pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ปลาหัวตะกั่ว

ระวังสับสนกับ ปลาซิวหัวตะกั่ว
ปลาหัวตะกั่ว หรือ ปลาหัวเงิน หรือ ปลาหัวงอน (Blue panchax, Whitespot panchax) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Aplocheilus panchax อยู่ในวงศ์ปลาหัวตะกั่ว (Aplocheilidae)
มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาในวงศ์ปลาซิวข้าวสาร (Adrianichthyidae) ซึ่งเป็นปลาต่างวงศ์กัน มีลำตัวกลมยาว หัวโตกว้าง มองด้านข้างเห็นปลายแหลม สันหัวแบน ปากซึ่งอยู่ปลายสุดเชิดขึ้น ตาโต และอยู่ชิดแนวสันหัว เกล็ดใหญ่ ครีบต่าง ๆ มีขอบกลม ครีบหลังมีขนาดเล็กอยู่ใกล้ครีบหาง พื้นลำตัวมีสีเทาอมเหลือง ครีบต่าง ๆ สีออกเหลือง โคนครีบหลังสีดำ มีจุดเด่น คือ มีจุดกลมสีเงินเหมือนสีของตะกั่วขนาดใหญ่โดดเด่นอยู่บนสันหัวระหว่างนัยน์ตา อันเป็นที่มาของชื่อเรียก
มีขนาดยาวประมาณ 8 เซนติเมตร แต่มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 3-6 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในแหล่งน้ำจืดและน้ำกร่อยตั้งแต่อนุทวีปอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงอินโดนีเซีย สำหรับในประเทศไทยพบกระจายอยู่ทุกภาค จัดเป็นปลาที่หาได้ง่าย และเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นในวงศ์นี้ที่พบได้ในประเทศ
มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง กินตัวอ่อนของแมลงน้ำ เช่น ลูกน้ำและแพลงก์ตอนสัตว์เป็นอาหาร ตัวผู้มีขนาดตัวที่ใหญ่กว่าตัวเมีย ครีบใหญ่กว่าและสีสันต่าง ๆ ก็สดกว่า และมีนิสัยก้าวร้าวชอบกัดกันเองในฝูง ผู้คนในสมัยโบราณจึงนักนิยมจับมาเลี้ยงดูเพื่อการกัดกันเป็นการพนันเหมือนปลากัดหรือปลาเข็ม
หลวงมัศยจิตรการและโชติ สุวัตถิ ได้กล่าวถึงปลาหัวตะกั่วเมื่อปี พ.ศ. 2503 ไว้ว่า
ปลาหัวตะกั่วมีชื่อเรียกในภาษาใต้ว่า "หัวกั่ว" ปัจจุบันมีการเพาะขยายพันธุ์กันเป็นปลาสวยงาม
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
สกุลปลาหัวตะกั่ว
ปลาที่พบในประเทศไทย
ปลาที่พบในประเทศอินเดีย
ปลาตู้
ปลาที่พบในนาข้าวและท้องร่องสวน
ปลาหัวงอน

ปลาหัวงอน หรือ ปลาหัวตะกั่ว (Panchax) เป็นสกุลของปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Aplocheilus (/แอ็พ-โล-โคล-อัส/; มาจากภาษากรีก "Aploe" หมายถึง "เดี่ยว" และ "cheilos" หมายถึง "ริมฝีปาก")
จัดอยู่ในวงศ์ปลาคิลลี่ (Aplocheilidae) มีลักษณะสำคัญคือ ปากยืดหดได้ มีฟันที่กระดูกเพดานปากชิ้นกลาง ฐานของครีบอกอยู่ต่ำกว่าระดับกึ่งกลางลำตัว ครีบหางมนกลม
เป็นปลาที่พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วในทุกแหล่งน้ำอย่างกว้างขวางในอนุทวีปอินเดียจนถึงเอเชียอาคเนย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภูมิภาคซุนดา มีขนาดทั่วไปไม่เกิน 10 เซนติเมตร ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าและสีสันสวยงามและหลากหลายกว่าตัวเมีย เป็นปลาที่ออกลูกเป็นไข่ โดยจะวางไข่ไว้กับไม้น้ำ ไข่จะฟักเป็นตัวใช้เวลาประมาณ 12-14 วัน
การที่มีถิ่นการแพร่ขยายพันธุ์อย่างกว้างขวางเช่นนี้ มีการสันนิษฐานจากนักวิทยาศาสตร์ว่า มิได้เกิดจากธรรมชาติ แต่เป็นด้วยมนุษย์ซึ่งได้เลี้ยงปลาสกุลนี้เป็นปลาสวยงามอยู่แล้ว อีกทั้งไข่ยังมีคุณลักษณะพิเศษ คือ ทนร้อน และทนแห้งได้เป็นอย่างดีเช่นเดียวกับปลาคิลลี่ฟิช (สามารถส่งไปในซองจดหมายได้ด้วย) จึงประมาณกันว่าการกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางนั้นเกิดจากการ่มีไข่ปลาติดไปกับการขนส่งต้นข้าว หรือพืชน้ำต่าง ๆ
แต่ตัวผู้มีอุปนิสัยก้าวร้าว มักชอบกัดกันเองคล้ายกับปลากัดหรือปลาเข็ม  ซึ่งเป็นปลาต่างวงศ์กัน ซึ่งคนไทยในสมัยโบราณมักจะจับมากัดกันเพื่อการพนัน
==ชนิด==
Aplocheilus blockii (Arnold, 1911)
Aplocheilus dayi (Steindachner, 1892)
Aplocheilus kirchmayeri Berkenkamp & Etzel, 1986 
Aplocheilus lineatus (Valenciennes, 1846)
Aplocheilus panchax (Hamilton, 1822) เป็นชนิดที่พบได้เพียงชนิดเดียวในประเทศไทย
Aplocheilus parvus (Sundara Raj, 1916)
Aplocheilus werneri Meinken, 1966 
==อ้างอิง==
วงศ์ปลาหัวตะกั่ว
สกุลปลาหัวตะกั่ว
ลาดอนนาแอโมบีเล

