pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
โดนาวอน แฟรงเคนไรเทอร์

โดนาวอน แฟรงเคนไรเทอร์ (Donavon Frankenreiter) เกิดเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1972 ที่ดาว์นีย์ รัฐแคลิฟอร์เนีย เป็นนักร้องและนักโต้คลื่นชาวอเมริกัน เป็นเพื่อนอันยาวนานกับแจ็ก จอห์นสัน มีผลงานอัลบั้มชุดแรกในชื่อเดียวกับตัวเอง ออกในปี 2004 ในสังกัด Brushfire Records ของแจ็ก จอห์นสัน ภายใต้สังกัดใหญ่ยูนิเวอร์ซัลมิวสิก และสามารถติดชาร์ท  Australian ARIA Top-40 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2004 ได้
== ผลงานอัลบั้ม ==
=== ร่วมกับ Sunchild ===
Barefoot & Live (1997)
California Honey (2000)
=== เดี่ยว ===
Donavon Frankenreiter (2004) #165 US
Move by Yourself (2006)
The Abbey Road Sessions (DVD) (2006)
Recycled Recipes EP (2007)
Pass It Around (2008) Wrasse Records
=== ร่วมกับ แจ็ก จอห์นสัน แอนด์ จี.เลิฟ ===
Some Live Songs EP (2004)
นักร้องอเมริกัน
บุคคลจากรัฐแคลิฟอร์เนีย
อันโตนิโอ สตราดิวารี

อันโตนิโอ สตราดิวารี (Antonio Stradivari) (ค.ศ. 1644 - 8 ธันวาคม ค.ศ. 1737) เป็นช่างทำเครื่องดนตรีชาวอิตาลีที่มีชื่อเสียง ได้รับการยอมรับถืงฝีมือการสร้างไวโอลิน วิโอลา เชลโล กีตาร์ และฮาร์พ ว่าเป็นหนึ่งในช่างฝีมือเอก ในระดับเดียวกับนิโคโล อามาติ และกุยเซ็ปเป กวาร์นิเอรี
อันโตนิโอ สตราดิวารี เริ่มเป็นช่างทำไวโอลินจากการเป็นลูกศิษย์ของนิโคโล อามาติ และเปิดร้านเป็นของตนเองควบคู่ไปกับการทำงานที่ร้านของอามาติ ในปี ค.ศ. 1666 จนกระทั่งอามาติเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1684 จึงเริ่มผลิตผลงานในชื่อของตัวเอง  เครื่องดนตรีที่ผลิตโดยสตราดิวารีและลูกหลานของเขา มีชื่อเรียกเฉพาะว่า สตราดิวาเรียส (Stradivarius - เป็นอักษรละตินของชื่อสกุล Stradivari)
สตราดิวารีได้พัฒนารูปแบบไวโอลินของตัวเอง โดยเพิ่มความยาวลำตัวไวโอลินขึ้นอีกเล็กน้อย และลดความป่องของไม้แผ่นหน้าและแผ่นหลังลง และพัฒนาสูตรน้ำมันวานิชขึ้นมาใหม่ เป็นวานิชสีส้มอมแดงเข้มเป็นเอกลักษณ์ ต่างจากรูปแบบเดิมของอามาติ ที่ใช้น้ำมันวานิชสีทองไล่เฉดสี  ในระยะหลัง ไวโอลินของเขาได้พัฒนารูปแบบไวโอลินให้มีความกว้าง ความป่อง มาขึ้น ลำตัวค่อนข้างแบน และช่วงกลางลำตัว (C-bout) ที่เป็นเหลี่ยมยิ่งขึ้น โดยเลือกใช้ไม้เมเปิ้ลที่มีคุณภาพดีที่สุด รูปแบบที่สตราดิวารีพัฒนาขึ้นนี้ ยังเป็นต้นแบบให้กับช่างทำไวโอลินในรุ่นต่อมา 
เรื่องราวของไวโอลินสตราดิวาเรียส ชื่อ "Red Mendelssohn" (สร้างในปี ค.ศ. 1721) เป็นแรงบันดาลใจในการสร้างภาพยนตร์แคนาดาเรื่อง ไวโอลินเลือด (Le Violon rouge - 1999) นำแสดงโดย ซามูเอล แอล. แจ็กสัน
นักดนตรีระดับโลกที่ใช้เครื่องดนตรีที่สร้างสรรค์โดยตระกูลสตราดิวารี เช่น นิโคโล ปากานินี ยิตซัก เพิร์ลแมน โยโย มา
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Stradivari Society 
Information on Antonio Stradivari
{http://www.dek-d.com/board/view.php?id=1126691{
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2187
ชาวอิตาลี
ช่างทำเครื่องดนตรี
ไวโอลิน
บุคคลจากเครโมนา
ฮง กุก-ย็อง

ฮง กุก-ย็อง (; 2291 ~ 28 เมษายน 2324 (วันที่ 5 เดือน 4 ปีจันทรคติ)) เป็นนักวิชาการและขุนนางชาวเกาหลีที่มีชื่อเสียงของราชวงศ์โชซ็อนซึ่งเป็นคนแรกที่สนับสนุนการขึ้นครองสิริราชสมบัติของ พระเจ้าช็องโจ และทำงานหนักเพื่อปรับปรุงพระราชอำนาจของกษัตริย์ตามความปรารถนาของเขา แต่กลับถูกปลดออกเพราะปรารถนาอำนาจ เขารับใช้กษัตริย์และมักมีความสุขกับอำนาจอันยิ่งใหญ่ที่ได้รับจากความโปรดปรานของกษัตริย์ ฮง กุก-ย็อง และ ฮัน มย็อง-ฮเว (ในรัชสมัยของพระเจ้าเซโจ) เป็นตัวอย่างบางส่วนของราชเลขาซึ่งเป็นขุนนางที่มีอำนาจมากที่สุดในยุคนั้น
== ประวัติ ==
ฮง กุก-ย็อง เกิดในปี พ.ศ. 2291 ใน ฮันซ็อง ในตระกูลฮงแห่งพุงซาน เขาเป็นบุตรชายคนเดียวของ ฮง นัก-ชุน และภรรยาของเขา ฮูหยินอี ตระกูลอีแห่งอูบง ผ่านทางบิดาของเขา เขาเป็นหลานชายรุ่นที่ 11 ของ Lady Hyegyeong (มารดาของ King Jeongjo) รวมทั้งหลานชายคนที่ 5 ของ Hong Joo-won และ Princess Jeongmyeong
== อ้างอิง ==
บุคคลในยุคราชวงศ์โชซ็อน
ขุนนางเกาหลี
ตัวละครในลีซาน จอมบัลลังก์พลิกแผ่นดิน
จีโอเซนทริก

