pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เสาแบบไอออนิก

เสาแบบไอออนิก (Ionic order; Ιωνικός ρυθμός) เป็นลักษณะทางสถาปัตยกรรม หนึ่งในสามของเสาแบบคลาสสิก ซึ่งนำมาจากกรีกและโรมันโบราณ อีกสองแบบได้แก่ ดอริกและคอรินเทียน (นอกจากนี้ยังมีเสาอีกสองแบบที่สำคัญน้อยกว่า ได้แก่ ทัสกัน และอีกแบบหนึ่งซึ่งเป็นการเพิ่มเติมและผสมผสานรายละเอียดของแบบคอรินเทียนกับแบบอื่น ๆ มากเข้าไปอีก เรียกว่า คอมโพซิต ซึ่งสร้างขึ้นช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 โดยสถาปนิกชาวอิตาลี)
เสาแบบไอออนิกมีลักษณะเสาเรียวสง่า แผ่นหินบนเสาเป็นรูปโค้งย้อยม้วนลงมาทั้งสองข้าง เหนือขึ้นไปเป็นรูปฐาน 3 ชั้น บริเวณเสา (shaft) ถูกรองรับด้วยฐานใต้เสา (stylobate) ซึ่งเป็นคนละชิ้นแยกจากกัน บริเวณยอดหรือหัวเสา (capital) มักจะตกแต่งด้วยลายประดับรูปไข่ (egg-and-dart)
==ระเบียงภาพ==
ไฟล์:Jonisk1.png|หัวเสาแบบไอออนิกกรีก ในหนังสือ Nordisk familjebok ปีค.ศ. 1910
ไฟล์:IonicCapitalPriene.jpg|เสาแบบไอออนิกที่เมืองปรีน (Priene)
ไฟล์:Castle Coole Portico Detail.jpg|เสาไอออนิกบนหน้าบันประตูของปราสาทคูล (Castle Coole)
ไฟล์:Cincinnati-life-insurance-building-detail.jpg|เสาแบบไอออนิกในแบบนีโอคลาสสิก ของสำนักงานใหญ่บริษัท Cincinnati life insurance
ไฟล์:Universitetet i Oslo, midtbygningen3.jpg|มหาวิทยาลัยแห่งออสโล
== ดูเพิ่ม ==
เสาแบบคลาสสิก
เสาแบบดอริก
เสาแบบคอรินเทียน
สเสาบแบบอไอออนิก
ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม
เสาแบบคอรินเทียน

เสาแบบคอรินเทียน (อังกฤษ: Corinthian order; กรีก: Κορινθιακός ρυθμός, ) เป็นการพัฒนาขั้นสุดท้ายของเสาแบบคลาสสิกสามประเภทหลัก ของสถาปัตยกรรมกรีกและโรมันโบราณ ซึ่งอีกสองประเภท คือ เสาแบบดอริก ซึ่งถือกำเนิดแรกสุด ตามด้วยเสาแบบไอออนิก เมื่อสถาปัตยกรรมคลาสสิกถูกฟื้นขึ้นมาใหม่ในช่วงยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ได้มีการเพิ่มอีกสองประเภทของสถาปัตยกรรมเสา ได้แก่ เสาแบบทัสกัน และเสาแบบคอมโพซิต  เสาคอรินเทียนก็เป็นหนึ่งในประเภทที่ถูกแยกออกมา โดยถือเป็นประเภทเสาที่มีความหรูหรามากที่สุด รูปแบบสถาปัตยกรรมนี้โดดเด่นด้วยร่องเสาที่เรียวยาวและหัวเสาบรรจงตกแต่งด้วยลายใบอะแคนทัสและปลายโค้งงอ โดยสามารถพบได้ในหลายรูปแบบ
ชื่อคอรินเทียนมาจากเมืองกรีกโบราณ โครินธ์ ถึงแม้ว่าการออกแบบจะมีตัวอย่างจากเสาแบบโรมันตามการออกแบบเสาในวิหารแห่งเทพมาส์ ในฟอรั่มกัสตัส ยังมีการใช้รูปแบบเสาในทางตอนใต้ของกอลในวิหารโรมันโบราณ Maison Carrée ในเมืองนีมส์ และที่วิหารโพเดียมในเมืองเวียนของฝรั่งเศส ตัวอย่างสำคัญอื่น ๆ คือเสาด้านล่างของมหาวิหารยูเปีย และซุ้มประตูที่โคนา (ทั้งในรัชสมัยของจักรพรรดิไตรยานุส, 98-117 AD) และใน "เสาแห่งพอคัส" (สร้างใหม่ในปลายสมัยโบราณ มาจากดั้งเดิมศตวรรษที่ 2 ) และ เทวสถานบาคคัส (c. 150 AD)
== ดูเพิ่ม ==
เสาแบบคลาสสิก
สเสาบแบบคอรินเทียน
ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม
รักแรกอุ้ม

รักแรกอุ้ม เป็นภาพยนตร์ไทยโดยไทเอนเทอร์เทนเมนท์ ที่ออกฉายเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2531 กำกับโดยสมจริง ศรีสุภาพ นำแสดงโดยนักแสดงหน้าใหม่ในตอนนั้น ขจรศักดิ์ รัตนนิสัย และจันทร์จิรา จูแจ้ง ดัดแปลงมาจากบทประพันธ์ "ถึงเจ้าวายร้ายตัวน้อย" ของ วดีลดา เพียงศิริ ภาพยนตร์ทำรายได้ 5 ล้านบาทและยังได้รับรางวัลตุ๊กตาทองคำ (ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม) และยังได้รับรางวัลชมเชยดีเด่นเพื่อเยาวชนของคณะกรรมการส่งเสริมและประสานงานเยาวชนแห่งชาติ
== อ้างอิง ==
ภาพยนตร์ไทย
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2531
ฉลุย

