pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เครื่องเคลือบดินเผาไมเซิน

เครื่องเคลือบดินเผาไมเซิน (Meissen porcelain) ได้เริ่มผลิตเป็นอุตสาหกรรมตั้งแต่ ค.ศ. 1710 ซึ่งถือว่าเป็นยุคเริ่มแรกของอุตสาหกรรมเซรามิกของยุโรป และปัจจุบันยังคงรักษาความเป็นผลงานหัตถกรรมที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เครื่องเคลือบดินเผาไมเซินไม่ได้เป็นเพียงแค่ภาชนะ หรือเครื่องประดับ แต่เป็นผลงานทางศิลปะที่ถูกออกแบบมาอย่างปราณีต ปัจจุบันนอกจากบริษัทจะดำเนินธุรกิจผลิตและจำหน่ายเครื่องเคลือบดินเผาแล้ว ยังได้จัดทำพิพิธภัณฑ์เพื่อจัดแสดงผลงานเครื่องเคลือบดินเผา อันเป็นเอกลักษณ์ และเป็นผลิตภัณฑ์อันลือชื่อ ไม่เพียงแต่สำหรับเมืองไมเซิน รัฐซัคเซิน ประเทศเยอรมนี แต่เป็นผลิตภัณฑ์ที่มีชื่อเสียงอันดับโลก
== ประวัติ และลำดับเหตุการณ์สำคัญ ==
=== ประวัติ ===
เครื่องเคลือบดินเผาเริ่มเข้ามามีบทบาทสำคัญในทวีปยุโรปตั้งแต่ช่วงศตวรรษที่ 13 โดยมีการนำเข้าเครื่องเคลือบดินเผาหรือ กังไส จากประเทศจีน ซึ่ง ณ ขณะนั้นถือว่าเป็นผลิตภัณฑ์ที่มีค่ามาก จนกระทั่งต้นศตวรรษที่ 18 จึงได้มีการเริ่มผลิตเครื่องเคลือบดินเผา เลียนแบบผลิตภัณฑ์ของนำเข้าจากประเทศจีนขึ้นที่เมืองไมเซิน ซึ่งถือเป็นจุดเริ่มต้นของอุตสาหกรรมเซรามิกในทวีปยุโรป ผู้ร่วมก่อตั้งโรงงานเครื่องเคลือบดินเผาไมเซิน ประกอบด้วย โยฮานน์ ฟรีดริช บึตต์เกอร์ (Johann Friedrich Böttger) เอียเรนฟริด วาลเธอร์ แห่งเทชียร์นเฮาส์ (Ehrenfried Walther von Tschirnhaus) ก๊อตต์ฟริด พาบสต์ แห่งโอฮาอิน (Gottfried Pabst von Ohain) เจ้าพนักงานเหมืองแร่จากไฟรบูร์ก และผู้เชี่ยวชาญด้านเหมืองเหล็กอีกหลายท่าน โดยผลิตภัณฑ์โดยส่วนใหญ่ อยู่ภายใต้การสนับสนุนของ เอากุสตุส ที่ 2 ผู้เข้มแข็ง (Augustus II "the Strong") กษัตริย์ประเทศโปแลนด์ ซึ่งเป็นพระโอรสเจ้าผู้ครองรัฐซัคเซิน ณ ขณะนั้น และในปี ค.ศ. 1708 เครื่องเคลือบดินเผาของยุโรปชิ้นแรก ก้ได้ปรากฏสู่สายตาชาวโลก ภายใต้การควบคุมดูแลของโยฮานน์ ฟรีดริช บึตต์เกอร์
=== ลำดับเหตุการณ์สำคัญ ===
23 มกราคม ค.ศ. 1710 ศาลแห่งรัฐซัคเซินประกาศคุ้มครองสิทธิบัตรเครื่องเคลือบดินเผาไมเซิน และลงประกาศในเยอรมนี ฝรั่งเศส และเนเธอร์แลนด์
6 มิถุนายน ค.ศ. 1710 โรงงานผลิตเครื่องเคลือบดินเผาไมเซินได้ตั้งขึ้น ณ ปราสาทอัลเบรชท์สบูร์ก เมืองไมเซิน
ค.ศ. 1722 บริษัทได้เริ่มใช้ กระบี่คู่ไขว้ เป็นสัญลักษณ์
ค.ศ. 1861 - ค.ศ. 1864 บริษัทย้ายโรงงานมาอยู่ ณ ทรีบิซทาล เมืองไมเซิน และได้ทำการอยู่ที่นี่ จวบจนปัจจุบัน
ค.ศ. 1912 - ค.ศ. 1915 บริษัทสร้างอาคารพิพิธภัณฑ์ และเริ่มเปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1916
26 มิถุนายน ค.ศ. 1991 โรงงานได้จัดตั้งเป็นบริษัท รัฐซัคเซิน ถือหุ้นของบริษัทร้อยละ 100 โดยใช้ชื่อว่า Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen GmbH
ค.ศ. 1991 - ค.ศ. 1992 บูรณะส่วนต่อเติมของพิพิธภัณฑ์
1 มิถุนายน ค.ศ. 1998 ชมรม "เพื่อนเครื่องเคลือบดินเผาไมเซิน" ถูกจัดตั้งขึ้น
ค.ศ. 2000 เครื่องดนตรี ออแกน เครื่องแรกของโลก ที่ใช้ท่อเสียง และตัวปิดเสียงซึ่งผลิตโดยบริษัท
22 มิถุนายน ค.ศ. 2005 พิพิธภัณฑ์เปิดแสดงในส่วนต่อเติมที่ทำบูรณะขึ้นใหม่
ค.ศ. 2010 บริษัทครบรอบ 300 ปีของการก่อตั้ง
==  ดูเพิ่ม ==
ไมเซิน
เซรามิก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซด์หลักของบริษัท
เว็บไซด์หลักของบริษัท
เซรามิก
ท่าอากาศยานนานาชาติกาลิเลโอ กาลิเลอี

