pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
วัดเขาพนมเพลิง

วัดเขาพนมเพลิง เป็นโบราณสถานที่ตั้งอยู่ใน อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย   ตั้งอยู่บนเขาพนมเพลิง สูงประมาณ 25 เมตร ใกล้กำแพงเมือง ด้านตะวันออกเฉียงเหนือ ทางขึ้นวัดมีสองทาง คือ ทางด้านหน้าวัด และข้างวัดซึ่งทำเป็นบันไดศิลาแลงขนาดกว้างขวางประมาณ 6 เมตร
== ประวัติ ==
เขาพนมเพลิงปรากฏในพงศาวดารเหนือตอนที่เกี่ยวกับการสร้างเมืองสวรรคโลก (ศรีสัชนาลัย) โดยกำหนดให้เขาพนมเพลิงอยู่กลางเมืองและได้สร้างวัดไว้บนเขาพนมเพลิง  ดังกล่าวอ้างไว้ดังนี้
"กล่าวสำหรับเขาพนมเพลิงนั้นเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ สำหรับประกอบพิธีบูชาไฟดังปรากฏข้อความในพงศาวดารเหนือ กล่าวถึงฤๅษีสัชนาลัยสั่งสอนบาธรรมราชว่า "สูเจ้าจงเอาพนมเพลิงเข้าไว้ในเมือง เป็นที่สร้างพรตบูชากูณฑ์ผู้เฒ่าจะสั่งสอน จงทำตามคำ"
จากประวัติในพงศาวดาวดังกล่าวหมายถึงเคยมีการใช้เขาพนมเพลิงเป็นแหล่งประกอบพิธีบำเพ็ญพรต แล้วจุดอัคคีบูชาเทวะเป็นเจ้า โดยกำหนดให้วัดเขาพนมเพลิงตั้งอยู่กลางเมืองศรีสัชนาลัย เป็นชัยภูมิของการสร้างเมืองให้โดดเด่นนั่นคือเป็นการสร้างมืองศรีสัชนาลัยที่โอบล้อมภูเขานี้ไว้ใจกลางเมือง เพื่อให้เป็นชัยภูมิอันเหมาะสมยิ่งในการประกอบพิธีดังกล่าว 
== สถาปัตยกรรม ==
โบราณสถานที่อยู่บนเนินเขานี้ประกอบด้วย เจดีย์ประธานทรงลังกา ก่อด้วยศิลาแลง ตั้งแต่ก้านฉัตรขึ้นไปพังทลายหมด และมีวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปที่ยังมีความสมบูรณ์อยู่พอสมควร  ส่วนด้านหลังเจดีย์ประธานเมีเจดีย์ราย 3 องค์  และมีทางเดินลงมายังลานกว้างซึ่งมีมณฑปก่อด้วยศิลาแลง ฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัสยกพื้นสูง หลังคาโค้งแหลมขนาดใหญ่พอสมควรที่ชาวบ้านเรียกว่า ศาลเจ้าแม่ละอองสำลี ลักษณะของศาลนี้มีความคล้ายคลึงกับมณฑปที่พบที่วัดบริเวณทางเข้า อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย
== อ้างอิง ==
อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย
เขาพนมเพลิง
การเตรียมกาแฟ

== การชง ==

การชงกาแฟมีหลากหลายวิธี ซึ่งสามารถแบ่งเป็นประเภทตามการให้น้ำกับกากกาแฟ ได้สี่ประเภทหลักๆ ดังนี้
การต้มเดือด:
* กาแฟตุรกี วิธีการดั้งเดิมในการชงกาแฟ ซึ่งยังคงใช้อยู่ในตะวันออกกลาง แอฟริกาเหนือ ตุรกี และกรีซ ได้แก่การต้มผงกาแฟละเอียดเข้ากับน้ำในหม้อคอคอด ซึ่งเรียกว่าไอบริก (ibrik) ในภาษาอารบิก, เซสฟ์ (cezve) ในภาษาตุรกี, และเซสวา (dzezva) ในภาษาบอสเนีย-โครเอเชีย-มอนเตเนโกร-เซอร์เบีย และปล่อยให้เดือดเล็กน้อย บางครั้งก็จะเติมน้ำตาลเข้าไปในหม้อด้วยเพื่อเพิ่มรสหวาน และยังเพิ่มรสและกลิ่นด้วยกระวาน (cardamom) ผลที่ได้คือกาแฟเข้มข้นถ้วยเล็กๆ มีฟองอยู่ข้างบน และกากกาแฟกองหนาเหมือนโคลนอยู่ที่ก้น
การใช้ความดัน:
* เอสเพรสโซ ถูกชงด้วยน้ำเดือดอ้ดความดัน และมักเป็นพื้นฐานนำไปผสมกาแฟหลายๆ ชนิด หรือไม่ก็เสิร์ฟเปล่าๆ ก็ได้ (มักจะเป็นหลังจากมื้อค่ำ) กาแฟชนิดนี้เป็นหนึ่งในประเภทที่แรงที่สุดที่ดื่มกันโดยทั่วไป และมีรสชาติและความมัน (crema) ที่เป็นเอกลักษณ์
* เครื่องชงกาแฟแบบใช้น้ำร้อนซึม (หรือหม้อม็อคค่า) มีลักษณะแบ่งออกเป็นสามส่วน โดยส่วนล่างใช้สำหรับต้มน้ำ เพื่อให้ไอลอยขึ้นไปยังกากกาแฟซึ่งอยู่ในส่วนตรงกลาง น้ำกาแฟที่ได้ ซึ่งมักมีความเข้มข้นระดับเดียวกับเอสเพรสโซ จะถูกเก็บอยู่ในส่วนบนสุด ส่วนที่มักวางติดกับเครื่องอุ่นหรือเตา เครื่องบางแบบยังอาจมีฝา 5 แก้วหรือพลาสติกใสเพื่อเอาไว้ดูกาแฟตอนที่มันลอยขึ้นข้างบน
การใช้แรงโน้มถ่วง:
* การชงแบบหยด (หรือแบบกรอง) เป็นการหยดน้ำร้อนผ่านกากกาแฟที่วางอยู่ในที่กรอง (อาจเป็นกระดาษหรือโลหะเจาะรู) ความเข้มขึ้นอยู่กับสัดส่วนระหว่างน้ำกับกาแฟ แต่โดยปกติแล้วจะไม่เข้มข้นเท่าเอสเพรสโซ
* เครื่องชงกาแฟแบบใช้น้ำร้อนซึมประเภทที่สอง ก็เป็นแบบที่ใช้แรงโน้มถ่วงดึงให้น้ำไหลผ่านกากกาแฟ แต่ให้ความเข้มมากกว่า
การจุ่ม:
* เฟรนช์เพรส (หรือ cafetière) เป็นกระบอกแก้วที่สูงและแคบ ประกอบด้วยลูกสูบที่มีตัวกรอง กาแฟและน้ำร้อนจะถูกผสมกันในกระบอก (ประมาณ2-3นาที) ก่อนที่ตัวลูกสูบ ซึ่งอยู่ในรูปฟอยล์โลหะ จะถูกกดลง เพื่อให้เหลือแต่น้ำกาแฟอยู่ข้างบนพร้อมเสิร์ฟ
* ถุงกาแฟ (ลักษณะเดียวกับถุงชา) เป็นวิธีที่ได้รับความนิยมน้อยกว่าการใช้ถุงชงชามาก เนื่องจากมันมีขนาดใหญ่กว่ามาก (ปริมาณกาแฟที่ต้องใส่เข้าไปในถุงมากกว่าปริมาณชามาก)
กาแฟทุกแบบที่ได้กล่าวมานี้ต่างใช้กากกาแฟชงกับน้ำร้อน กาแฟอาจถูกปล่อยค้างอยู่หรือไม่ก็ถูกกรองออกไป แต่ละวิธีต่างต้องการความละเอียดของการบดแตกต่างกันไป เครื่องทำกาแฟแบบไฟฟ้าสามารถต้มน้ำและชงผงที่ละลายได้ โดยไม่ต้องพึ่งคนมากนัก และบางประเภทก็มีตัวตั้งเวลาด้วย พวกที่ดื่มกาแฟอย่างจริงจังมักจะรังเกียจวิธีการที่สะดวกสบายแบบนี้ ซึ่งมักจะทำให้สูญเสียรสชาติและกลิ่นที่ดีไป คนกลุ่มนี้มักจะโปรดปรานกาแฟที่เพิ่งบดใหม่ๆ และวิธีการชงแบบดั้งเดิมมากกว่า
== ดูเพิ่ม ==
กาแฟ
กาแฟ
แซนดีเอโก ชาร์จเจอรส์

