pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
แอรอน เลนนอน

แอรอน จัสติน เลนนอน (Aaron Justin Lennon) เกิดเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1987 เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษ ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลคัยเซรีสปอร์ ในซือเปร์ลีก ประเทศตุรกี ในตำแหน่งกองกลาง
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Aaron Lennon profile  at The Football Association
Aaron Lennon profile at Tottenham Hotspur F.C.
นักฟุตบอลชาวอังกฤษ
นักฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ‎
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลทอตนัมฮอตสเปอร์
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเอฟเวอร์ตัน
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเบิร์นลีย์
ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
บุคคลจากลีดส์
ปีกฟุตบอล
บลัดดีแซตเทอร์เดย์ (ภาพถ่าย)

บลัดดีแซตเทอร์เดย์ (Bloody Saturday) เป็นชื่อของภาพถ่ายขาวดำซึ่งได้รับการตีพิมพ์อย่างกว้างขวางในช่วงเดือนกันยายน-ตุลาคม ค.ศ. 1937 และมีผู้ชมภาพถ่ายดังกล่าวมากกว่า 136 ล้านคนทั่วโลก ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน โดยเป็นภาพเด็กทารกกำลังร้องไห้อยู่ในซากปรักหักพังที่ถูกทิ้งระเบิดของสถานีรถไฟเซี่ยงไฮ้ใต้ ภาพถ่ายดังกล่าวได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมซึ่งแสดงถึงความโหดร้ายในช่วงสงครามของญี่ปุ่นในจีน ภาพนี้ถ่ายขึ้นเพียงไม่กี่นาทีหลังจากการโจมตีทางอากาศต่อพลเรือนระหว่างยุทธการเซี่ยงไฮ้ ช่างถ่ายภาพของเฮิร์สท์คอร์เปอเรชัน เอช.เอส. "นิวส์รีล" หว่อง ซึ่งไม่สามารถระบุเอกลักษณ์หรือแม้กระทั่งเพศของเด็กที่ได้รับบาดเจ็บคนดังกล่าว ผู้ซึ่งแม่ของเด็กคนนี้พบว่านอนเสียชีวิตในบริเวณใกล้เคียง ภาพนี้เป็นหนึ่งในภาพถ่ายสงครามที่เป็นที่จดจำที่สุดเท่าที่เคยได้รับการตีพิมพ์ ซึ่งอาจจะเป็นฉากภาพยนตร์ข่าวที่มีชื่อเสียงที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1930 ภาพดังกล่าวกระตุ้นให้เกิดความรู้สึกโกรธแค้นแก่ชาวตะวันตกถึงความโหดร้ายของญี่ปุ่นในจีน นักหนังสือพิมพ์ แฮโรลด์ ไอแซกส์ เรียกภาพสัญลักษณ์นี้ว่าเป็น "หนึ่งในชิ้นงาน 'โฆษณาชวนเชื่อ' ที่ประสบความสำเร็จที่สุดตลอดกาลชิ้นหนึ่ง"
หว่องถ่ายภาพฟิล์มของสถานีใต้ที่ถูกระเบิดไปด้วยกล้องภาพยนตร์อายโมของเขา และเขายังได้จับภาพบางภาพด้วยกล้องไลก้า ภาพนิ่งที่มีชื่อเสียง ถ่ายจากกล้องไลก้า อาจเรียกได้ด้วยชื่ออื่นที่เกิดขึ้นไม่บ่อยครั้งนัก โดยมีการอธิบายถึงองค์ประกอบที่มองเห็นได้ โดยภาพนี้มีการเรียกว่า "ทารกชาวจีนไร้แม่", "ทารกชาวจีน" และ "ทารกในสถานีรถไฟเซี่ยงไฮ้" ภาพถ่ายดังกล่าวได้รับการประณามโดยนักชาตินิยมชาวญี่ปุ่น ผู้ซึ่งแย้งว่าเป็นการจัดฉากขึ้น
== อ้างอิง ==
ภาพถ่าย
ผลงานในปี พ.ศ. 2480
เบรก

เบรก หรือ เครื่องห้ามล้อ (brake) เป็นอุปกรณ์ที่ยับยั้งการเคลื่อนไหว ตรงกันข้ามกับคลัตช์
ส่วนใหญ่เบรกใช้แรงเสียดทานในการแปลงพลังงานเป็นความร้อน แต่วิธีการอื่น ๆ ของการแปลงพลังงานอาจจะมีการทำงานอย่างอื่น เช่น เบรกใหม่เพื่อแปลงพลังงานจลน์ให้เป็นพลังงานไฟฟ้าซึ่งอาจจะถูกเก็บไว้สำหรับใช้งานในภายหลัง วิธีการอื่นที่แปลงพลังงานจลน์ให้เป็นพลังงานที่อาจจะเกิดขึ้นในรูปแบบที่เก็บไว้เช่นแรงดันอากาศหรือน้ำมันที่มีแรงดัน วิธีการอื่น ๆ การเบรก ถึงแม้ว่าจะมีการแปลงพลังงานจลน์ในรูปแบบที่แตกต่างกัน เช่นการถ่ายโอนพลังงานไปตรงมู่เล่ (ล้อหนักสำหรับหมุนถ่วงให้เครื่องยนต์เดินเรียบ)..
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
How Stuff Works - Brakes
วิศวกรรมเครื่องกล
ซาโมวาร์

