pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 93

ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 93 (United Airlines Flight 93) เป็นเที่ยวบินภายในประเทศที่ออกเดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาตินูอาร์ก ลิเบอร์ตี ที่เมืองนวร์ก รัฐนิวเจอร์ซีย์ ประเทศสหรัฐอเมริกา และมีจุดหมายปลายทางคือ ท่าอากาศยานนานาชาติซานฟรานซิสโก ที่ เมืองซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย ถูกจี้เครื่องบิน เมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2544 หลังจากเครื่องบินออกเดินทางประมาณ 46 นาที สลัดอากาศได้ทำการยึดเครื่องบิน บริเวณเหนือน่านฟ้านิวยอร์ก โดยอาจจะมีเป้าหมายชนอาคารรัฐสภา แต่ขณะโดนจี้ ผู้โดยสารได้ต่อสู้กับผู้ก่อการร้ายจนเครื่องบินตกที่รัฐเพนซิลเวเนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา และทำให้สลัดอากาศไม่บรรลุเป้าหมายในการพุ่งชนอาคารรัฐสภา จนหลายคนยกย่องผู้โดยสารในเที่ยวบินนี้เป็นผู้กล้าหาญ
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 93 เป็นเที่ยวบินเดียวที่ไม่ประสบความสำเร็จในการบรรลุเป้าหมายของผู้ก่อการร้าย จากการจี้เครื่องบินทั้ง 4 ลำใน วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544 (เที่ยวบินอีก 3 เที่ยวบิน คือ อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11, อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 77 และยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175)



== ผู้โดยสารและลูกเรือ ==
หมายเหตุ: รายการนี้ไม่รวมถึงสัญชาติของจี้เครื่องบินสี่คน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The Final 9/11 Commission Report 
Flight 93 Cockpit Tape Transcript .
Flight 93 Memorial Project  (official website).
A video dedicated to the Heroes of Flight 93 .
National Park Foundation Flight 93 Memorial Site.
Timeline of events on Flight 93
 
การก่อการร้ายในเครื่องบิน
วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544
อุบัติเหตุของเครื่องบินโบอิง 757
อ.พบพระ

redirect อำเภอพบพระ
จิตรวดี จุลานนท์

พันเอกหญิง ท่านผู้หญิงจิตรวดี  จุลานนท์ เป็นคู่สมรสของพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ นายกรัฐมนตรีคนที่ 24 ของประเทศไทย และประธานองคมนตรีในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว
== ประวัติ ==
พันเอกหญิง ท่านผู้หญิงจิตรวดี  จุลานนท์ (สกุลเดิม: สันทัดเวช; เกิด: 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492) เป็นธิดาของพลตรี อุดม สันทัดเวช และสำอางค์โฉม สันทัดเวช  ท่านผู้หญิงจิตรวดีสมรสกับพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ นายกรัฐมนตรีคนที่ 24 ของประเทศไทย ที่มาจากการรัฐประหาร โดยการแต่งตั้งโดยคณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข  อดีตผู้บัญชาการทหารบก ผู้บัญชาการทหารสูงสุด และองคมนตรี มีบุตรชาย 2 คน คือ
นายสันต์ จุลานนท์ (ข้าว)
นายจุล จุลานนท์ (น้ำ)
ท่านผู้หญิง จิตรวดี จุลานนท์ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ ในพระราชพิธีวันฉัตรมงคล 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ให้ใช้คำนำหน้านามว่า "ท่านผู้หญิง"
== การศึกษา ==
จบการศึกษาจากโรงเรียนเขมะสิริอนุสสรณ์ (ม.ศ. 3) และโรงเรียนอัมพรไพศาล (ม.ศ. 5) จากนั้นศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาจนสำเร็จการศึกษาหลักสูตร ศิลปศาสตรบัณฑิต (ภาษาอังกฤษ) จากคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
พ.อ.หญิง ท่านผู้หญิง จิตรวดี ได้ชื่อว่ามีความเชี่ยวชาญด้านภาษาอังกฤษเป็นอย่างดี โดยระหว่างรับราชการยังได้เข้าร่วมรับการฝึกอบรม ในหลักสูตรภาษาอังกฤษหลายหลักสูตร อาทิ หลักสูตรครูสอนภาษาอังกฤษ หลักสูตรครูสอนภาษาอังกฤษ (ฟื้นฟู) หลักสูตรครูสอนภาษาอังกฤษ (ชั้นสูง) ประเทศสหรัฐอเมริกา หลักสูตร ASLPR ประเทศออสเตรเลีย หลักสูตรชั้นนายร้อย เหล่าสารบรรณ รุ่นที่ 4 และหลักสูตรชั้นนายพัน เหล่าสารบรรณ รุ่นที่ 10
== ยศทหาร ==
พันเอกหญิง พ.ศ. 2534
== การทำงาน ==
เริ่มต้นชีวิตการทำงานที่กองภาษา กรมยุทธศึกษาทหารบก โดยเป็นอาจารย์ผู้ช่วยในปี พ.ศ. 2516 ก่อนที่จะดำรงตำแหน่งอาจารย์ในปี พ.ศ. 2525 สอนภาษาอังกฤษให้กับทหารที่ได้รับทุนไปเรียนต่างประเทศ ตามระเบียบของกองทัพบก และเป็นหัวหน้าแผนก เข้ารับการติดยศพันเอกหญิง ในปี พ.ศ. 2534
ปี พ.ศ. 2541 - 2544 ดำรงตำแหน่ง นายกสมาคมแม่บ้านทหารบก เนื่องจาก พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ ผู้เป็นสามีได้ขึ้นดำรงตำแหน่ง ผู้บัญชาการทหารบก และในปี พ.ศ. 2545 - 2546 รับตำแหน่ง นายกสมาคมแม่บ้านกองบัญชาการทหารสูงสุด เนื่องจาก พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ ขึ้นดำรงตำแหน่ง ผู้บัญชาการทหารสูงสุด
นอกจากนี้ยังปฏิบัติภารกิจพิเศษ ช่วยราชการ กอ.รมน.ภาค 2 โดยถวายงานในการรับเสด็จและตามเสด็จ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ระหว่างทรงแปรพระราชฐานภาคตะวันออกเฉียงเหนือ อีกทั้งยังเป็นกรรมการและกำกับดูแลการประกวดผ้าไหมและกิจกรรมอื่นๆ ของโครงการศิลปาชีพ และโครงการพระราชดำริในพื้นที่ภาคอีสานอีกด้วย
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
พันเอกหญิง ท่านผู้หญิงจิตรวดี จุลานนท์ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ดังนี้
== อ้างอิง ==
คู่สมรสของนายกรัฐมนตรีไทย
ทหารบกชาวไทย
ท่านผู้หญิง
บุคคลจากคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.จ.ว. (ฝ่ายใน)
ผู้ได้รับเหรียญจักรมาลา
บุคคลจากโรงเรียนเขมะสิริอนุสสรณ์
ภาษาญี่ปุ่นกลางตอนต้น

