pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
อาเลีย ซาบูร์

อาเลีย ซาบูร์ (Alia Sabur เกิด 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 ที่นครนิวยอร์ก)  เป็นผู้ที่ถูกบันทึกโดยกินเนสส์บุ๊ค ว่าเป็น เป็นศาสตราจารย์เต็มเวลาอายุน้อยที่สุดของโลก ด้วยอายุ 19 ปี โดยได้รับแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์ที่ มหาวิทยาลัยกนกุก (건국대학교) ในประเทศเกาหลีใต้ ทำลายสถิติเดิมของนายคอลิน แมคลอริน นักศึกษาของเซอร์ ไอแซค นิวตัน นักวิทยาศาสตร์ชื่อดัง ที่ทำไว้เมื่อปี ค.ศ. 1717  
นอกจากความสามารถด้านการเรียนแล้วเธอยังมีความสามารถดนตรีในการเล่นคลาริเนต และได้สายดำเทควันโด
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
บุคคลจากนครนิวยอร์ก
ศาสตราจารย์
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2532
ชาวอเมริกันเชื้อสายปากีสถาน
สุภา สิริสิงห

สุภา สิริสิงห (13 สิงหาคม พ.ศ. 2488 - )  นักเขียนชาวไทย เจ้าของนามปากกา "โบตั๋น" ได้รับการเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2542
สุภา สิริสิงห เดิมชื่อ สุภา ลือศิริ เกิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ที่ตำบลบางจาก อำเภอภาษีเจริญ จังหวัดธนบุรี จบการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  ทำงานเป็นครูโรงเรียนเอกชน และมัคคุเทศก์ และเลขานุการในสำนักงานพลังงานแห่งชาติ
สุภาทำงานที่สำนักพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช ทำวารสาร "ชัยพฤกษ์" และ "สตรีสาร" ฉบับพิเศษสำหรับเด็ก ได้พบกับ วิริยะ สิริสิงห และสมรสกันในปี พ.ศ. 2518  และลาออกไปตั้งสำนักพิมพ์ชมรมเด็ก ร่วมกับสามีจนถึงปัจจุบัน (ปัจจุบัน เปลี่ยนชื่อเป็น สำนักพิมพ์ สุรีวิยาสาส์น)
สุภา เริ่มงานเขียนตั้งแต่ พ.ศ. 2507 โดยเขียนเรื่องสั้นขณะเรียนอยู่ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเริ่มเขียนเรื่อง โดยใช้นามปากกา "โบตั๋น" ลงตีพิมพ์ใน "สตรีสาร" ตั้งแต่ พ.ศ. 2509 เริ่มมีชื่อเสียงจาก นวนิยาย "จดหมายจากเมืองไทย" ได้รับรางวัลวรรณกรรมดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2512 จากองค์การ ส.ป.อ. (องค์การสนธิสัญญาป้องกันภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้) ผลงานที่มีชื่อเสียง เช่น "ผู้หญิงคนนั้นชื่อบุญรอด" "ตะวันชิงพลบ" "ไผ่ต้องลม" "ทองเนื้อเก้า" "เกิดแต่ตม" "ตราไว้ในดวงจิต" "นวลนางข้างเขียง" "ด้วยสองมือแม่นี้ที่สร้างโลก" "สุดแต่ใจจะไขว่คว้า" "บ้านสอยดาว" ระยะหลังหันไปเขียนหนังสือเด็ก และแปลหนังสือจากภาษาต่างประเทศ
สุภา สิริสิงห  มีบุตรสาวกับ วิริยะ สิริสิงห 2 คน คือ สุวีริยา และ ภาวสุ สิริสิงห
==ผลงาน==
กลิ่นดอกส้ม
กว่าจะรู้เดียงสา (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้ง 2531 และ 2543)
ก่อนสายหมอกเลือน
กล้วยไม้กลีบช้ำ
กัณหา ชาลี
เกิดแต่ตม
แก้วตา ดวงใจ
คลื่นเหนือน้ำ
ความสมหวังของแก้ว
คืนเหงา
คู่ยาก
แค่เอื้อม
จดหมายจากเมืองไทย
จันทร์ข้างแรม
จากผงธุลีดิน
โฉด
ซุ้มสะบันงา
ดงคนดิบ
ด้วยสองมือแม่นี้ที่สร้างโลก
ด้วยสายใยรัก
ดอกกระถินริมรั้ว
ดอกไม้ริมทาง
ดั่งสายน้ำไหล
ดั่งหนึ่งเม็ดทราย
ดาวแต้มดิน
เดนมนุษย์
ตราไว้ในดวงจิต
ตะวันชิงพลบ
ถนนสายสุดท้าย
ทองเนื้อเก้า (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้ง ช่อง 7 2540 และ ช่อง 3 2556)
ทิพย์ดุริยางค์
นวลนางข้างเขียง
นะหน้าทอง
น้ำใจ
บัวแล้งน้ำ (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้ง ช่อง 7 2533 และ ช่อง pptv 2558)
บ้านสอยดาว
ปลาหลงน้ำ
ปลายฝนต้นหนาว
ผู้หญิงคนนั้นชื่อบุญรอด (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 3 ครั้ง ช่อง 7 2526 ช่อง 3 2543 และ ช่อง one 2558)
ไผ่ต้องลม
แฝดพี่ฝาดน้อง
พิมพิลาป
เพรงกรรม
ฟ้าชอุ่มฝน
ไฟในดวงตา
ไฟฝ้น
ภาพลวง
แม้นรกมากั้น
ไม้ดัด
ยายหนูลูกพ่อ
รอยอดีต
รักวัวให้ผูก รักลูกให้...
รุ้งสีชมพู
เรือทรายชายน้ำ
ลูกแม่
วัยบริสุทธิ์
สัมปทานหัวใจ (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ช่อง 7 2561)
สายสัมพันธ์
สุดทางฝันวันฟ้าไกล
สุดแต่ใจจะไขว่คว้า (สร้างเป็นละครโทรทัศน์ 4 ครั้ง ช่อง 3 2532 2540 2551 และ ช่อง 8 2558)
เหนือพื้นพสุธา
เหยื่อ
สู่สวนรัก
เล่ห์
อเวจีสีชมพู
แวววัน
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
เล่าเรื่องสามก๊ก(สามก๊กโบตั๋น) - สามก๊กวิทยา | สามก๊กสามจบใครว่าคบไม่ได้
บุคคลจากเขตภาษีเจริญ
ชาวไทยเชื้อสายแต้จิ๋ว
ศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์
นักเขียนชาวไทย
บุคคลจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
นิสิตเก่าคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ครูชาวไทย
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จ.ภ.
มัคคุเทศก์
โบตั๋น

