pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
บลูแมนกรุป

บลูแมนกรุ๊ป (Blue Man Group; ย่อ: BMG) เป็นกลุ่มศิลปินที่ก่อตั้งโดย ฟิล สแทนทัน, คริส วิงก์ และ แมตต์ โกลด์แมน ในปี 1987   จัดแสดงโชว์และคอนเสิร์ตที่ประกอบด้วยดนตรี การแสดงขบขัน และสื่อประสมมัลติมีเดีย   โดยนำเสนอตัวเองในลักษณะชายสามคนในชุดดำ มีผิวกายสีน้ำเงิน ไม่มีผมและใบหู ไม่มีเสียงพูด ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ แต่จะแสดงอารมณ์โดยอาศัยภาษากาย การถลึงตา และปฏิสัมพันธ์กับผู้ชม
บลูแมนกรุ๊ปแสดงดนตรีโดยใช้เครื่องเพอร์คัสชั่นหลายชนิด เช่น 
ดัลไซเมอร์ และซิมบาลอม เป็นเครื่องสาย ใช้ตี มีลักษณะคล้ายขิม
Chapman Stick เครื่องสาย ลักษณะการทำงานคล้ายกีตาร์
Tubulum เครื่องดนตรีสร้างเองจากท่อพีวีซี ให้เสียงจากการตีด้วยไม้กลอง หรือไม้พาย มีทั้งแบบตั้งอยู่กับที่ กับแบบเครื่องสะพายหลังใช้ตีพร้อมกับเดินไปมาบนเวทีแสดง
Drumbone (มาจากคำว่า drum และ trombone) เป็นเครื่องเคาะทำจากท่อพีวีซี ปรับเสียงจากการปรับความยาวท่อ คล้ายการทำงานของทรอมโบน
The Piano Smasher เป็นเปียโนที่เปิดฝาครอบออก ใช้ค้อนขนาดใหญ่ตีที่สายเปียโน
Airpole เป็นแท่งไฟเบอร์กลาสยาวลักษณะคล้ายคันเบ็ด ทำจากเสาอากาศวิทยุ ใช้ตวัดแหวกอากาศให้เกิดเสียง
Paint drums เป็นกลองที่มีแสงไฟส่องเป็นลำ มีสีน้ำหล่อที่ผิวหน้ากลอง เมื่อตีกลองจะเห็นสีพุ่งกระจายไปตามจังหวะการตีกลอง
บลูแมนกรุ๊ปประกอบด้วยนักดนตรีเบื้องหลังจำนวนหลายคน แต่ในการแสดงจะเน้นไปที่ชายตัวสีน้ำเงินสามคน และศิลปินรับเชิญที่มาขับร้องเพลงและร่วมแสดงคอนเสิร์ต เช่น เทรซี บอนแฮม เดฟ แมททิวส์ แกวิน รอสเดล วีนัส ฮัม และไมค์ เรล์ม  บลูแมนกรุ๊ปมีซิงเกิลที่นำเพลงฮิตมาบรรเลงใหม่ เช่น เพลง I Feel Love ของดอนนา ซัมเมอร์, Baba O'Riley ของเดอะ ฮู
บลูแมนกรุ๊ป เคยปรากฏตัวในภาพยนตร์โฆษณาของอินเทล ในชุดเพนเทียม III, เพนเทียม 4 และเซนทริโน  และภาพยนตร์โฆษณาเครื่องดื่มมิรินด้าของเป๊ปซี่  และทำดนตรีประกอบภาพยนตร์เรื่อง เทอร์มิเนเตอร์ 3 (2003) , โรบอตส์ (2005)  และ สเปซชิมป์ส (2008) 
ปัจจุบันบลูแมนกรุ๊ปมีสถานที่จัดแสดงประจำอยู่ที่ นิวยอร์ก บอสตัน ชิคาโก ออร์แลนโด ลาสเวกัส เบอร์ลิน โตเกียว และซูริก
==ผลงาน==
===อัลบั้ม===
Audio (1999)
The Complex (2003)
How to Be a Megastar Live! (2008)
===วิดีโอบันทึกการแสดงสด===
The Complex Rock Tour Live (2003)
How to Be a Megastar Live! (2008)
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
กลุ่มดนตรีสัญชาติอเมริกัน
นักเพอร์คัชชัน
กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2530
สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศเวียดนาม

สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศเวียดนาม (Vietnam Television Đài Truyền hình Việt Nam) เป็นสถานีโทรทัศน์แห่งแรกของเวียดนาม โดยมีเทคโนโลยีจากประเทศสหรัฐอเมริกา แต่เดิมถูกก่อตั้งขึ้นมาในเวียดนามเหนือเมื่อปี ค.ศ. 1970 โดยที่ช่วงแรกออกอากาศวันละ 4 ชั่วโมง ระหว่างเวลา 17.00 - 21.00 นาฬิกา ซึ่งนำเสนอรายการเกี่ยวกับสงครามเวียดนาม ออกอากาศ 3 วันต่อสัปดาห์ วันละ 2 ชั่วโมง
== ประวัติ ==
เมื่อสงครามเวียดนามสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1975 ทางสถานีโทรทัศน์ของเวียดนามใต้ได้ทำการออกอากาศในเวียดนามเหนือ ระหว่างเวลา 12.00 - 21.00 นาฬิกา ส่วนการออกอากาศในระบบโททัศน์สีเริ่มมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1978 ในช่วงแรกจะออกอากาศทดสอบใน 2 รายการ ซึ่งจะเป็นสีแดงและสีน้ำเงิน เป็นเวลา 10 วินาที หลังจากนั้นออกอากาศรายการต่อไป แต่รายการส่วนใหญ่ยังคงออกอากาศในระบบขาวดำเช่นเดิม โดยการออกอากาศก่อนปี 1990 เป็นรายการของรัฐบาลอย่างเดียว โดยไม่มีโฆษณาคั่น (ยกเว้นโฆษณาของรัฐบาล) ในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1990 วีทีวีได้เปลี่ยนรูปแบบการออกอากาศ จากการออกอากาศเชิงเดี่ยวเป็นการออกอากาศเชิงพาณิชย์ พร้อมกับเปิดสถานีช่องใหม่คือช่อง VTV2 และต่อมาในปี ค.ศ. 2007 ทางสถานีได้ออกอากาศทุกวัน ระหว่างเวลา 05.20 - 00.30 นาฬิกาของวันถัดไป และในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1990 วีทีวีได้เปลี่ยนเวลาการออกอากาศ จาก 05.20 - 00.30 นาฬิกา เป็น 06.00 - 00.30. นาฬิกา
== สถานี ==
สถานีช่อง VTV มีสถานีย่อยดังต่อไปนี้
=== สถานีออกอากาศภาคพื้นดิน (5) ===
VTV1: ประเภทข่าว
VTV2: ประเภทเทคโนโลยี วิทยาศาสตร์ และ การศึกษา
VTV3: ประเภทกีฬาและความบันเทิง
VTV5: ประเภทภูมิภาค
VTV6: รายการประเภทเยาวชน
VTV7 ช่องการศึกษาและเด็ก
=== ช่องต่างประเทศ (1) ===
VTV4: ออกอากาศทั่วโลก
===ช่องภูมิภาค (3)===
VTV8 ช่องทีวีภาคกลาง - ที่ราบสูงตอนกลางของเวียดนาม
VTV9 ช่องทีวีภาคใต้
VTV Can Tho เปิดตัวตั้งแต่ 2565.05.02
=== ช่องเคเบิลและดาวเทียม (8) ===
VTV3 HD
VTV6 HD
VTV1 HD
VTV9 HD
VTV8 HD
VTV2 HD
VTV4 HD
VTV5 HD
VTV7 HD
'''รายละเอียด: รายการออกอากาศของสถานีโทรทัศน์เวียดนาม
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการสถานีโทรทัศน์ในประเทศเวียดนาม
รายการออกอากาศของสถานีโทรทัศน์เวียดนาม
ประเทศเวียดนาม
นกเขียวก้านตองใหญ่

นกเขียวก้านตองใหญ่ (Greater green leafbird) เป็นนกในวงศ์นกเขียวก้านตอง มันต่างจากนกเขียวก้านตองเล็ก (Chloropsis cyanopogon) ตรงมันมีจะงอยปากแข็งแรง คอสีเหลือง และแหวนรอบตาในเพศเมียหญิง และไม่มีแต้มสีเหลืองใต้สีดำตรงคอเหมือนในเพศผู้ของนกเขียวก้านตองเล็ก
พบในประเทศบรูไน, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, พม่า, สิงคโปร์, และ ไทย ถิ่นอาศัยตามธรรมชาติของมันคือป่าในเขตร้อนชื้นหรือกึ่งเขตร้อนและป่าชายเลนในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน ปกติจะเป็นป่าเก่าแต่ก็สามารถพบในป่าชั้นสองด้วยเช่นกัน
สามารถพบเห็นได้ที่ความสูงระดับหลังคาป่า กระโดดจากกิ่งไม้หนึ่งไปสู่กิ่งไม้หนึ่ง หรือบินจากต้นหนึ่งไปสู่ต้นหนึ่ง ชอบกินลูกไทร แต่บางครั้งก็กินแมลงและสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังขนาดเล็กเป็นอาหาร
นกเขียวก้านตองใหญ่ส่งเสียงร้องเป็นทำนองเพลง ดัง "วี่-วิด"
== อ้างอิง ==
BirdLife International 2004.  Chloropsis sonnerati.   2006 IUCN Red List of Threatened Species.   Downloaded on 25 July 2007.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Greater Green Leafbird videos on the  Internet Bird Collection
Photos on the  Oriental Bird Club 
Male and female illustration on Kong Park - Specialties
Voice recordings on  xeno-canto Asia
ใหญ่
เขียวก้านตอง
นกเขียวก้านตองใหญ่
จอร์จ โรเมโร

จอร์จ แอนดรูว์ โรเมโร (4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940 – 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2017) คือ ผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนบท และตัดต่อชาวอเมริกัน-แคนาดา ได้รับฉายาว่า "Grandfather of the Zombie" จากผลงานสร้างภาพยนตร์สยองขวัญที่มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับซอมบี้จำนวนหลายเรื่อง
ผลงานสร้างภาพยนตร์ต้นทุนต่ำเรื่อง Night of the Living Dead ในปี 1968 ด้วยเงินทุนเพียง 10,000 ดอลลาร์สหรัฐ และภาคต่อ Dawn of the Dead ในปี 1978 และ Day of the Dead ในปี 1985 ได้รับการยกย่องเป็นหนังคัลท์ที่เป็นจุดเริ่มของกระแสการสร้างภาพยนตร์ซอมบี้ต่อมาเป็นจำนวนมาก  รวมไปถึงมิวสิกวิดีโอ เช่นเพลง ทริลเลอร์ ของไมเคิล แจ็กสัน วิดีโอเกม และวัฒนธรรมสมัยนิยมอื่นๆ  
โรเมโรถึงแก่กรรมด้วยโรคมะเร็งปอดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 ที่เมืองโทรอนโต รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
New York Times short bio 
Senses of Cinema: Great Directors Critical Database 
George Romero @ THE DEUCE: Grindhouse Cinema Database
ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกัน
ซอกันตรึม

