pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ประติมานวิทยา

ประติมานวิทยา (Iconography) เป็นสาขาหนึ่งของประวัติศาสตร์ศิลป์ที่เป็นการศึกษาประวัติ, คำบรรยาย และ การตีความหมายของเนื้อหาของภาพ คำว่า “Iconography” แปลตรงตัวว่า “การเขียนรูปลักษณ์” (image writing) ที่มีรากมาจากภาษากรีกโบราณ “εἰκών” ที่แปลว่า  “รูปลักษณ์” และคำว่า “γράφειν” ที่แปลว่า “เขียน” ความหมายรองลงมาคืองานประติมา (Icon) ในไบแซนไทน์และออร์โธด็อกซ์ของประเพณีนิยมคริสเตียน  ในด้านประวัติศาสตร์ศิลป์ประติมานวิทยาก็ยังอาจจะหมายถึงกรรมวิธีการแสดงหัวเรื่องในรูปแบบของการใช้รูปสัญลักษณ์ต่างๆ ในเนื้อหาของภาพที่ออกมาให้ผู้ชมได้เห็น นอกจากนั้นประติมานวิทยาก็ยังใช้ในด้านสาขาวิชาอื่นนอกไปจากประวัติศาสตร์ศิลป์เช่นในวิชาสัญญาณศาสตร์ และ media studies, และในการใช้โดยทั่วไปที่หมายถึงลักษณะรูปลักษณ์ที่ใช้กันเป็นสามัญของหัวเรื่องหรือความหมายในทำนองเดียวกัน
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
ประติมา
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
What iconographers do - case study 
Iconography of Deities and Demons in the Ancient Near East (Project of the Swiss National Science Foundation at the Universities of Zurich and Fribourg 
Web site for European Sacred Mountains, Calvaries and Devotional Complexes
Christian Iconography
*
ประวัติศาสตร์ศิลปะ
สาขาวิชา
นกกระจอกใหญ่

นกกระจอกใหญ่ (House Sparrow) เป็นนกจับคอนในวงศ์นกกระจอก มีชื่อต่างกันไปตามแต่ละท้องถิ่น เช่น English Sparrow, Indian Sparrow, และ Spatzie หรือ Spotsie ถิ่นอาศัยตามธรรมชาติส่วนใหญ่อยู่ในแถบยุโรปบริเวณเมดิเตอร์เรเนียนและในเอเชียบางส่วน มีการนำนกเข้าสู่พื้นที่ในหลายๆส่วนบนโลกทั้งแบบตั้งใจหรือเป็นอุบัติเหตุ ทำให้นกกระจอกใหญ่มีการกระจายพันธุ์เกือบทั่วโลก มันสามารถปรับตัวเข้ากับถิ่นอาศัยของมนุษย์ได้ง่าย นกกระจอกใหญ่เป็นนกขนาดเล็กตัวอ้วนกลม มีสีขนน้ำตาลถึงเทา
== ลักษณะ ==
นกกระจอกใหญ่เป็นนกอ้วนกลม ปกติมีความยาวจากปลายปากจรดปลายหางประมาณ 16&nbsp;ซม. หรืออยู่ในช่วง 14-18 ซม. มีหัวกลมใหญ่ หางสั้น ปากหนา มีน้ำหนัก 24-39.5 กรัม ขึ้นอยู่กับเพศ ซึ่งโดยปกติเพศเมียมีขนาดเล็กกว่าเพศผู้ นกวัยอ่อนจะมีขนาดเล็กกว่า เพศผู้จะตัวใหญ่ขึ้นในฤดูหนาว เพศเมียจะตัวใหญ่ขึ้นในฤดูผสมพันธุ์ ขึ้นอยู่กับชนิดย่อย และสิ่งแวดล้อม
นกเพศผู้มีขนคลุมหลังไหล่สีน้ำตาลมีลายดำ ส่วนหลังตอนล่าง ตะโพกและหางสีน้ำตาลแกมเทา กระหม่อมสีเทาค่อนข้างเข้ม ขณะที่แก้มและขนคลุมลำตัวด้านล่างเป็นสีเทาอ่อนกว่า บริเวณระหว่างปากจนถึงตา ตา คอและขนคลุมอกส่วนบนสีดำ ในช่วงฤดูผสมพันธุ์ปากจะเป็นสีดำ แต่นอกฤดูผสมพันธุ์จะเป็นสีเนื้อๆและขนอกส่วนบนที่เป็นสีดำสนิทจะจางลง นกเพศเมียมีขนคลุมลำตัวโดยทั่วไปเป็นสีน้ำตาลอ่อน มีคิ้วสีเนื้อ ปากสีเนื้อ คล้ายนกกระจอกตาลเพศเมีย แต่มีลายขีดสีน้ำตาลจางๆที่หลัง
== การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย ==
นกชนิดนี้มีแหล่งกำเนิดในตะวันออกกลางและกระจายออกไปพร้อมๆกับการเกษตรไปยังส่วนใหญ่ของยูเรเชีย และบางส่วนของอาฟริกาเหนือ ตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 นกก็กระจายตัวอยู่เกือบทั่วโลก ส่วนใหญ่เกิดจากการที่มนุษย์นำเข้าไปอย่างตั้งใจ และยังมีจากการเดินทางของนกเองตามธรรมชาติ นกกระจอกใหญ่ถูกนำเข้าไปยังทวีปอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง อเมริกาใต้ อาฟริกาใต้ บางส่วนของอาฟริกาตะวันตก ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และเกาะต่างๆทั่วโลก จัดเป็นนกในธรรมชาติที่มีการกระจายพันธุ์กว้างขวางมากที่สุดในโลก ในบางที่นกชนิดนี้กลายเป็นสัตว์รบกวน และไปรุกรานนกเจ้าถิ่นจนแทบสูญพันธุ์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
House Sparrow at All About Birds
House Sparrow at ARKive 
House Sparrow at Royal Society for the Protection of Birds
House Sparrow at the Internet Bird Collection
Guide to House Sparrow ageing and sexing 
Indian Sparrow  and House Sparrow  at Birds of Kazakhstan
ใหญ่
นกที่พบในประเทศไทย
Sparrow#The House Sparrow
นกในประเทศออสเตรเลีย
พระวรสารเซนต์เอมเมอแรม

