pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ป่าสันทราย

ป่าสันทราย เป็นป่าที่มีความพิเศษกว่าป่าอื่น ๆ ที่มีอยู่ ซึ่งสามารถที่จะเกิดขึ้นในประเทศต่าง ๆ ของโลก ที่มีเขตพื้นที่ติดกับทะเลส่วนใหญ่จะมีความเป็นหาดทรายที่เกิดจากการทับถมกันของกรวดและหิน ก้อนเล็ก ๆ จากการพัดมาของลมทะเล ระยะเวลาการเกิดใช้เวลานาน กว่าจะเป็นป่าที่อุดมสมบูรณ์ มีพันธุ์พืชนานาชนิด ซึ่งอยู่ห่างจากชายฝั่งไม่มากนัก หากอยู่ห่างจากฝั่งมากก็เป็นการบ่งบอกถึงเวลาว่ามีอายุที่มากกว่าป่าที่อยู่บริเวณใกล้กับชายฝั่ง มีจุดเด่นคือ เกิดจากแรงลมพัดทรายมากองทับถมกันคล้ายกับ Sand dunes แต่ไม่ได้เกิดกับหาดทรายทั่วไป มีพันธุ์ไม้และพันธุ์พืชหลากหลายชนิด บ้างก็ใช้รับประทาน บ้างก็ใช้เป็นสมุนไพร เป็นยารักษาโรค เกิดประโยชน์กับคนในชุมชน
กระบวนการเกิดป่าสันทรายอาจต้องใช้เวลาหลายร้อยหลายพันปี กว่าจะเป็นป่าที่มีความอุดมสมบูรณ์ ใช้องค์ประกอบหลายอย่างด้วยกัน ตามสภาพแวดล้อมที่มีของแต่ละสถานที่วงจรของป่าสันทรายวนเวียนอยู่อย่างนี้ ตลอดไป
== กระบวนการเกิด ==
ป่าสันทรายเกิดจากเวลาผ่านไปนาน น้ำทะเลมีการลดลง และพื้นที่ของหาดก็เพิ่มขึ้น เกิดการทดแทนกันของน้ำและพื้นดิน จากที่ที่เคยเป็นน้ำกลับกลายเป็นพื้นดินที่เป็นทราย วงจรของสิ่งแวดล้อมชายฝั่งมีผลมากเช่นกัน สภาพภูมิอากาศ และสภาพภูมิประเทศที่ต่างกัน การเกิดป่าใกล้บริเวณชายหาดก็มีสภาพที่ต่างกันด้วย มีองค์ประกอบหลักหลายประการที่ทำให้เกิดเป็นป่าสันทราย ดังนี้
ลมที่พัดเอาทรายมากองทับถมกัน
แรงลมจะต้องมีความสม่ำเสมอ มีความเร็วประมาณ 15-45 ไมล์ทะเลต่อชั่วโมง  เพราะถ้าเร็วกว่านี้ก็จะเป็นพายุ
เป็นหาดทรายที่มีทรายมากพอ มีเม็ดทรายมากพอที่ลมจะพัดปลิวได้
ต้องมีสิ่งที่มาดักกั้นทราย ที่ถูกลมพัดมาให้กองทับถมกัน ได้แก่ เศษสาหร่าย ขยะในทะเลที่ถูกคลื่นซัดมากองไว้
เมื่อเน่าเปื่อยก็จะเป็นปุ๋ย ให้พืชชายทะเลงอกและช่วยดักกั้นทรายให้กองสูงขึ้น พืชประเภทนี้มีลักษณะพิเศษ คือ ทนต่อละอองเค็ม ทานลมต้นเตี้ย ใบและกิ่งมีผิวมันเป็นขน แพร่พันธุ์รวดเร็ว มีแขนงออกไปรอบ ๆ เมื่อถูกทรายทับถมก็สามารถงอกกิ่งใบและรากใหม่ ๆ ชูต้นพ้นทรายได้ทัน ซึ่งเป็นตัวด้กกั้นทรายเพิ่มขึ้น ทำให้สันทรายสูงขึ้น เป็นต้น
== สถานที่ตั้ง ==
สถานที่ตั้งในประเทศไทย
จังหวัดชลบุรี
จังหวัดภูเก็ต
จังหวัดสงขลา
* อำเภอจะนะ (ลานหอยเสียบ)
จังหวัดปัตตานี
* อำเภอยะหริ่ง (บ้านเฑียรยา ต.ตาแกะ)
== ประโยชน์ที่ได้รับ ==
เป็นแหล่งเรียนรู้ของคนในชุมชนและหมู่บ้านใกล้เคียง  ในเรื่องพฤกษศาสตร์และเรื่องอื่น ๆ คนในชุมชนสามารถนำมาให้ประกอบอาหาร เป็นสมุนไพร  เป็นยารักษาโรค ทำให้คนในชุมชนสามารถใช้ชีวิตแบบพอเพียง และมีความเป็นอยู่อย่างกลมกลืนกับธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมในสังคม พันธุ์ไม้ที่มีในป่าสันทรายสามารถในไปขยายพันธุ์และสืบพันธุ์ยังแหล่งอื่น ๆ ที่ต้องการได้อีกด้วย
== ผลกระทบ ==
ส่วนใหญ่เกิดจากการทำลายของมนุษย์ เช่น ปัญหาความขัดแย้ง การขุดหน้าดินขาย ทำให้เป็นหลุมเป็นบ่อลึก ส่งผลให้สภาพป่าเปลี่ยนแปลงไป ความเจริญที่เข้ามาแทนที่ ซึ่งส่วนใหญ่ไม่ได้เห็นถึงคุณค่าของป่าสันทราย รวมถึงความสำคัญของธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมรวมถึงภัยธรรมชาติ เป็นต้น
== พันธุ์ไม้ที่มีป่าสันทราย ==
พันธุ์พืชและพันธุ์ไม้ที่มีการสืบพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน มีหลากหลายชนิด หลากหลายพันธุ์ หากแยกตามประโยชน์ที่ได้รับจากป่า อาจแยกได้ดังนี้
ใช้รับประทาน อาจมีการต้มก่อนนำมารับประทานเป็นอาหาร บางชนิดสามารถที่จะรับประทานสด ๆ ได้เลย เป็นต้น
ใช้เป็นสมุนไพร บางชนิดนำมาบดแล้วนำมาทาในบริเวณที่ต้องการ บางชนิดใช้รับประทาน เป็นต้น
== อ้างอิง ==
ข้อมูลจากโรงเรียนบ้านเฑียรยา ต.ตาแกะ อ.ยะหริ่ง จ.ปัตตานี
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ท่องป่าผืนสุดท้าย
มหาวิทยาลัยทะเล
ป่า
บทความเกี่ยวกับ ธรรมชาติ ที่ยังไม่สมบูรณ์
เอิร์ธอาวเออร์

