pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
วัดคูหาภิมุข

thumb
thumb
thumb
thumb
วัดคูหาภิมุข หรือ วัดหน้าถ้ำ  เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 136 หมู่ 1 บ้านหน้าถ้ำ ตำบลหน้าถ้ำ อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา
== ประวัติ ==
พ.ศ. 2390 ผู้ใหญ่บ้านอาศัยอยู่ที่บ้านหน้าถ้ำ ได้สร้างวัดคูหาภิมุขเพื่อประกอบพิธีบำเพ็ญกุศลในหมู่บ้าน ภายในวัดคูหาภิมุขมีถ้ำใหญ่ ประดิษฐาน พระพุทธไสยาสน์ขนาดใหญ่ ภายในถ้ำ ยังมีหินงอกหินย้อย และน้ำใสสะอาดไหลริน จากโขดหิน
วัดคูหาภิมุข เป็นวัดที่สำคัญของเมืองยะลา  มีพิพิธภัณฑ์ศรีวิชัย เก็บวัตถุโบราณที่ได้มาจาก วัดถ้ำ ภูเขากำปั่น พระพิมพ์ดินดิบ สถูปเม็ดพระศก อิฐฐานพระพุทธรูป จอมพลแปลก พิบูลสงคราม เปลี่ยนชื่อ "วัดหน้าถ้ำ" เป็น "วัดคูหาภิมุข"
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้พระยายะหริ่งมาสร้างเมืองยะลา ตั้งที่ว่าราชการ ณ บ้านท่าสาป ตำบลท่าสาป และสร้างวัดขึ้นที่ริมเขาหน้าถ้ำที่มีพระพุทธไสยาสน์ภายในถ้ำ
พ.ศ. 2472 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินี ได้เสด็จมาประทับแรมที่วันแห่งนี้ มีพระปรมาภิไธย ย่อ ป.ป.ร. ที่ผาหินภายในวัดคูหาภิมุข
== ตำบลหน้าถ้ำ ==


ตำบลหน้าถ้ำเคยเป็นแหล่งชุมชนโบราณมาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์   พบร่องรอยศาสนสถาน เมืองโบราณ ซึ่งเป็นศาสนสถานที่พบเทวรูปสำริด กำแพงเมือง พระพิมพ์ดินดิบแบบทวารวดีศรีวิชัย ภาพเขียนสีพระพทธรูปฉาย ภาพเขียนสีราชรถมีสัตว์เทียม  มีอายุราวพุทธศตวรรษที่ 15 -17 ยะลาเป็นชุมชนเกษตร  นักโบราณคดีได้พบภาพเขียนก่อนประวัติศาสตร์บริเวณถ้ำคูหาภิมุข เป็นภาพพระพุทธฉายและภาพราชรถแกะสลักไว้บนหน้าผา ภายในบริเวณถ้ำคูหาภิมุข
== พระพุทธไสยาสน์ ==
เป็นพระพุทธรูปปางไสยาสน์ขนาดใหญ่ปั้นด้วยดินเหนียวโดยใช้ไม่ไผ่เป็นโครง สร้างขึ้นสมัยศรีวิชัยรุ่งเรืองราว พ.ศ. 1300หรือสมัยเดียวกับพระบรมธาตุเมืองนคร มีขนาดความยาว 81 ฟุต  1 นิ้ว ประดิษฐาน ภายในถ้ำคูหาภิมุข เดิมชื่อ วัดหน้าถ้ำ กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 52 ตอนที่ 75 ลงวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478
วัดคูหาภิมุข มีพระพุทธรูป สมัยศรีวิชัย สมัยสุโขทัย สมัยอู่ทอง ใกล้ๆกับวัดมีภูเขากำปั่นเป็นภูเขาหินอ่อนสีชมพู สวยงามมาก ปัจจุบันรัฐบาลได้ให้สัมปทานแก่บริษัทเอกชนทำหินอ่อนจำหน่าย หินอ่อนสีชมพูจากยะลามีความสวยงาม มีชื่อเสียงระดับประเทศ
== พิพิธภัณฑ์ศรีวิชัย ==
พิพิธภัณฑ์ศรีวิชัย ตั้งอยู่ภายในบริเวณวัดคูหาภิมุข  มีวัตถุโบราณที่ขุดค้นได้จากถ้ำต่างๆ ในตำบลหน้าถ้ำ ได้แก่ ภูเขาวัดถ้ำ ภูเขากำปั่น กรมศิลปากรค้นพบพระพิมพ์ดินดิบ สมัยศรีวิชัย สถูป เม็ดพระศก อิฐฐานพระพุทธรูป ขวานหินขัด และบริเวณสนามบินท่าสาป ได้ค้นพบโคกอิฐ เนินดิน ซากกำแพงเมืองโบราณ เครื่องถ้วยชาม เทวรูปพระนารายณ์สำริด สูงประมาณ 1 ศอก (0.5 เมตร) พระพุทธรูปแกะสลักในแผ่นหินมีสภาพสมบูรณ์ จำนวน 3 องค์ กว้าง 21.50 เซนติเมตร สูง 30 เซนติเมาตร สลักเป็นรูปนูนต่ำ รูปพระพุทธเจ้าประทับนั่ง ปางสมาธิ อีกองค์หนึ่งชำรุดครึ่งหนึ่งมีแร่พระเศียร  พระพุทธรูปสมัยศรีวิชัย สมัยสุโขทัย สมัยอู่ทอง
คูหาภิมุข
โบราณสถานในจังหวัดยะลา
จักรพรรดิไท่จง

