pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
โรซาริโอ้ บวก แวมไพร์

โรซาริโอ้ + แวมไพร์  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่เขียนและวาดภาพโดย ทาคายูกิ อินางาคิ ลงในนิตยสาร โชเน็นจัมป์รายเดือน ระหว่าง สิงหาคม 2547 ถึง มิถุนายน 2550 และตอนพิเศษในนิตยสาร โชเน็นจัมป์รายสัปดาห์ ปัจจุบันมีภาคสองแล้วใช้ชื่อว่า โรซาริโอ้ + แวมไพร์ II ลงในนิตยสารจัมป์สแควร์
== เรื่องราว ==
อาโอโนะ สึคุเนะ เป็นนักเรียนปกติ อยู่โรงเรียนมัธยมเป็นปีแรกและไม่สามารถเข้าโรงเรียนเอกชนเนื่องจากเขามีเกรดที่หน้ากลุ้มใจ มีเพียงโรงเรียนสุดท้ายที่เขาจะได้รับการยอมรับ โรงเรียนนั้นชื่อโรงเรียนโยไคเป็นโรงเรียนที่มีอภินิหารและสัตว์ประหลาดเรียนอยู่
== ตัวละครหลัก ==
อาโอโนะ สึคุเนะ (Aono Tsukune)
พระเอกของเรื่อง เด็กหนุ่มมัธยมปลายธรรมดาที่ต้องเข้าไปเรียนอยู่ในโรงเรียนโยไคหรือโรงเรียนของปิศาจโดยไม่ได้ตั้งใจและได้พบกับเด็กสาวแวมไพร์ชื่อ "อาคาชิยะ โมกะ" ซึ่งเธอนั้นชื่นชอบเลือดของสึคุเนะเป็นพิเศษเพราะมีรสชาติที่อร่อย โดยตอนแรกเธอนั้นไม่รู้เลยว่าสึคุเนะเป็นมนุษย์แต่หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เปิดเผยตัวให้โมกะได้รู้ สึคุเนะสามารถดึงผนึกโรซาริโอ้ที่แขวนคอของโมกะออกได้ซึ่งโรซาริโอ้นั้นคืออุปกรณ์ที่ใช้สะกดพลังร่างแวมไพร์ของโมกะไว้ หากมันหลุดออก เธอจะกลายเป็นอีกคนนึงทันที สึคุเนะได้รับเลือดแวมไพร์จากโมกะในปริมาณมาก ทำให้เขามีความสามารถใกล้เคียงกับแวมไพร์มาก (ใส่กำไรอยู่ เพื่อป้องกันการกลายเป็น "กูล" คล้ายๆ นางเอกสะกดร่างแวมไพร์)
อาคาชิยะ โมกะ (Akashiya Moka)
นางเอกของเรื่อง เธอเป็นแวมไพร์และมีผมสีชมพูยาว นิสัยเอ๋อๆ ต๊องๆ แต่หากผนึกโรซาริโอ้ที่ห้อยคอหลุดออก เธอจะกลายเป็นแวมไพร์สุดแกร่ง ผมเปลี่ยนเป็นสีเงินและตาเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที เธอชอบดูดเลือดของสึคุเนะมากเพราะเลือดของมนุษย์มีรสชาติที่อร่อยมาก เธอเป็นคนที่สึคุเนะพบคนแรกตั้งแต่มาที่โรงเรียนโยไค
คุโรโนะ คุรุมุ (Kurono Kurumu)
เด็กสาวที่ย้ายเข้ามาเรียนที่โรงเรียนโยไค เธอชอบสึคุเนะอยู่และเป็นคู่แข่งของโมกะ เธอคือซัคคิวบัส เมื่อจูบใครก็ตามคนๆ นั้นจะตกเป็นทาสของเธอในทันที
ชิรายูกิ มิโซเระ (Shirayuki Mizore)
เธอเป็นปิศาจหิมะ ปกติจะอมแคนดี้อยู่ตลอดเวลาเพราะเธอเป็นปิศาจหิมะจึงต้องไม่ปล่อยความเย็นหายออกจากร่างกายโดยการอมแคนดี้ที่มีความเย็นมากและเธอเป็นพวกแอบมองและจับตาสึคุเนะจากที่ไกลๆรวมทั้งเป็นคู่กัดของคูรุมุอีกด้วย
เซนโด ยูคาริ (Sendo Yukari)
เธอเป็นสาวน้อยอัจฉริยะ อายุเพียง 12 ปีเท่านั้นแต่เรียนข้ามชั้นมาอยู่มัธยมปลาย เธอเป็นจอมเวทย์ซึ่งเป็นที่รังเกียจของทั้งเหล่าปิศาจและมนุษย์แต่พวกสึคุเนะต่างยอมรับในตัวเธอและได้เป็นกับพวกโมกะ
ซูเชน โคโค้อา (Shuzen Kokoa)
เธอเป็นน้องสาวต่างสายเลือดของโมกะและก็เป็นคู่ซ้อมให้โมกะอยู่ประจำหลังจากที่เธอรู้ว่าตัวโมกะจะต้องย้ายไปอยู่ครอบครัวของเขาที่โลกมนุษย์ทำให้เกิดความชิงชังในตัวโมกะทันทีจนตามราวีตัวเธอตั้งแต่สมัยเด็กๆจนมาถึงที่ตัวเธอเข้าเรืยนในโรงเรียนโยไคมีนิสัยไม่ชอบร่างปกติที่รักสงบของโมกะแต่พอเปลี่ยนเป็นร่างแวมไพร์ของโมกะนิสัยของเธอจะเปลี่ยนความหลงใหลในตัวของเขาแต่ก็จับตาดูพวกโมกะตามไปด้วยถ้ามีเวลาว่างเพื่อที่จะนำโมกะอีกคนหนึ่งกลับบ้านมีโคจังค้างคาวตัวจิ๋วเป็นคู่หูของเธอ
โทโจ รูบี้ (Toujou Ruby)
เธอเป็นผู้ทำหน้าที่อาจารย์ในโรงเรียนโยไคและเป็นแม่มดด้วยและเลขาของอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนโยไคในการรักษาสมดุลของโลกมนุษย์กับโลกปีศาจอีกด้วยซึ่งมีบทบาทมากมายในภาคสอง
โมริโอกะ กินเนะ (Morioka Ginne)
เขาเป็นมนุษย์หมาป่าซึ่งเป็นของคนของชมรมหนังสือพิมพ์ในการติดตามข่าวสารของโรงเรียนโยไคซึ่งพวกโมกะอยู่ในกิจกรรมนี้อีกด้วยและมีหน้าที่เป็นตากล่องของชมรมนี้เพื่อสืบเรื่องของสาวๆในโรงเรียนเท่านั้นเอง
== รายชื่อตอน ==
การ์ตูนญี่ปุ่น
โรงเรียนในวรรณกรรม
มาริอา เตเรซาแห่งสเปน

