pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ภูวนิดา คุนผลิน

ผศ.ดร.ภูวนิดา คุนผลิน รองเลขาธิการสมาคมวัฒนธรรมและเศรษฐกิจไทย-จีน  ผู้ช่วยศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยรังสิต สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ (เดิมเป็น ส.ส.เขต 18 กรุงเทพมหานคร พรรคพลังประชาชน) อดีตโฆษกกระทรวงคมนาคมและกระทรวงวัฒนธรรม อดีตเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศและเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ผู้ร่วมก่อตั้งพรรคไทยรักไทย พี่สาวดีเจนักร้อง ภูวนาท คุนผลินซึ่งเคยสมัคร ส.ก.เขตวังทองหลาง เขต 1 เมื่อ 23กรกฎาคม พ.ศ. 2549 แต่ไม่ได้ตำแหน่ง เป็นหนึ่งในกลุ่มพลังหญิง
ในวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2553 ได้เข้าร่วมกับกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ กล่าวปราศรัยโจมตีความล้มเหลวนโยบายรัฐบาลนายอภิสิทธิ์ ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ลงสมัคร ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 25 ของพรรคเพื่อไทยวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2563 ภูวนิดา คุนผลิน ได้ลาออกจากสมาชิกพรรคเพื่อไทย
== ประวัติ ==
ดร.ภูวนิดา คุนผลิน เกิดเมื่อวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2511 เป็นบุตรของร้อยเอกชม คุนผลิน กับ ดร.มาลีรัตน์ คุนผลิน เป็นบุตรคนโตในจำนวนพี่น้อง 4 คน ได้แก่
ดร.ภูวนิดา คุนผลิน
น.ส.ภูวดี คุนผลิน
นายภูวไนย คุนผลิน
ดร.ภูวนาท คุนผลิน นักร้อง นักแสดง สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
== การศึกษา ==
ภูวนิดา จบการศึกษาวิทยาศาสตรบัณฑิต (คอมพิวเตอร์) จากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อปี พ.ศ. 2532 จบปริญญาโท พัฒนบริหารศาสตรมหาบัณฑิต จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ปี พ.ศ. 2537 และจบปริญญาเอก รปศ.ด. (การบริหารการจัดการภาครัฐและภาคเอกชน) จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง ในปี พ.ศ. 2550
ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 46 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง เนื่องจากพรรคเพื่อไทยมีจำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมากกว่าจำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพึงมีตามที่กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญ
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ผู้บริหารกระทรวงการคลัง
สัมภาษณ์ ภูวนิดา คุนผลิน สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส) เขต 18 กรุงเทพมหานคร พรรคไทยรักไทย 
อาจารย์คณะอักษรศาสตร์ - ศิลปศาสตร์ - มนุษยศาสตร์
นักการเมืองสตรีชาวไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร
พรรคไทยรักไทย
พรรคพลังประชาชน (พ.ศ. 2541)
พรรคเพื่อไทย
แนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ
บุคคลจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
บุคคลจากคณะบริหารธุรกิจ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
บุคคลจากบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยรังสิต
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยแบบบัญชีรายชื่อ
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ประเทศอินเดียในเอเชียนบีชเกมส์ 2010

ประเทศอินเดีย เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาเอเชียนบีชเกมส์ 2010 ซึ่งจัดเป็นครั้งที่ 2 ในระหว่างวันที่ 8 ธันวาคม ถึง 16 ธันวาคม ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ณ กรุงมัสกัต ประเทศโอมาน โดยหลังจากจบการแข่งขัน อินเดียสามารถคว้าเหรียญมาได้เป็นอันดับที่ 6 คือ 3 เหรียญทอง และ 1 เหรียญทองแดง  โดยไม่สามารถคว้าเหรียญเงินได้เลย
== รายละเอียดผู้ที่ได้รับเหรียญ ==
== อ้างอิง ==
อินเดีย
ปลาไทเกอร์โกไลแอต

ปลาไทเกอร์โกไลแอต (Goliath tigerfish, Giant tigerfish) หรือ เอ็มเบ็งกะ (Mbenga)  ในภาษาลิงกาลา มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Hydrocynus goliath อยู่ในวงศ์ปลาเตเตร้าแอฟริกัน (Alestiidae)
มีรูปร่างโดยรวมเหมือนปลาในสกุล Hydrocynus ทั่วไป แต่มีความแตกต่างคือ ปลาในวัยอ่อนจะไม่มีลายใด ๆ บนลำตัวทั้งสิ้น ลำตัวแลดูแบนข้างมาก  ปลายหางล่างสีแดงจัด ครีบหางและครีบอื่น ๆ มีขนาดใหญ่ แฉกครีบของครีบหางมีความกว้างกว่าชนิดอื่น ในปากมีฟันแหลมคมขนาดใหญ่เรียงอยู่ทั้งหมด 36 ซี่ เท่ากับปลาฉลามขาว ขากรรไกรใหญ่และยื่นยาว
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวได้ถึง 6 ฟุต และมีน้ำหนักกว่า 100 ปอนด์ จัดเป็นปลาแอฟริกันไทเกอร์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุด และเป็นปลาประเภทคาราซินที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก
พบกระจายพันธุ์ในกระแสน้ำเชี่ยวของลุ่มแม่น้ำคองโก ในตอนกลางของทวีปแอฟริกา  และแม่น้ำลูลาบา, ทะเลสาบอูเพ็มบา และทะเลสาบแทนกันยีกา
อาศัยหากินอยู่บริเวณกลางน้ำและผิวน้ำ และชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง แต่เมื่อล่าเหยื่อจะออกล่าเพียงลำพัง โดยมักจะจู่โจมเหยื่อที่มีแสงสะท้อนระยิบระยับหรือมีเสียงหรือมีแรงกระเพื่อมของน้ำ โดยปลาแอฟริกันไทเกอร์ชนิดนี้เคยมีรายงานว่าทำร้ายมนุษย์จนถึงแก่ความตายมาแล้วด้วย


