pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
รัฐปีนัง

ปีนัง (Penang) หรือ ปูเลาปีนัง (Pulau Pinang) เป็นหนึ่งในสิบสามรัฐที่ประกอบขึ้นเป็นสหพันธรัฐมาเลเซีย เดิมชาวมลายูรุ่นแรกเรียกว่า ปูเลาวาซาตู หรือเกาะเดี่ยว ต่อมาพบในแผนที่เดินเรือ เรียกว่า ปูเลาปีนัง หรือเกาะหมาก ต่อมาอังกฤษเรียกว่า เกาะพรินซ์ออฟเวลส์
== ภูมิศาสตร์ ==
รัฐปีนังมีพื้นที่บนดินทั้งหมดเพียง 1,048 ตารางกิโลเมตร เป็นรัฐที่มีพื้นที่บนดินเล็กที่สุดอันดับสองของประเทศมาเลเซีย รองจากรัฐปะลิส รัฐปีนังตั้งอยู่ทางชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของมาเลเซียตะวันตก ระหว่างละติจูด 5.59 ถึง 5.12 องศาเหนือ และลองจิจูด 100.17 ถึง 100.56 องศาตะวันออก รัฐปีนังประกอบด้วยพื้นที่ 2 ส่วน ได้แก่ เกาะปีนัง ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากแผ่นดินใหญ่ และเป็นที่ตั้งของจอร์จทาวน์ซึ่งเป็นเมืองหลวงของรัฐ และอีกส่วนหนึ่งคือเซอเบอรังเปอไร (สมารังไพร) ซึ่งตั้งอยู่บนแผ่นดินใหญ่
== ประชากร ==
รัฐปีนังเป็นเขตการปกครองเพียงแห่งเดียวของมาเลเซียที่มีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวจีน โดยมีอัตราส่วนของประชากรเชื้อสายจีนประมาณร้อยละ 41.72 มากกว่าประชากรเชื้อสายมลายูซึ่งมีอัตราส่วนประมาณร้อยละ 41.33
== อ้างอิง ==
== แหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม ==
เกรียงไกร เกิดศิริ และคนอื่นๆ. (2564). จอร์จทาวน์ เกาะปีนัง: จากเมืองท่าประวัติศาสตร์สู่เมืองมรดกโลก. กรุงเทพฯ: คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร และกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
ชุลีพร พงศ์สุพัฒน์. (2531, มิถุนายน). บทบาทและอิทธิพลทางการค้าของชาวจีนในปีนังตอนปลายศตวรรษที่ 19. อักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. 10(2), น. 65-92.
ตวงทิพย์ พรมเขต. (2560, สิงหาคม-2561, กรกฎาคม). เครือข่ายการค้าปีนัง-ภูเก็ต-ตรัง เหมืองแร่ และชาวจีนโพ้นทะเล. วารสารประวัติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ 42, น. 67-87.
ปีนัง
ปีนัง
รัฐปีนัง
ช่องแคบมะละกา
จดหมายเหตุ

จดหมายเหตุ (archive) หมายถึง รายงานหรือบันทึกเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น ผู้บันทึกอาจเป็นส่วนราชการ รัฐวิสาหกิจ หรือบุคคลทั่วไปก็ได้ เพื่อบันทึกไว้สำหรับใช้อ้างอิงในอนาคต สถานที่เก็บและให้บริการเอกสารจดหมายเหตุเรียกว่าหอจดหมายเหตุ
ตั้งแต่อดีต พระมหากษัตริย์ไทยโปรดเกล้าฯ ให้มีธรรมเนียมการจดบันทึกเหตุการณ์สำคัญของบ้านเมือง วิถีชีวิต ความเป็นอยู่ รวมถึงปรากฏการณ์ธรรมชาติที่เกิดขึ้น โดยผู้มีหน้าที่จดบันทึกดังกล่าวเรียกว่าอาลักษณ์ จดหมายเหตุนี้จะถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีในหอจดหมายเหตุหรือหอหลวง เพื่อให้เป็นประโยชน์ทางการศึกษาต่อคนรุ่นหลัง จดหมายเหตุในราชวงศ์นี้ บางทีก็เรียกพงศาวดาร เช่น พระราชพงศาวดารกรุงเก่า และพระราชพงศาวดารเหนือในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
จดหมายเหตุที่บันทึกโดยบุคคลในอดีตก็มีความสำคัญไม่น้อย มีทั้งการบันทึกเหตุการณ์ทั่วไป การบันทึกเรื่องราวของตนเองอย่างลักษณะอนุทิน ฯลฯ บางฉบับมีคุณค่าต่อการศึกษาประวัติศาสตร์อย่างมาก เช่น จดหมายเหตุบางกอกของแดน บีช บรัดเลย์  จดหมายเหตุลาลูแบร์ของซีมง เดอ ลา ลูแบร์ จดหมายเหตุเสด็จประพาสยุโรป ร.ศ.116 ของพระยาศรีสหเทพ (เส็ง วิริยศิริ) จดหมายเหตุความทรงจำของกรมหลวงนรินทรเทวี จดหมายเหตุจีนว่าด้วยกรุงสยาม เป็นต้น
จดหมายเหตุในอดีตพบว่ามีการบันทึก โดยการเขียน การพิมพ์ ลงบนวัสดุต่างๆตามยุคสมัย เช่น แผ่นหิน ใบลาน กระดาษ เป็นต้น
== อ้างอิง ==
เชิงอรรถ
บรรณานุกรม
พงศาวดาร