ภาษาญี่ปุ่นกลางตอนต้น  เป็นภาษาญี่ปุ่นที่ใช้ในช่วงระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 9 ถึง คริสต์ศตวรรษที่ 12 ตรงกับยุคเฮอัง ภาษาญี่ปุ่นกลางตอนต้นเป็นภาษาที่สืบเนื่องต่อจากภาษาญี่ปุ่นเก่าและพัฒนาเป็นภาษาญี่ปุ่นกลางตอนปลายในเวลาถัดมา บางครั้งอาจเรียกว่า ภาษาญี่ปุ่นเก่าตอนปลาย (Late Old Japanese)
== ประวัติ ==
ในยุคนี้อักษรมันโยงานะซึ่งเป็นการใช้อักษรจีนแสดงเสียงได้พัฒนารูปร่างให้ง่ายขึ้นกลายเป็นอักษรคานะ (เช่น 安 → あ, 阿 → ア) และยังคงถูกใช้มาจนถึงปัจจุบัน เอกสารและวรรณกรรมจำนวนมากเกิดขึ้นในยุคนี้ มีทั้งแบบที่เขียนด้วยอักษรคานะเพียงอย่างเดียว เช่น ตำนานเก็นจิ  มากูระโนะโซชิ  และแบบที่เขียนด้วยอักษรคานะและอักษรคันจิปนกัน เช่น ตำนานเฮเกะ  คนจากุโมโนงาตาริชู 
== หน่วยเสียง ==
รูปแบบพยางค์ในช่วงต้นของยุคภาษาญี่ปุ่นกลางตอนต้นมีดังต่อไปนี้
อักขรวิธีอักษรคานะแบบพิเศษ  ที่ใช้ในยุคภาษาญี่ปุ่นเก่าได้แสดงให้เห็นว่าภาษาญี่ปุ่นเก่ามีเสียงรูปแบบพยางค์มากกว่าในปัจจุบัน และเมื่อเข้าสู่ช่วงต้นยุคภาษาญี่ปุ่นกลาง หน่วยเสียงและรูปแบบพยางค์ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น เช่น
(อ้างอิง Frellesvig, 2018)
ในช่วงต้นยุคภาษาญี่ปุ่นกลางตอนต้น ได้เกิดการสูญเสียง (sound loss) ในโครงสร้างพยางค์แบบ /Cw-/ กับ /Cy-/ โดยเสียง /w/ และ /y/ ได้หายไป ยกเว้น /kwo/ กับ /gwo/ ซึ่งสูญเสียงตามไปในภายหลัง หลังจากนั้นเสียง /w/ และ /y/ ตำแหน่งต้นพยางค์ก็เกิดการสูญเสียงไปเช่นกัน เช่น　： /kwopwi/ > /kwopi/ > /kopi/ > /kowi/ > /koi/
/p/ เปลี่ยนเป็นเสียง /-w-/ เมื่อปรากฏระหว่างเสียงสระ (intervocalic) เช่น　： /kapo/ > /kawo/ ก่อนที่เปลี่ยนเป็น /kao/ ตามปรากฏการณ์ในข้อ 1
เกิดปรากฏการณ์ที่เรียกว่า "เสียงสะดวก"  เช่น รูป テ ของ む： /yomite/ > /yoNde/ หรือ /youde/
== ไวยากรณ์ ==
ภาษาญี่ปุ่น
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
สีหบัญชร

