pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
อภิชาติพงษ์ วีระเศรษฐกุล

redirect อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล
อ.บ้านโป่ง

redirect อำเภอบ้านโป่ง
พระที่นั่งบุษบกมาลามหาจักรพรรดิพิมาน

redirect พระราชอาสน์
จิวแป๊ะทง

จิวแป๊ะทง เป็นตัวละครในนิยายกำลังภายในของกิมย้ง เรื่องมังกรหยก และปรากฏตัวในมังกรหยก ภาค 2
== ประวัติ ==
จิวแป๊ะทงเป็นศิษย์น้องของกลางอิทธิฤทธิ์เฮ้งเตงเอี้ยง นับเป็นอาจารย์อาของเจ็ดบรรพชิตช้วนจิน และเป็นหนึ่งในห้ายอดฝีมือยุคที่ 2 นิสัยขี้เล่น เอาแต่สนุกสนานคล้ายเด็ก ๆ จึงมีฉายา "เฒ่าทารก"  จิวแปะทงสำเร็จวิชาในคัมภีร์เก้าอิมจินเอ็งโดยไม่ได้ตั้งใจ  จึงกลายเป็นยอดฝีมือแห่งยุค  สาบานเป็นพี่น้องกับก๊วยเจ๋ง แม้ว่าเฒ่าทารกจะมีวรยุทธสูงส่งแต่ก็กลัวอึ้งย้งเป็นที่สุด อีกทั้งพลังฝีมือของจิวแป๊ะทงยังเหนือกว่ามารบูรพา (อึ้งเอียะซือ) ราชันทักษิณ (อิดเต็งไต้ซือ) อยู่สามส่วน
== จิวแปะทงกับเอ็งโกว ==
ความสัมพันธิ์ระหว่างจิวแปะทงกับเอ็งโกวมีอยู่ว่า หลังจากศึกการชิงจ้าวยุทธภพ 5 ปี ที่เขาหัวซัว  ซึ่งเฮ้งเตงเอี๊ยง (หวัง ฉงหยาง) เป็นผู้ชนะ เป็น 1 ในยุทธภพ  เฮ้งเตงเอี๊ยงกับจิวแปะทงเดินทางไปแคว้นตาหลี่ ซึ่งมี ต้วนตี้เฮง (อิดเต็งไซซือ) เป็นฮ่องเต้   โดยเฮ้งเตงเอี๊ยงกับต้วนตีเฮงได้แลกเปลียนวิชากัน คือดรรชนีเอกสุริยันกับวิชาเทียนฟง โดยเฮ้งเตงเอี๊ยงอ้างเหตุผลว่าต้องการแลกเปลียนวิชากัน แต่ความจริง วิชาทั้ง 2 (ดรรชนีเอกสุริยันกับวิชาเทียนฟง) นี้เป็นวิชาที่ชนะทางวิชาพลังคางคกของพิษประจิม (อาวเอี๊ยงฮง)   เฮ้งเตงเอี้ยงรู้ตัวว่ากำลังจะตาย เลยถ่ายทอดวิชาเทียนฟงเพื่อให้ต้วนตี้เองกำราบความชั่วร้ายของอาวเอี๊ยงฮง
จังหวะเวลา 1 เดือนที่ 2 คนเก็บตัวกัน ทำให้จิวแปะทงเกิดความเบื่อหน่าย จนได้พบกับเอ็งโกว สนมเอกของต้วนตี้เฮง และทั้งคู่ได้ฝึกวิชาด้วยกัน สนิทสนมกันจนมีความสัมพันธ์ชู้สาว เมื่อต้วนตี้เฮ้งกับเฮงเต็งเอี๊ยงทราบเรื่องเข้า เฮงเต็งเอี๊ยงให้ต้วนตี้เฮงตัดสิน ไม่เพียงแต่ต้วนตี้เฮงไม่ลงโทษเท่านั้น ยังยกสนมเอ็งโกวให้กับจิวแป๊ะทิง แต่จิวแป๊ะทงไม่รับและหนีจากไป ปล่อยให้เอ็งโกวซึ่งได้ตั้งท้องอยู่ในวังเย็น ต่อมาคลอดลูกชาย แต่ก็ถูกชายชุดดำ (ฝ่ามือเหล็กลอยน้ำคิ้วโช้วยิ้มซัดฝ่ามือจนตาย) ครั้งต่อมาเอี้ยก่วยได้ใช้อุบายพาจิวแป๊ะทงมาพบเอ็งโกวทำให้จิวแปะทงกับเอ็งโกวได้อยู่ด้วยกันในที่สุด
== วรยุทธของจิวแป๊ะทง ==
จิวแป๊ะทงถือว่าเป็นหนึ่งในห้ายอดฝีมือยุคที่ 2  แม้จิวแปะทงจะไม่เต็มเต็งแต่ก็หลงใหลในวรยุทธ  เป็นผู้สำเร็จวิชาของสำนักช้วนจินก่าทั้งหมด และยังได้ฝึกวิชาคัมภีร์เก้าอิมจินเอ็งสำเร็จโดยไม่ตั้งใจ ทำให้เพิ่มพลังภายในอย่างมหาศาล อีกทั้งตอนที่ถูกมารบูรพาขังไว้ในเกาะดอกท้อเขายังได้คิดค้นวิชาสองมือขัดแย้งทำให้สามารถใช้วรยุทธที่แตกต่างกันได้ในเวลาเดียว ทั้งที่แต่เดิมจิวแป๊ะทงก็มีวรยุทธสูงส่งอยู่แล้วทำให้จิวแป๊ะทงเป็นผู้ไร้เทียมทานเนื่องจากสามารถใช้วิชา 2 ชนิดได้ในเวลาเดียวกัน จิวแป๊ะทงจึงถือเป็นผู้ที่มีวรยุทธสูงที่สุดในเรื่องผู้หนึ่ง
ตัวละครของกิมย้ง
ตัวละครในนิยายกำลังภายใน
ตัวละครที่เป็นนักวูซู
อังกาบ