ซอกันตรึม เป็นเครื่องดนตรีของกลุ่มชาวไทยเชื้อสายเขมรและชาวไทยอีสาน เป็นเครื่องสายใช้สี ทำด้วยไม้ กะโหลกซอขึงด้วยหนังงูหรือหนังจำพวกตะกวด มีช่องเสียง อยู่ด้านตรงข้ามหน้าซอ ใช้สายลวดมี 2 สาย คันชักอยู่ระหว่างสาย คันซอยาวประมาณ 60 เซนติเมตร มีลูกบิดอยู่ตอนนอกซอใช้รัด ด้วยเชือก ขนาดของซอแตกต่างกันไปตามความ ประสงค์ของผู้สร้าง โดยทั่วไปมี 3 ขนาด คือ ขนาดเล็กเรียก ตรัวจี้ ขนาดกลางเรียกตรัวเอก ขนาดใหญ่เรียกตรัว บางครั้งจะเห็นมีการดัดแปลงประยุกต์กะโหลกซอโดยใช้กระป๋องหรือปี๊บซึ่งอาจเรียกแทนว่า ซอกระป๋องหรือซอปี๊บได้
เครื่องดนตรีไทย
สะพานเทียบเครื่องบิน

สะพานเทียบเครื่องบิน  หรือ งวงช้าง เป็นโครงสร้างที่เคลื่อนที่ได้ ทำหน้าที่เชื่อมต่อตัวอาคารกับเครื่องบิน เพื่ออำนวยความสะดวกสำหรับการขึ้น/ลงของผู้โดยสาร จากเครื่องบินสู่อาคารผู้โดยสาร
== ส่วนประกอบของสะพานเทียบเครื่องบิน ==
หอกลม (Rotunda)
อุโมงค์ หรือซอง (Tunnel)
ล้อขับเคลื่อน (Wheel Carriage)
เสาขับเคลื่อน (Drive Column)
หัวเก๋ง(CAB)
กันสาด (Closure/Canopy)
== ภาพส่วนประกอบ ==

== การขับเคลื่อนของสะพานเทียบเครื่องบิน ==
การเคลื่อนที่ทางราบ (Wheel Carriage): ล้อขับเคลื่อนเป็นกลไกหลักในควบคุมทั้งทิศทางและการเคลื่อนที่ทางราบ
การเคลื่อนที่ทางดิ่ง (Drive Column): เสาขับเคลื่อนเป็นกลไกหลักในการปรับระดับความสูงต่ำ
การหมุนของหัวสะพาน (CAB): เพื่อให้ส่วนหน้าแนบกับลำตัวเครื่องบิน
การยกขึ้นลงของ กันสาด (Closure/Canopy): เพื่อป้องกัน ลม แดด และฝนจากภูมิอากาศภายนอก
การปรับระดับความสูงแบบอัตโนมัติ (Auto Leveler):
* การขนถ่ายผู้โดยสารและสัมภาระขึ้นสู่เครื่องบิน (Reload): ด้วยน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นเครื่องบินมีระดับความสูงลดลง ระบบจะทำการปรับระดับของสะพานให้ต่ำลงตามระดับความสูงของเครื่องบิน
* การขนถ่ายผู้โดยสารและสัมภาระลงจากเครื่องบิน (Unload): ด้วยน้ำหนักของบรรทุกของเครื่องบินลดลง ระบบจะทำการปรับระดับของสะพานให้สูงขึ้น
สะพาน
โครงสร้างพื้นฐานของท่าอากาศยาน
ค็อมบวร์ค

