pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ซากีร์ ฮุสเซน (นักการเมือง)

ดร. ซากีร์ ฮุสเซน (زاکِر حسین) เกิดเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2440 เป็นประธานาธิบดีคนที่ 3 ของอินเดีย และเป็นประธานาธิบดีคนแรกที่เป็นชาวมุสลิม ซากีร์ ฮุสเซนสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยเบอร์ลิน ในคณะเศรษฐศาสตร์ ซากีร์ ฮุสเซนเสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2512 ร่างของเขาฝังอยู่ในวิทยาเขตของญามียะ มิลลิยะ อิสลามิยะ ในนิวเดลี
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2440
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2512
ประธานาธิบดีอินเดีย
รองประธานาธิบดีอินเดีย
นักการเมืองอินเดีย
ชาวอินเดียเชื้อสายปาทาน
มุสลิมชาวอินเดีย
บุคคลจากไฮเดอราบาด
เขตคัตสึชิกะ

คัตสึชิกะ  เป็น 1 ใน 23 เขตพิเศษของกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงโตเกียว ในปี 2008 มีจำนวนประชากรประมาณ 429,289 คน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการของเขตคัตสึชิกะ 
 
คัตสึชิกะ
เสาแห่งการก่อกำเนิด

เสาแห่งการก่อกำเนิด (Pillars of Creation) เป็นภาพที่ถ่ายจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลของเสาอันเกิดจากก๊าซและฝุ่นระหว่างดวงดาวในเนบิวลานกอินทรีซึ่งก่อขึ้นเป็นรูปเสา ภาพนี้ถ่ายเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2538 และขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในสิบภาพที่ได้รับความนิยมสูงสุดจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลโดยสเปซ.คอม นักดาราศาสตร์ที่รับผิดชอบการถ่ายภาพดังกล่าวคือ เจฟ เฮสเตอร์ และ พอล สโกเวน จากมหาวิทยาลัยแอริโซนาสเตต เสาที่สูงที่สุด (เสาซ้ายสุดในภาพ) มีความสูงประมาณ 4 ปีแสง ดาวฤกษ์ในส่วนนี้ของเนบิวลานกอินทรีก่อตัวขึ้นจากดาวฤกษ์ดวงอื่นที่กำลังกัดกร่อนที่ส่วนที่ก๊าซยื่นออกมา ซึ่งทำให้ก่อตัวเป็นรูป"ไข่" หรือ"เม็ดก๊าซกลมที่กำลังระเหย" (Evaporating Gaseous Globules - EGGs) ออกจากส่วนที่ยื่นออกมานี้ "ไข่" แต่ละฟองมีขนาดราวกับระบบสุริยะและเป็นที่พักของดาวฤกษ์เกิดใหม่ ดาวที่เห็นบริเวณกลางภาพค่อนข้างไปทางซ้ายเป็นดาวมวลมากที่เกิดใหม่ ซึ่งจะใช้ชีวิตไปอีกไม่กี่ล้านปีก่อนที่จะระเบิดเป็นซุเปอร์โนวาส่งธาตุที่ผลิตขึ้นใหม่ไปทั่งบริเวณ อาจเป็นสาเหตุให้โครงสร้างเสาได้ถูกทำลายลงด้วยซุเปอร์โนวาแห่งหนึ่ง
ภาพนี้ได้จากภาพถ่าย 32 ภาพนำมาติดกัน จากกล้องสี่ตัว ในกล้องถ่ายภาพสนามกว้างและดาวเคราะห์ 2 ที่ติดตั้งอยู่บนกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล ภาพถ่ายประกอบด้วยแสงที่ปลดปล่อยออกมาจากธาตุที่อยู่ในเมฆ และมองเห็นได้เป็นสีแตกต่างกันในภาพถ่าย: สีเขียวสำหรับไฮโดรเจน สีแดงสำหรับกำมะถันที่ถูกแปลงให้เป็นไอออนครั้งเดียว และสีฟ้าสำหรับออกซิเจนที่ถูกแปลงให้เป็นไอออนสองครั้ง
ส่วนที่หายไปตรงมุมขวาบนเป็นเพราะกล้องหนึ่งในสี่ตัวได้พบขยายในบริเวณดังกล่าว ซึ่งทำให้นักดาราศาสตร์มองเห็นรายละเอียดที่ดีกว่าส่วนอื่น ดังนั้น ภาพจากกล้องนี้จึงได้ถูกปรับลดขนาดลงให้เป็นสัดส่วนเหมาะสมกับภาพที่ได้จากกล้องอีกสามตัวที่เหลือ
== โครงสร้างทางกายภาพ ==
โครงสร้างเสาทั้งสามต้นประกอบไปด้วยก๊าซและฝุ่นละอองที่มีความหนาแน่นมาก อยู่ในขอบตะวันออกเฉียงใต้ของเนบิวลานกอินทรี เสาทั้งสามต้นก่อกำเนิดมาจากการเคลื่อนไหวของลมดาวฤกษ์จากดาวยักษ์  เสาแต่ละต้นมีชื่อเฉพาะตัวว่า I II และ III จากซ้ายไปขวา (จากทิศตะวันออกไปทางทิศตะวันตก)
มวลรวมของพื้นที่ๆมีความหนาแน่นสูงคือประมาณ 200 M☉ ดาวฤกษ์ที่กำลังถูกเปลี่ยนเป็นไอออนอยู่ห่างออกไปจากพื้นที่เหล่านี้ประมาณ 2 พาร์เซกในโครงสร้างเสา
== ปรากฏการณ์ของการเกิดดาว ==
การรวมภาพของฮับเบิลและจันทราได้แสดงให้เห็นว่าแหล่งกำเนิดรังสีเอกซ์ในเนบิวลาและดาวฤกษ์เกิดใหม่ไม่ตรงกันกับรูปร่างของเสา ซึ่งมีข้อสันนิษฐานว่าจุดสูงสุดของความเข้มข้นพลังงานในการก่อกำเนิดดาวได้เกิดขึ้นเมื่อหนึ่งล้านปีที่ผ่านมา ดาวฤกษ์ก่อนเกิดในเนบิวลาจึงร้อนพอที่จะปลดปล่อยปล่อยรังสีเอกซ์ออกมา
== การพังทลายลงมาของเสา ==
ราวต้นปี พ.ศ. 2550 นักวิทยาศาสตร์พบหลักฐานจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์ที่แสดงว่า โครงสร้างเสาได้ถูกทำลายลงโดยการระเบิดของซูเปอร์โนวาแห่งหนึ่งเมื่อประมาณ 6,000 ปีมาแล้ว แต่แสงที่แสดงรูปร่างใหม่ของเนบิวลายังเดินทางมาไม่ถึงโลกจนกว่าจะถึงสหัสวรรษหน้า
== คลังภาพ ==
ไฟล์:Eagle Nebula from ESO.jpg|ภาพของเนบิวลานกอินทรี โดยมีเสาแห่งการก่อกำเนิดอยู่ตรงกลาง
ไฟล์:Eagle.column1.arp.750pix.jpg|เม็ดก๊าซกลมที่กำลังระเหยในโครงสร้างเสาต้นแรก
ไฟล์:M16 - Eagle nebula.jpg|เสาแห่งการก่อกำเนิดในแสงอินฟราเรด
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
เนบิวลานกอินทรี
ดาราศาสตร์
การก่อตัวของดาวฤกษ์
รามสวามี เวนกทรมัณ