ซาโมวาร์ (samovar) ประดิษฐ์ขึ้นก่อนศตวรรษที่ 18 เพื่อใช้ต้มน้ำชาโดยเฉพาะ ให้ความร้อนด้วยถ่านหินหรือถ่าน  ด้านล่างของกาจะมีก็อก ตรงกลางจะมีช่องว่างสำหรับใส่ถ่านเพื่อต้มน้ำให้เดือด ซึ่งส่วนใหญ่จะทำด้วยโลหะรูปร่างคล้ายแจกัน ประดับด้วยเงิน ทองแดง หรือเพชร ซาโมวาร์ มีใช้กันในหลายประเทศ นอกจากรัสเซียแล้ว ก็ยังนิยมใช้กันในประเทศที่ชนพื้นเมืองเป็นชาวสลาฟ ในอิหร่าน แคชเมียร์ และ ตุรกี หลายคนจึงโต้แย้งว่า ซาโมวาร์ อาจจะมีต้นกำเนิดมาจากประเทศเหล่านี้ก็ได้ แต่จากหลักฐานที่มีอยู่ และเป็นที่ชื่อถือ บอกว่ามันมาจากรัสเซีย แม้กระทั่งชื่อที่ใช้ในอิหร่าน ก็ยังเรียกว่า ซาโมวาร์ โดยคำๆนี้ในภาษารัสเซีย แปลได้ว่า " ต้มเอง " ซาโมวาร์ ในอิหร่าน มีหลักฐานว่าปรากฏขึ้นหลังศตวรรษที่ 18 แต่ในรัสเซีย มีหลักฐานว่าซาโมวาร์ปรากฏขึ้นในศตวรรษที่ 18
ซาโมวาร์ มีหลากหลายรูปทรง และขนาด (ตั้งแต่ 1 แกลลอน จนถึง 1 ลิตร ) ตอนแรกทำจากโลหะ แต่ต่อมามีการใช้วัสดุอื่นมาทำด้วยเช่นกัน อย่างเช่นดินเผา แต่ส่วนประกอบที่สำคัญ น่าจะได้แก่ขา ที่ทำหน้าที่ กันไม่ให้ความร้อนจากซาโมวาร์ ไหลลงมาโดนพื้นที่มันตั้งอยู่ และก็อกที่ทำหน้าที่ปล่อยน้ำออกจากซาโมวาร์
ใน สมัยก่อน ระบบการทำให้น้ำในซาโมวาร์ร้อน ใช้เป็นระบบท่อโลหะกลวง ติดตั้งในแนวตั้งอยู่กลางซาโมวาร์ ส่วนเชื้อเพลิงก็อาจจะเป็นฟืนหรือถ่านที่ใส่ลงไปในท่อกลวงนี้ ในสมัยเก่า ระบบการเผาไหม้เชื้อเพลิงที่เชื่องช้ามากของซาโมวาร์ ถือว่าเป็นการประหยัดเชื้อเพลิงอย่างมาก แต่ถ้าจะเร่งไฟให้แรงขึ้นก็สามารถทำได้โดยง่าย ด้วยความช่วยเหลือของที่เป่าลม แต่ปัจจุบัน ซาโมวาร์ พัฒนามาเป็นระบบไฟฟ้ากันหมดแล้ว ระบบท่อกลวงดังกล่าวจึงหายไป
บางรุ่นบางแบบ อาจจะมีฝาที่ด้านบนเป็นรูปถ้วย เพื่อใช้สำหรับอุ่นกาน้ำชา
==ซาโมวาร์ ยุคโบราณ==
ตามประวัติที่บันทึกกันไว้ ผู้คิดค้นซาโมวาร์ขึ้นมา ชื่อนาย เฟดอร์ ลิซิตซิน ชาวเมืองตูลา ทางใต้ของกรุงมอสโก ซึ่งมีอาชีพทำปืนและกระสุน โดยในช่วงที่มีเวลาว่าง เขาและลูกชาย 2 คนก็ได้คิดสร้างซาโมวาร์ขึ้นมาเมื่อปลายศตวรรษที่ 18 ตอนแรกก็ทำใช้เอง แต่ต่อมาก็ทำมันออกขาย และก็ขายดิบขายดี โรงงานผลิตซาโมวาร์จึงเกิดตามมามากมาย และทำให้เมืองนี้กลายเป็นศูนย์กลางการผลิตซาโมวาร์ ก่อนที่ศูนย์กลางนี้จะขยับขยายไปยังเมืองอื่นๆ
==ซาโมวาร์บนแสตมป์โซเวียต==
ต้นศตวรรษ 20 มีความพยายามที่จะพัฒนาซาโมวาร์ โดยการเปลี่ยนไปใช้เชื้อเพลิงที่ทันสมัยเช่นน้ำมันก๊าด น้ำมันเชื้อเพลิง แต่ไม่ได้รับความนิยม เพราะเรื่องกลิ่น อันตรายจากเพลิงไหม้ และการระเบิด ยุคนี้ การรถไฟ ก็นำเอาซาโมวาร์ไปติดอยู่บนขบวนรถด้วย เพื่อให้ผู้โดยสารมากดน้ำร้อนไปใช้ได้ตามสบายด้วย
พอ ถึงยุค 50 และ 60 ซาโมวาร์ ก็หันมาใช้ระบบไฟฟ้า และในยุคของเบรชเนฟ ซาโมวาร์ ก็มีชื่อเสียงไปทั่วโลก เมื่อมอสโกเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกปี 1980 และนักท่องเที่ยว นักกีฬา ที่เดินทางมารัสเซียในช่วงนั้น ก็ได้หอบหิ้วเอาซาโมวาร์กลับไปเป็นของที่ระลึกจำนวนมาก ทำให้คนทั้งโลกได้รู้จักมัน และนับตั้งแต่นั้นมา มันก็กลายเป็นสัญลักษณ์อีกอย่างหนึ่งของรัสเซีย
==ซาโมวาร์ยุคโมเดิร์น==
ปัจจุบัน ซาโมวาร์ กลายเป็นสัญลักษณ์อีกอย่างของการคิดถึงวันเวลาเก่าๆ เมื่อคนรัสเซียหลายคน ซื้อซาโมวาร์มาใช้ประดับประดาบ้าน แทนที่จะใช้ในการชงชา
==อ้างอิง==
http://www.oknation.net/blog/print.php?id=216892
เครื่องครัว
บรรจุภัณฑ์
อุทกภัยและโคลนถล่มในรัฐรีโอเดจาเนโร มกราคม พ.ศ. 2554

