pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
พระบฏ

พระบฏ คือ  ผืนผ้าที่มีรูปพระพุทธเจ้าเป็นต้นและแขวนไว้เพื่อบูชา  คำว่า บฏ มาจากคำในภาษาบาลีว่า ปฏ (อ่านว่า ปะ-ตะ) แปลว่า ผ้าทอ หรือ ผืนผ้า ส่วนมากเป็นผ้าแถบยาว มีวาดภาพพระพุทธเจ้า นิยมแขวนไว้ในสถานที่จัดพิธีกรรมในพุทธศาสนา ใช้แทนที่พระพุทธรูป เพื่อเป็นที่เคารพบูชา
==ประวัติ==
ต้นกำเนิดของพระบฏยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ อาจมีที่มาจากตำนานพระพุทธฉาย กล่าวถึงพระเจ้าอชาตศัตรูทูลขอพระพุทธฉายจากพระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าจึงโปรดให้พระพุทธฉายประทับบนผืนผ้าผืนหนึ่ง ในประเทศอินเดีย มีการประดับอาคารศาสนสถานด้วยพระบฏซึ่งเป็นคตินิยมเนื่องในพุทธศาสนามหายานและได้ส่งอิทธิพลไปยังดินแดนต่าง ๆ ที่พุทธศาสนามหายานไปถึง เช่น จีน ญี่ปุ่นดังพบหลักฐานการเขียนภาพบนผืนผ้าและนำไปประดับตามศาสนสถานตั้งแต่ราชวงศ์สุยและราชวงศ์ถัง (ตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 12) ยังพบหลักฐานอ้างอิงถึงจิตรกรรมบนผืนผ้าปรากฏในพระสุตตันตปิฎกแปลจากภาษาบาลี ส่วนการทำผ้าพระบฏขนาดใหญ่มาก ๆ ในทิเบต เรียกกันว่า ผ้าทังกา ซึ่งเป็นพุทธศิลป์ชั้นสูงของพุทธศาสนิกชนสายวัชรยาน
ชาวสยามนิยมทำพระบฏถวายเป็นพุทธบูชามาตั้งแต่สมัยสุโขทัย ปรากฏในศิลาจารึกสมัยสุโขทัย หลักที่ 106 หรือ จารึกวัดช้างล้อม ระบุปีพุทธศักราช 1927 กล่าวถึง นักบวชรูปหนึ่งชื่อว่า พนมไสดำ ได้สร้างพระบฏขนาดใหญ่สูงถึง 7 เมตร เพื่อเป็นการอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลไปให้แก่พระมหาธรรมราชา จารึกนี้ยังกล่าวถึงพระบฏจีน ที่มีขนาดเล็กกว่าและใช้ในการประดับตกแต่งภายในอาคาร พระบฏที่เก่าแก่ที่สุดที่พบ คือพระบฏที่พบได้จากกรุพระเจดีย์วัดดอกเงิน อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ ขนาดสูง 3.4 เมตร และกว้าง 1.8 เมตร เป็นฝีมือสกุลช่างล้านนา อายุอยู่ในราวพุทธศตวรรษที่ 21
ตำนานเมืองนครศรีธรรมราช มีตำนานเล่าว่า มีผู้พบผ้าแถบบาว วาดภาพเล่าเรื่องพุทธประวัติ ได้ลอยมาทางทะเลและขึ้นฝังที่ชายหาดปากพนัง สมัยที่ยังมีอาณาจักรตามพรลิงก์ ชาวบ้านที่เก็บได้ถวายพระเจ้าศรีธรรมาโศกราช พระองค์รับสั่งให้ซักผ้านั้นจนสะอาดเห็นภาพวาดพุทธประวัติ เรียกว่า "ผ้าพระบฏ"
ในสมัยรัตนโกสินทร์ วัตถุประสงค์การสร้างพระบฏมีความหลากหลาย เช่น เพื่อเป็นพุทธบูชา เพื่ออุทิศส่วนบุญกุศลให้แก่ผู้ที่ล่วงลับ และเพื่อเป็นอานิสงส์แก่ตนเองและครอบครัว ทำให้มีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบของพระบฏไปด้วย ทั้งในด้านเรื่องราว วัสดุ และขนาด จนในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตั้งแต่ พ.ศ. 2446 เป็นต้นมา มีการเปลี่ยนแปลงวิธีการำ คือ จากการเขียนภาพลงบนผืนผ้าทีละผืน มาเป็นการเขียนภาพเป็นแบบไว้ แล้วส่งไปถ่ายบล็อกมาพิมพ์ลงบนกระดาษ ทำให้ผลิตได้เร็วขึ้นและครั้งละมาก ๆ
== อ้างอิง ==
ศาสนาพุทธ
จิตรกรรม
วัฒนธรรมไทย
โทจิ

โทจิ  เป็นวัดพุทธในสายชินงง ตั้งอยู่ในเมืองเกียวโต ชื่อของวัดมีความหมายว่า "วัดตะวันออก" ในอดีตเคยมี ไซจิ หรือ "วัดตะวันตก" อยู่เป็นคู่กัน ทั้งสองวัดนี้ตั้งอยู่ข้างประตูราโช ซึ่งเป็นประตูเมืองของเมืองหลวงเฮอัง มีชื่อที่เป็นที่รู้จักอย่างเป็นทางการว่าวัดเคียวโอโงโกกุ  ชื่อนี้บ่งชี้ว่าในอดีตเป็นวัดที่สร้างขึ้นเพื่อให้คอยปกป้องคุ้มครองประเทศชาติ โทจินี้ตั้งอยู่ในแขวงมินามิ ใกล้กับทางแยกที่ถนนโอมิยะตัดกับถนนคูโจ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของสถานีรถไฟเกียวโต
โทจิสร้างขึ้นเมื่อปี 796 สองปีหลังจากที่ย้ายเมืองหลังมายังเฮอังหรือเกียวโตในปัจจุบัน ในปี 823 พระโคโบ ไดชิ หรือคูไก ได้เข้ามาดำเนินการต่อเติมและพัฒนาวัดตามพระบัญชาของจักรพรรดิซางะ พระประธานของวัดคือ พระไภษัชยคุรุไวฑูรยประภา (Yakushi Nyorai) หรือพระพุทธเจ้าหมอ












