pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
การสังหารหมู่ที่โรงเรียนโยเกลา

การสังหารหมู่โรงเรียนโยเกลา เกิดขึ้นวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ที่โรงเรียนมัธยมโยเกลา (Jokelan koulukeskus) ที่โยเกลา เขตเทศบาลตูซุลา ประเทศฟินแลนด์ มีผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์ทั้งสิ้น 9 ราย เป็นนักเรียน 6 ราย อาจารย์ใหญ่ พยาบาลโรงเรียน และตัวผู้ก่อเหตุ ซึ่งเป็นนักเรียนชายวัย 18 ปี ชื่อเปกกา-เอริก เอาวิเนน ก่อนหน้าที่จะเกิดเหตุการณ์ เอาวิเนนได้เผยแพร่วิดีโอผ่านเว็บไซต์ยูทูบเกี่ยวกับการสังหารหมู่นี้
เหตุการณ์นี้เป็นการยิงกันภายในโรงเรียนครั้งที่สองของประเทศ ก่อนหน้านี้เคยเกิดเหตุการณ์ยิงกันในโรงเรียนที่เรามา เมื่อปีพ.ศ. 2532 ในประเทศฟินแลนด์ การเป็นเจ้าของปืนเป็นเรื่องปกติ แต่การใช้อาวุธปืนจนถึงแก่ชีวิตเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นน้อยมาก
== เหตุการณ์ ==
ตำรวจได้รับแจ้งเหตุเมื่อเวลา 11.44 น. ตามเวลาท้องถิ่น มีการประกาศในโรงเรียนให้นักเรียนทั้งหมดอยู่ในห้องเรียนและล็อกประตู หน่วยปฏิบัติการชุดแรกเข้าปิดล้อมโรงเรียนในเวลา 11.55 น. และสั่งให้ผู้ก่อเหตุมอบตัว แต่ผู้ก่อเหตุยิงไปทางเจ้าหน้าที่ ซึ่งไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ เสียงปืนนัดสุดท้ายดังขึ้นเมื่อเวลา 12.04 น. เมื่อเปกกา-เอริก เอาวิเนนยิงตัวเองที่ศีรษะ เอาวิเนนถูกพบในห้องน้ำของโรงเรียนเมื่อเวลา 13.53 น. และเสียชีวิตเมื่อเวลา 22.14 น. ที่โรงพยาบาล
มีผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์เก้าคน เป็นนักเรียนชายห้าคน นักเรียนหญิงหนึ่งคน อาจารย์ใหญ่ และพยาบาลโรงเรียน
== ผู้ก่อเหตุ ==
ผู้ก่อเหตุยิงครั้งนี้เป็นนักเรียนชายอายุ 18 ปี ชื่อเปกกา-เอริก เอาวิเนน (Pekka-Eric Auvinen) ซึ่งเป็นนักเรียนของโรงเรียน เอาวิเนนเขียนถึงตัวเองเป็นภาษาอังกฤษในหน้าประวัติของเว็บไซต์ยูทูบว่า "I am a cynical existentialist, antihuman humanist, antisocial socialdarwinist, realistic idealist and godlike atheist." (ผมเป็นนักอัตถิภาวนิยมที่ไม่เชื่อความจริงใจ นักมนุษยนิยมที่ต่อต้านมนุษย์ โซเชียลดาร์วินนิสต์ที่ต่อต้านสังคม นักจิตนิยมแบบสัจนิยม และนักอเทวนิยมที่เป็นเหมือนพระเจ้า) ในหน้าประวัติยังกล่าวถึงความนิยม "การคัดเลือกตามธรรมชาติ" (natural selection) และความเกลียดชังมนุษยชาติ "ผมในฐานะผู้คัดเลือกตามธรรมชาติ จะทำลายทุกคนที่ผมเห็นว่าไม่เหมาะสม ความเสื่อมเสียของเผ่าพันธุ์มนุษย์ และความล้มเหลวของการคัดเลือกตามธรรมชาติ" เอาวิเนนยังเขียนว่า ทั้งหมดนี้เป็นสงครามของเขา และอย่าโทษคนอื่น ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ เพื่อน หนังสือ เพลง เกม
ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ เอาวิเนนอัปโหลดวิดีโอในยูทูบผ่านบัญชีผู้ใช้ "sturmgeist89" ตั้งชื่อว่า "Jokela High School Massacre - 11/7/2007 (การสังหารหมู่ที่โรงเรียนมัธยมโยเกลา)" "naturalselection89" บัญชีผู้ใช้ก่อนหน้านั้นของเอาวิเนน ถูกห้ามใช้ในเดือนตุลาคม วิดีโอส่วนใหญ่ที่เขาอัปโหลดเกี่ยวข้องกับการยิงปืนและความรุนแรง เช่นเหตุการณ์สังหารหมู่ที่โรงเรียนมัธยมโคลัมไบน์ การโจมตีด้วยแก๊สซารินที่โตเกียว และการระเบิดในระหว่างสงครามอิรัก รวมถึงวิดีโอที่มีการอ้างอิงถึงเหตุการณ์ที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทค
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รวมสื่อที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์  รวมถึงโฮมวิดีโอของเอาวิเนน และภาพหน้าจอของหน้าประวัติในยูทูบ
ยโยเกลา
ประเทศฟินแลนด์
กาฟักไข่

กาฟักไข่ เป็นการละเล่นเด็กไทย ที่ใช้ผู้เล่นอย่างน้อยสองคน ส่วนมากจะเล่น 5-6 คนขึ้นไป ไม่จำกัดว่าเป็นชายหรือหญิง โดยมีอุปกรณ์คืออะไรก็ได้มีลักษณะกลม มาใช้แทนไข่ของกา เท่ากับจำนวนผู้เล่น ควรเล่นบริเวณลานกว้างหรือพื้นที่โล่ง
กาฟักไข่อาจมีชื่อเรียกต่างกันในแต่ละภาค เช่นภาคเหนือ เรียกว่า “แย่งไข่เต่า”หรือ“ซ่อนไข่เต่า”  ภาคตะวันออกเฉียงเหนือเรียกว่า “เต่าฟักไข่” ภาคใต้เรียกว่า “จระเข้าฟาดหาง” หรือ“ยั่วกระทิง” เป็นต้น
== กติกา ==
ทำอาณาเขตวงกลมบนพื้นขึ้นมาจำนวน 2 วง วงเล็กอยู่ภายในวงใหญ่ นำไข่ทั้งหมดไว้ในวงเล็ก โดยให้ผู้เล่นหนึ่งคนเป็นกา คอยยืนในวงกลมปกป้องไข่ ส่วนผู้เล่นที่เหลือนอกวงกลมคอยแย่งไข่ออกมาให้ครบทั้งหมด และผู้เล่นภายนอกต้องระวังไม่ให้ถูกผู้เล่นที่เป็นกาสัมผัส
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
