pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
นาร์ซิสซัสหลงเงา

นาร์ซิสซัสหลงเงา (Narcissus) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์โบราณแห่งชาติในกรุงโรม ประเทศอิตาลี เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1597 ถึงปี ค.ศ. 1599
การระบุว่าเป็นภาพที่เขียนโดยคาราวัจโจจริงหรือไม่เป็นเรื่องที่ถกเถียงกันอย่างยืดยาวจนกระทั่งบัดนี้และยังคงมีคำถามที่ยังหาคำตอบไม่ได้จากนักวิชาการอีกหลายประการ หลักฐานว่าใครเป็นผู้เขียนไม่มีปรากฏในด้านเอกสารร่วมสมัยฉะนั้นการสันนิษฐานผู้เขียนจึงต้องสรุปเอาจากลักษณะงานเขียน ทฤษฎีที่ว่าคาราวัจโจเป็นผู้เขียนภาพอาจจะได้รับการสนับสนุนจากใบทะเบียนการส่งออกจากปี ค.ศ. 1645 ที่กล่าวถึง “นาร์ซิสซัส” โดยคาราวัจโจที่ขนาดสัดส่วนคล้ายคลึงกับภาพนี้ แม้ว่าจะไม่ทราบแน่นอนจากเอกสารว่าเป็นภาพนี้จริง แต่ผู้เชี่ยวชาญหลายคนต่างก็ยอมรับความเกี่ยวข้องระหว่างเอกสารและภาพเขียนภาพนี้ และยอมรับคุณภาพของภาพ การวิจัยลักษณะการเขียนซึ่งทำระหว่างการบูรณะภาพเมื่อไม่นานมานี้เปรียบเทียบกับลักษณะการเขียนภาพเขียนอื่นๆ ของคาราวัจโจ ประกอบกับการใช้เท็คนิคในการตีความหมายใหม่ของหัวเรื่องในการเขียนภาพของคาราวัจโจทำให้เป็นที่ยอมรับกันว่าเป็นภาพที่วาดโดยคาราวัจโจ
ในเรื่องการวาดแบบใหม่ควรจะกล่าวถึงการวางรูปซ้อนจากกึ่งกลางซึ่ง—คล้ายกับไพ่ที่แบ่งเป็นสองตอนจากกลางใบไพ่—โดยมีขอบสระแบ่งกลางภาพ งานที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1597  ถึงปี ค.ศ. 1599 ของคาราวัจโจยังเป็นงานในสมัยที่ยังวิวัฒนาการเท็คนิคการเขียนของตนเองซึ่งยังไม่ลงตัว และยังเป็นระยะที่คาราวัจโจพยายามหาคำตอบในสิ่งที่ยังไม่เข้าใจดี เป็นระยะเวลาที่ยังแสวงหาความมีมนต์ขลังของบรรยากาศ, ความความระทึกใจ และการพินิจภายใน (introspection) ของภาพ นอกจากนี้ภาพนี้ก็ยังแสดงอิทธิพลจากการเขียนแบบลอมบาร์ดของโมเร็ตโต ดา เบรสเชีย (Moretto da Brescia)และจิโอวานนิ จิโรลาโม ซาโวลโด (Giovanni Girolamo Savoldo) นอกจากนั้นคาราวัจโจก็ยังทดลองการใช้แสงและเงาด้วยวิธีต่างๆ ภาพเขียนจากสมัยเดียวกันนี้ก็ได้แก่ “คนเล่นลูท”, “แมรี แม็กดาเลนเศร้า” และที่สำคัญที่สุดคือ “นักบุญแคทเธอรินแห่งอเล็กซานเดรีย” และ “มาร์ธาและแมรี แม็กดาเลน” ซึ่งสะท้อนให้เห็นความละม้ายคล้ายคลึงกันในลักษณะการเขียนของกันและกัน เรื่องของ
พระแม่มารีคอนเนสตาบิเล

ดูบทความหลักที่ พระแม่มารีและพระบุตร
พระแม่มารีคอนเนสตาบิเล (Conestabile Madonna) เป็นจิตรกรรมที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจ, เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ในประเทศรัสเซีย
ราฟาเอลเขียนภาพ “พระแม่มารีคอนเนสตาบิเล” ระหว่างปี ค.ศ. 1502 ถึงปี ค.ศ. 1504 เป็นภาพเขียนขนาดเล็กที่อาจจะยังเขียนไม่เสร็จและอาจจะเป็นงานเขียนสุดท้ายที่เขียนระหว่างที่พำนักอยู่ที่อุมเบรียก่อนที่จะย้ายไปฟลอเรนซ์
ชื่อของภาพเขียนมาจากชื่อครอบครัวคอนเนสตาบิเลแห่งเปรูเจียที่ขายให้แก่สมเด็จพระเจ้าซาร์อเล็กซานเดอร์ที่ 2 แห่งรัสเซียในปีค.ศ. 1871. พระเจ้าซาร์อเล็กซานเดอร์ทรงมอบภาพเขียนให้แก่พระจักรพรรดินีมาเรีย อเล็กซานโดรวา (Maria Alexandrovna) ตั้งแต่นั้นมาภาพเขียนก็ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก
ภาพเขียนเป็นภาพของพระแม่มารีอุ้มพระบุตรขณะที่กำลังทรงอ่านหนังสือ ในปี ค.ศ. 1881 เมื่อภาพเขียนถูกย้ายไปบนผ้าใบก็พบภาพดั้งเดิมที่เป็นภาพที่พระแม่มารีกำลังทรงพิจารณาผลทับทิมซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของทุกขกิริยาของพระเยซูแทนที่จะเป็นหนังสือเช่นที่เห็นกัน
==ดูเพิ่ม==
ราฟาเอล
พระแม่มารีและพระบุตร
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1500
ราฟาเอล
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
ศิลปะเกี่ยวกับแม่พระและพระกุมาร
งานสะสมของพิพิธภัณฑ์แอร์มิทาช
แม่พระแห่งแกรนด์ดยุก