ลาดอนนาแอโมบีเล (La donna è mobile; Woman is fickle, อิสตรีนี้ช่างแปรปรวน) เป็นอาเรียจากองก์ที่หนึ่ง ของอุปรากรเรื่อง รีโกเลตโต (Rigoletto) ผลงานในปี ค.ศ. 1851 ของจูเซปเป แวร์ดี ดัดแปลงจากบทละครภาษาฝรั่งเศส Le roi s'amuse ของวิกตอร์ อูโก ขับร้องโดยตัวละครดยุกแห่งมันทัว ซึ่งเป็นเพลย์บอยมากรัก ร้องบรรยายความรู้สึกของตนเอง โดยเข้าใจว่าตนเองนั้นเข้าใจเพศหญิงเป็นอย่างดี 
อาเรียท่อนนี้ออกแสดงครั้งแรกในการแสดงรอบปฐมทัศน์เรื่อง รีโกเลตโต ที่โรงอุปรากรลาเฟนีเช (La Fenice)  เวนิส เมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1851 มีท่วงทำนองที่ติดหู และเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้อุปรากรรีโกเลตโต ยังคงได้รับความนิยมติดอันดับที่ 10 มาจนถึงปัจจุบัน  นิยมขับร้องโดยนักร้องชายเสียงเทเนอร์ เช่น เอนรีโก การูโซ, มาริโอ แลนซา, ลูชาโน ปาวารอตตี, ปลาซีโด โดมิงโก และปรากฏอยู่ในวัฒนธรรมสมัยนิยมเป็นจำนวนมาก รวมทั้งในภาพยนตร์ไทย โรงแรมนรก ของรัตน์ เปสตันยี ขับร้องโดยสมพงษ์ พงษ์มิตร
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ผลงานของ จูเซปเป แวร์ดี
อาเรีย
เพลงอิตาลี
เพลงภาษาอิตาลี
โรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศ

โรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศ เป็นโรงเรียนเอกชนในตำบลท่าทราย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร เปิดสอนตั้งแต่ระดับชั้นเตรียมอนุบาลจนถึงระดับมัธยมศึกษาตอนต้น
==ประวัติ==
โรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศ สมุทรสาคร สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน (สช.) ใบอนุญาตจัดตั้งเมื่อวันที่ 1 เมษายน 2535 ตั้งอยู่เลขที่ 49/175 ซอยวัดทองธรรมิการาม หมู่ 7 ถนนเศรษฐกิจ 1 ตำบลท่าทราย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร บนพื้นที่ประมาณ 4 ไร่ 2 งาน และเปิดทำการเรียนการสอนวันแรกเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 โดย นายจำลอง วัจนะรัตน์ (อดีตผู้อำนวยการวิทยาลัยสารพัดช่างสี่พระยา กรมอาชีวศึกษา ปี พ.ศ. 2530- 2535) ได้ลาออกจากราชการเพื่อมาก่อตั้งสถานศึกษาเพื่อให้เด็กๆในชุมชนได้มีโอกาสทางการศึกษา และเพื่อเป็นการรำลึกสมัยรับราชการที่กรมอาชีวศึกษา ต้องการให้อักษรย่อของโรงเรียนเป็น อ.ศ. จึงใช้ชื่อว่า โรงเรียนอนุบาลศุภมาศ (อ.ศ.)  เปิดสอนนักเรียนชาย-หญิงตั้งแต่ระดับชั้นปฐมวัย โดยมีนักเรียนขณะนั้นเพียง 15 คน จนกระทั่งได้ขยับขยายพื้นที่รอบๆโรงเรียน และเปิดสอนระดับชั้นประถมศึกษา ดังนี้
ปีพ.ศ. 2537 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1
ปีพ.ศ. 2538 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 2
ปีพ.ศ. 2539 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 3
ปีพ.ศ. 2540 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4
ปีพ.ศ. 2541 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5
ปีพ.ศ. 2542 เปิดการสอนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6
3 ก.พ. 2548 เปลี่ยนชื่อจากโรงเรียนอนุบาลศุภมาศ เป็น โรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศ เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาตอนต้น
ปัจจุบันโรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศเปิดทำการเรียนการสอนนักเรียนตั้งแต่อายุ 2ปีครึ่ง ถึง 15 ปี โดยมีนายศุภชัย  วัจนะรัตน์ ดำรงตำแหน่งผู้รับใบอนุญาตโรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศและผู้ก่อตั้งค่ายลูกเสืออนุสรณ์ศุภมาศ ราชบุรี นายพีรพงษ์  วัจนะรัตน์ ดำรงตำแหน่งผู้จัดการ นางสาววรัทยา มีสิทธิ์ดำรงตำแหน่งผู้อำนวการ นายนพดล  บุญนันท์ดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการ มีนักเรียนทั้งหมดจำนวน 1,032 คน (ยอด 10 มิถุนายน 2565) ครูชาวไทย 46 คน ครูชาวต่างประเทศ 1 คน สอน 3 ภาษา ( ไทย อังกฤษ จีน)
==อาคารเรียน==
อาคาร 2 ประกอบด้วยห้องเรียนนักเรียนระดับชั้น อนุบาลปีที่ 3 – ประถมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 12 ห้องเรียน ห้องพักครูจำนวน 2 ห้อง
อาคาร 3 ประกอบด้วยห้องเรียนนักเรียนระดับชั้น ประถมศึกษาปีที่ 4 – 6 จำนวน 10 ห้องเรียน ห้องพักครู จำนวน 2 ห้อง ห้องคอมพิวเตอร์ 2 ห้อง ห้องปฏิบัติการทางภาษา 1 ห้อง ห้องวิทยาศาสตร์ 1 ห้อง ห้องพระพุทธศาสนา 1 ห้อง ห้องนาฏศิลป์ 1 ห้อง ห้องประชุม 1 ห้อง ห้องเก็บของ 1 ห้อง
อาคาร 4 เป็นโรงอาหารสำหรับครู-นักเรียน และหอประชุมใหญ่ 
อาคาร 5 ประกอบด้วยห้องเรียนนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1-3 จำนวน 6 ห้องเรียน ห้องพักครู 1 ห้อง ห้องภาษาต่างประเทศ 1 ห้อง ห้องภาษาจีน 1 ห้อง ห้องธุรการ 1 ห้อง ห้องคอมพิวเตอร์ 1 ห้องเรียน 
อาคารประกอบการ	 ประกอบด้วยห้องสมุด 1 ห้อง ห้องคหกรรม 1 ห้อง ห้องดนตรี 1 ห้อง ห้องวิชาการ 1 ห้อง
ไฟล์:อาคาร 2.jpg|อาคาร 2
ไฟล์:อาคาร 3.jpg|อาคาร 3
ไฟล์:อาคาร5.JPG|อาคาร 5
ไฟล์:ลานเอนก.JPG|ลานเอนก
==  อ้างอิง ==
โรงเรียนอนุสรณ์ศุภมาศ
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสมุทรสาคร เขต 1
โรงเรียนเอกชนในจังหวัดสมุทรสาคร
โรงเรียนในอำเภอเมืองสมุทรสาคร
โรงเรียนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2535
ฮานามิ

