pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
แอลทีวี เอ-7 คอร์แซร์ 2

เอ-7 คอร์แซร์ 2 (A-7 Corsair II) เป็นเครื่องบินโจมตีขนาดเบาบนเรือบรรทุกเครื่องบินที่เริ่มเข้ามาแทนที่เอ-4 สกายฮอว์คของกองทัพเรือสหรัฐและเข้ารวมรบในสงครามเวียดนาม คอร์แซร์ถูกใช้โดยกองทัพอากาศสหรัฐเช่นเดียวกับกองกำลังรักษาดินแดนทางอากาศ เพื่อเข้าแทนที่เอ-1 สกายไรเดอร์ เอฟ-100 ซูเปอร์เซเบอร์ และเอฟ-105 ธันเดอร์ชิฟ คอร์แซร์ยังถูกใช้โดยกรีซในทศวรรษที่ 1970 และโปรตุเกสและไทยในทศวรรษที่ 1980 โครงสร้างของเอ-7 มีพื้นฐานมาจากเอฟ-8 ครูเซเดอร์ที่ผลิตโดยวูท มันเป็นหนึ่งในเครื่องบินรบรุ่นแรกๆ ที่มีหน้าจอแบบฮัด (head-up display) ระบบนำร่อง และเครื่องยนต์เทอร์โบแฟน
== รายละเอียด เอ-7 คอร์แซร์ 2 ==
ผู้สร้าง:บริษัทแอลทีวี แอโรสเปส (สหรัฐอเมริกา)
ประเภท:เจ๊ตขับไล่ยุทธวีธี ประจำเรือบรรทุกอากาศยาน
เครื่องยนต์:เทอร์โบแฟน อัลลิสัน ทีเอฟ 41-เอ-2 (รอลส์-รอยซ์ อาร์บี 168-62 สเปย์) ให้แรงขับ 6804 กิโลกรัม ไม่มีสันดาปท้าย 1 เครื่อง
กางปีก:11.8 เมตร
ยาว:14.06 เมตร
สูง:4.9 เมตร
พื้นที่ปีก:34.83 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า: 7,969 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขั้นสูง: กว่า 19,050 กิโลกรัม ทางดิ่ง และ 12,690 กิโลกรัม เมื่อวิ่งขึ้นระยะสั้น
อัตราเร็วขั้นสูง: 0.92 มัค ที่ระดับน้ำทะเลเมื่อไม่ติดอาวุธ และ 0.87 มัค ที่ระดับน้ำทะเลเมื่อบรรทุกลูกระเบิดขนาด 250 ปอนด์ 12 ลูก
รัศมีทำการรบ: 825 กิโลเมตร เมื่อบินสูง-ต่ำ-สูง ด้วยความเร็วเฉลี่ย 856 กิโลเมตร/ชั่วโมง และ บรรจุลูกระเบิดขนาด 250 ปอนด์ 12 ลูก
พิสัยบินไกลสุด:  4,465 กิโลเมตร เมื่อบรรจุเชื้อเพลิงเต็มที่
อาวุธ:ปืนใหญ่อากาศ เอ็ม 61 เอ วัลแคน ขนาด 20 มม พร้อมกระสุน 1,000 นัด ที่ใต้ลำตัวส่วนหัวด้านซ้าย มีอัตรายิงเร็ว 4,000-5,000 นัด/นาที
* อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ AIM-9 Sidewinder 2 ลูก
* อาวุธปลอ่ยอากาศสู่พื้น
* จรวด
* ลูกระเบิด
* ถังเชื้อเพลิงอะไหล่
* รวมเป็นน้ำหนักสูงถึง 9,072 กิโลกรัม ที่ใต้ลำตัว 2 ตำบล และ ใต้ปีก ข้างละ 3 ตำบล
== อ้างอิง ==
อากาศยานบนเรือบรรทุกเครื่องบิน
เครื่องบินโจมตี
เบโซฟิล

