pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
บาบุลมันดับ

บาบุลมันดับ (باب المندب, ) เป็นช่องแคบอยู่ทางใต้สุดของทะเลแดง ตั้งอยู่ระหว่างประเทศเยเมนในคาบสมุทรอาหรับ กับประเทศจิบูตีและประเทศเอริเทรียในแอฟริกาตะวันออก
==ชื่อ==
ช่องแคบได้ชื่อมาจากความอันตรายในการเดินทางผ่านบริเวณนี้ หรือตามตำนานอาหรับที่ว่ามีผู้ที่จมน้ำจากแผ่นดินไหวที่แยกคาบสมุทรอาหรับจากจะงอยแอฟริกา
==ประวัติ==
บาบุลมันดับเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางเดินเรือระหว่างทวีปยุโรปกับทวีปเอเชียมาตั้งแต่โบราณ ตั้งแต่ก่อนการขุดคลองสุเอซ โดยจากคาบสมุทรไซนาย ผ่านทะเลแดง จะต้องผ่านบาบุลมันดับก่อนเข้าสู่อ่าวเอเดน ทะเลอาหรับ และมหาสมุทรอินเดีย ในปี ค.ศ. 2006 ประมาณการว่ามีการขนส่งน้ำมันดิบผ่านช่องแคบนี้วันละ 3.3 ล้านบาร์เรล จากปริมาณการขนส่งทั่วโลกวันละ 43 ล้านบาร์เรล
ปัจจุบันมีการนำเสนอโครงการก่อสร้างสะพานข้ามช่องแคบนี้เป็นระยะทาง 28.5 กิโลเมตร เชื่อมระหว่างจิบูตีกับเยเมน โดยบริษัท Middle East Development LLC ของเฏาะรีก บิน ลาดิน นักธุรกิจชาวซาอุดีอาระเบีย พี่ชายต่างมารดาของอุซามะฮ์ บิน ลาดิน เมื่อสะพานนี้สร้างเสร็จจะเป็นสะพานขึงที่มีช่วงกลางยาวที่สุดในโลก (4.987 กิโลเมตร)
==ภูมิภาคย่อย==
===ประชากร===
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Notice-to-Proceed Launches Ambitious Red Sea Crossing
Sea crossing
ช่องแคบในทวีปเอเชีย
ช่องแคบในทวีปแอฟริกา
ช่องแคบในมหาสมุทรอินเดีย
ประเทศเยเมน
ประเทศเอริเทรีย
ประเทศจิบูตี
อ่าวเอเดน
กองทัพใหญ่

กองทัพใหญ่ หรือ ลากร็องด์อาเม (La Grande Armée; , ในภาษาอังกฤษมักแปลว่า "the Great Army" หรือ "the Grand Army") เป็นชื่อของกองทัพฝรั่งเศสในยุคสงครามนโปเลียน กองทัพนี้เริ่มเข้ามามีบทบาทในประวัติศาสตร์ในปี ค.ศ. 1805 เมื่อจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ได้ตั้งชื่อของกองทัพที่พระองค์ทรงรวบรวมจากชายฝั่งของประเทศฝรั่งเศสแถบช่องแคบอังกฤษเพื่อเตรียมการรุกรานเกาะบริเตนใหญ่ แต่แผนการดังการกลับล้มเหลวเนื่องจากการพ่ายแพ่ในยุทธนาวีทราฟัลการ์ ภายหลังพระองค์ได้ฟื้นฟูกองทัพใหญ่ขึ้นมาอีกครั้งทางด้านตะวันออกของประเทศ เพื่อเปิดฉากการรบต่อจักรวรรดิออสเตรียและจักรวรรดิรัสเซียในปีเดียวกัน
==ยศทหารกองทัพใหญ่==
จอมพลแห่งจักรวรรดิ (Maréchal d'Empire)
พลเอก (Général de division)
พลโท (Général de brigade)
พันเอก (Chef de brigade)
พันโท (Chef de bataillon)
ร้อยเอก (Capitaine)
ร้อยโท (Lieutenant)
ร้อยตรี (Sous-lieutenant)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
French website displaying flags of the Grande Armée
Soldiers of Fortitude: The Grande Armee of 1812 in Russia by Major James T. McGhee
French Heavy and Light Cavalry (Lourde et Légère Cavalerie)
French article on Chappe telegraphs, Les Télégraphes Chappe, l'Ecole Centrale de Lyon 
Uniforms of Napoleon's Guard
ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2348
การจัดกำลังทหารในประเทศฝรั่งเศส
กองทัพในสงครามนโปเลียน
ใหญ่
ฟอลีแบร์แฌร์