อุทกภัยและโคลนถล่มในรัฐรีโอเดจาเนโร มกราคม พ.ศ. 2554 เกิดขึ้นในหลายเมืองในพื้นที่ภูเขา (Região Serrana) ในรัฐรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล อุทกภัยทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 845 คน และสร้างความเสียหายกว่า 2 พันล้านเรียลบราซิล ขณะที่สื่อท้องถิ่นอ้างว่าอุทกภัย โคลนถล่มและดินถล่มประกอบกันคราวนี้ในรัฐรีโอเดจาเนโรกลายเป็นภัยธรรมชาติที่เกี่ยวข้องกับสภาพอากาศที่เลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์บราซิล ขณะที่บางคนแย้งว่าโศกนาฏกรรมที่คล้ายกันที่เกิดขึ้นในรัฐรีโอเดจาเนโรเมื่อ พ.ศ. 2510 มีผู้เสียชีวิตมากกว่า ซึ่งครั้งนั้นมีผู้เสียชีวิตกว่า 1,700 คน
== รายละเอียด ==
ในช่วงเวลา 24 ชั่วโมง ระหว่างวันที่ 11 และ 12 มกราคม พ.ศ. 2554 หน่วยงานสภาพอากาศท้องถนนรายงานว่าจะมีฝนตกมากกว่าที่คาดการณ์ไว้ตลอดทั้งเดือน อุทกภัยในหลายพื้นที่ได้เกิดขึ้นในทันที ภัยธรรมชาติดังกล่าวทำให้เกิดความเสียหายแก่ทรัพย์สินอย่างกว้างขวาง และสาธารณูปโภค อย่างเช่น ไฟฟ้า น้ำประปา และสายโทรศัพท์ได้รับผลกระทบ ประชาชนราว 2,960 คน บ้านถูกทำลายในอุทกภัยดังกล่าวด้วย
มีความเห็นว่าผู้เสียชีวิตส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในพื้นที่ยากจน และผลกระทบในพื้นที่เหล่านี้อาจลดลงอย่างมากหากไม่เป็นเพราะระบบฟาเวลาที่มีสภาพความเป็นอยู่เลวของบราซิล การขาดการให้ความสนใจแก่พื้นที่เหล่านี้ทำให้บางคนอธิบายภัยธรรมชาติดังกล่าวว่า "เกิดจากมนุษย์มากกว่าธรรมชาติ"
== อ้างอิง ==
อุทกภัยในปี พ.ศ. 2554
คลัตช์

คลัตช์ เป็นอุปกรณ์ซึ่งทำหน้าที่เชื่อมต่อหรือถ่ายทอดและตัดพลังการหมุนหรือแรงบิดจากแหล่งกำเนิดไปสู่อุปกรณ์อื่นเพื่อให้เกิดการหมุนเมื่อถูกเชื่อมต่อ หยุดหมุนเมื่อแยกจากกัน หรือ ทำให้เกิดการหมุนแตกต่างกันกับแหล่งกำเนิดหากไม่เชื่อมต่อกันอย่างสนิท คลัตช์ทำงานโดยอาศัยแรงเสียดทานของวัตถุ 
== รูปแบบ ==
ในทางวิศวกรรมได้มีการใช้งานคลัตช์ในรูปแบบต่างๆ โดยเฉพาะรถยนต์ เช่น ใช้กับเกียร์อัตโนมัติ เกียร์ธรรมดา คอมเพรสเซอร์แอร์ พัดลมระบายความร้อน หรือใช้ในเลื่อยยนต์แบบโซ่ ซึ่งหลักการทำงานแตกต่างกัน 
== อ้างอิง ==
วิศวกรรมเครื่องกล
โรงเรียนขาณุวิทยา

โรงเรียนขาณุวิทยา เป็นโรงเรียนประจำอำเภอขาณุวรลักษบุรี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 41 ตั้งอยู่เลขที่ 341 หมู่ 2 ตำบลแสนตอ อำเภอขาณุวรลักษบุรี จังหวัดกำแพงเพชร รหัสไปรษณีย์ 62130
เดิมเป็นโรงเรียนประเภทสหศึกษา โดยมีนายธรรมศักดิ์ คำเพ็ญ นายอำเภอขาณุวรลักษบุรี และนายประสิทธิ์ จันทรมณี ศึกษาธิการอำเภอขาณุวรลักษบุรีในขณะนั้น เป็นผู้ริเริ่มดำเนินการของบประมาณก่อสร้างซึ่งได้รับการบริจาคที่ดิน จากนายสมพงษ์ พงษ์พูล เป็นจำนวน 72 ไร่ 3 งาน 65 ตารางวา โดยมีนายชะอำ มุสิกะพงษ์ เป็นครูใหญ่ เปิดทำการสอนเมื่อเดือนพฤษภาคม ในปี พ.ศ. 2512 ในปัจจุบันโรงเรียนขาณุวิทยาเป็นโรงเรียนขนาดใหญ่ ปัจจุบันเปิดทำการสอน 2 ระดับ คือ ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (ม.1-ม.3) และชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (ม.4-ม.6)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์โรงเรียนขาณุวิทยา
โรงเรียนในจังหวัดกำแพงเพชร
โรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอในจังหวัดกำแพงเพชร
โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากำแพงเพชร
โรงเรียนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2512
นีโอ-เอ็กซ์