ดูบทความหลักที่ พระแม่มารีและพระบุตร
แม่พระแห่งแกรนด์ดยุก (ภาษาอิตาลี: Madonna del Granduca) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่วังพิตติที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี
ราฟาเอลอาจจะเขียนภาพ “แม่พระแห่งแกรนด์ดยุก” ราวปี ค.ศ. 1505 หลังจากที่มาถึงฟลอเรนซ์ อิทธิพลที่ได้รับจากเลโอนาร์โด ดา วินชีเห็นได้ชัดในภาพนี้ในการใช้เทคนิคการเขียนแบบสีม่านหมอก (sfumato) ภาพเขียนเป็นของเฟอร์ดินานด์ที่ 3, แกรนด์ดยุกแห่งทัสเคนี (Ferdinand III, Grand Duke of Tuscany) ที่ภาพตั้งชื่อตาม
== อ้างอิง ==
วิจารณ์ภาพเขียน [http://artandcritique.com/2007/12/11/raphael-madonna-del-granduca/] 
== ดูเพิ่ม ==
ราฟาเอล
พระแม่มารีและพระบุตร
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1500
ราฟาเอล
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
จิตรกรรมสีน้ำมัน
ศิลปะเกี่ยวกับแม่พระและพระกุมาร
โอทิส เอเลเวเทอร์

โอทิส เอเลเวเตอร์ คอมพานี (Otis Elevator Company) เป็นบริษัทสัญชาติอเมริกัน ผู้พัฒนา ผลิตและซ่อมบำรุงผลิตภัณฑ์การเคลื่อนย้ายในแนวดิ่ง ได้แก่ ลิฟต์, บันไดเลื่อน และทางเลื่อน รายใหญ่ที่สุดในโลก  ก่อตั้งเมื่อปี
นิมิตของอัศวิน (ราฟาเอล)

มโนทัศน์ของอัศวิน (ภาษาอังกฤษ: Vision of a Knight หรือ The Dream of Scipio หรือ Allegory) เป็นจิตรกรรมที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติในกรุงลอนดอนในอังกฤษ
ราฟาเอลเขียนภาพ “มโนทัศน์ของอัศวิน” ราวปี ค.ศ. 1504 เป็นภาพเขียนขนาดเล็กที่เขียนด้วยสีฝุ่นผสมไข่บนไม้พ็อพพลา อาจจะเป็นภาพคู่กับแผงเทพสามองค์ที่ปัจจุบันเป็นของพิพิธภัณฑ์ของวังชองตีย์ (Château de Chantilly)
แก่นความคิดของภาพเป็นที่โต้เถียงกัน บ้างก็ว่าเป็นภาพอัศวินนอนหลับคือนายพลโรมันสคิปิโอ อาฟริคานัส (Scipio Africanus) (236 - 184 ก.ค.ศ.) ผู้นอนฝันว่าจะต้องเลือกระหว่าง “คุณธรรม” ที่ด้านหลังเป็นเขาสูงและ “ความสำราญ” ที่แต่งตัวอย่างรุ่ยร่าย แต่สตรีสองคนในภาพมิได้มีแสดงความแก่งแย่งกันในตัวอัศวิน แต่สตรีทั้งสองอาจจะเป็นสัญลักษณ์แทนคุณสมบัติที่เป็นอุดมคติของความเป็นอัศวินที่ประกอบด้วย: หนังสือ, ดาบ และดอกไม้ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนความเป็นผู้มีการศึกษา, ความเป็นทหาร และความรักซึ่งเป็นคุณลักษณะต่างๆ ที่อัศวินควรจะเป็นเจ้าของ
== ดูเพิ่ม ==
ราฟาเอล
อุปมานิทัศน์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รายละเอียดที่หอศิลป์แห่งชาติ (ลอนดอน)
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1500
ราฟาเอล
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
อุปมานิทัศน์
งานสะสมของหอศิลป์แห่งชาติ (ลอนดอน)
ภาพเหมือนของเอลิซาเบตตา กอนซากา

ภาพเหมือนของเอลิซาเบตตา กอนซากา (ภาษาอังกฤษ: Portrait of Elisabetta Gonzaga) เป็นภาพเหมือนที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี
ราฟาเอลเขียน “ภาพเหมือนของเอลิซาเบตตา กอนซากา” ราวปี ค.ศ. 1504 สตรีในภาพคือเอลิซาเบตตา กอนซากา (Elisabetta Gonzaga) รายละเอียดในภาพก็เป็นเสื้อที่ตกแต่งด้วยลายปะและจี้เป็นรูปแมงป่องเดิมกล่ากันว่าเขียนโดยตั้งแต่อันเดรีย มานเทนยา ไปจนถึง อัลเบรชท์ ดือเรอร์
==ดูเพิ่ม==
ราฟาเอล
ภาพเหมือน
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1500
ราฟาเอล
ภาพเหมือน
จิตรกรรมสีน้ำมัน
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
เปียโร ดิ โคสิโม เดอ เมดิชิ

