pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เยส

เยส (Yes) เป็นวงดนตรีร็อกจากอังกฤษ ก่อตั้งมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2511 สมาชิกรุ่นก่อตั้งคือ จอน แอนเดอร์สัน และคริส สไควร์ มีชื่อเสียงเป็นวงดนตรีที่มีโครงสร้างดนตรีซับซ้อน โดยได้อิทธิพลมาจากดนตรีคลาสสิก และมีเสียงร้องที่เป็นเอกลักษณ์ของ จอน แอนเดอร์สัน
ในปี ค.ศ. 1983 ทางวงออกอัลบั้ม 90125 เปลี่ยนแนวทางดนตรีไปจากเดิม ไปเป็นดนตรีป๊อป เพลง Owner Of A Lonely Heart ซึ่งมีจังหวะดิสโก ขึ้นถึงอันดับหนึ่งในสหรัฐอเมริกา จัดอันดับโดยนิตยสารบิลบอร์ด
หน้าปกอัลบั้มของวงเยส เป็นภาพกราฟิกที่มีความงดงาม ออกแบบโดย Roger Dean ตั้งแต่อัลบั้มที่ 4 Fragile เป็นต้นมา ยกเว้นอัลบัม Going for the One, 90125, Big Generator และ Talk
== ประวัติ ==
== ผลงาน ==
=== สตูดิโออัลบั้ม ===
Yes - July 25, 1969
Time and a Word - June 1970 / UK #45
The Yes Album - February 19, 1971 / UK #4; US #40
Fragile - November 26, 1971 / UK #7; US #4
Close to the Edge - September 15, 1972 / UK #4; US #3
Tales from Topographic Oceans - December 14, 1973 / UK #1; US #6
Relayer - December 13, 1974 / UK #4; US #5
Going for the One - July 22, 1977 / UK #1; US #8
Tormato - September 29, 1978 / UK #8; US #10
Drama - August 22, 1980 / UK #2; US #18
90125 - November 14, 1983 / UK #16; US #5
Big Generator - September 28, 1987 / UK #17; US #15
Union - April 30, 1991 / UK #7; US #15
Talk - March 21, 1994 / UK #20; US #33
Open Your Eyes - November 24, 1997 / US #151
The Ladder - September 20, 1999 / UK #36; US #99
Magnification - September 10, 2001 / UK #71; US #186
Fly from Here - June 22, 2011 / UK #30; US #36
Heaven & Earth - 2014
The Quest - 2021
Mirror to the Sky - 2023
=== บันทึกการแสดงสด ===
Yessongs - May 18, 1973 / UK #7; US #12
Yesshows - December 19, 1980 / UK #22; US #43
9012Live: The Solos - November 7, 1985 / UK #44; US #81
Keys to Ascension - October 28, 1996 / UK #48; US #99
Keys to Ascension 2 - November 3, 1997 / UK #62
House of Yes: Live from House of Blues - September 25, 2000
=== อัลบั้มรวมฮิต ===
Yesterdays - February 28, 1975 /UK #27; US #17
Classic Yes - November 30, 1981 / US #142
Yesstory - September 15, 1992
Highlights: The Very Best of Yes - September 20, 1993
Something's Coming: The BBC Recordings 1969-1970 - October 14, 1997
Keystudio - May 21, 2001
The Ultimate Yes: 35th Anniversary Collection - July 28, 2003 / UK #10; US #131
== มีเดีย ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Yesworld: The Official Yes site
Yesfans: The Official Yes fan forum
Forgotten Yesterdays: A Comprehensive Guide to Yes Shows
http://www.oknation.net/blog/chandra/2007/06/02/entry-1
ย
ศิลปินสังกัดอีเล็คตร้าเรเคิดส์
ศิลปินสังกัดแอตแลนติกเรเคิดส์
กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2511
วงกลุ่มห้าสัญชาติอังกฤษ
กลุ่มดนตรีจากลอนดอน
นักดนตรีโพรเกรสซิฟร็อก
เจเนซิส (วงดนตรี)