Neo-X กลุ่มศิลปินทริโอร็อคอันประกอบไปด้วย หนุ่ย - สุรวุฒิ หิรัญเมฆาวนิช  (กีตาร์ / ร้องนำ) โด่ง - ชลภัทร์ สหวาณิชกุล (กลอง) และ ดัง - อรรณพล สหวาณิชกุล (เบส)  หลังเปิดตัวอัลบั้มชุดแรกที่ใช้ชื่อเดียวกับวง นีโอ เอ็กซ์ ในสังกัด อาร์เอส ก็ได้เริ่มเป็นที่รู้จักจากเพลง ใจเธอกอดใคร ในอัลบั้มชุดที่สองก็ไม่ประสบความสำเร็จมากเท่าที่ควร นีโอ เอ็กซ์ได้ออกจากสังกัดอาร์เอสและย้ายไปอยู่ในสังกัดริทึ่ม มิวสิคเนื่องด้วยหมดสัญญากับทางอาร์เอส ในปี 2552 และปล่อยอัลบั้มชุดที่สามในปีเดียวกันนี้ NEO-X : Rhythmicหลังจากที่พวกเขาปล่อยอัลบั้มชุดที่สามก็ไม่มีข่าวคราวอะไรเกี่ยวกับวงอีกเลย
== สมาชิก ==
=== สมาชิกปัจจุบัน ===
สุรวุฒิ หิรัญเมฆาวนิช (หนุ่ย) (ร้องนำ,กีตาร์) (2546 - ปัจจุบัน)
ธีระชัย นพรัตน์  (หนุ่ม) (เบส) (2548 - ปัจจุบัน)
ยศ ศรีหิรัญโชติ (ยศ) (กีตาร์) (2553 - ปัจจุบัน)
นาวิน โสรัจจกิจ (โจ) (คียบอร์ด) (2553- ปัจจุบัน)
กฤษฎา ภิญโญกุล (แชมป์) (กลอง) (2553 - ปัจจุบัน)
=== อดีตสมาชิก ===
ชลภัทร สหวาณิชกุล (กลอง ในชุดแรก) (2546)
อรรณพ สหวาณิชกุล (เบส ในชุดแรก) (2546)
ศิริโชค บุญใหญ่ (กลอง ในชุดสอง) (2549) (เสียชีวิตแล้วในปี 2561)
ธีระชัย นพรัตน์ (เบส ในชุดสอง) (2549)
==ผลงาน==
Neo-X
NEO-X² DEEP
NEO-X Rhythmic
== อ้างอิง ==
กลุ่มดนตรีไทยในยุค 2000
กลุ่มดนตรีร็อกสัญชาติไทย
ศิลปินสังกัดอาร์เอส
รอยัลรัมเบิล (2007)

รอยัลรัมเบิล (2007)  (Royal Rumble 2007) เป็นศึกมวยปล้ำ ของ WWE จัดเมื่อวันที่ 28 มกราคม 2007 โดยรวมนักมวยปล้ำจากค่ายรอว์, สแมคดาวน์ และ อีซีดับเบิลยู
== ผลการแข่งขัน ==
=== รายชื่อผู้ที่เข้าร่วมแมทช์รอยัลรัมเบิล ===
== ดูเพิ่ม ==
รอยัลรัมเบิล
รายชื่อรายการเพย์-เพอร์-วิวของดับเบิลยูดับเบิลยูอี
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official website
รอยัลรัมเบิล
มวยปล้ำอาชีพในปี พ.ศ. 2550
กีฬาในแซนแอนโทนีโอ (รัฐเท็กซัส)‎
มวยปล้ำอาชีพในรัฐเท็กซัส
Royal Rumble (2007)
แอลัน ฮัตตัน

แอลัน ฮัตตัน (Alan Hutton) เกิดเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1984 เป็นนักฟุตบอลชาวสกอตแลนด์ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งแบ็กขวาให้กับสโมสรฟุตบอลแอสตันวิลลา
==แหล่งข้อมูลอิ่น==
Premier League profile 
นักฟุตบอลชาวสกอตแลนด์
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลทอตนัมฮอตสเปอร์
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลซันเดอร์แลนด์
ผู้เล่นในพรีเมียร์ลีก
บุคคลจากกลาสโกว์
เฌเรมี เมแนซ

เฌเรมี เมแนซ (Jérémy Menez) เกิดวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1987 เป็นนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศส ปัจจุบันเล่นในสโมสรฟุตบอลปารีแซ็ง-แฌร์แม็งในลีกเอิง เขาเล่นในหลายตำแหน่งของกองกลางรุก โดยมากจะทำหน้าที่ปีกและตัวทำเกม เมแนซเป็นตัวทำเกมที่เล่นได้ทั้ง 2 เท้า
== อ้างอิง ==
นักฟุตบอลชาวฝรั่งเศส
นักฟุตบอลทีมชาติฝรั่งเศส
ผู้เล่นสมาคมกีฬาโรมา
ผู้เล่นในเซเรียอา
ผู้เล่นในลีกเอิง
บุคคลจากจังหวัดเอซอน
ปีกฟุตบอล
เจเรมี เวด