พระวรสารเซนต์เอมเมอแรม (Codex Aureus of St. Emmeram - หอสมุดแห่งชาติแห่งบาวาเรีย, มิวนิก, Clm 14000) เป็นหนังสือพระวรสารวิจิตรที่เขียนขึ้นเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 9 ที่มีขนาด 420 x 330 มิลิเมตร และมี 126 โฟลิโอ  หน้าปกตกแต่งอย่างวิจิตรด้วยทองและหินมีค่า
“พระวรสารเซนต์เอมเมอแรม” สร้างขึ้นสำหรับสมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 870 ในสถานศึกษาของราชสำนัก และมอบให้แก่อาร์นุล์ฟแห่งคารินเธียผูอุทิศให้แก่แอบบีเซนต์เอมเมอแรม
กลางหน้าปกเป็นภาพพระเยซูผู้ทรงเดชานุภาพนั่งบนลูกโลกและถือหนังสือที่มีคำจารึกว่า
== อ้างอิง ==
Walther, Ingo F. and Norbert Wolf. Codices Illustres: The world's most famous illuminated manuscripts, 400 to 1600. Köln, TASCHEN, 2005.
== ดูเพิ่ม ==
พระวรสาร
หนังสือพระวรสาร
หนังสือวิจิตร
ซเซนต์เอมเมอแรม
วรรณกรรมศาสนาคริสต์
วรรณกรรมสมัยกลาง
เอกสารตัวเขียนสีวิจิตร
วรรณกรรมภาษาละติน
หนังสือจากคริสต์ศตวรรษที่ 9
ทองคำเปลว

ทองคำเปลว (Gold leaf) คือทองที่ได้รับการตีแผ่จนเป็นแผ่นที่บางมาก ทองคำเปลวมักจะใช้สำหรับการปิดทอง (gilding) หรือปิดบนองค์พระพุทธรูปหรือสิ่งสักการะ ทองคำเปลวทำจากทอง โดยมีสีต่างๆ เกิดขึ้นตามองค์ประกอบของโลหะชนิดอื่นๆ ที่ผสมในกระบวนการผลิตทองคำเปลว มีตั้งแต่ 96.5%, 99% ไปจนถึง 99.99%
ในปัจจุบันมีการนำทองคำวิทยาศาสตร์ขึ้นมาใช้งานแทนทองคำเปลวที่ทำจากทองคำแท้เนื่องจากมีต้นทุนที่ถูกกว่า โดยจะสังเกตความแตกต่างได้ง่ายเมื่อใช้นิ้วมือขยี้ หากทองคำเปลวไม่ติดนิ้วมือและเป็นรอยขาด ลักษณะเป็นแผ่นบางๆแตกเป็นชิ้นๆ แสดงว่าเป็นทองคำวิทยาศาสตร์ และถ้าหากใช้นิ้วมือขยี้ทองคำเปลวแล้วติดมือแสดงว่าเป็นทองคำแท้ ข้อสังเกตอีกหนึ่งประการทองคำเปลวที่ผลิตจากทองคำแท้จะมีสีที่แวววาวกว่าทองคำเปลววิทยาศาสตร์
อย่างไรก็ตามทองคำเปลวได้ถูกนำมาใช้ในด้านต่างๆ เช่น ใช้ในทางการแพทย์ ด้านความสวยความงาม และถูกนำมาใช้ในการประกอบอาหาร เป็นต้น
== ดูเพิ่ม  ==
ทองคำ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ทองคำ
วัสดุสำหรับงานศิลปะ
ส่วนประกอบของอาหาร
วัดโนนสูงวนาราม

วัดโนนสูงวนาราม เป็นวัดราษฎร์ ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 1 หมู่ 9 ตำบลโนนสูง อำเภอขุนหาญ จังหวัดศรีสะเกษ มีเนื้อที่ทั้งหมด 20 ไร่ 2 งาน ด้านตะวันตกติดกับโรงเรียนบ้านโนนสูง ด้านตะวันออกติดกับอ่างเก็บน้ำหนองสิ ด้านทิศเหนือติดกับหมู่บ้านโนนสูง ด้านทิศใต้เป็นทุ่งนาของชาวบ้าน เจ้าอาวาสคือ พระครูสีลธรรมโสภณ
วัดโนนสูงวนารามตั้งวัดเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2509 จากนั้นนายโสภันท์ โคทนา ได้ขออนุญาตสร้างวัด และสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติได้ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563
วัดโนนสูงวนารามมีสิ่งก่อสร้างทั้งหมด 29 หลัง มีอุโบสถ ที่มีสถาปัตยกรรมจากประเทศอินเดีย
== กิจกรรมในวัด ==
งานบรรพชาอุปสมบทภิกษุสามเณรและบวชศีลจาริณีภาคฤดูร้อน ซึ่งในแต่และปีมีผู้สนใจเข้ามาบวชไม่ต่ำกว่า 100 รูป เป็นโครงการต่อเนื่องจัดมา 30 กว่าปีแล้วและจัดต่อเนื่องต่อไป
กิจกรรม อบรมคุณธรรมจริยธรรม (ค่ายธรรมะ 2 คืน 3 วัน)
กิจกรรมบรรพชาอุปสมบทภิกษุสามเณรภาคฤดูฝน อุปสมบทเข้าพรรษา
กิจกรรมอื่นๆในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา
กิจกรรมปฏิบัติธรรมทำวัตรสวดมนต์เย็น ประจำทุกวันอาทิตย์
==อ้างอิง==
โนนสูงวนาราม
ธงชัย