แอบบีค็อมบวร์ค (Comburg) เป็นคริสต์ศาสนสถานนิกายโรมันคาทอลิกที่เป็นสำนักสงฆ์ของคณะเบเนดิกตินที่ตั้งอยู่ใกล้เมืองชเวบิชฮัลในประเทศเยอรมนี แอบบีค็อมบวร์คเป็นที่ตั้งของสังฆมณฑลค็อมบวร์ค
แอบบีค็อมบวร์คก่อตั้งขึ้นโดยเคานต์แห่งค็อมบวร์ค-ร็อทเทินบวร์คในคริสต์ทศวรรษ 1070 บนที่ที่เป็นปราสาทของตนเอง เคานต์แห่งค็อมบวร์ค-ร็อทเทินบวร์คมีตำแหน่งเป็น Vogt ที่ดำรงต่อมาจนตระกูลสิ้นสุดลงในสมัยราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน นักบวชรุ่นแรกมาจากแอบบีเบราไวเลอร์ แต่เมื่อมาถึงคริสต์ทศวรรษ 1080 เจ้าอาวาสก็ได้รับการแต่งตั้งมาจากแอบบีเฮียร์เซาที่เป็นการนำแอบบีค็อมบวร์คเข้ามามีส่วนในการปฏิรูปเฮียร์เซา
นักบวชทั้งหมดของแอบบีค็อมบวร์คเป็นนักบวชที่มาจากตระกูลขุนนาง ฉะนั้นจึงมีทัศนคติที่ต่อต้านการปฏิรูปเบเนดิกติน (การปฏิรูปของแอบบีเม็ลค์ของคริสต์ศตวรรษที่ 15 จากความกดดันแอบบีก็กลายเป็น Kollegiatstift ในปี ค.ศ. 1488 แทนที่จะยอมรับนักบวชที่ไม่ได้มาจากตระกูลขุนนางเข้าเป็นสมาชิก
ในปี ค.ศ. 1587 ค็อมบวร์คก็ถูกเวนคืนตามการปฏิรูปดินแดนในเยอรมนีโดยเวือร์ทเทิมแบร์คซึ่งทำให้การมีฐานะเป็นราชสังฆาจักรยุติลง เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1803 แอบบีก็ถูกยุบเลิกการเป็นสำนักสงฆ์ หอสมุดของแอบบีกลายเป็นหอสมุดแห่งรัฐแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค แต่สมบัติของคริสต์ศาสนสถานถูกหลอมที่โรงกษาปณ์ที่ลูทวิชส์บวร์ค
ตัวสิ่งก่อสร้างถูกใช้หลายอย่าง จนกระทั่งเมื่อปี ค.ศ. 1909 ก็ใช้เป็นที่พำนักของทหารพิการ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองที่ตั้งของแอบบีก็ใช้เป็นสถานที่ฝึกต่าง ๆ และในช่วงหนึ่งใช้เป็นค่ายนักโทษสงคราม หลังสงครามแล้วก็ใช้เป็นที่พักของผู้พลัดถิ่นอยู่ชั่วระยะหนึ่ง แต่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1947 เป็นต้นมาแอบบีก็ใช้เป็นสถาบันฝึกหัดครู
== ระเบียงภาพ ==
ไฟล์:Comburg Sechseckkapelle.jpg
ไฟล์:Comburg Kirche 1.jpg
ไฟล์:Comburg leuchter.jpg
ไฟล์:Comburg St. Nikolaus-Chor.jpg
ไฟล์:Comburg St. Nikolaus-Kanzel2.jpg
== อ้างอิง ==
Hause, Eberhard, 1981. Die Komburgen: ihre Bauwerke, Baumeister und Bauherren. Weinsberg.
Jooß, Rainer, 1987. Kloster Komburg im Mittelalter. Studien zur Verfassungs-, Besitz- und Sozialgeschichte einer fränkischen Benediktinerabtei (Forschungen aus Württembergisch Franken; Bd. 4), 2nd ed. Sigmaringen. ISBN 3-7995-7629-0
Kleiber, Gabriele, 1999. Groß- und Kleincomburg. Berlin: Staatliche Schlösser und Gärten Baden-Württemberg in Zusammenarbeit mit der Staatsanzeiger für Baden-Württemberg GmbH. ISBN 3-422-03061-1
Schraut, Elisabeth (ed.), 1989. Die Comburg: Vom Mittelalter bis ins 20. Jahrhundert. Ausstellung im Hällisch-Fränkischen Museum und auf der Comburg, Neue Dekanei, 13. Juli bis 5. November 1989 (Catalogue of the Hällisch-Fränkisch Museum, Schwäbisch Hall; Bd. 3), Sigmaringen. ISBN 3-7995-3303-6
== ดูเพิ่ม ==
แอบบี
คริสต์ศาสนสถาน
สถาปัตยกรรมการก่อสร้างมหาวิหารในยุโรปตะวันตก
ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน
แผนผังมหาวิหาร (ผังแสดงส่วนประกอบต่าง ๆ ของวัด)
สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา
ค็อมบวร์ค
ค็อมบวร์ค
ค็อมบวร์ค
ค็อมบวร์ค
คริสต์ศาสนสถานแบบโรมาเนสก์
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1070
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 11
สิ่งก่อสร้างในรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
นกกินปลีดำม่วง

นกกินปลีดำม่วง (Purple sunbird; ) เป็นนกกินปลีขนาดเล็ก กินน้ำหวานในดอกไม้เป็นอาหารแต่บางครั้งก็กินแมลงเป็นอาหารด้วยเหมือนกันโดยเฉพาะตอนเลี้ยงดูลูกอ่อน เพศผู้มีขนสีดำยกเว้นบางแห่งที่เป็นสีม่วงเปล่งปลั่ง เพศเมียมีสีเขียวมะกอกในส่วนบนสีเหลืองจางในส่วนล่าง
== ลักษณะ ==
เป็นนกกินปลีขนาดเล็ก ปากโค้งสีดำเรียวเล็ก ความยาวจากปลายปากจดหาง 11 เซนติเมตร นกตัวผู้ ในที่แสงน้อยจะเห็นเป็นนกที่มีสีดำทั้งตัว แต่กลางแสงแดดจัดจะเห็นแตกต่างออกไป คือ หัว ลำตัวด้านบน ใต้คอ และ อกเป็นสีม่วงถึงน้ำเงินเหลือบมันหรือฟ้าจนถึงสีฟ้าอมเขียว ท้องสีม่วงอ่อนหรือม่วงออกดำ หน้าด้านข้างสีฟ้าอมเขียวเหลือบมัน  อกและบริเวณอกตอนล่างมีแถบเล็กๆสีน้ำตาลแดงคั่น ในนกตัวผู้บางตัวอาจมีแต้มเล็กๆสีแดงสดหรือเหลืองสดสะท้อนแสงในบางมุมออกมาให้เห็น
ช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์ นกตัวผู้จะมีสีเหมือนนกตัวเมียคือหลังสีเขียวแกมเหลืองหรือเขียวแกมน้ำตาลอ่อน ปีกและหางสีดำมีแถบกว้างสีม่วงและแถบเป็นปื้นสีดำ หรือฟ้าแกมดำลากจากกลางคอลงไปถึงอกตอนบน
นกตัวเมีย ลำตัวด้านบนมีสีเขียวแกมเหลืองถึงเขียวแกมน้ำตาล ท้องสีเหลืองคล้ำ แตกต่างจากนกกินปลีอกเหลืองตัวเมียคือลำตัวด้านล่างเป็นสีเหลืองจางกว่า ปลายหางมีแถบแคบๆสีขาว แตกต่างจากนกกินปลีคอสีน้ำตาลตัวเมียคือลำตัวด้านบนมีแต้มสีน้ำตาล หางสีดำปลายหางด้านล่างสีขาว
นกวัยอ่อนคล้ายนกตัวเมียที่เต็มวัยแต่บริเวณท้องมีสีอ่อนกว่ามาก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Purple Sunbird videos, photos & sounds on the Internet Bird Collection.
Calls from Xeno-Canto
ดำม่วง
นกที่พบในประเทศไทย
สัตว์ป่าคุ้มครอง
นกในประเทศปากีสถาน
นกในประเทศอินเดีย
นกกินปลีคอสีน้ำตาล

