pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
สะเต๊ะ

สะเต๊ะ (sate; sate, satai) เป็นอาหารอย่างหนึ่งซึ่งทำจากเนื้อที่หั่นบาง ๆ หรือหั่นเป็นก้อน อาจจะเป็นเนื้อหมู เนื้อไก่ เนื้อวัว เนื้อแกะ เนื้อแพะ เนื้อปลา ฯลฯ เสียบด้วยไม้เสียบที่ทำจากไม้ไผ่ แล้วนำไปย่างบนเตาฟืนหรือเตาถ่าน เสิร์ฟพร้อมเครื่องปรุงรสที่มีรสจัด (ซึ่งแตกต่างกันออกไปในแต่ละตำรับ) เชื่อกันว่าสะเต๊กรูปแบบแรกมีที่มาจากอาหารชวา แล้วเผยแพร่ไปทั่วอินโดนีเซีย จนกลายเป็นอาหารประจำชาติ สะเต๊ะมีจุดกำเนิดมาจากเกาะชวาหรือเกาะสุมาตราในประเทศอินโดนีเซีย แต่ก็ยังได้รับความนิยมในประเทศอื่น ๆ ด้วย เช่น มาเลเซีย สิงคโปร์ ฟิลิปปินส์ รวมทั้งประเทศไทย หรือแม้แต่เนเธอร์แลนด์ซึ่งรับเอาวัฒนธรรมไปกับอาณานิคมของตน
คำว่า "สะเต๊ะ" เชื่อว่ามีที่มาจากประเทศจีนในอดีต โดยมาจากภาษาหมิ่นใต้คำว่า "แซบัก" (จีน: 三疊肉; พินอิน: sae bak) หมายถึง "เนื้อสามชิ้น" อย่างไรก็ตามนักวิชาการร่วมสมัยกล่าวว่าคำว่า "สะเต๊ะ" ในภาษาอังกฤษมาจากภาษาอินโดนีเซีย: "ซาเต" (sate) และภาษามลายู: "ซาเต" (sate) หรือ "ซาไต" (satai) ทั้งสองอย่างอาจจะมีที่มาจากภาษาทมิฬ
สะเต๊ะของอินโดนีเซียอาจได้รับอิทธิพลจากกะบาบที่เป็นอาหารพื้นเมืองของอินเดียภาคเหนือ ซึ่งได้รับอิทธิพลจากชาวเตอร์กอีกต่อหนึ่ง ตำรับดั้งเดิมของชาวตุรกีเป็นเนื้อแพะหั่นเป็นชิ้นหมักแล้วเสียบเหล็กแหลมย่างไฟ ชาวเปอร์เซีย, ชาวอาหรับและชาวอินเดียรับมาดัดแปลง อาจใช้เนื้อบดหรือเนื้อทั้งชิ้น จะเสียบหรือไม่เสียบไม้ก็ได้ เมื่อแพร่หลายมาถึงมลายู-ชวาจึงกลายเป็นสะเต๊ะอย่างที่เห็นในปัจจุบัน โดยร้านขายหมูสะเต๊ะร้านแรกในประเทศไทย คือ ร้านจึงอังลัก ย่านเยาวราช ข้างโรงภาพยนตร์เฉลิมบุรี ปัจจุบันได้ย้ายร้านไปที่ย่านถนนพระรามที่ 4 เขตปทุมวัน
ส่วนสะเต๊ะเข้าสู่ราชสำนักไทยช่วงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อพระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดามีรับสั่งไปยังเจ้าเมืองนครศรีธรรมราชให้หาคนทำอาหารเก่ง ๆ มาทำอาหารอย่างชวาสักสองสามอย่าง จึงส่งคนมุสลิมมาสอน โดยมีหม่อมเจ้าแย้มเยื้อน สิงหราเป็นผู้เรียนและผู้ปรุง เบื้องต้นได้ทำสะเต๊ะโดยใช้เนื้อวัวเป็นเนื้อติดมันอย่างดี หากใช้เนื้อหมูจะต้องเลือกแบบที่ไม่มีพังผืด โดยนิจ เหลี่ยมอุไร ธิดาบุญธรรมของหม่อมหลวงเนื่อง นิลรัตน์ กล่าวไว้ความว่า "เวลาทำก็ยากนะคะ ต้องเลือกเอาแต่หมูดี ๆ ไม่มีพังผืด เนื้อต้องเนื้อติดมันที่มันยอดเยี่ยมอย่างแพงเลย เอามาแล่ มาหั่นบาง ๆ ตามขวางของเส้นหมู แล้วหมักไว้ หมักเคล้าเครื่องเคล้าอะไร หมักไว้ 3 ชั่วโมงถึงเสียบ นิ่มแล้วจึงเสียบ ถึงทานอร่อย" และด้วยรสชาติที่เป็นเลิศ พระวิมาดาเธอ กรมพระสุทธาสินีนาฏจึงประทานชื่อว่า สะเต๊ะลือ
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Recording of an Indonesian sate seller in Jakarta
Indonesian chicken satay recipe
Indonesian pork satay recipe
Surabaya coconut beef satay recipe
Balinese chicken satay recipe
Malaysian chicken satay recipe
Singapore chicken satay recipe 
Zamboanga: Satti in the city and more
Travel Gastronomy: Satti Ala Zambo
Thai chicken satay recipe 
อาหารปิ้งย่าง
อาหารจากเนื้อหมู
อาหารจากเนื้อวัว
อาหารจากเนื้อไก่
อาหารข้างถนน
อาหารว่าง
อาหารประจำชาติ
อาหารไทย
อาหารมลายู
อาหารมาเลเซีย
อาหารสิงคโปร์
อาหารอินโดนีเซีย
โกนจา

