pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
สวนสาธารณะมิลเอนส์

สวนสาธารณะมิลเอนส์ (Mill Ends Park; บางครั้งถูกเรียกผิด ๆ ว่า สวนสาธารณะมิลส์เอนด์) ในพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน สหรัฐอเมริกา เป็นสวนสาธารณะขนาดเล็ก ซึ่งถูกสร้างขึ้นในวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2491 เพื่อให้เป็นที่อยู่ของภูตและใช้แข่งหอยทาก บันทึกสถิติโลกกินเนสส์ จัดให้สวนสาธารณะมิลเอนส์เป็นสวนสาธารณะที่เล็กที่สุดในโลกตั้งแต่ พ.ศ. 2514 จนถึง พ.ศ. 2565
สวนสาธารณะมิลเอนส์มีลักษณะเป็นวงกลมที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 0.61 เมตรและมีพื้นที่ทั้งหมด 0.292 ตารางเมตร ตั้งอยู่บนเกาะกลางถนนซึ่งเดิมทีมีไว้ติดตั้งเสาไฟ เมื่อไม่มีการนำเสาไฟมาติดตั้งและเริ่มมีวัชพืชงอกขึ้นมา ดิค ฟาแกน คอลัมนิสต์ของ ออริกอนเจอนัล ก็ได้ปลูกดอกไม้ที่หลุมนั้นแล้วตั้งชื่อว่ามิลเอนส์ตามคอลัมน์ที่ตนเขียน
ฟาแกนเคยเล่าเรื่องของสวนนี้ว่า ครั้งหนึ่งตนเคยเห็นภูตขุดดินอยู่ที่หลุมนี้และจับตัวไว้ได้ ซึ่งภูตให้ฟาแกนขอพรได้หนึ่งประการ ฟาแกนบอกว่าเขาอยากได้สวนสาธารณะของตัวเอง แต่เพราะไม่ได้บอกขนาดของสวน ภูตจึงให้หลุมนั้นมา หลังจากนั้นเป็นเวลากว่าสองทศวรรษที่ฟาแกนเขียนถึงสวนนี้และหัวหน้าภูตชื่อแพททริค โอ'ทูลในคอลัมน์ของตน
หลังจากที่ฟาแกนเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในปี 2512 สวนนี้ก็ยังได้รับการดูแลโดยคนอื่นๆและได้เป็นสวนสาธารณะประจำเมืองในปี พ.ศ. 2519 วงกลมเล็ก ๆ นี้มีสิ่งแปลก ๆ อย่างสระว่ายน้ำของผีเสื้อที่มีกระดานกระโดดด้วย เกือกม้าเศษของอาคารที่ตั้งออริกอนเจอร์นัล และชิงช้าสวรรค์ขนาดเล็กที่ให้รถเครนขนย้ายมา
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ได้มีการเคลื่อนย้ายสวนนี้จากตำแหน่งเดิมไป 24 เมตรเพื่อสร้างถนนไปยังเวิลด์เทรดเซนเตอร์พอร์ตแลนด์ ก่อนจะย้ายกลับมาตั้งในตำแหน่งเดิมเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2550
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Portland Parks on Mill Ends Park
สวนสาธารณะในสหรัฐ
พอร์ตแลนด์ (รัฐออริกอน)
สิ่งก่อสร้างในรัฐออริกอน
สถานีโทรทัศน์เฉลิมพระเกียรติผ่านดาวเทียม

มูลนิธิโทรทัศน์เฉลิมพระเกียรติผ่านดาวเทียม จัดตั้งขึ้นด้วยสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณเป็นล้นพ้นของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ และพระบรมวงศานุวงศ์ทุกพระองค์ ที่ทรงมีต่อพสกนิกรชาวไทยทุกคน โดยมุ่งผลิตและเผยแพร่รายการสารคดีเฉลิมพระเกียรติต่างๆ ตลอดจนข่าวพระราชกรณียกิจของทุกพระองค์ผ่านทางสถานีโทรทัศน์เฉลิมพระเกียรติผ่านดาวเทียม ซึ่งเป็นสถานีโทรทัศน์ที่ได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาต ให้ผลิตและเผยแพร่สารคดีเฉลิมพระเกียรติต่างๆ ของทุกพระองค์ โดยออกอากาศในระบบดาวเทียม (DSTV) (KU-BAND), ระบบเคเบิลใยแก้ว (CATV) และระบบเคเบิลทีวี (True Visions 163) เป็นประจำทุกวัน จันทร์-ศุกร์ เวลา 06.00 น.-12.00 น. และ 24.00 น.-02.00 น. เสาร์-อาทิตย์ เวลา 06.00 น.-09.00 น. และ 24.00 น.-02.00 น.เพื่อปลูกจิตสำนึกของเด็ก, เยาวชน และประชาชนชาวไทยให้มีความจงรักภักดี ต่อสถาบันพระมหากษัตริย์อันเป็นสถาบันสูงสุดของประชาชนชาวไทยทุกคน (ปัจจุบันยุติการออกอากาศแล้ว ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553)
มูลนิธิโทรทัศน์เฉลิมพระเกียรติผ่านดาวเทียม ได้รับการจดทะเบียนจัดตั้งเป็นมูลนิธิ เลขทะเบียนลำดับที่ 1554 ตั้งแต่วันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2549 โดยมีสำนักงานใหญ่ของมูลนิธิฯ ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 1 อาคาร ทีพีแอนด์ที ทาวเวอร์ ชั้น 24 ซอย 19 (อุ่นอนุสรณ์) ถนนวิภาวดีรังสิต แขวงจตุจักร เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร โดยที่ผ่านมามูลนิธิฯ ได้รับเกียรติอย่างสูงจากพลอากาศเอกกำธน สินธวานนท์ องคมนตรี ดำรงตำแหน่งเป็นประธานกรรมการมูลนิธิฯ คนแรก ในปี พ.ศ. 2549 - 2550 และในปัจจุบันได้รับเกียรติจากท่านผู้หญิงวิลาวัณย์ วีรานุวัตติ์ เลขาธิการคณะกรรมการร้านจิตรลดา ดำรงตำแหน่งเป็นประธานกรรมการมูลนิธิฯ ตั้งแต่  พ.ศ. 2550 - ปัจจุบัน
== วัตถุประสงค์ ==
เพื่อผลิตรายการสารคดีเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ และพระบรมวงศานุวงศ์ทุกพระองค์ เผยแพร่ให้ประชาชนรับชม
เพื่อดำเนินการเพื่อสาธารณประโยชน์หรือร่วมมือกับองค์การการกุศลอื่นๆ เพื่อสาธารณประโยชน์
ไม่ดำเนินการเกี่ยวข้องกับการเมืองแต่ประการใด
== แนวทางการดำเนินการ ==
การดำเนินงานของมูลนิธิโทรทัศน์เฉลิมพระเกียรติผ่านดาวเทียมเป็นไปตามวัตถุประสงค์ และเป้าหมายที่ได้กำหนดไว้ โดยเน้นการผลิตรายการสารคดีเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ และพระบรมวงศานุวงศ์ทุกพระองค์ เผยแพร่ให้ประชาชนรับชม เพื่อปลูกจิตสำนึกของเด็ก เยาวชน และประชาชนชาวไทยให้มีความจงรักภักดีต่อสถาบันพระมหากษัตริย์ อันเป็นสถาบันสูงสุดของประชาชนชาวไทยทุกคน นอกจากนี้ยังดำเนินงานต่างๆ ร่วมกับองค์การการกุศลอื่นๆ เพื่อสาธารณประโยชน์อีกด้วย
ทรูวิชั่นส์
รางวัลปาล์มทองคำ