โบตั๋น อาจหมายถึง
พรรณไม้
โบตั๋น (peony) - ไม้ดอกชนิด Paeonia ในตระกูล Paeoniaceae เป็นไม้พื้นเมืองเอเชีย ดอกหลายสี บานต้นฤดูร้อน มีกลิ่นหอม
บุคคล
โบตั๋น - นามปากกาของ สุภา สิริสิงห ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์
โบตั๋น ศิรินทิพย์ - นักแสดงชาวไทย
ตัวละคร
โบตั๋น - หมูป่าซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงของเคียว ฟุจิบะยะชิ (Kyō Fujibayashi) ในเกม อนิเมะ และมังงะเรื่อง แคลนนาด (Clannad)
โบตั๋น - ตัวละครในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง คนเก่งฟ้าประทาน (Yū Yū Hakusho)
ภาพยนตร์
โบตั๋น - ภาพยนตร์ไทยเมื่อปี 2498 ซึ่ง เนรมิตกำกับ เสน่ห์ โกมารชุน เขียนบท และส. อาสนจินดา กับวิไลวรรณ วัฒนพานิช นำแสดง
ละครโทรทัศน์
โบตั๋น - ละครโทรทัศน์เมื่อปี
พุกาม

พุกาม (ပုဂံ) เป็นเมืองโบราณและได้รับการรับรองจากองค์การยูเนสโกให้เป็นแหล่งมรดกโลก ตั้งอยู่ในภาคมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 9 ถึง 13 เมืองแห่งนี้เคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรพุกาม อาณาจักรแห่งแรกของชาวพม่า ในช่วงรุ่งเรืองสูงสุดของอาณาจักรระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 11 ถึง 13 มีวัด เจดีย์ และอาราม กว่า 10,000 แห่ง ถูกสร้างขึ้นบนที่ราบพุกามเพียงแห่งเดียว ซึ่งยังคงมีวัดและเจดีย์กว่า 2,200 แห่งที่ยังคงอยู่รอดมาจนถึงปัจจุบัน
เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2559 เกิดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่ทางตอนกลางของพม่า สร้างความเสียหายครั้งใหญ่แก่พุกาม วัดเกือบ 400 แห่งได้รับความเสียหาย กรมโบราณคดีแห่งพุกามได้เริ่มต้นการสำรวจและบูรณะ โดยได้รับความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญยูเนสโก นักท่องเที่ยวและผู้เข้าชมไม่สามารถเข้าชมวัดได้ 33 แห่ง
ปัจจุบันพุกามตั้งอยู่ในภาคมัณฑะเลย์ อยู่ห่างจากเมืองมัณฑะเลย์ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 90 ไมล์ หรือ 145 กิโลเมตร พุกามแบ่งออกเป็น 3 ส่วน ได้แก่ เขตเมืองเก่า (เขตที่ตั้งอาณาจักรพุกาม) เขตเมืองใหม่ (เขตที่อยู่อาศัยปัจจุบัน) และญองอู้ (เขตพาณิชยกรรมและเศรษฐกิจ) มีสนามบินชื่อสนามบินญองอู้เป็นสนามบินประจำเมือง รายได้หลักของเมืองคือการท่องเที่ยวเชิงศิลปวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ มีนักท่องเที่ยวจากทั่วทุกมุมโลกมาเยือนที่นี่เสมอทุกช่วงปี โดยเฉพาะนักท่องเที่ยวจากแถบเอเชียด้วยกัน
พุกามได้ชื่อว่าเป็น "เมืองแห่งทะเลเจดีย์" หรือ "ดินแดนแห่งเจดีย์" เพราะในช่วงรุ่งเรืองเคยมีเจดีย์มากมายที่ถูกสร้างขึ้นบนที่ราบพุกาม เจดีย์แห่งแรกของพุกามคือ เจดีย์ชเวซีโกน สร้างโดยพระเจ้าอโนรธามังช่อ ปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรพุกาม โดยธรรมเนียมการสร้างเจดีย์ เจดีย์องค์ใหญ่สุดจะเป็นเจดีย์ที่กษัตริย์ทรงสร้าง และองค์ที่มีขนาดเล็กถัดมาเป็นการสร้างโดยเหล่าขุนนาง อำมาตย์ ลดหลั่นลงมาตามบรรดาศักดิ์ นอกจากเจดีย์ชเวซีโกนแล้ว ยังมีเจดีย์สำคัญ ๆ อีกหลายองค์และวัดสำคัญ ๆ อีกเช่น เจดีย์ชเวซันดอ, อานานดาพะย่า, เจดีย์ตะเบียงนิว, วัดพะยาตองซู, วัดที่โลมี่นโล, วัดดะมะยานจี้, เจดีย์ตะบิญญูพยา เป็นต้น
==อ้างอิง==
Pictorial Guide to Pagan. 2nd ed. Rangoon: Ministry of Culture, 1975.
Pagan - Art and Architecture of Old Burma  Paul Strachan 1989, Kiscadale, Arran, Scotland.
Glimpses of Glorious Pagan  Department of History, University of Rangoon, The Universities Press 1986.
[The Map of Bagan]Bagan Map. DPS Online Maps.
" Pagan: The Origins of Modern Burma", Micheal Aung-Thwin, University of Hawaii Press, 1985.
"The Mists of Ramanna: The Legend that was Lower Burma", Michael Aung-Thwin, University of Hawaii Press, 2005. This is a critical examination of  the    role of the Mon in the Pagan kingdom.
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Bagan Map. DPS Online Maps.
Bagan Travel Guide
All about Bagan (english version)
Free travel images of Bagan 
The Life of the Buddha in 80 Scenes, Ananda Temple  Charles Duroiselle, Archaeological Survey of India, Annual Report, Delhi, 1913–14
The Art and Culture of Burma - the Pagan Period   Dr. Richard M. Cooler, Northern Illinois University
Asian Historical Architecture: Bagan  Prof. Robert D. Fiala, Concordia University, Nebraska
Buddhist Architecture at Bagan Bob Hudson, University of Sydney, Australia
Photographs of temples and paintings of Bagan Part 1  and Part 2 
Bagan moving postcards 
เมืองในภาคมัณฑะเลย์
พุกาม
พุทธศิลป์และวัฒนธรรม
แหล่งมรดกโลกในประเทศพม่า
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
พระเจ้าจานซิต้า

