pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ซามาร์กันต์

ซามาร์กันต์ หรือ ซามาร์กันด์ (Samarqand/Самарқанд, ; Самарқанд; سمرقند) เป็นนครทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศอุซเบกิสถานและเป็นหนึ่งในเมืองที่มีการอยู่อาศัยต่อเนื่องเก่าแก่ที่สุดในเอเชียกลาง ปรากฏหลักฐานว่ามีการตั้งรกรากของมนุษย์ตั้งแต่ยุคหินเก่าตอนปลาย ซามาร์กันต์เจริญรุ่งเรืองอย่างมากในฐานะเมืองบนเส้นทางสายไหมเชื่อมต่อจีนกับเมดิเตอร์เรเนียน ซึ่งในเวลานั้นซามาร์กันต์เป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุด ในเอเชียกลาง
ในสมัยจักรวรรดิอะคีเมนิดของเปอร์เซีย ซามาร์กันต์กลายเป็นเมืองหลวงของเขตผู้ว่าราชการซอกเดีย และใน 329 ปีก่อน ค.ศ. เมืองถูกอะเล็กซานเดอร์มหาราชพิชิตได้ ในเวลานั้นเมืองมีชื่อว่ามาร์กันดา (Markanda) ซึ่งเรียกเป็นภาษากรีกโบราณว่ามารากันดา (Μαράκανδα) จากนั้นเมืองถูกปกครองโดยชาวอิหร่าน ชาวเติร์ก และชาวมองโกลหลังการพิชิตของเจงกีส ข่าน ในปี 1220 ในปัจจุบัน ซามาร์กันต์เป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศอุซเบกิสถาน
ในปี 2001 ยูเนสโกขึ้นทะเบียนนครซามาร์กันต์เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมในชื่อ "ซามาร์กันต์ ชุมทางวัฒนธรรม"
ในปัจจุบัน เมืองแบ่งออกเป็นสองส่วนคือเมืองเก่าและเมืองใหม่ซึ่งได้รับการพัฒนาในช่วงการปกครองของจักรวรรดิรัสเซียและสหภาพโซเวียต เมืองเก่าเต็มไปด้วยโบราณสถานและอนุสรณ์สถานเก่าแก่ ส่วนเมืองใหม่เป็นศูนย์กลางการปกครองและเป็นที่ตั้งของสถาบันการศึกษา
== อ้างอิง ==
 
เมืองในประเทศอุซเบกิสถาน
เมืองหลวงเก่าของอิหร่าน
แหล่งมรดกโลกในประเทศอุซเบกิสถาน
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
พระราชวังโปตาลา

พระราชวังโปตาลา ( เป็นป้อมปราการแบบซง ในลาซา ทิเบต พระราชัวงโปตาลาใช้งานเป็นที่ประทับฤดูหนาวของทาไลลามะมาตั้งแต่ปี 1649 ถึง 1959 หลังจากนั้นได้ถูกแปรสภาพมาเป็นพิพิธภัณฑ์ พระราชวังโปตาลาได้รับสถานะแหล่งมรดกโลกในปี 1994
ชื่อโปตาลานั้นตั้งตามเขาโปตาละกะ วิมานของพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรตามตำนาน การก่อสร้างเริ่มต้นขึ้นโดยทาไลลามะที่ห้า ในปี 1645 หลังที่ปรึกษาทางจิตวิญญาณส่วนพระองค์คนหนึ่ง Konchog Chophel (?-1646) ชี้ให้เห็นว่าพื้นที่ตรงนี้เหมาะสมแก่การเป็นที่ทำการรัฐ และตั้งอยู่ระหว่างอารามเทรปุง กับอารามเซรา และ เมืองเก่าลาซา เป็นไปได้ว่าวังนี้สร้างขึ้นบนซากของป้อมปราการเก่าที่มีชื่อว่าวังขาว หรือวังแดง ซึ่งสร้างขึ้นโดยพระเจ้าซงแจ็นกัมโป ในปี 637
อาคารมีขนาด  ตามแนวตะวันออก-ตะวันตด และ  ตามแนวเหนือ-ใต้, ผนังหินขนาดหนาราว  และที่ฐานหนาถึง  ในฐส่วนฐานของวังยังมีการเททองแดงผสมลงไปเพื่อช่วยป้องกันอาคารจากแผ่นดินไหว อาคารมีความสูง 13 ชั้น ประกอบด้วยห้องหับกว่า 1,000 ห้อง, ศาลเจ้าต่าง ๆ 10,000 ศาล และรูปปั้นรวมกว่า 200,000 รูป ตัวอาคารมีความสูง  บนยอดของเขาแดง (Marpo Ri) และมีความสูงรวมเขาถึงพื้นราว 
== ดูเพิ่ม ==
กลุ่มโบราณสถานพระราชวังโปตาลาในลาซา
== อ้างอิง ==
ทิเบต
แหล่งมรดกโลกในประเทศจีน
ปโปตาลา
ที่ประทับของพระมหากษัตริย์
สิ่งก่อสร้างในลาซ่า
หุ้นบุริมสิทธิ

หุ้นบุริมสิทธิ (preferred stock) เป็นตราสารประเภทหุ้นทุน คล้ายกับหุ้นสามัญ เพียงแต่ว่าไม่มีสิทธิออกเสียงในการบริหาร มีข้อแตกต่างจากหุ้นสามัญคือ ผู้ถือหุ้นบุริมสิทธิจะได้รับสิทธิในการชำระคืนเงินทุนก่อนผู้ถือหุ้นสามัญในกรณีที่บริษัทเลิกกิจการ รายละเอียดของบุริมสิทธิที่พึงจะมีจะต้องดูในเอกสารของบริษัทนั้นๆ อีกครั้งหนึ่ง หุ้นประเภทนี้มีไม่มากนักในตลาดหลักทรัพย์ มีการซื้อขายกันน้อย หรือภาษาเทคนิคเรียกว่ามีสภาพคล่องต่ำ หุ้นบุริมสิทธิบนกระดานหุ้นสังเกตได้จากสัญลักษณ์ + หรือ P ท้ายอักษรย่อ ของหุ้นสามัญ
หุ้น
ตราสารทางการเงิน
การเงินธุรกิจ
คดีฆาตกรรมครั้งที่ 3 แห่งโรงละครโอเปร่า