โกนจา, โกญจา (แปลว่า นกกระเรียน) หรือ ร่องมด แมวชนิดนี้เป็นแมวสีดำสนิทตลอดทั้งตัว ขนสั้น ไม่มีสีอื่นใดปะปนเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นยังมีลักษณะเป็นขนเส้นเล็กละเอียดนุ่มและเรียบตรงทั้งลำตัว ส่วนหัวกลมแต่ไม่โต มีปากเรียวแหลม หูตั้ง นัยน์ตาเป็นสีเหลืองอมเขียวหรือทองอ่อน อาจเปรียบได้กับดอกบวบแรกแย้มหรือทองดอกบวบ รูปร่างสะโอดสะองคล่องแคล่ว หางยาว ปลายหางแหลมตรง อุ้งเท้าทอดคล้ายเท้าสิงห์ มีความสง่างามขณะเคลื่อนไหว
แมวสายพันธุ์โกนจา มีลักษณะคล้ายกับแมวสายพันธุ์ต่างชาติอีกสายพันธุ์หนึ่ง คือ บอมเบย์
== ลักษณะโดยทั่วไป ==
=== ลักษณะที่เป็นข้อเด่น ===
ลักษณะสีขน ขนสั้น สีดำตลอดทั้งตัว
ลักษณะของส่วนหัว รูปหัวกลมไม่ใหญ่มาก หูใหญ่ ตั้งสูงเด่นบนส่วนหัว
ลักษณะของนัยน์ตา นัยน์ตาสีดอกบวบแรกแย้ม (สีเหลืองอมเขียว)
ลักษณะของหาง หางยาว ปลายแหลมชี้ตรง โคนหางใหญ่และค่อย ๆ เล็กเรียวกลมไปจนสุดปลายหาง ขายาวเรียวได้สัดส่วนกับลำตัว
=== ลักษณะที่เป็นข้อด้อย ===
ขนยาวมากเกินไป ขนมีสีอื่นปะปน นัยน์ตาสองข้างเป็นคนละสี หรือเป็นสีอื่น ตาเอียง จมูกหัก หูไม่ตั้ง หางสั้นมากเกินไป ( เมื่อยืดขาหลังให้ขนานกับหาง ความยาวของหางสั้นกว่าขาเกิน 3 นิ้ว ) หางขอด หางหงิกงอ หางสะดุด ปลายหางคด ดุเกินไป เลี้ยงลูกไม่ดี
== บทกวีที่กล่าวถึงแมวโกนจา ==

==ดูเพิ่ม==
บอมเบย์
== อ้างอิง ==
แมวโกนจา 
แมวไทย
พันธุ์แมวที่มีต้นกำเนิดในประเทศไทย
เคมีเชิงฟิสิกส์

เคมีเชิงฟิสิกส์ (physical chemistry แต่เดิมเรียกเคมีกายภาพ) คือศาสตร์สาขาหนึ่งของวิชาเคมีที่มีเนื้อหาเชื่อมโยงและคาบเกี่ยวกับวิชาการสาขาอื่นๆดังนี้
ฟิสิกส์ (physics)
เคมี (chemistry)
อุณหพลศาสตร์ (thermodynamics)
กลศาสตร์ควอนตัม (quantum mechanics)
การศึกษาทดลองในสาขาวิชานี้จะทำในระดับโมเลกุลแต่การสังเกตและประเมินผลจะปฏิบัติกันในระดับที่สามารถสังเกตได้ในชีวิตประจำวันเช่นการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิ ความดัน ปริมาตร ความร้อนและงาน ของวัสดุในสภาวะที่เป็นของแข็ง ของเหลว หรือแก๊ส แล้วเอาไปเปรียบเทียบกับการเปลี่ยนแปลงระดับโมเลกุลที่เรามองไม่เห็น อาจกล่าวได้ว่าวิชาเคมีฟิสิกส์ก่อกำเนิดขึ้นเมื่อปี 1876 โดยวิลลาร์ด กิบส์ (Willard Gibbs) เสนอผลงานการเขียนของเขาชื่อเรื่อง "ดุลยภาพของสสารต่างชนิดกัน" (On the Equilibrium of Heterogeneous Substances) ทำให้เกิดกฎและทฤษฎีดังนี้
พลังงานอิสระหรือ พลังงานเสรี (free energy)
ศักยภาพทางเคมี (chemical potential)
กฎกิบส์เฟส (Gibbs phase rule)
เคมีฟิสิกส์ยุคใหม่นี้คอนข้างจะเอียงมาทางด้านฟิสิกส์มากขึ้นเพราะมีเนื้อหาดังนี้
อุณหพลศาสตร์เคมี (chemical thermodynamics)
จลนพลศาสตร์เคมี (chemical kinetics)
ควอนตัมเคมี (quantum chemistry)
กลศาสตร์สถิติ (statistical mechanics)
เคมีไฟฟ้า (electrochemistry)
เคมีพื้นผิว (surface chemistry)
เคมีของแข็ง (solid state chemistry)
สเปกโตรสโคปี (spectroscopy)
วัสดุศาสตร์ (materials science)ยุคใหม่จะอาศัยเคมีฟิสิกส์เป็นพื้นฐานอย่างมาก
โบอิง 747-8

