pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
อัปสร

อัปสร (अप्सराः อปฺสราะ, พหูพจน์ अप्सरसः อปฺสรสะ; อจฺฉรา) ถือเป็นนางฟ้าจำพวกหนึ่ง แต่ไม่ใช่เทวี บังเกิดขึ้นเมื่อครั้งกวนเกษียรสมุทร เพื่อเอาน้ำอมฤตขึ้นมา ดังความปรากฏในมหากาพย์มหาภารตะของประเทศอินเดีย
คำว่า "อัปสร" นั้น มาจากคำว่า "อัป" (หมายถึง น้ำ) และ "สร" (หมายถึง การเคลื่อนไป) อัปสร จึงหมายถึง ผู้ที่เคลื่อนไปในน้ำ อันเป็นกำเนิดของนาง ทว่าโดยทั่วไป ถือว่านางเป็นชาวสวรรค์
ในเรื่องเล่าของอินเดียมีการกล่าวถึงนางอัปสรไว้มากมาย นับว่าเป็นตัวละครที่สำคัญตัวหนึ่งในเทพปกรณัมของอินเดีย ไม่น้อยไปกว่าเทพเจ้าและชาวสวรรค์อื่นๆ
ตามเทพปกรณัมฮินดู กล่าวว่าพระพรหมทรงสร้างนางอัปสรขึ้น และเป็นนางบำเรออยู่ในราชสำนักของพระอินทร์ ในคัมภีร์นาฏยศาสตร์ ได้กล่าวถึงนางอัปสรที่สำคัญไว้หลายตนด้วยกัน เช่น มัญชุเกศี, สุเกศี, มิสรเกศี, สุโลจนะ, เสาทมิณี, เทวทัตตะ, เทวเสนะ, มโนรม, สุทาติ, สุนทรี, วิคัคธะ, วิวิธ, พุธ, สุมล, สันตติ, สุนันทา, สุมุขี, มาคธี, อรชุนี, สรลา, เกระลา, ธฤติ, นันทา, สุปุษกลา, สุปุษปมาลา และ กาลภา
นางอัปสรมีอำนาจแปลงกายได้ ทั้งยังมีความสามารถในการขับร้องและเต้นรำเป็นอย่างยิ่ง ในราชสำนักของพระอินทร์มีนางอัปสรอยู่ 26 ตน แต่ละตนมีความสามารถในเชิงศิลปะต่างๆ กัน เทียบได้กับตำนานมิวส์ของเทพปกรณัมกรีก
นอกจากนี้ยังมีตำนานกล่าวต่อไปว่า นางอัปสรนั้นเป็นชายาของคนธรรพ์ ซึ่งเป็นนักดนตรีในสวรรค์ โดยนางจะเต้นรำไปตามจังหวะดนตรีที่สามีของตนบรรเลง โดยทั่วไปมีความเชื่อว่านางอัปสรเป็นเครื่องหมายแห่งความเจริญงอกงาม แต่บางถิ่นก็เชื่อว่าอัปสรมีอำนาจแห่งความชั่วร้ายอยู่ด้วย
ในปราสาทนครวัด ประเทศกัมพูชา มีการสลักภาพนางอัปสรไว้มากมาย โดยที่แต่ละรูปมีใบหน้า ท่าทาง และการแต่งกายที่แตกต่างกันไป
== อ้างอิง ==
Marchal, Sappho. Khmer Costumes and Ornaments of the Devatas of Angkor Wat. First English edition. Orchid Press, 2005. ISBN 978-974-524-057-5
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นางฟ้า
กามสูตร

กามสูตร (कामसूत्र ) เป็นคัมภีร์ฮินดูสมัยโบราณ ว่าด้วยเพศศึกษา หรือพฤติกรรมทางเพศของมนุษย์ เขียนโดยวาตสยายน (วาต-สยา-ยะ-นะ) ยอมรับกันโดยทั่วไปว่าเป็นผลงานมาตรฐานว่าด้วยความรักในวรรณคดีสันสกฤต โดยมีชื่อเต็มว่า "วาตฺสฺยายน กาม สูตฺร" (คัมภีร์ว่าด้วยความรักของวาตสยายน) นอกจากนี้ยังมีความสำคัญในด้านสังคมวิทยาและแพทยศาสตร์
ส่วนหนึ่งของคัมภีร์ให้คำแนะนำเกี่ยวกับการมีเพศสัมพันธ์ ส่วนใหญ่ในรูปแบบของร้อยแก้ว "กาม" ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่ของเป้าหมายในชีวิตของศาสนาฮินดู แปลว่าความต้องการที่รวมถึงความต้องการทางเพศ ซึ่งถูกบันทึกไว้บนหนังสือเล่มนี้ และคำว่า "สูตร" แปลว่าเส้นที่จัดให้สิ่งต่าง ๆ อยู่ด้วยกัน และสามารถสื่อถึงคติพจน์หรือกฎ หรือการรวบรวมคติพจน์ในรูปแบบของคู่มือ
คัมภีร์นี้เหมือนหลักสู่การใช้ชีวิตอย่างมีศีลธรรมและงดงาม โดยกล่าวเกี่ยวกับธรรมชาติของความรัก ชีวิตในครอบครัว และมุมมองอื่น ๆ เกี่ยวกับการใช้ชีวิตบนฐานของสุขารมณ์ ในบางมุมของโลก กามสูตร ถูกตีความหมายเป็นดั่งท่วงท่าการร่วมเพศแบบสร้างสรรค์ ทว่าในความเป็นจริงแล้วมีเพียงแค่ 20% ของกามสูตรเท่านั้นที่กล่าวถึงท่าร่วมเพศ ส่วนที่เหลือนั้นเกี่ยวกับปรัชญาและทฤษฎีของความรัก สิ่งที่จุดประกายความต้องการ สิ่งที่ทำให้ความต้องการคงอยู่ และเมื่อไหร่หรือตอนไหนที่มันดีหรือไม่ดี
เชื่อกันว่า กามสูตรถูกเขียนขึ้นระหว่าง 400 ปีก่อนคริสต์ศักราช และคริสต์ศักราชที่ 200
== เนื้อหา ==