ฉลุย เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2531 สร้างโดยไท เอ็นเตอร์เทนเมนต์ กำกับโดยอดิเรก วัฏลีลา นำแสดงโดยบิลลี่ โอแกน และสุรศักดิ์ วงศ์ไทย ทำรายได้ 12 ล้านบาท  และยังได้รับรางวัลในงานมหกรรมภาพยนตร์เอเซียนแปซิฟิก ครั้งที่ 33 ที่จังหวัดภูเก็ต ในสาขาลำดับภาพยอดเยี่ยม
== เนื้อเรื่อง ==
เรื่องราวของ ป๋อง (บิลลี่ โอแกน) และ โต้ง (สุรศักดิ์ วงศ์ไทย) ชายหนุ่มสองคนที่จากบ้านนอกมาเข้ากรุง ด้วยความใฝ่ฝันที่จะได้เป็นนักร้องที่มีชื่อเสียง แต่หนทางไม่ได้ราบรื่นและสวยหรูเอาเสียเลย ไม่เพียงแค่ยังหาหนทางเป็นนักร้องไม่ได้เท่านั้น แม้แต่เงินจะมากินมาใช้ในแต่ละวันยังแทบจะไม่มี พวกเขาจึงต้องใช้ทั้งความมุ่งมั่นอดทนและทนอดเพื่อที่จะไปให้ถึงฝั่งฝันให้ได้ พวกเขาต้องสู้ดิ้นรนพลิกแพงชีวิตทุกอย่างเพื่อความอยู่ได้อยู่ดีและอยู่อย่างมีความหวัง โชคดีที่ได้เพื่อนบ้านสาวสวย ตุ๊กตา (รัชนา ธิดาทิตย์) และน้าวิ (ญาณี จงวิสุทธิ์) คอยช่วยเหลือ ให้คำแนะนำ และเป็นกำลังใจให้เสมอๆ
== อ้างอิง ==
ภาพยนตร์ไทย
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2531
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย อดิเรก วัฏลีลา
บาสซูน

บาสซูน (bassoon) เป็นเครื่องดนตรีประเภทเป่าลมผ่านลิ้นเช่นเดียวกับโอโบ เป็นปี่ขนาดใหญ่ใช้ลิ้นคู่ (double reed) รูปร่างของบาสซูน ค่อนข้างจะประหลาดกว่าปี่ชนิดอื่น ๆ เนื่องจากความใหญ่โตของท่อลม ซึ่งมีความยาวถึง 109 นิ้ว แต่เพื่อไม่ให้ยาวเกะกะ จึงใช้วิธีทบท่อลิ่มให้เหลือความยาวประมาณ 4 ฟุตเศษ บาสซูนมีน้ำหนักมากจึงต้องมีสายคล้องคอช่วยพยุงน้ำหนัก (sling) เพื่อให้มือทั้งสองของผู้เล่นขยับไปกดแป้นต่าง ๆ ได้สะดวก บาสซูนได้รับฉายาว่าเป็น "ตัวตลกของวงดุริยางค์" (The Clown of the Orchestra) ทั้งนี้เพราะเวลาบรรเลงเสียงสั้น ๆ ห้วน ๆ (staccato) อย่างเร็ว ๆ จะมีเสียงดัง ปูด…ปู๊ด… คล้ายลักษณะท่าทางของตัวตลก ที่มีอากัปกิริยากระโดดเต้นหยอง ๆ ในโรงละครสัตว์ เสียงของบาสซูนต่ำนุ่มลึก ถือเป็นแนวเบสของกลุ่มเครื่องลมไม้ นอกนั้นยังสามารถเล่นทำนองเดียวได้อย่างงดงามอีกด้วย
เครื่องดนตรีออร์เคสตรา
เครื่องลมไม้
คอนทราบาสซูน

คอนทราบาสซูน (Contra Bassoon) หรือ ดับเบิลบาสซูน (Double Bassoon) ประดิษฐ์ขึ้นครั้งแรกโดยชาวอังกฤษสองคน ชื่อ สโตน และ มอร์ตัน(Stone & Morton) ต่อมา เฮคเคล (Heckel) ได้ปรับปรุงโดยติดกลไกของแป้นนิ้วต่าง ๆ ให้สมบูรณ์และนำมาใช้จนถึงทุกวันนี้ คอนทราบาสซูนเป็นปี่ที่ใหญ่กว่าบาสซูน ประมาณเท่าตัวคือมีความยาวของท่อลมทั้งหมดถึง 18 ฟุต 4 นิ้ว หรือ 220 นิ้วพับเป็นสี่ท่อน แต่ละท่อนเชื่อมต่อด้วย Butt และข้อต่อรูปตัว U ที่ปลายท่อนสุดท้ายจะต่อกับลำโพงโลหะที่คว่ำลงในแนวดิ่ง แต่คอนทราบาสซูนอีกชนิดหนึ่งลำโพงหงายขึ้นในแนวดิ่ง ให้เสียงต่ำกว่าบาสซูน ลงไปอีก 1 ออคเทฟ เสียงจะนุ่มไม่แข็งกร้าวเหมือนบาสซูน แต่ถ้าบรรเลงเสียงต่ำอย่างช้า ๆ ในวงออร์เคสตรา ขณะที่เครื่องดนตรีอื่น ๆ เล่นอย่างเบา ๆ จะสร้างภาพพจน์คล้ายมีงูใหญ่เลื้อยออกมาจากที่มือโอกาสที่ใช้ไม่สู้มากนัก
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คอนทราบาสซูนทรัพยากร 
เครื่องดนตรีออร์เคสตรา
เครื่องลมไม้
ฉลุยโครงการ 2