อังกาบ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Barleria cristata L.) มีถิ่นกำเนิดในประเทศอินเดีย  เป็นพรรณไม้พุ่มเตี้ย มีลำต้นเป็นข้อ สูงประมาณ 3 ฟุต ใบเป็นรูปหอก โคนและปลายเรียวแหลม ขนาดกว้างประมาณ  4 ซม. ยาวประมาณ 10 ซม. ดอกออกเป็นกระจุก ดอกมีลักษณะเป็นรูปทรงกรวย หรือรูปแตร มีหลายสี เช่น สีม่วง สีม่วงอมชมพู สีม่วงอ่อนสลับม่วงแก่ สีขาว และสีเหลืองอังกาบเป็นไม้ที่ชอบแสงปานกลาง  ควรปลูกในดินร่วนหรือดินร่วนปนทราย  ความชื้นปานกลางถึงสูง  การขยายพันธุ์ใช้การปักชำกิ่ง
== ประโยชน์ ==
ดอกอังกาบสีเหลือง-ขาว ตากแห้ง นำมาต้มเป็นยาสมุนไพร ขับเสมหะ และเป็นยาบำรุงธาตุ รากเป็นยาขับปัสสาวะ ฟอกโลหิต รสหวาน แก้ระดูขัด
== อ้างอิง ==
อังกาบ
ไม้ดอกไม้ประดับ
สกุลอังกาบ
สมุนไพร
มะลิลา

มะลิลา หรือ มะลิซ้อน (ชื่อวิทยาศาสตร์: Jasminum sambac) เป็นไม้พุ่มกึ่งเลื้อย สูง 15-25 ซม. ใบออกตรงข้าม รูปไข่กว้าง 3.5 - 4.5 ซม. ยาว 4-7 ซม. ปลายแหลม โคนมน ก้านใบสั้น มี 3 ใบใน 1 ข้อ ดอกสีขาว กลิ่นหอมแรง ออกเดี่ยวหรือออกเป็นช่อที่ปลายกิ่ง ใช้ทำเป็นน้ำลอยมะลิ ใช้ทำเป็นขนมไทยมะลิลาและมะลิซ้อนเป็นพืชชนิดเดียวกันแต่เป็นคนละรูปแบบ สังเกตได้จากดอกที่มีความแตกต่างอย่างชัดเจน
มะลิลามีชื่อพื้นเมืองอื่นอีกดังนี้: ข้าวแตก (เงี้ยว แม่ฮ่องสอน) เตียมูน (ละว้า เชียงใหม่) มะลิ (กลาง) มะลิขี้ไก่ (เชียงใหม่) มะลิซ้อน (กลาง) มะลิป้อม (เหนือ) มะลิลา (กทม., กลาง) และ มะลิหลวง (แม่ฮ่องสอน) 
ชาวโอรังอัซลี ในรัฐเปรัก ประเทศมาเลเซีย นำใบอ่อนแช่ในน้ำเย็น ใช้ดื่มแก้นิ่วในถุงน้ำดี รากนำไปต้ม แล้วดื่มน้ำแก้เบาหวานเป็นดอกไม้ประจำชาติของฟิลิปปินส์ เรียกว่าซัมปากีตา  (sampaguita) และเป็นดอกไม้ประจำชาติหนึ่งในสามชนิดของอินโดนีเซีย ซึ่งเรียกว่าเมอลาตี ปูติห์ (melati putih)
== ดูเพิ่ม ==
มะลิ
== อ้างอิง ==
Flora of China: Jasminum sambac
Jasminum sambac
Jasmine in Oman - article 
Sampaguita 
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สกุลมะลิ
ไม้ดอกไม้ประดับ
สมุนไพร
ดอกไม้ประจำชาติ
Barleria cristata

redirect อังกาบ
Prunus cerasoides

redirect นางพญาเสือโคร่ง
Jasminum sambac

redirect มะลิลา
พ.ศ. 1781

พุทธศักราช 1781 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1238
== เหตุการณ์ ==
ชาวมองโกลยึดครองมอสโก ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นเพียงเมืองเล็ก ๆ
พ่อขุนบางกลางหาวสถาปนาอาณาจักรสุโขทัยขึ้น
== วันเกิด ==
พญามังราย ปฐมกษัตริย์ของอาณาจักรล้านนา
เฟรเดอริกที่ 3 ดยุกแห่งลอเรน (เสียชีวิต พ.ศ. 1845)
เฮนรี เดอ มงฟอร์ต บุตรแห่งไซมอน เดอ มงฟอร์ต เอิร์ลแห่งเลสเตอร์ที่ 6 (เสียชีวิต พ.ศ. 1808)
== วันถึงแก่กรรม ==
19 มีนาคม – เฮนรีที่ 1 แห่งโปแลนด์
อัล-คามิล สุลต่านไอยูบิดแห่งอียิปต์
พ.ศ. 2310