นกกินปลีคอสีน้ำตาล (Brown-throated sunbird, Plain-throated sunbird; ) เป็นนกในวงศ์นกกินปลี (Nectariniidae)
เป็นนกที่พบในที่อยู่อาศัยแบบกึ่งเปิดหลากหลายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตั้งแต่พม่าไปถึงหมู่เกาะซุนดาน้อยและฟิลิปปินส์ตะวันตก นกกินปลีคอสีเทาที่พบในส่วนที่เหลือของฟิลิปปินส์ บ่อยครั้งถูกถือว่าเป็นชนิดย่อยของนกกินปลีคอสีน้ำตาล แต่ทั้งสองแตกต่างในการขนาดและชุดขน และไม่มีหลักฐานใดที่จะเชื่อมโยงทั้งสองชนิดเข้าด้วยกัน
ในประเทศไทย ถือเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองประเภทนก
== อ้างอิง ==
Cheke, Robert A., Mann, Clive F., & Allen, Richard. (2001). Sunbirds: A Guide to the Sunbirds, Flowerpeckers, Spiderhunters and Sugarbirds of the World. Christopher Helm, London. pp.&nbsp;184–186.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คอสีน้ำตาล
นกที่พบในประเทศไทย
สัตว์ป่าคุ้มครอง
ไฮโดรเจนไซยาไนด์

ไฮโดรเจนไซยาไนด์ (Hydrogen cyanide, สูตรเคมี HCN) เป็นก๊าซซึ่งก่อให้เกิดอาการไอ มีเสมหะ และหลอดลมอักเสบเรื้อรัง ปวดศีรษะ เวียนศีรษะ และคลื่นไส้อาเจียน เป็นก๊าซพิษที่ใช้ในสงคราม นอกจากนี้สารไนเทรตในบุหรี่ทำให้เกิดไฮโดรเจนไซยาไนด์ สารนี้เป็นตัวสกัดกั้นเอนไซม์ที่เกี่ยวกับการหายใจหลายตัว ทำให้เกิดความผิดปกติของการเผาผลาญพลังงานที่กล้ามเนื้อหัวใจและที่ผนังหลอดเลือด
==คุณสมบัติทางเคมี==
ไฮโดรเจนไซยาไนด์จะทำปฏิกิริยากับแอลคีนด้วยการเร่งปฏิกิริยาของสารประกอบนิกเกิล ปฏิกิริยานี้มีชื่อเรียกว่า hydrocyanation
RCH=CH2 + HCN →‎ RCH2-CH2-CN
โมเลกุล HCN สี่อันจะผ่านการ tetramerize เป็นdiaminomaleonitrile ซึ่งสามารถแปลงเป็นพิวรีนได้หลายชนิด
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Institut national de recherche et de sécurité (1997). "Cyanure d'hydrogène et solutions aqueuses". Fiche toxicologique n° 4, Paris:INRS, 5pp. (PDF file, in French)
International Chemical Safety Card 0492
Hydrogen cyanide and cyanides (CICAD 61)
National Pollutant Inventory: Cyanide compounds fact sheet
NIOSH Pocket Guide to Chemical Hazards
Department of health review
Density of Hydrogen Cyanide gas
สารประกอบอนินทรีย์
ก๊าซ
สารประกอบไฮโดรเจน
ไซยาไนด์
ลียง