เป็นปลาที่นิยมตกเป็นเกมกีฬาที่ท้าทาย เนื่องจากเป็นปลาที่ทรงพละกำลังและตกได้ยากมากชนิดหนึ่ง และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย
==รายการอ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
สารคดีตกปลาไทเกอร์โกไลแอต
วงศ์ปลาเตตร้าแอฟริกัน
ปลาน้ำจืด
ปลาตู้
ปลาไทเกอร์วิเตตัส

ปลาไทเกอร์วิเตตัส (Tigerfish) มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Hydrocynus vittatus (Hydrocynus-สุนัขน้ำ, หมาน้ำ; vittatus-ลายพาด) อยู่ในวงศ์ปลาเตตร้าแอฟริกัน (Alestidae)
มีรูปร่างโดยรวมทั่วไปคล้ายกับปลาในสกุล Hydrocynus ชนิดอื่น ๆ แต่มีความแตกต่างออกไป คือ มีขาไกรรไกรที่สั้นงุ้ม ส่วนหัวมีขนาดเล็กกว่าชนิดอื่น ๆ ลำตัวมีลายพาดตามยาว หางมีสีเหลืองไปจนถึงสีแดงในบางตัวและสภาพแวดล้อม ปลายปากล่างสีแดง เมื่อยังเล็กลำตัวมีความกลม แฉกของครีบหางแคบกว่าชนิด H. goliath มีเกล็ดประมาณ 44– 48 ชิ้น
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวได้ 105 เซนติเมตร มีน้ำหนัก 28 กิโลกรัม อายุสูงสุดที่ได้รายงานคือ 8 ปี
เป็นปลาที่มีพฤติกรรมอยู่รวมเป็นฝูง พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางในทวีปแอฟริกาทั้ง แม่น้ำไนล์, ประเทศไนเจอร์, สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก, แม่น้ำคองโก, แม่น้ำลูลาบา, แม่น้ำแซมเบซี, ทะเลสาบแทนกันยีกา, ทะเลสาบมาลาการาซี เป็นต้น
จัดเป็นปลาแอฟริกันไทเกอร์อีกชนิดหนึ่ง ที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม และตกกันเป็นเกมกีฬา
ปลาไทเกอร์วิเตตัส เป็นปลาอีกชนิดหนึ่งที่สามารถทำร้ายมนุษย์ได้ มีชาวพื้นเมืองตลอดจนเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าถูกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บและถึงแก่ชีวิตมาแล้ว ในความเชื่อของชาวพื้นเมือง นับเป็นปลาที่นำความโชคร้ายและอัปมงคลมาให้ หากใครได้รับประทานก็จะเจ็บป่วย เมื่อจับปลาได้จะไม่มีการนำเข้ามาในบ้าน แม้แต่การพูดถึงก็เป็นสิ่งที่ไม่ควร และเป็นปลาที่ทำความเสื่อมให้แก่พลังในการรักษาผู้คนของหมอผีพื้นบ้านอีกด้วย โดยมีชื่อเรียกในภาษาถิ่นว่า อิงเกวส (Ndweshi)
ปลาไทเกอร์วิเตตัส จะออกล่าอาหารเมื่อโตเต็มที่ ในบริเวณปากแม่น้ำโอคาวังโก ในแอฟริกาใต้ ในช่วงเดือนมกราคม-กุมภาพันธ์ เป็นช่วงที่น้ำในแม่น้ำจะใสสะอาด ฝูงปลาต่าง ๆ จะว่ายออกมาหาอาหาร รวมถึงพวกปลาหนัง ปลาหนังจะมีพฤติกรรมไล่ล่าปลาเล็ก ๆ เป็นอาหารในดงกกหรือปาริรุส นั่นคือสัญญาณเตือนให้ฝูงปลาไทเกอร์วิเตตัสออกมาไล่ล่าปลาหนัง ซึ่งบางครั้งเมื่อกัดและตระครุบเหยื่อได้ อาจฉีกเนื้อเหยื่อกระเด็นลอยขึ้นไปบนอากาศได้
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
African Tigerfish 
รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
วงศ์ปลาเตตร้าแอฟริกัน
ปลาตู้
นริศ ชัยสูตร