พุทธศักราช 2310 ตรงกับคริสต์ศักราช 1767 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันพฤหัสบดี ตามปฏิทินเกรกอเรียน และเป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันจันทร์ตามปฏิทินจูเลียน
== ผู้นำ ==
พระมหากษัตริย์:
* (อาณาจักรอยุธยา) สมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ (พ.ศ. 2301 - 7 เมษายน พ.ศ. 2310)
* (อาณาจักรธนบุรี)  สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี (28 ธันวาคม พ.ศ. 2310 - 6 เมษายน พ.ศ. 2325)
พระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร: สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร (บริเตนใหญ่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2303 - 31 ธันวาคม พ.ศ. 2343, สหราชอาณาจักร 1 มกราคม พ.ศ. 2344 - 29 มกราคม พ.ศ. 2363)
พระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส: พระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศส (1 กันยายน พ.ศ. 2258 - 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2317)
พระมหากษัตริย์สเปน: พระเจ้าการ์โลสที่ 3 แห่งสเปน (10 สิงหาคม พ.ศ. 2302 - 14 ธันวาคม พ.ศ. 2331)
จักรพรรดิจีน: จักรพรรดิเฉียนหลง (18 ตุลาคม พ.ศ. 2278 - 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2339)
== เหตุการณ์ ==
7 เมษายน - การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง: กรุงศรีอยุธยาเสียแก่กองทัพพม่า
6 พฤศจิกายน - พระยาวชิรปราการกอบกู้กรุงศรีอยุธยาคืนจากพม่า
28 ธันวาคม - พระยาวชิรปราการประกอบพิธีปราบดาภิเษกขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์ เฉลิมพระนามใหม่ว่า สมเด็จพระบรมราชาที่ 4 แล้วสถาปนากรุงธนบุรีเป็นราชธานี
ค้นพบ ธาตุไฮโดรเจน
== วันเกิด ==
15 มีนาคม - แอนดรูว์ แจ็กสัน ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาคนที่ 7 (อสัญกรรม พ.ศ. 2388)
22 มิถุนายน - วิลเฮล์ม ฟอน ฮุมโบลท์ นักปรัชญาและรัฐบุรุษชาวเยอรมัน (เสียชีวิต พ.ศ. 2378)
11 กรกฎาคม - จอห์น ควินซี แอดัมส์ ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาคนที่ 6 (อสัญกรรม พ.ศ. 2391)
21 กันยายน - สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี (สวรรคต 18 ตุลาคม พ.ศ. 2379)
25 ตุลาคม - เบนจามิน คอนสแตนต์ นักเขียนชาวสวิส (เสียชีวิต พ.ศ. 2373)
2 พฤศจิกายน - เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเคนต์และสแตรธเอิร์น (สิ้นพระชนม์ 23 มกราคม พ.ศ. 2363)
ไม่ทราบวัน
* แบล็กฮอว์ก หัวหน้าเผ่าอินเดียนแดงเผ่าซอกและเผ่าฟอกซ์ (เสียชีวิต พ.ศ. 2380)
== วันถึงแก่กรรม ==
4 กันยายน - ชาลส์ ทาวน์เซนด์ นักการเมืองชาวอังกฤษ (เกิด พ.ศ. 2268)
ไม่ทราบวัน
* สมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ กษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งอาณาจักรอยุธยา
พ.ศ. 2310
พ.ศ. 2325

พุทธศักราช 2325 ตรงกับคริสต์ศักราช 1782 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันอังคาร ตามปฏิทินเกรกอเรียน และเป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันอาทิตย์
== ผู้นำ ==
พระมหากษัตริย์:
* (อาณาจักรธนบุรี) สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี (28 ธันวาคม พ.ศ. 2310 - 6 เมษายน พ.ศ. 2325)
**กรมพระราชวังบวรสถานมงคล: สมเด็จพระมหาอุปราช เจ้าฟ้ากรมขุนอินทรพิทักษ์
* (อาณาจักรรัตนโกสินทร์) พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (6 เมษายน พ.ศ. 2325 - 7 กันยายน พ.ศ. 2352)
**กรมพระราชวังบวรสถานมงคล: สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท
***เจ้าประเทศราช:
****เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่: พระเจ้ากาวิละ (พ.ศ. 2325 - พ.ศ. 2358)
****เจ้าผู้ครองนครลำปาง: พระยาคำโสม (พ.ศ. 2325 - พ.ศ. 2337)
พระมหากษัตริย์พม่า:
* พระเจ้าจิงกูจา (พ.ศ. 2319 - พ.ศ. 2325)
* พระเจ้าหม่องหม่อง (พ.ศ. 2325)
* พระเจ้าปดุง (พ.ศ. 2325 - พ.ศ. 2362)
พระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร: สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร (บริเตนใหญ่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2303 - 31 ธันวาคม พ.ศ. 2343, สหราชอาณาจักร 1 มกราคม พ.ศ. 2344 - 29 มกราคม พ.ศ. 2363)
พระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส: พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศส (10 พฤษภาคม พ.ศ. 2317 - 10 สิงหาคม พ.ศ. 2335)
พระมหากษัตริย์สเปน: พระเจ้าการ์โลสที่ 3 แห่งสเปน (10 สิงหาคม พ.ศ. 2302 - 14 ธันวาคม พ.ศ. 2331)
== เหตุการณ์ ==
6 เมษายน - สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีถูกสำเร็จโทษและเสด็จสวรรคต พระยาจักรีทรงขึ้นครองราชย์เป็นพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ทรงเป็นปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์จักรี และสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ขึ้นเป็นราชธานีของประเทศไทย
21 เมษายน - รัชกาลที่ 1 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้กระทำพิธียกเสาหลักเมือง (ศาลหลักเมืองกรุงเทพมหานคร‎)
21 มิถุนายน - สถาปนาวัดพระศรีรัตนศาสดาราม
ไม่ทราบวัน - ค้นพบธาตุ โมลิบดีนัม
ไม่ทราบวัน - อะแซหวุ่นกี้แม่ทัพคนสำคัญของพม่าถูกพระเจ้าปดุงประหาร
== วันเกิด ==
26 กรกฎาคม - จอห์น ฟิลด์ นักประพันธ์ชาวไอร์แลนด์ (เสียชีวิต พ.ศ. 2380)
== วันสวรรคต ==
11 กุมภาพันธ์ - พระเจ้าหม่องหม่อง - พระโอรสของพระเจ้ามังลอก (พระราชสมภพ 12 กันยายน พ.ศ. 2306)
6 เมษายน - สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช - กษัตริย์ไทย (พระราชสมภพ 22 มีนาคม พ.ศ. 2277)
===ไม่ทราบวันที่ ===
อะแซหวุ่นกี้ - แม่ทัพเฒ่าชาวพม่า (เกิดราว พ.ศ. 2246)
พระยาวิเชียรปราการ (บุญมา) - เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ (เกิด พ.ศ. 2260)
พระยาพิชัยดาบหัก - ขุนนางในสมัยอยุธยาและธนบุรี (เกิด พ.ศ. 2284)
สมเด็จพระมหาอุปราช เจ้าฟ้าจุ้ย กรมขุนอินทรพิทักษ์ - พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช
พ.ศ. 2325
พ.ศ. 1581

พุทธศักราช 1581 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1038
== เหตุการณ์ ==
== วันเกิด ==
== วันถึงแก่กรรม ==
พ.ศ. 1581
กระบวนการเพลตแห้ง