ท่าอากาศยานนานาชาติกาลิเลโอ กาลิเลอี (Galileo Galilei International) เป็นท่าอากาศยานที่ตั้งอยู่ในเมืองปิซา อิตาลี เป็นหนึ่งในท่าอากาศยานหลักของแคว้นทัสกานี โดยอีกแห่งหนึ่งคือท่าอากาศยานเปเรโตลาในฟลอเรนซ์ ท่าอากาศยานแห่งนี้ตั้งชื่อตามกาลิเลโอ กาลิเลอี นักวิทยาศาสตร์ชาวเมืองปิซาที่มีชื่อเสียง ตั้งอยู่ในย่านซานจุสโต ห่างจากสถานีรถไฟกลางไม่ถึง 2 กิโลเมตร ค่อนข้างใกล้กับศูนย์กลางของเมือง
ท่าอากาศยานแห่งนี้เชื่อมต่อกับสถานีรถไฟกลางด้วยรถไฟและรถประจำทาง และยังเชื่อมต่อไปถึงสถานีรถไฟซานตามาเรียโนเวลลา ในฟลอเรนซ์อีกด้วย
นอกจากจะใช้ในกิจการพลเรือนแล้ว ท่าอากาศยานแห่งนี้ยังถูกใช้เป็นฐานจอดเครื่องบิน C-130 Hercules และ C-27J Spartan ของกองทัพอากาศอิตาลี
== Airport Growth ==
ใน พ.ศ. 2549 และ 2550 ท่าอากาศยานแห่งนี้มีอัตราการเติบโตสูงที่สุดในบรรดาท่าอากาศยานชั้นนำของอิตาลี 15 แห่ง โดยมีผู้โดยสารเพิ่มขึ้น 30% ใน พ.ศ. 2549 และเพิ่มขึ้น 24% ใน พ.ศ. 2550 ปัจจุบันเป็นท่าอากาศยานที่มีการจราจรหนาแน่นเป็นอันดับที่ 11 ของอิตาลี โดยใน พ.ศ. 2551 มีจำนวนผู้โดยสาร 3,963,717 คน
== สายการบินและจุดหมายปลายทาง ==
== การเชื่อมโยงภายนอก ==
Galileo Galilei Airport  (official website)
== อ้างอิง ==
กาลิเลโอ
พระยาผดุงวิทยาเสริม (กำจัด พลางกูร)