เจเรมี เวด (Jeremy Wade) เกิดเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1960 ที่ซัฟฟอล์ก ประเทศอังกฤษ มีชื่อเต็มว่า เจเรมี จอห์น เวด (Jeremy John Wade) เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงจากการเป็นพิธีกรและนักตกปลาจากรายการ River Monsters ที่ออกอากาศทางช่องแอนิมอลแพลนเน็ต (ในประเทศไทยออกอากาศทางช่องดิสคัฟเวอรี ทางทรูวิชันส์)
เวดจบการศึกษาด้านสัตววิทยาจากมหาวิทยาลัยบริสตอล และประกาศนียบัตรการเรียนการสอนด้านชีววิทยาจากมหาวิทยาลัยเคนต์ เคยทำงานเป็นครูสอนวิชาชีววิทยาในโรงเรียนระดับมัธยมศึกษา และได้เขียนบทความเกี่ยวกับเรื่องทางธรรมชาติและการท่องเที่ยวลงในหนังสือพิมพ์ฉบับต่าง ๆ 
ปัจจุบัน เจเรมี เวด เป็นพิธีกรและนักตกปลาแบบสุดเหวี่ยงในรายการโทรทัศน์ชุด River Monsters อันเป็นรายการสารคดีที่เดินทางไปในแม่น้ำสายต่าง ๆ ทั่วโลก อาทิ แอฟริกา, อะแลสกา, ประเทศไทย เพื่อตกปลาน้ำจืดขนาดใหญ่หลายชนิด  ซึ่งบางชนิดมีรายงานว่าทำร้ายมนุษย์ได้ด้วย ซึ่งหลายต่อหลายครั้ง เวดต้องเสี่ยงตายและได้รับบาดเจ็บจากการตกปลาในรายการ เช่น เครื่องบินตกในหนองน้ำที่บราซิล, เกือบถูกฟ้าผ่าที่สุรินัม, เย่อกับปลากระเบนราหูจนเอ็นแขนขวาขาดที่ประเทศไทย, เป็นไข้ป่าใจกลางป่าคองโก เป็นต้น
สถานะทางครอบครัว ปัจจุบันเวดยังคงเป็นโสด
==ดูเพิ่ม==
เยคับ วากเนอร์
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เว็บไซต์ส่วนตัว
พิธีกรชาวอังกฤษ
นักตกปลา
บุคคลจากอิปสวิช
ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยบริสตอล
บุคคลจากมหาวิทยาลัยเคนต์
ดีเปินเบก

ดีเปินเบก (Diepenbeek) เป็นเทศบาลที่อยู่ในมณฑลลิมเบิร์กของประเทศเบลเยียม ตั้งอยู่ใกล้ๆ กับฮัสเซิลต์ และอยู่ระหว่างฮัสเซิลต์กับเคงก์ ดีเปินเบกเป็นที่ตั้งของวิทยาเขตมหาวิทยาลัยฮัสเซิลต์และอุทยานวิทยาศาสตร์ลิมเบิร์ก ทางตอนเหนือของเมืองมีคลองอัลเบิร์ตผ่าน ส่วนทางใต้มีทางหลวงพิเศษสาย E313 (แอนต์เวิร์ป-ลีแยฌ) ในใจกลางเมืองมีถนนเก่าจากฮัสเซิลต์ถึงบิลเซินและมาสทริชท์ นอกจากนี้ดีเปินเบกยังมีสถานีรถไฟซึ่งอยู่ในทางรถไฟสายแอนต์เวิร์ป-ฮัสเซิลต์-ลีแยฌ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของดีเปินเบก 
เมืองในจังหวัดลิมบืร์ค (ประเทศเบลเยียม)
โตเกียวเมโทร

โตเกียวเมโทร  เป็นหนึ่งในสองระบบขนส่งมวลชนเร็ว ในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น (อีกระบบคือ都営地下鉄) เป็นหนึ่งในระบบขนส่งมวลชนใต้ดินที่มีผู้โดยสารเดินทางมากที่สุดในโลก โดยในปี พ.ศ. 2552 มีจำนวนผู้โดยสารกว่า 6.33 ล้านคนต่อวัน หรือกว่า 3.16 พันล้านคนต่อปี
โตเกียวเมโทรดำเนินงานโดย บริษัท โตเกียวเมโทร จำกัด. ซึ่งเป็นบริษัทเอกชน โดยมีรัฐบาลญี่ปุ่นและเทศบาลนครโตเกียวเป็นเจ้าของร่วมกัน
== เส้นทาง ==
{| border=1 cellpadding=3 cellspacing=0 class="wikitable"
! style="border-bottom" | สีเส้นทาง !! style="border-bottom" | สัญลักษณ์ !! style="center" | หมายเลขเส้นทาง !! style="center" | สาย !! style="border-bottom" | ชื่อญี่ปุ่น !! เส้นทาง !! จำนวนสถานี !! ความยาว !! ขนาดราง !! ระบบจ่ายไฟ
|-
| bgcolor="#F7931D" |  ||align="center"| 22px || สาย 3 || สายกินซะ || 銀座線 || ชิบุยะ ถึง อะซะกุสะ || 19 || 14.3&nbsp;กม. ||rowspan="3"| 1,435&nbsp;มม.||rowspan="3"| 600 V DC, รางที่สาม
|-
| bgcolor="#ED1C24" rowspan="2"|  ||align="center"| 22px || rowspan="2" | สาย 4 || สายมะรุโนะอุชิ || 丸ノ内線 || โอะงิคุโบะ ถึง อิเกะบุกุโระ || 28 || 24.2&nbsp;กม.
|-
|align="center"| 22px || สายมะรุโนะอุชิสายย่อย || 丸ノ内線分岐線 || นะกะโนะ-สะคะอุเอะ ถึง โฮนันโจ || 4 || 3.2&nbsp;กม.
|-
| bgcolor="#8BA2AE" |  ||align="center"| 22px || สาย 2 || สายฮิบิยะ || 日比谷線 ||  นะกะ-เมะงุโระ ถึง คิตะเซ็นจุ || 21 || 20.3&nbsp;กม. ||rowspan="7"| 1,067&nbsp;มม.||rowspan="7"| 1,500 V DC, จ่ายไฟเหนือตัวรถ
|-
| bgcolor="#00B2DD" |  ||align="center"| 22px || สาย 5 || สายโตไซ || 東西線 || นะกะโนะ ถึง นิชิฟุนะบะชิ ||23 || 30.8&nbsp;กม.
|-
| bgcolor="#00A650" |  ||align="center"| 22px || สาย 9 || สายจิโยะดะ || 千代田線 || โยะโยะงิ-อุเอะฮะระ ถึง คิตะ-อะยะเสะ || 20 || 24.0&nbsp;กม.
|-
| bgcolor="#FFDF00" |  ||align="center"| 22px || สาย 8 || สายยูระกุโช || 有楽町線 || วะโกชิ ถึง ชินคิบะ || 24 || 28.3&nbsp;กม.
|-
| bgcolor="#937CB9" |  ||align="center"| 22px || สาย 11 || ฮันโซมอน || 半蔵門線 || ชิบุยะ ถึง โอะชิอะเกะ || 14 || 16.8&nbsp;กม.
|-
| bgcolor="#00B5AD" |  ||align="center"| 22px || สาย 7 || สายนัมโบะกุ || 南北線 || เมะงุโระ ถึง อะกะบะเนะ-อิวะบุชิ || 19 || 21.3&nbsp;กม.
|-
| bgcolor="#BA6831" |  ||align="center"| 22px || สาย 13 || สายฟุกุโตะชิน || 副都心線 || วะโกชิ ถึง ชิบุยะ || 16 || 20.2&nbsp;กม.
|}
==แหล่งข้อมูลอื่น==
โตเกียวเมโทร
เครือข่ายเชื่อมต่อ 
แผนที่เส้นทางโตเกียวเมโทร (PDF)
== อ้างอิง ==
การขนส่งระบบรางในประเทศญี่ปุ่น
รถไฟฟ้าใต้ดินในประเทศญี่ปุ่น
แก้วมังกร