คดีฆาตกรรมครั้งที่ 3 แห่งโรงละครโอเปร่า เป็นชื่อตอนของการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องคินดะอิจิกับคดีฆาตกรรมปริศนา คดีนี้เป็นคดีฆาตกรรมตอนยาวลำดับที่ 28 ของการ์ตูนชุดนี้
== เรื่องย่อ ==
คินดะอิจิ มิยูกิ และผู้หมวดเคนโมจิ ต้องกลับไปยังโรงแรมโอเปร่าบนเกาะอีกเป็นครั้งที่ 3 (ครั้งที่ 2 อยู่ในฉบับนิยาย เขียนโดยเซย์มารุ อามางิ) หลังจากเจ้าของโรงแรมคือคุณคุโรซาวะเสียชีวิตลง ทั้งโรงแรมและตัวเกาะถูกซื้อไปโดยเพื่อนเก่าของคุโรซาวะ ซึ่งต้องการแสดงละครเวทีเรื่อง The Phantom of the Opera เป็นครั้งสุดท้าย เพื่อเป็นเกียรติแก่เจ้าของคนเก่า ก่อนที่โรงละครจะปิดตัวลงอย่างถาวร นอกจากพวกคินดะอิจิแล้ว เจ้าของคนใหม่ก็ยังได้เชิญสมาชิกคณะละครเก่าของคุโรซาวะมาร่วมงานครั้งนี้ด้วย อย่างไรก็ดี โศกนาฏกรรมก็เกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อมีคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเกิดขึ้นก่อนที่ละครจะได้ทันแสดงเสียอีก
== ตัวละคร ==
=== ตัวละครหลัก ===
คินดะอิจิ ฮาจิเมะ
นานาเสะ มิยูกิ
เคนโมจิ อิซามุ
=== ผู้ต้องสงสัยในคดี ===
โจว ทัตซึยะ ผู้กำกับละคร Phantom of the Opera ศพที่3
โอกิโนะ โยโกะ ดาราหญิงจากโตเกียวซึ่งเป็นไอดอลที่น่าจับตามอง
ฮิโมริ ฟูยุฮิโกะ นักแสดงชายปี2จากมหาลัยเคียวโตะ
คินาโกะ มาเรีย แม่บ้าน
มินาโกะ เรดะ นักแสดงหญิงม.6จากโรงเรียนมัธยมเทตัน
เอะมง อิซึมิ นางแบบ ศพที่1
มิกิทานิ ทากุมิ นักเรียนหญิงม.5ใฝ่ฝันอยากเป็นนักแสดงหญิง ศพที่2
โคซึกิ เรโอนะ นักเปียโนสาว
คาเงะชิม่า จูโซ เจ้าของโรงละครโอเปร่า
== เนื้อเรื่อง ==
=== ศพที่ 1 : เอะมง อิซึมิ ===
=== ศพที่ 2 : มิกิทานิ ทากุมิ ===
=== ศพที่ 3 : โจว ทัตซึยะ ===
=== "ขอเอาชื่อปู่เป็นเดิมพัน...!!" ===
ชิรางามิตั้งข้อสันนิษฐานว่าสาเหตุการตายของโจว ทัตซึยะ มีความเป็นไปได้ 2 ทาง ทางที่ 1 คือการฆ่าตัวตาย เนื่องจากไม่สามารถทนกับการถูกเปิดโปงในฐานะฆาตกรได้ หรือทางที่ 2 คือ ฆาตกรตัวจริงหลบซ่อนตัวอยู่ในเขาวงกตใต้ดิน หลังจากฆ่าโจวแล้วจึงฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดออกทางหน้าต่างลงไปยังหน้าผา แต่คินดะอิจิเห็นว่าไม่ใช่ทั้ง 2 ทฤษฎี
คินดะอิจิกับมิยูกิและผู้หมวดเคนโมจิออกไปสำรวจที่ประภาคารอีกครั้ง และพบหลักฐานเพิ่มเติมเป็นเข็มหมุดที่ไม่มีสนิมขึ้น ทำให้คินดะอิจิคิดออกถึงกลวิธี "ดับเทียนลงบันได" ได้ ทำให้คินดะอิจิมีความเชื่อมั่นว่าคนร้ายตัวจริงจะต้องหลบซ่อนอยู่ในบุคคลทั้ง 6 ที่เหลืออยู่แน่ๆ
=== ฆาตกรตัวจริง ===
ฆาตกรตัวจริงในคดีนี้คือ โคซึกิ เรโอนะ
การ์ตูนญี่ปุ่น
คินดะอิจิกับคดีฆาตกรรมปริศนา
Й