สีหบัญชร หมายถึง หน้าต่างสำหรับพระเจ้าแผ่นดินเสด็จออกให้เฝ้าในโอกาสสำคัญ หรือใช้ในการว่าราชการ หากแปลตามคำแล้วนั้น สีหบัญชร คือหน้าต่างที่มีสัญฐานประดุจกรงเล็บแห่งสิงห์
ในปัจจุบันนั้น สีหบัญชรที่สำคัญมีดังนี้
สีหบัญชรภายในพระที่นั่งไพศาลทักษิณ  ภายในพระบรมมหาราชวัง  สีหบัญชรบานนี้มีประวัติกล่าวถึงเมื่อครั้งในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์  พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช  ในช่วงปลายรัชกาล เนื่องจากมีพระอาการประชวร ไม่สามารถที่จะเสด็จออกว่าราชการ ณ พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย ได้ จึงใช้พระบัญชร บริเวณมุขกระสันเชื่อมต่อพระที่นั่งไพศาลทักษิณ กับหอพระธาตุมณเฑียรในการออกว่าราชการและให้ข้าราชการนำข้อราชการทูลเกล้าฯ ถวาย
สีหบัญชรภายในพระที่นั่งสุทไธสวรรยปราสาท พระบรมมหาราชวัง
สีหบัญชรภายในพระที่นั่งอนันตสมาคม พระราชวังดุสิต
พระบรมมหาราชวัง
พระราชวังดุสิต
ไทรโยค

ไทรโยค อาจหมายถึง
น้ำตกไทรโยค
* น้ำตกไทรโยคน้อย (เขาพัง)
* น้ำตกไทรโยคเล็ก
* น้ำตกไทรโยคใหญ่ (น้ำโจน)
สถานีรถไฟปัจจุบัน
* สถานีรถไฟวังโพธิ์ (สถานีรถไฟบริเวณตัวอำเภอไทรโยค)
* ที่หยุดรถไฟน้ำตกไทรโยคน้อย
สถานีรถไฟในอดีต
* สถานีรถไฟน้ำโจน หรือ สถานีรถไฟไทรโยค (น้ำตกไทรโยคใหญ่)
* สถานีรถไฟกิ่งไทรโยค
อำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี
อุทยานแห่งชาติไทรโยค
เพลงเขมรไทรโยค
นิราศไทรโยค
ไทรโยค พุ่มพันธุ์ม่วง นักมวยไทยและนักมวยสากลอาชีพชาวไทย
สะพานคู่ขนานสะพานพระนั่งเกล้า

สะพานคู่ขนานสะพานพระนั่งเกล้า ออกแบบเป็นสะพานคอนกรีตอยู่ด้านเหนือน้ำของสะพานพระนั่งเกล้า มีขนาด 6 ช่องจราจร เชื่อมต่อกับช่องทางหลักของถนนรัตนาธิเบศร์ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 302) โดยช่องทางคู่ขนานใช้สะพานเก่า มีความยาวตลอดช่วงสะพานถึง 2 กิโลเมตร ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาและถนนนนทบุรี 1 ความยาวช่วงกลางแม่น้ำของ 2 ตอม่อในแม่น้ำคือ 229 เมตร ซึ่งถือว่าเป็นสะพานคอนกรีตรูปกล่องที่ก่อสร้างด้วยวิธีคานยื่นสมดุล (balanced cantilever) ที่มีช่วงกลางแม่น้ำยาวที่สุดในประเทศไทย สูงกว่าสะพานเดิม 9 เมตร คร่อมสะพานเดิมบริเวณทางลาดลงเล็กน้อย เริ่มก่อสร้างเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2549 แล้วเสร็จเปิดการจราจรตั้งแต่วันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 
== ข้อมูลทั่วไป ==
วันที่ทำการก่อสร้าง : วันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2549
วันเปิดการจราจร : วันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551
บริษัทที่ทำการก่อสร้าง : บริษัท ยูนิค เอ็นจิเนียริ่ง แอนด์ คอนสตรัคชั่น จำกัด (มหาชน)
ราคาค่าก่อสร้าง : 140,046,155.00 บาท
แบบของสะพาน : คานยื่นสมดุล
ความสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง : 16.40 เมตร
ความยาวของสะพาน : 299.10 เมตร (รวมส่วนที่ข้ามแยกสะพานพระนั่งเกล้า)
เชิงลาดสะพานทั้งสองฝั่ง : 349.50 เมตร
รวมความยาวทั้งหมด : 799.00 เมตร
จำนวนช่องทางจราจร : 6 ช่องทางจราจร (เข้าเมือง 3; ออกเมือง 3)
ความกว้างสะพาน : 24.99 เมตร
ความกว้างทางเท้า : ไม่มีทางเท้า (สำหรับคนเดินสามารถใช้สะพานพระนั่งเกล้า)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
== อ้างอิง ==
==ดูเพิ่ม==
สะพานพระนั่งเกล้า
ถนนรัตนาธิเบศร์
คู่ขนานสะพานพระนั่งเกล้า
คู่ขนานสะพานพระนั่งเกล้า
สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 1900