ฟอลีแบร์แฌร์ (Folies Bergère) เป็นไนต์คลับตั้งอยู่ที่สี่แยกถนนเทรวีซ (Trévise) กับถนนรีเช (Richer) เขตที่ 9 ในกรุงปารีส มีชื่อเสียงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1890 ถึง 1920 ในด้านการเป็นคู่แข่งของคลับมูแลงรูจ ในแสดงระบำแคนแคน  ดนตรีและกายกรรม
ฟอลีแบร์แฌร์เปิดดำเนินการตั้งแต่ ค.ศ. 1869 ใช้ชื่อว่า Folies Trévise ตามชื่อถนนที่ตั้งอยู่ ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น Folies Bergère ในปี ค.ศ. 1872 ตามชื่อถนนแบร์แฌร์ (Bergère) ที่อยู่ใกล้กัน เนื่องจากดยุกแห่งเทรวีซ ไม่พอใจที่ชื่อของตนถูกนำไปตั้งชื่อสถานบริการ
การแสดงของฟอลีแบร์แฌร์ ได้รับความนิยมในหมู่ผู้ชมเพศชาย เนื่องจากนักเต้นหญิงจะนุ่งน้อยห่มน้อย มีการแสดงเปลือยอก บางครั้งถึงกับเปลือยกายทั้งตัว
ภาพสีน้ำมันชิ้นสุดท้ายของเอดัวร์ มาแน ในปี ค.ศ. 1883 ชื่อ Un bar aux Folies Bergère (บาร์ที่ฟอลีแบร์แฌร์) วาดที่ไนต์คลับแห่งนี้ เป็นภาพบาร์เทนเดอร์หญิงยืนประจำอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ เป็นผลงานชิ้นหนึ่งของมาแนที่ได้รับความนิยม 
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Folies Bergere official site
ไฟล์:Folies Bergere.jpg|โรงละครฟอลีแบร์แฌร์ ในปี 2005
ไฟล์:Edouard Manet 004.jpg|ภาพวาด Un bar aux Folies Bergère ของมาแน
ไฟล์:Walery 5.jpg|Colette Andris นักแสดงในทศวรรษ 1920
ไฟล์:Baker Banana.jpg|Josephine Baker นักแสดงแอฟริกันอเมริกัน กับชุดกระโปรงกล้วย การแสดงที่มีชื่อในปี 1926
โรงละครในปารีส
เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่

เจ้าอินทนนท์  ณ เชียงใหม่ (12 มีนาคม พ.ศ. 2453 — 24 มิถุนายน พ.ศ. 2534) เป็นราชโอรสองค์สุดท้ายในเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 9 (องค์สุดท้าย) กับหม่อมบัวเขียว ณ เชียงใหม่ ชายารองในเจ้าแก้วนวรัฐ สมรสกับเจ้าสุคันธา ณ เชียงตุง ราชธิดาในเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง เจ้าฟ้าหลวงนครเชียงตุง องค์ที่ 40 กับเจ้าบัวทิพย์หลวง มเหสีพระองค์หนึ่ง การสมรสระหว่างเจ้าอินทนนท์ กับเจ้าสุคันธา นับเป็นการสานสัมพันธ์อันดีระหว่างนครเชียงตุงกับนครเชียงใหม่อย่างดียิ่ง
== การศึกษา ==
เจ้าอินทนนท์ เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนมหาดเล็กหลวง จังหวัดเชียงใหม่ ย่านถนนห้วยแก้ว ต่อมาจึงย้ายเข้าไปเรียนต่อที่โรงเรียนอัสสัมชัญ กรุงเทพฯ พร้อมกับเจ้าไชยสุริวงศ์ ณ เชียงใหม่ บุตรเจ้าไชยสงคราม (สมพมิตร ณ เชียงใหม่)
== ครอบครัว ==
เจ้าอินทนนท์ ได้สมรสกับเจ้าสุคันธา ราชธิดาในเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง เจ้าฟ้าหลวงเมืองเชียงตุง ณ หอคำนครเชียงตุง ขณะที่ทั้ง 2 องค์มีอายุ 22 ปี โดยมีเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินทแถลง เจ้าหอคำ เจ้านางปทุมมหาเทวี เป็นเจ้าภาพเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2475 มีร้อยเอกโรแบรด์ ข้าหลวงอังกฤษผู้กำกับราชการนครเชียงตุง ร่วมเป็นเกียรติในงานมงคลสมรส เจ้านางสุคันธาและเจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ จึงเป็นสายใยแห่งความรักของราชสำนักเชียงใหม่-เชียงตุง รุ่นราชโอรส ราชธิดา "เจ้าหลวง" สองราชสำนักรุ่นสุดท้าย โดยมีบุตรธิดา 5 คน คือ
เจ้ารัตนนินดนัย ณ เชียงใหม่
เจ้าวิไลวรรณ ณ เชียงใหม่
เจ้าสรรพสมบูรณ์ ณ เชียงใหม่
เจ้าไพฑรูย์ศรี ณ เชียงใหม่
เจ้าวีระยุทธ ณ เชียงใหม่ อดีตผู้ช่วยผู้จัดการธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร สาขาสันป่าตอง
== ถึงแก่อนิจกรรม ==
เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ ถึงแก่อนิจกรรมในปี พ.ศ. 2534 รวมอายุได้ 81 ปี และเป็นราชโอรสของเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ ที่ถึงแก่อนิจกรรมเป็นองค์สุดท้าย
== บทบาทเจ้านายฝ่ายเหนือ ==
เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ เป็นผู้นำเจ้านายฝ่ายเหนือในกระบวนเครื่องพระขวัญของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในพิธีถวายพระขวัญเมื่อครั้งเสด็จพระราชดำเนินทรงเยี่ยมราษฎรในจังหวัดทางภาคเหนือ วันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2501 และเป็นกำลังสำคัญในการอนุรักษ์ฟื้นฟูศิลปนาฏศิลป์ของเชียงใหม่ โดยทำการจัดตั้งโรงเรียนสอนหัดรำต่อมาคือวิทยาลัยนาฏศิลป์ เชียงใหม่ และมอบทุนทรัพย์ส่วนตัวในการทำนุบำรุงโรงเรียน และสนับสนุนการอนุรักษ์งานพิธีสำคัญแบบพื้นเมือง
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== ราชตระกูล ==
== อ้างอิง ==
ปราณี  ศิริธร ณ พัทลุง. เพ็ชร์ล้านนา. (ครั้งที่ 2) เชียงใหม่ :ผู้จัดการ ศูนย์ภาคเหนือ, 2538.
เจ้าวงศ์สัก ณ เชียงใหม่, คณะทายาทสายสกุล ณ เชียงใหม่. เจ้าหลวงเชียงใหม่. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์ พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน), 2539.
คัมภีร์ คัมภีรญาณนนท์ , นาวาอากาศเอก. เจ้านายฝ่ายเหนือ.
สกุล ณ เชียงใหม่
ราชโอรสในเจ้าผู้ครองนครฝ่ายเหนือ
เจ้าแก้วนวรัฐ
บุคคลจากโรงเรียนอัสสัมชัญ
บุคคลจากโรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย
ราชโอรสในเจ้าผู้ครองนครฝ่ายเหนือ
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ต.จ.ว.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ผู้ได้รับเหรียญรัตนาภรณ์ อ.ป.ร.4
ผู้ได้รับเหรียญรัตนาภรณ์ ภ.ป.ร.2
บุคคลในประวัติศาสตร์กรุงรัตนโกสินทร์
ผักกาดหอม