มาริอา เตเรซาแห่งสเปน หรือ มารี แตเรสแห่งออสเตรีย เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศสและ สมเด็จพระราชินีแห่งนาวาร์ ในพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส
ครั้งเมื่อ พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส ออกรบกับ วิลเลียมแห่งออเรนจ์ ฮอลแลนด์  พระราชินีมารีทรงต้องปกครองพระราชวังแวร์ซายส์แทน และ ทรงสั่งห้ามพฤติกรรมที่ผิดศีลธรรม งานเลี้ยงมั่วสุม การพนัน และ อบายมุขทุกชนิด เนื่องจากอุปนิสัยของพระนางที่เครงศาสานา
นอกจากนี้ยังมีบทบาทในการเจรจาต่อรองสนธิสัญญากับสุลต่านจากอินเดีย
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2181
ราชินีแห่งฝรั่งเศส
เจ้าหญิงสเปน
ราชวงศ์บูร์บง
ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค
เจ้าหญิงโปรตุเกส
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ที่เป็นสตรี
พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส
พีระมิดลูฟวร์

พีระมิดลูฟวร์ (Louvre Pyramid) เป็นพีระมิดที่สร้างขึ้นจากกระจกและโลหะ มีพีระมิดขนาดเล็กกว่า 3 หลังตั้งอยู่โดยรอบ ตั้งอยู่ที่ลานหน้าพิพิธภัณฑสถานลูฟวร์ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ทำหน้าที่เป็นทางเข้าหลักของพิพิธภัณฑ์ สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2532 และกลายเป็นหนึ่งในจุดสังเกตของกรุงปารีส
== การออกแบบและก่อสร้าง ==
การก่อสร้างพีระมิดนี้มอบหมายโดยฟร็องซัว มีแตร็อง ประธานาธิบดีฝรั่งเศส เมื่อ พ.ศ. 2527 ออกแบบโดย ไอ. เอ็ม. เพ สถาปนิกที่เคยรับผิดชอบการออกแบบ Miho Museum ที่ญี่ปุ่น โครงสร้างพีระมิดนี้สร้างขึ้นจากแผ่นกระจกทั้งหลัง มีความสูง 20.6 เมตร ฐานรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสมีความยาวด้านละ 35 เมตร ประกอบขึ้นจากแผ่นกระจกรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน 603 แผ่น และแผ่นกระจกรูปสามเหลี่ยม 70 แผ่น
พีระมิดและโถงทางเข้าที่อยู่ข้างใต้ สร้างขึ้นเนื่องจากทางเข้าเดิมของลูฟวร์ไม่สามารถรองรับจำนวนผู้มาเยือนที่มีมากในแต่ละวันได้อีกแล้ว ผู้มาเยือนที่เข้าจากพีระมิดจะลงไปโถงทางเข้ากว้างขวาง แล้วกลับขึ้นไปยังอาคารหลักของลูฟวร์ พิพิธภัณฑ์อีกหลายแห่งได้นำแนวคิดนี้ไปใช้ เช่น Museum of Science and Industry ในชิคาโก การก่อสร้างพีระมิดและโถงทางเข้าใต้ดินดำเนินการโดย Dumez
== กระจก 666 แผ่น: ตำนานเมือง ==