โลกเป็นศูนย์กลาง หรือ จีโอเซนทริก (geocentric) อาจหมายถึง
แนวคิดโลกเป็นศูนย์กลาง (geocentric model)
วงโคจรรอบโลก (geocentric orbit)
ระบบพิกัดแบบโลกเป็นศูนย์กลาง (geocentric coordinate system)
* ระบบพิกัดสุริยวิถีแบบโลกเป็นศูนย์กลาง
* ระบบพิกัดศูนย์สูตร
เซียว

'เซียว' 蕭 (เขียนย่อ: 萧) อ่านออกเสียงทั้งภาษาแต่จิ๋วและแมนดารินและไทยว่า  เซียว ภาษาอังกฤษเขียนว่า Hsiao, siao นิยมสะกดว่า Xiao
ซึ่งมีความหมายถึง ดอกหญ้าชนิดหนึ่งสีเขียวจะมีสีเขียวเรืองรองเมือโดนแดดพบมากในหมู่บ้าน แถบซัวเถา และอีกความหมายหนึ่งแปลว่า สวยงาม นั้นเอง
บุคคลที่มีชื่อเสียง ปรากฏในพงศาวดารจีน ครั้งแรก ในสมัยจักรพรรดิฮั่นเกาจู  คือ เซียวเหอ ดำรงตำแหน่ง สมุหนายก ประวัติคราวๆ เดิมเป็นเสมียนประจำอำเภอ ซึ่งได้รู้จักกับผู้ใหญ่บ้านนาม หลิวปัง ซึ่งในภายหลัง สถาปนา เป็น พระเจ้าฮั่นเกาจู เซียวเหอ ถือเป็นขุนนางฝ่ายบุ่น ที่ช่วยหลิวปังในการวางแผนทำศึก แผนการปกครอง สร้างกฎหมายต่างๆ ในยุคสถาปนาราชวงค์ฮั่น ที่ภายหลังได้รับการแต่งตั้งเป็นสมุหนายก บรรพบุรุษรุ่นหลังๆ นับถือให้เป็นเทพ แห่งการเรียนรู้
เซียวเป็นชื่อตระกูลหนึ่ง ในหมู่บ้าน เจียอิ้งเฉินเซียง (ปัจจุบันคืออำเภอเหมย) (หมู่บ้านเฉิงเซียง หรือหมู่บ้านตระกูลเซียว) อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของ มณฑลกวางตุ้ง  แต้จิ๋ว อำเภอเตี่ยอัน  และประชากรตระกูลเซียวอาศัยตามหมู่บ้านอิ่วฮึง (แซ่แต้ แซ่เฮง แซ่เซียว)  ประเทศจีน ปัจจุบันชุมชนจีนแต้จิ๋วมีอยู่แค่ 4-9 อำเภอ (เช่น เตี่ยเอี้ย เตี่ยอัน โพ้วเล้ง เก๊กเอี๊ยว) ในซัวเถา
ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เกิดการขาดแคลน อาหารและภัยสงคราม ทำให้ประชากรจีนที่อาศัยในซัวเถาเกือบ 2/3 ได้มีการอพยพครั้งใหญ่ ออกไปยังพื้นที่ข้างเคียงและประเทศต่างๆ เช่น มาเลเซีย สิงคโปร และไทย ผ่านทางเมืองท่า ซั่วเถา และเกาะฮองกง ตระกูลเซียวก็เช่นกัน ปรากฏอยู่ในประเทศมาเลเซีย สิงคโปร และไทย
จากประวัติที่มีบันทึก ในประเทศไทยอพยพมาในสมัยรัฐกาลที่ 6 (อ้างอิงประวัติตระกูลสีบุญเรือง, อ้างอิง http://www.sbr-family.com   สามารถค้นข้อมูลเพิ่มเติมได้ตามเวปไซด์นี้) สำหรับในประเทศไทย ลูกหลานได้แตกออกไปหลายนามสกุลมากมาย มีน้อยคนที่ยังคงใช้แซ่เซียว และมีมากคนที่ไม่รู้จักต้นสายสกุลของตน
พิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกร

พิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกร หรือ อุทยานมังกรสวรรค์ สร้างขึ้นตามความต้องการของ นายบรรหาร ศิลปอาชา ขณะดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยได้เริ่มออกแบบและจัดสร้างพิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกรขึ้นภายในบริเวณศาลเจ้าพ่อหลักเมืองจังหวัดสุพรรณบุรี ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำสุพรรณบุรี ห่างจากฝั่งแม่น้ำไปตามถนนมาลัยแมน ตำบลรั้วใหญ่ อำเภอเมืองสุพรรณบุรี  ก่อตั้งขึ้นเพื่อนำเสนอเรื่องราวความเป็นมาของชาวจีนในประเทศไทย ตลอดจนประวัติศาสตร์และอารยธรรมจีน เพื่อเป็นอนุสรณ์สัมพันธ์ทางการทูตไทย-จีน ครบ 20 ปีใน พ.ศ. 2539
พิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกรเป็นหนึ่งในสถานที่มหัศจรรย์เมืองไทย ในโครงการ 12 เดือน 7 ดาว 9 ตะวัน ของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
== ลักษณะอาคาร ==
ลำตัวมังกรภายนอก ออกแบบอย่างถูกต้องตามลักษณะความเชื่อ หน้าต้องเป็นอูฐ ตาเหมือนกระต่าย มีเขาของกวาง หูของวัว ตัวของงู เกล็ดของปลา ขาของเสือ อุ้งเท้าของเหยี่ยว สีของลำตัวเลียนแบบเครื่องกังไสโบราณ พิพิธภัณฑ์แบ่งออกเป็น 29 ห้อง
== การจัดแสดงนิทรรศการ ==
การจัดแสดงนิทรรศการใช้สื่อจัดแสดงที่ทันสมัย เช่น ภาพยนตร์ ระบบโสตทัศนูปกรณ์ที่ควบคุมด้วยคอมพิวเตอร์ แสง เสียง หุ่นจำลอง นอกจากนี้ยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ เช่น ห้องฉายภาพยนตร์ ห้องรับฝากของ ห้องจำหน่ายหนังสือ ของที่ระลึก และห้องเครื่องเล่นสำหรับเด็ก
ภายในห้องจัด แสดงเรื่องราวประวัติศาสตร์จีนตั้งแต่สมัยตำนานการสร้างโลกยุคแรกเริ่มทางประวัติศาสตร์ ลำดับราชวงศ์ตั้งแต่ยุคหวงตี้ เหยียนตี้ ยุคเซี่ย ซาง อันถือเป็นยุคปฐมกษัติย์ ราชวงศ์โจว ราชวงศ์ฉิน ราชวงศ์ฮั่น ยุคสามก๊ก ราชวงศ์สุย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์หมิง ถึงราชวงศ์ชิงซึ่งเป็นราชวงศ์สุดท้าย สมัยเปลี่ยนแปลงการปกครอง และแสดงประวัติความเป็นมาของพี่น้องชาวไทยเชื้อสายจีนในประเทศไทย
== เวลาทำการ ==
เปิดให้เข้าชมทุกวันพุธถึงวันอาทิตย์ เวลา 10.00-16.00 น.
== เส้นทางเข้าพิพิธภัณฑ์ ==
รถยนต์ส่วนตัว สามารถใช้ถนนรัตนาธิเบศร์ สุดเส้นทางแล้ววนไปทางขวา เชื่อมกับวงแหวนรอบนอก (ถนนกาญจนาภิเษก) ไปทางอำเภอบางบัวทอง จากนั้นเลี้ยวซ้ายเข้าสู่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 340 ผ่านจังหวัดพระนครศรีอยุธยาเข้าสู่เขตจังหวัดสุพรรณบุรีที่อำเภอบางปลาม้า ถนนเข้าเมืองสุพรรณบุรี
รถโดยสารประจำทาง สามารถใช้บริการของรถซึ่งออกจากสถานีหมอชิต (ถนนกำแพงเพชร) และสถานีสายใต้ (ถนนบรมราชชนนี) ทุกวัน
รถสองแถว การเดินทางในตัวเมืองสุพรรณบุรีมีรถสองแถวให้บริการ โดยขึ้นบริเวณสี่แยกนางพิม หากต้องการเดินทางออกนอกตัวเมืองติดต่อสอบถามที่คิวรถบริเวณสี่แยกนางพิมได้เลย
== อุบัติเหตุ ==
ในเวลาประมาณ 19.00 น. ของวันอังคารที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2555  ซึ่งตรงกับช่วงเทศกาลตรุษจีน ได้เกิดอุบัติเหตุอัคคีภัยจากการระเบิดของพลุและดอกไม้ไฟในงานเปิดงานฉลองเทศกาลตรุษจีน มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจำนวนมาก และบ้านเรือนใกล้เคียงมอดไหม้ไปกว่า 50 หลังคาเรือน ซึ่งในครั้งนั้นมีบุคคลสำคัญหลายคนได้อยู่ในที่เกิดเหตุ อาทิ นายบรรหาร, นายชุมพล ศิลปอาชา, นายจองชัย เที่ยงธรรม, อาจารย์วิโรจน์ ตั้งวาณิชย์ รวมทั้ง อุรัสยา เสปอร์บันด์ หรือ ญาญ่า และรินลณี ศรีเพ็ญ หรือ จอย ดารานักแสดงสาวสังกัดช่อง 3 รวมอยู่ด้วย แต่ทั้งหมดไม่ได้รับบาดเจ็บ 
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
﻿
พิพิธภัณฑ์ในจังหวัดสุพรรณบุรี
สถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดสุพรรณบุรี
สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี
มหัศจรรย์เมืองไทย
มังกร
นิกโกเลาะ ปากานีนี