รางวัลปาล์มทองคำ (Palme d'Or, ) เป็นรางวัลสูงสุดในการประกวดภาพยนตร์ของเทศกาลภาพยนตร์กาน มีครั้งแรกใน ค.ศ. 1955 โดยตั้งแต่ ค.ศ. 1939 ถึง 1954 รางวัลสูงสุดใช้ชื่อว่า กรังปรีซ์ในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติ (Grand Prix du Festival International du Film) และตั้งแต่ ค.ศ. 1964 ถึง 1974 ใช้ชื่อว่า กรังปรีซ์ในเทศกาล (Grand Prix du Festival)
== ประวัติ ==
ก่อนหน้านี้จนถึง ค.ศ. 1954 คณะกรรมการของเทศกาลภาพยนตร์กานมีการมอบรางวัล "Grand Prix of the International Film Festival" ให้กับภาพยนตร์ที่ดีที่สุด โดยรางวัลจะมีการออกแบบใหม่ทุกปีโดยศิลปินร่วมสมัยในแต่ละปี จนสิ้นสุดปี 1954 คณะกรรมการบริหารเทศกาลเชิญช่างอัญมณีมาออกแบบปาล์ม เพื่ออุทิศให้กับตราอาร์มของเมืองกาน แบบดั้งเดิม ออกแบบโดยลูเซียน ลาซอน และแท่นประติมากรรมออกแบบโดยศิลปินชื่อ เซบาสเตียง
ใน ค.ศ. 1955 รางวัลปาล์มทองคำครั้งแรกมองให้กับเดลเบิร์ต มานน์ให้กับผลงานภาพยนตร์เรื่อง Marty รางวัลปาล์มทองคำถือเป็นรางวัลสูงสุดของเทศกาลจนกระทั่ง ค.ศ. 1964 เมื่อเทศกาลได้นำรางวัล Grand Prix กลับมาใช้ใหม่เนื่องจากปัญหาเรื่องลิขสิทธิ์กับเรื่องปาล์ม จนกระทั่ง ค.ศ. 1975 รางวัลปาล์มทองคำกลับมาใหม่อีกครั้งและถือเป็นสัญลักษณ์ของเทศกาลภาพยนตร์กาน มีการมอบรางวัลให้กับผู้กำกับภาพยนตร์ในทุก ๆ ปี สำหรับภาพยนตร์ยาวที่เข้าร่วมประกวดอย่างเป็นทางการ
ตั้งแต่ ค.ศ. 1975 ได้มีการออกแบบตัวรางวัลใหม่หลายครั้ง เริ่มตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 โดยในปัจจุบัน ปาล์มทำจากทองคำ 24 กะรัต ในแม่พิมพ์ขี้ผึ้งติดเข้ากับที่รองที่เป็นคริสตัล บรรจุในกล่องหนังโมร็อกโกสีน้ำเงิน โดยการประกาศรางวัลจะประกาศเป็นรางวัลสุดท้ายของเทศกาล โดยประธานกรรมการตัดสินในแต่ละปีเป็นผู้ประกาศผลและมอบรางวัล
== ผู้ได้รับรางวัล ==
=== Grand Prix du Festival International du Film (1939-1954) ===
=== Palme d'Or (1955-1963) ===
=== Grand Prix du Festival International du Film (1964-1974) ===
=== Palme d'Or (1975-ปัจจุบัน) ===
ประเทศที่ได้รับรางวัลครั้งแรก
== อ้างอิง ==
รางวัลภาพยนตร์
ศิลปะสมถะ