ผักสลัด หรือ ผักกาดหอม (ชื่อวิทยาศาสตร์: Lactuca sativa) เป็นพืชในวงศ์ Asteraceae ลำต้นเตี้ย แต่ส่วนที่เจริญมากที่สุดคือใบ แต่ละสายพันธุ์ก็มีช่วงฤดูกาลที่เหมาะสมไม่เหมือนกัน มีถิ่นกำเนิดในทวีปเอเชียและยุโรป ประเทศจีนปลูกผักกาดหอมมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 ผักกาดหอมมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกเช่น ผักสลัด ผักกาดยี พังฉ้าย เป็นต้น
มนุษย์นำใบของผักกาดหอมมาบริโภค มักใช้เป็นส่วนประกอบของสลัด แซนด์วิช แฮมเบอร์เกอร์ ทาโก้ หรือรับประทานเป็นผักสด แกล้มกับอาหารรสจัดจำพวกยำหรือลาบ สาคูไส้หมู หรือข้าวเกรียบปากหม้อ หรือแม้แต่ใช้เป็นผักตกแต่งเพื่อความสวยงาม ผักกาดหอมมีคุณค่าทางโภชนาการสูง ความต้องการใช้ผักกาดหอมของผู้บริโภคมีอยู่ตลอดทั้งปี โดยเฉพาะช่วงที่มีเทศกาลงานต่าง ๆ เช่น งานปีใหม่ จะขายดีเป็นพิเศษ
== การเพาะปลูก ==
ผักกาดหอมเจริญเติบโตได้ดีในดินร่วน แต่ก็สามารถปลูกได้ในดินแทบทุกชนิด ดินที่ใช้ปลูกต้องระบายน้ำได้ดี มีค่า pH ในดิน 6.5-7 ขุดดินเป็นร่องตื้นแล้วหว่านเมล็ดลงไป รดน้ำวันละ 2 เวลา เช้า-เย็น อย่างสม่ำเสมอ เมื่อผักกาดหอมงอกแล้วอาจต้องมีการย้ายกล้าออกเพื่อไม่ให้อยู่ติดกันแน่นเกินไป ผักกาดหอมเป็นผักที่ไม่ค่อยมีแมลงรบกวน จึงไม่จำเป็นต้องฉีดยาฆ่าแมลง แมลงศัตรูพืชที่พบบ้างก็มีเพลี้ย กับหนอนกระทู้หอม ซึ่งพบมากในฤดูหนาวแถวภาคกลางและภาคเหนือ อายุการเก็บเกี่ยวผักกาดหอมประมาณ 40-50 วัน (ดูรายละเอียดเพิ่มเติมที่ วิกิตำรา)
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
การปลูกผักกาดหอมเพื่อผลิตเมล็ดพันธุ์ 
สกุลผักกาดหอม
ผัก
บัณเฑาะว์

บัณเฑาะว์ บ้างเรียก ปงปัง เป็นเครื่องดนตรีประเภทกลองจากอินเดีย มีลักษณะหัวและท้ายใหญ่ ตรงกลางคอด ขนาดประมาณ 15 เซนติเมตร ใช้เชือกผูกกับลูกตุ้ม กลองชนิดนี้ไม่ได้ตีด้วยไม้หรือมือ แต่ใช้มือถือพลิกข้อมือกลับไปกลับมา ให้ลูกตุ้มที่ปลายเชือกกระทบหนังหน้ากลองทั้งสองด้าน
ชื่อบัณเฑาะว์ มาจากคำบาลีว่า "ปณวะ" ในอินเดียเรียกว่า "ฑมรุ" (อักษรเทวนาครี डमरू; ḍamaru) เป็นเครื่องดนตรีที่พบเห็นในหัตถ์ขวาของพระศิวะ
ในประเทศไทย บัณเฑาะว์ใช้เป็นเครื่องให้จังหวะในการบรรเลงประกอบ "ขับไม้" ในงานพระราชพิธี เช่น ขับกล่อมสมโภชพระมหาเศวตฉัตร สมโภชพระยาช้างเผือกและช้างสำคัญ เรียกว่า "ขับไม้บัณเฑาะว์" โดยอาจใช้บัณเฑาะว์ลูกเดียว หรือใช้บัณเฑาะว์ 2 ลูก ไกวพร้อมกันทั้งสองมือ
== อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บัณเฑาะว์ 
กลอง
เครื่องดนตรีไทย
รัก (ไม้พุ่ม)