บางคนกล่าวอ้างว่าแผ่นกระจกบนพิระมิดลูฟวร์มีทั้งหมด 666 แผ่น ซึ่งเป็น "number of the beast" ที่มักจะถูกนำไปเชื่อมโยงกับซาตาน ผู้สนใจด้านประวัติศาสตร์จำนวนมาก ตัวอย่างเช่น หนังสือของ Dominique Stezepfandt ที่มีชื่อว่า François Mitterrand, Grand Architecte de l'Univers ได้กล่าวไว้ว่า "พีระมิดถูกอุทิศให้แก่พลังที่เล่ากันว่าเป็น Beast ใน พระคัมภีร์วิวรณ์ (...) โครงสร้างทั้งหลังมีรากฐานอยู่บนเลข 6"
เรื่องราวของกระจก 666 แผ่นเริ่มต้นขึ้นเมื่อราวทศวรรษที่ 1980 (พ.ศ. 2523-2532) โดยแผ่นพับโฆษณาอย่างเป็นทางการที่ตีพิมพ์ระหว่างการก่อสร้างได้กล่าวอ้างถึงตัวเลขนี้ถึงสองครั้ง แต่หน้าก่อน ๆ ในแผ่นพับกล่าวไว้ว่ากระจกมี 673 แผ่น ตัวเลข 666 ยังถูกกล่าวถึงในหนังสือพิมพ์หลายฉบับ อย่างไรก็ตาม พิพิธภัณฑสถานลูฟวร์ได้แถลงว่า พีระมิดประกอบขึ้นจากแผ่นกระจก 673 แผ่น (รูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน 603 แผ่น และรูปสามเหลี่ยม 70 แผ่น)  มีผู้พยายามนับจำนวนแผ่นกระจกบนพีระมิดอยู่หลายครั้ง โดยแต่ละครั้งจะนับได้จำนวนที่แตกต่างกันเล็กน้อย แต่จะมากกว่า 666 แผ่นทุกครั้ง
ข่าวลือได้กลับมาอีกครั้งใน พ.ศ. 2546 เมื่อนวนิยาย The Da Vinci Code ของแดน บราวน์ ได้กล่าวถึงเรื่องนี้ โดยที่ตัวเอกของเรื่องครุ่นคิดว่า "พีระมิดหลังนี้สร้างขึ้นด้วยแผ่นกระจก 666 แผ่นพอดี ตามความต้องการของประธานาธิบดีมิตแตร์รองด์ ซึ่งกลายเป็นหัวข้อร้อนท่ามกลางผู้สนใจทฤษฎีสมคบคิดที่กล่าวอ้างว่า 666 เป็นตัวเลขของซาตาน" อย่างไรก็ตาม David A. Shugarts ได้รายงานว่า จากคำกล่าวของโฆษกประจำสำนักงานของไอ. เอ็ม. เพ ประธานาธิบดีฝรั่งเศสไม่เคยระบุจำนวนแผ่นกระจกที่ต้องการให้ใช้ในการก่อสร้างพีระมิด
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Great buildings
Photographs of the Louvre Pyramids
ตำนานพื้นบ้าน
พีระมิดในทวีปยุโรป
สิ่งก่อสร้างในปารีส
สิ่งก่อสร้างที่ทำด้วยแก้ว
สิ่งก่อสร้างโดยไอ. เอ็ม. เพ
ราชวงศ์ยูลิอุส-เกลาดิอุส

ราชวงศ์ยูลิอุส-เกลาดิอุส (Julio-Claudian dynasty) ประกอบด้วยจักรพรรดิโรมัน 5 พระองค์ ได้แก่ เอากุสตุส, ติแบริอุส, กาลิกุลา, เกลาดิอุส และแนโร
ชื่อ Julio-Claudian เป็นศัพท์ทางประวัติศาสตร์นิพนธ์จากตระกูลทั้งสองในราชวงศ์นี้: ยูลิอี ไกซาเรส และ เกลาดิอี แนโรเนส
==เส้นเวลาราชวงศ์==
ImageSize  = width:800 height:60
PlotArea   = top: 0 width:790 left:10 bottom:20
Colors =
id:pink    value:rgb(0.7,0.7,1) # light pink    id:pink       value:rgb(1,0.7,0.7) # light pink    id:green     value:rgb(0.7,1,0.7) # light green
id:blue      value:rgb(1,1,0.7)   # light blue
id:black     value:rgb(0.7,1,1)   # light black    id:black    value:rgb(1,0.7,1)   # light black    id:grey      value:gray(0.8)      # grey
Period      = from:-27 till:68
TimeAxis    = orientation:horizontal
ScaleMajor  = unit:year increment:5 start:-25
ScaleMinor  = unit:year increment:1 start:-27
BarData=
bar:barre1
PlotData=
align:center textcolor:black fontsize:8 mark:(line,black) shift:(0,0)
bar:barre1
from:    -27  till:  14   color:pink   text:Augustus
from:    14   till:  37   color:red   text:Tiberius
from:    37   till:  41   color:yellow     text:Caligula
from:    41   till:  54   color:black      text:Claudius
from:    54   till:  68  color:green    text:Nero
เอากุสตุส (27 ปีก่อนคริสต์ศักราช–ค.ศ. 14)
ติแบริอุส (ค.ศ. 14–37)
กาลิกุลา (ค.ศ. 37–41)
เกลาดิอุส (ค.ศ. 41–54)
แนโร (ค.ศ. 54–68)
==พงศาวลี==
== อ้างอิง ==
=== ข้อมูล ===
==อ่านเพิ่ม==
Matyszak, Philip. The Sons of Caesar: Imperial Rome's First Dynasty, London: Thames & Hudson, 2006 (hardcover, )
Anthony Kamm, The Romans an Introduction
Suetonius, The Lives of the twelve Caesars http://www.fordham.edu/halsall/ancient/suetonius-index.html
Anthony A. Barrett, Agrippina : sex, power, and politics in the early Empire
Lecture and notes from CLCV 1003A (Classical Roman Civilization); Carleton University
Wood, Susan, The Incredible, Vanishing Wives of Nero http://www.portraitsofcaligula.com/3/miscellaneous1.htm 
Holztrattner, Franz, Poppaea Neronis Potens: Studien zu Poppaea Sabina, Berger & Söhne: Graz-Horn, 1995
N.A. Octavia, tragedy preserved with the writings of Seneca
Tacitus, Annals
Robert Graves, I, Claudius
Robert Graves, Claudius the God
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Julio-Claudian Art by Joe Geranio
ก่อตั้งในศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล
บรรณาธิการ