การละเล่นกาฟักไข่
การละเล่นเด็กไทย
สุธรรม ระหงษ์

นาวาตรี สุธรรม ระหงษ์ เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ อดีตเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (นายจุติ ไกรฤกษ์) เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดสมุทรสาคร กรรมการสภาที่ปรึกษาพรรคประชาธิปัตย์ และผู้อำนวยการพรรคประชาธิปัตย์
== ประวัติ==
สุธรรม ระหงษ์ เกิดเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2505 ที่ ต.ท่าไม้ อ.กระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร เป็นบุตรของ นายอุดม ระหงษ์ และนางมาลัย ระหงษ์ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี บัญชีบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และ รัฐศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง ต่อมาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท สาขารัฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
== การทำงาน ==
สุธรรม ระหงษ์ เข้ารับราชการเป็นทหารเรือ ในปี พ.ศ. 2528 ต่อมาโอนย้ายมาเป็นปลัดอำเภอ (เจ้าพนักงานปกครอง) สังกัดกรมการปกครอง ในปี พ.ศ. 2535 และลาออกมาลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกองค์การบริหารส่วนจังหวัด ในปี พ.ศ. 2543 และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรสาคร เขต 2 พรรคประชาธิปัตย์ ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544
และในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 ลงเลือกตั้งอีกครั้งแต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง จนกระทั่งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 ลงสมัครรับเลือกตั้งแบบ 1 เขต 3 คน เขาได้คะแนนมาเป็นอันดับที่ 1 ได้เป็น ส.ส.สมัยที่ 2
ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่เดิม สังกัดพรรคประชาธิปัตย์เช่นเดิม แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ลำดับที่ 31 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง จนเมื่อนายกนก วงษ์ตระหง่าน ลาออกเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2565 นาวาตรีสุธรรม จึงได้เลื่อนลำดับในตำแหน่ง ส.ส. ในที่สุด
=== สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ===
สุธรรม ระหงษ์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 3 สมัย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 จังหวัดสมุทรสาคร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 จังหวัดสมุทรสาคร สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ (เลื่อนแทน)
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
บุคคลจากอำเภอกระทุ่มแบน
ทหารเรือชาวไทย
ข้าราชการพลเรือนชาวไทย
นักการเมืองไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรสาคร
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยแบบบัญชีรายชื่อ
พรรคประชาธิปัตย์
บุคคลจากคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
บุคคลจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
บุคคลจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ชาตรี ประกิตนนทการ

ศาสตราจารย์ ดร.ชาตรี ประกิตนนทการ ศาตราจารย์ประจำภาควิชาศิลปสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร มีความสนใจทางวิชาการในประเด็น ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม สถาปัตยกรรมไทย และการอนุรักษ์และพัฒนา
ชาตรีสำเร็จการศึกษาปริญญาตรีด้านสถาปัตยกรรมไทยจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร จากนั้นจึงศึกษาต่อระดับปริญญาโทด้านสถาปัตยกรรมที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ผลงานวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาโทได้รับการปรับปรุงและตีพิมพ์เป็นหนังสือชื่อ การเมืองและสังคมในศิลปสถาปัตยกรรม: สยามสมัย ไทยประยุกต์ ชาตินิยม นอกจากนี้ เขายังมีผลงานวิจัย หนังสือ และบทความวิชาการตีพิมพ์อย่างต่อเนื่อง
== ผลงาน ==
=== หนังสือและงานวิจัยภาษาไทย ===
คณะราษฎรฉลองรัฐธรรมนูญ : ประวัติศาสตร์การเมือง หลัง 2475 ผ่านสถาปัตยกรรม "อำนาจ" (กรุงเทพฯ: มติชน, 2548).
โครงการวิจัยเพื่อจัดทำแผนแม่บทเพื่อการอนุรักษ์และพัฒนา ชุมชนบ้านไม้โบราณ "ป้อมมหากาฬ" (กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2549).
การเมืองและสังคมในศิลปสถาปัตยกรรม สยามสมัย ไทยประยุกต์ ชาตินิยม (กรุงเทพฯ: มติชน, 2550).