เปียโร ดิ โคสิโม เดอ เมดิชิ (Piero di Cosimo de’ Medici หรือ the Gouty) (19 กันยายน ค.ศ. 1416 - (2 ธันวาคม ค.ศ. 1469) เปียโร ดิ โคสิโม เดอ เมดิชิเกิดเมื่อวันที่ (19 กันยายน ค.ศ. 1416 ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี  เป็นบุตรของ โคสิโม เดอ เมดิชิ และ คอนเทสสินา เด บาร์ดิ (Contessina de' Bardi) เปียโรสมรสกับคอนเทสสินา เด บาร์ดิ (Lucrezia Tornabuoni) และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1469 ที่ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี  เปียโรเป็นผู้ปกครองฟลอเรนซ์โดยปริยายระหว่าง ค.ศ. 1464 ถึงปี ค.ศ. 1469 ระหว่างสมัยฟื้นฟูศิลปะวิทยา เปียโรเป็นพ่อของลอเรนโซ เดอ เมดิชิและจุยเลียโน เดอ เมดิชิ
== ดูเพิ่ม ==
ตระกูลเมดิชิ
ขุนนางอิตาลี
ปีเยโร ดิ โคสิโม เดอ เมดิชิ
ปีเอโร ดี โกซีโม

เปียโร ดิ โคสิโม (ภาษาอังกฤษ: Piero di Cosimo) (2 มกราคม ค.ศ. 1462 - 12 เมษายน ค.ศ. 1522) เป็นจิตรกรรมสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 16 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเขียนสีน้ำมัน
เปียโร ดิ โคสิโมเกิดเมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1462 ที่ ฟลอเรนซ์ ในประเทศอิตาลี เสียชีวิตเมื่อวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1522 เปียโรเป็นลูกของช่างทองและฝึกงานภายใต้โคสิโม โรสเสลิ (Cosimo Rosseli) ผู้ที่เปียโรได้รับนาม และเป็นผู้ช่วยในการวาดภาพที่ชาเปล ในปี ค.ศ. 1481 เปียโรเป็นหนึ่งในศิลปินที่มีชื่อเสียงที่จอร์โจ วาซารีลงบันทึกไว้ในหนังสือ “ชีวิตศิลปิน”
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
ศิลปะเรอเนซองส์
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2005
*
จิตรกรชาวอิตาลี
จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 15
จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 16
จิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
บุคคลจากฟลอเรนซ์
ฮือโค ฟัน เดอร์คุส

ฮือโค ฟัน เดอร์คุส (Hugo van der Goes; ราว ค.ศ. 1440 - ราว ค.ศ. 1482) เป็นจิตรกรชาวดัตช์ในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (เรอแนซ็องส์) ของตระกูลการเขียนภาพแบบเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 เขาเป็นผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมันและบานพับภาพ
ฮือโค ฟัน เดอร์คุสเกิดเมื่อราว ค.ศ. 1440 ที่เมืองเกนต์ เสียชีวิตที่ใกล้เมืองบรัสเซลส์เมื่อราว ค.ศ. 1482
ฮือโคเป็นสมาชิกของสมาคมช่างเขียนแห่งเกนต์ในฐานะมาสเตอร์ในปี ค.ศ. 1467 ในปี ค.ศ. 1468 ฮือโคก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตกแต่งเมืองบรูชเพื่อเตรียมการฉลองการเสกสมรสระหว่างชาร์ลพระเศียรล้าน ดุ๊กแห่งเบอร์กันดี (Charles the Bold) กับมาร์กาเรตแห่งยอร์ก (Margaret of York) และเป็นผู้ตกแต่งตราประจำพระองค์สำหรับขบวนการเสด็จเข้าเมืองเกนต์ของพระเจ้าชาร์ลในปี ค.ศ. 1469 และต่อมาในปี ค.ศ. 1472 ฮือโคก็ได้รับเลือกให้เป็นอธิการของสมาคมในปี ค.ศ. 1473 หรือปี ค.ศ. 1474
ในปี ค.ศ. 1475 หรือหลายปีต่อมา ฮือโคก็บวชเป็นพระที่สำนักสงฆ์โรดโกลสเตอร์ (Rood Klooster) ไม่ไกลจากบรัสเซลส์ที่เป็นของนิกายวินเดิสไฮม์ (Windesheim Congregation) และยังคงทำงานจิตรกรรมต่อจนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1482 หรือในปี ค.ศ. 1483  ในปี ค.ศ. 1480 ฮือโคถูกเรียกตัวไปเมืองเลอเฟินเพื่อไปเขียน "Justice Scenes"  ที่ดีร์ก เบาตส์ เขียนค้างไว้ก่อนที่จะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1475 หลังจากนั้นไม่นานขณะที่ฮือโคเดินทางกลับจากโคโลญกับพระในสำนักก็เกิดความรู้สึกอยากจะฆ่าตัวตายและประกาศตัวเองว่าเป็นผู้ที่ถูกแช่ง แต่เมื่อกลับมาถึงโรดโกลสเตอร์ ฮือโคก็หายและเสียชีวิตที่นั่น ระยะเวลาที่พำนักที่สำนักสงฆ์ถูกบันทึกโดยคัสปาร์ โอฟเฮยส์ (Gaspar Ofhuys) นักบวชอีกองค์หนึ่ง รายงานโดยแพทย์ชาวเยอรมันฮีเยโรนือมุส มึนเซอร์ (Hieronymus Münzer) ในปี ค.ศ. 1495 ทีกล่าวถึงจิตรกรชาวเกนต์ตกอยู่ในอารมณ์เศร้าเพราะความกดดันที่จะเขียนภาพให้ดีเท่าฉากแท่นบูชาเกนต์ อาจจะหมายถึงฮือโค
งานเขียนชิ้นที่สำคัญที่สุดที่ยังเหลืออยู่คือฉากแท่นบูชาปอร์ตีนารี (หอศิลป์อุฟฟีซี เมืองฟลอเรนซ์) ที่เป็นงานที่จ้างสำหรับวัดซานเอจีดีโอในโรงพยาบาลของวัดซานตามารีอานูโอวาในฟลอเรนซ์ โดยตอมมาโซ ปอร์ตีนารี (Tommaso Portinari) ผู้จัดการสาขาบรูชของธนาคารเมดีชี ฉากแท่นบูชามาถึงฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1483 หลายปีหลังจากที่ฮือโคเขียนเสร็จ เป็นงานที่ชื่นชมกันในฟลอเรนซ์ จอร์โจ วาซารีในหนังสือ "ชีวิตศิลปิน" ของปี ค.ศ. 1550 เรียกฮือโคว่า "Ugo d'Anversa" (ฮือโคแห่งแอนต์เวิร์ป) ซึ่งเป็นหลักฐานเดียวที่ยืนยันว่าฮือโคเป็นผู้เขียนภาพ งานชิ้นอื่นใช้การวิจัยลักษณะการเขียนโดยการเปรียบเทียบกับฉากแท่นบูชานี้ในการบ่งว่าฮือโคเป็นผู้วาด
ดูเหมือนว่าฮือโคจะทิ้งงานร่างไว้เป็นจำนวนมาก ซึ่งอาจจะใช้โดยผู้นิยมในการสร้างงานเขียนที่ฮือโคไม่ได้วาดด้วยตนเอง ร่างภาพ "เจค็อบและเรเชล" อยู่ที่ไครสต์เชิร์ช เชื่อเป็นงานที่ลงชื่อในจำนวนไม่กี่ชิ้นที่เหลืออยู่
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
ศิลปะคริสต์ศาสนา
ฉากแท่นบูชา
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Artcyclopedia : ฮือโค ฟัน เดอร์คุส
บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 1440
 