โบอิง 747-8 เป็นรุ่นล่าสุดของโบอิง 747 ผลิตโดยฝ่ายผลิตเครื่องบินพาณิชย์โบอิง ซึ่งพัฒนามาจากโบอิง 747-400 ก่อนหน้าที่จะเปิดตัวอย่างเป็นทางการ เครื่องบินรุ่นนี้จะรู้จักกันในชื่อ 747 แอดวานซ์
== ประวัติ ==
ก่อนหน้านี้ โบอิงมีโครงการพัฒนาเครื่องบิน 747 ในชื่อรุ่น 747X (มาจาก Experimental) และ 747-400XQLR (มาจาก Experimental Quiet Long-Range) แต่แล้วก็ได้ยุติโครงการไป แล้วหันมาพัฒนารุ่น 747 แอดวานซ์แทน ซึ่งต่อมาจึงได้กลายเป็น 747-8 โดยนำเอาเทคโนโลยีของ787มาใช้ร่วมกัน
โบอิงได้กล่าวไว้ว่า เครื่องบินรุ่นใหม่นี้ จะมีเครื่องที่เงียบ ประหยัดต้นทุน และเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมมากกว่ารุ่นอื่นๆ นอกจากนี้ด้วยประสิทธิภาพโดยรวม จะสามารถแข่งขันกับเครื่องบินแอร์บัส เอ 380 ได้
ทั้งนี้เครื่อง 747-8 จะเป็นเครื่องบินที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของโบอิง มีระยะพิสัยการบินใกล้เคัยงกับ เอ 380 และเป็นทางเลือกให้กับหลายสายการบิน เพื่อให้บริการในเส้นทางที่มีผู้โดยสารใช้บริการเป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งการส่งมอบที่ล่าช้าของ เอ 380 ยิ่งเพิ่มโอกาสให้ 747-8 มากขึ้น
โบอิงวางแผนที่จะผลิต 747-8 ออกมา 2 รุ่น คือ 747-8I (หรือ 747-8 Intercontinental) เป็นเครื่องบินโดยสารโดยมีลุฟต์ฮันซาเป็นลูกค้าส่งมอบรายแรก และ747-8F (หรือ 747-8 Freighter) เป็นเครื่องบินขนส่งสินค้าโดยมีคาร์โกลักซ์ และนิปปอนคาร์โกแอร์ไลน์เป็นลูกค้าส่งมอบสองรายแรก นอกจากนี้โบอิงยังผลิตรุ่น 747-8 ที่ตกแต่งพิเศษเป็นเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวอีกด้วย
== ข้อมูลจำเพาะ ==
== การสั่งซื้อและส่งมอบ ==
ณ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ลูกค้าที่สั่งผลิตเครื่องบินรุ่นนี้คือ:
== เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน ==
=== รุ่นที่ใกล้เคียงกัน ===
โบอิง 747
โบอิง 747-400
=== เครื่องบินที่คล้ายกัน ===
แอร์บัส เอ 380
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ข้อมูล 747-8 ในเว็บไซต์โบอิง 
แผ่นพับประชาสัมพันธ์ 747-8  (pdf)
747-8
ซุนดา

ซุนดา หมายถึง บริเวณภาคใต้ของประเทศไทย ลงไปถึงมาเลเซีย อินโดนีเซีย เกาะบอร์เนียว เกาะสุมาตรา เกาะชวา เกาะบาหลี เกาะซูลาเวซี เกาะลมบก เกาะซุมบาวา เกาะโฟลเร็ซ เกาะซุมบา เกาะติมอร์
ชาวซุนดา กลุ่มชาติพันธุ์หนึ่งในประเทศอินโดนีเซีย
ภาษาซุนดา ภาษาถิ่นในประเทศอินโดนีเซีย
หมู่เกาะซุนดา หมู่เกาะในประเทศอินโดนีเซีย
* หมู่เกาะซุนดาใหญ่
* หมู่เกาะซุนดาน้อย
ไหล่ทวีปซุนดา (Sunda Shelf) แผ่นทวีปในยุคไพลสโตซีน
* แม่น้ำซุนดาเหนือ แม่น้ำในยุคไพลสโตซีน
* แม่น้ำซุนดาตะวันตก แม่น้ำในยุคไพลสโตซีน
* แม่น้ำซุนดาตะวันออก แม่น้ำในยุคไพลสโตซีน
เขตชีวภาพซุนดา
อาณาจักรซุนดา
Sonda
พะยอม

พะยอม เป็นไม้ยืนต้นประเภทพืชใบเลี้ยงคู่ชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ Dipterocarpaceae พบได้ในกัมพูชา, อินเดีย, ลาว, มาเลเซีย, พม่า, ไทย และเวียดนาม มีลักษณะใบที่เรียงสลับกัน ดอกมีสีขาว กลิ่นหอม นิยมนำเนื้อไม้ไปใช้ในการก่อสร้าง ลักษณะคล้ายกับต้นตะเคียน
พะยอมมีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ อีก คือ กะยอม (เชียงใหม่) ชะยอม (ลาว) กะยอม (อีสาน) ขะยอมดง พะยอมดง (ภาคเหนือ) แคน (ร้อยเอ็ด) เชียง เชี่ยว (กะเหรี่ยง - เชียงใหม่) พะยอม (ภาคกลาง) พะยอมทอง (สุราษฎร์ธานี, ปราจีนบุรี) ยางหยวก (น่าน)
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==
พะยอมเป็นไม้ต้นสูง 15–30 เมตร เปลือกสีเทาเข้มแตกเป็นร่อง ใบเดี่ยวออกสลับ รูปขอบขนานกว้าง 3.5–6.5 เซนติเมตร ยาว 8–15 เซนติเมตร ปลายมนหรือเป็นติ่งสั้น ๆ โคนมน ขอบเป็นคลื่นผิวเกลี้ยงเป็นมัน ดอกสีขาว กลิ่นหอมจัด ออกเป็นช่อใหญ่ตามกิ่งและปลายกิ่ง กลีบเลี้ยง 5 กลีบ โคนเชื่อมติดกัน กลีบดอก 5 กลีบ เรียงเวียนกันแบบกังหันเมื่อบานเส้นผ่าศูนย์กลาง 1–2 เซนติเมตร เกสรตัวผู้ 15 อัน ผลรูปรีกว้างประมาณ 1 เซนติเมตร ยาวประมาณ 2 เซนติเมตร กลีบเลี้ยงเจริญไปเป็นปลีกยาว 3 ปีกสั้น 2 ปีกคล้ายผลยาง
== การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย ==
พะยอมมีการกระจายพันธุ์ในอินเดียตะวันออก พม่า ไทย ลาว กัมพูชา เวียดนาม และมาเลเซีย พบขึ้นทั่วไป แต่มักพบในป่าเบญจพรรณและป่าดงดิบที่มีดินเป็นดินทราย
== ประโยชน์ ==
เนื้อไม้นำไปใช้ในการก่อสร้าง เช่น ใช้ทำหมอนรองรางรถไฟ พื้น เป็นต้น
มีสรรพคุณทางยา
* เปลือกต้น รสฝาด ต้มดื่มแก้ท้องร่วง แก้ลำไส้อักเสบ ฝนทาสมานบาดแผล ชำระแผลทุบใส่น้ำตาลสดกันบูด
* ดอก รสหอมสุขุม ปรุงเป็นยาแก้ลม บำรุงหัวใจ ลดไข้
ดอกสามารถนำมาประกอบอาหารได้
== เกร็ดความรู้ ==
ต้นพะยอมเป็นพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัดพัทลุง
ต้นพะยอมเป็นต้นไม้สำคัญของเส้นทางในอดีต จากสายโรงพยาบาลมหาราชนครเชียงใหม่ไปจนถึงวัดสวนดอก
ต้นพะยอมเป็นต้นไม้ประจำโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ โรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย และโรงเรียนหาดใหญ่รัฐประชาสรรค์
ต้นพะยอมเป็นต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัยรังสิต
ดอกพะยอมเป็นดอกไม้ประจำจังหวัดกาฬสินธุ์และจังหวัดพัทลุง
ดอกพะยอมเป็นดอกไม้ประจำโรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย
ดอกพะยอมเป็นดอกไม้ประจำมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออกและมหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์
== อ้างอิง ==
ไม้ยืนต้น
สมุนไพร
พืชที่รับประทานได้
วงศ์ยางนา
ต้นไม้ประจำจังหวัดของไทย
ดอกไม้ประจำจังหวัดของไทย
ต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัย
หว้า

