pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เจ้าชายอะเมเดโอแห่งเบลเยียม อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอสเต

เจ้าชายอะเมเดโอแห่งเบลเยียม อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอสเต (พระนามเต็ม: อะเมเดโอ มารี โฌแชฟ คาร์ล ปีแยร์ ฟีลิป เปาลา มาร์คุส ดาวีอาโน; ประสูติเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529) เป็นพระโอรสในอาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ และอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ เป็นพระราชนัดดา (หลานตา) ในสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 พระราชภาคิไนย (หลานลุง) ในสมเด็จพระราชาธิบดีฟิลิปแห่งเบลเยียม และพระราชปนัดดา (เหลนปู่) ในจักรพรรดิคาร์ลที่ 1 แห่งออสเตรีย
พระองค์เป็นองค์รัชทายาทสืบออสเตรีย-เอสเต ซึ่งเป็นสายหนึ่งของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค-ลอแรน ปัจจุบัน พระองค์อยู่ในลำดับที่ 6 แห่งการสืบราชบัลลังก์แห่งเบลเยียมต่อจากพระมารดา
== ชีวิตส่วนพระองค์ ==
วันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 สำนักพระราชวังแห่งเบลเยียมได้ประกาศการหมั้นระหว่างเจ้าชายอะเมเดโอกับเอลิซาเบตตา มาเรีย รอสบอค ฟอน โวลเคินชไตน์ (Elisabetta Maria Rosboch von Wolkenstein) ชาวอิตาลี พิธีอภิเษกสมรสจัดขึ้นเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 ณ มหาวิหารซานตามารีอา ในกรุงโรม
== พระอิสริยยศ ==
21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2529 – 2 ธันวาคม พ.ศ. 2534: อาร์ชดยุกอะเมเดโอแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ เจ้าชายแห่งออสเตรีย, เจ้าชายแห่งฮังการี
2 ธันวาคม พ.ศ. 2534 – 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539: เจ้าชายอะเมเดโอแห่งเบลเยียม อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ, เจ้าชายแห่งออสเตรีย, เจ้าชายแห่งฮังการี
7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 – ปัจจุบัน: เจ้าชายอะเมเดโอแห่งเบลเยียม อาร์ชดยุกรัชทายาทแห่งออสเตรีย-เอ็สเทอ, เจ้าชายแห่งออสเตรีย, เจ้าชายแห่งฮังการีและโบฮีเมีย
== ตำแหน่งทางทหาร ==
x30px พ.ศ. 2547–2548 โรงเรียนนายร้อย (สาขาวิทยาศาสตร์และการทหาร)
* พ.ศ. 2548 หน่วยพาราคอมมานโด : นักกระโดดร่ม
กันยายน พ.ศ. 2548 กันยายน พ.ศ. 2550: กองทัพบก, พันจ่าเอก (Adjudant Candidat-Officier) หลังจากทรงจบการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อย
กันยายน พ.ศ. 2550  : กองทัพบก, ร้อยตรี (ประจำการที่ Regiment Carabiniers Prins Boudewijn – Grenadiers)
50px 130px x50px
== อ้างอิง ==
เจ้าชายเบลเยียม
เจ้าชายโบฮีเมีย
เจ้าชายฮังการี
อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย
ศิษย์เก่าจากวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และรัฐศาสตร์แห่งลอนดอน
เอ็ดการ์ มิตเชล

thumb
เอ็ดการ์ ดีน มิตเชล (17 กันยายน ค.ศ. 1930 - 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 ) นักบินอวกาศชาวอเมริกัน ซึ่งโดยสารยานอพอลโล 14 ขึ้นไปบนดวงจันทร์เมื่อปี ค.ศ. 1971  และเป็นเจ้าของสถิติมนุษย์อวกาศที่เดินบนดวงจันทร์เป็นเวลานานมากที่สุดถึง 9 ชั่วโมง 17 นาที
เอ็ดการ์ มิตเชล มีความเชื่อส่วนตัวว่ามนุษย์ต่างดาวมีอยู่จริง เขากล่าวว่า มนุษย์ต่างดาวจะมีรูปร่างเล็ก ศีรษะใหญ่ ตาโต และเป็นมิตรกับมนุษย์
“พวกคุณเคยเห็นภาพถ่ายของมนุษย์ร่างเล็กเหล่านี้ซึ่งดูแปลกตามาบ้างแล้ว คนที่เคยเห็นมนุษย์ต่างดาวบอกกับผมว่าพวกเขามีหน้าตาเหมือนในภาพถ่าย พวกเขาไม่ได้เป็นศัตรูกับมนุษย์ เพราะหากพวกเขาไม่เป็นมิตร ป่านนี้มนุษย์ก็คงไม่เหลือแล้ว”
นอกจากนี้มิตเชลยังกล่าวด้วยว่า ปรากฏการณ์วัตถุลึกลับบนท้องฟ้า (ยูเอฟโอ) ที่มีผู้พบเห็นล้วนเป็นเรื่องจริงเช่นกัน เขาอ้างว่ารู้เรื่องนี้มาจากองค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติของสหรัฐฯ (นาซา) ที่เขาทำงานเป็นนักวิทยาศาสตร์อยู่ในปัจจุบัน
“ปรากฏการณ์ดังกล่าวถูกรัฐบาลประเทศต่างๆ ปิดเป็นความลับมานานกว่า 60 ปี ก่อนที่จะค่อยๆ ถูกเปิดเผยทีละนิดหลังจากมีคนเห็นยูเอฟโอบนท้องฟ้า”
องค์การนาซาได้ออกมาระบุว่า มิตเชลเป็นชาวอเมริกันที่ยิ่งใหญ่ แต่นาซาไม่ได้มีส่วนร่วมในการแสดงความเห็นดังกล่าว
นักบินอวกาศชาวอเมริกัน
ภารกิจอวกาศในปี พ.ศ. 2514
บุคคลจากรัฐเท็กซัส‎
วงแหวนดาวเคราะห์