Short I (Й, й) เป็นอักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก อักษรตัวนี้ประดิษฐ์ขึ้นจากอักษร И และเครื่องหมายเสริมอักษร breve ใช้แทนเสียงพยัญชนะกึ่งสระ // เหมือน y ในคำว่า yellow ของภาษาอังกฤษหรือ ย ในภาษาไทย
อักษร Short I เป็นอักษรตัวที่ 11 ในภาษารัสเซียเรียกว่า И краткое  (I kratkoye อี ครัตโคเอีย) , เป็นอักษรตัวที่ 10 ในภาษาบัลแกเรียเรียกว่า И кратко  (I kratko อี ครัตโค) , เป็นอักษรตัวที่ 14 ในภาษายูเครนเรียกว่า Йот  (Yot ยอต)  หรือ Ий  (Yi อิย)  และเป็นอักษรตัวที่ 11 ในภาษาเบลารุส แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีการใช้อักษร И ในภาษาเบลารุส
อักษร Short I มักจะถูกถ่ายอักษรให้เป็น j หรือ y ส่วนมากจะใช้เป็นพยัญชนะสะกดตัวสุดท้ายของคำ
อักษร Й (หรือในอีกแง่หนึ่งคือการเติม breve บนอักษร И) เริ่มมีการใช้ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15–16 และตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 ความแตกต่างระหว่าง И กับ Й เริ่มปรากฏในอักขรวิธีของภาษาเชิร์ชสลาโวนิก (ซึ่งใช้เป็นภาษารัสเซียเช่นกัน) แต่หลังจากเกิดการปฏิรูปอักขรวิธีในสหภาพโซเวียต โดย จักรพรรดิปอเตอร์ที่ 1 (Peter I) เครื่องหมายเสริมอักษรของภาษารัสเซียถูกตัดออกไปทั้งหมด แต่หลังจากที่พระองค์เสด็จสวรรคตใน พ.ศ. 2278 (ค.ศ. 1735) ไม่นาน การใช้อักษร И กับ Й ก็กลับมาอีก แต่ก็ยังไม่ถือว่า Й เป็นอักษร จนกระทั่งในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ประมาณทศวรรษที่ 30 จึงประกาศใช้อย่างเป็นทางการ
ในภาษาเซอร์เบียและภาษามาซิโดเนีย จะใช้ Je (Ј, ј) แทนอักษร Short I
== การเปรียบเทียบอักษร ==
== ตำแหน่งอักขระ ==
== อ้างอิง ==
อักษรซีริลลิก จากยูนิโค้ด
อักษรซีริลลิก
Ј

Je (Ј, ј) เป็นอักษรหนึ่งในอักษรซีริลลิกมีใช้เฉพาะในภาษาเซอร์เบีย ภาษามาซิโดเนีย ภาษาอาเซอร์ไบจาน และภาษาอัลไต มีรูปร่างคล้ายอักษรละติน J ใช้แทนเสียงของอักษร Й แบบดั้งเดิมคือ // (ย)
== การเปรียบเทียบอักษร ==
== ตำแหน่งอักขระ ==
== อ้างอิง ==
อักษรซีริลลิก จากยูนิโค้ด
อักษรซีริลลิก
ปฏิภาณ เพชรพูล

ปฏิภาณ เพชรพูล  เกิดวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2523 อดีตนักฟุตบอลทีมชาติไทย ในตำแหน่งกองหลัง เคยเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลทีโอที, สโมสรฟุตบอลมหาวิทยาลัยกรุงเทพ และสโมสรฟุตบอลการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค
ปฏิภาณ เกิดที่อำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี เป็นบุตรคนที่ 2 จาก 3 คน ของนายประภาส และนางยุพิน เพชรพูล เข้ารับการศึกษาชั้นม.ต้น ที่โรงเรียนวิสุทธรังษี จังหวัดกาญจนบุรี ก่อนจะมาเรียนต่อที่กรุงเทพในชั้น ม.4 ที่โรงเรียนวัดสุทธิวรารามจนจบ ม.6  และศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่ คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ จนจบปริญญาตรี
ปฏิภาณ เล่นฟุตบอลในตำแหน่งกองหน้าในชั้น ม.ต้น แต่ภายหลังเปลี่ยนมาเล่นกองหลังตอนเข้าเรียนที่วัดสุทธิวราราม และเล่นตำแหน่งนี้เรื่อยมา จนได้เข้าร่วมทีมสโมสรฟุตบอลทีโอที โดยลงเล่นให้ทีม 6 ฤดูกาลจึงย้ายไปสโมสรฟุตบอลมหาวิทยาลัยกรุงเทพ ในปี พ.ศ. 2549 จนกระทั่งปลายฤดูกาล 2551 ก็ย้ายมาร่วมทีมการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค
ปฏิภาณ เป็นหนึ่งในนักเตะทีมชาติชุดอันดับ 3 กีฬามหาวิทยาลัยโลก ติดทีมชาติชุดใหญ่ในการแข่งขันเอเชียน คัพ และฟุตบอลโลกรอบคัดเลือก
== ทำประตูในนามทีมชาติ ==
== อ้างอิง ==
National Team Players
นักฟุตบอลชาวไทย
บุคคลจากอำเภอท่าม่วง
บุคคลจากโรงเรียนวิสุทธรังษี
บุคคลจากโรงเรียนวัดสุทธิวราราม
บุคคลจากคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
ผู้เล่นในไทยลีก
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลทีโอที
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลจัมปาศรี ยูไนเต็ด
ศาลเจ้าสึรูงาโอกะฮาจิมัง