รองศาสตราจารย์ นริศ ชัยสูตร (8 มิถุนายน พ.ศ. 2498 -)ประธานกรรมการ บริษัท เอพี (ไทยแลนด์) จำกัด (มหาชน) อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (พ.ศ. 2541-2547) อดีตรองปลัดกระทรวงการคลัง อดีตผู้อำนวยการสำนักงานเศรษฐกิจการคลัง อดีตอธิบดีกรมธนารักษ์
== การศึกษา ==
นริศ ชัยสูตร จบการศึกษาจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาเศรษฐศาสตร์ (เกียรตินิยม) จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2519 ปริญญาโทเศรษฐศาสตร์ ภาคภาษาอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2521 จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เช่นเดียวกัน และปริญญาเอก สาขาเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยฮาวาย
== การทำงาน ==
นริศ ชัยสูตร เคยดำรงตำแหน่งรองอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในระหว่างปี พ.ศ. 2536-2537 ในปีต่อมาจึงได้รับตำแหน่งคณบดีคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และได้รับแต่งตั้งเป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2541-2547 ภายหลังจากพ้นจากตำแหน่งอธิการบดีแล้ว จึงได้โอนย้ายมารับราชการในสังกัดกระทรวงการคลัง และในปี พ.ศ. 2554 ได้รับแต่งตั้งเป็นอธิบดีกรมธนารักษ์ และเป็นโฆษกกระทรวงการคลัง
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
ข้าราชการพลเรือนชาวไทย
อธิบดีกรมธนารักษ์
อาจารย์คณะเศรษฐศาสตร์
อธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
บุคคลจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล
บุคคลจากคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
บุคคลจากวิทยาลัยนวัตกรรมอุดมศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ผู้ได้รับเหรียญจักรพรรดิมาลา
แอปซอไมต์

แอปซอไมต์ (Epsomite) เป็นแร่ในกลุ่มซัลเฟต, โครเมต, โมลิบเดต ,ทังสเตน
==ลักษณะปรากฏ==
มีขนาดเล็ก ผลึกมีลักษณะคล้ายแท่งเข็ม ผลึกไม่มีสีถึงสีขาว ปกติพบบนเปลือกโลกมีลักษณะคล้ายหินย้อย
==คุณสมบัติทางกายภาพ==
มีความแข็งอยู่ระหว่าง 2.0 – 2.5 ตามมาตราส่วนความแข็งของโมส์ สีอ่อน เปราะแตกง่าย มีรอยแตกเรียบ (Cleavage) ที่ชัดเจน มีลักษณะโปร่งใสถึงกึ่งโปร่งแสง จะมีความวาวแบบไหม (Silky luster) ในผลึก ถ้าเป็นก้อนเนื้อแน่นจะมีลักษณะด้าน มีรสขมเมื่อละลายในน้ำ (Epsom salts)  มีการรวมกันได้ง่าย
==สภาพแวดล้อมในการเกิด==
เกิดจากการตกตะกอนของสารละลายน้ำแร่ร้อน พุก๊าช และเกิดในน้ำทะเล ปกติจะพบเป็นผนังของแร่ซัลไฟด์ (ไพไรต์) ในสภาวะที่มีการตกสะสมในน้ำเย็นที่มีซัลเฟต (sulfatic  waters)
==การเกิด==
เกิดจากการที่เปลือกโลกมีการก่อให้เกิดน้ำแร่ร้อน ที่เมืองเอพซัม ประเทศอังกฤษ ซึ่งเป็นแหล่งที่มีชื่อเสียง  บริเวณใกล้กับทะเลเกลือของภูเขาครูเกอร์ ในรัฐวอชิงตัน เมืองคาร์ซแบด (Carlsbad), รัฐนิวเม็กซิโก (New Mexico) สหรัฐอเมริกา  มีผลึกใหญ่วัดได้ประมาณ 2-3 เมตร มีการพบในลักษณะที่การเปลี่ยนเป็นผลึกหรือเป็นผงเมื่อสูญเสียน้ำในบริเวณเมืองสตรัสซเฟิร์ต ประเทศเยอรมนี และในหลายเหมืองที่อยู่ในเขตแห้งแล้งในบริเวณรัฐแอริโซนา สหรัฐอเมริกา, ประเทศชิลี, ประเทศตูนิเซีย พบในหุบเขาแอนโทรนา (Antrona) ของเมืองเอลบา (Elba) และในทะเลสาบโคโม (Como) เมืองแคมพาเนีย (Campania) ประเทศอิตาลี
== การใช้ประโยชน์ ==
นำมาใช้ประโยชน์เกี่ยวกับการผลิตด้านเภสัชกรรม เช่น น้ำยาฟอกหนัง , น้ำยาซักผ้า  และใช้ในอุตสาหกรรมผลิตกระดาษและน้ำตาล
== อ้างอิง ==
Montana, A. ,Crespi, R. and Liborio, G., 1988, Simon & Schuster ‘s guide to Rock and  Minerals , Simon & Schuster Inc , New York. 607 pp.
แร่แมกนีเซียม
แร่ซัลเฟต
บิลเซิน

บิลเซิน (Bilzen) เป็นเมืองและเทศบาลที่อยู่ในมณฑลลิมเบิร์กของประเทศเบลเยียม ตั้งอยู่ประมาณครึ่งทางระหว่างเมืองฮัสเซิลต์กับเมืองมาสทริชท์ บิลเซินมีประชากรกว่า 30,000 คนอาศัยอยู่ในทั้ง 13 เขตย่อย โดยประชากรเกือบ 1 ใน 3 อาศัยอยู่ที่ตัวเมือง บิลเซินมีทางหลวงยุโรปสาย E313 (แอนต์เวิร์ป-ฮัสเซิลต์-ลีแยฌ) ตัดผ่าน นอกจากนี้ยังมีคลองอัลเบิร์ตและทางรถไฟระหว่างฮัสเซิลต์กับลีแยฌผ่านด้วย
เมืองที่อยู่รอบข้างบิลเซิน ได้แก่ ฮุเซิลต์ทางตะวันตก, ดีเปินเบกทางตะวันตกเฉียงเหนือ, ซือเตินดาลและเคงก์ทางเหนือ, ลานาเกินทางตะวันออก และรีมสต์ทางใต้ บิลเซินเกิดขึ้นจากการรวมตัวกันของบิลเซินกับอีก 12 เขตย่อยขึ้นเป็นเมืองเมื่อปี ค.ศ. 1977
== เมืองพี่น้อง ==
บิลเซินมีเมืองพี่น้องอยู่ 1 เมือง
บิลเซิน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของบิลเซิน 
เมืองในจังหวัดลิมบืร์ค (ประเทศเบลเยียม)
เพกมาไทต์

