pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
สมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปน

สมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปน หรือ พระเจ้าฆวน การ์โลสที่ 1 (Juan Carlos I; เสด็จพระราชสมภพ 5 มกราคม ค.ศ. 1938) เป็นพระมหากษัตริย์สเปนระหว่าง ค.ศ. 1975–2014
ฟรันซิสโก ฟรังโก ผู้เผด็จการสเปน กำหนดให้สมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 เป็นประมุขแห่งรัฐองค์ถัดมาใน ค.ศ. 1969 พระองค์เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1975 สองวันหลังฟรังโกถึงแก่อสัญกรรม เป็นพระมหากษัตริย์สเปนพระองค์แรกนับแต่ ค.ศ. 1931 ไม่นานจากนั้น สมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสทรงริเริ่มการปฏิรูปเพื่อทลายระบอบฟรังโกและเริ่มต้นการเปลี่ยนผ่านสู่ประชาธิปไตยของประเทศสเปน ซึ่งนำไปสู่การอนุมัติรัฐธรรมนูญแห่งสเปน ค.ศ. 1978 ในการลงประชามติ ซึ่งสถาปนาระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ สมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสยังทรงมีบทบาทสำคัญในการหยุดยั้งความพยายามรัฐประหารเมื่อ ค.ศ. 1981
สมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 ทรงเป็นหนึ่งในราชสันตติวงศ์ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร (ราชวงศ์ฮันโนเฟอร์) พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส (ราชวงศ์บูร์บง) จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (ราชวงศ์ฮับส์บูร์ก) และพระมหากษัตริย์ราชวงศ์ซาวอยแห่งอิตาลีอีกด้วย
สมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 ได้อภิเษกสมรสกับสมเด็จพระราชินีโซเฟีย มีพระโอรสธิดารวม 3 พระองค์
เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 2014 มาเรียโน ราฆอย นายกรัฐมนตรีแห่งสเปน ประกาศว่าสมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 จะทรงสละราชสมบัติแก่เจ้าชายเฟลิเปแห่งอัสตูเรียส เนื่องจากปัญหาสุขภาพและเรื่องอื้อฉาวในราชวงศ์ นับเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่สามของยุโรปที่สละราชสมบัติแก่องค์รัชทายาทในรอบสองปี ต่อจากสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์ และสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 แห่งเบลเยียม โดยพระองค์ทรงลงพระปรมาภิไธยสละราชสมบัติ ณ พระราชวังซาร์ซูเอลา ชานกรุงมาดริด ซึ่งมีผลในเวลาเที่ยงคืนของวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 2014  แต่พระองค์ก็ยังทรงดำรงพระยศพระมหากษัตริย์แห่งสเปนเช่นเดิม
== พระราชประวัติ ==
=== ขณะยังทรงพระเยาว์ ===
สมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสที่ 1 เสด็จพระราชสมภพในขณะที่พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 13 แห่งสเปน พระอัยกาของพระองค์ ทรงกำลังลี้ภัยทางการเมืองหลังจากการประกาศก่อตั้งสาธารณรัฐสเปนที่ 2 เมื่อเจริญพระชนมายุได้ 10 พรรษา พระองค์ได้เสด็จกลับสเปนเพื่อเข้ารับการศึกษาขั้นต้นที่โรงเรียนซานเซบัสเตียน (San Sebastián) และทรงสำเร็จการศึกษาเมื่อ ค.ศ. 1954 ที่สถาบันซานอิซิโดรในกรุงมาดริด ทั้งนี้พระองค์ทรงมีพระเชษฐภคินี พระราชขนิษฐา และพระราชอนุชาร่วมพระอุทร 3 พระองค์ คือ
อินฟันตาปีลาร์ ดัชเชสแห่งบาดาโคซ (30 กรกฎาคม ค.ศ. 1936 – 8 มกราคม ค.ศ. 2020)
อินฟันตามาร์การีตา ดัชเชสแห่งโซเรีย (ประสูติ 6 มีนาคม ค.ศ. 1939)
อินฟันเตอัลฟอนโซแห่งสเปน (3 ตุลาคม ค.ศ. 1941 – 29 มีนาคม ค.ศ. 1956)
หลังจากได้ทรงจบการศึกษาในโรงเรียนเตรียมทหารซาราโกซาใน ค.ศ. 1957 แล้วพระองค์ก็ได้เข้ารับการศึกษาโรงเรียนทหารเรือที่เมืองปอนเตเบดรา และโรงเรียนทหารอากาศที่เมืองมูร์เซียต่อ
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นมงคลยิ่งราชมิตราภรณ์ (ร.ม.ภ.) (ประเทศไทย)
80px เครื่องขัตติยราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติคุณรุ่งเรืองยิ่งมหาจักรีบรมราชวงศ์ฝ่ายหน้า (ม.จ.ก.) (ประเทศไทย)
== พงศาวลี==
== อ้างอิง ==
พระมหากษัตริย์สเปน
ราชวงศ์บูร์บง
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ร.ม.ภ.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.จ.ก. (ฝ่ายหน้า)
บุคคลจากโรม
เจ้าชายสเปน