== ประวัติ ==
เกิดที่บ้านถนนสีลม จังหวัดพระนคร เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2426 เป็นบุตรนายเจิม และนางปริก พลางกูร มีน้องชายร่วมบิดามารดาเดียวกันอีก 2 คน คือ หลวงสันธานวิทยาสิทธิ์ (กำจาย พลางกูร) และ พระอัพภัณตราพาธภิศาล (กำจร พลางกูร) เริ่มเรียนหนังสือที่โรงเรียนวัดจักรวรรดิราชาวาส สอบไล่ได้ชั้น 2 ประโยค 3 จากโรงเรียนฝึกหัดอาจารย์ เมื่อ พ.ศ. 2444 ได้ประกาศนียบัตรครูมัธยมพิเศษ พ.ศ. 2446  พระยาผดุงวิทยาเสริมสมรสกับคุณหญิงเหรียญ ผดุงวิทยาเสริม (สกุลเดิม นิโครธานนท์) เมื่อ พ.ศ. 2456
ปี พ.ศ. 2448 ได้รับทุนของกระทรวงธรรมการไปเรียนวิชาครู ณ ประเทศอังกฤษ เข้าศึกษา ณ วิทยาลัยฝึกหัดครูที่ตำบล Isleworth กรุงลอนดอน เป็นเวลา 4 ปี 
พ.ศ. 2452 สอนที่โรงเรียนเทพศิรินทร์
พ.ศ. 2453 ย้ายมาสอนที่โรงเรียนปทุมคงคา
พ.ศ. 2454 เป็นอาจารย์รอง โรงเรียนฝึกหัดอาจารย์บ้านสมเด็จ
พ.ศ. 2457 เป็นอาจารย์โรงเรียนข้าราชการพลเรือน แผนกคุรุศึกษา
พ.ศ. 2460 รักษาการแทนอาจารย์ใหญ่แผนกคุรุศึกษา จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย (สถาปนาโรงเรียนข้าราชการพลเรือนเป็นมหาวิทยาลัย) 
พ.ศ. 2461 เป็นอาจารย์ใหญ่โรงเรียนฝึกหัดครูวัดบวรนิเวศ
พ.ศ. 2470 เป็นเจ้ากรมตำรา
พ.ศ. 2471 เป็นเจ้ากรมสามัญศึกษา
พ.ศ. 2473 รักษาการอธิบดีกรมศึกษาธิการ
พ.ศ. 2475 กราบถวายบังคมลาออกจากราชการ
รับพระราชทานบำนาญ รวมเวลาที่รับราชการ 32 ปี
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== ครอบครัว ==
พ.ต. จำกัด พลางกูร (ถึงแก่กรรม) สมรสกับนางฉลบชลัยย์ (มหานีรานนท์) (ถึงแก่กรรม) 
ศ.ดร. กำแหง พลางกูร (ถึงแก่กรรม) สมรสกับ พ.อ. (พิเศษ) พญ.มยุรี (สุนทรเวช) 
ศ.พญ. คุณหญิงตระหนักจิต หะริณสุต (ถึงแก่กรรม) สมรสกับ ศ.นพ.จำลอง หะรินสุต
ดร. บรรเจิด พลางกูร (ถึงแก่กรรม) สมรสกับนางสมลักษณ์ (ยมะสมิต)
นางลำเพา สุทธเสถียร (ถึงแก่กรรม) สมรสกับนายวิตต์ สุทธเสถียร (ถึงแก่กรรม)
พล.ต.เกรียงเดช พลางกูร (ถึงแก่กรรม) สมรสกับนางอรัว (เพ่งไพฑูรย์)
รศ. สลวย กรุแก้ว (ถึงแก่กรรม) สมรสกับ ศ.อนันต์ กรุแก้ว (ถึงแก่กรรม)
คุณหญิงเหรียญถึงแก่อนิจกรรมในปี พ.ศ. 2471 ต่อมาในปี พ.ศ. 2475 พระยาผดุงวิทยาเสริมได้สมรสกับคุณหญิงจรูญ ผดุงวิทยาเสริม (สกุลเดิม รสานนท์) มีบุตรธิดา คือ
น.ส.จรวยรส พลางกูร (ถึงแก่กรรม)
ศ.นพ.กัมปนาท พลางกูร (ถึงแก่กรรม) สมรสกับ ผศ.พญ.จิรา (อินทะนิยม)
นางเสาวรส ทองปาน (ถึงแก่กรรม) สมรสกับ ศ.ดร.โสภิณ ทองปาน
พระยาผดุงวิทยาเสริมถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคความดันโลหิตสูง และอัมพาต เมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2497 ณ บ้านซอยร่วมฤดี ถนนเพลินจิต จังหวัดพระนคร และมีพิธีพระราชทานเพลิงศพ ณ วัดโสมนัสวิหาร เมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2499
== อ้างอิง ==
แบบหัดอ่านหนังสือไทยเบื้องต้น' พิมพ์เป็นอนุสรณ์ในงานพระราชทานเพลิงศพ พระยาผดุงวิทยาเสริม พระนคร: โรงพิมพ์ บริษัทคณะช่าง จำกัด, 2499.
 
ผดุงวิทยาเสริม
โรงเขียนหนังสือ

โรงเขียนหนังสือ หรือ โรงคัดหนังสือ (Scriptorium) แปลตรงตัวว่า “สถานที่สำหรับเขียนหนังสือ” มักจะใช้สำหรับห้องหรือโถงในสำนักสงฆ์ที่ใช้ในการก็อปปีหนังสือโดยนักคัด (scribe) ของสำนักสงฆ์ จากหลักฐานที่บันทึกไว้ และจากสิ่งก่อสร้างที่ยังคงมีให้เห็น หรือจากการขุดค้นทางโบราณคดีแสดงให้เห็นว่าตรงกันข้ามกับความเชื่อโดยทั่วไปว่าเป็นห้องที่มักจะมีในสำนักสงฆ์นั้นแทบจะไม่มีกันเท่าใดนัก การเขียนหรือคัดหนังสือในสำนักสงฆ์จึงมักจะทำกันในคอกเช่นคอกที่ลึกเข้าไปในผนังของระเบียงคดหรือในห้องเล็กที่เป็นที่พำนักของนักบวชเอง การพูดถึง “โรงเขียนหนังสือ” โดยนักวิชาการในปัจจุบันโดยทั่วไปมักจะหมายถึงการเขียนหรือผลิตงานของสำนักสงฆ์แทนที่จะกล่าวถึงโครงสร้างที่เป็น “โรงเขียน” จริงๆ
“โรงเขียนหนังสือ” เป็นสิ่งที่จำเป็นต้องมีสำหรับห้องสมุด ถ้าที่ใดมีห้องสมุดก็สรุปได้ว่าต้องมี “โรงเขียนหนังสือ” หรือ “โรงคัดหนังสือ”  “โรงเขียนหนังสือ” ตามธรรมเนียมแล้วหมายถึงห้องที่กำหนดไว้ให้ใช้ในการเขียนหนังสือและก็คงจะมีอยู่ไม่นานนัก เมื่อผู้ใดหรือสถาบันใดต้องการจะคัดหนังสือสำหรับการสะสมในห้องสมุดก่อนที่จะมีการพิมพ์ เมื่อห้องสมุดมีหนังสือพอเพียงแล้วโรงเขียนก็ยุบเลิก เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ก็เกิดร้านบริการคัดหนังสือโดยฆราวาสขึ้น นักคัดอาชีพก็อาจจะมีห้องพิเศษที่ใช้ในการคัดหนังสือ แต่โดยทั่วไปแล้วก็อาจจะเป็นเพียงโต๊ะใกล้หน้าต่างในบ้านของตนเอง
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
คริสต์ศาสนสถาน
แผนผังมหาวิหาร
หนังสือวิจิตร
ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน
สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนสถาน
จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (Henry II, Holy Roman Emperor) หรือนักบุญไฮน์ริชคณะเบเนดิกติน (Saint Henry, Obl.S.B.) (6 พฤษภาคม ค.ศ. 973 - 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1024) เป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์สมัยราชวงศ์ออทโท ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่าง ค.ศ. 1014 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1024 นอกจากจะเป็นประมุขจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แล้วจักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 ก็ยังเป็นพระมหากษัตริย์ของเยอรมนีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1002 อิตาลีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1004 และดยุกแห่งบาวาเรียระหว่างปี  ค.ศ. 995 ถึงปี ค.ศ. 1005 พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์เยอรมันพระองค์เดียวที่ได้รับการสถาปนาให้เป็นนักบุญ
จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 973 ในบาวาเรียในเยอรมนี พระองค์เป็นพระโอรสของดยุกไฮน์ริชที่ 2 แห่งบาวาเรียและกีเซลาแห่งเบอร์กันดี ขณะที่พระบิดาทรงมีความขัดแย้งกับพระจักรพรรดิสององค์ก่อนหน้านั้น ไฮนริคก็หันเข้าวัดตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ โดยทรงไปพึ่งอับราฮัม บิชอปแห่งไฟรซิง และต่อมาทรงได้รับการศึกษาจากสำนักศึกษาของมหาวิหารเซนต์แมรี ฮิลเดสไฮม์ เมื่อพระบิดาสิ้นพระชนม์ไฮน์ริชก็ทรงเป็นดยุกแห่งบาวาเรียในปี ค.ศ. 995 ในพระนาม “ไฮนริคที่ 4”
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ราชวงศ์ออทโท
รายพระนามกษัตริย์และจักรพรรดิเยอรมัน
นักบุญในคริสต์ศตวรรษที่ 10
จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
พระมหากษัตริย์เยอรมนี
ราชวงศ์ออทโท
พระมหากษัตริย์อิตาลี
ดยุกแห่งบาวาเรีย
นักบุญในคริสต์ศตวรรษที่ 11
นักบุญชาวเยอรมัน
จักรพรรดิคาร์ลที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

สมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (Charles IV, Holy Roman Emperor ) (14 พฤษภาคม ค.ศ. 1316 - 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1378) เป็นพระมหากษัตริย์องค์ที่สองของโบฮีเมียจากราชวงศ์ลักเซมเบิร์ก และทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
คาร์ลเป็นพระราชโอรสองค์โตและรัชทายาทของจอห์นแห่งโบฮีเมียผู้สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1346 ฉะนั้นคาร์ลจึงทรงได้รับอาณาจักรเคานท์แห่งลักเซมเบิร์กและราชอาณาจักรโบฮีเมีย และทรงเข้าทำพิธีบรมราชาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโบฮีเมียเมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1347
เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1346 สภาผู้เลือกตั้งจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (Prince-elector) ก็เลือกพระองค์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมันหรือพระมหากษัตริย์แห่งเยอรมนีในการต่อต้านสมเด็จพระจักรพรรดิลุดวิกที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ คาร์ลทรงได้รับการสวมมงกุฎเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1346 ที่บอนน์ หลังจากจักรพรรดิลุดวิกเสด็จสวรรคตคาร์ลก็ได้รับเลือกเป็นพระจักรพรรดิอีกครั้งในปีเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1349 และทรงได้รับการสวมมงกุฎเมื่อวันที่  25 กรกฎาคม และต่อมาเมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1355 พระองค์ก็ทรงได้รับการสวมมงกุฎเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอิตาลี และสวมมงกุฎเป็นพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เมื่อวันที่ 5 เมษายน การสวมมงกุฎเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเบอร์กันดีถูกเลื่อนไปเป็นวันที่  4 มิถุนายน ค.ศ. 1365 พระองค์ก็ทรงได้รับการสวมมงกุฎเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเบอร์กันดี นอกจากจะเป็นพระมหากษัตริย์ในราชอาณาจักรต่างๆ แล้วพระองค์ก็ยังทรงดำรงตำแหน่งเป็นเคานท์ลักเซมเบิร์ก (ค.ศ. 1346–ค.ศ. 1378) และมากราฟแห่งบรันเดนเบิร์ก (ค.ศ. 1373–ค.ศ. 1378)
== พระอิสริยยศ ==
สมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์  (ค.ศ. 1355 - ค.ศ. 1378)
พระมหากษัตริย์แห่งเยอรมนี (กษัตริย์แห่งโรมัน) (ค.ศ. 1346 - ค.ศ. 1378)
พระมหากษัตริย์แห่งโบฮีเมีย (ค.ศ. 1346 - ค.ศ. 1378)
พระมหากษัตริย์แห่งเบอร์กันดี (ค.ศ. 1365 - ค.ศ. 1378)
พระมหากษัตริย์แห่งอิตาลี (ค.ศ. 1355 - ค.ศ. 1378)
เคานท์ลักเซมเบิร์ก (ค.ศ. 1346–ค.ศ. 1378)
มากราฟแห่งบรันเดนเบิร์ก (ค.ศ. 1373–ค.ศ. 1378)
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
รายพระนามกษัตริย์และจักรพรรดิเยอรมัน
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1859
จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
พระมหากษัตริย์เยอรมนี
ราชวงศ์ลักเซมเบิร์ก
พระมหากษัตริย์บูร์กอญ
พระมหากษัตริย์อิตาลี
พระมหากษัตริย์โบฮีเมีย
ผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค
เคานต์ในประเทศลักเซมเบิร์ก
บุคคลจากปราก
เจ้าชายโบฮีเมีย
จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (Frederick III, Holy Roman Emperor) (21 กันยายน ค.ศ. 1415 - 19 สิงหาคม ค.ศ. 1493) เป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างปี ค.ศ. 1452 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 1493
ฟรีดริชทรงได้รับเลือกให้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมันต่อจากพระเจ้าอัลเบรชท์ที่ 2 แห่งเยอรมนี (Albert II of Germany) ในปี ค.ศ. 1440
จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1415 ที่อินสบรุค ในออสเตรีย เป็นพระราชโอรสในเออร์เนสต์ ดยุกแห่งออสเตรียทางสายราชวงศ์ฮาพส์บวร์คที่ปกครองอินเนอร์ออสเตรียที่รวมทั้งดัชชีสติเรีย ดัชชีคารินเทีย และดัชชีคาร์นีโอลา และภรรยาของเออร์เนสต์ซิมเบอร์จิสแห่งมาโซเวีย (Cymburgis of Masovia) ฟรีดริชอภิเษกสมรสเมื่อพระชนมายุได้ 37 พรรษากับเจ้าหญิงเอเลเนอร์แห่งโปรตุเกสพระชนมายุ 18 พรรษา สินสอดทองหมั้นจากเจ้าหญิงเอลินอร์ช่วยในการปลดเปลื้องหนี้สินที่ทรงมีและสร้างเสริมความมั่งคงให้แก่พระราชอำนาจของพระองค์
== พระอิสริยยศ ==
จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (ค.ศ. 1452 - ค.ศ. 1493) - ฟรีดริชที่ 3
พระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมัน (ค.ศ. 1440 - ค.ศ. 1493)  - ฟรีดริชที่ 4
อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย (ค.ศ. 1424 - ค.ศ. 1493)  - ฟรีดริชที่ 5
ดยุกแห่งสสติเรีย (ค.ศ. 1424 - ค.ศ. 1493)
ดยุกแห่งคารินเทีย (ค.ศ. 1424 - ค.ศ. 1493)
ดยุกแห่งคาร์นีโอลา (ค.ศ. 1424 - ค.ศ. 1493)
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค
จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
รายพระนามกษัตริย์และจักรพรรดิเยอรมัน
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1958
จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
พระมหากษัตริย์เยอรมนี
ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค
ราชวงศ์ออสเตรีย
ดยุกแห่งสไตเรีย
ดยุกแห่งคารินเทีย
ผู้ปกครองออสเตรีย
ดยุกแห่งออสเตรีย
ไนต์ออฟเดอะการ์เตอร์
บุคคลจากอินส์บรุค
จักรพรรดิซีกิสมุนท์แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