เอิร์ธอาวเออร์ (Earth Hour) เป็นโครงการร่วมมือระดับนานาชาติ รณรงค์ให้ปิดไฟเป็นเวลา 1 ชั่วโมง เพื่อกระตุ้นให้คนหันมาตระหนักถึงปัญหาเรื่องภาวะโลกร้อนมากขึ้น ริเริ่มโครงการโดย กองทุนสัตว์ป่าโลก (World Wildlife Fund : WWF)
== ประวัติ ==
โครงการเริ่มต้นขึ้นเมื่อปี 2550 ที่นครซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย ผลคือหลังจากการปิดไฟเป็นเวลา 60 นาที  คน 2.2 ล้านคน ปิดไฟและสามารถลดการปล่อยแก๊สคาร์บอนลงเท่ากับลดจำนวนรถยนต์ในถนนไปถึง 48,000 คัน หรือช่วยลดปริมาณการใช้ไฟฟ้าลงได้ 10% เมื่อเทียบกับช่วงเวลาปกติ
ในปี พ.ศ. 2551 มีเมืองที่เข้าร่วมกิจกรรมถึง 370 เมืองทั่วโลก ใน 37 ประเทศ และในจำนวนนั้นเป็น 26 เมืองสำคัญของโลก โดยร่วมปิดไฟในวันที่  29 มีนาคม เวลา 20.0 ถึง 21.00 น ตามเวลาท้องถิ่นของเมืองนั้น เริ่มจากเมือง ซิดนีย์จะมืดลง นิวซีแลนด์และฟิจิเป็น 2 ประเทศแรกที่เดินทางมาถึงเวลา 20.00 น. และมีเมืองใหญ่ ๆ ในเอเชียร่วมปิดไฟ 1 ชั่วโมงตามมาอีกมากมาย อาทิ โตเกียว, มะนิลา, จาการ์ตา, สิงคโปร์, นิวเดลี บังกอร์ รวมถึงกรุงเทพมหานคร นอกจากนี้เว็บไซต์กูเกิ้ล เสิร์ชเอนจินชื่อดังร่วมโครงการโดยหน้าเว็บเพจของกูเกิลภาษาไทยจะเปลี่ยนพื้นเป็นสีดำทั้งหมดในวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2551
ในปี พ.ศ. 2552 เอิร์ธอาวเออร์ กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 28 มีนาคม เวลา 20.30 ถึง 21.30 น. ตามเวลาท้องถิ่น โดยมีประเทศผู้เข้าร่วมโครงการจำนวน 82 ประเทศ รวมแล้วมากกว่า 2,100 เมือง
ในปี พ.ศ. 2553 เอิร์ธอาวเออร์ กำหนดให้มีขึ้นในวันเสาร์ที่ 27 มีนาคม เวลา 20.30 ถึง 21.30 น. ตามเวลาท้องถิ่น
ในปี พ.ศ. 2556   แอนดี ริดลีย์ ประธานบริหารและผู้ร่วมก่อตั้ง Earth Hour กล่าวในพิธีเปิดการรณรงค์เพื่อสิ่งแวดล้อมในประเทศสิงคโปร์ ในวันนี้ว่า Earth Hour 2556 จะจัดขึ้นในวันเสาร์ที่ 23 มีนาคม 2556 เวลา 20.30 น."Earth Hour เป็นมากกว่าการรณรงค์ปิดไฟหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น ทุกคนเห็นผลลัพธ์ด้านสิ่งแวดล้อมที่น่าทึ่ง ระหว่างการเดินทางสู่ความสำเร็จด้วยวิสัยทัศน์ระยะยาว" ริดลีย์กล่าว
ในปี พ.ศ. 2560 เอิร์ธอาวเออร์ กำหนดมีขึ้นในวันเสาร์ที่ 25 มีนาคม เวลา 20.30 ถึง 21.30 น. ตามเวลาท้องถิ่น ในประเทศไทยมีการจุดงานขึ้นที่ลานหน้าศูนย์การค้าเซ็นทรัลพลาซาแกรนด์ พระราม 9 โดยกรุงเทพมหานคร (ก.ท.ม.) ร่วมกับการไฟฟ้านครหลวง (กฟน.)  ปิดไฟเชิงสัญลักษณ์ตามสถานที่สำคัญต่าง ๆ เช่น วัดอรุณราชวราราม, เสาชิงช้า, สะพานพระรามแปด, พระบรมมหาราชวัง, ถนนข้าวสาร, ถนนสีลม, เซ็นทรัลพลาซา, เอเชียทีคเดอะริเวอร์ฟรอนต์ รวมถึงบ้านเรือนทั่วไป เป็นต้น
นั่นสื่อนัยว่ากิจกรรม Earth Hour จะไม่ประสบความสำเร็จแค่ภายใน 1 ชั่วโมงเท่านั้น แต่เป็นเหมือนเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีในการกระตุ้นสร้างจิตสำนึกของผู้คนในสังคมให้หันมาใส่ใจการประหยัดพลังงานและรักษาสิ่งแวดล้อม โดยสิ่งที่สำคัญมากกว่าการปิดไฟ 1 ชั่วโมงคือการที่เราปรับเปลี่ยนพฤติกรรมและสินค้าที่เราใช้ในชีวิตประจำวัน ที่ประหยัดพลังงานและเป็นมิตรต่อสื่งแวดล้อม เช่น การใช้ถุงผ้าแทนถุงพลาสติก การปั่นจักรยานไปทำงานนอกจากจะประหยัดค่าน้ำมันแล้วยังได้สุขภาพที่ดีมาอีกด้วย การปิดไฟที่ไม่ได้ใช้ การใช้หลอดประหยัดไฟ รวมถึงสินค้าพร้อมใช้โซล่าเซลล์ต่าง ๆ ซึ่งเหมาะสำหรับใช้งานในประเทศไทยที่มีแสงแดดยาวนานตลอดวัน ไม่ว่าจะเป็นไฟสนามพลังงานแสงอาทิตย์ ไฟถนนโซล่าเซลล์ ที่ปัจจุบันเทคโนโลยีได้พัฒนาให้มีคุณภาพสูง ส่องสว่างยาวนาน สะดวกและประหยัดค่าใช้จ่ายในการติดตั้ง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ Earth Hour
การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ
งานจัดตั้ง
การอนุรักษ์พลังงาน
องค์การกองทุนสัตว์ป่าโลกสากล
องเนอช็องฌ์ปา (เพลง)