จานซิต้า (Kyanzittha, ကျန်စစ်သား; พ.ศ. 1627 - 1656) หรือ พระเจ้าจันสิตถา (บ้างเรียกพระนามว่า พระเจ้าครรชิต หรือพระเจ้าจันสิต) เป็นพระเจ้ากรุงพุกาม และถือเป็นพระมหากษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดพระองค์หนึ่งในประวัติศาสตร์พม่าไม่แพ้พระเจ้าอโนรธามังช่อ เนื่องด้วยพระองค์ทรงเป็นธรรมกษัตริย์ที่ทำนุบำรุงศาสนาพุทธจนเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุด จนเป็นที่ยอมรับทั้งจากชาวพม่าและชาวมอญ
พระเจ้าจานซิต้าเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่คนหนึ่งในรัชสมัยพระเจ้าอโนรธา เมื่อพระเจ้าซอลูพระราชโอรสของพระเจ้าอโนรธาขึ้นครองราชย์ พระองค์มิได้ประกอบภารกิจอันใดด้วยความสามารถพระองค์เอง แต่จะทรงใช้และปรึกษาเหล่าเสนาอำมาตย์อยู่บ่อย ๆ ในปลายรัชสมัยพระเจ้าซอลู งะรมัน เจ้าเมืองพะโค ซึ่งเป็นชาวมอญได้ก่อกบฏขึ้นจับตัวพระเจ้าซอลูเป็นตัวประกัน จานซิต้าซึ่งครองเมืองถิเลงอยู่ ไม่สามารถยกทัพกลับมาช่วยพระองค์ได้ทัน งะรมันได้สังหารพระเจ้าซอลูที่เมืองพวาสอ และพยายามเข้ายึดครองอาณาจักรพุกามแต่จานซิต้าได้เข้าขัดขวาง เหล่าเสนาอำมาตย์ และพระธัมมทัสสีมหาเถระที่ปรึกษาองค์สำคัญของพระเจ้าอโนรธา จึงได้อัญเชิญจานซิต้าขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์
เมื่อขึ้นครองราชย์ จานซิต้ามีพระนามว่า ศรีตรีภูวนาทิตยธัมมมราชา ในภาษาสันสกฤต ในจารึกพม่าเรียกพระองค์ว่า "ถิลุงมัง" (T’iluin Man) แปลว่า "กษัตริย์แห่งถิเลง" แต่เนื่องจากจานซิต้ามิได้มีเชื้อสายของกษัตริย์ พระองค์จึงอ้างสิทธิธรรมในการครองราชสมบัติว่าพระองค์ทรงเป็นภาคหนึ่งของพระโพธิสัตว์ และเป็นองค์อวตารของพระวิษณุของชาวปยูอีกด้วย สมัยนี้จึงถือเป็นรัชสมัยที่ศิลปศาสตร์แบบมอญเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดในพุกาม
ในรัชสมัยของพระเจ้าจานซิต้า ทรงติดต่อกับต่างประเทศเป็นอย่างมาก ในปี พ.ศ. 1638 พระองค์ทรงส่งคณะทูตและช่างฝีมือเดินทางไปพุทธคยา เพื่อไปซ่อมแซมวัดศรีพัชรัส หรือ วัดวัสชราสนะ ซึ่งเป็นสถานที่ตรัสรู้ที่ใต้ต้นมหาโพธิ์ พระเจ้าจานซิต้าทรงซื้อที่ดินกัลปนาให้แก่วัด ขุดอ่างเก็บน้ำ สร้างเขื่อน เพื่อประโยชน์ในการปลูกข้าว ถวายตะเกียงเทียนจำนวนมาก และทรงกัลปนาข้าทาสให้กับวัดอีกด้วย ซึ่งได้ปรากฏความตอนนี้และปรากฏนามของพระองค์ในจารึกซ่อมแซ่มพุทธคยาด้วย
นอกจากนี้แล้วมีภิกษุมหายานจากทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอินเดียหลบหนีอิทธิพลของศาสนาอิสลาม เพื่อมาขอความช่วยเหลือจากพระองค์ พระองค์ทรงให้ความช่วยเหลือพระสงฆ์เหล่านี้ โดยการสร้างวัดเล็ก ๆ ถวายเป็นที่พำนัก อยู่ระหว่างเจดีย์ชเวซีโกนกับหมู่บ้านมินดาตุ
ด้านความสัมพันธ์กับประเทศจีน ในปี พ.ศ. 1649 ทรงส่งคณะทูตไปยังเมืองไคเฟิง ซึ่งเป็นเมืองหลวงของจีนสมัยราชวงศ์ซ่ง จักรพรรดิจีนทรงให้การต้อนรับคณะทูตจากอาณาจักรพุกามเทียบเท่ากับทูตของอาณาจักรเจนละ ในรัชสมัยนี้จึงถือได้ว่าประสบความสำเร็จที่ทำให้พุกามเป็นที่รู้จักของดินแดนต่าง ๆ
พระเจ้าจานซิต้าถึงแก่สวรรคตในปี พ.ศ. 1656 ผู้ที่ได้ครองราชย์เป็นลำดับถัดไปคือพระเจ้าอลองสิธูซึ่งเป็นพระราชนัดดา (หลานตา) ของพระองค์
ในกลางปี พ.ศ. 2551 ทางพม่าได้มีการสร้างภาพยนตร์ชีวประวัติของพระองค์ ในชื่อเรื่อง "Kyansit Min" นับเป็นภาพยนตร์ในแบบสากลเรื่องแรกของพม่าอีกด้วย
== อ้างอิง ==
เชิงอรรถ
บรรณานุกรม
หนังสือบุเรงนอง กะยอดินนรธา โดย ดร.สุเนตร ชุตินธรานนท์ ISBN 974-323-512-4
2550 - แบคแพค ตะลุยพม่า!!
พระมหากษัตริย์ราชวงศ์พุกาม
บู้พะย่า