ซานดีเอโก ชาร์จเจอร์ส เป็นทีมอเมริกันฟุตบอลอาชีพ ตั้งอยู่ในเมืองซานดีเอโก รัฐแคลิฟอร์เนียก่อตั้งในปี พ.ศ. 2503 (ค.ศ. 1960)ปัจจุบันเป็นทีมอยู่ในสายเอเอฟซี ตะวันตก เมื่อครั้งเริ่มก่อตั้งทีมนี้เคยใช้ชื่อว่า ลอสแอนเจลิส ชาร์จเจอร์ส เล่นอยู่ในลีกเอเอฟแอล ในฤดูกาลแรกทีมตั้งอยู่ในเมืองลอสแอนเจลิส ก่อนที่จะย้ายมาอยู่ในเมืองซานดีเอโกในปีถัดมา ปัจจุบันสนามเหย้าของทีมคือสนามกีฬาควอคอมม์ ซานดีเอโก ชาร์จเจอร์สสามารถผ่านเข้ารอบเพลย์ออฟของเอเอฟแอลทั้งหมด 5 ครั้ง ผ่านเข้าชิงแชมป์เอเอฟแอลถึง 4 ครั้ง และสามารถคว้าแชมป์เอเอฟแอล 1 ครั้งในปี 1963
หลังจากเอเอฟแอลยุบรวมลีกกับเอ็นเอฟแอลในปี 1970 ซานดีเอโก ชาร์จเจอร์สสามารถผ่านเข้ารอบเพลย์ออฟทั้งสิ้น 10 ครั้ง และสามารถผ่านเข้าชิงแชมป์สายเอเอฟซีทั้งหมด 4 ครั้ง ในฤดูกาล 1994 ซานดีเอโก ชาร์จเจอร์สเข้าไปชิงแชมป์ซุปเปอร์โบลว์ครั้งที่ 29 กับซานฟรานซิสโก โฟร์ตีนายเนอร์ส แต่พ่ายแพ้ไปด้วยคะแนน 49-26
ซานดีเอโก้ ชาร์จเจอร์สมีอดีตผู้เล่น 6 คนและโค้ช 1 คนที่ได้รับการบรรจุรายชื่อไว้ในหอเกียรติยศของนักอเมริกันฟุตบอลอาชีพหรือฮอลออฟเฟมที่เมืองแคนตัน รัฐโอไฮโอได้แก่ ปีกนอก แลนซ์ อัลเวิร์ธ (1962-1970), ดีเฟนซีฟเอนด์ เฟรด ดีน (1975-1981), ควอเตอร์แบค แดน เฟาท์ส (1973-1987), หัวหน้าโค้ชและผู้จัดการทั่วไป ซิด กิลล์แมน (1960-1969, 1971), ปีกนอก ชาร์ลี จอยเนอร์ (1976-1986), ออฟเฟนซีฟไลน์ รอน มิกซ์ (1960-1969)และ ปีกใน คาร์เลน วินซ์โลว์ (1979-1987)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ทีมอเมริกันฟุตบอลในสหรัฐอเมริกา
สโมสรกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2503
ทีมของเนชันแนลฟุตบอลลีก
น้ำทะเล