บรรณาธิการ (คำสนธิ: บรรณ (หนังสือ) + อธิการ (เจ้าการ); Editor) เป็นบุคคลซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบ ในการจัดทำ รวบรวม ตรวจแก้ คัดเลือก หรือควบคุม เนื้อหาและภาพทั้งหมด ที่จะตีพิมพ์เป็นหนังสือ หรือเป็นสิ่งพิมพ์ที่มีกำหนดว่าจะออกเรื่อยไปตามลำดับ โดยใช้ชื่อเดิม เช่น หนังสือพิมพ์ และนิตยสารต่างๆ และนิยมใช้เป็นคำย่ออย่างไม่เป็นทางการว่า “บ.ก.” ส่วนคำที่ใช้เรียกกระบวนการลักษณะดังกล่าว คือ บรรณาธิกร (Editing)
พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 ให้ความหมายของ บรรณาธิการ ไว้ว่า ผู้จัดเลือกเฟ้น รวบรวม ปรับปรุง และรับผิดชอบเรื่องลงพิมพ์ และในมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติการพิมพ์ พุทธศักราช 2550 ระบุว่า บรรณาธิการ หมายความถึง บุคคลผู้รับผิดชอบ ในการจัดทำ และควบคุมเนื้อหา ข้อความ หรือภาพ ที่ลงพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ รวมทั้งวัสดุ หรือเอกสาร ที่แทรกในหนังสือพิมพ์ โดยความเห็นชอบของบรรณาธิการด้วย เมื่อหนังสือพิมพ์ มีความหมายรวมไปถึง นิตยสาร วารสาร สิ่งพิมพ์ ที่เรียกชื่ออย่างอื่น ในทำนองเดียวกัน
== ประเภทของบรรณาธิการ ==
บรรณาธิการอำนวยการ (Managing Editor) ทำหน้าที่เชื่อมโยงและประสานงาน ระหว่างฝ่ายบริหาร และฝ่ายปฏิบัติการของสิ่งพิมพ์
บรรณาธิการที่ปรึกษา (Advising Editor) ทำหน้าที่ให้คำปรึกษาแก่บรรณาธิการ ในกรณีต่าง ๆ
บรรณาธิการบริหาร (executive editor) หรือ บรรณาธิการใหญ่ (editor-in-chief) ทำหน้าที่รับผิดชอบฝ่ายนโยบายของสิ่งพิมพ์ในภาพรวม ทั้งเรื่องธุรกิจ และการนำเสนอเนื้อหา ตลอดจนการประสานงานกับฝ่ายต่าง ๆ
บรรณาธิการผู้พิมพ์ผู้โฆษณา (Publishing Editor) ทำหน้าที่จัดการ และรับผิดชอบในการพิมพ์ ตลอดจนจัดการ ให้สิ่งพิมพ์แพร่หลายออกไป ด้วยประการใด ๆ ไม่ว่าจะเป็นการขาย หรือให้เปล่า รวมถึงการเป็นผู้รับผิดชอบต่อเนื้อหาที่ลงตีพิมพ์ โดยมักจะตกเป็นจำเลย ในกรณีที่ถูกฟ้องร้องดำเนินคดี จนมีผู้ให้ฉายาว่า “บ.ก.ติดคุก”
บรรณาธิการภาพ (Newspicture Editor) ทำหน้าที่รวบรวม คัดเลือก และควบคุม การนำเสนอภาพในสิ่งพิมพ์ทุกกรณี โดยมักมีการแบ่งแยกในโครงสร้างของนิตยสาร
บรรณาธิการข่าว (News Editor) ทำหน้าที่ตรวจแก้ รวบรวม คัดเลือก และควบคุม การนำเสนอเนื้อหาข่าวในกลุ่มเนื้อหาที่แตกต่างกันไป เช่น การเมือง เศรษฐกิจ การศึกษา ภูมิภาค กีฬา บันเทิง เป็นต้น จากนั้นจึงนำเสนอไปยังบรรณาธิการบริหารอีกชั้นหนึ่ง
สาราณียกร (The Mouthpiece) ทำหน้าที่เช่นเดียวกับบรรณาธิการ ในกรณีของสิ่งพิมพ์เฉพาะกิจ เช่น หนังสือรุ่นนักเรียนนักศึกษา หนังสือที่ระลึกในโอกาสต่าง ๆ เป็นต้น
=== กองบรรณาธิการ ===
กองบรรณาธิการ เป็นกลุ่มบุคคลซึ่งทำหน้าที่เป็นคณะทำงานของบรรณาธิการ ในการช่วยตรวจสอบบทความแทนบรรณาธิการ รวมถึงการเขียนคอลัมน์ที่สำคัญในฉบับ เช่น บทบรรณาธิการ, คอลัมน์จดหมายถึงบรรณาธิการ (Letter to the Editor) รายงานพิเศษ (สกู๊ป; Scoop), บทสัมภาษณ์ เป็นต้น
== อ้างอิง ==
 