ศาลเจ้าสึรูงาโอกะฮาจิมัง  เป็นศาลเจ้าสำคัญแห่งหนึ่งในเมืองคามากูระ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น
แรกเริ่มศาลเจ้าแห่งนี้สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1063 ใกล้หาดยูอิงะ เพื่อถวายแด่จักรพรรดิโอจิง จักรพรรดินีจิงงู พระมารดา และเจ้าหญิงฮิเมะ พระชายา ต่อมามินาโมโตะ โยริโตโมะ ผู้เป็นต้นตระกูลโชกุนแห่งคามากูระ ได้ย้ายศาลเจ้ามาตั้งที่ตำแหน่ง ณ ปัจจุบันนี้เมื่อปี ค.ศ. 1191 และได้อัญเชิญฮาจิมัง เทพแห่งสงคราม มาประดิษฐานที่ศาลเจ้าเพื่อให้เป็นเทพคุ้มครองตระกูล
ในบริเวณศาลเจ้าแห่งนี้มีอาคารที่ตั้งแท่นบูชาอยู่จำนวนหนึ่ง ที่มีความสำคัญที่สุดคือ แท่นบูชาเล็กที่ตั้งอยู่ด้านล่างสุดของเนินที่ตั้งศาลเจ้า และแท่นบูชาใหญ่ที่ตั้งอยู่เหนือขึ้นไป 61 ขั้นบันได อาคารแท่นบูชาใหญ่ในปัจจุบันนี้สร้างขึ้นเมื่อปี 1828 โดยโทคุงาวะ อิเอนาริ โชกุนคนที่ 11 แห่งตระกูลโทคุงาวะ
ถนนทางเข้าศาลเจ้ามีต้นซากูระเรียงรายอยู่สองข้างทาง ซึ่งปลูกถวายศาลเจ้าโดยโยริโทโมะในโอกาสที่บุตรชายคนแรกสามารถคลอดออกมาได้อย่างปลอดภัย และศาลเจ้าแห่งนี้ยังเป็นสถานที่ฝึกสอน "ยาบุซาเมะ" หรือการยิงธนูจากบนหลังม้า
ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์ มินาโมโตะ ซาเนโตโมะ โชกุนแห่งคามากูระคนที่ 3 ถูกลอบสังหารโดยนักยิงธนูที่ซ่อนตัวอยู่หลังต้นแปะก๊วย เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1219 ปัจจุบันต้นแปะก๊วยนี้ยังคงยืนต้นอยู่ด้านหลังทางเดินบันไดภายในศาลเจ้า
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1190
สึรูงาโอกะฮาจิมัง
สิ่งก่อสร้างในคามากูระ
หมู่เกาะอิซุ

หมู่เกาะอิซุ  เป็นหมู่เกาะภูเขาไฟที่เรียงรายอยู่ทางทิศใต้และตะวันออกของคาบสมุทรอิซุในเกาะฮนชู ประเทศญี่ปุ่น ตามเขตการปกครองแล้ว ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของกรุงโตเกียว เกาะที่ใหญ่ที่สุด คือ เกาะอิซูโอชิมะ มักเรียกสั้น ๆ ว่า เกาะโอชิมะ
ตามความจริงแล้ว ในหมู่เกาะมีเกาะและโขดหินมากกว่า 20 เกาะ แต่มีอยู่ 9 เกาะที่ได้รับการบันทึกชื่ออย่างเป็นทางการจากฝ่ายบริหารมหานครโตเกียว ซึ่งเรียงจากเหนือลงใต้ ได้แก่
เกาะอิซูโอชิมะหรือเกาะโอชิมะ
เกาะโทชิมะ
เกาะนิอิ
เกาะชิกิเนะ
เกาะโคสุ
เกาะมิยาเกะ
เกาะมิกูระ
เกาะฮาจิโจ
เกาะอาโองะ
เกาะทั้ง 9 นี้อยู่ภายในพื้นที่ของอุทยานแห่งชาติฟูจิฮาโกเนอิซุ การประมงและกีฬาตกปลาสามารถพบเห็นได้ในหมู่เกาะนี้ตลอดทั้งปี โดยเรือส่วนใหญ่จะมาจากท่าเรือบนคาบสมุทรอิซุ
เมื่อปี 2000 ได้เกิดเหตุภูเขาไฟระเบิด และพ่นแก๊สพิษออกมาจำนวนมาก ทำให้ต้องมีการอพยพประชาชนออกจากเกาะมิยาเกะ จนกระทั่งเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2005 ผู้ที่เคยอาศัยอยู่บนเกาะจึงได้รับอนุญาตให้กลับไปอาศัยอยู่ได้ แต่จำเป็นต้องมีหน้ากากกันแก๊สพิษเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับเหตุระเบิดในอนาคต
ในสมัยเอโดะ เกาะนิอิ เกาะมิยาเกะ และเกาะฮาจิโจ ถูกเลือกให้เป็นสถานที่สำหรับเนรเทศนักโทษ
ภาพ:Location_IzuIlands.jpg|แผนที่แสดงที่ตั้งของหมู่เกาะ
ภาพ:ShikineFromKozuTyoJpDec04-1.jpg|เกาะชิกิเนะ มองจากเกาะโคสุ ที่อยู่ไกลออกไปคือเกาะโอชิมะ ทางซ้ายคือเกาะโทชิมะ ทางขวาคือเกาะนิอิ ที่เล็กที่สุดคือเกาะจิไน
ภาพ:MiyakeFromKozuTyoJpDec04-01.jpg|เกาะมิยาเกะ มองจากเกาะโคสุ
ภาพ:NiijimaFromKozuTyoJpDec04-1.jpg|เกาะนิอิ มองจากเกาะโคสุ
ภูเขาไฟในประเทศญี่ปุ่น
อิซุ
นักวิทยุสมัครเล่น