น้ำทะเล   เป็นของเหลวที่ได้จากทะเลหรือมหาสมุทร   โดยทั่วไปมหาสมุทรทั่วโลกมีความเค็ม (salinity) ประมาณ 3.5% หรือ 35 ส่วนต่อพันส่วน   นั่นหมายความว่าในน้ำทะเลทุกๆ 1 กิโลกรัม   จะพบเกลืออยู่ 35 กรัม (ส่วนมากจะพบในรูปของไอออนโซเดียมคลอไรด์ (Na+, Cl−) ความหนาแน่นเฉลี่ยที่ผิวน้ำของมหาสมุทรอยู่ที่ 1.025 กรัมต่อมิลลิลิตร   น้ำทะเลมีความหนาแน่นมากกว่าน้ำจืด (น้ำจืดมีความหนาแน่นสูงสุดที่ 1.000 กรัมต่อมิลลิลิตร ที่อุณหภูมิ 4 องศาเซลเซียส) เพราะน้ำทะเลมีความหนักของเกลือและ Electrostriction (ไฟฟ้าที่ไม่นำกระแส  แต่อยู่ในเรื่องของสนามไฟฟ้า) จุดเยือกแข็งของน้ำทะเลอยู่ที่อุณหภูมิ −2 องศาเซลเซียสหรือ 28.4 องศาฟาเรนไฮต์ นับว่ามากกว่าน้ำจืด   ในน้ำทะเลที่มีความเข้มข้น 35 ส่วนต่อพันส่วน (35 ppt)
== ความเค็ม ==
{|
|-
!ธาตุ
!ร้อยละ
!ธาตุ
!พันละ
|-
|ออกซิเจน
|85.84
|กำมะถัน
|0.091
|-
|ไฮโดรเจน
|10.82
|ออกซิเจน
|0.04
|-
|คลอรีน
|1.94
|โพแทสเซียม
|0.04
|-
|โซเดียม
|1.08
|โบรมีน
|0.0067
|-
|แมกนีเซียม
|0.1292
|คาร์บอน
|0.0028
|}
ถึงแม้ว่าน้ำทะเลส่วนใหญ่จะมีปริมาณเกลืออยู่ที่ระหว่างร้อยละ 3.1–3.8  แต่น้ำทะเลทั่วโลกก็ไม่ได้เหมือนกัน   อาจมีการผสมกับน้ำจืดจากการไหลของแม่น้ำหรือแหล่งน้ำออกสู่ทะเล  หรือจากการละลายของธารน้ำแข็ง   จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ความเค็มของน้ำทะเลในแต่ละพื้นที่แตกต่างกัน   ทะเลเปิดที่มีความเค็มมากที่สุดคือ ทะเลแดง
==อ้างอิง==
น้ำ
ทะเล
สารละลาย
คำศัพท์สมุทรศาสตร์
คริสโตเฟอร์ ลอยด์

คริสโตเฟอร์ อัลเลน ลอยด์ (Christopher Allen Lloyd) เกิดเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1938 เป็นนักแสดงชาวอเมริกันเจ้าของ 3 รางวัลเอมมี
เขาเป็นที่รู้จักในบท เอ็มเม็ตต์ "ด็อก" บราวน์ ในภาพยนตร์ไตรภาคเจาะเวลาหาอดีต, บท จัดจ์ ดูม ใน Who Framed Roger Rabbit, บท ลุงเฟสเตอร์ใน The Addams Family และ Addams Family Values ก่อนหน้านั้นยังเคยรับบท Reverend Jim Ignatowski ใน Taxi และบทกัปตันยาน Bird of Prey ของคลิงกอนใน สตาร์ เทรค ภาค 3 ลอยด์ยังแสดงในรายการซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง Deadly Games
นักแสดงอเมริกัน
บุคคลจากสแตมเฟิร์ด (รัฐคอนเนทิคัต)
ดาวบริวารของดาวเสาร์