ธงชัย โดยศัพท์มีความหมายว่า "ธงอันเป็นเครื่องหมายแห่งชัยชนะ" อาจหมายถึง
== วัตถุ ==
ธงชัยเฉลิมพล (ในเอกสารบางแห่งเขียน "ธงไชยเฉลิมพล") - ธงประจำกองทหารของไทยซึ่งได้รับพระราชทานจากพระมหากษัตริย์ มีลักษณะแตกต่างกันตามแต่ละเหล่าทัพ
ธงชัยประจำหน่วยตำรวจ - ธงประจำหน่วยตำรวจของไทยซึ่งได้รับพระราชทานจากพระมหากษัตริย์ มีศักดิ์ศรีและฐานะเท่าเทียมกับธงชัยเฉลิมพลของทหาร
ธงชัยราชกระบี่ยุทธ ธงชัยพระครุฑพ่าห์ - ธงชัยอันเป็นเครื่องประกอบพระราชอิสริยยศของพระมหากษัตริย์ตามโบราณราชประเพณีของไทย สำหรับเชิญนำหน้ากระบวนเสด็จพระราชดำเนินทางสถลมารค
== ชื่อบุคคล ==
ธงชัย เป็นชื่อบุคคลไทยหลายคน
ธงชัย ประสงค์สันติ - นักร้อง นักแสดง พิธีกร ผู้กำกับ
ธงชัย ใจดี - นักกอล์ฟ
ธงชัย เล็กกัมพล - นักแต่งเพลงลูกทุ่ง
ธงชัย สุขโกกี -  ผู้ฝึกสอนฟุตบอลและอดีตนักฟุตบอล
ธงชัย วินิจจะกูล - นักวิชาการด้านประวัติศาสตร์ไทยแห่งมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน สหรัฐอเมริกา อดีตนักศึกษาในเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519
ธงชัย ชิวปรีชา - ผู้เชี่ยวชาญด้านการศึกษาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี อดีตผู้อำนวยการโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ และ สสวท
ธงชัย สุขโข (พระพรหมสิทธิ) - อดีตเจ้าอาวาสวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร
== ดูเพิ่ม ==
ธงไชย แมคอินไตย์ - นักร้อง นักแสดง (มักสะกดผิดเป็น ธงชัย)
ธงไชย รัฐไชย - ผู้ฝึกสอนฟุตบอลและอดีตนักฟุตบอล (ชื่อเดิม ธงชัย รัตนไชย)
ชื่อบุคคลไทย
นกออก

นกออก หรือ อินทรีทะเลท้องขาว (White-bellied Sea-eagle, White-bellied Fish-eagle, White-breasted Sea Eagle; ชื่อวิทยาศาสตร์: Haliaeetus leucogaster) เป็นนกขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งจำพวกเหยี่ยวและอินทรี
== ลักษณะ ==
ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะคล้ายคลึงกัน ตัวที่โตเต็มวัยแล้ว บริเวณหัว อก และลำตัวด้านล่างมีสีขาว ด้านบนมีสีน้ำตาลเทา หางและปีกเป็นสีเทาเข้ม ปลายหางมีสีขาว นกขนาดเล็กมีสีน้ำตาลทั้งตัว เมื่อมีอายุได้ราว 3 ปีจึงมีลักษณะดังกล่าว ขณะบินเห็นปีกค่อนข้างหักเป็นมุมเหนือลำตัว หางสีน้ำตาล ปลายหางสีขาวเป็นหางพลั่วชัดเจน
จัดเป็นนกขนาดใหญ่ เพราะมีขนาดความยาวลำตัวสูงสุดถึง 66 - 69 เซนติเมตร
== พฤติกรรมและการสืบพันธุ์ ==
นกออกมักอยู่โดดเดี่ยวหรือเป็นคู่ ชอบอยู่ตามชายฝั่งทะเล, ทะเลสาบหรือแม่น้ำขนาดใหญ่ ชอบหากินบริเวณใกล้เคียงกับที่ทำรังอยู่ และมักใช้รังเป็นที่สะสมอาหารด้วย ชอบทำรังใกล้ที่อยู่ของมนุษย์ ชอบส่งเสียงร้องในเวลาเช้าและเย็น หาอาหารหลักในน้ำ ได้แก่ ปลาและงูทะเล ด้วยการเกาะกิ่งไม้หรือร่อนกลางอากาศ คอยจ้องหาเหยื่อในน้ำ เมื่อพบจะบินลงโฉบด้วยกรงเล็บ จากนั้นจึงนำไปฉีกกินบนกิ่งไม้หรือรังที่พัก
เริ่มผสมพันธุ์ในช่วงฤดูหนาว ถึงฤดูร้อน ทำรังอยู่บนต้นไม้บนหน้าผาริมชายทะเลหรือใกล้แหล่งน้ำที่ใช้หากิน รังของนกออกเป็นแบบง่าย ๆ โดยนำกิ่งไม้มาซ้อนกัน มีขนาดใหญ่ มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 1.25 - 1.50 เมตร ลึก 50 - 70 เซนติเมตร ไข่มีสีขาว วางไข่ ครั้งละ 2 ฟอง ทั้งตัวผู้และตัวเมียต่างก็ช่วยกันฟักไข่ และเลี้ยงลูกอ่อน
== การกระจายพันธุ์และสถานภาพ ==
พบในทวีปยุโรป, ออสเตรเลีย และทวีปเอเชีย สำหรับประเทศไทยพบอยู่ในจังหวัดที่อยู่บนชายฝั่งทะเลภาคตะวันออกและภาคใต้
นกออกถือเป็นนกประจำถิ่นในประเทศไทย แต่ปริมาณในธรรมชาติพบไม่มากนัก จึงเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 
== อ้างอิง ==
== ข้อมูลทั่วไป ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
อินทรีทะเล
นกที่พบในประเทศไทย
สัตว์ป่าคุ้มครอง
นกในประเทศอินเดีย
พานาโซนิค