"นักวิทยุสมัครเล่น" ภาษาอังกฤษเรียกว่า "amateur radio operator" หมายถึงบุคคลที่ได้รับใบอนุญาตการเป็นนักวิทยุสมัครเล่นจากรัฐบาลหรือจากผู้ที่มีอำนาจของแต่ละประเทศ นักวิทยุสมัครเล่นจะใช้อุปกรณ์ต่างๆ ในสถานีของนักวิทยุสมัครเล่นสำหรับติดต่อสื่อสารระหว่างนักวิทยุสมัครเล่นที่ได้รับอนุญาตเช่นเดียวกัน รวมทั้งใช้ความถี่ที่กำหนดให้เฉพาะกิจการวิทยุสมัครเล่นเท่านั้น ซึ่งการใช้งานจะต้องเป็นตามเงื่อนไขที่ได้รับอนุญาต นักวิทยุสมัครเล่นจะได้รับการกำหนดสัญญาณเรียกขาน เพื่อระบุตัวตนในการติดต่อสื่อสาร ปัจจุบันมีนักวิทยุสมัครเล่นทั่วโลกประมาณ 3 ล้านคน
นักวิทยุสมัครเล่นมักเรียกตัวเองว่า "ham" สำหรับที่มาของคำว่า "ham" นั้นยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าเริ่มใช้ตั้งแต่เมื่อใด และนักวิทยุสมัครเล่นมักจะเรียกหรือกล่าวถึงนักวิทยุสมัครเล่นที่เสียชีวิตว่า "silent key"
==ข้อมูลสถิตินักวิทยุสมัครเล่น==
== คุณลักษณะทั่วไปของนักวิทยุสมัครเล่น ==
มีไม่กี่ประเทศที่ได้บันทึกเกี่ยวกับคุณลักษณะของนักวิทยุสมัครเล่นไว้ นอกจากจำนวนของนักวิทยุสมัครเล่นเท่านั้น นักวิทยุสมัครเล่นส่วนใหญ่จะอยู่ในประเทศเหล่านี้ ได้แก่ ญี่ปุ่น สหรัฐอเมริกา ไทย เกาหลีใต้ และสหภาพยุโรป มีเพียง 2 ประเทศเท่านั้นที่ไม่อนุญาตให้ประชาชนทั่วไปเป็นนักวิทยุสมัครเล่น คือ เยเมน และ เกาหลีเหนือ ในบางประเทศก็เป็นการยากที่ประชาชนทั่วไปจะได้รับอนุญาตเนื่องจากค่าใบอนุญาตที่สูงมาก ในบางประเทศก็อนุญาตให้ชาวต่างชาติด้วย ซึ่งมีจำนวนน้อยที่นักวิทยุสมัครเล่นจะได้รับอนุญาตในหลายๆ ประเทศพร้อมกัน
== ธรรมเนียม ==
=== ผู้เสียชีวิต ===
สำหรับนักวิทยุสมัครเล่นที่เสียชีวิตนั้น ในภาษาของนักวิทยุสมัครเล่นจะใช้คำว่า Silent Key ใช้ตัวย่อคือ SK ในการกล่าวถึงโดยให้ความเคารพ
สำหรับที่มานั้นมาจากในอดีตจะมีการส่งรหัส  "SK" (หรือ "VA") ในการส่งสัญญาณเป็นรหัสสุดท้ายก่อนจะสิ้นสุดการส่งสัญญาณจากสถานีและปิดเครื่องส่งสัญญาณ จึงมีการนำมาใช้ต่อท้าสัญญาณเรียกขานของนักวิทยุสมัครเล่นที่ได้เสียชีวิตไปแล้ว เสมือนกับการได้ส่งสัญญาณครั้งสุดท้ายก่อนจากไป
== ดูเพิ่ม ==
== อ้างอิง ==
งานอดิเรก
วิทยุสมัครเล่น
การสื่อสารไร้สาย
กระดูกสันอก

กระดูกสันอก (Sternum) เป็นกระดูกชนิดกระดูกแบบแบน (Flat bone) ที่วางตัวอยู่ตรงกลางของทรวงอก และติดต่อกับกระดูกซี่โครงโดยข้อต่อและกระดูกอ่อนซี่โครง (costas cartilage) เพื่อประกอบขึ้นเป็นโครงร่างแข็งของผนังช่องอก เพื่อป้องกันโครงสร้างที่อยู่ภายในช่องอกจากการกระทบกระเทือน นอกจากนี้ยังมีข้อต่อกับกระดูกไหปลาร้า (clavicle) ซึ่งเป็นกระดูกที่ค้ำจุนส่วนไหล่อีกด้วย
== กายวิภาคศาสตร์ ==
=== ลักษณะทั่วไป ===
กระดูกสันอกมีลักษณะยาวและแบน และเป็นกระดูกที่อยู่ตรงกลางของผนังทางด้านหน้าของช่องอก กระดูกสันอกในผู้ใหญ่จะมีความยาวเฉลี่ยประมาณ 17 เซนติเมตร และกระดูกสันอกของเพศชายจะยาวกว่าเพศหญิงเล็กน้อย ทางด้านบนสุดรองรับกระดูกไหปลาร้าโดยข้อต่อสเตอร์โนคลาวิคิวลาร์ (sternoclavicular joint) ขอบด้านข้างจะมีรอยที่เป็นข้อต่อกับกระดูกอ่อนซี่โครง และทางด้านบนสุดจะเป็นจุดเกาะต้นส่วนหนึ่งของกล้ามเนื้อสเตอร์โนไคลโดมาสตอยด์ (sternocleidomastoid muscle)
=== ส่วนต่างๆ ของกระดูกสันอก ===
กระดูกสันอกจะประกอบด้วยสามส่วน ได้แก่
แมนูเบรียม (Manubrium) เป็นส่วนบนของกระดูกสันอก และมีส่วนที่ติดต่อกับกระดูกไหปลาร้า กระดูกซี่โครงซี่ที่ 1 และครึ่งหนึ่งของกระดูกซี่โครงซี่ที่ 2 ทางด้านบนสุดยังมีรอยเว้าที่สามารถคลำได้จากภายนอก ซึ่งรอยเว้านี้คือ รอยเว้าซุปปราสเตอร์นัล (suprasternal notch)
บอดี้ (Body) เป็นส่วนกลางของกระดูกสันอก ซึ่งขอบด้านข้างจะมีการติดต่อกับกระดูกอ่อนซี่โครง พื้นผิวทางด้านหลังยังเป็นจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อทรานสเวอร์ซุส ทอราซิส (transversus thoracis muscle) ด้วย
ซิฟอยด์ โปรเซส (Xiphoid process) หรือลิ้นปี่ ซึ่งเป็นปลายทางด้านล่างสุดของกระดูกสันอก และมีจุดเกาะกับกะบังลม
ส่วนต่อกันระหว่างส่วนแมนูเบรียมและส่วนบอดี้ จะมีความโค้งนูนออกมาเล็กน้อย ซึ่งสามารถคลำได้จากภายนอก บริเวณดังกล่าวนี้เรียกว่า มุมกระดูกสันอก (sternal angle) ซึ่งเป็นจุดอ้างอิงถึงกระดูกซี่โครงซี่ที่ 2 และมีประโยชน์ในการตรวจร่างกายส่วนอก
== การบาดเจ็บของกระดูกสันอก ==
การบาดเจ็บหรือการแตกหักของกระดูกสันอกนั้นพบได้ไม่บ่อย แต่มักมีสาเหตุมาจากอุบัติเหตุ เช่นการกระแทกกับพวงมาลัยในกรณีของอุบัติเหตุทางรถยนต์ การแตกหักของกระดูกสันอกมักจะทำให้เกิดเศษกระดูกชิ้นเล็กน้อย จุดที่มีความเสี่ยงที่จะเกิดการหักของกระดูกสันอกมากที่สุดคือที่บริเวณมุมกระดูกสันอก ซึ่งเป็นส่วนที่ยื่นออกมาทางด้านหน้ามากที่สุดและมีความแคบมากที่สุดด้วย
== รูปประกอบเพิ่มเติม ==
ภาพ:Illu_thoracic_cage.jpg|โครงกระดูกของผนังช่องอก
ภาพ:Gray117.png|ขอบทางด้านข้างของกระดูกสันอก
ภาพ:Gray325.png|ข้อต่อสเตอร์โนคลาวิคิวลาร์ (มุมมองทางด้านหน้า)
== อ้างอิง ==
Clinically Oriented Anatomy, 4th ed. Keith L. Moore and Arthur F. Dalley.
ระบบโครงกระดูก
อก
กระดูกแบน
นาริตาซัง