แก้วมังกร (Dragon fruit) (สกุล Hylocereus) อยู่ในวงศ์ Cactaceae ซึ่งเป็นวงศ์เดียวกับกระบองเพชร มีพื้นเพดั้งเดิมอยู่ในเม็กซิโกเข้ามาในเอเชียที่เวียดนามก่อน โดยบาทหลวงชาวฝรั่งเศสเมื่อประมาณ 100 ปีมาแล้ว โดยปลูกมากตามแนวชายฝั่งทะเลตะวันออกจากเมืองญาตรังไปจนถึงไซ่ง่อน
== ลักษณะ ==
แก้วมังกรเป็นไม้เลื้อย มีลำต้นยาวประมาณ 5 เมตร มีรากทั้งในดินและรากอากาศ ชอบดินร่วนระบายน้ำดี ชอบแสงแดดพอเหมาะ โล่งแจ้ง แต่ไม่แรงเกินไป ดอกสีขาว ขนาดใหญ่กลีบยาวเรียงซ้อนกัน  บานตอนกลางคืน ผลแก้วมังกรมีรูปทรงเป็นทรงกลมรี สีของเปลือกผลเมื่อดิบเป็นสีเขียว เมื่อสุกเป็นมีสีแดงม่วงหรือสีบานเย็น มีกลีบเลี้ยงสีเขียวติดอยู่รอบผล ผลแก้วมังกรส่วนใหญ่มีน้ำหนักประมาณ 300 - 600 กรัม เมื่อผ่าผลแก้วมังกรจะเห็นเนื้อของผลแก้วมังกรสีขาวหากผลนั้นเป็นแก้วมังกรพันธุ์เวียดนามหรือพันธุ์ไทย และเนื้อผลจะมีสีแดงหรือชมพูเมื่อผลนั้นเป็นพันธุ์เนื้อสีขาวโดยมีเมล็ดสีดำเล็กคล้าย ๆ เม็ดงา หรือเม็ดแมงลักกระจายฝังอยู่ทั่วเนื้อ แก้วมังกรสายพันธุ์ที่นิยมปลูกมีดังนี้
พันธุ์เนื้อขาวเปลือกแดง ( (Haw) Brit. & Rose.) เปลือกสีชมพูสด ปลายกลีบสีเขียว รสหวานอมเปรี้ยวหรือหวานจัด
พันธุ์เนื้อขาวเปลือกเหลือง  เปลือกสีเหลือง ผลเล็กกว่าพันธุ์อื่น ๆ เนื้อสีขาว เมล็ดขนาดใหญ่และมีน้อยกว่าพันธุ์อื่น รสหวาน
พันธุ์เนื้อแดงเปลือกแดง  หรือพันธุ์คอสตาริกา เปลือกสีแดงจัด ผลเล็กกว่าพันธุ์เนื้อขาวเปลือกแดง แต่รสหวานกว่า
== การเพาะปลูก ==
แก้วมังกรเป็นไม้เลื้อยลำต้นอ่อนจำเป็นต้องมีหลักให้ลำต้นเกาะยึดซึ่งหลักจะเป็นไม้เนื้อแข็งหรือเสาซีเมนต์ก็ได้ ถ้าใช้ท่อซีเมนต์เป็นเสาซึ่งรูปทรงกลมภายในกลวงแต่เทปูนไว้ก้นท่อเพื่อไว้ใส่น้ำหล่อเลี้ยงให้เสามีความชุ่มชื้นอยู่เสมอ ฝังท่อซีเมนต์ลงในดินประมาณ 40 – 50 เซนติเมตร ต้องสูงจากพื้นดินประมาณ 1.5 – 2 เมตร ด้านบนของเสาทำเป็นร้านให้กิ่งเกาะแผ่ขยายออกไประยะปลูก 3 x 3 เมตร เตรียมหลุมขนาด 30 x 30 x 30 เซนติเมตร รอบ ๆ หลัก หลักละ 4 หลุม สำหรับปลูกหลุมละ 1 ต้น รองก้นหลุมด้วยปุ๋ยหมักเก่า 1 ปุ้งกี๋ เมื่อนำกิ่งพันธุ์ลงหลุมแล้วมัดกิ่งพันธุ์ให้แนบหลักและกันแดดให้ 1 – 2 สัปดาห์
== ประโยชน์ ==
แก้วมังกรนิยมรับประทานเป็นผลไม้สด เป็นส่วนผสมของฟรุตสลัดหรือปั่นเป็นน้ำผลไม้ เป็นผลไม้ที่สามารถรับประทานเพื่อบรรเทาอาการโรคความดันโลหิต โรคเบาหวาน ตลอดจนช่วยลดความอ้วนเนื่องจากเป็นผลไม้ที่มีแคลอรีต่ำ เป็นผลไม้ที่มีกากใยสูง มีวิตามินและแร่ธาตุต่าง ๆ ที่ช่วยทั้งในเรื่องการบำรุงผิวพรรณ กระดูกและฟันแข็งแรง ช่วยดูดซับสารพิษต่าง ๆ ออกจากร่างกาย เช่น สารตกค้างจากยาฆ่าแมลงที่มากับผัก สารตกค้างเช่นตะกั่ว ที่มาจากควันท่อไอเสียรถยนต์ และสารอื่น ๆ และยังช่วยลดการเกิดมะเร็งอีกด้วย
== รวมภาพ ==
ไฟล์:pitaya2.jpg|ผลแก้วมังกร
ไฟล์:Piatahaya.jpg|แก้วมังกรที่ขายในโปแลนด์
ไฟล์:pitaya3.jpg|เนื้อสีขาว เปลือกสีแดง
ไฟล์:Hylocereus polyrhizus.jpg|เนื้อสีแดง เปลือกสีแดง
ไฟล์:Pitaya red.jpg|เนื้อสีแดง
ไฟล์:Yellow pitaya.jpg|เนื้อสีขาว เปลือกสีเหลือง
ไฟล์:PinkDragonfruit.jpg|เนื้อสีชมพู
ไฟล์:Dragonfruit plant.jpg|ต้นแก้วมังกร
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พืชที่รับประทานได้
ผลไม้
กระบองเพชร
อาโวคาโด

