pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
อ.ศิริชัยนาวา 11

อ.ศิริชัยนาวา 11 เป็นเรือประมงสัญชาติไทย ซึ่งได้รับรายงานว่าถูกโจรสลัดโซมาเลียปล้นยึดเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 จนกระทั่งลูกเรือสามารถเดินทางกลับประเทศไทยได้เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน
== การยึดเรือ ==
วันที่ 2 พฤศจิกายน หมู่เรือปราบปรามโจรสลัดกองทัพเรือ ได้รับแจ้งจากบริษัท ศิริชัยการประมง จำกัด ว่าเรือ อ.ศิริชัยนาวา 11 ได้ถูกโจรสลัดยึดเรือ ขณะเดินทางจากเบยาลีไปยังเอเดน ห่างจากชายฝั่งประเทศเยเมนประมาณ 15 ไมล์ โดยมีโจรสลัดคาดว่าเป็นชาวโซมาเลีย 10 คน ในจำนวนนี้ 8 คนใช้เรือไฟเบอร์เข้าโจมตีทางท้ายเรือ และยิงปืนขู่ จากนั้นจึงขึ้นเรือและบังคับให้ลูกเรือไปอยู่รวมกันและให้เรือกลับเข้าฝั่ง ส่วนอีก 2 คนแล่นเรือเร็วหายไป โดยขณะที่เกิดการยึดเรือขึ้นนั้น มีลูกเรือคนหนึ่งออกอุบายว่าจะไปตรวจดูปริมาณน้ำมันก่อนจะกระโดดน้ำหนี ลูกเรือคนดังกล่าวต่อมาได้รับความช่วยเหลือจากยามฝั่งเยเมน ขณะเกิดเหตุ เรือดังกล่าวอยู่ห่างจากหมู่เรือปราบปรามโจรสลัดกองทัพเรือ 650 กิโลเมตร
เรือตรวจการณ์ทหารเรือเยเมนได้ยิงอาวุธไปยังเรือประมงที่ระยะห่างประมาณ 1,500-1,800 หลา จำนวน 2 ชุด โดยมีการยิงตอบโต้มาจากเรือประมงเป็นระยะ หลังจากยิงปะทะกันประมาณ 10 นาที ลูกเรือได้เล่าเหตุการณ์ว่า เรือถูกยิงจากเรือไม่ทราบสัญชาติจนไฟลุกไหม้และจมลงในเวลาต่อมา
== การช่วยเหลือ ==
ศูนย์ปฏิบัติการกองทัพเรือ สั่งการให้เรือหลวงปัตตานีติดตามสกัดกั้น โดยแล่นไปยังบริเวณที่คาดว่าน่าจะพบเรือในทิศทางดักหน้า ในวันที่ 3 พฤศจิกายน เวลา 7.00 น. ตามเวลาท้องถิ่น เรือหลวงปัตตานีมาถึงพื้นที่ดักหน้าตามแผน และส่งเฮลิคอปเตอร์ค้นหา แต่ก็ไม่พบ อ. ศิริชัยนาวา 11 หมู่เรือปราบปรามโจรสลัดจึงปรับแผนไปค้นหาใกล้กับชายฝั่ง แต่พยายามไม่รุกล้ำอาณาเขตน่านน้ำโซมาเลีย
หลังจากหมู่เรือได้ประเมินสถานการณ์แล้ว จึงได้ปรับแผนอีกครั้ง โดยสั่งการให้เรือหลวงปัตตานีแล่นกลับไปยังบริเวณที่เรือ อ.ศิริชัยนาวา 11 ถูกยึด ซึ่งเมื่อไปถึงบริเวณดังกล่าวเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน แล้ว ก็ได้พบคราบน้ำมันและเศษวัสดุบนผิวน้ำ หลังจากค้นหาต่อไปเป็นอาณาบริเวณ 9 ไมล์ ก็พบผู้รอดชีวิตลอยคออยู่นทะเลรวม 23 คน เป็นลูกเรือชาวไทย 7 คน ลูกเรือชาวกัมพูชา 15 คน และตำรวจเยเมน 1 นาย
เรือหลวงปัตตานีได้นำผู้ประสบภัยขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไปส่งยังเรือหลวงสิมิลัน ในจำนวนนี้มีผู้ได้รับบาดเจ็บรุนแรง 3 คน จึงได้นำตัวผู้ประสบภัยเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลในเมืองซาลาลาห์ โดยทางโรงพยาบาลแจ้งว่าจะให้เวลาพักรักษาตัว 1-2 สัปดาห์ ซึ่งในปัจจุบัน ลูกเรือทั้งหมดปลอดภัยแล้ว
เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ลูกเรือชาวไทยจำนวน 7 คนได้เดินทางกลับถึงท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ประเทศไทย เมื่อเวลา 10.45 น. ด้วยเที่ยวบิน WY 813 ของสายการบินโอมานแอร์ ลูกเรือประกอบด้วย สมศรี ลาทอง, สมชาย ผมสมหวัง, ปริญญา มุสิกา, วุฒิพงษ์ ภู่เงิน, ทวิชัย โสรเนตร, ไพรสนท์ ทองสุข และอิสระ จันโนมแซง
== ข้อมูลเรือ ==
อ.ศิริชัยนาวา 11 มีใบอนุญาตทำการประมงในน่านน้ำเยเมน โดยมีบริษัท ศิริชัยมารีนฟิชเชอรี่ จำกัด บริษัทร่วมทุนกับเยเมน ขนาดระวางเรือ 303.95 ตันกรอส จำนวนลูกเรือ 29 คน แบ่งเป็นสัญชาติไทย 9 คน สัญชาติกัมพูชา 15 คน และสัญชาติเยเมน 5 คน นายเรือชื่อนันทวัฒน์ แสงพระจันทร์ ช่างเครื่องชื่อบุญเลี่ยม เอ็นดู ซึ่งสามารถหนีออกมาได้เป็นคนแรกโดยการออกอุบาย เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้บริษัทได้รับความเสียหายกว่า 20 ล้านบาท และยังมีลูกเรือสูญหายอีก 5 คน ประกอบด้วยนายเรือและลูกเรือชาวเยเมนอีก 4 คน คาดว่าทั้งหมดน่าจะเสียชีวิตแล้ว
== อ้างอิง ==
เรือในประเทศไทย
เพลย์บอย (วิถีชีวิต)