เพกมาไทต์ (Pegmatite) เป็นหินอัคนีแทรกซอน (Intrusive igneous) มักปรากฏอยู่เป็นสายแร่ ทำให้มักเรียกเป็น "สายแร่เพกมาไทต์" (Pegmatite veins) ประกอบด้วยแร่หลักเพียงควอตซ์ และ เค-เฟลด์สปาร์ และอาจมีมัสโคไวท์, ไบโอไทต์, ทัวร์มาลีน หรือแร่อื่นอยู่บ้างเป็นส่วนประกอบรอง ผลึกแร่ในเพกมาไทต์โดยปกติแล้วจะมีขนาดใหญ่กว่า 2.5 เซนติเมตรแต่บางครั้งอาจมีขนาดใหญ่มากถึง 10 เซนติเมตรได้ ทั้งนี้เนื่องจากสารละลายร้อนมักมีความเข้มข้นน้อย (มีน้ำและไอมาก) และมีพื้นที่สำหรับการตกผลึกดีกล่าวคือมีช่องรอยแตก (fracture) ในหินทำให้สารละลายร้อนและไอค่อย ๆ ทำการตกผลึกช้า ๆ และมีเวลาเพียงพอให้เกิดการตกผลึกใหญ่ ๆ ได้
== ส่วนประกอบ ==
เพกมาไทต์มีส่วนประกอบคล้ายกับส่วนประกอบหลักของหินแกรนิต ฉะนั้นเมื่อกล่าวถึงเพกมาไทต์ส่วนมากจะเข้าใจโดยปริยายว่าเป็น "แกรนิตเพกมาไทต์" แม้ว่ามันอาจเกิดได้ในหินอัคนีบาดาล (Plutonic igneous rock) อย่างอื่นบ้างเป็นส่วนน้อย การตกผลึกพร้อมกันช้า ๆ ของควอตซ์ และไมโครคลายน์ ทำให้ได้ลักษณะของผลึกประสานเสียบกันระหว่างสองแร่เป็นลักษณะเฉพาะตัวเรียกว่า "กราฟิกแกรนิต" (Graphic granite)
== การเกิดสายแร่ ==
สายแร่เพกมาไทต์นั้นเข้าใจว่ามีความเกี่ยวข้องกับการตกผลึกของหินหนืด (Magma) มวลมหาศาล นั่นคือเกี่ยวข้องกับหินอัคนีบาดาลด้วย โดยมีการตกผลึกที่ทำให้เกิดธาตุที่เป็นไอมากขึ้นเรื่อย ๆ ลงในส่วนที่เป็นของเหลวเช่น โบรอน ฟลูออรีน คลอรีน ฟอสฟอรัส และไอน้ำ การมีไอมากขึ้นทำให้ความข้น (หนืด) ของหินหนืดลดลง ทำให้สภาวะการตกผลึกดี ขนาดผลึกใหญ่ขึ้น ซึ่งในขณะการเป็นไอนั้นทำให้ความดันสูงขึ้นด้วยสามารถผลักดันสารละลายแทรกซอนเข้าไปในหินท้องที่ เป็นสายแร่ได้
การตกผลึกทีละครังของสารละลายที่เข้าไปในสายแร่ทำให้ได้เพกมาไทต์ที่มีลักษณะโซน (Zone) ของแร่ได้ โดยมีการตกผลึกที่ผนังสองข้างของรอยแตกก่อนแล้วสารละลายจึงแทรกเข้าไปตรงกลางเปิดช่องว่างให้กว้างขึ้นอีก และแร่รุ่นใหม่กว่าจึงงอกตกผลึกออกจากผนังช่องว่างเรียกว่า “วัค” หรือหากมีรูปทรงคล้ายลูกมะพร้าวเรียก "จีโอด"
== ความสำคัญ ==
ความสำคัญของสายแร่เพกมาไทต์ คือ การที่มีธาตุอื่น ๆ ซึ่งมีธาตุรองอยู่เป็นจำนวนมากที่ยังคงหลงเหลือในสารละลายร้อนและจะมีโอกาสตกผลึกในสายแร่เพกมาไทต์นี้ ซึ่งแร่สำคัญเหล่านี้ได้แก่ เลพิโดไลท์ ทัวร์มาลีน เบริล สปอดโดมีน, แอมบลิโกไนท์ (Ambligonite), โทแพซ อะพาไทต์ และฟลูออไรต์ กลุ่มแร่หายากที่สามารถเกิดได้ในสายแร่เพกมาไทต์ ได้แก่ โคลัมไบต์ แทนทาไลท์ โมนาไซต์ โมลิบดีไนท์ และแร่ที่มีธาตุยูเรเนียม ประกอบอยู่ ซึ่งบางครั้งแร่หาหยากเหล่านี้บางครั้งมีขนาดผลึกใหญ่มากทำให้เป็นแร่เศรษฐกิจที่ดี
== อ้างอิง ==
เอกสารประกอบการบรรยายวิชา Mineralogy I (เล่มที่ 1) โดยผู้ช่วยศาสตราจารย์ วิโรจน์ ดาวฤกษ์
L.G. Bery & Brain Mason (1959), Mineralogy, Freeman and Co., 611p.
Klein & Hurlburt (1993), Manual of mineralogy (After Dana) 21st Edition, John Wiley & Sons, Inc., 681p.
S.I. Tomkeieff (1983), Dictionary of Petrology (Edited by E.K. Walton, B.A.O. Randall, M.H. Battey, O. Tomkeieff), John Wiley & Sons, Inc., 680 p.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
http://www.dmr.go.th/main.php?filename=min2
หินแปร
เศรษฐธรณีวิทยา
วัดวังทองแดง

