pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
สถานีรถไฟประจวบคีรีขันธ์

สถานีรถไฟประจวบคีรีขันธ์ ตั้งอยู่ ถนนมหาราช 1 ตำบลประจวบคีรีขันธ์ อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ อยู่ในความควบคุมของงานเดินรถแขวงหัวหิน มีขบวนรถหยุดรับส่งผู้โดยสารรวม 22 ขบวนต่อวัน เป็นสถานีรถไฟชั้น 1 ของทางรถไฟสายใต้
==ขบวนรถไฟ==
===ขบวนรถที่หยุดรับ-ส่งผู้โดยสาร===
สถานีรถไฟประจวบคีรีขันธ์มีขบวนรถหยุดรับส่งผู้โดยสารทั้งหมด 24 ขบวน แบ่งเป็น รถด่วนพิเศษ 10 ขบวน รถด่วน 2 ขบวน รถเร็ว 8 ขบวน และรถธรรมดา 4 ขบวน ดังนี้
ขบวนรถด่วนพิเศษ "ทักษิณ" ที่ 37/38 กรุงเทพ - สุไหงโก-ลก - กรุงเทพ
ขบวนรถด่วนพิเศษระหว่างประเทศ ที่ 45/46 กรุงเทพ - ปาดังเบซาร์ - กรุงเทพ
ขบวนรถด่วนพิเศษดีเซลรางที่ 39/40 กรุงเทพ - สุราษฎร์ธานี - กรุงเทพ
ขบวนรถด่วนพิเศษดีเซลรางที่ 41/42 กรุงเทพ - ยะลา - กรุงเทพ(งดวิ่งชั่วคราว)
ขบวนรถด่วนพิเศษดีเซลรางที่ 43/44 กรุงเทพ - สุราษฎร์ธานี - กรุงเทพ
ขบวนรถด่วนที่ 85/86 กรุงเทพ - นครศรีธรรมราช - กรุงเทพ
ขบวนรถเร็วที่ 167/168 กรุงเทพ - กันตัง - กรุงเทพ
ขบวนรถเร็วที่ 169/170 กรุงเทพ - ยะลา - กรุงเทพ
ขบวนรถเร็วที่ 171/172 กรุงเทพ - สุไหงโก-ลก - กรุงเทพ
ขบวนรถเร็วที่ 173/174 กรุงเทพ - นครศรีธรรมราช  - กรุงเทพ
ขบวนรถธรรมดาที่ 255/254 ธนบุรี - หลังสวน - ธนบุรี
===ขบวนรถที่ทดลองหยุดรับ-ส่งผู้โดยสาร===
สถานีรถไฟประจวบคีรีขันธ์มีขบวนรถไฟที่ทดลองหยุดเพื่อการโดยสาร 2 ขบวน ดังนี้
ขบวนรถด่วนพิเศษ "ทักษิณารัถย์" ที่ 31/32 กรุงเทพ - ชุมทางหาดใหญ่ - กรุงเทพ 
===ขบวนรถที่ไม่หยุดรับ-ส่งผู้โดยสาร===
สถานีรถไฟประจวบคีรีขันธ์มีขบวนรถที่ไม่หยุดรับส่งผู้โดยสาร 2 ขบวน ดังนี้
ขบวนรถด่วนที่ 83/84 กรุงเทพ -  - กรุงเทพ
===ขบวนรถจอดรอทำขบวน===
สถานีประจวบคีรีขันธ์มีขบวนรถจอดรอทำขบวน 2 ขบวน คือ
ขบวนรถธรรมดาที่ 251/252 ธนบุรี - ประจวบคีรีขันธ์ - ธนบุรี โดยเที่ยวไป ขบวน 251 จะออกจากธนบุรีเวลา 13.05 น. ถึงประจวบคีรีขันธ์เวลา 19.20 น. แล้วจอดรอทำขบวนที่สถานีประจวบคีรีขันธ์ (จอดค้างคืน) วันรุ่งขึ้นเที่ยวกลับ ขบวน 252 ออกจากประจวบคีรีขันธ์เวลา 04.51 น. และถึงธนบุรีเวลา 10.55 น.
==ตารางเวลาหยุดรับ-ส่งผู้โดยสาร==
===เที่ยวล่อง===
===เที่ยวขึ้น===
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
การรถไฟแห่งประเทศไทย 
รถไฟไทย ดอตคอม
ป
ป
ประจวบคีรีขันธ์
สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์
เอเชียนเกมส์ 1990

เอเชียนเกมส์ 1990 (c=第十一届亚洲运动会|p=Dì shíyī jiè yàzhōu yùndònghuì) เป็นการแข่งขัน เอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 11 จัดขึ้นที่ปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 22 กันยายน ถึง 7 ตุลาคม พ.ศ. 2533 มีประเทศเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 36 ประเทศ และมีกีฬาแข่งขันทั้งหมด 27 ชนิด และในครั้งนี้ประชุมสภาโอลิมปิกแห่งเอเชียได้มีการพิจารณาลงโทษ พักการเป็นสมาชิกของประเทศอิรัก เนื่องจากอิรักได้ก่อสงครามอ่าวเปอร์เซีย และจากผลของสงครามครั้งนี้ ทำให้ชีค ฟาฮัด ประธานสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย และชาวคูเวตเสียชีวิต
หลังจากกรุงปักกิ่งได้เป็นเจ้าภาพเอเชียนเกมส์ 1990 ครั้งต่อไปจะเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
== การแข่งขัน ==
=== ชนิดกีฬา ===
== ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน ==
== สรุปเหรียญการแข่งขัน ==
ด้านล่างนี้เป็นตารางการจัดอันดับของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ โดยแสดงรายชื่อประเทศที่ได้รับเหรียญทองมากที่สุด 10 อันดับแรก ได้แก่
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เอเชียนเกมส์ 1990 จากเว็บสยามกีฬา
เอเชียนเกมส์
ประเทศจีนในปี พ.ศ. 2533
อ
กีฬาในประเทศจีนปี พ.ศ. 2533
อ
อ
อ
การแข่งขันกีฬาเอเชียในปี พ.ศ. 2433
การแข่งขันกีฬาหลายประเภทในประเทศจีน
ทาคิน

