pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ออสกิเลียธ

ออสกิเลียธ (Osgiliath) เป็นชื่อเมืองในตำนานชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ชื่อเป็นคำในภาษาซินดาริน แปลว่า "ปราการแห่งดวงดาว" ตั้งอยู่ในอาณาจักรกอนดอร์ ซึ่งเป็นอาณาจักรของมนุษย์
== ประวัติ ==
ออสกิเลียธตั้งอยู่บนแม่น้ำอันดูอินโดยมีแม่น้ำไหลผ่ากลางเมือง ทำให้เมืองแยกออกเป็นสองฝั่ง ห่างออกไปทางตะวันตกเป็นมินัสทิริธ และทางตะวันออกเป็นดินแดนที่เรียกว่า อิธิลิเอน ซึ่งเป็นอุทยานของกอนดอร์ ซึ่งเป็นพรมแดนระหว่างกอนดอร์และมอร์ดอร์ ห่างออกไปอีกเป็นที่ตั้งของ มินัสมอร์กูล (มินัสอิธิล) ผู้ก่อตั้งออสกิเลียธคือ อิซิลดูร์ และ อนาริออน บุตรแห่งเอเลนดิล ออสกิเลียธเป็นเมืองหลวงของกอนดอร์ ในยุคแรกเริ่ม ก่อนที่มินัสทิริธจะมาเป็นเมืองหลวง
ออสกิเลียธเป็นเมืองใหญ่และสวยงาม สิ่งก่อสร้างสำคัญของเมืองคือ โดมแห่งดวงดาว (Dome of Stars) ซึ่งเป็นที่เก็บดวงพาลันเทียร์ และเป็นที่ตั้งบัลลังก์ว่าราชการของสองพี่น้องอิซิลดูร์และอนาริออน ระหว่างสองฝั่งแม่น้ำ มีสะพานใหญ่ที่ทำด้วยหินทอดยาวข้ามแม่น้ำ ริมตลิ่งยังเป็นท่าเรือและเป็นจุดศูนย์กลางในการเดินเรือ ไปทางตอนเหนือและทางตอนใต้ของแม่น้ำอันดูอิน
ในปี 3429 ยุคที่สอง เซารอนโจมตีเมืองออสกิเลียธ แต่อนาริออนรักษาเมืองไว้ได้และขับไล่กองทัพของเซารอนไป
ในระหว่างสงครามกบฏราชวงศ์ ในสมัยของกษัตริย์ เอลดาคาร์ (Eldacar) ออสกิเลียธถูกพวกกบฏยึด (ปี 1437 ของยุคที่สาม) และยังเผาทำลาย ปล้นสะดมเมือง สังหารพลเมืองอย่างโหดร้ายจำนวนมาก โดมแห่งดวงดาวถูกทำลายและพาลันเทียร์ก็สูญหายไปในแม่น้ำอันดูอิน พวกกบฏที่นำโดย คาสทาเมียร์ (Castamir) ช่วงชิงอำนาจและย้ายเมืองหลวงของกอนดอร์ไปยัง เพลาเกียร์ แต่เพียง 10 ปี เขาก็ต้องพ่ายแพ้ต่อเอลดาคาร์ ที่ชิงอำนาจคืนและกลับมาเป็นกษัตริย์อีกครั้งปกครองที่ออสกิเลียธเช่นเดิม
ในปี 1636 ของยุคที่สาม เกิดโรคระบาดรุนแรง และนำความหายนะมาสู่กอนดอร์ ออสกิเลียธได้รับผลกระทบอย่างหนัก พลเมืองจำนวนมากเสียชีวิต รวมไปถึง กษัตริย์ เทเลมาร์ (Telemnar) และลูกๆของเขา ต่อมาทารอนดอร์ หลานชายของเขาก็ขึ้นเป็นกษัตริย์จากนั้นจึงย้ายเมืองหลวงไปยังมินัสอะนอร์ และต่อมาก้รู้จักกันในนามมินัสทิริธ หลังจากนั้นออสกิเลียธก็กลายเป็นเมืองร้าง ถูกละทิ้งและยังถูกพวกออร์คจากมอร์ดอร์รุกรานบ่อยๆ เป็นเวลานานหลายปี
จนกระทั่ง ในปี 2900 จึงมีกองรักษาการออสกิเลียธ สะพานข้ามแม่น้ำก็ถูกสร้างขึ้นมาใหม่อีกครั้งเพื่อความสะดวกของทหาร จนกระทั่งในช่วงตอนต้นของสงครามแหวน ออสกิเลียธถูกกองทัพมอร์ดอร์โจมตีนำโดยพวกนาซกูล แต่เซารอนทำไปเพียงแค่หยั่งกำลังของกอนดอร์ และให้เหล่านาซกูลผ่านข้ามไปตามล่าหาแหวนประมุขเท่านั้น
ในสมรภูมิแห่งทุ่งเพเลนนอร์ ออสกิเลียธถูกกองทัพเซารอนยึดอย่างรวดเร็วด้วยกำลังพลมหาศาล และใช้ออสกิเลียธเป็นที่ระดม และรวมกำลังพลจากกองทัพต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น ฮาราดริมจากฮารัด อิสเตอร์ลิง และกองเรือคอร์แซร์
หลังจบสงครามเมื่ออารากอร์นได้เป็นกษัตริย์ ออสกิเลียธก็ได้รับการบูรณะซ่อมแซมอีกครั้ง
== อ้างอิง ==
เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, ลอร์ดออฟเดอะริงส์, ลอนดอน: ฮาร์เปอร์คอลลินส์.
เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, Unfinished Tales, ลอนดอน: ฮาร์เปอร์คอลลินส์.
ดินแดนในตำนานของโทลคีน
Regionen und Orte in Tolkiens Welt#Osgiliath
Minor places in Middle-earth#O
Geographia Legendarii Tolkien#Gondor
Middle-earth locations#Gondor
สมัยวิกตอเรีย

