pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
แก่นตะวัน

แก่นตะวัน หรือ ทานตะวันหัว (Jerusalem artichoke หรือ sunchoke)   เป็นพืชดอกในตระกูลทานตะวัน มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกาเหนือ ชาวอินเดียนแดงปลูกไว้รับประทานหัว โดยเชื่อว่ามีสรรพคุณช่วยทำให้เจริญอาหาร ต่อมาจึงแพร่หลายไปในสหรัฐอเมริกาและยุโรป 
== ลักษณะ ==
แก่นตะวัน เป็นพืชล้มลุก มีหัวสะสมอาหาร หัวเป็นตะปุ่มตะป่ำ ไม่เรียบ คล้ายหัวของขิงและข่า มีสีหลายสี เช่น สีขาว สีเหลือง สีแดง สีม่วง รับประทานได้ ผิวใบสาก  ใบรีรูปไข่ บางพันธุ์มีขอบใบหยักลักษณะต้น สูง 1.5-2.0 ม. มีขนตามกิ่งและใบ ดอก เป็นทรงกลมแบน สีเหลือง คล้ายดอกทานตะวัน หรือบัวตอง ออกดอกเป็นช่อ สีเหลืองคล้ายดอกทานตะวัน มีโครโมโซมเป็น hexaploid เป็นพืชวันสั้น ช่วงแสงวิกฤตน้อยกว่า 14 ชั่วโมง การเจริญเติบโตของแก่นตะวันมีสองช่วง ช่วงแรกนับตั้งแต่ปลูกจนถึงออกดอกครั้งแรก แก่นตะวันจะสะสมอาหารในใบและลำต้น ช่วงที่สองหลังจากดอกแรกบานจนถึงระยะเก็บเกี่ยว ใบจะหลุดร่วง อาหารสะสมที่ใบถูกส่งไปที่หัว 
== การเพาะปลูกและดูแล ==
สมุนไพรแก่นตะวัน เป็นพืชที่ปลูกง่าย ลักษณะปลูกคล้ายกับ ขมิ้นชัน เติบโตในดินร่วนปนทรายได้ดี และให้ผลผลิตดีด้วยดินร่วนปนทรายสามารถปลูกได้ทุกฤดู โดยเฉพาะช่วงฤดูฝนจะดีที่สุด แต่ระวังอย่าให้น้ำขัง เพราะจะทำให้หัวแก่นตะวันเน่าได้
== การใช้ประโยชน์ ==

หัวใช้รับประทานสดเป็นผัก ใช้ทำขนมหรือต้มรับประทาน  ภายในหัวมีน้ำ 80% และคาร์โบไฮเดรต ประมาณ 18% โดยคาร์โบไฮเดรตส่วนใหญ่เป็นอินนูลิน (Inulin) เป็นสารเยื่อใยอาหารที่ให้ความหวาน จะไม่ถูกย่อยในกระเพาะ และลำไส้เล็ก อยู่ในระบบทางเดินอาหารเป็นเวลานาน ทำให้ไม่รู้สึกหิว กินอาหารได้น้อย ช่วยลดความอ้วนและป้องกันโรคเบาหวาน ในเชิงอุตสาหกรรมใช้หัวแก่นตะวันเป็นวัตถุดิบสำหรับสกัดน้ำตาลอินนูลินได้
หัวแก่นตะวันใช้ปรุงอาหารแทนมันฝรั่งได้  โดยให้เนื้อสัมผัสเช่นเดียวกันแต่รสหวานกว่า เหมาะสำหรับใส่ในสลัด คาร์โบไฮเดรตในหัวจะนุ่มถ้าต้มสุก แต่จะคงสภาพได้ดีกว่านึ่ง แก่นตะวันมี โพแทสเซียม 650&nbsp;mg ต่อ 150g มีเหล็กสูง และมีเส้นใย ไนอาซิน ไทอามีน ฟอสฟอรัส และทองแดง 
ในเมนูอาหารไทย แก่นตะวันสามารถปรุงเป็นส้มตำได้
หัวแก่นตะวัน เป็นวัตถุดิบแปรรูปเป็นเอทานอลและสุราได้ ใน Baden-Württemberg ประเทศเยอรมัน หัวแก่นตะวันมากกว่า 90% ใช้ในการผลิตสุราเรียกว่า "Topi" หรือ "Rossler"
ลำต้นและใบใช้เป็นอาหารสัตว์ โดยมีสารอาหารที่ย่อยได้ทั้งหมดมากกว่าถั่วอัลฟัลฟา แต่มีโปรตีนน้อยกว่า  ลำต้นนำไปหมักทำเอทานอลได้เช่นเดียวกัน
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Helianthus tuberosus – Plants for a Future database
Jerusalem artichoke – Ohio Perennial & Biennial Weed Guide
NutritionData, Complete nutritional info.
Purdue University Alternative Field Crops Manual: Jerusalem Artichoke
พืชไร่
พืชที่รับประทานได้
สมุนไพร
วงศ์ทานตะวัน
จินดา ศิริมานนท์