เจดีย์ของโทจิมีความสูง 57 เมตร จัดว่าเป็นอาคารไม้ที่สูงที่สุดในญี่ปุ่น ประวัติความเป็นมาย้อนหลังไปได้ตั้งแต่สมัยเอโดะ เมื่อครั้งที่เจดีย์ถูกสร้างขึ้นใหม่ตามคำสั่งของโทกูงาวะ อิเอมิตสึ โชกุนรุ่นที่ 3 แห่งตระกูลโทกูงาวะ ปัจจุบันเจดีย์นี้เป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของเมืองเกียวโต ทางเข้าสู่ภายในเจดีย์จะเปิดให้เข้าชมเพียงไม่กี่วันในแต่ละปี
อาคารต่าง ๆ ของโทจิเป็นสถานที่เก็บรักษาพระพุทธรูปโบราณจำนวนมาก ในลานวัดมีสวนหย่อมและสระน้ำที่เลี้ยงเต่าและปลาคาร์ปไว้ และยังมีโรงเรียนรากูนัน ซึ่งดำเนินการโดยทางวัดเอง นักเรียนจากที่นี่สามารถเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยชั้นนำเป็นจำนวนมาก
จากความสำคัญทางประวัติศาสตร์ และความเป็นศูนย์กลางแห่งจิตวิญญาณ องค์การยูเนสโกจึงขึ้นทะเบียนโทจิให้เป็นมรดกโลก พร้อมกับสถานที่อื่นๆในเมืองเกียวโต
ในวันที่ 21 ของทุกเดือน ในลานวัดจะมีการจัดเป็นตลาดนัด มีชื่อเรียกกันว่า โคโบซัน (Kōbō-san) เพื่อระลึกถึงพระโคโบ ไดชิ ซึ่งมรณภาพในวันที่ 21 มีนาคม ตลาดนัดนี้จำหน่ายสินค้าจำพวกของเก่า ผลงานศิลปะ เสื้อผ้า เครื่องปั้นดินเผา อาหาร และของใช้มือสองต่าง ๆ ตลาดนัดครั้งที่ใหญ่ที่สุดจะจัดขึ้นในวันที่ 21 ธันวาคม ซึ่งเป็นครั้งสุดท้ายของปี
ในลานโทจิจะมีจัดตลาดขายของเก่าที่มีขนาดเล็กกว่าโคโบซัน โดยจัดขึ้นในวันอาทิตย์แรกของแต่ละเดือน
== ดูเพิ่ม ==
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ
วัดในเกียวโต
นครเกียวโต
แหล่งมรดกโลกในประเทศญี่ปุ่น
เรเกตอน

เรเกตอน (reguetón, reggaetón) หรือ เร็กเกตัน (reggaeton) เป็นชื่อดนตรีและเพลงชนิดหนึ่งที่มีต้นกำเนิดจาก เรเกเอนเอสปัญโญล (reggae en español; "เร็กเกภาษาสเปน") ในปานามาช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 และต่อมาได้รับความนิยมในปวยร์โตรีโก มีรากฐานมาจากดนตรีเร็กเกของจาเมกาซึ่งเป็นแนวดนตรีลาติน ดนตรีเรเกตอนจะใช้ดนตรีจากเครื่องสังเคราะห์เสียงเล่นมากกว่าใช้เครื่องดนตรีทั่วไป เนื่องจากเป็นดนตรีที่รวมเอาแดนซ์ฮอลล์และฮิปฮอปเข้าไว้ด้วยกันทั้งหมด ดนตรีเรเกตอนได้รับความนิยมไปทั่วโลกตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 ดนตรีเรเกตอนมีเนื้อหาเป็นของตัวเอง ส่วนใหญ่จะใช้ภาษาสเปนร้องเพลงทั้งหมด
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
www.reggaeton.eu The biggest Reggaeton website in Europe
batanga.com 
ดนตรีในคริสต์ทศวรรษ 2000
รเรกเกตัน
สโมสรฟุตบอลด่งท้าป

ด่งท้าป  เป็นสโมสรฟุตบอลในเวียดนามจากเมืองกาวหลัญ ในจังหวัดด่งท้าป โดยทางสโมสรได้เคยติดต่อ ชาญวิทย์ ผลชีวิน ไปเป็นหัวหน้าโค้ชให้ แต่สุดท้ายก็ไม่มีการเซ็นสัญญาเกิดขึ้น ด่งท้าปในอดีตเคยชนะเลิศการแข่งขันวี-ลีก มาแล้ว 2 สมัย ในฤดูกาล 1989 และ 1996 ในอดีตเคยมีผู้เล่นชาวไทยที่เคยมาเล่นให้กับสโมสรนี้คือ พิพัฒน์ ต้นกันยา
== ผลงาน ==
วี.ลีก ดิวิชัน 1 ชนะเลิศ (2) - 1989, 1996
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Dong Thap Football Fan Club 
สโมสรฟุตบอลในประเทศเวียดนาม
สโมสรกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2519
จังหวัดด่งท้าป
Х

Kha หรือ Ha (Х, х) เป็นอักษรซีริลลิกตัวหนึ่ง ใช้แทนเสียง // เหมือนเสียงของ ch ในคำว่า Bach ของภาษาเยอรมัน แต่เมื่ออักษรตัวนี้สะกดตามมาด้วยสระที่ออกเสียงเลื่อนไปทางเพดานแข็ง จะออกเสียงเป็น // ซึ่งมักจะออกเสียงรวมไปกับพยางค์อื่นแทนที่จะออกเสียงแยกกัน
อักษรตัวนี้มีพัฒนาการมาจากอักษรกรีก ไค (Χ, χ) มีรูปร่างเหมือนอักษรละติน X ชื่อเดิมของอักษรนี้คือ xěrǔ และมีค่าของเลขซีริลลิกเท่ากับ 600
== ตำแหน่งอักขระ ==
== อ้างอิง ==
อักษรซีริลลิก จากยูนิโค้ด
อักษรซีริลลิก
ชาวไทย้อย