สมัยวิกตอเรีย หรือ ยุควิกตอเรีย (Victorian era) ของสหราชอาณาจักรเป็นจุดสูงสุดของการปฏิวัติอุตสาหกรรมและเป็นยุคสูงสุดของจักรวรรดิอังกฤษซึ่งตรงกับสมัยการปกครองของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียระหว่างปี ค.ศ. 1837 ถึงปี ค.ศ. 1901 นักวิชาการถกเถียงกันว่าสมัยวิกตอเรียควรจะเริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1832 สมัยวิกตอเรียเริ่มต่อจาก “สมัยรีเจ็นซี” (Regency era) และตามด้วย “สมัยเอ็ดเวิร์ด” ระยะหลังของสมัย “สมัยวิกตอเรีย” ตรงกับสมัย “Belle Époque” บนผืนแผ่นดินใหญ่ยุโรปและของประเทศที่ไม่ใช้ภาษาอังกฤษ
ยุคสมัยในอังกฤษ
 
สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
ความร้อน

ในทางฟิสิกส์ ความร้อน (ใช้สัญลักษณ์ว่า Q ) หมายถึง พลังงานที่ถ่ายเทจากสสารหรือระบบหนึ่งไปยังสสารหรือระบบอื่นโดยอาศัยความแตกต่างของอุณหภูมิ ในทางอุณหพลศาสตร์จะใช้ปริมาณ TdS ในการวัดปริมาณความร้อน ซึ่งมีความหมายถึง อุณหภูมิสัมบูรณ์ของวัตถุ (T) คูณกับอัตราการเพิ่มของเอนโทรปีในระบบเมื่อวัดที่พื้นผิวของวัตถุ ความร้อนสามารถไหลผ่านจากวัตถุที่มีอุณหภูมิสูงไปยังวัตถุที่มีอุณหภูมิต่ำกว่า หากต้องการให้ความร้อนถ่ายเทไปยังวัตถุที่มีอุณหภูมิเท่ากันหรือสูงกว่าจะทำได้ก็ต่อเมื่อใช้ปั๊มความร้อนเท่านั้น การสร้างแหล่งความร้อนที่มีอุณหภูมิสูงสามารถทำได้จากปฏิกิริยาเคมี (เช่นการเผาไหม้) ปฏิกิริยานิวเคลียร์ (เช่นฟิวชันในดวงอาทิตย์) การเคลื่อนที่ของอนุภาคแม่เหล็กไฟฟ้า (เช่นเตาไฟฟ้า) หรือการเคลื่อนที่ทางกล (เช่นการเสียดสี) โดยที่อุณหภูมิเป็นหน่วยวัดปริมาณของพลังงานภายในหรือเอนทาลปี ซึ่งเป็นพื้นฐานที่ส่งผลต่ออัตราการถ่ายเทความร้อนของวัตถุนั้นๆ
ความร้อนสามารถถ่ายเทระหว่างวัตถุได้สามวิธีคือ การแผ่รังสี การนำความร้อน และการพาความร้อน นอกจากนี้มีกระบวนการถ่ายเทความร้อนอีกแบบหนึ่งคือ ความร้อนแฝง ซึ่งเกิดขึ้นในกระบวนการเปลี่ยนแปลงสถานะ เช่น จากของแข็งเป็นของเหลว หรือจากของเหลวเป็นก๊าซ เป็นต้น
== อ้างอิง ==
Cengel, Yungus, A.; Boles, Michael (2002). Thermodynamics: An Engineering Approach (4th ed.). Boston: McGraw-Hill. pp. 17–18. ISBN 0-07-238332-1.
อุณหพลศาสตร์
พลังงาน
หลักการสำคัญของฟิสิกส์
การถ่ายเทความร้อน
ความร้อน
รูด็อล์ฟ เคลาซีอุส

รูด็อล์ฟ ยูลีอุส เอมานูเอ็ล เคลาซีอุส (Rudolf Julius Emanuel Clausius; 2 มกราคม ค.ศ. 1822 – 24 สิงหาคม ค.ศ. 1888) เป็นนักฟิสิกส์และนักคณิตศาสตร์ชาวเยอรมัน ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้วางรากฐานของอุณหพลศาสตร์ โดยนำหลักการวัฏจักรการ์โนของซาดี การ์โน มาศึกษาต่อยอด ทำให้ทฤษฎีความร้อนมีหลักการที่หนักแน่นมั่นคงขึ้น
ใน ค.ศ. 1850 เขาได้เผยแพร่บทความชิ้นที่โด่งดังที่สุดของเขา คือ Über die bewegende Kraft der Wärme (On the Moving Force of Heat and the Laws of Heat which may be Deduced Therefrom) เป็นบทความเกี่ยวกับทฤษฎีทางกลของความร้อน ในบทความนั้นเขาชี้ว่ามีข้อขัดแย้งบางประการระหว่างแนวคิดของการ์โนกับกฎทรงพลังงาน จึงนำเสนอกฎสองข้อเพื่อแก้ปัญหาข้อขัดแย้งนั้น (ส่วนกฎข้อที่สามพัฒนาขึ้นโดยวัลเทอร์ แน็นสท์ ในระหว่าง ค.ศ. 1906–1912) ถือเป็นงานที่วางแนวคิดพื้นฐานของกฎข้อที่สองของอุณหพลศาสตร์ หลังจากนั้นใน ค.ศ. 1865 เขาได้นำเสนอแนวคิดเรื่องเอนโทรปีเป็นครั้งแรก
นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน
นักคณิตศาสตร์ชาวเยอรมัน
บุคคลจากจังหวัดปอมอแชซาคอดแญ
ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์แห่งเบอร์ลิน
ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยมาร์ติน ลูเทอร์ แห่งฮัลเลอ-วิทเทินแบร์ค
บุคคลจากมหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์แห่งเบอร์ลิน
บุคคลจากมหาวิทยาลัยเทคนิคเบอร์ลิน
บุคคลจากสถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิส ซือริช
บุคคลจากมหาวิทยาลัยเวือทซ์บวร์ค
บุคคลจากมหาวิทยาลัยบ็อน
แฮร์มัน ฟ็อน เฮ็ล์มฮ็อลทซ์