ศิลปะสมถะ (Arte Povera) เป็นลักษณะงานศิลปะของศิลปะสมัยใหม่ คำว่า “Arte Povera” หรือ “ศิลปะสมถะ” เป็นคำที่เริ่มใช้กันขึ้นในอิตาลีในช่วงของความไม่สงบเมื่อปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 เมื่อศิลปินเริ่มที่จะมีถือคติรุนแรงทางการเมือง ศิลปินเริ่มโจมตีคุณค่าของสถาบันทางการของรัฐบาล, อุตสาหกรรม และวัฒนธรรม หรือแม้แต่ตั้งข้อกังขาที่เป็นการแสดงออกของแต่ละบุคคลนั้นจะเป็นสิ่งที่มีเหตุผลทางจริยธรรมที่จะดำรงอยู่หรือไม่ นักวิพากษ์ศิลป์เจอร์มาโน เชลันท์จัดงานแสดงศิลปะสองครั้งในปี ค.ศ. 1967 และ ค.ศ. 1968 ตามด้วยหนังสืออันมีอิทธิพลชื่อ “Arte Povera” เพื่อเป็นเผยแพร่ความคิดของศิลปะปฏิรูป ที่แยกตัวจากกรอบประเพณีนิยมและมีพลังของโครงสร้าง และ ตลาดของศิลปะ แม้ว่าเชลันท์จะพยายามใช้ความหมายขององค์ประกอบของศิลปะดังกล่าวในการครอบคลุมศิลปะจากทั่วโลก แต่อันที่จริงแล้วเป็นคำที่มีความหมายเฉพาะอยู่แต่กับศิลปินชาวอิตาลีผู้โจมตีปรัชญาบรรษัทโดยการแสดงออกทางศิลปะที่ใช้วัสดุและลักษณะงานที่นอกกรอบของสิ่งที่เคยใช้และเคยสร้างกันมา
งานศิลปะแบบต่างๆ ที่มีตั้งแสดงให้ชมมากที่สุดของขบวนการศิลปะสมถะอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะลิกเตนสไตน์
==Artists==
มิเคลอันเจโล พิสโตเลตโตเริ่มงานเขียนบนกระจกในปี ค.ศ. 1962 ที่เป็นงานศิลปะที่เชื่อมงานเขียนกับความเป็นจริงที่เปลี่ยนแปลงไปอยู่ตลอดเวลา ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 พิสโตเลตโตก็เริ่มใช้เศษผ้าและประติมากรรมคลาสสิกที่พบทั่วไปในอิตาลีในการสร้างงานทั้งนี้ก็เพื่อที่จะทลายความแตกต่างของอันดับชั้นของศิลปะและสิ่งของที่หาได้ทั่วไป การใช้วัสดุที่ถูกทิ้งขว้างก็เป็นองค์ประกอบหนึ่งของการสร้างงานศิลปะสมถะ ในงาน “Muretto di straci” (ผนังผ้าขี้ริ้ว) ที่สร้างในปี ค.ศ. 1967 พิสโตเลตโตสร้างพรมแขวนผนังอันงดงามแปลกตาจากอิฐธรรมดาที่ห่อด้วยเศษผ้าที่ทิ้งแล้ว
ศิลปินเช่นยานิส คูเนลลิส และ มาริโอ เมิร์ซพยายามที่จะให้งานศิลปะเป็นสิ่งที่ใกล้ความเป็นจริงมากขึ้น และแสดงความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดระหว่างตัวบุคคลกับธรรมชาติ
==ศิลปิน==
Giovanni Anselmo
Alighiero Boetti
Pier-Paolo Calzolari
Rossella Cosentino
Luciano Fabro
Piero Gilardi
Jannis Kounellis
Ondrej Mares
Mario Merz
Marisa Merz
Pino Pascali
Giuseppe Penone
Michelangelo Pistoletto
John Roloff
Gilberto Zorio
== อ้างอิง ==
Christov-Bakargiev, Carolyn (Ed.). Arte Povera. London: Phaidon, 1999. (ISBN 0714834130)
Flood, Richard, and Morris, Frances. Zero to infinity: Arte povera 1962-1972. London: Tate Publishing, 2001. (ISBN 093564069X, ISBN 9780935640694, ISBN 185437401X, ISBN 9781854374011)
Lumley, Robert. Arte Povera. London: Tate Pub.; New York: Distributed in North America by Harry N. Abrams, 2004. (ISBN 1854375881, ISBN 9781854375889)
== ดูเพิ่ม  ==
ศิลปะสมัยใหม่
ศิลปะใต้ดิน
ศิลปะคนนอก
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Fineberg, Jonathan, Art Since 1940 Strategies of Being
Arte Povera at Artcyclopedia
Walker Art Museum exhibit, 2001-2002 
*
ศิลปะอิตาลี
ศิลปะสมัยใหม่
สัจนิยมแบบภาพถ่าย