บู้พะย่า (ဗူးဘုရား) คือพระเจดีย์ที่ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำอิรวดีในเมืองพุกาม ประเทศพม่า บู้พะย่า แปลว่า "เจดีย์น้ำเต้า" ตามลักษณะของพระเจดีย์ ตำนานได้เล่าขานไว้ว่าสร้างในช่วงพุทธศตวรรษที่ 8 ในสมัยอาณาจักรศรีเกษตรหรืออาณาจักรปยู โดยพระเจ้าปยูซอที่ แต่บ้างก็ว่าน่าจะสร้างในช่วงพุทธศตวรรษที่ 16 เนื่องจากรูปทรงขององค์พระเจดีย์
พระเจดีย์ที่เห็นกันอยู่ในปัจจุบันเป็นพระเจดีย์ที่สร้างขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2518 เพราะพระเจดีย์องค์เก่านั้นพังทลายลงมาอันเนื่องมาจากแผ่นดินไหว
== คลังภาพ ==
ไฟล์:Pumpkin Pagoda -Bupaya Pagoda-, Pagan, Upper Burma.jpg|thumb|เจดีย์องค์เดิมเมื่อ พ.ศ. 2411 ก่อนพังทลายลงจากแผ่นดินไหวใน พ.ศ. 2518
ไฟล์:Buefaya and beach.jpg|เจดีย์เมื่อมองจากฝั่งแม่น้ำอิรวดี
ไฟล์:IRRAWADDY RIVER TEMPLE BAGAN MYANMA FEB 2013 (8526870135).jpg|บริเวณด้านหน้าทางเข้า
ไฟล์:Bagan Myanmar (15110539415).jpg|thumb|บริเวณโดยรอบเจดีย์
ไฟล์:Bupaya-Bagan-Myanmar-09-Ayeyarwadi-gje.jpg|thumb|ริมชายฝั่งด้านล่างเจดีย์
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
MyanmarBagan Travel Information 
เจดีย์ในประเทศพม่า
สิ่งก่อสร้างในพุกาม
อานานดาพะย่า

อานานดาพะย่า, วัดอนันดา หรือ วัดอานนท์ (အာနန္ဒာဘုရား, ; Ananda Temple) คือมหาวิหารขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในเมืองพุกาม ประเทศพม่า เริ่มสร้างขึ้นใน พ.ศ. 1633 แล้วเสร็จในปีต่อมา ในรัชกาลพระเจ้าจานซิต้า มีความสำคัญในฐานะได้รับการยกย่องว่าเป็น "เพชรน้ำเอกของพุทธศิลป์สกุลช่างพุกาม" เมื่อก่อนยอดพระเจดีย์ยังเป็นสีขาวเหมือนกับพระเจดีย์องค์อื่น ๆ ของพุกาม แต่รัฐบาลพม่าได้มาทาสีทองทับเมื่อปี พ.ศ. 2533 เพื่อสมโภชการสร้างอานานดาพะย่าครบรอบ 900 ปี
อานานดาพะย่าเป็นพระเจดีย์ที่สามารถเดินเข้าไปข้างในได้ แผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมจตุรัสมีมุขยื่น 4 ทิศ ประตูทางเข้าเป็นประตูโค้ง (arch) ที่มักพบเห็นในสถาปัตยกรรมตะวันตกมากกว่าตะวันออก ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปประทับยืนไม้ปิดทอง สี่ทิศ สี่องค์ สูง 9.5 เมตร ประกอบด้วย
พระกกุสันธพุทธเจ้า ประจำทิศเหนือ (องค์เดิม แท้จริงแล้วประจำทิศตะวันออก)
พระโกนาคมนพุทธเจ้า ประจำทิศตะวันออก (สร้างใหม่)
พระกัสสปพุทธเจ้า ประจำทิศใต้ (องค์เดิม)
พระโคตมพุทธเจ้า ประจำทิศตะวันตก (สร้างใหม่)
พุทธศิลป์แบบนี้ยังสมารถพบเห็นได้ตามวัดสถาปัตยกรรมล้านนา เช่น วัดภูมินทร์ จังหวัดน่าน เป็นต้น
==อ้างอิง==
ธีรภาพ โลหิตกุล. ท่องแดนเจดีย์ไพรพุกามประเทศ. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ : แพรวสำนักพิมพ์, 2548.
วัดในประเทศพม่า
สิ่งก่อสร้างในพุกาม
เจดีย์ในประเทศพม่า
โบราณสถานในประเทศพม่า
สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศพม่า
พระเจ้าอลองสิธู