หว้า   เป็นไม้ประเภทไม้ยืนต้น  มีถิ่นกำเนิดจากอินเดียจนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในไทยพบทั่วไปตามป่าดิบชื้นและป่าผลัดใบ ตั้งแต่ระดับใกล้น้ำทะเลจนถึงระดับความสูง 1,100 เมตร เป็นพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำเพชรบุรี
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==
ลักษณะ ลำต้น ไม้ยืนต้นสูง 10-35 เมตร เปลือกต้นค่อนข้างเรียบ สีน้ำตาล ใบเดี่ยว ออกตรงข้าม รูปไข่หรือรูปรี กว้าง 3-7 เซนติเมตร ยาว 8-14 เซนติเมตร มีจุดน้ำมันที่บริเวณขอบใบ ดอกช่อ สีขาวหรือสีเหลืองอ่อน ออกที่ซอกใบหรือปลายยอด ฐานรองดอกเป็นรูปกรวย กลีบเลี้ยง 4 กลีบ กลีบดอก 4 กลีบ เกสรตัวผู้มีจำนวนมาก ออกดอกและติดผลราวเดือน ธันวาคม-มิถุนายน ผลเป็นผลสด รูปรีแกมรูปไข่ ฉ่ำน้ำ มีสีม่วงดำ ผิวเรียบมัน มีขนาด 1 เซนติเมตร ผลแก่ ราวเดือนพฤษภาคม เมล็ด มี 1 เมล็ด รูปไข่
== ประโยชน์ ==
เปลือกต้น ต้มน้ำดื่มแก้บิด อมแก้ปากเปื่อย
เนื้อไม้ ใช้ทำสิ่งปลูกสร้างที่อยู่ในร่ม
ผลดิบ แก้ท้องเสีย ผลสุก รับประทานได้ ใช้ทำเครื่องดื่ม มีรสเปรี้ยวอมฝาด สามารถนำไปทำน้ำผลไม้ ไวน์เป็นเครื่องดื่มที่ให้สีม่วงกินแก้ท้องร่วงและบิด
เมล็ด มีสารช่วยลดน้ำตาลในเลือด แก้ท้องเสีย ถอนพิษจากเมล็ดแสลงใจ
ชาวกะเหรี่ยงนำยอดอ่อนไปวัดพร้อมธูปเทียนเพื่อใช้บูชาพระ เปลือกต้นใช้ย้อมผ้าได้สีม่วง
ชาวโอรังอัซลีในรัฐเปรัก ประเทศมาเลเซีย ใช้รากนำไปต้มกับน้ำและดื่มเพื่อชูกำลัง
==ภาพ==
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ผลไม้
สมุนไพร
ต้นไม้ประจำจังหวัดของไทย
สกุลชมพู่
ไม้ที่ใช้ในการก่อสร้าง
พืชให้สีย้อม
ซิกซ์เซ้นส์...สัมผัสสยอง