จิตรกรรมสัจนิยมแบบภาพถ่าย (Photorealism) เป็นประเภทของจิตรกรรมที่สร้างบนพื้นฐานของการใช้กล้องและภาพถ่ายในการรวบรวมข้อมูล และจากข้อมูลดังกล่าวก็นำมาสร้างเป็นภาพเขียนที่ดูเหมือนความเป็นจริงเป็นอันมากคล้ายกับภาพถ่าย คำว่า “จิตรกรรมสัจนิยมแบบภาพถ่าย” เป็นคำที่ใช้กับขบวนการศิลปะของสหรัฐอเมริกาที่เริ่มขึ้นเมื่อปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1970
==รายชื่อจิตรกร==
===จิตรกรกลุ่มดั้งเดิม===
จิตรกรผู้มีอิทธิพลในการให้ความหมายของ “สัจนิยมแบบภาพถ่าย”:
Robert Bechtle
Charles Bell
Tom Blackwell
Chuck Close
Robert Cottingham
Don Eddy
Richard Estes
Audrey Flack
Ralph Goings
Howard Kanovitz
John Kacere
Ron Kleemann
Malcolm Morley
David Parrish
John Salt
Ben Schonzeit
===จิตรกร===
Significant artists whose work meets the criteria of Photorealism:
Linda Bacon
John Baeder
Arne Besser
Anthony Brunelli
Hilo Chen
Davis Cone
Randy Dudley
Franz Gertsch
Robert Gniewek
Clive Head
Gus Heinze
Gottfried Helnwein
Don Jacot
Charles Jarboe
Noel Mahaffey
Dennis James Martin
Jack Mendenhall
Kim Mendenhall
Betrand Meniel
Roberto Bernardi
Reynard Milici
Robert Neffson
Jerry Ott
Rod Penner
Denis Peterson
Cesar Santander
Robert Standish
Raphaella Spence
Paul Staiger
Bernardo Torrens
Glennray Tutor
Idelle Weber
== อ้างอิง ==
Photorealism by Louis K. Meisel. Abradale/Abrams, New York, NY, (1989).  ISBN 978-0 810980921
Photorealism Since 1980 by Louis K. Meisel.  Harry N. Abrams, New York, NY, (1993).  ISBN 978-0810937208
Photorealism at the Millennium by Louis K. Meisel and Linda Chase.  Harry N. Abrams, New York, NY, (2002).  ISBN 978-0810934832
Photorealism: The Liff Collection edited by Linda Chase. Naples Museum of Art, Naples, FL, (2001).  ISBN 978-0970515810
Charles Bell: The Complete Works, 1970-1990 by Henry Geldzahler, Louis K. Meisel, Abrams New York, NY, (1991).  ISBN 978-0810931141
Richard Estes: The Complete Paintings, 1966-1985 by Louis K. Meisel, John Perreault, Abrams New York, NY, (1986). ISBN 978-0810908816
Richard Estes, by John Wilmerding.  Rizzoli, New York, NY, (2006).  ISBN 978-0847828074
Robert Bechtle: A Retrospective by Michael Auping, Janet Bishop, Charles Ray, and Jonathan Weinberg.  University of California Press, Berkeley, CA, (2005).  ISBN 978-0520245433
Ralph Goings: Essay/Interview by Linda Chase.  Harry N. Abrams, New York, NY, (1988).  ISBN 978-0810910300
Peinture et Photographie by Jean-Luc Chalumeau. Chêne, Paris, (2007).  ISBN 978-284277731X
== ดูเพิ่ม  ==
การถ่ายภาพ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
*
ศิลปะสมัยใหม่
ปรัชญาศิลปะ
จิตรกรรม
ดาโฮมีย์

ดาโฮมีย์ (Dahomey) หรือ ดาออแม (Dahomey) เป็นชื่อเก่าของประเทศเบนิน อาจหมายถึง
ราชอาณาจักรดาโฮมีย์ (Kingdom of Dahomey) ประมาณ ค.ศ. 1600–1900
ดาโฮมีย์ของฝรั่งเศส (French Dahomey) ค.ศ. 1904–1958
สาธารณรัฐดาโฮมีย์ (Republic of Dahomey) ค.ศ. 1958–1975
== ดูเพิ่ม ==
สาธารณรัฐประชาชนเบนิน (People's Republic of Benin) ค.ศ. 1975–1990
สาธารณรัฐเบนิน (Republic of Benin) หรือประเทศเบนิน ค.ศ. 1990–ปัจจุบัน
เบนิน (แก้ความกำกวม)

เบนิน (Benin) อาจหมายถึง
จักรวรรดิเบนิน (Benin Empire) ค.ศ. 1180–1897
สาธารณรัฐเบนิน (Republic of Benin) ค.ศ. 1967 รัฐที่แยกตัวออกจากไนจีเรียแต่ไม่ได้รับการยอมรับ
สาธารณรัฐประชาชนเบนิน (People's Republic of Benin) ค.ศ. 1975–1990
สาธารณรัฐเบนิน (Republic of Benin) หรือประเทศเบนิน ค.ศ. 1990–ปัจจุบัน
เบนินซิตี เมืองหนึ่งในไนจีเรีย
อ่าวเบนิน
แม่น้ำเบนิน
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ

== ประวัติ ==
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพมีจัดการเรียนการสอนทางด้านวิศวกรรมศาสตร์ โดยทุกหลักสูตรในคณะฯ ได้ผ่านการรับรองหลักสูตรจากคณะกรรมการการอุดมศึกษา(สกอ.) และสภาวิศวกร (ผู้สำเร็จการศึกษาจากคณะฯ สามารถยื่นเรื่องเพื่อขอทดสอบความรู้เพื่อขอรับใบอนุญาตประกอบวิชาชีพวิศวกรรมควบคุม(ใบ กว.)จากสภาวิศวกรได้) โดยที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพเกิดขึ้นจาการยุบรวมเข้าด้วยกันของสามวิทยาเขต ดังนี้
วิทยาเขตเทคนิคกรุงเทพ
วิทยาเขตบพิตรพิมุข มหาเมฆ
วิทยาเขตพระนครใต้
ทำหน้าที่จัดการเรียนการสอนในระดับอุดมศึกษา โดยยึดมั่นในอุดมการณ์จัดการศึกษาเพื่อผลิตบัณฑิตนักปฏิบัติตอบสนองความต้องการของสังคมที่เชื่อมั่นว่าเทคโนโลยีและอาชีวศึกษาเป็นกระบวนการศึกษาที่จำเป็นในการเสริมสร้างมาตรฐานคุณภาพเพื่อเป็นกำลังสำคัญในการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมไทย
== ยุทธศาสตร์และเป้าหมาย ==
จัดโครงการถ่ายทอดประสบการณ์จากผู้ที่ประสบผลความสำเร็จทางด้านวิศวกรรม 1 กิจกรรม
จัดการเรียนการสอนโดยเพิ่มสัดส่วนจำนวนชั่วโมงปฏิบัติ ไม่น้อยกว่าร้อยละ 35
จัดกิจกรรมเสริมและสอดแทรกให้นักศึกษาตระหนักถึงความสำคัญของจรรยาบรรณในวิชาชีพ 3 กิจกรรมต่อปี
ให้บริการวิชาการและวิชาชีพที่ทันต่อเทคโนโลยี 5 กิจกรรมต่อปี
สร้างงานวิจัย สิ่งประดิษฐ์ นวัตกรรม และงานสร้างสรรค์ที่ตีพิมพ์เผยแพร่ 25 เรื่องต่อปี
ทำนุบำรุงศาสนา ศิลปวัฒนธรรมและอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม 15 กิจกรรมต่อปี
พัฒนาบุคลากรในคณะไม่น้อยกว่า 1 ครั้งต่อคนต่อปี
จัดทำรายงานผลการปฏิบัติงานประจำปีเปิดเผยต่อสาธารณะ
พัฒนาฐานข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์สำหรับการตัดสินใจในงานบริหารด้านบุคลากร งบประมาณ กิจกรรมนักศึกษาและวิชาการ
== หน่วยงานต่างๆ ==
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มีหน่วยงานย่อย ดังนี้
ภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้าและโทรคมนาคม
* สาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้า
* สาขาวิชาวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์และโทรคมนาคม
ภาควิชาวิศวกรรมโยธา
* สาขาวิชาวิศวกรรมโยธา
* สาขาวิชาวิศวกรรมสำรวจ
ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกลและอุตสาหการ
* สาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกล
* สาขาวิชาวิศวกรรมอุตสาหการ
* สาขาวิชาวิศวกรรมเคมี
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ
ราชมงคลกรุงเทพ
วิศวกรรมศาสตร์
สามทหารเสือ

สามทหารเสือ (Les Trois Mousquetaires; The Three Musketeers) เป็นนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ของอาแล็กซ็องดร์ ดูว์มา ตีพิมพ์ครั้งแรกเป็นภาษาฝรั่งเศส เป็นตอน ๆ ในนิตยสาร Le Siècle ระหว่างเดือนมีนาคม ถึงกรกฎาคม ค.ศ. 1844
เนื้อเรื่องในนวนิยายเกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 กล่าวถึงการผจญภัยของนักดาบหนุ่มจากกาสคอญชื่อ ดาตาญัง (d'Artagnan) เดินทางมาปารีสเพื่อสมัครเป็นทหารองครักษ์ของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส ได้พบปะและสนิทสนมกับ "สามทหารเสือ" ที่ประกอบด้วยเอธอส, ปอร์ธอส และอารามิส และนับถือเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน
ดูว์มาได้เขียนนวนิยายภาคต่อของ Les Trois Mousquetaires อีกสองภาค คือ Vingt ans après (Twenty Years After, ปี 1845) และ Le Vicomte de Bragelonne ou Dix ans plus tard (The Vicomte of Bragelonne: Ten Years Later, ปี 1847-1850) ทั้งสามภาคมีดาตาญังเป็นตัวเอก โดยมีตัวละครประกอบเป็นบุคคลที่มีตัวตนในประวัติศาสตร์ เช่น สมเด็จพระราชินีอานน์แห่งออสเตรีย จอร์จ วิลเลียรส์ ดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 1 พระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศส คาร์ดินัลริเชอลิเออ  ชายในหน้ากากเหล็ก รวมทั้งตัวละครเอกทั้งสี่
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
นวนิยายอิงประวัติศาสตร์
วรรณกรรมภาษาฝรั่งเศส
วรรณกรรมในปี พ.ศ. 2387
อีแก