นิกโกเลาะ ปากานีนี (Niccolò Paganini; 27 สิงหาคม ค.ศ. 1782 - 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1840) เป็นนักไวโอลิน วิโอลา กีตาร์ในยุคโรแมนติกชาวอิตาลีที่มีชื่อเสียง ได้รับการยอมรับถึงฝีมือการเล่นว่าเป็นที่หนึ่งในยุคนั้น ทั้งยังได้พัฒนาเทคนิคการสีไวโอลินแบบใหม่ เขายังมีผลงานประพันธ์โซนาตา คอนแชร์โต และคาปรีซสำหรับการเดี่ยวไวโอลินจำนวนหลายชิ้น ที่มีชื่อเสียงที่สุด คือ Caprice No. 24 นอกจากนี้ปากานีนียังเป็นแรงบันดาลใจให้กับคีตกวีสำคัญในยุคต่อมา เช่น โยฮันเนิส บรามส์ และ เซียร์เกย์ รัคมานีนอฟ
ปากานีนีหัดเล่นดนตรีตั้งแต่อายุ 5 ปี โดยเล่นแมนโดลินของบิดา เริ่มเล่นไวโอลินเมื่ออายุ 7 ปี และเริ่มแสดงพรสวรรค์ออกมาจนได้รับทุนการศึกษาด้านดนตรี เมื่อโตขึ้นได้ย้ายไปเรียนไวโอลินที่ปาร์มา ก่อนจะย้ายไปฟลอเรนซ์ โดยมีชื่อเสียงในระดับท้องถิ่น
ปากานีนีเริ่มมีชื่อเสียงในวงกว้างจากการเล่นคอนเสิร์ตที่โรงอุปรากรลา สกาลา เมืองมิลาน ในปี ค.ศ. 1813 ต่อมาได้เดินทางไปเล่นในต่างเมือง เช่นที่ เวียนนา ในปี ค.ศ. 1828 ลอนดอน ในปี ค.ศ. 1831 และปารีส ในปี ค.ศ. 1831 และ 1833
ช่วงบั้นปลายชีวิต ปากานีนีป่วยด้วยโรคจากพิษของสารปรอทที่ใช้ในการรักษาโรคซิฟิลิส จนต้องเลิกเล่นดนตรีในปี ค.ศ. 1834 และเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งคอหอยในปี ค.ศ. 1840
นิกโกเลาะ ปากานีนี มีเครื่องดนตรีที่ใช้ประจำตัวอยู่หลายชิ้น ทั้งที่ผลิตโดยอันโตนีโอ อามาตี นิกโกลา อามาตี อันโตนีโอ สตราดีวารี‎ แต่ชิ้นที่สำคัญที่สุด คือไวโอลินที่ผลิตโดย จูเซปเป กวาเนรี ที่มีชื่อว่า "Il Cannone Guarnerius" (ปืนใหญ่ ผลิตในปี ค.ศ. 1743) ปากานีนีได้รับไวโอลินคันนี้เป็นของขวัญจากเพื่อน หลังจากสูญเสียไวโอลินคันเดิมไปจากการพนัน และใช้ไวโอลินคันนี้ในการเล่นมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1803  ตลอดมาจนกระทั่งเสียชีวิต ปากานีนีได้อุทิศไวโอลิน Il Cannonne ให้เป็นสมบัติของเมืองเจนัว ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่ศาลากลางเมืองเจนัวพร้อมกับไวโอลินคันจำลอง และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติแห่งชาติของอิตาลี
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Niccolo Paganini
คีตกวีชาวอิตาลี
นักดนตรีชาวอิตาลี
นักดนตรีคลาสสิก
นักไวโอลิน
บุคคลจากเจโนวา
เสียชีวิตจากมะเร็ง
อาสนวิหารซีเอนา

อาสนวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ (cattedrale metropolitana di Santa Maria Assunta) หรือ อาสนวิหารซีเอนา (Duomo di Siena) เป็นอาสนวิหารของคริสตจักรโรมันคาทอลิก ตั้งอยู่ที่เมืองซีเอนาในประเทศอิตาลี เป็นอาสนวิหารประจำอัครมุขมณฑลซีเอนา-กอลเลดีวัลเดลซา-มอนตัลชีโน
อาสนวิหารซีเอนาเริ่มออกแบบและสร้างเป็นครั้งแรกระหว่างปี ค.ศ. 1215 ถึง ค.ศ. 1263 บนฐานของโบสถ์หลังเดิม แผนผังอาสนวิหารเป็นแบบกางเขนละตินโดยมีส่วนขวางด้านหนึ่งยื่นออกมากว่าปกติ พร้อมกับโดมและหอระฆัง โดมที่ตั้งอยู่บนหอแปดเหลี่ยมมาสร้างเพิ่มโดยจัน โลเรนโซ แบร์นีนี ทางเดินกลางแยกจากทางเดินข้างด้วยซุ้มโค้งครึ่งวงกลม ภายนอกและภายในตกแต่งด้วยแถบหินอ่อนขาวสลับเขียวดำยกเว้นด้านหน้าที่แทรกด้วยหินอ่อนสีชมพูแก่เกือบแดง สีขาวดำเป็นสีสัญลักษณ์ของเมืองเซียนาซึ่งตามตำนานกล่าวว่าเป็นสีของม้าของเซเนียสและอาสเคียสผู้ก่อตั้งเมือง
== ประวัติ ==
ประวัติการก่อสร้างอาสนวิหารเป็นประวัติที่เต็มไปด้วยตำนาน ในคริสต์ศตวรรษที่ 9 มีหลักฐานว่ามีวังบาทหลวง ณ ที่ตั้งปัจจุบัน ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1058 อาสนวิหารซีเอนาใช้เป็นที่ซีนอด (Synod) ที่ทำให้นิโคลัสที่ 2ได้รับเลือกเป็นพระสันตะปาปา และปลดสมเด็จพระสันตะปาปาเท็จเบเนดิกต์ที่ 10
ในปี ค.ศ. 1196 สมาคมช่างหิน “Opera di Santa Maria” ของอาสนวิหารได้รับการมอบอำนาจให้รับผิดชอบในการก่อสร้างอาสนวิหารใหม่ มาในปี ค.ศ. 1215 ก็มีหลักฐานกล่าวถึงการทำพิธีศีลมหาสนิทในอาสนวิหารใหม่ หลักฐานตั้งแต่ปี ค.ศ. 1226 เป็นต้นมากล่าวถึงการขนส่งหินอ่อนสีขาวดำซึ่งอาจจะเป็นหินที่นำมาใช้ในการก่อสร้างด้านหน้าอาสนวิหารและหอระฆัง เพดานโค้ง และส่วนขวางของกางเขนสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1259 ถึงปี ค.ศ. 1260 ในปี ค.ศ. 1259 มานูเอลโล ดิ รานิเอริและปาร์ริลูกชายเป็นผู้แกะสลักเก้าอี้นั่งสวดมนต์ (Choir stall) แต่มาแกะใหม่ร้อยปีต่อมา เก้าอี้เดิมหายสาบสูญไป ในปี ค.ศ. 1264 รอสโซ ปาเดลลาอิโอได้รับจ้างให้สร้างลูกบอลทองแดงสำหรับประดับเหนือโดม
ทางอาสนวิหารวางแผนการก่อสร้างต่อเติมครั้งใหญ่ครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1339 ซึ่งเป็นแผนที่ถ้าสร้างเสร็จก็ทำให้ใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่าโดยสร้างทางเดินกลางใหม่ทั้งหมดและทางเดินข้างอีกสองทางฉากกับทางเดินกลางที่มีอยู่  การก่อสร้างบริหารโดยโจวันนี ดี อากอสตีโน (Giovanni di Agostino) ประติมากรผู้มีชื่อเสียง แต่การก่อสร้างต้องมาหยุดชะงักลงเมื่อการระบาดของกาฬโรคในทวีปยุโรป ในปี ค.ศ. 1348 และมิได้เริ่มใหม่ กำแพงภายนอกที่ยังอยู่ในระหว่างการสร้างยังตั้งอยู่ให้เห็นทางด้านใต้ของอาสนวิหาร พื้นของทางเดินกลางที่ยังสร้างไม่เสร็จ ปัจจุบันใช้เป็นพิพิธภัณฑ์และลานจอดรถ
ระหว่างปี ค.ศ. 1999 ถึงปี ค.ศ. 2003 ทางอาสนวิหารทำการขุดภายใต้บริเวณร้องเพลงสวด (Quire (architecture)) เมื่อพบว่าเป็นโถงทางเข้าโบสถ์คริสต์เดิมที่เต็มไปด้วยจิตรกรรมฝาผนังจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 (อาจจะราวปี ค.ศ. 1280) จิตรกรรมฝาผนังเป็นฉากภาพจากพันธสัญญาเดิม และชีวิตของพระเยซู ส่วนที่พบเดิมเป็นทางเข้าวัดแต่เมื่อสร้างหอล้างบาปทางเข้าก็ถูกถม ฉะนั้นจิตรกรรมฝาผนังที่พบจึงเป็นงานที่ไม่ได้รับการเปลี่ยนแปลงมาตั้งแต่เขียน
==สมุดภาพ==
ไฟล์:Siena Cathedral.JPG|ภายนอกตกแต่งด้วยลายสลับขาว-เขียวดำแบบปิซา
ไฟล์:Siena-mura città2.jpg|ส่วนที่ยังสร้างไม่เสร็จ
ไฟล์:Siena.Duomo.HighAltar04.jpg|แท่นบูชาเอก
ไฟล์:Pintoricchio 014.jpg|ภาพวาดภายในพิคโคโลมินิ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น  ==
สไลด์ของอาสนวิหารซีเอนา 
ปนาลีของอาสนวิหารซีเอนา
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 13
อาสนวิหารในประเทศอิตาลี
สถาปัตยกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
คริสต์ศาสนสถานแบบกอทิก
สิ่งก่อสร้างในซีเอนา
สเตอเรโอโพนิ