ฮานามิ  เป็นประเพณีดั้งเดิมของประเทศญี่ปุ่น กล่าวถึงการชมและเพลิดเพลินไปกับความงามของดอกไม้ โดยเฉพาะดอกซากูระ ธรรมเนียมของประเพณีฮานามิเกิดขึ้นมานานกว่าพันปี และยังคงเป็นที่นิยมในญี่ปุ่นจนถึงทุกวันนี้ ฮานามิจะถูกจัดขึ้นในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ซึ่งกลับกันกับเทศกาลโมมิจิการิ (紅葉狩り) ที่จัดขึ้นในฤดูใบไม้ร่วง ดอกซากูระจะบานเพียงหนึ่งหรือสองสัปดาห์เท่านั้น และมักจะบานในเดือนมีนาคมถึงเมษายน ในช่วงนี้ชาวญี่ปุ่นรวมทั้งสื่อเองจะรอและติดตามกันอย่างใจจดใจจ่อ ช่อดอกจะบานสะพรั่งทั้งต้น (満開 - มังไก) หลังจากที่ดอกช่อแรก (開花 - คังอิกะ) บานแล้วประมาณหนึ่งอาทิตย์ และเพียงไม่กี่อาทิตย์หลังจากที่ดอกบานสะพรั่งเต็มที่แล้ว ดอกไม้เหล่านี้ก็จะร่วงลงมาจากต้นทั้งหมด
นอกจากนี้ยังมีธรรมเนียมหนึ่งของฮานามิที่เก่าแก่กว่าการชมซากูระ นั่นคือการฉลองการบานของดอกพลัม (梅 - อูเมะ) ซึ่งยังคงปฏิบัติกันในญี่ปุ่น โดยเฉพาะในหมู่ผู้สูงอายุ ผู้ต้องการความสงบเงียบมากกว่าการฉลองการบานของซากูระ ซึ่งเป็นที่นิยมในหมู่วัยรุ่น และบางครั้งก็มีคนคับคั่งมากและมีเสียงดัง
==สถานที่ชมซากูระที่มีชื่อเสียง==


สถานที่ดังกล่าวเป็นแหล่งชมดอกซากูระที่มีชื่อเสียงและเป็นที่นิยมของคนญี่ปุ่น แบ่งตามเมืองได้ดังนี้
โตเกียว
* สวนอิโนกาชิระ - ตั้งอยู่ในเมืองมูซาชิโนะและมิตากะทางตะวันตกของโตเกียว
* สวนอูเอโนะ - ในเขตไทโต มีต้นซากูระกว่า 1,500 ต้น ทำให้เป็นจุดชมซากูระที่มีคนคับคั่งมากที่สุดแห่งหนึ่ง
* วนอุทยานแห่งชาติชินจูกุ - เขตชินจูกุและเขตชิบูยะ
* สุสานอาโอยามะ - เขตมินาโตะ
เกียวโต
* เท็ตสึงากูโนมิจิ - อยู่ระหว่างวัดกิงกากุและวัดนันเซ็น เป็นทางเดินเรียบคลอง ซึ่งมีต้นซากูระปลูกตลอดแนวไปตามทางเดิน
* คลองโอกาซากิ - นักท่องเที่ยวสามารถล่องเรือชมดอกซากูระบานได้
โอซากะ
* สวนสาธารณะปราสาทโอซากะ - ภายในเป็นที่ตั้งของปราสาทโอซากะ ในสวนมีต้นซากูระกว่า 600 ต้น และยังมีต้นพลัมด้วย
นาโงยะ
* สวนสาธารณะปราสาทนาโงยะ - เป็นจุดชมดอกซากูระที่ได้รับความนิยมมากที่สุดของเมือง ภายในเป็นที่ตั้งของปราสาทนาโงยะ เป็นสวนขนาดใหญ่ มีต้นซากูระกว่า 1,600 ต้น
นอกจากนี้ยังมีแหล่งชมดอกซากูระกระจายอยู่ทั่วไปในเมืองต่างๆ ทั่วญี่ปุ่น เช่น สวนซังเกเอ็ง เมืองโยโกฮามะ ปราสาทฮิเมจิ เมืองฮิเมจิ ปราสาทฮิโรซากิ เมืองฮิโรซากิ เป็นต้น
ไฟล์:"TORINUKE" in 201604 003.JPG
ไฟล์:Bunkyo-tokyo-japan-hanami-april2015.ogv
ไฟล์:Maruyama Koen hanami.jpg
ไฟล์:Kamogawa hanami.jpg
ไฟล์:Hanami bento by Blue Lotus.jpg
==อ้างอิง==
เทศกาลญี่ปุ่น
พระครูประยุตนวการ (แย้ม ฐานยฺตโต)