รามสวามี เวนกทรมัณ (ரா. வெங்கட்ராமன்) เกิดเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2453 เป็นประธานาธิบดีคนที่ 11 ของอินเดีย รามสวามี เวนกทรมัณเกิดที่รัฐทมิฬนาฑู ทางตอนใต้ของอินเดีย และเป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญของอินเดียร่วมกับบาบาซาเฮบ อามเพฑกร ในสมัยของราเชนทระ ปรสาท
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2453
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2552
ประธานาธิบดีอินเดีย
นักการเมืองอินเดีย
ชาวอินเดียที่นับถือศาสนาฮินดู
บุคคลจากรัฐทมิฬนาฑู
ผู้เขียนอัตชีวประวัติชาวอินเดีย
อีกนิยามรัก

อีกนิยามรัก (새드무비; Sad Movie) เป็นภาพยนตร์เกาหลีใต้ แนวโรแมนติกคอเมดี นำแสดงโดย จุง วู-ซุง, อิม ซูจอง, ชา แทฮยอน, ยอม จองอา, ชิน มินอา, ซัน แตยอง, และอี กีวู ซึ่งเป็นภาพยนตร์เรื่องที่สองที่กำกับโดยกวอน จงกวาน หลังจากเรื่องบันทึกรักหวิวๆ ของสาวยุคใหม่ ในค.ศ. 2004
== เนื้อเรื่องย่อ ==
ภาพยนตร์ชุดดังกล่าวประกอบด้วยเหตุการณ์หลัก 4 เรื่องที่ดำเนินเรื่องแยกออกจากกัน แต่มีบางส่วนเชื่อมโยงถึงกัน แต่ส่วนใหญ่แล้วเหตุการณ์หลักไม่ได้เกี่ยวข้องกันโดยส่วนใหญ่ ซึ่งประกอบไปด้วย:
ฉันรักเธอ (I love you) - เป็นเรื่องราวของจินวูซึ่งเป็นนักดับเพลิงวัย 30 ปี วางแผนที่จะขอแต่งงานกับซูจุงซึ่งเป็นนักพยากรณ์อากาศ ผู้มีความปรารถนาต้องการให้ฝนตกลงมาทุกวัน
ฉันเข้าใจ (I Understand) - ฮาสัก เป็นชายหนุ่มที่รับจ้างบอกการแยกทางของคู่รักอื่น โดยทั้งที่ตนเองก็พบกับการแยกทางจากซุกฮุน พนักงานเก็บเงินที่ซูเปอร์มาเก็ต ผู้เป็นหญิงสาวที่เขารัก
ฉันขอโทษ (I’m sorry) - จูยังเป็นนักออกตกแต่งแบบภายในที่มีชื่อเสียง ซึ่งมักไม่ค่อยมีเวลาให้กับฮวีชาน ซึ่งเป็นลูกชายของเขา โดยปกติแล้วฮวีชานเป็นเด็กน่ารัก แต่จะโกรธทุกครั้งเมื่อแม่ของเขาไม่อยู่ ต่อมาเธอได้ป่วยเป็นโรคร้าย
ขอบคุณ (Thanks) - เซอึน เป็นผู้หญิงหูหนวก และมีบาดแผลจากการถูกไฟไหม้ โดยเธอได้ทำงานสวมชุดมาสคอตเพื่อปกปิดใบหน้าของตนในสวนสนุก และได้พบกับซังคู ซึ่งเป็นนักวาดภาพหนุ่ม เขาต้องการตามหาผู้หญิงที่หนีเขาไป ต่อมาเขาต้องไปเรียนต่อยังต่างประเทศ ในขณะที่เซอึนยังมีความคิดถึงเขาอยู่
== รายชื่อนักแสดง ==
จุง วู-ซุง รับบทเป็น จินวู
อิม ซูจอง รับบทเป็น ซูจุง
ชา แทฮยอน รับบทเป็น ฮาสัก
ยอม จองอา รับบทเป็น จูยัง
ชิน มินอา รับบทเป็น เซอึน
ซัน แตยอง รับบทเป็น ซุกฮุน
อี กีวู รับบทเป็น ซังคู
== การตอบรับ ==
ภาพยนตร์ชุดดังกล่าวถือได้ว่าประสบความสำเร็จอย่างสูงในเกาหลีใต้ และได้รับการตอบรับในการจัดฉายที่ญี่ปุ่น ซึ่งได้รับความนิยมจากนักแสดงนำอย่างจุง วู-ซุง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2548
ภาพยนตร์เกาหลี
วิศวนาถ ประตาป สิงห์