ลียง (Lyon; ; ) เป็นเมืองอยู่ทางตะวันออกตอนกลางของประเทศฝรั่งเศส เป็นเมืองหลวงของจังหวัดโรน และเมืองหลวงของแคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ตั้งอยู่ระหว่างปารีสกับมาร์แซย์ โดยอยู่ห่างจากปารีส 470 กิโลเมตร, ห่างจากมาร์แซย์ 320 กิโลเมตร, ห่างจากเจนีวา 160 กิโลเมตร, ห่างจากตูริน 280 กิโลเมตร และห่างจากมิลาน 450 กิโลเมตร
ลียงเป็นเมืองสำคัญทางธุรกิจ มีประชากร 472,305 คน เป็นเมืองใหญ่อันดับสามของฝรั่งเศสรองจากปารีสและมาร์แซย์ ลียงมีชื่อเสียงในด้านของสถาปัตยกรรมและสถานที่ต่างๆทางประวัติศาสตร์โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องการทอผ้าไหมโบราณ และได้รับขึ้นทะเบียนมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อปี 1998 ในคริสศรรษวรรษที่ 20 ลียงมีชื่อเสียงอย่างมากในด้านอาหารจนกลายเป็นศูนย์กลางทางโภชนาการที่สำคัญแห่งหนึ่งของประเทศ
ลียงยังมีส่วนสำคัญกับประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ โดยเป็นบ้านเกิดของพี่น้องลูมิแยร์ (โอกุสต์ ลูมิแยร์ และหลุยส์ ลูแมร์) ผู้ประดิษฐ์เครื่องฉายภาพยนตร์ในลียง ทุกวันที่ 8 ธันวาคมของทุกปีจะมีเทศการ Fête des Lumières หรือเทศกาลแห่งแสงสว่าง โดยจะจัดขึ้นเป็นเวลา 4 วัน ทำให้ลียงได้รับการขนานนามว่าเป็น เมืองหลวงแห่งแสงสว่าง
ในด้านเศรษฐกิจ ลียงเป็นศูนย์กลางขนาดใหญ่ของการธนาคาร อุตสาหกรรมเคมี ยาปฏิชีวนะและอุตสาหกรรมชีวภาพต่างๆ ลียงยังมีอุตสาหกรรมด้านซอฟแวร์ซึ่งมุ่งเน้นไปทางด้านวิดีโอเกมส์โดยเฉพาะ ในเมืองยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานใญ่ของ Interpol Euronews และ International Agency of Research on Cancer โดยลียงเป็นเมืองที่ได้รับการจัดอันดับ (โดย Mercer) คุณภาพชีวิตประชากรอยู่ที่อันดับ 39 ของโลก (2015)
==สภาพทางภูมิศาสตร์==
ลียงมีแม่น้ำสองสายได้แก่ แม่น้ำซาโอน (Saône) และแม่น้ำโรห์น (Rhône)  ไหลผ่านใจกลางเมืองแล้วบรรจบกันทางใต้ของเมือง ทำให้ลียงมีทัศนียภาพแบบเกาะกลางน้ำอยู่ใจกลางเมือง ลียงยังมีเนินเขาขนาดใหญ่ทางด้านฝั่งตะวันตกและทางเหนือของเมือง ทางฝั่งตะวันตกของเกาะเป็นที่ตั้งของเมืองเก่าลียง (Vieux Lyon) บริเวณด้านล่างของเนินเขาฟูร์วิแยร์ (Fourvière hill) ซึ่งเป็นบริเวณที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก โดยเป็นที่ตั้งของวิหารน็อทร์-ดาม เดอ ฟูร์วิแยร์ รวมถึงอารามนางชีและหอคอยเหล็กซึ่งเป็นหอคอยเหล็กที่จำลองการสร้างหอไอเฟลในขั้นตอนสุดท้ายเอาไว้ ทางตอนเหนือของเมือง คือบริเวณเนินเขาครัวซ์ รูสส์ (Criox-Rousse) ซึ่งเป็นบริเวณที่เต็มไปด้วยโรงงานทอผ้าไหมแบบดั้งเดิมที่ครั้งหนึ่งเคยมีชื่อเสียงของเมืองลียง
จตุรัสแบลเลอกูร์ (Place Bellecour) เป็นจตุรัสที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสามของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่บนเกาะกลางระหว่างสองแม่น้ำ ทางทิศเหนือของจตุรัสติดกับถนนเรปูบลิค (Rue de la République) ซึ่งเป็นถนนทางเท้าสำหรับคนเดินเท่านั้น ในบริเวณเขต 2 ของเมืองลียงเป็นศูนย์รวมอาคารสวยงาม เก่าแก่มากมาย และเป็นบริเวณที่ชาวคาทอลิกเก่า (Old Catholic) อาศัยอยู่ โดยเฉพาะในย่าน Ainay ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำโรห์น เป็นบริเวณที่ราบอันกว้างขวางอันเป็นที่ตั้งของอาคารบ้านเรือนสมัยใหม่มากมายและเป็นที่อยู่ของประชากรส่วนใหญ่ของเมือง ทางเหนือของเขตนี้เป็นที่ตั้งของสวนสาธารณะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป Parc de la Tête d'Or ภายในจัดให้เป็นสวนสัตว์เข้าชมฟรี ทางทิศใต้ของสวนสาธารณะเป็นที่ตั้งของโรงเรียนชื่อดัง Lycée du Parc และยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ Interpol ทางทิศตะวันตก
ลียงมีสโมสรกีฬาอาชีพที่มีชื่อเสียง คือ สโมสรฟุตบอลออแล็งปิกลียอแน (โอลิมปิก ลียง)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์เมืองลียง
 
เมืองในจังหวัดโรน
ก่อตั้งในศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล
อารามเอียร์เซ

อารามเอียร์เซ (Reichsabtei Irsee, Irsee Abbey) เป็นอารามคณะเบเนดิกตินที่ตั้งอยู่เมืองเอียร์เซในบาวาเรียในประเทศเยอรมนี ในปัจจุบันอารามเอียร์เซใช้เป็นสถานที่สำหรับการประชุมสัมมนา และศูนย์ฝึกหัดของเขตบริหารชวาเบีย
==ประวัติ==
===แอบบีย์===