จินดา ศิริมานนท์ (6 ธันวาคม พ.ศ. 2460 - 26 เมษายน พ.ศ. 2556) นักเขียนชาวไทย เป็นภริยาและเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการทำงานของ สุภา ศิริมานนท์ นักหนังสือพิมพ์แนวหน้าของไทย
== ประวัติ ==
จินดา ศิริมานนท์ มีนามเดิมว่า จินดา สุนทรโรหิต เป็นบุตรสาวของหลวงสุภาเทพ (โต สุนทรโรหิต) ยกระบัตร์ศาลอุทธรณ์   จบการศึกษาด้านการพยาบาล พบกับสุภา ศิริมานนท์ และแต่งงานกันเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2486 
== การทำงาน ==
จินดา ช่วยงานการทำหนังสือของสุภามาโดยตลอด ช่วง พ.ศ. 2486-2488 เมื่อสุภา ศิริมานนท์ เป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ "นิกรวันอาทิตย์"  จินดาทำหน้าที่ช่วยคัดเลือกเรื่อง เขียนบทวิจารณ์และแนะนำหนังสือ ใช้นามปากกาว่า "จ.ส.ร" (ย่อมาจาก จินดา สุนทรโรหิต)  ช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง สุภาก่อตั้งนิตยสาร "อักษรสาส์น" ระหว่าง พ.ศ. 2492-2495 เป็นนิตยสารหัวก้าวหน้า ซึ่งมีเนื้อหาแนวสังคมนิยมในสมัยนั้น จินดาร่วมจัดทำนิตยสารอักษรสาส์นในตำแหน่งผู้จัดการ  มีหน้าที่เขียนแนะนำและวิจารณ์หนังสือ จนกระทั่งนิตยสารถูกสั่งปิด และสุภา ศิริมานนท์ ถูกจับกุมด้วยข้อหากบฏสันติภาพ เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2495 ถูกคุมขังและสอบสวนอยู่ 60 วัน
จินดา ศิริมานนท์ หันมาทำสถานรับเลี้ยงเด็กเพื่อหารายได้พิเศษที่บ้าน และทำต่อเนื่องมาประมาณ 30 ปี จนกระทั่งสุภา ศิริมานนท์เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2529 จินดาได้ก่อตั้งกองทุนชื่อ กองทุนสุภา ศิริมานนท์ เพื่อเผยแพร่ประวัติชีวิตและงานของสามี  โดยจัดพิมพ์ผลงานของสุภา  เช่น "เหยียบยุโรป", "แคปิตะลิสม์", "เจ็งกิ๊ซข่าน", "วรรณสาส์นสำนึก"  รวมทั้งผลักดันให้มีการจัดพิมพ์หนังสือ ผู้อยู่เหนือเงื่อนไข? เป็นนวนิยายที่สุภา ศิริมานนท์ เขียนไว้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2496 แต่ไม่ได้เคยได้ตีพิมพ์ เพราะไม่มีสำนักพิมพ์ใดกล้าจัดพิมพ์ เนื่องจากนำเสนอข้อมูลใหม่เกี่ยวกับการปลงพระชนม์ สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ในช่วงปลายรัชสมัยกรุงธนบุรี 
== ปั้นปลาย ==
หลังการเสียชีวิตของสุภา ศิริมานนท์ จินดากลับมาเขียนหนังสืออีกครั้ง คือ สารคดีบันทึกการเดินทางไปอินเดีย ชื่อ "ไปเยือนถิ่นพุทธภูมิ"  (พ.ศ. 2533) และบันทึกการเดินทางเมื่อครั้งเดินทางไปคารวะนายปรีดี พนมยงค์ ที่ประเทศฝรั่งเศส ชื่อ “ความทรงจำจากบ้านชานกรุงปารีส” (พ.ศ. 2536)
จินดา ศิริมานนท์ ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติ จากสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย รับรางวัลนราธิป ประจำปี พ.ศ. 2550  เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 
== อ้างอิง ==
นักเขียนชาวไทย
นามปากกา
นักหนังสือพิมพ์ชาวไทย
อาร์ทิโชก

อาร์ทิโชก (artichoke) เป็นพืชเมืองหนาว มีถิ่นกำเนิดในยุโรปเขตเมดิเตอร์เรเนียน มีสรรพคุณทางยา สามารถบริโภคสดหรือปรุงเป็นอาหาร ซึ่งเป็นเมนูสำคัญของงานเลี้ยงทางยุโรป และยังมีการนำมาสกัดสารไซนาริน
ลักษณะทรงต้นและใบจะมีขนาดใหญ่โตเต็มที่จะมีขนาด 1.80 เมตร ใบหยักเป็นแฉกลึกสีเขียวอมเทาหรือขาวอมเทา ดอกประกอบไปด้วยกลุ่มของกลีบดอกจำนวนมากเรียงซ้อนกันเป็นชั้น ๆ บนก้านดอกลักษณะของดอกทรงแตกต่างกันไปตามลักษณะสายพันธุ์ ออกดอกในช่วงเดือนเมษายน-พฤษภาคม
== อ้างอิง ==
ผัก
วงศ์ทานตะวัน
การปฏิบัติการพยาบาลตามหลักฐานเชิงประจักษ์

การปฏิบัติการพยาบาลตามหลักฐานเชิงประจักษ์ หมายถึงกระบวนการแก้ปัญหาการพยาบาลทางคลินิกที่ใช้หลักฐานเชิงประจักษ์ที่ดีที่สุดจากงานวิจัยที่ออกแบบอย่างดี นำมาตัดสินใจในการปรับใช้ในการดูแลหรือการให้การพยาบาลผู้ป่วย
== อ้างอิง ==
ฟองคำ ติลกสกุลชัย . 2549
พยาบาลศาสตร์
คิง เพาเวอร์ คอมเพล็กซ์

คิง พาวเวอร์ คอมเพล็กซ์ (King Power Complex) เป็นศูนย์การค้าแบบครบวงจร โดยบริษัท คิง พาวเวอร์ อินเตอร์เนชันแนล จำกัด ตั้งอยู่ที่ ถนนรางน้ำ แขวงถนนพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร บนพื้นที่เดิมขององค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์  (ร.ส.พ.)  ที่ยุบเลิกองค์การและได้ย้ายออกไปในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2548  ภายในศูนย์การค้ามีสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ให้แก่นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่เข้ามาท่องเที่ยวในประเทศไทย
== การจัดสรรพื้นที่ ==
คิง เพาเวอร์ คอมเพล็กซ์ ประกอบด้วยพื้นที่สำคัญดังนี้
อาคารสำนักงานใหญ่ กลุ่มบริษัทคิง เพาเวอร์
คราวน์ เอเทรียม และคาเฟ่ คราวน์ เอเทรียม
คิง เพาเวอร์ รางน้ำ ดิวตี้ ฟรี มอลล์
คิง เพาเวอร์ เลาจน์ และดิ แอทลาส คลับ
ศูนย์อาหารไทยเทสต์ฮับ
โรงละครอักษรา
โรงแรมพูลแมน คิง เพาเวอร์ กรุงเทพ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ของโครงการ 
โรงแรมพูลแมน กรุงเทพ คิง พาวเวอร์
ศูนย์การค้าในกรุงเทพมหานคร
เขตราชเทวี
ซาร์มีไฮล์ที่ 1 แห่งรัสเซีย