ฉลุยโครงการ 2 เป็นภาพยนตร์ไทยโดย ไทเอนเทอร์เทนเมนท์ ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2533 กำกับโดยอดิเรก วัฏลีลา นำแสดงโดย สุรศักดิ์ วงษ์ไทย, เกียรติ กิจเจริญ, ศุภกร อุดมชัย, วชิระ บุรพรัตน์, ธัชชัย ปาละกูล, รัชนก พูนผลิน, นัท มีเรีย, และ ล้อต๊อก เป็นตอนภาพยนตร์ภาคต่อแต่แทบไม่เกี่ยวกับฉลุยภาคแรก แต่มีการนำเนื้อเรื่องจาก ซึมน้อยหน่อย กะล่อนมากหน่อย และ ปลื้ม มาสร้างความต่อเนื่องให้เป็นหลายปีต่อมา หลังจากที่เพื่อนๆทุกคนเติบโตและแยกย้ายกันไปในเส้นทางของแต่ละคน   ป๋อง เป็นคนเดียวในกลุ่มเพื่อนๆที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ป๋อง ก้มหน้าก้มตาทำแต่งานไม่เคยได้พักผ่อนจนเครียดและเป็นบ้าในที่สุด ป๋องสติฟั่นเฟือนจำอะไรไม่ได้เลย จึงเป็นเหตุให้เพื่อนๆทุกคนต้องกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง เพื่อเพื่อนน้อยกว่านี้ได้ไง ทุกคนมาพาป๋องเข้ากรุงเทพ ไปที่บ้านสีรุ้งหลังเก่าที่ทุกคนเคยอยู่ร่วมกันเพื่อระลึกถึงวันเก่าๆ โดยหวังว่าจะเป็นการฟื้นความจำให้กับป๋องได้ ภาพยนตร์ทำรายได้ 19 ล้านบาท ยังได้รับรางวัลตุ๊กตาทอง สาขาถ่ายภาพยอดเยี่ยมและได้รับรางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิงสาขาถ่ายภาพ-ลำดับภาพยอดเยี่ยม
== คำเปรยบนโปสเตอร์ ==
ต้องช่วยกันนับ 1 ถึง 100 นะเนี่ย กว่าจะลงมติทำโก้กันทั้งฝูงแบบนี้...! (รับรองโครงการนี้พิเศษจริงๆ) โครงการอย่างนี้... ทางการให้สิทธิ์เกิดปีละครั้ง!! แต่นอกทางการอยากให้เกิด เตลิดเปิดเปิงปีละ 365 ครั้ง!! ใช่!! เมืองไทยควรจะมีโครงการอย่างนี้ มากมากหน่อย
== เรื่องย่อ ==
หลังจากที่เพื่อนรักแยกย้ายกันไปเดินตามทางของตน โต้ง (สุรศักดิ์ วงศ์ไทย) ได้เป็นนักเขียนบทภาพยนตร์ ส่วนป๋อง (เกียรติ กิจเจริญ) ไปเป็นนักธุรกิจบริหารกิจการโรงแรมที่ภูเก็ตจนร่ำรวยเป็นเศรษฐี วันหนึ่งโต้งกับเพื่อนๆ ได้รับข่าวว่า ป๋องเกิดเป็นโรคปัญญาอ่อนขึ้น จึงเดินทางไปภูเก็ตเพื่อรับตัวป๋องมา เพื่อทำให้ป๋องอาการดีขึ้นทุกคนพยายามทุกวิถีทาง แต่ก็ไม่สำเร็จจนทุกคนพาป๋องกลับไปที่บ้านสีรุ้งที่ทุกคนเคยอยู่ร่วมกันมา ความจึงแตกว่าเรื่องทั้งหมดนั้นป๋องแกล้งทำทั้งสิ้น เพียงเพื่อต้องการให้เพื่อนที่จากกันได้มารวมตัวกันอีกครั้งเท่านั้น
กลุ่มเพื่อนสนิทที่เคยใช้ชีวิตร่วมกันมา ต่างแยกย้ายไปมีชีวิตของตนเอง "ป๋อง" เป็นคนเดียวในกลุ่มเพื่อนๆที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน เขาทำงานอย่างหนักโดยไม่ได้พักผ่อนจนเครียดและเป็นบ้าในที่สุด ป๋องสติฟั่นเฟือนจำอะไรไม่ได้เลย จึงเป็นเหตุให้เพื่อนๆทุกคนต้องกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง เพื่อทำให้ป๋องระลึกถึงวันเก่าๆ โดยหวังว่าจะเป็นการฟื้นความจำให้กับป๋องได้
== นักแสดง ==
== อ้างอิง ==
ภาพยนตร์ไทย
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2533
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย อดิเรก วัฏลีลา
อาชญากร 999

อาชญากร 999 เป็นภาพยนตร์ไทยสร้างโดย โดมฤดีโปรดักชั่น ของ โดม แดนไทย ออกฉายเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2507 ที่โรงหนังเฉลิมบุรี กำกับการแสดงโดยศิริ ศิริจินดา นำแสดงโดย สมบัติ เมทะนี-ขวัญใจ สะอาดรักษ์ เป็นภาพยนตร์บู๊ที่ได้รับอิทธิพลจาหนังเจมส์บอนด์ ตอนดอกเตอร์โน ปัจจุบันไม่หลงเหลือฟิล์มภาพยนตร์เรื่องนี้แล้ว
== อ้างอิง ==
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2507
ภาพยนตร์ไทย
เฟรชเมน (นิตยสาร)