อารามเอียร์เซที่อุทิศให้แก่พระแม่มารีย์ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1186 โดยมาร์เกรฟเฮนรีแห่งรอนส์แบร์กเพื่อเป็นสักการสถานสำหรับประชาคมนักบวชที่ขยายตัวขึ้นรอบๆ ที่พำนักของนักพรตในท้องถิ่น อารามเอียร์เซแทบจะมาสิ้นสุดลงในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เมื่อเหลือนักบวชอยู่องค์เดียว แต่ได้รับการช่วยเหลือให้รอดพ้นจากการถูกปิดในปี ค.ศ. 1373 โดยอันนาแห่งเอลเลอร์บาคผู้เป็นน้องสาวของบิชอปแห่งเอาก์สบูร์กและผู้ที่เธอแต่งตั้งให้ช่วยเหลือ อธิการคอนราดที่ 3 ที่มีชื่อเสียงว่าเป็นผู้ที่มีความมัธยัสถ์มาก หลังจากการพ่ายแพ้อย่างหนักระหว่างทั้งสงครามชาวนาในปี ค.ศ. 1525 และในสงครามสามสิบปีในคริสต์ศตวรรษที่ 17 แล้วที่รวมไปถึงการทำลายห้องสมุดทั้งสองครั้ง และครั้งที่สองในการทำลายหอเก็บเอกสารไปด้วย อารามเอียร์เซมาฟื้นตัวอย่างมั่นคงอีกครั้งในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 และในปี ค.ศ. 1694 ก็ได้รับ “อิมพีเรียลอิมมีเดียซี” ขึ้นเป็นอิมพีเรียลแอบบีย์ของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1802 แอบบีย์ก็ถูกยุบเลิกจากการเป็นอารามระหว่างการปฏิรูปดินแดนในเยอรมนีกลายเป็นส่วนหนึ่งของบาวาเรีย หนังสือส่วนใหญ่ที่เป็นของหอสมุดถูกย้ายไปเก็บรักษาไว้ที่อารามเมทเทิน
ในปี ค.ศ. 1812 ก็ได้มีการจัดตั้งที่พักให้กับนักบวชและเจ้าหน้าที่ประจำท้องถิ่นในตึกรามที่เคยเป็นอารามมาก่อน
===โรงพยาบาล===
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1849 อารามเอียร์เซก็ใช้เป็นโรงพยาบาลและสถานบำบัดผู้ป่วยด้วยโรคจิต ระหว่างปี ค.ศ. 1939 จนถึงปี ค.ศ. 1945 ผู้ป่วยกว่า 2,000 คนจากเอียร์เซและคอฟบวยเรนทั้งผู้ใหญ่และเด็กถูกส่งตัวไปยังค่ายมรณะ
===ศูนย์กลางสำหรับการสัมมนา===
ในปี ค.ศ. 1972 โรงพยาบาลก็ปิดลง เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นของดิสตริคท์ชวาเบียก็เริ่มทำการบูรณปฏิสังขรณ์สิ่งก่อสร้างในปี ค.ศ. 1974 และเปิดขึ้นเป็น “ศูนย์สัมมนาและฝึกหัดแอบบีเออร์เซแห่งชวาเบีย” (Schwäbische Tagungs- und Bildungszentrum Kloster Irsee) ในปี ค.ศ. 1984.
==ระเบียงภาพ==
ไฟล์:Abbey Irsee 101.JPG|อารามเอียร์เซ
ไฟล์:Abbey Irsee 102.JPG|ทางเดินกลาง
ไฟล์:Abbey Irsee 104.JPG|แท่นบูชาเอก
ไฟล์:Abbey Irsee 106.JPG|การตกแต่งหน้าแท่นบูชาเอก
ไฟล์:Abbey Irsee 109.JPG|ประติมากรรมนักบุญรอค
ไฟล์:Abbey Irsee 130.JPG|การตกแต่งบนเพดาน
ไฟล์:Abbey Irsee 132.JPG|จิตรกรรมฝาผนังบนเพดาน
ไฟล์:Abbey Irsee 120.JPG|แท่นเทศน์ทรงเรือ
ไฟล์:Abbey Irsee 122.JPG|การตกแต่งบนแท่นเทศน์
ไฟล์:Abbey Irsee 124.JPG|การตกแต่งบนเหนือแท่นเทศน์
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม==
แอบบีย์
คริสต์ศาสนสถาน
สถาปัตยกรรมการก่อสร้างมหาวิหารในยุโรปตะวันตก
ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน
แผนผังมหาวิหาร (ผังแสดงส่วนประกอบต่างๆ ของวัด)
สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์
สถาปัตยกรรมบารอก
== แหล่งข้อมูลอื่น  ==
พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา
Homepage of the Kloster Irsee Training Centre
Klöster in Bayern: Irsee
โบสถ์คริสต์ในประเทศเยอรมนี
อิมพีเรียลแอบบีย์
อารามคณะเบเนดิกติน
อารามคริสต์ในประเทศเยอรมนี
โรงพยาบาลในประเทศเยอรมนี
คริสต์ศาสนสถานแบบบาโรก
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1180
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1840
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 12
สิ่งก่อสร้างในรัฐไบเอิร์น
นกกินปลีหางยาวเขียว

นกกินปลีหางยาวเขียว (Green-tailed sunbird; ) เป็นนกในวงศ์นกกินปลี (Nectariniidae)
พบในประเทศบังกลาเทศ, ภูฏาน, จีน, อินเดีย, ลาว, พม่า, เนปาล, ไทย, และ เวียดนาม อาศัยในป่าเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนและป่าเมฆ
นกเพศผู้ หัวและหางเป็นสีเขียวเหลือบ หลังแดง อกและท้องเป็นสีเหลือง มีแถบแดงที่อก หางยาว ชนิดย่อย australis ไม่มีแถบที่อก เพศเมียขนส่วนบนสีเขียว ส่วนล่างสีเหลือง
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
หางยาวเขียว
นกที่พบในประเทศไทย
สัตว์ป่าคุ้มครอง
นกในประเทศอินเดีย
122

122 เป็น จำนวนธรรมชาติ อยู่ถัดจาก 121 (หนึ่งร้อยยี่สิบเอ็ด) และอยู่ก่อนหน้า 123 (หนึ่งร้อยยี่สิบสาม)
== ความหมาย ==
122 เป็นเลขอะตอมของ อูนไบเบียม
จำนวนเต็ม
อารามเมลค์