พระพุทธชินราช ในประวัติศาสตร์สมบูรณาญาสิทธิราชย์ (กรุงเทพฯ: มติชน, 2551).
ศิลปะ-สถาปัตยกรรมคณะราษฎร: สัญลักษณ์ทางการเมืองในเชิงอุดมการณ์ (กรุงเทพฯ: มติชน, 2552).
สถาปัตยกรรม (กรุงเทพฯ: เมคอะวิช, 2554).
รื้อ-สร้าง ศาลฎีกา: เอกสารประกอบการสัมมนาข้อเสนอแนะและจดหมายเปิดผนึกถึงประธานศาลฎีกาต่อโครงการก่อสร้างกลุ่มอาคารศาลฎีกาใหม่ (กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2556).
การเมืองในสถาปัตยกรรมสมัยรัชกาลที่ 1 (กรุงเทพฯ: มติชน, 2558).
สถาปัตยกรรมไทยหลังรัฐประหาร 19 กันยา 49 (กรุงเทพฯ: อ่าน, 2558).
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
คำประกาศ รางวัลชูเกียรติ อุทกะพันธุ์ ครั้งที่ 4 ประจำปี 2550 “สาขาศิลปะและวรรณกรรม”. ผ่านเว็บไซต์สำนักพิมพ์มติชน 
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สัมภาษณ์ชาตรี ประกิตนนทการ: “เพดานความคิดในสถาปัตยกรรรมของคณะราษฎรกับสังคม”
ชาตรี ประกิตนนทการ : สถาปัตย์คณะราษฎร บนพื้นที่ศักดิ์สิทธิแห่งสมบูรณาญาสิทธิราชย์
ชาตรี ประกิตนนทการ, ศิลปะคณะราษฎร, วารสารฟ้าเดียวกัน, ปีที่ 5 ฉบับที่ 1
สถาปนิกชาวไทย
นักประวัติศาสตร์ชาวไทย
บุคคลจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
อาจารย์คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์
บุคคลจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
มวลเขาสูงอันนปูรณะ

อันนปูรณะ (अन्नपूर्ण) เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาหิมาลัยด้านตะวันตก ในประเทศเนปาล ซึ่งประกอบด้วยยอดเขาสูงเกินกว่า 7,200 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ถึง 6 ยอด ยอดเขาที่มีชื่อเสียงที่สุดคืออันนปูรณะ 1 (Annapurna I) ยอดเขาสูงอันดับที่ 10 ของโลก หนึ่งใน 14 ยอดเขาที่สูงเกิน 8 พันเมตร  คือมีความสูงถึง 8,091 เมตร นอกจากนี้ในมวลเขาสูงอันนปูรณะ มีเขาสรางโกฏ (सराङकोट) สูง 1,592 เมตรจากระดับน้ำทะเล ซึ่งเป็นจุดชมพระอาทิตย์ขึ้น ที่ได้รับการยกย่องว่าสวยที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
ชื่อ อันนปูรณะ มาจากภาษาสันสกฤต หมายถึง เทวีแห่งการเก็บเกี่ยว ซึ่งในคติทางฮินดูถือเป็นปางที่ 8 ใน 9 ปางของพระอุมาเทวี ชายาของพระศิวะ ที่ทรงเป็นผู้ประทานความอุดมสมบูรณ์แก่พืชพันธุ์ธัญญาหาร เรียกอีกชื่อหนึ่งว่าปาง "มหาเคารี" ซึ่งเป็นปางที่มีผู้สักการบูชามากที่สุด รองจากปาง "กาลราตรี" หรือ "เจ้าแม่กาลี" และเพื่อแสดงความเคารพ รัฐบาลเนปาลได้ประกาศสงวนเขามาฉาปุจฉเรหรือเขาหางปลาใกล้เมืองโปขรา เป็นเขตปลอดนักไต่เขา เพื่อให้เป็นที่สถิตของ องค์เทวีอันนปูรณะ