วงแหวนดาวเคราะห์ (planetary ring) คือวงแหวนของฝุ่นคอสมิกและวัตถุขนาดเล็กอื่น ๆ ที่โคจรไปรอบดาวเคราะห์ในรูปร่างของแผ่นจานแบน ๆ ดาวเคราะห์ที่มีวงแหวนขนาดใหญ่เป็นที่รู้จักและโดดเด่นที่สุด คือ ดาวเสาร์ แต่ดาวแก๊สยักษ์อีก 3 ดวงในระบบสุริยะ (ดาวพฤหัสบดี ดาวยูเรนัส และดาวเนปจูน) ต่างก็มีระบบวงแหวนรอบตัวเองทั้งนั้น
==ภาพรวม==
ความหนาของวงแหวนดาวเคราะห์ (วงแหวนรอบ ๆ ดาวเคราะห์) ถูกได้รับการเสนอว่ามีการก่อตัวขึ้นในสามวิธี คือ จากวัสดุของจานดาวเคราะห์ก่อนเกิดที่อยู่ภายในเขตจำกัดของโรช ของดาวเคราะห์และจึงไม่สามารถรวมตัวกันเพื่อก่อตัวเป็นดวงจันทร์ขึ้นมาได้
จากรายงานล่าสุด ดวงจันทร์ดวงหนึ่งของดาวเสาร์คือ รีอา อาจจะมีระบบวงแหวนของตัวเองด้วย ซึ่งจะเป็นดวงจันทร์เพียงดวงเดียวเท่าที่รู้จักซึ่งมีระบบวงแหวนของตัวเอง
== ภาพเปรียบเทียบ ==



== ดูเพิ่ม ==
วงแหวนของดาวพฤหัสบดี
วงแหวนของดาวเสาร์
วงแหวนของดาวยูเรนัส
วงแหวนของดาวเนปจูน
วงแหวนของรีอา
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
USGS/IAU Ring and Ring Gap Nomenclature
กลศาสตร์ท้องฟ้า
ดาวเคราะห์ในระบบสุริยะ
มาร์เกอริตแห่งวาลัว

มาร์เกอรีตแห่งวาลัวส์ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส (Marguerite de Valois; 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1553 – 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1615) ประสูติที่พระราชวังแซงต์-แชร์แมง-ออง-เลย์ ในประเทศฝรั่งเศส เป็นพระธิดาของพระเจ้าอองรีที่ 2 แห่งฝรั่งเศสและพระราชินีแคทเธอรีน เดอ เมดิชิ เป็นพระราชินีในพระเจ้าอองรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส ระหว่างปี ค.ศ. 1589 ถึงปี ค.ศ. 1599 มาร์เกอรีตแห่งวาลัวส์สิ้นพระชนม์เมื่อ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1615 ที่ปารีส พระศพตั้งอยู่ที่ชาเปลของราชวงศ์วาลัวส์
== เบื้องต้น ==
มาร์เกอรีตแห่งวาลัวส์มีพระนามเล่นว่า “มาร์โกต์” ที่ตั้งโดยพระเชษฐา สามพระองค์ต่อมาเป็นพระเจ้าแผ่นดินฝรั่งเศส: พระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 2, พระเจ้าชาร์ลที่ 9 และพระเจ้าอองรีที่ 3 ส่วนเอลิซาเบธแห่งวาลัวส์พระเชษฐภคินีเป็นพระชายาของพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งสเปน
== การเสกสมรส ==
แม้ว่ามาร์เกอรีตจะมีความสัมพันธ์อย่างลับๆ กับอองรีที่ 1 ดยุคแห่งกีส แต่เป็นไปไม่ได้ที่พระราชินีแคทเธอรีนจะทรงยอมให้ตระกูลกีส มามีโอกาสที่จะอำนาจปกครองฝรั่งเศส พระองค์จึงทรงพยายามจัดการจัดให้มาร์เกอรีตเสกสมรสกับพระราชโอรสของพระเจ้าฟิลิปที่ 2 เจ้าชายคาร์ลอสแห่งแอลตูเรียส์ แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจากความพยายามครั้งนั้น ต่อมาทรงพยายามจับคู่กับ พระเจ้าเซบาสเตียนที่ 1 แห่งโปรตุเกส (Sebastian I, King of Portugal) แต่ก็ไม่สำเร็จ
ในที่สุดมาร์เกอรีตก็ทรงถูกบังคับให้เสกสมรสกับอองรีแห่งบูร์บองพระโอรสของพระราชินีฌานน์แห่งนาวาร์ (Jeanne III of Navarre) ผู้เป็นโปรเตสแตนต์ จุดประสงค์ของการจัดการเสกสมรสก็ระหว่างมาร์เกอรีตกับอองรีแห่งนาวาร์ก็เพื่อเพิ่มความสัมพันธ์ระหว่างราชวงศ์วาลัวส์และราชวงศ์บูร์บง เพื่อที่จะเป็นการประสานความแตกร้าวระหว่างผู้นับถือนิกายโรมันคาทอลิกและอูเกอโนท์ผู้นับถือนิกายโปรเตสแตนต์ แม้ว่าเมื่อเริ่มแรกพระราชินีฌานน์จะไม่ทรงเห็นด้วยแต่บรรดาขุนนางสนับสนุน พระราชินีฌานน์สิ้นพระชนม์เพียงไม่กี่วันก่อนวันเสกสมรสในสถานะการณ์ที่เป็นที่น่าต้องสงสัย  บ้างก็กล่าวว่าทรงถูกวางยาพิษจากถุงมือที่พระราชินีแคทเธอรีนทรงส่งมาพระราชทานเป็นของขวัญ
ในวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1572 มาร์เกอรีตผู้มีพระชนมายุ 19 พรรษาก็เข้าพิธีเสกสมรสกับอองรีแห่งบูร์บองผู้เป็นพระเจ้าแผ่นดินแห่งนาวาร์หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระราชมารดาที่มหาวิหารโนตเรอดามแห่งปารีส  เจ้าบ่าวผู้เป็นอูเกอโนท์ต้องยืนนอกมหาวิหารเกือบตลอดพิธี กล่าวกันว่าระหว่างพิธีทั้งมาร์เกอรีตและอองรีต่างก็ทรงจ้องตรงไปข้างหน้าโดยไม่ทรงยอมสบพระเนตรของกันและกัน และบ้างก็อ้างว่าเมื่อมาร์เกอรีตทรงถูกถามให้ยืนยันคำแต่งงานมาร์เกอรีตก็ไม่ยอมตรัสจนพระเจ้าชาร์ลส์พระเชษฐาต้องทรงดำเนินมากดพระเศียรให้ผงกยอมรับ
หกวันหลังจากการเสกสมรสก็เกิดเหตุการณ์การสังหารหมู่วันเซนต์บาโทโลมิว โดยหมู่ชนชาวปารีสเพื่อสังหารอูเกอโนท์
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
พระเจ้าอองรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส
แคทเธอรีน เดอ เมดิชิ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
ราชวงศ์วาลัวส์
ราชวงศ์บูร์บอง
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2096
เจ้าหญิงฝรั่งเศส
ราชินีแห่งฝรั่งเศส
ราชวงศ์วาลัว
ราชวงศ์บูร์บง
ราชินีแห่งนาวาร์
ดยุกแห่งวาลัว
โรงเรียนบ้านโคกยาง