เบโซฟิล (Basophil) เป็นเม็ดเลือดขาวชนิดมีแกรนูล มีขนาดประมาณ 10-14 ไมครอน ปกติจะมีนิวเคลียส 2 lobe แต่อาจจะมองไม่เห็น เนื่องจากถูกแกรนูลบังไว้ แกรนูลนั้นจะมีขนาดที่ไม่เท่ากัน โดยมีขนาดประมาณ 0.2-1 ไมครอน ซึ่งจะติดสีม่วงอมดำเมื่อมองจากฟิล์มเลือด ภายในแกรนูลนั้นจะมีสาร histamine ซึ่งจะตอบสนองต่อโรคภูมิแพ้ต่าง ๆ โดยปกติเราสามารถพบ Basophil ในไขกระดูกประมาณ 0-1 เปอร์เซนต์ และในกระแสเลือด ประมาณ 0-2 เปอร์เซนต์ต่อเม็ดเลือดขาวทั้งหมด หรือประมาณ 0-216 เซลล์ต่อลูกบาศก์มิลลิลิตร
Basophil สร้างจากไขกระดูกโดยใช้ระยะเวลาประมาณ 7 ชั่วโมง ก่อนที่จะเคลื่อนที่ไปยังกระแสเลือด และเนื้อเยื่อ ตามลำดับ หน้าที่ของ basophil จะเกี่ยวข้องกับการตอบสนองต่อการแพ้ต่าง ๆ โดยการหลั่งสารพวก histamine เป็นต้น โดยเราสามารถพบภาวะที่ basophil สูงขึ้นจากหลายสาเหตุ อาทิเช่น Hypersensitivity reactions หรือพวก Myeoloproliferative disorder เป็นต้น
== รูปเพิ่มเติม ==
ภาพ:Basophil.png|ลักษณะของ Basophil
ภาพ:Hematopoiesis (human) diagram en.svg|การกำเนิดและวิวัฒนาการของเซลล์เม็ดเลือด
== อ้างอิง ==
พรเทพ เทียนสิวากุล,โลหิตวิทยาคลินิก,สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
สุภินันท์ สเป็ค-สายเชื้อ,โลหิตวิทยา,2534
เม็ดเลือดขาว
เซลล์
เซลล์เม็ดเลือด
โลหิตวิทยา
ชีววิทยาของเซลล์
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา (Ministry of Tourism and Sports) เป็นหน่วยงานราชการส่วนกลางประเภทกระทรวงของไทย มีอำนาจหน้าที่เกี่ยวกับการส่งเสริมสนับสนุน และพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว การกีฬา การศึกษาด้านกีฬา นันทนาการ และราชการอื่นตามที่กฎหมายกำหนด ให้อำนาจหน้าที่ของกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
== ประวัติ ==
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาจัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 หมวด 5 ตามมาตรา 14 กำหนดให้กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา มีอำนาจหน้าที่เกี่ยวกับการส่งเสริมสนับสนุน และพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว การกีฬา การศึกษา ด้านกีฬา นันทนาการ และราชการอื่นตามที่กฎหมายกำหนด ให้อำนาจหน้าที่ของกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา มีส่วนราชการตามมาตรา 15 ดังต่อไปนี้
สำนักงานรัฐมนตรี
สำนักงานปลัดกระทรวง
กรมพลศึกษา
กรมการท่องเที่ยว
ตามพระราชกฤษฎีกาโอนกิจการบริหารและอำนาจหน้าที่ของส่วนราชการ ให้เป็นไปตามพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545 ส่วนที่ 4 มาตรา 22 ถึงมาตรา 26 ให้โอนทรัพย์สิน งบประมาณหนี้ สิทธิ ภาระผูกพัน ข้าราชการ ลูกจ้าง และอัตรากำลังของกระทรวงศึกษาธิการในส่วนกรมพลศึกษา (ยกเว้นกองยุวกาชาดและกองการลูกเสือ) มาเป็นหน่วยงานในสังกัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา มาตรา 27 ให้โอนงานส่งเสริมอุตสาหกรรมภาพยนตร์ ในสำนักงานพัฒนานโยบายและแผนการประชาสัมพันธ์ กรมประชาสัมพันธ์ มาเป็นสำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา มาตรา 28 ให้โอนอำนาจหน้าที่ของรัฐมนตรีในการดำเนินงานเกี่ยวกับหน่วยงานของรัฐดังต่อไปนี้มาเป็นของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
การกีฬาแห่งประเทศไทย
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย มาตรา 29
นอกจากโอนอำนาจหน้าที่ที่บัญญัติไว้แจ้งชัดแจ้งชัดที่อื่นให้โอนอำนาจหน้าที่ของรัฐมนตรี ในการดำเนินการเกี่ยวกับกฎหมายดังต่อไปนี้ มาเป็นของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
พระราชบัญญัติกีฬามวย พ.ศ. 2542
พระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. 2535
พระราชบัญญัติสภาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2544
== หน่วยงานในสังกัด ==
=== ส่วนราชการ ===
สำนักงานรัฐมนตรี
สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
กรมพลศึกษา
กรมการท่องเที่ยว
มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ
==== ส่วนราชการประจำจังหวัด ====
สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัด
=== รัฐวิสาหกิจ ===
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
การกีฬาแห่งประเทศไทย
===  องค์การมหาชน ===
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน)
== รายนามปลัดกระทรวง ==
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาของไทย
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
 
การท่องเที่ยวและกีฬา (กระทรวง)
การท่องเที่ยวในประเทศไทย
กีฬาในประเทศไทย
โป๊

คำว่า โป๊ ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2525 ได้ให้ความหมายไว้ว่า "โป๊" เป็นภาษาพูดที่หมายถึง เปลือยหรือค่อนข้างเปลือย, มีเจตนาเปิดเผยอวัยวะบางส่วนที่ควรปกปิด คำว่า "โป๊" มาจากภาษาแต้จิ๋ว "โป้ว" หมายถึง ปะชุนเสื้อผ้า, ซ่อมแซม,เสริมเติมให้เต็ม, บำรุงร่างกาย ซึ่งยังมีการใช้ในความหมายทำนองนี้อยู่ เช่น "โป๊สี", "โป๊ปูน" หรือ "ยาโป๊" (อาจสะกดเป็น "โป๊ว" โดยมีเจตนาที่จะสื่อความหมายให้ต่างจากคำว่าโป๊โดยทั่วไป)
โดยคำว่า โป๊ ที่เพี้ยนมาจากคำที่หมายถึง ทดแทน ในภาษาแต้จิ๋ว เชื่อว่ามีที่มาจากการที่ภาพยนตร์หรือการเต้นระบำ ซึ่งเป็นสิ่งบันเทิงในสมัยอดีต ผู้แสดงซึ่งเป็นผู้หญิงสาวมักจะแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าน้อยชิ้นพอวาบหวิว แต่ไม่ถึงขั้นอนาจาร เช่น เสื้อกล้าม, กางเกงขาสั้น ชาวจีนที่อาศัยในประเทศไทยเวลานั้น จึงเรียกกันว่า "หนังโป๊ว"  โดยเป็นการเปรียบเทียบว่าเสมือนเอาแผ่นหนังมาปิดไว้แทน นานวันเข้าความหมายของศัพท์คำนี้จึงได้เปลี่ยนไป  
โป๊ สามารถหมายถึง
ภาพยนตร์โป๊
หนังสือโป๊
การ์ตูนโป๊
เกมคอมพิวเตอร์โป๊
เฮ็นไต ได้แก่ การ์ตูนโป๊ญี่ปุ่น และเอะโระเก  หรือเกมคอมพิวเตอร์โป๊ญี่ปุ่น
== อ้างอิง ==
วงศัพท์
คำและวลีภาษาแต้จิ๋ว
สุราขาว