เพลย์บอย (playboy) เป็นรูปแบบสมัยใหม่ของความเป็นคาสโนวาอย่างเปิดเผย คือ การเป็นคนเจ้าสำราญและเจ้าชู้ ด้วยวิธีการและมีเวลาเพียงพอสำหรับสันทนาการ เพื่อเข้าถึงสุขารมณ์ของโลกอย่างจงใจ
== พัฒนาการของคำ ==
แต่เดิม คำดังกล่าวเคยถูกใช้ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 หมายถึง เด็กชายผู้ซึ่งแสดงในโรงละคร และในภายหลังได้ปรากฏในพจนานุกรมฉบับออกซฟอร์ด ค.ศ. 1828 โดยจำกัดความไว้ว่า บุคคลผู้ซึ่งมีเงินและออกไปหาความสุขให้กับตนเอง ในตอนปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 มันยังสามารถบอกความหมายเป็นนัยถึง "นักการพนัน" และ "นักดนตรี" ได้ด้วย ใน ค.ศ. 1907 ละครตลกของ เจ.เอ็ม. ซิงก์ เดอะเพลย์บอยออฟเดอะเวสเทิร์นเวิลด์ คำดังกล่าวได้รับความเข้าใจว่าเป็นการอธิบายลักษณะของคนเจ้าชู้ ตามข้อมูลของชอว์น เลวี คำดังกล่าวได้รับความหมายเต็มของมันในช่วงระหว่างสองสงครามโลกและในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สองยุติใหม่ ๆ การท่องเที่ยวข้ามทวีปหลังสงครามทำให้เพลย์บอยพบกันที่ไนท์คลับนานาชาติและ "สวนสนุก" ที่มีชื่อเสียง อย่างเช่น รีเวียราหรือปาล์มบีช ที่ซึ่งพวกเขาถูกติดตามโดยปาปารัซซี ผู้ซึ่งจัดหาข้อมูลลงในแท็บลอยด์ให้กับผู้อ่านที่กระตือรือร้น การพิชิตทางเพศของพวกเขาเป็นสิ่งที่ร่ำรวย สวยงามและมีชื่อเสียง ใน ค.ศ. 1953 ฮิวจ์ เฮฟเนอร์ ได้จับกระแสและก่อตั้งนิตยสารเพลย์บอยขึ้น
== การเสื่อมถอย ==
ด้วยเฟมินิสต์ การท่องเที่ยวแบบคณะใหญ่ และการขยายตัวของ "วัฒนธรรมสันทนาการ" ทำให้บทบาทของเพลย์บอยเสื่อมถอยลง ในหมู่คนจำนวนน้อยที่เป็นที่รู้จักกันในช่วงทศวรรษหลังว่าเป็นเพลย์บอย  โดดี อัลฟาเยด์ เป็นที่รู้จักกันมากเมื่อเขาสามารถพิชิตหัวใจของไดอานา เจ้าหญิงแห่งเวลส์ได้
== เชิงอรรถ ==
== อ้างอิง ==
.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Sandra Ballentine's 2001 Time line of rakes and playboys
เพศและสังคม
สนธิสัญญาไทย-สหรัฐอเมริกา พ.ศ. 2463

สนธิสัญญาไทย-สหรัฐอเมริกา พ.ศ. 2463 เป็นข้อตกลงทวิภาคีฉบับแรกที่มีผลฟื้นฟูเอกราชทางการศาลและการศุลกากรของที่ไทยเคยสูญเสียไปก่อนหน้านั้น โดยสนธิสัญญาดังกล่าวมีเนื้อหายกเลิกสิทธิสภาพนอกอาณาเขต และให้สิทธิไทยในการกำหนดภาษีศุลกากรและค่าธรรมเนียมต่าง ๆ ได้เอง มีการลงนามเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2463 สนธิสัญญาดังกล่าวมีอายุ 10 ปี
หลังการเจรจาสันติภาพที่พระราชวังแวร์ซายหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง รัฐบาลสยามได้แต่งตั้งเอลดอน เจมส์ ชาวอเมริกัน เป็นผู้แทนเจรจากับรัฐบาลสหรัฐอเมริกา หลังจากที่ได้รับการเสนอให้ติดต่อผ่านทางอัครราชทูตไทยประจำกรุงวอชิงตัน เพื่อขอแก้ไขสนธิสัญญาอันไม่เป็นธรรม (ดู สนธิสัญญาเบาว์ริง) ในด้านอัตราภาษีศุลกากรและสิทธิสภาพนอกอาณาเขต
สนธิสัญญาดังกล่าวมีสาระสำคัญ คือ
ยกเลิกสิทธิสภาพนอกอาณาเขตของชาวอเมริกันในประเทศสยาม แต่กงสุลอเมริกันยังมีสิทธิ์นำคดีไปพิจารณาเอง ยกเว้นคดีในศาลฎีกา และเมื่อสยามประกาศใช้ประมวลกฎหมายสมัยใหม่แล้ว 5 ปี
รัฐบาลสยามมีสิทธิ์เต็มที่ในการเก็บภาษีศุลกากรและค่าธรรมเนียมอื่น ๆ โดยต้องเก็บสหรัฐอเมริกาในอัตราที่เท่ากับที่เก็บจากประเทศอื่น
หลังจากนั้น สยามได้มีการเจรจาขอแก้ไขสนธิสัญญากับประเทศอื่นตามลำดับ ได้แก่ ญี่ปุ่น (พ.ศ. 2466) ฝรั่งเศส (พ.ศ. 2467) และอังกฤษ (พ.ศ. 2468) ตลอดจนอีก 7 ประเทศทวีปยุโรปภายใน พ.ศ. 2470
สำหรับการเจรจาขอแก้ไขสนธิสัญญากับฝรั่งเศส พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงแต่งตั้งให้ฟรานซิส บี. แซร์ เป็นผู้แทนรัฐบาล มีอำนาจเจรจาต่อรองกับรัฐบาลประเทศต่าง ๆ เป็นผู้เจรจา โดยฝรั่งเศสขอสิทธิในการจัดตั้งศาลในสยามขึ้นพิจารณาคดีจนกว่าจะบังคับใช้ประมวลกฎหมายสมัยใหม่ และอังกฤษให้สยามเรียกเก็บภาษีศุลกากรฝ้าย เหล็ก และเหล็กกล้าในอัตราไม่เกินร้อละ 5 เป็นเวลา 10 ปี
== อ้างอิง ==
โกวิท วงศ์สุรวัฒน์. การเมืองการปกครองไทย: หลายมิติ. หน้า 50-51.