ยอดเขาอันนปูรณะ 1 เป็นยอดเขาสูงเกิน 8,000 เมตรแห่งแรกที่มีมนุษย์ไต่ถึง โดยมอริส แอร์ซอก (Maurice Herzog) และหลุยส์ ลัชนาล (Louis Lachenal) นักไต่เขาชาวฝรั่งเศส นำทีมอีก 7 คน ขึ้นสู่ยอดเขาสำเร็จใน พ.ศ. 2493 หรือ 3 ปีก่อนที่เซอร์เอ็ดมันด์ ฮิลลารี จะพิชิตยอดเขาเอเวอเรสต์ และแม้ว่าเอเวอเรสต์ จะโด่งดังในฐานะยอดเขาสูงที่สุดในโลก แต่ในความเป็นจริง มีนักไต่เขามาเยือนอันนปูรณะถึงกว่า 40,000 คนต่อปี ซึ่งมากกว่าเอเวอเรสต์ 2 เท่า เนื่องจากอันนปูรณะมีความหลากหลายทางสภาพภูมิศาสตร์ ทั้งทะเลสาบในหุบเขาโปขราที่มีอากาศร้อนชื้นไปจนถึงภูเขาน้ำแข็ง ประกอบไปด้วยพรรณไม้และสัตว์ป่า เช่น แพะภูเขา เสือดาวหิมะ รวมทั้งนกต่าง ๆ กว่า 400 ชีวิต โดยมีชนเผ่าที่แตกต่างกันถึง 7 ชนเผ่า ทำให้เส้นทางเดินเขารอบมวลเขาสูงอันนปูรณะหนึ่งสัปดาห์ ถือเป็นเส้นทางคลาสสิกแห่งหนึ่งสำหรับนักไต่เขาทั่วโลก
ยอดสูงสุดของอันนปูรณะถือเป็นหนึ่งในยอดเขาอันตรายที่สุดในโลก มีอัตราการเสียชีวิตของนักไต่เขาสูงถึงร้อยละ 40 จากสถิติจนถึง พ.ศ. 2548 มีผู้พิชิตยอดเขาอันนปูรณะสำเร็จ 103 คน และมีผู้เสียชีวิตถึง 56 คน ส่วนมากเนื่องจากหิมะถล่มที่เกิดขึ้นเป็นประจำ
== ยอดเขาสูงในมวลเขาสูงอันนปูรณะ ==
ยอดเขาสูงเกิน 7,200 เมตรในมวลเขาสูงอันนปูรณะ มีด้วยกัน 6 ยอด ตามลำดับความสูง คือ
{| border=0
|-
|1.||อันนปูรณะ 1 ||สูง 8,091 เมตร (26,545 ฟุต) ||เป็นอันดับ 10 ของโลก ||เฉพาะยอดเขาสูง 2,894 เมตร ||28.595° N 83.819° E
|-
|2.||อันนปูรณะ 2 ||สูง 7,937 เมตร (26,040 ฟุต) ||เป็นอันดับ 16 ของโลก ||เฉพาะยอดเขาสูง 2,437 เมตร ||28.539° N 84.137° E
|-
|3.||อันนปูรณะ 3 ||สูง 7,555 เมตร (24,786 ฟุต) ||เป็นอันดับ 42 ของโลก ||เฉพาะยอดเขาสูง 703 เมตร ||28.585° N 84.000° E
|-
|4.||อันนปูรณะ 4 ||สูง 7,525 เมตร (24,688 ฟุต) || - ||(ไม่มีส่วนของยอดเขา) ||(28.539° N 84.087° E
|-
|5.||คงคาปูรณะ ||สูง 7,455 เมตร (24,457 ฟุต) ||เป็นอันดับ 59 ของโลก ||เฉพาะยอดเขาสูง 563 เมตร ||28.606° N 83.965° E
|-
|6.||อันนปูรณะใต้ ||สูง 7,219 เมตร (23,684 ฟุต) ||เป็นอันดับ 101 ของโลก ||เฉพาะยอดเขาสูง 775 เมตร ||28.518° N 83.806° E
|}
== ดูเพิ่ม ==
เทือกเขาหิมาลัย
ยอดเขาแปดพันเมตร
อันนปูรณะ
อันนปูรณะ
เทือกเขาหิมาลัย
โรงเรียนช่างฝีมือทหาร

โรงเรียนช่างฝีมือทหาร ก่อตั้งขึ้นโดยความร่วมมือระหว่างรัฐบาลไทยและรัฐบาลออสเตรเลีย ภายใต้องค์การสนธิสัญญาการป้องกันร่วมกันแห่งเอเชียอาคเนย์ (สปอ.) สังกัดสถาบันวิชาการป้องกันประเทศ กองบัญชาการกองทัพไทย โดยผู้ที่ศึกษาในโรงเรียนช่างฝีมือทหาร เรียกว่า นักเรียนช่างฝีมือทหาร (นชท.)
หลักสูตรที่เปิดสอนมี 2 ระดับ คือ ประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) และประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) โดยระดับ ปวช. จะแบ่งนักเรียนออกเป็นภาคปกติและภาคสมทบ ระดับ ปวช. จะเปิดวิชาชีพทั้งหมด 6 วิชาชีพ คือ ช่างซ่อมบำรุงเครื่องจักรกล ช่างเครื่องมือกล ช่างเชื่อมโลหะ ช่างยานยนต์ ช่างไฟฟ้ากำลัง และช่างอิเล็กทรอนิกส์ โดยข้อตกลงความร่วมมือทางวิชาการกับ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ (มจพ.) มี 4 สาขาวิชาชีพ คือ ช่างยานยนต์ ช่างไฟฟ้ากำลัง ช่างอิเล็กทรอนิกส์ และช่างแมคคาทรอนิกส์
การรับสมัครบุคคลเข้าเป็นนักเรียนช่างฝีมือทหารนั้น ระดับ ปวช. รับนักเรียนที่จบระดับมัธยมศึกษาตอนต้น อายุ 15 - 18 ปี ส่วนระดับ ปวส. จะรับนักเรียนที่จบระดับ ปวช.