สุราขาว หรือ เหล้าขาว คือ สุรากลั่นที่ปราศจากเครื่องย้อมหรือสิ่งผสมปรุงแต่ง มีแรงแอลกอฮอล์ต่ำกว่า 80 ดีกรีเป็นสุราที่ได้จากการควบคุมการหมักและกลั่นอย่างพิถีพิถัน
มีการตรวจสอบวิเคราะห์คุณภาพทุกขั้นตอนในกระบวนการผลิตโดยห้องปฏิบัติการ วิทยาศาสตร์ที่ทันสมัยและได้รับการอนุญาตจากกรมโรงงานอุตสาหกรรมน้ำที่นำมาใช้ปรุงแต่ง ปรับดีกรีสุราเป็นน้ำที่สะอาดปราศจากแร่ธาตุ จึงทำให้ได้น้ำสุราที่ใสรสชาติชวนดื่ม
สุรา
เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไทย
เอฟเอ็มเอ ไอเอ 58 ปูคารา

ไอเอ 58 ปูคารา   (FMA IA 58 Pucará)  เป็นเครื่องบินที่บินขึ้นในระยะสั้น มีลักษณะคล้ายกับเครื่องโอวี-10 บรองโก เครื่องต้นแบบปูคารา บินครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ.  1969 เริ่มประจำการในกองทัพอากาศอาร์เจนตินา ในปีค.ศ.   1975 ซึ่งมีประมาณ 100 เครื่อง
ปูคาราเป็นแผนตามความต้องการของกองทัพอาร์เจนตินาที่ต้องการเครื่องบินสำหรับต่อสู่สงครามกองโจรที่ใช้งานได้กว้างขวาง สามารถวิ่งขึ้นจากสนามหญ้าได้และบำรุงรักษาได้ง่าย
== รายละเอียด ไอเอ 58 ปูคารา ==
ผู้สร้าง:เอฟเอ็มเอ (FMA:Area de material Cordoba) (อาร์เจนตินา)
ประเภท: โจมตีขนาดเบา ปราบผู้ก่อการร้าย 2 ที่นั่งเรียงกัน
เครื่องยนต์:เทอร์โบใบพัด เทอร์โบเมคา แอสตาซู 16 จี กำลังเครื่องละ 1,022 แรงม้าสถิต 2 เครื่อง
กางปีก:14.5 เมตร
ยาว:14.25 เมตร
สูง:5.36 เมตร
พื้นที่ปีก:30.30 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า: 4,037 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 6,800 กิโลกรัม
อัตราเร็วขึ้นสูงสุด 750 กิโลเมตร/ชั่วโมง
อัตราเร็วขั้นสูง: 500 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 3,000 เมตร
อัตราเร็วเดินทางขั้นสูง 485 กิโลเมตร/ชั่วโมง
อัตราเร็วเดินทางประหยัด 430 กิโลเมตร/ชั่วโมง
อัตราไต่สูงสุด 1,080 เมตร/นาที
เพดานบินใช้งาน 8,280 เมตร
พิสัยบินไกลสุด:  4,647 กิโลเมตร
อาวุธ:ปืนใหญ่อากาศฮิสปาโน ขนาด 20 มม. 2 กระบอก และ ปืนกลอากาศบราวน์นิ่ง ขนาด 7.62 มม. 4 กระบอก
*สามารถบรรทุกอาวุธใต้ลำตัว 1 ตำบล และ ใต้ปีก 2 ตำบล
*รวม น้ำหนักที่บรรทุก 1,620 กิโลกรัม
== อ้างอิง ==
อ
ซาวาจิกะ เอริ

ซาวาจิกะ เอริ  เป็นหนึ่งในตัวละครจาก หนังสือ/ภาพยนตร์การ์ตูน เรื่องสกูลรัมเบิ้ล สูตรรักฉบับนักเรียน
== ประวัติตามท้องเรื่อง ==
เอริ เป็นเพื่อนสนิทคนหนึ่งของ ซึคาโมโต้ เท็นมะ พ่อของเอริเป็นเศรษฐีชาวอังกฤษ ส่วนแม่ของเธอเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น เอริจึงไม่ถนัดการใช้ตัวอักษรคันจิ ฐานะทางบ้านของเธอดีมาก และถูกเลี้ยงดูมาแบบตามใจ (ชาวยุโรปในญี่ปุ่นมักจะถูกมองว่ามีฐานะดีและมีชีวิตที่หรูหรา) แม้ว่าเอริจะรักพ่อมากแต่พ่อของเธอก็มักจะยุ่งเรื่องงานอยู่เสมอ จนไม่ค่อยมีเวลาให้เธอ และเป็นหนึ่งในเหตุการณ์ที่ทำให้ เอริได้เริ่มพัฒนาความรู้สึกของเธอที่มีต่อ ฮาริมะ เคนจิ แม้ว่าเธอจะชอบฮาริมะ แต่เธอก็มักจะไม่ยอมรับกับเพื่อนๆหรือแม้แต่กับตัวเธอเอง เธอพยายามอย่างมากที่จะเกลียดฮาริมะ แต่นั่นกลับยิ่งทำให้ความรู้สึกของเธอที่มีต่อฮาริมะรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ และพยายามหาทางเข้าหาเขาอยู่ตลอดจนต้องมีปัญหากับเพื่อนสนิทของตัวเองมาแล้วอย่างเท็นมะและมิโคโตะนอกจากนี้เธอก็ยังไม่ค่อยถูกชะตากับยาคุโมะเท่าไรนักเพราะเธอมองยาคุโมะในฐานะคู่แข่งอีกคน เอรินั้นแม้จะเป็นลูกคุณหนูผู้ดีมีสตางค์แต่เธอก็ไม่ค่อยมีความสุขมากนักซึ่งเธอไม่เคยแสดงส่วนนี้ออกมาให้ใครเห็นและมักจะชอบยิ้มกลบเกลื่อนความในใจแทนแต่กับฮาริมะเธอกลับหลุดได้เกือบตลอดเวลาแม้ภายนอกจะดูเหมือนทะเลาะกันก็ตามทำให้เธอพบว่าเมื่ออยู่กับเขาแล้วนั้นเธอกลับเป็นตัวของตัวเธอเองมากกว่าเวลาอื่นๆซึ่งจากตรงนี้ทำให้เธอแอบชอบฮาริมะ(แต่เจ้าตัวก็ยังไม่ยอมรับอยู่ดี)ถึงแม้จะถูกแซวจากเพื่อนๆก็ตาม
ฮาริมะมักเรียกเอริด้วยชื่อเล่นว่า "คุณหนู" ขณะที่เอริเรียกฮาริมะว่า "หนวด"
ตัวละครการ์ตูนญี่ปุ่น
ชุดตัวอักษรแมนจู