พงศาวดาร คือบันทึกเหตุการณ์เกี่ยวกับประเทศชาติหรือพระมหากษัตริย์ผู้เป็นประมุขของประเทศชาตินั้น ๆ
พงศาวดารในฐานะหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ปัจจุบันมีการถกเถียงกันเรื่องความน่าจะเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ว่า เป็นหลักฐานชั้นรองหรือหลักฐานชั้นต้น เพราะมีการเขียนพงศาวดารหลายฉบับในลักษณะที่คล้ายกันแต่แตกต่างกันในเนื้อหาและรายละเอียด ประกอบกับการใช้ศักราชในพงศาวดารไม่สอดคล้องกัน กล่าวคือ บ้างใช้มหาศักราช บ้างใช้จุลศักราช และพงศาวดารมีการเขียนขึ้นภายหลังเหตุการณ์ เช่น พระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์ ซึ่งเขียนขึ้นในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช แต่กล่าวถึงก่อนการสถาปนากรุงศรีอยุธยา เป็นต้น
==รายชื่อพระราชพงศาวดารไทย==
พระราชพงศาวดารกรุงเก่าฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์
พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับหอพระสมุดวชิรญาณ
พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)
พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพระจักรพรรดิพงศ์ (จาด)
พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียน
พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ภาษามคธ แล คำแปล
พระราชพงศาวดาร ฉบับหมอบรัดเล
พระราชพงศาวดารเหนือ ฉบับ พระวิเชียรปรีชา (น้อย)
พระราชพงศาวดารกรุงสยาม จากต้นฉบับของบริติชมิวเซียม กรุงลอนดอน
พระราชพงศาวดารฉบับพระราชหัตถเลขา
พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์รัชกาลที่ ๑ - ๔ ฉบับเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ (ขำ บุนนาค)
พงศาวดารโยนก ฉบับ พระยาประชากิจกรจักร(แช่ม บุนนาค)
== อ้างอิง ==
Ґ

Ge (Ґ, ґ) บางครั้งก็เรียกว่า Ghe หรือ Ge with upturn (ในรหัสยูนิโคดใช้ชื่อว่า CYRILLIC CAPITAL/SMALL LETTER GHE WITH UPTURN) เป็นอักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก ใช้แทนเสียง // คล้ายกับเสียง g ของคำว่า go ในภาษาอังกฤษ
ในภาษาเบลารุสและภาษายูเครนสมัยโบราณ บางครั้งมีการใช้อักษรละติน g และทวิอักษร КГ (kh) แทนเสียงของ g ในคำทับศัพท์จากภาษาละติน แต่ภายหลังการทำเช่นนี้รวมทั้งการใช้ทวิอักษร ได้เลือนหายไปจากอักขรวิธีของภาษาเบลารุส จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 19 การใช้อักษร Ґ ได้ถูกนำมาพิจารณาใหม่และเพิ่มเข้าไปในภาษายูเครนและภาษารูซิน
อักษร Ґ ของภาษายูเครนได้ถูกยกเลิกในการปฏิรูปอักขรวิธีของภาษารัสเซีย โดยสหภาพโซเวียต ใน พ.ศ. 2476 (ค.ศ. 1933) และถูกจัดให้เป็นอักษรเดียวกันกับ Г แต่อย่างไรก็ตาม อักษร Ґ ได้ถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งหนึ่งโดยชาวพื้นเมืองของประเทศยูเครน ใน พ.ศ. 2533 (ค.ศ. 1990) ภายหลังการปฏิรูปกลาสนอสต์
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 นักภาษาศาสตร์ชาวเบลารุสบางท่าน โดยเฉพาะ เอียน สตานเคียวิช (Yan Stankyevich) ได้มีการเสนอแนะว่าควรจะนำการอักษรนี้มาแทนเสียงของ g อีกครั้ง อย่างน้อยก็เพื่อทับศัพท์คำใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน แต่คนส่วนใหญ่ไม่ยอมรับแนวความคิดนี้ แม้กระทั่งตัวอักษร Ґ ก็ไม่เคยได้ปรากฏรวมอยู่ในลำดับอักษรของภาษาเบลารุสเลย เนื่องจากเห็นว่าอักษรตัวนี้ไม่ได้ใช้มานานมากแล้ว
== ตำแหน่งอักขระ ==
== อ้างอิง ==
Да рэформы беларускай азбукі. // Пасяджэньні Беларускае Акадэмічнае Конфэрэнцыі па рэформе правапісу і азбукі. - Мн.: [б. м.], [1927?].
Ян Станкевіч. Гук «ґ» у беларускай мове // Ян Станкевіч. Збор твораў у двух тамах. Т. 2. - Мн.: Энцыклапедыкс, 2002. ISBN 985-6599-46-6
อักษรซีริลลิก จากยูนิโค้ด
อักษรซีริลลิก
เบนโซอิลเพอร์ออกไซด์

{| align="right" border="1" cellspacing="0" cellpadding="3" style="margin: 0 0 0 0.5em; background: #FFFFFF; border-collapse: collapse; border-color: #C0C090;"
!  | 
|-
| align="center" colspan="2" | Benzoyl-peroxide.svg
|-
!  | ทั่วไป
|-
| ชื่อ
| Benzoyl peroxide
|-
| ชื่ออื่น
|
|-
|IUPAC name
|
|-
| สูตรโมเลกุล
| (C6H5CO)2O2 หรือ
C14H10O4
|-
| SMILES
| c1ccccc1C(=O)OOC(=O)c2ccccc2
|-
| ลักษณะปรากฏ
|
|-
| เลขทะเบียน CAS
|94-36-0
|-
| PubChem
|
|-
!  | Properties
|-
| ความหนาแน่น
| 1.334 g/cm3
|-
| shock sensitivity
|
|-
| friction sensitivity
|
|-
| explosive velocity
|  m/s
|-
| RE factor
| ?
|-
| จุดหลอมเหลว
| 103–5 °C
|-
| จุดเดือด
|
|-
|}
เบนโซอิลเพอร์ออกไซด์ (Benzoyl peroxide) เป็นสารเคมีที่อยู่ในกลุ่มเพอร์ออกไซด์ ประกอบไปด้วยเบนซิน 2 ตัวรวมด้วยเปอร์ออกไซด
ชื่อทางการค้าสำหรับเบนโซอิลเพอร์ออกไซด์เช่น เบนแซค เอซี (Benzac AC) Brevoxyl และ Penoxyl
เพอร์ออกไซด์
สารก่อมะเร็งกลุ่ม 3 โดย IARC
สารประกอบอะโรมาติก
Ѓ