เจเนซิส (Genesis) เป็นวงดนตรีร็อกจากอังกฤษ  ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2510 โดยในระยะแรกเล่นในแนวป็อปร็อก ต่อมาในช่วงทศวรรษ 1970 วงเริ่มเปลี่ยนแนวไปเป็น โปรเกรสซีฟร็อก  มีโครงสร้างทางดนตรีที่ซับซ้อนขึ้น เน้นการประสานเสียงทางดนตรีมากขึ้น
จนถึงปัจจุบัน เจเนซิส มียอดขายอัลบั้มรวมทั้งสิ้นประมาณ 150 ล้านชุด ติดอันดับ 1 ใน 30 ศิลปินที่มียอดขายสูงสุด
== ประวัติ ==
== ผลงาน ==
=== อัลบั้ม ===
From Genesis to Revelation - March 7, 1969 / US #170
Trespass - October 23, 1970 / UK #98
Nursery Cryme - November 12, 1971 / UK #39
Foxtrot - October 6, 1972 / UK #12
Genesis Live - August 3, 1973 / UK #9 US #105
Selling England by the Pound - October 12, 1973 / UK #3 (Silver) US #70 (Gold)
The Lamb Lies Down on Broadway - November 29, 1974 / UK #10 (Gold) US #41 (Gold)
A Trick of the Tail - February 20, 1976 / UK #3 (Gold) US #31 (Gold)
Wind & Wuthering - December 27, 1976 / UK #7 US #26
Seconds Out - October 21, 1977 / UK #4 (Gold) US #47
...And Then There Were Three... - April 7, 1978 / UK #3 (Gold) US #14 (Platinum)
Duke - March 28, 1980 / UK #1 (Platinum) US #11 (Platinum)
Abacab - September 18, 1981 / UK #1 (Gold) US #7 (2x Platinum)
Three Sides Live - June 1, 1982 / UK #2 US #10 (Gold)
Genesis - October 3, 1983 / UK #1 (2x Platinum) US #9 (4x Platinum)
Invisible Touch - June 9, 1986 / UK #1 (4x Platinum) US #3 (6x Platinum)
We Can't Dance - November 11, 1991 / UK #1 (5x Platinum) US #4 (4x Platinum)
Live/The Way We Walk, Volume One: The Shorts - November 16, 1992 / UK #3 US #35
Live/The Way We Walk, Volume Two: The Longs - January 11, 1993 / UK #1 US #20
Calling All Stations - September 1, 1997 / UK #2 (Gold) US #54
=== อื่นๆ ===
And the Word Was..... - January 1, 1987
Genesis Archive 1967-75 - June 22, 1998 / UK #35
Turn It On Again: The Hits - October 25, 1999 / UK #4 US #65
Genesis Archive 2: 1976-1992 - November 6, 2000
Platinum Collection - November 29, 2004 / UK #21 US #100
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official Genesis Website
Official Peter Gabriel Website
Official Phil Collins Website
Official Steve Hackett Website
Offical Chester Thompson Website
Official Anthony Phillips Website
Offical Ray Wilson Website 
กลุ่มดนตรีสัญชาติอังกฤษ
ศิลปินสังกัดลอนดอนเรเคิดส์
ศิลปินสังกัดเวอร์จิ้นเรเคิดส์
ศิลปินสังกัดแอตแลนติกเรเคิดส์
ศิลปินสังกัดเดคคาเรเคิดส์
ศิลปินสังกัดเอบีซีเรเคิดส์
ศิลปินสังกัดอิมพัลส์! เรเคิดส์
ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี
กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2510
กลุ่มดนตรีป็อปร็อกสัญชาติอังกฤษ
นักดนตรีโพรเกรสซิฟร็อก
เซงิ โอเซกิ

เซกิ โอเซกิ (; เกิด 17 ธันวาคม พ.ศ. 2516) เป็นนักแสดงและนายแบบชาวญี่ปุ่น มีชื่อเสียงในวงการบันเทิงไทย จากการแสดงละครเวทีเรื่อง คู่กรรม (2546) รับบทเป็บโกโบริ
== ประวัติ ==
เซกิเป็นชาวเมืองฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นบุตรคนเล็กจากทั้งหมดสามคน มีพี่สาวสองคน สำเร็จการศึกษาโทเกียวโชกางากูอิง (Tokyo Shokagakuin) สาขาแฟชั่นดีไซน์ เขาเข้าสู่วงการบันเทิงโดยบังเอิญ จากการที่มีแมวมองชวนเขาถ่ายแบบ และทำงานเป็นนายแบบในประเทศญี่ปุ่น ต่อมา พ.ศ. 2546 เขาได้งานโฆษณาเครื่องดื่มยี่ห้อหนึ่งในไทย ก็ถูกทาบทามให้แสดงละครเวทีเรื่อง คู่กรรมเดอะมิวสิคัล เพราะเขามีบุคลิกตรงกับโกโบริ ตัวเอกของเรื่อง หลังทดสอบการแสดง เขาต้องฝึกร้องและฟังเพลงที่จะต้องแสดงเป็นภาษาไทย โดยใช้เวลาเพียงสัปดาห์เดียวก็จำได้ จากนั้นเขาจึงมีผลงานการแสดงในไทยเรื่อยมา เช่น คู่แรด  (2550) รับบท เซกิ และ ซามูไร อโยธยา (2553) รับบท ยามาดะ นางามาซะ
เซกิได้รับการแต่งตั้งเป็นทูตวัฒนธรรมไทยประจำ พ.ศ. 2554 จากกระทรวงวัฒนธรรม
== ผลงาน ==
===ภาพยนตร์===
===ละครโทรทัศน์===
===ละครเวที===
=== มิวสิกวิดีโอ ===
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บแฟนคลับเซกิ โอเซกิ 
บล็อกของเซกิ โอเซกิ
หนังดี
บทความละครเวทีคู่กรรม จากคอลัมน์รู้ไปโม้ด
ซเซกิ โอเซกิ
บุคคลจากฟูกูชิมะ
นักแสดงญี่ปุ่น
นายแบบญี่ปุ่น
ชาวญี่ปุ่นในประเทศไทย
พญาผายู