จุงเจีย ถู่เหยิน ถู่เหริน ไดออย เป็นคำเรียกหมู่ชนชาวไทที่หลงเหลืออยู่ในมณฑลไกวเจาของจีน คือโดยทั่วไปเรียกกันว่าจงเจีย (ชาวจีนเรียก) บางที่ก็ตุเยน หรือตุเรน พวกสอนศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกในมณฑลไกวเจาของจีน เรียกชนพวกนี้ว่า ไดออย ถึงกับสร้างพจนานุกรมขึ้นฉบับหนึ่ง เรียกว่า พจนานุกรมฝรั่งเศส-ไดออย หมอดอดด์ได้พบคนที่ถูกเรียกว่าไดออยนี้ ที่ เมืองกวางนาน (ทางตะวันออกฉียงเหนือของมณฑลยูนนาน) ได้ขอร้องให้เขาออกเสียงเรียกชื่อเชื้อชาติของเขาให้ฟังอย่างแน่ชัด เขาออกเสียงอย่างชัดเจนว่า "ไทย้อย"
ดร. วิลเลียม คลิฟตัน ดอดด์ หมอสอนศาสนาซึ่งเคยอยู่ในประเทศไทยมาเป็นเวลาหลายสิบปีได้เคยเดินทางไปสอนศาสนาและศึกษาถึงชนชาติไทด้วยตนเอง และได้เรียบเรียงเป็นหนังสือซึ่งแปลเป็นภาษาไทยโดยหลวงนิแพทย์นิสรรค์ ได้กล่าวถึงชาวไทซึ่งเรียกตนเองว่า ชาวจุงเจีย ไว้ว่า “ผู้หญิงจุงเจียไม่ได้รัดเท้าเหมือนหญิงเมี้ยว (จีน) แต่การแต่งกายนั้นใช้เสื้อคับและนุ่งผ้าถุง การแต่งกายชนิดนี้ยังใช้กันอยู่ทั่วไปตามนอก ๆ เมือง แต่ในเมืองไกวยางนั้น ผู้หญิงที่แต่งกายทันสมัย เช่น หญิงรุ่นสาวก็แต่งกายอย่างจีน คือใส่เสื้อหลวมและนุ่งกางเกง ซึ่งเป็นธรรมเนียมแต่งกายของหญิงจีน และโดยเหตุที่ผู้หญิงไม่ได้รัดเท้าเหมือนหญิงจีน จึงได้แลเห็นหญิงจุงเจียไปทำการงานในไร่นามากกว่าหญิงจีน แต่ผู้ชายชาติจุงเจียโดยมากเป็น ชาวนาและแต่งกายอย่างเดียวกับชาวนาจีนและชาวตำบลนั้น ต่อเมื่อถึงคราวมีงานออกหน้าออกตาเขาจึงแต่งกายใช้เสื้อยาวอย่างจีน
== อ้างอิง ==
งานค้นคว้าเรื่องชนชาติไทย พลตรี หลวงวิจิตรวาทการ
ชาวไท
ประเทศจีน
Ѥ

Iotified E (Ѥ, ѥ) เป็นอักษรซีริลลิกยุคเก่าตัวหนึ่ง เป็นอักษรรวมระหว่าง І กับ Є ใช้แทนเสียงสระ // ปัจจุบันเลิกใช้อักษรนี้และเปลี่ยนไปใช้ Е ในภาษารัสเซีย ส่วนภาษายูเครนจะใช้ Є แทน
== ตำแหน่งอักขระ ==
== อ้างอิง ==
อักษรซีริลลิก จากยูนิโค้ด
อักษรซีริลลิก
Ф

Ef (Ф, ф) เป็นอักษรซีริลลิกตัวหนึ่ง ใช้แทนเสียง // เหมือน f ในภาษาอังกฤษหรือ ฟ ในภาษาไทย
อักษรนี้มีวิวัฒนาการโดยตรงมาจากอักษรกรีก ไฟ และใช้แทนอักษร Fita (Ѳ) ตั้งแต่ พ.ศ. 2461 (ค.ศ. 1918) ซึ่งเคยมีใช้ในภาษารัสเซีย อักษรตัวนี้สามารถถ่ายอักษรให้เป็น f ไม่ใช่ ph ถึงแม้ว่าอักษรละติน F จะมีพัฒนาการมาจากอักษรกรีก ไดแกมมา (Ϝ) ที่เลิกใช้ไปแล้วก็ตาม และไม่เกี่ยวข้องกับอักษรกรีก ไฟ แต่อย่างใด
อักษร Ef มีค่าของเลขซีริลลิกเท่ากับ 500 และมีชื่อเดิมคือ fr̤̥tǔ
== ตำแหน่งอักขระ ==
== อ้างอิง ==
อักษรซีริลลิก จากยูนิโค้ด
อักษรซีริลลิก
มิโคยัน-กูเรวิชค์ มิก-21

มิโคยัน-กูเรวิชค์ มิก-21 (Mikoyan-Gurevich MiG-21 Fishbed, Микоян и Гуревич МиГ-21) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าฟิชเบด) เป็นเครื่องบินขับไล่พลังไอพ่นเร็วเหนือเสียงที่ออกแบบและสร้างขึ้นโดยมิโคยัน-กูเรวิชค์ของสหภาพโซเวียต มันมีชื่อเล่นว่า"บาลาไลก้า" (balalaika) ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีของรัสเซีย หรือ ołówek (แปลว่าดินสอ) โดยนักบินโปแลนด์ รุ่นแรกๆ ถูกจัดว่าเป็นเครื่องบินเครื่องยนต์ไอพ่นรุ่นที่สอง ในขณะที่รุ่นต่อมาถูกจัดว่าเป็นรุ่นที่สาม มีประมาณ 60 ประเทศ ในกว่า 4 ทวีปที่ใช้ Mig-21 และมันยังคงประจำการอยู่ในหลายประเทศมากว่าครึ่งศตวรรษตั้งแต่ที่มันบินครั้งแรก Mig-21 ได้ทำสถิติไว้มากมายในประวัติศาสตร์การบินยุคใหม่ รวมทั้งมันยังเป็นเครื่องบินไอพ่นที่ผลิตออกมามากที่สุดในประวัติศาสตร์การบิน เป็นเครื่องบินรบที่มีมากที่สุดตั้งแต่สงครามเวียดนาม และเป็นการผลิตที่ยาวนานที่สุดของเครื่องบินรบ ( 1959 - 1985 ) 
== การพัฒนา ==