จักรพรรดิซีกิสมุนท์แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (Sigismund, Holy Roman Emperor) (14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1368 - 9 ธันวาคม ค.ศ. 1437) แห่งราชวงศ์ลักเซมเบิร์ก ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างวันที่ ค.ศ. 1433 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1437 ซิกิสมุนด์เป็นพระมหากษัตริย์ที่ครองราชอาณาจักรฮังการีเป็นระยะเวลานานที่สุด เป็นเวลาถึง 50 ปีตั้งแต่ ค.ศ. 1387 จนถึง ค.ศ. 1437 และยังเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโบฮีเมีย, ลอมบาร์เดีย และเยอรมนี ซิกิสมุนด์ทรงเป็นผู้หนุนหลังคนสำคัญของสภาสังคายนาแห่งคอนสแตนส์ (Council of Constance) ที่เป็นการยุติศาสนเภทตะวันตก (Western Schism) ที่นำไปสู่การยุติสงครามฮุสไซต์ (Hussite Wars) ต่อมาด้วย
จักรพรรดิซิกิสมุนด์เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1368 ที่เนือร์นแบร์ก ในเยอรมนี พระองค์เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิคาร์ลที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และพระอัครมเหสีองค์ที่สี่เอลิซาเบธแห่งพอเมอเรเนีย และอภิเษกสมรสกับแมรี สมเด็จพระราชินีแห่งฮังการี และต่อมากับ Barbara of Celje พระเจ้าซีกิสมุนท์เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1437 ในโบฮีเมีย
== พระอิสริยยศ ==
จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (ค.ศ. 1433 - ค.ศ. 1437)
พระมหากษัตริย์เยอรมนี (ค.ศ. 1410 - ค.ศ. 1437)
พระมหากษัตริย์แห่งโบฮีเมีย (ค.ศ. 1419 - ค.ศ. 1437)
พระมหากษัตริย์แห่งฮังการี (ค.ศ. 1387 - ค.ศ. 1437)
ผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค (ค.ศ. 1378 - ค.ศ. 1388)
ผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค (ค.ศ. 1411 - ค.ศ. 1417)
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ราชวงศ์ลักเซมเบิร์ก
จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
รายพระนามกษัตริย์และจักรพรรดิเยอรมัน
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1911
จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
พระมหากษัตริย์เยอรมนี
พระมหากษัตริย์โบฮีเมีย
พระมหากษัตริย์ฮังการี
ราชวงศ์ลักเซมเบิร์ก
ผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค
พระมหากษัตริย์โครเอเชีย
เจ้าชายโบฮีเมีย
คริส แองเจิล