โรงเรียนบ้านโคกยาง เป็นโรงเรียนใน อำเภอกันตัง จังหวัดตรัง เปิดสอนตั้งแต่ระดับ ประถมศึกษา ถึงระดับมัธยมศึกษาตอนต้น  มีเขตพื้นที่บริการ 4 หมู่บ้าน ได้แก่หมู่ที่ 1 บ้านทุ่งซ่าน หมู่ที่ 2 บ้านโคกยาง หมู่ที่ 3 บ้านยะหรมและหมู่ที่ 4 บ้านหนองยาว
== ประวัติ ==
เดิมชื่อ “ โรงเรียนวัดโคกยาง” เปิดทำการสอนเมื่อ 1 กรกฎาคม 2473   ปัจจุบัน โรงเรียนบ้านโคกยาง มีนายพิเชฐ อมรกุล เป็นผู้อำนวยการโรงเรียน
== ที่ตั้ง ==
ตั้งอยู่เลขที่ 100 ตำบล โคกยาง อำเภอ กันตัง จังหวัด ตรัง รหัสไปรษณีย์ 92110 โทรศัพท์ 0-75571051
โรงเรียนบ้านโคกยาง ตั้งอยู่ระหว่างวัดโคกยางกับสถานีตำรวจตำบลโคกยาง หมู่ที่ 2 ตำบลโคกยาง อำเภอกันตัง จังหวัดตรัง ถนนสายตรัง-หาดยาว
ห่างจากตัวเมืองตรังประมาณ 12 กิโลเมตร ห่างจากอำเภอกันตังประมาณ 18 กิโลเมตร สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาตรัง เขต2
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
โรงเรียนในจังหวัดตรัง
โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา
โรงเรียนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2473
สถานศึกษาในอำเภอกันตัง
ฉากประดับแท่นบูชาออดดี (ราฟาเอล)

ดูบทความหลักที่ การสวมมงกุฏของพระแม่มารี
ฉากแท่นบูชาโอดดิ (ภาษาอังกฤษ: Oddi altar) เป็นฉากแท่นบูชาที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วาติกันที่วังวาติกันในกรุงโรมในประเทศอิตาลี
ราฟาเอลเขียนภาพ “ฉากแท่นบูชาโอดดิ” ระหว่างปี ค.ศ. 1502 ถึงปี ค.ศ. 1504 สำหรับเป็นแท่นบูชาของตระกูลโอดดิในวัดซานฟรานเชสโค อัล ปราโตในเปรูเจีย
== การสวมมงกุฏของพระแม่มารี ==
“การสวมมงกุฏของพระแม่มารี” ภายในภาพนี้แบ่งเป็นสองส่วน:
“การสวมมงกุฏ” (ส่วนบนของภาพ) เป็นภาพพระแม่มารีได้รับการสวมมงกุฏโดยพระเยซูขณะที่เทวดาเล่นดนตรี
“ส่งเข็มขัดให้นักบุญทอมัส” (ส่วนล่างของภาพ) เป็นภาพของอัครสาวกสิบสององค์ทียืนรอบหลุมศพของพระแม่มารีที่ว่างเปล่าเพราะทรงขึ้นสวรรค์. นักบุญทอมัสถือเข็มขัดของพระแม่มารีที่ทรงประทาน เพื่อพิสูจน์ว่าได้ทรงขึ้นสวรรค์จริง
== ฐานแท่นบูชา ==
ฐานแท่นบูชา (39 × 190 ซม) แบ่งเป็นสามภาพ:
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ราฟาเอล
การสวมมงกุฏของพระแม่มารี
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1500
ราฟาเอล
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
จิตรกรรมสีน้ำมัน
ศิลปะเกี่ยวกับพระแม่มารีย์
ฉากแท่นบูชา
งานสะสมของพิพิธภัณฑ์วาติกัน
อุปมานิทัศน์ของความรอบคอบ (ทิเชียน)