เมื่อสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนแล้ว นักเรียนภาคปกติจะได้บรรจุเข้ารับราชการตามเหล่าทัพต่าง ๆ และได้รับการแต่งตั้งยศ สิบตรี จ่าตรี จ่าอากาศตรี ตามสังกัด ส่วนนักเรียนภาคสมทบจะได้วุฒิการศึกษาระดับ ปวช. เพื่อนำไปศึกษาต่อ หรือสมัครงานในหน่วยงานต่าง ๆ ทั้งรัฐบาลและเอกชน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
== รายนามผู้บัญชาการ ==
พลอากาศตรี จำรัส วีณะคุป (30 ธันวาคม พ.ศ. 2502 - 30 ตุลาคม พ.ศ. 2513)
พลตรี คำรพ วิชยาภัย (31 ตุลาคม พ.ศ. 2513 - 30 กันยายน พ.ศ. 2523)
พลเรือตรี เดชา เอกก้านตรง (1 ตุลาคม พ.ศ. 2523 - 30 กันยายน พ.ศ. 2526)
พลตรี ธงชัย วัฒนศิริโรจน์ (1 ตุลาคม พ.ศ. 2526 - 30 กันยายน พ.ศ. 2528)
พลเรือตรี ชุมพล ภุมรานันท์ (1 ตุลาคม พ.ศ. 2528 - 30 กันยายน พ.ศ. 2532)
พลเรือตรี สมพร สุมานันท์ (1 ตุลาคม พ.ศ. 2532 - 25 มีนาคม พ.ศ. 2534)
พลเรือตรี สุเมธี เมืองมั่น (1 เมษายน พ.ศ. 2534 - 30 กันยายน พ.ศ. 2534)
พลเรือตรี ปรีดา เดชะคุปต์ (1 ตุลาคม พ.ศ. 2534 - 30 กันยายน พ.ศ. 2536)
พลเรือตรี บำนาญ บูรณพงศ์ (1 ตุลาคม พ.ศ. 2536 - 30 กันยายน พ.ศ. 2537)
พลเรือตรี ไกรเทพ ภมรบุตร (1 ตุลาคม พ.ศ. 2537 - 30 กันยายน พ.ศ. 2539)
พลเรือตรี อกนิษฐ์ หมื่นศรี (1 ตุลาคม พ.ศ. 2539 - 30 กันยายน พ.ศ. 2542)
พลเรือตรี ทวีศักดิ์ แดงฉาย (1 ตุลาคม พ.ศ. 2542 - 31 มีนาคม พ.ศ. 2545)
พลเรือตรี ชยุติ วงษ์กระจ่าง (1 เมษายน พ.ศ. 2545 - 30 กันยายน พ.ศ. 2546)
พลเรือตรี ชัยวัฒน์ ศรีอักขรินทร์ (1 ตุลาคม พ.ศ. 2546 - 30 กันยายน พ.ศ. 2548)
พลเรือตรี พจนา เผือกผ่อง (1 ตุลาคม พ.ศ. 2548 - 30 กันยายน พ.ศ. 2550)
พลเรือตรี ดำรง สารสินธิ์ (1 ตุลาคม พ.ศ. 2550 - 30 กันยายน พ.ศ. 2552)
พลเรือตรี ธนะกาญจน์ ใคร่ครวญ (1 ตุลาคม พ.ศ. 2552 - 30 กันยายน พ.ศ. 2555)
พลเรือตรี ประจักษ์ สันทัดเลขา (1 ตุลาคม พ.ศ. 2555 - 30 กันยายน พ.ศ. 2556)
พลเรือตรี มนัสวี บูรณพงศ์ (1 ตุลาคม พ.ศ. 2556 - 30 กันยายน พ.ศ. 2558)
พลตรี พิสัณห์ ปฐมเอม (1 ตุลาคม พ.ศ. 2558 - 30 กันยายน พ.ศ. 2561)
พลตรี ภาณุพงศ์ สุวัณณุสส์ (1 ตุลาคม พ.ศ. 2561 - 30 กันยายน พ.ศ. 2563)
พลตรี พีรพัฒน์ จันทร์งาม (1 ตุลาคม พ.ศ. 2563 - 30กันยายน พ.ศ. 2566)
พลตรี บรรพต สังข์มาลา (1 ตุลาคม พ.ศ. 2566)
โรงเรียนทหารในประเทศไทย
ช่างฝีมือทหาร
ช่างฝีมือทหาร
สถานศึกษาในสังกัดสถาบันวิชาการป้องกันประเทศ
สถานศึกษาในเขตจตุจักร
เข้าพรรษา (พืช)

เข้าพรรษา หรือ กล้วยจะก่าหลวง หรือข่าเจ้าคุณวินิจ (dancing ladies หรือ dancing ladies ginger; ) เป็นพืชดอกในสกุลเทียนพรรษา วงศ์ขิง มีดอกเป็นช่อสีเหลือง มีเหง้าใต้ดิน กาบใบห่อขึ้นมาเป็นลำต้นเทียม ใบเดี่ยว ดอกช่อ มีริ้วประดับรูปไข่แกมรีสีม่วงแดงหรือสีขาวรองรับดอกย่อยสีเหลือง ผลรูปไข่มีสามพูออกดอกช่วงมิถุนายน – ตุลาคม พบในภาคเหนือและภาคกลาง พบครั้งแรกในไทยเมื่อ 4 กันยายน พ.ศ. 2467 ที่บ้านแม่ก้อ จังหวัดลำพูน โดยพระยาวินิจวนันดร ชื่อสปีชีส์ตั้งเป็นเกียรติแก่ผู้ค้นพบ 
เข้าพรรษามีชื่ออื่น ๆ เช่น กล้วยจะก่าหลวง (ลำพูน), กลางคาน (กลาง) และว่านสาวหลง (กลาง)
== อ้างอิง ==
ไม้ดอกไม้ประดับ
วงศ์ขิง
ชุดตัวอักษรทีบส์

ชุดตัวอักษรทีบส์ (Theban alphabet) มีจุดกำเนิดไม่แน่นอน นิยมเรียกอักษรนี้ว่าอักษรรูนของโฮโนเรียส (Runes of Honorius) ตามชื่อของโฮเรียสแห่งทีบส์ หรืออักษรแม่มด มีความสัมพันธ์กับอักษรละตินตัวต่อตัว ยกเว้น j และ u ที่อยู่ในรูปของ i และ v เป็นอักษรที่แม่มดใช้เขียนจารึกและเวทมนตร์เพื่อซ่อนความหมายของข้อความและทำให้ดูขลัง