ชุดตัวอักษรแมนจู (แมนจู: ; 满文; พินอิน: mǎn wén หม่าน เหวิน, Manchu alphabet) เริ่มปรากฏเมื่อ พ.ศ. 2142 ประดิษฐ์โดยผู้นำชาวแมนจู นูร์ฮาจี ผู้สถาปนารัฐแมนจู พัฒนามาจากอักษรมองโกเลียโบราณ มีการปรับปรุงเล็กน้อยเมื่อ พ.ศ. 2175 เมื่อชาวแมนจูสถาปนาราชวงศ์ชิงเมื่อ พ.ศ. 2187 ช่วง 200 ปีแรก ภาษาแมนจูเป็นภาษาราชการหลักและใช้เป็นภาษากลาง เมื่อราว พ.ศ. 2393 ชาวแมนจูจำนวนมากหันมาใช้ภาษาจีนและเขียนภาษาแมนจูด้วยอักษรจีนจนกระทั่งสิ้นสุดราชวงศ์ชิง
อักษรในชุดนี้เขียนในแนวตั้งจากบนลงล่าง และจากซ้ายไปขวา อักษรแต่ละตัวมีรูปต้นคำ กลางคำและท้ายคำ สระมีรูปแยกต่างหาก อักษรบางตัวมีรูปร่างต่างไปขึ้นกับว่าสระมาก่อนหรือตามหลังอักษรนั้น
== ใช้เขียน ==
ภาษาแมนจูซึ่งอยู่ในกลุ่มภาษาตุงกูซิก มีชาวแมนจูราว 9 ล้านคนอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ส่วนใหญ่คนกลุ่มนี้จะพูดภาษาจีนกลาง ในมณฑลซินเจียงมีชาวซิโบราว 27,000 คน พูดภาษาใกล้เคียงกับภาษาแมนจู ชาวซิโบเข้ามาอยู่ในซินเกียงตั้งแต่ พ.ศ. 2307
== อ้างอิง ==
อักษรแมนจู 
อักษรโบราณ
ยางลบ

ยางลบ (อเมริกัน: eraser บริติช: rubber) คือเครื่องเขียนชนิดหนึ่ง ใช้สำหรับลบรอยดินสอหรือปากกาที่เขียนบนวัสดุอย่างหนึ่งเช่นกระดาษ โดยใช้ยางลบถูไปมาจนรอยเขียนหายไป และดินสอส่วนมากมักจะมียางลบติดมาด้วยเพื่อใช้ควบคู่กัน ยางลบนั้นทำมาจากยางเป็นหลัก แต่สำหรับยางลบที่ใช้งานเฉพาะทางก็อาจผลิตด้วยไวนิล พลาสติก หรือยางในธรรมชาติอื่น ๆ ก็ได้ ส่วนมากจะพบเป็นสีขาว แต่ก็สามารถผลิตให้เป็นสีอื่น ๆ ได้เช่น ดำ แดง เขียวเพื่อความสวยงาม น่าใช้ แต่ส่วนมากจะใช่เป็นสีดำและสีขาวเพราะหาง่าย
== ประวัติ ==

ผู้คนในสมัยก่อนที่จะมียางลบ พวกเขาใช้ขนมปังสีขาวที่ไม่มีขอบเพื่อลบรอยดินสอแกรไฟต์และถ่านหิน ซึ่งวิธีนี้บางครั้งยังมีการใช้อยู่โดยศิลปินสมัยใหม่
ในปี ค.ศ. 1770 วิศวกรชาวอังกฤษชื่อ เอดเวิร์ด แนร์น (Edward Nairne) ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้คิดค้นยางลบที่ทำจากยางเป็นคนแรก เหตุที่แนร์นค้นพบยางลบคือเขาไปหยิบก้อนยางแทนที่จะเป็นขนมปังมาถูรอยดินสอโดยไม่ได้ตั้งใจ และค้นพบคุณสมบัติในการลบของยาง จากนั้นจึงเริ่มผลิตยางลบออกขาย และมีการรายงานว่ายางลบของเขามีราคา 3 ชิลลิงต่อครึ่งลูกบาศก์นิ้ว ซึ่งแพงมากในสมัยนั้น
อย่างไรก็ตาม ยางลบก็ไม่ได้ทำให้เกิดความสะดวกสบายไปมากกว่าขนมปัง เนื่องจากยางลบในขณะนั้นสามารถเน่าเสียและย่อยสลายได้เหมือนขนมปัง ต่อมาในปี ค.ศ. 1839 ชาลส์ กู๊ดเยียร์ (Charles Goodyear) ค้นพบกระบวนการวัลคาไนเซชัน (vulcanization) ซึ่งเป็นวิธีการรักษายางและทำให้เป็นวัสดุที่คงทนถาวร ยางลบที่ทำจากยางวัลคาไนซ์จึงเป็นที่นิยมจนถึงปัจจุบัน
เมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1858 ไฮเมน ลิปแมน (Hymen Lipman) จากฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา จดสิทธิบัตรในการติดยางลบเข้ากับปลายดินสออีกข้างหนึ่งเป็นครั้งแรก แต่ในภายหลังถูกยกเลิกเนื่องจากเป็นเพียงการนำอุปกรณ์สองชนิดประกอบเข้าด้วยกัน มากกว่าที่จะเป็นผลิตภัณฑ์ตัวใหม่
== อ้างอิง ==
วัสดุสำหรับงานศิลปะ
อุปกรณ์สำนักงาน
เครื่องเขียน
ยาง
อักษรมองโกเลีย