สเตอริโอโพนิ  วงร๊อคจากญี่ปุ่น จังหวัด โอะกินะวะ  ประกอบด้วยสาวน้อย3คนคือ โนะฮะนะ เล่นเบส ไอมิ ร้องนำและกีตาร์ และ ชิโฮะ เล่นกลองชุด ผลงานแรกที่มีออกมาก็คือ"Sayonara no Kisetsu" (さよならの季節) เป็นเพลงแรกที่ได้แต่งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2008และมีอีกหลายเพลงที่ได้แต่งขึ้น
"Hitohira no Hanabira" เป็นเพลงประกอบการ์ตูนแอนิเมชันซีรีส์ Bleach(เทพมรณะ)ซิงเกิลเป็นเพลงจบเพลงที่17 และมีการแต่งเพลงอีกหลายเพลง เช่น "Namida no Mukou" (泪の向こう) ซึ่งเป็นเพลงเปิดที่ 2 ของ การ์ตูนแอนิเมชันซีรีส์ โมบิลสูท กันดั้มดับเบิ้ลโอ ซีซั่น 2 ตอนนี้พวกเธอกำลังเริ่มเป็นที่น่าจับตามองเป็นอย่างมาก ต่อมาได้พบเจอกับ ยูอิ (YUI) ได้แต่งเพลงด้วยกันคือเพลง "i do it" ซึ่งขับร้องโดย YUI และเล่นโดย Stereopony เมื่อวันที่  22 เมษายน ปี 2009 เพลงสุดท้ายที่พวกเธอเล่นคือเพลง "Stand By Me" เป็นเพลงจบเพลงแรกของ Anime Eureka_Seven:_AO ต่อมา ได้เล่นเพลงAgain โดยเป็นการ cover ด้วยวงStereopony ในอัลบั้ม "She Love You" และเพลงสุดท้ายที่เล่นจริงคือเพลง "Namida Nante Mishite Yannai" (涙なんて見してやんない) เมื่อปลายปี 2012 ทั้ง 3 คนได้ยุบวงอย่างเป็นทางการแล้ว โดยก่อนที่จะยุบวงได้เจอกับ Evan Taubenfeld แล้วแต่งเพลงด้วยกันโดยชื่อเพลงว่า Just Rock With Me และได้ออกอัลบั้มสุดท้ายที่มีชื่อว่า "Just Rock With Me / Namida Nante Mishite Yannai" โดยJust Rock With Me เป็นชื่อวงของ Evanpony และออกอัลบั้ม Best of Stereopony ได้ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2012
== ประวัติ ==
===สมาชิกวง===
โนะฮะนะ ตำแหน่ง เบส เกิดวันที่ 16 เดือนกันยายน ค.ศ.1989
ไอมิ ตำแหน่ง ร้องนำ และ กีตาร์ เกิดวันที่ 4 เดือนกันยายน ค.ศ.1990
ชิโฮะ ตำแหน่ง กลองชุด เกิดวันที่ 18 เดือน ตุลาคม ค.ศ.1990
‎
กลุ่มดนตรีสัญชาติญี่ปุ่น
ดรูว์ แบร์รีมอร์