อุปมานิทัศน์ของความรอบคอบ (ภาษาอังกฤษ: Allegory of Prudence) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยทิเชียนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติใน กรุงลอนดอนในอังกฤษ
ทิเชียนเขียนภาพ “อุปมานิทัศน์ของความรอบคอบ” ระหว่างปี ค.ศ. 1565  ถึงปี ค.ศ. 1570 เป็นภาพศีรษะชายสามศีรษะหันหน้ากันไปสามทางเหนือสัตว์สามชนิด จากซ้ายเป็นหมาป่า, สิงห์โต และหมา ศีรษะชายสามคนเป็นอุปมานิทัศน์หรือสัญลักษณ์ของ “ชีวิตสามช่วงของมนุษย์” (ความเป็นหนุ่ม, ความเป็นผู้ใหญ่ และ ความมีอายุ) ซึ่งคล้ายกับการวางท่าของสฟิงซ์และต่อมาบรรยายโดยอริสโตเติล
ใบหน้าของแบบเชื่อกันว่าเป็นภาพของทิเชียนเอง, โอราซิโอลูกชาย และหลานมาร์โค เวเชลลิโอซึ่งเช่นเดียวกับโอซาริโอ ทั้งสองคนพำนักและทำงานอยู่กับทิเชียน  ทิเชียนเขียนภาพเหมือนตนเองอีกภาพหนึ่งในปี ค.ศ. 1567 ซึ่งใช้เป็นภาพที่ใช้เปรียบเทียบความคล้ายคลึงของทิเชียนกับภาพนี้ นอกจากนั้นใบหน้านี้ยังปรากฏในภาพเขียนของทิเชียนในสมัยเดียวกันอีกหลายภาพ
ภาพนี้เป็นภาพเดียวที่ทิเชียนเขียนคำขวัญ: “EX PRAETERITO/PRAESENS PRUDENTER AGIT/NE FUTURA ACTIONẼ DETURPET”
(จาก(ประสบการณ์ใน)อดีต, ปฏิบัติอย่างรอบคอบในปัจจุบัน, ไม่ทำลายอนาคต)
เออร์วิน พานอฟสกีตีความหมายในความสัมพันธ์ของใบหน้าทั้งสามในภาพเขียนว่าเมื่อทิเชียนได้รับความสำเร็จในปี  ค.ศ. 1569 ในการที่สามารถโอนใบ “Senseria” ซึ่งเป็นใบลิขสิทธิ์ที่ได้รับจากซินยอเรีย (Signoria) ให้แก่ลูกชายได้ ฉะนั้นทิเชียนจึงกลายเป็นอดีต, โอราซิโอเป็นสัญลักษณ์ของปัจจุบัน และ ความไม่มีหลาน, มาร์โคจึงเป็นสัญลักษณ์ของอนาคต
== อ้างอิง ==
==ดูเพิ่ม==
ทิเชียน
ภาพเขียนสีน้ำมัน
อุปมานิทัศน์
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1560
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1570
ทิเชียน
จิตรกรรมสีน้ำมัน
ภาพเหมือนตนเอง
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
อุปมานิทัศน์
งานสะสมของหอศิลป์แห่งชาติ (ลอนดอน)
พระราชินีแอนน์

พระราชินีแอนน์ (Queen Anne) อาจหมายถึง
==สมเด็จพระราชินีนาถ==
สมเด็จพระราชินีนาถแอนน์แห่งบริเตนใหญ่ (Anne of Great Britain)
สมเด็จพระจักรพรรดินีนาถแอนนาแห่งรัสเซีย (Anna of Russia)
สมเด็จพระราชินีนาถแอนนาแห่งโปแลนด์ (Anna of Poland)
==สมเด็จพระราชินี==
แอนน์แห่งออสเตรีย สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส (Anne of Austria) (ค.ศ. 1601–1666) สมเด็จพระราชินีในสมเด็จพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศส
แอนน์แห่งโบฮีเมีย สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ (Anne of Bohemia) (ค.ศ. 1366–1394) สมเด็จพระราชินีในสมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ
แอนน์ โบลีน สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ (Anne Boleyn) (ค.ศ. 1504/7–1536), สมเด็จพระราชินีองค์ที่สองในสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ
แอนน์แห่งบริตตานี สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส (Anne of Brittany) (ค.ศ. 1477–1514) สมเด็จพระราชินีในพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 8 แห่งฝรั่งเศส และ พระเจ้าหลุยส์ที่ 12 แห่งฝรั่งเศส
แอนน์แห่งคลีฟ สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ (Anne of Cleves) (ค.ศ. 1515–1557)สมเด็จพระราชินีองค์ที่สี่ในสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ
แอนน์แห่งเดนมาร์ก สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ (Anne of Denmark) (ค.ศ. 1574–1619)สมเด็จพระราชินีในสมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ
แอนน์แห่งคิเอฟ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส (Anne of Kiev) (ราว ค.ศ. 1024–1075) สมเด็จพระราชินีในพระเจ้าอองรีที่ 1 แห่งฝรั่งเศส
แอนน์ เนวิลล์ สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ (Anne Neville) (ค.ศ. 1456–1485)สมเด็จพระราชินีในสมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ
แอนน์-มารี สมเด็จพระราชินีแห่งกรีซ (Anne-Marie of Greece) (เกิด ค.ศ. 1946) สมเด็จพระราชินีในพระเจ้าคอนแสตนตินที่ 2 แห่งกรีซ
แอนนา จาเกียลลอน พระราชินีแห่งโปแลนด์-ลิทัวเนีย (Anna Jagiellon) (ค.ศ. 1523–1596) พระราชินีในเสตฟาน บาทอรีแห่งจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนีย
==สถานที่==
ควีนแอนน์ (แมริแลนด์)
ควีนแอนน์ (พริ้นซจอร์จเคานตี้, แมริแลนด์)
ควีนแอนน์เคานตี้ (แมริแลนด์)
ควีนแอนน์เคานตี้ (ซีแอตเทิล)
==การใช้อื่นๆ ==
ควีนแอนน์ (ชีฟพามันคีย์) (Queen Anne (Pamunkey chief)) (ราว ค.ศ. 1650–ราว ค.ศ. 1725)
สถาปัตยกรรมแบบควีนแอนน์ (Queen Anne Style architecture)
เก้าอี้ควีนแบบแอนน์ (Queen Anne Chair)
ควีนแอนน์เลซ (Queen Anne's Lace) ชื่อดอกไม้
ควีนแอนน์ (วิสกี้) (Queen Anne) วิสกี้แบบสกอตแลนด์
อ
ทองใบ เรืองนนท์