อักษรมองโกเลีย (Mongγol bičig, ซีริลลิก: Монгол бичиг, Mongol bichig) เป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษามองโกเลีย
เมื่อพ.ศ. 1751 เจงกิสข่านรบชนะไนมันและนำอักษรอุยกูร์ ตาตาร์-ตอนกา ซึ่งต่อมาพัฒนาเป็นอักษรอุยกูร์ มาเขียนภาษามองโกเลีย อักษรอุยกูร์เหล่านี้มาจากอักษรซอกเดีย ที่มาจากอักษรอราเมอิกอีกต่อหนึ่ง
ระหว่างพ.ศ. 1800 – 2000 ภาษามองโกเลียเขียนด้วยอักษรจีน อักษรอาหรับและอักษรพักปา ในช่วงที่ได้รับอิทธิพลจากสหภาพโซเวียต ภาษามองโกเลียเขียนด้วยอักษรละตินเมื่อ พ.ศ. 2474 และใช้อักษรซีริลลิกเมื่อ พ.ศ. 2480 ใน พ.ศ. 2484 รัฐบาลออกกฎหมายล้มเลิกอักษรมองโกเลีย แต่ได้มีการฟื้นฟูอักษรดังกล่าวอีกเมื่อ พ.ศ. 2537 ปัจจุบันมีการสอนการใช้อักษรนี้ในโรงเรียน ประชาชนราวครึ่งหนึ่งในมองโกเลียรู้อักษรนี้นิดหน่อยหรือไม่รู้เลย ส่วนใหญ่จะอ่านได้เฉพาะอักษรซีริลลิก อักษรมองโกเลียนี้ยังใช้อยู่ในเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ในประเทศจีน
อักษรนี้แยกสระและพยัญชนะออกจากกัน เขียนในแนวตั้งจากบนลงล่าง บรรทัดจากซ้ายไปขวา ซึ่งต่างจากอักษรที่เขียนในแนวตั้งอื่นๆที่มักจะเขียนจากขวาไปซ้าย อักษรมีรูปร่างต่างกันขึ้นกับตำแหน่งภายในคำ
== ยูนิโคด ==
อักษรมองโกเลียได้รับการบรรจุลงในยูนิโคดใน ช่วงรหัส U+1800–U+18AF
== อ้างอิง ==
อักษรมองโกเลีย 
มองโกเลีย
น้ำมะนาว

น้ำมะนาว (limeade) คือน้ำผลไม้ที่คั้นมาจากมะนาว เป็นน้ำผลไม้ที่คนนิยมไม่แพ้น้ำส้ม ปกติน้ำที่คั้นจากมะนาวนั้นผู้คนจะไม่นิยมนำมาบริโภคทันทีเพราะมีรสชาติที่เปรี้ยวจัด ซึ่งต้องผ่านการปรุงรสก่อนถึงจะนำไปบริโภคได้ มีลักษณะคล้ายน้ำเลมอน (lemonade) ที่คั้นจากผลเลมอน
น้ำผลไม้
น้ำส้ม

น้ำส้ม คือน้ำผลไม้ที่คั้นมาจากผลส้มตามชื่อ เป็นน้ำผลไม้ที่มีคนนิยมดื่มมาก เพราะเตรียมง่าย และให้คุณค่าทางอาหาร โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีวิตามินซีสูง
== การเตรียมน้ำส้ม ==
น้ำส้มคั้น : ปกติแล้วน้ำส้มคั้นจะใช้ส้มเขียวหวานผลใหญ่ เพราะจะทำให้น้ำส้มมีรสชาติหวาน สามารถคั้นเอาน้ำรับประทานได้ทันที หรืออาจเติมเกลือเล็กน้อยเพื่อเพิ่มรสชาติ เมื่อเตรียมเสร็จแล้วเทใส่แก้วพร้อมเสิร์ฟ (ปกติแล้วแก้วที่ใส่จะเป็นแก้วเปล่าไม่ใส่น้ำแข็งเพราะน้ำส้มจะมีรสหวานอ่อน ๆ ถ้าเติมน้ำแข็งลงไปอีกจะทำให้น้ำส้มจืดเสียรสชาติ)
น้ำส้มปั่น : ส้มที่ใช้ในการทำน้ำส้มปั่นจะใช้ส้มเขียวหวานผลเล็ก (หรือที่ภาษาตลาดเรียกว่าส้มคั้นน้ำ) โดยจะให้น้ำส้มมีรสเปรี้ยว น้ำส้มปั่นสามารถทำได้โดยคั้นน้ำส้มจนได้ปริมาณตามต้องการ จากนั้นเทใส่เครื่องปั่นที่ใส่น้ำแข็งไว้ จากนั้นเติมน้ำเชื่อมกับเกลือ แล้วปั่นประมาณ 30 วินาทีจะได้น้ำส้มปั่นตามต้องการ
== อ้างอิง ==
น้ำผลไม้
น้ำแร่

น้ำแร่ (Mineral Water) คือน้ำชนิดหนึ่งที่มีแร่ธาตุผสมในอัตราสูงกว่าน้ำปกติ ได้จากแหล่งน้ำธรรมชาติ เป็นน้ำที่ผู้คนนำมาใช้ดื่มและอาบ โดยที่ผู้คนเชื่อว่าการดื่มน้ำแร่นั้นจะช่วยบำรุงสุขภาพ ซึ่งปัจจุบันได้มีผู้ผลิตน้ำดื่มหลายรายที่นำน้ำแร่ธรรมชาติมาบรรจุขวดเป็นสินค้าขาย และการอาบน้ำแร่นั้นเชื่อว่าเป็นการช่วยในการบำรุงผิวพรรณ นอกจากนี้ ยังมีผลิตภัณฑ์อื่นๆ ที่มีน้ำแร่เป็นส่วนประกอบ เช่น สเปรย์น้ำแร่ใช้ฉีดที่ผิวหน้า ซึ่งว่ากันว่ามีสรรพคุณในการทำให้หน้าสดชื่นและผ่อนคลายความตึงเครียด
น้ำแร่ที่สำคัญของโลกมีเช่น น้ำแร่ซัมซัม
เครื่องดื่ม
ความหิว