คัมภีร์กามสูตรประกอบด้วยโศลก 1,250 บท แบ่งเป็น 7 อธิกรณ์ (ภาค), 14 ปกรณ์ (ตอน) และ 36 อธยายะ (บท) ดังนี้
สาธารณะ (साधारण Sadharna) (5 บท) ว่าด้วยความรัก การจำแนกประเภทของสตรี
สัมปรโยคิกะ (सांप्रयोगिक Samparayogika) (10 บท) ว่าด้วยการจูบ การเล้าโลม การแสดงท่าร่วมเพศ
กันยาสัมปรยุกตกะ (कन्यासंप्रयुक्तक Kanya Samprayuktaka) (5 บท) ว่าด้วยการเลือกหาภรรยา การเกี้ยวพาราสี และการแต่งงาน
ภารยาธิการิกะ (भार्याधिकारिक Bharyadhikarika) (2 บท) ว่าด้วยการประพฤติตัวอย่างเหมาะสมของภรรยา
ปารทาริก (पारदारिक Paradika) (6 บท) ว่าด้วยการแอบมีชู้กับภรรยาคนอื่น หลักศีลธรรม
ไวศิกะ (वैशिक Vaishika) (6 บท) ว่าด้วยหญิงคณิกา โสเภณี
เอาปนิษทิกะ (औपनिषदिक Aupaniṣadika) (2 บท) ว่าด้วยการสร้างเสน่ห์ให้ตนเอง
ซึ่งเนื้อหาได้กล่าวถึงท่าทางการร่วมเพศ 64 ท่า โดยเป็นการรวมวิธีร่วมเพศ 8 วิธี และท่าเฉพาะของแต่ละวิธี 8 ท่า รวมทั้งหมด 64 ท่า ในคัมภีร์นี้เรียกว่า ศิลปะทั้ง 64 วาตสยายนเชื่อว่าเรื่องเพศนั้นไม่ใช่สิ่งผิด แต่การกระทำที่ผิดศีลธรรมเท่านั้นที่เป็นบาป
คัมภีร์กามสูตร เป็นคำสอนสำหรับหญิงชายที่ให้ความรู้ด้านเพศศึกษาอย่างครบถ้วน และละเอียดอย่างน่าพิศวง นอกจากนี้ยังกล่าวถึงศีลธรรมและการปฏิบัติทางเพศในอินเดียสมัยนั้นด้วย
คัมภีร์เรื่องนี้ได้รับการแปลเป็นภาษาต่าง ๆ อย่างแพร่หลาย โดยเฉพาะในภาษาอังกฤษ ที่เซอร์ ริชาร์ด ฟรานซิส เบอร์ตันตีพิมพ์ในปีค.ศ. 1883
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
(fourth revised & enlarged edition).
.
Sudhir Kakar and .
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
อ่าน "กามสูตร" ฉบับภาษาอังกฤษ ของเซอร์ ริชาร์ด ฟรานซิส เบอร์ตัน
กามสูตร ที่วิกิซอร์ซฉบับภาษาอังกฤษ
วัฒนธรรมอินเดีย
วรรณคดีภาษาสันสกฤต
เมทธิลโบรไมด์

เมทธิลโบรไมด์ (Methyl Bromide) หรือ โบรโมมีเทน (Bromomethane) เป็นสารประกอบออร์กาโนโบรไมด์ที่มีสูตรโมเลกุล CH3Br มีลักษณะเป็นแก๊สที่ไม่มีสี ไม่มีกลิ่นและไม่ติดไฟ ถูกผลิตขึ้นโดยสิ่งมีชีวิตบางชนิดตามธรรมชาติรวมถึงถูกสังเคราะห์ขึ้นในภาคอุตสาหกรรม รูปร่างโมเลกุลมีลักษณะเป็นทรงสี่หน้า และเป็นหนึ่งในสารเคมีที่ทำลายชั้นโอโซน ในอดีตมนุษย์เคยใช้เป็นยาฆ่าแมลง จนกระทั้งหลายประเทศได้ยุติการใช้ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 ถึง ต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 หรือในปี ค.ศ. 1995 - ปี ค.ศ. 2005
==การนำไปใช้ทางผลผลิตทางการเกษตร==
เมทธิลโบรไมด์เป็นสารเคมีที่ใช้ในการอบไม้และรมควันพืชผลทางการเกษตรอย่างแพร่หลาย
==ผลกระทบต่อร่างกายหากได้รับสาร==
เมทธิลโบรไมด์ เป็นสารเคมีที่ทำลายสารพันธุกรรมของมนุษย์และสัตว์ที่มีพิษสูงมาก
===พิษต่อระบบประสาท===
ทำลายระบบประสาท มีผลทำให้ระบบประสาทเสียหายถาวร ทำลายระบบประสาทส่วนกลาง มีอาการประสาทหลอน
===พิษต่อระบบทางเดินหายใจ===
ทำลายปอดหากสูดดมเข้าไป ก่อให้เกิดการอักเสบ พุพองในทางเดินหายใจ
===พิษต่อระบบอวัยวะภายใน===
ทำลายอวัยวะภายในจนล้มเหลว เกิดอาการชักกะตุกและทำให้เสียชีวิตอย่างรวดเร็ว
===พิษต่อระบบต่อมไร้ท่อ===
หากได้รับพิษแบบสะสม ทำให้ระบบต่อมไร้ท่อ ทั้งต่อมใต้สมอง ต่อมไทรอยด์ อัณฑะและรังไข่โตขึ้นและเปลี่ยนรูปร่างไป ทำให้เป็นหมัน
===การก่อมะเร็ง===
นอกจากนี้ยังพบว่าเป็นสารก่อให้เกิดมะเร็งกระเพาะและมะเร็งต่อมลูกหมากและมะเร็งรังไข่อีกด้วย ทำให้มีอาการคลื่นไส้ อาเจียน ใจสั่น ร่างกายอ่อนแรง
==การปนเปื้อนในอาหาร==
พบว่าเมื่อมีการรมควันข้าวด้วยเมทธิลโบรไมด์ จะสามารถซึมเข้าสู่เนื้อข้าวสารได้ถึง 70 เปอร์เซ็นต์ สามารถกระจายตัวในข้าวสาร ได้ยาวนานและอยู่ตัวเนื่องจากจับตัวกับคาร์โบไฮเดรตได้อย่างดี ซึ่งงานวิจัยพบว่าสารจะซึมเข้าสู่เนื้อข้าวสารในวันที่ 34
==วิธีลดการปนเปื้อนในอาหาร==
จากงานวิจัยของประเทศญี่ปุ่น จากการศึกษาเมทธิลโบรไมด์ที่ตกค้างในข้าวและราเมน พบว่าการลดการปนเปื้อนทำได้โดยการใช้ความร้อนยิ่งนานค่าการปนเปื้อนยิ่งลดลงอย่างมีนัยสำคัญ และจากการศึกษาพบว่าหากนำข้าวสารไปซาวน้ำ พบสารเมทธิวโบรไมด์ลดลง 49 เปอร์เซ็นต์ และเมื่อนำไปหุง ค่าจะลดลงอีก 9.8 เปอร์เซ็นต์
==เมทธิลโบรไมด์ในประเทศไทย==
มีการนำไปใช้ในการรมควันข้าวสารก่อนบรรจุถุง
==การใช้สารทดแทน==
สารที่นำมาใช้ทดแทนเมทธิลโบรไมด์ คือ อีโคฟูม และซัลฟูริลฟลูออไรด์ แต่ในสหรัฐอเมริกา มีความกังวลการใช้ซัลฟูริลฟลูออไรด์ ในอาหาร เนื่องจากจะมีฟลูออไรด์ตกค้างในอาหาร ซึ่งอาจได้รับเกินกว่าค่าความปลอดภัย จึงต้องใช้และตรวจสอบจำกัดปริมาณอย่างเหมาะสม
==อ้างอิง==
สารก่อมะเร็งกลุ่ม 3 โดย IARC
ออร์กาโนเฮไลด์
สารพิษ
ไม้ม้วน