สนธิสัญญาทวิภาคีเกี่ยวข้องกับไทย
สนธิสัญญาทวิภาคีเกี่ยวข้องกับสหรัฐ
สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับอาณาจักรรัตนโกสินทร์
สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับสหรัฐ
สนธิสัญญาในคริสต์ศตวรรษที่ 20
สนธิสัญญาในสมัยระหว่างสงคราม
สนธิสัญญาไทย–สหรัฐ
ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2463
ยุครัชกาลที่ 6
ฟริทซ์ ไครส์เลอร์

ฟรีดริช "ฟริทซ์" ไครส์เลอร์ (Friedrich "Fritz" Kreisler; 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1875 – 29 มกราคม ค.ศ. 1962) เป็นนักไวโอลิน นักแต่งเพลงและอุปรากรชาวออสเตรียเชื้อสายยิว-เยอรมัน  ต่อมาได้ย้ายไปอยู่สหรัฐและเปลี่ยนสัญชาติเป็นอเมริกัน มีผลงานแต่งเพลงที่มีชื่อเสียงเช่น Liebesfreud, Liebesleid, Schön Rosmarin
ไครส์เลอร์เป็นนักไวโอลินที่ได้รับการชื่นชมอย่างสูงจากทั้งผู้ฟังและนักไวโอลินด้วยกันเอง น้ำเสียงไวโอลินที่เขาเล่น อบอุ่นนุ่มนวล เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว เขายังเป็นคนแรกที่ใช้เทคนิคการสั่นนิ้วบนไวโอลินอย่างต่อเนื่อง (continuous vibrato) เป็นแบบอย่างให้นักไวโอลินรุ่นหลังเอาแบบอย่าง
ไครส์เลอร์เกิดที่กรุงเวียนนา บิดามีเชื้อสายยิว ในขณะที่มารดาเป็นชาวเยอรมัน เริ่มหัดเล่นไวโอลินตั้งแต่อายุ 4 ปี และศึกษาดนตรีที่ Vienna Conservatory และที่ปารีส เป็นลูกศิษย์ของคีตกวีคนสำคัญเช่น ลีโอ ดีลีบีส, ชูลส์ มัสแน, เอ็ดเวิร์ด เอลการ์  เขามีชื่อเสียงจากการออกตระเวนแสดงสด โดยนำผลงานดนตรีที่เขาแต่งขึ้นเองมาแสดง โดยอ้างว่าเป็นผลงานของคีตกวีที่มีชื่อเสียงที่ล่วงลับไปแล้ว ที่เขาเพิ่งค้นพบจากห้องสมุดหรือโบสต์ตามสถานที่ที่เขาออกตระเวนแสดง เช่น อันโตนีโอ วีวัลดี (ค.ศ. 1678–1741), แกตาโน ปุกกานี (ค.ศ. 1731–1798), ฟรองซัวร์ คูเปอริน (ค.ศ. 1668–1733) โดยให้เหตุผลว่า หากระบุในการแสดงว่าเป็นเพลงที่เขาแต่งขึ้นเอง ผู้ชมก็จะไม่ให้ความสนใจ
ผลงานที่มีชื่อเสียงของไครส์เลอร์ คือเพลงวอลซ์ Liebesfreud, Liebesleid และ Schön Rosmarin นั้น เขานำออกแสดงครั้งแรกในในปี ค.ศ. 1910 โดยระบุว่าเป็นงาน "3 Viennese Folk Dances" ของโจเซฟ แลนเนอร์ (ค.ศ. 1801–1843) ชาวออสเตรีย แต่ในการแสดงครั้งหนึ่งที่เบอร์ลิน เขานำสามเพลงนี้ (ที่ระบุว่าเป็นของโจเซฟ แลนเนอร์) มาแสดงเป็นชุดพร้อมกับ Caprice Viennois ที่ระบุชื่อว่าเขาเป็นผู้แต่งเอง การแสดงครั้งนั้นถูกวิพากษ์วิจารณ์โดยคอลัมนิสต์จากหนังสือพิมพ์ Berliner Tageblatt ว่า ไครส์เลอร์กล้าดีอย่างไร ที่นำผลงานของตัวเองมาจัดแสดงเทียบเคียงกับผลงานของโจเซฟ แลนเนอร์ ผู้ล่วงลับ ไครส์เลอร์ตอบโต้ว่าจริง ๆ แล้วงานสี่ชิ้นนั้นเขาเป็นผู้แต่งเอง 
ผลงานของไครส์เลอร์ทั้งหมดยังเป็นที่เข้าใจว่าเป็นผลงานของคีตกวีสำคัญ จนกระทั่งเขาอายุ 60 ปี เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1935 นักวิจารณ์ดนตรีของหนังสือพิมพ์นิวยอร์กโพสต์ ชื่อโอลิน ดาวน์ส ได้ส่งโทรเลขอวยพรวันเกิด โดยแกล้งถามว่าผลงานเพลงที่อ้างว่าเป็นผลงานเก่านั้น เขาเป็นคนแต่งเองหรือไม่  ไครส์เลอร์ตอบกลับว่าจริง ๆ แล้วเขาเป็นผู้แต่งผลงานทั้งหมดด้วยตัวเอง  ทำให้เกิดเป็นข่าวครึกโครม เหตุการณ์อื้อฉาวนี้มีทั้งผู้โจมตี ในขณะที่บางส่วนก็ยอมรับ
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
คีตกวีชาวอเมริกัน
คีตกวีชาวออสเตรีย
นักไวโอลิน
ชาวอเมริกันเชื้อสายยิว
ชาวอเมริกันเชื้อสายเยอรมัน