หลวงปู่แย้ม เกิดเมื่อวันที่  5 มกราคม พ.ศ. 2458 ตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาวชิราวุธ ฯ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ ตำบลบ้านตูม อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม เป็นบุตรของนายแหยม และนางวงษ์ เดชมาก เป็นพระเกจิอาจารย์ชื่อดังแห่งนครปฐมอีกรูปหนึ่ง ท่านเป็นเจ้าอาวาสวัดอรัญญิการาม (สามง่าม) รูปปัจจุบัน ท่านอุปสมบทเมื่อวันที่  2 พฤษภาคม พ.ศ. 2481 โดยมีหลวงปู่สุข ปทุมสุวณโณ วัดห้วยจระเข้ เป็นพระอุปัชฌาย์,พระอธิการเต๋ คงทอง เป็นพระกรรมวาจาจารย์ หลังจากอุปสมบท ได้ศึกษาเล่าเรียนด้านการปฏิบัติวิปัสสนากัมมัฏฐานการเจริญสมาธิ-จิต เล่าเรียนวิชาอาคม การจารอักขระเลขยันต์ต่าง ๆ จากหลวงพ่อเต๋ คงทอง ซึ่งเป็นพระอาจารย์ที่ ให้ความเมตตา ครอบครูถ่ายทอดวิชาความรู้ให้อย่างครบถ้วน ในวัยหนุ่มของท่าน ท่านชอบออกธุดงค์ไปยังป่าเขาลำเนาไพร ท่านชอบวิเวก และไปศึกษาวิชาเพิ่มเติมจากพระอาจารย์หลายท่าน อาทิ  หลวงพ่อเหลือ วัดสาวชะโงก จังหวัดฉะเชิงเทรา อย่างมีความ วิริยอุตสาหะเป็นอย่างยิ่งจนทำให้ท่านมีสมาธิจิตกล้าแกร่งมีความรู้และ ประสบการณ์ในด้านไสยเวทวิทยาเพิ่มพูนขึ้น และท่านเป็นคนมีความรู้ทางด้านโหราศาสตร์  การสะเดาะเคราะห์ และการรักษาโรค ด้วยยาสมุนไพรต่าง ๆ  การเสริมดวงชะตา และการสร้างวัตถุมงคลต่าง ๆ หลังจากหลวงพ่อเต๋ คงทอง ได้มรณภาพแล้ว ท่านจึงได้รับแต่งตั้งให้ขึ้นดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดสามง่ามเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2525
== วัตถุมงคล ==
วัตถุมงคลของหลวงปู่แย้ม มีอยู่หลายรุ่นเช่น รุ่น พ.ศ. 2516 เป็นรุ่นที่หลวงพ่อท่านสร้างขึ้นมา เพื่อฉลองอายุครบ 5 รอบ 60 ปี  เป็นเหรียญที่ดีหายากค่านิยมอยู่ในระดับสูง เพราะมีประสบการณ์เรื่องคงกระพันชาตรีหลายครั้งโดยเฉพาะประสบการณ์ที่เกิด ขึ้นที่เขตบางรัก กรุงเทพฯ มีผู้ร้ายกลุ่มหนึ่ง ถูกตำรวจลอบยิง แต่ว่ายิงไม่ออก ต้องใช้วิธีจับเป็น ปรากฏว่า แขวนเหรียญรุ่นแรกของหลวงปู่แย้ม พ.ศ. 2516 ขนาดนายตำรวจคนนั้นยังฝากตัวเป็นลูกศิษย์ของท่าน และวัตถุมงคลของท่านก็มีมากมาย อาทิ กุมารทอง พระกริ่งชินบัญชร พระผงรูปเหมือนเหรียญหล่อ พระขุนแผน เนื้อว่าน พระผงนางพญาเนื้อว่าน ตะกรุดโทน ตะกรุดชุด ตะกรุดสามห่วง ผ้ายันต์   มีอิทธิฤทธิ์ ปาฏิหาริย์ เป็นที่เลื่องลือระบือไกลทั้งในเมืองไทยและต่างประเทศ แต่ที่โด่งดังกล่าวขวัญไปทั่วประเทศก็มี อิทธิฤทธิ์ ปาฏิหาริย์ ความเข้มขลังก็คือ กุมารทองเนื้อดินและเนื้อโลหะทุกรุ่นที่ กุมารทอง หลวงปู่แย้ม ปลุกเสก ลูกศิษย์ของท่านก็ได้นำวัตถุมงคลของท่านไปบูชาเพื่อให้เป็นสิริมงคลกับตัวเอง
==  อ้างอิง ==
พระครูประยุตนวการ (แย้ม ฐานยฺตโต) 
พระครูประยุตนวการ (แย้ม ฐานยฺตโต)
ชาวไทยที่มีอายุเกิน 100 ปี
เจ้าอาวาสวัดในจังหวัดนครปฐม
ภิกษุจากจังหวัดนครปฐม
บุคคลจากอำเภอบางเลน
อำเภอฮิงาชิสึงารุ

อำเภอฮิงาชิสึงารุ  เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ในจังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น มีพื้นที่ 652.72 ตร.กม. (ตารางกิโลเมตร)
== เมืองและหมู่บ้าน ==
ในอำเภอฮิงาชิสึงารุมีจำนวน 3 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ดังนี้
เมือง (町)
* เมืองโซโตงาฮามะ
* เมืองอิมาเบ็ตสึ
* เมืองฮิราไน
หมู่บ้าน (村)
* หมู่บ้านโยโมงิตะ
== อ้างอิง ==
ฮิงาชิสึงารุ
ปลาช่อนทะเล