พานาโซนิค คอร์ปอเรชั่น  เป็นบริษัทผู้ผลิตสินค้าเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น เดิมมีชื่อว่า มัทสุชิตะ อีเล็กทริค อินดัสเตรียล  ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1918 โดยนายโคโนซุเกะ มัตสึชิตะ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองคาโดมะ จังหวัดโอซากะ เป็นเจ้าของผลิตภัณฑ์ เนชั่นแนล, พานาโซนิค, เทคนิคส์ และเป็นบริษัทแม่ของซันโย ปัจจุบันได้รับการจัดอันดับโดยนิตยสารฟอร์บส ติดอันดับบริษัทขนาดใหญ่อันดับที่ 89 ของโลก
== ประเทศไทย ==
ในประเทศไทย ผลิตภัณฑ์ของบริษัทเข้ามาจำหน่ายตั้งแต่ พ.ศ. 2497 โดยบริษัทตัวแทนจำหน่ายชื่อ  บริษัท ซิว-เนชั่นแนล เซลส์ แอนด์ เซอร์วิส จำกัด ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท ซิว เนชั่นแนล จำกัด และปัจจุบันใช้ชื่อว่า บริษัท พานาโซนิค ซิว เซลส์ (ประเทศไทย) จำกัด ตั้งแต่ พ.ศ. 2546 เป็นต้นมา
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
panasonic.net
พานาโซนิค ประเทศไทย 
ธุรกิจเครื่องใช้ในครัวเรือน
บริษัทของญี่ปุ่น
บริษัทอิเล็กทรอนิกส์
บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2461
อดีตบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ลอนดอน
พานาโซนิค คอร์ปอเรชั่น
บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์โอซากะ
บริษัทเครื่องพิมพ์คอมพิวเตอร์
บริษัทนานาชาติที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ญี่ปุ่น
บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์โตเกียว
หมู่เกาะเวอร์จิน (แก้ความกำกวม)

หมู่เกาะเวอร์จิน อาจหมายถึง
หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกา
หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน (ดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร)
หมู่เกาะสแปนิชเวอร์จิน (ส่วนหนึ่งของปวยร์โตรีโก)
หมู่เกาะเวอร์จิน
ตุ๊กแกบินหางแผ่น

ตุ๊กแกบินหางแผ่น (Kuhl's flying gecko; ชื่อวิทยาศาสตร์: Ptychozoon kuhli) สัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่งจำพวกตุ๊กแก มีรูปร่างคล้ายจิ้งจกบ้านทั่วไป  แต่มีขนาดใหญ่กว่า มีความลำตัวประมาณยาว 9.5 เซนติเมตร หางยาว 9.5 เซนติเมตร มีพังผืดยึดระหว่างนิ้วเท้า ใต้เท้ามีแผ่นยึดเกาะเรียงเป็นแถวเดี่ยว ปลายนิ้วมีเล็บ มีแผ่นหนังแผ่กว้างออกมาจากข้างแก้มและลำตัวทำหน้าที่เหมือนปีกเครื่องร่อน หางแบนขอบหางหยัก ปลายหางแผ่เป็นแผ่นกว้างขอบเรียบและกว้างกว่าหาง ส่วนที่เป็นหยัก สันหางมีตุ่ม ลำตัวสีน้ำตาลหรือเทา มีแถบเข้มพาดขวางบนหลัง 4 แถบ หางมีลายพาด
พบในป่าดิบในภาคใต้ของไทย ตั้งแต่จังหวัดนครศรีธรรมราช, จังหวัดปัตตานี พบได้จนถึงภาคเหนือของมาเลเซียจนถึงสิงคโปร์, หมู่เกาะนิโคบาร์ในอินโดนีเซีย นอกจากนี้ยังพบในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดียที่ติดกับพม่า และพบที่อุทยานแห่งชาติภูหินร่องกล้า ทางภาคเหนือของไทยอีกด้วย
เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 แต่ก็นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสำหรับผู้ที่นิยมเลี้ยงสัตว์เลื้อยคลานเช่นเดียวกับตุ๊กแกบินหางเฟิน (P. lionotum) ซึ่งเป็นตุ๊กแกในสกุลเดียวกันด้วย
==ดูเพิ่ม==
ตุ๊กแกบินหางเฟิน
==อ้างอิง==
ตุ๊กแกบินหางแผ่น
สัตว์ป่าคุ้มครอง
วงศ์จิ้งจกและตุ๊กแก
สัตว์เลื้อยคลานที่เป็นสัตว์เลี้ยง
แดน ริเวอร์ส