แอบบีเมลค์ (Stift Melk, Melk Abbey) เป็นสำนักสงฆ์ของลัทธิเบ็นนาดิคตินของนิกายโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่บนเนินเขาเหนือแม่น้ำดานูบเหนือเมืองเมลค์ในประเทศออสเตรีย แอบบีเมลค์เป็นที่ตั้งของสังฆมณฑลเมลค์
แอบบีเมลค์ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1089 เมื่อลีโอโพลด์ที่ 2 มากราฟแห่งออสเตรียถวายปราสาทหลังหนึ่งของตนเองให้แก่นักบวชเบ็นนาดิคตินจากแอบบีแลมบาค ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ก็ได้มีการก่อตั้งสถานศึกษา และห้องสมุดของแอบบีไม่นานก็กลายมามีชื่อเสียงในด้านงานสะสมหนังสือวิจิตรเป็นจำนวนมาก โรงเขียนหนังสือของแอบบีก็เป็นสถานที่สำคัญในการผลิตหนังสือ ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 แอบบีกลายเป็นศูนย์กลางของขบวนการ “การปฏิรูปเมลค์” ซึ่งเป็นขบวนการที่พยายามฟื้นฟูการดำรงชีวิตแบบระบบสำนักสงฆ์ในออสเตรียและเยอรมนีตอนใต้
ในปัจจุบันตัวอาคารแบบบาโรกอันสง่างามที่เห็นสร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1702 ถึงปี ค.ศ. 1736 ตามแบบที่ออกโดยยาคอป พรันด์เทาเออร์ สิ่งที่น่าสนใจของแอบบีโดยเฉพาะคืองานจิตรกรรมฝาผนังโดยโยฮันน์ มิคาเอล โรทท์เมเยอร์ และห้องสมุดที่มีหนังสือวิจิตรของยุคกลางจำนวนมากมาย ที่รวมทั้งงานสะสมต้นฉบับดนตรีอันมีชื่อเสียง และจิตรกรรมฝาผนังโดยพอล โทรเกอร์
ความมีชื่อเสียงและความสำคัญทางด้านการให้การศึกษาของแอบบีทำให้เมลค์รอดจากการถูกยุบภายใต้สมเด็จพระจักรพรรดิโจเซฟที่ 2 เมื่อแอบบีออสเตรียอื่นๆ ต่างก็ถูกยึดและยุบกันไปตามๆ กันระหว่างปี ค.ศ. 1780 ถึงปี ค.ศ. 1790 และก็สามารถรอดมาได้จากการถูกทำลายอีกหลายครั้งต่อมา ที่รวมทั้งระหว่างสงครามนโปเลียน และระหว่างช่วงเวลาหลังจาก “การผนวกออสเตรีย” โดยนาซีที่เริ่มขึ้นในปี  ค.ศ. 1938 เมื่อสถานศึกษาและส่วนใหญ่ของแอบบีถูกยึดครองโดยรัฐ แอบบีได้รับสถานศึกษาคืนหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง และในปัจจุบันสถานศึกษาของแอบบีรับนักเรียนได้เกือบ 900 คนทั้งชายและหญิง
== ระเบียงภาพ ==
ไฟล์:Melk view of the danube.JPG|แอบบีเมลค์มองจากแม่น้ำดานูบ
ไฟล์:070525 Stift Melk 01.jpg|แอบบีเมลค์ยามค่ำ
ไฟล์:Stift Melk 001.jpg|แอบบีเมลค์
ไฟล์:01Melk.JPG|ภายในแอบบีเมลค์
ไฟล์:05 Melk.JPG|ที่นั่งในบริเวณร้องเพลงสวด
ไฟล์:04Melk.JPG|แท่นเทศน์
ไฟล์:Melk61.jpg|โดมของแอบบี
ไฟล์:StiftMelkDeckenfresken.jpg|จิตรกรรมฝาผนังบนเพดาน
ไฟล์:Saint Michael painting by Johann Michael Rottmayr - 2010.jpg|แท่นบูชานักบุญไมเคิล
ไฟล์:The Triumph of the Monk by Johann Michael Rottmayr - Melk Abbey Austria.jpg|“ชัยชนะของนักบวช”โยฮันน์ มิคาเอล โรทท์เมเยอร์
ไฟล์:St. Benedict's triumphal ascent to heaven by Johann Michael Rottmayr - Melk Abbey Austria.jpg|“ชัยชนะของนักบุญเบ็นนาดิคตินและการอัสสัมชัญไปยังสวรรค์”โยฮันน์ มิคาเอล โรทท์เมเยอร์
ไฟล์:Ceiling painting of the Marble Hall - Melk Abbey - Austria .jpg|ภาพเขียนบนเพดานในโถงหินอ่อน
ไฟล์:Melk - Abbey - Library.jpg|ห้องสมุด
ไฟล์:Melk8 Museum.JPG|ฉากแท่นบูชาภายในพิพิธภัณฑ์ของแอบบี
ไฟล์:Topografia 1672 Vischer Moelckh.jpg|แอบบีเมลค์ ค.ศ. 1672 ก่อนที่จะได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์โดยยาคอป พรันด์เทาเออร์
== อ้างอิง ==
Catholic Encyclopedia: Abbey and Congregation of Melk
== ดูเพิ่ม ==
แอบบี
คริสต์ศาสนสถาน
สถาปัตยกรรมการก่อสร้างมหาวิหารในยุโรปตะวันตก
ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน
แผนผังมหาวิหาร (ผังแสดงส่วนประกอบต่างๆ ของวัด)
สถาปัตยกรรมบาโรก
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา
มเมลค์
มเมลค์
มเมลค์
คริสต์ศาสนสถานแบบบาโรก
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1080
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 11
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 18
สิ่งก่อสร้างในรัฐนีเดอร์เอิสเตอร์ไรช์