ปลาช่อนทะเล (Cobia, Black kingfish, Black salmon, Ling, Lemon fish, Crabeater, Aruan tasek) เป็นปลาทะเลขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Rachycentron canadum อยู่ในวงศ์ Rachycentridae อันดับปลากะพง (Perciformes) จัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในวงศ์นี้และสกุลนี้
มีความยาวได้เต็มที่ถึง 2 เมตร มีน้ำหนักได้ถึง 68 กิโลกรัม ลำตัวมีรูปร่างยาวและกว้างในช่วงตอนกลางและแคบลงในตอนปลายหาง ส่วนหัวแบน ตามีขนาดเล็ก ขากรรไกรล่างยื่นยาวกว่าขากรรไกรบนเล็กน้อย มีฟันแบบเล็กละเอียดและเรียวขึ้นบนอยู่บนขากรรไกร, ลิ้น และเพดานปาก ลำตัวเรียบ มีเกล็ดเล็กละเอียด มีสีน้ำตาลเข้มแล้วจางเป็นสีขาวบริเวณ  ส่วนท้อง ด้านข้างลำตัวมีแถบสีน้ำตาลเข้มเป็นแนวยาว 2 แถบ ซึ่งจะเห็นแถบได้ชัดในช่วงฤดูผสมพันธุ์วางไข่ ครีบหลังอันแรกเป็นหนามแหลมสั้น เรียงแยกกันเป็นอิสระ 6-9 อัน ซึ่งทำให้จัดอยู่ในวงศ์ต่างหาก
ในวัยเจริญพันธุ์มีหางแบบเว้าลึก หรือแบบเสี้ยวพระจันทร์ ส่วนของครีบมีสีน้ำตาลเข้ม เป็นปลาที่ไม่มีถุงลมมีลักษณะคล้ายปลาเหาฉลาม (Echeneidae) แต่ไม่มีแผ่นเกาะด้านหลัง  มีลำตัวที่แข็งแรง และมีส่วนหางที่พัฒนาดีกว่า โดยส่วนหางพัฒนาจากกลมมนเป็นเว้าลึกในตัวเต็มวัย ในปลาช่วงวัยรุ่นมีแถบสีขาวและดำชัดเจน เป็นมีพฤติกรรมชอบอาศัยอยู่บริเวณผิวน้ำ ชอบอยู่เดี่ยว ๆ ยกเว้นในช่วงผสมพันธุ์จะมารวมกันตามแนวหิน ซากปรักหักพัง ท่าเรือ แนวก่อสร้าง บางครั้งยังอพยพไปปากแม่น้ำและป่าชายเลนเพื่อหาสัตว์น้ำขนาดเล็กต่าง ๆ กินเป็นอาหาร
วางไข่บริเวณผิวน้ำ โดยเป็นไข่ลอยขนาดเล็ก 0.12 มิลลิเมตร ล่องลอยเป็นอิสระตามกระแสน้ำจนกว่าจะฟักเป็นตัว ลูกปลาวัยอ่อนมีสภาพเหมือนแพลงก์ตอน ซึ่งในช่วงสัปดาห์แรกจะยังไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ ต้องรอจนกว่าตาและปากได้พัฒนาให้สมบูรณ์ขึ้น ในตัวผู้จะสมบูรณ์เพศเมื่ออายุ 2 ปี ส่วนในตัวเมียจะสมบูรณ์เพศเมื่ออายุ 3 ปี  มีอายุขัยประมาณ 15 ปี หรือมากกว่านั้น การผสมพันธุ์วางไข่จะรวมกลุ่มบริเวณชายฝั่ง ในช่วงเดือนเมษายน-กันยายน ซึ่งใช้เวลาประมาณ 1-2 สัปดาห์
พบกระจายพันธุ์ในเขตอบอุ่นและเขตร้อนทั่วโลก
เป็นปลาที่นิยมตกกันเป็นเกมกีฬา และเป็นปลาเศรษฐกิจที่นิยมบริโภคกันด้วยมีเนื้อรสชาติอร่อย สามารถปรุงได้ทั้งสดและแปรรูปเป็นปลาแห้ง โดยเฉพาะในประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบันเป็นปลาที่ทางการโดย กรมประมงสนับสนุนให้ชาวประมงเลี้ยงกันในเชิงพาณิชย์ ซึ่งในต่างประเทศมีการเพาะเลี้ยงกันมาอย่างยาวนานแล้ว
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
การรวมฝูงของปลาช่อนทะเล/วินิจ รังผึ้ง  จากผู้จัดการออนไลน์
ปลาน้ำเค็ม
อันดับย่อยปลากะพง
ปลาเศรษฐกิจ
ปลาน้ำกร่อย
ปลาชนิดเดียว
ปาเปเอเต

ปาเปเอเต (Papeete, เสียงอ่าน ) เป็นเมืองหลวงของเฟรนช์พอลินีเชีย อาณานิคมโพ้นทะเลของสาธารณรัฐฝรั่งเศสในมหาสมุทรแปซิฟิก เทศบาลปาเปเอเตตั้งอยู่บนเกาะตาฮีตี ซึ่งเป็นเขตการปกครองย่อยของหมู่เกาะวินด์เวิร์ด โดยมีปาเปเอเตเป็นเมืองหลัก
หมู่เกาะวินด์เวิร์ดเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะโซไซเอตี บางครั้งในภาษาตาฮีตี ชื่อปาเปเอเตสะกดเป็น Papeete มีความหมายว่า "น้ำจากตะกร้า"
==ภูมิอากาศ==
==หมายเหตุและอ้างอิง ==
=== หมายเหตุ ===
=== อ้างอิง ===
== บรรณานุกรม ==
Kay, Robert F. Hidden Tahiti. Berkeley, California: Ulysses Press, 2001. .
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Papeete Official Website
Papeete City Tour, over 30 tourist attractions to discover
Papeete City Tour for mobile
เมืองท่าในเขตโอเชียเนีย
เฟรนช์โปลินีเซีย
เมืองหลวงในเขตโอเชียเนีย
โดราเอมอน ตอน สงครามเงือกใต้สมุทร