== อ้างอิง ==
อักษรทีบส์ของแม่มด 
ทีบส์
ไสยศาสตร์
พระกฤษณะ

พระกฤษณะ (, ; कृष्ण, )  เป็นเทพเจ้าองค์สำคัญในศาสนาฮินดู หนึ่งในแปดอวตารของพระวิษณุ และในบางธรรมเนียมบูชาในฐานะสวยัมภควัน หรือพระเจ้าสูงสุด พระกฤษณะเป็นเทพเจ้าแห่งการปกป้องดูแล, ความเมตตา, ความอ่อนโยน และความรัก รวมถึงเป็นหนึ่งในเทพเจ้าฮินดูที่ได้รับการบูชาแพร่หลายที่สุด ชาวฮินดูเฉลิมฉลองวันประสูติของพระกฤษณะทุกปีในเทศกาลกฤษณชันมาษฏมีตามปฏิทินฮินดู ซึ่งตรงกับเดือนสิงหาคมถึงกันยายนตามปฏิทินเกรกอเรียน
เรื่องราวในพระชนม์ชีพของพระกฤษณะเรียกว่า "กฤษณลีลา" พระกฤษณะทรงเป็นตัวละครสำคัญในมหาภารตะ, ภควตาปุราณะ, พรหมไววรรตปุราณะ และ ภควัตคีตา นอกจากนี้ยังปรากฏการกล่าวถึงพระองค์ในเอกสารเชิงปรัชญา, เทววิทยา และ ปรัมปราวิทยาฮินดูอีกหลายชิ้นงาน ในวรรณกรรมต่าง ๆ มีเขียนถึงพระกฤษณะในรูปปางต่าง ๆ กัน ทั้งในรูปเทพเจ้าองค์น้อย, เทพเจ้าที่ขี้เล่น, วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ ไปจนถึงพระเป็นเจ้าผู้สูงสุดแห่งจักรวาล ประติมานวิทยาของพระกฤษณะจึงเป็นการสะท้อนตำนานต่าง ๆ เหล่านี้ ผ่านการแสดงรูปปางพระองค์ในแต่ละช่วงวัย เช่นในรูปของทารกกำลังกินเนย, เด็กชายกำลังบรรเลงปี่ขลุ่ยหรือคู่กับพระราธา และในรูปของผู้ทรงราชรถกำลังสนทนาอย่างน่าเกรงขามกับอรชุน
พระนามหรือพระนามคล้ายกันของพระกฤษณะปรากฏในเอกสารและวัฒนธรรมที่อายุเก่าแก่ถึง 1000 ปีก่อนคริสต์กาล ในบางธรรมเนียมย่อย มีการบูชาพระกฤษณะในฐานะ สวยัมภควัน (พระเจ้าสูงสุด) ในธรรมเนียมเช่นกฤษณลัทธิ ธรรมเนียมย่อยเหล่านี้เติบโตขึ้นในยุคขบวนการภักติในยุคกลาง วรรณกรรมที่เกี่ยวข้องกับพระกฤษณะยังมีอิทธิพลมากต่อศิลปนาฏกรรมมากมาย เช่น ภารตนาฏยัม, กถกาลี, กูชีปูดี, โอฑิสสี และ มณีปุรีนาฏกรรม มีการบูชาพระกฤษณะทั่วไปในทุกคติธรรมเนียมของศาสนาฮินดู และมีบูชามากเป็นพิเศษในแถบวฤนทาวัน รัฐอุตตรประเทศ, ทวารกะ และ ชูนครห์ รัฐคุชราต; บูชาในรูปปางชคันนาถ ในโอริศา, มายาปุระ รัฐเบงกอลตะวันตก; บูชาในรูปปางวิโฐพา ในปัณฒรปุระ รัฐมหาราษฏระ, ศรีนาถจี ในนาถทวาระ รัฐราชสถาน, อุทุปีกฤษณะในรัฐกรณาฏกะ, ปรรถสารถี ในรัฐทมิฬนาฑู, อรันมุละ, รัฐเกรละ และ คุรุวยูรัปปัน ในคุรุวยูร รัฐเกรละ นับตั้งแต่ทศวรรษ 1960s เป็นต้นมา คติการบูชาพระกฤษณะยังเผยแผ่ไปยังโลกตะวันตกและแอฟริกา โดยเฉพาะจากกิจการของอิสก์คอน
== หมายเหตุ ==
==อ้างอิง==
=== บรรณานุกรม ===
The Mahabharata of Krishna-Dwaipayana Vyasa, translated by Kisari Mohan Ganguli, published between 1883 and 1896
The Vishnu-Purana, translated by H. H. Wilson, (1840)
The Srimad Bhagavatam, translated by A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupada, (1988) copyright Bhaktivedanta Book Trust
The Jataka or Stories of the Buddha's Former Births, edited by E. B. Cowell, (1895)
Garuda Pillar of Besnagar, Archaeological Survey of India, Annual Report (1908–1909). Calcutta: Superintendent of Government Printing, 1912, 129.
History of Indian Theatre By M. L. Varadpande. Chapter Theatre of Krishna, pp.&nbsp;231–94. Published 1991, Abhinav Publications, .