ทองใบ เรืองนนท์ (พ.ศ. 2469 - พ.ศ. 2550) ผู้ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ละครชาตรี) ประจำ พ.ศ. 2540
== ประวัติ ==
นายทองใบ เรืองนนท์ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2469 ที่บ้านถนนหลานหลวง (ปัจจุบัน คือ บ้านเลขที่ 193 ถนนหลานหลวง ตำบลวัดโสมนัส เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพฯ) เป็นบุตรของ ครูพูน เรืองนนท์ ที่เกิดกับ นางเชื้อ เรืองนนท์ มีพี่น้องร่วมมารดาเดียวกัน คือ
นางอำพัน เรืองนนท์
นายทองใบ เรืองนนท์
นางสมโภชน์ เรืองนนท์
ในวัยเยาว์ ได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนวัดโสมนัสวิหาร สำเร็จการศึกษาชั้นประถม 4 เมื่อ พ.ศ. 2481 จากนั้นอีก 8 ปี จึงอุปสมบท ณ วัดสุนทรธรรมทาน (แคนางเลิ้ง) และสอบได้นักธรรมตรี จากนั้นได้มาช่วยบิดาในการแสดงละครชาตรี และคงยึดอาชีพการแสดงละครชาตรีมาตลอดจนถึงแก่กรรม
ครูพูน เรืองนนท์ บิดาของนายทองใบได้พานายทองใบไปเลี้ยงที่โรงละครตั้งแต่เล็ก ทำให้นายทองใบมีความสามารถในด้านละครชาตรีมาแต่อายุ 4 ขวบ เริ่มแต่ตีกลองตุ๊ก ฉิ่ง ฉาบ กรับ โหม่ง อันเป็นเครื่องดนตรีประกอบละครได้ และต่อมา ก็ยังสามารถแสดงเป็นตัวเสนา สัตว์ เทวดา ได้  ความสามารถมีมากเป็นลำดับ จนอายุ 17 ปี บิดาจึงไว้วางใจให้คุมคณะ แยกไปแสดงตามงานต่าง ๆ ซึ่งนายทองใบ ก็ปฏิบัติตามแบบแผนที่บิดากำหนดไว้ทุกอย่าง พิธีการซึ่งจำเป็นมากในการแสดงละครชาตรี คือ การจุดธูปเทียนบูชาครู, การบรรเลงโหมโรงชาตรี, ประกาศหน้าบท, รำซํด และ บอกบทดำเนินเรื่อง เหล่านี้  นายทองใบ ทำได้ถูกต้องไม่ผิดเพี้ยน
นอกจากจะมีความสามารถในทางละครแล้ว นายทองใบ ยังตีระนาดเอกได้ดี ครูพูน จึงอนุญาตให้นายทองใบ นำระนาดเอกมาเสริมเข้าในการแสดงได้ ซึ่งผลก็คือ ทำให้การแสดงมีความสนุกเพิ่มขึ้น จนอายุ 27 ปี บิดาจึงมอบหน้าที่ให้เป็นผู้นำการอ่านโองการไหว้ครู เพื่อจะได้เป็นผู้สืบทอดคณะละครต่อไป
นายทองใบ ยังมีความสามารถในการแสดงลิเก ซึ่งได้รับการฝึกหัดจาก ครูเต็ก เสือสง่า และการแสดงหนังตะลุง ซึ่งรับการถ่ายทอดจากบิดา  โดยได้เชิดหนังตะลุงคู่กับบิดามาตลอด จนกระทั่งครูพูน ถึงแก่กรรมลง จึงเลิกเชิด เพราะไม่สามารถหาคู่เชิดได้
เกียรติยศสูงสุด  ที่นายทองใบ เรืองนนท์  ได้รับ คือการที่ได้รับพระราชทานโล่ และเข็มเชิดชูเกียรติ ยกย่องให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ละครชาตรี) จากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เมื่อ ปี พ.ศ. 2540
ด้านชีวิตครอบครัว นายทองใบ เรืองนนท์ ได้สมรสกับ นางสมศรี เรืองนนท์ มีบุตร-ธิดา คือ
นางใบศรี  แสงอนันต์
นางสมบุญ ตูมไทย
นายสมบัติ เรืองนนท์
นายบุญสร้าง เรืองนนท์
นางบัวสาย เรืองนนท์
นางบุศรา บัวคลี่
และยังมีบุตร ที่เกิดจากนางจำเรียง เที่ยงบรรจง อีก 1 คน คือ
นายบรรลือ เรืองนนท์
บั้นปลายชีวิต นายทองใบ เรืองนนท์ ยังคงใช้ชีวิตไปกับละครชาตรี โดยได้รับเชิญเป็นวิทยากรให้กับสถาบันต่าง ๆ หลายแห่ง เช่น สำนักการสังคีต กรมศิลปากร, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล ธัญบุรี, โรงเรียนราชวินิต มัธยม ตราบจนถึงแก่กรรม ด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 สิริอายุ 81 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ณ วัดสุนทรธรรมทาน
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
==ดุเพิ่ม==
แพน เรืองนนท์
ศิลปินแห่งชาติ
บุคคลจากเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย
นักแสดงลิเก
หนังตะลุง
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จ.ภ.
ก้อย