บุคคลจากเวียนนา
บุคคลจากนครนิวยอร์ก
ปลากะพงญี่ปุ่น

ปลากะพงญี่ปุ่น (Japanese lates; アカメ; ออกเสียงว่า อาคาเมะ)  มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Lates japonicus ในวงศ์ปลากะพงขาว (Latidae)
มีรูปร่างคล้ายกับปลาในสกุล Lates ทั่วไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชนิด L. calcarifer เพราะเป็นชนิดที่ถูกจำแนกออกมาเมื่อปี ค.ศ. 1984 โดยนักมีนวิทยาชาวญี่ปุ่น 2 คน คือ ดร.มะซะโอะ ทะยะคะมะ และ ดร.ยะสุฮิโระ ทะกิ
โดยปลากะพงญี่ปุ่นนั้นมีความยาวระหว่างก้านครีบหนามก้านที่ 3 ของครีบหลัง กับ ความยาวครีบท้องยาวกว่า มีจำนวนเกล็ดบริเวณเหนือและใต้เส้นข้างลำตัวมากกว่า  จำนวนก้านครีบอกมีน้อยกว่า และก้านครีบก้นมีจำนวนเท่ากันแต่ทว่ามีความยาวกว่า
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 130 เซนติเมตร น้ำหนักสูงสุดที่ได้รับรายงานคือ 33 กิโลกรัม
พบกระจายพันธุ์บริเวณเกาะคิวชูและเกาะชิโกกุ ปลาจะทำการผสมพันธุ์และวางไข่ในทะเล เมื่อฟักเป็นตัว ตัวอ่อนจะว่ายอพยพเข้ามาอาศัยในแหล่งน้ำจืดเช่น แม่น้ำชิมันโท และแม่น้ำโอโยวโด
ปลากะพงญี่ปุ่นได้ถูกบันทึกภาพเคลื่อนไหวเกี่ยวกับพฤติกรรมของมันได้เป็นครั้งแรกเมื่อเดือนกุมภาพันธ์  ค.ศ. 2010 โดยสำนักข่าวบีบีซีของอังกฤษ โดยที่ชื่อของมันในภาษาญี่ปุ่นแปลได้ว่า "ตาสีแดง" และทางมหาวิทยาลัยโตเกียวก็ได้ติดตั้งเครื่องอัลตราซาวด์เพื่อติดตามพฤติกรรม
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
รูปและข้อมูลปลากะพงญี่ปุ่น
วงศ์ปลากะพงขาว
ปลาน้ำจืด
ปลาน้ำกร่อย
ปลาน้ำเค็ม
อาศรม 4

อาศรมในศาสนาฮินดูหมายถึงระยะของชีวิต 4 ระยะซึ่งมีระบุไว้ในเอกสารยุคโบราณและยุคกลางของฮินดู อาศรมทั้งสี่ระยะได้แก่ พรหมจรรยะ (ผู้เรียน), คฤหัสถะ (ผู้ครองเรือน), วานปรัสถะ (ผู้ออกจาริก) และ  สันยาสะ (ผู้ละทิ้งทางโลก)
อาศรมสี่เป็นหนทางหนึ่งของแนวคิด ธรรมะ ในศาสนาฮินดู และเป็นส่วนหนึ่งของประเด็นทางจริยศาสตร์ของปรัชญาอินเดีย ที่ซึ่งถูกรวมเข้ากับเป้าหมายสี่ประการของชีวิตมนุษย์ (ปุรุษสรรถะ) เพื่อการเติมเต็ม, ความสุข และการบรรลุทางจิตวิญญาณ แนวคิดอาศรม 4 ยังมีอิทธิพลต่อการวางแผนดำรงชีวิตของผู้คนโดยเฉพาะในอินเดีย
== ระบบอาศรม ==
ภายใต้ระบบอาศรมสี่ ชีวิตมนุษย์แบ่งออกเป็นสี่ช่วง โดยเป้าหมายของแต่ละช่วงชีวิตคือการเติมเต็มและพัฒนาปัจเจก ในระบบอาศรมแบบคลาสสิก เช่นใน อาศรมอุปนิษัท, ไวขานสธรรมสูตร และใน ธรรมศาสตร์ ซึ่งเขียนขึ้นในยุคถัดมา มีการระบุช่วงอายุแนะนำในการเข้าสู่แต่ละระยะ ในขณะที่ระบบดั้งเดิมดังที่ปรากฏใน ธรรมสูตร ยุคแรก อาศรมทั้งสี่เป็นวิถีชีวิตทางเลือกสี่แบบ โดยไม่ปรากฏการระบุช่วงวัยที่ให้ปฏิบัติ
== อ้างอิง ==
หลักธรรมของศาสนาฮินดู
ปรัชญาฮินดู
ช่วงชีวิต
สนธิสัญญาคานางาวะ

สนธิสัญญาคานางาวะ  หรือ ข้อตกลงคานางาวะ  เป็นสนธิสัญญาที่ได้ทำขึ้นระหว่างพลเรือจัตวา แมทธิว ซี. เพอร์รี แห่งกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา และรัฐบาลเอโดะ สนธิสัญญาดังกล่าวมีผลให้ญี่ปุ่นต้องเปิดเมืองท่าชิโมดะและฮาโกดาเตะให้ค้าขายกับสหรัฐอเมริกาและรับประกันความปลอดภัยของกะลาสีเรือแตกชาวอเมริกัน อย่างไรก็ตาม สนธิสัญญาดังกล่าวมิได้สร้างพื้นฐานสำหรับการตั้งถิ่นฐานถาวรในบริเวณดังกล่าว สนธิสัญญาได้วางรากฐานสำหรับสหรัฐในการรักษากงสุลถาวรในชิโมดะ การมาถึงของกองเรือของเพอร์รีนำมาซึ่งการสิ้นสุดของนโยบายตัดขาดจากโลกภายนอกเป็นเวลา 200 ปีของญี่ปุ่น (ซาโกกุ)