มิก-21 เป็นเครื่องบินขับไล่พลังไอพ่นของโซเวียตที่พัฒนาต่อๆ กันมา มันเริ่มจากมิก-15 มิก-17 และมิก-19 มีการออกแบบเพื่อความเร็ว 2 มัคมากมายเกิดขึ้นโดยใช้พื้นฐานจากการมีช่องรับลมที่ส่วนปลายจมูกของเครื่องบินและปีกที่ลู่ไปข้างหลัง อย่าง ซุคฮอย ซู-7 หรือที่มีหางทรงสามเหลี่ยม ซึ่งมิก-21 เป็นแบบที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด
การพัฒนาที่กลายมาเป็นมิก-21 เริ่มขึ้นในต้นทศตวรรษที่ 2493 เมื่อสำนักงานออกแบบมิโคยันทำการทดสอบกับต้นแบบของยี-1 สำเร็จในปีพ.ศ. 2497 โครงการนี้เป็นการทำงานอีกครั้งที่รวดเร็วมากเมื่อมันเป็นการตัดสินว่าเครื่องยนต์จะเป็นแบบใด
== ประเทศผู้ใช้งาน ==

=== ปัจจุบัน ===
=== อดีต ===
== รายละเอียด มิโกยัน มิก-21 ==

ผู้สร้าง:(โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต) ปัจจุบันคือสำนักงานมิโคยัน-กูเรวิชค์
ประเภท:เจ๊ตขับไล่เอนกประสงค์ ที่นั่งเดียว
เครื่องยนต์:เทอร์โบเจ๊ต ตูมันสกาย อาร์-25 ให้แรงขับ 7,500 กิโลกรัม เมื่อสันดาบท้าย 1 เครื่อง
กางปีก:7.15 เมตร
ยาว:15.76 เมตร
สูง:4.5 เมตร
พื้นที่ปีก:23 ตารางเมตร
น้ำหนักวิ่งขึ้นปกติ:9,070 กิโลกรัม
อัตราเร็วขั้นสูง:2.1 มัค(2,175กม./ชม.) ที่ระยะสูง 11,000 เมตร และ 1.06 มัค ที่ระดับน้ำทะเล
รัศมีทำการรบ: 560 กิโลเมตร เมื่อปฏิบัติการภารกิจสกัดกั้น
อาวุธ:ปืนใหญ่อากาศลำกล้องคู่ แบบ จีเอสเอช-23 ขนาด 23 มม. 1 กระบอก พร้อมกระสุน 200 นัด
* ภารกิจสกัดกั้น
* อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ เค-13 อะทอลล์(Atoll)  นำวิถีด้วยรังสีอินฟาเร็ด 2 นัด ที่ใต้ปีกด้านใน
* อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ แอ็ดวานซ์ อะทอลล์(Advanced Atoll)  นำวิถีด้วยเรดาร์ 2 นัด ที่ใต้ปีกด้านนอก
* ภารกิจโจมตี
* อาวุธปล่อยอากาศสู่พื้นดินแบบ เอส-24 จำนวน 4 นัด
* กระเประจรวด ยูวี-16-57 บรรจุจรวดขนาด 57 มม. 16 นัด กระเประจรวด ยูวี-16-57 จำนวน 4 กระเประ
* ลูกระเบิดขนาด 500 กิโลกรัม และ 250 กิโลกรัม อย่างละ 2 ลูก
== อ้างอิง ==
เครื่องบินมิโคยัน
เครื่องบินขับไล่
เซลีนี

ตามตำนานเทพปกรณัมกรีก ไททันเซลีนี (Selene ภาษากรีก: Σελήνη แปลว่า "ดวงจันทร์") เป็นเทพีแห่งดวงจันทร์ดั้งเดิมและเป็นพระธิดาของไททันไฮเพอร์เรียน (Hyperion)  และไททันธีอา (Theia)  แต่ในตำนานเทพปกรณัมโรมัน เทพีแห่งดวงจันทร์คือเทพีลูน่า (Luna)
เหมือนเช่นเทพและเทพีแห่งดวงจันทร์องค์อื่นๆ ไททันเซลีนีมีบทบาทอย่างมากในวิหารของนาง อย่างไรก็ตาม ไททันเซลีนีกลับถูกแทนที่โดยเทพีอาร์เทมิส (Artemis) ส่วนเทพีลูน่าก็ถูกแทนที่โดยเทพีไดอาน่า (Diana) 
== อ้างอิง ==
เทพไททัน
โอซีอานัส

โอซีอานัส (Oceanus, /oʊˈsiənəs/; Ωκεανός, Okeanos) เป็นระบบที่เชื่อมต่อกันของแหล่งน้ำ เขตน่านน้ำ และมหาสมุทรของโลก (world-ocean) ในยุคสมัยคลาสสิกโบราณซึ่งชาวโรมันและชาวกรีกโบราณคิดว่ามันคือแม่น้ำขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบโลกอยู่ ตามตำนานเทพปกรณัมกรีก มีไททันตนหนึ่งใช้เป็นบุคลาธิษฐานแทนแหล่งน้ำนี้ ไททันตนนี้เป็นพระโอรสของไททันยูเรนัส (Uranus) และเทพีไกอา (Gaia) ผลงานศิลปแบบโมเสคของเฮเลนนิสต์และโรมันมักออกแบบไททันตนนี้ให้มีช่วงบนของร่างเป็นชายร่างบึกบึน มีหนวดเครายาวรุงรัง และเขา ส่วนช่วงล่างจะเป็นร่างของงูเซอร์เพนท์ (serpent) ในภาพวาดบนชิ้นส่วนจากเครื่องปั้นในช่วงประมาณ 580 ปีก่อนคริสตกาล ในกลุ่มเทพที่เข้าร่วมงานวิวาห์ของกษัตริย์เพเลอุซ (Peleus) และนิมฟ์ทะเลเธทิส (Thetis) ไททันโอเซียเนิสมีหางเป็นปลา ในมือขวาถือ "terd" และมือซ้ายถืองูเซอร์เพนท์ ซึ่งสองสิ่งนี้เป็นของขวัญแห่งความมั่งคั่งและคำทำนาย ในผลงานโมเสคโรมัน ก็มีภาพไททันโอซีอานัสถือไม้พายและอุ้มเรือด้วยเช่นกัน
เทพไททัน
ดาโซมีราฌ 2000