ก้อย อาหารท้องถิ่นทางภาคอีสาน คล้ายกับลาบและส้มตำ นิยมปรุงจากเนื้อสัตว์ดิบรวมถึงไข่และตัวอ่อนของแมลงที่กินได้ เช่น เนื้อวัว เนื้อกวาง เนื้อเก้ง เนื้อหมูป่า เนื้อปลา (ตะเพียน หรือ ปลาขาว) กุ้งฝอย หอยเชอรี่ กิ้งก่า ไข่มดแดง ไข่แมงมัน ตัวอ่อนตัวต่อเป็นต้น ไม่นิยมปรุงจากเนื้อสัตว์ปีก เช่น นก เป็ด ไก่ เพราะจะมีกลิ่นคาวและเหม็นสาบรุนแรง
ในแง่วัฒนธรรมเพศสภาพ ในสังคมอีสานของประเทศไทยมีการให้ความหมายก้อยว่าเป็นอาหารของผู้ชาย มีคำกล่าวว่า “ชายต้องกินก้อยปลาถ้าไม่อยากนุ่งซิ่น” เนื่องจากเชื่อว่าของดิบเป็น “ของร้อน” ที่ทำให้ร่างกายแข็งแรง
คำว่า "ก้อย" มีรากศัพท์มาจากภาษาจีน คำว่า 膾 (kuài, ไคว่)
==อ้างอิง==
==  แหล่งข้อมูลอื่น ==
Joe Cummings: World Food: Thailand. Lonely Planet Publications, Hawthorn 2000, ISBN 1-86450-026-3
อาหารอีสาน
อาหารจากเนื้อปลา
อาหารลาว
อาหารประเภทยำ
การก่อการกำเริบควังจู

การก่อการกำเริบควังจู (ฮันกึล: 광주 민주화 항쟁, ฮันจา: 光州民主化運動, Gwangju Uprising) เป็นเหตุการณ์การเรียกร้องประชาธิปไตยหรือการก่อการกำเริบโดยประชาชนในเกาหลีใต้  ถือเป็นเหตุการณ์นองเลือดที่สุดในประวัติศาสตร์เกาหลีร่วมสมัย นับตั้งแต่สิ้นสุดสงครามเกาหลี  เหตุการณ์เกิดขึ้นที่เมืองควังจู เมืองใหญ่อันดับที่ 5 ของเกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 18 พฤษภาคม ถึง 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1980 ขณะนั้นเกาหลีใต้อยู่ท่ามกลางความขัดแย้ง ภายหลังการเสียชีวิตของประธานาธิบดี นายพลพัก ช็อง-ฮี หลังถูกยิงโดยคิม แจ-เกียว หัวหน้าสำนักข่าวกรองของเกาหลี
นายพลช็อน ดู-ฮวัน หัวหน้าหน่วยสืบราชการลับของกองทัพบก ได้ร่วมมือกับนายพลโน แท-อู แม่ทัพที่คุมกองกำลังด้านชายแดนเกาหลีเหนือ ยึดอำนาจเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1979 ทำให้ประชาชนทั่วประเทศก่อความเคลื่อนไหวคัดค้าน นายพลช็อน ดู-ฮวัน และนายพลโน แท-อู ต้องสั่งการให้กองทัพใช้กำลังปราบปรามประชาชนอย่างเด็ดขาด ยกเว้นอยู่ที่เดียว คือที่เมืองควังจู ที่นักศึกษาและประชาชนร่วมมือกันต้านทานกองทัพได้อย่างเข้มแข็ง
ช็อน ดู-ฮวัน ประกาศใช้กฎอัยการศึกเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1980 และส่งกำลังทหารกว่า 100,000 นาย เข้าปิดล้อมควังจู แต่ชาวเมืองรวมทั้งตำรวจ ร่วมกันต่อต้าน ทั้งสองฝ่ายเริ่มยิงต่อสู้กันเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม จนฝ่ายทหารเข้ายึดควังจูได้เมื่อเวลา 4.00 น. ของวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1980
จากรายงานของรัฐบาล ระบุว่ามีผู้เสียชีวิตเป็นประชาชน 144 คน ทหาร 22 คน และตำรวจ 4 คน มีผู้บาดเจ็บเป็นประชาชน 127 คน ทหาร 109 คน ตำรวจ 144 คน  แต่จากรายงานของกลุ่มญาติผู้เสียชีวิต ระบุว่าประชาชนอย่างน้อย 165 คนเสียชีวิตระหว่างวันที่ 18 ถึง 27 พฤษภาคม มีผู้สูญหาย 65 คน สันนิษฐานว่าเสียชีวิตแล้ว 
ช็อน ดู-ฮวัน ขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี 2 สมัย ระหว่างปี ค.ศ. 1980 ถึง ค.ศ. 1988 ตามด้วยโน แท-อู ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีอีก 2 สมัย ระหว่างปี ค.ศ. 1988 ถึง ค.ศ. 1993 จนกระทั่งถึงสมัยของประธานาธิบดีพลเรือน นายคิม ยองซัม ได้ประกาศนโยบายปฏิรูปการเมือง และปราบปรามการฉ้อราษฎร์บังหลวง และนำคดียึดอำนาจการปกครอง และคดีสังหารประชาชนที่ควังจู ขึ้นสู่ศาลในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2539
ศาลอาญาประจำโซล มีคำตัดสินเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1996 ลงโทษประหารชีวิตนายพลช็อน ดู-ฮวัน จำเลยที่หนึ่ง และจำคุกนายพลโน แท-อู จำเลยที่สอง 22 ปี 6 เดือน และจำคุกนายพลอื่น ๆ อีก 13 คน 
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2017 ภายหลังการขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของมุน แจ-อิน ได้สั่งให้มีการรื้อฟื้นคดีนี้ขึ้นมาใหม่
เหตุการณ์นี้ได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง May 18 (วันอนาถชาติเกาหลี) ซึ่งออกฉายในวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2007
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Photo gallery
"Lingering legacy of Korean massacre", BBC News, May 18, 2005.
10 วันในควังจู ตอนที่ 1 2 3 4 5 โอเพ่นออนไลน์
ประวัติศาสตร์เกาหลี
การประท้วงในประเทศเกาหลีใต้
สาธารณรัฐเกาหลีที่สี่
พ.ศ. 2523
รากิบัค ข่าน