ทาคิน (Takin) จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีกระดูกสันหลัง (Phylum Chordata) ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม (Class Mammalia) เป็นสัตว์ประจำชาติของภูฏาน ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงในพื้นที่หนาวเย็น มีหน้าและเขาคล้ายแพะ แต่ว่าไม่มีเครา ตัวใหญ่ประมาณวัว เมื่อโตเต็มที่มีน้ำหนักประมาณ 250 กิโลกรัม ทาคินจะกินใบไผ่ หน่อไม้ เป็นอาหารหลัก จัดเป็นแพะเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุลBudorcas แบ่งออกเป็น 4 ชนิดย่อย
== ตำนานเกี่ยวกับทาคิน ==
ทาคิน มีตำนานอยู่ว่ามีพระลามะองค์หนึ่งนามว่าท่านดรุกปก คุนเลย์ ได้สำแดงอิทธิฤทธิ์โดยการนำหัวแพะมาเสียบกระดูกวัว และชุบชีวิตมาเป็นสัตว์พันธุ์ใหม่คือทาคิน  แต่เดิมทาคินมักหากินตามภูเขา ในอดีตทาคินอยู่ในสวนสัตว์ในกรุงทิมพู แต่ต่อมาพระเจ้าจิกมี ซิงเย นัมเกล วังชุก กษัตริย์องค์ก่อนของภูฏาน มีรับสั่งให้ปล่อยสัตว์ทั้งหมดกลับเข้าป่า แต่ความคุ้นเคยกับเมืองทาคินจึงเพ่นพ่านในเมืองเป็นจำนวนมาก จึงให้กลับมาอยู่ในสวนสัตว์ขึ้นอีกครั้ง โดยการเปลี่ยนสวนสัตว์เป็นศูนย์อนุรักษ์ทาคินแทน
สัตว์ที่พบในทวีปเอเชีย
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่พบในประเทศอินเดีย
วงศ์ย่อยแกะและแพะ
สิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่น
ไลเคน

ไลเคนเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีการดำรงชีวิตแบบภาวะพึ่งพากันระหว่างสาหร่ายสีเขียวและไซยาโนแบคทีเรียกับฟังไจ (fungi) โดยที่เรียกสาหร่ายสีเขียวหรือไซยาโนแบคทีเรียในไลเคนว่า โฟโตไบออนท์ (photobiont) และเรียกฟังไจว่าไมคอไบออนท์ (mycobiont) ฟังไจในไลเคนส่วนมากอยู่ในไฟลัมแอสโคไมโคตาและมีบางชนิดเป็นฟังไจในไฟลัมเบสิดิโอไมโคตาบ้างเรียกไลเคนที่เกิดจากฟังไจ 2ไฟลัมนี้ว่าแอสโคไลเคน (ascolichen) (ภาพที่ 1) และเบสิดิโอไลเคน (basidiolichen) (ภาพที่ 2)  ตามลำดับ รูปแบบความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งมีชีวิตในไลเคน อาจเป็นได้ 3 รูปแบบ คือ
1.       ฟังไจกับสาหร่ายสีเขียว
2.       ฟังไจกับไซยาโนแบคทีเรีย
3.       ฟังใจกับสาหร่ายสีเขียวและไซยาโนแบคทีเรีย
การดำรงชีวิตของไลเคน
สาหร่ายสีเขียวและไซยาโนแบคทีเรียสามารถสร้างอาหารได้จากกระบวนการสังเคราะห์ด้วยแสง ฟังไจจึงได้รับอาหารนั้นด้วย ขณะเดียวกันเส้นใยหรือไฮฟา (hypha)ของฟังไจมีสมบัติในการเก็บความชื้นได้ดี ฟังไจจึงช่วยรักษาความชื้นให้กับสาหร่ายสีเขียวและไซยาโนแบคทีเรีย นอกจากนี้เส้นใยของฟังไจที่สานตัวกันแน่นจะช่วยป้องกันความร้อนและแสงแดดอีกด้วย
ไลเคนพบได้ทั่วไป ทั้งบริเวณที่มีอากาศหนาวแถบขั้วโลก หรือตามทะเลทรายที่ร้อนและแห้งแล้ง ตามชายหาดหิน ป่าในเขตอบอุ่นและเขตร้อนตั้งแต่พื้นราบจนถึงยอดเขาสูง แต่จะไม่พบไลเคนบริเวณที่มีมลพิษในอากาศ เช่น เขตอุตสาหกรรม เขตเมืองที่มีมลพิษ หรือบริเวณที่มีการจราจรหนาแน่น  ดังนั้นไลเคนจึงเสมือนเป็นตัวบ่งชี้คุณภาพของอากาศได้อีกด้วย
== อ้างอิง ==
บรรณานุกรม
Brodo, I.M., S.D. Sharnoff, and S. Sharnoff, 2001. Lichens of North America. Yale University Press, New Haven.
Gilbert, O. 2004. The Lichen Hunters. The Book Guild Ltd. England.
Haugan, Reidar / Timdal, Einar (1992): Squamarina scopulorum (Lecanoraceae), a new lichen species from Norway.  Nordic Journal of Botany 12(3): 357-360.
Hawksworth, D.L. and Seaward, M.R.D. 1977. Lichenology in the British Isles 1568 - 1975. The Richmond Publishing Co. Ltd., 1977.
Kershaw, K.A. Physiological Ecology of Lichens, 1985.  Cambridge University Press Cambridge.
Purvis, O.W., Coppins, B.J., Hawksworth, D.L., James, P.W. and Moore, D.M. (Editors) 1992. The Lichen Flora of Great Britain and Ireland. Natural History Museum, London.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
University of Sydney lichen biology 
Memorial University's NL Nature project, focusing primarily on lichens 
ESA article on lichen survivability in low earth orbit
The British Lichen Society 
Lichens of North America
Lichen Information and Pictures at blackturtle.us 
Pacific Northwest Fungi Online Journal, includes articles on lichens
Fungi that discovered agriculture 
Pictures of Tropical Lichens
High Resolution 1.5 Gigapixel Image of a Lichen Covered Rock
Good example of a Lichen
LIAS light: an online interactive identification key for the lichen species of the World
วิทยาเห็ดรา
เห็ดรา
เดอะม้ง