อีแก (House crow, Colombo crow; ) เป็นนกชนิดหนึ่งในวงศ์นกกา (Corvidae)
==ลักษณะ==
มีความยาวประมาณ 40 เซนติเมตร ค่อนข้างบาง หน้า ผาก, กระหม่อม, คอ และหน้าอกส่วนบนดำเงา ขณะที่ ท้ายทอย และ อกส่วนล่างเป็นสีน้ำตาลเทาอ่อนๆ ปีก หาง และขาเป็นสีดำ มีความแตกต่างตามภูมิภาคในความหนาของปาก และความลึกของพื้นที่สีบนขน
== อนุกรมวิธาน ==
ในพื้นที่แห้งแล้งของเอเชียใต้และประเทศอิหร่านพบชนิดย่อย C. s. zugmayeri ซึ่งมีปลอกคอสีอ่อนมาก ชนิดย่อยที่ถูกจัดจำแนกตั้งชื่อที่พบในประเทศอินเดีย, เนปาล และบังคลาเทศ มีปลอกคอสีเทา ในตอนใต้ของประเทศอินเดีย มัลดีฟส์ (บางครั้งแยกเป็นชนิดย่อย maledivicus) และศรีลังกาเป็นชนิดย่อย C. s. protegatus มีสีเทาเข้ม ชนิดย่อย C. s. insolens จากพม่ามีสีเข้มที่สุดและไม่มีปลอกคอสีเทา
== การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย ==
อีแกมีการกระจายพันธุ์อย่างแพร่หลายในตอนใต้ของทวีปเอเชีย มีถิ่นกำเนิดในประเทศเนปาล, บังคลาเทศ, อินเดีย, ปากีสถาน, ศรีลังกา, มัลดีฟส์ และ ลักษทวีป, ทางตะวันตกเฉียงใต้ของไทย และชายฝั่งทะเลภาคใต้อิหร่าน มันถูกนำไปสู่ทางตะวันออกของแอฟริการอบๆแซนซิบาร์ (ประมาณปี ค.ศ. 1897) และพอร์ตซูดาน, และไปสู่ประเทศออสเตรเลียโดยเรือแต่มีการกำจัดไปแล้ว เมื่อเร็วๆนี้อีแกก็แพร่เข้ามาในยุโรปและมีการแพร่พันธุ์ในตะขอแห่งฮอลแลนด์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998
มันเข้ามาร่วมตั้งถิ่นฐานอาศัยอยู่กับมนุษย์ตั้งแต่หมู่บ้านเล็กๆไปจนถึงเมืองใหญ่ ในประเทศสิงคโปร์มีความหนาแน่นของนกที่ 190 ตัวต่อตารางกิโลเมตร2 ในปี ค.ศ. 2001 กับความพยายามในกำจัดประชากรนก เพราะประชากรมนุษย์ในถิ่นอาศัยทำให้ประชากรของนกเพิ่มขึ้นจากการที่มันสามารถกินขยะได้ไม่เลือก ศักยภาพการรุกรานของนกชนิดนี้ปกคลุมทั่วเขตร้อนของโลก แต่ก็ยังไม่ได้เกิดขึ้นในโลกใหม่ อีแกสามารถใช้ประโยชน์จากทรัพยากรด้วยความยืดหยุ่นสูง และดูเหมือนจะมีความเกี่ยวข้องกับมนุษย์เป็นอย่างมาก
==ในนิทานพื้นบ้าน==
อีแก ในนิทานพื้นบ้านของจีน ได้ชื่อว่าเป็นนกกตัญญู อันมีที่มาจากนิทานของชาวไต ชนพื้นเมืองในมณฑลยูนนาน ของจีน ด้วยความที่ธรรมชาติ เมื่อแม่นกป้อนอาหารให้ลูกแล้ว ลูกนกจะแบ่งอาหารนั้นป้อนกลับคืนไปยังแม่นกด้วย  อีแกมีชื่อเรียกหลายชื่อต่างออกไป เนื้อหานิทานคล้ายกับนิทานเรื่องก่องข้าวน้อยฆ่าแม่ ของชาวไทยอีสาน คือ แม่ที่ส่งอาหารให้แก่ลูกชายที่ทำงานตัดไม้ในป่า ด้วยความล่าช้าในการส่ง ทำให้ลูกชายโมโหทุกครั้ง จึงพาลไปตุบทีผู้เป็นแม่ ต่อมาลูกชายได้เห็นภาพของลูกอีแกป้อนอาหารกลับคืนไปยังแม่ จึงสำนึกผิด ในวันหนึ่ง มีเหตุการณ์ทำให้แม่เข้าใจผิดว่าลูกชายโกรธตนเอง จึงวิ่งชนต้นไม้ฆ่าตัวตาย ลูกชายเสียใจมากและสำนึกผิด จึงเอาไม้ต้นที่แม่วิ่งชนตายมาแกะสลักเป็นรูปแม่ตนเอง เมื่อครบรอบวันตายของแม่ตนเอง จะกราบไหว้บูชาและรดน้ำรูปสลักของแม่ ซึ่งได้พัฒนาต่อมาเป็นประเพณีสงกรานต์ ในมณฑลยูนนาน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
House Crow Monitor 
Bibliography
House Crow video, photos & sounds  on the Internet Bird Collection
Invasives database 
กา
นกที่พบในประเทศไทย
สัตว์ป่าคุ้มครอง
นกในประเทศปากีสถาน
โรแบร์ท ค็อค