รากิบัค ข่าน (Рагибаха хаан), อาริกิบา ข่าน (Аригиба хаан) หรือ จักรพรรดิเทียนชุ่น (天順帝; ค.ศ. 1320 – 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1328) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์หยวน
ประสูติเมื่อ ค.ศ. 1320 เป็นพระราชโอรสในเยซนโทโมร์ ข่าน (จักรพรรดิหยวนไท่ติ้ง) เมื่อพระราชบิดาสวรรคตลงใน ค.ศ. 1328 พระองค์ในชันษาเพียง 8 พรรษาจึงขึ้นครองราชย์แทน ทรงพระนามว่ารากิบัค ข่าน หรือจักรพรรดิเทียนชุ่น ทรงครองราชย์ได้ไม่ถึงปีก็สวรรคตในปีนั้น ซายาท ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนเหวินจงจึงขึ้นครองราชย์แทน
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1863
ข่านแห่งมองโกล
จักรพรรดิราชวงศ์หยวน
พระมหากษัตริย์ที่ขึ้นครองราชย์ขณะทรงพระเยาว์
พระมหากษัตริย์ที่สวรรคตขณะทรงพระเยาว์
ซายาท ข่าน

ซายาท ข่าน (заяат хаан) หรือ จักรพรรดิหยวนเหวินจง (元文宗; 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1304 – 2 กันยายน ค.ศ. 1332) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 8 แห่งราชวงศ์หยวน
พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ในคูเล็ก ข่าน (จักรพรรดิหยวนอู่จง) เมื่อรากิบัค ข่าน (จักรพรรดิหยวนเทียนชุ่น) สวรรคตลงใน ค.ศ. 1328 พระองค์จึงขึ้นครองราชย์ ขณะชันษาได้ 24 พรรษา ทรงพระนามว่าซายาท ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนเหวินจง
ตลอดการครองราชย์ครั้งที่ 1 เพียง 1 ปี ทรงมีความรู้เรื่องประวัติศาสตร์และภาษาจีนรวมทั้งเรื่องวรรณกรรมและจิตรกรรมเป็นอย่างดี แต่ใน ค.ศ. 1329 ทรงถูกคุสเล็งผู้เป็นพระเชษฐายึดราชสมบัติ และได้ขึ้นเป็นโคทักท์ ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนหมิงจง ต่อมาทรงได้กลับมาครองราชย์ครั้งที่ 2 ตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1329 – 2 กันยายน ค.ศ. 1332
ซายาท ข่าน สวรรคตเมื่อพระชนม์เพียง 29 พรรษา หลังจากพระองค์สวรรคต จักรพรรดิรัชกาลต่อมาคือรินชิมบัล ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนหนิงจง ผู้เป็นพระราชนัดดาของพระองค์เอง
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1847
ข่านแห่งมองโกล
จักรพรรดิราชวงศ์หยวน
รายชื่อตำแหน่งดยุกและขุนนางสืบตระกูลของหมู่เกาะอังกฤษ

==ดัชชีและขุนนางสืบตระกูลของอังกฤษ, ค.ศ. 1337–ค.ศ. 1707==
== ดัชชีและขุนนางสืบตระกูลของสกอตแลนด์, 1398–1707 ==
== ดัชชีและขุนนางสืบตระกูลของสหราชอาณาจักร, 1707–1801 ==
== ดัชชีและขุนนางสืบตระกูลของไอร์แลนด์, 1661–1868 ==
== ดัชชีและขุนนางสืบตระกูลของสหราชอาณาจักร, ตั้งแต่ ค.ศ. 1801 ถึงปัจจุบัน ==
== ดูเพิ่ม ==
บรรดาศักดิ์อังกฤษ
ดัชชี
 
 
 
ดยุก
อาณาจักร
โคทักท์ ข่าน

โคทักท์ ข่าน (Хутагт хаан) หรือ จักรพรรดิหยวนหมิงจง (元明宗; 22 ธันวาคม ค.ศ. 1300 – 30 สิงหาคม ค.ศ. 1329) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 9 แห่งราชวงศ์หยวน เป็นพระราชโอรสองค์โตในคูเล็ก ข่าน (จักรพรรดิหยวนอู่จง) และเป็นพระเชษฐาของซายาท ข่าน (จักรพรรดิหยวนเหวินจง)
โคทักท์ ข่าน ทรงพระนามเดิมว่า คุสเล็ง (Хүслэн) เมื่อซายาท ข่าน ผู้เป็นพระราชอนุชาขึ้นครองราชย์มาได้ 1 ปี ใน ค.ศ. 1829 คุสเล็งได้เข้ายึดราชบัลลังก์และขึ้นครองราชย์แทน ทรงพระนามว่าโคทักท์ ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนหมิงจง ขณะพระชนม์ได้ 28 พรรษา แต่ครองราชย์ได้ไม่ถึงปีก็สวรรคต ซายาท ข่าน จึงกลับมาครองราชย์เป็นครั้งที่ 2
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1843
ข่านแห่งมองโกล
จักรพรรดิราชวงศ์หยวน
รินชิมบัล ข่าน

รินชิมบัล ข่าน (Ринчинбал хаан) หรือ จักรพรรดิหยวนหนิงจง (元宁宗; ค.ศ. 1326–1332) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 11 แห่งราชวงศ์หยวน ทรงพระนามเดิมว่ารินชิมบัล เป็นพระราชโอรสในโคทักท์ ข่าน (จักรพรรดิหยวนหมิงจง)
รินชิมบัลประสูติเมื่อ ค.ศ. 1326 ทรงขึ้นครองราชย์เป็นรินชิมบัล ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนหนิงจง สืบต่อจากพระปิตุลาคือซายาท ข่าน (จักรพรรดิหยวนเหวินจง) ซึ่งครองราชย์ครั้งที่ 2 ต่อจากพระราชบิดา ขณะพระชนม์เพียง 6 พรรษา
รินชิมบัล ข่าน ครองราชย์ได้ไม่ถึงปีก็สวรรคต พระเชษฐาของพระองค์คือทอกอนโทโมร์ ข่าน หรือจักรพรรดิหยวนฮุ่ยจงจึงขึ้นครองราชย์แทน
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1869
ข่านแห่งมองโกล
จักรพรรดิราชวงศ์หยวน
พระมหากษัตริย์ที่ขึ้นครองราชย์ขณะทรงพระเยาว์
จักรพรรดิเฉิงฮว่า