เฟรชเมน (Freshmen) เป็นนิตยสารลามกอเมริกัน ตีพิมพ์รายเดือน โดยสำนักพิมพ์สเปเชียลตี พับบลิเคชันส์ ในเครือแอลพีไอมีเดีย และก่อตั้งในปี ค.ศ. 1991 เป็นนิตยสารเกย์และไบเซ็กชวลผู้ชาย ที่มีภาพเปลือยผู้ชาย อายุระหว่าง 18-25 ปี เฟรชเมน ยังมีภาพชายหนุ่มวัยมหาวิทยาลัยตั้งแต่เริ่มมีมาในปี ค.ศ. 1992 และตั้งแต่ปี 2000 นิตยสารเน้นนายแบบโป๊ชายบริษัทแถวหน้าอย่าง เบลเอมี, ฟอลคอน และบริษัทผลิตวิดีโอสำหรับผู้ใหญ่หลายที่ นอกจากนั้นยังมีการผลิตสินค้าอื่นอย่างเช่นปฏิทิน
ภายในนิตยสารประกอบด้วยภาพโป๊ผู้ชาย เรื่องสั้นลามก บทวิจารณ์วิดีโอ และเรื่องราวอื่น ๆ ของผู้ใหญ่ โดยนิตยสารมุ่งเน้นไปที่ชายหนุ่มที่ไม่ดูเด็ก ส่วนมากอายุระหว่าง 18 ถึง 25 ปี แต่ก็มีบ้างที่อายุ 30 ปี นอกจากนี้สำนักพิมพ์สเปเชียลตี พับบลิเคชันส์ ยังตีพิมพ์นิตยสาร เม็น ที่มีรูปแบบเดียวกับแต่เน้นผู้ชายวัย 25 ถึง 40 ปี
== เฟรชเมนประจำปี ==
นิตยสารยังมีการจัดประกวดกับผู้สมัครให้สามารถลงคะแนน "เฟรชเมน" แห่งปี ที่มีดาราโป๊อย่างเช่น โรมัน ฮาร์ต (2006), เซบาสเตีย บอนเนต์ (2004), มาร์คัส อัลเลน (2003) และบิลลี แบรนต์ (2002) ที่ต่างประสบความสำเร็จหลังจากนั้นมากขึ้น
2000 - เจเรมี ทักเกอร์
2001 - ดิ๊ก แม็กเคย์
2002 - บิลลี แบรนต์
2003 - มาร์คัส อัลเลน
2004 - เซบาสเตีย บอนเนต์
2005 - จอช เอลเลียต
2006 - โรมัน ฮาร์ต
2007 - แซก แรนดอล
2008 - มาริโอ แคซโซ
2009 - แซก แรนดอล
== อ้างอิง ==
นิตยสารอเมริกัน
นิตยสารโป๊เกย์ผู้ชาย
นิตยสารรายเดือน
เลนเนิร์ด

เลนเนิร์ด, เลนนาร์ด, เเล็นเนิร์ด, ลีโอนาร์ด  (Leonard) เป็นชื่อสามัญ หรือชื่อสกุลในภาษาอังกฤษ มีที่มาจากภาษาเยอรมัน Leonhard  มาจากคำว่า levon ("lion" - สิงโต) กับคำว่า hardu ("brave" - กล้าหาญ หรือ "hardy" - หัวใจ)  มีความหมายว่า เข็มแข็ง, แข็งแรง หรือห้าวหาญเหมือนสิงโต นอกจากนี้ยังอาจมีรากศัพท์มาจากภาษาละตินว่า Leo ("lion")
เลนเนิร์ด ยังเป็นนามสกุลไอริช มาจากภาษาแกลิก คำนำหน้า O (สืบสายมาจาก) กับคำว่า Leannan ("lover")
เลนเนิร์ด ยังเป็นชื่อสามัญในภาษาอื่นๆ ดังนี้
Lennard, Learned, Lenny (อังกฤษ)
Léonard (ฝรั่งเศส)
Leonhard, Leonhardt (เยอรมัน)
Leonardi, Leonardo, Lunardi (อิตาลี)
Lenart (เช็ก)
Lennart (สวีดิช)
Leonid (รัสเซีย)
== ชื่อบุคคล ==
เลโอนาร์โด ฟีโบนัชชี หรือ เลนเนิร์ดแห่งปิซา
เลนเนิร์ด เบิร์นสไตน์ นักประพันธ์เพลง วาทยกรชาวอเมริกัน
เลนเนิร์ด โคเฮน นักแต่งเพลงชาวแคนาดา
เลนเนิร์ด นิมอย นักแสดง ผู้กำกับชาวอเมริกัน แห่งสตาร์ เทรค
== นามสกุล ==
ชูการ์ เรย์ เลนเนิร์ด‎‎ นักมวยสากลชาวอเมริกัน
== ชื่อเมือง ==
เลนเนิร์ดส รัฐฟลอริดา
เลนเนิร์ดส รัฐแคลิฟอร์เนีย
เลนเนิร์ด รัฐแคลิฟอร์เนีย
เลนเนิร์ด รัฐมิชิแกน
เลนเนิร์ด รัฐมินนีโซตา
เลนเนิร์ด รัฐมิสซูรี
เลนเนิร์ด รัฐนอร์ทดาโกตา
เลนเนิร์ด รัฐโอคลาโฮมา
เลนเนิร์ด รัฐเท็กซัส
ชุดอิเล็กทรอนิกส์ควบคุมหน่วยขับเบ็ดเสร็จ

ชุดอิเล็กทรอนิกส์ควบคุมหน่วยขับเบ็ดเสร็จ (integrated drive electric) หรือ ไอดีอี เป็นมาตรฐานการอินเตอร์เฟซอีเลคโทรนิคส์ ระหว่าง เส้นทางข้อมูลของแผ่นเมนบอร์ดคอมพิวเตอร์ หรือบัสกับอุปกรณ์เก็บข้อมูลอินเตอร์เฟซ IDE อยู่บนพื้นฐานของมาตรฐานอุตสาหกรรมเครื่องคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลของ IBM ซึ่งมาตรฐานบัสเป็นสถาปัตยกรรมบัส 16 บิต และได้รับนำมาใช้เป็นมาตรฐานทั่วไป คอมพิวเตอร์ส่วนใหญ่ในปัจจุบันใช้เวอร์ชันขยายของ IDE เรียกว่า Enhanced Integrated Drive Electronics ชื่อของ IDE ได้มาจากตัวควบคุมดิสก์ไดรฟ์ได้รับการติดเข้าไปใน logic board ในดิสก์ไดรฟ์  IDE ได้รับการกำหนดเป็นมาตรฐาน American National Standards Institute ในเดือนพฤศจิกายน 1990 ชื่อใน ANSI สำหรับ IDE คือ Advanced Technology Attachment มาตรฐาน IDE (ATA) เป็นหนึ่งในหลายมาตรฐานที่เกี่ยวกันซึ่งดูแลโดยกรรมการ T10
== อ้างอิง ==
http://www.bcoms.net/dictionnary/detail.asp?id=253
ซ็อกเก็ต