ไม้ม้วน (ใ) ใช้เป็นสระ ใอ เมื่ออยู่หน้าพยัญชนะต้น
== การประสมรูป ==
== ประวัติ ==
ไม้ม้วนมีปรากฏในภาษาเขียนของไทย มาตั้งแต่สมัยสุโขทัย ในศิลาจารึกหลักที่หนึ่ง ของพ่อขุนรามคำแหง ในคำว่า ใคร ใคร่ ใด ใส ใหญ่ ใน ให้ ใช้ ใต้ ใศ่ ใว้ เป็นต้น เสียงสระของไม้ม้วนเดิมเป็นเสียงสระผสม อะ+อึ (/aɰ/)  ซึ่งหายไปจากภาษามาตรฐาน แต่ก็ยังมีร่องรอยให้เห็นในภาษาไทยถิ่นและภาษาไทกลุ่มต่าง ๆ นอกประเทศไทย ภาษาไทยปัจจุบันออกเสียง อะ+ย เหมือนไม้มลาย (ไ) นอกจากภาษาไทยมาตรฐานแล้วยังมีภาษาไทกลุ่มอื่นเช่น ภาษาลาว และภาษาไทใหญ่ ที่ปรากฏไม้ม้วนในภาษาเขียน
ในสมัยกรุงศรีอยุธยา มีตำราเรียนระบุการใช้ไม้ม้วน ในคำศัพท์จำนวน 20 คำ โดยมีคำกลอนแต่งไว้ในหนังสือจินดามณีดังนี้
{|align="center"
|-
|ใฝ่ใจแลให้ทาน
|ทังนอกในแลใหม่ใส
|-
|ใครใคร่แลยองใย
|อันใดใช้แลใหลหลง
|-
|ใส่กลสใพ้ใบ้
|ทังใต้เหนือแลใหญ่ยง
|-
|ใกล้ใบแลใช้จง
|ญี่สิบม้วนคือวาจา
|}
ส่วนในหนังสือหนังสือประถมมาลา แต่งโดยพระเทพโมลี (ผึ้ง) ในสมัยรัชกาลที่ 3 ได้ให้หลักการใช้ไม้ม้วน โดยที่สองบทท้ายเป็นคำกลอนจากตำราจินดามณีนั่นเอง ดังนี้
{|align="center"
|-
|หนึ่งไซร้หมู่ไม้ม้วน
|ปราชประมวลแต่บูราณ
|-
|จักลอกจำลองสาร
|ตามอาจารย์บังคับไข
|-
|ใฝ่ใจให้ทานนี้
|นอกในมีแลใหม่ใส
|-
|ใครใคร่แลยองใย
|อันใดใช้อย่าใหลหลง
|-
|ใส่กลสะใภ้ใบ้
|ทั้งต่ำใต้และใหญ่ยง
|-
|ใกล้ใบแลใช่จง
|ใช้ให้คงคำบังคับ
|}
หลังจากนั้น ยังมีบทกลอน (กาพย์ยานี) ที่สอนการใช้ไม้ม้วน ที่รู้จักกันดีจนปัจจุบัน ดังนี้
{|align="center"
|-
|ผู้ใหญ่หาผ้าใหม่
|ให้สะใภ้ใช้คล้องคอ
|-
|ใฝ่ใจเอาใส่ห่อ
|มิหลงใหลใครขอดู
|-
|จักใคร่ลงเรือใบ
|ดูน้ำใสและปลาปู
|-
|สิ่งใดอยู่ในตู้
|มิใช่อยู่ใต้ตั่งเตียง
|-
|บ้าใบ้ถือใยบัว
|หูตามัวมาใกล้เคียง
|-
|เล่าท่องอย่าละเลี่ยง
|ยี่สิบม้วนจำจงดี
|}
เป็นที่น่าสังเกตว่า ในสยามนั้นการใช้ไม้ม้วนจำกัดอยู่ที่คำศัพท์ 20 คำ มาตั้งแต่สมัยอยุธยาเป็นอย่างน้อย และคำศัพท์ใหม่ๆ ที่เกิดขึ้น จะใช้ไม้มลายทั้งสิ้น (เว้นแต่ลูกคำที่แตกจากแม่คำ ซึ่งใช้ไม้ม้วนอยู่แล้ว) แม้คำศัพท์เฉพาะ ที่เป็นชื่อต่างๆ ก็ไม่นิยมที่จะใช้ไม้ม้วนนอกเหนือจาก 20 คำดังกล่าว
== คำที่ใช้ไม้ม้วนในปัจจุบัน ==
ใกล้
ใคร
ใคร่
ใจ
ใช่
ใช้
ใด
ใต้ (นิยมออกเสียงเป็น ต้าย)
ใน
ใบ
ใบ้
ใฝ่
สะใภ้
ใย (ยองใย, เยื่อใย, ใยบัว, ห่วงใย)
ใส
ใส่
ให้
ใหญ่
ใหม่
ใหล (หลงใหล, หลับใหล, ใหลตาย)
== ในภาษาไท-ไตอื่น ==
ในภาษาไทอื่นนั้น ยังมีการใช้เสียง ใ เดิมอยู่ (//) ซึ่งเป็นเสียง อะ-อึ โดยเป็นเสียงที่ไม่เหมือน ไ ซึ่งเป็นเสียง อะ-อิ หรือ อะ-ย (//) ภาษาไท-ไตเหล่านี้คือ ภาษาลาวสำเนียงหลวงพระบาง ภาษาไทใหญ่ ภาษาไทดำ และ ภาษาไทขาว เป็นต้น การเปรียบเทียบเสียงศัพท์รากเดียวกันที่ปรากฏต่อไปนี้ เป็นการเปรียบเทียบระหว่างภาษาไทยกับภาษาไทใหญ่
== อ้างอิง ==
ใ
ระนาดเอกเหล็ก