วงดนตรีเดอะม้ง เป็นวงดนตรีสัญาติไทย จาก โรงเรียนศึกษาสงเคราะห์เชียงใหม่ ต.ดอนแก้ว อ.แม่ริม จ.เชียงใหม่ เป็นวงดนตรีเด็กชาวเขา (เด็กดอย) เผ่าต่างๆเช่น ม้ง เย้า มูเซอ อีก้อ จีนฮ่อ ลีซอ ไทยใหญ่ ลัวะ และกะเหรี่ยงฯ เป็นวงดนตรีที่มีนักร้อง นักดนตรี และหางเครื่อง ไม่น้อยกว่า 50 ชีวิต เป็นวงดนตรีของโรงเรียนวงแรกของประเทศไทยที่ได้รับการบันทึกเสียงในสังกัดค่ายนิธิทัศน์โปรโมชั่น
== ผลงาน ==
คนดอยทำเอง
ขึ้นเหนือล่องใต้
คนดอยพัฒนาแล้ว
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
http://thehmong.th.gs
http://members.thai.net/chinnagon/thehmong.html 
http://www.hilltribe.org/thai/webboard/main.php?board=000442&topboard=3
กลุ่มดนตรีสัญชาติไทย
กลุ่มดนตรีไทยในยุค 1980
เมลตีบลัด

เมลตีบลัด (; ) เป็นเกมต่อสู้ผสมวิชวลโนเวลที่ร่วมกันพัฒนาโดยไทป์-มูนและเฟรนช์-เบรด เปิดตัวครั้งแรกที่งานคอมิเก็ตในเดือน ธันวาคม พ.ศ. 2545 ที่ประเทศญี่ปุ่นชื่อมักจะถูกย่อให้สั้นลงว่า เมรุบูระ  ตัวเกมได้เค้าโครงมาจากวิชวลโนเวลที่ชื่อสึกิฮิเมะ ซึ่งต่อมาได้รับการดัดแปลงเป็นมังงะที่วาดภาพประกอบโดยทาเครุ คิริชิมะ เริ่มตีพิมพ์ลงนิตยสารคอมป์เอซ ของสำนักพิมพ์คาโดคาวะ โชเท็น ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 ได้รับการจัดพิมพ์เป็นหนังสือเล่มรวมทั้งหมดสิบเอ็ดเล่ม ส่วนที่ประเทศไทยซื้อลิขสิทธิ์มาแปลเป็นภาษาไทยโดยสำนักพิมพ์บูรพัฒน์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
เมลตีบลัด ที่วิชวลโนเวลดาตาเบส
วิดีโอเกมต่อสู้
วิดีโอเกมที่มีตัวละครเอกหญิง
วิดีโอเกมที่มีปฏิปักษ์หญิง
วิดีโอเกมอาร์เคด
ผงอิทธิเจ

อิธะเจ หรือ อิทธิเจของเทพย์ สาริกบุตร เป็นวิชาทางไสยศาสตร์ว่าด้วยการทำผงตามคัมภีร์อิธะเจ ซึ่งเป็นหนึ่งในคัมภีร์หลักของระบบไสยศาสตร์ไทยโบราณ อันประกอบด้วยคัมภีร์ปถมัง อิธะเจ ตรีนิสิงเห และมหาราช นอกจากนั้นชื่อวิชาอิธะเจยังปรากฏอยู่ในเสภาขุนช้างขุนแผนตอนพลายงามเรียนวิชาด้วย เนื้อหาของวิชาอิธะเจคือการทำผงด้วยการตั้งตัวตามสูตรบาลีมูลกัจจายน์ ซึ่งเป็นระบบบาลีไวยากรณ์ใหญ่ที่ปัจจุบันได้ล้มเลิกไป  อิธะเจมีหลายตำรับด้วยกัน  แต่ที่เป็นหลักสำคัญจะตั้งตัวด้วย  อิทะ  อิติ  อิติ  อัสสา  อุทัง  อะหัง  อัคคัง  อะหัง  อะหัง  อิถัง  อัมมะ  อัสสา จากนั้นจึงกระทำตามสูตรสนธิโดยอ้างสูตรตามคัมภี์บาลีไวยากรณ์จนสำเร็จเป็น อิธเจตโสทฬฺหํคณฺหาหิถามสา เป็นอันขาดตัวในสูตรสนธิ ผงที่ได้จากการเขียนและลบอักขระตามคัมภีร์อิธะเจ เรียกว่าผงอิธะเจ เชื่อว่ามีอานุภาพทางเมตตามหานิยม เป็นเสน่ห์โดยเฉพาะแก่สตรีเพศ
== อ้างอิง ==
ผงพระพิมพ์
ความเชื่อ
ไสยศาสตร์
อักษรไทใต้คง