รัก (ชื่อวิทยาศาสตร์: Calotropis gigantea (Linn.) R.Br.ex Ait.) เป็นไม้พุ่มขนาดเล็กในวงศ์ Apocynaceae วงศ์ย่อย Asclepiadoideae ลำต้นสูง 1.5–3 เมตร ดอกมีสีขาวหรือม่วง มีรยางค์เป็นคล้ายมงกุฎ
รักเป็นพืชพื้นเมืองของกัมพูชา, เวียดนาม, บังกลาเทศ, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, ไทย, ศรีลังกา, อินเดีย, จีน, ปากีสถาน และเนปาล ดอกของพืชชนิดนี้เรียกว่า ดอกรัก
==ศัพทมูลวิทยา==
รัก เชื่อว่ามาจากภาษาที่ใช้กันในอินเดียที่ใช้เรียกพืชชนิดนี้ว่า "อรัก" และกร่อนมาเป็นคำว่า "รัก" ในภาษาไทย
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==
ต้นสูง 1.5–3 เมตร ทุกส่วนมียางขาวเหมือนน้ำนม ตามกิ่งมีขน ใบเป็นใบเดี่ยวออกตรงกันข้าม รูปรีแกมขอบขนาน ปลายแหลมโคนเว้า กว้าง 6–8 เซนติเมตร ยาว 10–14 เซนติเมตร เนื้อใบหนา ใต้ใบมีขนนุ่ม ก้านสั้น ดอกสีขาวหรือสีม่วง ออกเป็นช่อตามซอกใบหรือปลายกิ่ง กลีบเลี้ยง 5 กลีบ โคนเชื่อมติดกัน เมื่อบานเส้นผ่าศูนย์กลาง 2–3 เซนติเมตร มีรยางค์เป็นคล้ายมงกุฎ 5 สัน มีเกสรตัวผู้ 5 อัน ส่วนนี้เองที่นำมาใช้ร้อยมาลัย ผลเป็นฝักคู่ รูปรีปลายแหลมกว้าง 3–4 เซนติเมตร ยาว 6–8 เซนติเมตร เมื่อแก่แตกและปล่อยเมล็ดแบนสีน้ำตาลจำนวนมาก ที่มีขนสีขาวเป็นพู่กระจุกอยู่ที่ตรงกลางปลายด้านหนึ่ง ให้ปลิวไปตามลม
== การขยายพันธุ์ ==
ปกติแล้วรักมักขึ้นอยู่ตามที่รกร้าง ไม่ค่อยมีการเพาะปลูกกัน แต่สำหรับอุตสาหกรรมในครัวเรือนอาจจะต้องปลูกไว้ใช้ รักขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด หรือการปักชำ ระยะเวลาเติบโตจนออกดอกประมาณ 8 เดือน ใส่ปุ๋ย 16-16-16 เดือนละครั้ง
== สรรพคุณ ==
ดอก รักษาอาการไอ หอบหืด และหวัด ช่วยให้เจริญอาหาร
เปลือกและราก ใช้รักษาโรคบิด ขับเหงื่อ ขับเสมหะ ขับน้ำเหลืองเสีย และทำให้อาเจียน
ยาง ถ้าถูกผิวหนังจะทำให้เกิดอาการระคายเคือง แต่ก็มีฤทธิ์เป็นยาถ่าย สามารถบรรเทาอาการปวดฟัน ปวดหู ขับพยาธิ รักษากลากเกลื้อน และใช้เป็นยาขับเลือด
== ประเพณีและความเชื่อ ==

ตามประเพณีในประเทศไทยนิยมนำดอกรักมาร้อยเป็นมาลัยร่วมกับดอกมะลิ ดาวเรือง จำปา หรือกุหลาบ ใช้ในงานมงคลที่เกี่ยวเนื่องกับความรัก เพราะดอกรักสื่อความหมายถึงความรัก เช่น งานหมั้น และงานแต่งงาน โดยใช้ในขันหมากหมั้น ขันหมากแต่ง จัดพานรองรับน้ำสังข์ ร้อยเป็นมาลัยบ่าวสาว และโปรยบนที่นอนในพิธีปูที่นอน เป็นต้น ส่วนชาวฮาวายถือว่ามาลัยดอกรักที่ทำเป็นสร้อยคอ (lei) คือสัญลักษณ์ของความเป็นกษัตริย์ แต่ในอินเดีย ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดดั้งเดิมถือว่าเป็นวัชพืชไม่มีประโยชน์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
PIER - Calotropis gigantea
Flowers of India - Crown flower
Purdue University: Center for New Crops & Plant Products - Crown flower
วงศ์นมตำเลีย
ไม้ดอกไม้ประดับ
พืชมีพิษ
สมุนไพร
วัชพืช
อันฮัลท์

อันฮัลท์CATHOLIC ENCYCLOPEDIA: Anhalt(Anhalt) เดิมเป็น
ศรีสว่างวงศ์ บุญจิตราดุลย์