กระบวนการเพลตแห้ง (dry plate process) เริ่มขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1867 โดย B.J.Sayce และ W.B. Bojton ได้ร่วมคิดค้นวัตถุไวแสงและพบว่าเยื่อไวแสงโคโลเดียน โดยใช้ซิลเวอร์โบรไมด์และซิลเวอร์ไนเตรตฉาบบนแผ่นกระจกแล้วผึ่งให้แห้ง สามารถเก็บไว้ได้นาน ถ่ายเมื่อใดก็ได้ และในปี ค.ศ. 1867 มีบริษัท The Liverpool Dry Plate and Photohgraphic Company ผลิตเพลทแห้งออกจำหน่ายแต่ไม่ได้ความนิยมเท่าที่ควร เพราะใช้เวลานานกว่าเพลทเปียกถึง 3 เท่า เมื่อปี ค.ศ. 1871 Dr. Richard Leach Maddox ได้คิดค้นวัตถุไวแสงที่เป็นเจลลาตินขึ้น ชึ่งจากเดิมใช้โคโลเดียนข้อเสียคือ มีกลิ่นเหม็นของอีเธอร์ เจลลาตินมีลักษณะเป็นสารเหนียวใสไม่มีกลิ่น ได้จากการเคี่ยวกระดูกและหนังสัตว์ วิธีการคือเอาเจลลาติน มาแช่น้ำจนชุ่ม แล้วเติมสารแคดเมียมโบรไมด์ลง แล้วเติมสารละลายซิลเวอร์ไนเตรต ฉาบบนกระจกแล้วผึ่งให้แห้ง
เมื่อปี ค.ศ. 1878 Charles Bennet ได้ปรับปรุงการทำเพลทแห้งโดยนำเอาเพลทที่ฉาบมาล้างในขณะที่ยังหมาดอยู่ เพื่อล้างเกลือเงินที่อยู่ในอีมัลชันออกให้หมด เพราะถ้าทิ้งไว้เพลทอาจมีตำหนิ เบนเนทยังปรับปรุงเรื่องความไวแสงของเพลท และเบนเนทได้ทำเพลทแห้งแบบสำเร็จรูปออกมาจำหน่ายด้วย นับว่าช่วงนี่เป็นจุดเริ่มต้นการถ่ายภาพแบบทันสมัยที่สุด
ความนิยมเพลตแห้งแบบเจลลาตินเพราะมีข้อดีคือ
ผู้เป็นช่างภาพไม่ต้องทำเพลทใช้เอง
ไม่ต้องทนอยู่ในห้องมืดเป็นเวลานานๆ
ไม่ต้องรีบล้างเพลททันที
== ดูเพิ่ม ==
กระบวนการกระจกเปียก
การถ่ายภาพ
ค.ศ. 1238

redirect พ.ศ. 1781
ภาษาราชการ

ภาษาทางการ หรือ ภาษาราชการ คือภาษาที่ได้รับสถานะพิเศษในแต่ละประเทศ รัฐ หรือเขตการควบคุมอื่น ๆ โดยทั่วไป ศัพท์ "ภาษาราชการ" ไม่ได้หมายถึงภาษาที่ใช้โดยประชาชนหรือประเทศ แต่เป็นภาษาที่ใช้โดยรัฐบาลของตน (เช่น ตุลาการ นิติบัญญัติ หรือการบริหาร)
มีประเทศที่มีภาษาราชการถึง 178 ประเทศ โดยในจำนวนนี้มี 101 ประเทศที่มีภาษาราชการมากกว่าหนึ่งภาษา รัฐบาลอิตาลีจัดให้ภาษาอิตาลีเป็นภาษาทางการใน ค.ศ. 1999 ในขณะที่บางประเทศ (เช่นสหรัฐ, เม็กซิโก และออสเตรเลีย) ไม่ประกาศภาษาราชการในระดับชาติโดยนิตินัย
รัฐธรรมนูญหลายประเทศระบุภาษาประจำชาติหรือราชการหนึ่งภาษาหรือมากกว่า บางประเทศใช้ภาษาราชการในการกำหนดอำนาจให้กลุ่มชนพื้นเมืองโดยให้พวกเขาเข้าถึงรัฐบาลด้วยภาษาแม่ของตน ส่วนประเทศที่ไม่ได้ระบุภาษาราชการอย่างเป็นทางการ มักมีการใช้ภาษาประจำชาติโดยพฤตินัยแทน
สำหรับประเทศไทยนั้น ใช้ภาษาไทยมาตรฐาน เป็น "ภาษากลาง" ที่ได้พัฒนารูปแบบขึ้นมาจากภาษาไทยถิ่นกลางมาโดยลำดับ จนมีลักษณะเฉพาะที่แตกต่างจากภาษาไทยถิ่นกลางอื่น ๆ เรียกอีกอย่างว่าเป็นภาษาหนังสือ เป็นภาษาที่ใช้ในเอกสารราชการ การประชุมที่เป็นทางการ หนังสือ และตำราต่าง ๆ โดยปรากฏแนวการพัฒนาเป็นภาษากลางตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5
== อ้างอิง ==
== อ่านเพิ่ม ==
Writing Systems of the World: Alphabets, Syllabaries, Pictograms (1990),  — lists official languages of the countries of the world, among other information.
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Languages by country  in The World Factbook
 