พระเจ้าอลองสิธู (Alaungsithu, အလောင်းစည်သူ) กษัตริย์ในราชวงศ์พุกาม ที่ครองราชย์อย่างยาวนานถึงกว่า 54 ปี (พ.ศ. 1656 - พ.ศ. 1710) ยุคสมัยของพระองค์ อาณาจักรพุกามเจริญถึงขั้นขีดสุดในทุกด้าน
พระเจ้าอลองสิธู เป็นพระโอรสของพระเจ้าซอลู พระโอรสของพระเจ้าอโนรธามังช่อกับพระธิดาของพระเจ้าจานสิตา ครองราชย์หลังการสวรรคตของพระเจ้าจานสิตา  พระนามภาษาสันสกฤตเมื่อทรงครองราชย์นั้น พบในจารึกที่วัดชเวกูยี ออกพระนามว่า ศรีตรีภูวนาทิตย์บวรธรรมราชา แต่พระนามที่เป็นที่รู้จักกัน คือ "สิธู" (Sithu) ซึ่งแปลว่า "วีรบุรุษผู้ชนะ" หรือ อลองสิธู (Alaungsithu) เนื่องจากทรงประกาศพระองค์เป็นพระโพธิสัตว์ด้วยเช่นเดียวกับพระเจ้าจานสิตา พระอัยกาของพระองค์  (อลอง แปลว่าพระโพธิสัตว์) ในยุคสมัยนี้ศิลปะแบบมอญที่เคยรุ่งเรืองในสมัยแรก ๆ ของอาณาจักร ถูกปรับเปลี่ยนให้เป็นแบบของพุกามมากขึ้นจนถือได้ว่าเป็นจุดรุ่งเรืองสูงสุดของศิลปะพม่าแท้ รัชสมัยของพระองค์ เป็นรัชสมัยที่ทรงสร้างความรุ่งเรืองทางศิลปะ วรรณกรรม สถาปัตยกรรม และ การเมืองการปกครอง อย่างแท้จริง
พระเจ้าอลองสิธู ทรงเป็นกษัตริย์นักเดินทางไม่แพ้พระอัยกาของพระองค์ เพราะทรงเดินทางไปเยือนดินแดนต่าง ๆ ในเขตลุ่มน้ำอิระวดี และดินแดนโพ้นทะเล เช่น ชวา สุมาตรา และศรีลังกา ในทางการเมืองการปกครอง พระองค์สามารถยึดเมืองท่าตะนาวศรีได้ จึงสามารถควบคุมการติดต่อทางทะเลที่บริเวณคอคอดกระได้ เช่น การควบคุมการค้าช้างระหว่างขอม และลังกา ทำให้อาณาจักรพุกามรุ่งเรืองเป็นอย่างยิ่ง
ปลายรัชสมัยจัดเป็นจุดเริ่มต้นสำคัญของความเสื่อมของอาณาจักรเมื่อพระองค์ถูกปลงพระชนม์โดยเจ้าชายซึ่งเป็นพระราชโอรสของพระองค์เอง ตามตำนานเล่าว่าพระเจ้าอลองสิธูประชวรพระวาโยสิ้นพระสติ (เป็นลมจนหมดสติ) เจ้าชายนราธู พระราชโอรสจึงอัญเชิญพระองค์ไปประทับรักษาพระวรกายที่วัดแห่งหนึ่ง เมื่อฟื้นคืนพระสติเจ้าชายนราธูใช้ผ้าปูพระแท่น (ผ้าปูเตียง) อุดพระนาสิกและพระโอษฐ์จนพระเจ้าอลองสิธูสวรรคตเมื่อพระชนมายุได้ 87 พรรษา โดยที่พระองค์มิได้แต่งตั้งผู้ใดให้เป็นรัชทายาท
เมื่อข่าวทราบถึงเจ้าชายมินชินสอมกุฏราชกุมารยกทัพกลับเข้าพุกามเพื่อเข้ามาจัดงานพระศพพระราชบิดา เจ้าชายนราธูถวายราชสมบัติคืนแก่พระเชษฐาโดยได้ขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้ามินชินสอ ในปี พ.ศ. 1706 แต่ก็ครองราชย์ได้เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ก็ถูกลอบปลงพระชนม์ด้วยยาพิษระหว่างงานฉลองในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกโดยเจ้าชายนราธูอีก
ปัจจุบัน พระเจ้าอลองสิธูได้รับการบูชาให้เป็นนะหลวงลำดับที่ 31 โดยเรียกว่า มินสิธู (Min Sithu)
== อ้างอิง ==
พระมหากษัตริย์ราชวงศ์พุกาม
พระมหากษัตริย์ที่ถูกปลงพระชนม์
พระเจ้านะระตู