ความหิวเป็นความรู้สึกเมื่อบุคคลมีความจำเป็นทางสรีรวิทยาเพื่อกินอาหาร ในทางตรงข้าม ความอิ่ม (satiety) คือ ปราศจากความหิว ความอยากเป็นอีกความรู้สึกหนึ่งที่ประสบกับการกิน เป็นความปรารถนากินอาหาร มีทฤษฎีกำเนิดความรู้สึกหิวหลายทฤษฎี ผู้มีสุขภาพดีและมีอาหารบำรุงดีสามารถมีชีวิตอยู่ได้หลายสัปดาห์โดยไม่ต้องกินอาหาร โดยมีการอ้างพิสัยระหว่างสามถึงสิบสัปดาห์ ความรู้สึกหิวตรงแบบสำแดงหลังไม่ได้กินอาหารไม่กี่ชั่วโมงและโดยทั่วไปถือว่าไม่พึงปรารถนา
อาหารและเครื่องดื่ม
อาการ
แรงกระตุ้น
ระบบลิมบิก
ความหิว
แพลลัส

แพลลัส (Pallas, Πάλλας) ในตำนานเทพปกรณัมกรีก มีเทพและเทพีหลายองค์ที่มีนามว่า "แพลลัส" อีกทั้งยังรวมไปถึงเจ้าชายองค์หนึ่งด้วย
เทพีแพลลัสองค์แรกนั้นเป็นฉายาของอะธีนา บางแหล่งอ้างว่า เทพีแพลลัส เป็นเพื่อนเล่นขององค์เทพี ซึ่งเทพีแพลลัสเป็นพระธิดาของเทพไทรทัน หรือเทพไทรโทนิส  ซึ่งเป็นพระบิดาอุปถัมภ์ของนาง วันหนึ่ง ขณะที่เทพีแพลลัสและเทพีอะทีนากำลังทะเลาะกันอยู่นั้น เทพซูส ก็ปรากฏร่างต่อหน้าทั้งสองพร้อมกับโล่ของพระองค์ ด้วยความตกใจกลัวจึงทำให้เทพีแพลลัสลืมหลบการโจมตีของเทพีอะทีนา นางได้เสียชีวิต และเทพีอะทีนาโศกเศร้าเสียใจกับการจากไปของนางและเปลี่ยนนามของนางเป็น "แพลลัส อะทีนา" นอกจากนี้เทพีอะทีนายังแกะสลักรูปปั้นของเทพีแพลลัสจากลำต้นของต้นไม้ซึ่งเรียกว่าพัลเลเดียม (Palladium) ซึ่งเทพีอะทีนาได้ทิ้งไว้กับเทพซูส ต่อมาอิเล็กตรา ผู้ถูกเกี้ยวโดยเทพซูสได้หนีพระองค์โดยการซ่อนตัวอยู่หลังรูปปั้นดังกล่าว อย่างไรก็ตาม เมื่อเทพซูสพบตัวอิเล็กตรา พระองค์ได้โยนรูปปั้นลงไปยังดินแดนแห่งอิเลียม (Ilium) หรือซึ่งก็คือกรุงทรอย  นั่นเอง และ ณ ที่นี้อีลัส ได้สร้างวิหารเก็บรูปปั้นของเทพีแพลลัสเอาไว้ นอกจากนี้ยังมีบางแหล่งได้อ้างว่าแพลลัสเป็นเทพเจ้าเก่าแก่ที่ถูกรวมเข้ากับเทพีอะทีนาโดยชาวเอเธนส์เอง
แพลลัสยังเป็นไททันตนหนึ่งอีกด้วย ไททันแพลลัสเป็นโอรสของไททันคริอุซ และเทพียูริเบีย และเป็นพระสวามีของเทพีสติกซ์ ด้วย พระองค์เป็นพระบิดาของเทพซีลุส  เทพีไนกี้  เทพคราตอส และเทพีไบอา (และบางครั้งยังเป็นพระบิดาของเทพีอีออส และไททันเซเรเน่ ด้วย) เทพแพลลัสองค์นี้เป็นเทพแห่งปัญญา อาอีซอนหรืออาอีธอน คือชื่อของม้าของพระองค์
เทพมีปีกเก่าแก่องค์หนึ่งก็มีนามว่าแพลลัสเช่นกัน ซึ่งปีกของพระองค์จะอยู่ที่ข้อเท้า หรือไม่ก็กลางหลัง เช่นเดียวกับเทพีติดปีกยุคเก่าแก่องค์อื่น ๆ ตามที่ตำนานหนึ่งได้กล่าวไว้ เทพแพลลัสองค์นี้เป็นพระบิดาของเทพีอะทีนาและได้พยายามข่มขืนนาง องค์เทพีจึงสังหารเทพแพลลัสและฉีกผิวหนังของพระองค์มาทำเป็นโล่อีจิส
== อ้างอิง ==
เทพเจ้ากรีก
สติกซ์

สติกซ์ (Styx) เป็นพระธิดาของไททันโอเชียนัส (Oceanus) และไททันเทธีส (Tethys) และเป็นมเหสีของเทพพาลลัส (Pallas) ลูกๆ ของนางคือเทพซีลุส (Zelus) เทพีไนกี้ (Nike) เทพคราตอส (Cratos) และเทพีไบอา (Bia) (และบางครั้งยังรวมไปถึงเทพีอีออส (Eos) อีกด้วย)
เทพีสติกซ์ช่วยเหลือเทพซุส (Zeus) ในสงครามกับเหล่าไททันที่เรียกว่า ไททันโนมาเคีย (Titanomachia) นางเป็นองค์แรกที่เข้าช่วยเหลือมหาเทพ ด้วยเหตุนี้เองนามของนางจึงได้รับเกียรติให้เป็นข้อผูกมัดคำสาบานของเหล่าทวยเทพ
เทพเจ้ากรีก
กระบี่ (อาวุธ)