ซาร์มีไฮล์ที่ 1 หรือ มีไฮล์ โรมานอฟ (Міхаіл Фёдаравіч)  เป็นซาร์แห่งรัสเซีย พระองค์แรกจากราชวงศ์โรมานอฟ ทรงขึ้นครองราชย์หลังจากสภาเซมสกี ทูลเชิญพระองค์ให้ขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 1613  พระองค์ทรงเป็นโอรสใน ฟิโอดอร์ นิกิติช โรมานอฟ (ภายหลังได้เป็นพระอัครบิดรแห่งมอสโกในพระนามอัครบิดรฟิลลาเร็ตแห่งมอสโก) และเซนิยา เซสโตวา (ภายหลังได้ออกบวชชีและได้รับนามใหม่ว่า มาร์ธ่า) พระองค์ยังเป็นพระนัดดา (หลานลุง) ในซาร์ฟิโอดอร์ที่ 1 ซาร์องค์สุดท้ายในราชวงศ์รูลิคสายตรง ผ่านทางพระอัยกี (พี่สาวของปู่) ซารีนาอนาสตาเซีย โรมานอฟนา พระมเหสีองค์แรกในซาร์อีวานที่ 4 การขึ้นครองราชย์ของพระองค์นับเป็นจุดสิ้นสุดของช่วงเวลาแห่งความวุ่นวาย ในรัชสมัยของพระองค์รัสเซียได้พิชิตดินแดนไซบีเรีย ซึ่งสำเร็จได้ส่วนหนึ่งเพราะความช่วยเหลือจากพวกคอสแซคและตระกูลสโตรกานอฟ (Stroganov family Стро́гановы, Стро́гоновы)
== อ้างอิง ==
ราชวงศ์โรมานอฟ
ซาร์แห่งรัสเซีย
อารบิก

อารบิก อาจหมายถึง
เลขอารบิก
ภาษาอาหรับ
Arab
アラブ
พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุต

พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุต (Harold Harefoot หรือ Harold I) (ราว ค.ศ. 1015 – 17 มีนาคม ค.ศ. 1040) เป็นพระเจ้าแผ่นดินแห่งราชอาณาจักรอังกฤษ ระหว่าง วันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1035 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1040
พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุตเสด็จพระราชสมภพเมื่อราว ค.ศ. 1015 เป็นพระราชโอรสของสมเด็จพระเจ้าคานูทมหาราช และ เอลกิฟูแห่งนอร์ทแธมตัน แต่ความเชื่อที่ว่าเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าคานูทจริงก็ไม่เป็นที่แน่นอน ฮาโรลด์ได้รับพระนามว่า “Harefoot” เพราะทรงมีความว่องไว (ราวกระต่าย (Hare)) และความสามารถในการล่าสัตว์
หลังจากพระเจ้าคานูทมหาราชเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1035 พระอนุชาต่างพระมารดาฮาร์ธาคานูทผู้มีฐานะเป็นรัชทายาทของทั้งราชบัลลังก์อังกฤษและเดนมาร์กไม่ทรงสามารถเดินทางมาเข้าพิธีราชาภิเณกได้เพราะราชอาณาจักรเดนมาร์กมีเค้าว่าจะถูกรุกรานโดยพระเจ้าแม็กนัสที่ 1 แห่งนอร์เวย์และพระเจ้าอนุนด์ เจคอปแห่งสวีเดน ขุนนางอังกฤษเห็นด้วยกับการแต่งตั้งฮาโรลด์ แฮร์ฟุตขึ้นชั่วคราวในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในระหว่างที่ฮาร์ธาคานูทไม่สามารถทรงราชการได้ แม้จะได้รับการคัดค้านจากกอดวิน เอิร์ลแห่งเวสเซ็กซ์ และพระราชินี แต่ฮาโรลด์ แฮร์ฟุตก็ได้รับการสวมมงกุฏ
พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุตสามารถรักษาราชบัลลังก์ไว้ได้หลังจากที่ เอ็ดเวิร์ด เอเธลลิงและพระอนุชาอัลเฟรด เอเธลลิงพยายามโค่นในปี ค.ศ. 1036 พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุตเสด็จสวรรคตที่ออกซฟอร์ดเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1040 พระบรมศพถูกฝังไว้ที่เวสต์มินสเตอร์แอบบี ต่อมาร่างของพระองค์ก็ถูกขุดขึ้นมา ตัดพระเศียรและโยนทิ้งในแม่น้ำเทมส์เมื่อพระเจ้าฮาร์ธาคานูทขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 1040 แต่ต่อมาผู้สนับสนุนของพระองค์ก็นำพระบรมศพกลับไปฝังที่วัดเซนต์เคลเมนท์เดนส์ (St Clement Danes)
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
ราชอาณาจักรอังกฤษ
บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 1010
พระมหากษัตริย์อังกฤษ
พระเจ้าฮาร์ธาคนุต