พระมหากษัตริย์ผู้ทรงสละราชสมบัติ
ผู้ได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
สเปนภายใต้การนำของฟรังโก
ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์
ต่อมใต้สมอง

ต่อมใต้สมอง (Pituitary Gland) เป็นต่อมที่อยู่ติดกับส่วนล่างของสมองส่วนไฮโปทาลามัส แบ่งได้ 3 ส่วนคือ ต่อมใต้สมองส่วนหน้า ส่วนกลาง และส่วนหลัง
ต่อมใต้สมองส่วนหน้าและส่วนกลาง และมีต้นกำเนิดมาจากเนื้อเยื่อชนิดเดียวกัน ดังนั้นจึงกล่าวได้ว่าเป็นหน่วยเดียวกัน ซึ่งถือได้ว่าเป็นต่อมไร้ท่อแท้จริง ขณะที่ต่อมใต้สมองส่วนหลัง เป็นส่วนหนึ่งของเนื้อเยื่อประสาท ที่ไม่ได้สร้างฮอร์โมนได้เอง แต่มีปลายแอกซอนของนิวโรซีครีทอรีเซลล์ (Neurosecretory cell) จากไฮโปทาลามัสมาสิ้นสุด และหลั่งฮอร์โมนประสาทออกมาสู่กระแสเลือด
ต่อมใต้สมองมีขนาดประมาณเม็ดถั่วลันเตา มีน้ำหนักราว 0.5 กรัม
== ฮอร์โมนจากต่อมใต้สมองส่วนหน้า ==
ต่อมใต้สมองส่วนนี้ผลิตฮอร์โมนต่าง ๆ ส่วนหนึ่งถูกควบคุมจากฮอร์โมนประสาทจากไฮโปทาลามัส
== ภาพอื่น ๆ ==
ภาพ:Pituitary gland.png|ตำแหน่งของต่อมใต้สมองในสมองมนุษย์
ภาพ:Illu pituitary pineal glands.jpg|ต่อมใต้สมองและต่อมไพเนียล
ภาพ:Gray516.png|หลอดเลือดแดงที่ฐานของสมอง
ภาพ:Gray715.png|มุมมองทางด้านกลางลำตัวของสมองที่ตัดในระนาบแนวกลางลำตัวแบ่งซ้ายขวา
ภาพ:Gray994.png|ภาพตัดกลางลำตัวของจมูก ปาก คอหอย (pharynx) และกล่องเสียง (larynx)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
NeuroNames
Addrena Reviews
The Pituitary Gland, from the UMM Endocrinology Health Guide 
Oklamoma State, Endocrine System 
Pituitary apoplexy mimicking pituitary abscess [http://www.ispub.com/ostia/index.php?xmlPrinter=true&xmlFilePath=journals/ijns/vol4n1/pituitary.xml] 
ต่อม
ระบบต่อมไร้ท่อ
ศีรษะและคอ
ธงชาติอุซเบกิสถาน

ธงชาติอุซเบกิสถาน (Oʻzbekiston davlat bayrogʻi) ประกอบด้วยแถบแนวนอน 3 แถบที่มีสีฟ้า ขาว และเขียว ซึ่งขนาบด้วยแถบบางสีแดง 2 แถบ ที่มุมธงด้านคันธงนั้น มีรูปจันทร์เสี้ยว และดาว 12 ดวง ธงนี้ถูกนำมาใช้ใน ค.ศ. 1991 เพื่อแทนที่ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก
==รูปแบบ==
สีฟ้าบนธงสื่อถึงท้องฟ้าและน้ำสะอาด และยังเป็นสีของกลุ่มชนเตอร์กิกด้วย สีขาวคือสันติภาพและโชคที่ดี สีเขียวคือสัญลักษณ์ของธรรมชาติ ชีวิตใหม่ และการเก็บเกี่ยวที่ดี และแถบสีแดงคือพลังแห่งชีวิต
ภาพจันทร์เสี้ยวมีส่วนเชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์อุซเบกกับการถือกำเนิดของชาติ ดวงดาวเป็นสัญลักษณ์ทางวิญญาณและเป็นเครื่องหมายศักดิ์สิทธิ์ เช่นเดียวกันกับปฏิรูปพจน์ถึงประวัติศาสตร์อุซเบกและปฏิทิน แล้วยังเป็นสัญลักษณ์แห่งการแสวงหาความสมบูรณ์แบบและความสุขของชาวอุซเบกในบ้านเกิดของตนเอง
==ธงอื่น ๆ==
Flag of Karakalpakstan.svg|ธงการากัลปักสถาน
Flag of the President of Uzbekistan.svg|ธงประธานาธิบดีอุซเบกิสถาน
Davlat xavfsizlik xizmati bayrog'i.jpg|ธงบริการรักษาความปลอดภัยของรัฐอุซเบกิสถาน
Flag of the Ministry of defence of Uzbekistan.jpg|ธงกระทรวงกลาโหมอุซเบกิสถาน
Uzbekistan Armed Forces (Latin script).svg|ธงกองทัพอุซเบกิสถาน (อักษรละติน)
Uzbekistan Armed Forces (Cyrillic script).svg|ธงกองทัพอุซเบกิสถาน (อักษรซีริลลิก)
Uz Air Force.png|ธงกองทัพอากาศอุซเบกิสถาน
Naval flag of Uzbekistan.svg|ธงกองทัพเรืออุซเบกิสถาน
== ดูเพิ่ม ==
ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก
ธงในประเทศอุซเบกิสถาน
ตราแผ่นดินของอุซเบกิสถาน
เพลงชาติอุซเบกิสถาน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
อุซเบกิสถาน - Vexillographia
สัญลักษณ์ของประเทศอุซเบกิสถาน
อุซเบกิสถาน
รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 17

รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 17 ประจำปี พ.ศ. 2550 จัดโดยสมาคมสมาพันธ์ภาพยนตร์แห่งชาติ จัดขึ้นในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551  ณ โรงละครสยามนิรมิต กรุงเทพมหานคร ซึ่งมีภาพยนตร์ส่งเข้าประกวด 43 เรื่อง โดย 2 เรื่องที่ถอนตัวไปร่วมประกวดคือ "ตำนานสมเด็จพระเนรศวร ภาค 1 และ 2" ของ หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล



ผู้ชนะรางวัล จะเน้นด้วย ตัวหนา
== รายชื่อภาพยนตร์และรายนามผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล ==
== รายชื่อคณะกรรมการตัดสิน ==
นายอดุลย์ ดุลยรัตน์ ประธานกรรมการตัดสิน
นายนคร วีระประวัติ กรรมการตัดสิน
นายวิรัช อยู่ถาวร กรรมการตัดสิน
นายกฤษฎ์ บุณประพฤทธิ์(แจ๊สสยาม) กรรมการตัดสิน
นายยอดชาย เมฆสุวรรณ กรรมการตัดสิน
ผศ.ดร.กฤษดา เกิดดี กรรมการตัดสิน
ดร.ขนิษฐา จิตต์ประกอบ กรรมการตัดสิน
นางภักตร์พิมล เสนีย์ กรรมการตัดสิน
รศ.จำเริญลักษณ์  ธนะวังน้อย กรรมการตัดสิน
นางบวรพร สุทธิวานิช กรรมการตัดสิน
รศ.ภาวดี สมภักดี กรรมการตัดสิน
นายประวิทย์ แต่งอักษร กรรมการตัดสิน
นายสิทธิรักษ์  ตุลาพิทักษ์ กรรมการตัดสิน
นายสุพพัต เรืองศรี กรรมการตัดสิน
นายสามารถ จันทร์สูรย์ กรรมการตัดสิน
นายปรมะ ศิริประสาทสุข กรรมการตัดสิน
นายวิภว์ บูรพาเดชะ กรรมการตัดสิน
== อ้างอิง ==
รายชื่อผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง  Deknang.com เรียกดูข้อมูลเมื่อวันที่ 29 มกราคม 2551
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์สมาคมสมาพันธ์ภาพยนตร์แห่งชาติ 
รายชื่อคณะกรรมการตัดสิน  เว็บไซต์สมาคมสมาพันธ์ภาพยนตร์แห่งชาติ
พ.ศ. 2550
รางวัลสุพรรณหงส์
การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส ค.ศ. 2002

การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส พ.ศ. 2545 เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 21 เมษายน และ 5 เมษายน พ.ศ. 2545 ในการเลือกตั้งครั้งนี้ได้ดึงดูดความสนใจจากต่างประเทศเป็นอย่างมาก เนื่องจากฌอง-มารี เลอ เป็งได้ปรากฏในการเลือกตั้งรอบที่สอง ซึ่งนักข่าวและนักการเมืองทั้งหลายต่างกล่าวว่า ผลสำรวจการเลือกตั้งได้เกิดความผิดพลาดล้มเหลวในการสำรวจว่าผู้สมัครคนใดจะมาอยู่ในลำดับสอง ทั้งๆ ที่การสนับสนุนของประชาชนที่มีต่อเลอ เปนที่เพิ่มขึ้นนั้นเห็นได้ชัดในสัปดาห์สุดท้ายก่อนการเลือกตั้ง เป็นผลให้เกิดการอภิปรายอย่างจริงจังเกี่ยวกับปัญหาของการสำรวจและบรรยากาศของการเมืองฝรั่งเศส อย่างไรก็ตามพรรคแนวหน้าแห่งชาติ (FN) ของเลอ เปนนั้นมีอุดมคติอนุรักษนิยม และยังเป็นพรรคที่ไม่ถือพรรคพวกและฝ่าย ทั้งๆ ที่เป็นพรรคเป็นพรรคขวาจัดพรรคหนึ่งของประเทศฝรั่งเศส ฌากส์ ชีรักคงจะยินดีอยู่ไม่น้อยที่ชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดีรอบสองอย่างถล่มทลายด้วยคะแนน 82% อย่างไรก็ตามหลายคนก็คิดว่าเป็นชัยชนะที่ได้รับความเสียหายมากเกินไป
การเมืองฝรั่งเศส
การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส
การเลือกตั้งใน พ.ศ. 2545
ถนนแพรกษา

ถนนแพรกษา (Thanon Phraekkasa) เดิมคือ  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3116 สายแยกทางหลวงหมายเลข 3 (บางปิ้ง)–แพรกษา หรือบางครั้งเรียกว่า ถนนพุทธรักษา เป็นถนนท้องถิ่นในจังหวัดสมุทรปราการ แยกมาจากถนนสุขุมวิทกิโลเมตรที่ 27 ในเขตตำบลปากน้ำ (เทศบาลนครสมุทรปราการ) อำเภอเมืองสมุทรปราการ ข้ามคลองชลประทานเข้าสู่เขตตำบลท้ายบ้านใหม่ (เขตเทศบาลตำบลบางปู) ข้ามคลองแขกเข้าสู่เขตเทศบาลตำบลแพรกษา ข้ามคลองหม้อแตกเข้าสู่เขตตำบลแพรกษาใหม่ ไปบรรจบกับถนนตำหรุ-บางพลี (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3256) กิโลเมตรที่ 5 ในเขตตำบลแพรกษาใหม่ อำเภอเมืองสมุทรปราการอีกเช่นเดียวกัน รวมระยะทางทั้งสิ้น 9.6 กิโลเมตร ลักษณะถนนเป็นพื้นผิวแบบคอนกรีตขนาด 6 ช่องทางจราจรตั้งแต่ถนนสุขุมวิทถึงวัดแพรกษา และตั้งแต่วัดแพรกษาถึงถนนตำหรุ-บางพลีมีขนาด 2 ช่องทางจราจร ซึ่งปัจจุบันในช่วงวัดแพรกษาถึงถนนตำหรุ-บางพลี องค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรปราการได้มีการก่อสร้างขยายถนนจาก 2 ช่องจราจรเป็น 6 ช่องจราจร โดยนำแนวคลองริมถนนเดิมมาสร้างขยายเป็นถนนและสร้างระบบระบายน้ำทดแทนแนวคลองเดิม ลักษณะถนนเป็นพื้นแอสฟัลต์ลาดยาง ปัจจุบันดำเนินการก่อสร้างระยะที่ 1 เสร็จสมบูรณ์แล้ว ขณะนี้กำลังดำเนินการก่อสร้างระยะที่ 2 ซึง่ระยะนี้ส่วนใหญ่จะเป็นการปรับปรุงถนนแนวเดิมให้มีความกว้างมากขึ้น พร้อมกับก่อสร้างสะพานตัวใหม่ด้วย ในปัจจุบันอยู่ในความรับผิดชอบของหน่วยงาน 3 แห่ง โดยมีหมายเลขสายทางดังนี้
ทางหลวงท้องถิ่น สป.ถ 11-001 อยู่ในความดูแลของเทศบาลตำบลบางปู ระยะทางในความรับผิดชอบประมาณ 2.2 กิโลเมตร