อาชีพ
สื่อมวลชน
วารสารศาสตร์
แอร์สเทอ เอ็ฟเซ ไคเซิร์สเลาเทิร์น

แอร์สเทอ เอ็ฟเซ ไคเซิร์สเลาเทิร์น (1. FC Kaiserslautern)  เป็นสโมสรในประเทศเยอรมนี อยู่ที่เมืองไคเซิร์สเลาเทิร์น ใน รัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์
== ประวัติ ==
เริ่มก่อตั้งเมื่อ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1900 โดยการรวมตัวกันระหว่าง 2 สโมสรฟุตบอลในเมืองไคเซิร์สเลาเทิร์น คือ Germania 1896 Kaiserslautern และ FG Kaiserslautern เกิดเป็นสโมสรฟุตบอล FC 1900 Kaiserslautern ถัดจากนั้นในปี ค.ศ. 1909 ทางสโมสรได้รวมตัวกับ FC Palatia Kaiserslautern (ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1901) และ FC Bavaria Kaiserslautern (ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1902) เปลี่ยนชื่อเป็น FV 1900 Kaiserslautern และในปี ค.ศ. 1929 รวมตัวกับ  SV Phönix Kaiserslautern กลายเป็น FV Phönix-Kaiserslautern หลังจากนั้น 30 ปี จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น 1. FC Kaiserslautern
ฟุตบอลโลก ปี 1954 เป็นปีที่ทีมชาติเยอรมันได้ชนะเลิศโลก นักเตะชุดนั้นมีนักเตะจาก 1. เอฟเซ ไคเซิร์สเลาเทิร์น  5 คน ช่วยให้เยอรมันได้ชนะเลิศโลก ประกอบด้วย ฟริทซ์ วัลเทอร์ (กัปตันทีมชาติ), ฮอสท์ เอคเคิล, แวร์เนอร์ โคลไมเออร์, แวร์เนอร์ ลีบริช, ออทท์มาร์ วัลเทอร์
ในปี 1997/1998 ภายใต้การคุมทีมของออทโท เรฮาเกิล แอร์สเทอไคเซิร์สเลาเทิร์นสร้างประวัติศาสตร์คว้าชนะเลิศบุนเดิสลีกาได้ตั้งแต่ฤดูกาลแรกที่เลื่อนชั้นมาจากลีกา 2 เป็นทีมแรกในประวัติศาสตร์ของเยอรมนี และนับเป็นชนะเลิศลีกสูงสุดของเยอรมนีครั้งที่ 4 ของสโมสรฟุตบอลแห่งนี้
== เกียรติประวัติ ==
===ระดับประเทศ===
บุนเดิสลีกา
* ชนะเลิศ (4): 1950–51, 1952–53, 1990–91, 1997–98
*รองชนะเลิศ (4): 1948, 1954, 1955, 1993–94
ซไวเทอบุนเดิสลีกา
*ชนะเลิศ (2): 1996–97, 2009–10
เดเอ็ฟเบ-โพคาล
* ชนะเลิศ (2): 1989–90, 1995–96
*รองชนะเลิศ (5): 1960–61, 1971–72, 1975–76, 1980–81, 2002–03
เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ
* ชนะเลิศ (1): 1991
===ระดับทวีปยุโรป===
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
* รอบก่อนรองชนะเลิศ (1): 1998–99
ยูฟ่าคัพ
* รอบรองชนะเลิศ (2): 1981–82, 2000–01
===ระดับภูมิภาค===
ลีกสูงสุดเยอรมันฝั่งตะวันตกเฉียงใต้
* ชนะเลิศ (11): 1947, 1948, 1949, 1950, 1951, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1963
*รองชนะเลิศ (2): 1945–46, 1957–58
== ผู้เล่นที่มีชื่อเสียงของสโมสร ==
Fritz Walter
Michael Ballack
Miroslav Klose
Mario Basler
Andreas Brehme
Stefan Kuntz
Olaf Marschall
Youri Djorkaeff
Hans-Peter Briegel
Ciriaco Sforza
Klaus Toppmöller
Halil Altıntop
Ronnie Hellström
Miroslav Kadlec
Pavel Kuka
Wynton Rufer
Mark Schwarzer
Ervin Skela
Marian Hristov
Igli Tare
Lucien Mettomo
Datsakorn Thonglao
Tim Wiese
Tamas Hajnal
Ottmar Walter
Horst Eckel
Werner Kohlmeyer
Werner Liebrich
== ผู้เล่นชุดปัจจุบัน ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official team website
Abseits Guide to German Soccer
Kaiserslautern statistics 
สโมสรฟุตบอลในประเทศเยอรมนี
สโมสรในบุนเดิสลีกา
สโมสรกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2443
รัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์
โจ-วิลฟรีด ซองกา

โจ-วิลฟรีด ซองกา (Jo-Wilfried Tsonga, ; เกิดเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2528) เป็นนักเทนนิสอาชีพชาวฝรั่งเศส เป็นมืออันดับที่ 9 ของโลกในปัจจุบัน เขาเคยขึ้นถึงอันดับโลกสูงสุด คือ อันดับที่ 6 เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551
== สถิติการแข่งขันอาชีพ ==
=== แกรนด์สแลม ชายเดี่ยว รอบชิงชนะเลิศ (1) ===
==== รองชนะเลิศ (1) ====
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
===ข้อมูล===
นักเทนนิสชาวฝรั่งเศส
บุคคลจากจังหวัดซาร์ต
นักเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
นักกีฬาฝรั่งเศสที่ได้เหรียญเงินโอลิมปิก
วิทยุครอบครัวข่าว