วิธภาษาและวัจนลีลา
รองเท้านารีฝาหอย

รองเท้านารีฝาหอย (Egg-in-a-nest Orchid) เป็นกล้วยไม้ในประเทศไทย อยู่ในสกุลรองเท้านารี ค้นพบโดย Messrs Low และ Co. ในปี ค.ศ. 1888 พบในแถบมณฑลยูนนาน มณฑลกุ้ยโจว และทางตอนใต้ของเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงของประเทศจีน ถึงอินโดจีน
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==
รองเท้านารีฝาหอยมีลักษณะเป็นพุ่มต้นกว้างประมาณ 20-25 ซม. สูงประมาณ 10 ซม. ใบกว้าง 2.5-3.5 ซม. ยาว 15-17 ซม. ใบด้านบนเป็นลายสีเขียวสลับเขียวอ่อน ใต้ท้องใบมีจุดสีม่วงเข้มกระจายหนาแน่นทั่งใบ มักเจริญเติบโตเป็นกอใหญ่ ออกดอกเดี่ยว ค่อนข้างกลม กว้างประมาณ 3.5-7 ซม. กลีบบนและกลีบในสีขาวเป็นมัน ค่อนข้างหนา กลีบมีจุดสีม่วง-น้ำตาลขนาดใหญ่กระจายทั่วกลีบ ก้านช่อดอกอ่อน และสั้นขนาด 3-5 ซม. ออกดอกในช่วงเดือนพฤษภาคม – กรกฎาคม
== ถิ่นอาศัย==
พบอยู่ตามภูเขาหินปูน โดยขึ้นอยู่สูง 700-1200 เมตร จากระดับน้ำทะเล ในป่าดิบภูเขา โดยขึ้นอยู่ตามรอยแตกของหินที่ปกคลุมไปด้วยมอส หรือตามบริเวณป่าไผ่ที่มีการทับถมของใบไผ่ และมีความชื้นสูง ได้ร่มเงาจากต้นไม้ โดยจะได้รับแสงที่ทะลุผ่านตามช่องของใบไม้ และจะได้รับแสงมากขึ้นเมื่อป่ามีการผลัดใบในหน้าหนาว ตามดอยสูงทางภาคเหนือ เช่น ดอยอินทนนท์ และดอยเชียงดาวจังหวัดเชียงใหม่
== อ้างอิง ==
รองเท้านารีฝาหอย  กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
รองเท้านารีฝาหอย  จากป่าดงดอย การท่องเที่ยว
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อกล้วยไม้ในประเทศไทย
สกุลรองเท้านารี
รองเท้านารีดอยตุง

รองเท้านารีดอยตุงเป็นกล้วยไม้ในสกุลรองเท้านารี ค้นพบโดย Mr.R.Moore ในปี ค.ศ. 1893 ในประเทศพม่า มีการกระจายพันธุ์ในแถบรัฐฉาน ประเทศพม่ารวมถึงประเทศไทยที่มีอาณาเขตติดกัน และในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน รองเท้านารีดอยตุงออกดอกในช่วงเดือนสิงหาคม – ตุลาคม
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==
รองเท้านารีดอยตุงมีพุ่มต้นกว้างประมาณ 20-25 ซม. ใบกว้าง 2.5-3 ซม. ยาว 20-25 ซม. ใบด้านบนสีเขียวเป็นมัน ใต้ใบบริเวณโคนกาบใบมีจุดประสีม่วง แตกหน่อง่าย มักเจริญเติบโตเป็นกอ ดอกเป็นดอกเดี่ยว ขนาดดอก กว้างประมาณ 7-9 ซม. ช่อตั้งตรงยาว 10-12 ซม. กลีบบนพื้นสีขาว มีเส้นลายสีชมพูเข้มหนาแน่น ไล่จากโคนกลีบขึ้นไปด้านบน กลีบในแคบงุ้มมาด้านหน้ามีสีเหลืองอมน้ำตาล กระเป๋าสีเหลืองอมน้ำตาลเป็นมัน โล่สีขาว กึ่งกลางมีติ่งสีเหลือง
== ถิ่นอาศัย ==
พบอยู่ตามภูเขาหินปูน โดยขึ้นอยู่สูง 1,200–1,600 เมตร จากระดับน้ำทะเล ตามรอยแยกของหินที่มีลักษณะเป็นแอ่งเล็กๆ ปกคลุมไปด้วยมอสส์ โดยได้รับแสงค่อนข้างมาก แต่ไม่สัมผัสแสงอาทิตย์โดยตรง พบที่ภาคเหนือตอนบนของประเทศไทย รัฐฉานในพม่า และทางตะวันออกของรัฐอัสสัมในอินเดีย
== ดูเพิ่ม ==
ตัวอย่างกล้วยไม้ในประเทศไทย
== อ้างอิง ==
Braem, G. & Chiron, G. Paphiopedilum, Tropicalia, France, 2003.
Cribb, P. The Genus Paphiopedilum, Second Edition, Natural History Publications (Borneo) Sdn. Bhd., 1998.
กล้วยไม้เมืองไทย, รศ.ดร. อบฉันท์ ไทยทอง, สำนักพิมพ์บ้านและสวน
สกุลรองเท้านารี
ณัทธร สมคะเน

ณัทธร สมคะเน (ชื่อเล่น: ต๊ะ, เกิด 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521) นักแสดงชายจากภาพยนตร์เรื่องกระสือ เกิดที่อังกฤษ แต่กลับมาโตที่กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาระดับประถมและมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญสมุทรปราการ (ชื่อเดิม อัสสัมชัญสำโรง) และระดับปริญญาตรีจาก คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
== ผลงาน ==
เข้าประกวดนายแบบนิตยสาร เดอะบอยส์ (พ.ศ. 2540)
แสดงภาพยนตร์เรื่องกระสือ เป็น"เจ้าฟ้าแจ้ง" (พ.ศ. 2545)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ชีวประวัติจาก ThaiFilmDb.com
ชีวประวัติจาก IMDb
นักแสดงชาวไทย
นายแบบไทย
บุคคลจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
บุคคลจากโรงเรียนอัสสัมชัญสมุทรปราการ
รองเท้านารีเหลืองปราจีน