"องเนอช็องฌ์ปา" (On ne change pas, "เราไม่เปลี่ยน") เป็นซิงเกิลที่ 3 และซิงเกิลทางการค้าสุดท้ายของเซลีน ดิออนจากอัลบั้มซีลซูว์ฟีแซแดเม ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2542 ในบางประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส
==ภูมิหลังและการเผยแพร่==
หลังจากอัลบั้มเดอกลายเป็นอัลบั้มภาษาฝรั่งเศสที่ขายดีตลอดกาล ดิออนกับฌ็อง-ฌัก กอลด์มานจึงร่วมกันบันทึกอีกอัลบั้มหนึ่งด้วยกัน ซีลซูว์ฟีแซแดเมได้รับการบันทึกในช่วงกันยายน ค.ศ. 1997 ถึงกรกฎาคม ค.ศ. 1998 และผลิตโดยกอลด์มานกับเอริก บ็องซี
เพลงนี้เป็นอีกเพลงหนึ่งที่เป็นผลงานการประพันธ์และอำนวยการสร้างโดยฌ็อง-ฌัก โกลด์แมน
มิวสิกวิดีโอเพลง "องเนอช็องฌ์ปา" อำนวยการสร้างโดย Gilbert Namiand ในปี พ.ศ. 2542 และได้บรรจุในภายหลังลงในดีวีดีรวมมิวสิกวิดีโอ องเนอช็องฌ์ปา เซลีนปรากฏเพียงรูปถ่ายในช่วงวัยเยาว์ของเธอ ซึ่งถ่ายเมื่อตอนเธออายุเพียง 8 ปี
ซิงเกิลนี้ออกจำหน่ายในประเทศในยุโรป ได้อันดับที่ 16 ในเบลเยียม, 17 ในฝรั่งเศส "องเนอช็องฌ์ปา" ไม่ได้รับสถานะในฝรั่งเศสกบยอดขายกว่า 234,000 แผ่นซึ่งควรได้รับซิลเวอร์ (125,000 แผ่น)
ฉบับการแสดงสดในเพลง "องเนอช็องฌ์ปา" ได้บันททึกในดีวีดีบันทึกการแสดงสด โอเกอร์ดูว์สตาด
ในปี พ.ศ. 2548 เพลงนี้ได้รับการบรรจุใน องเนอช็องฌ์ปา อัลบั้มรวมเพลงยอดนิยม
==รูปแบบและรายชื่อเพลง==
ซิงเกิลซีดี 2 เพลง - (ยุโรป)
"องเนอช็องฌ์ปา" – 4:08
"Sur le même bateau" – 4:25
==ชาร์ต==
===ชาร์ตรายสัปดาห์===
===ชาร์ตปลายปี===
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เพลงของเซลีน ดิออน
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2542
เพลงภาษาฝรั่งเศส
ซีลซูว์ฟีแซแดเม (เพลง)