จักรพรรดิไท่จง (Taizong) มีความหมายว่า "บรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่" (Grand Clan Forefather) สามารถหมายถึง
จักรพรรดิถังไท่จง แห่งราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 626–649)
จักรพรรดิซ่งไท่จง แห่งราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 976–997)
จักรพรรดิหยวนไท่จง หรือ วอเคอไต ข่าน แห่งราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1229-1241)
จักรพรรดิหมิงไท่จง หรือ จักรพรรดิหย่งเล่อ แห่งราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1402–1424)
จักรพรรดิชิงไท่จง หรือ หวงไท่จี๋ แห่งราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1626-1643)
จักรพรรดิจินไท่จง แห่งราชวงศ์จิน (ค.ศ.1123-1135)
==ดูเพิ่ม==
พระเจ้าแทจง (กษัตริย์เกาหลี)
จักรพรรดิจีน
อ.บันนังสตา

redirect อำเภอบันนังสตา
อ.สายบุรี

redirect อำเภอสายบุรี
สโมสรฟุตบอลเทพศิรินทร์

สโมสรฟุตบอลเทพศิรินทร์ หรือ สโมสรฟุตบอลสมาคมนักเรียนเก่าเทพศิรินทร์ เป็นสโมสรฟุตบอลสมัครเล่นในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร เป็นทีมฟุตบอลของโรงเรียนเทพศิรินทร์ ปัจจุบันลงแข่งขันในระดับไทยลีก อเมเจอร์ ทัวร์นาเมนต์
โดยสมาคมนักเรียนเก่าเทพศิรินทร์ จัดเป็นสโมสรฟุตบอลเก่าแก่สโมสรหนึ่งของประเทศไทย เคยสร้างผลงานคว้าแชมป์ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ข. ได้ 2 สมัย และคว้าแชมป์ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ค. ได้ 2 สมัย
== ประวัติ ==
== ผู้เล่น ==
=== ผู้เล่นชุดปัจจุบัน 2551 ===
=== อดีตผู้เล่นคนสำคัญ ===
{|width=100%
|valign="top"|
สะสม พบประเสริฐ
|valign="top"|
ไพฑูรย์ เทียบมา
|valign="top"|
ทิวากร สุขสด
|}
=== พ.ศ. 2549 ถ้วย ค ===
=== พ.ศ. 2550 ถ้วย ข ===
== ผลงาน ==
=== ฟุตบอลสโมสร===
===จตุรมิตรสามัคคี===
{|class="wikitable" style="text-align:center"
|-
! ครั้งที่
! ปี
! ผู้ฝึกสอน
! อันดับ
|-
| 6 || พ.ศ. 2514 || ||ชนะเลิศอันดับ 1
|-
| 7 || พ.ศ. 2517 || ||ชนะเลิศอันดับ 1
|-
| 8 || พ.ศ. 2521 || อ.จักรภพ วัฒนชัยนันท์ ||รองชนะเลิศอันดับ 1
|-
| 9 || พ.ศ. 2524 |||| รองชนะเลิศอันดับ 1
|-
| 12 || พ.ศ. 2527 ||  ||รองชนะเลิศอันดับ 2
|-
| 14 || พ.ศ. 2530 || ||รองชนะเลิศอันดับ 1
|-
| 15 || พ.ศ. 2532 || อ.จักรภพ วัฒนชัยนันท์||
|-
| 16 || พ.ศ. 2534 || ||
|-
| 17 || พ.ศ. 2536 || ||
|-
| 18 || พ.ศ. 2538 || ||รองชนะเลิศอันดับ 3
|-
| 19 || พ.ศ. 2540 || สมภพ สุขสมบัติ ||ชนะเลิศอันดับ 1 ร่วม(กรุงเทพคริสเตียน)
|-
| 20 || พ.ศ. 2542 || สมภพ สุขสมบัติ ||ชนะเลิศอันดับ 1 ร่วม(กรุงเทพคริสเตียน)
|-
| 21 || พ.ศ. 2544 || สมภพ สุขสมบัติ ||รองชนะเลิศอันดับ 2
|-
| 22 || พ.ศ. 2546 || ||รองชนะเลิศอันดับ 2
|-
| 23 || พ.ศ. 2548 || จักรภพ วัฒนชัยนันท์ ||รองชนะเลิศอันดับ 3
|-
| 24 || พ.ศ. 2550 || ถวัลย์ เย็นยิ้ม||อันดับ 3
|-
| 29 || พ.ศ. 2562 || ศิริศักดิ์ ยอดญาติไทย ||ชนะเลิศ
|}
จตุรมิตรสามัคคี
เทพศิรินทร์
เทพศิรินทร์
สโมสรฟุตบอลสวนกุหลาบวิทยาลัย