ดาวบริวารของดาวเสาร์มีจำนวนมากและหลากหลาย ตั้งแต่ดวงขนาดเล็กที่มีความยาวเพียงสิบเมตร ไปจนถึงดาวบริวารไททันขนาดมหึมาที่ใหญ่กว่าดาวพุธ นอกจากจะมีวงแหวนที่กว้างและหนาแน่นแล้ว ระบบดาวเสาร์ยังเป็นระบบดาวเคราะห์ที่มีความหลากหลายมากที่สุดภายในระบบสุริยะอีกด้วย
ปัจจุบัน ดาวเสาร์มีดาวบริวารซึ่งได้รับการยืนยันวงโคจรและไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของวงแหวนทั้งสิ้น 83 ดวง ในจำนวนนี้มีเพียง 13 ดวงที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางมากกว่า 50 กิโลเมตร, เจ็ดดวงที่มีขนาดใหญ่พอที่สามารถคงสภาพตัวเองเป็นทรงกลม และสองดวง ได้แก่ ดาวไททันและรีอาที่มีสภาวะสมดุลอุทกสถิต (hydrostatic equilibrium) ดาวบริวารที่เด่นเป็นพิเศษในหมู่ดาวบริวาร คือ ไททัน ซึ่งเป็นดาวบริวารที่ใหญ่เป็นอันดับสองในระบบสุริยะ (รองจากแกนีมีดของดาวพฤหัสบดี) ที่มีชั้นบรรยากาศคล้ายโลกที่อุดมด้วยไนโตรเจนและภูมิประเทศที่มีเครือข่ายแม่น้ำและทะเลสาบไฮโดรคาร์บอน เอนเซลาดัสซึ่งปล่อยไอพ่นของก๊าซและฝุ่นจากบริเวณขั้วโลกใต้ และไอแอพิตัสที่มีซีกโลกขาวดำตัดกัน
ดาวบริวาร 24 ดวงของดาวเสาร์เป็นบริวารที่มีวงโคจรปกติ คือ มีวงโคจรไปในทางเดียวกับดาวดวงอื่น ๆ และเอียงทำมุมกับเส้นศูนย์สูตรของดาวเสาร์ไม่มากนัก นอกจากบริวาร 7 ดวงหลักแล้ว มี 4 ดวงเป็นดาวบริวารโทรจัน (หมายถึงกลุ่มดาวบริวารเล็ก ๆ ที่โคจรไปตามเส้นทางของดาวบริวารดวงใหญ่กว่าอีกดวงหนึ่ง) อีก 2 ดวงเป็นดาวบริวารร่วมวงโคจร และอีก 2 ดวงโคจรอยู่ภายในช่องว่างระหว่างวงแหวนดาวเสาร์ ดาวบริวารเหล่านี้ได้รับการตั้งชื่อตามธรรมเนียมเดิม คือ ตามชื่อของบรรดายักษ์ไททันหรือบุคคลอื่น ๆ ที่มีความเกี่ยวข้องกับเทพแซตเทิร์นของชาวโรมัน (หรือเทพโครนัสของกรีก)
ส่วนดาวบริวารที่เหลืออีก 59 ดวง ทั้งหมดมีขนาดเล็กและมีวงโคจรผิดปกติ คือ มีวงโคจรอยู่ห่างจากดาวเสาร์มากกว่า เอียงมากกว่า โดยมีทั้งไปทางเดียวกันและสวนทางกับทิศทางการหมุนรอบตัวเองของดาวเสาร์ ดาวบริวารเหล่านี้อาจเป็นดาวเคราะห์น้อยที่ถูกแรงโน้มถ่วงของดาวเสาร์ดึงมา หรืออาจเป็นเศษซากของวัตถุขนาดใหญ่ที่เข้าใกล้ดาวเสาร์มากเกินไปจนถูกแรงน้ำขึ้นน้ำลงของดาวเสาร์ฉีกออกเป็นเสี่ยง ๆ เราแบ่งกลุ่มของพวกมันตามลักษณะวงโคจรได้เป็นกลุ่มอินุอิต กลุ่มนอร์ส และกลุ่มแกลิก แต่ละดวงตั้งชื่อตามเทพปกรณัมที่สอดคล้องกับกลุ่มที่มันสังกัดอยู่
วงแหวนของดาวเสาร์ประกอบขึ้นจากก้อนน้ำแข็งที่มีขนาดตั้งแต่ 1 เซนติเมตรไปจนถึงหลายร้อยเมตร แต่ละก้อนโคจรรอบดาวเสาร์ไปตามเส้นทางของตนเอง ดังนั้น เราจึงไม่สามารถระบุจำนวนแน่นอนของดาวบริวารของดาวเสาร์ได้ เนื่องจากไม่มีเส้นแบ่งประเภทชัดเจนระหว่างวัตถุขนาดเล็กจำนวนมากที่ประกอบขึ้นเป็นแถบวงแหวนกับวัตถุขนาดใหญ่ที่ได้รับการตั้งชื่อและถือเป็นดาวบริวารแล้ว แม้เราจะค้นพบ "ดาวบริวารเล็ก ๆ" (moonlets) อย่างน้อย 150 ดวงจากการรบกวนที่มันก่อขึ้นกับวัตถุอื่นที่อยู่ข้างเคียงภายในวงแหวน แต่นั่นเป็นตัวอย่างเพียงน้อยนิดของจำนวนประชากรทั้งหมดของวัตถุเหล่านั้นเท่านั้น
ดาวบริวารที่ได้รับการยืนยันแล้วจะได้รับการตั้งชื่อถาวรจากสหภาพดาราศาสตร์สากล ประกอบด้วยชื่อและลำดับที่เป็นตัวเลขโรมัน ดาวบริวาร 9 ดวงที่ถูกค้นพบก่อน ค.ศ. 1900 (ซึ่งฟีบีเป็นดวงเดียวที่มีวงโคจรแบบผิดปกติ) มีหมายเลขเรียงตามระยะห่างจากดาวเสาร์ออกมา ส่วนดาวบริวารดวงอื่น ๆ มีหมายเลขเรียงตามลำดับที่ได้รับการตั้งชื่อถาวร อย่างไรก็ตาม ขณะนี้ยังมีดาวบริวารดวงเล็ก ๆ ในกลุ่มนอร์สอีก 8 ดวงที่ไม่มีชื่อเรียกถาวร
== ตารางรายชื่อดาวบริวาร ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ฟูมิมาโระ โคโนเอะ

เจ้า ฟูมิมาโระ โคโนเอะ (คิวจิทาอิ: 近衞 文麿, ชินจิทาอิ: 近衛 文麿) เป็นนักการเมืองของญี่ปุ่นในสมัยโชวะ เคยดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น ในช่วงปี 1940 - 1941 บิดาของเขาถึงแก่อสัญกรรมตั้งแต่เขาอายุ 12 ขวบ ทำให้เขาต้องสืบทอดบรรดาศักดิ์ที่ชั้น โคชะกุ (เจ้า) และสายตระกูลโคโนเอะตั้งยังเล็ก
== ชีวิตและครอบครัว ==

