pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ม่านประเพณี

เหลียงชานปั๋ว-ยฺหวี่จู้อิงไถ (; "เหลียง ชานปั๋ว กับจู้ อิงไถ") เรียกโดยย่อว่า เหลียงจู้ (梁祝) รู้จักในภาษาไทยว่า ม่านประเพณี และในภาษาอังกฤษว่า คู่รักผีเสื้อ (Butterfly Lovers) เป็นชื่อตำนานจีนว่าด้วยชายหนุ่มนาม เหลียง ชานปั๋ว (梁山伯) และหญิงสาวนาม จู้ อิงไถ (祝英臺) เนื้อหาเป็นโศกนาฏกรรมความรักที่เกิดขึ้นในสมัยราชวงศ์จิ้น (晉朝) เพราะครอบครัวหมางใจกัน ทำให้ทั้งคู่ไม่อาจครองคู่กันได้ ตัดสินใจจบชีวิตด้วยการฆ่าตัวตาย วิญญาณกลายเป็นผีเสื้อสองตัวบินคลอเคลียกันไป จัดเป็นหนึ่งในตำนานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสี่เรื่องของจีน อีกสามเรื่อง คือ ไป๋เฉอจฺวั้น (白蛇傳; "เรื่องงูขาว") คือ เรื่องนางพญางูขาว, เมิ่งเจียง-นฺหวี่ (孟姜女; "สาวเมิ่ง เจียง"), และ หนิวหลางจือ-นฺหวี่ (牛郎織女; "หนุ่มเลี้ยงวัวสาวทอผ้า")
ตำนานนี้นิยมนำมาแสดงงิ้ว ละครเวที และอุปรากร ทั้งสร้างเป็นภาพยนตร์มาแล้วหลายครั้ง นอกจากนี้ ยังเขียนเป็นคอนแชร์โตชื่อ เหลียงจู้เสี่ยวถีฉินเสียโจ้วฉฺวี่ (梁祝小提琴协奏曲; "ไวโอลินคอนแชร์โตเหลียงจู้") เมื่อ ค.ศ. 1958
ใน ค.ศ. 2004 รัฐบาลจีนยังเสนอยูเนสโกให้จดทะเบียนตำนานนี้เป็นมรดกโลก
==อ้างอิง==
==อ่านเพิ่ม==
Chen, Rachel (2010). "Four Chinese Legends". A recent narration along with three other legends. 
"'Butterfly Lovers' to bid for Intangible World Heritage" (15 June 2004) Xinhuanet.
"China to seek world heritage listing of 'butterfly lovers' story" (14 June 2004) Newsgd.com (member of Nanfang Daily Group).
==แหล่งข้อมูลอื่น==
A cross art exhibition based on the Butterfly Lovers' by Royal College of Music and Royal College of Art students
Short biography of Zhang Du, author of Records of the Xuan Hall (ในภาษาจีน)
Information of the present locations of Yin and Mao (ในภาษาจีน)
The Butterfly Lovers – A Chinese play in English performed by Oxford University students
Liang Zhu Violin Concerto
ตำนานจีน
ตัวละครกลุ่มสอง
ปลอกไมอีลิน

ไมอีลิน (myelin sheath) เป็นเยื่อหุ้มแอกซอน (axon) ของเซลล์ประสาท เป็นฉนวนไฟฟ้าช่วยทำให้กระแสประสาทผ่านไปได้เร็วขึ้น โดยเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเฉลี่ย 120 เมตรต่อวินาที ในระบบประสาทส่วนกลาง (CNS) ถูกสร้างจากเซลล์เกลีย และเซลล์ชวานน์ในระบบประสาทรอบนอก (PNS) ได้รับการค้นพบโดยรูดอล์ฟ เวอร์โชฟ เมื่อเยื่อไมอีลินมีการชำรุดเสียหาย ก็จะทำให้การส่งต่อสัญญาณประสาทเกิดการติดขัดได้
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The Myelin Project 
Athabasca University Biological Psychology Website
The MS Information Sourcebook, Myelin
The Myelin Repair Foundation
H & E Histology 
Luxol Fast Blue: Modified Kluver's Method to stain for Myelin Sheath 
Radiology and Pathology of Myelin  the MedPix Medical Image Database
เซลล์ประสาท
อวัยวะ
ระบบประสาท
วูวีกเอนด์

"วูวีกเอนด์"  เป็นซิงเกิลภาษาญี่ปุ่นลำดับที่ 31 ของโบอาในรูปแบบแม็กซีซิงเกิล วางจำหน่ายในวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
เพลง "WOO WEEKEND" เป็นการฉลองครบรอบ 25 ปีการแสดงดิสนีย์ ออน ไอซ์ 
== รายชื่อเพลง ==
WOO WEEKEND
NO DANCE, NO LIFE
WOO WEEKEND INST
NO DANCE, NO LIFE INST
== มิวสิกวิดีโอ ==
WOO WEEKEND music video
making (เฉพาะซีดี+ดีวีดีในการผลิตครั้งแรกเท่านั้น)
== การแสดงสด ==
21 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 - WEDNESDAY J-POP - WOO WEEKEND
23 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 - HAPPY MUSIC - WOO WEEKEND
9 สิงหาคม พ.ศ. 2553 - HEY!HEY!HEY! - WOO WEEKEND
== ชาร์ต ==
ออริกอนชาร์ต (ในญี่ปุ่น)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เพลงในปี พ.ศ. 2553
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2553
เพลงของโบอา
พิธีบูชายัญในฤดูใบไม้ผลิ