รองเท้านารีเหลืองปราจีน เป็นกล้วยไม้ในสกุลรองเท้านารี ถูกค้นพบโดย Mr.C. Parish ในปี ค.ศ. 1859 มีการกระจายพันธุ์ในทางตอนใต้ของจีน (มณฑลยูนนาน มณฑลกุ้ยโจว และเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง) พม่า ไทย และตอนกลางและตอนใต้ของเวียดนาม โดยเฉพาะในอุทยานแห่งชาติฟ็องญา-แก๋บ่าง จังหวัดกว๋างบิ่ญ
รองเท้านารีเหลืองปราจีนมีชื่อสามัญอื่นอีกคือ รองเท้านารีเหลืองอุดรและรองเท้านารีเหลืองกาญจน์
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==
มีลักษณะเป็นพุ่มต้นกว้างประมาณ 20-25 ซม. สูงประมาณ 10-20 ซม. ใบกว้าง 2.5-3.5 ซม. ยาว 10-20 ซม. ใบด้านบนเป็นลายสีเขียวสลับเขียวอ่อน ใต้ท้องใบมีจุดประสีม่วงเล็กน้อย ดอกกว้างประมาณ 3.5-7 ซม. ก้านช่อดอกค่อนข้างสั้นประมาณ 5-7 ซม. ช่อหนึ่งมี 1-2 ดอก กลีบบนและกลีบในสีเหลืองมีจุดประสีม่วงกระจายทั่วกลีบ ออกดอกช่วงเดือนมีนาคมถึงพฤษภาคม
== ถิ่นอาศัย ==
พบอยู่ตามภูเขาหินปูน โดยขึ้นอยู่สูง 300-500 เมตรจากระดับน้ำทะเล บริเวณป่าเบญจพรรณที่อยู่ใกล้ทะเลหรือใกล้ลำธาร โดยขึ้นอยู่พื้นที่ค่อนข้างแฉะ ความชื้นสูง ปกคลุมด้วยพืชชั้นต่ำพวกมอสส์และซากใบไม้ที่ผุพังทับถม ได้รับแสงค่อนข้างมาก เป็นรองเท้านารีที่มีการกระจายพันธุ์เป็นบริเวณกว้าง ในประเทศไทย พม่า ลาว กัมพูชา เวียดนาม และตอนใต้ของจีน
==ดูเพิ่ม==
ตัวอย่างกล้วยไม้ในประเทศไทย
== อ้างอิง ==
กล้วยไม้เมืองไทย, รศ.ดร. อบฉันท์ ไทยทอง, สำนักพิมพ์บ้านและสวน
สกุลรองเท้านารี
รองเท้านารีเหลืองกระบี่

รองเท้านารีเหลืองกระบี่เป็นกล้วยไม้ในสกุลรองเท้านารี ค้นพบโดย Mr.H.Ridley ในปี ค.ศ. 1891 โดยตั้งชื่อ Paph.insigne var.exul ภายหลังจึงจำแนกมาเป็นสายพันธุ์เฉพาะ คือ Paph.exul
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==
รองเท้านารีเหลืองกระบี่เป็นไม้พุ่มกว้างประมาณ 30-40 ซม. ใบกว้าง 2.5-3 ซม. ยาว 20-30 ซม. ใบสีเขียวเป็นมัน แตกหน่อง่าย มักเจริญเติบโตเป็นกอใหญ่ ดอกเป็นดอกเดี่ยวขนาดดอก 6-7 ซม. ก้านดอกยาวประมาณ 12-15 ซม. กลีบบนมีริมสีขาว โคนกลีบสีเขียวปนเหลือง และมีจุดประขนาดใหญ่สีม่วงปนน้ำตาล กลีบในแคบสีเหลืองเป็นมัน ริมกลีบเป็นคลื่นงุ้มมาด้านหน้า มีเส้นสีน้ำตาลกลางกลีบ กระเป๋าสีเหลืองอมเขียวเป็นมันเงา ออกดอกในเดือนเมษายน – มิถุนายน
== ถิ่นอาศัย==
พบอยู่ตามภูเขาหินปูนที่อยู่ติดชายฝั่งทะเล หรือตามเกาะที่มีลักษณะเป็นหน้าผาสูงชัน โดยขึ้นอยู่สูง 10 –100 เมตร จากระดับน้ำทะเล ตามรอยแยกของหินที่ปกคุมไปด้วยมอสส์ โดยมีสภาพแวดล้อมคล้ายกับรองเท้านารีเหลืองตรัง และรองเท้านารีขาวสตูล แต่รองเท้านารีเหลืองกระบี่จะอยู่ในบริเวณที่ได้รับแสงค่อนข้างมาก บางครั้งพบขึ้นอยู่บนหินกลางแจ้ง โดยสามารถพบได้ตามภูเขาที่อยู่ติดชายฝั่งทะเล หรือตามเกาะในประเทศไทย พบในจังหวัด ตรัง กระบี่ พังงา สตูล
==ดูเพิ่ม==
ตัวอย่างกล้วยไม้ในประเทศไทย
== อ้างอิง ==
กล้วยไม้เมืองไทย, รศ.ดร. อบฉันท์ ไทยทอง, สำนักพิมพ์บ้านและสวน
สกุลรองเท้านารี
รองเท้านารีเหลืองตรัง

รองเท้านารีเหลืองตรัง หรือ รองเท้านารีเหลืองพังงา เป็นกล้วยไม้ในสกุลรองเท้านารี ถูกค้นพบโดยชาวอังกฤษชื่อ Mr.Murton แห่งสวนพฤกษศาสตร์หลวงเมืองคิว ประเทศอังกฤษ รองเท้านารีเหลืองตรังเป็นสายพันธุ์หนึ่งของรองเท้านารีขาวชุมพร
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==
รองเท้านารีเหลืองตรังมีต้นเป็นพุ่มกว้างประมาณ 15-20 ซม. ใบกว้าง 2.5-3.5 ซม. ยาว 15-17 ซม. ใบด้านบนเป็นลายสีเขียวเข้มสลับเขียวเทา บางต้นสีเขียวเข้มจะมากกว่าจนดูคล้ายใบสีเขียวเข้ม ใต้ท้องใบสีม่วงคล้ำ ดอกค่อนข้างกลม กว้างประมาณ 5-8 ซม. ใหญ่กว่ารองเท้านารีขาวสตูลเล็กน้อย สีพื้นดอกมีทั้ง สีขาว สีครีม สีเหลืองอ่อนถึงเหลืองเข้ม มีลายสีม่วงแดงถึงม่วงน้ำตาลกระจายหนาแน่นทั่วกลีบดอก ก้านช่อดอกค่อนข้างสั้นประมาณ 5-10 ซม. ช่อหนึ่งมี 1-2 ดอก ฤดูกาลออกดอกเดือนมีนาคม – มิถุนายน
== ถิ่นอาศัย ==