กระบี่ คืออาวุธที่มีลักษณะคล้ายดาบ แต่มีน้ำหนักเบากว่า ลักษณะเรียวแหลม มีปลายแหลม เน้นใช้ในการแทงมากกว่าฟัน อาจมีคมเพียงด้านใดด้านหนึ่งหรือมีท้ง 2 ด้าน ข้อแตกต่างจากดาบคือ น้ำหนักส่วนใหญ่ของกระบี่จะอยู่ที่ด้ามจับ เพื่อให้เกิดความคล่องแคล่วและพลิกแพลงได้ง่ายในการจ้วงแทง เพราะกระบี่เน้นการแทงเป็นสำคัญ ในขณะที่น้ำหนักส่วนใหญ่ของดาบ จะอยู่ที่ใบดาบ เพื่อให้การฟันมีน้ำหนัก เพราะดาบเน้นการฟันและตัด อาวุธกระบี่ของไทย จะมีลักษณะและการใช้งานเหมือนกับอาวุธของชาวตะวันตกที่เรียกว่า "Rapier" จึงอาจกล่าวได้ว่า "Rapier" แปลว่า "กระบี่" นั่นเอง
พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 ให้ความหมายว่า อาวุธชนิดหนึ่ง ใบแบนยาว ปลายแหลม มีคมข้างหนึ่งหรือทั้ง 2 ข้าง ด้ามสั้น ที่ด้ามถืออาจมีโกร่งหรือไม่มีก็ได้ มีฝัก
ดาบ
อิลยูชิน อิล-76

อิลยูชิน อิล-76    (Ilyushin Il-76)      อิล-76 ปรากฏตัวครั้งแรกในงานแสดงการบินที่ปารีส ปี 1971 บินครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 มีนาคม 1971 และส่งมอบให้กับกองทัพอากาศโซเวียต เมื่อปี 1974 ส่งมอบให้กับสายการบินแอโรฟล็อตในปี 1976
อิล-76 เป็นเจ๊ตลำเลียงแบบแรกของสหภาพโซเวียต โดยรุ่นที่ใช้งานทางทหารจะมีป้อมปืนท้าย อิล-76 ได้รับการดัดแปลงให้บรรทุกเชื้อเพลิงเพื่อใช้สำหรับเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศให้กับเครื่องบินเจ๊ตทิ้งระเบิดเช่น ตูโปเลฟ ตู-22 (แบคไฟร์) อิล-76 ได้ทำสถิติความเร็วและความสูงที่สำคัญคือ ขึ้นสูงสุดที่ระยะ 2,000 เมตร โดยมีน้ำหนักบรรทุก 70,121 กิโลกรัม
== รายละเอียด อิลยูชิน อิล-76 ==
ผู้สร้าง: (บริษัทโรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต) ปัจจุบันคือบริษัทอิลยูชิน
ประเภท: ลำเลียงขนส่งขนาดหนัก พิสัยบินไกล เจ้าหน้าที่ 4 นาย
เครื่องยนต์: เทอร์โบแฟน โซโลวีเอฟ ดี-30 เคพี ให้แรงขับเครื่องละ 12,000 กิโลกรัม 4 เครื่อง
กางปีก: 50 เมตร
ยาว: 46.59 เมตร
สูง: 14.76 เมตร
พื้นที่ปีก: 300 ตารางเมตร
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 170,000 กิโลกรัม
น้ำหนักบรรทุกสูงสุด: 40,000 กิโลกรัม
อัตราเร็วเดินทางขึ้นสูง: 800 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะ 9,000 เมตร
อัตราเร็วเดินทางประหยัด: 750 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะ 12,000 เมตร
เพดานบินปกติ: 9,000-12,000 เมตร
พิสัยบินเมื่อบรรทุกภารกรรมสูงสุด: 5,000 กิโลเมตร
พิสัยบินเมื่อบรรทุกเชื้อเพลิงสูงสุด: 6,700 กิโลเมตร
== อ้างอิง ==
อากาศยานขนส่งทางการทหาร
ไมย์ซิสเชฟ เอ็ม-4

ไมย์ซิสเชฟ เอ็ม-4    (Myasishchev M-4)  เอ็ม-4 (ไบซัน) เป็นเจ๊ตทิ้งระเบิดขนาดหนัก 4 เครื่องยนต์ ประกฎตัวครั้งแรกในวันกรรมกร ปี ค.ศ. 1954 เป็นเจ๊ตทิ้งระเบิดขนาดเดียวกับ บี-52 สตราโตฟอสเตรส ของสหรัฐอเมริกา มีการสร้างขึ้นมา 3 รุ่นคือ
ไบซัน-เอ:เจ๊ตทิ้งระเบิดนิวเคลียร์
ไบซัน-บี:เจ๊ตตรวจการณ์ทางทะเล
ไบซัน-ซี:เหมือนไบซัน-เอ แต่เรดาร์หาเป้าที่หัวใหญ่ขึ้น
== รายละเอียด ไมย์ซิสเชฟ เอ็ม-4 ==
ผู้สร้าง :บริษัทโรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต
ประเภท:เจ๊ตทิ้งระเบิดยุทธศาสตร์และตรวจการณ์ทางทะเล เจ้าหน้าที่ 7-8 นาย
เครื่องยนต์:เทอร์โบแฟน โซโลเวียฟ ดี-15 ให้แรงขับเครื่องละ 13,000 กิโลกรัม 4 เครื่อง
กางปีก: 52 เมตร
ยาว: 49.5 เมตร
สูง: 12.2 เมตร
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 165,000 กิโลกรัม
อัตราเร็วขั้นสูง: .85 มัค (1,060 กิโลเมตร/ชั่วโมง) ที่ระยะสูง 3000 เมตร
เพดานบินใช้งาน: 15,600 เมตร
พิสัยบิน:9,650 กิโลเมตร
บินทน; 15 ชั่วโมง
อาวุธ: ปืนใหญ่อากาศ เอ็นอาร์-23 ขนาด 23 มม. แท่นคู่ ในป้อมปืนท้าย บนลำตัวใต้ลำตัว ทั้งด้านหัวท้าย 5 ป้อม รวม 10 กระบอก สำหรับป้องกันต้นเอง สามารถบรรทุกลูกระเบิดธรรมดาและลูกระเบิดนิวเคลียร์เป็นน้ำหนักรวม 9,000 กิโลกรัม
== อ้างอิง ==
เครื่องบินทิ้งระเบิด
บี-1 แลนเซอร์