เพอร์รีปฏิเสธที่จะเจรจากับเจ้าหน้าที่ทางการของญี่ปุ่นและต้องการเจรจากับประมุขแห่งรัฐของญี่ปุ่นโดยตรง ในเวลานั้น โชกุน โทกูงาวะ อิเอโยชิ เป็นผู้ปกครองโดยพฤตินัยของญี่ปุ่น และไม่เคยมีธรรมเนียมที่จักรพรรดิจะทรงมีพระราชปฏิสัณฐารกับชาวต่างชาติโดยตรง เพอร์รีจึงเจรจาความกับ ฮิระชิ อะกิระ ผู้ถืออำนาจเต็มแทนโชกุน และจึงถวายหนังสือสัญญาให้จักรพรรดิโคเมทรงลงพระนามรับรอง
สนธิสัญญาคานางาวะ ตามมาด้วยสนธิสัญญาสัมพันธไมตรีและการค้า หรือ "สนธิสัญญาแฮริส" ใน ค.ศ. 1858 ซึ่งอนุญาตให้สัมปทานแก่ชาวต่างประเทศ การมอบสิทธิสภาพนอกอาณาเขตให้แก่ชาวต่างประเทศ และการจำกัดภาษีขาเข้าของสินค้าต่างประเทศ ญี่ปุ่นในเวลาต่อมาจะอยู่ภายใต้ "ระบบสนธิสัญญาอันไม่เป็นธรรม" อันเป็นลักษณะของความสัมพันธ์ระหว่างชาติเอเชียและชาติตะวันตกในยุคสมัยดังกล่าว
== เชิงอรรถ ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The Convention of Kanagawa, 1854 (full text) 
 
สนธิสัญญาญี่ปุ่น–สหรัฐ
สนธิสัญญาไม่เสมอภาค
สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับรัฐบาลเอโดะ
สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับสหรัฐ
สนธิสัญญาในคริสต์ศตวรรษที่ 19
อนุสัญญา
ข้อตกลงระหว่างประเทศ
ยุคเอโดะ
โยโกฮามะ
ทฤษฎีสองชาติ

ทฤษฎีสองชาติ (อักษรเทวนาครี:दो क़ौमी नज़रिया; دو قومی نظریہ, do qaumi nazariya; Two-Nation Theory) หมายถึง อุดมการณ์ที่ว่าเอกลักษณ์พื้นฐานของชาวมุสลิมในอนุทวีปอินเดีย คือ ศาสนาของพวกเขา หาใช่ภาษาหรือลักษณะเชื้อชาติไม่ และด้วยเหตุนี้ ชาวอินเดียที่นับถือศาสนาฮินดูและที่นับถือศาสนาอิสลามจึงถือว่าเป็นคนละสัญชาติที่แตกต่างกัน โดยไม่คำนึงถึงชาติพันธุ์หรือลักษณะร่วมอื่น ๆ ทฤษฎีสองชาติเป็นหลักการก่อตั้งของขบวนการปากีสถาน (นั่นคือ อุดมการณ์ก่อตั้งประเทศปากีสถาน) และการแบ่งประเทศอินเดียใน ค.ศ. 1947 อุดมการณ์ที่ว่าศาสนาเป็นปัจจัยกำหนดการจำกัดความสัญชาติของชาวอินเดียมุสลิมยังได้เป็นแหล่งที่มาของแรงบันดาลใจขององค์การชาตินิยมฮินดูหลายองค์กร ซึ่งก่อให้เกิดการจำกัดความใหม่ที่แตกต่างกันของชาวอินเดียมุสลิมว่าเป็นชาวต่างชาติมิใช่อินเดีย การขับไล่มุสลิมออกไปจากอินเดีย การก่อตั้งรัฐฮินดูตามกฎหมายขึ้นในอินเดีย การห้ามเปลี่ยนศาสนาเป็นอิสลาม และการเสนอให้มีการเปลี่ยนศาสนาชาวอินเดียมุสลิมให้มานับถือศาสนาฮินดู
การตีความในทฤษฎีสองชาติมีหลายแนวทาง ขึ้นอยู่กับว่า สองสัญชาติสมมุติฐานสามารถอยู่ร่วมกันในดินแดนเดียวกันได้หรือไม่ โดยส่อความถึงความแตกต่างมูลฐาน การตีความหนึ่งถกเถียงเกี่ยวกับอธิปไตยการปกครองตนเอง รวมไปถึงสิทธิที่จะแบ่งแยกดินแดน สำหรับพื้นที่ซึ่งมีชาวมุสลิมอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่ในอนุทวีปอินเดีย แต่ต้องไม่มีการถ่ายเทประชากร (นั่นคือ ชาวฮินดูและชาวมุสลิมจะยังคงสามารถอาศัยอยู่ร่วมกันได้) การตีความอีกแบบหนึ่งโต้แย้งว่าชาวฮินดูและชาวมุสลิมประกอบกันขึ้นเป็น "สองวิถีชีวิตที่แตกต่างกัน และมักเป็นปฏิปักษ์ต่อกันบ่อยครั้ง และดังนั้น ผู้ที่นับถือศาสนาทั้งสองนี้ไม่สามารถอาศัยอยู่ร่วมกันในชาติเดียวกันได้" ในการตีความดังกล่าว การถ่ายเทประชากร (นั่นคือ ย้ายชาวฮินดูทั้งหมดออกจากพื้นที่ที่มีประชากรมุสลิมอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่ และย้ายชาวมุสลิมทั้งหมดออกจากพื้นที่ที่มีประชากรฮินดูอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่) เป็นขั้นตอนที่พึงปรารถนาในการมุ่งหน้าไปสู่การแบ่งแยกออกเป็นสองชาติซึ่ง "ไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้ด้วยความสัมพันธ์อันสอดคล้องกัน"