สโมสรฟุตบอลสวนกุหลาบวิทยาลัย เป็นสโมสรฟุตบอลในประเทศไทย ของโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ทีมฟุตบอลสวนกุหลาบ
== ผลงาน ==
=== ฟุตบอลสโมสร===
พ.ศ. 2471  -    ถ้วย ก ชนะเลิศ
พ.ศ. 2472  -    ถ้วย ก ชนะเลิศ
===ฟุตบอลถ้วย กระทรวงธรรมการ===
พ.ศ. 2453 ชนะเลิศ
===ฟุตบอลเตรียมอุดมศึกษา===
สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย จัดให้มีการแข่งขันฟุตบอลประเภทใหม่ คือ ฟุตบอลเตรียมอุดมศึกษา ขึ้นในปี พ.ศ. 2500 เป็นปีแรก จุดประสงค์เพื่อให้นักเรียนได้ออกกำลังกายและมีสปิริตในการเล่นที่ดี การเชียร์ที่ดี
พ.ศ. 2501 ชนะเลิศ (รองชนะเลิศ ร.ร.นายเรืออากาศ)
พ.ศ. 2502 รองชนะเลิศ (ชนะเลิศ ร.ร.พลานามัย)
พ.ศ. 2503 ชนะเลิศ (ร่วมกับ ร.ร.พลานามัย)
พ.ศ. 2504 ชนะเลิศ (รองชนะเลิศ ร.ร.สันติราษฎร์)
รายนามผู้เล่น ชุดชนะเลิศ พ.ศ. 2504
ผู้รักษาประตู ท้าวคำแพง เสด็จตัน
มานพ สุระพิศิษฐชาติ
สมดุล คล่องสีมา
สุรินทร์ มาศมุททิก
สมไชย ดวงมณี
สุชาต พงษ์สุพัฒน์
พิริยะ สุขถาวร
ชิดชนก ศุกระมูล
วีระ กานต์โกศล
กองทัพ จันทร์ศรีสุริยวงค์
วันชัย เชี่ยวพานิช
วีระยุทธ์ พิสณฑยุทกธการ
ธวัชชัย สัจจกุล
ระลึก สัทธาพงศ์
===ฟุตบอลประเพณีชิงถ้วยพระราชทาน สวนกุหลาบวิทยาลัย-เทพศิรินทร์===
พ.ศ. 2503
......
พ.ศ. 2508 ชนะเลิศ
===จตุรมิตรสามัคคี===
{|class="wikitable" style="text-align:center"
|-
! ครั้งที่
! ปีที่แข่งขัน
! ผู้ฝึกสอน
! อันดับ
|-
| 1 || พ.ศ. 2507 || || ชนะเลิศอันดับ 1
|-
| 2 || พ.ศ. 2508 || || ชนะเลิศอันดับ 1
|-
| 3 || พ.ศ. 2511 || || ชนะเลิศอันดับ 1
|-
| 4 || พ.ศ. 2512 || || ชนะเลิศอันดับ 1
|-
| 5 || พ.ศ. 2513 || || -
|-
| 6 || พ.ศ. 2514 || || ชนะเลิศอันดับ 1 ร่วม (เทพศิรินทร์)
|-
| 7 || พ.ศ. 2516 || || ชนะเลิศอันดับ 1
|-
| 8 || พ.ศ. 2521 ||อ.สุรินทร์ เข็มเงิน|| ชนะเลิศอันดับ 1
|-
| 9 || พ.ศ. 2524 ||อ.สุรินทร์ เข็มเงิน|| ชนะเลิศอันดับ 1
|-
| 10 || พ.ศ. 2525 ||อ.สุรินทร์ เข็มเงิน|| ชนะเลิศอันดับ 1
|-
| 11 || พ.ศ. 2526 ||อ.สุรินทร์ เข็มเงิน|| ชนะเลิศอันดับ 1
|-
| 12 || พ.ศ. 2527 ||อ.สุรินทร์ เข็มเงิน|| ชนะเลิศอันดับ 1
|-
| 13 || พ.ศ. 2528 ||อ.สุรินทร์ เข็มเงิน|| ชนะเลิศอันดับ 1 ร่วม (อัสสัมชัญ)
|-
| 14 || พ.ศ. 2530 ||อ.สุรินทร์ เข็มเงิน|| ชนะเลิศอันดับ 1
|-
| 15 || พ.ศ. 2532 ||อ.สุรินทร์ เข็มเงิน|| รองชนะเลิศอันดับ 1
|-
| 17 || พ.ศ. 2536 ||อ.สุรินทร์ เข็มเงิน|| รองชนะเลิศอันดับ 1
|-
| 18 || พ.ศ. 2538 ||อ.สุรินทร์ เข็มเงิน|| ชนะเลิศอันดับ 1 ร่วม (อัสสัมชัญ)
|-
| 19 || พ.ศ. 2540 ||อ.สุรินทร์ เข็มเงิน|| รองชนะเลิศอันดับ 2
|-
| 20 || พ.ศ. 2542 ||อ.สุรินทร์ เข็มเงิน|| รองชนะเลิศอันดับ 2
|-
| 21 || พ.ศ. 2544 ||อ.ทนสิงห์ เสือมาพะเนา  || ชนะเลิศอันดับ 1 ร่วม (กรุงเทพคริสเตียน)
|-
| 22 || พ.ศ. 2546 ||อ.ทนสิงห์ เสือมาพะเนา || รองชนะเลิศอันดับ 1
|-
| 23 || พ.ศ. 2548 ||อ.ทนสิงห์ เสือมาพะเนา|| รองชนะเลิศอันดับ 2
|-
| 24 || พ.ศ. 2550 ||อ.ทนสิงห์ เสือมาพะเนา|| อันดับ 4
|-
| 25 || พ.ศ. 2552 ||อ.ทนสิงห์ เสือมาพะเนา|| รองชนะเลิศอันดับ 2 ร่วม (เทพศิรินทร์)
|-
| 26 || พ.ศ. 2555 ||นายอรรถพล บุษปาคม|| ชนะเลิศอันดับ 1 ร่วม (กรุงเทพคริสเตียน)
|-
| 27 || พ.ศ. 2557 || || อันดับ 4
|-
| 28 || พ.ศ. 2560 || || รองชนะเลิศอันดับ 2
|}
ในครั้งที่ 26 ปกติจะจัดปี2554 แต่เลื่อนเป็นปี 2555 เพราะปัญหาน้ำท่วม
===ฟุตบอล Thailand High School National Cup===
พ.ศ. 2551  -    ครั้งที่1 รองชนะเลิศ
พ.ศ. 2552  -    ครั้งที่2 ชนะเลิศ
รายชื่อนักฟุตบอลโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ชุดฟุตบอลนักเรียน ไทยแลนด์ ไฮสกูล แชมเปี้ยนคัพ 2008
ผู้ฝึกสอน อ.ทนสิงห์ เสือมาพะเนา
จตุรมิตรสามัคคี
โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
สวนกุหลาบวิทยาลัย
สวนกุหลาบ
สถาบันวิจัยจุฬาภรณ์

สถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ เป็นสถาบันอิสระภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงศึกษาธิการ  มีวัตถุประสงค์เพื่อสนับสนุนงานในโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร โดยการสนับสนุนด้านการวิจัยและพัฒนาทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ทั้งในด้านทุนวิจัย สนับสนุนอุปกรณ์เครื่องมือศึกษาวิจัยที่ทันสมัยรวมทั้งนักวิทยาศาสตร์และวิศวกรที่มีคุณภาพ
สถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2530  โดยสมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี รับผิดชอบการดำเนินงานโดยมูลนิธิจุฬาภรณ์ เดิมอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของทบวงมหาวิทยาลัย
เมื่อวันที่ 19 มกราคม 2559 ราชกิจจานุเบกษา ได้ลงประกาศ พระราชบัญญัติราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ พ.ศ. 2559 ซึ่งมีใจความสำคัญโดยให้ควบรวม 3 หน่วยงานคือ สถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ วิทยาลัยวิทยาศาสตร์การแพทย์เจ้าฟ้าจุฬาภรณ์ และ สถาบันบัณฑิตศึกษาจุฬาภรณ์ เข้าด้วยกันแล้วจัดตั้งเป็น ราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ ทั้งนี้ให้มีผลบังคับใช้ในอีก 3 เดือนต่อมาคือในวันที่ 18 เมษายน 2559
ในวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2560 ได้มีการประกาศใช้ พระราชบัญญัติราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2560 ซึ่งได้กำหนดให้แยกสถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ออกจากราชวิทยาลัยและยังให้อยู่ภายใต้มูลนิธิจุฬาภรณ์ตามเดิม
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
สถาบันบัณฑิตศึกษาจุฬาภรณ์
โรงพยาบาลจุฬาภรณ์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สถาบันวิจัยจุฬาภรณ์
สถาบันวิจัยในประเทศไทย
องค์การในเขตหลักสี่
โครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ
กระทรวงศึกษาธิการ
องค์การที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2530
สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี
พรเพชร เหมือนศรี