ทางหลวงท้องถิ่น สป.ถ 16-001 อยู่ในความดูแลของเทศบาลตำบลแพรกษา ระยะทางในความรับผิดชอบประมาณ 5.8 กิโลเมตร
องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นอื่น ระยะทางในความรับผิดชอบประมาณ 1.6 กิโลเมตร
== อ้างอิง ==
แพรกษา
สป.ถ
ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก

ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก เป็นธงชาติของอุซเบกิสถานในสมัยที่ยังอยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต ประกาศใช้อย่างเป็นทางการโดยรัฐบาลสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก (Uzbek Soviet Socialist Republic) เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2495 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นสีแดง กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน กลางธงมีแถบสีฟ้าขอบสีขาวพาดผ่าน ที่มุมบนด้านคันธงมีรูปค้อนเคียวไขว้และดาวแดงห้าแฉกขอบสีทอง อันเป็นสัญลักษณ์ของขบวนการคอมมิวนิสต์สากล
ความหมายของสัญลักษณ์ในธง คือ สีแดง หมายถึงการต่อสู้เพื่อการปฏิวัติของชนชั้นกรรมาชีพ สีฟ้า หมายถึงผืนฟ้าในอุซเบกโซเวียต สีขาว หมายถึงฝ้าย อันเป็นทรัพยากรหลักของประเทศ ค้อนเคียว หมายถึงการร่วมมือกันระหว่างกรรมกรกับชาวนา ดาวแดง หมายถึง ชั้นกรรมาชีพ
== ประวัติ ==
ธงชาติอุซเบกโซเวียตแบบแรกสุด เริ่มใช้เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2468 เป็นธงพื้นสีแดง ที่มุมบนด้านคันธงมีชื่อประเทศ จารึกด้วยอักษรอาหรับและ ข้อความอักษรซีริลลิก เขียนไว้ว่า УзССР เป็นสีทอง  ต่อมาในวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2469 จึงได้เปลี่ยนคำจารึกชื่อประเทศที่มุมบนด้านคันธงใหม่ โดยจารึกเป็นภาษาอุซเบก ภาษารัสเซีย และภาษาทาจิก
ในปี พ.ศ. 2474 ได้เปลี่ยนข้อความในธงชาติใหม่อีกครั้ง โดยเป็นชื่อประเทศอย่างย่อในภาษาอุซเบกว่า OzSSC และในภาษารัสเซียว่า УзССР ซึ่งได้ใช้มาจนถึง พ.ศ. 2480 จึงเปลี่ยนข้อความเป็นอักษรโรมันว่า OZBEKISTAN SSR
ถึงยุคทศวรรษที่ 1940 ( พ.ศ. 2483 - 2492) ธงนี้จึงมีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบอีกครั้ง โดยชื่อประเทศที่มุมธงด้านคันธง ใช้เป็นภาษาอุซเบกและรัสเซียว่า Ўзбекистон ССР (Ozbekiston SSR) และ Узбекская ССР (Uzbekskaya SSR) ตามลำดับ ก่อนจะมีการเปลี่ยนแบบธงครั้งสุดท้าย ดังที่ปรากฏในตอนแรกสุดของบทความนี้ ซึ่งธงนี้ ได้ใช้มาจนถึงการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ใน พ.ศ. 2534
== พัฒนาการ ==
ภาพ:Flag of Uzbek SSR 1925.gif|พ.ศ. 2468 – 2469
ภาพ:Flag of Uzbek SSR 1926.gif|พ.ศ. 2469 – 2474
ภาพ:Flag of Uzbek SSR 1931.gif|พ.ศ. 2474 – 2478
ภาพ:Flag of Uzbek SSR 1935.gif|พ.ศ. 2478 – 2480
ภาพ:Flag of Uzbek SSR (1937-1941).svg|พ.ศ. 2480 –2484
ภาพ:Flag of Uzbek SSR (1941-1952).svg|พ.ศ. 2484 – 2496
ภาพ:Flag of the Uzbek Soviet Socialist Republic.svg|พ.ศ. 2496 – 2534
== ดูเพิ่ม ==
ธงชาติสหภาพโซเวียต
ธงชาติอุซเบกิสถาน
ธงในประเทศอุซเบกิสถาน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ประเทศอุซเบกิสถาน
ธงในสหภาพโซเวียต
ธงชาติในอดีต
ธงชาติคาซัคสถาน

ธงชาติคาซัคสถาน (Qazaqstan týy, Қазақстан туы) เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2535 หลังจากได้รับเอกราชจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี พ.ศ. 2534 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นสีฟ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน กลางธงมีรูปอินทรีทุ่งหญ้าสเตปป์สีทอง สยายปีกบิน หันหน้าไปทางมุมธงด้านคันธง ภายใต้ดวงอาทิตย์สีทองมีรัศมี 32 แฉก ที่ด้านคันธงนั้นมีลวดลายอย่างลายหน้ากระดานตามแบบวัฒนธรรมคาซัคสถาน
แบบสีธงอย่างมาตรฐานมีดังนี้
{| width="60%" border="1" cellpadding="2" cellspacing="0" style="background: #f9f9f9; border: 1px solid #aaaaaa; border-collapse: collapse; white-space: nowrap; text-align: left; margin: 1em"
|- style="text-align: center; background: #eee"
! ระบบสี
!style="background:#00B0C7"|สีฟ้า
!style="background:#FFC91C"|สีทอง
|-
| VTsAMlegprom No.