ดรูว์ ไบรธ์ แบร์รีมอร์ (Drew Blyth Barrymore) เกิดเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1975 เป็นนักแสดงหญิงชาวอเมริกัน และยังเป็นโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ เธอเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในตระกูลแบร์รีมอร์ ครอบครัวนักแสดง เริ่มการแสดงตั้งแต่อายุได้ 11 เดือน แบร์รีมอร์มีผลงานภาพยนตร์บนจอใหญ่ครั้งแรกในเรื่อง Altered States ในปี 1980 หลังจากนั้นแสดงในบทแจ้งเกิดใน E.T. the Extra-Terrestrial ทำให้เธอกลายเป็นนักแสดงเด็กที่เป็นที่รู้จักมาที่สุดคนหนึ่ง
หลังจากประสบความอลหม่านในชีวิตวัยเด็กที่ทั้งติดยาและแอลกอฮอล์ และผ่านการบำบัด ซึ่งเธอนำมาเขียนในอัตชีวประวัติตัวเองในปี 1990 เรื่อง Little Girl Lost แบร์รีมอร์ก้าวสู่ความสำเร็จจากนักแสดงเด็กสู่นักแสดงสาวกบผลงานภาพยนตร์ รวมทั้งเรื่องที่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าไหร่อย่างเช่น Poison Ivy, Bad Girls, Boys on the Side, และ Everyone Says I Love You ต่อจากนั้นก็มีภาพยนตร์โรแมนติกคอเมดี้ เช่นเรื่อง The Wedding Singer และแสดงในภาพยนตร์ดราม่าเรื่อง Lucky You ร่วมกับอีริก บานา
ในปี 1995 เธอกับเพื่อนที่ชื่อ แนนซี จูโวเนน ก่อตั้งบริษัทโปรดักชันที่ชื่อ ฟลาวเวอร์ฟิล์มส ที่มีผลงานสร้างเรื่องแรกคือ Never Been Kissed ที่เธอร่วมแสดงด้วยในปี 1999 และมีผลงานการสร้างภายใต้ชื่อเธออย่างเรื่อง Charlie's Angels, 50 First Dates, และ Music and Lyrics เช่นเดียวกับหนังคัลต์ที่ชื่อ Donnie Darko โครงการล่าสุดของเธอเช่น He's Just Not That into You, Beverly Hills Chihuahua, และ Everybody's Fine เธอยังมีชื่ออยู่บนฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟม และยังได้ขึ้นปากนิตยสารพีเพิลปี 2007 ฉบับ 100 สิ่งสวยงามที่สุด
แบร์รีมอร์ เป็นทูตต่อต้านความหิวโหยให้กับ United Nations World Food Programme (WFP) เธอยังได้บริจาคเงินกว่า 1 ล้านเหรียญสหรัฐให้กับโครงการ ในปี 2007 เธอเป็นนางแบบให้กับ CoverGirl และเป็นโฆษกให้กับเครื่องสำอางให้กับไลน์ใหม่ล่าสุดของอัญมณีกุชชี
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ชาวอเมริกันเชื้อสายฮังการี
นักแสดงอเมริกัน
นักแสดงเด็กชาวอเมริกัน
ชาวอเมริกันเชื้อสายอังกฤษ
บุคคลจากรัฐแคลิฟอร์เนีย
ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกัน
ผู้เขียนอัตชีวประวัติชาวอเมริกัน
ดั๊บ (แนวดนตรี)

ดนตรีดั๊บ (dub music) เป็นแนวเพลงที่แยกออกจากเร้กเก้ในทศวรรษที่ 1960 และถูกจัดเป็นแนวเพลงย่อย แม้ว่าจะได้มีการพัฒนาจนต่างไกลจากดนตรีเร้กเก้ ส่วนใหญ่เพลงในแนวดนตรีนี้ประกอบด้วยเพลงบรรเลงที่ถูกริมิกซ์ให้ยาวขึ้นในการบันทึกเสียง ซึ่งมีความสำคัญในการจัดการ การก่อร่างบันทึกเสียง ปกติจะการเอาเสียงร้องที่มีอยู่ออกจากชิ้นงานเพลงและเน้นส่วนกลองและเบส และเทคนิคอื่น ๆ ได้แก่การเพิ่มเสียงไดนามิก และเอฟเฟกต์อื่น ๆ เช่น เอ็กโค รีเวิร์บ พาโนรามิกดีเลย์ (การใช้ดีเลย์ในระหว่างสองช่องเสียง) มีการนำเสียงร้องหรือเพลงบรรเลงเวอร์ชันเก่าและงานเพลงอื่นบางส่วนมาอัดเสียงทับใหม่เป็นบางครั้ง
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Dub Echoes A documentary about the influence of dub in today's dance music and hip hop
solipsistic NATION No. 109: Echo and Reverberation  Podcast - interview with Bruno Natal, director of the Dub Echoes documentary
dub-connection  A dub music wiki
Melting Pot Dub A short history of dub
A History of Dub Footnoted Article
dub.com Links to labels, websites and resources
Allmusic article on the history of dub 
A more detailed Allmusic article on the history of dub 
Jah Acid Dub and the Bad Weed Studio - Dub, Psydub Maker
Dub Division  Dub from Russia
เพลงสมัยนิยม
แนวเพลงเร็กเก
ประเภทดนตรีอิเล็กทรอนิกส์
อามาติ