พบอยู่ตามภูเขาหินปูนที่อยู่ติดชายฝั่งทะเล หรือตามเกาะที่มีลักษณะเป็นหน้าผาสูงชัน โดยขึ้นอยู่สูง 10 –100 เมตร จากระดับน้ำทะเล ตามรอยแยกของหินที่ปกคุมไปด้วยมอสส์ ซากใบไม้ที่ผุพังทับถมด้วยตะกอนดิน โดยขึ้นอยู่ตามซอกหินที่ได้รับร่มเงาของชะง่อนหิน หรือพุ่มไม้เตี้ยที่มีใบปกคุมหนาทึบ แสงแดดและน้ำฝนไม่สามารถสัมผัสได้โดยตรง แต่จะได้รับแสงที่สะท้อนจากน้ำทะเล เป็นรองเท้านารีที่พบอยู่ในสภาพแวดล้อมเดียวกับรองเท้านารีขาวสตูล พบในจังหวัดตรัง กระบี่ พังงา สตูล และบริเวณหมู่เกาะในฝั่งทะเลด้านตะวันตก
== ดูเพิ่ม ==
ตัวอย่างกล้วยไม้ในประเทศไทย
== อ้างอิง ==
กล้วยไม้เมืองไทย, รศ.ดร. อบฉันท์ ไทยทอง, สำนักพิมพ์บ้านและสวน, หน้า 38
สกุลรองเท้านารี
รองเท้านารีอินทนนท์

รองเท้านารีอินทนนท์ เป็นกล้วยไม้อยู่ในสกุลรองเท้านารี มีการกระจายพันธุ์ตั้งแต่รัฐอัสสัม สาธารณรัฐอินเดีย จนถึงทางตอนใต้ของประเทศจีน
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==
รองเท้านารีอินทนนท์มีลักษณะ พุ่มต้นกว้าง ในประเทศประมาณ 25-30 ซม. ใบกว้าง 3.5-4 ซม. ยาว 30-40 ซม. ใบด้านบนสีเขียวเป็นมัน ใต้ใบบริเวณโคนกาบใบ มีจุดประสีม่วง แตกหน่อได้ดี มักเจริญเติบโตเป็นกอใหญ่ ดอกเป็นดอกเดี่ยว ขนาดประมาณ 10-12 ซม. ก้านดอกตั้งตรงยาว 10-12 ซม. กลีบดอกหนาเป็นมันเงา พื้นดอกสีเหลืองปนน้ำตาล กลีบบนบริเวณขอบมีสีเหลืองหรือขาว โคนกลีบบนสีน้ำตาลเข้ม กลีบในมีเส้นสีน้ำตาลเข้มแบ่งกึ่งกลางตามความยาวกลีบ กระเป๋าสีน้ำตาลเป็นมันเงา มีเส้นร่างแหสีน้ำตาล
ฤดูการออกดอกในช่วง มกราคม – มีนาคม
== ถิ่นอาศัย ==
พบในทำเลที่เป็นป่าดิบภูเขา ปกคลุมด้วยต้นไม้ใหญ่หนา โดยขึ้นอยู่สูงประมาณ 1200-1500 เมตร จากระดับน้ำทะเล เป็นรองเท้านารีชนิดอิงอาศัย (Epiphytic) โดยพบขึ้นอยู่บนต้นไม้ใหญ่ ที่มีลักษณะเปลือกหนา มีการผุพังของเปลือกไม้ง่าย ปกคลุมด้วย มอสส์ เฟิร์น ตะไคร่น้ำ อุ้มความชื้นได้ดี โดยหยั่งรากไปตามเปลือกไม้ ตามดอยสูงทางภาคเหนือ เช่น ดอยอินทนนท์ และดอยเชียงดาวจังหวัดเชียงใหม่ ดอยแม่อูคอจังหวัดแม่ฮ่องสอน และบริเวณภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน บริเวณภูหลวงจังหวัดเลย พม่า อินเดีย ตะวันตกเฉียงใต้ของจีน
== อ้างอิง ==
กล้วยไม้เมืองไทย, รศ.ดร. อบฉันท์ ไทยทอง, สำนักพิมพ์บ้านและสวน, หน้า 44
สกุลรองเท้านารี
รองเท้านารีอินทนนท์ลาว

รองเท้านารีอินทนนท์ลาว เป็นกล้วยไม้ในสกุลรองเท้านารี พบในประเทศลาวไปจนถึงประเทศเวียดนาม ออกดอกช่วงเดือนมีนาคมถึงเมษายน
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==
ลำต้นสั้นและแตกกอ ใบรูปเข็มขัดกว้าง 2-2.5 เซนติเมตร ยาว 25-28 เซนติเมตร ดอก ออกดอกเดี่ยวก้านดอกสีม่วงแดง ยาว 20-22 เซนติ เมตร กลีบเลี้ยงกลีบบนแผ่กว้างสีขาว ขอบกลีบตอนบนหยักเว้ามีเดือย กลางกลีบมีประสีม่วงแดง กลีบดอกรูปขอบขนานบิดโค้ง แถบบนสีน้ำตาลอ่อน แถบล่างสีเหลืองกลีบกระเป๋าสีเหลืองอมน้ำตาล ดอกบานเต็มที่กว้าง 7-8 เซนติเมตร
== ถิ่นอาศัย ==
พบตามป่าดิบเขาแนวชายแดนไทยลาว ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน กระจายพันธุ์ ไทย ลาวและเวียดนาม 
== ดูเพิ่ม ==
ตัวอย่างกล้วยไม้ในประเทศไทย
== อ้างอิง ==
Braem, G. & Chiron, G. Paphiopedilum, Tropicalia, France, 2003.
Cribb, P. The Genus Paphiopedilum, Second Edition, Natural History Publications (Borneo) Sdn. Bhd., 1998.
สกุลรองเท้านารี
ว่านน้ำทอง