พระเจ้านะระตู (နရသူ) กษัตริย์แห่งราชวงศ์พุกาม ได้ชื่อว่าเป็นผู้โหดร้ายและเป็นจุดเริ่มต้นความเสื่อมของอาณาจักรพุกาม มีพระนามที่เป็นที่รู้จักอีกพระนามหนึ่งว่า "อิมตอวสยัน" (Im Taw Syan) ที่ได้ชื่อว่าเป็นกษัตริย์จอมโหด เนื่องจากทรงลอบปลงพระชนม์พระบิดา คือ พระเจ้าอลองสิธูและพระเชษฐาเพื่อขึ้นครองราชย์ และเมื่อขึ้นครองราชย์แล้วก็ยังได้ประหารอีกหลายคนที่ทรงหวาดระแวง เช่น มเหสีของพระองค์ ซึ่งตามตำนานเล่าว่าเป็นธิดาของกษัตริย์ลังกา
ในช่วงสมัยนี้พุกามยังขัดขวางการค้าช้างระหว่างเขมรกับลังกา ผ่านการควบคุมการค้าข้ามบริเวณเมาะตะมะและคอคอดกระ ที่พุกามได้ควบคุมไว้ตั้งแต่รัชกาลพระเจ้าอลองสิธู
พระเจ้าปรากรมพาหุที่ 1 แห่งลังกา จึงยกทัพเรือมาโจมตีเมืองพะสิมที่ปากแม่น้ำอิระวดี และล่องเรือขึ้นมาถึงอาณาจักรพุกามจนสามารถจับพระเจ้านะระตูและประหารชีวิตพระองค์ในที่สุด
พระเจ้านะระตูครองราชย์อยู่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ เพียง 4 ปี (พ.ศ. 1710 - พ.ศ. 1714)
ชาวพม่าในสมัยหลังจึงเรียกพระองค์ว่า "กุลากยา" (Kula-Kya) ซึ่งแปลว่า กษัตริย์ที่ถูกปลงพระชนม์โดยชาวอินเดีย (กุลา แปลว่าชาวอินเดีย แต่ในที่นี้หมายรวมถึงลังกาด้วย) หลังรัชสมัยของพระเจ้านะระตูประวัติศาสตร์พุกามมีความสับสนมาก
นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าเป็นช่วงที่ไม่มีกษัตริย์ปกครองเป็นเวลา 9 ปี คือระหว่าง พ.ศ. 1708 - พ.ศ. 1717 แต่ยังมีหลักฐานบางส่วนที่กล่าวถึงกษัตริย์ที่ปกครองพุกามองค์ต่อมา ทรงพระนามว่า พระเจ้านรสิงขะ
(Narasingkha) ซึ่งเชื่อว่าน่าจะเป็นพระราชโอรสของพระเจ้านะระตู
== อ้างอิง ==
พระมหากษัตริย์ราชวงศ์พุกาม
BRIGHT

== สมาชิก ==
NAGI(ชิเงมูระ นางิสะ, 1990.08.02 - )มีหน้าที่ร้องเสียงต่ำ, เกิดที่จังหวัดเฮียวโง, กรุ๊ปเลือดB, เป็นหัวหน้าวง, ของที่ชอบกิน:ช็อคโกแลต
MI-MI(อิโนะอุเอะ มิซึคิ, 1990.09.28 - )มีหน้าที่ร้องเสียงกลาง, เกิดที่จังหวัดโอซาก้า, กรุ๊ปเลือดB, ของที่ชอบกิน:วางาชิ
MEG(นาคายะ เมงุมิ, 1991.03.06 - )มีหน้าที่ร้องเสียงสูง, เกิดที่จังหวัดโอซาก้า, กรุ๊ปเลือดA, ของที่ชอบกิน:โอะนิงิริ
NANAKA(โคบายาชิ นานากะ, 1992.05.30 - )มีหน้าที่ร้องเสียงกลาง, เกิดที่จังหวัดโอซาก้า, กรุ๊ปเลือดB, ของที่ชอบกิน:ซูชิ
== ผลงาน ==
=== อัลบั้ม ===
Notes 4 You
=== มินิอัลบั้ม ===
Brightest Star [DEBUT MINI ALBUM]
=== ซิงเกิล ===
ソライロ
手紙 feat.K / One Summer Time
I'll Be There
言葉にできなくて/Shining Butterfly
=== อินดี้ซิงเกิล ===
Brightest e.p.01
Brightest e.p.02
=== อื่นๆ ===
Rhythm Nation 2007 - The biggest indoor music festival -
Rhythm Nation 2006 - The biggest indoor music festival -
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ต้นสังกัต AVEXJP.NET 
เว็บหลักของ BRIGHT 
กลุ่มดนตรีสัญชาติญี่ปุ่น
รายชื่อธงในประเทศเดนมาร์ก