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บุคคลที่เกิด 763 ปีก่อนคริสตกาล
บุคคลในศาสนาฮินดู
เทพเจ้าฮินดู
มหาภารตะ
 
พระวิษณุ
การพับกระดาษ

การพับกระดาษ คือ การแปรสภาพวัสดุกระดาษให้มีรูปร่าง มิติ และรูปทรง เป็นไปตามจินตนาการของผู้ประดิษฐ์ ทั้งนี้โดยมาก มักเป็นการพับทีเลียนแบบวัตถุ หรือสิ่งมีชีวิต อย่างเช่น การพับเครื่องบิน นก เต่า กบ ฯลฯ ที่โดยมากแล้วใกล้เคียงกับของจริง ปัจจุบันการพับกระดาษเป็นรูปต่างๆมีความซับซ้อน และมีแบบแผนมากขึ้น ส่วนหนึ่งเป็นเพราะได้รับเอาศิลปะการพับกระดาษจากประเทศญี่ปุ่นที่เรียกว่า "โอริงามิ" เข้ามาและนำมาผสมผสานจนกลายเป็นงานอดิเรกอย่างหนึ่งที่มีคนให้ความสนใจไม่น้อย  การพับกระดาษในยุคสมัยใหม่ คือ การพับที่ไม่ยึดติดกับความเชื่อเก่าๆ และพร้อมที่จะรับเอาแนวความคิดใหม่ๆ จนถึงขั้นที่จะพับเป็นอะไรก็ได้ตามใจนึก
การพับกระดาษกำเนิดขึ้นที่ประเทศญี่ปุ่นเมื่อประมาณ 50 ปีก่อน โดยเป็นกิจกรรมยามว่างและเป็นศิลปะมรดกตกทอดทางวัฒนธรรมญี่ปุ่น ในสมัยก่อนนิยมพับกระดาษเพื่อนำไปประดับตกแต่งในพิธีกรรมทางศาสนา ชาวบ้านจะทำของถวายเทพเจ้าแล้วจัดเรียงบนกระดาษที่พับตามแบบแผนในช่วงเทศกาลต่างๆ
สำหรับในประเทศไทย การพับกระดาษเริ่มขึ้นเมื่อ 30-40 ปีที่ผ่านมา โดยจุดเริ่มต้นการพับกระดาษของไทยคือการพับถุงกล้วยแขก  หลังจากนั้นอีก 20 ปี มีองค์กรญี่ปุ่นเข้ามาเผยแพร่วัฒนธรรมและสอนการพับกระดาษในไทย จนเกิดเป็นนักพับกระดาษไทยรุ่นใหม่ มีการก่อตั้งชมรมนักพับกระดาษไทย
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
โอะริงะมิ
ที่มาการพับกระดาษ
แอมเพอร์แซนด์

แอมเพอร์แซนด์ (ampersand) หรือเรียกโดยทั่วไปว่า แอนด์ ( & ) คือสัญลักษณ์ที่ใช้เขียนแทนคำว่า "and" ในภาษาอังกฤษ มาจากการรวมอักษรของคำในภาษาละติน et แปลว่า "และ"
== ที่มาของชื่อ ==
คำว่า แอมเพอร์แซนด์ (ampersand) มีที่มาจากการสะกดผิดของวลี "and per se and" แปลว่า "และ ซึ่งสัญลักษณ์นี้ใช้แทนตัวมันเองว่า และ" สำหรับชาวสกอตเรียกสัญลักษณ์นี้ว่า เอเพอร์แชนด์ (epershand) ซึ่งมีที่มาจาก "et per se and" แปลได้เป็นความหมายเดียวกัน
และมีข่าวลืออีกอย่างหนึ่งกล่าวว่า คำว่า แอมเพอร์แซนด์ มาจากผู้ประดิษฐ์คนหนึ่งที่ชื่อว่า ลินัส แอมเพอร์ (Linus Amper) จึงทำให้เกิด แอนด์ของแอมเพอร์ หรือ แอมเพอร์ส แอนด์ (Amper's And) และอ่านเพี้ยนกันมาเป็น แอมเพอร์แซนด์ ในปัจจุบัน
== ประวัติ ==


สัญลักษณ์แอมเพอร์แซนด์สามารถพบได้ในเอกสารยุคโรมันโบราณตั้งแต่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 1 มาร์คุส ทุลลิอุส ทิโร (Marcus Tullius Tiro) ผู้เป็นเลขานุการของซิเซโร (Cicero) มา 36 ปี ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้ที่ประดิษฐ์แอมเพอร์แซนด์ขึ้นใช้เป็นครั้งแรก สัญลักษณ์ในระยะแรกเป็นอักษร E และ T ตัวใหญ่ที่เขียนติดกัน เมื่อเวลาผ่านไปสัญลักษณ์ถูกเขียนให้โค้งมนและต่อเนื่องมากขึ้น เป็นแอมเพอร์แซนด์แบบอิตาลิก (ตัวเอน)
จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 8 ศิลปะการคัดลายมือ (calligraphy) เริ่มแผ่ขยายในโลกตะวันตก ผู้เขียนหนังสือด้วยการคัดลายมือตั้งใจที่จะใช้แอมเพอร์แซนด์ในการบีบย่อคำให้สั้นลง เพื่อให้งานของพวกเขาสามารถทำได้ง่ายขึ้น ในยุคนี้แอมเพอร์แซนด์จึงถูกบีบให้มากกว่าเดิมจนเป็นตัวอักษรแบบโรมันตามรูป
== การใช้งาน ==
=== เนื้อหาทั่วไป ===