อักษรไทใต้คง (Dehong Dai, Tai Dehong), อักษรไทเหนือ (Tai Nüa) หรือ อักษรไตเหลอ (Tai Le, ᥖᥭᥰ ᥘᥫᥴ, ) พัฒนามาจากอักษรไทโบราณ ซึ่งมาจากอักษรที่เรียกไป่ยี่ มีกำเนิดตั้งแต่เมื่อใดไม่มีหลักฐานแน่ชัด โดยหลักฐานจากอาหมบุราณจีระบุว่ามีมาก่อน พ.ศ. 1816  อักษรนี้ใช้โดยชาวไทเหนือ ที่อาศัยอยู่ในเขตใต้คง (เต้อหง) ทางตะวันตกเฉียงใต้ ของมณฑลยูนนาน และชาวจิ่งพัวนำไปใช้เป็นบางครั้ง 
== ลักษณะ ==
พยัญชนะแต่ละตัวมีเสียงอะ ไม่มีช่องว่างระหว่างคำ โดยช่องว่างใช้แสดงการสิ้นสุดของประโยคหรือวลี อักษรไทใต้คงเก่าไม่มีวรรณยุกต์กำกับ ต้องวิเคราะห์จากบริบทเอาเองว่าควรอ่านออกเสียงอย่างไร รูปร่างของอักษรมีการเปลี่ยนแปลงในสมัยราชวงศ์หมิง โดยก่อนหน้านั้นเขียนด้วยก้านผักกูดจุ่มน้ำหมึก ตัวหนังสือจึงมีลักษณะกลมป้อม ต่อมาเปลี่ยนมาเขียนด้วยพู่กัน ตัวอักษรจึงมีลักษณะยาวเหลี่ยม
ต่อมาในช่วง พ.ศ. 2495-2497 มีการปฏิรูปอักษรไทใต้คงโดยจัดให้มีรูปวรรณยุกต์ และมีการปรับปรุงรูปวรรณยุกต์อีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2508 เพื่อให้อ่านง่ายขึ้น
== ใช้เขียน ==
ภาษาไทใต้คง มีผู้พูด 443,000 คนในเขตใต้คง พม่าและไทย ภาษานี้มีชื่ออื่นอีกเช่น ภาษาไทเหนือ ภาษาไทเข่ หรือแข่ (เข่เป็นภาษาไทใหญ่หมายถึงจีน)
== ยูนิโคด ==
== อ้างอิง ==
==ข้อมูล==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Omniglot, อักษรไทใต้คง
ฟอนต์อักษรไทใต้คง (Dehong)  
เจีย แยนจอง. แคว้นใต้คง: ถิ่นไทเหนือในยูนนาน ใน คนไทไม่ใช่คนไทยแต่เป็นเครือญาติชาติภาษา. กทม. มติชน. 2549 หน้า 184- 185
ทไต้ไคง
อักษรในตระกูลอักษรพราหมี
อักษรลิเนียร์บี

อักษรลิเนียร์บี (Linear B) เป็นอักษรโบราณชนิดหนึ่งที่พบในประเทศกรีซและบริเวณใกล้เคียง มีลักษณะใกล้เคียงกับอักษรลิเนียร์เอ
== การค้นพบ ==
ในปี พ.ศ. 2443 นักโบราณคดี เซอร์ อาร์เธอร์ อีแวนส์ พบจารึกแผ่นดินเหนียวจำนวนมาก ซึ่งเขียนด้วยเครื่องหมายแปลก ๆ ที่นอสซอส เกาะครีท อีวานส์เชื่อว่า เขาค้นพบพระราชวังของพระเจ้าไมเนอร์ และเขาวงกตแห่งมิโนทอร์ เขาจึงตั้งชื่อภาษาและจารึกนั้นว่าไมนอส (Minuan) เขาพยายามถอดความจารึกเหล่านั้น แต่ทำได้น้อยมาก เขาตั้งสมมติฐานว่า ในจารึกมีระบบการเขียนที่แตกต่างกัน 3 ระบบ คือ อักษรไฮโรกลิฟฟิก อักษรลิเนียร์เอ และอักษรลิเนียร์บี อักษรไฮโรกลิฟฟิก ปรากฏเฉพาะส่วนที่เป็นตราประทับ และพอจะถอดความได้บ้าง อักษรลิเนียร์เอยังถอดความไม่ได้ แต่น่าจะมาจากอักษรไฮโรกลิฟฟิก อักษรลิเนียร์บีน่าจะมาจากอักษรลิเนียร์เอ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างอักษรทั้งสอง ยังไม่ชัดเจน
อีวานส์พบว่า ขีดสั้นในอักษรลิเนียร์บี เป็นการแยกคำ เขาถอดความการนับเลขและตัวเลขได้ ด้วยระบบพิกโตแกรม และพบความเป็นคู่ขนาน ระหว่างอักษรไซเปรียทที่อ่านได้แล้ว กับอักษรลิเนียร์บี ซึ่งแสดงว่า ภาษาที่เขียนด้วยอักษรลิเนียร์บี เป็นภาษากรีกโบราณ แต่อีวานส์ยังมั่นใจว่าอักษรลิเนียร์บี ใช้เขียนภาษาไมนอส ที่ไม่เกี่ยวข้องกับภาษากรีก
== การถอดความ ==
ใน พ.ศ. 2482 พบแผ่นจารึกดินเหนียว เขียนด้วยอักษรลิเนียร์บี จำนวนมาก ที่ไพลอส ประเทศกรีซ ซึ่งสร้างความแปลกใจให้อีวานส์ ผู้เชื่อว่าอักษรนี้ใช้ในเกาะครีทเท่านั้น การถอดความอักษรลิเนียร์บีสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2493 โดย ไมเคิล เวนทริส (2465 – 2499) เขาเริ่มสนใจอักษรนี้เมื่อ พ.ศ. 2479 เมื่อเข้าชมนิทรรศการเกี่ยวกับชาวไมนวน ของอีวานส์ และสามารถเข้าใจอักษรลิเนียร์บีได้ในอีก 17 ปีต่อมา
ครั้งแรก เวนทริสสงสัยว่า ภาษาที่เขียนด้วย อักษรลิเนียร์บี คือภาษากรีก เพราะคำที่ถอดความได้บ้างแล้ว คล้ายกับรูปแบบของอักษรกรีกโบราณ และด้วยความช่วยเหลือของ จอห์น แชดวิช ผู้เชี่ยวชาญภาษากรีกยุคแรก ๆ เขาจึงแสดงข้อพิสูจน์ได้ว่า อักษรลิเนียร์บีใช้เขียนภาษากรีก
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
อักษรลิเนียร์บี-omniglot
ลิเนียร์บี
อักษรลิเนียร์เอ