การคัดค้านทฤษฎีดังกล่าวมาจากสองแหล่ง หนึ่ง คือ แนวคิดของชาติอินเดียเดียว ซึ่งชาวฮินดูและชาวมุสลิมเป็นประชาคมที่สานเข้าด้วยกัน นี่เป็นหลักการก่อตั้งของสาธารณรัฐอินเดีย ซึ่งเป็นรัฐสมัยใหม่และไม่เกี่ยวข้องกับศาสนาอย่างเป็นทางการ ถึงแม้ว่าหลังจากที่มีการแยกประเทศออกไปแล้ว การโต้เถียงที่ว่าชาวมุสลิมและชาวฮินดูเป็ยคนละสัญชาติกันหรือไม่ก็ได้เกิดขึ้นในประเทศปากีสถานที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่ด้วยเช่นกัน การคัดค้านจากแหล่งที่สองคือแนวคิดที่ว่าในขณะที่อินเดียมิใช่ชาติเพียงหนึ่งเดียว ไม่ใช่ทั้งของชาวมุสลิมหรือชาวฮินดูจากอนุทวีป แต่มันเป็นของอดีตประชากรของหน่วยปกครองเดียวกันในอนุทวีปซึ่งเป็นชาติที่แท้จริงและสมควรได้รับอธิปไตย
== อ้างอิง ==
ความขัดแย้งระหว่างศาสนา
ศาสนาอิสลาม
ศาสนาฮินดู
Test

Test อาจหมายถึง
== วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ==
การทดสอบซอฟต์แวร์ กระบวนการของการตรวจสอบว่าโปรแกรมซอฟต์แวร์ที่ทำงานตามที่คาดการณ์หรือไม่
== บุคคลสำคัญ ==
แอนดรูว์ มาร์ติน (ค.ศ. 1975–2009), นักมวยปล้ำอาชีพซึ่งใช้ชื่อในสังเวียน คือ "เทสท์"
เดสมอนด์ เทสเตอร์
จอห์น เทสต์
จอน เทสเตอร์
ราลฟ์ เทสเตอร์
รูธ เทสเตอร์
สแกน เทสเตอร์
วิลเลียม เทสเตอร์
แซคคารี เทสเตอร์
คริส ค็อกซ์ (เฟซบุ๊ก)

คริสโตเฟอร์ ค็อกซ์ (Christopher Cox) เป็นรองประธานฝ่ายผลิตภัณฑ์ของเฟซบุ๊ก
ค็อกซ์ได้รับปริญญาตรีสาขาระบบสัญญลักษณ์ เน้นศึกษาเรื่องปัญญาประดิษฐ์จากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด โดยศึกษาระหว่างปี พ.ศ. 2544-2547 เขาเข้าร่วมกับเฟซบุ๊กในปี ค.ศ. 2005 ในตำแหน่งวิศวกรซอฟต์แวร์ และทำงานในส่วนนิวส์ฟีดและกล่องจดหมาย หลังจากนั้นได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บริหารฝ่ายบุคลากร จากนั้นก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่งอีกครั้งเป็น รองประธานฝ่ายผลิตภัณฑ์ ซึ่งยังคงอยู่ในตำแหน่งนี้ จากข้อมูลเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2553
ด้านชีวิตส่วนตัว สมรสเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2553 กับนางสาววิศรา วิจิตรวาทการ บุตรีของนายวิวัฒน์วงศ์ วิจิตรวาทการ ผู้บริหารบริษัทในเครือล็อกซเลย์ โดยวิศรานั้นเป็นผู้กำกับภาพยนตร์เรื่อง สุญญากาศ (In Space)
== อ้างอิง ==
เฟซบุ๊ก
พงศ์พิชญ์ ปรีชาบริสุทธิ์กุล

พงศ์พิชญ์ ปรีชาบริสุทธิ์กุล (ชื่อเล่น: สตาร์บัคส์;  เกิดเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2526) เป็นผู้กำกับและนักแสดงของ บริษัท ลักษ์ 666 และเป็นพนักงานประจำในตำแหน่งครีเอทีฟ ของรายการ สาระแนโชว์ และมีผลงานเกี่ยวกับวงการบันเทิงของไทยอีกมากมาย
== การศึกษา ==
มหาวิทยาลัยศิลปากร คณะจิตรกรรม ประติมากรรม และภาพพิมพ์ เอกประติมากรรม จบการศึกษา ปี พ.ศ. 2550
== การเข้าวงการ ==
สตาร์บัคส์ เข้ามาวงการภาพยตร์เรื่อง สาระแน ห้าวเป้ง!! ร่วมกับ เสกสรร รัตนพรพิศ ชื่อเล่น หลังเลนส์  มหาวิทยาลัยศิลปากร คณะจิตรกรรม ประติมากรรม และภาพพิมพ์ เอกภาพพิมพ์ โดยการเป็น ครีเอทีฟของรายการสาระแนในปี พ.ศ. 2550
== ครีเอทีฟ ==
รายการสาระแน
รายการนั่งยางโชว์
==ผลงาน==
ภาพยนตร์
* 7days เรารักกัน จันทร์-อาทิตย์ (พ.ศ. 2561) รับบทเป็น กล้วย