อาโวคาโด หรือ ลูกเนย (avocado) เป็นผลไม้ที่มีเนื้อมันเป็นเนย เป็นต้นไม้พื้นเมืองของรัฐปวยบลาในประเทศเม็กซิโก จัดเป็นพืชดอกในวงศ์ Lauraceae ซึ่งอยู่ในวงศ์เดียวกับอบเชย, กระวาน และเบย์ลอเรล (bay laurel) ผลของอาโวคาโดมีรูปทรงคล้ายสาลี่ รูปไข่ หรือรูปกลม มิชชันนารีชาวอเมริกันนำมาปลูกในประเทศไทยครั้งแรกที่จังหวัดน่าน ต่อจากนั้นจึงมีหน่วยงานต่าง ๆ นำอาโวคาโดมาปลูกมากขึ้น
อาโวคาโดเป็นไม้ยืนต้น ต้นโตเต็มที่สูงถึง 18 เมตร เปลือกต้นสีน้ำตาลอ่อน ผิวขรุขระ ใบสีเขียวสด ดอกขนาดเล็ก สีเขียวอมเหลือง ดอกออกเป็นช่อที่ปลายกิ่งผลกลมรีหรือทรงลูกแพร์ มีทั้งพันธุ์เปลือกหนาและเปลือกบาง เนื้อสีเขียวออกเหลือง รสมัน เนื้อละเอียด ไม่มีกลิ่น มีเมล็ดเดียว มีรกหุ้มเมล็ด อาโวคาโดแบ่งเป็น 3 เผ่าคือ
เผ่ากัวเตมาลา ผลสีเขียว ขั้วผลขรุขระ เมล็ดเรียบเล็กค่อนข้างกลม เนื้อหนา ไขมันสูง ชอบอากาศหนาวเย็นปานกลาง เช่น
*พันธุ์แฮส (Hass)
*พันธุ์พิงค์เคอตัน (Pinkerton)
เผ่าอินดีสตะวันตก ผิวผลเรียบเป็นมัน สีเขียวอมเหลือง เปลือกหนา เมล็ดอยู่ในโพรงเมล็ดอย่างหลวม ๆ รสหวานอ่อน ไขมันน้อย ชอบอากาศร้อน เช่น
*พันธุ์ปีเตอร์สัน (Peterson)
เผ่าเม็กซิโก ผลเล็กเรียบ เมื่อแก่สีม่วง เปลือกบางกว่าอีก 2 เผ่า เปลือกหุ้มเมล็ดบาง เมล็ดใหญ่อยู่ในโพรงเมล็ดอย่างหลวม ๆ มีไขมันมากที่สุด ทนอากาศเย็นได้ดีที่สุด
อาโวคาโดเป็นผักที่มีการค้าขายและเพาะปลูกในภูมิอากาศเขตร้อนทั่วโลก (และบางส่วนในเขตอบอุ่น เช่น รัฐแคลิฟอร์เนีย) มีผลสีเขียวทางลูกสาลี่ที่จะสุกหลังการเก็บเกี่ยว ต้นไม้สามารถถ่ายเรณูในต้นเดียวกันได้และบางครั้งการขยายพันธุ์จะใช้การติดตาตอนกิ่งเพื่อที่จะสามารถควบคุมคุณภาพและปริมาณของผลได้
== การใช้ประโยชน์ ==