พระเจ้าฮาร์ธาคนุต หรือ พระเจ้าคนุตที่ 3 แห่งเดนมาร์ก (Harthacanute หรือ Canute the Hardy หรือ Hardecanute; Hörthaknútr หรือ Hardeknud; ค.ศ. 1018 – 8 มิถุนายน ค.ศ. 1042) เป็นพระเจ้าแผ่นดินแห่งราชอาณาจักรอังกฤษ และ ราชอาณาจักรเดนมาร์ก
สมเด็จพระเจ้าฮาร์ธาคนุต เสด็จพระราชสมภพเมื่อปี ค.ศ. 1018 เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าคนุตมหาราช และ เอ็มมาแห่งนอร์มังดี สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ และทรงราชบัลลังก์เดนมาร์กระหว่างปี ค.ศ. 1035 ถึงปี ค.ศ. 1042 และราชบัลลังก์อังกฤษระหว่างวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1040 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1042
พระเจ้าฮาร์ธาคนุตได้รับราชบัลลังก์เดนมาร์กเมื่อปี ค.ศ. 1035 หลังจากที่พระราชบิดาพระเจ้าคนุตมหาราชเสด็จสวรรคต แต่การรุกรานของพระเจ้าแม็กนัสที่ 1 แห่งนอร์เวย์ทำให้ไม่ทรงสามารถมารับราชบัลลังก์อังกฤษได้ ทางอังกฤษจึงตกลงยกพระราชบัลลังก์ให้ฮาโรลด์ แฮร์ฟุตพระเชษฐาต่างพระมารดาผู้เป็นพระโอรสนอกสมรสของพระเจ้าคนุตมหาราชเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ชั่วคราว แต่พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุตทรงยึดราชบัลลังก์เป็นของพระองค์เองในปี ค.ศ. 1037 ฮาร์ธาคนุต “ถูกทิ้งเพราะไปอยู่เสียไกลในเดนมาร์ก” — และเอ็มมาแห่งนอร์ม็องดีพระราชมารดาของฮาร์ธาคนุตผู้ที่ประทับอยู่ที่วินเชสเตอร์กับกองทหารของฮาร์ธาคนุตก็ทรงถูกบังคับให้หนีไปบรูจส์ (Bruges) ในฟลานเดอร์ส พระเจ้าฮาร์ธาคนุตทรงสงบศึกกับทางสแกนดิเนเวียด้วยสนธิสัญญาที่ทรงทำกับพระเจ้าแม็กนัสราวปี ค.ศ. 1038 หรือ ค.ศ. 1039 โดยตกลงกันว่าถ้าคนหนี่งคนใดตายดินแดนของผู้ที่ตายไปก็จะตกไปเป็นของผู้ที่มีชีวิตอยู่ หลังจากนั้นพระเจ้าฮาร์ธาคนุตก็เตรียมการรุกรานอังกฤษเพื่อที่จะไปปลดพระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุตจากราชบัลลังก์ แต่พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุตเสด็จสวรรคตเสียก่อนเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1040 พระเจ้าฮาร์ธาคนุตจึงได้รับการอัญเชิญจากอังกฤษ ทรงขึ้นฝั่งอังกฤษที่แซนด์วิชในเค้นท์ เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1040 พร้อมกับเรือรบ 62 ลำ เมื่อเสด็จมาถึงก็มีพระราชโองการให้ขุดร่างของพระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุตขึ้นมาแล้วเอาไปโยนทิ้ง
พระเจ้าฮาร์ธาคนุตเป็นพระมหากษัตริย์ที่โหดร้ายและไม่เป็นที่นิยม ทรงเรียกเก็บภาษีอย่างหนักเพื่อที่ทรงใช้ในการบำรุงกองทัพเรือของพระองค์ ในปี ค.ศ. 1041 ชาววูสเตอร์สังหารทหารสองคนของพระเจ้าฮาร์ธาคนุตที่มาเก็บภาษี พระเจ้าฮาร์ธาคนุตทรงตอบโต้โดยการเผาเมือง เกี่ยวกับเรื่องภาษีมีตำนานเล่ากันว่าเลดี้โกไดวาเปลือยร่างขี่ม้ารอบเมืองโคเวนทรีเพื่อเรียกร้องให้เอิร์ลลดภาษีที่พระเจ้าฮาร์ธาคนุตสั่งให้เก็บ พงศาวดารแองโกล-แซ็กซอน (Anglo-Saxon Chronicle) กล่าวถึงพระองค์อย่างผ่านๆ ว่าไม่ทรงประสบความสำเร็จอะไรในฐานะพระเจ้าแผ่นดินระหว่างเวลาที่ทรงครองราชย์ นอกจากนั้นก็ยังกล่าวว่าในปี ค.ศ. 1041 พระเจ้าฮาร์ธาคนุตทรงละเมิดสัญญาและทรยศต่อเอิร์ลเอดวูลฟแห่งนอร์ทธัมเบรียผู้อยู่ในความคุ้มครองของพระองค์
ในปี ค.ศ. 1041 พระเจ้าฮาร์ธาคนุตทรงอัญเชิญพระอนุชาต่างพระบิดาพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี กลับจากการลี้ภัยในนอร์ม็องดีมาอยู่ในราชสำนักของพระองค์และคงคิดจะตั้งเอ็ดเวิร์ดให้เป็นรัชทายาทด้วย พระเจ้าฮาร์ธาคนุตมิได้ทรงเสกสมรสและไม่มีพระราชโอรสธิดา แต่ก็มีข่าวลือว่ามีพระโอรสนอกสมรส วิลเลียม คนุต  พระเจ้าฮาร์ธาคนุตเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1042 ที่แลมเบ็ธ พระบรมศพถูกฝังไว้ที่วินเชสเตอร์ที่เดียวกับพระราชบิดาและพระราชมารดา เอ็ดเวิร์ดขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี ฟื้นฟูราชวงศ์เวสเซ็กซ์ของแซ็กซอน
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ราชอาณาจักรอังกฤษ
ราชอาณาจักรเดนมาร์ก
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1561
พระมหากษัตริย์อังกฤษ
พระมหากษัตริย์เดนมาร์ก
ไวกิง
พระเจ้าแอเธลเรดที่ 2 แห่งอังกฤษ