เจ้าฟูมิมาโระ เกิดในตระกูลฟูจิวาระ สายตระกูลโคโนเอะ ซึ่งเป็นตระกูลเก่าแก่ที่ทรงอำนาจมายาวนาน เจ้าได้รับการศึกษาในภาษาอังกฤษและเยอรมัน เป็นบุตรของเจ้า โคโนเอะ อัตสึมาโระ ผู้คัดค้านสังคมคอมมิวนิสต์แบบรัสเซีย
บิดาของเขาเกือบจะได้เป็นนายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่นแล้วหากไม่ถึงแก่อสัญกรรมไปก่อน แม้จะเป็นตระกูลที่สืบทอดบรรดาศักดิ์ชั้นสูงสุดและมีสถานะทางสังคมที่สูงส่ง แต่มีฐานะทรัพย์สินที่ไม่มั่นคงเทียบเท่าตระกูลคูโจ ซึ่งเป็นพระญาติในพระจักรพรรดิโชวะเนื่องจากมีสมเด็จพระจักรพรรดินีเทเม คอยสนับสนุนอยู่นั่นเอง
== ปีสุดท้ายการสิ้นสุดสงครามและการฆ่าตัวตาย ==
หลังจากการพ่ายแพ้ของญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง เจ้าฟูมิมาโระได้ทำการปลิดชีพตัวเองโดยการทานโพแทสเซียมไซยาไนด์ เพื่อแสดงความรับผิดชอบต่อสงคราม และเพื่อรักษาเกียรติยศของราชวงศ์และประเทศ การอสัญกรรมของเขาส่งผลให้มีการฆ่าตัวตายมากมายในหมู่นักการเมือง และเหล่าราชินิกุลรวมไปถึงนักธุรกิจที่มีส่วนร่วมกับสงคราม อนึ่งเชื่อกันว่าเหตุผลที่ท่านปลิดชีวิตตนเองนั้นเป็นเพราะไม่อาจยอมรับความพ่ายแพ้ของญี่ปุ่นได้ ประกอบกับการที่มีปัญหากับสมเด็จพระจักรพรรดิจนถูกปลดจากตำแหน่งจึงทำให้เครียดและหาทางออกด้วยวิธีนี้
== อ้างอิง ==
Konoe biography from Spartacus Educational 
Annotated bibliography for Fumimaro Konoe from the Alsos Digital Library for Nuclear Issues 
Japan-US Relations Before WWII
Fumimaro Konoe and Asian Pcific War
Oka, Yoshitake. Konoe Fumimaro: A Political Biography, Translated by Shumpei Okamoto and Patricia Murray, University of Tokyo Press, Tokyo, Japan, 1983
Connors, Lesley.  The Emperor’s Advisor:  Saionji Kinmochi and Pre-War Japanese Politics, Croom Helm, London, and Nissan Institute for Japanese Studies, University of Oxford, 1987
Jansen, Marius B. The Making of Modern Japan, The Belknap Press of Harvard University Press, Cambridge, MA, 2002
Iriye, Akira. The Origins of the Second World War in Asia and the Pacific, Longman, London and New York, 1987
Lash, Joseph P.  Roosevelt and Churchill, 1939-1941, W.W. Norton and Co, New York, 1976
นักการเมืองญี่ปุ่น
ตระกูลฟูจิวาระ
นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น
ตระกูลโคโนเอะ
ผู้ฆ่าตัวตายด้วยพิษไซยาไนด์
บุคคลจากโตเกียว
ผู้ฆ่าตัวตายด้วยพิษในประเทศญี่ปุ่น
นักลัทธิฟาสซิสต์
คาโซกุ
เจ้าญี่ปุ่น
มกราคม พ.ศ. 2552

มกราคม พ.ศ. 2552 เป็นเดือนแรกของปี พ.ศ. 2552 วันแรกของเดือนเป็นวันพฤหัสบดี วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันเสาร์
มกราคม
*2552-01
กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552

กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 เป็นเดือนที่สองของปี พ.ศ. 2552 วันแรกของเดือนเป็นวันอาทิตย์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันเสาร์
กุมภาพันธ์
*2552-02
มีนาคม พ.ศ. 2552

มีนาคม พ.ศ. 2552 เป็นเดือนที่สามของปี พ.ศ. 2552 วันแรกของเดือนเป็นวันอาทิตย์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันอังคาร
มีนาคม
*2552-03
เมษายน พ.ศ. 2552

เมษายน พ.ศ. 2552 เป็นเดือนที่ 4 ของปี พ.ศ. 2552 วันแรกของเดือนเป็นวันพุธ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันพฤหัสบดี
เมษายน
*2552-04
พฤษภาคม พ.ศ. 2552

พฤษภาคม พ.ศ. 2552 เป็นเดือนที่ 5 ของปี พ.ศ. 2552 วันแรกของเดือนเป็นวันศุกร์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันอาทิตย์
พฤษภาคม
*2552-05
มิถุนายน พ.ศ. 2552

มิถุนายน พ.ศ. 2552 เป็นเดือนที่ 6 ของปี พ.ศ. 2552 วันแรกของเดือนเป็นวันจันทร์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันอังคาร
มิถุนายน
*2552-06
กรกฎาคม พ.ศ. 2552

กรกฎาคม พ.ศ. 2552 เป็นเดือนที่ 7 ของปี พ.ศ. 2552 วันแรกของเดือนเป็นวันพุธ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันศุกร์
กรกฎาคม
*2552-07
สิงหาคม พ.ศ. 2552

สิงหาคม พ.ศ. 2552 เป็นเดือนที่ 8 ของปี พ.ศ. 2552 วันแรกของเดือนเป็นวันเสาร์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันจันทร์
== เหตุการณ์ปัจจุบัน ==
สิงหาคม
*2552-08
กันยายน พ.ศ. 2552

กันยายน พ.ศ. 2552 เป็นเดือนที่ 9 ของปี พ.ศ. 2552 วันแรกของเดือนเป็นวันอังคาร วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันพุธ
== เหตุการณ์ปัจจุบัน ==
กันยายน
*2552-09
ตุลาคม พ.ศ. 2552

ตุลาคม พ.ศ. 2552 เป็นเดือนที่ 10 ของปี พ.ศ. 2552 วันแรกของเดือนเป็นวันพฤหัสบดี วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันเสาร์
== เหตุการณ์ปัจจุบัน ==
ตุลาคม
*2552-10
3 ตุลาคม - พลอยปภัส บุญขนทศ นักร้องลูกทุ่งชาวไทย
พฤศจิกายน พ.ศ. 2552

พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 เป็นเดือนที่ 11 ของปี พ.ศ. 2552 วันแรกของเดือนเป็นวันอาทิตย์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันจันทร์
== เหตุการณ์ปัจจุบัน ==
พฤศจิกายน
*2552-11
2009#Du
ธันวาคม พ.ศ. 2552

ธันวาคม พ.ศ. 2552 เป็นเดือนที่ 12 ของปี พ.ศ. 2552 วันแรกของเดือนเป็นวันอังคาร วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันพฤหัสบดี
== เหตุการณ์ปัจจุบัน ==
ธันวาคม
*2552-12
วงศ์ปลาหมูแท้