บุคคลจากเกนต์
จิตรกรชาวดัตช์
จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 15
จิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
จิตรกรสมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก
ซากดึกดำบรรพ์ทางเรณูวิทยา

ซากดึกดำบรรพ์ทางเรณูวิทยา (Sporopollen fossil) คือซากของพืชขนาดจุลภาค เรียกว่า ซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐาน (fossil palynomorph หรือ fossil sporomorph) เป็นแขนงหนึ่งของวิชาบรรพชีวินวิทยา(Palyontology) ที่เกี่ยวข้องกับซากดึกดำบรรพ์ของสิ่งมีชีวิตขนาดจุลภาค และส่วนประกอบขนาดจุลภาคของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ ประกอบด้วย ซากดึกดำบรรพ์ละอองเรณู ซากดึกดำบรรพ์สปอร์ ไดโนแฟลกเจลเลตซีสต์ อาคริทาร์ช ชิตินโนซวน และวัตถุขนาดจุลภาคของซากดึกดำบรรพ์สาหร่าย และซากดึกดำบรรพ์ฟังไจ
ซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐาน จะมีโครงสร้างประกอบด้วยสารเซลลูโลสจำพวกสปอโรพอลเลนิน ซึ่งเป็นสารอินทรีย์ที่มีคุณสมบัติทนทานต่อการกัดกร่อนของกรดแม้ว่าจะเป็นกรดเข้มข้นหรือที่อุณหภูมิน้ำเดือดก็ตาม ดังนั้นในการสกัดซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐานออกจากเนื้อหินจึงต้องอาศัยการละลายตัวอย่างหินด้วยกรดชนิดต่างๆ เช่น กรดเกลือ และกรดกัดแก้ว จะทำการกัดกร่อนแร่ประกอบหิน เช่น สารประกอบในหินปูน  และ สารประกอบหินประเภทซิลิกา  ให้ละลายออกไป ท้ายที่สุดก็จะเหลืออนุภาคสารอินทรีย์ที่อาจเป็นเศษสารอินทรีย์ทั่วไปและอินทรีย์วัตถุของซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐาน จากนั้นจะทำการแยกซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐานออกจากอินทรีย์วัตถุอื่นๆด้วยสารเคมีบางตัว เช่น ซิงค์โบไมด์ หรือ ซิงค์คลอไรด์ เป็นต้น
การศึกษาซากดึกดำบรรพ์เรณูสัณฐาน จะทำการศึกษาภายใต้กล้องจุลทรรศน์ทั้งกล้องจุลทรรศน์แสงและกล้องจุลทรรศน์อิเลกตรอนแบบส่องกราด เพื่อทำให้ทราบถึงขนาด รูปร่าง ผนังเซลล์ และลวดลายต่างๆบนพื้นผิว เป็นต้น รูปด้านขวามือเป็นภาพของเรณูสัณฐานละอองเรณูของกระจับโบราณ (สปอโรทราปออิดิทีส เมดิอุส หรือ Sporotrapoidites medius) จากชั้นหินอายุประมาณสมัยโอลิโกซีน-ไมโอซีน ของเหมืองนาฮ่อง ตำบลบ้านนาจร อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่
ภาพด้านบนได้จากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราด เป็นภาพด้านขั้วของเรณูสัณฐานซึ่งหากเรณูสัณฐานไม่ถูกกดทับทำให้แบน เรณูสัณฐานนี้จะมีรูปทรงกรม มีสันนูน 3 สันโยงมาบรรจบกันเห็นเป็นสามแฉกบนพื้นที่ขั้วนี้ โดยพื้นที่ขั้วด้านตรงข้ามก็มีลักษณะเช่นเดียวกัน ที่สามารถสังเกตได้อย่างชัดเจนจากภาพที่ถ่ายภายใต้กล้องจุลทรรศน์แสงเนื่องจากเรณูสัณฐานมีคุณสมบัติโปร่งแสง การประยุกต์ใช้กล้องจุลทรรศน์ทั้ง 2 ชนิดนี้ร่วมกัน จะช่วยให้การบรรยายรูปลักษณ์สัณฐานของเรณูสัณฐานได้ละเอียดถูกต้องแม่นยำมากยิ่งขึ้น
ซากดึกดำบรรพ์
ซากดึกดำบรรพ์ละอองเรณู