ระนาดเอกเหล็ก เป็นเครื่องดนตรีที่ประดิษฐ์ขึ้นในสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่เดิมลูกระนาดทำด้วยทองเหลือง จึงเรียกกันว่าระนาดทอง ในเวลาต่อมาได้มีการประดิษฐ์ลูกระนาดด้วยเหล็ก ระนาดเอกเหล็กมีจำนวน 20 หรือ 21 ลูก โดยวางไว้บนรางที่มีไม้ระกำวางพาดไปตามของราง              ก็อาจใช้ผ้าพันไม้แล้วนำมารองลูกระนาดก็ได้ ลูกต้น ของระนาดเอกเหล็กมีขนาด 23.5 ซม กว้างประมาณ 5 ซม ลดหลั่นขึ้นไปจนถึงลูกยอดที่มีขนาด 19 ซม กว้างประมาณ 4 ซม รางของระนาดเอกเหล็กนั้น ทำเป็นรูปสี่เหลี่ยม มีเท้ารองรับไว้ทั้ง 4 ด้านหรืออาจใส่ลูกล้อเพื่อสะดวกในการขนย้ายก็ได้
ระนาดเอกเหล็กบรรเลงเหมือนระนาดเอกทุกประการ เพียงแต่ไม่ได้ทำหน้าที่ผู้นำ
== อ้างอิง ==
แนะนำเครื่องดนตรีไทย จากเว็บดนตรีไทย.คอม
เครื่องดนตรีไทย
เครื่องเพอร์คัชชัน
Ранат ек лек
ระนาดทุ้มเหล็ก

ระนาดทุ้มเหล็ก เป็นเครื่องดนตรีที่พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ในรัชกาลที่ 4 มีพระราชดำริให้สร้างขึ้น ลูกระนาดทำอย่างเดียวกับระนาดเอกเหล็ก ระนาดทุ้มเหล็กมีจำนวน 16 หรือ 17 ลูก ลูกต้นยาวประมาณ 35 ซม กว้างประมาณ  6 ซมและลดหลั่นลงไปจนถึงลูกยอดซึ่งยาวประมาณ 29 ซม กว้างประมาณ 5.5 ซม ตัวรางระนาดยาวประมาณ 1 เมตร ปากราง กว้างประมาณ 20 ซม มีชานยื่นออกไปสองข้างราง ถ้านับส่วนกว้างรวมทั้งชานทั้งสองข้างด้วย รางระนาดทุ้มเหล็กจะกว้าง ประมาณ 36 ซม มีเท้ารองติดลูกล้อ 4 เท้า เพื่อให้เคลื่อนที่ไปมาได้สะดวก ตัวรางสูงจากพื้นถึงขอบบนประมาณ 26 ซมระนาด ทุกชนิดที่กล่าวมานั้น จะใช้ไม้ตี 2 อัน
ระนาดทุ้มเหล็กทำหน้าที่เดินทำนองคล้ายฆ้องวงใหญ่ เพียงแต่เดินทำนองห่างกว่าและคีย์เสียงจะต่ำกว่าและใหญ่กว่าฆ้องวงใหญ่
== อ้างอิง ==
แนะนำเครื่องดนตรีไทย จากเว็บดนตรีไทย.คอม
เครื่องดนตรีไทย
เครื่องเพอร์คัชชัน
พิณเพียะ

พิณเปี๊ยะ หรือ พิณเพียะ เป็นเครื่องดนตรีพื้นเมืองล้านนาชนิดหนึ่ง เป็นเครื่องดนตรีประเภทดีด ลักษณะของพิณเปี๊ยะมีคันทวนยาวประมาณ 1 เมตรเศษ ตอนปลายคันทวนทำด้วยเหล็กทองเหลืองเรียกว่าหัวพิณเปี๊ยะ สำหรับใช้เป็นที่พาดสาย ใช้สายทองเหลืองเป็นพื้น สายทองเหลืองนี้จะพาดผ่านสลักตรงกะลาแล้วต่อไปผูกกับสลักตรงด้านซ้าย สายของพิณเปี๊ยะมีทั้ง 2 สายและ 4 สาย กะโหลกของพิณเปี๊ยะทำด้วยเปลือกน้ำเต้าตัดครึ่งหรือกะลามะพร้าว ก็ได้ เวลาดีด ใช้กะโหลกประกบติดกับหน้าอก ขยับเปิดปิดให้เกิดเสียงตามต้องการ เช่นเดียวกับพิณน้ำเต้าของภาคกลาง

ในสมัยก่อนชาวเหนือมักจะใช้พิณเปี๊ยะดีดคลอกับการขับลำนำในขณะที่ไปเที่ยวสาว พิณเปี๊ยะไม่ได้รับความนิยมเท่าที่ควรเพราะเป็นเครื่องดนตรีที่เล่นยาก แต่ในปัจจุบันมีการประยุกต์เข้ากับดนตรีร่วมสมัย บรรเลงรวมกับสะล้อ ซึง
== อ้างอิง ==
พิณจากเว็บดนตรีไทย.คอม 
เครื่องดนตรีไทยภาคเหนือ
เครื่องสาย
โทน