พระเจ้าแอเธลเรดที่ 2 (Æþelræd) (ราว ค.ศ. 968 - 23 เมษายน ค.ศ. 1016) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชวงศ์เวสเซกซ์ของราชอาณาจักรอังกฤษ
พระเจ้าแอเธลเรดที่ 2 เสด็จพระราชสมภพเมื่อราว ค.ศ. 968 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบ และพระนางเอลฟรีดา ทรงอภิเษกสมรสครั้งแรกกับเอลฟ์จิฟูแห่งยอร์กและต่อมาเอ็มมาแห่งนอร์มังดี ทรงราชย์ระหว่างวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 978 จนถูกขับลงจากราชบัลลังก์ในปี ค.ศ. 1013 แต่ทรงชิงราชบัลลังก์กลับมาได้ในปีต่อมา และครองราชย์จวบจนเสด็จสวรรคตในวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1016 เหตุการณ์สำคัญในรัชสมัยของพระองค์คือการต่อสู้กับชาวไวกิงที่มารุกรานอังกฤษ
== ดูเพิ่ม ==
ราชอาณาจักรอังกฤษ
พระมหากษัตริย์อังกฤษ
ราชวงศ์เวสเซกซ์
พระมหากษัตริย์ที่ขึ้นครองราชย์ขณะทรงพระเยาว์
เอ็มมาแห่งนอร์ม็องดี

เอ็มมาแห่งนอร์มังดี สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ เดนมาร์ก และนอร์เวย์ (ภาษาอังกฤษ: Emma of Normandy) (ราว ค.ศ. 985 - 6 มีนาคม ค.ศ. 1052)
เอ็มมาแห่งนอร์มังดีประสูติราว ค.ศ. 985 เป็นพระธิดาของริชาร์ดผู้ไม่กลัวใคร ดยุคแห่งนอร์มังดี (Richard the Fearless) และกันนอรา ดัชเชสแห่งนอร์มังดี เป็นพระราชินีในสมเด็จพระเจ้าเอเธล์เรดที่ 2 แห่งอังกฤษ ระหว่างค.ศ. 1002 ถึง ค.ศ. 1016 และมีพระราชโอรสกับพระเจ้าเอเธล์เรดผู้ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพ ต่อมาทรงเสกสมรสกับสมเด็จพระเจ้าคานูทมหาราชและเป็นพระราชินีระหว่าง ค.ศ. 1017 ถึง ค.ศ. 1035 และมีพระราชโอรสผู้ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระเจ้าฮาร์ธาคานูท เอ็มมาแห่งนอร์มังดีเป็นพระอัยกีของ สมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ เอ็มมาสิ้นพระชนม์เมื่อ 6 มีนาคม ค.ศ. 1052 ที่วินเชสเตอร์ อังกฤษ
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
สมเด็จพระเจ้าเอเธล์เรดที่ 2 แห่งอังกฤษ
สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพ
สมเด็จพระเจ้าคานูทมหาราช
สมเด็จพระเจ้าฮาร์ธาคานูท
อ็เมมาแห่งนอร์มังดี
อ็เมมาแห่งนอร์มังดีk
ราชินีแห่งนอร์เวย์
ชาวแองโกล-แซกซัน
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ที่เป็นสตรี
บันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซัน

บันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซัน (Anglo-Saxon Chronicle) เป็นชุดหนังสือรายปีที่เขียนด้วยภาษาอังกฤษเก่า เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของชาวแองโกล-แซกซัน เขียนขึ้นราวปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 อาจจะที่เวสเซ็กซ์ในรัชสมัยของพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช หลังจากนั้นต้นฉบับก็ถูกส่งไปตามอารามต่างๆ ทั่วอังกฤษ แต่ละอารามต่างก็แก้ไขเพิ่มเติมต่อมาเรื่อย ๆ ในกรณีหนึ่งบันทึกถูกเพิ่มเติมมาจนถึงปี ค.ศ. 1154
ในปัจจุบันบันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซันมีเหลืออยู่ 9 ฉบับทั้งสมบูรณ์และเหลือแต่บางส่วน คุณค่าของแต่ละฉบับก็ต่างกันใน 9 ฉบับนี้ไม่มีฉบับใดที่เป็นฉบับดั้งเดิมแท้ ๆ ฉบับที่เก่าที่สุดสันนิษฐานกันว่าเริ่มเขียนราวปลายรัชสมัยของพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช และฉบับล่าสุดเป็นฉบับที่เขียนที่มหาวิหารปีเตอร์บะระหลังจากไฟใหม้อารามในปี  ค.ศ. 1116 เนึ้อหาของบันทึกเป็นการบันทึกเหตุการณ์ประจำปี เหตุการณ์ปีแรกที่สุดที่บันทึกคือปี 60 ก่อนคริสต์ศักราชมาจนถึงปีที่เขียน ต่อจากนั้นเนื้อหาก็เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสมัยของการเขียน บันทึกต่าง ๆ เหล่านี้เรียกรวมกันว่า “บันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซัน”
เนื้อหาของบันทึกไม่เป็นกลางนักในบางบันทึกเมื่อนำมาเปรียบเทียบกับเอกสารจากสมัยกลางอื่น ๆ จะพบว่าผู้เขียนละเว้นเหตุการณ์บางเหตุการณ์ หรือเขียงจากมุมมองของผู้เขียน หรือบางฉบับก็จะแตกต่างจากฉบับอื่นเมื่อกล่าวถึงเหตุการณ์เดียวกันหรือข้อมูลที่บันทึกขัดแย้งกันเอง แต่เมื่อพิจารณาโดยทั่วไปแล้วพงศาวดารเป็นหลักฐานชิ้นที่สำคัญที่สุดทางประวัติศาสตร์ระหว่างสมัยโรมันหมดอำนาจในอังกฤษไปจนถึงการพิชิตอังกฤษของชาวนอร์มัน  ข้อมูลที่บันทึกในพงศาวดารไม่พบในเอกสารอื่นใด นอกจากนั้นบันทึกยังเป็นเอกสารชิ้นสำคัญของประวัติศาสตร์ภาษาอังกฤษโดยเฉพาะฉบับที่เขียนที่ปีเตอร์บะระซึ่งเป็นตัวอย่างแรกที่สุดของภาษาอังกฤษสมัยกลาง
เจ็ดในเก้าฉบับปัจจุบันเก็บรักษาไว้หอสมุดแห่งชาติบริติช (British Library) อึกสองฉบับอยู่ที่หอสมุดบอดเลียนของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดและวิทยาลัยคอร์พัสคริสติของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
== การรวบรวม ==
บันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซันที่ยังเหลืออยู่ทุกฉบับเป็นฉบับสำเนา ฉะนั้นจึงไม่อาจจะทำให้ทราบอย่างแน่นอนว่าต้นฉบับแรกที่สุดเริ่มเขียนเมื่อใด แต่โดยทั่วไปแล้วเชื่อกันว่าเขียนในคริสต์ศตวรรษที่ 9 โดยผู้คัด (scribe) ในเวสเซ็กซ์ หลังจากต้นฉบับได้รับการรวบรวมเสร็จ สำเนาจากต้นฉบับดั้งเดิมก็ถูกส่งไปตามสำนักสงฆ์ต่างๆ สำเนาบางฉบับก็ได้รับการขยายเพิ่มเติมต่อมาอิสระจากฉบับอื่นๆ สำเนาฉบับหลังบางฉบับคือฉบับที่ยังเหลืออยู่จนถึงทุกวันนี้
พงศาวดารฉบับที่เก่าที่สุด--พงศาวดารวินเชสเตอร์--ที่คัดโดยผู้คัดคนเดียวจนกระทั่งปี ค.ศ. 891 บรรทัดต่อมาผู้คัดบันทึกปีว่าเป็น “DCCCXCII” บนขอบหน้า หลังจากนั้นเนื้อหาก็ได้รับการบันทึกโดยผู้เขียนหลายคน  ซึ่งทำให้เชื่อว่าเนื้อหาเขียนก่อนปี ค.ศ. 892 เนื้อหาต่อมาเขียนโดยบิชอปแอสเซอร์ในงานชื่อ “พระราชประวัติของพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช” ที่เขียนในปี ค.ศ. 893.  เป็นที่ทราบกันว่าพงศาวดารวินเชสเตอร์เป็นฉบับที่ห่างจากฉบับดั้งเดิมมาสองทอด ฉะนั้นจึงไม่มีหลักฐานที่พิสูจน์ได้ว่าเป็นบันทึกเหตุการณ์ที่รวบรวมในวินเชสเตอร์ และยากที่จะบ่งเป็นที่แน่นอนว่าเขียนเมื่อใดแต่เชื่อกันว่าเขียนขึ้นในรัชสมัยของพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช เพราะการทรงพยายามฟื้นฟูการศึกษาและวัฒนธรรม และการทรงส่งเสริมการเผยแพร่การใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาเขียน
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ชาวแองโกล-แซกซัน
ราชวงศ์เวสเซ็กซ์
เจ็ดอาณาจักร
บันทึกเหตุการณ์อังกฤษ
วรรณกรรมด้านประวัติศาสตร์
สุธา นิติภานนท์

นายสุธา นิติภานนท์ สมาชิกสภากรุงเทพมหานคร (ส.ก.) 5 สมัยของเขตภาษีเจริญ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
นายสุธาเป็นชาวกรุงเทพมหานครโดยกำเนิด โดยเกิดที่แขวงบางปะกอก เขตราษฎร์บูรณะ แต่มาเติบโตที่เขตภาษีเจริญซึ่งเป็นพื้นเพเดิมของมารดา เริ่มเข้าสู่แวดวงการเมืองด้วยการเป็นผู้ช่วยของนายมงคล สิมะโรจน์ อดีตรองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ต่อมาได้เข้าสมัครเป็นสมาชิกพรรคกิจสังคมและเคยร่วมทีมเลือกตั้งเดียวกับ ร.ต.อ.เฉลิม อยู่บำรุง ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นผู้สมัครอิสระ โดยมิได้สังกัดพรรคการเมืองใด ๆ
นายสุธามีบทบาทอย่างมากในการเป็น ส.ก. ของกรุงเทพมหานคร เคยเป็นประธานสภากรุงเทพมหานครและมีชื่อเข้าชิงตำแหน่งนี้หลายครั้ง จนถูกจับตามองหลายครั้งว่าจะลงเล่นการเมืองในระดับประเทศ แต่ในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2544 นายสุธาก็ส่งบุตรสาวของตนเอง คือ นางสาวหฤทัย นิติภานนท์ ลงสมัครเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) ในพื้นทื่เขต 31 กรุงเทพมหานคร ซึ่งประกอบด้วยเขตภาษีเจริญเฉพาะแขวง และเขตตลิ่งชัน แต่ก็ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
ก่อนการเลือกตั้งในต้นปี พ.ศ. 2548 นายสุธาถูกโจมตีว่าจะไปเข้าสังกัดกับพรรคไทยรักไทย อันเนื่องจากปัญหาความขัดแย้งในการเลือกประธานสภา ส.ก. ทางพรรคประชาธิปัตย์จึงส่ง ทันตแพทย์สุรันต์ จันทร์พิทักษ์ ลงสมัครแทนในพื้นที่เขต 32 กรุงเทพมหานคร ซึ่งประกอบด้วยเขตภาษีเจริญเฉพาะแขวง เขตบางกอกใหญ่ แต่ ท.พ.สุรันต์ก็ไม่ได้รับการเลือกตั้ง โดยแพ้ให้กับนายมานะ คงวุฒิปัญญา ผู้สมัครจากพรรคไทยรักไทยไป
ในวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 นายสุธา นิติภานนท์ ได้รับเลือกตั้งให้เป็นสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร ของเขตภาษีเจริญเป็นสมัยที่ 4
และในวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2553 ได้รับเลือกตั้งให้เป็นสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร ของเขตภาษีเจริญเป็นสมัยที่ 5 ติดต่อกัน  โดยครั้งนี้ได้คะแนนไป 18,784 คะแนน   
นอกจากนี้แล้ว ชีวิตส่วนตัว นายสุธายังเป็นบิดาบุญธรรมของ ชนกวนันท์ รักชีพ ดารานักแสดงที่มีชื่อเสียงอีกด้วย
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ปัญหาประชาชนต้องได้รับการแก้ไข สุธา นิติภานนท์ ส.ก.เขตภาษีเจริญ
นักการเมืองไทย
สมาชิกสภากรุงเทพมหานคร
พรรคประชาธิปัตย์
พรรคกิจสังคม
บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ม.
ชอุ่ม ปัญจพรรค์