วิศวปนาถ ประตาป สิงห์ (อักษรโรมัน: Vishwanath Pratap Singh, 25 มิถุนายน 1931 – 27 พฤศจิกายน 2008) หรือนิยมเรียกสั้น ๆ ว่า วี. พี. สิงห์ (V. P. Singh) เป็นนักการเมืองอินเดีย ผู้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอินเดียคนที่ 7 ระหว่างปี 1989 ถึง 1990 และราชบะฮาดูร์คนที่ 41 แห่งมันดา
สิงห์ขบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยอลาหาบาด และ วิทยาลัยเฟอร์กูสันในปูเณ ในปี 1969 เขาเข้าร่สมพรรคคองเกรสแห่งชาติอินเดีย และได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติรัฐอุตตรประเทศ ในปี 1971 เขาได้กลายมาเป็นสมาชิกรัฐสภาในโลกสภา และได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีพาณิชย์จากปี 1976 ถึง 1977 ในปี 1980 เขาขึ้นมาดำรงตำแหน่งผู้ส่าการรัฐอุตตรประเทศ ในสมัยของเขาเป็นที่รู้จักจากการเผชิญหน้ากับกลุ่มอาชญากรรมของผูลัน เทวี
ในสมัยรัฐบาลของราชีพ คานธี สิงห์ดำรงตำแหน่งต่าง ๆ ในรัฐบาล ทั้งรัฐมนตรีพาณิชย์ และ รัฐมนตรีกลาโหม รวมถึงยังเป็นประธานราชยสภาระหว่างปี 1984 ถึง 1987 ในสมัยรัฐมนตรีกลาโหม เขาลาออกจากตำแหน่งหลังกรณีโบโฟร์สถูกเปิดโปง ต่อมาเมื่อปี 1988 เขาได้ก่อตั้งพรรคชนตาดาลขึ้นจากการรวมภาคส่วนต่าง ๆ ของพรรคชนตาเข้าด้วยกัน ในการเลือกตั้งทั่วไป ปี 1989 แนวร่วมแห่งชาติโดยความสนับสนุนของพรรคภารตียชนตา (BJP) ร่วมกันจัดตั้งรัฐบาลโดยมีสิงห์ขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนที่แปดของอินเดีย
==อ้างอิง==
นายกรัฐมนตรีอินเดีย
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศอินเดีย
นักการเมืองอินเดีย
ชาวอินเดียที่นับถือศาสนาฮินดู
บุคคลจากอลาหาบาด
เสียชีวิตจากมะเร็งไขกระดูกมัยอิโลมา
อาหารเคิร์ด

อาหารเคิร์ด เป็นอาหารที่หลากหลายของชาวเคิร์ดในประเทศตุรกี อิหร่าน สาธารณรัฐปกครองตนเองเคอร์ดิสถานในอิรักหรือที่อื่นๆ
==ส่วนประกอบ==
ส่วนประกอบหลักเป็นผักและผลไม้ โดยเฉพาะแตงกวา เนื้อแกะและไก่เป็นเนื้อสัตว์หลัก อาหารเช้าตามปกติจะเป็นขนมปังแบนผสมน้ำผึ้งกับโยเกิร์ตจากนมควายหรือนมแกะและชาดำ อาหารโดยทั่วไปเป็นข้าวหรือขนมปังแบน เนื้อแกะและผักเคี่ยวในซอสมะเขือเทศ ผลไม้ที่สำคัญมีองุ่น ลูกมะเดื่อและวอลนัท น้ำผึ้งเคิร์ดมักจะขายคู่กับรังผึ้ง มีผลิตภัณฑ์จากนมแกะและกระบือ มี kofta และ kubbaหลายประเภทที่ยัดไส้ด้วยเนื้อ ใช้สมุนไพรสดมากมาย  ชาดำรสหวานเป็นเครื่องดื่มที่เป็นที่นิยม และโยเกิร์ตละลายในน้ำเย็น
==การรับประทาน==
อาหารเคิร์ดเป็นอาหารแบบดั้งเดิมของเกษตรกรเคิร์ด ทำจากเมล็ดข้าวสาลีต้มที่ตากแห้งและโขลกในครก (curn) เพื่อกำจัดแกลบ ข้าวสาลีบดแล้วนำมาต้มรับประทาน 
อาหารเช้าทั่วไปประกอบด้วยเนยแข็ง เนย มะกอก ไข่ มะเขือเทศ แตงกวา พริกเขียว reçel (แยม) และน้ำผึ้งทาบน kaymak ไส้กรอก อาหารอบและซุปยังบริโภคเป็นอาหารเช้าในเคอร์ดิสถาน ขนมปังแบบดั้งเดิมเช่น pide ยังบริโภคกันอย่างแพร่หลาย อาหารเช้าที่เรียกว่า menemen ประกอบด้วยมะเขือเทศอบ พริก น้ำมันมะกอกและไข่  นิยมดื่มชาดำกับอาหารเช้าด้วย
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Kubbah hamousta, prepared by Kurdish Jews
== รายการอ้างอิง==
อาหารมัลดีฟส์