พรเพชร เหมือนศรี หรือชื่อเดิม พรพิศ เหมือนศรี (22 กรกฎาคม พ.ศ. 2480 - 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2547) เป็นหญิงชาวนาจากจังหวัดนครสวรรค์ ผู้ใช้เวลากว่าครึ่งค่อนชีวิต ในการต่อสู้กับอำนาจรัฐและระบบราชการ เพื่อรักษาที่ดิน มรดกชิ้นสุดท้ายที่พ่อกับแม่เธอทิ้งไว้ให้
การต่อสู้เริ่มตั้งแต่สมัยคุณพ่อของเธอ นายพิม เหมือนศรี เมื่อได้รับทราบว่า ที่ดินที่ตนได้ซื้อจากเจ้าของที่ดินเดิม และได้ทำไร่ทำนาจนทางราชการยกให้เป็นไร่ตัวอย่าง ได้ถูกประกาศให้เป็น ที่ดินสงวน หวงห้ามสำหรับเลี้ยงสัตว์ ("เขตสาธารณะเลี้ยงสัตว์ทุ่งเขาพระ") ซึ่งในการทำรังวัดนั้น ดำเนินการอย่างไม่โปร่งใส และเจ้าหน้าที่มีการบังคับให้ชาวบ้านเซ็นชื่อในเอกสารที่ไม่มีข้อความใด ๆ
จดหมายร้องเรียนฉบับแรก เขียนขึ้นเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2511 โดยนางหนู เหมือนศรี แม่ของพรเพชร
การร้องเรียนได้ผ่านกระบวนการราชการมากมาย จากหน่วยงานหนึ่ง ไปยังอีกหน่วยงานหนึ่ง ย้อนกลับไปกลับมา เหมือนจะให้ผู้ร้องเรียนท้อถอยเบื่อหน่าย และล้มเลิกไปเอง
กระทรวงมหาดไทย กรมที่ดิน กรมประชาสงเคราะห์ หน่วยงานรับเรื่องราวร้องทุกข์ในสำนักนายกรัฐมนตรี ประธานสภาผู้แทนราษฎร จนถึง นายกรัฐมนตรี (ถนอม กิตติขจร,เกรียงศักดิ์ ชมะนันท์,เปรม ติณสูลานนท์,ชาติชาย ชุณหะวัณ) เหล่านี้คือผู้คนและหน่วยงาน ที่พรเพชรและชาวบ้านได้เข้าร้องเรียน อย่างยาวนานต่อเนื่อง แต่ปัญหาต่าง ๆ ก็ยังไม่ได้รับการแก้ไข
เมื่อวันที่ 12 พ.ค. 2547 พรเพชรส่งจดหมายถึงนายกสภาทนายความ เป็นการส่งเอกสารเพิ่มเติม เพื่อให้ช่วยส่งเรื่องพิพาทกรณีที่ดิน ขึ้นสู่ศาลรัฐธรรมนูญ เป็นจดหมายร้องเรียนฉบับสุดท้ายของเธอ ก่อนจะถูกลอบทำร้ายจนถึงแก่ชีวิต ในวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ด้วยวัย 67 ปี
รวมเวลาการร้องเรียนทั้งสิ้น 36 ปี
พรเพชรได้รับรางวัลนักสิทธิมนุษยชนดีเด่น ในปี พ.ศ. 2531 (พร้อมกับ เสน่ห์ จามริก ซึ่งขณะนี้ดำรงตำแหน่ง ประธานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ)
==  แหล่งข้อมูลอื่น ==
สินิทธ์ สิทธิรักษ์. ผู้หญิงกับจดหมายเหตุศึกษา: การอ่าน เขียน เรียน/สอน (และลงสนาม). มปท, 2017. (ตำราประกอบการเรียนการสอน สต.626 ผู้หญิงกับประวัติศาสตร์และการวิเคราะห์ในแนวสตรีนิยม) 
Sinith Sittirak. My ‘W/ri[gh]t/E’ and My Land: A Postcolonial Feminist Study on Grassroots’ Archives and Autobiography (1937-2004). Bangkok: Social Equality Promotion Foundation, 2019.
บุคคลจากจังหวัดนครสวรรค์
นักสิทธิมนุษยชน
77