โดราเอมอน เดอะ มูฟวี่ ตอน สงครามเงือกใต้สมุทร  เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนที่ 30 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ โดยได้ออกฉายในโรงภาพยนตร์เมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) มีความยาวทั้งสิ้น 99 นาที และเข้าฉายในประเทศไทย วันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2553 โดยฉายไปได้ 5 สัปดาห์ รายได้รวมที่ฉายในประเทศไทย $226,393 
ภาพยนตร์เรื่องนี้ชนะเลิศและได้รางวัล Japan Academy Prize ในแอนิเมชั่นยอดเยี่ยมแห่งปีในงาน Japan Academy Prize ครั้งที่ 34 และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงแอนิเมชั่นแห่งปี 2010
==วีซีดี,ดีวีดี==
ในประเทศไทย ได้ผลิตออกจำหน่ายในรูปแบบ วีซีดี และ ดีวีดี จัดจำหน่ายโดย โรส มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนต์ วางตลาดเมื่อ 7 มกราคม พ.ศ. 2554
==เรื่องย่อ==
เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อโนบิตะบอกว่าอยากไปดำน้ำเพื่อไปอวดซึเนโอะ โดราเอมอนจึงใช้ "ปั้มซิมุเลเตอร์ผิวน้ำมโนภาพ" ทำให้เมืองจมลงสู่ก้นทะเล ในขณะที่กำลังว่ายน้ำอยู่กับฝูงปลาอย่างสนุกสนาน พวกโนบิตะก็ได้พบกับโซเฟีย เจ้าหญิงแห่งชนเผ่าเงือกที่ย้ายถิ่นฐานมาอาศัยอยู่ในทะเลบนโลกตั้งแต่เมื่อ 5,000 ปีก่อน โซเฟียได้พาพวกโนบิตะลงไปยังเมืองใต้ทะเล พวกเขาได้สวมชุดเงือกและสนุกกับการผจญภัยใต้ท้องทะเล
แต่ในขณะนั้นเองปลาไหลยักษ์ก็พุ่งเข้ามาจู่โจมพวกเขา แม้จะเอาชีวิตรอดมาได้ แต่ชิซุกะก็ถูกชนเผ่าปลาปีศาจจับตัวไป หลังจากได้รู้เรื่องเกี่ยวกับดาบแห่งตำนานของชนเผ่าเงือกซึ่งเป็นสิ่งที่ชนเผ่าปลาปีศาจต้องการจะครอบครอง พวกโนบิตะจึงตัดสินใจที่จะช่วยชนเผ่าเงือกต่อสู้เพื่อปกป้องดาบแห่งตำนานเอาไว้
== ผู้พากย์ ==
{| class = "wikitable"
|-
! ตัวละคร !! เวอร์ชันญี่ปุ่น  !! เวอร์ชันไทย 
|-
| โดราเอมอน || วะซะบิ มิซุตะ || ฉันทนา ธาราจันทร์
|-
| โนบิตะ || เมะงุมิ โอะฮะระ || ศันสนีย์ วัฒนานุกูล
|-
| ซิซุกะ || ยุมิ คะกะซุ || ศรีอาภา เรือนนาค
|-
| ไจแอนท์ || ซุบะรุ คิมุระ || นิรันดร์ บุญยรัตพันธุ์
|-
| ซูเนโอะ || โทะโมะกะซุ เซะกิ || อรุณี นันทิวาส
|-
| โดเรมี || ชิอะกิ ฟุจิโมะโตะ || อรุณี นันทิวาส
|-
|เดคิสุงิ || || สุลัคษณา เทพหัสดิน ณ อยุธยา
|-
| ทามาโกะ (แม่โนบิตะ) || โคะโตะโนะ มิสึอิชิ || สุลัคษณา เทพหัสดิน ณ อยุธยา
|-
| โนบิสึเคะ (พ่อโนบิตะ) ||ยะสุโนะริ มะสึโมะโตะ || หฤษฎ์ ภูมิดิษฐ์
|-
| โซเฟีย || ริเอะ ทะนะกะ || เบญจวรรณ วนิชจิวพันธ์
|-
| ฮาริโบ้ ||  มะยุมิ อีซุกะ || ศรีอาภา เรือนนาค
|-
| บุยคิน || ฟุบิโตะ ยะมะโนะ || สกล รัตนพรหมมา
|-
| ราชีนีองดีเน่ || มิกิ มะยะ || อรุณี นันทิวาส
|-
| ศาสตราจารย์เมซีน่า || โยะอิชิ มุกุมิซุ || นิรันดร์ บุญยรัตพันธุ์
|-
| ซักคาน่า || คุง ซะกะนะ || หฤษฎ์ ภูมิดิษฐ์
|-
| โดรากิส || เคนโด โคะบะยะชิ || ธีระ โรจนานันท์
|}
==เพลงประกอบ==
เพลงเปิด: "Yume wo Kanaete Doraemon" โดย Mao
เพลงปิด: "Kaeru Basho" โดย Thelma Aoyama
== อ้างอิง ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ โดราเอมอน เดอะ มูฟวี่ ตอน สงครามเงือกใต้สมุทร
ส
ภาพยนตร์อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2553
ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
ภาพยนตร์ญี่ปุ่น 3 มิติ
ตัวละครที่เป็นนายเงือกและนางเงือก
ภาพยนตร์เกี่ยวกับเงือก
โดราเอมอน เดอะ มูฟวี่ โนบิตะผจญกองทัพมนุษย์เหล็ก ~ปีกแห่งนางฟ้า~