ศรีสว่างวงศ์ บุญจิตราดุลย์ (เดิม: หม่อมเจ้าศรีสว่างวงศ์ ยุคล; ประสูติ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2489) เป็นธิดาในพลตรีพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมพลฑิฆัมพร ประสูติแต่หม่อมทองแถม ประยูรโต
==  ประวัติ ==
หม่อมเจ้าศรีสว่างวงศ์ ยุคล เป็นพระธิดาในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมพลฑิฆัมพร ประสูติแต่หม่อมทองแถม ประยูรโต เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2489 มีเจ้าน้องร่วมหม่อมมารดาสององค์ คือ หม่อมเจ้าหญิง(ยังไม่มีพระนาม; ถึงชีพิตักษัยเมื่อชันษาหนึ่งวัน) และพลเอก หม่อมเจ้าเฉลิมศึก ยุคล และมีเจ้าพี่เจ้าน้องต่างหม่อมมารดาอีกสี่องค์ ทรงสำเร็จการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา (ตอ. 26) และระดับปริญญาตรีจากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ต่อมาได้ขอพระราชทานกราบบังคมทูลลาออกจากฐานันดรศักดิ์แห่งพระราชวงศ์ เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2521 เพื่อสมรสกับศักดา บุญจิตราดุลย์ มีบุตรธิดาสองคน ได้แก่
ทีฆ บุญจิตราดุลย์
ศศินทุ์ บุญจิตราดุลย์
ศรีสว่างวงศ์เป็นผู้แทนพระองค์สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี ไปปฏิบัติกรณีกิจอยู่บ่อยครั้ง เช่น ไปในการบำเพ็ญพระกุศลอุทิศถวายพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ พระอุโบสถวัดบวรนิเวศราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
นอกจากนี้ศรีสว่างวงศ์ยังได้ถวายงานใต้เบื้องพระยุคลบาทมาโดยตลอดถึงปัจจุบัน เช่น
วันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2559 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้เป็นผู้แทนพระองค์ไปในการพระราชพิธีบวงสรวงพระสยามเทวาธิราช ณ พระที่นั่งไพศาลทักษิณ ในพระบรมมหาราชวัง
ในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ปี พ.ศ. 2560 ได้ร่วมเดินในริ้วขบวนอิสริยศ ริ้วขบวนที่ 2 พร้อมด้วยหม่อมเจ้าสี่องค์ คือ พลเอก หม่อมเจ้าเฉลิมศึก ยุคล, ร้อยเอก หม่อมเจ้านวพรรษ์ ยุคล, ศรีสว่างวงศ์ บุญจิตราดุลย์ และหม่อมเจ้านภดลเฉลิมศรี ยุคล
วันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2560 เป็นประธานในพิธีตักบาตรเนื่องในพระราชพิธีสงกรานต์ โดยพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพนักงานนิมนต์พระสงฆ์ 150 รูป เข้าไปรับพระราชทานบิณฑบาตที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ในพระบรมมหาราชวัง
ในปี พ.ศ. 2563 ที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ในพระบรมมหาราชวัง พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เป็นประธานในพิธีตักบาตรพระสงฆ์ 50 รูป ที่ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพนักงานนิมนต์พระสงฆ์จากวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร, วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร, วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร, วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร และวัดราชประดิษฐสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร เข้าไปรับพระราชทานอาหารบิณฑบาตบริเวณวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ในพระบรมมหาราชวัง
และในเทศกาลเข้าพรรษา ประจำปี พ.ศ. 2563 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ไปในการพระราชพิธีทรงบำเพ็ญพระราชกุศล ตามที่ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพนักงานนิมนต์พระสงฆ์ 50 รูป จากวัดต่าง ๆ เข้าไปรับพระราชทานอาหารบิณฑบาตรของหลวงตามราชประเพณี ในพระบรมมหาราชวัง
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== ลำดับสาแหรก ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Ancestry.com - HSH Princess Sri Savangwongse Yugala
ราชสกุลยุคล
หม่อมเจ้าที่ทรงลาออกจากฐานันดรศักดิ์
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ม.
หม่อมเจ้าหญิง
ชิบาอูระ

ชิบาอูระ  เป็นย่านหนึ่งในเขตมินาโตะ กรุงโตเกียว ตั้งอยู่ระหว่างทางรถไฟสายยามาโนเตะฝั่งตะวันออกกับอ่าวโตเกียว
ชิบาอูระเป็นที่ตั้งของบริษัทใหญ่ในญี่ปุ่นจำนวนหนึ่ง ได้แก่ โตชิบา (เดิมเคยเป็น Tokyo Shibaura Electric) และโอกิ เป็นต้น
== รถไฟ ==
ย่านชิบาอูระมีสถานีรถไฟทามาจิและฮามามัตสึโจ ซึ่งมีรถไฟสายยามาโนเตะวิ่งผ่าน และสถานีชิบาอูราฟูโตบนสายยูริกาโมเมะ และยังมีสายโยโกซูกะวิ่งผ่านอุโมงค์ลอดใต้ย่านนี้ แต่ไม่ได้จอดที่สถานีใดในย่าน
== ถนน ==
ระบบทางด่วนโตเกียวได้ตัดผ่านย่านชิบาอูระ และย่านนี้ยังเป็นจุดปลายสุดของสะพานสายรุ้งฝั่งโตเกียวส่วนกลาง
== อ้างอิง ==
ย่านในโตเกียว
เรียวโงกุ