{| 
|- bgcolor=ccccff
| 1 ||align=left|  || 29 || 44 || 39 || 112
|-
| 2 ||align=left|  || 19 || 14 || 15 || 48
|-
| 3 ||align=left|  || 16 || 7 || 9 || 32
|- bgcolor=e3f4d7
| 4 ||align=left|  || 6 || 5 || 5 || 16
|-
| 5 ||align=left|  || 6 || 3 || 3 || 12
|-
| 6 ||align=left|  || 6 || 2 || 1 || 9
|-
| 7 ||align=left|  || 4 || 3 || 2 || 9
|- bgcolor=e3f4d7
| 8 ||align=left|  || 3 || 2 || 0 || 5
|-
| 9 ||align=left|  || 2 || 0 || 3 || 5
|-
| 10 ||align=left|  || 1 || 3 || 2 || 6
|-
| 11 ||align=left|  || 1 || 2 || 2 || 5
|- bgcolor=e3f4d7
| 12 ||align=left|  || 1 || 1 || 0 || 2
|- bgcolor=e3f4d7
| 13 ||align=left|  || 1 || 0 || 1 || 2
|- bgcolor=e3f4d7
| 14 ||align=left|  || 1 || 0 || 0 || 1
|-
| 15 ||align=left|  || 0 || 3 || 3 || 6
|- bgcolor=e3f4d7
|rowspan=2| 16 ||align=left|  || 0 || 2 || 3 || 5
|- bgcolor=e3f4d7
|align=left|  || 0 || 2 || 3 || 5
|- bgcolor=e3f4d7
| 18 ||align=left|  || 0 || 2 || 0 || 2
|- bgcolor=e3f4d7
| 19 ||align=left|  || 0 || 1 || 1 || 2
|- bgcolor=e3f4d7
|rowspan=2| 20 ||align=left|  || 0 || 0 || 1 || 1
|- bgcolor=e3f4d7
|align=left|  || 0 || 0 || 1 || 1
|- class="sortbottom"
!colspan=2| รวม (21 NOCs) || 96 || 96 || 94 || 286
|}
== อ้างอิง ==
คณะกรรมการโอลิมปิกสากล – ตารางสรุปเหรียญโอลิมปิกปี 1900
 
โอลิมปิกฤดูร้อน 1900
สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 1896

สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 เป็นรายชื่อของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติจัดอันดับตามจำนวนเหรียญที่ได้รับระหว่างโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 ในเอเธนส์ ประเทศกรีซ ตั้งแต่วันที่ 26 ธันวาคม – 11 มกราคม ค.ศ. 1896 มีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 241 คน จาก 14 ประเทศ ใน 43 รายการ ใน 9 ชนิดกีฬา
== ตารางสรุปเหรียญ ==
ด้านล่างนี้เป็นตารางสรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ตามการนับเหรียญของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล อันดับเหล่านี้เรียงตามจำนวนเหรียญทองที่คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติได้รับ จำนวนเหรียญเงินจะถูกพิจารณาเป็นลำดับถัดไป และสุดท้ายเป็นจำนวนเหรียญทองแดง หากเท่ากันทั้งเหรียญทอง เงินและทองแดง จะมีการให้อันดับเท่ากันและจะลงรายการตามตัวอักษรตามรหัสประเทศคณะกรรมการโอลิมปิกสากล แม้คณะกรรมการโอลิมปิกสากลจะให้สารสนเทศข้างต้นนี้ แต่คณะกรรมการฯ เองไม่ได้รับรองหรืออนุมัติระบบจัดอันดับใด ๆ
{| 
|-
| 1 ||align=left|   ||| 11 || 7 || 2 || 20
|- bgcolor=ccccff
| 2 ||align=left|  || 10 || 17 || 19 || 46
|-
| 3 ||align=left|  || 6 || 5 || 2 || 13
|-
| 4 ||align=left|  || 5 || 4 || 2 || 11
|-
| 5 ||align=left|  || 2 || 3 || 2 || 7
|-
| 6 ||align=left|  || 2 || 1 || 3 || 6
|-
| 7 ||align=left|  || 2 || 1 || 2 || 5
|-
| 8 ||align=left|  || 2 || 0 || 0 || 2
|-
| 9 ||align=left|  || 1 || 2 || 3 || 6
|-
| 10 ||align=left|  || 1 || 2 || 0 || 3
|-
| 11 ||align=left|  || 1 || 1 || 1 || 3
|-
! colspan=2 |รวม (11 ประเทศ) || 43 || 43 || 36 || 122
|}
== อ้างอิง ==
1896 
โอลิมปิกฤดูร้อน 1896
[אתונה (1896)#מדליות]
มาร์วิน แทมโปส