ชอุ่ม ปัญจพรรค์ หรือ ชอุ่ม แย้มงาม (10 ธันวาคม พ.ศ. 2464 - 28 กันยายน พ.ศ. 2556) นักเขียน นักแต่งเพลงชาวไทย ได้รับการเชิดชูเกียรติรางวัลนราธิป ประจำปี พ.ศ. 2546
==ชีวิตตอนต้น==
ชอุ่มเกิดที่อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นบุตรสาวคนโตของขุนปัญจพรรค์พิบูล อดีตข้าหลวงจังหวัดประจวบคีรีขันธ์และจังหวัดนครปฐม กับกระแส ปัญจพรรค์ (สกุลเดิม โกมารทัต)  เป็นพี่สาวของ อาจินต์ ปัญจพรรค์ (ศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ พ.ศ. 2534)
จบการศึกษาชั้นต้นที่จังหวัดสุพรรณบุรี และนครปฐม ศึกษาชั้นมัธยมปลายที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา รุ่นที่ 1 เลขประจำตัวที่ 1   แล้วเข้าศึกษาต่อในคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเป็นอักษรศาสตรบัณฑิต รุ่นที่ 11
==การทำงาน==
รับราชการที่กรมโฆษณาการ ทำงานในแผนกและกองต่างๆ เช่น กองกระจายเสียงวิทยุแห่งประเทศไทย แผนกนิตยสารและห้องสมุด, บรรณาธิการหนังสือโฆษณาสาร, หัวหน้าคณะละครวิทยุ คณะโฆษณาสาร และคณะวัฒนธรรมบันเทิง รวมทั้งแต่งบทละครและเพลงประกอบเรื่องให้คณะสุนทราภรณ์
เขียนเรื่องสั้นเป็นงานอดิเรกขณะทำงานอยู่ที่กองกระจายเสียงวิทยุแห่งประเทศไทย จำนง รังสิกุล ซึ่งทำงานอยู่อีกแผนกหนึ่งได้พบเรื่องสั้นที่เขียนเก็บใส่แฟ้มไว้ จึงได้นำผลงานเรื่องสั้นชื่อ “ฉันกับกามเทพ” ส่งให้ นิลวรรณ ปิ่นทอง บรรณาธิการนิตยสารสตรีสารอ่าน  ปรากฏว่าได้ลงตีพิมพ์เป็นเรื่องแรกในชีวิตและเริ่มงานเขียนเป็นอาชีพตั้งแต่นั้น
ละครวิทยุ ละครโทรทัศน์และภาพยนตร์ที่สร้างจากผลงานเขียน/นวนิยายที่มีชื่อเสียง  เช่น  "ทัดดาวบุษยา" "บ้านนอกเข้ากรุง" "เมียนอกกฎหมาย" "มารพิศมัย" "สร้อยฟ้าขายตัว" นอกจากนี้ยังมีผลงานคำร้อง เพลงข้องจิต หนึ่งในดวงใจ ช่อรักซ้อน วิมานใยบัว รักเอาบุญ ดอกพุดตาน สำคัญที่ใจ ฝากลมวอน เกิดเป็นคน แผ่นดินทอง หน้าที่ของเด็ก (เด็กเอ๋ยเด็กดี) เป็นต้น  
==ชีวิตส่วนตัว==
ชอุ่มสมรสกับจำโนทย์ แย้มงาม ไม่มีบุตรด้วยกัน
ชอุ่มถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา เมื่อเวลาประมาณ 1 นาฬิกา ของวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2556 สิริอายุ 91 ปี โดยหน้าที่สุดท้ายคือทำงานที่ สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 เป็นกรรมการเซ็นเซอร์ของสถานี
==ความภูมิใจ==
การยกย่องเชิดชูเกียรติ จากสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย รับรางวัลนราธิป ประจำปี พ.ศ. 2546 
==เกร็ด==
นักเรียนโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา รุ่นที่ 1 เลขประจำตัว 1
ผู้ประพันธ์เพลงปิ่นหทัย เพลงประจำโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
บุคคลจากอำเภอบางปลาม้า
นักเขียนชาวไทย
นักแต่งเพลงชาวไทย
บุคคลจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
นิสิตเก่าคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
สุนทราภรณ์
แสงเพชร ส.สกุลภัณฑ์