อาหารมัลดีฟส์แบบดั้งเดิมจะขึ้นอยู่กับส่วนประกอบสามรายการหลักต่อไปนี้และเครื่องปรุงอื่นๆ
== มะพร้าว ==
มะพร้าวจะใช้ในรูปแบบขูด คั้นให้ได้กะทิหรือเคี่ยวเป็นน้ำมันมะพร้าวสำหรับทอด Hunigondi เป็นอุปกรณ์พื้นบ้านของมัลดีฟส์แบบดั้งเดิมที่ใช้ขูดมะพร้าว มันเป็นเก้าอี้เตี้ยทรงยาวกับใบมีดเหล็กเป็นซี่ ๆ ที่ส่วนปลาย (คล้ายกระต่ายขูดมะพร้าวของไทย) กะทิเป็นส่วนประกอบสำคัญในแกงหลายชนิดของมัลดีฟส์
== ปลา ==
ปลาที่นิยมคือปลาทูน่าทั้งแห้งหรือสด ปลาที่ชื่นชอบอื่น ๆ จะได้แก่ปลา little tuny (latti) ปลาทูน่าเหลือง (kanneli) ปลาทูน่าฟริเกต (raagondi) bigeye scad (mushimas) wahoo (kurumas) and Mahi-mahi (fiyala) ปลาเหล่านี้สามารถรับประทานต้มหรือแปรรูป
ชิ้นปลาทูน่าแปรรูปอาจจะใช้ทั้งชิ้นหรือตัดแบ่ง ในการทำแกง ปลาดิบหรือปลาทูน่าแปรรูปถูกตัดออกเป็นชิ้นหนาขนาด 1/2 นิ้ว (13 มิลลิเมตร) ปลาทูน่าแห้งใช้เป็นหลักในอาหารที่เรียกว่า gulha kavaabu bajiyaa  และ fatafolhi ชาวมัลดีฟส์ไม่ได้มีประเพณีการรับประทานปลาดิบ ซึ่งแตกต่างจากชาวหมู่เกาะแปซิฟิกส่วนใหญ่
== แป้ง ==
แป้งที่นิยมบริโภค เช่นข้าวซึ่งต้มกินหรือบดเป็นแป้ง พืชหัวเช่นเผือก (ALA) มันเทศ (kattala) หรือมันสำปะหลัง (dandialuvi) เช่นเดียวกับผลไม้เช่นสาเก (bambukeyo) ลำเจียกหรือเตยทะเล (kashikeyo)  พืชหัวและสาเกจะต้มกิน ผลลำเจียกจะกินดิบหลังจากหั่นเป็นชิ้นบาง
อธิวัฒน์ สนิทวงศ์ ณ อยุธยา

อธิวัฒน์ สนิทวงศ์ ณ อยุธยา  เกิดเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2511 นักแสดงชาวไทย
มีพี่น้อง 2 คน จบการศึกษาจากวิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพ ที่แผนกถ่ายภาพและภาพยนตร์ ก้าวสู่วงการบันเทิงจากการประกวดโดมอนแมน 2530 เข้ารอบ 10 คนสุดท้ายหลังจากนั้นเป็นนายแบบ ต่อมาได้รับการติดต่อเล่นหนังโดยการชักนำของเมฆ เมฆเสรี ได้แสดงภาพยนตร์เรื่องแรกคือ เรื่อง ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ผี แสดงร่วมกับเพ็ญ พิสุทธิ์ และอรุโณทัย จิตตรีขันธ์
หลังจากนั้นบริษัทกันตนาติดต่อมาเล่นละครโทรทัศน์จากนั้นมีผลงานละครโทรทัศน์ ที่สร้างชื่อ โดยเฉพาะกับสังกัดกันตนา ไม่ว่าจะเป็น ผู้การเรือเร่, ทิวาหวาม, ผมอาถรรพ์, ลมหายใจไม่เคยแพ้ และ ทายาทอสูร ปัจจุบันยังมีผลงานละคร และงานจิตอาสาร่วมกับมูลนิธิร่วมกตัญญู
== ผลงาน ==
=== ละครโทรทัศน์ ===
=== ละครชุด ===
เซน...สื่อรักสื่อวิญญาณ ซีรีส์ ตอน ชีวิตหนี้ (2553) (ช่อง 5)
ลูกผู้ชายพันธุ์ดี ละครชุด (2557) (ช่อง 7)
ศีล 5 คนกล้าท้าอธรรม ซีรีส์ ตอน มัมมี่คืนชีพ (2557) (ช่อง 5)
ร้อยป่าไว้ด้วยรัก (2560) (ช่อง 3)
ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เดอะซีรีส์ ภาคองค์ประกันหงสา (2560) (ช่องโมโน 29)
บาปบริสุทธิ์ LIVE ตอน ปิดทองหลังพระ (2560) (ช่อง 7)
ละครชุด ภารกิจรัก เรื่อง ราชนาวีที่รัก (2560) (ช่อง 7)
ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เดอะซีรีส์ ภาคประกาศอิสรภาพ (2561) (โมโนแม๊กซ์)
ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เดอะซีรีส์ ภาคศึกบ้านสระเกศ (2562) (ช่องโมโน 29)
Baker Boys รักของผม ขนมของคุณ (2564) (จีเอ็มเอ็ม 25)
=== ภาพยนตร์ ===
ผู้หญิงคนนี้ ไม่ใช่ผี (2530)
คุณนายแจ๋วแหวว (2531) รับบท นายจ้าง
หลอกนิด นิด รักจริง จริง (2531) รับบท หลอก
ปุลากง (2532)
สุสานผีปอบ (2534) รับบท สุสาน
โหดแล้วเท่ (2535) รับบท โหด
ปลุกผีมาจี้ปอบ (2535) รับบท ปอบ
สยองก๋อยส์ (2535) รับบท สยอง
ช้างเพื่อนแก้ว (2546)
ยาสั่ง (2548)
คนไททิ้งแผ่นดิน (2553) รับบท เตียวเหลียง
ปัญญาเรณู (2554) รับบท อาจารย์จากกรุงเทพฯ
=== มิวสิควีดีโอ ===
เพลง โง่รัก พัชรา แวงวรรณ (2535)
== อ้างอิง ==
ราชสกุลสนิทวงศ์
ณ อยุธยา
บุคคลจากกรุงเทพมหานคร‎‎
บุคคลจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ
นักแสดงชายชาวไทย
โฉมหน้าศักดินาไทย