มาร์วิน แทมโปส นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 27 มกราคม พ.ศ. 2527 ที่ เมืองบาโต จังหวัดเลย์เต ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 47 ครั้ง ชนะ 27 (น็อค 18) เสมอ 2 แพ้ 18
== ประวัติ ==
แทมโปสขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2543 ชนะคะแนน ดานิโล กาบาร์โด จากนั้นขึ้นชกชนะรวด มีแพ้แค่ครั้งเดียว เคยชนะน็อค ไก่ชน ส.วรพิน ยก 2 ที่ฟิลิปปินส์ด้วย แทมโปสได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายชนะน็อค ดีเด่น เก่งการุณ ยก7 ได้แชมป์มาครอง ดีเด่นขอชิงแชมป์คืนอีกครั้งเมื่อ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 ปรากฏว่าแทมโปสเป็นฝ่ายชนะน็อคในยกที่ 7 ได้อีก จากนั้น แทมโปสป้องกันแชมป์ได้อีกครั้งที่ฟิลิปปินส์ ชนะน็อค ไก่ชน ส.วรพิน ยก 8 เมื่อ 6 กันยายน พ.ศ. 2546 ก่อนจะไปเสียแชมป์ที่อินโดนีเซีย แพ้คะแนนวิคกี้ ทาฮุมิลเมื่อ 13 เมษายน พ.ศ. 2547
แทมโปสมีโอกาสได้ชิงแชมป์อีกครั้งเมื่อ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 โดยเป็นการชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท ซึ่งแทมโปสเป็นฝ่ายแพ้คะแนน เดวิด ลูกมหานาคไป จากนั้น ได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 250 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนโดยเทคนิค เอเดน ซอนโซนาไป ไม่ได้แชมป์ และยังมาชกในไทย แพ้คะแนน ฉัตรชัย อีลิทยิม ในปีเดียวกัน ต่อมา ใน พ.ศ. 2552 แทมโปสได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทอีกเมื่อ 3 ตุลาคม แต่แพ้คะแนน โคเฮอิ โคโนะ กลับมาได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ12 ธันวาคม ก็แพ้คะแนน ดาลิโน เปนา ไม่ได้แชมป์อีก
จากนั้นแทมโปสยังคงขึ้นชกเรื่อยมา แพ้บ้างชนะบ้าง มีโอกาสได้ชิงแชมป์อีกหลายครั้งแต่ไม่ประสบความสำเร็จ โดยได้ชิงแชมป์เงาเข็มขัดเงินรุ่นฟลายเวท WBC ที่ว่าง แพ้คะแนน พนมรุ้งเล็ก กระทิงแดงยิมเมื่อ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2553 จากนั้น ชิงแชมป์ WBO เอเชียเยาวชนรุ่นแบนตัมเวท เมื่อ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2554 ซึ่งแทมโปสเป็นฝ่ายแพ้แตก ผึ้งหลวง ส.สิงห์อยุ่ในยกที่ 6 และในปีเดียวกันนั้น ก็ได้ชิงแชมป์ WBO ตะวันออกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท ที่ฟิลิปปินส์เมื่อ 15 ตุลาคม แต่ก็แพ้ทีเคโอ จัสซี อัลบาริคัน ไปในยกที่ 5 หลังจากถูกชกลงไปนับแปดถึง 4 ครั้ง จากนั้น แทมโปสยังคงชกมวยต่อมา แม้จะชกแพ้มาโดยตลอกด โดยขึ้นชกครั้งล่าสุดเมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2556 แพ้คะแนน ดาเนียล เฟอเรราส แล้วยังไม่ได้ขึ้นชกอีก
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ PABA รุ่นไลท์ฟลายเวท (2545 – 2547)
* ชิง 23 พฤษภาคม 2545 ชนะน็อค ดีเด่น เก่งการุณ ยก 7 ที่ กทม.
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 6 พฤศจิกายน 2545 ชนะน็อค ดีเด่น เก่งการุณ ยก 7 ที่ กทม.
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 6 กันยายน 2546 ชนะน็อค ไก่ชน ส.วรพิน ยก 8 ที่ฟิลิปปินส์
* เสียแชมป์ 13 เมษายน 2547 แพ้คะแนน วิคกี้ ทาฮูมิล ที่ อินโดนีเซีย
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ ABC รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท เมื่อ 10 พฤศจิกายน 2549 แพ้คะแนน เดวิด นครหลวงโปรโมชั่น ที่ กทม.
* ชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท เมื่อ 3 ตุลาคม 2552 แพ้คะแนน โกเฮอิ โกโน ที่ ญี่ปุ่น
* ชิงแชมป์เงาเข็มขัดเงินรุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 29 ตุลาคม 2553แพ้คะแนน พนมรุ้งเล็ก กระทิงแดงยิม
* ชิงแชมป์ WBO เอเชียเยาวชนรุ่นแบนตัมเวท เมื่อ 17 สิงหาคม 2554 แพ้แตก ผึ้งหลวง ส.สิงห์อยู่ ยกที่ 6
* ชิงแชมป์ WBO ตะวันออกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท เมื่อ 15 ตุลาคม 2554 แพ้ทีเคโอ จัสซี อัลบาริคัน ยกที่ 5 ที่ฟิลิปปินส์
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com  
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นไลท์ฟลายเวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวท
แชมป์ PABA
บุคคลจากจังหวัดเลเต
กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 1

กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 1 จัดขึ้นระหว่างวันที่ 18 - 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 ณ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ จัดแข่งขันทั้งสิ้น 12 ชนิดกีฬา โดยมีนักศึกษาจาก 8 มหาวิทยาลัยเข้าร่วมแข่งขัน
การแข่งขันครั้งนึ้ องค์การนักศึกษาร่วมกับชมรมกีฬาเป็นผู้ดำเนินการจัดการแข่งขัน งบประมาณได้จากการรวมทุนขององค์การนักศึกษา ส่วนระเบียบการแข่งขันใช้ของสมาคมกีฬาเป็นหลัก
== สรุปเหรียญการแข่งขัน ==
== อ้างอิง ==
ความเป็นมาของการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย 
กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย
มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
การแข่งขันกีฬาในจังหวัดเชียงใหม่
ฮาจิโร ทัตสึมิ

 มีชื่อจริงว่า โคชิโร ยูอาซะ  เป็นนักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2472 ที่เกียวโต สถิติการชก 111 ครั้ง ชนะ 79 (น็อค 19) เสมอ 6 แพ้ 26
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ญี่ปุ่นรุ่นเวลเตอร์เวท (2493 – 2494, 2495 – 2496)
แชมป์ญี่ปุ่นรุ่นมิดเดิลเวท (2494 – 2499, 2499 – 2505)
แชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท (2497-2498)
* ชิง 22 มีนาคม 2497  ชนะคะแนน โทนี่ อัลดีเกอร์ (ฟิลิปปินส์) ที่ โตเกียว
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 19 เมษายน 2497 ชนะคะแนน โทนี่ อัลดีเกอร์ (ฟิลิปปินส์) ที่นาโงยะ
* เสียแชมป์ 20 เมษายน 2498 แพ้น็อค สมเดช ยนตรกิจ ยก 11 ที่ โตเกียว
แชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท (2498-2499)
* ชิง 3 ธันวาคม 2498 ชนะคะแนน เสมา กล้าศึก ที่ มะนิลา
* เสียแชมป์ 8 มกราคม 2499 แพ้คะแนน เทรูโอะ โอนูกิ ที่ โอซากะ
แชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท (2499-2500)
* ชิง 9 เมษายน 2499 ชนะคะแนน เทรุโอะ โอนูกิ ที่ โตเกียว
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 3 ตุลาคม 2499 ชนะน็อค เทรุโอะ โอนูกิ ยก 6 ที่ โตเกียว
* เสียแชมป์ 1 มิถุนายน 2500 แพ้คะแนน ดาวทอง สิงหพัลลภที่ เวทีราชดำเนิน
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวท  4 มกราคม 2496 แพ้คะแนน สมเดช ยนตรกิจ ที่ กทม.
* ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวท  15 มิถุนายน 2496 แพ้คะแนน สมเดช ยนตรกิจ ที่ โตเกียว
* ชิงแชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท 22 ตุลาคม 2503 แพ้คะแนน ฟูมิโอะ ไคซุ ที่ โตเกียว
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น
แชมป์ OPBF
บุคคลจากเกียวโต
แอนโทนี่ มาร์เทียส

แอนโทนี่ มาร์เทียส นักมวยสากลชาวแทนซาเนีย สถิติการชก 25 ครั้ง ชนะ 17 (น็อค 8) เสมอ 1 แพ้ 7
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท (2548)
* ชิง 19 เมษายน 2548 ชนะน็อค คมฤทธิ์ 3เคแบตเตอรี่ ยก 4 ที่ จ.นนทบุรี
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 25 กรกฎาคม 2548 ชนะน็อค ทับทิมแดง ณ ราชวัตร ยก 11 ที่ กทม.
* ตุลาคม 2548 ถูกปลด
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ ABC รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท 11 กันยายน 2547 แพ้คะแนน เดวิด นครหลวงโปรโมชั่น ที่ จ.ชัยนาท
* ชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท 27 ธันวาคม 2548 แพ้คะแนน ประมวนศักดิ์ โพธิ์สุวรรณ ที่ จ.ชุมพร
* ชิงแชมป์เครือจักรภพรุ่นฟลายเวท 10 กุมภาพันธ์ 2549 แพ้น็อค ลี ฮัสกิน ยก 2 ที่ อังกฤษ
* ชิงแชมป์แอฟริกากลางและตะวันออกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท 1 เมษายน 2549 แพ้คะแนน ซันเด โอเทียโน ที่ เคนยา
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
อแนโทนี่ มาร์เทียส
อแนโทนี่ มาร์เทียส
ภาษาอราเมอิกใหม่ยิวบาร์ซานี