วัดนาริตาซัง  เป็นวัดพุทธที่ตั้งอยู่ในนครนาริตะ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น
วัดนี้เป็นหนึ่งในวัดที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในภูมิภาคคันโต และจำนวนผู้มาเยี่ยมชมในช่วงเทศกาลปีใหม่ก็เป็นรองเพียงศาลเจ้าเมจิในกรุงโตเกียวเท่านั้น บริเวณวัดเป็นที่ตั้งของประตูหลัก ทางเดินบันไดขึ้นสู่อาคารหลัก เจดีย์ห้าชั้นหนึ่งคู่ สวนหย่อมที่มีสระน้ำขนาดใหญ่ รวมทั้งบริเวณสำหรับเลี้ยงสัตว์
อาคารหลักเป็นสถานที่สำหรับสักการบูชา ภายในก่อสร้างด้วยสถาปัตยกรรมพุทธแบบอินเดีย โดยยังคงเอกลักษณ์ของศิลปะแบบญี่ปุ่นเอาไว้
==การท่องเที่ยว==
ผู้ที่จะเดินทางออกจากประเทศญี่ปุ่นที่ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ มักจะแวะชมวัดนี้ การเดินเท้าจากสถานีรถไฟ JR นาริตะ หรือสถานีรถไฟเคเซนาริตะ มายังวัดนี้ ใช้เวลาเพียงไม่ถึง 10 นาที ทั้งสองเส้นทางนี้เต็มไปด้วยร้านค้าขายขนมญี่ปุ่นหรืออาหารประเภทอื่น และเครื่องรางนำโชคอย่างตุ๊กตาดารูมะ
==กิจกรรมในช่วงเทศกาล==
เทศกาลปีใหม่: วัดนาริตาซังจะมีผู้มาเยือนจากทั่วทุกสารทิศในภูมิภาคคันโตมากกว่า 2 ล้านคนในช่วง 3 วันแรกของปีใหม่
เดือนเมษยาน: วัดนาริตาซังเป็นสถานที่สำหรับจัดเทศกาลตีกลองไทโกะที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคคันโต นักตีกลองหลายร้อยคนจะเดินตีกลองไปตามถนนโอโมเตซันโดในวันที่สองของเทศกาล ในปี 2007 เทศกาลนี้จะจัดขึ้นในวันที่ 14-15 เมษายน
ไฟล์:Naritasan Temple angry god in Great Pagoda of Peace.jpg|อจละ
ไฟล์:Naritasan-Shinshouji-Koumyoudou-side.JPG
ไฟล์:Naritasan-pagoda.jpg
ไฟล์:120803 Narita-san Shinsho-ji Narita Chiba pref Japan04bs.jpg
ไฟล์:Naritasan-Shinshoji-Somon.jpg
ไฟล์:Naritasan-Shinshouji-Shakadou-top.JPG
ไฟล์:Kaizandou-doors.JPG
ไฟล์:Naritasan-Shinshoji-Temple.Great-Main-Hall.jpg
ไฟล์:Naritasan-Shinshouji-Daitou.JPG
ไฟล์:Naritasan-Shinshouji-Shoutokutaishidou.JPG
ไฟล์:Naritasan-dragon-and-sword.jpg
ไฟล์:Naritasan-Shinshouji-Kukai-statue.JPG
ไฟล์:shinshoji_nioumon.jpg
ไฟล์:ShinshojiShakado20131012.jpg
ไฟล์:新勝寺 - panoramio - くろふね (6).jpg
วัดในจังหวัดชิบะ
สิ่งก่อสร้างในนาริตะ
หาดคูจูกูริ