ตระกูลอามาติ (Amati) เป็นตระกูลช่างทำไวโอลินที่มีชื่อเสียง อยู่ที่เมืองเครโมนา ประเทศอิตาลี ระหว่างปี ค.ศ. 1549 ถึง 1740
==สมาชิกในตระกูล==
===อันเดรีย อามาติ===
อันเดรีย อามาติ (Andrea Amati) (ค.ศ. 1505 - ค.ศ. 1578) เป็นช่างทำไวโอลินรุ่นแรกๆ ของเมืองเครโมนา ปัจจุบันมีผลงานของเขาหลงเหลืออยู่น้อยมาก
===พี่น้องอามาติ===
บุตรชายของอันเดรีย อามาติ คือ อันโตนีโอ อามาติ (Antonio Amati, เกิด ค.ศ. 1550) และ จิโรลาโม อามาติ (Girolamo Amati, ค.ศ. 1551-1635) ได้สืบทอดผลงานของพ่อ และได้พัฒนารูปแบบของไวโอลิน รวมทั้งเป็นผู้ออกแบบช่องเปิด F-holes ที่สวยงามของไวโอลิน นอกจากนั้นพี่น้องอามาติยังเป็นผู้พัฒนาอัลโตวิโอลาแบบสมัยใหม่ มาจากเทเนอร์วิโอลารูปแบบเดิม
===นิโคโล อามาติ===
นิโคโล อามาติ (Nicolò Amati, 3 ธันวาคม ค.ศ. 1596 - 12 เมษายน ค.ศ. 1684)  บุตรชายของจิโรลาโม อามาติ ผลงานของนิโคโลได้รับการยอมรับเป็นอย่างสูงในบรรดานักดนตรีระดับโลก ไวโอลินที่มีชื่อเสียงที่ออกแบบโดยนิโคโล ใช้ชื่อว่า "The Grand Amati"
ลูกศิษย์ของนิโคโล อามาติ สองคนคือ อันโตนีโอ สตราดิวารี และกุยเซ็ปเป กัวเนอรี เป็นช่างทำไวโอลินที่มีชื่อเสียงที่สุด
===จิโรลาโม อามาติ===
จิโรลาโม อามาติ (Girolamo Amati,  26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1649 - 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1740) บุตรชายของนิโคโล อามาติ และใช้ชื่อเหมือนปู่ เป็นช่างทำไวโอลินคนสุดท้ายของตระกูล
==อ้างอิง==
Amati จาก สารานุกรมบริเตนนิกา ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 1 (ค.ศ. 1911)
ชาวอิตาลี
ช่างทำเครื่องดนตรี
ไวโอลิน
บุคคลจากเครโมนา
หมูป่าอินโดจีน

หมูป่าอินโดจีน (Heude's pig, Indochinese warty pig, Vietnam warty pig; ) เป็นหมูป่าชนิดหนึ่ง จัดเป็นหมูป่าชนิดที่หาได้ยากมาก หมูป่าชนิดนี้ถูกค้นพบครั้งแรกในโลกเมื่อมีเก็บซากกะโหลกเมื่อปี ค.ศ. 1890 ที่บริเวณแม่น้ำด่งนาย ของเวียดนาม และในปี ค.ศ. 1995 ได้มีการล่าหมูป่าอินโดจีนได้ที่บริเวณพื้นที่อนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพนาไก-น้ำเทิน ซึ่งอยู่ในภาคกลางของลาว
ปัจจุบันยังไม่สามารถอธิบายความแตกต่างระหว่างหมูป่าอินโดจีนกับหมูป่าธรรมดา (S. scrofa) ได้อย่างเพียงพอ เนื่องจากยังไม่มีการศึกษาที่เพียงพอ นอกจากการอธิบายจากรูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้นที่หมูป่าอินโดจีนมีขนตามลำตัวยาวกว่ายิ่งโดยเฉพาะขนบริเวณปากและหน้า  การกระจายพันธุ์เชื่อว่ามีจำนวนประชากรอาศัยอยู่ตามป่าลึกของเทือกเขาอันนัมซึ่งเป็นพรมแดนธรรมชาติกั้นระหว่างลาวกับเวียดนาม  และจากการศึกษาล่าสุดเป็นไปได้ว่า หมูป่าอินโดจีนอาจจะเป็นชื่อพ้องของหมูป่าที่อาศัยอยู่ทางด้านตะวันออกของลุ่มแม่น้ำโขง หรือภูมิภาคอินโดจีน
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
สัตว์ที่พบในประเทศลาว
สัตว์ที่พบในประเทศเวียดนาม
หมู
หมีขอ