แดน ริเวอร์ส (Dan Rivers) ผู้สื่อข่าวสำนักข่าวซีเอ็นเอ็น ปัจจุบันประจำอยู่ที่ประเทศไทย เขารายงานข่าวสารต่าง ๆ และด้านธุรกิจในภาคพื้นเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
เขาศึกษาทางด้านวิทยาศาสตร์สังคมที่มหาวิทยาลัยเดอแรม สาขาวิชาวารสารศาสตร์สื่อวิทยุกระจายเสียงและ โทรทัศน์ ที่วิทยาลัยศิลปะฟอลเมาท์ เขาเคยเป็นนักข่าวสายอาชญากรรมให้กับไอทีวีนิวส์ เขาเคยรายงานข่าวพายุนาร์กิสที่พม่า เขาเป็นผู้รายงานข่าวในช่วงสถานการณ์ที่ทางกลุ่มคนเสื้อแดงได้มีการชุมนุม จนถึงการสลายการชุมนุม เขาวิจารณ์ถึงความเป็นกลาง และความน่าเชื่อถือของสื่อไทย ว่าสื่อไทยเชื่อถือไม่ได้ เนื้อหาข่าวสารบางส่วนที่อาจจะบิดเบือนและขัดแย้งจากความเป็นจริง
==รางวัล==
2009 รางวัลจอร์จพอล์ก สาขารายงานข่าวต่างประเทศทางโทรทัศน์
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Journalist's blog 
Journalist's twitter
ผู้สื่อข่าวชาวอังกฤษ
หงส์ไฟ

หงส์แดง หรือ หงส์ไฟ (อังกฤษ: Vermilion Bird) เป็นสัตว์วิเศษตามความเชื่อของจีน เป็นหนึ่งในอสูรปกครองศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 4 แห่งทิศใต้ มีลักษณะเด่นของนก 5 ชนิดรวมกัน มีขนเป็นเปลวไฟ ชาวจีนยกย่องให้เป็นสัตว์มงคลตัวแทนของเพศหญิง (ธาตุหยิน) คู่กับมังกรตัวแทนของผู้ชาย (ธาตุหยาง) บางตำนานบอกว่าเป็นสัตว์วิเศษชนิดเดียวที่สามารถต่อกรกับมังกรได้ แม้ว่าหงส์จะเป็นสัญลักษณ์ของเพศหญิง แต่หงส์ก็มีทั้งตัวผู้และตัวเมีย อาศัยอยู่ที่เทือกเขาแดงทางแดนใต้ที่สวยงาม ไม่เคยแตะต้องสิ่งมีชีวิตแต่ดำรงชีพด้วยการกินเมล็ดไผ่เท่านั้น ได้รับการยกย่องให้เป็นเจ้าแห่งนกทั้งปวง กล่าวกันว่าเมื่อหงส์แดงบินผ่านที่ใดเหล่าวิหคทั้งหลายจะแสดงการคารวะให้  หงส์แดงเป็นตัวแทนของความโชคดีและความสง่างาม  เป็นตัวแทนของฤดูร้อน (ธาตุไฟ) ใครก็ตามที่ได้ดื่มเลือดของหงส์แดงจะมีชีวิตเป็นอมตะ และน้ำตาของหงส์แดงมีสรรพคุณในการรักษาบาดแผลและแก้พิษทุกชนิดด้วย ซึ่งคล้ายกับนกฟีนิกซ์ตามความเชื่อของชาวตะวันตก
จีนกลาง:Zhū Què / 朱雀
เกาหลี:  Ju-jak / 주작
ญี่ปุ่น: Suzaku / 朱雀
เวียดนาม: Chu Tước / 朱雀
==อ้างอิง==
อะไรคือ เต่าดำ หงส์แดง เสือขาว มังกรเขียว?
สัตว์เทพประจำทิศทั้งสี่
สัตว์เทพประจำทิศทั้งสี่ในคติจีน
สัตว์ในนิยาย
ลัทธิเต๋า
การทำลายรูปเคารพสมัยไบแซนไทน์

การทำลายรูปเคารพสมัยไบแซนไทน์ (Εἰκονομαχία, Byzantine Iconoclasm) หมายถึงสมัยประวัติศาสตร์ของการทำลายรูปเคารพสองสมัยของ จักรวรรดิไบแซนไทน์ เมื่อสมเด็จพระจักรพรรดิที่ทรงได้รับการหนุนหลังจากผู้นำที่ทรงแต่งตั้งและสภานิกายกรีกออร์โธด็อกซ์ออกประกาศห้ามการมีรูปเคารพหรือรูปสัญลักษณ์ทางศาสนา สมัยการทำลายรูปเคารพครั้งแรกเกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 730 จนถึงปี ค.ศ. 787 เมื่อจักรพรรดิองค์ใหม่เสด็จขึ้นครองราชย์ พระองค์ก็ทรงยุบเลิกการห้าม สมัยการทำลายรูปเคารพครั้งที่สองเกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 814 จนถึงปี ค.ศ. 842
“Iconoclasm” เป็นภาษากรีกที่แปลว่า “การทำลายรูปลักษณ์” เป็นการทำลายรูปสัญลักษณ์ทางศาสนาหรือรูปสัญลักษณ์อื่นๆ หรือ อนุสาวรีย์อย่างจงใจภายในวัฒนธรรมในสังคมของผู้ทำลายเอง ทั้งนี้เนื่องมาจากวัตถุประสงค์ที่มีแรงจูงใจทางการเมืองหรือทางศาสนา ผู้ที่ร่วมการทำลายสัญลักษณ์ทางวัตถุหรือผู้ที่สนับสนุน ลัทธินิยม ในการทำลายสัญลักษณ์ทางวัตถุเรียกกันว่า “นักทำลายรูปสัญลักษณ์” หรือ “นักทำลายรูปเคารพ” (Iconoclasts) ซึ่งความหมายแปลงมาใช้กับผู้ที่เป็นปฏิปักษ์ต่อความเชื่อหรือการปฏิบัติที่เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไป ความหมายตรงกันข้ามของผู้ทำลายรูปเคารพ คือ ผู้ที่มีความเชื่อในการนับถือบูชาและสักการะรูปสัญลักษณ์หรือสัญลักษณ์ทางศาสนาที่เรียกว่า “นักบูชารูปเคารพ” หรือ “นักบูชารูปสัญลักษณ์” หรือ Idolators ในสมัยไบเซนไทน์เมื่อกล่าวถึง ลัทธิบูชารูปสัญลักษณ์ หรือ ลัทธิบูชารูปเคารพ ก็จะใช้คำว่า Iconodules หรือ Iconophiles
== อ้างอิง ==
David Knowles - Dimitri Oblensky, "The Christian Centuries: Volume 2, The Middle Ages", Darton, Longman & Todd, 1969.
== ดูเพิ่ม ==
ลัทธิทำลายรูปเคารพ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
*
หนังสือประกอบคริสต์ศาสนพิธี