อาโวคาโดกินดิบไม่ได้เพราะมีแทนนินทำให้ขม กินมากจะปวดศีรษะ รับประทานได้แต่ผลสุก กินเป็นผลไม้สด หรือกินกับไอศกรีม น้ำตาล นมข้นหวาน สลัด เค้ก
ชาวเม็กซิกันนิยมใช้เนื้ออาโวคาโดปรุงอาหารแทนเนย หรือนำมาใช้เป็นส่วนผสมสำคัญในซอสกัวคาโมเล (Guacamole) ซึ่งนิยมนำมาทาบนแผ่นแป้งทอร์ทิลล่าส์ หรือขนมปัง นอกจากนี้ ชาวเม็กซิกันยังนิยมนำอาโวคาโดมาสกัดน้ำมันทำเครื่องสำอาง
ใน ฟิลิปปินส์ บราซิล อินโดนีเชีย เวียดนาม และทางตอนใต้ของ อินเดีย (โดยเฉพาะชายฝั่งเคราล่า ทมิฬนาดู และรัฐกรณาฏกะ) อาโวคาโดมักนิยมนำมาใช้ปรุงเป็นนมปั่น (Milkshake) หรือใส่ในไอศกรีม และขนมต่าง ๆ นอกจากนี้ใน บราซิล เวียดนาม ฟิลิปปินส์ และ อินโดนีเซีย อาโวคาโดถูกนำมาแปรรูปเป็นเครื่องดื่ม โดยผสมกับน้ำตาล นมหรือน้ำ และอาจเพิ่มอาโวคาโดบด บางครั้งก็มักเติมซอสช็อกโกแลตลงไป ในมอร็อกโค เครื่องดื่มเย็นที่ทำมาจากอาโวคาโดและนมมักถูกเติมความหวานด้วยน้ำตาลไอซิ่ง และเพิ่มรสชาติด้วยน้ำจากดอกส้ม
== ความเป็นพิษ ==
บางคนแพ้อาโวคาโด โดยแพ้ในรูปของละอองเกสร หรือหลังจากรับประทานอาโวคาโดเข้าไปที่เรียก latex-fruit syndrome เพราะเกี่ยวข้องกับการแพ้ลาเท็กซ์ อาการที่ปรากฏได้แก่ ลมพิษ ผื่นคัน ปวดท้อง อาเจียน หรืออาจจะเสียชีวิตได้
ใบ เปลือกต้น และเปลือกชั้นเอนโดคาร์บของอาโวคาโดเป็นพิษต่อสัตว์หลายชนิดทั้งแมว หมา แพะ กระต่าย หนู นก ปลา ไก่ และม้า ผลเป็นพิษกับนกบางชนิด American Society for the Prevention of Cruelty to Animals (ASPCA) ได้ประกาศว่าอาโวคาโดเป็นพิษต่อสัตว์ อาโวคาโดเป็นส่วนผสมในอาหารสุนัข และอาหารแมว ชนิด AvoDerm ซึ่ง ASPCA ปฏิเสธที่จะรับรองว่าปลอดภัยหรือไม่
==ดูเพิ่ม==
เค้กอาโวคาโด
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ผลไม้
วงศ์อบเชย
พืชมีพิษ
เคิร์ต เฮนนิค

เคิร์ตติส ไมเคิล "เคิร์ต" เฮนนิค (Curtis Michael "Curt" Hennig) (28 มีนาคม ค.ศ. 1958 – 10 กุมภาพันธ์ 2003) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน สังกัดเวิลด์เรสต์ลิงเฟเรเดชั่น (WWF), อเมริกันเรสต์ลิงแอสโซเซียชั่น (AWA) ,เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง (WCW) และโทเทิลนอนสต็อปแอคเชินเรสต์ลิง (TNA) เป็นลูกชายของแลร์รี "ดิแอ็กซ์" เฮนนิค และพ่อของเคอร์ติส แอ็กเซล ปัจจุบันได้เข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอีประจำปี 2007
เฮนนิคเป็นอดีตแชมป์โลก 1 สมัย ไดแก่ แชมป์โลก AWA 373 วัน และเป็นอดีตแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล 2 สมัย
เขารู้จักในชื่อ "คลู" เคิร์ต เฮนนิค เขาได้เริ่มต้นอาชีพในวันที่ 30 มกราคม 1980 ในสมาคมอเมริกันเรสต์ลิงแอสโซเซียชั่น (AWA) สมาคมที่มีพ่อของเขาทำอยู่ ต่อมาได้ลาออกจาก AWA ในปี 1982 และย้ายไปสมาคม WWF
หลังจากลาออกจาก WWE ในปี 2002 เขาได้ไปทำงานในสมาคม TNA เขามีส่วนร่วมในบทบาทแก่แชมป์โลก NWA เจฟ จาเรต
==ผลงาน==
American Wrestling Association
*AWA World Heavyweight Championship (1 time)
*AWA World Tag Team Championship (1 time)  – with Scott Hall
Future of Wrestling
*FOW Heavyweight Championship (1 time)
i-Generation Superstars of Wrestling
*i-Generation World Heavyweight Championship (2 times)
Main Event Championship Wrestling
*MECW Heavyweight Championship (1 time)
Pacific Northwest Wrestling
*NWA Pacific Northwest Heavyweight Championship (1 time)
*NWA Pacific Northwest Tag Team Championship (3 times) – with Larry Hennig (1), Buddy Rose (1) and Pat McGhee (1)
Professional Wrestling Hall of Fame
*Class of 2015
Pro Wrestling Illustrated
*PWI Most Improved Wrestler of the Year (1987)
*PWI ranked him #9 of the top 500 singles wrestlers of the year in the PWI 500 in 1993
*PWI ranked him #55 of the top 500 singles wrestlers of the "PWI Years" in 2003
*PWI ranked him #98 of the Top 100 Tag Teams of the "PWI Years" with Scott Hall in 2003
World Championship Wrestling
*WCW United States Heavyweight Championship (1 time)
*WCW World Tag Team Championship (1 time)  – with Barry Windham
World Wrestling Council
*WWC Universal Heavyweight Championship (1 time)
World Wrestling Federation / World Wrestling Entertainment
*WWF Intercontinental Championship (2 times)
*WWE Hall of Fame (Class of 2007)
Wrestling Observer Newsletter
*Most Improved (1983)
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Online World of Wrestling profile
นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน
รายชื่อสมาชิกของโฟร์ฮอร์สเมน (มวยปล้ำอาชีพ)
รายชื่อสมาชิกของนิวเวิลด์ออร์เดอร์ (มวยปล้ำอาชีพ)
ผู้ประกาศนักมวยปล้ำอาชีพ
ผู้เข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอี
หอเกียรติยศและพิพิธภัณฑ์มวยปล้ำอาชีพ