ดาโซมีราฌ 2000 (Dassault Mirage 2000) เป็นเครื่องบินขับไล่ เครื่องยนต์เดี่ยว สัญชาติฝรั่งเศส ออกปฏิบัติการครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม ปี ค.ศ. 1978 โดยกองทัพฝรั่งเศสต้องการนำมาประจำการรับช่วงต่อจากเครื่องบินมีราฌรุ่นเก่า ๆ อย่างมีราฌ 3 และมีราฌ 5 - โดยตัวเครื่องมีราฌ 2000 ตัวแรกมีการส่งมอบในปี ค.ศ. 1982
== ประเทศผู้ใช้งาน ==
(retired in December 2013)
== รายละเอียด ดาโซมีราฌ 2000 ==
ข้อมูลจำเพาะ
ผู้สร้าง :บริษัทดัซโซลท์-เบร์เกต์ (ฝรั่งเศส)
ประเภท:เครื่องบินรบเอนกประสงค์ ที่นั่งเดียว
เครื่องยนต์:เทอร์โบเจ๊ต สเนคม่า (Snecma) เอ็ม 53-5 ให้แรงขับ 8,500 กิโลกรัม และ 9,000 กิโลกรัม เมื่อสันดาปท้าย 1 เครื่อง
กางปีก: 9 เมตร
ยาว: 15.33 เมตร
สูง: 5.3 เมตร
พื้นที่ปีก: 40 ตารางเมตร
น้ำหนักวิ่งขึ้น: 9,900 กิโลกรัม
อัตราความเร็ว: 2.2-2.3 มัค ที่ระยะสูง 11,000 เมตร
อัตราเร่งจาก 0-2 มัค: 4 นาที
รัศมีทำการรบ: 700 กิโลเมตร
อาวุธ:ปืนใหญ่อากาศ เดฟา ขนาด 30 มม. 2 กระบอก ที่ใต้ลำตัวข้างช่องรับอากาศ
* ภารกิจสกัดกั้น
* อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ แมทรา ซูเปอร์ 530 (Matra super 530) ที่ใต้ปีกช่วงใน ปีกละ 1 นัด
* อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศพิสัยบินใกล้ แมทรา 550 แมจิค (Matra 550 Magic) ที่ใต้ปีกช่วงนอก ปีกละ 1 นัด
* ภารกิจโจมตี
* อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศแมจิค ที่ใต้ปีกนอกปีกละ 1 นัด
* ลูกระเบิดขนาด 250 กิโลกรัม ที่ใต้ลำตัวด้านข้างด้านละ 2 ลูก รวม 4 ลูก
* ถังเชื้อเพลิงอะไหล่ 3 ถัง ที่ใต้ปีกข้างในข้างละ 1 ถัง และ ใต้ลำตัวอีก 1 ถัง
* อาวุธปล่อยอากาศสู่พื้นแอโรสเปเชียล เอเอส 30 แอล นำวิถีด้วยเลเซอร์ 1 นัด ที่ใต้ลำตัว
รวม: สามารถติดอาวุธได้ 9 จุด คือ ใต้ปีก 4 จุด และใต้ลำตัว 5 จุด คิดเป็นน้ำหนัก 5,000 กิโลกรัม
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ดาโซมีราฌ 5
ดาโซมีราฌ แอ็ฟ1
ดาโซราฟาล
เครื่องบินกลุ่มดาโซ
เครื่องบินขับไล่
ศาลเจ้าอิตสึกูชิมะ