วงศ์ปลาหมูแท้ (True loach) เป็นวงศ์ปลาน้ำจืดในอันดับ Cypriniformes จัดเป็นปลาขนาดเล็ก มีลักษณะสำคัญคือบริเวณใต้ตามีกระดูกเป็นหนามโค้งพับซ่อนอยู่ข้างละ 1 ชิ้น ส่วนหัวและจะงอยปากยื่นแหลม ปากเล็กอาจมีติ่งรอบริมฝีปาก มีหนวดสั้น ๆ 3 คู่ ครีบหลังสั้น ครีบอื่น ๆ มีขนาดเล็ก ลำตัวเรียวยาวและแบนข้าง ครีบหางเว้าหรือเว้าลึก ผิวหนังมีเกล็ดขนาดเล็กมากฝังอยู่ จึงไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า และมีเมือกปกคลุมตัว ใช้ชื่อวงศ์ว่า Cobotidae (/โค-บิท-อิ-ดี้/)
เป็นปลาที่ไม่มีฟันที่ลำคอและขากรรไกร มักอาศัยอยู่ในบริเวณที่น้ำไหลแรง เช่น ต้นน้ำลำธารบนภูเขาหรือน้ำตก มักอาศัยในระดับพื้นท้องน้ำใกล้ซอกหิน หรือโพรงไม้ โดยพบเป็นฝูงใหญ่ กินอินทรียสารและสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร  บางชนิดสามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว
พบได้กว้างขวางตั้งแต่ทวีปยุโรป, ยูเรเชียจนถึงทวีปเอเชีย แบ่งออกเป็นสกุลทั้งหมด 21 สกุล ซึ่งในภาษาไทยจะเรียกปลาในวงศ์นี้รวม ๆ กันว่า "ปลารากกล้วย" หรือ "ปลาค้อ"
มีความสำคัญคือ นิยมบริโภคในบางสกุล บางชนิด อีกทั้งยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงามด้วย
แต่เดิมวงศ์นี้เคยมีสมาชิกหลากหลายมากกว่านี้ แต่ในปี ค.ศ. 2012 มัวรีซ คอทเทเลต นักมีนวิทยาชาวสวิสได้จำแนกวงศ์ย่อยในวงศ์นี้ออกเป็น 2 วงศ์ คือ Botiidae และ  Serpenticobitidae  
==ดูเพิ่ม==
วงศ์ปลาหมู
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาพและข้อมูลเบื้องต้นของปลาในวงศ์ปลาหมูและวงศ์ปลาค้อบางชนิด 
เว็บไซต์วงศ์ปลาหมู 
 
อันดับปลาตะเพียน
ปลาน้ำจืด
ปลาน้ำตกและลำธาร
ปลาแบ่งตามวงศ์
ปลาปล้องอ้อย

ปลาในทวีปอเมริกาใต้ ดูที่: ปลาปล้องอ้อย
ปลาปล้องอ้อย เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดเล็กจำพวกหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมูแท้ (Cobitidae) ใช้ชื่อสกุลว่า Pangio (/แพน-กิ-โอ/)
มีรูปร่างโดยรวมคือ ลำตัวยาว แบนข้าง ท้องมน คอดหางกว้าง หัวเล็กปลายทู่ ปากเล็กอยู่ต่ำ ตาเล็ก มีกระดูกเป็นหนามอยู่ใต้ตา เกล็ดเล็กมาก ครีบหลังและครีบก้นอยู่ค่อนไปทางหาง ลำตัวมีสีต่าง ๆ ต่างออกไปตามแต่ละชนิด ตั้วแต่ มีลำตัวสีเหลืองทองมีแถบสีดำ ในชนิด P. anguillaris, สีน้ำตาลตลอดทั้งตัว ในชนิด P. oblonga และเป็นสีดำสลับกับสีเหลืองเป็นปล้อง ๆ ในชนิด P. kuhlii และ P. myersi
มีความยาวโดยเฉลี่ยประมาณ 10 เซนติเมตร นิยมอยู่เป็นฝูงในลำธารน้ำตกหรือป่าพรุ หรือแม้แต่แหล่งน้ำขนาดใหญ่ เช่น แม่น้ำ มีการเคลื่อนไหวที่แลดูคล้ายการเลื้อยของงู ออกหากินในเวลากลางคืน กินอาหารจำพวก แมลงน้ำหรือแพลงก์ตอนสัตว์น้ำ จึงทำให้ได้อีกชื่อว่า "ปลางู" ซึ่งในภาษาอีสานเรียกว่า "ปลาอาด"
พบกระจายพันธุ์อินเดียจนถึงพม่า, ภูมิภาคอินโดจีน จนถึงหมู่เกาะซุนดา มีความสัมพันธ์ต่อมนุษย์ในแง่ของการเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะในชนิด P. kuhlii และ P. myersi และใช้บริโภคในชนิด P. anguillaris
ค้นพบครั้งแรกบริเวณลุ่มน้ำทางใต้ของประเทศไทย และประเทศมาเลเซีย ในขั้นแรกพบ 10 ชนิด
==การจำแนก==
ปัจจุบันจำแนกออกเป็น 32 ชนิด โดยเป็นการพบที่หมู่เกาะซุนดาถึงกว่า 16 ชนิด
Pangio agma (M. E. Burridge, 1992)
Pangio alcoides Kottelat & K. K. P. Lim, 1993
Pangio alternans Kottelat & K. K. P. Lim, 1993
Pangio ammophila Britz, Anvar Ali & Raghavan, 2012
Pangio anguillaris (Vaillant, 1902) (ปลาสายทอง)
Pangio apoda Britz & Maclaine, 2007
Pangio atactos H. H. Tan & Kottelat, 2009
Pangio bitaimac H. H. Tan & Kottelat, 2009
Pangio cuneovirgata (Raut, 1957)
Pangio doriae (Perugia, 1892)
Pangio elongata Britz & Maclaine, 2007
Pangio filinaris Kottelat & K. K. P. Lim, 1993
Pangio fusca (Blyth, 1860)
Pangio goaensis (Tilak, 1972) (ปลาปล้องอ้อยอินเดีย)
Pangio incognito Kottelat & K. K. P. Lim, 1993
Pangio kuhlii (Valenciennes, 1846) (ปลางูคูลี่, ปลาปล้องอ้อยคูลี่)
Pangio lidi Hadiaty & Kottelat, 2009
Pangio longimanus Britz & Kottelat, 2010
Pangio lumbriciformis Britz & Maclaine, 2007
Pangio malayana (Tweedie, 1956)
Pangio mariarum (Inger & P. K. Chin, 1962)
Pangio muraeniformis (de Beaufort, 1933)
Pangio myersi (Harry, 1949) (ปลาปล้องอ้อยตะวันออก)
Pangio oblonga (Valenciennes, 1846)
Pangio pangia (F. Hamilton, 1822) (ปลางูแม่ฮ่องสอน)
Pangio piperata Kottelat & K. K. P. Lim, 1993
Pangio pulla Kottelat & K. K. P. Lim, 1993
Pangio robiginosa (Raut, 1957)
Pangio semicincta (Fraser-Brunner, 1940)
Pangio shelfordii (Popta, 1903)
Pangio signicauda Britz & Maclaine, 2007
Pangio superba (T. R. Roberts, 1989)
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
วงศ์ปลาหมูแท้
ปลาหมูอารีย์