* รัก 555 อย่าท้าก๋อย (พ.ศ. 2555) รับบทเป็น แฟรงค์เฟริ์ต
* รักเว้ยเฮ้ย (พ.ศ. 2555) รับบทเป็น ลวก
* สมอลล์รูกูแนว (พ.ศ. 2554) รับบทเป็น ซื่อสัตย์
* สาระแนเห็นผี (พ.ศ. 2553) รับบทเป็น ยี
* Who are you ? (พ.ศ. 2553) รับบทเป็น โดม
* สาระแนสิบล้อ (พ.ศ. 2552) รับบทเป็น ปอเต็กตึ๊ง
* สาระแน ห้าวเป้ง ! (พ.ศ. 2552) รับบทเป็น สตาร์บัคส์
* เค้าเรียกผมว่าความรัก (พ.ศ. 2555) รับบทเป็น โจ
* มอ 6/5 ปากหมาท้าแม่นาค 3D (พ.ศ. 2557) รับบทเป็น พี่มาก
ละครโทรทัศน์
* O-Negative รักออกแบบไม่ได้ (พ.ศ. 2559) รับบทเป็น พี่โก๋
* ชะนีผีผลัก (พ.ศ. 2560) รับบทเป็น หมอจิตเวทย์
* แหวนดอกไม้ (พ.ศ. 2560) รับบทเป็น เปี๊ยก
ละครเวที
* เคนลี่ กับก๊วนขี้เล่น (พ.ศ. 2553)
เบื้องหลังรายการ
* สาระแน
* ฮาจะเกร็ง
* นั่งยางโชว์
หนังบทสั้น,รายการโทรทัศน์
* หนังดังสุดสัปดาห์ เรื่อง อภินิหารกุมารทะลุมิติ (พ.ศ. 2555) รับบทเป็น ตั้ม
* บันทึกกรรม ตอน จิตสะอาด
* 10 ปากกา หรรษาหน้าเลนส์ ตอน คุณพระคุณเจ้า
* Creative Thailand ตอน คิดแล้วทำ
* The Job เบื้องลึก “หน่วยกู้ภัย ปอเต๊กตึ๊ง”
* เช้าดูวูดดี้
* ที่นี่หมอชิต
* ปล่อยของ
* MAD ROMANCE...ร้ายก็รัก
MV
* เหนื่อยไหมหัวใจ - Retrospect
พิธีกร
* ข้านิยม (MCOT family)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นักแสดงชาวไทย
บุคคลจากคณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
การเชื่อมไฮเปอร์บาริก

การเชื่อมไฮเปอร์บาริก (Hyperbaric welding) เป็นกระบวนการเชื่อมโลหะภายใต้ความดันสูง โดยเฉพาะอย่างยิ่งใต้น้ำ การเชื่อมไฮเปอร์บาริกสามารถกระทำได้ทั้งแบบเปียกในน้ำหรือในสภาวะแห้งบนบกซึ่งมีการปิดล้อมความดันบวกโดยเฉพาะ บ่อยครั้ง คำว่า "การเชื่อมไฮเปอร์บาริก" ใช้เมื่อกระทำในสภาวะแห้ง แต่จะเปลี่ยนไปเรียก "การเชื่อมใต้น้ำ" เมื่อกระทำในสภาวะเปียก การประยุกต์ใช้การเชื่อมไฮเปอร์บาริกมีได้หลากหลาย ซึ่งบ่อยครั้งมักจะใช้เพื่อซ่อมเรือ แท่นขุนเจาะน้ำมันนอกชายฝั่ง และท่อส่งน้ำมันหรือก๊าซธรรมชาติ การเชื่อมประเภทนี้มักใช้เหล็กกล้าเป็นวัสดุในการเชื่อม
การเชื่อมไฮเปอร์บาริกแห้งใช้แทนการเชื่อมไฮเปอร์บาริกใต้น้ำเมื่อต้องการโลหะเชื่อมคุณภาพสูง เนื่องจากมีการควบคุมตัวแปรที่เพิ่มมากขึ้น อย่างเช่น ผ่านการใช้การอบชุบโลหะเชื่อมก่อนและหลัง การเชื่อมไฮเปอร์บาริกแห้งมีการควบคุมสภาวะที่ดีกว่าซึ่งนำไปสู่การเพิ่มสมรรถนะของกระบวนการโดยตรงและมักจะให้ผลงานโลหะเชื่อมที่มีคุณภาพมากกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับไฮเปอร์บาริกเปียก ปัจจุบัน มีการวิจัยการใช้การเชื่อมไฮเปอร์บาริกที่ความลึกถึง 1,000 เมตรอยู่ในระหว่างการดำเนินงาน โดยทั่วไป ความน่าเชื่อถือของโลหะเชื่อมใต้น้ำมักจะต่ำ (แต่ก็สามารถใช้อุปกรณ์ตรวจสอบแบบไม่ทำลายได้เช่นกัน) โดยเฉพาะอย่างยิ่ง โลหะเชื่อมใต้น้ำเปียก เนื่องจากข้อบกพร่องของโลหะเชื่อมตรวจพบได้ยากหากข้อบกพร่องนั้นเกิดขึ้นใต้ผิวของโลหะเชื่อม
การเชื่อมไฮเปอร์บาริกใต้น้ำได้รับการคิดค้นขึ้นโดยช่างโลหะชาวรัสเซีย คอนสแตนติน ฮเรนอฟ ใน ค.ศ. 1932
== ความเสี่ยง ==
