากันว่ามีความใหญ่ถึงขนาดหัวถึงหางสามารถนอนขวางลำน้ำจากฝั่งหนึ่งถึงฝั่งหนึ่งได้
เรื่องราวของไอ้ด่างเกยชัย มีบันทึกอยู่ในสมุดบันทึกของกรมพระยาดำรงราชานุภาพ เมื่อคราวที่ท่านเสด็จไปตรวจราชการที่เมืองเหนือ ได้บันทึกเกี่ยวกับเรื่องราวของไอ้ด่างเกยชัยไว้สั้น ๆ 2 บรรทัด มีใจความว่า ที่นี่มีศีรษะของจระเข้ใหญ่ เป็นจระเข้กินคน ชาวบ้านเล่าลือกันว่าเป็นจระเข้เจ้า มีพระยาคนหนึ่งได้นำเอาศีรษะจระเข้นี้เข้ากรุงเทพ ฯ และได้ขายต่อให้ชาวต่างชาติไป เป็นอันจบกันสำหรับเรื่องราวของศีรษะจระเข้ใหญ่
ปัจจุบัน บันทึกของท่านตอนนี้ สามารถสืบค้นได้ที่หอสมุดแห่งชาติ ท่าวาสุกรี
แต่เรื่องราวของไอ้ด่างเกยชัย มักจำสับสนกับไอ้ด่างบางมุด ที่เป็นจระเข้น้ำเค็มมีขนาดลำตัวใหญ่ เคยอาละวาดกินคนเช่นเดียวกันที่คลองบางมุด อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร เมื่อปี พ.ศ. 2507 ซึ่งถูกปราบได้ด้วยลูกระเบิดของนายตำรวจผู้หนึ่งในท้องถิ่น
==ในวัฒนธรรมสมัยนิยม==
เรื่องราวของไอ้ด่างเกยชัยได้สร้างเป็นภาพยนตร์ไทย 2 ครั้ง
ครั้งแรก ในปี พ.ศ. 2531 ใช้ชื่อว่า "ไอ้ด่างเกยชัย" นำแสดงโดย บิณฑ์ บรรลือฤทธิ์, สรารัตน์ หรุ่มเรืองวงศ์, ราตรี วิทวัส, วีรยุทธ รสโอชา, อภิวัฒน์ เมธา, ดามพ์ ดัสกร
==ดูเพิ่ม==
ไอ้ด่างคลองบางมุด
ชาละวัน
ไอ้บอดวัดสามปลื้ม
วัดเกยไชยเหนือ (บรมธาตุ)
==อ้างอิง==
จระเข้ที่มีชื่อเสียง
สัตว์กินคน
อำเภอชุมแสง