หาดคูจูกูริ  เป็นหาดทรายที่ครอบคลุมบริเวณชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของคาบสมุทรโบโซในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น มีความยาวประมาณ  ทำให้เป็นชายหาดที่ยาวเป็นอันดับสองในญี่ปุ่น หาดคูจูกูริเป็นสถานที่ว่ายน้ำและโต้คลื่นยอดนิยมของผู้ที่อยู่อาศัยในโตเกียวและปริมณฑล หาดแห่งนี้ได้รับการคุ้มครองในฐานะส่วนหนึ่งของอุทยานธรรมชาติประจำจังหวัดคูจูกูริ
คำว่า "คูจูกูริ" แปลตรง ๆ ได้ว่า "เก้าสิบเก้าริ" โดย "คูจูกุ" แปลว่า "เก้าสิบเก้า" ส่วน "ริ" เป็นหน่วยวัดความยาวแบบเก่า แทนความยาวประมาณ 3.93 กิโลเมตร ชื่อนี้มิได้ตั้งขึ้นเพื่อแสดงถึงความยาวที่แท้จริงของหาด แต่เพื่อเปรียบเปรยว่าชายหาดแห่งนี้ยาวไกลมากจนไม่มีใครสามารถนับได้ว่ายาวทั้งหมดกี่ริ ส่วนความยาวจริงของหาดคือประมาณ 66 กิโลเมตร
== ภูมิศาสตร์ ==
== เทศบาล ==
หาดคูจูกูริครอบคลุมเขตเทศบาล 10 แห่งในจังหวัดชิบะ ได้แก่
อาซาฮิ
โซซะ
โยโกชิบาฮิการิ
ซัมมุ
คูจูกูริ
โออามิชิราซาโตะ
ชิราโกะ
โชเซ
อิจิโนมิยะ
อิซูมิ
== ภาพ ==
Kujukuri Beach 2.jpg|หาดคูจูกูริในยามบ่ายของปลายฤดูร้อน
Kujukuri_Beach.jpg|หาดคูจูกูริ
釣ヶ崎海岸から望む東浪見の鳥居.jpg|หาดโต้คลื่นสึริงาซากิ
== ดูเพิ่ม ==
ชิจิริงาฮามะ - หาดที่ชื่อคล้ายกันในจังหวัดคานางาวะ
== อ้างอิง ==
ภูมิศาสตร์จังหวัดชิบะ
คูจูกูริ
สถานที่โต้คลื่น
เขาแคเมอรูน

เขาแคเมอรูน (Mount Cameroon) ตั้งอยู่ในประเทศแคเมอรูน ใกล้กับอ่าวกินี เป็นภูเขาไฟที่ขนาดใหญ่ลูกหนึ่งในทวีปแอฟริกา มีความสูง 4,095 เมตร
== อ้างอิง ==
==บรรณานุกรม==
DeLancey, M. W. and M. D. DeLancey. (2000). Historical Dictionary of the Republic of Cameroon (3rd ed.). Lanham, Maryland: The Scarecrow Press.
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Mount Cameroon Research Foundation
แคเมอรูน
แคเมอรูน
เขาเคนยา

เขาเคนยา (Mount Kenya) ตั้งอยู่ในประเทศเคนยา ทางตอนกลางของประเทศ ในพิกัดต่ำกว่าเส้นศูนย์สูตรเพียงไม่ถึง 200 กิโลเมตร ลักษณะเป็นภูเขาไฟที่ระเบิดครั้งสุดท้ายเมื่อประมาณ 2–3 ล้านปีที่แล้ว เขาเคนยามีความสูงถึง  5,199 เมตร ทำให้บนเขามีน้ำแข็งปกคลุมตลอดทั้งปีถึงแม้ว่าจะห่างจากเส้นศูนย์สูตรเพียงเล็กน้อยเท่านั้น นับเป็นเขาที่มีความสูงเป็นอันดับสองของทวีปแอฟริการองจากเขาคิลิมันจาโร ในประเทศแทนซาเนีย โดยยอดสูงสุดมีสองแห่ง คือ บาเตียน ที่มีความสูง 5,119 เมตร และเนเลียน สูง 5,188 เมตร
เขาเคนยาเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติเขาเคนยาซึ่งยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนเป็นให้เป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อปี พ.ศ. 2540
== อ้างอิง ==
==หนังสืออ่านเพิ่มเติม==
A full survey of the long glacial and periglacial reconstructive history of Mt. Kenya, its geological and environmental settings, sequences of paleosols (ancient soils) and their significance in understanding the multiplicity of glaciations.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ทวีปแอฟริกา
แหล่งมรดกโลกในประเทศเคนยา
ภูเขาในทวีปแอฟริกา
ภูเขาไฟในทวีปแอฟริกา
ปลักภูเขาไฟ
มาซาย

มาไซ (Maasai) เป็นชาติพันธุ์กึ่งเร่ร่อนมีประชากรประมาณ 800,000 คน อาศัยอยู่ใน ประเทศเคนยา และ ประเทศแทนซาเนีย ชนเผ่ามาซายเลี้ยงฝูงสัตว์ตามทุ่งหญ้ารอบตีนเขาคิลิมันจาโรมาช้านาน ประมาณ 300 ปี เชื่อว่าชนเผ่ามาซายอพยพจากแถบลุ่มแม่น้ำไนล์ตอนเหนือลงมาทางใต้ตามหุบเขาทรุด เกรตริฟต์แวลลีย์ อาหารหลักของชนเผ่ามาซายคือ นมวัว และ นมคน คนเผ่านี้ฆ่าสัตว์กินในโอกาสที่มีงานฉลอง พิธีฉลองส่วนใหญ่จัดขึ้นเมื่อผู้ชายรุ่นหนึ่งได้เลื่อนฐานะในสังคม ในช่วงเวลาอื่นถือว่าวัวควายมีค่าเกินกว่าจะกินเป็นอาหาร วัวยังใช้เป็นสินสอดแก่ฝ่ายหญิงตามประเพณีอีกด้วย ชนเผ่ามาซายไม่มีบ้านถาวรแต่จะอยู่ในกระท่อมโครงไม้พอกด้วยโคลนและขึ้วัว ล้อมรั้วด้วยไม้พุ่มมีหนาม ทุกสามสี่ปีเมื่อทุ่งหญ้าโกร๋นเกรียนและรั้วหมดสภาพแล้ว ทั้งเผ่าก็จะออกเร่ร่อนต่อไป
== ดูเพิ่ม ==
รายนามผู้ปกครองมาซาย
ชนเผ่าในทวีปแอฟริกา
แหวนเพชร วงทอง