วัดวังทองแดง ตั้งอยู่ที่ บ้านวังทองแดง หมู่ที่ 1 ตำบลวังทองแดง อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย เป็นวัดของพระพุทธศาสนาเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดที่ตั้งชื่อตามหมู่บ้าน มีประวัติการก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๑๐ อันเกิดจากการชุมชนเข้าไปกอบอาชีพและได้ตั้งวัดขึ้นมาเพื่อปฏิบัติศาสนกิจและเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ
==ประวัติ==
===ประวัติ===
===ศาสนสถาน===
โบสถ์
วิหาร
ที่พักสงฆ์
ศาลาการเปรียญ
=== ลำดับเจ้าอาวาส ===
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="1" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; text-align:center; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
| colspan=7 bgcolor=#e0951d| ลำดับเจ้าอาวาสวัดวังทองแดง ต.วังทองแดง อ.เมืองสุโขทัย จ.สุโขทัย 
|- style="background:#cccccc"
! width="20"| ที่|| width="225"| รายนาม/สมณศักดิ์ ||width="200"| ตำแหน่ง|| width="80"| เริ่มวาระ|| width="80"| สิ้นสุดวาระ || หมายเหตุ
|-
| 1 ||พระ||เจ้าอาวาส|| พ.ศ. 2525 || พ.ศ. 2537 || align=left|----
|-
| 2 ||พระ||เจ้าอาวาส|| พ.ศ. 2539 || พ.ศ. 2550 || align=left|----
|-
| 3 || พระ  ||เจ้าอาวาส || พ.ศ. 2553 || ปัจจุบัน || align=left|
|}
วังทองแดง
ยูกิโตะ คิชิโระ

ยูกิโตะ คิชิโระ  เป็นนักวาดการ์ตูนญี่ปุ่น เกิด 20 มีนาคม ค.ศ. 1967 โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
==ผลงาน==
Hito (short story collection)
* Kikai (1984)
* Kaiousei (1988)
* Hito (1988)
* Dai-Majin (1989)
* Mirai Tokyo Headman (1989)
* Uchukaizokushonendai (1990)
Battle Angel Alita (1991-1995)
Ashen Victor (1997)
Gunnm Gaiden (1997)
Aqua Knight (1998)
 Last Order (2000-present)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Yukito Kishiro home page
Yukito Kishiro (English biography)
นักวาดการ์ตูนญี่ปุ่น
บุคคลจากโตเกียว
เท็นทุก

เท็นทุก  เป็นก๋วยเตี๋ยวที่นิยมกันมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งในอัมโต ซึ่งเป็นอาหารเย็นและบางครั้งรับประทานเป็นอาหารกลางวัน ส่วนผสมหลักคือแป้งสาลี ผัก และเนื้อแกะหรือเนื้อจามรี  เท็นทุกที่ใส่ผักเป็นตัวเลือกที่นิยมทั่วไป
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
YoWangdu Tibetan Food Recipes: Thenthuk 
อาหารทิเบต
ก๋วยเตี๋ยว
อาหารอินเดีย

อาหารอินเดีย เป็นชื่อเรียกโดยรวมของอาหารในอนุทวีปอินเดียซึ่งมีลักษณะร่วมกันคือใช้เครื่องเทศ สมุนไพรและผักหรือผลไม้มาก มีทั้งพืชผักที่ปลูกในประเทศอินเดียและจากที่อื่น ๆ นิยมกินอาหารมังสวิรัติในสังคมชาวอินเดีย แต่ละครอบครัวจะเลือกสรรและพัฒนาเทคนิคการทำอาหารทำให้มีความแตกต่างกันไปในแต่ละภูมิภาค สะท้อนให้เห็นถึงความหลากหลายทางด้านประชากรในอินเดีย
ความเชื่อของชาวฮินดูและวัฒนธรรมมีบทบาทต่อวิวัฒนาการของอาหารอินเดีย แต่ในภาพรวม อาหารทั่วประเทศอินเดียพัฒนามาจากปฏิสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมทั้งจากชาวมองโกลและยุโรปทำให้ได้อาหารที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง  การค้าเครื่องเทศระหว่างอินเดียและยุโรปเป็นตัวเร่งหลักสำหรับการค้นพบอินเดียของชาวยุโรป ยุคอาณานิคมได้ทำให้เกิดการผสมผสานระหว่างอาหารยุโรปกับอาหารอินเดียเพิ่มความยืดหยุ่นทำให้เกิดความหลากหลายมากขึ้น  อาหารอินเดียมีอิทธิพลต่ออาหารทั่วโลกโดยเฉพาะเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และหมู่เกาะแคริบเบียน
== ส่วนผสม ==