| 350608
| 020208
|-
| Pantone 
| 3125 C
|  810 C
|-
| Web (HEX)
| #00B0C7
| #FFC91C
|}
== ความหมาย ==
ลวดลายที่ด้านคันธง หมายถึงศิลปวัฒนธรรมของชาวคาซัคสถาน และอาณาจักรคาซัคสถานโบราณ
สีฟ้า มีความหมายได้หลายนัย ดังนี้
* หมายถึง ความหลากหลายของชนชาติเติร์กกลุ่มต่าง ๆ ที่รวมกันเข้าเป็นชาวคาซัคสถานในปัจุจบัน เช่น ชาวตาตาร์ ชาวมองโกล ชาวอุยกูร์ เป็นต้น
* หมายถึง เทพเจ้าเตงรี (Gök-Tanry หรือ Tengri) ผู้เป็นเทพเจ้าสูงสุดของชนชาติเติร์กเผ่าต่าง ๆ
* ตามนิยามแบบสมัยใหม่ สีฟ้านี้หมายถึง ผืนฟ้าอันกว้างใหญ่ของคาซัคสถาน และเสรีภาพ
นกอินทรีสีทอง หมายถึง ความภูมิใจในประวัติศาสตร์ของชาวคาซัคสถานยุดใหม่ รูปดังกล่าวนี้มีความเชื่อมโยงไปถึงสมัยจักรวรรดิของเจงกีสข่าน ซึ่งใช้ธงนกอินทรีทองพื้นฟ้า เป็นเครื่องหมายในการปกครองดินแดนแห่งนี้
ไฟล์:Kazakh Khanate.svg|ธงแคว้นข่านคาซัค
ไฟล์:Flag of the Alash Autonomy.svg|ธงเขตปกครองตนเองอาลาซ
ไฟล์:Qazaq ssr 37-40.svg|ธงชาติคาซัคโซเวียต แบบที่1 พ.ศ. 2480-2483
ไฟล์:Qazaq SSR 40-53.svg|ธงชาติคาซัคโซเวียต แบบที่2 พ.ศ. 2483-2496
ไฟล์:Flag of the Kazakh Soviet Socialist Republic.svg|ธงชาติคาซัคโซเวียต แบบที่3 พ.ศ. 2496-2535
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ธงในประเทศคาซัคสถาน
ธงชาติคาซัคโซเวียต
ตราแผ่นดินของคาซัคสถาน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ประวัติธงชาติคาซัคสถาน
ธงชาติคาซัคสถาน - Vexillographia
สัญลักษณ์ของประเทศคาซัคสถาน
คาซัคสถาน
เซาเปาลู

เซาเปาลู (São Paulo, ) หรือ เซาเปาโล เป็นเมืองหลวงของรัฐเซาเปาลู ประเทศบราซิล เมืองนี้เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศและใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของโลกตามจำนวนประชากร ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของบราซิล นอกจากนี้ยังเป็นเมืองที่มีความมั่งคั่งที่สุดในประเทศ ชื่อ เซาเปาลู เป็นภาษาโปรตุเกส มีความหมายว่า "นักบุญเปาโล"
เซาเปาลูมีเนื้อที่ 1,523 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 10,886,518 คน ซึ่งทำให้เมืองนี้เป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศบราซิล ทวีปอเมริกาใต้ และซีกโลกใต้  (เขตมหานคร: ประมาณ 19 ล้านคน) 
เซาเปาลูเดิมเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1554 โดยคณะมิชชันนารีนิกายเยซูอิตชาวโปรตุเกส ต่อมาในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 และ 18 โปรตุเกสก็เริ่มเข้ามาขยายอำนาจในอเมริกาใต้ (ภายในเขตที่กำหนดไว้ในสนธิสัญญาตอร์เดซิยัส) โดยส่งคณะนักสำรวจเข้ามาครอบครองดินแดนแถบนี้และค้นหาทองคำ เพชร และทรัพยากรอื่น ๆ ซึ่งมีส่วนทำให้เซาเปาลูขยายตัวมากขึ้น จนในที่สุดก็ยกฐานะขึ้นเป็นเมืองอย่างเป็นทางการเมื่อปี ค.ศ. 1711 ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 คลื่นผู้อพยพจากประเทศอิตาลี โปรตุเกส สเปน เยอรมนี และประเทศอื่น ๆ ก็เริ่มเข้ามาในเซาเปาลูเพื่อทำงานในไร่กาแฟภายในรัฐ จนกระทั่งต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 การค้ากาแฟตกต่ำลง ผู้ประกอบการจึงเริ่มหันไปลงทุนในการพัฒนาอุตสาหกรรมในเมือง โดยในครึ่งแรกของศตวรรษ นอกจากชาวยุโรปแล้ว ชาวญี่ปุ่นและชาวอาหรับก็อพยพเข้ามาด้วย และตลอดศตวรรษเดียวกันนี้ เศรษฐกิจที่เฟื่องฟูของเซาเปาลูก็เป็นตัวดึงดูดให้ประชากรจากรัฐอื่น ๆ ที่ยากจนในบราซิลเข้ามาทำงานในเมืองนี้เช่นกัน
== เมืองพี่น้อง ==
{| wikitable
| width = 48% valign="top" |
 อาบีจาน, โกตดิวัวร์ (1981) 