ปลาหมูอารีย์  ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง  ในวงศ์ปลาหมู (Botiidae) มีรูปร่างแบนข้าง ลำตัวเรียวยาวเล็กน้อย ลำตัวมีสีเหลืองสด หลังและกลางลำตัวมีแถบสีดำพาด และมีบั้งสีดำพาดลงมาจากสันหลังถึงด้านท้อง ปากค่อนข้างเรียว มีหนวด 3 คู่  ใต้ตามีกระดูกแข็งอยู่ข้างละคู่ซึ่งสามารถพับเก็บได้  ครีบมีแถบสีดำบนพื้นสีจาง ๆ
เป็นปลาขนาดเล็ก มีความยาวเต็มที่ไม่เกิน 10 เซนติเมตร โดยเฉลี่ยจะพบแค่ 2-3 เซนติเมตรเท่านั้น
เป็นปลาที่ถูกค้นพบเมื่อปี พ.ศ. 2502 โดยนายดำริ สุขอร่าม  ที่ลุ่มแม่น้ำแม่กลอง ในเขตจังหวัดราชบุรีติดต่อกับเขตจังหวัดกาญจนบุรี โดยปะปนมากับปลาทรงเครื่อง (Epalzeorhynchos bicolor) ต่อมา นายสมพงษ์ เล็กอารีย์ (ผู้ค้นพบปลาปักเป้าสมพงษ์ (Carinotetraodon lorteti), ปลาซิวสมพงษ์ (Trigonostigma somphongsi) และปลาตะเพียนสมพงษ์ (Poropuntius melanogrammus)) ได้ส่งตัวอย่างปลาให้แก่ ดร.ฟอน โวล์ฟกัง เคลาเซวิตซ์ ซึ่งเป็นนักมีนวิทยาชาวเยอรมัน ได้ศึกษาถึงลักษณะทางด้านอนุกรมวิธาน พบว่าเป็นปลาหมูชนิดใหม่ จึงได้ให้ชื่อชนิดว่า sidthimunki เพื่อเป็นเกียรติแก่ นายอารีย์ สิทธิมังค์ รองอธิบดีกรมประมงในขณะนั้น และได้เรียกชื่อสามัญว่า "ปลาหมูอารีย์"
ปลาหมูอารีย์เป็นปลาที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นปลาหมูชนิดที่มีสีสันสวยงามมากที่สุด และสถานภาพใกล้สูญพันธุ์อย่างเต็มที่แล้ว ทั้งนี้เนื่องจากถิ่นที่อยู่ไม่กว้างขวาง โดยพบเฉพาะลุ่มแม่น้ำแม่กลองแถบจังหวัดราชบุรีและลุ่มแม่น้ำสาละวินในจังหวัดกาญจนบุรี ในต่างประเทศพบที่แม่น้ำสาขาของแม่น้ำโขงบริเวณเมืองปากเซ ประเทศลาวเท่านั้น แม้ว่าจะมีรายงานเพิ่มต่อมาในปี พ.ศ. 2532 ว่าพบในลำน้ำว้า จังหวัดน่านด้วยก็ตาม  แต่ปรากฏว่าไม่ใช่ปลาหมูอารีย์  หากแต่เป็นปลาหมูน่าน (A.  nigrolineata) ซึ่งเป็นปลาหมูในสกุลเดียวกัน และมีลักษณะและสีสันคล้ายคลึงกัน  สำหรับปลาหมูอารีย์ที่พบในลุ่มแม่น้ำน่านจะพบในเขตจังหวัดพิษณุโลกและบึงบอระเพ็ดด้วย
ดังนั้น ทางกรมประมงจึงได้ออกกฎหมายคุ้มครองการสูญพันธุ์ของปลาหมูอารีย์ในปี พ.ศ. 2535 โดยถือเป็นปลาน้ำจืดสงวนทั้งหมด 4 ชนิด ที่ห้ามซื้อขายและห้ามเลี้ยงนอกจากได้รับอนุญาตก่อน (ที่เหลืออีก 3 ชนิดได้แก่ ปลาตะพัด (Scleropages formosus), ปลาเสือตอลายใหญ่ (Datnioides pulcher) และปลาค้างคาวดอยอินทนนท์ (Oreoglanis siamensis))
แต่ปัจจุบัน มีเอกชนที่สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว และต่อมาทางกรมประมงก็สามารถขยายพันธุ์ได้อีกด้วยเช่นกัน  
== ดูเพิ่ม ==
ปลาหมูน่าน
== อ้างอิง ==
โลกเกษตร : เปิดโลกปลาสวยงามตัวใหม่สู่วงการธุรกิจ 'ปลาหมูอารีย์' 
สัตว์ป่าคุ้มครอง
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลปลาหมูอารีย์
หมูอารีย์
หมูอารีย์
หมูอารีย์
หมูอารีย์สิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่น
หมูอารีย์
หมูอารีย์
หมูอารีย์
หมูอารีย์
ปลาหมูน่าน