พญาผายู (60px) เป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรล้านนา ปกครองในปี พ.ศ. 1879 - 1898 รวมการครองราชย์ 19 ปี ทรงเป็นพระราชโอรสในพญาคำฟู พระนามว่า เจ้าผายู ทรงสืบราชบัลลังจากพญาคำฟูซึ่งเป็นพระราชบิดา ภายหลังพญาคำฟูเสด็จสวรรคตจากการถูกเงือกหรือจระเข้กัด
ตามตำนานสิบห้าราชวงศ์ได้กล่าวถึงการขึ้นครองราชของพญาผายูไว้ว่า "เมื่อนั้นเจ้าพ่อท้าวผายูอายุได้ 28 ปี เสนาอามาตรย์ทังหลาย ก็หื้ออภิเษกหื้อเป็นพระญาในเมืองเชียงใหม่ ในปีดับเล้า ศักราชได้ 707 ตัว " เมื่อทรงครองราชย์แล้ว พระองค์ทรงย้ายราชธานีจากนครเชียงแสนที่พระราชบิดาย้ายไป กลับมายังนครเชียงใหม่อีกครั้ง
พญาผายูทรงเป็นกษัตริย์ที่ทรงอยู่ในทศพิธราชธรรม บ้านเมืองอยู่เย็นเป็นสุข พุทธศาสนารุ่งเรือง จนเสด็จสวรรคต พ.ศ. 1898 เมื่อพระชนมายุได้ 57 พรรษา เสนาอำมาตย์จึงพร้อมใจกันไปอัญเชิญเอาท้าวกือนา พระราชโอรสซึ่งไปครองเมืองเชียงแสนมาเป็นกษัตริย์สืบสันติวงศ์สืบต่อ
== ราชตระกูล ==
== อ้างอิง ==
พระมหากษัตริย์ล้านนา
ราชวงศ์มังราย
บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 14
พญาแสนเมืองมา

พญาแสนเมืองมา (80px) กษัตริย์ของราชวงศ์มังราย แห่งอาณาจักรล้านนา ครองราชย์ในปี พ.ศ. 1928 จนถึง 1944 รวมการครองสิริราชสมบัติได้ 16 ปี ในสมัยรัชกาลของพระองค์นี้ได้เกิดสงครามแย่งชิงราชสมบัติอยู่บ่อยครั้งอีกครั้ง โดยเจ้าท้าวมหาพรหม ซึ่งเป็นพระเจ้าอาของพระองค์ ซึ่งครองอยู่ที่เมืองเชียงราย พยายามแย่งครองราชบัลลังก์ แต่เจ้าแสนเมืองมาก็สามารถปกป้องราชบัลลังก์ได้สำเร็จ
พญาแสนเมืองมาเป็นโอรสของพญากือนา ขณะที่มีพระชนมมายุ 39 ปี พระองค์โปรดให้สร้างพระเจดีย์หลวงกลางเมืองเชียงใหม่ แต่ยังไม่ทันแล้วเสร็จดีก็สวรรคต 
== ราชตระกูล ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พญาแสนเมืองมา
พระมหากษัตริย์ล้านนา
ราชวงศ์มังราย
บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 14
ต้าเหลียน

ต้าเหลียน เป็นเมืองศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ การค้า การท่องเที่ยว ของมณฑลเหลียวหนิง และยังมีท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน จนได้รับการขนานนามเป็น ฮ่องกงแห่งจีนเหนือ ซึ่งครั้งหนึ่ง เคยถูกยึดครองทั้งจากญี่ปุ่น และรัสเซียในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ปลายศตวรรษที่ 19 จนถึงศตวรรษที่ 20 จึงยังมีกลิ่นอายของบรรยากาศสถาปัตยกรรมแบบรัสเซียปะปนหลงเหลือให้เห็นอยู่บ้างภายในตัวเมือง
ปัจจุบันต้าเหลียนมีสถานะเป็นเมืองเศรษฐกิจชายฝั่งทะเลที่สำคัญ และเจริญรุ่งเรืองมากของจีน จึงมีนักลงทุนจากต่างชาติเข้ามาลงทุนมากมาย โดยเฉพาะนักลงทุนชาวญี่ปุ่น
เมืองต้าเหลียนตั้งอยู่ที่ปลายคาบสมุทรเหลียวหนิงล้อมรอบด้วยทะเล สามด้าน และเป็นเมืองตากอากาศที่สำคัญทางภาคเหนือ
ทั้งยังเป็นเมืองที่มีความปลอดภัย และ สภาพแวดล้อมดีเลิศจนได้รับการจัดลำดับจาก สหประชาชาติให้เป็น 1 ใน 500 เมืองทั่วโลกที่มีสภาพแวดล้อมยอดเยี่ยมในปี 2001 และ จากการบริหารพัฒนาเมืองที่มีประสิทธิภาพ ต้าเหลียนจึงถูกยกฐานะเป็นเมืองต้นแบบใน การพัฒนา ให้กับเมืองต่างๆ ของจีน ตัวอย่างเช่น โรงงานอุตสาหกรรมต่างๆ ซึ่งได้ถูกทยอยย้ายออกไปอยู่นอกเมืองจนปัจจุบัน ต้าเหลียนจัดได้ว่าเป็นเมืองที่สะอาดและ อากาศดีที่สุดในจีนเหนือ
== ภาพ ==
Dalian Aquarium 2005.jpg|ต้าเหลียน
Zhongshan Square, Dalian.jpg|จัตุรัสจงซานในต้าเหลียน
Friendship Square, Dalian.JPG|จัตุรัสมิตรภาพในต้าเหลียน
== อ้างอิง ==
นครในมณฑลเหลียวหนิง
เขตเศรษฐกิจพิเศษในประเทศจีน
ความสัมพันธ์จีน–สหภาพโซเวียต
ทะเลเหลือง
สนธิสัญญาพอร์ตสมัท
หมีเซิน