ซากดึกดำบรรพ์ของละอองเรณูและสปอร์ (sporopollen fossil) เป็นซากดึกดำบรรพ์ที่มีความสำคัญและมีประโยชน์ในการศึกษาเกี่ยวกับประวัติวิวัฒนาการของพืช และรวมถึงประโยชน์ทางธรณีวิทยาเป็นอย่างมาก เมื่อดอกไม้ร่วงหล่นลงสู่โคนต้นและอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม ละอองเรณูจะถูกเก็บรักษาไว้ในชั้นตะกอน และในเวลาต่อมาทางธรณีวิทยาชั้นตะกอนได้เปลี่ยนเป็นชั้นหิน จึงทำให้พบซากดึกดำบรรพ์ละอองเรณูของพืชดังกล่าวอยู่ในชั้นหินนั้น โดยทั่วไปเรณูสัณฐาน (pollen morphology) ดังกล่าวจะยังคงรักษาลักษณะหลายประการจึงสามารถตรวจพิสูจน์ได้ว่าเรณูสัณฐานนั้นเป็นของพืชชนิดใด อย่างไรก็ตามเรณูสัณฐานในชั้นหินหนึ่งๆมักจะแบนราบขนานไปกับแนวการวางตัวของชั้นหิน
เรณูสัณฐานของซากดึกดำบรรพ์ละอองเรณูที่นำมายกเป็นตัวอย่างชื่อ ไอเล็กพอลเลนนิทีส ไอลิเอคัส(Ilexpollenites iliacus) จากเหมืองลิกไนต์บ้านป่าคา อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน มีลักษณะคล้ายลูกรักบี้ มีร่องเปิดรูปรี (colpi) จำนวน 3 ร่อง ตรงกลางร่องเปิดมีรูเปิด (pore) เรียกช่องเปิดนี้แบบผสม(3-colporoidate) บนพื้นผิวของเรณูสัณฐานเรียงรายไปด้วยเม็ดตุ่มฐานเล็กส่วนปลายพองบวมออก (clavate) ลักษณะของเรณูสัณฐานนี้เปรียบเทียบได้ดีกับละอองเรณูของพืชปัจจุบันสกุลไอเล็ก (Ilex spp.) ซึ่งเป็นพันธุ์ไม้ที่เจริญเติบโตได้ดีในที่ที่มีความชุ่มชื้นสูง การปรากฏของ ไอเล็กพอลเลนนิทีส ไอลิเอคัส อยู่ในชั้นหินนี้ พบปรากฏร่วมกับเรณูสัณฐานอื่นๆอีกมาก ทั้งของพวกสน ไม้ดอก เฟิน และสาหร่าย โดยรวมถึงเรณูสัณฐานของพืชน้ำอย่างเช่น กระจับ (สปอโรทราปอดิทีส) ทำให้ทราบได้ว่าเหมืองบ้านป่าคาเมื่อหลายล้านปีก่อนมีสภาพเป็นหนองน้ำและมีป่าไม้อยู่โดยรอบ และภูมิอากาศเป็นแบบเขตอบอุ่น
สำหรับซากดึกดำบรรพ์สปอร์ (spore fossil) เป็นเซลล์สืบพันธุ์ของพืชที่ไม่มีดอก ได้แก่   เฟิน(fern) และพืชชั้นต่ำ(Bryophyta)โดยทั่วไป เป็นต้น ในที่นี้ขอยกตัวอย่างจำพวกเฟิน กลุ่มของสปอร์จะอยู่ในอับสปอร์ใต้ใบเฟิน เมื่อสปอร์แก่เต็มที่อับสปอร์จะแตกออกและสปอร์จะร่วงหล่นลงไปโดยเฉพาะบริเวณที่มีความชุ่มชื้นสูง สปอร์จะพัฒนาเป็นแผ่นโปรทัลลัส และแผ่นโปรทัลลัสนี้จะสร้างสเปิร์มและไข่ขึ้นมา เมื่อสเปิร์มปฏิสนธิกับไข่แล้วก็จะพัฒนาเป็นไรโซมและต้นเฟินอ่อน เมื่อแก่หรือมีอายุโตเต็มที่พร้อมสืบพันธุ์ใต้ใบเฟินบางใบจะมีสปอร์เกิดขึ้นเป็นวัฏจักรหมุนเวียนต่อเนื่องกันไป
สำหรับตัวอย่างสปอร์สัณฐาน ชื่อ แครสโซเรติไทรลิทีส แวนแรดชูเวนิไอ (Crassoretitriletes vanraadshoovenii) จากเหมืองลิกไนต์เชียงม่วน จังหวัดพะเยา มีลักษณะเกือบทรงกลม ที่ด้านหนึ่งของลูกสปอร์มีร่องสามแฉก(trilete) พื้นผิวสปอร์เป็นลายตาข่ายแบบร่างแห ลายเส้นตาข่ายหนาขนาดประมาณเท่ากับขนาดรูเปิดตาข่าย ลักษณะของสปอร์สัณฐานนี้เปรียบเทียบได้ดีกับสปอร์ของเฟินปัจจุบันชื่อ  กระฉอด (Lygodium microphyllum) เป็นเฟินที่พบทั่วไปในป่าเขตร้อนถึงกึ่งร้อนที่เป็นพื้นที่ชื้น สปอร์สัณฐานนี้พบในชั้นหินอายุหลายล้านปีร่วมกับเรณูสัณฐานของพืชเขตร้อนอีกหลายชนิด ทำให้ทราบได้ว่าพื้นที่เชียงม่วนก่อนนั้นมีภูมิอากาศแบบเขตร้อน อุดมสมบูรณ์ไปด้วยป่าดิบ
== อ้างอิง ==
Ruksat,L.,  Songtham, W., Ratanasthien, B., Watanasak, M., Mildenhall, D.C., Singharajwarapan, S., and Kandharosa, W. (2005) Tertiary basin evolution in northern Thailand: a palynological point of view. Nat. Hist. Siam Soc. 53 (1) : 17-32.
ซากดึกดำบรรพ์
ซากดึกดำบรรพ์ทางเรณูวิทยา
แนวฉากจุดยอด