"ซีลซูว์ฟีแซแดเม" (S'il suffisait d'aimer, "ถ้าเพียงพอแล้วที่จะรัก") เป็นซิงเกิลที่ 2 ของเซลีน ดิออนจากอัลบั้มซีลซูว์ฟีแซแดเม ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 ในประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส และเป็นซิงเกิลหนึ่งที่ประสบความสำเร็จมากในอัลบั้มนี้
เพลงนี้ประพันธ์และอำนวยการสร้างโดยฌ็อง-ฌัก โกลด์แมน
มิวสิกวิดีโอฉบับร้องสดเพลง "ซีลซูว์ฟีแซแดเม" เป็นผลงานการอำนวยการสร้างของ Yannick Saillet ระหว่างการจัดคอนเสิร์ตทัวร์เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ และต่อมาได้บรรจุลงในดีวีดี องเนอช็องช์ปา
ซิงเกิลนี้วางจำหน่ายในยุโรป ขึ้นอันดับที่ 4 ในฝรั่งเศส, 6 ในเบลเยี่ยม และ 19 ในยุโรป ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำ (262,000 แผ่น) และเบลเยี่ยม (25,000 แผ่น)
ฉบับร้องสดเพลง "ซีลซูว์ฟีแซแดเม" พบได้ใน ดีวีดีโอเกอร์ดูสตาด
เพลงนี้ได้บรรจุลงในอัลบั้มรวมเพลงยอดนิยมภาษาฝรั่งเศสของเซลีน ดิออนในปี พ.ศ. 2548 องเนอช็องช์ปา
== รูปแบบและรายชื่อเพลง ==
ซิงเกิลซีดีฝรั่งเศส
"ซีลซูว์ฟีแซแดเม"&nbsp;– 3:35
"Tous les blues sont écrits pour toi"&nbsp;– 4:50
ซิงเกิลซีดีฝรั่งเศส 2
"ซีลซูว์ฟีแซแดเม"&nbsp;– 3:35
"แอมยัวร์แองเจิล"&nbsp;– 4:49
== ชาร์ต ==
===ชาร์ตรายสัปดาห์===
===ชาร์ตปลายปี===
==การรับรองและยอดขาย==
==ประวัติเผยแพร่==
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เพลงของเซลีน ดิออน
มหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์แห่งเบอร์ลิน

มหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์แห่งเบอร์ลิน (Humboldt-Universität zu Berlin) เป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในกรุงเบอร์ลิน เดิมทีเรียกว่า
มหาวิทยาลัยเบอร์ลิน ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1810 ในชื่อ มหาวิทยาลัยเบอร์ลิน (Universität zu Berlin) โดยวิลเฮ็ล์ม ฟ็อน ฮุมบ็อลท์ นักปฏิรูปการศึกษาและนักปรัชญาเสรีนิยมชาวปรัสเซีย ต่อมามหาวิทยาลัยเบอร์ลินแห่งนี้กลายเป็นแม่แบบที่มีอิทธิพลอย่างมากต่อมหาวิทยาลัยอื่น ๆ ในทวีปยุโรปและโลกตะวันตก มหาวิทยาลัยใหญ่ ๆ ทั้งในยุโรปและอเมริกาจำนวนมาก อาทิ มหาวิทยาลัยปารีส  มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด  มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด มหาวิทยาลัยมอสโกสเตท ล้วนแต่ต้องปรับตัวเมื่อมหาวิทยาลัยเบอร์ลินแห่งนี้โด่งดังขึ้นมา
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1828 มหาวิทยาลัยเป็นที่รู้จักกันในชื่อ มหาวิทยาลัยฟรีดรีช-วิลเฮ็ล์ม และต่อมาก็รู้จักกันในชื่อ Universität unter den Linden (มหาวิทยาลัยใต้ต้นลินเดิน) ต่อมาในปี ค.ศ. 1949 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นมหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์แห่งเบอร์ลินดังเช่นปัจจุบัน เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้ก่อตั้ง
ในสองศตวรรษที่ผ่านมา มหาวิทยาลัยดังกล่าวกลายเป็นที่พำนักของนักคิดผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดของประเทศเยอรมนีจำนวนมาก ซึ่งในจำนวนนั้นรวมถึง
ฟิชเทอ, เชลลิง และเฮเกิล นักปรัชญา, อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ และมักซ์ พลังค์ นักฟิสิกส์ผู้มีชื่อเสียง,
คาร์ล มากซ์ และฟรีดริช เอ็งเงิลส์ ผู้ก่อตั้งทฤษฎีมาร์กซิสต์, คาร์ล ลีบค์เน็คท์ ผู้ก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศเยอรมนี, อ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค ผู้รวมประเทศเยอรมนี และรอแบร์ ชูมาน ผู้รวมยุโรป
มหาวิทยาลัยนี้เป็นที่พำนักของผู้ได้รับรางวัลโนเบล 29 คน
โครงสร้างของมหาวิทยาลัยวิจัยอย่างเข้มข้นแบบเยอรมนี อย่างเช่น ฮุมบ็อลท์ ได้กลายเป็นต้นแบบให้กับสถาบันอย่างมหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์
== ไรช์ที่สาม ==
หลัง ค.ศ. 1933 เช่นเดียวกับมหาวิทยาลัยเยอรมันอื่น ๆ มหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์ถูกเปลี่ยนเป็นสถาบันการศึกษานาซี หนังสือประมาณ 20,000 เล่ม จากห้องสมุดมหาวิทยาลัย ที่เขียนโดยผู้ต่อต้านระบอบนาซีถูกนำออกมาเผา ในวันที่ 10 พฤษภาคม ปีเดียวกัน ที่ลาน Opernplatz (ปัจจุบันคือ Bebelplatz) นักศึกษาและอาจารย์ชาวยิว และผู้ต่อต้านนาซีถูกไล่ออกจากมหาวิทยาลัย และมักจะถูกเนรเทศออกนอกประเทศด้วย
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
มหาวิทยาลัยเสรีแห่งเบอร์ลิน
มหาวิทยาลัยเทคนิกแห่งเบอร์ลิน
มหาวิทยาลัยศิลปะเบอร์ลิน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
มหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์แห่งเบอร์ลิน
เมื่อเยอรมนีปฏิรูปมหาวิทยาลัยอีกครั้ง , สยามรัฐ, ฉบับที่ 18689, 28 มิถุนายน พ.ศ. 2547, น. 7
สถาบันอุดมศึกษาในเบอร์ลิน
แดเนียล เดโฟ