โดราเอมอนเดอะมูฟวี่ โนบิตะ สงครามหุ่น
ยนต์เหล็ก ริลูจัง ตามหาผู้หญิงยนต์เหล็ก
จับปีกแห่งนางฟ้า จูโด้โนบี้
โดราเอมอน เดอะ มูฟวี่ โนบิตะผจญกองทัพมนุษย์เหล็ก ~ปีกแห่งนางฟ้า~  เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว ผลงานของ ฟูจิโกะ เอฟ. ฟูจิโอะ มีความยาวทั้งสิ้น 108 นาที ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนที่ 31 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ เป็นการนำตอน โดราเอมอน ตอน สงครามหุ่นเหล็ก ในปี ค.ศ. 1986 กลับมาสร้างใหม่
โดยได้ออกฉายในโรงภาพยนตร์เมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 2011 (พ.ศ. 2554)  และเข้าฉายในประเทศไทย วันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2554 โดยฉายไปได้ 5 สัปดาห์ รายได้รวมที่ฉายในประเทศไทย $163,995 (ซึ่งน้อยกว่าปีที่แล้ว เนื่องจากอุทกภัยน้ำท่วมในประเทศไทย พ.ศ. 2554) 
==วีซีดี,ดีวีดี==
ในประเทศไทยได้ผลิตจัดจำหน่ายในรูปแบบ วีซีดี และ ดีวีดี ลิขสิทธิ์โดย บริษัท โรส มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนต์ จำกัด วางตลาดเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ 2555
== รายชื่อนักพากย์ ==
{| class = "wikitable"
! ตัวละคร !! ญี่ปุ่น  !! ไทย 
|-
| โดราเอมอน || วะซะบิ มิซุตะ || ฉันทนา ธาราจันทร์
|-
| โนบิตะ ||  เมะงุมิ โอะฮะระ || ศันสนีย์ วัฒนานุกูล
|-
| ซิซุกะ || ยุมิ คะกะซุ || ศรีอาภา เรือนนาค
|-
| ไจแอนท์ || ซุบะรุ คิมุระ || นิรันดร์ บุญยรัตพันธุ์
|-
| ซึเนโอะ || โทะโมะกะซุ เซะกิ || อรุณี นันทิวาส
|-
| โดเรมี || Chiaki || อรุณี นันทิวาส
|-
| ริลูลุ
ลุ
| Miyuki Sawashiro || ศันสนีย์ ติณห์กีรดีศ
|-
| ปิ๊บโปะ || Yumiko Kobayashi || ศรีอาภา เรือนนาค
|}
== ตัวละคร ==
ซานต้าครอส - หุ่นยนต์กลไกที่มีความคล้ายกับเฮียะกุชิกิในโมบิลสูทเซต้ากันดั้ม ของ Yoshiyuki Tomino''
ริลูลุ - เป็นหุ่นยนต์สายลับที่มาทำหน้าที่นำทางให้กับกองทัพมนุษย์เหล็ก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
น
ภาพยนตร์อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2554
ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
ภาพยนตร์ที่นำกลับมาสร้างใหม่
ภาพยนตร์ญี่ปุ่น 3 มิติ
หนึ่งต่อเจ็ด (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2501)

หนึ่งต่อเจ็ด เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2501 ในระบบถ่ายทำฟิล์ม 16 มม., สี เป็นผลงานกำกับของ ส.อาสนจินดา เป็นภาพยนตร์ตอนแรกในภาพยนตร์ชุด หนึ่งต่อเจ็ด โดยเป็นเรื่องราววีรกรรมการกอบกู้ชาติไทย มีตัวละครที่เด่นสุดคือ จ่าดับ จำเปาะ รับบทโดย ส.อาสนจินดา ปรากฏโฉมครั้งแรกในภาพยนตร์เรื่องนี้ ชื่อของ จ่าดับ จำเปาะ, เหมาะ เชิงมวย, ตังกวย แซ่ลี้, อัคคี เมฆยันต์, ดั่น มหิธา, กล้า ตะลุมพุก, จุก เบี้ยวสกุล ก็กลายเป็นวีรบุรุษของคนไทยเฉพาะในภาพยนตร์
หนึ่งต่อเจ็ด สร้างมาจากความเคืองแค้นโรงภาพยนตร์อันเนื่องมาจากภาพยนตร์ตั้งใจสร้างอย่าง พ่อจ๋า (2500) ที่ฉายโรงภาพยนตร์แกรนด์ โดนกลั่นแกล้งที่กำลังทำเงินแต่โดนออกจากโรง ขณะภาพยนตร์อีกเรื่อง สุภาพบุรุษสลึมสลือ (2500) ภาพยนตร์แอ็คชั่นที่ไม่ได้บรรจงสร้างเหมื่อนพ่อจ๋ากลับทำเงิน ต่อมาเจ้าของโรงภาพยนตร์พัฒนากรให้เงินก้อนหนึ่งให้ส.อาสนจินดา ไปสร้างภาพยนตร์แอ็คชั่นมาเข้าช่วงเทศกาลตรุษจีนในปี พ.ศ. 2501
ส.อาสนจินดาจึงสร้างภาพยนตร์เรื่องหนึ่งต่อเจ็ดในเวลาเพียง 27 วันในการถ่ายทำก่อนฉายในวันตรุษจีนตามเงื่อนไข นำแสดงโดย สุรสิทธิ์ สัตยวงศ์, วิไลวรรณ วัฒนพานิช, วิภา วัฒนธำรงค์, ศรินทิพย์ ศิริวรรณ, อดุลย์ ดุลยรัตน์, ส.อาสนจินดา, ทม วิศวชาติ และ สมชาย ตันฑกำเนิด ภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าฉายเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501 ที่โรงภาพยนตร์พัฒนากร หลังภาพยนตร์ออกฉายปรากฏว่ากวาดรายได้เกินหลักล้าน และสามารถทำรายได้ให้แก่โรงภาพยนตร์พัฒนากรได้เกือบ 9 แสนบาทซึ่งถือว่าสูงมากในสมัยนั้น
ชื่อตัวละครเอกก็มาจากการที่ส.อาสนจินดา ชอบบทประพันธ์ของอรวรรณ ในเรื่อง อกสามศอก ที่ชื่อพระเอกคล้องจองกันมี มิตร เมืองแมน, แสน สุรศักดิ์, กรด แก้วสามสี, ปลิว ปานทอง และ วิง ไกรลาศ ตรงนี้จึงเกิดแรงบันดาลใจให้ ส.อาสนจินดา ตั้งชื่อตัวละครเอกทั้ง 7 คนให้สอดคล้องกัน เป็น จ่าดับ จำเปาะ, เหมาะ เชิงมวย, ตัวกวย แซ่ลี้, อัคคี เมฆยันต์, ดั้น มหิตรา, กล้า ตะลุมพุก, จุก เบี้ยวสกุล
หลังจากประสบความสำเร็จของภาพยนตร์เรื่องนี้ จึงมีการสร้างภาคต่อหลายๆ ภาค อาทิ นักเลงเดี่ยว (2501), เจ็ดแหลก (2501), สิบสองนักสู้ (2502), เจ็ดประจัญบาน (2506), ชุมทางหาดใหญ่ (2509), 1 ต่อ 7 ประจัญบาน (2510), หาดใหญ่ใจสู้ (2512) และนำกลับมาสร้างใหม่ในปี พ.ศ. 2520 รับบทจ่าดับ จำเปาะโดย ทักษิณ แจ่มผล ภาพยนตร์ออกฉายประสบความสำเร็จอย่างสูง
== อ้างอิง ==
หนึ่งต่อเจ็ด (2501)  ทางเว็บไซต์ ThaiFilmDb
ภาพยนตร์ไทย
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2501
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย ส. อาสนจินดา
ภาพยนตร์โลดโผน
หมู่เกาะลีเวิร์ด (หมู่เกาะโซไซเอตี)