แนวฉากจุดยอด (vertex normal) คือค่าแนวฉากที่กำหนดให้กับจุดยอด แทนที่จะคำนวณจากระนาบพื้นผิวโพลีกอน ซอฟต์แวร์สำหรับเร็นเดอร์ภาพอาจคำนวณค่าแนวฉากของพื้นผิวจากค่าแนวฉากจุดยอด เช่นในโพลีกอนสามเหลี่ยมจะกำหนดค่าแนวฉากจุดยอดสามค่าให้จุดยอดทั้งสามมุม โดยจะเป็นค่าเวกเตอร์ที่ไม่จำเป็นต้องตั้งฉากกับพื้นผิวโพลีกอนเพื่อมาใช้คำนวณสนามเวกเตอร์ของแนวฉากพื้นผิวโพลีกอน เช่นถ้ามีโพลีกอนสองชิ้นวางติดกัน แล้วกำหนดแนวฉากจุดยอดของทั้งสองชิ้นให้วิ่งไปทิศทางเดียวกับแนวฉากพื้นผิว รอยต่อของโพลีกอนจะแสดงรอยหยักตามขอบ แต่ถ้าจุดยอดให้แนวฉากวิ่งไปทางเดียวกับแนวฉากจุดยอดของพื้นผิวโพลีกอนข้างเคียง การสะท้อนของโพลีกอนชิ้นแรกจะถูกเกลี่ยเข้าหาการสะท้อนของโพลีกอนข้างเคียง ทำให้มองดูเสมือนเป็นพื้นผิวเรียบโค้ง
คอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติ
ละอองเรณู

ละอองเรณู เป็นเซลล์สืบพันธุ์เพศผู้ของพืชดอก อยู่ในอับเรณู (anther) เมื่อแก่เต็มที่อับเรณูจะแตกออก ทำให้ละอองเรณูที่อยู่ภายในถูกพาไปผสมพันธุ์กับไข่ได้ ทั้งนี้อาจอาศัยกระแสลม กระแสน้ำ แมลง มนุษย์ และสัตว์อื่น ๆ
หากพิจารณาลักษณะของละอองเรณู อาจจำแนกได้เป็น 4 กลุ่ม คือ กลุ่มที่มีเซลล์เดี่ยว กลุ่มที่มีสองเซลล์ กลุ่มที่มีสี่เซลล์ และกลุ่มที่มีหลายเซลล์ ซึ่งพืชแต่ละชนิดจะมีจำนวนเซลล์ยึดเกาะกันในจำนวนเฉพาะและเป็นลักษณะของชนิดพืช ในการบรรยายลักษณะของละอองเรณูต้องพิจารณาหลายลักษณะ ได้แก่ ขนาด รูปร่าง ขั้ว สมมาตรของเรณูและโครงสร้างของผนังเซลล์ (exine) ช่องเปิดของเรณู (aperture) ได้แก่รูเปิด (pore) หรือร่องเปิด (furrow) หรือเป็นช่องเปิดแบบผสมก็มี  และลวดลายของพื้นผิวละอองเรณู (exine sculturing)
กายวิภาคศาสตร์ของพืช
ดอกไม้
เซลล์สืบพันธุ์
گرده (نمین)
ซาปาติสตา