หมีขอ หรือ หมีกระรอก (; อีสาน: เหง็นหางขอ, เหง็นหมี) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม แม้จะมีหน้าตาคล้ายหมีจนได้ชื่อว่าหมี แต่เป็นสัตว์จำพวกชะมดและอีเห็น (Viverridae) ที่ใหญ่ที่สุด จัดเป็นสัตว์เพียงชนิดเดียวในสกุล Arctictis
หมีขอมีขนสีดำตามลำตัวซึ่งค่อนข้างยาวและหยาบ สีขนบริเวณหัวอาจมีสีเทา มีใบหูกลม บริเวณขอบหูมีสีขาว หมีขอมีหางยาวเป็นพวงคล้ายกระรอก ซึ่งสามารถม้วนงอได้และสามารถใช้เกาะเกี่ยวต้นไม้ได้เป็นอย่างดี หมีขอมีความยาวลำตัวและหัว 61-96 เซนติเมตร ความยาวหาง 50-84 เซนติเมตร น้ำหนัก 10–20 กิโลกรัม
หมีขอมีต่อมสร้างสารกลิ่นฉุนอยู่ข้างทวารหนัก ตัวผู้จะอยู่เหนืออัณฑะขึ้นมา ส่วนตัวเมียมีต่อมข้างช่องคลอด ซึ่งจะผลิตฟีโรโมนออกมาควบคู่กัน ระดับแอมโมเนียที่สร้างขึ้นมามีความเข้มข้นเพียงพอจะทำให้กลิ่นนั้นแปรสภาพเป็นกลิ่นคล้ายเนยหอมที่ผสมในป็อปคอร์น
หมีขอมีการกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางตั้งแต่ภูฏาน, ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย, ภาคตะวันตกของพม่า, ไทย, ลาว, กัมพูชา, พรมแดนระหว่างเวียดนามติดกับลาวและกัมพูชา, มาเลเซีย, เกาะสุมาตรา, เกาะบอร์เนียวในอินโดนีเซีย และเกาะปาลาวันในฟิลิปปินส์
หมีขอเป็นสัตว์หากินในเวลากลางคืน อาศัยและหากินตามลำพัง แต่ในบางครั้งอาจอยู่รวมกันเป็นกลุ่มใหญ่ ๆ ประกอบไปด้วย แม่และลูก ในเวลากลางวันจะอาศัยโพรงไม้เป็นที่หลับนอน อาหารได้แก่ ผลไม้และสัตว์ที่มีขนาดเล็กชนิดต่าง ๆ บนต้นไม้ทั้งแมลงและสัตว์เลื้อยคลาน ปีนต้นไม้ได้เก่งมาก โดยใช้หางที่ยาวเกาะเกี่ยวกิ่งไม้จากต้นหนึ่งไปยังอีกต้นหนึ่ง นอกจากนี้ยังสามารถว่ายน้ำได้อีกด้วย มีการผสมพันธุ์กันได้ตลอดทั้งปี ใช้เวลาตั้งท้องนาน 92 วัน ออกลูกครั้งละ 1–3 ตัว หมีขอตัวเมียจะมีเต้านมทั้งหมด 2 คู่  ลูกที่เกิดใหม่จะยังไม่สามารถใช้หางเกี่ยวกิ่งไม้ได้เหมือนตัวพ่อแม่ 
หมีขอเป็นสัตว์ที่เลี้ยงตั้งแต่เล็กแล้วจะเชื่องจนสามารถนำมาฝึกให้แสดงโชว์ต่าง ๆ ได้ตามสวนสัตว์ สถานะปัจจุบันเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535
==ศัพทมูลวิทยา==
คำว่า "หมีขอ" มาจากการที่มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับหมี ประกอบกับมีพฤติกรรมเมื่อพบปะมนุษย์ แม้แต่จะเป็นหมีขอที่เป็นสัตว์ป่าแท้ ๆ ก็มักจะไม่เกรงกลัว แต่กลับจะมีพฤติกรรมอยากรู้ อยากเห็น และจะยื่นตีนหน้าไปเหมือนแบมือขอของสุนัขที่ฝึกมาแล้ว เมื่อมีใครยื่นอะไรสักอย่างให้ เช่น เงิน ก็จะคว้าแล้ววิ่งหายไปในพงไม้
และชื่อ "หมีกระรอก" นั้นก็มาจากขนหางที่เป็นพวงฟูเหมือนกระรอก
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
แฟ้มสัตว์โลก:หมีขอ
มูลนิธิสืบนาคะเสถียร:“เรื่องของหมีขอที่เราควรรู้”
วงศ์ชะมดและอีเห็น 
สัตว์ป่าคุ้มครอง
สัตว์ที่พบในประเทศไทย
สัตว์ที่พบในประเทศอินเดีย
สัตว์ที่พบในประเทศบังกลาเทศ
สัตว์ที่พบในประเทศฟิลิปปินส์
สัตว์ที่พบในประเทศอินโดนีเซีย
สัตว์ที่พบบนเกาะบอร์เนียว
ธารทิพย์ พงษ์สุข

ธารทิพย์ พงษ์สุข หรือ แอน,หมอน  นางสาวไทยคนที่ 23 ประจำปี 2528 รุ่นเดียวกับ ลีลาวดี วัชโรบล 
== ประวัติ ==
ธารทิพย์เกิดวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2510ที่ อำเภอทุ่งช้าง จังหวัดน่าน ได้รับตำแหน่ง นางสาวไทยตอนอายุ 18 ปี  ส่วนสูง 165 เซนติเมตร   เป็นนางงามจากค่ายของ "ป้าชุลี ใจยงค์" อดีตเคยเป็นประชาสัมพันธ์โรงพยาบาลจังหวัดแพร่ เคยพิชิตตำแหน่งรองนางสาวน่าน พ.ศ. 2526 มิสไทยเทรดเตอร์ ธิดาไหมขอนแก่น และรองนางงามพัทยา นับเป็นสาวเหนือคนที่ 3 ที่สามารถพิชิตตำแหน่งนางสาวไทย  ซึ่งปีนั้นจัดการประกวดกลางแจ้งที่สวนสยาม  เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม 2528 โดยมีรองนางสาวไทยทั้ง 4 คือ ลีลาวดี วัชโรบล ศศิมาภรณ์ ไชยโกมล สุจิตรา รัตนประยูร และ ดวงหทัย กุญชร ณ อยุธยา เรียงตามลำดับ และเป็นตัวแทนสาวไทยไปประกวดนางงามจักรวาล 1985 ที่สหรัฐอเมริกา โคยไม่สามารถผ่านเข้ารอบใดๆได้
== ปัจจุบัน ==
จบการศึกษาระดับปริญญาโทเกียรตินิยมอันดับสอง และเป็นอาจารย์สอนวิชา การตลาด และ นิเทศศาสตร์ ให้ มหาวิทยาลัยเกริก ที่เธอเข้ารับปริญญามหาบัณฑิต หลักสูตรประกาศนียบัตรชั้นสูง การบริหารเศรษฐกิจสาธารณะสำหรับนักบริหารระดับสูง (รุ่นที่ 10) หลักสูตรประกาศนียบัตรชั้นสูง การบริหารงานภาครัฐและกฎหมายมหาชน (รุ่นที่ 12) สถาบันพระปกเกล้า หลักสูตรการบริหารจัดการด้านความมั่นคงขั้นสูง (สวปอ.มส.5) สมาคมป้องกันราชอาณาจักร ในพระบรมราชูปถัมภ์
ปัจจุบันสมรสแล้วกับ  นายสุนทร บุญชัย กรรมการผู้จัดการ บริษัท ชัยพงษ์โปรดักชั่น จำกัด ผลิตรายการ "ทำมาค้าขาย" และรายการ "ตามรอยแม่ฟ้าหลวง" วันพุธ สทท.11
==อ้างอิง==
นางสาวไทย
บุคคลจากจังหวัดน่าน‎
บุคคลจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกริก
อาจารย์คณะนิเทศศาสตร์ - วารสารศาสตร์ - การสื่อสาร
นางงามไทย