จักรพรรดิเฉิงฮว่า (成化, 9 ธันวาคม 1447 – 9 กันยายน 1487) พระราชโอรสในจักรพรรดิเจิ้งถง ประสูติเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 1990 (ตรงกับ ค.ศ. 1447)
ค.ศ. 1464 วันที่ 28 กุมภาพันธ์ หลังจากจักรพรรดิอิงจงสวรรคตพระองค์จึงได้ครองราชสมบัติขณะพระชนมพรรษาได้ 17 พรรษาเฉลิมพระนามว่าหมิงเสียนจง (Xianzong) ใช้รัชศกเฉิงฮว่า (成化-Chenghua) พระเจ้าเสียนจงเป็นฮ่องเต้ที่อ่อนแอแม้จะทราบถึงภัยที่จะเกิดจากขันทีที่ตอนนี้มีอำนาจและอิทธิพลล้นฟ้า สามารถจับกุมและสังหารคนได้แต่พระองค์ก็ไม่จัดการประการใด เพราะพระองค์ก็ถูกแวดล้อมด้วยอิทธิพลของขันที อีกทั้งพระองค์เองยังหวั่นไหวง่ายไม่ค่อยเสด็จออกว่าราชการให้ขุนนางเข้าเฝ้าถวายรายงานเพราะไม่ไว้วางพระทัย ราชการต่างๆ จึงตกอยู่ในมือขันทีโดยปริยาย ในรัชกาลนี้ไม่มีสิ่งใดโดดเด่นนอกจากขันที พระองค์ยังมีสนมว่านกุ้ยเฟย (万贵妃) ซึ่งเดิมเป็นพระพี่เลี้ยงที่ดูแลพระองค์ขณะที่ตกยากจึงรับนางมาเป็นสนม ซึ่งสนมว่านผู้นี้ทะเยอทะยานและเกรงว่าหากฮ่องเต้มีโอรสกับสนมอื่นจะเป็นภัยแก่โอรสของนาง นางจึงมักจับสนมผู้อื่นที่ตั้งครรภ์ไปทำแท้งจนหมด แต่แล้วไม่นานพระโอรสที่ประสูติจากพระนางก็สิ้นพระชนม์ พระเจ้าเฉิงฮว่าจึงไม่เสด็จฝ่ายในอีกเลย
ค.ศ. 1475 วันหนึ่งมีพระปรารภกับขันทีจางหมิ่น (Zhang Min) เรื่องไม่มีทายาทสืบบัลลังก์เขาจึงกราบทูลว่าที่จริงพระองค์มีโอรสหน่อมังกรที่ประสูติจากอดีตนางกำนัลซึ่งขณะนี้อยู่นอกวังด้วยความดีพระทัยจึงโปรดให้นำตัวเข้าวังและขอร้องสนมว่านให้ช่วยดูแลเด็กน้อยผู้นี้ด้วยซึ่งทำให้ต่อมาไม่กี่วันมีผู้พบศพขันทีจางหมิ่นถูกมือมืดจับเอาทองกรอกปากส่วนมารดาขององค์ชายน้อยก็ผูกคอตายโดยไม่ทราบสาเหตุ
ค.ศ. 1477 เฉิงฮว่าปีที่ 13 จักรพรรดิเสียนจงมีราชโองการให้ก่อตั้งซีฉ่าง (西厂) โปรดให้ขันทีวังจื๋อ (汪直) ขันทีคนสนิทของว่านกุ้ยเฟยเป็นผู้บัญชาการ เหตุผลที่ทรงตั้งซีฉ่างก็เพื่อช่วยสอดส่องคุมตงฉ่างกับกององครักษ์เสื้อแพรอีกทอดหนึ่งในปีเดียวกันนี้สนมว่านกุ้ยเฟยถึงอสัญกรรมด้วยโรคตับวายเฉียบพลันทำให้พระองค์สะเทือนพระทัยมาก
ค.ศ. 1482 หลังจากตั้งซีฉ่างได้ 5 ปี มีขุนนางใหญ่น้อยรวมทั้งตงฉ่างถวายรายงานเรื่องการที่วังจื๋อใช้อำนาจมิชอบ พระเจ้าเซียนจงจึงมีพระราชโองการให้ยุบซีฉ่างส่วนวังจื๋อได้กราบบังคมทูลลากลับไปอยู่บ้านเกิด
ค.ศ. 1487 วันที่ 9 กันยายน จักรพรรดิเซี่ยนจงเสด็จสวรรคตขณะมีพระชนมพรรษา 40 พรรษา ทรงครองราชย์นาน 23 ปี เมื่อ พระศพบรรจุอยู่ที่โม่วหลิง (Maoling) จักรพรรดิเฉิงฮว่าครองราชย์ตรงกับรัชกาลสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ แห่งกรุงศรีอยุธยา
=== พระบรมวงศานุวงศ์ ===
พระราชบิดา :จักรพรรดิหมิงอิงจง
พระราชมารดา: จักรพรรดินีเหรินโซ่ว(จักรพรรดินีเสี่ยวซูในจักรพรรดิหมิงอิงจง) สกุลโจว
พระอัครมเหสี
* จักรพรรดินีอู่
* จักรพรรดินีเสี่ยวเจินฉุน สกุลหวัง
พระมเหสีและพระสนม
* กงซู่หวงกุ้ยเฟย สกุลว่าน (ว่านกุ้ยเฟย)
* จี๋ซู่เฟย (เสี่ยวมู่ฮองเฮา)
* ตวนซุ่นเสียนเฟย สกุลไป๋
* จวงอี้เต๋อเฟย สกุลจาง
* หรงฮุ่ยกงเฟย สกุลหยาง
* เจาซุ่นลี่เฟย สกุลจาง
พระโอรส
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1990
เฉิงฮว่า