ซาปาติสตา หรือ กองทัพปลดปล่อยแห่งชาติซาปาติสตา (Ejército Zapatista de Liberación Nacional, EZLN) เป็นกลุ่มปฏิวัติติดอาวุธที่มีฐานที่มั่นที่รัฐเชียปัส ซึ่งเป็นรัฐที่จนที่สุดของประเทศเม็กซิโก ซึ่งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 เป็นต้นมา ขบวนการนี้ได้ประกาศสงครามกับรัฐบาลเม็กซิโก โดยที่ฐานสังคมของกองทัพส่วนใหญ่เป็นชนพื้นเมืองแต่มีผู้สนับสนุนอื่นอยู่บ้างในเขตเมืองและจากนานาชาติโดยผ่านเว็บ
ผู้นำขบวนการนี้คือรองผู้บัญชาการมาร์โกส (Marcos) ซึ่งรู้จักกันในอีกชื่อว่า Delegate Zero และเขาแตกต่างจากผู้บัญชาการซาปาติสตาคนอื่น ๆ ตรงที่รองผู้บัญชาการมาร์โกสไม่ใช่ชาวมายาพื้นเมือง
กองทัพซาปาติสตานี้ได้ชื่อมาจากนายเอมีเลียโน ซาปาตา (Emiliano Zapata) นักปฏิรูปเกษตรกรรม  และผู้บัญชาการของกองทัพปลดปล่อยชาวใต้แห่งชาติ (Liberation Army of the South) ในสมัยการปฏิวัติเม็กซิโก สมาชิกซาปาติสตามองว่าพวกตนเป็นทายาททางความคิดของซาปาตา และในหมู่บ้านซาปาติสตาจะมีภาพฝาผนังเป็นรูปของบุคคลสำคัญที่เป็นผู้จุดประกายอุดมการณ์ของกองทัพ เช่น ซาปาตา, เช เกบารา และรองผู้บัญชาการมาร์โกส (Subcomandante Marcos)
นิวยอร์ก ไทมส์ เรียกขบวนการเคลื่อนไหวซาปาติสตานี้ว่าเป็น การปฏิวัติครั้งแรกในแบบโพสต์โมเดิร์น เนื่องจากซาปาติสตาเป็นกลุ่มปฏิวัติที่หลีกเลี่ยงการติดอาวุธมาตั้งแต่กองทัพรัฐบาลเม็กซิโกได้ปราบปรามการลุกฮือของพวกเขาด้วยกำลังในปี พ.ศ. 2537 กลุ่มซาปาติสตาหันมาใช้ยุทธศาสตร์การต่อสู้แบบใหม่อย่างทันควัน โดยดึงดูดการสนับสนุนจากชาวเม็กซิโกและกลุ่มสังคมนิยม-อนาธิปไตย (socialist-anarchist) จากนานาชาติ โดยที่พวกเขาใช้ประโยชน์จากอินเทอร์เน็ตในการกระจายข้อมูลข่าวสาร และการระดมแรงสนับสนุนจากกลุ่มเอ็นจีโอ (NGOs) และกลุ่มนักต่อสู้เพื่อสังคมต่าง ๆ การเคลื่อนไหวของกลุ่มซาปาติสตานี้ยังได้รับการโฆษณาประชาสัมพันธ์จากวงดนตรีเช่น Rage Against the Machine และ Leftöver Crack ผ่านเพลงของพวกเขา เช่น เพลง People of the Sun
เมื่อมีการติดต่อกับโลกภายนอก จุดยืนของกลุ่มซาปาติสตาคือการต่อต้านโลกาภิวัตน์หรือปฏิโลกาภิวัตน์ (anti-globalization)
และการต่อต้านทุนนิยมหรือเสรีนิยมใหม่ (anti-neoliberalism) ในขณะที่สำหรับการเมืองภายในกลุ่มชนพื้นเมืองของพวกเขา
จุดยืนของซาปาติสตาคือ การต่อสู้ให้ได้มาซึ่งอำนาจในการบริหารจัดการทรัพยากรของตน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิทธิในที่ดินที่พวกเขาอาศัยอยู่
อุดมการณ์ของกลุ่มซาปาติสตาเป็นส่วนผสมของสังคมนิยมเสรี (libertarian socialism) การปกครองส่วนท้องถิ่นแบบเสรี
(libertarian municipalism) มาร์กซิสต์เสรี (liberatian Marxism) และแนวคิดทางการเมืองแบบชนพื้นเมืองเผ่ามายา ซึ่งจริง ๆ แล้ว อุดมการณ์เหล่านี้ไม่ได้เชื่อมโยงกับอุดมการณ์การต่อสู้ดั้งเดิมของเอมีเลียโน ซาปาตา ในด้านการปฏิรูปสังคมเกษตรแต่อย่างใด
== อ้างอิง ==
ขบวนการแบ่งแยกดินแดน
ประเทศเม็กซิโก
โดราเอมอน ตอน โนบิตะนักบุกเบิกอวกาศ 2009

โดราเอมอน ตอน โนบิตะนักบุกเบิกอวกาศ 2009  เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว มีความยาวทั้งสิ้น 102 นาที ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนที่ 29 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ เป็นการนำโดราเอมอน ตอน โนบิตะนักบุกเบิกอวกาศ (1981) กลับมาสร้างใหม่ ออกฉายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 2009 และ Rose ได้นำเข้ามาขายในประเทศไทย
== อ้างอิง ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
โดราเอมอนฉบับภาพยนตร์
ภาพยนตร์อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2552
ลอเรนโซที่ 2 เดอ เมดิชิ

ลอเรนโซที่ 2 เดอ เมดิชิ ดยุคแห่งเออร์บิโน (Lorenzo II de’ Medici, Duke of Urbino) (12 กันยายน ค.ศ. 1492 - (5 เมษายน ค.ศ. 1519) ลอเรนโซที่ 2 เดอ เมดิชิ ดยุคแห่งเออร์บิโนเกิดเมื่อวันที่ (12 กันยายน ค.ศ. 1492 ที่เมืองฟลอเรนซ์ในสาธารณรัฐฟลอเรนซ์  เป็นบุตรของเปียโร ดิ ลอเรนโซ เดอ เมดิชิ และอัลฟอนซินา ออร์ซินิ  ลอเรนโซสมรสกับมาเดเลน เดอ ลา ทัวร์ โดแวน เคาเทสแห่งบูลอยน (Madeleine de la Tour d'Auvergne) และมีลูกด้วยกันสองคนแคทเธอริน เดอ เมดิชิ สมเด็จพระราชินีนาถแห่งฝรั่งเศสและอเลสซานโดร เดอ เมดิชิ ดยุคแห่งฟลอเรนซ์ เสียชีวิตด้วยซิฟิลิสเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1519 ที่คาเร็จจิในสาธารณรัฐฟลอเรนซ์
ลอเรนโซเป็นผู้ครองฟลอเรนซ์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1513 จนกระทั่งเสียชีวิตและดยุคแห่งเออร์บิโนระหว่างปี ค.ศ. 1516 ถึงปี ค.ศ. 1519
== ดูเพิ่ม ==
ตระกูลเมดิชิ
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2035
ขุนนางอิตาลี
ลอเรนโซ
บุคคลจากฟลอเรนซ์
โดราเอมอน ตอน โนบิตะ ตะลุยแดนปีศาจ 7 ผู้วิเศษ