ไฮน์ริช แฮร์มัน โรแบร์ท ค็อค (Heinrich Hermann Robert Koch; 11 ธันวาคม พ.ศ. 2386 — 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2453) เป็นนายแพทย์ชาวเยอรมัน ได้ศึกษาโรคที่เกิดจากแกะโดยเพาะเลี้ยงเชื้อนอกอวัยวะสัตว์จนสามารถอธิบายวงจรชีวิตของเชื้อดังกล่าวได้ เมื่อปี พ.ศ. 2419 (ค.ศ. 1876) ซึ่งภายหลังทราบกันดีว่าเป็นเชื้อที่ทำให้เกิดโรคแอนแทรค (Bacillus anthracis) นับว่าเป็นครั้งแรกที่มีการอธิบายบทบาทของเชื้อโรคต่อการเกิดโรคได้อย่างชัดเจน ต่อมาในปี พ.ศ. 2425 (ค.ศ. 1882) ค็อคได้ค้นพบเชื้อโรคที่ทำให้เกิดวัณโรค (Mycobacterium tuberculosis) และได้พัฒนาการสกัดสารชื่อ ทูเบอร์คูลิน (Tuberculin) ซึ่งช่วยในการตรวจสอบเชื้อวัณโรคได้  ต่อมาในปี พ.ศ. 2426 (ค.ศ. 1883) ค็อคเดินทางไปยังอินเดียและได้ค้นพบเชื้อที่ทำให้เกิดอหิวาตกโรค (Vibrio cholerae) และการเสนอสมมติฐานของค็อค ซึ่งเป็นรากฐานของความรู้ทางโรคติดเชื้อในปัจจุบัน
ค็อคได้รับรางวัลโนเบลสาขาการแพทย์ในปี พ.ศ. 2448 (ค.ศ. 1905) จึงได้ชื่อว่าเป็นผู้ริเริ่มสาขาวิชาจุลชีววิทยาสมัยใหม่  ร่วมกับคู่แข่งของเขาที่ปารีส คือหลุยส์ ปาสเตอร์ ค็อคเป็นผู้วางรากฐานการศึกษาการติดเชื้อและก่อตั้งสาขาวิชาเวชศาสตร์เขตร้อนในเยอรมัน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
http://www.school.net.th/library/create-web/10000/history/10000-1698.html 
แพทย์ชาวเยอรมัน
ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์
ชาวเยอรมันผู้ได้รับรางวัลโนเบล
นักประดิษฐ์ชาวเยอรมัน
วัณโรค
บุคคลจากรัฐนีเดอร์ซัคเซิน
ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน
แร็ปร็อก

แร็ปร็อก (rap rock) เป็นแนวเพลงที่รวมดนตรีระหว่างฮิปฮอป และดนตรีร็อก หลากหลายสไตล์ แร็ปร็อกมักจะรวมกับแนว แร็ปเมทัล และ แร็ปคอร์  ซึ่งรวมถึงแนวเพลงย่อยของร็อก ได้แก่ เฮฟวีเมทัล และฮาร์ดคอร์พังก์
แร็ปร็อก
ไลโอพลัวเรอดอน

ไลโอพลัวเรอดอน (Liopleurodon; IPA: /ˌlaɪ.ɵˈplʊərədɒn/) ความหมายชื่อคือ"กิ้งก่าฟันเรียบด้าน"เป็นสกุลกิ้งก่าทะเลในตระกูลสัตว์เลื้อยคลานที่เรียกกันว่าไพลโอซอร์ซึ่งมีชีวิตอยู่ในกลางยุคจูราสสิค ประมาณ 160-158 ล้านปีก่อน ช่วงกลางยุคมีอยู่ด้วยกัน 2 ชนิดชื่อ Liopleurodon ferox และ Liopleurodon pachydeirus ส่วนอีกชนิดชื่อ Liopleurodon rossicus อยู่ในช่วงปลายยุคจูราสสิค แต่ทั้งหมดล้วนเป็นกลุ่มนักล่าที่ยิ่งใหญ่แห่งท้องทะเลที่ครอบคลุมพื้นที่ ยุโรป ซึ่งแหล่งฟอสซิลที่สำคัญ ได้แก่ ฝรั่งเศส อังกฤษ เยอรมนี และรัสเซีย แต่มักเป็นตัวอย่างที่ไม่สมบูรณ์นัก
ขนาดตัวของไลโอพลัวเรอดอนประเมินได้จากฟอสซิลกะโหลก ศีรษะที่มีความยาวประมาณ 1 ใน 7 ของลำตัว จากกะโหลกใหญ่สุดของ L. ferox ที่ยาวถึง 1.5 เมตร ทำให้เชื่อว่าตัวเต็มๆของมันคงยาวได้ประมาณ 10 เมตร แต่โดยรวมแล้วลีโอพลูโรดอนตัวยาวได้ระหว่าง 7-11.3 เมตร อย่างไรก็ดี ข้อมูลจากบีบีซีบอกว่าไลโอพลัวเรอดอนบางตัวสามารถยาวได้ถึง 18 เมตร ขณะที่มีน้ำหนักตัวอยู่ระหว่าง 2.5-5 ตัน
ส่วนรูปลักษณ์ของไลโอพลัวเรอดอนมีขาเป็นพายแข็งแรง เหมือนกิ้งก่าทะเลทั่วไป แสดงให้เห็นว่ามันสามารถว่ายน้ำได้เร็วมากจากพลังขับดันของขา นอกจากนี้ยังมีขากรรไกรยาวพร้อมฟันแหลมคม และสามารถรับรู้กลิ่นได้ดี โดยมันจะได้กลิ่นเหยื่อตั้งแต่ระยะไกล
สัตว์นักล่าขนาดยักษ์นี้ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในทะเล แม้ต้องหายใจเอาอากาศเข้าไป และไม่สามารถขึ้นจากน้ำได้ แต่จะอยู่ในเขตน้ำตื้นเวลาผสมพันธุ์และออกลูกเป็นตัว นอกจากนี้มันยังแอบซุ่มในเขตน้ำตื้นเพื่อรอเหยื่อด้วย ซึ่งมีทั้งกลุ่มจระเข้ทะเล ปลาใหญ่ลีดส์อิชธีส์ หรือแม้แต่ไพลโอซอร์ด้วยกันเอง
== อ้างอิง ==
Liopleurodon information and photos , The Plesiosaur Directory
Article on the giant pliosaur skull once assigned to Liopleurodon , Tetrapod Zoology
สัตว์เลื้อยคลานที่อาศัยอยู่ในยุคไดโนเสาร์
สัตว์เลื้อยคลานทะเล
ติ่งหู