โทน เป็นชื่อของเครื่องหนัง ที่ขึงหนังหน้าเดียว มีสายโยงเร่งเสียงจากขอบหนังถึงคอ มีหางยื่นออกไปและบานปลาย มีชื่อเรียกคู่กันว่า โทนทับ โดยลักษณะรูปร่างนั้น โทนมีชื่อเรียกกันได้ตามรูปร่างที่ปรากฏ 2 ชนิดคือ โทนชาตรี และ โทนมโหรี
โทนชาตรีนั้น ตัวโทนทำด้วยไม้ขนุน ไม้สัก หรือ ไม้กะท้อนมีขนาดปากกว้าง 17 ซม ยาวประมาณ 34 ซม มีสายโยงเร่งเสียงใช้หนังเรียด ตีด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือหนึ่งคอยปิดเปิด ปลายหางที่เป็นปากลำโพง ช่วยให้เกิดเสียงต่างๆ ใช้สำหรับ บรรเลงประกอบการแสดงละครชาตรี และหนังตะลุง และตีประกอบจังหวะในวงปี่พาทย์ หรือวงเครื่องสาย หรือวงมโหรีที่เล่นเพลงภาษาเขมร หรือ ตะลุง
ส่วนโทนมโหรีนั้น ตัวโทนทำด้วยดินเผา ด้านที่ขึงหนังโตกว่า โทนชาตรี ขนาดหน้ากว้างประะมาณ 22 ซม ยาวประมาณ 38 ซม สายโยงเร่งเสียงใช้หวายผ่าเหลาเป็นเส้นเล็กหรือใช้ไหมฟั่นเป็นเกลียว ขึ้นหนังด้วยหนังลูกวัว หนังแพะ หนังงูเหลือม หรือหนังงูงวงช้าง ใช้สำหรับบรรเลงคู่กับรำมะนา โดยตีขัดสอดสลับกัน ตามจังหวะหน้าทับ
== อ้างอิง ==
แนะนำเครื่องดนตรีไทยจากเว็บดนตรีไทย.คอม 
เครื่องดนตรีไทย
กลอง
Thon-rammana
รำมะนา

รำมะนา (มลายู: Rebana)  เป็นกลองที่ขึงหนังหน้าเดียว หน้ากลองที่ขึงหนังผายออก ตัวกลองสั้น รูปร่างคล้ายชามกะละมัง มีอยู่ 2 ชนิด คือ "รำมะนามโหรี" และ "รำมะนาลำตัด"
รำมะนามโหรี มีขนาดเล็ก หน้ากว้างประมาณ 26 ซม ตัวรำมะนายาว ประมาณ 7 ซม หนังที่ขึ้นหน้าตรึงด้วยหมุดโดยรอบ จะเร่งหรือลดเสียงให้สูงต่ำไม่ได้ แต่มีเชือกเส้นหนึ่งที่เรียกว่า สนับ สำหรับหนุนข้างในโดยรอบ ช่วยทำให้เสียงสูงได้ บรรเลงใช้ตีด้วยฝ่ามือคู่กับโทนมโหรี
ส่วน รำมะนาลำตัด มีขนาดใหญ่ หน้ากว้างประมาณ 48 ซม. ตัวรำมะนายาวประมาณ 13 ซม. ขึ้นหนังหน้าเดียว โดยใช้เส้นหวายผ่าซีกโยงระหว่างขอบปน้ากับวงเหล็กซึ่งรองก้นใช้เป็นขอบ ของตัวรำมะนา และใช้ลิ่มหลายๆ อันตอกเร่งเสียงระหว่างวงเหล็กกับก้นรำมะนา รำมะนาชนิดนี้เข้าใจว่าได้แบบอย่างมาจากชวาและเข้ามาแพร่หลายในสมัยรัชกาลที่ 5 ใช้ประกอบการเล่นลำตัดและลิเกลำตัด ในการประกอบการเล่นลำตัดนั้นจะใช้รำมะนากี่ลูกก็ได้ โดยให้คนตีนั่งล้อมวงและเป็นลูกคู่ร้องไปด้วย
== อ้างอิง ==
แนะนำเครื่องดนตรีไทย จากเว็บดนตรีไทย.คอม
เครื่องดนตรีไทย
กลอง
Jimmy Wales

redirect จิมมี เวลส์
ประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล

ประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล มักจะถูกนิยามว่าเป็นประเทศที่ถูกปิดล้อมหรือเกือบถูกปิดล้อมด้วยแผ่นดินทั้งหมด ในปี พ.ศ. 2554 มีทั้งหมด 45 ประเทศ การเป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลนับเป็นข้อด้อยทางภูมิศาสตร์ เพราะนอกจากจะถูกปิดกั้นจากทรัพยากรทางทะเลแล้ว ยังทำให้ไม่สามารถค้าขายทางทะเลได้อีกด้วย ประเทศที่มีชายฝั่งจึงมีแนวโน้มที่จะร่ำรวยกว่าและมีประชากรมากกว่าประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล
นอกจากนี้ยังมีคำว่า ทะเลปิด หมายถึงทะเลที่ไม่ได้เชื่อมกับมหาสมุทร เช่น ทะเลแคสเปียน ซึ่งในบางครั้งมองเป็นทะเลสาบ
นอกจากนี้ทะเลอื่น ๆ เช่น ทะเลดำ ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทะเลบอลติก และ ทะเลแดง
มีช่องทางออกสู่ทะเลน้อย
== รายชื่อประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล ==
ทวีปเอเชีย
†‡
†
‡
†
ทวีปยุโรป
¤
¤ 0
ทวีปแอฟริกา
¤
ทวีปอเมริกาใต้
† มีชายฝั่งติดกับทะเลแคสเปียนซึ่งเป็นทะเลปิด
‡ มีชายฝั่งติดกับทะเลอารัลซึ่งเป็นทะเลปิด
¤ ถูกล้อมรอบทุกด้านโดยประเทศเดียว
0 เป็นนครรัฐ
== ประเทศที่เกือบไม่มีทางออกสู่ทะเล ==
ประเทศต่อไปนี้มีดินแดนชายฝั่งซึ่งสั้นมาก
(มหาสมุทรแอตแลนติก) 40 กิโลเมตร
(ทะเลเอเดรียติก) 26 กิโลเมตร
(อ่าวเปอร์เซีย) 58 กิโลเมตร
(ทะเลแดง) 26 กิโลเมตร
(อ่าวกินี) 56 กิโลเมตร
(ทะเลเอเดรียติก) 47 กิโลเมตร
== ประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง ==
การก่อตั้งประเทศเอริเทรียและมอนเตเนโกรซึ่งเป็นผลจากการเรียกร้องแบ่งแยกดินแดน ทำให้ประเทศเอธิโอเปีย และเซอร์เบีย (ตามลำดับ) กลายเป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล
ประเทศโบลิเวียเสียดินแดนทางออกสู่ทะเลให้แก่ชิลีในสงครามมหาสมุทรแปซิฟิก ปัจจุบันกองทัพเรือโบลิเวียต้องฝึกซ้อมในทะเลสาบติติกากา
ประเทศออสเตรียและฮังการีสูญเสียทางออกสู่ทะเลจากสนธิสัญญาแซ็ง-แฌร์แม็งและสนธิสัญญาทรียานง ตามลำดับ
== อ้างอิง ==
 