หมีเซิน (Mỹ Sơn) เป็นโบราณสถานในจังหวัดกว๋างนาม ภาคกลางของประเทศเวียดนาม สร้างด้วยศิลปะจามโบราณในสมัยศตวรรษที่ 4 เพื่อใช้เป็นศาสนสถานสำหรับบูชาพระศิวะ ตามความเชื่อในศาสนาฮินดู ได้จัดให้เป็นแหล่งมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก หมีเซินเคยเป็นนครศักดิ์สิทธิ์ที่มีความสำคัญอันดับต้น ๆ ของอาณาจักรจามปาตั้งแต่ศตวรรษที่ 4–15 ด้วยระยะเวลาที่ยาวนานกว่า 900 ปี ทำให้โบราณสถานแห่งนี้เป็นที่รวบรวมลักษณะทางด้านศิลปกรรมที่หลากหลาย จัดเป็นกลุ่มโบราณสถานในศาสนาฮินดูที่เก่าแก่และสมบูรณ์ที่สุดในอินโดจีน กลุ่มปราสาทหมีเซินตั้งอยู่บริเวณที่ราบต่ำ มีภูเขาโอบล้อม เนื้อที่ประมาณ 2 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยปราสาททั้งหมด 73 หลัง แต่ในช่วงสงครามเวียดนาม ทหารเวียดนามได้ใช้ปราสาทหมีเซินเป็นกองบัญชาการ  ฝ่ายอเมริกันจึงได้นำเครื่องบินทิ้งระเบิดบริเวณนี้ โบราณสถานจำนวนมากถูกทำลาย ทำให้ปัจจุบันเหลือปราสาทเพียง 22 หลัง
== มรดกโลก ==
ปราสาทหมีเซินได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 23 เมื่อปี พ.ศ. 2542 ที่เมืองมาร์ราเกช ประเทศโมร็อกโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
(ii)  - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(iii)  - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
== อ้างอิง ==
เวียดนามพัฒนาแหล่งมรดกโลกหมีเซิน โดย โบราณคดีไทย 
สิ้นสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 13
แหล่งมรดกโลกในประเทศเวียดนาม
ม
จังหวัดกว๋างนาม
มาย เฟือง ทวี้

มาย เฟือง ทวี้ (Mai Phương Thúy) เกิดวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1988 ที่ฮานอย  เธอเป็นนางงามเวียดนามคนที่ 10 ประจำปี 2006 ที่เคยเข้ารอบ 15 คนสุดท้ายในการประกวด Miss World 2006 ที่จัดประกวดในประเทศโปแลนด์
== อ้างอิง ==
มิสเวียดนามที่ใคร ๆ ยังไม่เคยรู้ 
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ข่าวภาษาอังกฤษ Mai Phuong Thuy is Miss Viet Nam
http://maiphuongthuy.bravehost.com 
นางแบบเวียดนาม
บุคคลจากฮานอย
คิงคริมสัน