เรียวโงกุ  เป็นย่านหนึ่งเขตซูมิดะในกรุงโตเกียว
== ประวัติศาสตร์ ==
เมื่อ พ.ศ. 2202 สะพานเรียวโงกุถูกสร้างขึ้นข้ามแม่น้ำซูมิดะก่อนถึงจุดบรรจบกับแม่น้ำคันดะ ชื่อของสะพานหมายถึง "สองแคว้น" มีที่มาจากการเชื่อมต่อระหว่างเอโดะ (บริเวณของแคว้นมูซาชิที่โตเกียวในปัจจุบันตั้งอยู่) กับแคว้นชิโมซะด้วยสะพานนี้ และย่านละแวกนั้นได้ชื่อมาจากสะพานนี้
เมื่อ พ.ศ. 2246 โรนินสี่สิบเจ็ดคนได้บุกเข้าคฤหาสน์ของโยชินากะ คิระ เพื่อแก้แค้นให้การตายของนางาโนริ อาซาโนะ ผู้เป็นนาย บางส่วนของคฤหาสน์ยังคงอนุรักษ์ไว้ในสวนสาธารณะในย่านเรียวโงกุ
สถานีรถไฟเรียวโงกุเปิดให้บริการเมื่อ พ.ศ. 2447 ทำให้ย่านนี้เริ่มมีการคมนาคมขนส่งทางรถไฟ โดยย่านเรียวโงกุจัดได้ว่าเป็นหัวใจของกีฬาซูโม่ระดับมืออาชีพ สถานฝึกซ้อมของซูโม่หรือเฮยะ ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ที่นี่ สนามกีฬาแห่งชาติเรียวโงกุซึ่งเป็นสนามสำหรับกีฬาซูโม่แห่งแรกสร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อ พ.ศ. 2452 สนามกีฬาที่เห็นในปัจจุบันสร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นสถานที่จัดการแข่งขันกีฬาซูโม่ระดับมืออาชีพประจำปีอย่างเป็นทางการสามรายการ
ตัวอย่างบุคคลที่มีชื่อเสียงที่เกี่ยวข้องกับย่านเรียวโงกุ เช่น ไคชู คัตสึ เกิดที่ย่านนี้เมื่อ พ.ศ. 2366 นักเขียนนวนิยาย รีวโนซูเกะ อากูตางาวะ เติบโตขึ้นที่ย่านนี้ และเคียวเซ็ง โอฮาชิ ผู้โด่งดังในวงการโทรทัศน์ และอดีตสมาชิกวุฒิสภา ก็เกิดที่ย่านนี้เช่นกัน
== ดูเพิ่ม ==
แม่น้ำซูมิดะ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ย่านในโตเกียว
ช้วนกิมฮวด

ช้วนกิมฮวด เป็นตัวละครในเรื่องมังกรหยก 1 ใน 7 ประหลาดกังหนำ อันดับที่ 6 มีฉายาว่า ผู้กล้าซ่อนกายกลางตลาด (บางฉบับใช้ ผู้ซ่อนกายกลางตลาด หรือ จอมโจรตลาด) มีรูปร่างสันทัด สวมหมวกกำมะหยี่ ใบหน้าขาวเกลี้ยงเกลา ลักษณะคล้ายเป็นพ่อค้าหาบเร่ มีอาวุธเป็นคันชั่ง ซึ่งมีแนวทางคล้ายกระบองไม้พลอง ขอเกี่ยวของตาชั่งยามแหวกพุ่งคล้ายกรงเล็บบิน ส่วนลูกตุ้มตาชั่งคล้ายค้อนสายโซ่ ดังนั้นอาวุธชนิดนี้จึงใช้ประโยชน์ได้ 3 ทางในการต่อสู้
เมื่อตอนปะทะกับคูชู่กีแห่งสำนักช้วนจินก่า ที่หอเซียนเมามาย ขณะที่น่ำฮียิ้นกำลังจะส่งโอ่งทองเหลืองคืนแก่คูชู่กี ช้วนกิมฮวดก็รีบวิ่งเข้ามา รอจนโอ่งทองเหลืองร่วงหล่นใหม่ ก็ใช้มือกวักเหล้าในโอ่งขึ้นมาดื่ม แล้วลอยตัวขึ้น ถีบสองเท้าไปยังโอ่ง ร่างพุ่งไปข้างหลัง ส่วนโอ่งก็พุ่งไปข้างหน้าหาคูชู่กี พอช้วนกิมฮวดพุ่งถึงพนังห้อง ก็ลื่นไหลลงอย่างแผ่วเบา จนจูชงยังร้องชมว่าวิเศษ
และในขณะที่ประลองดื่มสุราระหว่าง 7 ตัวประหลาดกังหนำกับคูชู่กีที่หอเซียนเมามาย ในขณะที่ช้วนกิมฮวดกับพี่น้องทั้ง6กำลังแข่งกับคูชู่กี ก็บังเอิญกวาดตาไปเห็นที่ข้างเท้าของคูชู่กี ซึ่งเปียกแฉะไปด้วยสุรา เพราะคูชู่กีใช้กำลังภายในรีดเร้นสุราที่ดื่มออกมาจากเท้าทำให้ดื่มสุราได้ไม่มีหยุด ช้วนกิมฮวดเห็นดังนั้นจึงแอบกระซิบข้างหูของจูชงให้ดำเนินอุบายต่อไป
ในตอนที่7ตัวประหลาดปะทะกับคูชู่กีที่วัดฮวบฮั้วยี่ ช้วนกิมฮวดยามได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้ ยังได้คอยบ่งบอกชี้แนะให้กัวเต็งอักซัดอาวุธลับใส่จุดสำคัญต่างๆของคูชู่กี ซึ่งในหลายปีมานี้ช้วนกิมฮวดคอยร้องบอกตำแหน่งต่อกัวเต็งอักตลอดมาถือเอาดวงตาตนเหมือนดวงของพี่ร่วมสาบาน ซึ่งในน้อง6คนมีแต่ช้วนกิมฮวดที่มีความสามารถนี้
ครั้นตอนที่ 6 ตัวประหลาดกังหนำทราบข่าวเกี่ยวกับความขัดแย้งของพวกนักพรตช้วนจินก่ากับมารบูรพา อึ้งเอี๊ยะซือ ทั้ง 6 จึงได้นั่งเรือไปยังเกาะดอกท้อหมายคลี่คลายข้อบาดหมาง แต่ทั้งหมดกลับถูกพิษประจิม อาวเอี้ยงฮง กับเอี้ยคังฆ่าตายเหลือรอดเพียงกัวเต็งอัก ซึ่งทำให้เกิดความเข้าใจผิดคิดว่าอึ้งเอี๊ยะซือเป็นคนฆ่า ช้วนกิมฮวดถูกพิษประจิมอาวเอี้ยงฮงฆ่าตายเป็นรายแรก คันชั่งถูกหักเป็น 2 ท่อน ท่อนแรกร่วงหล่นบนพื้น ท่อนที่สองปักกลางอกของช้วนกิมฮวด ซึ่งคันชั่งนี้มีความแข็งเป็นพิเศษ ทั่วทั้งแผ่นดินมีใครหักได้ไม่กี่คน รวมถึงอึ้งเอี๊ยะซือ และ อาวเอี้ยงฮงด้วย ภายหลังอึ้งย้งพิจารณาดู ตอนแรกคิดว่าเป็นอึ้งเอี๊ยะซือผู้เป็นบิดาตนเองเป็นคนทำ แต่ด้วยหลักฐานหลายๆอย่างทำให้อึ้งย้งคิดออกว่าอาวเอี้ยงฮงเป็นคนทำ
มังกรหยก
พระเจ้าพย็องว็อน