คริส แองเจิล (Criss Angel) มีชื่อเต็มว่า คริสโตเฟอร์ นิโคลาส ซารานตาคอส (Christopher Nicholas Sarantakos) เกิดวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1967 แต่มักรู้จักกันในนามที่ใช้ในการแสดงว่า คริส แองเจิล เป็นนักแสดงมายากลชาวอเมริกันเชื้อสายกรีกและยังเป็นนักดนตรี เขาเติบโตที่ รัฐนิวยอร์ก เขามักแสดงกลลวงตาเป็นที่น่าอัศจรรย์ใจอย่างยิ่ง เช่น การเดินบนน้ำ การมุดทะลุผ่านกระจก การทำให้ช้างลับหายไปแล้วเสกให้ช้างนั้นมาปรากฏตัวอีกครั้ง และการล่องลอยตัวจากตึกหนึ่งไปยังอีกตึกหนึ่ง เขามีรายการโทรทัศน์ที่ออกอากาศในอเมริกามีชื่อรายการว่า "Criss Angel Mindfreak"ซึ่งเป็นรายการที่โชว์ความสามารถด้านมายากล มีเว็บไซต์ส่วนตัวคือ CrissAngel.com
== ชีวิตช่วงต้น ==
แองเจิลในวัยเด็กมีความสนใจต่อมายากลเพิ่มขึ้นตามอายุของเขาจนกระทั่งสำเร็จการศึกษาจากอีสท์แมโดว์ไฮสคูล เขาก็ไม่สนใจการเข้าเรียนที่วิทยาลัยใดๆอีกต่อไป ซึ่งเขามีเพียงความมุ่งมั่นที่จะกลายเป็นนักมายากลมืออาชีพเท่านั้น
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official website
นักมายากล
นักคาราเต้ชาวอเมริกัน
ชาวอเมริกันเชื้อสายกรีก
จักรพรรดิปีเตอร์ที่ 2 แห่งรัสเซีย

จักรพรรดิปีเตอร์ที่ 2 อะเลคเซเยวิช (Пётр II, Пётр Алексеевич, Pyotr Vtoroy, Pyotr Alekseyevich;  – ) ครองราชย์เป็นจักรพรรดิแห่งรัสเซีย ตั้งแต่ 1727 จนกระทั่งสวรรคตในพระชนม์เพียง 14 พรรษา เป็นพระราชโอรสในซาเรวิช อะเลคเซย์ เปโตรวิช (พระราชโอรสพระองค์แรกในจักรพรรดิปีเตอร์ที่ 1 แห่งรัสเซียกับยูโดซียา โลฟูคีนา) กับชาร์ล็อทเทอ คริสทีเนอแห่งเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล พระองค์เป็นสมาชิกพระราชวงศ์ชายพระองค์สุดท้ายของราชวงศ์โรมานอฟ
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
จักรพรรดิรัสเซีย
ราชวงศ์โรมานอฟ
บุคคลจากเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก
เสียชีวิตจากฝีดาษ
พระมหากษัตริย์ที่สวรรคตขณะทรงพระเยาว์
พระมหากษัตริย์ที่ขึ้นครองราชย์ขณะทรงพระเยาว์ในสมัยใหม่
แคว้นชายแดนบรันเดินบวร์ค

แคว้นชายแดนบรันเดินบวร์ค (Mark Brandenburg) เป็นแคว้นที่สำคัญของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ก่อตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1157 และสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1806 อีกชื่อหนึ่งของอาณาจักรคือ ราชรัฐผู้คัดเลือกบรันเดินบวร์ค (Kurfürstentum Brandenburg) มีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ของเยอรมนี และยุโรปตอนกลาง
แคว้นชายแดนบรันเดินบวร์คเกิดจากอาณาจักรชายแดนตอนเหนือ (Northern March) ที่ก่อตั้งโดยชนสลาฟเวนด์ (Wends) มาร์คกราฟผู้ปกครองอาณาจักรได้รับการเลื่อนฐานะขึ้นเป็นเจ้าชายผู้คัดเลือกโดยพระราชบัญญัติทอง ค.ศ. 1356 ผู้เป็นผู้มีสิทธิในการเลือกตั้งจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ฉะนั้นบางครั้งจึงรู้จักกันในชื่อว่า “อาณาจักรเลือกตั้งแห่งบรันเดินบวร์ค” ด้วย (Electorate of Brandenburg หรือ Kurfürstentum Brandenburg)
ในปีค.ศ. 1415 ราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นก็ขึ้นมามีอำนาจปกครองบรันเดินบวร์ค บรันเดินบวร์คเจริญอำนาจขึ้นอย่างรวดเร็วระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 17 และในที่สุดก็ได้อาณาจักรดยุคแห่งปรัสเซีย เข้ามาอยู่ในครอบครอง บรันเดินบวร์ค-ปรัสเซียกลายมาเป็นต้นกำเนิดของราชอาณาจักรปรัสเซียที่กลายมาเป็นรัฐผู้นำของเยอรมนีระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 18 แม้ว่าตำแหน่งสูงสุดของผู้มีสิทธิเลือกตั้งคือตำแหน่ง “พระมหากษัตริย์แห่งปรัสเซีย” แต่อำนาจที่แท้จริงก็จำกัดอยู่ในบรันเดินบวร์ค และในเมืองหลวงเบอร์ลิน และพ็อทซ์ดัม
แม้ว่าแคว้นชายแดนบรันเดินบวร์คจะสิ้นสุดลงด้วยการยุบตัวของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปีค.ศ. 1806 แต่ก็มาแทนด้วยมณฑลบรันเดินบวร์คของปรัสเซียในปี ค.ศ. 1815 แม้ว่าจะเริ่มต้นด้วยการเพียงอาณาจักรเล็กๆ แต่ในที่สุดราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นก็สามารถนำไปสู่การรวมตัวของเยอรมนีและการก่อตั้งจักรวรรดิเยอรมันได้ในที่สุด   ในปี ค.ศ. 1871 ชื่อแคว้นชายแดนบรันเดินบวร์คก็ยังคงใช้กันอย่างไม่เป็นทางการจนถึงทุกวันนี้ในการหมายถึงรัฐบรันเดินบวร์คในสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
อาณาจักรชายแดน
พระราชบัญญัติทอง
สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2349
รัฐสิ้นสภาพในประเทศเยอรมนี
รัฐในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 12
สิ้นสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 19
เครือราชรัฐโอเบอร์ซัคเซิน
*
กระโถนนางสีดา