โฉมหน้าศักดินาไทย เป็นผลงานโดย จิตร ภูมิศักดิ์ ตีพิมพ์ครั้งแรกในชื่อ "โฉมหน้าศักดินาไทยในปัจจุบัน" ในวารสาร นิติศาสตร์ฉบับศตวรรษใหม่ พ.ศ. 2500 ก่อนที่ตีพิมพ์ครั้งที่สองใน พ.ศ. 2517 โดยกลุ่มนักศึกษาธรรมศาสตร์ เกษตรศาสตร์ เชียงใหม่และรามคำแหง จัดเป็นหนึ่งในหนังสือดี 100 เล่มที่คนไทยควรอ่าน ประเภทสารคดี
ผลงานดังกล่าวเขียนขึ้นในยุคที่ประเทศไทยยังมีสภาพกึ่งเมืองขึ้นกึ่งศักดินา ได้รับเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างมากเนื่องจากเสนอประวัติศาสตร์ไทยในมุมมองที่แตกต่างไปจากกรมพระยาดำรงราชานุภาพ ซึ่งเป็นประวัติศาสตร์กระแสหลัก ปฏิกิริยาต่อหนังสือนี้ทำให้หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ต้องเขียนหนังสือ "ฝรั่งศักดินา" โต้ จิตรใช้วิธีวิเคราะห์แบบวัตถุนิยมทางประวัติศาสตร์ในสำนักลัทธิมากซ์ ทั้งนี้ เป็นผลงานที่ต้นฉบับไม่สมบูรณ์ หนังสือมีเนื้อหากล่าวถึงศักดินาทั่วไปและศักดินาไทย ตลอดจนประวัติศาสตร์เศรษฐกิจของไทยโดยคร่าว ๆ ตั้งแต่บรรพกาลจนถึงกรุงรัตนโกสินทร์ที่พัฒนาจากสังคมทาสมาเป็นสังคมศักดินา ตลอดจนการดำรงอยู่ของพระมหากษัตริย์ไทยที่สร้างปัญหาให้แก่รัฐและสังคม ชี้ให้เห็นลักษณะขูดรีดของชนชั้นศักดินา หลักฐานยืนยันลำดับชั้นทางสังคมของไทยที่สามารถเปลี่ยนลำดับชั้นทางสังคมได้ยาก สภาพความเป็นอยู่ที่ยากลำบากของชนชั้นไพร่และทาส
== เนื้อหา ==
ในส่วน "กล่าวนำ" จิตรกล่าวว่า จักรวรรดินิยมและศักดินาเป็นตัวการกดขี่ขูดรีดประชาชน กล่าวถึงความหมายของคำว่าจักรวรรดินิยม และชี้ให้เห็นถึงความหมายของศักดินาโดยพิจารณาจากความสัมพันธ์ในการผลิต
ส่วน "ลักษณะระบบการผลิตศักดินาโดยทั่วไป" นิยาม "ศักดินา" ว่าเป็น "อำนาจที่กำหนดรูปแบบของชีวิตที่มีมากตามปริมาณที่ดิน" กล่าวถึงลักษณะทางเศรษฐกิจในสมัยศักดินา ซึ่งได้แก่ การที่ผู้ทำงานในที่ดินจะต้องเสียค่าเช่าแก่เจ้าศักดินา และอยู่ภายใต้ระบบแรงงานเกณฑ์ กล่าวถึงการต่อสู้ระหว่างชนชั้นต่าง ๆ ในสมัยศักดินา และกล่าวถึงลักษณะทางวัฒนธรรมในสมัยนั้น อันประกอบด้วยความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลแบบเหลื่อมล้ำ การเหยียดสตรีและเด็ก การผูกขาดทางวัฒนธรรมของชนชั้นศักดินา
ธรรมเกียรติ กันอริ เขียนว่า เนื้อหาของวิทยานิพนธ์ The Organization of Thai Society in the Early Bangkok Period 1782–1873 ของหม่อมราชวงศ์อคิน รพีพันธ์ เห็นพ้องกับเนื้อหาในหนังสือนี้อยู่มาก
== บทวิจารณ์ ==
เครก เรโนลส์เขียนว่า แม้ว่านักเศรษฐศาสตร์การเมืองชาวไทยในคริสต์ทศวรรษ 1970 จะสอบสวนได้ไกลกว่าจิตร ภูมิศักดิ์แล้ว แต่ผลงานนี้ยังทรงพลังอยู่เพราะเป็นผลงานชิ้นแรกที่บอกเล่าถึงศักดินา
มีบทวิจารณ์ในหนังสือพิมพ์ ประชาชาติ ระบุว่าจิตรเขียนหนังสือนี้โดยไม่ได้ใช้วิธีการทางประวัติศาสตร์ แต่เป็นการตีความโดยใช้ลัทธิมากซ์เข้าไปตีความหมายทุกกรณี และวิจารณ์ต่อไปว่า ผู้อ่านหนังสือนี้คงต้องมีพื้นฐานลัทธิมากซ์มาก่อน
== การดัดแปลง ==
หนังสือนี้ได้รับการแปลโดยเครก เรโนลส์ (Craig Reynolds) เป็นภาษาอังกฤษ ใช้ชื่อว่า The Real Face of Thai Feudalism Today ทำให้หนังสือดังกล่าวเป็นที่รู้จักในหมู่นักวิชาการนอกประเทศไทยมากขึ้น
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
แหล่งปฐมภูมิ
ฉมหน้าศักดินาไทย
หนังสือการเมือง
โยโกซูกะ

โยโกซูกะ  เป็นนครแห่งหนึ่งในจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ณ เดือนตุลาคม 2017 โยโกซูกะมีประชากรประมาณ 409,478 คน มีความหนาแน่นของประชากร  และมีพื้นที่  โยโกซูกะเป็นนครที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 11 ในเขตมหานครโตเกียวและปริมณฑล และอันดับที่ 12 ในเขตภูมิภาคคันโต โยโกซูกะเป็นเมืองที่ตั้งของฐานทัพเรือสหรัฐอเมริกาในประเทศญี่ปุ่น
== ภูมิศาสตร์ ==
โยโกซูกะตั้งอยู่บนพื้นที่ส่วนใหญ่ของคาบสมุทรมิอูระ ติดกับปากอ่าวโตเกียวทางทิศตะวันออก ส่วนทิศตะวันตกติดกับอ่าวซางามิและมหาสมุทรแปซิฟิก
=== เทศบาลข้างเคียง ===
เขตคานาซาวะ นครโยโกฮามะ
นครมิอูระ
เมืองฮายามะ
นครซูชิ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ 
เว็บชุมชนฐานทัพเรือโยโกซูกะ 
เว็บไซต์ทางการฐานทัพเรือสหรัฐอเมริกาในโยโกซูกะ 
โยโกซูกะ
ทางรถไฟอี๋วั่น