ตารางเบื้องล่างนี้แสดงข้อมูลเกี่ยวกับธงต่างๆ ที่ใช้ในราชอาณาจักรเดนมาร์ก
== ธงชาติ ==
== ธงพระอิสริยยศ ==
== ธงราชการ ==
=== หน่วยงานรัฐบาล ===
{| border="2" cellpadding="4" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse;"
|-  bgcolor="#efefef"
! width="110"|Flag!!width="100"|Date!!width="250"|Use!!width="250"|Description
|-
| || 1778-1814 || ธงเรือราชการ || ลักษณะอย่างธงราชการ ที่มุมบนคันธงมีรูปมงกุฎสีขาว
|-
| || 1778-1814 || ธงราชการกระทรวงเกษตร, อาหาร และ การประมง || ลักษณะอย่างธงราชการ มีอักษรย่อสีเหลืองภายใต้มงกุฎ ความว่า 'LM' ("Landbrugsministeriet")
|-
|-  bgcolor="#efefef"
!colspan="4"| ศุลกากรเดนมาร์ก (Kongelig Toldkontrol)
|-
|  || ค.ศ. 1778-1814 || rowspan=3| ธงแสดงสัญชาติศุลกากร || ลักษณะอย่างธงราชการ ที่ใจกลางกางเขนมีข้อความภายในสี่เหลี่ยมสีขาว รองรับด้วยช่อรอเรลว่า "KONGELIGT TOLD FLAG"
|-
| || ค.ศ. 1797-1987 || ลักษณะอย่างธงราชการ มีคำว่า 'KONGELIGT TOLDFLAG'
|-
| || ตั้งแต่ ค.ศ. 1987 || ลักษณะอย่างธงราชการ มุมบนคันธงมีรูปตราสามง่ามไขว้รองรับด้วยช่อรอเรล ภายใต้มงกุฎ
|}
=== หน่วยงานรัฐวิสาหกิจ ===
{| border="2" cellpadding="4" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse;"
|-  bgcolor="#efefef"
! width="110"|Flag!!width="100"|Date!!width="250"|Use!!width="250"|Description
|-
|  || ตั้งแต่ พ.ศ. 2457 || ธงกรมช่างไฮโรลิก || ลักษณะอย่างธงราชการ มีอักษรย่อสีเหลืองภายใต้มงกุฎ ความว่า 'VBV' ("Vandbygningsvæsenet")
|-
|-  bgcolor="#efefef"
!colspan="4"| ไปรษณีย์เดนมาร์ก (Postvæsenet)
|-
|  || ค.ศ. 1793-1846 || rowspan=3| ธงแสดงสัญชาติไปรษณีย์ || ลักษณะอย่างธงราชการ ที่ใจกลางกางเขนมีรูปแตรเล็กสีเหลือง
|-
|  || ค.ศ. 1846-1939 || ลักษณะอย่างธงราชการ ที่ใจกลางกางเขนมีตราปรมาภิทัย เหนือรูปแตรเล็กสีเหลือง
|-
| 100px || ตั้งแต่ ค.ศ. 1939 ||  ธงราชการ มุมบนคันธงมีตราราชการไปรษณีย์ รูปแตรเล็กสีเหลืองภายใต้มงกุฎ
|-
| || rowspan=2 |  || rowspan=2 | ธงแสดงสัญชาติโทรเลข และ วิทยุสื่อสาร || ลักษณะเดียวกับธงราชการ มุมบนคันธงรูปแตรเล็กสีเหลืองภายใต้มงกุฎ
|-
| || ลักษณะเดียวกับธงชาติ มุมบนคันธงรูปแตรเล็กสีเหลืองภายใต้มงกุฎ อนึ่ง ธงผืนนี้ใช้สำหรับเรือโทรเลข และ วิทยุสื่อสารของเอกชน
|-
|-  bgcolor="#efefef"
!colspan="4"| การรถไฟเดนมาร์ก (Danske Statsbaner : DSB)
|-
| || ค.ศ. 1887-1974 || rowspan=3| ธงแสดงสัญชาติการรถไฟ || ลักษณะอย่างธงราชการ มุมบนคันธงมีอักษรย่อสีเหลืองภายใต้มงกุฎ ความว่า 'DSB'
|-
| || ค.ศ. 1974-1999 || ลักษณะอย่างธงราชการ มุมบนคันธงมีอักษรย่อสีขาว ความว่า 'DSB'
|-
| 100px || ตั้งแต่ ค.ศ. 1989 || ธงราชการ มุมบนคันธงมีตราราชการการรถไฟ (ล้อรถไปประกอบปีกนก ภายใต้มงกุฎ)
|}
== ธงทหาร ==
== ธงเรือยอชต์ ==
== บริษัทร่วมทุน ==
== ธงในอดีต ==
== ดูเพิ่ม ==
ตราแผ่นดินของเดนมาร์ก
เดอร์ เออร์ เอ็ท ยินดิจท์ แลนด์
 
ดเนมาร์ก
ด้วย(ความ)ลับ และผูกพัน

ด้วย(ความ)ลับ และผูกพัน (Secret; ) เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นผลงานการกำกับโดยโยจิโระ ทะคิทะ (Yojiro Takita) ออกฉายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อปี พ.ศ. 2542
== โครงเรื่อง ==
เมื่อวันหนึ่งแม่ลูกกำลังไปเทื่ยวกันที่บ้านคุณตาคุณยาย โดยที่พ่อนั้นอยู่ที่บ้านไม่ได้ไปไหน แต่ระหว่างทางกลับเกิดอุบัติเหตุที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น ทำให้ภรรยาของเขาเสียชีวิตลง และเมื่อลูกนั้นฟื้นขึ้นมา ก็ไม่ใช่ลูกคนเดิมของเขาอีกต่อไป...
== นักแสดง ==
เรียวโกะ ฮิโรสุเอะ (Ryoko Hirosue) .....  Monami Sugita / Naoko Sugita
คะโอะรุ โคะบะยะชิ (Kaoru Kobayashi) .....  Heisuke Sugita
เคน คะเนะโคะ (Ken Kaneko) .....  Fumio Kajikawa
ยุริโกะ อิชิดะ (Yuriko Ishida) .....  Taeko Hashimoto
ฮิเดะอะคิ อิโต้ (Hideaki Ito) .....  Haruki Soma
โทะโมะเอะ ชิโนะฮะระ (Tomoe Shinohara) .....  Kuniko Kimura
คะโยะโคะ คิชิโมะโตะ (Kayoko Kishimoto) .....  Naoko Sugita
ริเอะ ชิบะตะ (Rie Shibata) .....  Kazuko Yoshimoto
เรน โอะสุกิ (Ren Osugi) .....  Hiroyuki Kajikawa
ฮัทสึโอะ ยะมะทะนิ (Hatsuo Yamatani) .....  Naoko Sugita
== รางวัล ==
[2000] Awards of the Japanese Academy ::   Best Actor, Best Actress, Best Supporting Actress
[2000] Sitges - Catalonian International Film Festival ::  Best Actress, Best Screenplay, Best Film

== เกร็ด ==
Himitsu (秘密) เป็นบทประพันธ์ฉบับนวนิยายมาก่อน โดย เคโกะ ฮิกะชิโนะ (Keigo Higashino)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วิกิพีเดียญี่ปุ่น  
IMDb 
ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
ภาพยนตร์รัก
ภาพยนตร์แฟนตาซี
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2542
มุ่งซุ้ย