ซ็อกเก็ต (socket) อาจหมายถึง
ซ็อกเก็ตซีพียู
อินเทอร์เน็ตซ็อกเก็ต
ยูนิกซ์โดเมนซ็อกเก็ต
เบิร์กลีย์ซ็อกเก็ตส์
ซ็อกเก็ต (ภาพยนตร์)
กลุ่มภาษาอิหร่านตะวันตก

กลุ่มภาษาอิหร่านตะวันตกเป็นกลุ่มย่อยของกลุ่มภาษาอิหร่าน แบ่งได้อีกเป็น 2 กลุ่มย่อย คือ กลุ่มภาษาอิหร่านตะวันตกเฉียงเหนือและกลุ่มภาษาอิหร่านตะวันตกเฉียงใต้
== กลุ่มภาษาอิหร่านตะวันตกเฉียงเหนือ ==
มีผู้พูด 40 - 50 ล้านคนในเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ แบ่งได้เป็น 9 กลุ่ม ภาษายุคโบราณของกลุ่มนี้คือภาษาเมเดีย ภาษาในยุคกลางคือภาษาพาร์เทียน
กลุ่มบาโลชิ ประกอบด้วย ภาษาบาโลชิ ซึ่งมีสำเนียงเหนือ ใต้ และตะวันออก ภาษาบัสการ์ดี ภาษาโกโรชิ
กลุ่มคัสเปียน ประกอบด้วย ภาษาคิเลกิ ภาษามาซันดารานี
กลุ่มอิหร่านกลาง ประกอบด้วย ภาษาอัสเตียนี ภาษาดารี
กลุ่มเคิร์ด ประกอบด้วยภาษาเคิร์ด สำเนียงเหนือ ใต้
กลุ่มโอร์มูรี-ปาราชี ประกอบด้วย ภาษาโอร์มูรี ภาษาปาราชี
กลุ่มเซมนานี ประกอบด้วยภาษาซังกิซารี กลุ่มภาษาเซมนานี
ภาษาคาลาซ
กลุ่มตาติก ประกอบด้วย ภาษาอัลวิรี-วิดารี ภาษาเอสเตรฮันดี ภาษาโกซาร์คานี ภาษาฮาร์ซานี ภาษากาบาเตย ภาษากาบาลี ภาษาตาเลียซ ภาษาตาโรมีบน
กลุ่มซาซา-โกรานี ประกอบด้วย สำเนียงบาเยลานี สำเนียงคิมลี สำเนียงโกรานี เป็นต้น
ภาษาที่จัดจำแนกไม่ได้คือภาษาลากี ซึ่งเป็นภาษาที่อยู่ระหว่างภาษาลูรีในกลุ่มอิหร่านตะวันตกเฉียงใต้กับภาษาเคิร์ดในกลุ่มอิหร่านตะวันตกเฉียงเหนือ
== กลุ่มภาษาอิหร่านตะวันตกเฉียงใต้ ==
ประกอบด้วยภาษาที่ใกล้เคียงกัน 16 ภาษา และสำเนียงต่างๆ แบ่งย่อยได้เป็น
สำเนียงลูรี ได้แก่ ภาษาลูรี ภาษากุมากรี
ภาษาเปอร์เซีย สำเนียงต่างๆ ได้แก่ ภาษาเปอร์เซียโบราณ ภาษาเปอร์เซียกลาง ภาษาเปอร์เซียมาตรฐาน สำเนียงอิหร่านสมัยใหม่ ภาษาดารีเปอร์เซีย สำเนียงทาจิกิ ภาษาอายมัก ภาษาบูโครี ภาษาดัรวาซี ภาษาเดห์วารี ภาษาเปอร์เซียซิดี ภาษาฮาซารากี ภาษายิวซิราซี ภาษาเปอร์เซียคูเซสถาน ภาษาลารี ภาษาปะห์ลาวานี
สำเนียงตัต ได้แก่ ภาษายูฮูรี ภาษาตัต
==ดูเพิ่ม==
กลุ่มภาษาอิหร่านตะวันออก
==อ้างอิง==
==บรรณานุกรม==
Compendium Linguarum Iranicarum, ed. Rüdiger Schmitt. Wiesbaden: L. Reichert Verlag, 1989;  p.&nbsp;99.
==อ่านเพิ่ม==
Hanaway Jr, William L. "Persian and West Iranic: History and State of Research: Part One: Persian Grammar.[Trends in Linguistics: State-of-the-Art Reports, No. 12]." (1982): 56-58.
กลุ่มภาษาอินโด-อิเรเนียน
วุฒิเฉลิม วุฒิชัย

คุณหญิงวุฒิเฉลิม วุฒิชัย (เดิม: หม่อมเจ้าวุฒิเฉลิม วุฒิชัย; ประสูติ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2477) เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสิงหวิกรมเกรียงไกร ประสูติแต่หม่อมประพันธ์ วุฒิชัย ณ อยุธยา
== ประวัติ ==
หม่อมเจ้าวุฒิเฉลิม วุฒิชัย มีพระนามลำลองว่า ท่านหญิงปีนัง เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสิงหวิกรมเกรียงไกร ประสูติแต่หม่อมประพันธ์ วุฒิชัย ณ อยุธยา (สกุลเดิม ชะตารุ่ง) ที่รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2477 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่พระบิดาแปรที่ประทับจากสยาม ในเหตุการณ์การปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475
หม่อมเจ้าวุฒิเฉลิมทรงสำเร็จการศึกษาจากคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โปรดการวาดรูปและนิพนธ์หนังสือ มีงานอดิเรก คือทำสวน ตกแต่งที่ประทับ ออกแบบผ้าปักไหมและปักบนผ้าใบสำหรับแขวนกำแพง นิพนธ์หนังสือโดยใช้นามปากกาว่า “วุฒิเฉลิม” เช่น หนังสือ "ลายน้ำทอง” เขียนในรูปนวนิยายจากความทรงจำ เป็นเรื่องของชีวิตตอนปลายของพ่อ และเหตุการณ์ที่ประทับใจลูกตั้งแต่จำความได้จนสิ้นพ่อไป เป็นหนังสือได้รับรางวัลจากการประกวดหนังสือดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2544
หม่อมเจ้าวุฒิเฉลิมมีเจ้าพี่เจ้าน้องร่วมหม่อมมารดา ได้แก่ หม่อมเจ้าไกรสิงห์ วุฒิชัย, วุฒิสวาท อนุมานราชธน และวุฒิวิฑู พี.เทอเสน
ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษก พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช และพระราชพิธีเฉลิมพระราชมณเฑียร พ.ศ. 2493 หม่อมเจ้าวุฒิเฉลิม วุฒิชัย ได้เชิญเครื่องเครื่องเฉลิมพระราชมณเฑียร ลำดับที่ 5 พระแส้หางช้างเผือกhttp://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2493/D/027/1937.PDF 