77 (เจ็ดสิบเจ็ด) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 76 (เจ็ดสิบหก) และอยู่ก่อนหน้า 78 (เจ็ดสิบแปด)
== คำเติมนำหน้า ==
ภาษากรีก - heptaheptaconta-
ภาษาละติน - septseptraginti-
== ความหมาย ==
77 เป็นเลขอะตอมของ อิริเดียม
ซอยที่ 77 ของถนนสุขุมวิท มีอีกชื่อว่า ซอยอ่อนนุช
จำนวนจังหวัดในประเทศไทยในปัจจุบัน โดยหมายความรวมถึงกรุงเทพมหานครด้วย
== ในทางคณิตศาสตร์ ==
จำนวนเต็ม
อักษรเซลติเบเรียน

อักษรเซลติเบเรียน พัฒนามาจากอักษรไอบีเรีย พบจารึกอักษรนี้มีอายุราว 57 ปีก่อนพุทธศักราช - พ.ศ. 443 ถูกแทนที่ด้วยอักษรละติน เมื่อชาวโรมันเข้ามาปกครองคาบสมุทรไอบีเรีย ส่วนใหญ่ใช้ในศาสนาดรูอิก
== ลักษณะ ==
โดยทั่วไป เป็นอักษรพยางค์ บางส่วนมีลักษณะของการแบ่งเป็น สระ-พยัญชนะ
== ใช้เขียน ==
ภาษาเซลติเบเรีย ซึ่งเป็นภาษาตระกูลเซลติกที่ตายแล้ว เคยใช้พูด้ในคาบสมุทรไอบีเรียเมื่อประมาณพ.ศ. 443 ได้รับอิทธิพลจากภาษาไอบีเรียและภาษาลูซิตาเนียมาก
== อ้างอิง ==
รูปและการออกเสียงของอักษรเซลติเบเรียน-omniglot.com 
อักษรโบราณ
อักษรไว