อักษรลิเนียร์เอ ใช้เขียนในช่วง 1,257 – 907 ปีก่อนพุทธศักราช มีสัญญลักษณ์ 60 ตัวแสดงพยางค์ และอีก 60 ตัวแสดงเสียงและสื่อถึงความหมาย ส่วนใหญ่ใกล้เคียงกับอักษรลิเนียร์บี เขียนในแนวนอน จากซ้ายไปขวา บนแผ่นดินเหนียว ซึ่งอาจใช้จดบันทึกในการค้าขาย
== การค้นพบ ==


ในปี พ.ศ. 2443 นักโบราณคดี เซอร์ อาร์เธอร์ อีแวนส์ พบจารึกแผ่นดินเหนียวจำนวนมาก ซึ่งเขียนด้วยเครื่องหมายแปลก ๆ ที่นอสซอส เกาะครีท อีวานส์เชื่อว่า เขาค้นพบพระราชวังของพระเจ้าไมเนอร์ และเขาวงกตแห่งมิโนทอร์ เขาจึงตั้งชื่อภาษาและจารึกนั้นว่าไมนอส (Minuan) เขาพยายามถอดความจารึกเหล่านั้น แต่ทำได้น้อยมาก เขาตั้งสมมติฐานว่า ในจารึกมีระบบการเขียนที่แตกต่างกัน 3 ระบบ คือ อักษรไฮโรกลิฟฟิก อักษรลิเนียร์เอ และอักษรลิเนียร์บี อักษรไฮโรกลิฟฟิก ปรากฏเฉพาะส่วนที่เป็นตราประทับ และพอจะถอดความได้บ้าง อักษรลิเนียร์เอยังถอดความไม่ได้ แต่น่าจะมาจากอักษรไฮโรกลิฟฟิก อักษรลิเนียร์บีน่าจะมาจากอักษรลิเนียร์เอ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างอักษรทั้งสอง ยังไม่ชัดเจน
== อ้างอิง ==
อักษรลิเนียร์เอ-omniglot
ลิเนียร์เอ
รูตคิต

รูตคิต (Rootkit) เป็นโปรแกรมที่ออกแบบมาเพื่อซ่อนอ็อบเจ็กต์ต่างๆ เช่น กระบวนงาน ไฟล์ หรือข้อมูลในรีจิสทรี แม้จะเป็นโปรแกรมที่อาจไม่เป็นอันตรายเสมอไป แต่ก็ถูกนำมาใช้ในการซ่อนกิจกรรมที่เป็นอันตรายมากขึ้นในปัจจุบัน ทำให้คอมพิวเตอร์ใดๆ สามารถส่งสแปมหรือทำการโจมตีคอมพิวเตอร์เครื่องอื่นๆ ได้โดยที่ผู้ใช้เป้าหมายไม่สามารถล่วงรู้และโปรแกรมด้านความปลอดภัยทั่วไปไม่สามารถตรวจจับได้
== อ้างอิง ==
มัลแวร์
สมัชชาแห่งชาติไทย

สมัชชาแห่งชาติของประเทศไทย (National People's Assembly of Thailand) เป็นองค์กรที่ประกอบด้วยบุคคลจากหลากหลายสาขาอาชีพ มาประชุมกันเพื่อคัดเลือกกันเองไปเป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ
== พ.ศ. 2516 ==
หลังเหตุการณ์วันมหาวิปโยค พ.ศ. 2516 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งสมัชชาแห่งชาติ เพื่อให้สมัชชาแห่งชาติจัดการประชุมคัดเลือกสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติเข้าไปทำหน้าที่ร่างรัฐธรรมนูญ ครั้งนั้นประชุมกันที่สนามม้านางเลิ้ง จึงถูกเรียกว่า "สภาสนามม้า" มีสมาชิก 2,347 คน
== พ.ศ. 2549 ==
หลังเหตุการณ์รัฐประหารเมื่อวันที่ 19 กันยายน 2549 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งสมาชิกสมัชชาแห่งชาติจำนวน 1,982 คน เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม 2549 จากนั้นวันที่ 17 ธันวาคม 2549 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ไปทรงเปิดประชุมสมัชชาแห่งชาติ ณ หอประชุมกองทัพเรือ เขตบางกอกใหญ่ และมีการประชุมเลือกสมาชิกด้วยกันเองจำนวน 200 คนในวันที่ 18 ธันวาคม 2549 เพื่อส่งให้ คณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ (คมช.) คัดเลือกเหลือ 100 คนเป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สมัชชาแห่งชาติ 
สภาร่างรัฐธรรมนูญไทย
สีบำบัด

สีบำบัด (chromotherapy, color therapy, colorology, cromatherapy) เป็นการแพทย์ทางเลือกที่ถือว่าเป็นวิทยาศาสตร์เทียม นักสีบำบัดอ้างว่าสามารถใช้แสงในรูปแบบของสีเพื่อสร้างสมดุล "พลังงาน" ซึ่งอาจขาดหายไปในร่างกาย ไม่ว่าจะเป็นทางกาย ทางอารมณ์ ทางจิตใจ หรือทางจิตภาพ
สีบำบัดแตกต่างจากแสงบำบัดชนิดอื่น เช่น การบำบัดภาวะตัวเหลืองในทารกแรกเกิด และการบำบัดเลือดด้วยการฉายรังสี ซึ่งเป็นการรักษาทางการแพทย์ที่ได้รับการยอมรับทางวิทยาศาสตร์สำหรับรักษาอาการต่าง ๆ และจากชีววิทยาเชิงแสง (photobiology) ซึ่งศึกษาเกี่ยวกับผลกระทบของแสงต่อสิ่งมีชีวิต Sébastien Point นักฟิสิกส์ด้านแสงผู้สงสัยเกี่ยวกับการบำบัดด้วยสีชี้ว่าโคมไฟแอลอีดีซึ่งถูกใช้ในสีบำบัดอาจมีความเสี่ยงจะสร้างความเสียหายแก่จอประสาทตา
==จักระสี==