แดเนียล เดโฟ (Daniel Defoe; ประมาณ ค.ศ. 1660 – 24 เมษายน ค.ศ. 1731) เป็นนักเขียนและนักหนังสือพิมพ์ชาวอังกฤษในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 17–18 เป็นยุคแห่งการบุกเบิกด้านวรรณกรรม นวนิยาย ในประเทศอังกฤษ ผู้นำเสนอแนวคิดต่อต้านการเมืองและศาสนา ทั้งยังเขียนนวนิยายอย่าง A Journal of the Plague Year และ โรบินสัน ครูโซ เป็นต้น
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2203
นักเขียนชาวอังกฤษ
วรรณกรรมแบบสัจนิยม

วรรณกรรมแบบสัจนิยม (Literary realism) หรือ แนวเสมือนจริง คือคำศัพท์ทางด้านวรรณกรรม  ที่หมายถึงวรรณกรรมแนวที่พยายามให้ความรู้สึกใกล้เคียงกับชีวิตจริง สมเหตุสมผล โดยอาศัยการบรรยายให้เห็นภาพแจ่มชัด เหตุการณ์น่าเชื่อถือ ตัวละครมีแรงจูงใจ เช่น งานเขียนของ ชาร์ลส์ ดิคเก้นส์
คริสต์ศตวรรษที่ 19
ประเภทวรรณกรรม
เอ็ดมันด์แห่งแลงลีย์ ดยุกที่ 1 แห่งยอร์ก

เอ็ดมันด์แห่งแลงลีย์ ดยุคแห่งยอร์คที่ 1 (ภาษาอังกฤษ: Edmund of Langley, 1st Duke of York) (5 มิถุนายน ค.ศ. 1341 ถึง 1 สิงหาคม ค.ศ. 1402  เป็นสมาชิกในราชวงศ์แพลนทาเจเน็ท เป็นพระโอรสองค์ที่ 4 รองจากจอห์นแห่งกอนท์ ดยุคแห่งแลงคาสเตอร์ที่ 1 (เป็นต้นราชสกุลแลงคาสเตอร์) ของสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษและพระราชินีฟิลลิปปาแห่งเอโนลต์ พระนาม “แลงลีย์” มาจากชื่อเมืองที่ประสูติ “คิงส์ แลงลีย์” ในมลฑลฮาร์ดฟอร์ดเชอร์ เมื่อเอ็ดมันด์แห่งแลงลีย์มีพระชันษาได้ 21 ปีก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็น เอิร์ลแห่งเคมบริดจ์ และเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1385 ก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นดยุคแห่งยอร์ค
เอ็ดมันด์แห่งแลงลีย์ทรงเป็นต้นราชสกุลยอร์ค จนเมื่อริชาร์ดแห่งโคนิสเบิร์ก เอิร์ลแห่งเคมบริดจ์พระโอรสคนเล็กของเอ็ดมันด์แต่งงาน ผู้สนับสนุนราชสกุลยอร์ค จึงเริ่มอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ในสงครามดอกกุหลาบ ผู้สิบเชื้อสายจากเอ็ดมันด์แห่งแลงลีย์รวมทั้ง
:* สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 แห่งอังกฤษ, ครองราชย์ ค.ศ. 1461 - ค.ศ. 1470
:* สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 5 แห่งอังกฤษ, ครองราชย์ ค.ศ. 1483 - ค.ศ. 1483
:* สมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ, ครองราชย์ ค.ศ. 1483 - ค.ศ. 1485
== ดูเพิ่ม  ==
สงครามดอกกุหลาบ
ราชวงศ์แพลนทาเจเน็ท
ราชวงศ์แลงคาสเตอร์
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1884
ราชวงศ์ยอร์ก
ราชวงศ์แพลนแทเจอนิต
ขุนนางอังกฤษ
ดยุกแห่งยอร์ก
เลโอ ตอลสตอย

เลโอ ตอลสตอย หรือชื่อเต็มว่า เคานต์ เลฟ นีโคลาเยวิช ตอลสตอย (Leo Tolstoy; Лев Никола́евич Толсто́й, Lev Nikolayevich Tolstoy, 9 กันยายน ค.ศ. 1828 - 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1910) คือนักเขียนชาวรัสเซียผู้เขียนเรื่องราวเกี่ยวกับวิถีชีวิตของชาวรัสเซียในศตวรรษที่ 19 ประกอบด้วยตัวละครมากหน้าหลายตา และเหตุการณ์ที่หลากหลาย มีผลงานที่เป็นที่รู้จักกันดีเช่น สงครามและสันติภาพ และ อันนา คาเรนินา
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นักเขียนชาวรัสเซีย
นักจดบันทึกประจำวันชาวรัสเซีย
พระนารทพุทธเจ้า