วิทยุครอบครัวข่าว ดำเนินการโดย บริษัท เซิร์ช ไลฟ์ จำกัด ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงเสียงจากทหารเรือ วังนันทอุทยาน (ชื่อย่อ: ส.ทร. วังนันทอุทยาน) กองวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ สำนักปฏิบัติการ กรมการสื่อสารและเทคโนโลยีสารสนเทศทหารเรือ ระบบเอฟเอ็ม ความถี่ 106 เมกะเฮิร์ตซ์ เริ่มตั้งแต่วันเสาร์ที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2550 เวลา 00.00 น. เป็นต้นมา จนถึงปัจจุบัน โดยรูปแบบการนำเสนอ ส่วนมากเป็นการรับสัญญาณถ่ายทอดเสียง จากรายการโทรทัศน์ประเภทข่าว และเหตุการณ์ปัจจุบัน ที่ออกอากาศทางช่อง 3 เอชดี อีกส่วนหนึ่งเป็นรายการวิทยุ ที่มีกลุ่มผู้ประกาศข่าวและพิธีกร “ครอบครัวข่าว 3” เป็นผู้ดำเนินรายการ
== ประวัติ ==
วิทยุครอบครัวข่าว ส.ทร.FM 106 MHz. เกิดขึ้นจากแนวคิดของวิบูลย์ ลีรัตนขจร ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร และกรรมการผู้จัดการ บริษัท เซิร์ช ไลฟ์ จำกัด, สำราญ ฉัตรโท ผู้จัดการฝ่ายข่าว บริษัท บางกอกเอ็นเตอร์เทนเม้นต์ จำกัด, ธีระ ธัญไพบูลย์ วราภรณ์ สมพงษ์ และ สาธิต กรีกุล ผู้ดำเนินรายการ เรื่องเด่นเย็นนี้ ทางไทยทีวีสีช่อง 3 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่ออำนวยความสะดวก แก่ผู้ติดตามชมรายการข่าว ของ ครอบครัวข่าว 3 ที่ประสบปัญหา ไม่สามารถรับชมรายการต่างๆ ทางโทรทัศน์ได้ เนื่องจากสภาพการจราจรติดขัด อยู่บนท้องถนนในกรุงเทพมหานคร รวมถึงเพื่อเปิดพื้นที่นำเสนอข่าวสาร ด้วยความใกล้ชิดผูกพัน ผ่านทางการเล่าข่าว ทางวิทยุเพิ่มขึ้น
สำหรับเนื้อหารายการของ วิทยุครอบครัวข่าว นำเสนอรายการประเภทข่าว สนทนา และรูปแบบหลากหลาย ออกอากาศตลอด 24 ชั่วโมง ซึ่งต่างจากการผลิตรายการโทรทัศน์ ที่มีข้อจำกัดในเรื่องเวลา จึงทำให้ต้องกระชับเนื้อหา ขณะที่การผลิตรายการวิทยุ สามารถดำเนินรายการไปได้ตลอดทั้งวัน จึงให้เนื้อหาในเชิงลึกได้ นับว่าวิทยุครอบครัวข่าว เป็นส่วนเติมเต็มของกลุ่มรายการครอบครัวข่าว 3 นั่นเอง โดยได้รับความร่วมมือจากกรมการสื่อสารและเทคโนโลยีสารสนเทศทหารเรือ กองทัพเรือ ต้นสังกัดของสถานีวิทยุกระจายเสียงเสียงจากทหารเรือ (ส.ทร. วังนันทอุทยาน) ในการออกอากาศ ด้วยระบบเอฟเอ็ม ความถี่ 106 เมกะเฮิร์ตซ์, ฝ่ายข่าว สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ที่อนุญาตให้ถ่ายทอดเสียงรายการข่าวของสถานีฯ ออกอากาศทางวิทยุ และอนุญาตให้ใช้ข้อมูลข่าวสารต่างๆ ประกอบในการผลิตรายการทางวิทยุ ตลอดจนชื่อ ครอบครัวข่าว เพื่อให้ผู้ชมและผู้ฟัง เข้าใจเชื่อมโยงกันระหว่างรายการข่าวทางโทรทัศน์และวิทยุ, ประวิทย์ มาลีนนท์ กรรมการผู้จัดการ สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 และ ไบรอัน มาร์การ์ กรรมการผู้จัดการ บีอีซี-เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์
== อ้างอิง ==
เว็บไซต์วิทยุครอบครัวข่าว
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
บริษัท เซิร์ช เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด
กิจการวิทยุกระจายเสียงทหารเรือ
สถานีวิทยุในประเทศไทย
ครอบครัวข่าว 3
หน่วยงานในสังกัดกองทัพเรือไทย
ฟลีตสตรีต

ฟลีตสตรีต (Fleet Street) เป็นถนนในกรุงลอนดอน อังกฤษ ตั้งชื่อตามแม่น้ำฟลีทซึ่งปัจจุบันไหลอยู่ข้างใต้ถนน ถนนฟลีตเป็นที่ตั้งของสำนักงานหนังสือพิมพ์ต่างๆ จนถึงทศวรรษที่ 1980 แม้ว่าสำนักงานของสื่อมวลชนรายใหญ่แห่งสุดท้ายคือ Reuters จะย้ายออกไปตั้งแต่ พ.ศ. 2548 แต่ชื่อถนนก็ยังคงถูกใช้เรียกแทนสื่อสารมวลชนสัญชาติบริเตน
== ประวัติและสถานที่ ==