ภาษาอราเมอิกใหม่ยิวบาร์ซานี เป็นภาษาอราเมอิกของชาวยิวสมัยใหม่ เริ่มแรกใช้พูดในหมู่บ้านสามแห่งในเคอร์ดิสถานของอิรัก ชื่อเรียกในภาษาของตนคือ “ลิซานิด ญานัน” หมายถึง ภาษาของเรา
== จุดกำเนิดและการใช้ในปัจจุบัน ==
ภาษาของชาวยิวในภาคเหนือของอิรัก ตุรกีตะวันออกและตะวันตกเฉียงเหนือของอิหร่านเป็นภาษาอราเมอิกใหม่หลากหลายสำเนียง ควายุ่งยากในบริเวณนี้ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 และการจัดตั้งรัฐอิสราเอลเมื่อ พ.ศ. 2494 ทำให้ชาวยิวในบริเวณนี้ลดลง
ผู้พูดภาษานี้เป็นภาษาแม่คนสุดท้ายตายเมื่อ พ.ศ. 2541 ผู้พูดเป็นภาษาที่สองที่เหลืออยู่มีอายุมากกว่า 70 ปี โดยเขาเหล่านั้นพูดภาษาฮีบรูหรือภาษาเคิร์ดเป็นภาษาแม่ บางส่วนพูดภาษาอาหรับหรือภาษาอราเมอิกสำเนียงอื่น จึงถือว่าภาษานี้เป็นภาษาตายโดยสมบูรณ์ ไม่มีหลักฐานที่เชื่อมโยงภาษาอราเมอิกใหม่ยิวบาร์ซานีเข้ากับภาษาอราเมอิกใหม่สำเนียงอื่น มีความใกล้เคียงกับภาษาลิซานิด โนซาน ที่ใช้พูดทางตะวันออกเฉียงใต้ของบาร์ซาน ไม่มีข้อมูลหรือเอกสารที่เขียนด้วยภาษานี้
อราเมอิกใหม่ยิวบาร์ซานี
อราเมอิกใหม่ยิวบาร์ซานี
ภาษาเฮอร์เตวิน

ภาษาเฮอร์เตวิน เป็นภาษาอราเมอิกใหม่สำเนียงตะวันออกใช้พูดในหลายหมู่บ้านในจังหวัดซิอิรห์ทางตะวันออกเฉียงใต้ของตุรกี ผู้พูดภาษานี้ส่วนใหญ่อพยพไปทางตะวันตก เหลือผู้พูดในตุรกีไม่มากนัก
ผู้พูดภาษานี้เป็นชาวคริสต์นิกายคาทอลิกคัลเดีย บ้านเดิมของพวกเขาอยู่ในหมู่บ้านในเฮอร์เตวิน ใกล้เมืองเปอร์วารี ในจังหวัดซิอิรห์ซึ่งถือว่าอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือสุดของบริเวณที่มีผู้พูดภาษาอราเมอิกใหม่สำเนียงตะวันออก ก่อนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ภาษาเฮอร์เตวินเป็นสำเนียงที่พัฒนาขึ้นต่างจากภาษาใกล้เคียงอื่นๆ โดยมีลักษณะร่วมกับภาษาตูโรโย
ภาษาเฮอร์เตวินถูกจัดเป็นภาษาหนึ่งต่างหากโดย Otto Jastrow เมื่อ พ.ศ. 2513 และเขาได้อธิบายเกี่ยวกับภาษานี้ในอักสองปีต่อมา ลักษณะเด่นของภาษานี้ที่ต่างจากภาษาอราเมอิกใหม่สำเนียงตะวันออกด้วยกันคือ ไม่มีการแยกสรรพนามชี้เฉพาะ “นี่”  กับ “นั่น” แต่ใช้กลุ่มของสรรพนามที่ครอบคลุมทั้งสองความหมายคือ awa aya และ ani มีการสร้างคำสรรพนามสำหรับคำว่า “สิ่งนี้ที่นี่” คือ oha eha และ anhi ผู้พูดภาษาเฮอร์เตวินจะพูดภาษาเคิร์ดได้ด้วย และอาจจะพูดภาษาอื่นๆได้อีก ภาษานี้เขียนด้วยอักษรซีเรียค แต่เกือบจะไม่มีวรรณกรรมใดๆเหลืออยู่เลย ผู้พูดภาษานี้ใช้ภาษาซีเรียคเป็นภาษาทางศาสนา
== อ้างอิง ==
Jastrow, Otto (1990). Personal and Demonstrative pronouns in Central Neo-Aramaic. In Wolfhart Heinrichs (Ed.), Studies in Neo-Aramaic, pp. 89–103. Atlanta, Georgia: Scholars Press. ISBN 1-55540-430-8.
Maclean, Arthur John (1895). Grammar of the dialects of vernacular Syriac: as spoken by the Eastern Syrians of Kurdistan, north-west Persia, and the Plain of Mosul: with notices of the vernacular of the Jews of Azerbaijan and of Zakhu near Mosul. Cambridge University Press, London.
ฮเอร์เตวิน
SU

SU สามารถหมายถึง
มหาวิทยาลัยศิลปากร (Silpakorn University) มหาวิทยาลัยในกรุงเทพมหานคร
มหาวิทยาลัยสยาม (Siam University) มหาวิทยาลัยในกรุงเทพมหานคร
มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด (Stanford University) มหาวิทยาลัยในรัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
มหาวิทยาลัยซีราคิวส์ (Syracuse University) มหาวิทยาลัยในรัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
สเก็ตช์อัป (SketchUp) ซอฟต์แวร์สร้างภาพสามมิติจากกูเกิล
SDU