โดราเอมอน ตอน โนบิตะ ตะลุยแดนปีศาจ 7 ผู้วิเศษ  เป็นภาพยนตร์ตอนที่ 27 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ เป็นภาพยนตร์การ์ตูนญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 2007 ที่มาจากแฟรนไชส์โดราเอมอน ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2550 ที่ญี่ปุ่น และเข้าฉายในประเทศไทยในวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2551 เป็นการนำ โดราเอมอน ตอน ท่องแดนเวทมนตร์ ในปี ค.ศ. 1984 กลับมาสร้างใหม่
==วีซีดี,ดีวีดี==
ในประเทศไทยได้มีการจัดจำหน่ายในรูปแบบ วีซีดี และ ดีวีดี ลิขสิทธิ์โดย โรส มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนต์ วางตลาดเมื่อ 9 มกราคม พ.ศ 2552
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
การ์ตูนญี่ปุ่น
โดราเอมอนฉบับภาพยนตร์
ภาพยนตร์อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550
ภาพยนตร์ที่มีฉากในประเทศโครเอเชีย
โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ของโนบิตะ เดอะมูฟวี่

โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ของโนบิตะ เดอะมูฟวี่  ออกฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 2006 (พ.ศ. 2549) เป็นภาพยนตร์ตอนที่ 26 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ เป็นการนำ โดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ตอน ไดโนเสาร์ของโนบิตะ ในปี ค.ศ. 1980 กลับมาสร้างใหม่ และเข้าฉายในประเทศไทย เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 2007 (พ.ศ. 2550) โดยใช้ชื่อตอนว่า "ไดโนเสาร์ของโนบิตะ"
== วิดีโอเกม ==
ภาพยนตร์ชุดนี้ยังได้รับการจัดทำวิดีโอเกมในระบบนินเทนโดดีเอส โดยได้เปิดตัวที่ประเทศญี่ปุ่นในชื่อเรื่องเดียวกันนี้ เกมได้รับการเปิดตัวโดยเซก้า ในลิขสิทธิ์ของนินเทนโด
== ภาคที่เกี่ยวข้อง ==
ดูบทความหลัก : โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ตัวใหม่ของโนบิตะ
โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ตัวใหม่ของโนบิตะ เป็นโดราเอมอนเดอะมูฟวี่ที่เฉลิมฉลองครบรอบ 50 ปีของเฟรนไชน์โดราเอมอน และเป็นภาคคู่ขนานที่มีการปรากฏตัวของพีซึเกะอีกครั้ง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
『映画ドラえもん のび太の恐竜2006』公式サイト
『映画ドラえもん』オフィシャルサイト
การ์ตูนญี่ปุ่น
ภาพยนตร์อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2549
ภาพยนตร์ไดโนเสาร์
ภาพยนตร์ที่นำกลับมาสร้างใหม่
ไดโนเสาร์ของโนบิตะ เดอะมูฟวี่
ภาพยนตร์เดินทางข้ามเวลา
แซม คุก

แซม คุก (Sam Cooke) หรือแซมูเอล คุก (Samuel Cook)  (22 มกราคม ค.ศ. 1931-11 ธันวาคม ค.ศ. 1964) เป็นนักร้องแนวกอสเปล อาร์แอนด์บี ดนตรีโซล และป็อป เป็นนักแต่งเพลง ผู้บริหาร ชาวอเมริกัน ถือเป็นผู้บุกเบิกรุ่นแรก ๆ ของวงการเพลงโซล
คุกมีเพลงฮิตติดท็อป 40 ในอเมริกา 29 เพลง ในระหว่างปี 1957-1965 มีเพลงดังสำคัญ ๆ อย่าง "You Send Me", "A Change Is Gonna Come", "Chain Gang", "Wonderful World" และ "Bring It on Home to Me"  คุกยังเป็นนักร้องและนักแต่งเพลงผิวดำคนแรก ๆ ที่ก้าวสู่วงการธุรกิจ เขาก่อตั้งค่ายเพลงและบริษัทสิ่งพิมพ์ เพื่อขยับขยายงานทางด้านร้องเพลงและแต่งเพลงของเขา ทางด้านงานสังคมเขายังเป็นส่วนหนึ่งของ American Civil Rights Movement
== อ้างอิง ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2474
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2507
นักร้องอเมริกัน
บุคคลจากรัฐมิสซิสซิปปี
บุคคลจากชิคาโก
ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี สาขาศิลปินผู้ประสบความสำเร็จตลอดช่วงชีวิต
โดราเอมอน ตอน โนบิตะ มหัศจรรย์ดินแดนแห่งสายลม

โดราเอมอน ตอน มหัศจรรย์ดินแดนแห่งสายลม  เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว มีความยาวทั้งสิ้น 84 นาที ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนที่ 24 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ออกฉายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 2003 และเข้าฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2548 (ค.ศ. 2005) โดยใช้ชื่อตอนว่า "โนบิตะ มหัศจรรย์ดินแดนแห่งสายลม"
==อ้างอิง==
โดราเอมอนฉบับภาพยนตร์
ภาพยนตร์อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2546
ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
ภาพยนตร์ที่มีฉากในประเทศมองโกเลีย
ภาพยนตร์ที่มีฉากในเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์