Gje (Ѓ, ѓ) เป็นอักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก ใช้เฉพาะภาษามาซิโดเนียเพื่อออกเสียง  หรือ  คำต่างๆ ที่มีเสียงนี้มักจะมีรากศัพท์มาจากภาษาเซอร์เบียซึ่งเขียนแทนด้วยอักษร Dje (Ђ, ђ) ยกตัวอย่างคำว่า Раѓање ในภาษามาซิโดเนีย อ่านว่า Radjanje รัดยันเย แปลว่า การให้กำเนิด ซึ่งภาษาเซอร์เบียจะสะกดด้วยคำนี้ Рађање ซึ่งอ่านออกเสียงเดียวกัน
== ตำแหน่งอักขระ ==
== อ้างอิง ==
อักษรซีริลลิก จากยูนิโค้ด
อักษรซีริลลิก
การะเกด

การะเกด อาจหมายถึง
การะเกด (พืช) - ไม้ประดับยืนต้น ดอกมีกลิ่นหอม
ตำบลการะเกด อำเภอเชียรใหญ่ จังหวัดนครศรีธรรมราช
รางวัลช่อการะเกด - รางวัลที่มอบให้แก่นักเขียนเรื่องสั้น จัดโดยนิตยสารโลกหนังสือ
การะเกด (นักร้อง) - นักร้องเพลงลูกทุ่ง
Д

De (Д, д) เป็นอักษรตัวหนึ่งของอักษรซีริลลิก อักษรตัวนี้ใช้ออกเสียง // เหมือนเสียง d ในภาษาอังกฤษ หรือ ด ในภาษาไทย แต่เมื่อไปปรากฏเป็นตัวสุดท้ายของคำจะกลายเป็น // ที่ไม่ออกเสียง และกลายเป็น // เมื่ออยู่ก่อนหน้าเสียงสระเพดานแข็ง
อักษร Д มีพัฒนาการโดยตรงมาจากอักษรกรีก เดลตา ลักษณะแตกต่างที่เห็นได้ชัดจากเดลตาคืออักษรนี้มี "เท้า" อยู่ที่มุมด้านล่าง อย่างไรก็ตาม อักษรตัวนี้สามารถเขียนได้สองรูปแบบคือ ยอดด้านบนที่ตัดเป็นเหลี่ยม หรือยอดมุมแหลมเหมือนเดลตา สำหรับอักษร El (Л, л) ก็เขียนในลักษณะนี้เช่นกัน อักษรนี้มีชื่อเดิมว่า dobro และมีค่าของเลขซีริลลิกเท่ากับ 4
== แบบอักษรลายมือ ==
อักษรตัวใหญ่ Д เมื่อเขียนด้วยลายมือจะปรากฏคล้ายอักษรละติน D เพื่อให้เขียนได้เร็วขึ้น เนื่องจากลักษณะของตัวพิมพ์ไม่สะดวกสำหรับเขียน แต่อักษรตัวเล็ก д จะดูเหมือนอักษรละติน g มากกว่าที่จะเป็น d โดยเขียนหางต่อกับตัวอักษรถัดไป สำหรับการเขียนตัวเอนหรือเขียนติดกัน (cursive) อักษรตัวเล็กจะดูเหมือน d มากกว่า ดังนี้: Д, д
== ตำแหน่งอักขระ ==
== อ้างอิง ==
อักษรซีริลลิก จากยูนิโค้ด
อักษรซีริลลิก
จื๋อโนม

จื๋อโนม (chữ Nôm, 字喃/𡨸喃/𡦂喃) เป็นระบบอักษรที่ใช้เขียนภาษาเวียดนาม ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว จื๋อโนมประกอบด้วยอักษรจีน ("ฮั่นจื้อ" เรียกเป็นภาษาเวียดนามว่า "ฮ้านตึ" - Hán tự) และอักขระที่ประดิษฐ์ขึ้นตามแบบอักษรจีน ตัวอย่างที่เก่าที่สุดอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 มักนิยมใช้เฉพาะในหมู่ชนชั้นสูงของเวียดนาม โดยส่วนใหญ่ใช้บันทึกวรรณคดีเวียดนาม (งานเขียนที่เป็นทางการส่วนใหญ่จะใช้ภาษาจีนแบบแผน ไม่ใช่ภาษาเวียดนาม) ปัจจุบันถือว่าถูกแทนที่โดยสมบูรณ์ด้วยจื๋อโกว๊กหงือซึ่งดัดแปลงจากอักษรละติน
== ประวัติ ==
เวียดนามถูกจีนปกครองนานนับพันปีระหว่าง พ.ศ. 432–1481 เป็นผลให้ภาษาเขียนในทางราชการเป็นภาษาจีนโบราณที่รู้จักในชื่อ "จื๋อญอ" (chữ Nho; 字儒) ในภาษาเวียดนาม จื๋อญอยังใช้ต่อมาในเวียดนามร่วมกับจื๋อโนมและจนถึง พ.ศ. 2461
ในช่วงประมาณ พ.ศ. 1500 ชาวเวียดนามปรับปรุงอักษรจีนใช้เขียนภาษาของตน เรียกว่าจื๋อโนมหรืออักษรใต้ ตัวอย่างที่เก่าที่สุดของอักษรนี้คือจารึกโลหะที่เจดีย์บ๋าวอาน (Bảo An) ในจังหวัดหวิญฟุก อายุราว พ.ศ. 1752 ในช่วง พ.ศ. 1800 อักษรชุดนี้ได้เริ่มมีการนำมาใช้ทางวรรณคดี กวีและนักเขียนชาวเวียดนามที่มีชื่อเสียงหลายคนเขียนงานของตนโดยใช้จื๋อโนม เช่น เหงียน เทวียน (Nguyễn Thuyên), เหงียน สี โก๊ (Nguyễn Sĩ Cố; พ.ศ. 1900), เหงียน จ๋าย (Nguyễn Trãi; พ.ศ. 2000), โห่ กวี๊ ลี (Hồ Quý Ly; พ.ศ. 1900) ผู้แปลภาษาจีนเป็นภาษาเวียดนามและเขียนประกาศของทางราชการ