หมงซุ่ย (Mengsui, 蒙嶲) เป็น สถานที่สำคัญของอาณาจักรน่านเจ้า หรือ อ้ายลาว ซึ่งเป็นอาณาจักรที่รวม
กันมีสามพระองค์ ด้วยกัน คือ
พระเจ้าสีนุโล เป็นพระเจ้าให้ยึดครองอำนาจเมือง หม๋งซุ้ย
พระเจ้าพีล่อโก๊ะ เป็นพระเจ้าให้ยึดครองอำนาจเมือง ลางเซียง
พระเจ้าโก๊ะล่อฝง เป็นพระเจ้าให้ยึดครองอำนาจเมืองที่เหลือ อยู่แล้ว
และปีพศ 1291 ได้สิ้นสุดอาณาจักรน่านเจ้า
อาณาจักรน่านเจ้า
จิตรกรรมฝาผนังเรื่องรามเกียรติ์

จิตรกรรมฝาผนังเรื่องรามเกียรติ์ เป็นภาพวาดบนฝาผนังเกี่ยวกับเรื่องราวในมหากาพย์วรรณคดีเรื่อง รามเกียรติ์ อยู่บริเวณระเบียงคดรอบพระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม มีจำนวนทั้งสิ้น 178 ห้อง สร้างขึ้นตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก โดยมีการเขียนซ่อมแซมเพิ่มเติมในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  ครั้นถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้โปรดให้บูรณะในโอกาสครบรอบ 100 ปีกรุงรัตนโกสินทร์ ในการนี้ได้ทรงพระนิพนธ์โคลงประกอบภาพไว้จำนวนแปดห้อง เป็นโคลง 224 บท
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
โคลงภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องรามเกียรติ์
โคลงรามเกียรติ์ bloggang - เพรง.พเยีย
โคลงรามเกียรติ์ bloggang - สดายุ 
ภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องรามเกียรติ์ พระอุโบสถ วัดหัวลำโพง 
จิตรกรรมฝาผนังวัดพระศรีรัตนศาสดาราม 
ภาพจิตรกรรมฝาผนัง โดย อ้วน กลม (ปั๊กกาเป้า)
วัดพระศรีรัตนศาสดาราม
ภาพวาด
วัดพระศรีรัตนศาสดาราม
รามเกียรติ์
วีรศักดิ์ ไพรัช

พลเอกวีรศักดิ์ ไพรัช  ผู้ทรงคุณวุฒิพิเศษ กองบัญชาการกองทัพไทย (2549-ปัจจุบัน)
ประธานกรรมการ บริษัท สยามเวย์ อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด
ประธานบริษัท เอ.ซี.แอล. จำกัด
กรรมการ  บริษัท อีเอ็มซี จำกัด (EMC)
อดีต รองผู้บัญชาการหน่วยบัญชาการทหารพัฒนา กองบัญชาการทหารสูงสุด
จบการศึกษา โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า
เฮเลนแห่งทรอย

เฮเลน (Helen, ภาษากรีกว่า Ἑλένη – Helénē) คือหญิงสาวผู้เป็นชนวนศึกในสงครามเมืองทรอย ปกรณัมเก่าแก่ของกรีก ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของงานมหากาพย์อีเลียดและโอดิสซีย์ ส่วนใหญ่มักเรียกชื่อนางว่า เฮเลนแห่งสปาร์ตา หรือ เฮเลนแห่งทรอย นางเป็นบุตรีของเทพซูสกับนางลีดา มีพี่ชายคือแคสเตอร์ พอลลักซ์ และคลีเทมเนสตรา
เมื่อเฮเลนเติบโตถึงวัยวิวาห์ บิดามารดาได้จัดพิธีเลือกคู่ให้แก่นาง โดยมีกษัตริย์ เจ้าชาย และนักรบจากเมืองต่างๆ ทั่วแคว้นกรีกมาร่วมงาน ได้แก่ โอดิซูส เมเนสทีอัส ไดโอมีดีส อจักซ์ ปโตรกลัส เมนนิเลอัส และอักกะเมมนอน  นางเลือกเมนนิลิอัสเป็นคู่วิวาห์ ส่วนกษัตริย์อื่นต่างให้สัญญาว่าจะคอยช่วยปกป้องนาง
เฮเลนมีชื่อเสียงว่าเป็นหญิงงามไม่อาจหามนุษย์ผู้ใดเทียบได้ เมื่อครั้งปารีสแห่งทรอยเป็นผู้ตัดสินความงามระหว่างเหล่าเทพี อโฟรไดท์สัญญาว่าจะให้นางเฮเลนแก่เขาหากเขาเลือกให้พระนางเป็นเทพีผู้งามที่สุด เหตุนี้ปารีสจึงมาชิงตัวเฮเลนไปเสียโดยความช่วยเหลือของเทพเจ้า แล้วพานางหนีกลับไปเมืองทรอย ทำให้เหล่ากษัตริย์ที่ได้ให้สัตย์ไว้ต่อเมนนิลิอัส ต้องยกทัพมาช่วยเหลือเพื่อชิงนางเฮเลนกลับคืน
อีเลียด
บุคคลในตำนานเทพปกรณัมกรีก
ปารีส (ทรอย)

ในเทพปกรณัมกรีก ปารีส (Paris) หรือชื่อจริงว่า อเล็กซานดรอส (Ἀλέξανδρος) เป็นเจ้าชายกรุงทรอย เป็นโอรสของท้าวไพรอัม (Priam) กับพระนางเฮกยูบา (Hecuba) ผลงานสร้างชื่อเสียงที่สุดของเขาคือการชิงตัวนางเฮเลน ราชินีแห่งสปาร์ตามา ทำให้เกิดสงครามกรุงทรอย อันเป็นเหตุแห่งการล่มสลายของทรอยในท้ายที่สุด เขาเป็นผู้สังหารอคิลลีสโดยยิงธนูถูกที่ข้อเท้าซึ่งเป็นจุดอ่อนเดียวของอคิลลีส ต่อมาเขาถูกสังหารโดยบุตรชายของอคิลลีสเอง
อีเลียด
บุคคลในตำนานเทพปกรณัมกรีก