หลังจากพระศาสนาของพระปทุมพุทธเจ้าล่วงไปแล้ว จึงได้ถึงสมัยของพระพุทธเจ้าทรงพระนามว่า พระนารทพุทธเจ้า เป็นพระพุทธเจ้าองค์สุดท้ายในวรกัปเดียวกัน
== พระประวัติ ==
พระนารทพุทธเจ้า ประสูติเป็นนารทราชกุมาร ในราชวงศ์กษัตริย์แห่งธัญญวดีนคร พระราชบิดาทรงพระนามว่าพระเจ้าสุเทวะ และพระราชมารดาทรงพระนามว่าพระนางอโนมา นารทราชกุมารทรงเกษมสำราญครองฆราวาสอยู่นาน 9,000 ปี ในปราสาท 3 หลัง ชื่อ วิชิตะ วิชิตาวี และวิชิตาภิรามะปราสาท มีพระมเหสีพระนามว่า วิชิตเสนาเทวี และทรงมีสนมนารีแวดล้อมอีก 120,000 นาง
วันหนึ่ง พระมหาบุรุษทอดพระเนตรเห็นเทวทูตทั้งสี่ คือ คนแก่ คนเจ็บ คนตาย และนักบวช พระองค์จึงมีพระทัยน้อมไปทางบรรพชา เมื่อพระนางวิชิตเสนาเทวีประสูติพระโอรส พระนามว่า นันทุตตรกุมาร จึงได้เสด็จด้วยพระบาทออกบรรพชาในธนัญชัยราชอุทยานนอกพระนคร โดยมีผู้ออกบรรพชาตามจำนวน 1 แสนคน
นารทราชกุมารทรงบำเพ็ญความเพียรอยู่ในพระราชอุทยานเป็นเวลา 7 วัน จนถึงวันเพ็ญเดือนวิสาขะ ทรงรับข้าวมธุปายาสจากพระนางวิชิตเสนาเทวีอัครมเหสี และรับหญ้า 8 กำจากพนักงานเฝ้าอุทยาน ปูลาดใต้ต้นมหาโสณะ (ต้นอ้อยช้างใหญ่) เป็นโพธิบัลลังก์ และได้ตรัสรู้เป็นพระปัญญาธิกะพุทธเจ้าในคืนนั้น
พระนารทพุทธเจ้าทรงแสดงปฐมเทศนาแก่พระภิกษุ ผู้บรรพชาตามจำนวน 1 แสนคนในราชอุทยานนั้นเอง
พระนารทพุทธเจ้า ทรงแสดงธรรมาภิสมัยให้บังเกิดขึ้น 3 วาระ คือ
วาระที่ 1 แสดงปฐมเทศนา ธรรมาภิสมัยบังเกิดแก่มนุษย์และเทวดา 100,000 โกฏิ
วาระที่ 2 แสดงธรรมแก่พญานาคโทณะ ธรรมาภิสมัยบังเกิดแก่มนุษย์และเทวดา 90,000 โกฏิ พญานาคโทณะได้เนรมิตมณฑบสำเร็จด้วยรัตนะทั้ง 7 ประการขึ้นในแม่น้ำคงคา
วาระที่ 3 แสดงธรรมแก่พระโอรส ธรรมาภิสมัยบังเกิดแก่มนุษย์และเทวดา 80,000 โกฏิ
พระนารทพุทธเจ้า ทรงประชุมสาวกสันนิบาต 3 ครั้ง
ครั้งที่ 1 ทรงแสดงปาฏิโมกข์แก่พระสงฆ์สาวก 100,000 โกฏิ
ครั้งที่ 2 ทรงแสดงปาฏิโมกข์แก่พระสงฆ์สาวก 90,000 โกฏิ ที่มาประชุมกันในสมาคมพระญาติ
ครั้งที่ 3 ทรงแสดงปาฏิโมกข์แก่พระสงฆ์สาวก 8,000,000 ที่มาประชุมกันในคราวเสด็จโรงทานของพญานาคชื่อ เวโรจนะ
พระนารทพุทธเจ้ามีพระสาวกองค์สำคัญ คือ
พระอัครสาวก คือ พระภัททสาละเถระ และพระชิตมิตตะเถระ
พระอัครสาวิกา คือ พระอุตตราเถรี และพระผัคคุนีเถรี
พระอุปัฏฐาก คือ พระวาเสฏฐะ
พระนารทพุทธเจ้ามีพระวรกายสูง 88 ศอก มีพระรัศมีวาหนึ่ง เมื่อพระชนมายุได้ 90,000 ปี จึงปรินิพพาน พระศาสนาดำรงมาได้อีก 90,000 ปีนานพอสมควรแล้วก็อันตรธานไป
== ความเกี่ยวข้องกับพระพุทธโคดม ==
ในสมัยของพระนารทพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์ได้บังเกิดเป็นมนุษย์ ได้ออกบวชเป็นฤๅษี บำเพ็ญพรตในป่าใหญ่จนสำเร็จอภิญญา 5 วันหนึ่ง พระพุทธองค์และพระอริยสงฆ์พร้อมทั้งเหล่าอุบาสกอุบาสิกา พากันมาใกล้อาศรมของฤๅษี ในคราวนั้น พระฤๅษีโพธิสัตว์ทรงอภิญญาทัศนาเห็น ก็มีความปีติยินดี ศรัทธาเลื่อมใสในพระพุทธองค์ จึงเนรมิตอาศรมมากมายให้มีจำนวนเพียงพอ กับพระพุทธองค์และเหล่าพระสาวก แล้วถวายให้นั่งเป็นที่เรียบร้อย
ครานั้นพระพุทธองค์ทรงแสดงธรรม แก่พระสาวกและมหาฤๅษี ทำให้มหาฤๅษีมีความปีติปราโมทย์เป็นที่สุด ในวันรุ่งขึ้น จึงเหาะไปยังอุตตรกุรุทวีป เพื่อนำเอาภัตตาหารมาถวายพระพุทธองค์และพระสาวก อย่างเพียงพอ กระทำอย่างนั้นอยู่เป็นเวลา 7 วัน วันสุดท้าย สักการะด้วยแก่นจันทน์แดงอันมีคุณค่า พระพุทธองค์ทรงอนุโมทนา แล้วตรัสพยากรณ์ว่า
หลังจากนั้นมหาฤๅษีโพธิสัตว์จึงทำความเพียรสร้างสมบารมี จนสิ้นอายุขัย ก็จุติเป็นพรหมบนพรหมโลก
== อ้างอิง ==
http://larndham.net/index.php?showtopic=24451&st=4
https://web.archive.org/web/20090215232101/http://www.geocities.com/ss12345_th/poti/P204.html
== ดูเพิ่ม ==
พระพุทธเจ้า
พระพุทธเจ้าในอดีต
พระพุทธเจ้าในอดีต
เจมส์ จอยซ์