พระเจ้าพย็องว็อน (; ค.ศ. 559 — ค.ศ. 590) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 25 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ
== พระราชประวัติ ==
พระเจ้าพย็องว็อน เป็นพระราชโอรสในพระเจ้ายังว็อน พระองค์ยังทรงให้ความสนใจด้านประวัติศาสตร์มากพระองค์ไม่สามารถสร้างฐานอำนาจความเชื่อมั่นให้กับเหล่าราษฎรได้พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตของพระเจ้ายังว็อน พระเจ้าพยองวอนทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาทในปี ค.ศ. 557 พระเจ้าพยองวอนตรัสไว้ว่าไม่ทรงเกรงกลัวเหล่าขุนนางทั้งหลายและพระองค์ยังมีพระปรีชาสามารถทางด้านการยิงธนูด้วย
ในช่วงรัชสมัยอำนาจต่างๆของเหล่าเชื้อพระวงศ์ต่างถูกลิดรอนไปอย่างมากโดยเหล่าขุนนางชนชั้นสูงพระเจ้าพยองวอนทรงให้ความสำคัญกับเหล่าเกษตรกรที่ทำการเพาะปลูกทรงใส่พระทัยและให้กำลังใจกับเหล่าเกษตรกรกลุ่มนี้เพื่อสร้างเศรษฐกิจและรากฐานของอาณาจักร
พระเจ้าพย็องว็อนยังทรงรักษาความสัมพันธ์กับต่างประเทศไม่ว่าจะเป็นประเทศตุรกีและพระราชวงศ์ของจีนยกตัวอย่างเช่น สงครามในคาบสมุทรเหลียวตงระหว่างราชวงศ์โจวทางตอนเหนือของจีนและราชวงศ์สุย ของจีนพระองค์ทรงเตรียมกองทัพไพร่พลไว้อย่างพร้อมเพรียงเพื่อการสงครามและส่งกองทัพไปช่วยเหลือแก่ราชวงศ์สุย
และในรัชสมัยของพระองค์ พันธมิตรระหว่างอาณาจักรแพ็กเจ และ อาณาจักรชิลลา ก็เป็นอันยุติลงด้วย
ในปี ค.ศ. 590 สันนิษฐานว่าเป็นปีที่พระเจ้าพย็องว็อนเสด็จสวรรคต ซึ่งยังไม่มีหลักฐานแน่ชัดมาอธิบายและตรวจสอบ
== อ้างอิง ==
อาณาจักรโคกูรยอ
ราชวงศ์โคกูรยอ
พย็องว็อน
แผ่นดินไหวในหมู่เกาะซามัว พ.ศ. 2552