หมู่เกาะลีเวิร์ด (Leeward Islands) หรือ อีลซู-เลอ-ว็อง (Îles Sous-le-vent) คือกลุ่มเกาะทางทิศตะวันตกของหมู่เกาะโซไซเอตีในดินแดนเฟรนช์พอลินีเชียซึ่งเป็นอาณานิคมโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศสในมหาสมุทรแปซิฟิกใต้
==อ้างอิง==
เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก
ฟเฟรนช์พอลินีเชีย
กลุ่มเกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก
พระเทพสิทธินายก (เลียบ ปญญฺสิริ)

หลวงพ่อเลียบ วัดเลา (มีนาคม พ.ศ. 2412 - 18 เมษายน พ.ศ. 2483) ท่านเป็นลูกศิษย์ของหลวงปู่เอี่ยม วัดหนัง เป็นพระสงฆ์ผู้ทรงวิทยาคมอันแก่กล้า เสกน้ำมนต์เดือดได้ น้ำมันของท่านช่วยปัดเป่าทุกข์ภัยให้ผู้คนมากมาย เครื่องรางของขลัง เช่น ผ้าเช็ดหน้าเมตามหานิยม ธงค้าขาย เสื้อยันต์ ตะกรุดโทน ตะกรุดสามกษัตริย์ และเหรียญรุ่นแรกมีพุทธคุณรอบด้าน ได้ไปร่วมปลุกเสกวัตถุมงคลในพิธีสำคัญอยู่เป็นประจำ
== ประวัติ ==
หลวงพ่อเลียบ วัดเลา ท่านเกิดเมื่อเดือน มีนาคม พ.ศ. 2412 ในแผ่นดินองค์รัชกาลที่ 5 ที่บ้านปากคลองภาษีเจริญ จังหวัดธนบุรีจังหวัดในอดีตที่อยู่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยาของประเทศไทย ซึ่งในปัจจุบันกลายเป็น กรุงเทพมหานคร ฐานะเป็นเพียงส่วนหนึ่งของประเทศไทยคือ ฝั่งธนบุรี เป็นบุตรของนายทัด และนางเปลี่ยน ทิพยทัศน์ เป็นบุตรคนที่ 4 ในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 6 คน เมื่อในวัยเยาว์ได้ศึกษาอักขระในสมัยในสำนักพระครูพุทธพยากรณ์ (กล้ำ) วัดอัปสรสวรรค์ อุปสมบทเมื่อปี พ.ศ. 2434 โดยมีพระอาจารย์ทัด วัดสิงห์ เป็นพระอุปัชฌาย์ พระภาวนาโกศลเถระ (เอี่ยม) วัดหนัง เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระครูสมณธรรมสมานาม (แสง) วัดปากน้ำภาษีเจริญ เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า ปุญญสิริ ได้ศึกษาพระธรรมวินัยและสวดปาติโมกข์จนเจนจบย้ายไปวัดขุนจันทร์ เพื่อศึกษาวิปัสสนาธุระ กับ หลวงปู่เอี่ยม วัดหนัง จนได้รับการยกย่องจากหลวงปู่เอี่ยมว่า มีพลังจิตกล้าแข็งมาก ศึกษาพระปริยัติธรรมในสำนักพระอุดรคณารักษ์ (ชุ่ม) วัดโพธิ์ และศึกษาโหราศาสตร์กับพระปรากรมมุนี (นวน) วัดสังข์กระจาย ต่อมาได้รับการแต่งตั้งเป็นพระสมุหวรคณิสรสิทธิการและพระเทพสิทธินายกตามลำดับ และได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดเทวราชกุญชร และเป็นพระอุปัชฌาย์ เมื่อปี พ.ศ. 2547 ได้เข้าไปบูรณะวัดเลาและซ่อมแซมให้ดีขึ้น ในบั้นปลายชีวิตท่านได้ป่วยเป็นโรคลมอัมพาต จนถึงวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2483 เวลา 14.oo น.ท่านได้ถึงแก่มรณภาพด้วยอาการสงบ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร รัชกาลที่ 8 แห่งราชวงศ์จักรี รวมสิริอายุได้ 71 ปี 48 พรรษา
== อ้างอิง ==
หนังสือรวมสุดยอดพระคณาจารย์ทั้งหมด 180 พระองค์
http://amuletsforum.blogspot.com/2011/09/blog-post_7858.html
บุคคลจากกรุงเทพมหานคร‎‎
ล