แฮร์มัน ลูทวิช แฟร์ดีนันท์ ฟ็อน เฮ็ล์มฮ็อลทซ์ (Hermann Ludwig Ferdinand von Helmholtz; 31 สิงหาคม ค.ศ. 1821 – 8 กันยายน ค.ศ. 1894) เป็นนักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน ซึ่งเชี่ยวชาญในวิทยาศาสตร์หลายสาขา ในทางสรีรศาสตร์ เขาได้คิดค้นทฤษฎีการมองเห็น การมองเห็นในอวกาศ งานวิจัยเรื่องการเห็นสี รวมถึงการได้ยินเสียง ในทางฟิสิกส์ งานที่มีชื่อเสียงของเขาคือทฤษฎีเกี่ยวกับพลศาสตร์ไฟฟ้า อุณหพลศาสตร์เคมี และหลักพื้นฐานทางกลของอุณหพลศาสตร์ เขายังเป็นนักปรัชญาทางวิทยาศาสตร์ ซึ่งกำหนดแนวคิดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างกฎการตระหนักรู้ กับกฎธรรมชาติ และแนวคิดเรื่องวิทยาศาสตร์เพื่อคุณธรรม สถาบันวิจัยในเยอรมนีแห่งหนึ่งได้ใช้ชื่อว่า "สมาคมเฮ็ล์มฮ็อลทซ์" (Helmholtz-Gemeinschaft) เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา
== อ้างอิง ==
นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน
จักษุแพทย์ชาวเยอรมัน
บุคคลจากมหาวิทยาลัยเคอนิชส์แบร์ค
บุคคลจากมหาวิทยาลัยบ็อน
บุคคลจากมหาวิทยาลัยไฮเดิลแบร์ค
บุคคลจากมหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์แห่งเบอร์ลิน
ยูลีอุส ฟ็อน ไมเออร์

ยูลีอุส โรแบร์ท ฟ็อน ไมเออร์ (Julius Robert von Mayer; 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1814 – 20 มีนาคม ค.ศ. 1878) เป็นนักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน หนึ่งในผู้วางรากฐานของอุณหพลศาสตร์ มีชื่อเสียงในฐานะผู้กำหนดหลักเกณฑ์ขั้นต้นของกฎการอนุรักษ์พลังงาน หรือพัฒนาต่อมาเป็นกฎข้อที่หนึ่งของอุณหพลศาสตร์ หลักเกณฑ์นั้นได้แก่
:::พลังงานไม่สามารถเกิดขึ้นใหม่หรือถูกทำลายลงได้
:::Energy can be neither created nor destroyed.
ปี ค.ศ. 1842 ไมเออร์อธิบายกระบวนการทางเคมีที่สำคัญอย่างยิ่งยวดข้อหนึ่ง ซึ่งเกี่ยวข้องกับการสันดาปหรือการเผาผลาญออกซิเจนไปเป็นแหล่งพลังงานของสิ่งมีชีวิต เขายังค้นพบอีกด้วยว่า ต้นไม้สามารถแปลงแสงอาทิตย์ไปเป็นพลังงานทางเคมี แต่การคิดค้นของเขาถูกกลบบังไปจากผลสำเร็จของทฤษฎีสมมูลกลของความร้อน (mechanical equivalent of heat) ของเจมส์ จูล
นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน
บุคคลจากรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยทือบิงเงิน
ทฤษฎีแคลอริก

ทฤษฎีแคลอริก (Caloric theory) เป็นทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ยุคเก่าซึ่งปัจจุบันใช้การไม่ได้แล้ว ทฤษฎีนี้กล่าวว่า ความร้อน ประกอบด้วยของไหลที่มีชื่อว่า แคลอริก ที่สามารถไหลจากที่ร้อนกว่าไปยังที่เย็นกว่า ข้อสมมุติฐานเดิมคือ แคลอริกเป็นก๊าซซึ่งไม่มีน้ำหนัก และสามารถเคลื่อนที่ผ่านเข้าออกได้ทั้งในของเหลวและของแข็ง ทฤษฎีแคลอริกถูกล้มล้างไปในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 หลังการนำเสนอทฤษฎีของความร้อน แต่ก็ยังคงปรากฏอยู่ในบทความวิทยาศาสตร์อีกมากมายจนกระทั่งถึงปลายคริสตศตวรรณที่ 19
ผู้นำเสนอทฤษฎีแคลอริกคือ อองตวน ลาวัวซิเยร์ (Antoine Lavoisier) ซึ่งเป็นผู้ค้นพบหลักการเผาไหม้ที่อาศัยออกซิเจนในช่วงทศวรรษ 1770 ในบทความเรื่อง "Réflexions sur le phlogistique" (ค.ศ. 1783) ลาวัวซิเยร์เห็นว่า ทฤษฎี phlogiston ขัดแย้งกับผลการทดลองของเขา จึงได้นำเสนอว่ามี "ของไหลบางๆ" ชนิดหนึ่ง ชื่อว่า แคลอริก เป็นตัวแทนของความร้อน ตามทฤษฎีนี้กล่าวว่า ปริมาณของแคลอริกมีค่าคงที่ตลอดทั้งจักรวาล และจะไหลจากที่ร้อนกว่าไปยังที่เย็นกว่าเสมอ
== ดูเพิ่ม ==
อุณหพลศาสตร์
ประวัติศาสตร์ฟิสิกส์
อุณหพลศาสตร์
ตะพาบสวน