คิง คริมสัน (King Crimson) เป็นวงดนตรีร็อกจากอังกฤษ  ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2512 โดยมือกีตาร์ โรเบิร์ต ฟริปป์ และมือกลอง ไมเคิล ไจล์ส   ชื่อวงตั้งขึ้นโดย ปีเตอร์ ซินฟิลด์  มีความหมายว่า Ba‘al Zebûb (ภาษาอาหรับ หมายความว่า 'Lord of Zebûb' หรือ 'เจ้าชายปิศาจ')
ดนตรีของคิง คริมสัน จัดเป็นประเภท โปรเกรสซีฟร็อก ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากดนตรีหลายแนว ไม่ว่าจะเป็น แจ๊ส, คลาสสิก, ไซคีเดลิก, เฮฟวีเมทัล หรือ โฟล์ก  ดนตรีของคิง คริมสัน เป็นต้นแบบของวงดนตรีร็อกรุ่นหลังหลายวง อาทิ เนอร์วานา, ไนน์ อินช์ เนล
คิง คริมสัน เปิดตัวครั้งแรกในการแสดงสดเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2512 ต่อมาได้แสดงฟรีคอนเสิร์ตที่สวนสาธารณะไฮด์ปาร์ก ลอนดอน ในเดือนกรกฎาคม ต่อหน้าผู้ชม 650,000 คน  และวางตลาดอัลบั้มแรก In the Court of the Crimson King ในเดือนตุลาคม  อัลบั้มนี้ได้รับคำชื่นชมจาก พีท ทาวน์เซนต์ แห่งวงเดอะ ฮู ว่าเป็นผลงานชิ้นเยี่ยม 
ภาพหน้าปกอัลบั้ม In the Court of the Crimson King ออกแบบโดย Barry Godber (1946–1970) ศิลปินและคอมพิวเตอร์โปรแกรมเมอร์ ซึ่งเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวาย หลังจากอัลบั้มออกวางจำหน่ายไม่นาน   อัลบั้มนี้เป็นที่นิยมของนักสะสม และถูกกล่าวถึงในมังงะของ โอโตโมะ คัทสุฮิโร (ผู้เขียน อะกิระ) เรื่อง Hair ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร Young Comic ฉบับวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 โดยสำนักพิมพ์ Shonen Goho-Sha 
== ผลงาน ==
=== สตูดิโออัลบั้ม ===
In the Court of the Crimson King (October 1969); US #28 UK #3 Gold
In the Wake of Poseidon (May 1970); US #31 UK #4
Lizard (December 1970); US #113 UK #29
Islands (December 1971); US #76 UK #30
Larks' Tongues in Aspic (April 1973); US #61 UK #20
Starless and Bible Black (June 1974); US #64 UK #28
Red (October 1974); US #66
Discipline (1981); US #45
Beat (1982); US #52
Three of a Perfect Pair (1984); US #58 UK #30
THRAK (1995); US #83
The ConstruKction of Light (2000)
The Power to Believe (2003); US #150
=== บันทึกการแสดงสด ===
Earthbound (1972)
USA (1974)
The Great Deceiver (1992, recorded 1973-1974)
B'Boom: Live in Argentina (1995, recorded 1994)
THRaKaTTaK (1996, recorded 1995)
Epitaph (1997, recorded 1969)
The Night Watch (1998, recorded 1973)
Absent Lovers: Live in Montreal (1998, recorded 1984)
Cirkus: The Young Persons' Guide to King Crimson Live (1999, recorded 1969-1998)
Live in Mexico City (1999, recorded 1996)
The ProjeKcts (1999, recorded 1997-1999)
The Deception of the Thrush: A Beginners' Guide to ProjeKcts (1999, recorded 1997-1999)
The Beginners' Guide to the King Crimson Collectors' Club (2000, recorded 1969-1998)
Heavy ConstruKction (2000)
VROOOM VROOOM (2001, recorded 1995-1996)
Ladies of the Road (2002, recorded 1971-1972)
EleKtrik: Live in Japan (2003)
The Power To Believe Tour Box (2003)
Live in Argentina (2012, recorded 1994)
== อ้างอิง ==
http://www.progressiveears.com/frippbook/contents.htm 
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Elephant Talk
Krimson News 
ProjeKction 
ประวัติวง King Crimson จาก allmusic.com
King Crimson จาก last.fm
กลุ่มดนตรีสัญชาติอังกฤษ
กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2512
วงกลุ่มห้าสัญชาติอังกฤษ
วงกลุ่มสี่สัญชาติอังกฤษ
วงกลุ่มหก
บุคคลจากลอนดอน
นักดนตรีโพรเกรสซิฟร็อก
ISO 216

ISO 216 เป็นมาตรฐานสากลว่าด้วยขนาดกระดาษซึ่งประเทศส่วนใหญ่ใช้กันในปัจจุบัน ยกเว้นแต่สหรัฐอเมริกาและแคนาดาเป็นหลัก มาตรฐานนี้กำหนดให้ขนาดของกระดาษเป็นชุด "เอ" และ "บี" รวมทั้งขนาดกระดาษที่สามัญที่สุดคือ เอ4 นอกจากนี้มาตรฐาน ISO 217 และ ISO 269 ได้กำหนดขนาดกระดาษที่สัมพันธ์เพิ่มเติม รวมไปถึงชุด "ซี" ที่แสดงรายการออกมาควบคู่กับสองชุดแรก
ขนาดกระดาษในมาตรฐานทั้งหมดที่กล่าวมา (ยกเว้น "ดีแอล") มีอัตราส่วนลักษณะ 1 : √2 อัตราส่วนนี้มีสมบัติเฉพาะคือ เมื่อตัดหรือพับครึ่งตามแนวกว้าง ขนาดกระดาษจะยังคงมีอัตราส่วนเช่นเดิม ขนาดกระดาษของแต่ละหมายเลขก็มีพื้นที่เป็นครึ่งหนึ่งของหมายเลขก่อนหน้า
== รูปแบบกระดาษชนิด A ==
รูปแบบกระดาษชนิด A มีอัตราส่วนสัมบูรณ์ 1 : √2 ซึ่งทอนทศนิยมให้ใกล้เคียงที่สุดในหน่วยมิลลิเมตร เริ่มตั้งแต่ A0 กำหนดไว้ว่ามีขนาด 1 ตารางเมตร ซึ่งทำให้เกิดขนาดกระดาษขนาดอื่นตามมา (A1, A2, A3, ฯลฯ) ซึ่งขนาดที่นิยมใช้มากที่สุดคือ A4 (210 × 297 มม.)
== ความแตกต่างระหว่างชนิด A, B, C ==
==อ้างอิง==
International standard paper sizes: เหตุผลและรายละเอียดของ ISO 216
ISO 216 ที่ iso.org
216
Format arkusza#Norma ISO 216
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 สายนครศรีธรรมราช–กันตัง แบ่งออกเป็น 3 ช่วง ช่วงแรกเริ่มต้นจากอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จากนั้นก็วิ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ บรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ที่แยกสวนผัก ช่วงที่ 2 แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 บริเวณแยกบ้านจำปา วิ่งไปทางตะวันตก เข้าสู่ตัวอำเภอทุ่งสง จากนั้นวิ่งลงใต้ไปบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 419  ช่วงที่ 3 เริ่มต้นจากอำเภอเมืองตรัง ไปทางตะวันตกเฉียงใต้ สิ้นสุดที่อำเภอกันตัง
== รายละเอียดของเส้นทาง ==
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 เป็นเส้นทางหลักที่เชื่อมระหว่างจังหวัดนครศรีธรรมราชกับจังหวัดตรัง โดยมีเส้นทางช่วงแรกเริ่มจากสี่แยกหัวถนน อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 408 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4013 ด้วย เส้นทางในช่วงแรกเป็นถนนลาดยาง 4 ช่องจราจร มีเกาะกลางถนนคั่นกลาง วิ่งไปทางตะวันตกเฉียงใต้ เส้นทางราบเรียบ ผ่านอำเภอพระพรหม อำเภอร่อนพิบูลย์ และสิ้นสุดโดยบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ที่สามแยกสวนผัก ระยะทางประมาณ 35 กิโลเมตร
ช่วงที่ 2 เริ่มจากสามแยกบ้านจำปาแยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ด้านทิศเหนือ วิ่งไปทางตะวันตกขนานกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ทางช่วงแรกเป็นถนนลาดยาง 2 ช่องจราจรเลียบไปตามไหล่เขาเตี้ย ๆ จากนั้นได้ขยายเป็น 4 ช่องจราจร เข้าสู่ตัวอำเภอทุ่งสง จากนั้นมุ่งลงใต้ ข้ามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 เข้าสู่จังหวัดตรัง และบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 419  ระยะทางประมาณ 79 กิโลเมตร อยู่ในจังหวัดนครศรีธรรมราชประมาณ 30 กิโลเมตร และอยู่ในจังหวัดตรังประมาณ 49 กิโลเมตร
ช่วงที่ 3 เริ่มจากอำเภอเมืองตรัง มุ่งไปทางตะวันตกเฉียงใต้ สิ้นสุดที่อำเภอกันตัง ระยะทางประมาณ 20 กิโลเมตร
เดิมที เส้นทางช่วงที่ 1 และช่วงที่ 2 เป็นเส้นทางเดียวกัน แต่เมื่อมีการก่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 ช่วงจังหวัดสุราษฎร์ธานี-อำเภอทุ่งสง-จังหวัดพัทลุง จึงได้ใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 ช่วงแยกสวนผัก ถึงแยกบ้านจำปา ซึ่งเป็นช่วงที่ข้ามภูเขา มาเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 แทน
== รายชื่อทางแยก ==
== เกร็ด ==
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 ช่วงทุ่งสง–บ้านจำปา ปัจจุบันเป็น  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4305
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 ช่วงทางเข้าศาลหลักเมืองตรัง ได้เปลี่ยนหมายเลขทางหลวงเป็น  ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4306 ต่อมาได้โอนเป็นทางหลวงท้องถิ่น
== อ้างอิง ==
แผนที่จาก Google
403
3-403
403
403
จาโกโม บารอซซี ดา วิญญอลา

จาโกโม บารอซซี ดา วิญญอลา (Giacomo Barozzi da Vignola , แปลได้เป็นว่า นายจาโกโม  บารอซซี จากเมืองวิญญอลา แต่ได้รับการเรียกขานจากคนโดยทั่วไปตามชื่อเมืองเกิดของเขาว่า วิกโนลา , 1 ตุลาคม ปี ค.ศ. 1507 - 7 กันยายน, ค.ศ. 1573) เป็นสถาปนิกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งในยุคศตวรรษที่ 16 ของอิตาลี ในรูปแบบของ แมนเนอริสม์ ผลงานที่สำคัญที่สุดสองชิ้นของเขาได้แก่ วิลล่า ฟาร์เนซ (Villa Farnese) ที่เมือง คาปราโรลา และ วัดเจซู ที่ โรม นักเขียนสามคนที่ได้เผยแพร่เนื้อหาของ อิตาเลียน เรเนซองส์ ไป ทั่วทั้งยุโรปตะวันตกได้แก่ วิญญอลา (Vignola) , เซบาสติอาโน เซอริโอ (Sebastiano Serlio) อันเดรอา ปัลลาดิโอ (Andrea Palladio)
== อ้างอิง ==
Giorgio Vasari, Le Vite... (1568 edition; Volume IV, 94-95).
G. Loukmski, 1927. Remains a standard monograph.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ประวัติโดยย่อ (Brief biographical sketch)
งานเขียนของ เปาโล เซาลี เกี่ยวกับ วิกโนลา จากมุมมองของชาวเมือง โบโลนยา (Paolo Zauli on Vignola from a Bolognese perspective) 
อิทธิพลของแนวคิด จาก วิกโนลา ในการออกแบบสวน (Vignola's effect on garden design) 
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2050
สถาปนิกชาวอิตาลี
สถาปนิกในคริสต์ศตวรรษที่ 16
บุคคลจากแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา
แป้ง

แป้ง 
.
อาหาร
* แป้ง, สิ่งที่เป็นผงละเอียดได้จากเมล็ดพืช ผลไม้ และรากไม้ เป็นต้น ใช้เป็นอาหาร
* แป้ง (starch), กลุ่มอาหารประเภทคาร์โบไฮเดรต
* แป้งประกอบอาหาร (flour)
** แป้งสาลี, แป้งสาลี, แป้งมี่ หรือ แป้งหมี่, แป้งที่ได้จากการบดเมล็ดข้าวสาลี ใช้ทำขนมปังเป็นต้น
** ลูกแป้ง, แป้งที่เป็นเชื้อสำหรับทำข้าวหมาก
** แป้งญวน หรือ แป้งข้าวเจ้า, แป้งที่ทำมาจากข้าวเจ้า
** แป้งเท้ายายม่อม, แป้งที่ทำจากหัวของต้นเท้ายายม่อม
** แป้งทอด, แป้งสำหรับชุบอาหารแล้วทอดให้กรอบ
*** แป้งโกกิ, แป้งทอดยี่ห้อหนึ่ง
** แป้งสด, แป้งที่ทำขึ้นใช้ได้ทันที ไม่ต้องหมักหรือตากแห้ง เช่น ขนมจีนแป้งสด ขนมบัวลอยแป้งสด, ตรงข้ามกับ แป้งหมัก
** แป้งสิงคโปร์ หรือ แป้งมันสำปะหลัง, แป้งที่ทำจากมันสำปะหลัง
** แป้งหมัก, แป้งขนมจีนที่ทำจากข้าวที่หมักไว้ก่อน, ตรงข้ามกับ แป้งสด
** แป้งเหล้า, แป้งที่เป็นเชื้อสำหรับทำเหล้า
* แป้งจี่
** แป้งจี่, ชื่อขนมอย่างหนึ่ง มักทำด้วยแป้งข้าวเหนียวดำ ผสมกับมะพร้าว เกลือ น้ำตาล แล้วทอดเป็นแผ่นเล็ก ๆ แบน ๆ ลงบนกระทะแบนที่ทาน้ำมันน้อย ๆ
** แป้งจี่, แป้งขนมจีนที่ทำเป็นแผ่นแล้วเผาไฟ
* แป้งทอด, ขนมอย่างหนึ่ง ทำจากแป้งแล้วทอดเป็นแผ่น ปรุงรส หรือราดน้ำเชื่อมเป็นต้น
** แพนเค้ก, ขนมฝรั่ง เป็นแป้งทอด ทอดด้วยกระทะ
* แป้งสิบ หรือ ปั้นสิบ, ของกินอย่างหนึ่ง ทำด้วยแป้งข้าวเจ้า ใช้แป้งห่อไส้ แล้วม้วนบิดริมแป้งตรงที่ประกบกันให้เป็นลายเกลียว นึ่งหรือทอด
เครื่องประทินผิว
* แป้งกระแจะ, แป้งที่ผสมผงกระแจะ ใช้ละลายน้ำ สำหรับทาหรือเจิม
* แป้งแข็ง (puff powder), แป้งผัดหน้าที่อัดเป็นก้อนแน่นหรือเป็นแผ่น มักบรรจุในตลับ
* แป้งนวล, ผงสีขาวที่ทำด้วยหินปูนเป็นต้น แล้วทำเป็นเม็ด ๆ สำหรับผัดหน้า
* แป้งผัดหน้า, ผงขาว ๆ ที่ทำด้วยหินเป็นต้น สำหรับผัดหน้า
* แป้งฝุ่น, แป้งเป็นผงละเอียด ใช้ผัดหน้าหรือทาตัว
* แป้งร่ำ, แป้งที่ปรุงด้วยเครื่องหอม
* แป้งสารภี, แป้งที่เอาเกสรสารภีตำปนกับแป้ง สำหรับทาตัว
ของใช้
* แป้งเปียก
**แป้งเปียก, แป้งใส่เกลือเล็กน้อยตั้งไฟกวนให้ข้น ใช้เป็นอาหาร
** แป้งเปียก, แป้งที่ตั้งไฟกวนให้ข้นเหนียว ใช้แทนกาว.
* แป้งสด, น้ำอบกับแป้งร่ำน้ำดอกไม้เทศ ใช้ชุบผ้าห่อใบตอง สำหรับแจก
บุคคล
* จินตนัดดา ลัมะกานนท์, นักดนตรีชาวไทย ชื่อเล่นว่า แป้ง หรือแป้งหอม และเป็นที่รู้จักในชื่อ แป้งโกะ
* เดือนเต็มดวง ณ เชียงใหม่, นักการเมืองไทย ชื่อเล่นว่า แป้ง
* นวลพรรณ ล่ำซำ, นักธุรกิจและนักการเมืองไทย ชื่อเล่นว่า แป้ง
* ภัทรีดา ประสานทอง, นักวาดภาพชาวไทย ชื่อเล่นว่า แป้ง
* อรจิรา แหลมวิไล, ดาราไทย ชื่อเล่นว่า แป้ง
สัตว์เดรัจฉาน
* แป้งแช่ ในภาษาถิ่นพายัพ หรือ ทุงงะ ในภาษากลาง, ชื่อปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิด Acrossocheilus dukai ในวงศ์ Cyprinidae ลำตัวยาวเรียว แบนข้าง ปากเล็กอยู่ต่ำ บริเวณ หัวตอนหน้าหรือก่อนถึงตามีตุ่มเนื้อขนาดเล็กกระจายอยู่ เกล็ดใหญ่ มีจุดดำที่โคนครีบหาง พบอาศัยอยู่ตามเขตต้นน้ำลำธารบริเวณภูเขาทั่วประเทศ
แป้ง
ฟาน วัน ขาย

ฟาน วัน ขาย (Phan Văn Khải) อดีตนายกรัฐมนตรีของประเทศเวียดนาม ได้รับการเลือกตั้งเมื่อ 24 กันยายน พ.ศ. 2540 เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2549 เขาลาออกจากตำแหน่งและให้เหงียน เติ๊น สุง เป็นนายกรัฐมนตรีคนต่อไป
นายกรัฐมนตรีเวียดนาม
บุคคลจากโฮจิมินห์ซิตี
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2476
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2561
นายกรัฐมนตรีเวียดนาม

นายกรัฐมนตรีเวียดนาม หรือ นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยม เป็นหัวหน้ารัฐบาลของสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม ซึ่งเป็นประธานในการประชุมของรัฐบาลกลาง (เดิมคือคณะรัฐมนตรี) นายกรัฐมนตรีเป็นผู้บังคับบัญชาการทำงานของสมาชิกในรัฐบาล และอาจเสนอชื่อรองนายกรัฐมนตรีต่อรัฐสภา
โดยแต่ละสมัยจะมีการใช้การเรียกขานตำแหน่งแตกต่างกันไป
== รายนาม ==
=== ยุคที่ 1 ===
นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม
โฮจิมินห์ (2 กันยายน พ.ศ. 2488 – 20 กันยายน พ.ศ. 2498) (ในขณะที่ดำรงตำแหน่งมีชื่อเรียกตำแหน่งเป็นทางการว่า ประธานสภารัฐบาลแห่งรัฐที่หนึ่ง)
ฝั่ม วัน ดง (20 กันยายน พ.ศ. 2498 – 18 มิถุนายน พ.ศ. 2530) (ตำแหน่งเป็นทางการคือ นายกรัฐมนตรีแห่งสภารัฐบาลปี1955)
=== ยุคที่ 2 (ปัจจุบัน) ===
นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม
ฝั่ม วัน ดง  (20 กันยายน พ.ศ. 2498 – 18 มิถุนายน พ.ศ. 2530) (นายกรัฐมนตรีแห่งรัฐบาล)
ฝั่ม หุ่ง (18 มิถุนายน พ.ศ. 2530 – 10 มีนาคม พ.ศ. 2531) (ประธานสภารัฐมนตรีแห่งรัฐ)
หวอ วัน เกียต (10 มีนาคม พ.ศ. 2531 – 22 มิถุนายน พ.ศ. 2531) (รักษาการประธานสภารัฐมนตรีแห่งรัฐ)
โด๋ เหมื่อย (22 มิถุนายน พ.ศ. 2531 – 8 สิงหาคม พ.ศ. 2534) (ประธานสภารัฐมนตรีแห่งรัฐ)
หวอ วัน เกียต (8 สิงหาคม พ.ศ. 2534 – 24 กันยายน พ.ศ. 2535) (ในฐานะประธานสภารัฐมนตรีแห่งรัฐ)
หวอ วัน เกียต (24 กันยายน พ.ศ. 2535 – 25 กันยายน พ.ศ. 2540) (ในฐานะนายกรัฐมนตรีรัฐบาลผลัดเปลี่ยน)
เมื่อหวอ วัน เกียตออกจากตำแหน่งแล้ว ผู้ตำแหน่งหลังจากนี้ คือ "นายกรัฐมนตรีเวียดนาม"
ฟาน วัน ขาย (24 กันยายน พ.ศ. 2540 – 27 มิถุนายน พ.ศ. 2549)
เหงียน เติ๊น สุง (27 มิถุนายน พ.ศ. 2549 –  7 เมษายน พ.ศ. 2559)
เหงียน ซวน ฟุก (7 เมษายน พ.ศ. 2559 – 2 เมษายน พ.ศ. 2564)
ฝั่ม มิญ จิ๊ญ (5 เมษายน พ.ศ. 2564 - ปัจจุบัน)
ภาษาอาเจะฮ์

ภาษาอาเจะฮ์ (Basa Acèh / بهسا اچيه) เป็นภาษาในตระกูลออสโตรนีเซียน มีผู้พูดในอาเจะฮ์ เกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย และโบตา รัฐเปรัก ประเทศมาเลเซีย
== ภาษาถิ่น ==
ปรากฏภาษาอาเจะฮ์ถิ่นอย่างน้อย 10 ภาษา ได้แก่ Pasè, Peusangan, Matang, Pidië, Buëng, Banda, Daya, Meulabôh, Seunagan และ Tunong
== ภาพ ==
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Learning Acehnese in Indonesian
Learning Acehnese in English and Indonesian 
Acehnese literature resources
Acehnese at Omniglot
อาเจะฮ์
อาเจะฮ์
ภาษาด๊ากกัง

ภาษาด๊ากกังอยู่ในภาษากลุ่มกะตู ใกล้เคียงกับภาษาตรีว มีคำยืมจากภาษาเตรียงที่อยู่ในภาษากลุ่มบะห์นาริกมาก ผู้พูดอยู่ในเมืองด๊ากจึง แขวงเซกอง ประเทศลาว พยัญชนะต้นมี 19 เสียง ตัวสะกดมี 17 เสียง สระมี 24 เสียง
== อ้างอิง ==
ธีระพันธ์ ล.ทองคำ. ภาษาของนานาชนเผ่าในแขวงเซกอง  ลาวใต้: ความรู้พื้นฐานเพื่อการวิจัยและและพัฒนา. กทม. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2544.
ภาษาในประเทศลาว