ผู้บริหารระดับสูง

ผู้บริหารระดับสูง (Senior management, executive management, upper management หรือ management) โดยทั่วไปคือบุคคลที่อยู่ในระดับสูงสุดของการจัดการองค์การที่มีงานประจำวันในการจัดการองค์การนั้น บางครั้งอาจเป็นบริษัทหรือบรรษัท
== ภาพรวม ==
ผู้จัดการที่เป็นผู้บริหารมีอำนาจ ที่ได้รับมอบอำนาจจากคณะกรรมการบริษัท และ/หรือ ผู้ถือหุ้น โดยทั่วไป มีความรับผิดชอบในระดับที่สูงขึ้น เช่น คณะกรรมการบริษัท และผู้ที่เป็นเจ้าของบริษัท (ผู้ถือหุ้น) แต่พวกเขามุ่งเน้นไปที่การจัดการบุคลากรระดับสูงหรือผู้บริหาร แทนกิจกรรมประจำในแต่ละวันของธุรกิจ ฝ่ายบริหารโดยทั่วไปประกอบด้วยประธานเจ้าหน้าที่ผลิตภัณฑ์ของบริษัท และ/หรือหน่วยงานทางภูมิศาสตร์ และผู้บริหารสายงาน เช่น ประธานเจ้าหน้าที่การเงิน ประธานเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการ และประธานเจ้าหน้าที่กลยุทธ์ ในการจัดการโครงการ ผู้บริหารระดับสูงเป็นผู้อนุมัติงบประมาณของโครงการ
== ผู้บริหารสูงสุด ==
ผู้บริหารสูงสุด (Top management; TMT) เป็นรูปแบบเฉพาะที่โดยทั่วไปประกอบด้วยผู้จัดการระดับสูงบางคนในบริษัท อย่างไรก็ตาม ไม่มีคำจำกัดความที่ชัดเจนว่าผู้บริหารสูงสุดขององค์กรคืออะไร มันถูกรวบรวมโดย ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร (CEO) เพื่อทำงานเฉพาะ  ในการทำงานนี้ โดยทั่วไปจะมีความรับผิดชอบสูงและมีอิสระมากกว่าทีมประเภทอื่น
งานที่เป็นไปได้ ได้แก่ :
ตรวจสอบให้แน่ใจว่าองค์กรมีประสิทธิภาพและประสบความสำเร็จ โดยรับผิดชอบในการดำเนินการตามกลยุทธ์ที่เหมาะสม ซึ่งองค์กรสามารถปรับตัวได้
การจัดการความต้องการของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียอย่างมีประสิทธิภาพ
ให้คำจำกัดความที่ชัดเจนว่าอะไรคือประสิทธิผลและความสำเร็จ
สร้างความมั่นใจว่าการดำเนินการตามกลยุทธ์และการกำหนดเป้าหมายของทรัพยากรไปสู่ความสำเร็จ
ทบทวนว่าการกระทำของพวกเขาเกี่ยวข้องกับเป้าหมายโดยรวมขององค์กรหรือไม่
วิธีรวบรวมผู้บริหารสูงสุดมาทำงานร่วมกันเป็นทีมอาจแตกต่างอย่างมากจากทีมอื่น สิ่งนี้มีพื้นฐานมาจากความจริงที่ว่าผู้จัดการระดับสูงประสบความสำเร็จในฐานะปัจเจกบุคคล ซึ่งมักจะนำไปสู่การมุ่งเน้นไปที่วัตถุประสงค์ของทีมตามหน้าที่มากกว่าที่จะทำงานร่วมกันเพื่อเป้าหมายร่วมกัน ผู้บริหารสูงสุดประกอบด้วยผู้จัดการระดับสูงจากสายงานต่างๆ ของบริษัท ดังนั้นพวกเขาจึงมักมีความเชี่ยวชาญด้านต่าง ๆ กัน ความหลากหลายและความแตกต่างในทีมสามารถส่งผลดีต่อการทำงานเป็นทีม อย่างไรก็ตาม