ว่านน้ำทอง (black jewel orchid; ) เป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิดในจีนตอนใต้ อินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ ไทย เวียดนาม, ฟิลิปปินส์, มาเลเซีย, อินโดนีเซีย และพม่า ออกดอกช่วงธันวาคมถึงกุมภาพันธ์ ชอบอากาศชื้นและอุณหภูมิอบอุ่น ในประเทศไทยพบทางภาคใต้ เช่น สตูล ยะลา ภาคอีสาน ที่ ชัยภูมิ และภาคตะวันออกที่จันทบุรี
ใช้เป็นไม้ประดับ ต้นและรากใช้เป็นยาแก้ไอ ดอกเป็นยาขับเหงื่อ 
== อ้างอิง ==
สกุลว่านน้ำทอง
สมุนไพร
ยี่โถปีนัง

ยี่โถปีนัง เป็นกล้วยไม้ดิน มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า  Arundina graminifolia (D. Don) Hochr. มีลักษณะลำต้นเป็นข้อเป็นปล้องคล้ายพืชตระกูลหญ้าหรือไผ่ ใบเรียวแหลม จะออกดอกระหว่างเดือนกันยายน-พฤศจิกายน ดอกออกเป็นช่อ ๆ ที่ปลายยอดช่อละ 1-2 ดอก กลีบดอกมีสีขาวปนม่วงอ่อน ปลายดอกมีรูปกรวยโคนเล็กปากดอกบานออก มีสีชมพูอ่อนอมม่วง ลึกเข้าไปในกรวยมีสีเหลืองแซมขาว
ชื่อพื้นเมืองอื่นได้แก่ ยี่โถปีนัง และ เอื้องดินใบหมาก
== อ้างอิง ==
ยี่โถปีนัง  ป่าดงดอย การท่องเที่ยว
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อกล้วยไม้ในประเทศไทย
สกุลหญ้าจิ้มฟันควาย
สิงโตรวงข้าวฟ่าง

สิงโตรวงข้าวฟ่าง (Bulbphyllum crassipes) เป็นกล้วยไม้ที่ลำต้นเจริญทางด้านข้าง ช่อดอกอวบสั้น ดอกขนาดเล็กเรียงอัดแน่น ดอกสีส้มแดง กลีบปากสีส้มอมเหลือง ออกดอกช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ในไทยพบที่พิษณุโลกและระนอง
==อ้างอิง==
ลลิล สิทธิสัจธรรม และนฤมล กฤษณชาญดี.2545. คูมือกล้วยไม้ฉบับพกพา. กทม. สารคดี
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อกล้วยไม้ในประเทศไทย
== อ้างอิง ==
สิงโตกลอกตา
สิงโตพู่รัศมี

สิงโตพู่รัศมี (Bulbphyllum gracillimum) หรือสิงโตเคราแดง  เป็นกล้วยไม้ที่ลำต้นเจริญทางด้านข้าง ช่อดอกยาวกว่าใบ ดอกสีม่วงแดง ขอบกลีบดอกมีขน ออกดอกช่วงเดือนตุลาคมถึงธันวาคม ในไทยพบที่ระนอง สุราษฎร์ธานีและนราธิวาส
==อ้างอิง==
ลลิล สิทธิสัจธรรม และนฤมล กฤษณชาญดี.2545. คูมือกล้วยไม้ฉบับพกพา. กทม. สารคดี
==ดูเพิ่ม==
รายชื่อกล้วยไม้ในประเทศไทย
สกุลสิงโตพัด
สิงโตลินด์เลย์

สิงโตลินด์เลย์ (Bulbphyllum lindleyanum) หรือสิงโตขนปุย เป็นกล้วยไม้ที่ลำต้นเจริญทางด้านข้าง ช่อดอกโค้งลงมีดอกย่อยจำนวนมาก กลีบเลี้ยงสีครีม มีเส้นพาดสีส่วง ปลายกลีบสีม่วง ทั้งกลีบเลี้ยงและกลีบดอกมีขนปุยขึ้นปกคลุม ดอกมีกลิ่นหอม ออกดอกช่วงพฤศจิกายนถึงมกราคม ในไทยพบที่ระนอง
==อ้างอิง==
ลลิล สิทธิสัจธรรม และนฤมล กฤษณชาญดี.2545. คูมือกล้วยไม้ฉบับพกพา. กทม. สารคดี
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อกล้วยไม้ในประเทศไทย
สิงโตกลอกตา
สิงโตดอกไม้ไฟ

สิงโตดอกไม้ไฟ  เป็นกล้วยไม้ขนาดเล็กในสกุลสิงโต ลำต้นเจริญทางด้านข้าง ช่อดอกแบบกระจุก มีดอกจำนวนมากอยูปลายท่อ สีขาว ผิวกลีบไม่เรียบ ออกดอกช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงเมษายนพบในประเทศไทย คาบสมุทรมลายู และบอร์เนียว ในไทยพบที่สุราษฎร์ธานี นครศรีธรรมราช และนราธิวาส
==อ้างอิง==
ลลิล สิทธิสัจธรรม และนฤมล กฤษณชาญดี.2545. คูมือกล้วยไม้ฉบับพกพา. กทม. สารคดี
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อกล้วยไม้ในประเทศไทย
สิงโตกลอกตา
สิงโตหลอดไฟ

สิงโตหลอดไฟ หรือ สิงโตโคมไฟ (Bulbphyllum odoratissimum) เป็นกล้วยไม้ที่ลำต้นเจริญทางด้านข้าง ดอกขนาดเล็กเรียงอัดแน่น กลีบเลี้ยงสีขาวหรือขาวนวล ปลายกลีบสีส้ม กลีบดอกสีขาวหรือขาวนวล ดอกบานเต็มที่มีกลิ่นหอม ออกดอกช่วงมิถุนายนถึงกรกฎาคม ในไทยพบที่ เชียงใหม่ จันทบุรี และกาญจนบุรี
==อ้างอิง==
ลลิล สิทธิสัจธรรม และนฤมล กฤษณชาญดี.2545. คูมือกล้วยไม้ฉบับพกพา. กทม. สารคดี
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อกล้วยไม้ในประเทศไทย
สิงโตกลอกตา
ไม้ดอกไม้ประดับ