เลอ ซาเกร ดู แปร็งตอง (Le sacre du printemps; Весна священная, Vesna svyashchennaya; The Rite of Spring) หรือเรียกย่อว่า เลอ ซาเกร (Le sacre), เดอะ ไรท์ (The Rite) เป็นบัลเลต์เรื่องที่สามของอิกอร์ สตราวินสกี ออกแสดงครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1913  ประพันธ์ดนตรีโดยสตราวินสกี ออกแบบท่าเต้นโดยวาสลาฟ นิจินสกี (1890 - 1950) ออกแบบฉากและเครื่องแต่งกายโดยนิโคลาส โรริช (1874 - 1947) จิตรกรชาวรัสเซีย ภายใต้การดูแลของเซอร์เก เดียกิเลฟ (1872 - 1929) บัลเลต์ชุดนี้มีความยาวประมาณ 33 นาที  มีทำนองดนตรีและท่าเต้นที่มีความซับซ้อน แปลกใหม่ จนได้รับการบันทึกว่าเป็นจุดเปลี่ยนของงานประพันธ์ดนตรีและการเต้นรำในคริสต์ศตวรรษที่ 20 
สตราวินสกีเริ่มคิดเขียนบัลเลต์ชุดนี้ตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 1910 ระหว่างการทำงานเรื่อง L'Oiseau de feu (The Firebird)  โดยเริ่มจากแนวคิดของนิโคลาส โรริช เป็นภาพของเด็กสาวเต้นระบำรอบกองไฟ อยู่ท่ามกลางวงล้อมของผู้เฒ่า ก่อนจะถูกบูชายัญเพื่อเป็นการบูชาเทพเจ้าแห่งฤดูใบไม้ผลิ
บัลเลต์ชุดนี้ออกแสดงครั้งแรกโดยคณะ Ballets Russes ของเซอร์เก เดียกิเลฟ เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1913 ที่โรงละคร Théatre des Champs Elysées ปารีส ระหว่างการแสดงรอบแรก ผู้ชมบางส่วนรับไม่ได้กับรูปแบบดนตรีและท่าเต้นที่สื่อถึงความก้าวร้าว จนลุกออกจากโรงระหว่างการแสดง และวิพากษ์วิจารณ์การแสดงชุดนี้  รวมถึงชาร์ล กามีย์ แซง-ซองส์ คีตกวีชาวฝรั่งเศส
บัลเลต์ เลอ ซาเคร แบ่งการแสดงออกเป็น 2 องก์ ได้แก่
องก์ที่ 1: A Kiss of the Earth (Première Partie: L'adoration de la Terre)
*Introduction
*The Augurs of Spring: Dances of the Young Girls (Les Augures Printaniers: Danses des Adolescentes)
*Ritual of Abduction (Jeu du Rapt)
*Spring Rounds (Rondes Printanières)
*Ritual of the Two Rival Tribes (Jeux des Cités Rivales)
*Procession of the Oldest and Wisest One [the Sage] (Cortège du Sage)
*The Kiss of the Earth (The Oldest and Wisest One) [(The Sage)] (Adoration de la Terre (Le Sage))
*The Dancing Out of the Earth, OR The Dance Overcoming the Earth (Danse de la Terre)
องก์ที่ 2: The Exalted Sacrifice (Seconde Partie: Le Sacrifice)
*Introduction
*Mystic Circle of the Young Girls (Cercles Mystérieux des Adolescentes)
*The Naming and Honoring of the Chosen One (Glorification de l'Élue)
*Evocation of the Ancestors OR Ancestral Spirits (Evocation des Ancêtres)
*Ritual Action of the Ancestors (Action Rituelle des Ancêtres)
*Sacrificial Dance (The Chosen One) (Danse Sacrale (L'Élue))
== อ้างอิง ==
== มีเดีย ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ClassicalNotes.net
Multimedia Web Site — Keeping Score: Revolutions in Music: Stravinsky's The Rite of Spring
บัลเลต์โดยอิกอร์ สตราวินสกี
ผลงานของ อิกอร์ สตราวินสกี
ผู้นำของอัศวินเทมพลาร์

ผู้ที่ดำรงตำแหน่งผู้นำแห่งอัศวินเทมพลาร์ (Grand Master of Knights Templar) จะเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของ ทหารผู้ยากแห่งพระเยซูคริสต์และวิหารแห่งโซโลมอน (หรือที่รู้จักกันในชื่อ อัศวินเทมพลาร์) โดยเริ่มจากผู้ก่อตั้งอูกูร์แห่งปายองส์ในปี ค.ศ. 1118 ผู้นำหลายคนเลือกที่จะดำรงตำแหน่งตลอดชีวิต ผู้นำบางคนออกจากตำแหน่งเพื่อใช้ชีวิตในศาสนาหรือการทูต ผู้นำมักเป็นผู้นำอัศวินเข้าสู่การรบและอันตรายจากการรบทำให้บางคนครองตำแหน่งสั้นมาก
เทมพลาร์แต่ละประเทศจะมีผู้นำ (Master) ของตนและผู้นำแต่ละคนจะรายงานต่อผู้นำสูงสุด (Grand Master) ผู้นำสูงสุดจะดูแลกิจการทั้งหมดของภาคี ปรพกอบด้วยการปฏิบัติการทางทหารในดินแดนศักดิ์สิทธิ์และยุโรปตะวันออก และธุรกิจการเงินและธุรกิจการค้าในโครงสร้างพื้นฐานของภาคีในยุโรปตะวันตก
== รายชื่อ ==
==เชิงอรรถ==
== อ้างอิง ==
Sinclairs and Templars Clan Sinclair
Malcolm Barber, The New Knighthood: A History of the Order of the Temple
Karen Ralls, The Knights Templar Encyclopedia
==แหล่งข้อมูลอื่น==
The Crusades Wiki
อัศวินเทมพลาร์
ฆวน มาตา