ฟลีตสตรีตเริ่มต้นจากถนนที่ทอดจากนครลอนดอน ไปยังศูนย์กลางทางการปกครองที่เวสต์มินสเตอร์ ความยาวของถนนแสดงถึงการขยายตัวของเมืองในศตวรรษที่ 14 ปลายสุดด้านทิศตะวันออกเป็นจุดที่แม่น้ำฟลีทไหลแนบกับ walls of London ในยุคกลาง ปลายด้านทิศตะวันตกคือเทมเปิลบาร์ ที่แสดงขอบเขตของเมืองที่ขยายมาถึงจุดนี้เมื่อ พ.ศ. 1872
ด้านทิศใต้ของถนนเป็นกลุ่มอาคารที่รู้จักในชื่อว่า The Temple ซึ่งเคยเป็นของอัศวินเทมพลาร์ เป็นที่ตั้งของอินส์ออฟคอร์ทสองในสี่แห่ง คือ อินเนอร์เทมเปิล และมิดเดิลเทมเปิล บริเวณใกล้เคียงมีสำนักงานของทนายความมากมาย

กิจการหนังสือพิมพ์เริ่มต้นใน Fleet Street เมื่อประมาณ พ.ศ. 2043 โดย Wynkyn de Worde ลูกมือฝึกหัดของ William Caxton ได้ก่อตั้งโรงพิมพ์ขึ้นใกล้กับ Shoe Lane ขณะที่ในช่วงเวลาเดียวกัน Richard Pynson ได้ก่อตั้งสำนักพิมพ์และโรงพิมพ์ติดกับ St Dunstan's church ต่อมามีสำนักพิมพ์และโรงพิมพ์อื่นๆเพิ่มขึ้น ซึ่งโดยหลักแล้วจะ supply legal trade ใน Law Inns สี่แห่งในบริเวณนั้น ต่อมาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2245 หนังสือพิมพ์ เดอะเดลีคูแรนท์ ซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์รายวันฉบับแรกของลอนดอน ได้จัดพิมพ์ขึ้นที่ Fleet Street ใน premises เหนือ White Hart Inn
ที่เทมเปิลบาร์ทางทิศตะวันตก ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดอาณาเขตของนครลอนดอนบนฟลีตสตรีต จะเป็นจุดเริ่มต้นของถนนสแตรนด์ ทางทิศตะวันออกเลยจาก Ludgate Circus ออกไป ถนนจะลาดขึ้นตาม Ludgate Hill สถานีรถไฟใต้ดินที่อยู่ใกล้ที่สุดคือ Temple, Chancery Lane, และแบล็กเฟลียร์
ลอนดอน
เพอร์ซิอัสปล่อยแอนดรอมิดา

เพอร์ซิอัสปล่อยแอนดรอมิดา (Perseus Freeing Andromeda) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์Web Gallery of Art: Peter Pauwel Rubensจิตรกร
เอเคอร์ (แก้ความกำกวม)

__NOTOC__
เอเคอร์ อาจจะหมายถึง
เอเคอร์ (Acre) -  เป็นหน่วยวัดพื้นที่ของตะวันตก เอเคอร์หนึ่งเท่ากับ 4,046.8564224 ตารางเมตร (เอเคอร์สากล) หรือ 4,840 ตารางหลา หรือ 43,560 ตารางฟุต
เอเคอร์ (Acre) - เมืองทางตะวันตกของกาลิลีในอิสราเอล
อากรี (Acre) - รัฐในบราซิล
แม่น้ำอากรี (Acre River) - แม่น้ำที่ไหลผ่านเปรู โบลิเวีย และบราซิล
รูปขบวนเชิงยุทธวิธี

การจัดกำลังพลเชิงยุทธวิธี คือการจัดเรียงหรือการใช้งานหน่วยรบเคลื่อนที่เช่นทหารราบ ทหารม้า อากาศยาน และเรือรบ การจัดกระบวนทัพนี้มีการใช้มาแต่โบราณไม่ว่าจะในชนเผ่ามาวรี หรือในสมัยโบราณ หรือสมัยกลาง เช่น กำแพงโล่ (นอร์สโบราณ:skjaldborg) ฟาลังซ์ การจัดกระบวนเชืงยุทธวิธีนั้นรวมไปถึง
กระบวนทัพรูปลิ่ม
กระบวนทัพสี่เหลี่ยมจัตุรัส
กระบวนทัพแถวตอน
กระบวนทัพแถวหน้ากระดาน
สำหรับรูปแบบกระบวนทัพของกองทัพอากาศนั้นได้แก่
vee-formation
echelon
combat box
finger-four
สำหรับกองหน้านั้นหมายถึงหน่วยทหารที่อยู่หน้าสุดของกระบวนทัพ และกองหลังหมายถึงหน่วยทหารที่อยู่หลังสุดของกระบวนทัพ
== อ้างอิง ==
รูปขบวนเชิงยุทธวิธี
ขนมปังกรอบไดเจสทีฟ