== ชีวิตครอบครัว ==
หม่อมเจ้าวุฒิเฉลิม วุฒิชัย ทรงกราบบังคมทูลลาออกจากฐานันดรศักดิ์แห่งพระราชวงศ์ เพื่อสมรสกับวิรัช ณ สงขลา เมื่อปี พ.ศ. 2499 ภายหลังได้หย่ากัน และสมรสใหม่กับอี. มอแกน กิลเบอร์ต และปัจจุบันได้หย่ากัน มีบุตร-ธิดาสามคน ได้แก่
เดชาภิวัฒน์ ณ สงขลา สมรสกับหม่อมหลวงรจนาธร ณ สงขลา (ราชสกุลเดิม จิรประวัติ) มีบุตรหนึ่งคน
ณัฐญาดา ณ สงขลา สมรสกับฤๅชา ขจรเนติกุล
ทิพยเฉลิม กิลเบอร์ต วุฒิชัย
วุฒิเฉลิมเคยประทับที่ตำหนักกรมหลวงสิงหวิกรมเกรียงไกร วังสะพานขาว ซึ่งปัจจุบันใช้เป็นอาคารที่ทำการของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (ประเทศไทย) และเคยพำนัก ณ ต่างประเทศ ปัจจุบันกลับมาพำนักยังประเทศไทยแล้ว
ทั้งนี้วุฒิเฉลิมเป็นเจ้านายที่มีชนม์ชีพอยู่เป็นองค์สุดท้ายของราชสกุลวุฒิชัย และเป็นพระราชนัดดาชั้นหม่อมเจ้าในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว องค์เดียวที่มีชนม์ชีพอยู่ในปัจจุบัน
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== ลำดับสาแหรก ==
== อ้างอิง ==
ราชสกุลวุฒิชัย
หม่อมเจ้าที่ทรงลาออกจากฐานันดรศักดิ์
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
นิสิตเก่าคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
นักเขียนชาวไทย
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จ.จ.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ต.ม.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จ.ภ.
พับลิกอิมเมจลิมิเต็ด

พับลิกอิมเมจลิมิเต็ด (Public Image Ltd.) เป็นวงดนตรีโพสต์พังก์จากอังกฤษ ก่อตั้งขึ้นโดยนักร้องนำ จอห์น ไลดอน (หรือรู้จักกันดีในนาม จอห์นนี รอตเทน อดีตนักร้องนำของวงเซ็กซ์พิสทอลส์) มือกีตาร์ คีท เลวีน มือเบส จาห์ วอบเบิล และมือกลอง จิม วอล์กเกอร์ วงมีการเปลี่ยนแปลงสมาชิกบ่อยครั้งในช่วงหลายปีต่อมา ไลดอน เป็นสมาชิกเพียงคนเดียวที่อยู่กับวงมายาวนาน
== ผลงาน ==
=== สตูดิโออัลบั้ม ===
First Issue (1978 UK #22)
Metal Box (1979 UK #18 - U.S. #171)
Flowers of Romance (1981 UK #11 - U.S. #114)
This Is What You Want... This Is What You Get (1984 UK #56)
Album (1986 UK #14 - U.S. #115)
Happy? (1987 UK #40 - U.S. #169)
9 (1989 UK #36 - U.S. #106)
That What Is Not (1992 UK #46)
=== อัลบั้มแสดงสด, อัลบั้มรวมเพลง, และอื่นๆ ===
Second Edition (repackaging of Metal Box) - 1979 UK #46
Paris au Printemps (live) - 1980 UK #61
Live in Tokyo (live) - 1983 UK #28
Commercial Zone (bootleg) - 1983
The Greatest Hits, So Far (compilation) - 1990 UK #20
Box (box set) - 1990
Plastic Box (box set) -1999
Public Image/Second Edition (two-in-one) - 2003
=== ซิงเกิล ===
"Public Image" - 1978 UK #9
"Death Disco" - 1979 UK #20
"Memories" - 1979 UK #60
"Flowers of Romance" - 1981 UK #24
"This Is Not a Love Song" - 1983 UK #5
"Bad Life" - 1984 UK #71
"Rise" - 1986 UK #11
"Home" - 1986 UK #75
"Seattle" - 1987 UK #47
"The Body" - 1987
"Disappointed" - 1989 UK #38, US Modern Rock #1
"Warrior" - 1989, US Modern Rock #16
"Don't Ask Me" - 1990 UK #22, US Modern Rock #2
"Cruel" - 1992 UK #49
"Acid Drops" - 1992 US Modern Rock #29
== อ้างอิง ==
กลุ่มดนตรีออลเทอร์นาทิฟร็อกสัญชาติอังกฤษ
เดอนี ดีเดอโร