ฆวน มานูเอล มาตา การ์ซิอา (Juan Manuel Mata García) เกิดเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1988 เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน เล่นในตำแหน่งเพลย์เมกเกอร์หรือที่เรียกว่ากองกลางตัวรุกและตำแหน่งหน้าต่ำ แต่บ่อยครั้งจะถูกโยกไปเล่นในตำแหน่ง กองกลางตัวรุก ฝั่งซ้ายและฝั่งขวา ปัจจุบันเล่นให้กับวิสเซล โคเบะ ของประเทศญี่ปุ่น
วันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 2014 มาตาได้ย้ายจากสโมสรเชลซีมาร่วมสโมสรแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดด้วยค่าตัว 37.1 ล้านปอนด์ พร้อมกับผ่านการตรวจร่างกายและได้สวมเสื้อหมายเลข 8 แทนแอนเดอร์สันที่ย้ายทีมไปด้วยการยืมตัวกับสโมสรฟิออเรนตินาในกัลโชเซเรียอา ซึ่งหมายเลข 8 เคยเป็นหมายเลขเก่าของเวย์น รูนีย์ ในปีแรกที่เล่นให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
== ประวัติ ==
มาตาเป็นลูกของฆวน อดีตนักฟุตบอลอาชีพที่เล่นให้กับบูร์โกสและซาลามังกา ฆวน จูเนียร์เริ่มเส้นทางอาชีพกับสถาบันเยาวชนของเรอัลมาดริดในตำแหน่งกองหน้า แต่เขาย้ายไปอยู่กับบาเลนเซียในช่วงหน้าร้อนปี ค.ศ. 2007 ในฤดูกาลแรกกับทีมค้างคาว เขาได้ลงเล่นที่สแตมฟอร์ดบริดจ์ในฐานะตัวสำรองในเกมแชมเปียนส์ลีก ช่วงท้ายฤดูกาลเขาทำประตูในศึกโกปาเดลเรย์นัดชิง และได้รับเลือกให้เป็นผู้เล่นดาวรุ่งแห่งปีของสโมสร
หลังเล่นในถิ่นเม็สตัลยา 4 ปี เขายิงไป 43 ประตูจาก 179 เกม มาตาได้พูดคุยกับอังเดร วิลลัช-โบอัช และเชื่อว่าสแตมฟอร์ดบริดจ์คือสถานที่ที่เหมาะกับเขา แม้ว่าจะได้รับความสนใจจากสโมสรอื่นก็ตาม
ฆวนอยู่ในทีมชาติสเปนชุดชนะเลิศฟุตบอลโลก 2010 ที่แอฟริกาใต้ด้วย หลังจากติดทีมชาติครั้งแรกในปี ค.ศ. 2009 เขาได้ลงสนามเกมเดียวในการแข่งขันนั้น โดยลงเป็นตัวสำรองแทนเฟร์นันโด ตอร์เรส ขณะที่ย้ายมาเชลซี เขาติดทีมชาติไป 12 ครั้ง แต่เขาเคยเล่นให้ทีมชาติสเปนชุดอายุไม่เกิน 21 ปีด้วย และเป็นกัปตันทีมชุดแชมป์ยุโรป 2011 รวมถึงได้รับเลือกให้ติดทีมยอดเยี่ยมประจำการแข่งขัน
ชีวิตส่วนตัว มาตาชอบเล่นปิงปอง
==เกียรติประวัติ==
บาเลนเซีย
Copa del Rey: 2007–08
เชลซี
FA Cup: 2011–12
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก: 2011–12
UEFA Europa League: 2012–13
FIFA Club World Cup runner-up: 2012
	แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด	
FA Cup: 2015–16
EFL Cup: 2016–17
FA Community Shield: 2016
UEFA Europa League: 2016–17; runner-up: 2020–21
กาลาทาซาไร
ซือเปร์ลีก: 2022–23
สเปน U19
UEFA European Under-19 Championship: 2006
สเปน U21
UEFA European Under-21 Championship: 2011
สเปน
FIFA World Cup: 2010
UEFA European Championship: 2012
FIFA Confederations Cup runner-up: 2013; third place: 2009
== อ้างอิง ==
นักฟุตบอลชาวสเปน
ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2010
ผู้เล่นในชุดชนะเลิศฟุตบอลโลก
ผู้เล่นในลาลิกา
บุคคลจากแคว้นกัสติยาและเลออน
ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2012
นักฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
กองหน้าฟุตบอล
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลบาเลนเซีย
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2014
ปีกฟุตบอล
ผู้เล่นในชุดชนะเลิศยูฟ่ายูโรปาลีก
ผู้เล่นในชุดชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
ผู้เล่นในชุดชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป
ผู้เล่นวิสเซล โคเบะ
ผู้เล่นในเจลีก ดิวิชัน 1
การ์เลส ปูยอล

การ์เลส ปูยอล อี ซาฟอร์กาดา (Carles Puyol i Saforcada) เกิดเมื่อวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 1978 เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน กัปตันสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา และเป็นหนึ่งในนักฟุตบอลทีมชาติสเปน
ส่วนใหญ่เขารับหน้าที่เป็นกองหลังตัวกลาง ยังเล่นในตำแหน่งข้างได้ด้วย โดยเฉพาะแบ็กขวา เขารับตำแหน่งกัปตันทีมบาร์เซโลนา หลังจากที่ลุยส์ เอนรีเก เลิกเล่นไปในเดือนสิงหาคม 2004 ปัจจุบันได้ประกาศแขวนสตั๊ดไปแล้ว เนื่องจากอาการบาดเจ็บเรื้อรัง ในวันที่ปูยอลประกาศแขวนสตั๊ด มีภาพระลึกถึงเขามากมายตั้งแต่ยังอยู่กับชุดเยาวชนจนได้สวมปลอกแขนกัปตันทีมบาร์เซโลนา
== อ้างอิง ==
นักฟุตบอลชาวสเปน
นักฟุตบอลทีมชาติสเปน
ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2002
ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2006
ผู้เล่นในฟุตบอลโลก 2010
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา
ผู้เล่นในชุดชนะเลิศฟุตบอลโลก
ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2004
ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2008
ผู้เล่นในลาลิกา
บุคคลจากแคว้นกาตาลุญญา
นักฟุตบอลชาวกาตาลา
นักฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000
กองหลังฟุตบอล
ผู้เล่นในชุดชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
ดินแดนมหัศจรรย์ในสวนหลังบ้าน

ดินแดนมหัศจรรย์ในสวนหลังบ้าน  ประพันธ์โดย ระรินทิพย์ เป็นวรรณกรรมเยาวชน ตีพิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2553
== เนื้อเรื่องย่อ ==
หนูมาลีกับเจ้าเหมียว หลงเขาสู่แดนมหัศจรรย์โดยผ่านประตูหินลึกลับ เธอได้พบเจอกับสิ่งแปลกประหลาดหลายอย่างและ "ราชินีกุหลาบ" ที่ยื่นข้อเสนอให้เธอรับทำภารกิจอย่างหนึ่ง แลกกับหนทางที่เธอจะได้กลับสู่บ้านที่แม่และยายกำลังรอคอยเธออยู่
== คำโปรย ==
หนูมาลีกับเจ้าเหมียวตั้งใจแค่จะไปเดินเล่นในสวนหลังบ้านเท่านั้น แต่เหตุการณ์กลับพาเธอเข้าสู่ดินแดนมหัศจรรย์อย่างช่วยไม่ได้ เรื่องราวการผจญภัยของจริงจึงเริ่มต้นขึ้น เธอต้องทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากราชินีกุหลาบให้สำเร็จเพื่อแลกกับหนทางกลับสู่บ้านอีกครั้ง
มาร่วมเดินทางไปกับทั้งสองผ่านดินแดนแปลกประหลาดทั้งหลาย ค้นหาความหมายของความรู้สึก และเติบโตขึ้นไปพร้อมๆ กับหนูมาลีกันเถอะ
== สาระสำคัญของเรื่อง ==
ดินแดนมหัศจรรย์ในสวนหลังบ้าน ส่งเสริมให้เยาวชนรู้จักอารมณ์ ความรู้สึกนึกถึง ที่เปลี่ยนแปลงไปเมื่อเติบโตขึ้น
ตัวละครนำไปรู้จักกับอารมณ์หลากหลาย รัก โกรธ สนุกสนาน เสียใจ สูญเสีย และอื่นๆ
เป็นวรรณกรรมเยาวชนที่มีพื้นฐานจากวรรณกรรมไทยเรื่องอื่น มีตัวละครอย่าง ราชินีมันทนา ยักษ์ ครุฑ นาค นางเงือก
== ตัวละครหลัก ==
หนูมาลี เด็กหญิงนิสัยช่างสงสัย ชอบตั้งคำถาม มองโลกในมุมสว่าง รักแม่และยายที่เลี้ยงดู
เจ้าเหมียว แมวหลงที่กลายมาเป็นเพื่อนสนิทต่างเผ่าพันธ์ของหนูมาลี นิสัยกล้าหาญกว่าขนาดตัว รอบคอบ และรักเพื่อนฝูง
สีเทา กระต่ายป่าที่ขอเข้ามาร่วมการเดินทางด้วย มีพื้นเพอยู่ที่ดินแดนกระต่ายป่า
ราชินีกุหลาบ หรือ ราชินีมันทนา เป็นผู้มีอำนาจและปกครองอาณาจักรกุหลาบ ติดนิสัยขี้แกล้งบ้างเป็นบางครั้ง แต่ก็เอ็นดูหนูมาลีมาก
ราหู ความชั่วร้าย มืดมนในเรื่อง ล้วนมีที่มาจากราหูแทบทั้งสิ้น
นวนิยาย
วรรณกรรมเยาวชน
เรือดั้ง

{|
|}
เรือดั้ง เป็นเรือไม้ทาสีน้ำมันไม่มีลวดลายอย่างใด มี 22 ลำ มีชื่อเรียกตามลำดับตั้งแต่เรือดั้ง 1 ถึง เรือดั้ง 22 ใช้เป็นเรือกระบวนสายนอก มีนายทหารนั่งลำละ 1 นาย พลปืน 4 นาย และมีนายเรือ นายท้าย และฝีพาย ลำละ 29-35 คน ขึ้นอยู่กับขนาดของเรือ และมีคนกระทุ้งเส้าลำละ 2 นาย
การแต่งกายของผู้ประจำเรือ ฝีพายเรือสวมเสื้อผ้าสีดำริ้วทางแดง กางเกงผ้าสีแดงติดแถบสีดำ คาดผ้ารัดประคดสีแดงดอกขาว สวมหมวก ทรงประพาสสีดำติดแถบสีแดง รองเท้าหนังสีดำ
== อ้างอิง ==
เรือพระราชพิธี
พระตัณหังกรพุทธเจ้า

พระตัณหังกรพุทธเจ้า เป็นพระพุทธเจ้าองค์แรกในสารมณฑกัป ของเมื่อ 4 อสงไขยกับแสนกัปที่แล้ว พระพุทธเจ้าองค์ต่อไปคือ พระเมธังกรพุทธเจ้า ซึ่งเป็นพระพุทธเจ้าองค์ที่ ๒ ของกัปนั้น
==ข้อมูลส่วนพระพุทธองค์ ==
ฉายา ผู้กล้าหาญ
บำเพ็ญบารมี ๑๖ อสงไขยแสนมหากัป
วรรณะ กษัตริย์
พระพุทธบิดา พระพุทธมารดาพระเจ้าอานันทะ และนางสุนันทา
พระนคร ปุปผวดี
ใช้ชีวิตฆราวาส ๙,๗๑๕ ปี
ยานพาหนะที่ใช้ออกบวช ทรงประทับบนหลังช้าง
ระยะเวลาการบำเพ็ญเพียร ๗ วัน
ต้นไม้ตรัสรู้ พญาสัตบรรณ
อายุขัย  ๑๐๐,๐๐๐ ปี   มากกว่าองค์ปัจจุบัน ๙๙,๙๒๐ ปี
พระวรกาย ๑๘ ศอก
==อ้างอิง ==
2. เมฆินทร์ ราชรินทร์ มนต์พิธีชาวพุทธ หน้า ๕๔
==ดูเพิ่ม==
พระพุทธเจ้า
พระพุทธเจ้าในอดีต
พระพุทธเจ้าในอดีต
ขั้นตอนวิธีแบบละโมบ

ขั้นตอนวิธีแบบละโมบ (Greedy Algorithm) หมายถึงขั้นตอนวิธีใด ๆ ซึ่งเป็นไปตามฮิวริสติกการแก้ปัญหาของการสร้างทางเลือกที่เหมาะสมที่สุดในแต่ละขั้น เพื่อหาคำตอบที่เหมาะสมที่สุดในแต่ละสถานการณ์
ยกตัวอย่างเช่น การนำขั้นตอนวิธีแบบละโมบไปใช้กับปัญหาการเดินทางของพนักงานขายตามขั้นตอนวิธีดังนี้: "ในแต่ละขั้น แวะเมืองที่ยังไม่เคยไปมาก่อนซึ่งใกล้กับเมืองที่อยู่ในปัจจุบัน"
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Greedy algorithm visualization A visualization of a greedy solution to the N-Queens puzzle by Yuval Baror.
ขั้นตอนวิธี
ลัวโซเดอเฟอ

ลัวโซเดอเฟอ (L'Oiseau de feu, "วิหคไฟ"; Жар-птица, Žar-ptica; The Firebird) เป็นผลงานบัลเลต์ประกอบดนตรีชิ้นแรกของอิกอร์ สตราวินสกี ออกแสดงครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1910 โดยคณะ Ballets Russes ของเซอร์เก เดียกิเลฟ นำแสดงโดยทามารา คาร์ซาวินา (1885 – 1978) ออกแบบท่าเต้นโดยมิคาอิล ฟอกิน นักออกแบบท่าเต้นชาวรัสเซีย   บัลเลต์เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากนิทานพื้นบ้านสลาฟเกี่ยวกับนกวิเศษ ที่นำโชคลาภและความโชคร้ายมาสู่ผู้ที่จับมันได้
บัลเลต์เรื่องนี้จัดแสดงรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1910 ที่ปารีส  เดิมเดียกิเลฟ ได้ว่าจ้างให้อนาโตลี ลยาดอฟ (1855-1914) และนิโคไล ทเชเรปนิน (1873 - 1945)  เป็นผู้แต่งดนตรีสำหรับบัลเลต์เรื่องนี้ตั้งแต่เริ่มโครงการเมื่อ ค.ศ. 1908  แต่ทั้งคู่ได้ขอถอนตัว จึงได้เปลี่ยนให้สตาวินสกีเป็นผู้รับผิดชอบแทน ผลปรากฏว่าบัลเลต์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง สร้างชื่อเสียงให้กับสตาวินสกีและคณะบัลเลต์ จนได้มีผลงานร่วมกันอีกหลายเรื่อง ทั้ง Petrushka (1911), Le sacre du printemps (1913), Le chant du rossignol และ Pulcinella (1920), Renard (1922), Les Noces (1923) และ Apollon musagète (1928) 
ดนตรีฉบับดั้งเดิมมีความยาวทั้งสิ้น 45 นาที บรรเลงด้วยวงออร์เคสตราขนาดใหญ่ ประกอบด้วยเครื่องลมไม้ชุดใหญ่ ฮาร์พสามชุด และแกรนด์เปียโน ต่อมาสตราวินสกีได้เรียบเรียงใหม่ให้สั้นลง และบรรเลงด้วยวงดนตรีขนาดเล็กสำหรับการแสดงคอนเสิร์ต เป็นสวีต 2 เวอร์ชัน คือ ฉบับปี 1911 และ ปี 1919  ต่อมาในปี 1945 ได้เรียบเรียงฉบับสำหรับแสดงบัลเลต์เต็มรูปแบบ  ทั้งสี่เวอร์ชันมีชื่อเรียกดังนี้
1910 Ballet Score (หรือ "Ballet in 2 scenes for orchestra")
1911 Suite (หรือ "Concert suite for orchestra No. 1")
1919 Suite (หรือ "Concert suite for orchestra No. 2")
1945 Suite (หรือ "Ballet suite for orchestra")
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
บัลเลต์โดยอิกอร์ สตราวินสกี
ผลงานของ อิกอร์ สตราวินสกี
พูลชิเนลลา

thumb
พูลชิเนลลา (Pulcinella; Polichinelle; Punchinello หรือ Punch) เป็นตัวละครตลกจากเรื่องชวนหัว Commedia dell'arte ในคริสต์ศตวรรษที่ 17  มีลักษณะเด่นคือจมูกแหลมยาวเหมือนจะงอยปากนก
ชื่อ พูลชิเนลลา มาจากลักษณะเด่นที่จมูกเหมือนจะงอยปาก ภาษาละตินเรียกว่า pullus gallinaceus ซึ่งแผลงเป็น "Pulliciniello" และ "Pulcinella" นอกจากนี้ยังมาจากศัพท์ภาษาอิตาลี pulcino แปลว่า ไก่  บางก็ว่าแผลงมาจากชื่อ Puccio d'Aniello เป็นชาวเมืองอะเซอรา (Acerra) ในแคว้นคัมปาเนีย ที่ปรากฏอยู่ในภาพเขียนของอันนิบาเล คารัคชี
ตัวตลกพูลชิเนลลามักสวมเครื่องแต่งกายสีขาว และสวมหน้ากากสีดำ ตัวละครลักษณะคล้ายกันนี้มีชื่อเรียกต่างๆ กันในภาษาอื่นๆ  เช่น Kasper ในเยอรมนี, Jan Klaassen ในเนเธอร์แลนด์, Mester Jakel ในเดนมาร์ก, Vasilache ในโรมาเนีย, Vitéz László ในฮังการี   ตัวละครนี้ปรากฏในบทละครชวนหัวเป็นจำนวนมาก และถูกแปลงเป็นหุ่นกระบอก ในอังกฤษมีชื่อว่า มิสเตอร์พันช์ ในเรื่อง Punch and Judy   และเป็นตัวเอกในบัลเลต์สองเรื่องของอิกอร์ สตราวินสกี คือเรื่อง พูลชิเนลลา และ เปทรูชกา 
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ตัวละคร
อาเรีย

อาเรีย  (Aria) เป็นบทร้องเดี่ยว สำหรับให้ตัวละครเพียงตัวเดียวร้องในการแสดงอุปรากร โดยมีดนตรีจากวงออร์เคสตราเป็นส่วนประกอบ  เป็นบทร้องที่เต็มไปด้วยลีลาของดนตรีที่งดงาม เน้นการร้องและดนตรีเป็นหลัก ต่างจากรีซิเททีฟ (Recitative) ที่ใช้แทนการสนทนา
อาเรีย มีรากศัพท์มาจากภาษาอิตาลี แปลว่า "air" คำพหูพจน์ใช้คำว่า arie หรือ arias ปรากฏครั้งแรกในการแสดงอุปรากรในคริสต์ศตวรรษที่ 14
== เนื้อเรื่อง ==
== ตัวละคร ==
== รายชื่อตอน ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The Aria Database
อุปรากร
อาเรีย
ร็อคแมน 2 เดอะพาวเวอร์ไฟเตอร์ส

ร็อคแมน 2 เดอะพาวเวอร์ไฟเตอร์ส (ロックマン2・ザ・パワーファイターズ) หรือ เมก้าแมน 2 เดอะพาวเวอร์ไฟเตอร์ส (Mega Man 2: The Power Fighters) เป็นเกมต่อสู้ในร็อคแมนซีรีส์ลำดับที่สองในระบบเกมตู้ จัดให้บริการครั้งแรกที่ประเทศญี่ปุ่น ช่วงค.ศ. 1996 โดยเป็นภาคต่อจากร็อคแมน เดอะพาวเวอร์แบทเทิลที่จัดให้บริการในช่วงก่อนหน้านี้หนึ่งปี ทั้งสองภาคได้จัดทำเป็นระบบเกมคอนโซลสำหรับเล่นตามบ้านในอเมริกาเหนือเมื่อค.ศ. 2004 ในชุดพิเศษซึ่งมีชื่อว่าเมก้าแมน แอนนิเวอร์ซารีคอลเล็คชัน สำหรับระบบเพลย์สเตชัน 2, เอกซ์บอกซ์ และเกมคิวบ์ รวมทั้งที่ประเทศญี่ปุ่นของปีเดียวกันในรูปแบบเกมรวมสองภาคนี้โดยใช้ชื่อว่าร็อคแมน พาวเวอร์แบทเทิลไฟท์เตอร์ (ロックマン パワーバトルファイターズ) สำหรับระบบเพลย์สเตชัน 2 ตลอดจนแปลงเกมทั้งสองลงสู่ระบบนีโอจีโอพอคเก็ตคัลเลอร์ ที่ใช้ชื่อว่าร็อคแมน แบทเทิล&ไฟท์เตอร์ (ロックマン バトル&ファイターズ) ต่างหากด้วย
== เนื้อเรื่องย่อ ==
เช่นเดียวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน เดอะพาวเวอร์แบทเทิล ที่ตัวเอกต่างต้องปราบฝ่ายศัตรู อย่างไรก็ตามยังมีสิ่งที่พวกเขาต้องฟันฝ่าเพิ่มขึ้นจากทั้งอดีตและอนาคตที่จะมาถึง ทั้งยังมีความลับเกี่ยวกับตัวละคร รวมทั้งอาวุธปืนที่มีลักษณะคล้ายกันกับสิ่งที่ปรากฏในร็อคแมน 8 โดยส่วนใหญ่ รวมทั้ง ปริศนาในการสร้างซีโร่จากร็อคแมน X ที่มาจากฝีมือของ ดร.ไวลี่
== รูปแบบการเล่น ==
รูปแบบการเล่นมีลักษณะที่คล้ายคลึงกับร็อคแมน เดอะพาวเวอร์แบทเทิล ทั้งรูปแบบการควบคุม, ฉากต่อสู้ และการก๊อปปี้อาวุธของศัตรู อย่างไรก็ตาม ยังมีอีกหลายสิ่งที่เพิ่มเติมขึ้นมา โดยตัวละครที่สามารถเลือกเล่นได้มีทั้งร็อคแมน, บลูส์, ฟอร์เต้ และดูโอ ซึ่งดูโอนี้เองที่เป็นตัวละครที่เพิ่มขึ้นใหม่ ทั้งนี้ ตัวละครทั้งสี่มีคุณลักษณะและความสามารถที่ต่างกันออกไป และสำหรับกรณีที่เล่นสองคนพร้อมกัน จะมีเพียงผู้เล่นรายเดียวเท่านั้นที่สามารถใช้อาวุธของโรบอทมาสเตอร์ได้
== ตัวละคร ==
ร็อคแมน (ロックマン)
บลูส์ (ブルース)
ฟอร์เต้ (フォルテ)
ดูโอ (デューオ)
ดร.ไวลี่ (Dr.ワイリー)
ดร.ไรท์ (Dr.ライト)
รัช' (ラッシュ)
โรล (ロール)
== ตัวละครบอส ==
=== บอสที่มีพลังพิเศษ ===
บอสของเดอะพาวเวอร์ไฟเตอร์สนั้นในแต่ละตัวจะมีความแตกต่างกันในการเลือกเหตุการณ์ต่างๆทั้ง การค้นหา ดร.ไวลี่, ปกป้องโรลจัง และการกู้ชิ้นส่วนที่ถูกขโมย โดยแต่ละเรื่องราวจะทำการต่อสู้กับโรบอทมาสเตอร์ที่แตกต่างกันออกไป และเมื่อผ่านได้ครึ่งทางตัวละครจะได้รับการเพิ่มพลังในรูปแบบที่ต่างกัน
==== ตามล่าไวลี่ ====
บับเบิ้ลแมน (バブルマン)
ฮีทแมน (ヒートマン)
ชาโดว์แมน (シャドーマン)
ไจโรแมน (ジャイロマン)
เซนทอร์แมน (ケンタウロスマン)
แพลนท์แมน (プラントマン)
==== ปกป้องโรล ====
คัทแมน (カットマン)
อิเล็คแมน (エレキマン)
ไดฟ์แมน (ダイブマン)
สโตนแมน (ストーンマン)
สแลชแมน (スラッシュマン)
เชดแมน (シェードマン)
==== กู้ชิ้นส่วนที่ถูกขโมย ====
กัตซ์แมน (ガッツマン)
แอร์แมน (エアーマン)
ควิกแมน (クイックマン)
เจมินี่แมน (ジェミニマン)
ฟาโรห์แมน (ファラオマン)
นาปาล์มแมน (ナパームマン)
=== บอสในปราสาท ดร.ไวลี่ ===
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Rockman: Power Battle Fighters official website  
ร็อคแมน
วิดีโอเกมอาร์เคด
เกมจากค่ายแคปคอม
อิตาเลียนลิเบีย

อิตาเลียนลิเบีย หรือ ลิเบียของอิตาลี (Italian Libya, Libia Italiana) เป็นอาณานิคมรวม (unified colony) ของดินแดนแอฟริกาเหนือของอิตาลี ก่อตั้งขึนในปี ค.ศ. 1934 ในพื้นที่ซึ่งเป็นประเทศลิเบียในปัจจุบัน
ดินแดนส่วนนี้จัดตั้งขึ้นจากการรวมอาณานิคมไซเรไนกาและตริโปลิเตเนีย ซึ่งอิตาลีได้มาจากจักรวรรดิออตโตมันในปี ค.ศ. 1912 หลังจากชนะสงครามอิตาลี-ตุรกีในปีนั้น  ต่อมาดินแดนทั้งสองส่วนและดินแดนเฟซซันได้ถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของลิเบียของอิตาลีในปี ค.ศ. 1934  และได้ขยายพื้นที่มากขึ้นหลังจากสหราชอาณาจักรและอียิปต์ได้ทำความตกลงยินยอมยกดินแดนซูดานให้แก่อิตาลี
อาณานิคมลิเบียของอิตาลีได้สิ้นสภาพลงในปี ค.ศ. 1943 หลังจากที่ถูกฝ่ายสัมพันธมิตรเข้ายึดครอง ดินแดนไซเรไนกาและตริโปลิเตเนียได้ตกเป็นของสหราชอาณาจักร ส่วนเฟซซันกลายเป็นดินแดนของฝรั่งเศส
== อ้างอิง ==
 
ประวัติศาสตร์ลิเบีย
อดีตอาณานิคมของอิตาลี
อดีตอาณานิคมในทวีปแอฟริกา
รัฐสิ้นสภาพในประเทศลิเบีย
รัฐสิ้นสภาพในประเทศอิตาลี
รัฐบริวารของฟาสซิสต์อิตาลี
การยึดครองดินแดนในสงครามโลกครั้งที่สอง
แอนดรูว์ การ์ฟิลด์

แอนดรูว์ รัสเซล การ์ฟิลด์ (Andrew Russell Garfield) เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1983 (พ.ศ. 2526) ที่โรงพยาบาล Cedars-Sinai Medical Center ในกรุงลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นนักแสดงชายชาวอังกฤษ-อเมริกัน มีผลงานทั้งทางด้านวิทยุ ละครเวที ภาพยนตร์และโทรทัศน์ เขาเป็นที่รู้จักจากบทบาทในภาพยนตร์ปี 2007 เรื่อง Lions for Lambs และ Boy A เช่นเดียวกับภาพยนตร์ปี 2009 เรื่อง The Imaginarium of Doctor Parnassus และเขาจะแสดงในบทปีเตอร์ ปาร์กเกอร์/สไปเดอร์แมน ในปี 2012 ใน The Amazing Spider-Man ในปี2016 รับบทเดสมอนด์ ดอสร์ ในเรื่อง Hacksaw ridge ทำให้ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์เป็นครั้งแรก กาฟิลด์มี 2 สัญชาติคือ อเมริกันและอังกฤษ
เคยได้รับรางวัลโทนี 1 ครั้ง  รางวัลแบฟต้าทีวี 1 ครั้ง    รางวัลออสเตรเลียน อคาเดมี อวอร์ด 1ครั้ง และ ได้รับการเสนอชื่อรางวัลออสการ์1ครั้ง รางวัลลูกโลกทองคำ1ครั้ง รางวัลแบฟต้า3ครั้ง รางวัลสมาคมนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์ 2ครั้ง
== อ้างอิง ==
นักแสดงอเมริกัน
นักแสดงอังกฤษ
บุคคลจากลอสแอนเจลิส
เมกะลาเนีย

เมกะลาเนีย (Megalania; ชื่อวิทยาศาสตร์: Varanus priscus ) เป็นสัตว์เลื้อยคลานกินเนื้อขนาดใหญ่ในวงศ์เดียวและสกุลเดียวกับเหี้ยในปัจจุบัน ซึ่งเมกะลาเนียได้สูญพันธุ์ไปแล้ว
แต่ทว่า เมกะลาเนีย นั้นมีขนาดใหญ่ได้มากถึง 5.5 เมตร และหนักได้ถึง 600 กิโลกรัม ซึ่งเท่ากับว่าใหญ่กว่ามังกรโคโมโด สัตว์ในวงศ์เหี้ยขนาดใหญ่ที่สุดที่ยังสืบเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบันนี้ถึง 2 เท่า
เมกะลาเนีย อาศัยอยู่บริเวณที่เป็นทวีปออสเตรเลียในปัจจุบัน และได้สูญพันธุ์ไปเมื่อ 45,000–50,000 ปีก่อน ในปลายสมัยไพลสโตซีน หรือ ยุคสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมยุคน้ำแข็ง
เชื่อว่าเมกะลาเนีย มีพฤติกรรมและมีพิษในน้ำลายเช่นเดียวกับมังกรโคโมโดในปัจจุบัน และเชื่อว่าเมกะลาเนียยังเป็นสัตว์นักล่าที่น่ากลัวมากอีกด้วย เนื่องจากมีที่ใหญ่และฟันที่แหลมคมมากในปากและอาหารโปรดของเมกะลาเนียคือ ไดโปรโตดอนซึ่งมันยังมีคู่แข่งอย่าง สิงโตมาซูเพียล หรือ สิงโตมีกระเป๋าหน้าท้อง อีกด้วย
แม้แต่จิงโจ้ยักษ์หน้าสั้น
ก็เป็นได้แค่อาหาร ให้นักล่าอย่างเมกะลาเนียทำการจับกินง่ายๆ เท่านั้นเอง
==ทีมาของชื่อ==
สำหรับคำว่าเมกะลาเนียนั้นตั้งโดย เซอร์ริชาร์ด โอเวน  นักบรรพชีวินวิทยาชาวอังกฤษ ซึ่งเป็นผู้ที่ทำการศึกษา และได้ตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ด้วย โดยมาจากคำในภาษากรีก (ἠλαίνω, ēlainō, ผู้เดินทาง) ทำให้มีความหมายรวมว่า "ผู้เดินทางที่ยิ่งใหญ่"
==การพบร่องรอยและในวัฒนธรรมสมัยนิยม==
อย่างไรก็ตาม ได้มีรายงานว่าในป่าดิบชื้นของออสเตรเลียและนิวกินีพบสัตว์เลื้อยคลานขนาดใหญ่คล้ายเมกะลาเนียอยู่เป็นระยะ ๆ หลังจากเมกะลาเนียได้เป็นที่รู้จักกันเป็นครั้งแรก  แต่ทว่าก็ยังไม่มีหลักฐานยืนยันได้ถึงการมีอยู่จริง ๆ อีกทั้งก็ไม่ได้รับการยอมรับจากนักวิทยาศาสตร์อีกด้วย
ในปี ค.ศ. 2009 สารคดีของดิสคัฟเวอรี่ แชนนอล ในชุด Lost Tapes (นำมาออกอากาศในประเทศไทยช่วงกลางปีเดียวกัน ) ซึ่งเป็นสารคดีเกี่ยวเรื่องราวของสัตว์ประหลาดที่โจมตีใส่มนุษย์ชนิดต่าง ๆ ก็มีเรื่องของเมกะลาเนียด้วย ในชื่อตอนว่า Devil Dragon
==อ้างอิง==
==ดูเพิ่ม==
มังกรโคโมโด
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คลิปวิดีโอสารคดี Lost Tapes ตอน Devil Dragon
วงศ์เหี้ย
สัตว์ที่พบในประเทศออสเตรเลีย
ซากดึกดำบรรพ์
สัตว์ประหลาด
สัตว์เลื้อยคลานยุคก่อนประวัติศาสตร์ของประเทศออสเตรเลีย
สัตว์เลื้อยคลานไพลสโตซีน
เจสัน ชวาตซ์แมน

เจสัน แฟรนเซสโก ชวาตซ์แมน (Jason Francesco Schwartzman) เกิดเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1980 เป็นนักแสดงชาวอเมริกันและนักดนตรี เขาเป็นที่รู้จักจากบทบาทในภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่อง Rushmore, Spun, I love Huckabees, Shopgirl, Marie Antoinette, The Darjeeling Limited และ Funny People เขายังเป็นสมาชิกของวงโคโคนัตเรเคิดส์ ก่อนหน้านี้เคยเป็นมือกลองวงร็อกที่ชื่อวง แฟนทอมแพลนเนต ชวาตซ์แมนยังเป็นนักแสดงในซีรีส์ทางช่องเอชบีโอเรื่อง Bored to Death แสดงเป็นนักสืบที่ไม่ได้ใบอนุญาต นอกจากนี้เขายังเป็นลูกพี่ลูกน้องของ นิโคลัส เคจ และเป็นหนึ่งในตระกูลคอปโปลา อีกด้วย
== อ้างอิง ==
นักแสดงอเมริกัน
ชาวอเมริกันเชื้อสายยิว
ชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาลี
นักเขียนบทชาวอเมริกัน
บุคคลจากลอสแอนเจลิส