ตะพาบสวน, ตะพาบธรรมดา หรือ ตะพาบไทย   เป็นตะพาบชนิดหนึ่ง  เป็นตะพาบชนิดที่พบได้บ่อยและทั่วไปที่สุดในประเทศไทย นอกจากนั้นยังพบในประเทศเพื่อนบ้าน เช่น ลาว, เวียดนาม, กัมพูชา, พม่า, สิงคโปร์, มาเลเซีย, บรูไน, อินโดนีเซีย
จัดเป็นตะพาบเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Amyda ที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์อยู่จนถึงปัจจุบัน
มีลักษณะสีกระดองสีเขียว ใต้ท้องสีขาว ขนาดกระดองเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 75 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 35 กิโลกรัม โดยมีบันทึกว่ามีน้ำหนักสูงสุดถึง 40 กิโลกรัมที่เวียดนาม เมื่อยังเล็กกระดองมีสีเทาเข้มหรือเกือบดำ และมีจุดสีเหลืองเล็ก ๆ ประปรายทั้งกระดอง บนกระดองยังมีลายคล้ายดาว 4 - 5 แห่ง ท้องมีสีขาว มีขนาดเล็กและอ่อนนุ่ม
พบได้ทั่วไปในทุกภาค ในแม่น้ำลำคลองและในท้องร่องสวน ในภาษาอีสานเรียกว่า "ปลาฝา" (Amyda ornata)
สถานภาพปัจจุบัน หาได้น้อยมาก ได้ถูกจัดให้เป็นสัตว์น้ำคุ้มครองตามประกาศของกรมประมง และถูกเลี้ยงเป็นสัตว์เศรษฐกิจ ที่ผู้คนโดยเฉพาะคนจีนนิยมบริโภคมาก เนื่องจากเชื่อว่าเป็นอาหารที่บำรุงร่างกาย  แต่การเลี้ยงตะพาบสวนนั้นยังให้ผลผลิตไม่ดีสู้ ตะพาบไต้หวันไม่ได้ เนื่องจากโตช้ากว่า
นอกจากนี้แล้วยังนิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงามเพื่อความเพลิดเพลิน โดยเฉพาะในตัวที่มีจุดกระเหลืองเป็นจำนวนมาก จะถูกเรียกว่า "ตะพาบข้าวตอก" หรือ "ตะพาบดาว" ซึ่งอาจจะมีจุดเหลืองเหล่านี้จวบจนโตโดยไม่หายไป ซึ่งตะพาบที่มีลักษณะเช่นนี้ จะถูกเรียกชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Trionyx nakornsrithammarajensis  (วิโรจน์, 1979) ซึ่งมีรายงานว่าพบในภาคใต้ของไทย เช่นที่ จังหวัดนครศรีธรรมราช
== ดูเพิ่ม ==
ตะพาบไต้หวัน
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
วงศ์ย่อยตะพาบ
ปศุสัตว์
สัตว์ป่าคุ้มครอง
สัตว์เลื้อยคลานที่เป็นสัตว์เลี้ยง
แอนโทนีอธิการ

นักบุญแอนโทนี (หรืออันตน) อธิการ (St. Anthony the Abbot) เกิดเมื่อประมาณปี ค.ศ. 251 และถึงแก่มรณกรรมประมาณปี ค.ศ. 356 หรือที่รู้จักกันว่าแอนโทนีผู้ยิ่งใหญ่ (Anthony the Great) แอนโทนีแห่งอียิปต์ (Anthony of Egypt) แอนโทนีแห่งทะเลทราย (Anthony of the Desert) แอนโทนีแองคอไรต์ (Anthony the Anchorite) คุณพ่ออันโตนีอุส (Abba Antonius) และบิดาแห่งนักพรตทั้งปวง (Father of All Monks)
นักบุญแอนโทนีอธิการเป็นนักบุญในศาสนาคริสต์ชาวอียิปต์ ที่เป็นผู้นำของนักพรตในศาสนาคริสต์ที่ใช้ชีวิตอย่างสันโดษในทะเลทราย (ปิตาจารย์ทะเลทราย) ในประเทศอียิปต์ ท่านใช้ชีวิตส่วนใหญ่ที่เมืองอะเล็กซานเดรีย และเป็นอธิการอารามอะเล็กซานเดรีย ชีวประวัติของนักบุญแอนโทนีเขียนโดยนักบุญอะทาเนเชียสแห่งอะเล็กซานเดรีย ซึ่งช่วยเผยแพร่การใช้ชีวิตอารามวาสีแบบนักบุญแอนโทนีไปยังยุโรปตะวันตกโดยแปลเป็นภาษาละติน ซึ่งยึดถือคติความสันโดษและยากจนเป็นหลักในการขัดเกลาตนเอง และเป็นต้นแบบนักพรตคาทอลิกในยุโรปในเวลาต่อมา
นักบุญแอนโทนีอธิการเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์ผู้ป่วยโรคติดต่อโดยเฉพาะโรคงูสวัด ฉะนั้นบางทีที่ประเทศอิตาลีหรือประเทศมอลตาจึงเรียกโรคนี้ว่า  “ไฟแอนโทนี” (Anthony's fire)
นักบุญชาวโรมัน
นักบุญชาวอียิปต์
นักบุญในคริสต์ศตวรรษที่ 4
นักบุญในตำนานทอง
มหาราช
กลุ่มศาสนาอับราฮัม

กลุ่มศาสนาอับราฮัม (Abrahamic religions) ประกอบด้วยสามศาสนาสำคัญ ที่ถือกำเนิดในภูมิภาคเอเชียตะวันตก และมีความเชื่อร่วมกันว่าพระเป็นเจ้ามีหนึ่งเดียว ได้แก่ ศาสนายูดาห์ ศาสนาคริสต์ และศาสนาอิสลาม ทั้งสามศาสนาถือว่าบุคคลที่มีนามว่าอับราฮัม เป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ศาสนาตน นอกจากนั้นก็ยังมีศาสนาย่อยที่บางครั้งถือว่าหนึ่งในกลุ่มศาสนาอับราฮัมด้วย เช่น ศาสนาบาไฮ
ผู้นับถือกลุ่มศาสนาอับราฮัมมีอยู่มากกว่าครึ่งของประชากรโลก ในปัจจุบันมีผู้นับถือทั้งหมดประมาณ 3.8 พันล้าน คน
== อ้างอิง ==
 
ศาสนาเปรียบเทียบ
มัสยิดต้นสน

มัสยิดต้นสน หรือ กุฎีบางกอกใหญ่ หรือเรียกสั้น ๆ ว่า กุฎีใหญ่ และเคยถูกเรียกว่า สุเหร่าคลองนางหงษ์ เป็นมัสยิดซุนนีที่เก่าแก่ที่สุดในกรุงเทพมหานคร ประมาณกันว่าเป็นมัสยิดที่เริ่มมีขึ้นตั้งแต่ก่อนสมัยสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม (พ.ศ. 2153–2171) ในช่วงสมัยกรุงศรีอยุธยา
ชื่อกุฎีบางกอกใหญ่ หรือกุฎีใหญ่นั้น ก็เพราะมัสยิดตั้งอยู่ปากคลองบางกอกใหญ่ ส่วนชื่อมัสยิดต้นสนนั้น ได้มาจากต้นสนคู่ที่ปลูกใหม่ในสมัย รัชกาลที่ 3 หน้าประตูกำแพงหลังเสร็จสิ้นการก่อสร้างอาคารหลังใหม่ จึงเรียกชื่อดังกล่าวสืบมา
== ประวัติ ==
มัสยิดต้นสน เป็นศาสนสถานที่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชเสด็จพระราชดำเนินมาประกอบพิธีศาสนกิจฝังศพ เจ้าพระยาจักรีศรีองครักษ์ (หมุด) นายทหารคู่พระทัยและโปรดเกล้าฯให้ปฏิสังขรณ์และพระราชทานที่ดินขยายพื้นที่จากเดิมที่เจ้าพระยาราชวังสันเสนีย์ (ม๊ะหมูด) บุตรเจ้าพระยารามเดโชชัยสร้างไว้ในแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราช
ในอดีตมุสลิมชีอะฮ์ไม่มีมัสยิดสำหรับประกอบศาสนกิจ ก็ได้ใช้มัสยิดต้นสนในการปฏิบัติศาสนกิจทั่วไป รวมทั้งกิจในเดือนมะหะหร่ำของชีอะฮ์ หรือแม้แต่การใช้กุโบร์ร่วมกัน
นอกจากการปฏิบัติศาสนกิจแล้ว มัสยิดต้นสนยังเปิดสอนวิชาศาสนาและภาษาอาหรับสำหรับเยาวชนช่วงวันหยุด
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
สิ่งก่อสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา
ต้นสน
โบราณสถานในเขตบางกอกใหญ่
ศาสนสถานในเขตบางกอกใหญ่
พรรคแนวรัฐธรรมนูญ

พรรคแนวรัฐธรรมนูญ เป็นพรรคการเมืองในประเทศไทย เกิดขึ้นหลังการสลายตัวของขบวนการเสรีไทยหลังสงครามโลกครั้งที่สอง โดยสมาชิกส่วนใหญ่เป็นบุคคลที่ในขบวนการเสรีไทยและบุคคลในคณะราษฎร พ.ศ. 2475 ที่สนับสนุน นายปรีดี พนมยงค์ อาทิ พลเรือตรี ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์, นายสงวน จูฑะเตมีย์, นายทองเปลว ชลภูมิ, นายดิเรก ชัยนาม, หม่อมหลวงกรี เดชาติวงศ์, พันเอก ช่วง เชวงศักดิ์สงคราม เป็นต้น โดยมี พล.ร.ต.ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ เป็นหัวหน้าพรรค และ นายทองเปลว ชลภูมิ เป็นเลขาธิการพรรค
พรรคแนวรัฐธรรมนูญเคยชนะการเลือกตั้ง ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป สิงหาคม พ.ศ. 2489 ได้เป็นพรรคจัดตั้งรัฐบาล โดยมี พล.ร.ต.ถวัลย์ หัวหน้าพรรคเป็นนายกรัฐมนตรี
พรรคแนวรัฐธรรมนูญถูกยุบพรรคหลังการรัฐประหารในปี พ.ศ. 2494 ตามคำสั่งของคณะรัฐประหารที่ให้ยกเลิกรัฐธรรมนูญ ปี พ.ศ. 2492 ที่ใช้อยู่ขณะนั้น และนำรัฐธรรมนูญ ปี พ.ศ. 2475 กลับมาใช้อีกครั้ง
== ดูเพิ่ม ==
พรรคสหชีพ
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2492
รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2494
== อ้างอิง ==
แฟนพันธุ์แท้ 2008 - การเมืองไทย (2/5)
นแนวรัฐธรรมนูญ
พรรคสหชีพ

พรรคสหชีพ พรรคการเมืองในประเทศไทยในอดีต  มีแนวทางการก่อตั้งพรรคและอุดมการณ์คล้ายคลึงกับพรรคแนวรัฐธรรมนูญ คือ เป็นสังคมนิยม แต่ทั้งสองพรรคนี้มิได้ดำเนินการเกี่ยวข้องกัน สมาชิกและผู้ก่อตั้งส่วนใหญ่เป็นสมาชิกขบวนการเสรีไทยสายอีสาน ที่ให้การสนับสนุน นายปรีดี พนมยงค์ เช่น นายเตียง ศิริขันธ์,  นายจำลอง ดาวเรือง, นายถวิล อุดล, นายทองอินทร์ ภูริพัฒน์ และกลุ่มอื่น เช่น นายจรูญ สืบแสง,  นายสงวน ตุลารักษ์,  นายเดือน บุนนาค, พันเอก กาจ กาจสงคราม เป็นต้น โดยมี พลตำรวจเอก อดุล อดุลเดชจรัส เป็นหัวหน้าพรรค และนายเดือน บุนนาค เป็นเลขาธิการพรรค
พรรคสหชีพ เป็นพรรคร่วมจัดตั้งรัฐบาลหลังการเลือกตั้งในเดือนสิงหาคม ปี พ.ศ. 2489 กับพรรคแนวรัฐธรรมนูญ  ภายหลังเหตุการณ์กบฏวังหลวง ในปี พ.ศ. 2492 สมาชิกพรรคสหชีพหลายคนถูกลอบสังหาร เช่น นายจำลอง ดาวเรือง , นายถวิล อุดล และนายทองอินทร์ ภูริพัฒน์ ถูกสังหารอย่างมีปริศนาที่ถนนพหลโยธิน กิโลเมตรที่ 13 ยามดึก ต่อมาไม่นาน นายเตียง ศิริขันธ์ ก็ถูกสังหารอีกคนหนึ่ง
พรรคสหชีพถูกยุบพรรคหลังการรัฐประหารในปี พ.ศ. 2494 ตามคำสั่งของคณะรัฐประหารที่ให้ยกเลิกรัฐธรรมนูญ ปี พ.ศ. 2492 ที่ใช้อยู่ขณะนั้น และนำรัฐธรรมนูญ ปี พ.ศ. 2475 กลับมาใช้อีกครั้ง
== ดูเพิ่ม ==
พรรคแนวรัฐธรรมนูญ
กบฏวังหลวง
คดีสังหาร 4 อดีตรัฐมนตรี พ.ศ. 2492
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2492
รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2494
== อ้างอิง ==
ข้อมูลพรรคการเมืองไทย 
สหชีพ
ธงแดง

ธงแดง (Red flag) มักมีความหมายถึงธงต่างๆ ที่เป็นสีแดงโดยทั่วไป อาจใช้เป็นสัญลักษณ์เตือนภัย การประกาศกฎอัยการศึก หรือการต่อต้านท้าทาย หรือแม้แต่การใช้เป็นสีธงชาติต่างๆ ในยุคเริ่มแรกของหลายประเทศ เพราะเป็นสีที่สามารถสังเกตเห็นได้ง่ายที่สุด แต่ในทางประวัติศาสตร์แล้ว คำนี้เป็นสัญลักษณ์สากลอย่างหนึ่งที่ใช้หมายถึงแนวคิดหรือลัทธิการเมืองฝ่ายซ้ายเป็นหลัก  ในพจนานุกรม Oxford English Dictionary ระบุถึงการใช้ "ธงแดง" ("red flag") เท่าที่มีการอ้างถึงครั้งแรกสุดว่า คำนี้เริ่มปรากฏในปี ค.ศ. 1602 โดยกองทหารในยุคนั้นใช้ในความหมายที่แสดงถึงการเตรียมพร้อมที่จะรบพุ่งกับศัตรู
ธงแดงได้ถูกจัดให้กลายเป็นเครื่องหมายของแนวคิดการเมืองฝ่ายซ้ายนับตั้งแต่การปฏิวัติฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1789 เป็นต้นมา และได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของลัทธิคอมมิวนิสต์จากการใช้ธงนี้ในคอมมูนแห่งปารีส (La Commune de Paris) เมื่อปี ค.ศ. 1871 ดังปรากฏว่า บรรดาพรรคคอมมิวนิสต์และรัฐคอมมิวนิสต์ต่าง เช่น ประเทศจีน เวียดนาม และอดีตสหภาพโซเวียต ต่างเลือกใช้สีแดงเป็นพื้นสีธงพรรคและธงชาติของตนเอง
สำหรับการใช้ธงแดงในความหมายของการเตือนภัยเริ่มปรากฏครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1777 โดยใช้ในการเตือนภัยน้ำท่วม
== ธงแดงกลุ่มสังคมนิยม/คอมมิวนิสต์ที่มีชื่อเสียง ==
ไฟล์:Flag of the Soviet Union.svg|ธงชาติสหภาพโซเวียต
ไฟล์:Red Army flag.svg|ธงกองทัพแดงของสหภาพโซเวียต
ไฟล์:Soviet Znamya Pobedy.svg|ธงชัยประจำกองพลปืนเล็กยาวที่ 150 ซึ่งได้ปักเหนืออาคารรัฐสภาไรช์สทักเมื่อกองทัพแดงแห่งสหภาพโซเวียตพิชิตกรุงเบอร์ลินในสงครามโลกครั้งที่ 2
ไฟล์:Flag of Vietnam.svg|ธงชาติเวียดนาม
ไฟล์:Flag of the People's Republic of China.svg|ธงชาติสาธารณรัฐประชาชนจีน
ไฟล์:Flag of the Chinese Communist Party.svg|ธงพรรคคอมมิวนิสต์จีน
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ดาวแดง
ค้อนเคียว
ธงดำ (สัญลักษณ์ของกลุ่มอนาธิปไตย)
ธงชาติสหภาพโซเวียต
ธงชาติสาธารณรัฐประชาชนจีน
ธงชาติเวียดนาม
Red Ensign
สัญลักษณ์ของลัทธิคอมมิวนิสต์
ธงสากล
สังคมนิยม
ลัทธิคอมมิวนิสต์
สัญลักษณ์
วัดรามพงศาวาส

วัดรามพงศาวาส ตั้งอยู่เลขที่ 3 หมู่ 10 ตำบลท่าหลวง อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 30 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือติดต่อกับแม่น้ำแควป่าสัก ทิศใต้และทิศตะวันออกติดต่อกับที่ดินของเอกชน ทิศตะวันตกติดต่อกับถนนเข้าหมู่บ้าน พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มอยู่ริมแม่น้ำแควป่าสัก
== ประวัติ ==
วัดรามพงศาวาส ชาวบ้านมักเรียกสั้น ๆ ว่า "วัดราม" หรือ "วัดมอญ" สร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ พ.ศ. 2390 เดิมมีชาวมอญตั้งถิ่นฐานอยู่ ได้ร่วมใจกันสร้างแล้วเรียก "วัดรามัญประสิทธิ์" ต่อมาในปี พ.ศ. 2483 ได้เปลี่ยนนามวัดใหม่เป็น "วัดรามพงศาวาส" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2521 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523
== รายชื่อเจ้าอาวาส ==
วัดรามพงศาวาสมีเจ้าอาวาสมาแล้ว 6 รูป คือ
พระอาจารย์เซา
พระอาจารย์แซม
พระอาจารย์เวอะ ถึง พ.ศ. 2483
พระครูจารุสารโสภณ พ.ศ. 2485 – 2514
พระครูสารธรรมพิทักษ์ พ.ศ. 2516 – 2522
พระครูถาวรปัญญาภรณ์ (อำนวย ถิรปญฺโญ) พ.ศ. 2524 - ปัจจุบัน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
วัดในอำเภอท่าเรือ
รามพงศาวาส
รถโดยสารประจำทางในฮ่องกง

รถโดยสารประจำทางในฮ่องกง
== ประเภท ==
รถโดยสารประจำทางในฮ่องกงมี 3 ประเภท ส่วนใหญ่เป็นรถสองชั้น
รถโดยสารแบบแฟรนไชส์ (franchised bus)
รถโดยสารแบบไม่เป็นแฟรนไชส์ (non-franchised bus)
รถโดยสารขนาดเล็ก (public light bus) หรือมินิบัส
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
A blog  
Detailed information of Hongkong Buses 
Info by HKG Government - 香港運輸署 - 非專營巴士服務簡介 
@603+641 Bus stops (巴士站)
การขนส่งสาธารณะ
ฮ่องกง
ตะพาบแก้มแดง

ตะพาบแก้มแดง (Malayan solf-shell turtle; ) เป็นตะพาบชนิดหนึ่งที่พบได้ในประเทศไทย จัดเป็นตะพาบขนาดเล็กที่สุดเป็นอันดับสองที่พบในประเทศไทย (เล็กที่สุด คือ ตะพาบหับพม่า (Lissemys scutata)) กระดองสีเทาเข้มมีจุดสีดำทั่วไป หัวสีเทานวลมีรอยเส้นสีดำตลอดตามแนวกระดูกสันหลังจนถึงส่วนท้ายกระดอง มีสีแดงที่แก้มและข้างคอ  เมื่อยังเล็กมีจุดสีดำคล้ายดวงตากระจายไปทั่วกระดองเห็นชัดเจน ตะพาบที่พบที่จังหวัดตากและกาญจนบุรีมีสีเข้มกว่าและไม่มีสีแดงที่แก้ม มีจมูกยาว หางสั้น และมีขาเล็ก
จัดเป็นตะพาบเพียงชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล Dogania
ขนาดโตเต็มที่กระดองยาวประมาณ 1 ฟุต หนักประมาณ 15 กิโลกรัม
ถิ่นที่อยู่อาศัย พบในพม่า, มาเลเซีย, บรูไน, สุมาตรา, อินโดนีเซีย และฟิลิปปินส์ สำหรับประเทศไทยพบบ้างที่จังหวัดตาก,  กาญจนบุรี และพบมากทางภาคใต้ แถบจังหวัดชุมพร และจังหวัดนครศรีธรรมราช ชอบอยู่ในห้วยหนอง คลองบึงทั่วไป และมีชุกชุมตามลำธารบนภูเขา การสืบพันธุ์ออกไข่ครั้งละ 3-7 ฟอง
ปัจจุบันเป็นสัตว์น้ำคุ้มครองตามประกาศของกรมประมง และสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 โดยมีชื่อเรียกในภาษาอีสานว่า "ปลาฝาดำ"
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
วงศ์ย่อยตะพาบ
สัตว์เลื้อยคลานที่เป็นสัตว์เลี้ยง
สัตว์ป่าคุ้มครอง
ตะพาบหับพม่า

ตะพาบหับพม่า (Burmese flap-shell turtle) เป็นตะพาบชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Lissemys scutata
==ลักษณะ==
มีรูปร่างกลม กระดองโค้งนูนสูงกว่าตะพาบน้ำอื่น ๆ ลักษณะพิเศษของตะพาบหับคือ ด้านท้อง มีแผ่นหนังปิดขาทั้ง 4 ขา ซึ่งสามารถพับปิดได้สนิทเหมือนเต่าในสกุล Cuora หรือ เต่าหับ  ซึ่งลักษณะตรงนี้นับว่าแตกต่างไปจากตะพาบชนิดอื่น ๆ กระดองสีเทาหรือสีชมพู ใต้ท้องสีขาว เมื่อยังเล็กอยู่กระดองจะมีจุดสีเหลืองกระจายอยู่ทั่ว กระดองสีเข้ม ใต้ท้องสีแดงเข้ม มีขีดสีดำระหว่างตาและหางตาไปทางด้านหลังทั้ง 2 ข้าง
==แหล่งอาศัย==
เป็นตะพาบที่หายาก พบเฉพาะในลุ่มน้ำสาละวิน บริเวณชายแดนไทย-พม่า เท่านั้น และอาจมีพบในมณฑลยูนาน ประเทศจีน ด้วย จัดเป็นตะพาบขนาดเล็กที่สุดที่พบในประเทศไทย ขนาดโตเต็มที่ไม่เกินฝ่ามือ เมื่อโตขึ้นมามีอุปนิสัยไม่ดุ ซึ่งต่างไปจากตะพาบชนิดอื่น ๆ
==สถานภาพ==
เป็นตะพาบชนิดที่ใกล้สูญพันธุ์ในธรรมชาติ เนื่องจากถูกจับไปเป็นสัตว์เลี้ยง ปัจจุบันกรมประมงพยายามศึกษาเพื่อเพาะขยายพันธุ์อยู่ โดยพบว่าไข่ของตะพาบหับพม่าใช้เวลาฟักนานกว่าเต่าหรือตะพาบพื้นเมืองหลายชนิดมาก และอัตราการฟักก็ไม่แน่นอน
==ดูเพิ่ม==
ตะพาบหับอินเดีย
==อ้างอิง==
Lissemys scutata PETERS, 1868 
==แหล่งข้อมูลอื่น==
สกุลตะพาบหับ
สัตว์ที่พบในประเทศจีนสัตว์ป่าคุ้มครอง
สัตว์เลื้อยคลานที่เป็นสัตว์เลี้ยง
หลาวชะโอนทุ่ง

หลาวชะโอนทุ่ง หรือ หลาโอน หรือ นิบง เป็นพรรณไม้ชนิดหนึ่งในวงศ์ปาล์ม โดยทั่วไป เมื่อพูดถึงหลาวชะโอน จะหมายถึงหลาวชะโอนทุ่ง ส่วนอีกชนิดพันธุ์จะเรียกว่าหลาวชะโอนเขา ชื่อหลาวชะโอน เป็นชื่อเรียกในภาษาไทยกลาง ขณะที่มักจะย่อเหลือ หลาโอน และในภาษามลายู เรียกว่า นิบง
==ลักษณะทางพฤกษศาสตร์==
หลาวชะโอนทุ่ง เป็นปาล์มขนาดใหญ่ แตกกอ เส้นผ่าศูนย์กลางลำต้นประมาณ 10-15 เซนติเมตร สูงได้ถึง 25 เมตร ขนาดของกอมักจะใหญ่กว่าหลาวชะโอนเขา  มีหนามสีดำปกคลุมทั่ว ลำต้น กาบใบ ก้านใบ และก้านช่อดอก  ใบประกอบแบบขนนก ทางใบและใบย่อยอ่อนลู่ลง คอยอดสีเขียวเข้มเด่นชัด ทางใบยาว 3.5 - 4 เมตร ใบย่อยรูปรางน้ำคว่ำ เรียงตัวสม่ำเสมอ ใบย่อยขนาด 60 x 3 เซนติเมตร ช่อดอกเป็นช่อแยกแนง 2 ชั้น ออกใต้คอยอด ดอกแยกเพศอยู่ในช่อเดียวกัน ก้านแขนงช่อห้อยลง และมีจำนวนมากกว่าหลาวชะโอนเขา ออกดอกประมาณเดือนกรกฎาคม - กุมภาพันธ์ ผล กลม ขนาด 0.7-1 เซนติเมตร ผลอ่อนสีเขียว ผลสุกสีม่วง มี 1 เมล็ดต่อผล ผลติดเรียงเวียนรอบก้านช่อ
==การใช้ประโยชน์==
===ลำต้น===
ลำต้นของหลาวชะโอน สามารถนำมาใช้ประโยชน์ในการทำเสาค้ำยัน และ รอ ได้ และเนื้อไม้เมื่อแปรรูปแล้ว สามารถนำไปประดับตกแต่งอาคารได้เช่นกัน
===กาบ===
กาบของหลาวชะโอน สามารถนำมาพับ ตัด เย็บ ผูก หรือมัด เพื่อทำเป็นภาชนะที่มีขนาดและรูปทรงต่าง ๆ อาจเคลือบด้วยสารเคลือบเงาและอาจประกอบด้วยวัสดุอื่น เช่น ไม้ ลวด หวาย เชือก เป็น ผลิตภัณฑ์กาบหลาวชะโอน ได้ แต่ยังไม่เป็นที่แพร่หลายนัก
ภาพ:Flora_Nibung_ror.jpg|รอ หรือหลักปักน้ำ ทำจากลำต้นของหลาวชะโอน
== อ้างอิง ==
หลาวชะโอน สวนแสนปาล์ม - มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน
วงศ์หมากและหวาย  สวนพฤกษศาสตร์จังหวัดชายแดนภาคใต้ - กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สกุลหลาวชะโอน
พืชที่ใช้ทำของใช้