ศาลเจ้าอิตสึกูชิมะ  เป็นศาลเจ้าลัทธิชินโตบนเกาะอิตสึกูชิมะ เมืองฮัตสึกาอิจิ จังหวัดฮิโรชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ได้รับการขึ้นทะเบียนจากองค์การยูเนสโกให้เป็นมรดกโลก และรัฐบาลญี่ปุ่นได้ยกฐานะอาคารต่าง ๆ ในศาลเจ้าให้เป็นสมบัติประจำชาติญี่ปุ่น
ประวัติความเป็นมาของศาลเจ้าย้อนหลังไปได้ตั้งแต่ศตวรรษที่ 6 การก่อสร้างสำเร็จจนมีลักษณะอย่างในปัจจุบันตั้งแต่ พ.ศ. 1711 โดยได้รับการสนับสนุนเงินทุนจากแม่ทัพคิโยโมริ ศาลเจ้าแห่งนี้เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความศักดิ์สิทธิ์ของเกาะ ในอดีตชาวบ้านสามัญชนจะถูกห้ามไม่ให้ย่างเท้าขึ้นบนเกาะ และต้องเดินทางโดยเรือผ่านเสาประตูที่ลอยอยู่กลางทะเล
เสาโทริอิของศาลเจ้าอิตสึกูชิมะเป็นจุดท่องเที่ยวที่เป็นที่นิยมมากที่สุดแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น และทิวทัศน์ของเสาประตูที่อยู่หน้าภูเขามิเซ็งบนเกาะ ยังได้รับการจัดให้เป็นหนึ่งในสามทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดในญี่ปุ่น (Three Views of Japan) เสาโทริอิถูกสร้างขึ้นในบริเวณนี้ตั้งแต่ พ.ศ. 1711 แต่เสาที่เห็นในปัจจุบันถูกสร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2418 ตัวเสาทำจากไม้การบูร มีความสูงประมาณ 16 เมตร มีเสาเล็ก ๆ เป็นฐานรองอีก 4 เสา
ในเวลาที่น้ำขึ้น เสาโทริอิจะดูเหมือนลอยอยู่กลางทะเล เมื่อน้ำลง จะปรากฏให้เห็นพื้นโคลนเลนที่เสาตั้งอยู่ และสามารถเดินเท้าไปจากเกาะได้ ผู้มาเยือนมักจะวางเหรียญเงินไว้ที่ขารองเสาแล้วอธิษฐานขอพร การเก็บหอยเป็นอีกกิจกรรมหนึ่งที่เป็นนิยมเวลาน้ำลง และเวลากลางคืนจะมีแสงไฟจากชายฝั่งส่องไปที่เสาให้ดูงดงามยิ่งขึ้น
การรักษาความสะอาดบริสุทธิ์ในศาลเจ้าถือว่าเป็นสิ่งสำคัญ ก่อน พ.ศ. 2421 ภายในศาลเจ้าจะไม่มีการอนุญาตให้มีการเกิดและการตาย แม้จนทุกวันนี้การฝังศพบนเกาะก็ยังเป็นสิ่งต้องห้าม
ในวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2547 ศาลเจ้าถูกพายุไต้ฝุ่นซงด่าพัดจนเสียหายหนัก ทางเดินและหลังคาอาคารถูกทำลาย ทำให้ต้องปิดศาลเจ้าชั่วคราว แล้วเปิดให้เข้าชมอีกครั้งใน พ.ศ. 2549 แต่ก็ยังคงต้องดำเนินการซ่อมแซมต่อไป
== มรดกโลก ==
ศาลเจ้าอิตสึกูชิมะได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 20 เมื่อปี พ.ศ. 2539 ที่เมืองเมรีดา ประเทศเม็กซิโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
(i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
ภาพ:Itsukushima floating shrine.jpg|อาคารศาลเจ้าที่สร้างอยู่บนพื้นน้ำ
ภาพ:Itsukushima torii angle.jpg|ภาพระยะใกล้ของเสาโทริอิ
ภาพ:20100723 Miyajima 4857.jpg|เสาโทริอิยามน้ำลง มองจากภายในศาลเจ้า
ภาพ:20100723 Miyajima Itsukushima 5122.jpg
== อ้างอิง ==
Wikipedia
UNESCO World Heritage description
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1160
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 16
แหล่งมรดกโลกในประเทศญี่ปุ่น
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
สมบัติประจำชาติญี่ปุ่น
จังหวัดฮิโรชิมะ
ไอเอไอ คเฟอร์

ไอเอไอ คเฟอร์   (IAI Kfir)   คเฟอร์เป็นเครื่องบินขับไล่แบบแรกที่สร้างในอิสราเอล โดยต้นแบบของคเฟอร์ คือ มิราจ 5 ของฝรั่งเศส เมื่อในปี ค.ศ.  1969 ฝรั่งเศสงดขายเครื่องบินมิราจให้กับอิสราเอล ทำให้เกิดโครงการคเฟอร์ซึ่งเป็นงานแผนแบบเจ๊ตขับไล่และทิ้งระเบิดในระดับความเร็ว 2 มัคและเป็นความลับสุดยอดของอิสราเอล
เครื่องต้นแบบคเฟอร์ก็สำเร็จในปี ค.ศ.  1972 ซึ่งตั้งชื่อว่าเนเชอร์ เนเชอร์ได้ทำการบินทดสอบและแก้ไขดัดแปลงหลายส่วนโดยเฉพาะส่วนท้ายที่สันดาปท้ายร้อนจัดจนละลาย และเมื่อทดสอบปรับปรุงใหม่เสร็จ เนเชอร์ก็เปลี่ยนชื่อเป็น บาราค การผลิตบาราคเริ่มในปี ค.ศ.  1972 และประสบความสำเร็จอย่างสูงในการต่อสู้กับเครื่องบินมิกของอาหรับ และนับจากนั้นบาราคจึงได้เปลี่ยนชื่อเป็นคเฟอร์ในปัจจุบัน
คเฟอร์ได้รับการเปิดเผยต่อสาธารณชนอย่างเป็นทางการในวันที่ 14 เมษายน ปี ค.ศ.  1975 และในวันที่ 20 กันยายน ปี ค.ศ.  1976 บริษัท ไอเอไอก็ได้เปิดตัวรุ่นใหม่ชื่อว่า คเฟอร์ ซี 2
คเฟอร์ ซี 2 มีลักษณะแตกต่างจากรุ่นแรกคือ ติดตั้งคานาร์คหรือปีกเล็กๆด้านหน้า เหนือช่องรับอากาศ 
== ประเทศผู้ใช้งาน ==