แผ่นดินไหวในหมู่เกาะซามัว พ.ศ. 2552 เกิดขึ้นในหมู่เกาะซามัวเมื่อเวลา 06:48:11 น. ตามเวลาท้องถิ่นในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2552 (17:48:11 น. UTC, 29 กันยายน) โดยมีแผ่นดินไหว 2 ครั้งขนาด 7.8 แมกนิจูด ซึ่งรวมขนาดได้ที่แมกนิจูด 8.0
แผ่นดินไหวในครั้งนี้ทำให้เกิดคลื่นสึนามิ 5 ลูก โดยคลื่นลูกใหญ่ที่สุดมีความสูงถึง 9.2 เมตร (13.7 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล ศูนย์เตือนภัยสึนามิมหาสมุทรแปซิฟิกตรวจจับว่าน้ำทะเลยกตัวสูงขึ้น 3 นิ้ว (76 มม.) ใกล้กับจุดศูนย์กลางแผ่นดินไหว แผ่นดินไหวเกิดขึ้นใกล้กับเขตเคอร์มาเดก-ตองงา ซึ่งมีแผ่นเปลือกโลกแปซิฟิกที่มุดตัวลงใต้แผ่นอินเดีย-ออสเตรเลียในวงแหวนแห่งไฟ ซึ่งเป็นสถานที่หนึ่งบนโลกที่มีแผ่นดินไหวและภูเขาไฟระเบิดอยู่เป็นประจำ
ประเทศที่ได้รับผลกระทบจากสึนามิ ได้แก่อเมริกันซามัว, ซามัว และตองงา ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิตมากกว่า 189 คน โดยเฉพาะเด็ก ๆ ส่วนใหญ่จากซามัว
มีรายงานคลื่นขนาดใหญ่ที่ไม่สร้างความเสียหายอย่างหนักที่ชายฝั่งฟีจี ชายฝั่งทางเหนือของนิวซีแลนด์ และราโรตองงาในหมู่เกาะคุก และไม่มีรายงานคลื่นสูงจากวานูวาตู, คิริบาส, นิวแคลิโดเนีย และหมู่เกาะโซโลมอน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Deadly tsunami strikes in Pacific  – BBC News
South Pacific: Tsunami – Sep 2009 – ReliefWeb
A family devastated by the tsunami – full interview – 3 News
Tsunami stories of luck and sorrow at airport – 3 News
2009 Samoa earthquake – Fotopedia
NZ Samoans head home to loved ones – One News
Tsunami in Samoa Islands – Disasters Charter
Tsunami Animation: Samoan Islands, 29 September 2009 – Pacific Tsunami Warning Center
ซามัว
ประเทศซามัว
อเมริกันซามัว
สึนามิในตองงา
เฟรนช์โปลินีเซีย
สึนามิในประเทศซามัว
บัสเตอร์ คีตัน

โจเซฟ แฟรงก์ "บัสเตอร์" คีตัน ที่ 6 (Joseph Frank "Buster" Keaton VI) (4 ตุลาคม ค.ศ. 1895 - 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966) เป็นนักแสดงตลกชาวอเมริกันและผู้สร้างภาพยนตร์ เป็นที่รู้จักในภาพยนตร์เงียบ กับเอกลักษณ์ตลกท่าทาง โดยมีฉายาว่า "ตลกหน้าตายผู้ยิ่งใหญ่"
คีตันยังติดอันดับ 7 ของผู้กำกับยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาลของนิตยสาร เอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี ในปี 1999 สถาบันภาพยนตร์อเมริกัน จัดอันดับให้คีตันอยู่อันดับ 21 ในหัวข้อนักแสดงชายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล และในปี 2002 จากแบบสำรวจของนิตยสารไซต์แอนด์ซาวด์ จัดอันดับภาพยนตร์ของคีตันเรื่อง The General  ว่าเป็นภาพยนตร์ที่ดีที่สุดตลอดกาลที่อันดับ 15
== อ้างอิง ==
นักแสดงอเมริกัน
ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกัน
บุคคลจากรัฐแคนซัส
สตันต์แมนชาวอเมริกัน
ดัชชีพอเมอเรเนีย

ดัชชีพอเมอเรเนีย หรือ ดัชชีพอมเมิร์น (Herzogtum Pommern; Duchy of Pomerania) เป็นรัฐดัชชีที่ตั้งอยู่ในพอเมอเรเนียทางฝั่งทะเลตอนใต้ของทะเลบอลติก ที่ปกครองโดยดยุกแห่งตระกูลพอเมอเรเนีย (กริฟฟินส์) ก่อตั้งขึ้นจากดินแดนของวาร์ทิสลอว์ที่ 1 ดยุกแห่งชาวสลาฟพอเมอเรเนีย และได้รับการขยายดินแดนเพิ่มเติมต่อมาในปี ค.ศ. 1317 ต่อมาในปี ค.ศ. 1325 พอเมอเรเนียก็รวมราชรัฐรือเกิน (Principality of Rügen) และในปี ค.ศ. 1455 ก็ได้ดินแดนเลาเอนแบร์กและบือโทว์ ระหว่างยุคกลางดัชชีพอเมอเรเนียก็รวมดินแดนทางตอนเหนือของนอยมาร์คและอุคเคอร์มาร์ค รวมทั้งเซอร์ซิพาเนียและเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์
ดยุกแห่งพอเมอเรเนียเป็นบริวารของโปแลนด์ระหว่าง ค.ศ. 1122 จนถึง ค.ศ. 1138, ของดัชชีแซกโซนีระหว่าง ค.ศ. 1164 จนถึง ค.ศ. 1181, ของเดนมาร์กระหว่าง ค.ศ. 1185 จนถึง ค.ศ. 1227 และของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์Holy Roman Empireค.ศ. 1181 จนถึง ค.ศ. 1185 และตั้งแต่ ค.ศ. 1227 จนถึง ค.ศ. 1637 เป็นบริวารของ
ตระกูลพอเมอเรเนีย

ตระกูลพอเมอเรเนีย หรือ ตระกูลไกรเฟิน หรือ ตระกูลกริฟฟิน (Greifen, Gryfici, House of Pomerania หรือ House of Greifen) เป็นตระกูลของดยุกผู้ครองดัชชีแห่งพอเมอเรเนียตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12 มาจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1637 ชื่อของตระกูลใช้กันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 ซึ่งเป็นชื่อที่มาจากตราอาร์มที่เป็นรูปกริฟฟินที่ใช้มาตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 การใช้กริฟฟินในตราอาร์มที่ทราบอย่างแน่นอนเกิดขึ้นในสมัยของคาซีมีร์ที่ 2 ดยุกแห่งพอเมอเรเนียที่เป็นรูปกริฟฟินภายในโล่ที่ปรากฏในเอกสารในปี ค.ศ. 1194
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ดัชชีแห่งพอเมอเรเนีย
*