หนังสือประกอบคริสต์ศาสนพิธี (Sacramentary) เป็นหนังสือของยุคกลางที่มีเนื้อหาของบทสวดของนักบวชระหว่างการประกอบคริสต์ศาสนพิธีศีลมหาสนิทหรือคริสต์ศาสนพิธีอื่นๆ หนังสือมักจะเขียนขึ้นสำหรับพระสังฆราชหรือนักบวชผู้มีตำแหน่งอาวุโสเช่นเจ้าอาวาสของแอบบี การเขียนก็จะตกแต่งอย่างหนังสือวิจิตร
แต่ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 “Sacramentary” ที่ใช้ในสหรัฐอเมริกาและในประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษหมายถึง “โรมันมิสซา” ฉบับที่แปลเป็นภาษาอังกฤษ เนื้อหาจะมีมากกว่ามิสซาในด้านคริสต์ศาสนพิธีอื่นๆ และจะไม่มีบทเขียนและบทอ่านที่กล่าวโดยผู้หนึ่งผู้ใดระหว่างการประกอบพิธี
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
คริสต์ศาสนพิธี
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วรรณกรรมศาสนาคริสต์
วรรณกรรมสมัยกลาง
พิธีกรรมในศาสนาคริสต์
เข็มกลัดทารา

เข็มกลัดทารา (Tara Brooch)   เป็นงานชิ้นสำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งของศิลปะสมัยคริสเตียนยุคแรกศิลปะเกาะของไอร์แลนด์ เข็มกลัดทาราที่สร้างขึ้นเมื่อราว ค.ศ. 700 เป็นเข็มกลัดประดับที่มีขนาดยาว 7 นิ้ว ทำด้วยเงินชุบทองตกแต่งด้วยลวดลายลายสอดประสาน หรือ ปมเคลติคอย่างละเอียด ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ประคำมีรูปลักษณ์ของหัวสุนัขป่าและมังกรกว่ายี่สิบหัว
การออกแบบและกรรมวิธีของการสร้างงานชิ้นนี้ที่รวมทั้งการทำลายทองถักและการฝังประดับด้วยทองคำ, เงิน, ทองแดง, อำพัน และ แก้วเป็นงานฝีมือชั้นดี และแสดงถึงความก้าวหน้าของงานช่างทองในไอร์แลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 7  โครงสร้างเป็นเชิงวงแหวนที่หมายความว่าเป็นแบบที่มิได้ออกเพื่อใช้เป็นเครื่องตรึงรัดเสื้อผ้า แต่เป็นเครื่องประดับโดยเฉพาะ เข็มกลัดทาราก็เช่นเดียวกับเข็มกลัดอื่น ๆ ในยุคเดียวกันที่ไม่มีรูปสัญลักษณ์ทางศาสนาของทั้งคริสเตียนหรือเพกัน และสร้างขึ้นสำหรับผู้มีฐานะดีและเกือบจะเป็นที่แน่นอนคือเป็นชาย เพื่อใช้เป็นเครื่องแสดงฐานะ
เข็มกลัดตั้งชื่อตามชื่อเนินทาราซึ่งเป็นที่สถิตย์ของประมุขแห่งกษัตริย์ไอร์แลนด์ (High Kings of Ireland) ในตำนาน แต่ตัวเข็มกลัดเองไม่มีหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับทั้งเนินและประมุขแห่งกษัตริย์ เข็มกลัดพบเมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1850 ที่หาดเบ็ตตีสทาวน์ไม่ไกลจากเลย์ทาวน์ เคานตี้มีธ ผู้พบเป็นหญิงชาวนาหรือลูกชายสองคนผู้อ้างว่าพบในกล่องที่ฝังไว้ในทราย แต่มีหลายคนที่เชื่อกันว่ามิได้พบที่หาด แต่ลึกเข้าไป แต่ที่อ้างว่าพบที่หาดก็เพื่อจะหลีกเลี่ยงปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับผู้ที่เป็นเจ้าของที่ดิน ต่อมาก็ถูกขายให้แก่นักซื้อขายของเก่าผู้ตั้งชื่อใหม่ให้ขลังว่า “เข็มกลัดทารา”
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
Boltin, Lee, ed.: Treasures of Early Irish Art, 1500 B.C. to 1500 A.D.: From the Collections of the National Museum of Ireland, Royal Irish Academy, Trinity College, Dublin, Metropolitan Museum of Art, 1977, ISBN 0-8709-9164-7.
Susan Youngs (ed), "The Work of Angels", Masterpieces of Celtic Metalwork, 6th-9th centuries AD, 1989, British Museum Press, London, ISBN 0714105546
== ดูเพิ่ม  ==
เข็มกลัดประดับ
ศิลปะเกาะ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Exhibition image and decription
งานศิลปกรรมเงินชุบทอง
ศิลปะเคลต์
งานศิลปกรรมเงิน
งานสะสมของพิพิธภัณฑ์แห่งชาติแห่งไอร์แลนด์
เครื่องประดับ
ศิลปะของการสิ้นชีพ