 แอลเจียร์, แอลจีเรีย (2005) 
 อัมมาน, จอร์แดน (1997) 
 อาซุนซิออน, ปารากวัย (1998) 
 บามาโก, มาลี (2000) 
 บาร์เซโลนา, สเปน
 ปักกิ่ง, จีน (1999) 
 เบรุต, เลบานอน
 เบลูโอรีซองชี, บราซิล
 บูดาเปสต์, ฮังการี (2000) 
 บัวโนสไอเรส, อาร์เจนตินา (1999) 
 ไคโร, อียิปต์
 กลุฌ-นาปอกา, โรมาเนีย (2000) 
 กูอิงบรา, โปรตุเกส (1996) 
 กอร์โดบา, สเปน (2001) 
 ดามัสกัส, ซีเรีย (1999) 
 ฟุงชาล, โปรตุเกส (1998) 
 กออิช, โปรตุเกส (2000) 
 ฮาวานา, คิวบา (1997) 
 โจฮันเนสเบิร์ก, แอฟริกาใต้ (1995) 
 ลาปาซ, โบลิเวีย (1999) 
 ลาปลาตา, อาร์เจนตินา (1989) 
 ไลรีอา, โปรตุเกส (1996)
| width = 48%  valign="top" |
 ลิมา, เปรู
 ลิสบอน, โปรตุเกส (1995) 
 ลูอันดา, แองโกลา (1993) 
 มาเก๊า, จีน (1999) 
 เมนโดซา, อาร์เจนตินา (1998) 
 เม็กซิโกซิตี, เม็กซิโก
 ไมแอมี, สหรัฐอเมริกา (1988) 
 มิลาน, อิตาลี (1962) 
 มอนเตวิเดโอ, อุรุกวัย (2001) 
 นาฮะ, ญี่ปุ่น (1998) 
 โอซากะ, ญี่ปุ่น (1985) 
 เปรซิเดนเตฟรังโก, ปารากวัย (1994) 
 รีโอเดจาเนโร, บราซิล (1995) 
 ซานกริสโตบัลเดลาลากูนา, สเปน (1990) 
 ซานโฮเซ, คอสตาริกา
 ซานเตียโก, ชิลี (1998) 
 ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา, สเปน (2000) 
 โซล, เกาหลีใต้ (1977) 
 ช่างไห่, จีน (1988) 
 ซิดนีย์, ออสเตรเลีย (1997) 
 เทลอาวีฟ, อิสราเอล (2004) 
 โทรอนโต, แคนาดา (1999) 
 เยเรวาน, อาร์มีเนีย (1999)
|}
== อ้างอิง ==
 
เมืองในรัฐเซาเปาลู
เมืองหลวงของรัฐในประเทศบราซิล
ลูกาผู้นิพนธ์พระวรสาร

ลูกาผู้นิพนธ์พระวรสาร (Luke the Evangelist; לוקא; Loukas) เกิดที่แอนติออก ประเทศตุรกีปัจจุบัน เสียชีวิตประมาณปี ค.ศ. 84 ใกล้โบเทีย (Boeotia) ในประเทศกรีซ ลูกาเป็นหนึ่งในผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน (อีก 3 ท่าน ได้แก่ มัทธิว ยอห์น และมาระโก) เชื่อกันว่าท่านเป็นผู้ประพันธ์พระวรสารนักบุญลูกาและกิจการของอัครทูตซึ่งเป็นเอกสารส่วนหนึ่งของคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่
== ประวัติ ==
ลูกาเป็นชาวซีเรียเชื้อสายกรีก อาศัยอยู่ที่เมืองแอนติออก ซึ่งปัจจุบันอยู่ในเขตประเทศตุรกี ท่านเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์แพทย์และศัลยแพทย์ วันฉลองตรงกับวันที่ 18 ตุลาคม
เอกสารฉบับแรกที่กล่าวถึงนักบุญลูกาคือในจดหมายนักบุญเปาโลถึงฟีเลโมน บทที่ 24 และฉบับ “โคโลเซียน” (Colossians) 4:14 และ ฉบับ “ทิโมธี 2” (2 Timothy) 4:11 ซึ่งเป็นจดหมายเหตุที่กล่าวกันว่าเปาโลอัครทูตเป็นผู้เขียน เอกสารฉบับต่อมาที่กล่าวถึงนักบุญลูกาคือใน “Anti-Marcionite Prologue to the Gospel of Luke” ซึ่งเป็นเอกสารที่ครั้งหนึ่งเชื่อกันว่าเขียนเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 2 แต่ต่อมาเชื่อว่าเป็นคริสต์ศตวรรษที่ 4 แต่เฮลมุท เคิสเตอร์ (Helmut Koester)
อ้างว่าข้อความข้างล่าง--ซึ่งเป็นส่วนเดียวที่ยังเป็นภาษากรีกต้นฉบับอยู่--เป็นส่วนที่เขียนเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 2
:ลูกา ชาวแอนติออก อาชีพแพทย์ เขาเป็นเพื่อนร่วมเดินทางของเปาโลอัครทูต และได้ติดตามเปาโลจนกระทั่งเปาโลพลีชีพ เขารับใช้พระผู้เป็นเจ้าติดต่อกันตลอดมา โดยไม่แต่งงาน ไม่มีบุตร เต็มไปด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์   เขาเสียชีวิตเมื่ออายุ 84 ปี (หน้า 335)
เอกสารบางฉบับกล่าวว่าลูกาเสียชีวิตที่ธีบส์ ปัจจุบันคือประเทศกรีซ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของโบเธีย หลักฐานเหล่านี้ทำให้สรุปได้ว่าลูกามีส่วนเกี่ยวข้องกับเปาโล