แพทย์อายุรเวทเชื่อว่าร่างกายมนุษย์มี เจ็ด "จักระ" ซึ่งบางคนอ้างว่าเป็น 'จุดรวมจิตวิญญาณ' ที่อยู่ตามแนวกระดูกสันหลัง ความคิดของลัทธินิวเอจ (New Age) เชื่อมโยงแต่ละจักระกับสีของแสงในสเปกตรัมที่มองเห็นได้ ร่วมกับการทำงานของอวัยวะและระบบร่างกาย มุมมองนี้เชื่อว่าการไม่สมดุลของจักระก่อให้เกิดโรค ทว่าการใช้สีอย่างถูกต้องสามารถนำสมดุลของร่างกายกลับมา วัตถุประสงค์ของแต่ละสีมีดังนี้:
{|class = wikitable
!สี !!จักระ !!ที่ตั้งจักระ !!
====== หน้าที่ซึ่งอ้าง ======
|-
|style="background:red;"|แดง
|ที่ 1
|ฐานของกระดูกสันหลัง
|การวางรากฐานและการอยู่รอด
|-
|style="background:orange;"|ส้ม
|ที่ 2
|ใต้สะดือ
|อารมณ์, สภาพทางเพศ
|-
|style="background:yellow;"|เหลือง
|ที่ 3
|Solar plexus
|พลัง, อัตตา
|-
|style="background:green;"|เขียว
|ที่ 4
|หัวใจ
|ความรัก ความรับผิดชอบ
|-
|style="background:blue;"|ฟ้า
|ที่ 5
|ลำคอ
|การสื่อสารทางกายและจิต
|-
|style="background:indigo;"|น้ำเงินข้ม
|ที่ 6
|กลางหน้าผากบริเวณเหนือคิ้ว
|การให้อภัย, ความเข้าใจ, ความเห็นใจ
|-
|style="background:purple;"|ม่วง
|ที่ 7
|กระหม่อม
|การเชื่อมต่อกับพลังงานสากล, การส่งต่อข้อมูลและความคิด
|}
== การยอมรับทางวิทยาศาสตร์ ==
สีบำบัดถูกผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์เรียกว่าเป็นการแพทย์ทุเวชปฏิบัติ (quackery)
หนังสือตีพิมพ์โดยสมาคมโรคมะเร็งแห่งสหรัฐอเมริกากล่าวว่า "หลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่มีในปัจจุบันไม่สนับสนุนว่าสีบำบัดมีประสิทธิภาพในการรักษามะเร็งหรือความเจ็บป่วยอื่น ๆ"
== อ้างอิง ==
สี
การบำบัด
การแพทย์ทางเลือก
กาซาบล็องกา

กาซาบล็องกา (Casablanca, ) หรือ อัดดารัลบัยฎออ์ (الدار البيضاء, ad-Dār al-Bayḍāʼ) เป็นเมืองทางทิศตะวันตกของประเทศโมร็อกโกและเป็นเมืองหลวงของแคว้นกร็องกาซาบล็องกา ตั้งอยู่ริมฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก ห่างจากกรุงราบัตเมืองหลวงของประเทศไปทางทิศใต้ประมาณ 80 กิโลเมตร กาซาบล็องกาเป็นเมืองท่าหลักและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของโมร็อกโก และยังเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคมาเกร็บ (แอฟริกาตะวันตกเฉียงเหนือ) อีกด้วย จากการสำรวจสำมะโนครัวในปี ค.ศ. 2004 พบว่ามีประชากรประมาณ 2,946,440 คนอาศัยอยู่ในเมืองนี้ กาซาบล็องกาถือเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและธุรกิจของประเทศ นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งฐานทัพหลักของกองทัพเรือโมร็อกโกอีกด้วย
ชาวเบอร์เบอร์เข้ามาตั้งถิ่นฐานบริเวณนี้อย่างน้อยตั้งแต่ศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสต์ศักราช ต่อมาชาวฟินิเชีย ชาวโรมัน และชาวเมรินิดได้เข้ามาใช้เป็นเมืองท่าในชื่อ "อันฟา" (Anfa) เมืองนี้ได้เป็นอิสระและกลายเป็นแหล่งกบดานโจรสลัดในตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 ทำให้โปรตุเกสเข้ามาทำลายเมืองในปี ค.ศ. 1468 และสร้างใหม่เป็นป้อมปราการ เมืองใหม่ที่เจริญเติบโตรอบป้อมนี้มีชื่อเรียกว่า "กาซาบรังกา" (Casa Branca) ซึ่งแปลว่า "บ้านสีขาว" ในภาษาโปรตุเกส แต่ชาวยุโรปได้ละทิ้งเมืองไปหลังจากเกิดแผ่นดินไหวในปี ค.ศ. 1755 สุลต่านแห่งโมร็อกโกได้สร้างเมืองใหม่ขึ้นอีกครั้งโดยได้รับความช่วยเหลือจากสเปน เมืองนี้จึงได้รับการตั้งชื่อเป็นภาษาอาหรับ (อัดดารัลบัยฎออ์) โดยแปลจากชื่อเมืองในภาษาสเปนว่า "กาซาบลังกา" (Casa Blanca) ซึ่งแปลว่าบ้านสีขาวเช่นกัน ต่อมาถูกฝรั่งเศสเข้ายึดครองในปี ค.ศ. 1907 จนกระทั่งได้รับเอกราชพร้อมกับพื้นที่อื่น ๆ ของโมร็อกโกเมื่อปี ค.ศ. 1956
== อ้างอิง ==
เมืองในประเทศโมร็อกโก
วัดพระแก้วดอนเต้าสุชาดาราม