ภูมิศาสตร์
6 กันยายน

วันที่ 6 กันยายน เป็นวันที่ 249 ของปี (วันที่ 250 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 116 วันในปีนั้น
== เหตุการณ์ ==
พ.ศ. 2065 (ค.ศ. 1522) - เรือวิกตอเรีย นำฆวน เซบัสเตียน เอลกาโน และผู้รอดชีวิต 17 คน จาก 265 คนที่เดินทางไปกับเฟอร์ดินานด์ มาเจลลัน กลับถึงสเปน นับเป็นเรือลำแรกที่ประสบความสำเร็จในการเดินเรือรอบโลก
พ.ศ. 2498 (ค.ศ. 1955) - ชาวตุรกีบุกโจมตีชนกลุ่มน้อยชาวกรีกในอิสตันบูล ประเทศตุรกี ระหว่างเหตุการณ์การสังหารหมู่ที่อิสตันบูล
พ.ศ. 2558 (ค.ศ. 2015) - เซี่ยงไฮ้ทาวเวอร์เปิดใช้งานเป็นครั้งแรก
== วันเกิด ==
พ.ศ. 2421 (ค.ศ. 1878) - พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอนุพงษ์จักรพรรดิ์ (สิ้นพระชนม์ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2475)
พ.ศ. 2435 (ค.ศ. 1892) - ชิต บุรทัต กวีสมัยรัชกาลที่ 6 ผู้แต่งสามัคคีเภทคำฉันท์
พ.ศ. 2506 (ค.ศ. 1963) - คาเรน ไดแอน บอลด์วิน นักแสดง นางงามชาวแคนาดา
พ.ศ. 2510 (ค.ศ. 1967) - เมซี่ เกรย์ นักร้องชาวอเมริกัน
พ.ศ. 2511 (ค.ศ. 1968) - เจเน็ต เขียว นักร้องนักแสดงชาวไทย
พ.ศ. 2512 (ค.ศ. 1969) - โนริโอะ โอมูระ อดีตนักฟุตบอล และผู้จัดการทีมชาวญี่ปุ่น
พ.ศ. 2513 (ค.ศ. 1970) - เบญจพล เชยอรุณ นักร้อง นักแสดงชาวไทย
พ.ศ. 2515 (ค.ศ. 1972) - อิดริส เอลบา นักแสดงชาวอังกฤษ/อเมริกัน
พ.ศ. 2516 (ค.ศ. 1973) - เกร็ก รูเชดสกี นักเทนนิสชาวอังกฤษ (เกิดในแคนาดา)
พ.ศ. 2517 (ค.ศ. 1974) - ทิม เฮนแมน นักเทนนิสชาวอังกฤษ
พ.ศ. 2519 (ค.ศ. 1976) -
* จักรพงศ์ สิริริน มือเบสของวง พาราด็อกซ์
* เอียน แอชบี นักฟุตบอลชาวอังกฤษ
พ.ศ. 2520 (ค.ศ. 1977) - คาทาลิน โนวัก ประธานาธิบดีฮังการีคนที่ 6
พ.ศ. 2521 (ค.ศ. 1978) - โฮะมะเระ ซะวะ นักกีฬาฟุตบอลหญิงระดับอาชีพชาวญี่ปุ่น
พ.ศ. 2526 (ค.ศ. 1983) - สตีเฟน เคลลี นักฟุตบอลชาวไอร์แลนด์เหนือ
พ.ศ. 2527 (ค.ศ. 1984) -
* เยาวภา บุรพลชัย นักเทควันโด
* สรรัศมิ์ อัศวลาภสกุล
พ.ศ. 2530 (ค.ศ. 1987) - บรูนู โมเรย์รา นักฟุตบอลชาวโปรตุเกส
พ.ศ. 2531 (ค.ศ. 1988) - นิธิดล ป้อมสุวรรณ นักแสดงชาวไทย
พ.ศ. 2532 (ค.ศ. 1989) - สุทิวัส หงส์พูนพิพัฒน์ ผู้ประกาศข่าว พิธีกร และนายแบบชาวไทย
พ.ศ. 2533 (ค.ศ. 1990) -
* หลี่ อี้ถง นักแสดงหญิงชาวจีน
* ฮา มินอู นักร้องชาวเกาหลีใต้
พ.ศ. 2537 (ค.ศ. 1994) -
* พัชชา พูนพิริยะ นักแสดงชาวไทย นักจัดรายการวิทยุ
* อรเณศ ดีคาบาเลส นักแสดงและนักกีฬาแบดมินตันชาวไทย
พ.ศ. 2544 (ค.ศ. 2001) - เทอร์เรนซ์ คลาร์ก นักบาสเก็ตบอลชาวอเมริกัน (เสียชีวิต 22 เมษายน พ.ศ. 2564)
พ.ศ. 2549 (ค.ศ. 2006) - เจ้าชายฮิซะฮิโตะแห่งญี่ปุ่น
== วันถึงแก่กรรม ==
พ.ศ. 2520 (ค.ศ. 1977) - ทองใบ รุ่งเรือง นักร้องลูกทุ่งชาวไทย (เกิด 25 กันยายน พ.ศ. 2463)
พ.ศ. 2541 (ค.ศ. 1998) - อากิระ คุโรซาวา ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวญี่ปุ่น (เกิด 23 มีนาคม พ.ศ. 2452)
พ.ศ. 2542 (ค.ศ. 1999) - ห้างทอง ธรรมวัฒนะ ส.ส.พรรคประชากรไทย (เกิด 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2492)
พ.ศ. 2548 (ค.ศ. 2005) - หม่อมเจ้าดวงจิตร จิตรพงศ์ (ประสูติ 26 กันยายน พ.ศ. 2451)
พ.ศ. 2553 (ค.ศ. 2010) - อภิชาติ ชูสกุล นักแสดงและผู้ช่วยผู้กำกับชาวไทย (เกิด พ.ศ. 2499)
พ.ศ. 2564 (ค.ศ. 2021) - พระพุทธิสารโสภณ (เดช กตปุญฺโญ) อดีตเจ้าอาวาสวัดมัชฌันติการาม (เกิด 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2493)
== วันสำคัญและวันหยุดเทศกาล ==
เอสวาตินี - วันประกาศเอกราช
วันต่อต้านคอร์รัปชันแห่งชาติ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
BBC: On This Day
Today in History: September 6 
กันยายน 06
กันยายน
Saikano อาวุธสุดท้ายคือเธอ