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
พันธสัญญาใหม่
* พระวรสาร
** พระวรสารนักบุญลูกา
* กิจการของอัครทูต
ผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน
* มัทธิวผู้นิพนธ์พระวรสาร
* มาระโกผู้นิพนธ์พระวรสาร
* ยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสาร
บุคคลที่เสียชีวิตในคริสต์ทศวรรษ 80
นักบุญชาวซีเรีย
นักบุญจากแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์
ผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน
แพทย์ชาวซีเรีย
สาวกเจ็ดสิบคน
ใบปิด

ใบปิด หรือ โปสเตอร์ (poster) คือภาพขนาดใหญ่พิมพ์บนกระดาษออกแบบเพื่อใช้ติดหรือแขวนบนผนังหรือกำแพง ใบปิดอาจจะเป็นภาพพิมพ์และภาพเขียน หรืออาจจะเป็นอย่างเดียวอย่างใดอย่างหนึ่งโดยเฉพาะ จุดประสงค์ก็เพื่อทำให้เตะตาผู้ดูและสื่อสารข้อมูล ใบปิดอาจจะใช้สอยได้หลายประการแต่ส่วนใหญ่มักจะใช้ในการเผยแพร่เพื่อการประชาสัมพันธ์โดยเฉพาะการโฆษณางานแสดงศิลปะ, งานดนตรี หรือภาพยนตร์; การโฆษณาชวนเชื่อ; หรือในการสื่อสารของผู้ประท้วงที่ต้องการสื่อสารความเชื่อต่อคนกลุ่มใหญ่
ประโยชน์ของใบปิดอาจมีหลายจุดประสงค์ โดยส่วนมากจะเป็นเครื่องมือในการโฆษณา ประชาสัมพันธ์ ไม่ว่าจะเป็นงานต่าง ๆ งานดนตรี ภาพยนตร์ และในบางครั้งก็ผลิตมาเพื่อใช้ในการศึกษา หรือเป็นสื่อการสอนต่าง ๆ
นอกจากนั้นใบปิดก็ยังใช้ในการพิมพ์ภาพจิตรกรรมของศิลปินคนสำคัญ ๆ หรือภาพถ่าย เพื่อใช้ในการตกแต่ง ซึ่งกลายมาเป็นศิลปะการค้าที่ทำรายได้ดีให้ทั้งพิพิธภัณฑ์และบริษัทการค้าหรือร้านทางอินเทอร์เน็ต เช่นภาพเขียนของโคลด โมเนท์ หรือ เลโอนาร์โด ดา วินชี หรืองานของช่างภาพอเมริกันโรเบิร์ต เมเปิลธอร์พ (Robert Mapplethorpe)
งานศิลปะการสร้างใบปิดเริ่มเมื่อราวคริสต์ทศวรรษ 1890 โดยจิตรกรชาวฝรั่งเศสและเผยแพร่ไปทั่วยุโรป ศิลปินคนสำคัญที่สุดที่ริเริ่มความนิยมในการสร้างใบปิดก็คืออองรี เดอ ทูลูส-โลเทรค และ จูลส์ เชเรท์ (Jules Chéret) เชเรท์ถือกันว่าเป็นบิดาแห่งการโฆษณาด้วยป้าย
คนส่วนใหญ่ที่สะสมใบปิด และใบปิดที่มีชื่อเสียง นักสะสมใบปิดจะเก็บใบปิดเก่าโดยมักจะใส่กรอบรูปและมีแผ่นรองหลังด้วย โดยขนาดใบปิดที่เป็นที่นิยมกันโดยทั่วไปอยู่ที่ 24x36 นิ้ว แต่ใบปิดก็มีหลายขนาดหลากหลาย และใบปิดขนาดเล็กที่ไว้โฆษณาจะเรียกว่า แฮนด์บิลล์ หรือ “ใบปลิว” (flyer)
== อ้างอิง ==
ใบปิดหนังไทย'สื่อศิลป์'ได้มากแค่ไหน? (1) ผศ.ดร.ชวนะ ภวกานันท์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
แหล่งภาพมากกว่า 100,000 ภาพเพื่อใช้ในการศึกษาของ  Visual Arts Data Service (VADS) 
ใบปิดที่หอสมุดของรัฐโคโลราโด
==สมุดภาพ== 
ไฟล์:Lautrec la troupe de mlle eglantine (poster) 1895-6.jpg|ใบปิดศิลปะ“Troupe de Mlle Elegantine” ราว ค.ศ. 1896 โดยอองรี เดอ ทูลูส-โลเทรค
ไฟล์:TheGatesAreMine.jpg|ใบปิดการเมือง“ประตูเป็นของฉันที่จะเปิด” (The Gates Are Mine to Open) ค.ศ. 1930 จากประเทศแคนาดา เป็นภาพเทพีแคนาดาเปิดประตูภายใต้งบประมาณ 1930 ของ “British Preferential Tariff”
ไฟล์:AKADAMA sweet wine poster.jpg|ใบปิดโฆษณาไวน์“อคาดามาพอร์ตไวน์”ค.ศ. 1922, เป็นภาพโฆษณาเปลือยภาพแรก จากประเทศญี่ปุ่น โดยนางแบบเอมิโกะ มัทสุชิมา (Emiko Matsushima)
ไฟล์:CC The Kid 1921.jpg|ใบปิดโฆษณาภาพยนตร์“เด็ก” (The Kid) โดยชาร์ลี แชปลินราว ค.ศ. 1921
ไฟล์:Mucha-Exhibition Brooklyn Museum-1921.jpg|ใบปิดงานแสดงศิลปะที่บรุคลิน ค.ศ. 1921โดยอัลฟอนส์ มูชาสหรัฐอเมริกา
ไฟล์:Rudolf Witzel-Deutsche-Kunst und Dekoration.jpg|ใบปิดศิลปะ“ศิลปะและการตกแต่งเยอรมัน” (Deutsche-Kunst & Dekoration) ราว ค.ศ. 1898, โดยรูดอล์ฟ วิทเซล จากประเทศเยอรมนี