เจมส์ จอยซ์ (James Joyce; 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1882 – 13 มกราคม ค.ศ. 1941)  เป็นนักเขียนชาวไอริช เกิดในเมืองดับลิน แต่ไปจากบ้านเกิดตั้งแต่ยังหนุ่ม ซึ่งต้องการหลีกหนีจากปัญหาสังคมและเรื่องศาสนา โดยไปอาศัยอยู่ที่ปารีส งานเขียนที่สำคัญได้แก่  “ยูลิสซีส” (ค.ศ. 1922) และ Finnegans Wake (ค.ศ. 1939)
เจมส์ จอยซ์ มีงานเขียนสามชิ้นที่ได้รับการจัดให้อยู่ในกลุ่ม “นวนิยายดีที่สุดร้อยเรื่องโดยโมเดิร์นไลบรารี” (Modern Library 100 Best Novels) ของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ที่ทำโดย Modern Library

“Ulysses” (ยูลิสซีส) - ลำดับหนึ่ง
“A Portrait of the Artist as a Young Man” (ภาพชีวิตวัยเยาว์ของศิลปิน) - ลำดับสาม
“Finnegans Wake” (มโนสำนึกของฟินเนกัน) - ลำดับเจ็ดสิบเจ็ด
== อ้างอิง ==
นักเขียนชาวไอริช
 
บุคคลจากดับลิน
โครงการกูเทินแบร์ค

โครงการกูเทินแบร์ค (Project Gutenberg หรือเรียกชื่อย่อว่า PG) เป็นโครงการอาสาสมัครเพื่อการแปรงานทางวัฒนธรรมเช่นงานวรรณกรรมเป็นดิจิทัลเพื่อการเก็บรักษาและเผยแพร่แก่สาธารณชน โครงการกูเทินแบร์คก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1971 โดยไมเคิล เอส. ฮาร์ต (Michael S. Hart) และเป็นห้องสมุดดิจิทัลที่เก่าที่สุด สื่อที่สะสมเป็นหนังสือทั้งเล่ม (full text) ที่ลิขสิทธิ์หมดอายุและเป็นสมบัติของสาธารณชน โครงการกูเทินแบร์คพยายามทำให้สาธารณชนสามารถใช้หนังสือเหล่านี้โดยไม่ต้องเสียเงินเท่าที่จะทำได้ และในรูปแบบที่ใช้ได้กับคอมพิวเตอร์โดยทั่วไป (open format) ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2020 โครงการกูเทินแบร์คกล่าวว่ามีสื่อกว่า 62,000 สื่อในโครงการ โครงการกูเทินแบร์คเกี่ยวข้องกับโครงการอื่น ๆ ที่เป็นองค์การอิสระอีกหลายโครงการที่มีจุดประสงค์คล้ายคลึงกันและได้รับอนุญาตให้ใช้ตรา "Project Gutenberg"
ถ้าเป็นไปได้ หนังสือหรือสื่อของโครงการกูเทินแบร์คจะเป็นเนื้อหาที่ไม่มีรูปแบบ (plain text) แต่รูปแบบอื่นก็มีให้เช่น เอชทีเอ็มแอล หนังสือหรือสื่อส่วนใหญ่เป็นภาษาอังกฤษ แต่ก็มีบ้างที่เป็นภาษาอื่น โครงการมีความสัมพันธ์โดยตรงกับ "โครงการผู้ตรวจสอบ" (Distributed Proofreaders หรือเรียกชื่อย่อว่า DP) ซึ่งเป็นกลุ่มอาสาสมัครอินเทอร์เน็ตที่ช่วยตรวจสอบหนังสือและสือก่อนที่จะเผยแพร่แก่สาธารณชนในโครงการกูเทินแบร์ค
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
อินเทอร์เน็ต
ห้องสมุด
โยฮันเนิส กูเทินแบร์ค นักประดิษฐ์ตัวพิมพ์ ผู้เป็นที่มาของชื่อโครงการ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Project Gutenberg
The CD and DVD Project  - Download the books
Distributed Proofreaders&nbsp;– a worldwide group of volunteer editors that is now the main source of eBooks for Project Gutenberg
Project Gutenberg News&nbsp;– Official News for Gutenberg.org. Includes the Newsletter Archives, 1989–Present.
อินเทอร์เน็ต
ฐานข้อมูลออนไลน์
สื่อวรรณกรรม
เว็บไซต์มีเดียวิกิ
มีดปอกผลไม้

มีดปอกหนังหน้า เป็นมีดที่มีคมอยู่ด้านในติดกับด้ามจับที่ทำจากไม้ โลหะหรือพลาสติก ซึ่งใช้สำหรับการปอกเปลือกด้านนอกของผักและผลไม้ ซึ่งส่วนใหญ่ใช้สำหรับมันฝรั่ง แอปเปิล หรือแพร์ เป็นต้น
เครื่องเตรียมอาหาร
เครื่องครัว
สารกันแดด