Saikano อาวุธสุดท้ายคือเธอ  (She, the Ultimate Weapon) หรือที่รู้จักกันในชื่อย่อว่า ไซคาโนะ (ย่อจากชื่อเรื่อง ไซชูเฮคิคาโนะโจ) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวดราม่า ผลงานของ ชิน ทาคาฮาชิ ที่สะท้อนการต่อสู้ในแบบหนังวิทยาศาสตร์ ความรัก และมุมมืดในชีวิต
ในประเทศไทย Saikano อาวุธสุดท้ายคือเธอ ได้รับการตีพิมพ์ภายใต้สิขสิทธิ์ของเนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์ และไม่สามารถตีพิมพ์เล่มสุดท้ายออกจำหน่ายได้เพราะมีเนื้อหาความรุนแรงและเรื่องเพศอย่างเปิดเผย ส่วนฉบับอนิเมะ เคยออกฉายทางช่องยูบีซีสปาร์ก ของสถานีโทรทัศน์เคเบิลยูบีซี (ทรูวิชั่นส์ ในปัจจุบัน) และออกวางจำหน่ายในรูปแบบวีซีดี-ดีวีดีลิขสิทธิ์โดยอามีโก้ ซึ่งใช้ชื่อภาษาไทยว่า "อาวุธสุดท้ายคือเธอ...ไซคาโนะ"
== โครงเรื่อง ==
อาวุธสุดท้ายคือเธอ ไซคาโนะ จัดทำทำในรูปแบบ ภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์, ตอนพิเศษ OVA และยังรวมไปถึงวิดีโอเกม ของ โคนามิ (จำหน่ายเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 ตามระดับของ CERO ผู้เล่นควรมีอายุมากกว่า 15 ปี) และยังมี ฉบับคนแสดง เริ่มวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2549
ส่วนชื่อของไซคาโนะยังมีคำสร้อย หรือชื่อเรื่องต่อ โดยในฉบับหนังสือการ์ตูน คือ The last love song on this little planet (เพลงรักบทสุทท้ายบนดาวเล็กๆ ดวงนี้) , ฉบับภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์ She, The Ultimate Weapon (อาวุทสุดท้ายคือเธอ) , ตอนพิเศษ (OVA ) another love song (เพลงรักอีกบทหนึ่ง) โดยมีการวางจำหน่ายออกเป็น 2 ชุดตามเวลา คือ วันที่ 29 พฤษภาคม 2003 ในภาคปฐมบท และภาค CERO โดยออกในอีก 3 ปี ที่เป็น การรีเมก ใน วันที่ 28 มกราคา 2006
== เนื้อเรื่องย่อ ==
เรื่องเกิดขึ้นที่เขตซัปโปโรในประเทศญี่ปุ่น
เด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง จิเสะ เธอเป็นคนที่ขี้อาย ตัวเล็ก ซุ่มซ่าม ที่ได้สารภาพรักกับพระเอก ชูจิ หนุ่มมาดเข้มที่ไม่ประสีประสาเรื่องผู้หญิง
จนกระทั่งวันหนึ่งมีกองกำลังไม่ทราบฝ่ายได้เข้ามาโจมตีเมืองที่ทั้งสองคน อยู่ ที่นั่นเองที่ชูจิได้รู้เกี่ยวกับความจริงที่แสนโหดร้ายเกี่ยวกับจิเสะที่ เธอถูกกองกำลังป้องกันตนเองของญี่ปุ่น นำไปดัดแปลงให้กลายเป็นอาวุธที่มีชีวิต ชูจิพยายามที่จะหาทางแก้ไขชะตากรรมอันแสนโหดร้ายนี้ แต่ดูเหมือนว่าชะตากรรมกลับเป็นฝ่ายเปลี่ยนชีวิตของเขาทั้งสองไปตลอดกาล
ความวุ่นวายเกิดขึ้น เมื่อไฟแห่งสงครามปะทุขึ้นมา มีการทิ้งระเบิดถล่มเมือง โดยการก่อส่งคราม ในประเทศญี่ปุ่น ในเวลานั้นเอง เงาปริศนา ปรากฏ ขึ้นเหนือท้างฟ้าที่เต็มไปด้วยฝูงเครื่องบินทิ้งระเบิด ความเร็วของมันเกินกว่าจะคาดเดาว่ามันเป็นอะไร เครื่องบินลำแล้วลำเล่าต่างร่วงลงมาโดยไม่อาจต้านสิ่งนั้นได้ "มันคืออะไรนะ" ชูจิสงสัย เงาปริศนานั้นพุ่งลงมาที่พื้น ตรงหน้ากับชูจิ เผชิญ หน้ากัน สิ่งนั้นพูดกับชูจิว่า "ขอโทษนะชูจัง" ซึ่งเป็นคำพูดติดปากเสมอมาของแฟนสาวของชูจินั้นเอง พร้อมด้วยแขนขวาที่เปลี่ยนรูปเป็นปืนขนาดใหญ่กว่าลำตัว น้ำตานองหน้า ในชุดนักเรียนที่ฉีกขาด เธอคือจิเสะ
ความรักของชูจิต่อจิเสะจะเป็นอย่างไร จิเสะที่กลายเป็นอาวุธสงครามที่มีอำนาจสูงที่สุดในโลก เป็นอาวุธชีวะในร่างของมนุษย์ เธอผู้ที่สามารถฆ่าคนนับพันได้ในเวลาพริบตาเดียว เธอผู้ที่ไม่มีเสียงเต้นของหัวใจอีกแล้ว เธอยังเป็นมนุษย์อยู่จริงๆรึเปล่า
== ตัวละคร ==
== รายชื่อตอน ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของไซคาโนะ 
เว็บไซต์ข้อมูลของไซคาโนะ ของ สตูดิโอแฟนทาเซีย  
เว็บทางการในสหรัฐฯ 
เว็บไซต์ภาษาไทย 
การ์ตูนญี่ปุ่น
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง‎
ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
สงครามในอนิเมะและมังงะ
กองกำลังป้องกันตนเองญี่ปุ่นในบันเทิงคดี
วงกลมละติจูด