ทางรถไฟอี้ชาง-วั่นโจว หรือ ทางรถไฟอี๋วั่น  เป็นทางรถไฟสำหรับรถไฟความเร็วสูงเชื่อมระหว่างเมืองอี้ชางและฉงชิ่ง ในอนาคต ทางรถไฟดังกล่าวจะเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางเฉพาะขนส่งผู้โดยสารฮู่ฮั่นหยง ซึ่งเป็นทางเชื่อมจากเซี่ยงไฮ้ไปยังอู่ฮั่นไปยังเฉิงตู เชื่อมกับทางรถไฟฮั่นอี้ (อู่ฮั่น-อี้ชาง) ที่สถานีรถไฟอี้ชางตะวันออก และเชื่อมกับทางรถไฟอีกเส้นหนึ่งทางตะวันตกที่วั่นโจว
ทางรถไฟดังกล่าวมีความยาว 377 กิโลเมตร ตัดผ่านภูมิประเทศสลับซับซ้อนทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลหูเป่ย (เมืองอี้ชางและเขตปกครองตนเองเอินชีถู่เจียและเหมียว) และส่วนตะวันออกของมหานครฉงชิ่ง (เขตหวั่นโจว) ภูมิภาคดังกล่าวมีภูเขาอยู่มากและบางครั้งได้รับชื่อว่า "ขอบด้านตะวันออก" ของที่ราบสูงยูนนาน-กุยโจว ก่อนหน้านี้ พื้นที่ดังกล่าวไม่มีทางรถไฟ และพบถนนลาดยางคุณภาพดีน้อย (นอกเหนือจากทางหลวงแห่งชาติจีน 318 ซึ่งทางรถไฟอี๋วั่นสร้างขึ้นขนานกับถนนเส้นดังกล่าวเป็นส่วนใหญ่) ทางด่วนพิเศษใหม่กำลังถูกสร้างขึ้นในเส้นทางเดียวกันนี้
ที่สถานีรถไฟลีชวน ทางรถไฟสายอูรี (ซึ่งกำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้างใน พ.ศ. 2553) จะเชื่อมกับทางรถไฟอี๋วั่น ซึ่งเป็นการเชื่อมทางให้รถไฟสามารถเดินทางไปยังฉงชิ่งได้โดยตรง
จากความยาวทั้งหมดของทางรถไฟ 324 กิโลเมตรอยู่ในมณฑลหูเป่ย และอีก 53 กิโลเมตรอยู่ในมหานครฉงชิ่ง เนื่องจากสภาพภูมิประเทศที่เต็มไปด้วยอุปสรรค ทำให้โครงการก่อสร้างต้องสร้างสะพานและอุโมงค์ขึ้นมาเป็นจำนวนมาก โดยมีสะพานถูกสร้างขึ้น 253 แห่ง และอุโมงค์ 159 แห่ง (รวมไปถึงสะพานข้ามแม่น้ำแยงซีสองแห่ง: ใกล้กับอี้ชางที่หนึ่งและใกล้กับวั่นโจวอีกที่หนึ่ง) ทางรถไฟกว่า 288 กิโลเมตรเป็นเส้นทางที่อยู่บนสะพานหรือลอดอุโมงค์ นับว่าเส้นทางรถไฟดังกล่าวเป็นเส้นทางรถไฟในประเทศจีนที่ยากที่สุด และแพงที่สุดเมื่อคิดเป็นราคาต่อกิโลเมตรตราบจนถึงปัจจุบัน โดยมีราคาก่อสร้างกว่า 9.01 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อกิโลเมตร (22,570 ล้านหยวน นับเป็นราคาต่อกิโลเมตรที่สูงกว่าทางรถไฟเซี่ยงไฮ้-ทิเบต (4.35 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อกิโลเมตร) ถึงสองเท่า
== ประวัติการก่อสร้าง ==
ทางรถไฟสายดังกล่าวได้รับการเตรียมการมาตั้งแต่สมัยซุน ยัตเซ็น ใน พ.ศ. 2446 แต่การก่อสร้างยังไม่เริ่มขึ้นจนกระทั่งอีกหนึ่งร้อยปีให้หลัง เนื่องจากความยากลำบากของโครงการก่อสร้างดังกล่าว ตามข้อมูลของวิศวกรใหญ่ จาง เหมย เส้นทางรถไฟดังกล่าวเป็นทางรถไฟที่ยากที่สุดเท่าที่เคยสร้างมาในประเทศจีน
เมื่อกลางปี พ.ศ. 2552 เขื่อน สะพานและอุโมงค์ตามทางรถไฟอี๋วั่นเกือบเสร็จสมบูรณ์แล้วทั้งหมด และได้วางรางรถไฟเสร็จเรียบร้อยแล้วราวครึ่งหนึ่ง เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2553 การก่อสร้างทางรถไฟเสร็จสิ้น สื่อท้องถิ่นได้รายงานว่าทางรถไฟดังกล่าวจะสามารถใช้การได้ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2553
ขั้นตอนการทดลองใช้เริ่มขึ้นตั้งแต่วันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 และการเปิดให้บริการปกติเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2553 โดยรถไฟขนส่งผู้โดยสารจากอู่ฮั่นเดินทางไปยังลีชวน ในวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2554 บริการรับส่งผู้โดยสารจากอู่ฮั่นไปยังฉงชิ่งตามเส้นทางรถไฟอี๋วั่นทั้งสายจะเปิดให้บริการ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Yichang-Wanzhou Railway Project, Peoples Republic of China (2003) 
การขนส่งระบบรางในประเทศจีน
มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก

มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก (Asia-Pacific International University) เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนนานาชาติในประเทศไทย ภายใต้การดูแลของมูลนิธิคริสเตียนเมดิคอลของเซเวนต์เดย์แอดเวนทิสต์ จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2529 โดยใช้ชื่อว่า "วิทยาลัยมิชชั่น" ต่อมาในปี พ.ศ. 2552 จึงได้เปลี่ยนสถานะเป็นมหาวิทยาลัย มีชื่อว่า "มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก" ปัจจุบันมีสถานที่ตั้งอยู่ที่อำเภอมวกเหล็ก จังหวัดสระบุรี
== ประวัติ ==
มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก พัฒนาการมาจากโรงเรียนพยาบาลของโรงพยาบาลมิชชั่น ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2484 เพื่อผลิตพยาบาลให้แก่โรงพยาบาลมิชชั่น แต่ต้องมายุติการเรียนการสอนลงในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง กระทั่งปี พ.ศ. 2490 ได้เปิดทำการสอนอีกครั้ง และได้รับอนุมัติจากทบวงมหาวิทยาลัย ให้จัดตั้งเป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชน เมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2529 โดยใช้ชื่อว่า "วิทยาลัยมิชชั่น" จัดการเรียนการสอนคณะพยาบาลศาสตร์ มีสถานที่ตั้งอยู่ที่ถนนพิษณุโลก เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร จนในปี พ.ศ. 2533 จึงได้ขยายพื้นที่ออกไปยังอำเภอมวกเหล็ก จังหวัดสระบุรี และเปิดทำการสอนคณะบริหารธุรกิจ เพิ่มเติมอีกคณะหนึ่ง
ในปี พ.ศ. 2540 วิทยาลัยเซาท์อีสเอเชียยูเนียน (Southeast Asia Union College) ประเทศสิงคโปร์ ได้ย้ายเข้ามารวมกับวิทยาลัยมิชชั่น วิทยาเขตมวกเหล็ก เพื่อให้เป็นสถาบันอุดมศึกษานานาชาติในภาคพื้นเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
กระทั่งเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2552 สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา ได้อนุมัติให้วิทยาลัยมิชชั่น เป็นประเภทเป็น มหาวิทยาลัยมิชชั่น และอนุมัติให้เปลี่ยนชื่อเป็น "มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก" ในคราวเดียวกัน
== คณะ ==
มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก จัดการเรียนการสอน 6 คณะวิชา ได้แก่
=== คณะวิทยาศาสตร์ ===
สาขาวิชาวิทยาศาสตร์ชีวภาพ (หลักสูตรนานาชาติ)
=== คณะบริหารธุรกิจ ===
สาขาวิชาการบัญชี (หลักสูตรภาษาไทย)
สาขาวิชาการจัดการ (หลักสูตรภาษาไทย)
สาขาวิชาบริหารธุรกิจ (หลักสูตรนานาชาติ)
Master of Business Administration (M.B.A.)
=== คณะศิลปศาสตร์และมนุษยศาสตร์ ===
สาขาวิชาภาษาอังกฤษ (หลักสูตรภาษาไทย)
สาขาวิชาภาษาอังกฤษ (หลักสูตรนานาชาติ)
ชั้นเพิ่มเติมภาษา (ESL)
=== คณะศึกษาศาสตร์ ===
สาขาวิชาการศึกษาประถมวัย (หลักสูตรนานาชาติ)
Master of Education (M.Ed.)
=== คณะศาสนศาสตร์ ===
สาขาวิชาคริสตศาสนศึกษา (หลักสูตรนานาชาติ)
=== คณะเทคโนโลยีสารสนเทศ (หลักสูตรนานาชาติ) ===
=== คณะพยาบาลศาสตร์มิชชั่น ===
สาขาวิชาพยาบาลศาสตร์ (หลักสูตรภาษาไทย)
== พิธีพระราชทานปริญญาบัตร ==
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ เสด็จไปประทานปริญญาบัตรแก่ผู้สำเร็จการศึกษา จากมหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก เป็นประจำทุกปี โดยพิธีประทานปริญญาบัตรจะจัดขึ้นที่หอประชุมกิตติ-ทัศนีย์ ภายในมหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก
== การรับสมัครบุคคลเข้าศึกษา ==
มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก รับสมัครบุคคลเข้าศึกษาตลอดทั้งปีการศึกษา ยกเว้นคณะพยาบาลศาสตร์มิชชั่น รับสมัครในช่วงเดือนตุลาคมถึงเดือนเมษายนของทุกปี
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
มหาวิทยาลัยนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก
พิกัดภูมิศาสตร์ 
เซเวนต์เดย์แอดเวนทิสต์
สถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทย
สถาบันอุดมศึกษานานาชาติในประเทศไทย
สถาบันอุดมศึกษาในจังหวัดสระบุรี
สถาบันอุดมศึกษาในกรุงเทพมหานคร
สถานศึกษาในเขตดุสิต
สถานศึกษาในอำเภอมวกเหล็ก
เรือบรรทุกอากาศยานชินาโนะ