ยังมีผลกระทบด้านลบที่ต้องเอาชนะในฐานะทีม เช่น การไม่ให้คุณค่ากับความคิดเห็นและมุมมองที่แตกต่างกัน ประธานเจ้าหน้าที่บริหารที่จำลองพฤติกรรมการให้คุณค่าและทำให้มั่นใจว่าทีมมีทั้งจุดมุ่งหมายที่ชัดเจนและวัตถุประสงค์ที่ชัดเจนสามารถทำเช่นนั้นได้ สิ่งนี้ยังช่วยลดผลกระทบจากการจัดหมวดหมู่ทางสังคม เนื่องจากทำให้สมาชิกในทีมมุ่งเน้นไปที่เป้าหมายร่วมกันมากกว่าความขัดแย้ง
การแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่างกระบวนการทำงานมีความสำคัญสำหรับผู้บริหารสูงสุดเช่นเดียวกับทีมประเภทอื่นๆ  ทั้งหมด เพื่อให้ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทีมจำเป็นต้องเข้าใจวิธีการสื่อสาร แบ่งปันข้อมูล กำหนดเป้าหมาย แสดงความคิดเห็น จัดการความขัดแย้ง มีส่วนร่วมในการวางแผนร่วมกันและประสานงานกับงาน และแก้ไขปัญหาร่วมกัน ประธานเจ้าหน้าที่บริหารมีบทบาทสำคัญในการทำให้ทีมทำเช่นนั้นได้ เขาหรือเธอต้องรับผิดชอบในการโค้ชทีมและสะท้อนผลงานของพวกเขา ในการวิจัยของพวกเขาในปี 2005 ชิมเช็กและเพื่อนร่วมงาน พบว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การวางแนวทางแบบรวมหมู่ของประธานเจ้าหน้าที่บริหาร มีอิทธิพลเชิงบวกต่อพฤติกรรมการทำงานเป็นทีม การวางแนวทางแบบส่วนรวม หมายถึง การที่ประธานเจ้าหน้าที่บริหารเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาส่วนตัวของเขา ตามความสนใจและเป้าหมายของกลุ่ม เน้นการแบ่งปันและความร่วมมือภายในทีม และปรับปรุงกระบวนการทำงานเป็นทีมที่เกี่ยวข้องกับงาน เช่น การรวบรวม การประมวลผล และการตีความข้อมูลเชิงกลยุทธ์ สิ่งนี้จะช่วยเพิ่มกระบวนการที่เรียกว่าการรวมพฤติกรรมซึ่งพัฒนาโดยแฮมบริก (1994)  มันอธิบายถึงระดับที่กลุ่ม ซึ่งในที่นี้คือผู้บริหารสูงสุด มีส่วนร่วมในปฏิสัมพันธ์ระหว่างกันและส่วนรวม
แฮมบริกแบ่งแนวคิดนี้ออกเป็นสามส่วน:
ระดับของพฤติกรรมในการทำงานร่วมกันภายในทีม
ปริมาณและคุณภาพของข้อมูลที่แลกเปลี่ยนกัน
เน้นการตัดสินใจร่วมกัน
ผู้บริหารสูงสุดสามารถเผชิญกับความยากลำบากหลายประการ ซึ่งส่วนใหญ่มาจากมุมมองเชิงปัจเจกนิยมและความคิดเห็นที่รุนแรง ดังนั้นจึงมีความสำคัญอย่างยิ่งที่ทีมจะต้องทำงานผ่านความขัดแย้งเหล่านี้ สร้างบรรยากาศแห่งความปลอดภัย รักษาวิสัยทัศน์และพันธกิจของพวกเขาไว้ในใจ และสร้างสภาพแวดล้อมการทำงานที่เหมาะสมสำหรับตนเองและองค์กร
== ดูเพิ่ม ==
โรงเรียนธุรกิจ
ชื่อตำแหน่งในบริษัท
การศึกษาระดับผู้บริหาร
การจัดการสายงาน
ผู้บริหารระดับกลาง
== อ้างอิง ==
การจัดการทรัพยากรมนุษย์
อาชีพการจัดการ