วงกลมละติจูด (Circle of Latitude) หรือ เส้นขนาน (Parallel) บอกฤดูกับอากาศ เป็นเส้นสมมติในแนวตะวันออก-ตะวันตกของโลก ลากเชื่อมจุดต่าง ๆ ที่มีพิกัดละติจูดเท่ากัน
วงกลมละติจูดวัดจากการหมุนรอบตัวของโลก โดยจะตั้งฉากกับแกนหมุนเสมอ และมีวงกลมละติจูดพิเศษ 4 เส้นที่นำมาจากการโคจรรอบดวงอาทิตย์
วงกลมละติจูดที่สำคัญมี 5 เส้นคือ
อาร์กติกเซอร์เคิล (66° 33' 38" เหนือ)
ทรอปิกออฟแคนเซอร์ Cancer (23° 26' 22" เหนือ)
เส้นศูนย์สูตร (0° เหนือ)
ทรอปิกออฟแครปริคอน (23° 26' 22" ใต้)
แอนตาร์กติกเซอร์เคิล (66° 33' 38" ใต้)
เส้นอาร์กติกเซอร์เคิลและแอนตาร์กติกเซอร์เคิลใช้กำหนดจุดเหนือสุดและใต้สุดที่มีโอกาสไม่พบกับพระอาทิตย์ขึ้น
เส้นทรอปิกออฟแคนเซอร์ และทรอปิกออฟแครปริคอน กำหนดจุดเหนือสุดและใต้สุดที่มีโอกาสเห็นพระอาทิตย์ขึ้นเหนือศีรษะ
== ดูเพิ่ม ==
เส้นแวง
วงกลมละติจูด
พระมหาพิชัยมงกุฎ

พระมหาพิชัยมงกุฎ เป็นหนึ่งในห้าของเครื่องเบญจราชกกุธภัณฑ์ อันเป็นเครื่องทรงในพระมหากษัตริย์แห่งพระราชอาณาจักรสยามตั้งแต่สมัยโบราณ จนถึงปัจจุบัน
== ประวัติ ==
เครื่องประดับพระเศียรองค์แรก สร้างขึ้นในรัชกาลที่ 1 ในปีพุทธศักราช 2325 ทำด้วยทองคำลงยาบริสุทธิ์ ประดับเพชร เฉพาะองค์พระมหามงกุฎ ไม่รวมพระกรรเจียกจอน สูง 51 ซ.ม. ถ้ารวมพระกรรเจียกจอนสูง 66 ซ.ม. มีน้ำหนักถึง 7.3 กิโลกรัม ที่ยอดประดับเพชรเม็ดใหญ่ ซึ่งรัชกาลที่ 4 ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้หามาจากเมืองกัลกัตตา ประเทศอินเดีย มาประดับที่ยอดพระมหามงกุฎ พระราชทานนามเพชรเม็ดนั้นว่า "พระมหาวิเชียรมณี"
== สถาบันการศึกษาที่ใช้พระมหามงกุฎเป็นสัญลักษณ์ ==
การใช้พระมหามงกุฎหรือพระมหาพิชัยมงกุฎ เป็นเครื่องหมายประจำสถาบันการศึกษานั้น ต้องได้รับพระบรมราชานุญาตจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ปัจจุบัน มีสถาบันการศึกษาที่ใช้พระมหามงกุฎหรือพระมหาพิชัยมงกุฎดังนี้
=== สถาบันอุดมศึกษา ===
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หมายถึง พระมหามงกุฎถอดพระจอน ในนัยยะของพระเกี้ยว พิจิตรเรขาประจำพระองค์พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
มหาวิทยาลัยมหิดล
สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล
มหาวิทยาลัยทักษิณ
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
วิทยาลัยแพทยศาสตร์พระมงกุฎเกล้า
สถาบันการพยาบาลศรีสวรินทิรา สภากาชาดไทย
โรงเรียนนายเรืออากาศนวมินทกษัตริยาธิราช
=== โรงเรียน ===
โรงเรียนจิตรลดา
โรงเรียนจิตรลดา (สายวิชาชีพ)
โรงเรียนดอนเมืองทหารอากาศบำรุง
โรงเรียนชัยภูมิภักดีชุมพล
โรงเรียนพรตพิทยพยัต
 โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ เตรียมอุดมศึกษาน้อมเกล้า 
โรงเรียนนวมินทราชูทิศ กรุงเทพมหานคร
โรงเรียนนวมินทราชูทิศ พายัพ
โรงเรียนนวมินทราชูทิศ มัชฌิม
โรงเรียนนวมินทราชูทิศ อีสาน
โรงเรียนนวมินทราชูทิศ ทักษิณ
วิทยาลัยการอาชีพนวมินทราชูทิศ
โรงเรียนมัธยมวัดมกุฏกษัตริย์
โรงเรียนราชวินิต
โรงเรียนราชวินิต มัธยม
โรงเรียนราชวินิตบางเขน
โรงเรียนราชวินิตบางแก้ว ในพระบรมราชูปถัมภ์
โรงเรียนราชวินิตบางแคปานขำ
โรงเรียนราชวินิตสุวรรณภูมิ
โรงเรียนศรีพฤฒา
โรงเรียนสารวิทยา
โรงเรียนวัดราชโอรส
โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ทุกแห่ง
โรงเรียนราชประชาสมาสัย ฝ่ายมัธยม รัชดาภิเษก ในพระบรมราชูปถัมภ์
โรงเรียนเบญจมราชูทิศ นครศรีธรรมราช
โรงเรียนปิยะมหาราชาลัย
โรงเรียนวังไกลกังวล ในพระบรมราชูปถัมภ์
โรงเรียนเบ็ญจะมะมหาราช
โรงเรียนร่มเกล้า
โรงเรียนวิเชียรมาตุ
โรงเรียนศรียานุสรณ์
โรงเรียนเทพมงคลรังษี ในพระสังฆราชูปถัมภ์ สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก
โรงเรียนสุรศักดิ์มนตรี
โรงเรียนฤทธิยะวรรณาลัย
โรงเรียนฤทธิยะวรรณาลัย ๒
โรงเรียนสายปัญญารังสิต
โรงเรียนมอ.วิทยานุสรณ์ สุราษฎร์ธานี
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ข้อมูลเครื่องราชกกุธภัณฑ์จากราชบัณฑิตยสถาน
เครื่องราชกกุธภัณฑ์ไทย
มงกุฎ