กระโถนนางสีดา  เป็นพืชดอกจำพวกกาฝากหรือพืชเบียน เป็นญาติใกล้ชิดกับพืชสกุลบัวผุด ขึ้นอาศัยบนเถาพืชสกุลเถาวัลย์น้ำที่ระดับความสูง 1,200 ถึง 1,400 ม.จากระดับน้ำทะเล พบในประเทศจีน ประเทศกัมพูชาและประเทศไทย
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==
ดอกมีขนาดเล็ก เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 8-13 ซม. มี 10 กลีบ เมื่อบานกลีบรวมแผ่ออกค่อนข้างมากปลายโค้งแอ่นออกเล็กน้อย มีสีเลือดหมูหรือแดงอมชมพู มีกระสีขาวกระจายแน่นตรงโคนกลีบ มีกระบังเป็นวงอยู่ตรงกลางนูนขึ้นเล็กน้อย มีสีขาว มีช่องเปิดตรงกลาง ปลายฐานแคปซูลบานออกเป็นรูปถ้วย มีขนสั้นนุ่มสีแดง ภายในท่อกลีบรวมมีสันนูนสีขาวจำนวน 16 สัน เรียงตามรัศมี ออกดอกช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงมีนาคม
== การเผยแพร่ในสื่อ ==

ประเทศไทยมีการจัดพิมพ์แสตมป์ชุดพืชกินแมลง 4 ดวง เป็นที่ระลึกสัปดาห์สากลแห่งการเขียนจดหมาย พ.ศ. 2549 โดยใช้ภาพที่ชนะเลิศจากการประกวดในงานสัปดาห์สากลแห่งการเขียนจดหมายประจำปี พ.ศ. 2548 ในหัวข้อ "พืชกินแมลง" 1 ใน 4 ดวงนั้นเป็นกระโถนนางสีดา ที่ออกแบบโดย นายกฤษณา โมคศิริ ราคา 3.00 บาท คาดว่าน่าจะเกิดจากความเข้าใจผิดว่ากระโถนนางสีดาเป็นพืชกินสัตว์ โดยออกจำหน่ายครั้งแรกเมื่อ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2549
== ดูเพิ่ม ==
กระโถนพระฤๅษี
กระโถนพระราม
== อ้างอิง ==
ครอบครัวบัวผุด ราชินีแห่งกาฝาก,นิตยสารสารคดี ปีที่25 ฉบับที่ 292 หน้า 122-158
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Rafflesiaceae parasiticplants.siu.edu
สกุลกระโถนฤๅษี
พืชที่พบในประเทศไทย
ปีเตอร์ แลง