วัดพระแก้วดอนเต้าสุชาดาราม (180px) พระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ ตั้งอยู่ที่ ตำบลเวียงเหนือ อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง มีเนื้อที่ 51 ไร่ 2 งาน 61 ตารางวา เป็นวัดที่เก่าแก่และสวยงามมีอายุนับพันปี เคยเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร (พระแก้วมรกต) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 1979 เป็นเวลานานถึง 575 ปี
== ประวัติ ==
วัดนี้ได้ชื่อว่าวัดพระแก้วดอนเต้า มีตำนานกล่าวว่า นางสุชาดา ได้พบแก้วมรกตในแตงโม (หมากเต้า) และนำมาถวายพระเถระรูปนั้นจึงจ้างช่างให้นำมรกตนั้นไปแกะสลักเป็นพระพุทธรูปซึ่งก็คือ พระแก้วดอนเต้า ซึ่งต่อมาได้รับการอัญเชิญไปประดิษฐานที่วัดพระธาตุลำปางหลวงสาเหตุจากตำนานบอกว่า มีผู้ไปฟ้องเจ้าเมืองลำปางในขณะนั้นว่า พระเถระและนางสุชาดาเป็นชู้กัน เจ้าเมืองลำปางจึงให้จับนางสุชาดาไปประหารชีวิต ส่วนพระเถระองค์นั้นทราบข่าวก็ได้อัญเชิญพระพุทธรูปหนีไป โดยได้นำไปฝากไว้ที่วัดพระธาตุลำปางหลวงจนถึงปัจจุบัน ส่วนสถานที่ตั้งบ้านของนางสุชาดาก็ได้มีผู้มีจิตศรัทธาในคุณงามความดีของนาง บริจาคเงินสร้างวัดขึ้นชื่อวัดสุชาดาราม แต่มีบางสันนิษฐานบอกว่าเนื่องจากวัดพระแก้วดอนเต้า และ วัดสุชาดาราม นั้นร้างลง แต่บางที่ก็มีการสันนิษฐานเพิ่มว่า น่าจะเป็นเพราะย่านนี้เป็นสวนหมากเต้า และเป็นที่ดอน จึงชื่อพระธาตุว่า พระบรมธาตุดอนเต้า และชื่อวัดว่า วัดพระธาตุดอนเต้า และต่อมาเมื่อมีการประดิษฐานพระแก้วดอนเต้า จึงเปลี่ยนชื่อเป็น วัดพระแก้วดอนเต้า
วัดพระแก้วดอนเต้า เป็นที่ตั้งของพระบรมธาตุดอนเต้า ซึ่งเป็นพระเจดีย์องค์ใหญ่ บรรจุพระเกศาธาตุของพระพุทธเจ้า  มณฑปศิลปะพม่า ลักษณะงดงาม ประดิษฐานพระพุทธรูปองค์ใหญ่ และวิหารประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ ซึ่งมีอายุเก่าแก่ พอๆกับการสร้างวัดนี้ นอกจากนี้ยังมีวิหารหลวงพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติล้านนา และวิหารพระเจ้าทองทิพย์
วัดพระแก้วดอนเต้า ได้รับประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน โดยกรมศิลปากร เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 ในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 52 ตอนที่ 75
ในปี พ.ศ. 2527 กระทรวงศึกษาธิการ โดย กรมการศาสนา ประกาศรวมวัดพระแก้วดอนเต้า และวัดสุชาดาราม เข้าเป็นวัดเดียวกัน ชื่อ วัดพระแก้วดอนเต้าสุชาดาราม เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2527

== อ้างอิง ==
โทเทิ่ล แอกเซส คอมมูนิเคชั่น, บริษัท จำกัด (มหาชน) . วัดพระแก้วดอนเต้าสุชาดาราม (ป้ายข้อมูลประชาสัมพันธ์) . กรุงเทพมหานคร
ชำนาญ สัจจะโชติ . ศรีวิชัย กับพระแก้วมรกต . บริษัท งานดี จำกัด (ในเครือมติชน) . กรุงเทพมหานคร . กันยายน 2548
พระแก้วดอนเต้าสุชาดาราม
พระแก้วดอนเต้าสุชาดาราม
โบราณสถานในจังหวัดลำปาง
บรรณพจน์ ดามาพงศ์

บรรณพจน์ ดามาพงศ์ พี่ชายคนโตของคุณหญิงพจมาน ดามาพงศ์ เป็นบุตรบุญธรรมของครอบครัว พล.ต.ท.เสมอ ดามาพงศ์ และคุณหญิงพจนีย์ ณ ป้อมเพ็ชร์ สมรสกับนางบุษบา ดามาพงศ์ จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยศิลปากร และหลักสูตรการป้องกันราชอาณาจักรภาครัฐร่วมเอกชน (ปรอ.) จากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 9 และได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการการศึกษาผู้ทรงคุณวุฒิ วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร สถาบันวิชาการป้องกันประเทศ ประจำปีการศึกษา 2549-2550 และกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิสถาบันพระปกเกล้า
เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 ศาลอาญาพิพากษาให้จำคุก นายบรรณพจน์ และคุณหญิงพจมาน คนละ 3 ปี ในคดีร่วมกันจงใจหลีกเลี่ยงภาษีหุ้น บริษัท ชินวัตร คอมพิวเตอร์ แอนด์ คอมมิวนิเคชั่นส์ จำกัด (มหาชน) มูลค่า 546 ล้านบาท
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
พุทธศาสนิกชนชาวไทย
สกุลชินวัตร
บุคคลจากคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยศิลปากร
บุคคลจากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร
นักธุรกิจชาวไทย
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ภ.
เยาวเรศ ชินวัตร