SDU สามารถหมายถึง
หน่วยบริการรูปแบบพิเศษ (Service Delivery Unit)
* หน่วยบริการรูปแบบพิเศษ (ประเทศไทย)
มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต (Suan Dusit Rajabhat University)
ไซยาโนอะคริเลต

ไซยาโนอะคริเลต (cyanoacrylate) คือชื่อเรียกรวมของวัสดุทางเคมีกลุ่มหนึ่งที่ใช้เป็นสารยึดติดแบบแห้งเร็ว อาทิ methyl-2-cyanoacrylate กับ ethyl-2-cyanoacrylate ที่รู้จักกันตามชื่อสามัญว่า กาวตราช้าง, กาวร้อน, หรือ ซูเปอร์กลู (Superglue), และ 2-octyl-cyanoacrylate หรือ n-butyl-cyanoacrylate ซึ่งใช้เป็นสารยึดติดทางการแพทย์และศัลยกรรมในชื่อ เดอร์มาบอนด์ (Dermabond) หรือ ทรอมาซีล (Traumaseal) เป็นต้น ส่วนในทางอุตสาหกรรมจะใช้อักษรย่อเรียกสารกลุ่มนี้ว่า "CA"
== ประวัติ ==
ไซยาโนอะคริเลตเป็นหนึ่งในกลุ่มสารยึดติดที่มีองค์ประกอบทางเคมีที่คล้ายกัน ค้นพบโดยแฮร์รี คูเวอร์ (Harry Coover) ขณะที่ทำงานให้บริษัทอีสต์แมนโกดักในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ระหว่างที่พวกเขากำลังวิจัยค้นคว้าเกี่ยวกับการผลิตเลนส์พลาสติกสำหรับกล้องส่องเล็งของอาวุธปืน แต่วัสดุที่พวกเขาสร้างขึ้นกลับกลายเป็นว่าทำให้เครื่องมือและอุปกรณ์ที่เคยบรรจุหรือจับวัสดุนั้นยึดติดกันหมด ซึ่งไม่ได้แก้ปัญหาเรื่องเลนส์เลย
ไซยาโนอะคริเลตออกขายสู่ตลาดอุตสาหกรรมเป็นครั้งแรกในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1955 โดยใช้ชื่อผลิตภัณฑ์ว่า แฟลชกลู (Flash Glue) ซึ่งยังคงมีการขายอยู่กระทั่งปัจจุบันและดำเนินกิจการโดย แกรี ชิปโก (Gary Shipko) ประธานบริษัทซูเปอร์กลูอินเทอร์เนชันแนล (Super Glue International) แห่งสหรัฐอเมริกา
ไซยาโนอะคริเลตในฐานะกาวแบบแห้งเร็วได้รับการจดสิทธิบัตรในปี ค.ศ. 1956 และออกขายสู่ตลาดผู้บริโภคในภายใต้ยี่ห้อ อีสต์แมน 910 และใน ค.ศ. 1958 กาวชนิดใหม่นี้ได้แสดงประสิทธิภาพสู่สายตาสาธารณชนในรายการโทรทัศน์ I've Got a Secret โดยมีแกร์รี มัวร์ (Garry Moore) เป็นดารารับเชิญ ซึ่งมัวร์นั้นถูกดึงขึ้นกลางอากาศด้วยแผ่นเหล็กกล้าสองแผ่นโดยใช้ อีสต์แมน 910 เพียงหนึ่งหยดเท่านั้น
== อ้างอิง ==
Petrie, Edward M. (2000). Handbook of adhesives and sealants. New York, NY: McGraw-Hill. p. 389. ISBN 0070498881.
วัสดุ
สารยึดติด
เรซินสังเคราะห์
มอโนเมอร์
ไนไตรล์
พอลิอะคริเลต
การรักษาทางการแพทย์
วัสดุบรรจุภัณฑ์
สกรีโม

สกรีโม (screamo) เป็นแนวดนตรีประเภทหนึ่งที่พัฒนามาจากอีโมและฮาร์ดคอร์พังก์ ในต้นทศวรรษที่ 90 อีโมกับสกรีโมนั้นก็มีความหมายว่าเป็นแนวดนตรีประเภทเดียวกัน โดยสกรีโมได้พัฒนาไปจากอีโม ลักษณะเด่นของเพลงประเภทนี้คือ ดัง-ไป-เบา บางครั้งจะมีลักษณะยุ่งเหยิงและดูไม่หยุดนิ่ง มีการใช้ริฟฟ์กีตาร์ที่รวดเร็ว และท่อนเมโลดี้ที่แพรวพราว การตะโกนกรีดร้องที่บ้าคลั่ง ส่วนทางด้านเนื้อเพลงเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ดูนามธรรม เป็นการวนเวียนถึงความรู้สึกของตนเอง
วงสกรีโมส่วนใช้มักมีเสียงร้องที่จมลงไปกับเครื่องดนตรีอื่น ท่อนหยุดในเพลงสกรีโมมักจะใช้และค่อนข้างเงียบกว่าเพลงประเภทอื่น และมีแนวโน้มว่าจะมีการร้องแบบกรีดร้องในช่วงเบา
แนวดนตรี
ดนตรีร็อก