ปลาหมูน่าน ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Ambastaia nigrolineata ในวงศ์ปลาหมู (Botiidae) มีรูปร่างและสีสันคล้ายคลึงปลาหมูอารีย์ (A. sidthimunki)  ซึ่งเป็นปลาที่อยู่ในสกุลเดียวกัน แต่ว่าปลาหมูน่านลายจะเป็นแถบยาว เมื่อปลาใหญ่ขึ้นมาลายตามยาวจะขาดเป็นท่อน ๆ และจะเกิดลายขวางเพิ่มมากขึ้น โดยที่ลายแถบของปลาหมูน่านจะมีราว 8-10 แถบ ในขณะที่ปลาหมูอารีย์ ซึ่งจะมีแค่ 5-8 แถบ ดังนั้นเมื่อมองด้วยตาเปล่าแล้วจะพบว่า ลายเส้นของปลาหมูน่านจะใหญ่และหนากว่าของปลาหมูอารีย์
อีกทั้งเมื่อโตเต็มที่แล้วจะมีขนาดลำตัวใหญ่กว่าปลาหมูอารีย์ คือ มีความยาวประมาณ 10-12 เซนติเมตร
ถูกค้นพบครั้งแรกที่แม่น้ำโขง ในเมืองหาน เขตปกครองตนเองสิบสองปันนา มณฑลยูนาน สำหรับในประเทศไทยพบได้ที่ลำน้ำว้า อำเภอแม่จริม จังหวัดน่าน
ปลาหมูน่านเคยถูกสับสนว่าเป็นปลาหมูอารีย์ ด้วยเหตุที่มีรูปร่างและสีสันคล้ายคลึงกัน รวมทั้งเคยถูกจับส่งขายเป็นปลาสวยงามโดยใช้ชื่อของปลาหมูอารีย์ด้วย ดังนั้นจึงได้รับฉายาว่าวงการปลาสวยงามว่า "ปลาหมูอารีย์ปลอม"
มีชื่อเรียกในภาษาท้องถิ่นว่า "บง" หรือ "หมูงวง"
== ดูเพิ่ม ==
ปลาหมูอารีย์
== อ้างอิง ==
นิตยสารfishzone vol. 3 no. 24 (พ.ศ. 2545)
หมูอารีย์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลปลาหมูน่าน
หมูอารีย์ หมูน่าน และความแตกต่าง
หมูน่าน
หมูน่าน
หมูน่าน
หมูน่าน
หมูน่าน
หมูน่าน
แดน เฟาท์ส

แดน เฟาท์ส หรือ แดเนียล ฟรานซิส เฟาท์ส เป็นนักอเมริกันฟุตบอลอาชีพในเอ็นเอฟแอล เกิดเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1960 แดน เฟาท์สเล่นในตำแหน่งควอเตอร์แบคให้กับทีมซานดีเอโก ชาร์จเจอร์ส ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1973 - ค.ศ. 1987
== ประวัติครอบครัว ==
โรเบิร์ต เฟาท์ส บิดาของแดน เฟาท์สเป็นโฆษกสนามให้กับทีมซานฟรานซิสโก โฟร์ตีนายเนอร์สมาอย่างยาวนาน จนได้รับการจารึกชื่อในหอเกียรติยศของเบย์ แอเรีย เรดิโอ ในวัยเด็กแดน เฟาท์สเคยเป็นเด็กเก็บลูกบอลของทีมซานฟรานซิสโก โฟร์ตีนายเนอร์ส ปัจจุบันเขาอาศัยอยู่ในเมืองซิสเตอร์ส รัฐออริกอน
== ประวัติการเล่นอเมริกันฟุตบอลอาชีพ ==
แดน เฟาท์สถูกดราฟท์เข้าสู่ทีมซานดีเอโก ชาร์จเจอร์สในรอบที่ 3 จากมหาวิทยาลัยออริกอน เขาได้ช่วยพาทีมซานดีเอโก ชาร์จเจอร์สเข้ารอบเพลย์ออฟในช่วงปี ค.ศ. 1979 - ค.ศ. 1982 และผ่านเข้าไปชิงแชมป์สายเอเอฟซี 2 ครั้งในปี ค.ศ. 1980 และค.ศ. 1981 เขาเป็นเจ้าของสถิติควอเตอร์แบคที่ขว้างลูกทำระยะสูงสุดถึง 4 ฤดูกาล เขาสามารถทำระยะจากการขว้างได้เกิน 40,000 หลาตลอดชีวิตการเล่นอเมริกันฟุตบอลอาชีพ ซึ่งถือเป็นสถิติสูงสุดตลอดกาลเป็นอันดับ 3 ของควอเตอร์แบคในเอ็นเอฟแอลทั้งหมด แดน เฟาท์สได้รับการบรรจุชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศของนักอเมริกันฟุตบอลอาชีพในปี ค.ศ. 1993
ผู้เล่นอเมริกันฟุตบอล
โทมัส เอฟ. วิลสัน

โทมัส ฟรานซิส วิลสัน, จูเนียร์ (Thomas Francis Wilson, Jr.) เกิดเมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1959 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน นักแสดงตลก นักเขียน นักดนตรี นักเขียนภาพ และนักพากย์เสียง เขาจบการศึกษาจาก Arizona State University สาขาการเมืองระหว่างประเทศ เขาเป็นที่รู้จักในบทบาทบิฟฟ์ แทนเน็น (รวมทั้งแสดงในบทหลานและปู่ทวดของเขาเอง) ในภาพยนตร์ไตรภาคเจาะเวลาหาอดีต และบทโค้ช เบน เฟรดริกส์ ใน Freaks and Geeks ของเอ็นบีซี
นักแสดงอเมริกัน
บุคคลจากฟิลาเดลเฟีย
คริสพิน โกลเวอร์

คริสพิน เอลเลียน โกลเวอร์ (Crispin Hellion Glover) เกิดเมื่อวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1964 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน และยังมีอาชีพนักเขียนภาพ นักสร้างภาพยนตร์ นักประพัธ์ นักดนตรี เขาเป็นที่รู้จักในบทคนประหลาด ๆ อย่างเช่น จอร์จ แม็กฟลายใน เจาะเวลาหาอดีต, เลน ใน River's Edge, สัปเหร่อ ใน What's Eating Gilbert Grape ในต้นยุค 2000 เขาก่อตั้งบริษัทของตัวเองที่ชื่อ Volcanic Eruptions
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
เว็บไซต์บนมายสเปซ 
TV.com bio and filmography 
นักแสดงอเมริกัน
บุคคลจากนครนิวยอร์ก
บุคคลจากลอสแอนเจลิส
บุคคลจากปราก
ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกัน