pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ปรีชา พิมพ์พันธ์

ปรีชา พิมพ์พันธ์ (เกิด พ.ศ. 2479) เป็นคนไทยคนแรกที่ปั่นจักรยานทางไกล จากประเทศไทยไปประเทศสหรัฐอเมริกา
== ประวัติ ==
ปรีชา พิมพ์พันธ์ เป็นชาวตำบลแปดริ้ว จังหวัดฉะเชิงเทรา จบการศึกษาจากโรงเรียนการฝึกหัดครูชั้นสูง ประสานมิตร (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ) เมื่ออายุ 25 ปี และตัดสินจะไปศึกษาต่อปริญญาโทที่ มหาวิทยาลัยแอละแบมา สหรัฐอเมริกา โดยเดินทางด้วยจักรยานเพียงคนเดียว   ปรีชา พิมพ์พันธ์ เริ่มออกเดินทางตั้งแต่ วันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 เวลา 4.00 น.   ผ่านพม่า อินเดีย เอเชียใต้ ถึงยุโรป แล้วโดยสารเรือจากอังกฤษถึงมอนทรีออล แคนาดา ขี่จักรยานอีกช่วงหนึ่งจากมอนทรีออลไปแอละแบมา สหรัฐอเมริกาใช้เวลาทั้งสิ้น 6 เดือน ผ่าน 20 ประเทศ   และหลังจากเรียนจบแล้วได้ขี่จักรยานอีกช่วงหนึ่งจาก แอละแบมา ไป ลอสแอนเจลิส มีเรื่องราวบันทึกในหนังสือชื่อ "ปั่นหมื่นไมล์ไปเรียนหนังสือ" 
ปรีชา เคยเป็นอดีตโค้ชนักกีฬาจักรยานทีมชาติไทย ปัจจุบันเป็นผู้จัดการโรงเรียนจิรศาสตร์วิทยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา   และได้ปั่นจักรยานทางไกลอีกครั้งเส้นทางขั้วโลกเหนือ-ขั้วโลกใต้ ผ่านอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง และอเมริกาใต้ ในปี พ.ศ. 2538 ขณะมีอายุ 58 ปี 
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สัมภาษณ์พิเศษ "ปรีชา พิมพ์พันธ์"
อเมริกาสมัยเมื่อ 44 ปีก่อน
นักจักรยานชาวไทย
บุคคลจากอำเภอเมืองฉะเชิงเทรา
บุคคลจากคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
วิเชียร ปิ่นเกษร

วิเชียร ปิ่นเกษร (พ.ศ. 2504 — ) เป็นคนไทยคนที่สอง ที่เดินทางรอบโลกด้วยจักรยาน ต่อจากปรีชา พิมพ์พันธ์
วิเชียร เป็นนักกีฬาพิการ มีแขนเพียงข้างเดียว มีฉายาว่า "กระบี่มือเดียว"  เริ่มเดินทางจากกรุงเทพเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2543 ใช้ชื่อโครงการว่า "ขี่จักรยาน มือเดียว ข้ามโลก เฉลิมพระเกียรติ 72 พรรษา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลมหาราช"  ปั่นจักรยานผ่าน 72 ประเทศทั่วโลก  เดินทางกลับถึงประเทศไทยเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 ทางด่านตรวจคนเข้าเมือง อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา และกลับถึงกรุงเทพมหานครเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 
วิเชียร ปิ่นเกษร ยังเป็นนักกีฬาไตรกีฬา ว่ายน้ำ และนักวิ่งทีมชาติไทย ไปแข่งขันกีฬาเฟสปิกเกมส์
เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2558 เขาประสบอุบัติเหตุจากรถมอเตอร์ไซค์ขณะปั่นจักรยานจนได้รับบาดเจ็บ
== อ้างอิง ==
นักจักรยานชาวไทย
นักกีฬาทีมชาติไทย
คนพิการ
อำเภอทุ่งใหญ่

ทุ่งใหญ่ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครศรีธรรมราช
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอทุ่งใหญ่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกสุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียงดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอถ้ำพรรณราและอำเภอฉวาง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอนาบอนและอำเภอทุ่งสง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบางขัน และอำเภอลำทับ (จังหวัดกระบี่)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเขาพนม (จังหวัดกระบี่) และอำเภอพระแสง (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
==  ประวัติ ==
อำเภอทุ่งใหญ่เดิมมีฐานะเป็นกิ่งอำเภอชื่อ "กิ่งอำเภอกุแหระ" ขึ้นกับอำเภอทุ่งสง ได้ก่อตั้งขึ้นในสมัยสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว(ร.5) ในราชวงศ์จักรี เมื่อก่อนทางราชการเรียกว่า"แขวงทุ่งสง"หรืออำเภอทุ่งสงในปัจจุบัน ภายหลังอำเภอทุ่งสงมีประชากรมากขึ้นจึงตั้งเป็นกิ่งอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2449 ที่ว่าการตั้งอยู่ที่บ้านบางปรน หมู่ที่ 2 ตำบลกุแหระ (ปัจจุบันเป็นหมู่ 1 ตำบลกรุงหยัน)
ต่อมาปี พ.ศ. 2452 ได้ย้ายที่ว่าการกิ่งอำเภอมาตั้งอยู่ที่หมู่ 2 ตำบลท่ายาง และได้เปลี่ยนแปลงชื่อจากกิ่งอำเภอกุแหระเป็น "กิ่งอำเภอท่ายาง" ตามชื่อตำบลท่ายางซึ่งเป็นที่ตั้งที่ว่าการอำเภอใหม่ และมีฐานะเป็นกิ่งอำเภอมาเป็นเวลา 53 ปี เมื่อยกฐานะเป็นอำเภอก็ใช้ชื่อว่า "อำเภอท่ายาง" ตามชื่อของกิ่งอำเภอเดิม แต่ปรากฏว่าชื่อนี้ไปพ้องกับชื่อของอำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี ซึ่งตั้งเป็นอำเภอมาก่อน ต่อมาทางราชการได้เปลี่ยนแปลงชื่ออำเภอใหม่จากอำเภอท่ายางมาเป็น "อำเภอทุ่งใหญ่" เมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2504 ซึ่งชื่อที่เปลี่ยนนี้เป็นชื่อของตำบลหนึ่งในเขตการปกครองของอำเภอทุ่งใหญ่ คือตำบลทุ่งใหญ่ (ทุ่งใหญ่ เป็นชื่อเดิมของอำเภอเขาสมิง จังหวัดตราด)
วันที่ 29 เมษายน 2460 เปลี่ยนแปลงชื่อกิ่งอำเภอกุแหระ อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็น กิ่งอำเภอท่ายาง
วันที่ 1 เมษายน 2480 เปลี่ยนแปลงเขตจังหวัดนครศรีธรรมราช และจังหวัดกระบี่ โดยโอนพื้นที่ตำบลลำทับ กิ่งอำเภอท่ายาง อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช ไปขึ้นกับอำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่
วันที่ 20 กันยายน 2499 จัดตั้งสุขาภิบาลท่ายาง ในท้องที่บางส่วนของตำบลท่ายาง
วันที่ 22 กรกฎาคม 2501 ยกฐานะกิ่งอำเภอท่ายาง อำเภอทุ่งสง เป็น อำเภอท่ายาง
วันที่ 11 เมษายน 2504 เปลี่ยนแปลงชื่ออำเภอท่ายาง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็น อำเภอทุ่งใหญ่
วันที่ 16 มิถุนายน 2524 ตั้งตำบลบางรูป แยกออกจากตำบลทุ่งสัง
วันที่ 9 พฤศจิกายน 2532 ตั้งตำบลกรุงหยัน แยกออกจากตำบลกุแหระ
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลทุ่งใหญ่ เป็นเทศบาลตำบลทุ่งใหญ่ ด้วยผลของกฎหมาย
วันที่ 6 กันยายน 2556 จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งสัง ขึ้นเป็น เทศบาลตำบลทุ่งสัง
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอทุ่งใหญ่แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 63 หมู่บ้าน ได้แก่
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอทุ่งใหญ่ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลท่ายาง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลท่ายาง
เทศบาลตำบลทุ่งสัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งสังทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลท่ายาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่ายาง (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลท่ายาง)
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งใหญ่ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลกุแหระ  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกุแหระทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลปริก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปริกทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบางรูป  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางรูปทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลกรุงหยัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกรุงหยันทั้งตำบล
== สถานศึกษา ==
โรงเรียนทุ่งใหญ่วิทยาคม
โรงเรียนทุ่งใหญ่เฉลิมราชอนุสรณ์ รัชมังคลาภิเษก
โรงเรียนเสม็ดจวนวิทยา
โรงเรียนกรุงหยันวิทยาคาร
โรงเรียนทุ่งสังพิทยาคม
== อ้างอิง ==
 
ทุ่งใหญ่
อำเภอนาบอน

นาบอน เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครศรีธรรมราช
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอนาบอนตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอฉวางและอำเภอช้างกลาง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอทุ่งสง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอทุ่งสง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอทุ่งใหญ่
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอนาบอนแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 34 หมู่บ้าน ได้แก่
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอนาบอนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลนาบอน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลนาบอน
องค์การบริหารส่วนตำบลนาบอน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาบอน (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลนาบอน)
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งสง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งสงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลแก้วแสน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแก้วแสนทั้งตำบล
 
นาบอน
อำเภอชะอวด

ชะอวด เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครศรีธรรมราช เดิมเป็นเขตท้องที่ของอำเภอร่อนพิบูลย์ทั้งหมด ก่อนที่จะขอจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอโดยการปกครองบางส่วนออกจากอำเภอร่อนพิบูลย์ในวันที่ 16 กันยายน 2466 และยกฐานะเป็นอำเภอในวันที่ 10 มีนาคม 2496
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอชะอวดมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียงดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอจุฬาภรณ์ อำเภอร่อนพิบูลย์ อำเภอเฉลิมพระเกียรติ และอำเภอเชียรใหญ่
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอหัวไทร
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอควนขนุน อำเภอป่าพะยอม (จังหวัดพัทลุง) และอำเภอห้วยยอด (จังหวัดตรัง)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอทุ่งสง
== ประวัติ ==
ท้องที่อำเภอชะอวด เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอร่อนพิบูลย์ ทางกระทรวงมหาดไทยเห็นว่าท้องที่ในมณฑลนครศรีธรรมราชยังไม่เหมาะแก่การปกครอง จึงได้แยกพื้นที่ตำบลชะอวด ตำบลท่าประจะ ตำบลท่าเสม็ด ตำบลวังอ่าง และตำบลเคร็ง ของอำเภอร่อนพิบูลย์ ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอชะอวด ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2466 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 16 กันยายน ปีเดียวกัน
และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอชะอวด ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 10 มีนาคม ปีเดียวกัน
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอชะอวดแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 11 ตำบล 87 หมู่บ้าน ได้แก่
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอชะอวดประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 12 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลชะอวด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชะอวด (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 1) และตำบลท่าประจะ (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 3)
เทศบาลตำบลท่าประจะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าประจะ (เฉพาะหมู่ 1–2, 4–11 และบางส่วนของหมู่ที่ 3)
องค์การบริหารส่วนตำบลชะอวด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชะอวด (เฉพาะหมู่ที่ 2–10 และบางส่วนของหมู่ที่ 1)
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าเสม็ด  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าเสม็ดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเคร็ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเคร็งทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลวังอ่าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังอ่างทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านตูล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านตูลทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลขอนหาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลขอนหาดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะขันธ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกาะขันธ์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลควนหนองหงษ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลควนหนองหงษ์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเขาพระทอง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาพระทองทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลนางหลง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนางหลงทั้งตำบล
== อ้างอิง ==
 
ชะอวด
อำเภอพิปูน

พิปูน เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครศรีธรรมราช เดิมเป็นเขตท้องที่ของอำเภอฉวางทั้งหมด ก่อนที่จะขอจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอโดยการปกครองบางส่วนออกจากอำเภอฉวางในวันที่ 29 สิงหาคม 2515 และยกฐานะเป็นอำเภอในวันที่ 8 กันยายน 2519
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอพิปูนตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบ้านนาสาร (จังหวัดสุราษฎร์ธานี) และอำเภอนบพิตำ
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอนบพิตำและอำเภอพรหมคีรี
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอลานสกาและอำเภอฉวาง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอฉวาง และอำเภอเวียงสระ (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอพิปูนแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 43 หมู่บ้าน ได้แก่
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอพิปูนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลพิปูน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลพิปูน
เทศบาลตำบลเขาพระ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาพระทั้งตำบล
เทศบาลตำบลควนกลาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลควนกลางทั้งตำบล
เทศบาลตำบลกะทูน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกะทูนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลพิปูน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพิปูน (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลพิปูน)
องค์การบริหารส่วนตำบลยางค้อม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลยางค้อมทั้งตำบล
== อ้างอิง ==
พิปูน
อำเภอบางขัน

บางขัน เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครศรีธรรมราช
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอบางขันตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอทุ่งใหญ่และอำเภอทุ่งสง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอทุ่งสง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอรัษฎา อำเภอห้วยยอด และอำเภอวังวิเศษ (จังหวัดตรัง)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอลำทับ (จังหวัดกระบี่)
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอบางขันแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 60 หมู่บ้าน ได้แก่
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอบางขันประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลบางขัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางขันทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านลำนาว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านลำนาวทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลวังหิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังหินทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านนิคม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านนิคมทั้งตำบล
== ธนาคาร ==
ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร สาขาบางขัน
ธนาคารออมสิน สาขาบางขัน
บางขัน
อำเภอถ้ำพรรณรา

ถ้ำพรรณรา [ถ้ำ-พัน-นะ-รา] เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดนครศรีธรรมราช  เดิมเป็นเขตท้องที่ของอำเภอฉวางทั้งหมด ก่อนที่จะขอจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอโดยการปกครองบางส่วนออกจากอำเภอฉวางในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2533 และยกฐานะเป็นอำเภอในวันที่ 8 สิงหาคม 2538 เป็นอำเภอที่ 17 ของจังหวัดนครศรีธรรมราช
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอถ้ำพรรณราตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเวียงสระ (จังหวัดสุราษฏร์ธานี) และอำเภอฉวาง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอฉวาง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอทุ่งใหญ่
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอทุ่งใหญ่ อำเภอพระแสง และอำเภอเวียงสระ (จังหวัดสุราษฏร์ธานี)
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอถ้ำพรรณราแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 29 หมู่บ้าน ได้แก่
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอถ้ำพรรณราประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลถ้ำพรรณรา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลถ้ำพรรณราทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลคลองเส ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองเสทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลดุสิต ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดุสิตทั้งตำบล
== อ้างอิง ==
ถ้ำพรรณรา
พระยาราชวังสัน (ศรี กมลนาวิน)

นายพลเรือโท พระยาราชวังสัน (ศรี กมลนาวิน) (9 มิถุนายน พ.ศ. 2429 – 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2482) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
พลเรือโท พระยาราชวังสัน มีนามเดิมว่า ศรี กมลนาวิน เกิดที่ตำบลบ้านท่าจีน อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสาคร เป็นบุตรนายเล็ก-นางจู กมลนาวิน เป็นพี่ชายของหลวงสินธุสงครามชัย (สินธุ์ กมลนาวิน) สมรสกับ นางสาวถนอมศรี วีระศิริ (นางถนอมศรี ประดิยัตินาวายุทธ) เมื่อ พ.ศ. 2456 ต่อมาเมื่อนางถนอมศรีถึงแก่กรรม จึงสมรสกับ นางสาว ระจิตร วีระศิริ (คุณหญิงระจิตร ราชวังสัน) น้องสาวภรรยา
ศรี กมลนาวิน จบการศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบอังกฤษ เข้าเรียนเป็นนักเรียนนายเรือ เมื่อ พ.ศ. 2446 ได้ถวายตัวต่อพลเรือเอก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาภากรเกียรติวงศ์ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ เพื่อเข้าเป็นนักเรียนนายเรือ เมื่อ พ.ศ. 2449 และรับราชการทหารเรือ เคยเป็นผู้บังคับการเรือหลวงคำรณสินธุ์ซึ่งเดินทางจากประเทศญี่ปุ่นมายังประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2455 ขณะนั้นมีบรรดาศักดิ์เป็น นาวาตรี หลวงประดิยัตินาวายุทธ (ศรี) ร.น. เป็นผู้บังคับการเรือพระที่นั่งมหาจักรี เป็นอาจารย์ใหญ่โรงเรียนนายเรือ เสนาธิการทหารเรือ ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นพระยาราชวังสันเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2464 ในรัชกาลที่ 6และได้รับโปรดเกล้าฯ เป็นองคมนตรีไทยในสมัยรัชกาลที่ 7 เมื่อ พ.ศ. 2470–2476 เป็นเสนาบดีกระทรวงกลาโหม รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม (พ.ศ. 2475–2476) ได้รับพระราชทานยศเป็น พลเรือโท เมื่อวันที่ 7 เมษายน ปี พ.ศ. 2475
พลเรือโท พระยาราชวังสัน เคยดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงลอนดอน ระหว่าง พ.ศ. 2478–2482 ซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมถึงเยอรมนี จึงถึอว่าเป็นอัครราชทูตไทยประจำเยอรมนีอีกตำแหน่งด้วย
พระยาราชวังสัน (ศรี กมลนาวิน) มีหลานชายคือกษิติ กมลนาวิน อดีตผู้ประกาศข่าวสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 ซึ่งเป็นสุดยอดแฟนพันธุ์แท้ฝรั่งเศส ปี 2005 และสุดยอดแฟนพันธุ์แท้กีฬาโอลิมปิก ปี 2008
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
=== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ ===
== อ้างอิง ==
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมไทย
ทหารเรือชาวไทย
นักการทูตชาวไทย
บุคคลจากโรงเรียนนายเรือ
บุคคลจากอำเภอเมืองสมุทรสาคร
บรรดาศักดิ์ชั้นพระยา
บุคคลจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
ฟองน้ำเมงเงอร์

ฟองน้ำเมงเงอร์ (Menger sponge) คือชื่อเรียกของแฟร็กทัลอย่างหนึ่งที่เป็นส่วนขยายในสามมิติของเซตคันทอร์ (Cantor set) กับพรมเซียร์พินสกี (Sierpinski carpet) ซึ่งบางตำราอาจเรียกว่า ฟองน้ำเมงเงอร์-เซียร์พินสกี หรือ ฟองน้ำเซียร์พินสกี และหมายรวมไปถึงแฟร็กทัลหรือกราฟที่เป็นซับเซตของฟองน้ำเมงเงอร์ด้วย เหตุที่เรียกว่าฟองน้ำคือแฟร็กทัลในสามมิตินี้มีรูพรุนทั่วทั้งวัตถุคล้ายฟองน้ำ คาร์ล เมงเงอร์ นักคณิตศาสตร์ชาวออสเตรีย เป็นผู้อธิบายโครงสร้างและลักษณะของแฟร็กทัลชนิดนี้เป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1926
== การสร้างฟองน้ำเมงเงอร์ ==
การสร้างฟองน้ำเมงเงอร์สามารถอธิบายได้ดังนี้
เริ่มต้นจากทรงลูกบาศก์ (รูปแรก) เป็นฟองน้ำเมงเงอร์ระดับศูนย์
แบ่งย่อยแต่ละหน้าออกเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 9 รูป ซึ่งทำให้ทรงลูกบาศก์ถูกแบ่งออกเป็น 27 ชิ้นย่อย คล้ายลูกบาศก์ของรูบิค
นำทรงลูกบาศก์ย่อยที่อยู่ตรงกลางของทุกหน้าออก รวมทั้งชิ้นที่อยู่ตรงกลางภายใน เหลือไว้เพียง 20 ชิ้น เป็นฟองน้ำเมงเงอร์ระดับหนึ่ง (รูปที่สอง)
ทำซ้ำขั้นตอนที่ 1 ถึง 3 กับทรงลูกบาศก์ย่อยที่เหลือ
การทำซ้ำรอบสองจะได้ฟองน้ำระดับสอง (รูปที่สาม) รอบสามจะได้ฟองน้ำระดับสาม (รูปที่สี่) เป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ

จำนวนชิ้นของทรงลูกบาศก์จะเพิ่มทีละ 20 เท่าจากระดับก่อนหน้า หรืออธิบายได้จาก 20^n เมื่อ n คือจำนวนรอบของการทำซ้ำ ในข้อแรกซึ่งยังไม่มีการวนรอบ จะมีทรงลูกบาศก์เพียงชิ้นเดียว (20^0 = 1)
== นิยามทั่วไป ==
ฟองน้ำเมงเงอร์สามารถนิยามได้จาก
:M := \bigcap_{n\in\mathbb{N}} M_n
เมื่อ M_0 คือทรงลูกบาศก์หนึ่งหน่วย และ
:M_{n+1} := \left\{\begin{matrix}
(x,y,z)\in\mathbb{R}^3: &
\begin{matrix}\exists i,j,k\in\{0,1,2\}: (3x-i,3y-j,3z-k)\in M_n
\\ \mbox{and at most one of }i,j,k\mbox{ is equal to 1}\end{matrix}
\end{matrix}\right\}
ดังนั้นฟองน้ำเมงเงอร์ในระดับอนันต์ จึงมีพื้นที่ผิวเป็นอนันต์ จำนวนหน้าเป็นอนันต์ และมีปริมาตรเป็นศูนย์
== อ้างอิง ==
Karl Menger, General Spaces and Cartesian Spaces, (1926) Communications to the Amsterdam Academy of Sciences. English translation reprinted in Classics on Fractals, Gerald A.Edgar, editor,  Addison-Wesley (1993) ISBN 0-201-58701-7
Karl Menger, Dimensionstheorie, (1928) B.G Teubner Publishers, Leipzig.
== ดูเพิ่ม ==
รูปสามเหลี่ยมเซียร์พินสกี (Sierpinski triangle)
ทรงสี่หน้าเซียร์พินสกี (Sierpinski tetrahedron)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
An interactive Menger sponge
Fractal polyhedra  (VRML) and interactive Java models 
Puzzle Hunt — Video explaining Zeno's paradoxes using Menger-Sierpinski sponge
Menger Sponge Animations — Menger Sponge Animations up to Level 9, discussion of optimization for 3d
แฟร็กทัล
เส้นโค้ง
ปริภูมิทอพอโลยี
เยื่อตาอักเสบ

เยื่อตาอักเสบ หรือเรียกกันโดยทั่วไปว่า ตาแดง คือการอักเสบของเยื่อตา (เนื้อเยื่อชั้นนอกสุดของนัยน์ตาและอยู่ใต้เปลือกตา) สาเหตุอาจเกิดจากอาการแพ้สิ่งแปลกปลอมที่เข้าสู่นัยน์ตาซึ่งอาจสามารถหายไปได้เอง หรือเกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรียหรือไวรัส ซึ่งสามารถเป็นโรคติดต่อโดยมีแมลงเป็นพาหะ ลักษณะอาการคือมีเส้นเลือดฝอยปรากฏชัดเป็นส่วนมากในนัยน์ตา อาจมีการระคายเคืองและตาแฉะร่วมด้วย
โรคตาแดงจากการติดเชื้อไวรัส
-โรคตาแดงมักเกิดในช่วงฤดูฝน เชื้อไวรัสมักปนเปื้อนอยู่ในน้ำที่ท่วมขัง ในฤดูฝนจะพบผู้ติดเชื้อโรคตาแดงเป็นจำนวนมาก
โรคตาแดงจากการติดเชื้อแบคทีเรีย
โรคตาแดงจากการอาการภูมิแพ้
โรคตาแดงจากการสัมผัสสารเคมี
โรคตาแดงจากสาเหตุอื่นๆ
การอักเสบ
โรค
รางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์

รางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ (Nobelpriset i fysiologi eller medicin; Nobel Prize in Physiology or Medicine) จัดโดยมูลนิธิโนเบล มีการมอบทุกปีให้แก่การค้นพบที่โดดเด่นในสาขาวิทยาศาสตร์สิ่งมีชีวิตและแพทยศาสตร์ รางวัลโนเบลสาขาดังกล่าวเป็นหนึ่งในห้าสาขา ริเริ่มในปี ค.ศ. 1895 โดยอัลเฟรด โนเบล นักเคมีชาวสวีเดน ผู้คิดค้นไดนาไมต์ ในพินัยกรรมของเขา โนเบลมีความสนใจส่วนตัวในด้านสรีรวิทยาเชิงทดลองและอยากให้มีการจัดตั้งรางวัลสำหรับกระบวนการตลอดทั้งการค้นพบทางวิทยาศาสตร์จากห้องทดลอง รางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์จะคัดเลือกโดยสมัชชาโนเบลแห่งสถาบันแคโรลินสกา และมอบให้แก่ผู้รับในพิธีประจำปีในวันที่ 10 ธันวาคม ซึ่งเป็นวันครบรอบวันเสียชีวิตของโนเบล ร่วมกับประกาศนียบัตรชั้นสูงและประกาศนียบัตรแก่รางวัลที่เป็นเงิน ด้านหน้าของเหรียญเป็นรูปหน้าด้านข้างของอัลเฟรด โนเบล เช่นเดียวกับเหรียญที่ให้ในสาขาฟิสิกส์ เคมี และสาขาวรรณกรรม หากแต่ด้านหลังของเหรียญนี้เป็นเอกลักษณ์
จนถึงปี ค.ศ. 2023 มีการมอบรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์แล้วทั้งสิ้น 114 ครั้ง โดยมีจำนวนผู้รับรางวัล 227 คน แบ่งเป็นชาย 214 คน และหญิง 13 คน
== รายนามผู้ได้รับรางวัล ==
=== พ.ศ. 2444 – พ.ศ. 2468 (ค.ศ. 1901–1925) ===
=== พ.ศ. 2469 – พ.ศ. 2493 (ค.ศ. 1926–1950) ===
=== พ.ศ. 2494 – พ.ศ. 2518 (ค.ศ. 1951–1975) ===
=== พ.ศ. 2519 – พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 1976–2000) ===
=== พ.ศ. 2544 – ปัจจุบัน (ค.ศ. 2001 – ปัจจุบัน) ===
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
All Nobel Laureates in Medicine  – Index webpage on the official site of the Nobel Foundation.
The Nobel Prize Medals and the Medal for the Prize in Economics  – By Birgitta Lemmel; an article on the history of the design of the medals featured on the official site.
The Nobel Prize in Physiology or Medicine  – Official site of the Nobel Foundation.
What the Nobel Laureates Receive  – Featured link in The Nobel Prize Award Ceremonies.
Nobel Prize Internet Archive of Laureates in Physiology or Medicine
รางวัลโนเบล
แมลงเสือซอลต์ครีก

แมลงเสือซอลต์ครีก (Salt Creek tiger beetle) เป็นแมลงปีกแข็งหายาก พบเฉพาะบริเวณ รัฐเนแบรสกา สหรัฐอเมริกา และใกล้สูญพันธุ์ เนื่องจากการขยายตัวของเมืองลิงคอล์น
== อ้างอิง ==
สือซอลต์ครีก
ประกอบ หุตะสิงห์