สารกันแดด (sunscreen) เป็นสารที่ช่วยปกป้องผิวหนังจากรังสีจากดวงอาทิตย์ซึ่งสามารถสร้างความเสียหายให้กับเซลล์ผิวได้ สารกันแดดสามารถแบ่งออกเป็น 2 กลุ่มใหญ่ คือ 1. Chemical sunscreen (เช่น methyl) และ 2. Physical sunscreen (เช่น titanium dioxide และ magnesium dioxide)
สารกันแดด ทั้งสองกลุ่มมักถูกพูดถึงในฐานะส่วนผสมของครีมกันแดด เวชภัณฑ์ และเครื่องสำอางเพื่อเพิ่มคุณสมบัติการป้องกันแดด โดยในการพัฒนาผลิตภัณฑ์สารกันแดด ผู้ผลิตและผู้บริโภคจะให้ความสนใจกับค่า sun protection factor (SPF), water resistance, waterproof ทั้งนี้ สมาคมแพทย์ผิวหนังของสหรัฐฯ แนะนำว่าคุณควรจะมองหาครีมกันแดดที่มีค่า SPF ตั้งแต่ 30 ขึ้นไป สามารถกันรังสีได้ทั้ง UVA และ UVB หรือที่เขียนบนผลิตภัณฑ์ว่า “broad spectrum” และมีคุณสมบัติกันน้ำ
ค่า SPF ที่ย่อมากจาก sun protection factor นั้น เป็นค่าที่บ่งบอกอัตราร้อยละที่ครีมกันแดดนั้นสามารถบล็อกรังสี UV ได้ เมื่อเทียบกับการไม่ทาอะไรเลย เช่น SPF 30 นั้นจะเท่ากับว่ามันสามารถยับยั้งรังสีจากแสงแดดได้ 30 เท่าเมื่อเทียบกับการไม่ทาอะไรเลย AAD ระบุว่าครีมกันแดดที่มีค่า SPF 30 นั้นสามารถป้องกันได้อย่างเพียงพอ โดยมันสามารถบล็อกรังสีจากดวงอาทิตย์ได้มากถึงราว 97% โดยครีมกันแดดที่มีค่า SPF สูงกว่านี้ก็จะเพิ่มอัตราการป้องกันขึ้นเพียงเล็กน้อย
== อ้างอิง ==
ส่วนผสมทางเคมี
สารเคมี
ยา
การป้องกัน
พระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษ

พระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษ (Henry V of England) (16 กันยายน ค.ศ. 1387 – 31 สิงหาคม ค.ศ. 1422) เป็นพระเจ้าแผ่นดินราชวงศ์แลงคาสเตอร์ของราชอาณาจักรอังกฤษระหว่างปี ค.ศ. 1413 ถึงปี ค.ศ. 1422
พระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1387 ที่หอบนบ้านยามรักษาประตู (gatehouse) ที่ปราสาทมอนมอธ เวลส์ เป็นพระราชโอรสของเฮนรีแห่งโบลิงโบรค และ แมรี เดอ โบฮุนผู้เสียชีวิตในการคลอดเมื่ออายุได้ 26 ปีก่อนที่เฮนรีแห่งโบลิงโบรคจะขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเฮนรีที่ 4 พระเจ้าเฮนรีที่ 5 ทรงเสกสมรสกับแคเธอรีนแห่งวาลัว และทรงครองราชย์ระหว่างวันที่  21 มีนาคม ค.ศ. 1413 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1422 ที่บอยส์ เดอ แวงเซนส์ ฝรั่งเศส พระบรมศพอยู่ที่เวสท์มินสเตอร์แอบบีในกรุงลอนดอน
พระเจ้าเฮนรีที่ 5 เป็นพระมหากษัตริย์นักรบที่สำคัญที่สุดพระองค์หนึ่งในยุคกลาง เมื่อเสด็จพระราชสมภพในสมัยพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 เฮนรีมิได้มีสิทธิใกล้เคียงในการสืบราชบัลลังก์ แม้วันและปีที่ประสูติก็มิได้บันทึกเป็นที่แน่นอน สันนิษฐานกันว่าเป็นระยะเวลาระหว่างวันที่ 9 สิงหาคม หรือ 16 กันยายน ระหว่างปี ค.ศ. 1386 หรือ ปี ค.ศ. 1387
เมื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 5 เสด็จสวรรคตไม่แต่จะทรงรวบรวมอำนาจของพระเจ้าแผ่นดินแห่งราชอาณาจักรอังกฤษเท่านั้นแต่ทรงทำในสิ่งกษัตริย์พระองค์ก่อน ๆ พยายามจะทำแต่ไม่สำเร็จในสงครามร้อยปีโดยการรวมราชบัลลังก์อังกฤษและฝรั่งเศสภายใต้พระมหากษัตริย์องค์เดียว ในปี ค.ศ. 2002 ทรงได้รับเลือกเป็นลำดับ 72 ในบรรดาชาวอังกฤษ 100 คนที่ถือกันว่าสำคัญที่สุด
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ราชวงศ์แลงคาสเตอร์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เจย์ เอ็นเดลล์ ไทเลอร์ “เฮนรีแห่งมอนมอธ:บันทึกของพระเจ้าเฮนรีที่ 5” เล่มหนึ่ง, เล่มสอง ที่ โครงการกูเต็นเบิร์ก (Project Gutenberg)
โครงการกูเต็นเบิร์ก พระเจ้าเฮนรีที่ 5 (Genealogics)
ลำดับเหตุการณ์ในสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 5 
พระราชประวัติของพระเจ้าเฮนรีที่ 5 (About.com)
บริทานเนีย: ราชวงศ์อังกฤษ - พระเจ้าเฮนรีที่ 5
สารานุกรมโคลัมเบีย: พระเจ้าเฮนรีที่ 5 
เวปไซต์ทางการของพระราชวงศ์: พระเจ้าเฮนรีที่ 5
อึกมุมมองหนึ่งของพระเจ้าเฮนรีที่ 5 (บีบีซี)
พระราชประวัติประกอบภาพของพระเจ้าเฮนรีที่ 5
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1930
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 1965
ราชวงศ์แลงคัสเตอร์
เสียชีวิตจากโรคบิด
ชาวอังกฤษเชื้อสายฝรั่งเศส
พระมหากษัตริย์อังกฤษ
ราชวงศ์แพลนแทเจอนิต
3
คริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิกชาวอังกฤษ
ดยุกแห่งคอร์นวอลล์
เจ้าชายแห่งเวลส์
บุคคลจากเทศมณฑลมอนมัทเชอร์
บุคคลในสงครามร้อยปี
ราชวงศ์วาลัว
ไนต์ออฟเดอะการ์เตอร์
ดยุกแห่งนอร์ม็องดี