เดอนี ดีเดอโร (Denis Diderot; 5 ตุลาคม ค.ศ. 1713 - 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1784) นักปรัชญาและนักวิจารณ์ศิลปะชาวฝรั่งเศส
ประมาณกลางศตวรรษที่ 18 ได้มีการจัดงานแสดงนิทรรศการด้านจิตรกรรม ประติมากรรม การวาดภาพ และการแกะสลักที่ Salon Carré, Louvre โดยสมาชิกของ l’Académie royale de peinture ในกรุงปารีส ซึ่งงานแสดงผลงานเหล่านี้จัดขึ้นทุก 2 ปี ดีเดอโรซึ่งเป็นผู้ที่ให้ความสนใจต่อจิตรกรรมเป็นอย่างมากของยุคแห่งความรู้แจ้ง เขาจึงติดตามชมภาพเขียนต่าง ๆ ที่จิตรกรนำมาแสดงในงานแล้วเขียนเป็นบทวิจารณ์ลงในวารสาร La Correspondance littéraire ตามคำขอของเพื่อนสนิทของเขา Grimm ซึ่งบทวิจารณ์เหล่านั้นเรียกรวม ๆ ว่า “บทวิจารณ์ภาพเขียน” (Les Salons)
ดีเดอโรเริ่มช่วยเขียนบทวิจารณ์ศิลปะตั้งแต่ปี ค.ศ. 1759 ถึงปี ค.ศ. 1781 ยกเว้นในปี ค.ศ. 1773, 1777 และ 1779 ซึ่งงานถูกจัดขึ้นในประเทศรัสเซีย แต่หลังจากปี ค.ศ. 1779 ความสนใจของเขาลดลงและความช่วยเหลือในการเขียนก็น้อยลงเช่นกัน อีกทั้งในระยะหลังสุขภาพของดีเดอโรไม่ค่อยดีด้วย อันเนื่องมาจากเขาเป็นโรคลมชัก ซึ่งทำให้มีข้อสันนิษฐานว่าบทวิจารณ์ภาพเขียนของดีเดอโรในปี ค.ศ. 1771, 1775 และปี ค.ศ. 1781 เขาไม่ได้เป็นคนเขียนเอง
บทวิจารณ์ของดีเดอโรแสดงให้เห็นว่าเขามีความเข้าใจในศิลปะการเขียนภาพอย่างลึกซึ้ง และเขายังสามารถให้ข้อเสนอแนะที่น่าสนใจแก่จิตรกรด้วย อย่างไรก็ตาม บทวิจารณ์ภาพเขียนของดีเดอโรไม่ได้รับการตีพิมพ์ในประเทศฝรั่งเศส แต่ถูกส่งไปยังสมาชิกกลุ่มผู้อ่านอื่น ๆ ที่ได้รับการคัดเลือกไว้แล้วในชนชั้นสูงที่ประเทศต่าง ๆ ทางตอนเหนือของฝรั่งเศส ซึ่งบุคคลเหล่านั้นต้องการติดตามเหตุการณ์ความเป็นไปของกรุงปารีส บทวิจารณ์ภาพเขียนได้รับการตีพิมพ์หลังจากที่ดีเดอโรเสียชีวิตแล้วในช่วงศตวรรษที่ 19
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2256
นักปรัชญาชาวฝรั่งเศส
นักวิจารณ์ศิลปะ
ปรัชญาตะวันตก
จดหมายของนักบุญยากอบ