บี-1 แลนเซอร์ (B-1 Lancer) เป็นเครื่องบินเจ็ตทิ้งระเบิดยุทธศาสตร์ เพื่อใช้แทนบี-52 สตราโตฟอสเตรส บี-1 มีขนาดเล็กกว่าบี-52 และสามารถบรรทุกอาวุธได้มากกว่า 2 เท่า บินเร็วมากกว่า 2 เท่า โดยใช้ระยะทางบินขึ้นสั้นกว่าบี-52
== ประวัติ ==
บี-1 ถูกสร้างขึ้นในยุคของประธานาธิบดีริชาร์ด นิกสัน ซึ่งถูกสร้างขึ้นในรุ่นแรกคือ บี-1เอ บินขึ้นครั้งแรกในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1974 หมายเลข 74-0158 ด้วยราคาที่สูงมากทำให้ต่อมาในสมัยของประธานาธิบดีจิมมี คาร์เตอร์ ก็ได้สั้งยกเลิกโครงการ บี-1 ในวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1977 แต่หน่วยข้อมูลข่าวสารที่หน่วยข่าวกรองสหรัฐฯสืบทราบว่าทางฝ่ายสหภาพโซเวียตยังทำการพัฒนเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์แบบใหม่อยู่อย่างจริงจัง จึงทำให้กระทรวงกลาโหมสหรัฐฯสั่งรีบดำเนินการโครงการ บี-1 ขึ้นอีกครั้ง โดยได้มีการแก้ไขบางอย่างจนได้ชื่อว่า บี-1 แลนเซอร์ ซึ่งเป็นการพัฒนาจากรุ่นเอมาเป็นรุ่นบี และได้มีการพัฒนาพื้นที่หน้าตัดของรุ่นบีให้ลดการปะทะเรดาร์ของข้าศึกให้น้อยลง และมีประสิทธิภาพการประหยัดน้ำมันสูงกว่าด้วย มีการปรับเปลี่ยนการใช้งานอวิโอนิกส์และสรรพวุธแบบใหม่ ผลที่ได้คือน้ำหนักวิ่งขึ้นจากเดิมรุ่นบี-1เอ ที่มีน้ำหนัก 180 ต้น เพิ่มขึ้นเป็น 217 ต้นในรุ่นบี-1บี แต่ลำตัวได้สร้างจากวัสดุไทเทเนียมคุณภาพต่ำเนื่องมาจากสภาคองเกรสปรับตัดงบประมาณลง
เครื่องต้นแบบบี-1บีหมายเลข 82-001 ได้เข้าสู่ขั้นตอนการทดสอบบินในวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1983 เครื่องบินที่ออกจากสายการผลิตเครื่องแรกคือเครื่องหมายเลข 83-0065 ขึ้นบินครั้งแรกในวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1984 จนผลิตมาถึงเครื่องที่ 100 ซึ่งเป็นเครื่องสุดท้ายที่มีการผลิตมาคือเครื่องหมายเลข 86-0140 โดยได้บินออกจากโรงงานที่เมืองปาล์มเดล รัฐแคลิฟอร์เนีย เมื่อปี ค.ศ. 1989
บี-1 ได้รับการออกแบบมาให้บินโดยใช้เพดานบินต่ำเพียง 500 ฟุตเพื่อหลบเรดาร์ โครงการบี-1 ต้องใช้ชิ้นส่วนที่ผลิตจากบริษัทต่าง ๆ กว่า 5,000 บริษัท จาก 47 รัฐ และมีราคาสูงมากในประวัติศาสตร์ในปี ค.ศ. 1977 เนื่องจากงบประมาณในการสร้าง บี-1 นั้นมีผลกระทบต่อเศรษฐกิจของสหรัฐอเมริกามาก
== รายละเอียด บี-1เอ แลนเซอร์ ==

ข้อมูลจำเพาะ
ผู้สร้าง :บริษัทร็อคเวลล์ อินเตอร์เนชั่นเนล (สหรัฐอเมริกา)
ประเภท:เจ็ตทิ้งระเบิดยุทธศาสตร์ เปลี่ยนมุมลู่ปีกได้ เจ้าหน้าที่ 3 นาย
เครื่องยนต์:เทอร์โบแฟน เยเนลรัล อิเล็กตริก วายเอฟ.101-ยีอี-100 ให้แรงขับสถิตเครื่องละ 7,710 กิโลกรัม และ 13,610 กิโลกรัม เมื่อใช้ 4 เครื่อง
กางปีก: 41.67 เมตร เมื่อกางปีเต็มที่
* 23.84 เมตร เมื่อลู่ปีกเต็มที่
ยาว: 45.78 เมตร
สูง: 10.24 เมตร
พื้นที่ปีก: 181.2 ตารางเมตร
อัตราเร็วขั้นสูง: 2.2 มัค ที่ระยะสูง 5240 เมตร
* .95 มัค ที่ระยะสูง 152 เมตร
อัตราเร็วเดินทาง: 0.85 มัค ที่ระยะสูง 15,240 เมตร
เพดานบินปกติ: 60,000 ฟุต
พิสัยบินไกลสุด: 9,815 กิโลเมตร เมื่อไม่เติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ
อาวุธ:อาวุธปล่อยโจมตีระยะใกล้ (Short Range Attack Missile-SRAM) แบบเอจีเอ็ม-69 เอ จำนวน 8 ลูก
* จรวดร่อนแบบ เอจีเอ็ม-86บี
* ลูกระเบิดนิวเคลียร์
* อาวุธปล่อยหลบรอดข่ายเรดาร์ (AIR Launched Cruise Missile-ALCM)
* อาวุธปล่อยป้องกันเครื่องบินทิ้งระเบิด (Bomber Defense Missile-BDM)
รวม เป็นน้ำหนักอาวุธสูงสุด 52,160 กิโลกรัม ในห้องเก็บอาวุธใต้ลำตัว 3 ห้อง
== อ้างอิง ==
เครื่องบินทิ้งระเบิด