ซิกซ์เซ้นส์...สัมผัสสยอง (The Sixth Sense) เป็นภาพยนตร์อเมริกัน นำแสดงโดย บรู๊ซ วิลลิส,  ฮาร์ลี่ย์ โจเอล ออสเมนต์, โทนี่ คอลเล็ตต์ กำกับโดย เอ็ม. ไนท์ ชยามาลาน ความยาว 107 นาที ออกฉายในสหรัฐอเมริกาปี ค.ศ. 1999 ฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 17 กันยายน ปีเดียวกัน แต่ฉายในรอบปฐมทัศน์ก่อนในวันที่ 1 กันยายน
== เนื้อเรื่องย่อ ==
มัลคอล์ม โครว์ (บรู๊ซ วิลลิส) เป็นจิตแพทย์เด็กชื่อดังของเมืองฟิลาเดลเฟีย อาศัยอยู่กับภรรยา (โอลิเวียร์ วิลเลี่ยมส์) เพียงสองคน  คืนหนึ่ง มีผู้บุกรุกเข้าบ้านของเขา ปรากฏว่าเป็นอดีตคนไข้ของมัลคอล์มและได้ยิงมัลคอล์มด้วยปืนเข้าหนึ่งนัด
หนึ่งปีผ่านไป ในฤดูใบไม้ร่วง มัลคอล์มก็ได้พบกับ โคล เซียร์ (ฮาลี่ย์ โจเอล ออสเมนต์) เด็กชายวัย 9 ขวบ ที่มีพฤติกรรมแปลก ๆ ค่อนข้างเก็บตัว ไม่สุงสิงกับใครและดูเหมือนว่ามีความลับอะไรเก็บงำอยู่ โดยโคลอยู่กับลินน์ (โทนี่ คอลเล็ตต์) แม่เพียงสองคน โดยที่พ่อและสามีของทั้งคู่ได้แยกกันอยู่นานแล้ว
ตามร่างกายของโคลมักมีบาดแผลปรากฏเสมอ ๆ ตามแขนหรือลำตัว แรกเริ่มมัลคอล์มเชื่อว่าคงเกิดจากการทุบตีของแม่ แต่เมื่อโคลได้บอกความจริงให้ฟัง มัลคอล์มก็ยังไม่เชื่อ จนเมื่อเขาได้ประสบเหตุการณ์นี้กับตัวเอง ซึ่งทำให้เขาแทบช็อก และเรื่องราวความลี้ลับก็เกิดขึ้น
== ความนิยมและปรากฏการณ์ภาพยนตร์ ==
The Sixth Sense เป็นเพียงภาพยนตร์ฟอร์มเล็ก เกี่ยวกับสัมผัสที่หก มีดารานำที่มีชื่อเสียงเพียงคนเดียว คือ บรู๊ซ วิลลิส เท่านั้น อีกทั้งยังเป็นภาพยนตร์ของผู้กำกับหน้าใหม่ คือ เอ็ม. ไนท์ ชยามาลาน ด้วย แต่สามารถขึ้นสู่บ็อก ออฟฟิศอันดับหนึ่งได้ทันทีในสัปดาห์แรกที่เข้าฉาย และยืนพื้นเป็นอันดับหนึ่งนานถึง 5 สัปดาห์  ซึ่งเมื่อเทียบกันแล้วสามารถทำรายได้มากกว่า Star Wars Episode I: The Phantom Menace ภาพยนตร์ฟอร์มใหญ่ที่เข้าฉายในปีเดียวกันเสียอีก และสร้างความนิยมและรายได้ทุกประเทศที่เข้าฉาย
ทั้งนี้ด้วยเพราะ เป็นภาพยนตร์สยองขวัญที่แฝงประเด็นทางจิตวิทยาให้ตีความได้อย่างละเอียด เช่นเดียวกับ Psycho ของอัลเฟร็ด ฮิตช์ค็อก ชาญฉลาดในการเล่าเรื่องด้วยการใช้ตัวละครเพียงไม่กี่ตัว ดำเนินเรื่องด้วยการเคลื่อนกล้องอย่างง่าย ๆ แต่สามารถสร้างบรรยายกาศความน่าสะพรึงกลัวได้เป็นอย่างดี อีกทั้งการแสดงที่ทรงพลังของ ฮาลี่ย์ โจเอล ออสเมนต์ ดาราเด็กที่สามารถสร้างชื่อได้ทันทีจากเรื่องนี้ โดยเฉพาะคำพูดที่ว่า "I See Dead People" (ผมเห็นคนตาย) ที่สารภาพต่อมัลคอล์ม กลายเป็นไฮไลต์ของภาพยนตร์ไปทันที  อีกทั้งยังมีการจบที่หักมุมอย่างที่ไม่มีใครคาดคิดถึงอีกด้วย ส่งผลทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้กลายเป็นภาพยนตร์ยอดนิยมไปทันทีในระยะเวลาไม่นานที่เข้าฉาย
The Sixth Sense ถือได้ว่าเป็นภาพยนตร์ที่สร้างชื่อให้กับ เอ็ม. ไนท์ ชยามาลาน ผู้กำกับ ที่ปัจจุบันกลายมาเป็นผู้กำกับชื่อดัง ซึ่งชยามาลานทั้งกำกับ เขียนบท และอำนวยการสร้างเอง และกลายมาเป็นแนวทางของชยามาลานในภาพยนตร์เรื่องต่อมาทุกเรื่องของเขา
The Sixth Sense มีชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในปี ค.ศ. 1999  ถึง 6 สาขา ได้แก่ ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, ผู้กำกับยอดเยี่ยม, ดาราประกอบชายยอดเยี่ยม, ดาราประกอบหญิงยอดเยี่ยม, บทภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ยม, ตัดต่อยอดเยี่ยม แม้จะไม่ได้รับรางวัลสาขาใดเลย  แต่ภาพยนตร์ก็ได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดนิยมแห่งปีของสหรัฐอเมริกาไป และ บรู๊ซ วิลลิส กับ ฮาลี่ย์ โจเอล ออสเมนต์ ก็ได้รับรางวัลนักแสดงที่แสดงได้เข้าคู่กันมากที่สุดแห่งปีด้วย
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2542
ภาพยนตร์อเมริกัน
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย เอ็ม. ไนท์ ชยามาลาน
ภาพยนตร์สยองขวัญ
ภาพยนตร์ผี
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในรัฐเพนซิลเวเนีย
แซมเสวตร