ศาสตราจารย์ ประกอบ หุตะสิงห์ (5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2455 – 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2537) เป็นอดีตประธานศาลฎีกา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม รองนายกรัฐมนตรี นายกสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และองคมนตรีไทย
== ประวัติ ==
ประกอบ หุตะสิงห์ เกิดเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2455 เป็นบุตรของพระยาสรรพกิจเกษตรการ (เกียรติ หุตะสิงห์) กับคุณหญิง ศวง สรรพกิจเกษตรการ เข้าศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนวัดสุทธิวราราม สำเร็จการศึกษาเป็น ธรรมศาสตร์บัณฑิต จากมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง และเป็นนักเรียนไทยรุ่นแรก ๆ ที่ไปศึกษาด้านนิติศาสตร์ที่ประเทศเยอรมัน เมื่อ พ.ศ. 2471-72 และจบปริญญาเอกเมื่อ พ.ศ. 2480 ที่มหาวิทยาลัยเยนา (Friedrich-Schiller-Universität Jena) โดยทำวิทยานิพนธ์ด้านกฎหมายรัฐธรรมนูญ ในหัวข้อ "Die Verfassung des Königreichs Siam vom 10. Dezember 1932 und das parlamentarische Regierungssystem"
เขาสมรสกับท่านผู้หญิงชวนชื่น (สกุลเดิม: บุนนาค) (8 ตุลาคม พ.ศ. 2462 - 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556) ธิดาพระยาสุริยานุวงศ์ประวัติ (เต๋า บุนนาค) กับคุณหญิงเยื้อน (สกุลเดิม: ยุกตะนันทน์) มีบุตรธิดา 4 คน คือ สุประดิษฐ์ (ช.), ประตาป (ช.), ประมวล (ช.) และ กอบชื่น (ญ.)
ประกอบมีศักดิ์เป็นหลานอาของพระยามโนปกรณนิติธาดา (ก้อน หุตะสิงห์) อดีตนายกรัฐมนตรีไทย
== การทำงาน ==
ประกอบ หุตะสิงห์รับราชการศาลยุติธรรมจนดำรงตำแหน่งประธานศาลฎีกา ระหว่าง พ.ศ. 2510 — 2515 ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม และรองนายกรัฐมนตรี เมื่อ พ.ศ. 2516-2518 ในรัฐบาลสัญญา ธรรมศักดิ์ ภายหลังเหตุการณ์ 14 ตุลา
ศาสตราจารย์ประกอบ หุตะสิงห์ ได้รับการแต่งตังเป็นศาสตราจารย์ และได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้เป็นองคมนตรีเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2518 และเป็นนายกสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ อยู่ในตำแหน่งจนถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2537
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
 สาขานิติศาสตร์
== อ้างอิง ==
องคมนตรีในรัชกาลที่ 9
ประธานศาลฎีกาไทย
รองนายกรัฐมนตรีไทย
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมไทย
บุคคลจากโรงเรียนวัดสุทธิวราราม
ศาสตราจารย์
บุคคลจากโรงเรียน ภ.ป.ร. ราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์
ผู้ได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง
บุคคลจากคณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ผู้ได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.จ. (ฝ่ายหน้า)
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ผู้ได้รับเหรียญ ร.ด.ม.(ศ)
ผู้ได้รับเหรียญจักรพรรดิมาลา
ผู้ได้รับเหรียญรัตนาภรณ์ ภ.ป.ร.1
บุคคลในประวัติศาสตร์กรุงรัตนโกสินทร์
จินตา บุณยอาคม

จินตา บุณยอาคม (พ.ศ. 2457 - 8 มีนาคม พ.ศ. 2530) เป็นอดีตประธานศาลฎีกา และองคมนตรีไทย
== ประวัติ ==
===การศึกษา===
จินตา บุณยอาคม สำเร็จการศึกษาเป็นเนติบัณฑิตสยามเมื่อ พ.ศ. 2476 และปริญญาโททางกฎหมายเปรียบเทียบจากมหาวิทยาลัย  Southern Methodist University (SMU) สหรัฐอเมริกา เมื่อ พ.ศ. 2502
=== ประวัติการทำงาน ===
จินตา บุณยอาคม เริ่มรับราชการครั้งแรกเป็นพนักงานอัยการ แต่มาเป็นผู้พิพากษาในกระทรวงยุติธรรม ได้รับราชการมาด้วยความซื่อสัตย์สุจริต เคยดำรงตำแหน่งสำคัญต่างๆมากมาย อาทิ อธิบดีผู้พิพากษาภาค5 (เชียงใหม่) อธิบดีศาลคดีเด็กและเยาวชนกลาง  ผู้พิพากษาศาลฎีกา ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลฎีกา อธิบดีผู้พิพากษาในศาลอุทธรณ์ รับราชการศาลยุติธรรมจนดำรงตำแหน่งประธานศาลฎีกา ระหว่างวันที่ 1 เมษายน พ.ศ.  2516 - 1 ตุลาคม พ.ศ. 2517
จินตา บุณยอาคม ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้เป็นองคมนตรีเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2518 อยู่ในตำแหน่งจนถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2530  
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
บุคคลจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
นักกฎหมายชาวไทย
องคมนตรี
ประธานศาลฎีกาไทย
ข้าราชการฝ่ายตุลาการชาวไทย
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.จ. (ฝ่ายหน้า)
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ผู้ได้รับเหรียญจักรพรรดิมาลา
ผู้ได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง
บุคคลในประวัติศาสตร์กรุงรัตนโกสินทร์
โครงการพัฒนาลุ่มน้ำห้วยทอน