ปีเตอร์ แลง (Peter Läng; Peter Laeng) อดีตนักฟุตบอลชาวไทยเชื้อสายสวิตเซอร์แลนด์ เคยเล่นให้กับสโมสรชัฟเฮาเซินในลีกสวิส และสโมสรบางกอกกล๊าส ในไทยลีก
== ประวัติ ==
ปีเตอร์ แลง เกิดเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2530 ที่เมืองซูริก ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เป็นบุตรชายของวิไลวรรณ แลง และวอลเทอร์ แลง โดยปีเตอร์ แลงมีพี่น้องรวม 5 คนคือ
จรีพร แลง
มณชญา แลง
ณัฐพล แลง
ขวัญกมล แลง
ปีเตอร์ แลง
พี่น้องทุกคนเกิดที่ จังหวัดนครราชสีมา ได้ย้ายไปสวิตในปี 2529 (ยกเว้นตัวเขาที่เกิดที่สวิตเซอร์แลนด์) เมื่ออายุได้ 6 ปี ผู้ปกครองพาไปสมัครเข้าเรียนฟุตบอลที่ เอฟซี อัลสเตตเทน พออายุได้ 14 ปี ย้ายมาอยู่ เล่นเป็นเซนเตอร์ เข้าสู่ทีมชาติสวิส เยาวชนอายุไม่เกิน 15 ปี ต่อมาในปี พ.ศ. 2547 ย้ายมาสู่เอ็สเซ ไฟรบวร์ค (อะคาเดมี) ในเยอรมนี เซ็นสัญญาเป็นเวลา 2 ปี และเข้าสู่โลกของการเป็นนักฟุตบอลอาชีพครั้งแรก หลังจากนั้นย้ายไปร่วมทีมเยาวชนของ  ในสวิตเซอร์แลนด์ ในปี พ.ศ. 2550 ยุติการเล่นทีมชาติอายุไม่เกิน 21 ปี โดยตลอดที่ติดทีมชาติเยาวชนชุดต่าง ๆ 55 ครั้งทำประตูได้ 6 ประตู และยังร่วมในการแข่งขันรอบคัดเลือกเพื่อไปชิงแชมป์ยุโรปหลาย ๆ ครั้ง และต่อมาได้ตัดสินใจเข้ามาอยู่สโมสร
ปีเตอร์ แลง เลือกเล่นให้กับทีมชาติไทย โดยลงเล่นให้ทีมชาติอย่างเป็นทางการนัดแรกในวันที่ 14 พฤศจิกายน 2552 ภายใต้การคุมทีมของไบรอัน ร็อบสัน ซึ่งเป็นเกมส์เอเชียน คัพ รอบคัดเลือกระหว่างสิงคโปร์ กับ ไทย (สิงคโปร์ 1-3 ไทย) โดยถูกส่งลงสนามในนาทีที่ 53 แทนสุรัตน์ สุขะ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ปีเตอร์ แลง "ผมขอเป็นส่วนหนึ่งของความสำเร็จของทีมชาติไทย" 
คลิปวิดีโอ : ปีเตอร์ แลง นักเตะลูกครึ่งทีมชาติคนล่าสุด 
ประวัติ ปีเตอร์ แลง
นักฟุตบอลชาวสวิส
นักฟุตบอลชาวไทย
ชาวไทยเชื้อสายสวิส
ผู้เล่นในไทยลีก
บุคคลจากซือริช
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลชัฟเฮาเซิน
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลบีจี ปทุม ยูไนเต็ด
ราชรัฐมุขนายกชไปเออร์

ราชรัฐมุขนายกชไปเออร์ (Bishopric of Speyer; Fürstbistum Speyer) เป็นราชรัฐมุขนายกในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่ปกครองโดยบิชอปแห่งไปเยอร์ ที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 888 และสิ้นสุดลงหลังจากการปฏิรูปดินแดนในปี ค.ศ. 1803 ราชรัฐมุขนายกชไปเออร์ตั้งอยู่ในรัฐไรน์แลนด์-พาลาทิเนต โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่ราชรัฐมุขนายกชไปเออร์จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 14 เมื่อเจ้าชายบิชอปทรงย้ายที่ประทับไปยังอุดเดนไฮม์ และต่อมาบรุคซัล
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
เจ้าชายมุขนายก
รัฐสิ้นสภาพในประเทศเยอรมนี
รัฐสิ้นสภาพในประเทศฝรั่งเศส
รัฐในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ราชรัฐมุขนายก
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 9
สิ้นสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 19
ชินกร ดีสาย

ชินกร ดีสาย เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวไทย ปัจจุบันเป็นผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตูให้กับสโมสรฟุตบอลมหาสารคาม สามใบเถา ในไทยลีก 3
==ความสำเร็จ==
แชมป์ ควีนส์คัพ ครั้งที่ 32 พ.ศ. 2549 : ราชนาวี
แชมป์ ลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 ฤดูกาล 2556 : ร้อยเอ็ด ยูไนเต็ด
แชมป์ ลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 ฤดูกาล 2558 : อุบล ยูเอ็มที ยูไนเต็ด
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Profile at Thaipremierleague.co.th 
นักฟุตบอลชาวไทย
ผู้รักษาประตูฟุตบอลชาวไทย
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลราชนาวี
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลอุบล ยูไนเต็ด
กระโถนพระราม

กระโถนพระราม  เป็นพืชดอกจำพวกกาฝากหรือพืชเบียนในสกุลกระโถนฤๅษี ขึ้นอาศัยบนเถาพืชสกุลเถาวัลย์น้ำ (Tetrastigma) ที่ระดับความสูง 200 ถึง 750 ม.จากระดับน้ำทะเล เป็นพืชถิ่นเดียวพบทางภาคตะวันตกของประเทศไทย
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==
ดอกมีขนาดเล็ก เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 8-10 ซม. มี 10 กลีบ เมื่อบานกลีบค่อนข้างตั้งตรงเกือบตั้งฉาก มีสีเลือดหมูหรือแดงอมชมพู มีกระสีขาวกระจายแน่นตรงโคนกลีบ มีกระบังเป็นวงอยู่ตรงกลาง มีช่องเปิดตรงกลาง ปลายฐานแคปซูลบานออกเป็นรูปถ้วย มีสีแดงอมชมพู ภายในท่อกลีบรวมมีสันนูนสีเหลืองจำนวน 20 สัน เรียงตามรัศมี ออกดอกช่างเดือนตุลาคมถึงพฤศจิกายน
== ดูเพิ่ม ==
กระโถนพระฤๅษี
กระโถนนางสีดา
== อ้างอิง ==
ครอบครัวบัวผุด ราชินีแห่งกาฝาก,นิตยสารสารคดี ปีที่25 ฉบับที่ 292 หน้า 122-158
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Rafflesiaceae parasiticplants.siu.edu
สกุลกระโถนฤๅษี
พืชที่พบในประเทศไทย