เมื่อมิชชันนารีชาวตะวันตกเข้ามาถึงเวียดนามเมื่อประมาณ พ.ศ. 2200 พวกเขาได้คิดค้นการเขียนภาษาเวียดนามด้วยอักษรละติน เรียกว่า "จื๋อโกว๊กหงือ" ใช้ในหนังสือสวดมนต์และหนังสือทางศาสนา ฯลฯ อักษรนี้มีผู้ประดิษฐ์หลายคน แต่ผู้ที่ได้รับการยกย่องมากที่สุดคือ อาแล็กซ็องดร์ เดอ รอด (Alexandre de Rhodes) มิชชันนารีคณะเยสุอิตชาวฝรั่งเศส และต่อมาเริ่มมีการสอนจื๋อโกว๊กหงือในโรงเรียนต่าง ๆ ตั้งแต่ราว พ.ศ. 2300 เป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายในอีก 200 ปีต่อมา ปัจจุบัน ภาษาเวียดนามเขียนด้วยจื๋อโกว๊กหงือเพียงอย่างเดียว ส่วนจื๋อโนมใช้ในทางวิชาการเท่านั้น
จื๋อโนมเป็นรูปแบบผสมของอักษรจีนมาตรฐานกับสัญลักษณ์ที่ใช้เฉพาะภาษาเวียดนาม (อักษรจีนหลายตัวที่ถูกดัดแปลงไม่มีความหมายในภาษาจีน) ในการนำอักษรจีนมาใช้ ผู้ประดิษฐ์จื๋อโนมยืมคำจีนมาเป็นจำนวนมากและปรับให้เป็นการออกเสียงของภาษาเวียดนาม ทำให้มี 2 คำสำหรับเรียกสิ่งเดียวกันคือ คำจีน-เวียดนาม กับ คำที่มีต้นกำเนิดในภาษาเวียดนาม สัญลักษณ์ใหม่จะรวมสัญลักษณ์ที่แสดงความหมายและแสดงการออกเสียงในภาษาเวียดนาม
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
จื๋อโนม 
จื๋อโนม
อักษรจีน
ระบบการเขียนภาษาเวียดนาม
อักษรญี่ปุ่น

ระบบการเขียนภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่ ใช้วิธีการผสมตัวหนังสือคำ คันจิ ซึ่งนำมาจากอักษรจีน และชุดตัวหนังสือพยางค์ คานะ ตัวคานะเองแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม: ฮิรางานะที่ใช้สำหรับคำและองค์ประกอบทางไวยากรณ์ของภาษาญี่ปุ่นดั้งเดิม และคาตากานะที่ใช้สำหรับคำและชื่อต่างชาติ, คำยืม, สัทพจน์, ชื่อวิทยาศาสตร์ และบางครั้งอาจรวมการเน้น ประโยคภาษาญี่ปุ่นเกือบทั้งหมดมีอักษรที่ผสมระหว่างคันจิและคานะ เนื่องจากการผสมผสานอักษรเหล่านี้ (นอกเหนือจากรายการอักษรคันจิจำนวนมาก) ทำให้ระบบการเขียนภาษาญี่ปุ่นจึงถือว่าเป็นหนึ่งในระบบที่ซับซ้อนที่สุดที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน
มีการใช้อักษรคันจิในชีวิตประจำวันถึงพันกว่าตัว ซึ่งส่วนใหญ่มีที่มาจากอักษรจีนตัวเต็ม ส่วนอักษรอีกกลุ่มที่ประดิษฐ์ในประเทศญี่ปุ่นมีชื่อเรียกว่า “วาเซคันจิ” (和製漢字|wasei kanji|label=none; หรือ “โคกูจิ” 国字|kokuji|label=none) แต่ละตัวอักษรมีความหมายที่แท้จริง (หรือช่วงของความหมาย) และส่วนใหญ่มีการออกเสียงมากกว่าหนึ่งรูปแบบ ซึ่งขึ้นอยู่กับบริบท โดยใน ค.ศ. 2010 นักเรียนชั้นประถมศึกษาและมัธยมศึกษาของญี่ปุ่นจำเป็นต้องเรียนรู้โจโยกันจิ 2,136 ตัว อักษรคันจิทั้งหมดมีมากกว่า 50,000 ตัว แม้ว่าเจ้าของภาษาที่รู้อักษรคันจิใกล้เคียงจำนวนนี้จะมีจำนวนน้อยก็ตาม
ข้อความที่ไม่มีอักษรคันจิเลยไม่ค่อยพบเห็นบ่อย โดยส่วนใหญ่จะปรากฏในหนังสือสำหรับเด็ก (เนื่องจากเด็กจะเรียนรู้อักษรตันจิเพียงไม่กี่ตัวในช่วงแรก) หรือเครื่องใช้ไฟฟ้าในยุคแรก เช่น คอมพิวเตอร์ โทรศัพท์ และวิดีโอเกม ซึ่งไม่สามารถแสดงหน่วยอักขระที่ซับซ้อนอย่างอักษรคันจิ เนื่องจากข้อจำกัดทั้งด้านกราฟิกและคอมพิวเตอร์
==การใช้อักษร==
==ประวัติ==
ก่อนพ.ศ. 900 ภาษาญี่ปุ่นไม่มีระบบการเขียนเป็นของตนเอง หลังจากนั้น เริ่มปรับปรุงอักษรจีนมาใช้ คาดว่าผ่านมาทางเกาหลี ครั้งแรกภาษาญี่ปุ่นเขียนด้วยอักษรจีนโบราณ หรือรูปแบบผสมระหว่างจีนกับญี่ปุ่น ตัวอย่างของรูปแบบผสมเช่นโกจิกิ (kojiki:บันทึกประวัติศาสตร์) เขียนเมื่อ พ.ศ. 1255 พวกเขาเริ่มใช้รูปแบบอักษรจีนเขียนภาษาญี่ปุ่น ในรูปอักษรพยางค์ใบไม้หมื่นใบ (man'yōgana)
เมื่อเวลาผ่านไป ระบบการเขียนเป็นแบบใช้อักษรจีนเขียนคำยืมจากภาษาจีน หรือคำให้ภาษาญี่ปุ่นที่มีความหมายใกล้เคียงกัน รูปแบบอักษรจีนยังใช้แทนการออกเสียงในการเขียนไวยากรณ์ และต่อมากลายเป็นอักษรแทนพยางค์ 2 ชนิดคือ ฮิระงะนะ และคะตะคะนะ วรรณคดีญี่ปุ่นปรากฏขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 1600 เช่น เรื่องเล่าแห่งเคนจิ โดย มูราซากิ ชิกิบุ
ภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่เขียนด้วยรูปแบบผสมของฮิระงะนะ คะตะคะนะร่วมกับคันจิ หนังสือสมัยใหม่จะรวมโรมาจิ (อักษรโรมัน) ซึ่งเป็นรูปแบบมาตรฐานสำหรับการเขียนภาษาญี่ปุ่นด้วยอักษรโรมัน คำที่ไม่ใช่ภาษาญี่ปุ่นเขียนด้วยอักษรของภาษานั้นหรือหรือสัญลักษณ์ที่เรียกคิโกะ (kigō)
==อ้างอิง==
==ข้อมูล==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
จุดกำเนิดอักษรญี่ปุ่น
The Modern Japanese Writing System: an excerpt from Literacy and Script Reform in Occupation Japan, by J. Marshall Unger.
The 20th Century Japanese Writing System: Reform and Change by Christopher Seeley
Japanese Hiragana Conversion API by NTT Resonant
Japanese Morphological Analysis API by NTT Resonant
ภาษาญี่ปุ่น
ญี่ปุ่น
จังหวัดลานช้าง

จังหวัดลานช้าง (บางทีก็เรียกว่า จังหวัดล้านช้าง) เป็น 1 ใน 4 จังหวัดที่ประเทศไทยได้ดินแดนคืนจากฝรั่งเศสในช่วง พ.ศ. 2484 โดยยกท้องที่ดินแดนลาวฝั่งขวาแม่น้ำโขงตรงข้ามกับเมืองหลวงพระบาง ขึ้นเป็นจังหวัด เดิมพื้นที่นี้ขึ้นอยู่กับมณฑลพายัพในสมัยรัชกาลที่ 5 และตกอยู่ภายใต้ความปกครองของฝรั่งเศสเมื่อปี พ.ศ. 2447 พร้อมกันกับเมืองจำปาศักดิ์  ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ไทยต้องส่งดินแดนนี้คืนให้แก่ฝรั่งเศส ซึ่งผู้ปกครองประเทศลาวในขณะนั้น ปัจจุบันพื้นที่ดังกล่าวนี้คือ แขวงไชยบุรี และเมืองจอมเพ็ด แขวงหลวงพระบาง ของประเทศลาว
กรมศิลปากรได้กำหนดให้จังหวัดลานช้างใช้ตราประจำจังหวัดเป็นรูปช้างหลายตัวยืนอยู่กลางลานกว้าง โดยคิดรูปตราจากความหมายของชื่อจังหวัดที่แปลว่า “ดินแดนที่มีช้างจำนวนมาก”
==การจัดการปกครอง==
จังหวัดลานช้าง ได้แบ่งการปกครองออกเป็น 6 อำเภอ ตามประกาศเรื่องตั้งอำเภอ ลงวันที่ 23 กรกฎาคม พุทธศักราช 2484 ดังนี้
อำเภอสมาบุรี ตามเขตอำเภอสมาบุรีเดิม (ปัจจุบันคือ เมืองไชยบุรี แขวงไชยบุรี  ประเทศลาว)
อำเภออดุลเดชจรัส ตามเขตอำเภอปากลายเดิม ตั้งตามนามของ พลตำรวจเอกหลวงอดุลเดชจรัส (บัตร พึ่งพระคุณ หรือ อดุล อดุลเดชจรัส) อธิบดีกรมตำรวจและผู้บังคับการตำรวจสนามในกรณีพิพาทอินโดจีน (ปัจจุบันคือเมืองปากลาย แขวงไชยบุรี ประเทศลาว)
อำเภอแก่นท้าว ตามเขตอำเภอแก่นท้าวเดิม (ปัจจุบันคือ เมืองแก่นท้าว แขวงไชยบุรี ประเทศลาว)
อำเภอเชียงฮ่อน ตามเขตอำเภอเชียงฮ่อนเดิม (ปัจจุบันคือ เมืองเซียงฮ่อน แขวงไชยบุรี ประเทศลาว)
อำเภอหาญสงคราม ตามเขตอำเภอหงษาเดิม ตั้งตามนามของ พันเอก หลวงหาญสงคราม (พิชัย   หาญสงคราม) ผู้บัญชาการกองพลพายัพในกรณีพิพาทอินโดจีน  (ปัจจุบันคือ เมืองหงษา แขวงไชยบุรี ประเทศลาว)
อำเภอเชียงแมน แยกจากอำเภอสมาบุรี เมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2486 (ปัจจุบันคือ เมืองจอมเพชร แขวงหลวงพระบาง ประเทศลาว)
เขตการปกครองที่ได้จัดไว้นี้ได้ใช้เรื่อยมาจนถึง พ.ศ. 2489 โดยไม่มีการปรับปรุงเพิ่มเติมแต่อย่างใด ในระหว่างที่จังหวัดนี้อยู่ในการปกครองของประเทศไทย ได้มีการจัดการเลือกตั้งขึ้น เมื่อ 6 มกราคม พ.ศ. 2489 นายสังคม ริมทองได้เป็นส.ส. ของจังหวัดลานช้าง ก่อนจะคืนดินแดนดังกล่าวให้ฝรั่งเศส
== ระเบียงภาพ ==
ไฟล์:Phap Mueang Thai (1943, p 106).jpg|อาคารแห่งหนึ่งในอำเภออดุลยเดชจรัส พ.ศ. 2486
ไฟล์:Phap Mueang Thai (1943, p 104).jpg|ถนนเส้นหนึ่งในอำเภออดุลยเดชจรัส พ.ศ. 2486
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลานช้าง
 