โครงการพัฒนาลุ่มน้ำห้วยทอนอันเนื่องมาจากพระราชดำริ  เป็นโครงการเพื่อจัดหาแหล่งน้ำ ช่วยเหลือพื้นที่เพาะปลูกในเขตโครงการ ประมาณ 41,200 ไร่และทำการเกษตรตามแนวทฤษฎีใหม่เป็นโครงการประเภทอ่างเก็บน้ำพร้อมระบบส่งน้ำ ราษฎรที่ได้รับผลประโยชน์ ได้แก่ เขต อำเภอศรีเชียงใหม่ และอำเภอโพธิ์ตาก จังหวัดหนองคาย
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานพระราชดำริ เมื่อวันที่ 20 เมษายน 2525, วันที่ 28 พฤศจิกายน 2532, วันที่ 1 ธันวาคม 2535 และวันที่ 8 มกราคม 2539 ตามลำดับ โดยให้กรมชลประทานพิจารณาวางโครงการก่อสร้างอ่างเก็บน้ำและเขื่อนทดน้ำ ที่ลำห้วยทอน และห้วยสาขาของห้วยทอน
== อ้างอิง ==
โครงการพัฒนาลุ่มน้ำห้วยทอนอันเนื่องมาจากพระราชดำริ โดย เดลินิวส์
พัฒนาลุ่มน้ำห้วยทอน
ภูมิศาสตร์ของจังหวัดหนองคาย
อำเภอศรีเชียงใหม่
อำเภอโพธิ์ตาก
หงส์แดง

หงส์แดง หรือ หงส์ไฟ (Fenghuang; 凤凰) เป็นสัตว์วิเศษตามความเชื่อของชาวจีน  หงส์แดงเป็นตัวแทนของความโชคดีและความสง่างามยกย่องให้เป็นสัตว์มงคลตัวแทนของเพศหญิง (ธาตุหยิน) คู่กับมังกรตัวแทนของผู้ชาย (ธาตุหยาง) บางตำนานบอกว่าเป็นสัตว์วิเศษชนิดเดียวที่สามารถต่อกรกับมังกรได้ แม้ว่าหงส์จะเป็นสัญลักษณ์ของเพศหญิง แต่หงส์ก็มีทั้งตัวผู้และตัวเมีย
หงส์แดง (Vermillion Bird; 朱雀) ยังอาจหมายถึง สัตว์เทพในตำนานความเชื่อจีนซื่งแปลเป็นภาษาไทยว่าหงส์เช่นเดียวกัน  มีลักษณะเด่นของนก 5 ชนิดรวมกัน มีขนเป็นเปลวไฟ อาศัยอยู่ที่เทือกเขาแดงทางแดนใต้ที่สวยงาม ไม่เคยแตะต้องสิ่งมีชีวิตแต่ดำรงชีพด้วยการกินเมล็ดไผ่เท่านั้น ได้รับการยกย่องให้เป็นเจ้าแห่งนกทั้งปวง กล่าวกันว่าเมื่อหงส์ไฟบินผ่านที่ใดเหล่าวิหคทั้งหลายจะแสดงการคารวะให้ เป็นหนึ่งใน 4 เทพศักดิ์สิทธิ์ผู้พิทักษ์ ประจำทิศใต้ เป็นตัวแทนของฤดูร้อน (ธาตุไฟ) ใครก็ตามที่ได้ดื่มเลือดของหงส์แดงจะมีชีวิตเป็นอมตะ และน้ำตาของหงส์แดงมีสรรพคุณในการรักษาบาดแผลและแก้พิษทุกชนิดด้วย ซึ่งคล้ายกับนกฟีนิกซ์ตามความเชื่อของชาวตะวันตก
c=朱雀|p=Zhū Què
朱雀|Chu Tước
==อ้างอิง==
อะไรคือ เต่าดำ หงส์แดง เสือขาว มังกรเขียว?
สัตว์เทพประจำทิศทั้งสี่
สัตว์เทพประจำทิศทั้งสี่ในคติจีน
สัตว์ในนิยาย
ลัทธิเต๋า