ความเสี่ยงของการเชื่อมโลหะใต้น้ำรวมไปถึงไฟฟ้าช็อตแก่ผู้เชื่อมได้ เพื่อป้องกันเหตุดังกล่าว อุปกรณ์การเชื่อมจึงต้องสามารถใช้ได้ในสภาพแวดล้อมใต้น้ำ โดยหุ้มด้วยฉนวนอย่างรัดกุมและกระแสเชื่อมจะต้องได้รับการควบคุม นักดำน้ำมืออาชีพจะต้องคำนึงถึงความปลอดภัยมากกว่านักดำน้ำธรรมดาอยู่มาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความเสี่ยงจากอาการป่วยจากความกดดันที่ลดลง หลังจากการดำน้ำแบบต่อเนื่อง อันเป็นผลมาจากความดันของอากาศที่ใช้ในการหายใจเพิ่มมากขึ้น ความเสี่ยงอีกอย่างหนึ่ง ซึ่งมักเกิดขึ้นกับการเชื่อมใต้น้ำ คือ การเตรียมถังไฮโดรเจนและออกซิเจน เนื่องจากมันสามารถเป็นวัตถุระเบิดได้ นักดำน้ำส่วนใหญ่ได้รายงานว่า รู้สึกรับรสโลหะในปากว่าเกี่ยวข้องกับการเสื่อมของสารอุดฟัน นอกจากนี้ ยังอาจมีการรับรู้ในระยะยาวและผลกระทบต่อกล้ามเนื้อและกระดูกที่เป็นไปได้
== อ้างอิง ==
การเชื่อมโลหะ
คอนสตันติน ฮเรนอฟ

คอนสตันติน คอนสตันติโนวิช ฮเรนอฟ (Константин Константинович Хренов; 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1894 — 12 ตุลาคม ค.ศ. 1984) เป็นวิศวกรและนักประดิษฐ์ชาวโซเวียต ซึ่งได้คิดค้นการเชื่อมไฮเปอร์บาริกใต้น้ำและการตัดโลหะ ใน ค.ศ. 1932 ซึ่งวิธีการดังกล่าว ได้ใช้กันอย่างแพร่หลายในกองทัพเรือโซเวียตระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ฮเรนอฟได้รับรางวัลรัฐสตาลิน ใน ค.ศ. 1946
== ชีวประวัติ ==
ฮเรนอฟเกิดใน ค.ศ. 1894 ณ เมืองโบรอฟสค์ ในมณฑลคาลูกา จักรวรรดิรัสเซีย ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากพรมแดนมณฑลมอสโกไปทางใต้ไม่ไกลนัก ค.ศ. 1918 เขาสำเร็จการศึกษาจากคณะไฟฟ้าเคมี มหาวิทยาลัยรัฐเทคนิคไฟฟ้าเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก (SEU) หลังจากสำเร็จการศึกษาแล้ว เขาได้ดำเนินการวิจัยต่อที่มหาวิทยาลัยและทำงานเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยระหว่าง ค.ศ. 1921 และ 1925 จากนั้น จึงได้ย้ายไปยังมอสโกระหว่าง ค.ศ. 1928 และ 1947 โดยทำการสอนที่สถาบันวิศวกรรมกลไฟฟ้ามอสโก (การขนส่งทางราง) ใน ค.ศ. 1933 เขาได้กลายเป็นศาสตราจารย์ที่นั่น ในเวลาเดียวกัน ระหว่าง ค.ศ. 1931 และ 1947 ฮเรนอฟได้ทำการสอนที่มหาวิทยาลัยรัฐเทคนิคมอสโกบาอูมัน หนึ่งในมหาวิทยาลัยเทคนิคที่เก่าแก่ที่สุดและใหญ่ที่สุดของรัสเซีย
ในคริสต์ทศวรรษ 1940 ฮเรนอฟย้ายไปยังยูเครน ที่ซึ่งเขาได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์ในสถาบันต่าง ๆ ได้แก่ สถาบันเชื่อมไฟฟ้า (ค.ศ. 1945-48 และ ค.ศ. 1963 จนกระทั่งปลดเกษียณ) สถาบันกลศาสตร์งานโครงสร้าง (ค.ศ. 1948-52) สถาบันวิศวกรรมไฟฟ้า (ค.ศ. 1952-63) และสถาบันโปลีเทคนิคเคียฟ (ค.ศ. 1947-58)
== ความสำเร็จ ==
ฮเรนอฟอุทิศชีวิตการทำงานทั้งหมดให้กับการพัฒนาเทคนิคและอุปกรณ์การเชื่อมโลหะ เขาคิดค้นวิธีการเชื่อมไฟฟ้าและการตัดโลหะใต้น้ำ ออกแบบแหล่งพลังงานสำหรับการเชื่อมจุดอาร์ก ฟลักซ์เซรามิก การเคลือบขั้วเชื่อม วิธีการการเชื่อมกดเย็น การเชื่อมแพร่ การตัดพลาสมา และอีกหลายอย่าง ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของเขา คือ การพัฒนาขั้วเชื่อมสำหรับการเชื่อมโลหะใต้น้ำใน ค.ศ. 1932 การทดสอบที่ประสบความสำเร็จที่ทะเลดำในปีเดียวกันนับเป็นความสำเร็จในทางปฏิบัติครั้งแรกของการเชื่อมโลหะใต้น้ำ ในวิธีการดังกล่าว ฟองแก๊สได้เกิดขึ้นเป็นผลมาจากปฏิกิริยาการเชือมโลหะได้ทำให้เกิดการไหลที่คงที่ซึ่งป้องกันจุดอาร์กไม่ได้ถูกน้ำ การเชื่อมโลหะใต้น้ำมีการนำไปใช้อย่างรวดเร็ว และใน ค.ศ. 1936-38 ได้ถูกใช้ในการยกเรือบอริสที่จมในทะเลดำ เช่นเดียวกับการซ่อมสะพานและเรือลำอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
== อ้างอิง ==
วิศวกรชาวโซเวียต
นักประดิษฐ์ชาวรัสเซีย
บุคคลจากแคว้นคาลูกา