จังหวัดของประเทศไทยในอดีต
การยึดครองทางทหารของไทย
ประเทศไทยในสงครามโลกครั้งที่สอง
ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2484
สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2489
Ђ

Dje (Ђ, ђ) เป็นอักษรตัวหนึ่งของอักษรซีริลลิก มีใช้เฉพาะภาษาเซอร์เบียเป็นตัวอักษรลำดับที่ 6 อักษรนี้ใช้แทนเสียง  ซึ่งดัดแปลงมาจาก Tshe (Ћ, ћ) โดย วุก สเตฟาโนวิจ คารัดซิจ (Vuk Stefanović Karadžić) เพื่อใช้แปลงศัพท์ที่สะกดด้วยอักษร Gje (Ѓ, ѓ) ของภาษามาซิโดเนีย
สำหรับชื่อ Dje เป็นเพียงชื่อที่ตั้งขึ้นชั่วคราว เนื่องจากอักษรของภาษาเซอร์เบียไม่มีชื่อเรียกอยู่แล้ว เมื่อต้องการสะกดทีละตัว อักษรนี้จึงจะอ่านว่า 
Dje สามารถถ่ายอักษรให้คล้ายอักษรละตินได้เป็น Đ, đ หรือบ่อยครั้งก็แปลงเป็น dj ซึ่งมีผู้เชี่ยวชาญกล่าวว่ามันไม่ค่อยจะถูกต้องนัก
== ตำแหน่งอักขระ ==
== อ้างอิง ==
อักษรซีริลลิก จากยูนิโค้ด
อักษรซีริลลิก
ป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ

ป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ (Thamkrasae Railway Station) เดิมใช้ชื่อ"สะพานถ้ำกระแซ" อยู่ในเส้นทางรถไฟสายใต้ (ช่วงสถานีรถไฟชุมทางหนองปลาดุก - สถานีรถไฟน้ำตก) หรือทางรถไฟสายตะวันตก ป้ายหยุดรถไฟตั้งอยู่บริเวณสะพานถ้ำกระแซ ซึ่งเป็นสะพานไม้เลียบหน้าผาที่มีความยาวกว่า 450 เมตร เปิดใช้งานเพื่อเป็นสถานที่ท่องเที่ยว โดยปัจจุบันที่นี่เป็นจุดหนึ่ง ที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญในเส้นทางสายนี้ (ทางรถไฟสายมรณะ)
== ประวัติ ==
ป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ เป็นป้ายหยุดรถไฟสร้างขึ้นมาหลังการเปิดเดินรถไฟช่วงที่ 2( สถานีรถไฟกาญจนบุรี - สถานีรถไฟวังโพ) ของการฟื้นฟูเส้นทางรถไฟสายน้ำตก(หนองปลาดุก-น้ำตก) ระหว่าง ระยะทาง 61 กิโลเมตร โดยเปิดใช้งานครั้งแรกเมื่อ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 สำหรับการเปิดเป็นแหล่งท่องเที่ยว พร้อมกับป้ายหยุดรถวิทยาลัยเกษตร ป้ายหยุดรถบ้านโป่งเสี้ยว และป้ายหยุดรถเกาะมหามงคล
จากป้ายสถานีรถไฟ เดิมป้ายหยุดรถไฟนี้ใช้ชื่อว่า"สะพานถ้ำกระแซ" โดยปัจจุบันเหลือแค่"ถ้ำกระแซ" จากหลักฐานของป้ายป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ(เดิม) ฝั่งกาญจนบุรี ทีภาษาอังกฤษเขียนว่า "Thamkrasae Bridge" ที่แปลว่าสะพานถ้ำกระแซ
== ตำแหน่งที่ตั้ง ==
== ตารางเดินรถ ==
ข้อมูลเมื่อ 15 พฤษภาคม 2563
เนื่องจากป้ายหยุดรถทั้ง 2 ยังมีการใช้งานอยู่ ตารางเวลาเดินรถป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซนี้อาจเกิดความสับสน จึงมีการอ้างอิงตามตำแหน่งของป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ(ใหม่) ฝั่งสถานีรถไฟน้ำตกเป็นหลัก
=== เที่ยวไป ===
มีจำนวน 5 ขบวน หยุดสถานี 4 ขบวน
=== เที่ยวกลับ ===
มีจำนวน 4 ขบวน หยุดสถานี 3 ขบวน
== แหล่งท่องเที่ยว ==
=== สะพานถ้ำกระแซ ===
เป็นสะพานทางรถไฟสร้างด้วยไม้ ถูกสร้างในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 โดนเชลยศึกฝ่ายสัมพันธมิตร ซึ่งบริเวณนี้เป็นจุดที่สร้างทางรถไฟยากที่สุด เนื่องจากเส้นทางโค้งเลียบเขาลัดเลาะหน้าผาสูงชัน ขนานไปกับลำน้ำแควน้อยที่ต้องใช้เวลาสร้างด้วยความรวดเร็ว เพราะต้องใช้เส้นทางขนยุทโธปกรณ์ เสบียง และกำลังพลทหาร ไปเสริมกำลังฝั่งประเมศพม่าให้เสร็จโดยไว จึงทำให้จุดนี้เชลยศึกเสียชีวิตมากที่สุดของการสร้างทางรถไฟสายนี้ ประมาณ 1,000 กว่าคน เป็นสะพานข้ามเหวลึกที่ยาวที่สุดของสายนี้ ตัวสะพานใช้ไม้ในการก่อสร้าง
ปัจจุบันเป็นจุดท่องเที่ยวอันโด่งดังทั่วโลก ที่ชาวต่างชาติและคนไทยให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก ที่รู้จักกันในนาม สะพานรถไฟมรณะ
=== ถ้ำกระแซ ===
ตั้งอยู่ติดกับเส้นทางรถไฟสายมรณะอันเป็นหนึ่งในประวัติศาสตร์สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2  และถ้ำนี้เป็นถ้ำที่เคยเป็นที่พักของเชลยศึกเมื่อครั้งสร้างเส้นทางรถไฟสายมรณะจากไทยไปพม่า ภายในถ้ำโปร่ง และมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ประดิษฐานอยู่ มองจากปากถ้ำมาที่บริเวณทางรถไฟจะเห็นทิวทัศน์ที่งดงามและมองเห็นแม่น้ำแควน้อยอยู่เบื้องล่าง
== คลังภาพ ==
ไฟล์:Rail ThamKraZae.jpg|ลูกระเบิด สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 จัดแสดงกลางแจ้ง ด้านหลังชานชาลาสถานีใหม่
ไฟล์:Rail ThamKrasae SaiyokPark.jpg|ป้ายหยุดรถถ้ำกระแซ ส่วนที่ 1 (สวนไทรโยค)
ไฟล์:Rail ThamKraSae plaza.jpg|ป้ายหยุดรถถ้ำกระแซ ส่วนที่ 2 (ตัวสถานีใหม่)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
http://www.railway.co.th/ticket/south.asp 
https://web.archive.org/web/20150402120702/http://www.geocities.com/railsthai/south.htm
ทางรถไฟสายมรณะ
สถานีรถไฟในอำเภอไทรโยค
ทรงกลด บางยี่ขัน