ติ่งหู (Earlobe) เป็นชื่อเรียกของอวัยวะส่วนของหู โดยเป็นส่วนของปลายสุดของใบหู 
== ลักษณะ ==
ดูเพิ่มเติม หู
ติ่งหูมีลักษณะโค้งมนในรูปแบบของครึ่งวงกลม เป็นส่วนที่ไม่มีกระดูกอ่อนและเป็นส่วนที่นิยมทพการเจาะตกแต่งเพื่อใส่ ต่างหูหรือเครื่องประดับประเภทจิวหรือการทำตามแนวพังคร็อกโดยใช้แกนเหล็กขนาดใหญ่เพื่อขยายขนาดของรูให้มีขนาดใหญ่ โดยมีปลายประสาทอยู่น้อยจึงไม่ค่อยได้รับความเจ็บปวดมากนักสามารถยืดหยุ่นได้ดีเช่นเดียวกับผิวหนัง
== การดูแลรักษา ==
การรักษาความสะอาดเป็นสิ่งที่สำคัญมากของหู เพราะเป็นส่วนเดียวที่มีลักษณะเป็นเนื้อเยื่อโดยไม่มีแกนกระดูกและมีต่อมเหงื่อเช่นเดียวกับใบหน้า ความทำความสะอาดอยู่ตลอด หากมีการเจาะหู ควรดูแลไม่ให้มีสิ่งอุดตันเพื่อป้องกันการประสานของติ่งหู
== การเจาะหู ==
การเจาะเป็นค่านิยมว่าเด็กผู้หญิงเท่านั้นที่จะสามารถเจาะหูได้ แต่ด้วยโลกที่เปลี่ยนไปทั้งชายและหญิงก็มีความต้องการในการเจาะหูตามกระแสนิยมเกาหลี ญี่ปุ่น ที่มีดาราเจาะหูใส่จิวหรือต่างหูที่มีเอกลักษณ์เพื่อแสดงค่านิยมของตนเองให้สังคมรับรู้ โดยสามารถแบ่งการเจาะหูเป็น 3 แบบ ดังนี้
=== เจาะตามนิยม ===
เป็นวิธีการเจาะตาปกติคือส่วนของติ่งหู โดยจะเป็นการเจาะเพื่อใส่ต่างหู โดยเจาะข้างละรู หรือ ข้างเดียว รูเดียว
=== เจาะแบบพังค์ ===
การเจาะแบบนี้มักมีการเจาะข้างละหลายรูแต่ในสวนที่ไม่มีกระดูกอ่อนอาจเจาะตั้งแต่ติ่งหูไปจนใบหูด้านนอก สามารถเจาะแบบด้านใดด้านหนึ่ง หรือเจาะทั้งสองข้างก็ได้
=== เจาะแบบเมโท ===
การเจาะแบบนี้มีความอันตรายสูง โดยมีการเจาะเข้าไปทางด้านบนของติ่งหูมีความเสี่ยงต่อการทำให้กระดูดอ่อนแตกและมีความเจ็บปวดมากกว่าในส่วนของติ่งหูได้
== สแลง ==
เด็กติ่งหู หรือ พวกติ่งหู (นิยมเรียกสั้น ๆ ว่า "ติ่ง") เป็นคำสแลงในสังคมของเด็กหรือสังคมโลกออนไลน์ โดยเป็นการแสดงความหมายว่าเด็กที่ไม่มีสัมมาคารวะ ไร้ความอ่อนน้อม  และแสดงตนว่าเหนือกว่า หรือใช้เรียกนักเรียนหญิงชั้นมัธยมต้นที่ตัดผมเท่าติ่งหู (เทียบได้เท่ากับเกรียน อันหมายถึง เด็กผู้ชายที่มีพฤติกรรมเหมือนกัน) การเป็นติ่งคือการชื่นชอบบุคคล สื่อบันเทิง หรือวัฒนธรรมต่าง ๆ ส่วนใหญ่จะรู้อย่างละเอียด และติดตามตลอด เวลาที่มีคนมากล่าวว่าสิ่งที่ตนเองรักหรือชื่นชอบ เป็นธรรมดาที่เราจะโกรธ และคนที่เป็นติ่ง เมื่อมีคนมากล่าวว่ามักจะตอบโต้ เพื่อเป็นการปกป้องสิ่งที่เขาชอบ ด้วยคำไม่สุภาพ รุนแรง แก้ต่างให้ รวมถึงอาจเกินเลยไปถึงกรณีอื่น แต่มักจะปฏิเสธว่าตนไม่ได้มีพฤติกรรมเช่นนี้ นั่นเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คำว่า 'ติ่ง' ในความคิด ความรู้สึกของคนทั่วไปเป็นไปในความหมายลบ ถึงกระนั้น มีหลายคนที่มีวุฒิภาวะพอที่จะระงับอารมณ์เมื่อมีคนมากล่าวว่าสิ่งที่ตนเองชอบ เพราะฉะนั้นอย่าเหมารวมไปเสียทีเดียวว่ากลุ่มคนพวกนี้จะนิสัยเสีย
การเป็นติ่ง อะไรบางอย่าง ทำให้คนในสังคมไม่ค่อยชอบนัก เช่น การเป็นติ่งวัฒนธรรมของชาติอื่น เพราะทำให้คนในสังคมมีความคิด ความรู้สึกว่า คนพวกนี้ไม่รักชาติ แต่ความคิดนี้ไม่ถูกเสียเท่าไหร่ เพราะการที่ไปชอบวัฒนธรรมของชาติอื่น ไม่ได้หมายความว่าไม่รักชาติ เอาตรงนี้มาตัดสินไม่ได้
== รายการอ้างอิง ==
== ลิงก์อื่น ๆ ==
อวัยวะ
 
สวนศาสตร์