เครื่องปรุงที่โดดเด่นของอาหารอินเดีย ได้แก่ ข้าว, อัตตะ (atta)  (แป้งสาลีโฮลวีท) และเมล็ดถั่วหลายชนิด ที่สำคัญได้แก่ masoor (ส่วนใหญ่เป็นเม็ดถั่วเลนทิลสีแดง) channa (ถั่วเขียวเบงกอล) toor urad และถั่วเขียว เมล็ดถั่วอาจรับประทานทั้งเม็ด แบบเป็นซีก หรือทำเป็นแป้ง
แกงแบบอินเดียส่วนใหญ่ปรุงด้วยน้ำมันพืช ในภาคเหนือและตะวันตกของอินเดียนิยมน้ำมันถั่วลิสงสำหรับการทำอาหารในขณะที่ในภาคตะวันออกของอินเดียมีการใช้น้ำมันมัสตาร์ดมาก น้ำมันมะพร้าวใช้กันอย่างแพร่หลายตามแนวชายฝั่งตะวันตกโดยเฉพาะอย่างยิ่งในรัฐเกรละ น้ำมันงานิยมทั่วไปในภาคใต้ ในปัจจุบัน น้ำมันเมล็ดทานตะวันและน้ำมันถั่วเหลืองได้รับความนิยมทั่วไปในอินเดีย เนยเทียมหรือที่เรียกว่า ghee Vanaspati เป็นที่นิยมมากขึ้น ฆีแบบดั้งเดิมมีการใช้น้อยลง
เครื่องเทศที่สำคัญและใช้บ่อยในอาหารอินเดียมีพริกขี้หนู เมล็ดมัสตาร์ดสีดำ (rai) ยี่หร่า (jeera) ขมิ้นชัน (haldi, manjal) เมล็ดฟีนูกรีก (methi) ขิง (adrak, inji) ผักชี (dhania) และกระเทียม (lehsun, poondu) เครื่องเทศผสมที่นิยมคือการัม มะสะล่า garam masala ผงที่มักจะมีเครื่องเทศแห้งห้าอย่างหรือมากกว่าโดยเฉพาะ กระวาน อบเชย และกานพลู Goda masala เป็นเครื่องเทศผสมที่คล้ายกันเป็นที่นิยมในรัฐมหาราษฏระ ใบไม้ที่ใช้โดยทั่วไปคือใบกระวาน ใบผักชี ใบฟีนูกรีก และใบสะระแหน่ พบในอาหารอินเดียใต้ อาหารหวานนิยมปรุงรสด้วยกระวาน, หญ้าฝรั่น ลูกจันทน์เทศและกลิ่นกุหลาบ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Indian fast food. The story of rural road stop eateries
ท้าวทศรถ

ท้าวทศรถ เป็นพระราชโอรสของท้าวอัชบาลกับนางเทพอัปสร ครองกรุงอโยธยาต่อจากพระราชบิดา ท้าวทศรถได้กำหราบยักษ์หลายตน เช่น ปทูตทันต์ ในการศึกนั้นปทูตทันต์แผลงศรทำให้เพลารถของท้าวทศรถหัก นางไกษเกษีที่ตามเสด็จมาด้วยเห็นดังนั้นจึงนำแขนมาเทียมรถ จนในที่สุดท้าวทศรถขว้างพระขรรค์ไปใหม่ ด้วยอำนาจอันเรืองฤทธิ์ของพระขรรค์ปทูตทันต์จึงกระเด็นตกยังพื้นพสุธาคอหักตายคาที ท้าวทศรถจึงได้ให้รางวัลแก่พระนางไกษเกษีว่าในวันข้างหน้า หากนางขออะไรก็จะให้ตามที่นางขอ
ท้าวทศรถครองราชสมบัติมานานหลายปีแต่ยังไม่มีโอรส จึงอัญเชิญพระฤาษีกไลโกฏมาทำพิธีกวนข้าวทิพย์ และนำข้าวทิพย์ไปให้พระมเหสีทั้งสามเสวยจนตั้งครรภ์ และให้กำเนิดพระโอรสถึงสี่พระองค์ เมื่อโอรสอายุได้ 14 ปีก็ให้ไปเรียนวิชากับพระฤาษี
ท้าวทศรถอยู่ในราชสมบัติได้หกหมื่นปี ก็มาคิดเรื่องแบ่งสมบัติให้โอรสทั้งสี่ โดยพระพรตและพระสัตรุตจะได้ครองกรุงไกยเกษ ส่วนพระรามและพระลักษมณ์จะให้ครองเมืองอโยธยา แต่การนี้นางไกยเกษียกเรื่องของรางวัลในอดีตมาเป็นข้อต่อรอง ขอให้เนรเทศพระรามไปอยู่ในป่าสิบสี่ปี และให้พระพรตขึ้นครองราชย์แทน ท้าวทศรถเสียใจมากจนสวรรคตด้วยความตรอมพระทัย
ิิ
== พระมเหสีและพระราชโอรส ==
นางเกาสุริยา อัครมเหสี มีพระราชโอรสคือ พระราม (พระนารายณ์อวตาร)
นางไกยเกษี มเหสีรอง ธิดาท้าวไกยเกษ มีพระราชโอรสคือ พระพรต (จักร)
นางสมุทรชา มีพระราชโอรสฝาแฝดคือ พระลักษมณ์ (สังข์และบัลลังก์นาค) และพระสัตรุต (คทา)
== ลักษณะของท้าวทศรถ ==
กายสีขาว ๑ พักตร์ ๒ กร ทรงมงกุฎยอดเดินหน(ยอดแหลม)
ตัวละครในรามเกียรติ์
นางเกาสุริยา