แมวแซมเสวตร [แซมสะเหฺวด] แปลว่า "แซมสีขาว" เป็นแมวชนิดหนึ่งที่ปรากฏใน ตำราแมว ตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา แมวนี้มีขนสีดำ แซมด้วยสีขาวไปทั้งตัว แต่ขนบางและค่อนข้างสั้น รูปร่างบางเพรียว ตามีสีเขียวเหมือนแสงหิ่งห้อย ซึ่งแท้จริงแล้วแซมเสวตรนี้มิใช่สายพันธุ์ หากแต่เป็นแมวโกนจาที่ป่วยด้วยภาวะ  "Fever Coat" อันส่งผลต่อการสร้างเม็ดสีที่ขน เมื่อหายดีขนก็จะกลับมาดำเป็นแมวโกนจาตามเดิม
โดยลักษณะทั่วไปของแซมเสวตรจะตรงกันกับแมวโกนจาแต่มีขนสีขาวแซม ในปี พ.ศ. 2548 ได้ค้นพบแมวแซมเสวตรตัวแรกชื่อ "แซม" และตัวที่สองชื่อ "โค้ก" ของอารีย์ อยู่บำรุง และตัวที่สามชื่อ "ข้าวตอก" ของวีระศักดิ์ สร้อยทอง และมีการพบแมวลักษณะนี้อีกหลายครั้ง ต่อมาได้มีคำอธิบายว่าแซมเสวตรคือแมวโกนจาที่เกิดความผิดปกติด้วยภาวะ "Fever Coat" หรือ "แมวป่วย" ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อแม่แมวตั้งท้องแล้วมีไข้ อันส่งผลต่อการสร้างเม็ดสีที่ขนของลูกแมวในครรภ์ทำให้มีสีขาวแซม ขนของมันจะกลับเข้าสู่ภาวะปกติภายใน 4–6 เดือน ซึ่งการมีขนสีขาวแซมยังพบได้ในแมวโตขนสีดำที่ถูกกัด ป่วย หรือร่างกายอ่อนแอ
== บทกวีที่เกี่ยวกับแมวแซมเสวตร ==
== อ้างอิง ==
แมวไทย
พันธุ์แมวที่สูญพันธุ์ไปแล้วของประเทศไทย
ภูเรือ

อุทยานแห่งชาติภูเรือ มีเนื้อที่ทั้งสิ้น 75,525 ไร่ ประกาศ เป็นเขตอุทยานแห่งชาติ เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม 2522 นับเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 16 ของประเทศ อาณาเขตทางทิศเหนือติดกับประเทศลาว มีพื้นที่ครอบคลุม 3 อำเภอคือ อำเภอหนองบัว อำเภอภูเรือ และอำเภอท่าลี่
เราจะรู้จักภูเรือดีในนาม "ที่พักผ่อนยามฤดูหนาวมาเยือน" ที่นี่ อยู่บนเทือกเขาสูง เป็นรอยต่อระหว่างภาคเหนือและภาคอีสาน อุทยานแห่งชาติภูเรืออยู่บนยอดเขาสูงทำให้มีอากาศหนาวเย็นตลอดปี และยังเป็นอุทยานที่มีอากาศหนาวเย็นที่สุดของประเทศโดยเฉพาะในช่วงฤดูหนาวจะหนาวเย็นมาก จนกระทั่งน้ำค้างบนยอดหญ้าแข็งตัว ซึ่งภาษาพื้นเมืองเรียกว่า "แม่คะนิ้ง" รูปพรรณสัณฐานของภูเรือมีรูปร่างลักษณะเหมือนเรือใหญ่บนดอยสูง โดยรอบๆ จะมียอดดอยเป็นขุนเขาน้อยใหญ่ใกล้เคียง และยังมีฝ้าขาวด้วยละอองน้ำ หมอก ปกคลุมป่าอันอุดมสมบูรณ์ หินบางก้อนมีลักษณะเหมือนถูกปั้นแต่งไว้ สีสันสะดุดตา ชาวบ้านเรียกว่า “กว้านสมอ” สัตว์ป่าที่พบเห็นได้แก่ หมี เก้ง หมาใน ไก่ฟ้าพญาลอ เต่าปูลู
ข้อมูลเพิ่มเติม ภูเรือเส้นทางท่องเที่ยวภูเรือ 
อำเภอภูเรือ อำเภอหนึ่งของจังหวัดเลย
อุทยานแห่งชาติภูเรือ เป็นอุทยานแห่งชาติตั้งอยู่ที่ ตำบลหนองบัว อำเภอภูเรือ จังหวัดเลย
นิลรัตน์

แมวนิลรัตน์ เป็นแมวไทยชนิดหนึ่ง มีขนสีดำวาวทั้งตัวเช่นเดียวกับโกนจา แต่ต่างกันตรงที่มีเล็บดำ ลิ้นดำ ฟันดำ และนัยน์ตาสีดำ หางเรียวยาวตวัดได้ถึงศีรษะ หากใครเลี้ยงไว้จะได้ทรัพย์สินเพิ่มพูน
== บทกวีที่กล่าวถึงแมวนิลรัตน์ ==
{| align="center" width="600"
| หนึ่งนามนีลรัตณโสภณ || ทัวทังสกล || เล็บลินก็ดำอำไภย
|-
| แม้นสพภบแม้วตัวใด || คำดุจท่านไข || ดังนีจงเลียงรักษา
|-
| ย่อมจักให้คุณอเนกา || สฤงฆารโภคา || จเนื่องเปนนีจบบรีบูรณ
|-
| กอบด้วยโภไคไอสุรญ || แสนสุขเภิมภูน || เจรีญสวัดกำจัดไภย๛
|-
|  ||  || — กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช
|}
==  อ้างอิง ==
แมวไทย
พันธุ์แมวที่สูญพันธุ์ไปแล้วของประเทศไทย
วิลาศ

แมววิลาศ มีสีดำเกือบทั้งตัว ขนเรียบ ยกเว้นใบหูทั้งสองข้าง ปากล่างลงมาถึงหน้าอก ปลายเท้าทั้งสี่ และจากท้ายทอยบนหลังจนถึงปลายหางมีสีขาว หางเรียวยาว นัยน์ตาสีเข้ม รูปร่างสวยงามน่ารัก ใครเลี้ยงจะได้เป็นเจ้าคนนายคน มีทรัพย์สินบริบูรณ์
มีการพบแมวที่สืบเชื้อสายวิลาศอีกครั้งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2554 เป็นต้นมา โดยพบเพียง 10 ตัวทั่วประเทศ ในจำนวนนี้แปดตัวทำหมันแล้ว และแมวทั้งสิบตัวนี้เป็นพันธุ์ทางเพราะมีลักษณะตรงตามตำราเพียงร้อยละ 50 เท่านั้น จึงเชื่อว่าแมววิลาศพันธุ์แท้คงสูญพันธุ์ไปแล้ว
== บทกวีที่กล่าวถึงแมววิลาศ ==
== อ้างอิง ==
แมวไทย
แมวไทย
พันธุ์แมวที่สูญพันธุ์ไปแล้วของประเทศไทย
เก้าแต้ม