ศิลปะของการสิ้นชีพ (Ars moriendi, The Art of Dying) เป็นชื่อของหนังสือภาษาละตินที่เกี่ยวข้องกันสองเล่มที่เขียนราว ค.ศ. 1415 และ ค.ศ. 1450 ที่ให้คำแนะนำถึงวิธีและกระบวนการของการตายดี โดยอธิบายถึงวิธี “การตายดี” ตามหลักของผู้ถือคริสต์ศาสนาในสมัยยุคกลางตอนปลาย กรอบของเนื้อหาอยู่ในบริบทของประวัติศาสตร์ในยุคที่เขียน ของความตายอันสยดสยองที่เกิดขึ้นจากกาฬโรคระบาดในยุโรปเมื่อ 60 ปีก่อนหน้านั้นและผลที่มีต่อสังคมของคริสต์ศตวรรษที่ 15 “ศิลปะของการสิ้นชีพ” เป็นหนังสือที่นิยมกันอย่างแพร่หลาย ที่ได้รับการแปลเป็นภาษาต่างๆ เกือบทุกภาษาในภาษายุโรปตะวันตก และเป็นหนังสือเล่มแรกของตะวันตกที่ช่วยนำทางเกี่ยวกับความตายและการสิ้นชีพ
ฉบับเดิมที่เขียนเป็น “ฉบับยาว” และต่อมาก็มี “ฉบับสั้น” ที่ประกอบด้วยภาพพิมพ์แกะไม้สิบเอ็ดภาพ และภาพประกอบคำสอนที่ช่วยให้เข้าใจและจำได้ง่าย
== อ้างอิง ==
Anonymous. "The Art of Dying Well", in Medieval Popular Religion, 1000-1500, a Reader. Ed. John Shinners, London: Broadview Press, 1997: 525-535. ISBN 1-55111-133-0, English translation.
== ดูเพิ่ม  ==
ศิลปะเกี่ยวกับความตาย
ระบำมรณะ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Eleven woodblock pictures presented in framed pairs. German language.
'Ars Moriendi' page by page {Rosenwald 424} - 'L'art de Bien Vivre et de Bien Mourir, etcet' - at the Library of Congress, circa 1493
Ars moriendi  in Castilian, with an introduction by E. Michael Gerli of Georgetown University.
ARS MORIENDI, by Donald F. Duclow.
http://www.danemunro.com/arsmoriendi.html , an article on memento mori and ars moriendi appearing in the publication of Dane Munro, 'Memento Mori, a companion to the most beautiful floor in the world' (Malta, 2005) ISBN 9993290115, 2 vols. The ars moriendi eulogies of the Knights of the Order of St John.
ศิลปะเกี่ยวกับความตาย
ความตาย
วรรณกรรมศาสนาคริสต์
วัดศรีโสดา

วัดศรีโสดา พระอารามหลวง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ที่บ้านน้ำตกห้วยแก้ว เลขที่ 17 หมู่ 2 ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ทางเข้าวัดอยู่หลังอนุสาวรีย์ครูบาศรีวิชัย บนถนนขึ้นดอยสุเทพ วัดศรีโสดาเป็นวัด 1 ใน 4 วัดที่ครูบาศรีวิชัยสร้างขึ้น โดยท่านได้ตั้งชื่อวัดให้มีความหมายเทียบพระอริยบุคคลในพระพุทธศาสนา 4 ชั้น ได้แก่ วัดโสดาบัน วัดสกิทาคามี วัดอนาคามี และวัดอรหันต์ ต่อมา วัดโสดาบันได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดศรีโสดา ซึ่งไม่ปรากฏหลักฐานว่าเปลี่ยนในสมัยใด แต่สันนิษฐานว่าที่เติมคำว่า "ศรี" มาจากชื่อครูบาศรีวิชัยเพื่อเป็นอนุสรณ์น้อมรำลึกคุณูปการที่ท่านสร้างวัดนี้ขึ้นมา วัดตั้งอยู่ใกล้กับสวนสัตว์เชียงใหม่
ลักษณะเด่นของวัด คือ เป็นวัดที่สถาปนาก่อตั้งโดยครูบาเจ้าศรีวิชัย ในปี พ.ศ. 2477 ช่วงดำเนินการก่อสร้างถนนขึ้นพระธาตุดอยสุเทพ เพื่อเป็นจุดรับบริจาค มีพระประธานอันศักดิ์สิทธิ์ในพระอุโบสถชั้น 2 ที่ก่อสร้างด้วยมือของครูบาเจ้าศรีวิชัย และคณะลูกศิษย์ในยุคนั้นชื่อว่า หลวงพ่อใบโพธิ์ ปัจจุบันวัดเป็นศูนย์บ่มเพาะศาสนทายาท และงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาบนดอยให้แก่กลุ่มพี่น้องชาติพันธุ์ชาวเขาเผ่าต่าง ๆ ในพื้นที่ 15 จังหวัดภาคเหนือตอนบน โดยมีพระภิกษุสงฆ์ สามเณร ชาวเขาจำพรรษาภายในวัดไม่ต่ำกว่า 300 รูป ในแต่ละปี และยังเป็นจุดตั้งศูนย์งานเผยแผ่พระพุทธศาสนาบนดอย โครงการพระธรรมจาริกส่วนภูมิภาค มูลนิธิธรรมะห่มดอย และโรงเรียนสมเด็จพระพุทธชินวงศ์
== การศึกษา ==
สามัญศึกษา มัธยมศึกษาปีที่ 1-6
ธรรมศึกษา นักธรรมตรี-เอก
บาลีศึกษา
อุดมศึกษา ปริญญาตรี คณะสังคมศาสตร์และครุศาสตร์
== แกลเลอรี ==
Wat-Sumpatu.jpg|ซุ้มประตูวัดศรีโสดา พระอารามหลวง
Ubosot-Watsrisoda.jpg|พระอุโบสถ วัดศรีโสดา พระอารามหลวง
Banadainak-Watsrisoda.jpg|บันไดนาค บันไดบุญ สู่พระอุโบสถวัดศรีโสดา พระอารามหลวง
UboShot-WatSrisoda.jpg|ภายในพระอุโบสถวัดศรีโสดา พระอารามหลวง
พลวงพ่อใบโพธิ์.jpg|หลวงพ่อใบโพธิ์ พระประธานที่ศักดิ์สิทธิ์ในพระอุโบสถวัดศรีโสดา พระอารามหลวง ปางมารวิชัย ที่สร้างขึ้นด้วยแรงมือ แรงศรัทธาอันแก่กล้าของครูบาเจ้าศรีวิชัย พร้อมคณะศิษยานุศิษย์
== อ้างอิง ==
ประวัติวัดศรีโสดา
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วัดศรีโสดา
ศรีโสดา
ศรีโสดา
คาวาคามิ บันไซ