ปกติแล้วแอมเพอร์แซนด์มีความหมายเหมือน "และ" ในงานเขียนทั่วไป แต่ถึงกระนั้นก็ไม่เป็นที่แนะนำให้ใช้บ่อยในไวยากรณ์ ควรใช้กับการขึ้นหัวเรื่อง ชื่อเฉพาะ หรือคำย่อที่ไม่ต้องการให้เกิดความสับสนกับคำเต็ม เช่น S&P, LS&CO (Levi Strauss & Co.), Mr. & Mrs. Smith, Dungeons & Dragons และเครื่องหมายนี้ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของหลักภาษาไทย จึงไม่ควรใช้ปนกับภาษาไทย
ในช่วงระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 18 ถึง 19 มีการย่อคำว่า "et cetera" (อื่น ๆ) ไปเป็น "&c." ควบคู่ไปกับการใช้ "etc." ปัจจุบันนี้ "&c." ไม่มีการใช้งานให้เห็นแล้ว
=== คอมพิวเตอร์ ===
ภาษาโปรแกรมหลายภาษาใช้แอมเพอร์แซนด์เป็นตัวดำเนินการ "และ" เพื่อตรวจสอบตรรกะ หรือใช้เป็นตัวดำเนินการแบบบิตสำหรับค่าตัวเลขเช่น
if (a == 1 && b == 2) { ... }
x = 7 & 2;
บางภาษาใช้แอมเพอร์แซนด์เป็นตัวดำเนินการเชื่อมต่อสตริง โดยเฉพาะภาษาวิชวลเบสิก
Text1 = "front" & "back"
บางภาษาใช้เครื่องหมายนี้แสดงแทนการอ้างถึงตำแหน่งหน่วยความจำของตัวแปร เพื่อการอ้างอิงที่อยู่ของตัวแปรและการส่งค่าผ่านฟังก์ชัน โดยเฉพาะภาษาซีและภาษาซีพลัสพลัส
void sortArray (int &array, int size) { ... }
a = &b;
ภาษามาร์กอัปต่าง ๆ เช่น HTML, XML, SGML ใช้เครื่องหมายนี้สำหรับแปลงอักขระที่อาจทำให้เกิดปัญหากับการแจงโครงสร้าง อาทิ , &, " เมื่อเก็บอยู่ในไฟล์ข้อมูลจะกลายเป็น &lt;, &gt;, &amp;, &quot; ตามลำดับ เรียกว่า เอนทิตี (entity) แต่เมื่อแจงโครงสร้างออกมาแล้วก็จะได้ข้อมูลดังเดิม สิ่งนี้อาจทำให้เกิดปัญหากับยูอาร์แอลที่ปรากฏในลิงก์ของเอกสาร HTML หรือส่วนอื่นที่จำเป็นต้องใช้แอมเพอร์แซนด์เช่นจาวาสคริปต์ ซึ่งจำเป็นจะต้องแทนที่ & ในยูอาร์แอลด้วย &amp; เสมอจึงจะตรงตามมาตรฐาน แต่หลายเบราว์เซอร์ก็สามารถอนุโลมให้ใช้ & ได้
== อ้างอิง ==
เครื่องหมายวรรคตอน
แกแล

แกแล (ชื่อวิทยาศาสตร์ : Maclura cochinchinensis Corner)  มีเกิดตามป่าโปร่งทางภาคกลาง ภาคเหนือ และภาคใต้ มีชื่ออื่น  แกก้อง (แพร่) แกแล สักขี เหลือง (กลาง) แกล แหร (ใต้) เข (นครราชสีมา) ช้างงาต้อก (ลำปาง) น้ำเคี่ยโซ่ (ปัตตานี) หนามเข (ประจวบคีรีขันธ์) กะเลอะเซอะ (กะเหรี่ยง-กาญจนบุรี) กระจายพันธุ์ตั้งแต่เทือกเขาหิมาลัยไปจนถึงญี่ปุ่น เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และออสเตรเลีย
แกแลเป็นไม้พุ่มรอเลื้อย  ตามเถามีหนามตลอดเถา เนื้อไม้สีค่อนข้างขาว มียางขาว  เปลือกลำต้นสีเทา แก่นเป็นสีเหลือง ใบเดี่ยว เรี่ยงสลับ เวียนรอบกิ่งรูปวงรี กว้าง 1 - 3.5 ซม. ยาว 2 - 9 ซม. มีหนามแหลมออกตรงซอกใบ 1 อัน ยาวประมาณ 1 ซม. ดอกช่อ ออกที่ซอกใบ แยกเพศ อยู่คนละต้น รูปกลม  ผล เป็นผลรวม ผลแก่สีเหลืองแล้วเปลี่ยนเป็นสีส้มแดง เมล็ดกลม สีน้ำตาล
== สรรพคุณ ==
แก่น มีรสขม ใช้แก่นแก้ไข้รากสาด แก้ท้องร่วง บำรุงน้ำเหลือง บำรุงกำลัง บำรุงเลือด  แก้พุพอง เป็นยาขับปัสสาวะ  และสารสกัดด้วยเฮกเซนและคลอโรฟอร์มจากรากของสมุนไพรแกแล สามารถออกฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระใช้แก่นซึ่งให้สีเป็นสีเหลืองสดเหมาะแก่การย้อมไหมเป็นสีเหลือง ในอินโดนีเซียใช้ย้อมผ้า ย้อมเสื่อ ใบอ่อนรับประทานเป็นผัก
== อ้างอิง ==
พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 3: พืชให้สีย้อมและแทนนิน. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544. หน้า 110 - 111
พืชให้สีย้อม
พืชที่รับประทานได้
ไม้เลื้อย
สมุนไพร
วงศ์ขนุน