แหวนเพชร วงทอง เป็นนักร้องลูกทุ่งชายที่โด่งดังในระดับที่น่าพอใจคนหนึ่งในยุคที่สายัณห์ สัญญา กำลังรุ่งเรือง เขาเคยอยู่กับวงดนตรีดังๆ หลายวง และผลิตผลงานออกมาหลายชุด แต่หลังจากที่
อำลาวงการไปนานถึง 12 ปี ชื่อของเขากลับถูกหยิบยกมาพูดถึง และถามหากันมากขึ้น เมื่อเพลงดังของ
เขาอย่าง "รักข้ามโขง" และ"ไร่อ้อยคอยรัก" ถูก หนู มิเตอร์ นำมาปัดฝุ่นขับร้องใหม่เมื่อปี 2549 และได้รับความนิยมไปทั่วประเทศเป็นระยะเวลายาวนานโดยเฉพาะอย่างยิ่งเพลง "ไร่อ้อยคอยรัก"
== ประวัติ ==
แหวนเพชร วงทอง มีชื่อจริงว่า ชาญยุทธ อินทรมณี เกิดเมื่อ พ.ศ. 2497 บ้านเดิมอยู่ที่ อำเภอน้ำพอง จังหวัดขอนแก่น เขาจบการศึกษาชั้นประถม 4 จากนั้นบวชเรียนจนได้นักธรรมเอกเปรียญ 2 สอบเทียบได้ ม.ศ.3 หลังจากสึกจากเณรแล้ว ก็เข้ากรุงเทพฯ มาประกวดร้องเพลงกับ อ.พงษ์ศักดิ์ จันทรุกขา จนได้ไปประจำกับวงดนตรี กาเหว่า เสียงทอง ตั้งแต่อายุราว 20 ปี และย้ายมาอยู่วง ชินกร ไกรลาศ ซึ่งในช่วงนั้นก็ได้มาร่วมงานสายัณห์ สัญญา เพราะเป็นหางเครื่องด้วยกัน
จากนั้นแหวนเพชรย้ายมาอยู่กับวงเพลิน พรหมแดน และในปี 2522 ขณะอายุได้ 25 ปี  อ.ธงชัย เล็กกัมพล ได้แต่งเพลงให้เขา 6 เพลง มี "ไร่อ้อยคอยรัก" "รักข้ามโขง" "ครู ปกส." "แอบรักคนสวย" "เสี้ยวอีสาน" และเพลง "กฐินลืมทุ่ง" อัดประกบกับเพลง" จักรยานคนจน" ของยอดรัก สลัก
ใจ คนละด้านของแผ่นเสียง ปรากฏว่า เพลง "ไร่อ้อยคอยรัก" กับ "รักข้ามโขง" และ "ครู ปกศ." ดังมากตามมหาวิทยาลัย
อ.ธงชัย เล็กกำพล อยากให้แหวนเพชรออกมาทำวงเอง และฟอร์มวงไว้รอแล้ว แหวนเพชร วงทอง
ทำวงเดินสายอยู่ปีกว่า แต่สู้ความแรงของวงวงสายัณห์ สัญญา, ยอดรัก สลักใจ, ศรชัย เมฆวิเชียร ไม่ได้ เลยขอหยุดวง จากนั้นเขาเดินทางไปแลกเปลี่ยนวัฒณธรรมที่ศรีลังกา 3 เดือน เมื่อกลับมา สายัณห์ สัญญาทีกำลังดังจากเพลง "แด่คนชื่อเจี๊ยบ" ชวนมาอยู่ด้วย แหวนเพชร จึงมาอยู่กับสายัณห์ในทีมงาน "เจ็ดพลังหนุ่ม"จนเลิกวงไปในช่วงแรก
จากนั้น แหวนเพชร วงทองก็ตัดสินใจหันหลังให้วงการลูกทุ่ง เพราะเห็นว่า ช่วงนั้นมีวงที่ใหญ่อยู่ไม่มาก
นอกจากของสายัณห์แล้ว ก็มีวงของชินกร ไกรลาศ และ เพลิน พรมแดน ซึ่งเขาเคยอยู่มาแล้วทั้งสองวง
การที่จะไปอยู่กับวงเล็กๆก็ไม่เหมาะกับเขาที่เคยอยู่วงใหญ่มาก่อน
ในช่วงท้ายๆ ที่อยู่วงสายัณห์ สัญญานั้น แหวนเพชร เปลี่ยนแปลงจากคนที่ดื่มเหล้าไม่เป็น กลายเป็นผู้ที่ดื่มเหล้าขนาดหนัก ซึ่งคาดว่าสาเหตุมาจากการที่เขาเลิกกับภรรยาที่เป็นอดีตนักร้องในวงเพลิน พรหมแดน และมีลูกด้วยกันหนึ่งคน
หลังหันหลังให้วงการ แหวนเพชร ก็กลับไปอยู่บ้านภรรยาที่ อ.เดชอุดม จ.อุบลราชธานี โดยประกอบอาชีพขายส้มตำ และของกินทั่วไป ใช้ชีวิตแบบไม่ฟุ่มเฟือย แหวนเพชร วงทอง มีลูก 4 คน ผู้หญิง 1 คน และผู้ชาย 3 คน
ชื่อแหวนเพชร วงทอง อ.ธงชัย เล็กกำพล  และ มนต์ เมืองเหนือ เป็นคนตั้งให้ 
== ผลงานเพลงดัง ==
รักข้ามโขง
ครูปกศ.
แอบรักคนสวย
ไร่อ้อยคอยรัก
ฝากใจไว้ด้วย
== อ้างอิง ==
นักร้องชายชาวไทย
นักร้องลูกทุ่งชายชาวไทย
บุคคลจากอำเภอน้ำพอง