แมวเก้าแต้ม เป็นแมวสีขาว มีสีดำแต้มสีดำรวมเก้าแห่ง คือ บริเวณหัว คอ โคนขาหน้าและโคนขาหลังหลังทั้ง 4 ข้าง ไหล่ทั้ง 2 ข้าง และโคนหาง ลักษณะแต้มสีดำนี้จะเป็นวงกลมหรือปื้นเหลี่ยมก็ได้ ปลายหางเรียวยาว สีขาว ใครได้แมวเก้าแต้มไว้เลี้ยงดูก็จะทำให้การค้าขายรุ่งเรือง ร่ำรวย คนไทยโบราณมักเลี้ยงไว้ในพระราชสำนัก
== บทกวีที่กล่าวถึงแมวเก้าแต้ม ==
==  อ้างอิง ==
แมวไทย
แมวไทย
พันธุ์แมวที่สูญพันธุ์ไปแล้วของประเทศไทย
รัตนกำพล (พันธุ์แมว)

แมวรัตนกำพล มีขนสีขาวดั่งหอยสังข์ยกเว้นบริเวณลำตัวมีสีดำคาดไว้ นัยน์ตาสีทอง ตามความเชื่อ ถ้าใครเลี้ยงไว้จะมียศถาบรรดาศักดิ์ และมีอำนาจบารมี
== บทกวีที่เกี่ยวข้องกับแมวรัตนกำพล ==

== อ้างอิง ==
แมวไทย
แมวไทย
พันธุ์แมวที่สูญพันธุ์ไปแล้วของประเทศไทย
ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว

ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว  หรือรู้จักกันโดยทั่วไปว่า ท่าอากาศยานฮาเนดะ  ตั้งอยู่ที่เขตโอตะ กรุงโตเกียว ญี่ปุ่น รองรับการบริการกรุงโตเกียว
ในปีพ.ศ. 2547 ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ หรือท่าอากาศยานโตเกียวแห่งใหม่ ให้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศทั้งหมดของโตเกียว เหลือเพียงเที่ยวบินไปยังท่าอากาศยานนานาชาติกิมโป ในโซล เกาหลีใต้ เท่านั้นที่ยังให้บริการอยู่ที่ท่าอากาศยานฮาเนดะ
แม้ว่าสนามบินฮาเนดะจะให้บริการเที่ยวบินภายในประเทศเป็นส่วนใหญ่ แต่ยอดผู้โดยสารที่มาใช้บริการมีจำนวนมากถึง 67 ล้านคน ในปี พ.ศ. 2550 มากที่สุดทั้งในญี่ปุ่น และเอเชีย 
เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2553 ทางท่าอากาศยานได้เปิดหอควบคุมการจราจรทางอากาศใหม่ รันเวย์ที่ 4 (รันเวย์ 05 และ 23) และอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศใหม่และอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศที่เก่าตอนนี้ถูกรือถอนไปแล้ว ทำให้สนามบินดังกล่าวกลายเป็นท่าอากาศยานนานาชาติแห่งที่ 2 ของญี่ปุ่นอย่างเต็มรูปแบบ การพลิกโฉมสนามบินครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อส่งเสริมให้ โตเกียวเป็นศูนย์กลางทางการบินที่สามารถแข่งขันกับท่าอากาศยานนานาชาติอื่นๆ เช่น ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน และท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง เป็นต้น 
== อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน ==
=== อาคารผู้โดยสาร 1 ===
เจแปนแอร์ไลน์
* เจแปนทรานส์โอเชียนแอร์
* เจ-แอร์
* เจลู เอกซ์เพลซ
สกายมาร์กแอร์ไลน์
สตาร์ฟลายเออร์
=== อาคารผู้โดยสาร 2 ===
โซล่าซีด แอร์
ออลนิปปอนแอร์เวย์
* ANA วิงส์
แอร์โด ฮอกไกโด แอร์
สตาร์ฟลายเออร์
=== อาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ แห่งใหม่===
แอร์ไชน่า
แอร์เอเชีย เอกซ์
ออลนิปปอนแอร์เวย์
* แอร์ เจแปน
แจแปนแอร์ไลน์
การบินไทย
ไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์
เอเชียนาแอร์ไลน์
โคเรียนแอร์
ฮาวายเอี่ยน แอร์
เดลต้าแอร์ไลน์
เอมิเรตส์แอร์ไลน์
ซางไฮ้แอร์ไลน์
คาเธ่ย์แปซิฟิค
อีวีเอแอร์
การูด้าอินโดนีเซีย
มองโกเลียนแอร์ไลน์
สิงคโปร์แอร์ไลน์
บริติชแอร์เวย์
อเมริกันแอร์ไลน์
ไชน่าแอร์ไลน์
MIAT Mongolian Airlines
=== ขนส่ง คาร์โก้===
ออลนิปปอนแอร์เวย์
อีวีเอแอร์
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศญี่ปุ่น
ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Hanami Web - Haneda Airport HND 
ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว
รีวิวสนามบินฮาเนดะ
โตเกียว
การขนส่งในโตเกียว
สิ่งก่อสร้างในเขตโอตะ
ท่าอากาศยานนานาชาติซ่างไห่ผู่ตง