ขนมปังกรอบไดเจสทีฟ (Digestive Biscuit) คือขนมปังกรอบหรือคุกกี้กึ่งหวานชนิดหนึ่ง เป็นที่นิยมในสหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์ กรีซ และประเทศที่มีฐานะปานกลางอื่นๆ ชื่อ ไดเจสทีฟ ที่มีความหมายว่าช่วยย่อยนั้น มีที่มาจากความเชื่อเมื่อแรกผลิตที่ว่าการใช้โซเดียมไบคาร์บอเนตทำให้ขนมปังกรอบมีคุณสมบัติลดกรดในกระเพาะได้
== ประวัติ ==
ขนมปังกรอบไดเจสทีฟถูกคิดค้นขึ้นที่เอดินเบอระ โดย McVitie's ในปีค.ศ. 1892 ผู้ที่คิดค้นมีชื่อว่าอเล็กซานเดอร์ กรันท์ (Alexander Grant)
ขนมปังกรอบชนิดนี้ถูกโฆษณาว่ามีส่วนช่วยในการย่อยอาหาร แต่ผลการวิจัยในช่วงหลังได้สรุปว่าที่โฆษณานั้นไม่เป็นความจริงแต่อย่างใด แต่ทั้งที่มีข่าวลือว่าเมื่อมีผลวิจัยออกมาเช่นนี้แล้ว การที่ขนมปังกรอบชนิดนี้ยังใช้ชื่อ ไดเจสทีฟ ในการวางขายที่สหรัฐอเมริกานั้นเป็นเรื่องผิดกฎหมาย ขนมปังกรอบไดเจสทีฟก็ยังมีจำหน่ายทั่วไปบนชั้นสินค้านำเข้าในร้านชำและสั่งทางไปรษณีย์
และปัจจุบันนี้ "เดอะ ออริจินัล ไดเจสทีฟ" ก็ยังคงเป็นบริษัทขนมปังกรอบที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับเก้าในสหราชอาณาจักร
== การบริโภค ==
ขนมปังไดเจสทีฟมักนิยมรับประทานคู่กับชาหรือกาแฟ บ่อยครั้งจะทานโดยจุ่มขนมปังลงไปในชาก่อนแล้วรีบทานโดยเร็วก่อนที่ขนมปังกรอบจะยุ่ย
นอกจากนี้ ขนมปังไดเจสทีฟยังเป็นที่นิยามในการนำไปทำฐานของชีสเค้กและนำมากรุแทนแป้งพาย
ในปีหนึ่ง เฉพาะที่สหราชอาณาจักรเพียงที่เดียว ขนมปังกรอบมียอดขายรวมสูงถึง 35 ล้านปอนด์ ซึ่งก็หมายความว่า ชาวอังกฤษซื้อขนมปังกรอบไดเจสทีฟปีละ 71 ล้านถุง และรับประทานขนมปังกรอบไดเจสทีฟวันละ 52 แผ่น
== วัตถุดิบที่คล้ายคลึงกัน ==
โดยทั่วไปแล้ว หากไม่ได้อาศัยอยู่ในสหราชอาณาจักรหรือหาขนมปังกรอบไดเจสทีฟไม่ได้ จะใช้ขนมปังกรอบเกรแฮม (Graham crackers) แทน
== References ==
ขนมปัง
อาหารสกอตแลนด์
ป้อมเนิน

ป้อมเนิน (Hill fort) คือค่ายหรือที่ตั้งถิ่นฐานที่มีระบบป้องกันที่ตั้งอยู่บนเนินหรือที่สูงที่ทำให้ได้เปรียบทางการป้องกัน ป้อมเนินมักจะเป็นการก่อสร้างระบบป้องกันที่ใช้กันในยุโรปใน
แถวตอน

กระบวนทัพแถวตอน คือการจัดกำลังพลเชิงยุทธวิธีที่ใช้งานมาแต่ยุคโบราณได้ตั้งแต่การเดินทัพแถวตอนเดี่ยวของหน่วยทหารไปจนถึงหลายแถวตอนประกอบเข้าด้วยกัน โดยระยะตอนลึกของกระบวนทัพนั้นจะกว้างกว่าทางกว้าง (แถวหน้ากระดาน) กระบวนทัพแถวตอนนี้สามารถประยุกต์ใช้กับการเคลื่อนกำลังพลเชิงยุทธวิธีสำหรับยานพาหนะและเรือได้อีกด้วย
ข้อดีของกระบวนทัพแถวตอน
มีความคล่องตัวในการเคลื่อนที่สูง
สามารถเคลื่อนที่บนถนนได้
มีความเร็วในการเคลื่อนกำลังสูง
ข้อเสียของกระบวนทัพแถวตอน
อ่อนแอต่อการถูกโจมตีตรงหน้าและทางข้าง
== อ้างอิง ==
Arnold, James R. "A Reappraisal of Column Versus Line in the Peninsular War Oman and Historiography", The Napoleon Series, August 2004.
Arnold, James R. "A Reappraisal of Column Versus Line in the Napoleonic Wars" Journal of the Society for Army Historical Research LX no. 244 (Winter 1982) : pp. 196-208.
Lord Montagu of Beaulieu The Parliament of United Kingdom, The House of Lords, Hansard: 24 Apr 1996, Column 1172 
Urban, Mark; Rifles: Six years with Wellington's legendary sharpshooters; Faber and Faber (2004) ISBN 0571216803
Deneu, Laurent First - Empire of Napoleon: General organisation of armies  see section on "3. The formations of battalions" subsection "C. The column."
รูปขบวนเชิงยุทธวิธี