คาวาคามิ บันไซ  เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ
== ข้อมูลตัวละคร ==
คาวาคามิ บันไซเป็นนักดาบที่แข็งแกร่งที่สุดคนหนึ่งในกองทหารอสุรา อยู่ในฐานะมือขวาของทากาสุงิ ได้รับฉายาว่าจอมพิฆาตคน เป็นคนที่มีความชื่นชอบในเสียงดนตรี และชอบใส่หูฟังตลอดเวลา  มีเครื่องสายเป็นเครื่องดนตรีประจำตัวที่จะพกติดตัว ซึ่งสามารถใช้แทนอาวุธโดยการใช้สายในการเกี่ยวเพื่อบาดเนื้อคู่ต่อสู้ นอกจากนี้เขายังซ่อนดาบไว้ในเครื่องสายอีกด้วย
บันไซเรียกกินโทกิว่า "ชิโร่ยาฉะ(ปีศาจสีขาว)"ตามที่ทากาสุงิเรียก และแทบไม่เคยเรียกกินโทกิด้วยชื่อจริงๆ ได้แต่พูดว่า "ชิโร่ยาฉะบอกฉันว่า..."เสมอ
คาวาคามินอกจากมีความสามารถในเชิงดาบ ยังมีความสามารถในการประพันธ์บทเพลง เบื้องหน้าของบันไซเป็นนักแต่งเพลงที่ใช้ชื่อว่าซึมโพ  โดยมักจะแต่งเพลงให้เทราคาโตะ ซือเป็นคนร้อง
== ชื่อของคางาคามิ ==
ชื่อ คาวาคามิ บันไซ มีที่มาจากชื่อของ คาวาคามิ เกนไซ หนึ่งในสี่ยอดนักฆ่าในยุคบาคามัตสึ
== การปรากฏตัวบนปก ==
คาวาคามิปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 19 และยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 20
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
กินทามะ
กินทามะ
ตัวละครในกินทามะ
ตัวละครที่เป็นซามูไร
ตัวละครชาวญี่ปุ่นในอนิเมะและมังงะ
ตัวละครชายในอนิเมะและมังงะ
List of Gin Tama characters#Bansai Kawakami
คิจิมะ มาทาโกะ

คิจิมะ มาทาโกะ  เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ
== ข้อมูลตัวละคร ==
คิจิมะ มาทาโกะ มือปืนแห่งกองทหารอสุรา เป็นสมาชิกหญิงเพียงคนเดียวในกองทหารอสุรา มีฉายาว่า กระสุนปืนแดง  มีความสามารถในการใช้ปืนคู่ มีความจงรักภักดีต่อทากาสุงิเป็นอย่างสูงและแอบมีใจให้ทากาสุงิอยู่ด้วย  แต่มักจะเถียงกับทาเคจิ เฮนเพตะ ที่เป็นเสนาธิการของกองทหารอสุรา ปกติคิจิมะเรียกทาเคจิว่ารุ่นพี่ แต่ก็เรียกเขาว่า โลลิค่อน เมื่อทาเคจิได้สั่งให้จับตัวคางุระที่มาสืบเรื่องราวบางอย่างบนเรือของทากาสุงิ แต่ไม่ได้สั่งให้ฆ่า
== ชื่อของคางาคามิ ==
ชื่อ คิจิมะ มาทาโกะ มีที่มาจากชื่อของ คิจิมะ มาทาเบะ
== การปรากฏตัวบนปก ==
คาวาคามิปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 24 และยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 25
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
กินทามะ
กินทามะ
ตัวละครในกินทามะ
ตัวละครชาวญี่ปุ่นในอนิเมะและมังงะ
ตัวละครหญิงในอนิเมะและมังงะ