===ปัจจุบัน===
===อดีต===
== รายละเอียด คเฟอร์ ซี 2 ==

ผู้สร้าง :บริษัทไอเอไอ(IAI-Isarael Aircraf Industries) ประเทศอิสราเอล
ประเภท:เจ๊ตขับไล่สกัดกั้นและโจมตีหน่วยกำลังภาคพื้น ที่นั่งเดียว
เครื่องยนต์: เทอร์โบเจ๊ต เจเนลรัล อีเล็กตริค เจ 79-ยีอี-17 ให้แรงขับสถิต 5,385 กิโลกรัม และ 8,120 กิโลกรัมเมื่อสันดาปท้าย 1 เครื่อง
กางปีก: 8.22 เมตร
ยาว: 15.55 เมตร
สูง: 4.25 เมตร
พื้นที่ปีก: 34.8 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า: 7,285 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขั้นสูงสุด: 14,600 กิโลกรัม
อัตราเร็วสูงสุด: 2.3 มัค ที่ระยะสูง 10,970 เมตร และ 1.12 มัค ที่ระยะสูง 305 เมตร
อัตราไต่สูงสุด: 14,000 เมตร
ระยะเวลาไต่สูงสุด: 11,000 เมตร ภายในเวลา 1 นาที 45 วินาที
ระยะทางวิ่งขึ้น: 700 เมตร เมื่อเครื่องหนัก 11,000 กิโลกรัม
ระยะทางร่อนลง: 450 เมตร เมื่อเครื่องหนัก 9,000 กิโลกรัม
เพดานบินสูงสุด: 18,000 เมตร
รัศมีทำการรบ: 520 กิโลเมตร เมื่อบินสกัดกั้น
* 650 กิโลเมตร เมื่อบินโจมตีกำลังภาคพื้นดิน และบิน ต่ำ-ต่ำ-ต่ำ
* 1,300 กิโลเมตร เมื่อบินโจมตีกำลังภาคพื้นดิน และบิน สูง-ต่ำ-สูง
อาวุธ:ปืนใหญ่อากาศ เดฟา สร้างในอิสราเอล ขนาด 30 มม. พร้อมกระสุนกระบอกละ 125 นัด ติดตั้งอยู่ภายในท่อรับอากาศเข้าเครื่องยนต์ ข้างละ 1กระบอก
*ภารกิจสกัดกั้น
*อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ ราฟาเอล ชาเฟอร์ (Shafrir) ที่ใต้ปีก ข้างละ 2 นัด
*ภารกิจโจมตีกำลังภาคพื้นดิน
* อาวุธปล่อยอากาศสู่พื้น แบบ ไชรค์(Shrike) มาเวอริค(Maverick) หรือ โฮโบส(Hobos) ที่ใต้ลำตัว
* ลูกระเบิดทำลาย ลูกระเบิดเจาะคอนกรีต หรือ ลูกระเบิดเนปาล์ม ที่ใต้ลำตัว 3 ตำบล และใต้ปีกอีกข้างละ 2 ตำบล
รวม:คิดเป็นน้ำหนักประมาณ 4,000 กิโลกรัม
== อ้างอิง ==
อ
ซ้าบ 37 วิกเก้น

ซ้าบ 37 วิกเก้น (Saab 37 Viggen) เป็นเครื่องบินเอนกประสงค์ของกองทัพอากาศสวีเดน ถูกออกแบบเพื่อใช้แทนซ้าบ 35 ดราเคน เครื่องต้นแบบบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1967 เครื่องรุ่นแรกถูกผลิตในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1971 คือ ซ้าบ เอเจ 37 ซึ่งเป็นแบบที่นั่งเดียวภารกิจโจมตีทุกกาลอากาศ และสกัดกั้น และได้ทำการผลิตขึ้นมาหลายรุ่น
ซ้าบ เจเอ 37 เป็นรุ่นแรก ปฏิบัติภารกิจโจมตีทุกกาลอากาศ และสกัดกั้น
ซ้าบ เอสเอฟ 37 เป็นเจ๊ตตรวจการณ์ถ่ายภาพทางอากาศที่นั่งเดียว
ซ็บ เอสเอช 37 เป็นเจ๊ตลาดตระเวนทางทะเล ทุกกาลอากาศที่นั่งเดียว
ซ้าบ เอสเค 37 เป็นเจ๊ตฝึกทำการรบ 2 ที่นั่งเรียงกัน
ซ้าบ 37 เอกซ์ เป็นรุ่นสำหรับส่งออก
== รายละเอียด ซ้าบ 37 วิกเก้น ==

ข้อมูลจำเพาะ
ผู้สร้าง :บริษัทซ้าบ-สคาเนีย (ประเทศสวีเดน)
ประเภท:เจ๊ตขับไล่สกัดกั้นทุกกาลอากาศ ที่นั่งเดียว
เครื่องยนต์: เทอร์โบแฟน โวลโว่ ปล๊อกมอเตอร์ อาร์เอ็ม 8 บี ให้แรงขับสถิต 7,350 กิโลกรัม และ 12,750 กิโลกรัมเมื่อสันดาปท้าย 1 เครื่อง
กางปีก: 10.6 เมตร
ยาว: 15.45 เมตร
สูง: 5.9 เมตร
พื้นที่ปีก: 46 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า: 12,200 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขั้นสูงสุด: 22,500 กิโลกรัม
อัตราเร็ว: 2.0 มัค ที่ระยะสูง 11,000 เมตร และ 1.2 มัค ที่ระยะสูง 305 เมตร
อัตราไต่สูงสุด: 10,000 เมตร ในเวลา 1 นาที 40 วินาที
เพดานบิน: 18,288 เมตร
รัศมีทำการรบ: กว่า 1,000 กิโลเมตร เมื่อบิน สูง-ต่ำ-สูง
* กว่า 500 กิโลเมตร เมื่อบิน ต่ำ-ต่ำ-ต่ำ
อาวุธ:ปืนใหญ่อากาศ โอเออร์ไลกอน ขนาด 30 มม. 1กระบอก ที่ใต้ลำตัว พร้อมกระสุน 150 นัด
* อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ
* สามารถบรรทุกอาวุธเป็นน้ำหนักรวมกว่า 6,000 กิโลกรัม ที่ใต้ลำตัว 3 ตำบล และ ใต้ปีกข้างละ 2 ตำบล
== อ้างอิง ==
เครื่องบินขับไล่
เครื่องบินซ้าบ
ดาโซมีราฌ 3

ดาโซมีราฌ 3 (Dassault Mirage III) เป็นเจ็ตขับไล่ความเร็วระดับ 2 มัค แบบแรกของประเทศฝรั่งเศส เครื่องต้นแบบบินครั้งแรกเมื่อ วันที่ 17 พฤษภาคม  ค.ศ. 1956 มีราฌ 3 เป็นเครื่องบินรบที่มีชื่อเสียงและใช้งานแพร่หลายมากที่สุดแบบหนึ่ง
== รายละเอียด ==