แสงเพชร ส.สกุลภัณฑ์ สถิติการชก 21 ครั้ง ชนะ 14 (น็อค 11) แพ้ 7
== เกียรติประวัติ ==
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นมินิฟลายเวทเมื่อ 24 กันยายน 2548 แพ้คะแนน เบนจี้ โซรอลลา (ฟิลิปปินส์) ที่ฟิลิปปินส์
* ชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นมินิฟลายเวทเมื่อ 7 กรกฎาคม 2550 แพ้น็อค ดอนนี เนียเตส (ฟิลิปปินส์) ยก 7 ที่ ฟิลิปปินส์
* ชิงแชมป์เงารุ่นมินิฟลายเวท WBO เมื่อ 3 มี.ค. 2550แพ้คะแนน ไรอัน นิโต (ฟิลิปปินส์) ที่ ฟิลิปปินส์
* ชิงแชมป์ ABC รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 15 ตุลาคม 2550 แพ้คะแนน ปิ๊กมี่ เมืองชัยภูมิ ที่ จ.ลพบุรี
== อ้างอิง ==
สถิติการชก 
นักมวยสากลชาวไทยรุ่นมินิมัมเวท
ทองไทเล็ก ป.วรสิงห์

ทองไทเล็ก ส.ธนะภิญโญ หรือ ทองไทเล็ก ป.วรสิงห์ หรือ เจษฎา พลเยี่ยม เกิดเมื่อ 16 เมษายน พ.ศ. 2530 สถิติการชก 13 ครั้ง ชนะ 5 (น็อค 2) แพ้ 8
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ WBC Asia รุ่นมินิมัมเวท
* ชิง, 12 ธันวาคม 2553 ชนะคะแนน แจ๊ค อามิซ่า  ที่ อำเภอดอนสัก จังหวัดสุราษฏร์ธานี
* เสียแชมป์ 8 กรกฎาคม 2554 แพ้น็อคยกที่ 10 รอยโร่ โกเลส  ที่ โรงเรียนบ้านคลองกระทุ่มแบน (บุญเพ็งอุทิศ) ต.คลองมะเดื่อ อ.กระทุ่มแบน จ.สมุทรสาคร
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นมินิฟลายเวทเมื่อ 21 เมษายน 2550 แพ้น็อค ดอนนี เนียเตส (ฟิลิปปินส์) ยก 2 ที่ ฟิลิปปินส์
* ชิงแชมป์ IBO International รุ่นไลท์ฟลายเวท 21 เมษายน 2557 แพ้น็อคยกที่ 12 มูฮัมมัด ราชมัน (อินโดนีเซีย) ที่ วารินกินสปอร์ตฮอลล์ จายาปูรา ประเทศอินโดนีเซีย
==ชื่ออื่น==
ทองไทเล็ก ส.ธนะภิญโญ
== อ้างอิง ==
สถิติการชก 
นักมวยสากลชาวไทยรุ่นมินิมัมเวท
แชมป์ ABCO
ศรีตรัง

ศรีตรัง เป็นชื่อไม้ต้นในสกุลศรีตรัง (Jacaranda) วงศ์แคหางค่าง (Bignoniaceae) ซึ่งมี 2 ชนิด ศรีตรัง จึงอาจหมายถึง
Jacaranda mimosifolia D.Don - ชนิดที่มีช่อดอกเกิดที่ปลายยอด ดอกสีม่วง
Jacaranda obtusifolia Bonpl. (หรือ Jacaranda filicifolia D.Don) - ชนิดที่มีช่อดอกเกิดที่ซอกใบตามกิ่งและปลายยอด ดอกสีม่วงปนน้ำเงิน
== อ้างอิง ==
มาซูกิซี สกาลี

มาซูกิซี สกาลี (Mzukisi Sikali) นักมวยสากลชาวแอฟริกาใต้ เกิดเมื่อ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 ที่ เมืองพอร์ต เอลิซาเบธ ประเทศแอฟริกาใต้ เสียชีวิตเมื่อ 16 กันยายน พ.ศ. 2548 รวมอายุได้ 34 ปี สถิติการชก 38 ครั้ง ชนะ 29 (น็อค 17) เสมอ 2 แพ้ 7
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์แอฟริกาใต้รุ่นไลท์ฟลายเวท (2537 – 2541)
แชมป์เงารุ่นไลท์ฟลายเวท WBC
* ชิง 3 กันยายน 2538 ชนะคะแนน ฮวน โดมิงโก คอร์โดบา ที่ แอฟริกาใต้
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 15 ธันวาคม 2548 ชนะน็อค มาร์ก เรย์โนลด์ ยก 2 ที่ อังกฤษ
แชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBU
* ชิง 8 พฤศจิกายน 2539 ชนะน็อค หนึ่งเดียว ศักดิ์จารุพร ยก 10 ที่ กทม.
* เสียแชมป์ 28 มีนาคม 2540 แพ้น็อค พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ ยก 1 ที่ นนทบุรี
แชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBU
* ชิง 1 สิงหาคม 2541 ชนะน็อค ลุยจิ คัสติโยเน ยก 8 ที่ อิตาลี
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 20 กุมภาพันธ์ 2542 ชนะน็อค เมร์กูริโอ กิอารามิตาโร ยก 5 ที่ อิตาลี
* เสียแชมป์, 19 มิถุนายน 2542 แพ้คะแนน ลุยจิ คัสติโยเน ที่ อิตาลี
แชมป์ WBA Intercontinental (แชมป์เงา  WBA) รุ่นฟลายเวท
* ชิง 19 กรกฎาคม 2543 ชนะน็อค ดาเนียล วาลด์ ยก 2 ที่ บอตสวานา
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 20 มกราคม 2544 ชนะคะแนน ซีริล เบลานเคอร์ ที่ อังกฤษ
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท IBF เมื่อ 27 มีนาคม 2548 แพ้น็อค วิค ดาร์ชิเนียน ยก 8 ที่ ออสเตรเลีย
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวแอฟริกาใต้
แชมป์เงา WBC
แชมป์โลก WBU
แชมป์เงา WBA
บุคคลจากพอร์ตเอลิซาเบท