เยาวเรศ ชินวัตร อดีตประธานสภาสตรีแห่งชาติในพระบรมราชินูปถัมภ์ คนที่ 20 อดีตนายกสภาประจำสถาบันราชภัฏอุบลราชธานีเป็นผู้ดูแลพื้นที่ภาคใต้ของพรรคเพื่อไทย และเป็นน้องสาวของพันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรีของประเทศไทย และเป็นพี่สาวของ ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรีของประเทศไทย
== ประวัติ ==
เยาวเรศ เกิดเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2495 เป็นบุตรคนที่ 3 และเป็นบุตรสาวคนที่ 2 ในจำนวน 10 คน ของนายเลิศ และยินดี ชินวัตร ซึ่งเป็นธิดาของเจ้าจันทร์ทิพย์ ระมิงค์วงศ์ (หลานตาของเจ้าไชยสงคราม สมพมิตร ณ เชียงใหม่ ซึ่งสืบเชื้อสายจากพระเจ้าช้างเผือกธรรมลังกา พระเจ้านครเชียงใหม่)  จบชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนดาราวิทยาลัย และสายพาณิชยการ จากวิทยาลัยเกริก จากนั้นได้ไปศึกษาต่อด้านการบริหารที่ประเทศอังกฤษจนจบอนุปริญญา เมื่อ พ.ศ. 2548 ได้เข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยนเรศวรในสาขาพัฒนาสังคม แต่ก็ได้ลาออกเมื่อปี พ.ศ. 2549
มีบุตร-ธิดา 3 คน เป็นชาย 2 คน หญิง 1 คน ชื่อ นางสาว ชยิกา วงศ์นภาจันทร์ (แซน)ข้าราชการการเมืองประจำสำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี  นายรัตนพล วงศ์นภาจันทร์ (ซัน) และ นายธนวัต วงศ์นภาจันทร์ (ซูน)
== การทำงาน ==
เยาวเรศ เริ่มต้นทำงานด้วยการเป็นเลขานุการ ต่อมาทำงานเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน (แอร์โฮสเตส) สายการบินแอร์สยาม จากนั้นลาออกมาทำธุรกิจโรงภาพยนตร์ของครอบครัว และทำธุรกิจส่วนตัวโดยเปิดร้านขายสินค้าชุมชนและงานศิลปะ และธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ในนาม บริษัท ชินวัตร โฮม จำกัด โดยให้รัตนะ และชยิกา วงศ์นภาจันทร์ บุตรชายและบุตรสาวเข้ามาดูแลในตำแหน่งกรรมการผู้จัดการและผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดและฝ่ายขายตามลำดับ ส่วนเยาวเรศดูแลภาพรวมในตำแหน่งซีอีโอ
เยาวเรศ เคยสมรสกับนายวีรชัย วงศ์นภาจันทร์ นักธุรกิจไทยเชื้อสายจีน ปัจจุบันแยกทางกันแล้ว มีบุตร 3 คน ใช้นามสกุลของบิดาคือ นางสาวชยิกา นายรัตนพล และ นายธนวัต วงศ์นภาจันทร์
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
บุคคลจากจังหวัดเชียงใหม่
สกุลชินวัตร
ชาวไทยเชื้อสายจีน
บุคคลจากโรงเรียนดาราวิทยาลัย
บุคคลจากคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเกริก
นักธุรกิจชาวไทย
พรรคไทยรักไทย
พรรคพลังประชาชน (พ.ศ. 2541)
พรรคเพื่อไทย
พรรคเพื่อธรรม
พรรคไทยรักษาชาติ
พุทธศาสนิกชนชาวไทย
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ม.
ผู้มีเชื้อสายเจ้านายฝ่ายเหนือ
วันเกิด

วันเกิด (birthday) เป็นโอกาสที่คนคนหนึ่งหรือสถาบันแห่งหนึ่งเฉลิมฉลองการครบรอบปีการเกิด วันเกิดจะมีการเฉลิมฉลองในหลากหลายวัฒนธรรม มักจะมีของขวัญ งานเลี้ยงสังสรรค์ หรือพิธีเปลี่ยนสภาวะ ศาสนาหลายศาสนาเฉลิมฉลองวันประสูติของศาสดาในวันหยุดพิเศษต่าง ๆ (เช่น คริสต์มาส วันประสูติของเจ้าชายสิทธัตถะ เป็นต้น)
== เพลงที่ใช้ในวันเกิด ==
เพลงที่นิยมใช้ในวันเกิดที่แพร่หลายมากคือเพลง "Happy Birthday to you" ซึ่งกินเนสบุกได้ระบุว่าเป็นเพลงภาษาอังกฤษที่มีการร้องบ่อยที่สุดในโลก แต่งทำนองโดยแพ็ตตี้ ฮิลล์ และ มิลเดร็ด ฮิลล์ ในปี พ.ศ. 2436 โดยเริ่มแรก สองพี่น้องซึ่งเป็นครูสอนในโรงเรียนแห่งหนึ่ง ได้ตั้งใจใช้สำหรับทักทายนักเรียนในชั้นโดยใส่ประโยคว่า "Good Morning to All"  (อรุณสวัสดิ์ทุกคน)  สำหรับเพลงรูปแบบที่เรารู้จักกันนั้นได้รับการคุ้มครองลิขสิทธิ์ในปี พ.ศ. 2478 โดยบริษัทซัมมี (Summy Company) และมีกำหนดที่จะหมดอายุในปี พ.ศ. 2578
ในปี พ.ศ. 2533 วอร์เนอร์มิวสิกได้ซื้อบริษัทที่ครอบครองลิขสิทธิ์เพลงนี้ในราคา 15 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยตีมูลค่าลิขสิทธิ์เพลงนี้ถึง 5 ล้านดอลลาร์ ในขณะที่สถานะของลิขสิทธิ์นี้ในปัจจุบันไม่ชัดเจนนัก วอร์เนอร์ระบุว่าการแสดงเพลงนี้ในที่สาธารณะถือเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ เนื้อร้องปัจจุบันที่ใช้คำว่า "Happy Birthday" นั้นไม่ทราบว่าผู้ที่ริเริ่มเป็นใคร
== ดูเพิ่ม ==
แซยิด