{|
|}
ชินะโนะ (信濃) ได้ชื่อตามจังหวัดโบราณของญี่ปุ่น ชินะโนะ เป็นเรือบรรทุกอากาศยานของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เดิมได้รับการวางกระดูกงูเรือเป็นลำที่ 3 ในเรือประจัญบานชั้นยามาโตะ ตัวเรือที่เสร็จสมบูรณ์บางส่วนของชินะโนะถูกเปลี่ยนเป็นเรือบรรทุกอากาศยานใน ค.ศ. 1942 ระหว่างสร้างเสร็จไปได้ครึ่งหนึ่ง เป็นเวลากว่าสองปีที่ชินะโนะได้รับการปรับปรุงขนานใหญ่เพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่เป็นเรือบรรทุกอากาศยานสนับสนุนขนาดใหญ่ เมื่อสร้างเสร็จแล้ว เรือชินะโนะมีระวางขับน้ำเต็มที่ 73,000 ตัน นับเป็นเรือบรรทุกอากาศยานที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา ณ เวลานั้น
==การออกแบบและการสร้าง==
===อาวุธยุทธภัณฑ์===
==การขึ้นระวางประจำการและการอับปาง==
วันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944 ชินะโนะได้ขึ้นระวางประจำการอย่างเป็นทางการที่เมืองโยะโกะซุกะ ซึ่งก่อนหน้านั้นมีเวลาเพียงสองสัปดาห์เพื่อเตรียมเรือประจำการและสำหรับการทดสอบเรือเล็กๆ น้อยๆ โดยในวันที่ 1 ตุลาคม ลูกเรือได้รายงานต่อคณะกรรมการว่าลูกเรือร้อยละ 70 - 75 ไม่มีประสบการณ์เดินเรือในทะเลมาก่อน จากความกังวลที่เพิ่มขึ้นในความปลอดภัยของเรือเนื่องมาจากมีการบินผ่านของเครื่องบินทิ้งระเบิดของสหรัฐ ดังนั้นกองทัพเรือญี่ปุ่นจึงมีคำสั่งให้ชินะโนะเดินทางไปเมืองคุเระเพื่อเตรียมเรือประจำการในส่วนที่เหลือที่นั่น คำสั่งของกองทัพเรือต้องการใช้ชินะโนะออกเดินทางไปยังคุระไม่เกินวันที่ 28 พฤศจิกายน แต่ผู้บังคับการเรือ นาวาเอกโทะชิโอะ อะเบะ (Toshio Abe) ได้ร้องขอให้วันแล่นเรือยืดออกไป ประตูผนึกน้ำส่วนใหญ่ยังไม่ได้ติดตั้ง อุปกรณ์ทดสอบคุณภาพอากาศยังไม่ได้รับการจัดการ ยังมีรูจำนวนมากที่เว้นว่างไว้สำหรับสายไฟ ช่องอากาศและท่ออากาศยังไม่ได้ปิดผนึก ไม่มีทั้งระบบท่อน้ำดับเพลิงและระบบระบายน้ำที่เสร็จสมบูรณ์ เช่น เครื่องสูบน้ำยังไม่ได้ส่งมอบ และเขายังต้องการเวลาเพื่อฝึกลูกเรือใหม่
คำขอของอะเบะถูกปฏิเสธ ชินะโนะออกเดินทางตามกำหนดการเมื่อเวลา 18:00 น. ในวันที่ 28 พฤศจิกายน โดยมีเรือพิฆาต อิโซะกะเซะ (Isokaze) ยุจิกะเซะ (Yukikaze) และ ฮะมะกะเซะ (Hamakaze) เป็นเรือคุ้มกัน
==การวิเคราะห์เรื่องการอับปางหลังสงคราม==
== เชิงอรรถ ==
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เรือรบญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง
เรือประจัญบานชั้นยามาโตะ
เรือบรรทุกอากาศยาน
ช
ช
ช
เรือที่ต่อในญี่ปุ่น
เรืออับปางในสงครามโลกครั้งที่สอง
เรืออับปางในมหาสมุทรแปซิฟิกระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
เรือที่ถูกจมโดยเรือดำน้ำสหรัฐ
เรือในสงครามโลกครั้งที่สอง
ฟูกูยามะ

ฟูกูยามะ  เป็นนครศูนย์กลางในจังหวัดฮิโรชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกสุดของจังหวัดริมฝั่งแม่น้ำอาชิดะ ในปี 2010 มีจำนวนประชากรประมาณ 465,238 คน มีพื้นที่ทั้งสิ้น 461.23 ตารางกิโลเมตร หากไม่นับนครฮิโรชิมะเมืองหลวงประจำจังหวัดแล้ว นครฟูกูยามะถือเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัดฮิโรชิมะ
ฟูกูยามะเป็นเมืองศูนย์กลางพาณิชยกรรมและอุตสาหกรรมสำคัญของจังหวัดฮิโรชิมะ อุตสาหกรรมที่สำคัญ เช่น เครื่องจักรกล, โคโตะ (พิณญี่ปุ่น), ผลิตภัณฑ์จากยางพารา, ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิค, สิ่งทอ, และผลิตภัณฑ์อาหารแปรรูป
== ประวัติศาสตร์ ==
เมืองฟูกูยามะได้รับการยกฐานะเป็นนครฟูกูยามะเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 1916 โดยในขณะนั้นมีประชากรจำนวน 32,356 คน

เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 1945 (สองวันหลังจากการทิ้งระเบิดปรมาณูที่ฮิโรชิมะ) เครื่องบินทิ้งระเบิดบี-29 ของอเมริกา 91 ลำ ได้โจมตีทางอากาศที่ฟูกูยามะ ทำให้เมืองได้รับความเสียหายอย่างมาก
ฟูกูยามะได้รับการกำหนดให้เป็นหนึ่งในนครศูนย์กลางของญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 1 เมษายน 1998
== ภูมิอากาศ ==
ฟูกูยามะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่เย็นสบาย มีฝนตกตลอดทั้งปี แต่จะลดลงบ้างในฤดูหนาว
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการนครฟูกูยามะ 
Holocaust Education Center, Japan
 
นครในจังหวัดฮิโรชิมะ
เมืองท่าในประเทศญี่ปุ่น
เขตเซตางายะ

เขตเซตางายะ  เป็น 1 ใน 23 เขตพิเศษของกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นเขตที่มีจำนวนประชากรมากที่สุดและมีพื้นที่มากเป็นอันดับสองของกรุงโตเกียว ในปี 2008 คาดว่ามีจำนวนประชากรประมาณ 826,139 คน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการเขตเซตางายะ 
เซตางายะ