ผู้สร้าง :บริษัทดาโซ-เบรแก (ฝรั่งเศส)
ประเภท:เครื่องบินเจ็ตขับไล่ทิ้งระเบิดปีกสามเหลี่ยม ที่นั่งเดียว
เครื่องยนต์:เทอร์โบเจ๊ต สเนคม่า (Snecma) เอต้า 9 ซี ให้แรงขับ 6,200 กิโลกรัม เมื่อสันดาปท้าย 1 เครื่อง และ เครื่องยนต์จรวดเชื้อเพลิงเหลว เอสอีพีอาร์ .844 แรงขับ 1497 กิโลกรัม 1 เครื่อง
กางปีก: 8.22 เมตร
ยาว: 15.03 เมตร
สูง: 4.25 เมตร
พื้นที่ปีก: 34.85 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า: 7,050 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 13,500 กิโลกรัม
อัตราเร็วขั้นสูงสุด: 2.2 มัค ที่ระยะสูง 12,000 เมตร และ 1.2 มัค ที่ระยะสูง ระดับน้ำทะเล
อัตราเร็วที่วิ่งขึ้น: 340 กิโลเมตร/ชั่วโมง
อัตราเร็วลงสนาม: 300 กิโลเมตร/ชั่วโมง
อัตราเร็วไต่ถึงระยะสูง 15,000 เมตร ที่ 1.8 มัค: ใช้เวลา 6 นาที 50 วินาที
เพดานบิน: 17,000 เมตร และ 23,000 เมื่อติดเครื่องยนต์จรวด
รัศมีทำการรบ: 647 ไมล์ทะเล
อาวุธ:ปืนใหญ่อากาศ เดฟา ขนาด 30 มม. 2 กระบอก ที่ลำตัว พร้อมกระสุนกระบอกละ 125 นัด
* ภารกิจทิ้งระเบิด
* ลูกระเบิดขนาด 1000 ปอนด์ ที่ใต้ปีก ข้างละ 1 ลูก
* อาวุธปล่อยอากาศสู่พื้น เอเอส 30 ที่ใต้ลำตัว
* กระเปราะจรวด บรรจุจรวดกระเประละ 18 นัด
* ภารกิจสกัดกั้นและขับไล่
* อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ แมทรา อาร์ 530 จำนวน 1 นัดใต้ลำตัว และ เอไอเอ็ม-9 ไซด์ไวเดอร์ ที่ใต้ปีกข้างละนัด
== ดูเพิ่ม ==
ดาโซมีราฌ 2000
ดาโซมีราฌ 5
== อ้างอิง ==
เครื่องบินกลุ่มดาโซ
เครื่องบินขับไล่
อามุโร่ เรย์

อามุโร่ เรย์  เป็นตัวละครพระเอกของเรื่องโมบิลสูทกันดั้ม และ  ชาร์ เคาน์เตอร์ แอทแทค ให้เสียงพากย์ภาษาญี่ปุ่นโดย โทรุ ฟุรุยะ อามุโร่ เรย์เป็นลูกชายคนเดียวของ อามาเรีย เรย์ และ ดร.ทิม เรย์ ผู้ออกแบบสร้างโมบิลสูท RX-78-2 กันดั้ม และอามุโร่เป็นนิวไทป์ซึ่งเป็นคนที่มีความสามารถเหนือกว่าคนธรรมดาทั่วไป ภายหลังเขาได้รับโมบิลสูทที่ชื่อว่า RX-93 นิวกันดั้ม ที่เคยเป็นโมบิลสูทที่อามุโร่ เรย์ ออกแบบมาเพื่อรับมือกับ MSN-04 ซาซาบี ของ ชาร์ อัสนาเบิล
ตัวละครการ์ตูนญี่ปุ่น
ตัวละครในบันเทิงคดีจากรัฐบริติชโคลัมเบีย
กันดั้ม
ตัวละครชายในอนิเมะและมังงะ
ตัวละครในบันเทิงคดีที่มีความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ
ดาโซมีราฌ 5

ดาโซมีราฌ 5 (Dassault Mirage 5) เป็นเครื่องบินโจมตี ออกปฏิบัติการครั้งแรกเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1967 ซึ่งมีราฌ 5 ได้รับการพัฒนามาจากดาโซมีราฌ 3
== รายละเอียด ==
ข้อมูลจำเพาะ
ผู้สร้าง :บริษัทดัซโซลท์-เบรแก(ฝรั่งเศส)
ประเภท:เจ็ตโจมตีสนับสนุนภาคพื้นดิน ที่นั่งเดียว
เครื่องยนต์:เทอร์โบเจ๊ต สเนคม่า(Snecma) เอต้า 9 ซี ให้แรงขับ 6,200 กิโลกรัม 1 เครื่อง
กางปีก: 8.22 เมตร
ยาว: 15.55 เมตร
สูง: 4.25 เมตร
พื้นที่ปีก: 34.85 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า: 6,600 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 13,500 กิโลกรัม
อัตราเร็วขั้นสูงสุด: 2.2 มัค ที่ระยะสูง 12000 เมตร และ 1.2 มัค ที่ระยะสูง ระดับน้ำทะเล
อัตราเร็วเดินทาง: 0.9 มัค ที่ระยะสูง 11,000 เมตร
อัตราเร็วไต่ถึงระยะสูง 11,000 เมตร ที่ 0.9 มัค: ใข้เวลา 3 นาที
อัตราเร็วไต่ถึงระยะสูง 15,000 เมตร ที่ 1.8 มัค: ใช้เวลา 6 นาที 50 วินาที
เพดานบินใช้งาน: 17,000 เมตร
รัศมีทำการรบ: 1300 กิโลเมตร เมื่อบิน สูง-ต่ำ-สูง
* 650 กิโลเมตร เมื่อบิน ต่ำ-ต่ำ-ต่ำ
พิสัยบิน: 4,000 กิโลเมตร เมื่อติดตั้งถังเชื้อเพลิงขนาด 500 ลิตร
อาวุธ:ปืนใหญ่อากาศ ขนาด 30 มม. 2 กระบอก ที่ลำตัวส่วนหัว พร้อมกระสุนกระบอกละ 125 นัด
* ลูกระเบิดขนาด 1,000 ปอนด์ 2 ลูก
* อาวุธปล่อยอากาศสู่พื้น เอเอส 30 จำนวน 2 นัดที่ใต้ลำตัว
* ลูกระเบิดขนาด 500 ปอนด์ 4 ลูก
== อ้างอิง ==
==  ดูเพิ่ม ==
ดาโซมีราฌ 2000
ดาโซมีราฌ 3
เครื่องบินกลุ่มดาโซ
เครื่องบินโจมตี