ไฟล์:The Mikado Three Little Maids.jpg|ใบปิดโฆษณาละครร้อง“มิคาโด”  เป็นภาพของเคท ฟอสเตอร์, เจอราลดีน อุลมาร์ และ เจอราลดีน เซนต์มอร์ ราว ค.ศ. 1885
ใบปิด
งานออกแบบ
จิตรกรรม
คำและวลีภาษาอังกฤษ
การออกแบบกราฟิกส์
พระวรสารนักบุญมัทธิว

พระวรสารนักบุญมัทธิว (ศัพท์คาทอลิก) หรือ พระกิตติคุณมัทธิว (ศัพท์โปรเตสแตนต์) (Gospel of Matthew) เป็นหนังสือพระวรสารในคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ เป็นหนึ่งในสี่ “พระวรสารในสารบบ”  และเป็นหนึ่งในสาม “พระวรสารสหทรรศน์”
แม้พระวรสารนักบุญมัทธิวไม่มีชื่อกำกับไว้ว่าใครเป็นผู้เขียน แต่ตั้งแต่คริสตชนตั้งแต่ศาสนาคริสต์ยุคแรกก็เชื่อกันสืบมาว่าเขียนโดยมัทธิวผู้นิพนธ์พระวรสาร อัครทูต และคนเก็บภาษี หนังสือเล่มนี้น่าจะถูกเขียนขึ้นก่อนที่กรุงเยรูซาเล็มจะพินาศในปีค.ศ. 70
จุดประสงค์หลักของพระวรสารนักบุญมัทธิวมีสองด้าน ในด้านปฏิบัติคือ เพื่อยืนยันต่อผู้อ่านที่เป็นชาวยิวว่า พระเยซูคือพระเมสสิยาห์ของพวกเขา เนื่องจากชาวยิวที่กลับใจมาเชื่อพระเยซู มีจำนวนน้อยกว่าชาวยิวที่ไม่ได้เชื่อ จึงมีผู้ที่ใส่ร้ายและแพร่คำโกหกเกี่ยวกับพระเยซู รวมถึงพยายามหาผลประโยชน์โดยการบิดเบือนข้อเท็จจริง เพื่อให้สอดคล้องกับเป้าหมายของตนเอง มัทธิวจึงต้องการให้ข้อมูลที่ตรงไปตรงมา และตอบคำถามต่างๆเกี่ยวกับพระเยซูได้
ในด้านเทววิทยา ประการแรก มัทธิวตระหนักถึงความสำคัญของคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์เดิม ซึ่งสำเร็จในชีวิตของพระเยซู แท้จริงแล้วเหตุการณ์ต่าง  ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตพระเยซู ผู้เผยพระวจนะได้บันทึกไว้ล่วงหน้ามาแล้วในพระคัมภีร์เดิม ก่อนพระเยซูจะประสูติหลายร้อยปี
ประการที่สอง มัทธิวต้องการยืนยันให้ผู้อ่านชาวยิวมั่นใจว่า พระเยซูเป็นพระเมสสิยาห์ที่พวกเขาเฝ้ารอคอยจริง ๆ จากเหตุผลในประการแรกที่ว่า พระเยซูเป็นบุคคลเดียวเท่านั้น ที่เหตุการณ์ต่าง ๆ ในชีวิตเป็นไปตามคำพยากรณ์ล่วงหน้า
ประการที่สาม มัทธิวต้องการบอกว่า แม้ว่าพระเมสสิยาห์เป็นชาวยิว แต่พระองค์เสด็จมาเพื่อคนทุกหมู่เหล่า พระองค์จึงทรงสั่งให้สาวกออกไปสั่งสอนชนทุกชาติ เพื่อให้ได้รับความรอดเช่นเดียวกัน
ประการที่สี่ มัทธิวต้องการกล่าวถึงการก่อตั้งคริสตจักร และแนวทางในการจัดการกับปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นภายในคริสตจักร
ประการที่ห้า สำคัญที่สุด มัทธิวบันทึกคำสอนของพระเยซูไว้ เพื่อให้เป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตและปฏิบัติตนของคริสเตียน เช่น ความโกรธ  การล่วงประเวณี  การหย่าร้าง  การสบถสาบาน  การตอบแทน  รักศัตรู  เป็นต้น
พระวรสารนักบุญมัทธิว ใช้ “มัทธิว” หรือ “มธ” ในการอ้างอิง
== โครงร่าง ==
1. ปฐมวัยของพระเยซู 1:1 - 4:25
2. คำเทศนาบนภูเขา 5:1 - 7:29
3. การปรนนิบัติของพระเยซู เหตุการณ์และคำสอน 8:1 - 12:50
4. คำอุปมาของพระเยซู 13:1 - 52
5. การปรนนิบัติของพระเยซู เหตุการณ์อื่นและคำสอน 13:53 - 19:30
6. พระเยซูในกรุงเยรูซาเลม 20:1 - 25:46
7. การตรึงพระเยซูที่กางเขน การสิ้นพระชนม์ การถูกฝัง และการคืนพระชนม์ของพระเยซู 26:1 - 28:20
== อ้างอิง ==
Thai Holy Bible, Thailand Bible Society, 1998
Walter A. Elwell, The Pocket Bible Handbook, Harold Shaw Publisher, 1997
== ดูเพิ่ม ==
พันธสัญญาใหม่
พระวรสาร
ผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน
มัทธิวผู้นิพนธ์พระวรสาร
พระวรสารในสารบบ
ผลงานที่ไม่ทราบผู้สร้างสรรค์อย่างแน่ชัด