จดหมายของนักบุญยากอบ (Epistle of James) เป็นหนังสือเล่มที่ 20 ในคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ เป็นหนึ่งในเจ็ดจดหมายทั่วไป อันได้แก่ จดหมายของนักบุญยากอบ จดหมายของนักบุญเปโตร ฉบับที่ 1 จดหมายของนักบุญเปโตร ฉบับที่ 1 จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 1 จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 2 จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 3 และจดหมายของนักบุญยูดา เนื่องจากจดหมายเหล่านี้ถูกส่งถึงคริสตชนทั่วไป ไม่ได้ระบุว่าเป็นคริสตจักรใด
หนังสือเล่มนี้เดิมเป็นจดหมายของท่านยากอบ ซึ่งน่าจะเป็นยากอบผู้ชอบธรรม น้องชายของพระเยซู ในช่วงก่อนการตรึงพระเยซูที่กางเขน ยากอบไม่เพียงแต่ไม่ได้เชื่อในพระเยซูเท่านั้น แต่ยังไม่เข้าใจและท้าทายในสิ่งที่พระเยซูทรงทำอีกด้วย ต่อมาภายหลังการคืนพระชนม์ของพระเยซู ท่านยากอบจึงกลับใจเชื่อและกลายเป็นผู้นำคริสตจักรคนสำคัญในกรุงเยรูซาเลม เนื้อหาในจดหมายเป็นเรื่องเกี่ยวกับชาวยิวอย่างเด่นชัด ไม่ได้กล่าวถึงการกลับใจของชาวต่างชาติ ดังนั้นจึงพอจะคาดได้ว่า จดหมายฉบับนี้น่าจะถูกเขียนขึ้นในช่วงที่ยิวมีอำนาจเหนือคริสตจักร ซึ่งก็จะอยู่ในราวปีค.ศ. 48 - 50
ในฐานะผู้นำคริสตจักรในกรุงเยรูซาเล็ม ท่านยากอบเขียนจดหมายฉบับนี้ เหมือนเป็นบาทหลวงสั่งสอนและปลุกใจผู้ที่กำลังทนทุกข์ยาก ซึ่งกระจัดกระจายอยู่ทั่วไปในแผ่นดิน เนื้อหาในจดหมายกล่าวถึง แนวปฏิบัติเกี่ยวกับความเชื่อคริสเตียนและคำแนะนำในการดำเนินชีวิตประจำวัน ท่านยากอบเขียนอย่างตรงไปตรงมา เน้นที่การปฏิบัติให้ถูกต้องเพื่อจะแก้ไขข้อผิดพลาด และไม่มีการประนีประนอม ทำให้พระธรรมเล่มนี้มีพลังและเข้าใจได้ไม่ยาก
จุดประสงค์ของหนังสือ ยากอบ มีอยู่ 4 ประการ ประการแรกคือ ต้องการเปรียบเทียบคนฝ่ายจิตวิญญาณแท้และปลอม โดยกล่าวว่าผู้ที่มีจิตวิญญาณแท้จะแสดงออกเป็นการกระทำในทางบวก แต่ผู้ที่มีจิตวิญญาณปลอมจะเป็นตรงกันข้าม ตัวอย่างที่ท่านยากอบกล่าวถึงคือ การปฏิบัติอย่างไม่เท่าเทียมกันต่อผู้ที่มีฐานะร่ำรวยและยากจน เป็นต้น
ประการที่สองคือ ต้องการให้ปฏิบัติตนให้ถูกต้อง พอจะแบ่งย่อยได้ 2 ส่วนคือ ส่วนของตนเอง เช่น การระมัดระวังเรื่องการพูด ซึ่งท่านยากอบถือว่าเป็นเรื่องสำคัญมาก ท่านยากอบกล่าวว่า ลิ้นเป็นอวัยวะที่ไม่สามารถเลี้ยงให้เชื่องได้ ส่วนที่สองคือ ส่วนการปฏิบัติต่อผู้อื่น เช่น อย่าใส่ร้ายหรือตัดสินผู้อื่น มีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่เป็นผู้พิพากษา
ประการที่สามคือ ต้องการให้วางใจในพระเจ้า ท่านยากอบเปรียบชีวิตของมนุษย์ว่า เป็นเหมือนหมอกที่ปรากฏอยู่ชั่วครู่แล้วก็หายไป จึงต้องการให้วางใจในพระเจ้า ไม่ใช่ทรัพย์สินเงินทองที่มีอยู่ ซึ่งอาจจะสูญหายหรือผุพังไปเมื่อใดก็ได้
ประการสุดท้ายคือ ต้องการให้อดทนและอธิษฐาน ท่านยากอบเปรียบกับชาวนาที่ได้ปลูกข้าวแล้วรอฝนตก อาจยากลำบากในช่วงแรกแต่เมื่อข้าวออกรวงแล้วจะเป็นผลที่ล้ำค่า ในระหว่างที่อดทนรอนั้น หากทนทุกข์ให้อธิษฐาน หากร่าเริงยินดีให้ร้องเพลงสรรเสริญ ซึ่งท่านยากอบได้ยกตัวอย่างท่านเอลียาห์ในเรื่องการอธิษฐานขอฝนและห้ามฝน
== โครงร่าง ==
ลักษณะของคนฝ่ายจิตวิญญาณที่แท้ 1:1 - 27
ความสัมพันธ์ระหว่างความเชื่อกับการประพฤติ 2:1 - 26
การควบคุมลิ้น 3:1 - 18
การเตือนสติในทางปฏิบัติ 4:1 - 5:7
การอดทนและการอธิษฐาน 5:8 - 20
== อ้างอิง ==
Thai Holy Bible, Thailand Bible Society, 1998
Walter A. Elwell, The Pocket Bible Handbook, Harold Shaw Publisher, 1997
== ดูเพิ่ม ==
พันธสัญญาใหม่
ยากอบ
การรู้สึกหมุนเป็นระยะแบบไม่รุนแรง

อาการรู้สึกหมุนฉับพลันขณะเปลี่ยนท่า (Benign paroxysmal positional vertigo) เป็นโรคที่เกิดจากความผิดปกติของหูชั้นใน ผู้ป่วยจะมีอาการเวียนศีรษะเหมือนมีบ้านหมุนเป็นช่วงสั้นๆ โดยเกิดขึ้นซ้ำๆ เมื่อเปลี่ยนท่าทางหรือตำแหน่งของศีรษะ เช่น การพลิกตัวขณะนอน แต่ละครั้งมักมีอาการอยู่ไม่เกิน 1 นาที อาจพบอาการคลื่นไส้ร่วมด้วยได้ เป็นสาเหตุของอาการรู้สึกหมุนที่พบบ่อยมากที่สุดอย่างหนึ่ง
== การจำแนกประเภท ==
== อาการและอาการแสดง ==
== สาเหตุ ==
== การวินิจฉัย ==
== การรักษา ==
== ผู้ป่วยที่มีชื่อเสียง ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
NHSdirect  NHSdirect.nhs.co.uk
VEDA  Vestibular Disorder Association webpage concerning BPPV
MayoClinic 
Dizzytimes.com  Online Community for Sufferers of Vertigo and Dizziness
โรคหูชั้นใน
โสตวิทยา
โหดหน้าเหี่ยว 966

โหดหน้าเหี่ยว 966 เป็นภาพยนตร์ไทย กำกับโดยฤกษ์ชัย พวงเพชร นำแสดงโดย  จาตุรงค์ มกจ๊ก, โก๊ะตี๋ อารามบอย, ค่อม ชวนชื่น, ณัฐฐาวีรนุช ทองมี, อัครินทร์ อัครนิธิเมธรัฐ ออกฉายเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2552 ภาพยนตร์มีเนื้อเรื่องในยุคอันธพาลครองเมือง ถ่ายทำในจังหวัดเพชรบุรีส่วนใหญ่ ภาพยนตร์ทำรายได้ 51.2 ล้านบาท
== นักแสดง ==
อัครินทร์ อัครนิธิเมธรัฐ รับบท เอ
ณัฐฐาวีรนุช ทองมี รับบท กิ๊ฟ
จาตุรงค์ โพธาราม รับบท สอง คลองเตย
นุ้ย เชิญยิ้ม รับบท ไท ไดมารู
ค่อม ชวนชื่น รับบท มงคล รามา
โก๊ะตี๋ อารามบอย รับบท เปิ๊ยก ซัมมิท
จิ้ม ชวนชื่น รับบท หลวงพี่
แอนนา ชวนชื่น รับบท เจ็ก
ภาวนา ชนะจิต รับบท
โชติรส ชโยวรรณ รับบท มะปราง
เพชร ดาราฉาย รับบท
== อ้างอิง ==
ภาพยนตร์ไทย
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2552
ภาพยนตร์โดยอาร์เอสฟิล์ม
== แหล่งข้อมูลอื่น ==