นางเกาสุริยา หรือในรามายณะฝั่งอินเดียเรียกว่า นางเกาศัลยา (Kaushalya) เป็นพระราชินีพระองค์หนึ่งของ อาณาจักรโกศล ในมหากาพย์ตำนานฮินดู จากเรื่อง รามายณะ พระนางเป็นพระมเหสีของ ท้าวทศรถ พระมารดาของ พระราม เป็นพระราชินีองค์ใหญ่ของ อโยธยา
==ประวัติ==
===ในรามายณะฉบับอินเดีย===
พระนางเป็นพระราชธิดาของพระเจ้าสุโกศล กับนางอมฤตประภา เชื้อพระวงศ์ชาวทักษิณาโกศล ที่แผ่นดินเกิดของพระนาง มีวัดที่สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้พระนางก็คือ วัดมาตาเกาศัลยา ซึ่งเป็นวัดแห่งเดียวในโลกที่อุทิศให้กับนางเกาสุริยา
พระรามออกจากกรุงอโยธยาเป็นเวลาสิบสี่ปี พระราม นางสีดา และพระลักษณ์ต้องแต่งกายด้วยฉลองพระองค์ย้อมเปลือกไม้ที่พระนางไกยเกษีมอบให้สวมใส่ ขึ้นรถม้าซึ่งขับโดยสุมันตรา และรายล้อมไปด้วยชาวเมือง โดยมีท้าวทศรถเสด็จออกตามมาจากพระราชวังพร้อมกับพระมเหสีทั้งสาม ทั้งท้าวทศรถและนางเกาสุริยาเสด็จตามรถม้าไปอย่างรวดเร็วจนพระรามต้องบอกสุมันตราให้เร่งฝีเท้าเพื่อให้ทั้งสองพระองค์ตามพระองค์ไม่ทัน พระราชินีเกาสุริยาเป็นอวตารของธารา (พราหมณี) ภริยาของโทรณาวสุ โดยนางได้รับพรจากพระวิษณุว่า - "ข้าจะเกิดเป็นลูกชายของเจ้าใน "เตรตายุค"
เมื่อพระสวามีสิ้นพระชนม์ พระนางจึงครองตำแหน่งมเหสีแห่งอาณาจักรโกศล จวบจนพระราชโอรสเสด็จขึ้นครองราชย์
ในช่วงรัชสมัยของพระราม นางได้อยู่ในฐานะพระพันปี (พระมารดาของกษัตริย์)
พระนางเป็นพระมเหสีร่วมกับ นางสุมิตรา และ นางไกยเกษี
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
รายชื่อตัวละครในเรื่องรามเกียรติ์
คูราชิกิ

คูราชิกิ  เป็นนครในจังหวัดโอกายามะ ประเทศญี่ปุ่น บนชายฝั่งแม่น้ำทากาฮาชิและทะเลในเซโตะ มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 354.71 ตารางกิโลเมตร ณ วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2023 มีจำนวนประชากร 470,304 คน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Kurashiki City official website
Ryokan Kurashiki website
Kurashiki's Sister/Friendship Cities
 
นครในจังหวัดโอกายามะ
คาวาโงเอะ (จังหวัดไซตามะ)

คาวาโงเอะ หรือ คาวาโกเอะ  เป็นนครศูนย์กลางในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้ได้รับฉายาว่าเป็นเมือง "เอโดะจิ๋ว" ด้วยอาคารบ้านเรือนภายในเขตเมืองเก่าที่อนุรักษ์ไว้อย่างดี เป็นสถาปัตยกรรมเก่าสมัยยุคเอโดะ และการเดินทางจากโตเกียว ใช้เวลาเดินทางเพียงประมาณ 30–60 นาที ทำให้เมืองนี้เป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมอย่างมาก โดยย่านที่มีชื่อเสียงที่สุด คือถนนคูราซูกูริ (蔵造りの町並み)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ
เว็บไซต์พิพิธภัณฑ์เมืองคาวาโงเอะ 
นครในจังหวัดไซตามะ
ฮิเมจิ

ฮิเมจิ  เป็นนครในจังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 533 ตารรางกิโลเมตร และมีจำนวนประชากรในปี พ.ศ. 2551 ประมาณ 535,571 คน
ฮิเมจิเป็นเมืองที่ตั้งของปราสาทฮิเมจิ ซึ่งได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกและเป็นหนึ่งในปราสาทที่สวยงามที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น


== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ
เว็บไซต์การท่องเที่ยวเมืองฮิเมจิ 
นครในจังหวัดเฮียวโงะ
ฟิล เนวิล

ฟิลลิปส์ จอห์น เนวิล (Philip John Neville; เกิด 21 มกราคม ค.ศ. 1977) เป็นผู้จัดการทีมและอดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษ ล่าสุดเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนของอินเตอร์ไมแอมี ในเมเจอร์ลีกซอกเกอร์ ทั้งยังเป็นเจ้าของสโมสรซอลฟอร์ดซิตีร่วมกับอดีตเพื่อนร่วมทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดหลายคน
เขามีพี่ชายที่เป็นนักฟุตบอลในพรีเมียร์ลีกเช่นกัน คือ แกรี เนวิล อดีตกัปตันสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Phil Neville Caricature 
TheFA.com profile
Premier League profile 
นักฟุตบอลชาวอังกฤษ
นักฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ‎
ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเอฟเวอร์ตัน
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
บุคคลจากบิวรี
ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2004
ผู้เล่นในชุดชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
ผู้จัดการทีมฟุตบอลชาวอังกฤษ
ฟุตบอลทีมชาติเติร์กเมนิสถาน

ฟุตบอลทีมชาติเติร์กเมนิสถาน เป็นทีมชาติฟุตบอลของเติร์กเมนิสถาน ภายใต้การดูแลของสหพันธ์ฟุตบอลเติร์กเมนิสถาน และสมาพันธ์ฟุตบอล AFC หลังจากที่ประเทศได้รับเอกราช เติร์กเมนิสถานได้แข่งขันฟุตบอลระดับนานาชาติครั้งแรกกับคาซัคสถาน เมื่อ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2535 เคยผ่านเข้ารอบสุดท้ายฟุตบอลเอเชียนคัพ ปี 2547 แต่ได้คะแนนเดียวจากซาอุดิอาระเบีย
==ฟุตบอลโลก==
==เอเชียนคัพ==
ใช้ผลจาก 2010 AFC Challenge Cup ในการคัดเลือกทีมเข้ารอบ 2011 AFC Asian Cup
==เอเชียนเกมส์==
Note:  ในปี 2002 เฉพาะทีมเยาวชนอายุ  23 ปีที่เข้าร่วมแข่งขัน
เติร์กเมนิสถาน
ฟุตบอลในประเทศเติร์กเมนิสถาน
ตลาดหลักทรัพย์มอสโก

ตลาดหลักทรัพย์มอสโก (Moscow Interbank Currency Exchange, MICEX; Московская межбанковская валютная биржа) เป็นหนึ่งในตลาดหลักทรัพย์สากลที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในสหพันธรัฐรัสเซียและยุโรปตะวันออก ตลาดเปิดทำการใน ค.ศ. 1992 และปัจจุบัน เป็นตลาดหลักทรัพย์ชั้นนำของรัสเซีย โดยมีรายการบริษัทในตลาดราว 239 บริษัท และมีมูลค่าหลักทรัพย์ตามราคาตลาดอยู่ที่ 950,000 ดอลลาร์สหรัฐ เมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 2010
ตลาดหลักทรัพย์มอสโกประกอบด้วยสมาชิกและองค์กรที่เข้าร่วมกว่า 550 องค์กร ซึ่งทำการแลกเปลี่ยนกับลูกค้า ใน ค.ศ. 2006 มูลค่าการแลกเปลี่ยนในตลาดหลักทรัพย์แตะระดับที่ 20.38 ล้านล้านรูเบิล (754,900 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) นับเป็นมากกว่า 90% ของอัตราการแลกเปลี่ยนทั้งหมดของตลาดหลักทรัพย์ของรัสเซีย
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
ตลาดหลักทรัพย์
อันนา ยาบลอนสกายา

อันนา ยาบลอนสกายา (А́нна Ябло́нская; 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2524 — 24 มกราคม พ.ศ. 2554) เป็นนักเขียนบทละครและกวีชาวยูเครน เป็นหนึ่งในผู้เสียชีวิตจากเหตุระเบิดท่าอากาศยานนานาชาติโดโมเดโดโว พ.ศ. 2554
== ชีวประวัติ ==
ยาบลอนสกายาเกิดในโอเดสซา สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครน (ปัจจุบัน ประเทศยูเครน) เธอได้ตีพิมพ์บทละครในภาษารัสเซียมากกว่า 12 ชิ้น และผลงานจำนวนมากได้มีการนำไปแสดงในที่ประชุมหลายแห่งในรัสเซีย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ตั้งแต่ พ.ศ. 2547 เป็นต้นมา ยาบลอนสากยาได้รับรางวัลหลายรางวัลในการประกาศรางวัลด้านวรรณกรรมและการละครหลายแห่งในรัสเซีย (มอสโกและเยคาเตรินเบิร์ก) และเบลารุส (มินสค์) เธอยังได้เขียนกลอนแสดงอารมณ์ส่วนตัวอีกจำนวนหนึ่งด้วย
ครึ่งชั่วโมงก่อนหน้าเหตุระเบิดในท่าอากาศยานโดโมเดโดโว เธอได้เดินทางมาถึงมอสโก จากโอเดสซาบ้านเกิด เพื่อเข้าร่วมพิธีมอบรางวัลที่จัดขึ้นโดยนิตยสารซินิมาอาร์ต ประจำปี พ.ศ. 2553
== อ้างอิง ==
ชาวยูเครน
บุคคลจากออแดซา
ฟูนาบาชิ

ฟูนาบาชิ  เป็นนครในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2480 มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 85.64 ตารางกิโลเมตร ในปี พ.ศ. 2553 มีจำนวนประชากรประมาณ 601,396 คน

== ภูมิศาสตร์ ==
=== เทศบาลข้างเคียง ===
จังหวัดชิบะ
* อิจิกาวะ
* นาราชิโนะ
* ยาชิโอะ
* คามางายะ
* ชิโอริ
== ประชากร ==
จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของฟูนาบาชิเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงศตวรรษที่ผ่านมา
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ 
ฟูนาบาชิ
สปีด (ช่องรายการโทรทัศน์)

สปีด แชนแนล หรือ สปีด (SPEED Channel, SPEED) เป็นช่องรายการโทรทัศน์ที่ออกอากาศทางเคเบิลทีวี และ จานดาวเทียม ในส่วนต่างๆของทวีปอเมริกาเหนือ เริ่มออกอากาศครั้งแรกในประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งสำนักงานใหญ่อยู่ใน ชาร์ลอตต์, รัฐนอร์ทแคโรไลนา รายการโทรทัศน์ส่วนใหญ่จะเกี่ยวข้องกับยานยนต์ ได้แก่ รถสูตรหนึ่ง, NASCAR
== อ้างอิง ==
RE: Veracity of Speed Vision programming
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
Speed ใน เฟซบุ๊ก
Speed ใน ทวิตเตอร์
Speed  เนื้อหาสำหรับโทรศัพท์มือถือ
รายการโทรทัศน์อเมริกัน