ท่าอากาศยานนานาชาติเซี่ยงไฮ้ผู่ตง (จีนตัวย่อ: 上海浦东国际机场, จีน: 上海浦東國際機場, พินอิน: Shànghǎi Pǔdōng Guójì Jīchǎng) ตั้งอยู่ทางตะวันออกของผู่ตง ในเขตเซี่ยงไฮ้ สาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นประตูหลักสู่ประเทศจีน รองรับผู้โดยสารระหว่างประเทศกว่า 17 ล้านคน ในปีพ.ศ. 2549 มากกว่าท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง และยังเป็นท่าอากาศยานหลักของไชน่าอีสเทิร์นแอร์ไลน์ และเซี่ยงไฮ้แอร์ไลน์
ท่าอากาศยานผู่ตง เปิดใช้เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2542 ให้บริการด้วยอาคารผู้โดยสาร 1 หลัง และทางวิ่ง 1 เส้น ต่อมาในวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2548 เปิดใช้ทางวิ่งเส้นที่ 2 และกำลังก่อสร้างอาคารผู้โดยสารหลังที่ 2 คาดว่าจะแล้วเสร็จภายในปี พ.ศ. 2550 ส่วนแผนแม่บทระยะยาวนั้น จะมีอาคารผู้โดยสารทั้งหมด 3 หลัง และอาคารเทียบเครื่องบินระยะไกลอีก 2 หลัง รวมถึงทางวิ่งทั้งหมด 5 เส้น สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 80 ล้านคนต่อปี
== สายการบิน ==
== อาคารรับส่งผู้โดยสาร ==
=== อาคารรับส่งผู้โดยสารที่ 1 (T1) ===
ไฟล์:Shanghai lotnisko Pudong 04.JPG|ทางเข้าอาคารรับส่งผู้โดยสารขาออก
ไฟล์:International airline departure of the Shanghai Airport - panoramio.jpg|ประตูเดินทางขาออกระหว่างประเทศ รวมทั้งฮ่องกงมาเก๊าและไต้หวัน
ไฟล์:Shanghai Pudong International Airport Interior.jpg|ภายในอาคารผู้โดยสารขาออก
ไฟล์:201611 Picking up area of PVG T1.jpg|โถงอาคารผู้โดยสาร 1 บริเวณรอรับผู้โดยสารขาเข้า มองจากสะพานเชื่อมชั้น2
ไฟล์:Airport, Terminal JP6980268.jpg|อาคารผู้โดยสาร 1 มุมมองจากสนามจอดเครื่องบิน
ไฟล์:Airport, Terminal JP6617595.jpg|การออกแบบที่โดดเด่นของอาคาร T1 หลังคาแบบแขวนและแถวเสาเดี่ยว  (แถวรูปตัว I)
=== อาคารรับส่งผู้โดยสารที่ 2 (T2) ===
ไฟล์:Shanghai Airport (6052762343).jpg|โถงอาคารผู้โดยสารขาออกระหว่างประเทศ
ไฟล์:201801 Boarding Escalator at PVG T2.jpg|บันไดลงชั้น MF จากห้องโถงขาออก (ระหว่างประเทศ) เพื่อขึ้นเครื่อง
ไฟล์:201801 Y-Shape Boarding Gate at PVG T2.jpg|สะพานขึ้นเครื่องของอาคารผู้โดยสารขาออกที่ 2 (T2) ซึ่งต่อไปยังชั้น MF และ ชั้น 1F
ไฟล์:201812 Domestic Lobby at PVG T2.jpg|ล็อบบี้สำหรับเที่ยวบินภายในประเทศ
ไฟล์:201801 Domestic Flight Waiting Room at PVG T2.jpg|ภาบในอาคารผู้โดยสารขาออก 2 (ในประเทศ)
ไฟล์:Pudong International Airport Terminal 2.jpg|การออกแบบที่โดดเด่นของอาคาร T2 หลังคาแบบแขวนและแถวเสาคู่ (แถวรูปตัว V)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ท่าอากาศยานนานาชาติเซี่ยงไฮ้ ผู่ตง
ซ
สิ่งก่อสร้างในเซี่ยงไฮ้
แหล่งน้ำ

แหล่งน้ำ หรือ พื้นที่น้ำ (water body) คือบริเวณที่มีการสะสมของน้ำบนพื้นผิวโลกหรือบนผิวดาวเคราะห์ เช่น มหาสมุทร ทะเล แม่น้ำ ไปจนถึง คลอง หรือ พื้นที่ชุ่มน้ำ
แหล่งน้ำแบ่งได้เป็นสองประเภทตามการกำเนิดคือ แหล่งน้ำที่เกิดโดยธรรมชาติเช่น มหาสมุทร ทะเล แม่น้ำ และแหล่งน้ำที่เกิดจากการสร้างโดยมนุษย์เช่น อ่างเก็บน้ำ คลอง นอกจากนี้ยังสามารถแบ่งได้ตามการเคลื่อนที่ของน้ำ เช่น แม่น้ำ และคลอง กล่าวถึงแหล่งน้ำมีการไหลจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่ง ในขณะที่ ทะเลสาบ น้ำจะไม่มีการไหลไปแหล่งอื่น แหล่งน้ำที่มีการสัญจรจะถูกเรียกว่าทางน้ำ สำหรับส่วนบริเวณของภูมิประเทศที่มีน้ำเป็นจำนวนหนึ่งแต่ไม่เรียกว่าแหล่งน้ำเช่น น้ำตก และไกเซอร์
น้ำบนโลกนั้นมีทั้งหมด เพียง 97% ดังนั้นในปัจจุบันนั้น ปี 2018 น้ำจืดมีเพียง 3% ดังนั้นน้ำทะเลจะมีเพียง 71% ตามกรมภาคพื้นทะเลแห่งสหประชาชาติของโลก ส่วนที่เหลือจะซึมอยู่ในดินอากาศและสิ่งมีชีวิต
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
แหล่งน้ำ กรมชลประทาน