ทรงกลด บางยี่ขัน อดีตบรรณาธิการนิตยสาร a day ปัจจุบันเป็นบรรณาธิการบริหารและผู้ก่อตั้งนิตยสารออนไลน์ชื่อ The Cloud และอีกบทบาทหนึ่งคือการเป็นเจ้าของพ็อกเก็ตบุ๊ก ซึ่งมีกลิ่นอายของความอุ่น เหงา และโรแมนติก ถึง 4 เล่ม
ทรงกลดเริ่นต้นในถนนนักเขียนจากการชักชวนของ อธิคม คุณาวุฒิ บรรณาธิการ Section เสาร์สวัสดี หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ (ในสมัยนั้น) ซึ่งเห็นฝีมือจากสารคดีท่องเที่ยวเรื่อง "โปรดอ่านใต้แสงเทียน เพราะผมเขียนใต้แสงดาว" ที่ทรงกลดส่งมาให้พิจารณา และหลังจากนั้นก็ถูก วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์ ทาบทามให้มาทำงานที่นิตยสาร a day
ตลอด 2 ปีกว่าที่เขียนความเรียงใน เสาร์สวัสดี นั้นก็ถูกคัดเลือก มาถึง 40 เรื่อง เพื่อนำไปรวมเล่มในพ็อกเก็ตบุ๊กชื่อ "นายเท้าซ้าย เด็กชายเท้าขวา" ที่หน้าปกหนังสือโปรยไว้ว่า หวานแบบเหงาๆ เศร้าแบบอุ่นๆ แล้วความช่างคิดของทรงกลดนั้นยังส่งผ่านมายังชื่อตอนของแต่ละความเรียง อย่างคมคาย เช่น โทรศัพท์ร้อยปี ไปรษณีย์ร้อยชาติ, ไม่มีสัญญาณตอบรัก, ทะเลของคนว่ายน้ำไม่เป็น, ฝันตกไม่ทั่วฟ้า ฯลฯ
ปีต่อมา ความเรียงเหงาๆ เศร้าแบบอุ่นๆ ระลอก 2 ของทรงกลดก็ถูกส่งตามมาในชื่อ "นั่งฝังตะวันตื่น ยืนฝังตะวันตก" ซึ่งคราวนี้ถูกรวบรวมมาจากนิตยสาร a day weekly ซึ่ง "นั่งฝังตะวันตื่น ยืนฝังตะวันตก" นี้เหมือนเป็นตอกย้ำและแสดงตัวตนที่ชัดเจนของ ทรงกลด มากยิ่งขึ้นที่อยู่ในรูปแบบของภาษาที่เล่นที่จริงไม่เคร่งครัด แต่ถ้าอ่านดูก็จะรู้ว่าผ่านการคิดอย่างหนักหน่วงมาแล้ว ซึ่งแสดงถึงความช่างสังเกต ความละเอียดและละเมียดในการคิดค้นประเด็น และขยันหาข้อมูลมาสนับสนุนในงานเขียนของตัวเอง (อธิคม คุณาวุฒิ)
"สองเงาในเกาหลี" ผลงานพ็อกเก็ตบุ๊กที่โปรยปกบอกไว้ว่า เป็นบันทึกการเดินทางของชายหญิงแปลกหน้าที่บังเอิญมาร่วมทางด้วยกันในแดนโสม เป็นการฉีกแนวความเรียงแบบเดิมของทรงกลด ซึ่งคราวนี้มาในรูปแบบกึ่งนิยาย กึ่งบันทึก แต่ยังคงชั้นเชิงในด้านภาษาที่ปะปนระหว่างความขี้เล่นแต่จริงจังของคนเขียนเอาไว้อย่างเต็มเปี่ยม ทั้งยังมีความโรแมนติกที่ทรงกลดได้แสดงออกมาให้เห็นในรูปแบบความเรียงอุ่นๆ ชุดนี้ด้วย
"ดาวหางเหนือทางรถไฟ" บันทึกการเดินทางเล่มโตล่าสุดจากทรงกลด ถูกกลั่นกรองขึ้นมาจากความทรงจำเกี่ยวกับการท่องเที่ยวในรูปแบบที่เคยหมายมาดไว้ แต่กลับต้องพบเจอกับเรื่องราวไม่คาดฝันตลอดการเดินทาง
บุคคลจากคณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
บรรณาธิการนิตยสาร
นักเขียนชาวไทย
บิณฑบาตเรือ

บิณฑบาตเรือ หรือ การบิณฑบาตทางน้ำ หรืออีกชื่อหนึ่งว่า นาวาภิกขาจาร เป็นบิณฑบาตชนิดหนึ่งซึ่งเป็นขนบของคนไทยภาคกลางตอนล่างในพื้นที่ชุ่มน้ำชุมชนที่ตั้งถิ่นฐานริมน้ำ โดยเป็นส่วนสำคัญในชีวิตประจำวันทั้งทางกายภาพและจิตวิญญาณของผู้คนในภูมิทัศน์วัฒนธรรมไทย
== ดูเพิ่ม ==
บิณฑบาต
การตักบาตร
พิธีกรรมในศาสนาพุทธ
Е

Ye หรือ E (Е, е) เป็นอักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก มีรูปร่างลักษณะเหมือนอักษรละติน E มีพัฒนาการมาจากอักษรกรีก เอปไซลอน ชื่อเดิมของตัวอักษรนี้คือ estǐ และมีค่าของเลขซีริลลิกเท่ากับ 5
ในภาษาบัลแกเรีย ภาษามาซิโดเนีย ภาษาเซอร์เบีย และภาษายูเครน จะเรียกอักษรนี้ว่า "E" และใช้แทนเสียง // หรือ // (เอ หรือ แอ)
ส่วนภาษาเบลารุสและภาษารัสเซีย จะเรียกตัวอักษรนี้ว่า "Ye" และใช้แทนเสียงสระที่เลื่อนขึ้นไปทางเพดานแข็ง โดยอ่านเป็น /, / หรือ /, / (เย หรือ แย) ให้ควบเสียงเข้ากับพยัญชนะที่อยู่ข้างหน้า แต่เสียงที่เปล่งออกมานั้นไม่ค่อยมีความแตกต่างจาก "E" มากนัก
สำหรับภาษายูเครน เมื่อต้องการอ่านเสียงให้เป็น "Ye" จะเปลี่ยนไปใช้ Є แทน
== การเปรียบเทียบอักษร ==
== ตำแหน่งอักขระ ==
== อ้างอิง ==
อักษรซีริลลิก จากยูนิโค้ด
อักษรซีริลลิก
ผู้สำเร็จราชการแทนเจ้าหลวงเสือตือฟ้า

== แผ่นดินว่างกษัตริย์ ==
ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของสุทุฟ้า ก็ไม่มีผู้ใดที่เหมาะที่จะครองราชบัลลังก์ บ้านเมืองจึงตกอยู่ในการดูแลของ บุรฮา โกฮาอิน และบาร์ โกฮาอิน เป็นผู้สำเร็จราชการแทนสุทุฟ้า เป็นเวลานานถึง ๔ ปี
== พระบรมวงศานุวงศ์ที่ยังมีพระชนมชีพในช่วงนั้น ==
พระอนุชาของสุทุฟ้า :
* ท้าวขำติ
* เจ้าพูลาย?(ต่างชนนี)
== อ้างอิง ==
งานค้นคว้าเรื่องชนชาติไทย ของ พลตรี หลวงวิจิตรวาทการ
== ดูเพิ่ม ==
ราชวงศ์อาหม
อาณาจักรอาหม