ชุดตัวหนังสือพยางค์ไว เป็นระบบการเขียนแบบพยางค์สำหรับภาษาไวโดยโมโมลู ดูวาลู บูเกเลแห่งจอนดู ซึ่งปัจจุบันอยู่ในเทศมณฑลแกรนด์เคปเมานต์ ประเทศไลบีเรีย สังคมไวและนักวิชาการส่วนใหญ่ถือให้โมโมลูเป็นผู้คิดค้นและผู้สนับสนุนอักษรไวตอนที่มีการบันทึกครั้งแรกในคริสต์ทศวรรษ 1830 อักษรไวถือเป็นหนึ่งในสองอักษรพื้นเมืองที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในแอฟริกาตะวันตกทั้งในด้านจำนวนผู้ใช้งานในปัจจุบันกับการใช้งานในวรรณกรรม ส่วนอีกอักษรหนึ่งคืออักษรอึนโก 
==พยางค์==
===พยางค์เพิ่มเติม===
==เครื่องหมายวรรคตอน==
อักษรไวมีเครื่องหมายวรรคตอนแบบพื้นฐานดังนี้:
เครื่องหมายวรรคตอนเพิ่มเติมนำมาจากแบบยุโรป
==สัญลักษณ์ในอดีต==
===ตัวหนังสือคำ===
ข้อความอักษรไวเก่าใช้ตัวหนังสือคำหลายแบบ เฉพาะ ꘓ และ ꘘ เท่านั้นที่ยังคงใช้งานอยู่
ปัจจุบัน ในอดีตใช้รูป ꘑ สำหรับเสียง 
===ตัวเลข===
อักษรไวใช้ตัวเลขอาหรับ (0–9) ในคริสต์ทศวรรษ 1920 เคยมีการประดิษฐ์ตัวเลขไวแต่ไม่ได้นำมาใช้งาน:
===หนังสือโรรา===
Kaali Bala Ndole Wano หนึ่งในลูกพี่ลูกน้องของโมโมลู ดูวาลู บูเกเล เขียน หนังสืออึนโดเล หรือ หนังสือโรรา ในช่วง ค.ศ. 1845 ภายใต้นามปากกา โรรา
เอกสารตัวเขียนเกือบ 50 หน้ามีสัญลักษณ์ที่ปัจจุบันไม่ใช้งานแล้วบางส่วน:
== ยูนิโคด ==
== อ้างอิง ==
==อ่านเพิ่ม==
Fatima Massaquoi-Fahnbulleh. 1963. "The Seminar on the Standardization of the Vai script," in University of Liberia Journal Vol. 3, No. 1, pp.&nbsp;15–37.
Tuchscherer, Konrad. 2005. "History of Writing in Africa." In Africana: The Encyclopedia of the African and African American Experience (second edition), ed. by Kwame Anthony Appiah and Henry Louis Gates, Jr., pp.&nbsp;476–480. New York: Oxford University Press.
Tuchscherer, Konrad. 2002 (with P.E.H. Hair). "Cherokee and West Africa: Examining the Origins of the Vai Script," History in Africa, 29, pp.&nbsp;427–486.
Tuchscherer, Konrad. 2001. "The Vai Script," in Liberia: Africa's First Republic (Footsteps magazine). Petersborough, NH: Cobblestone Press.
Tykhostup, Olena and Piers Kelly. 2017. "A diachronic comparison of the Vai script of Liberia (1834–2005)." Journal of Open Humanities Data 4:2. doi: http://doi.org/10.5334/johnd.10.
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Ethnologue on Vai
Scripts of Africa
Input tool and Unicode font for using Vai on Windows XP
SIL on Vai
วไ
อักษรโอจิบเว

อักษรโอจิบเวคืออักษรที่ใช้เขียนภาษาโอจิบเวซึ่งมีหลายระบบ มีทั้งระบบอักษรพยางค์และการเขียนด้วยอักษรโรมันระบบต่างๆ
== อักษรพยางค์ของอีวานส์ ==
อักษรโอจิบเว ประดิษฐ์โดย เจมส์ อีวาน มิชชันนารีชาวตะวันตก เมื่อราว พ.ศ. 2383 เขาพยายามเขียนภาษาโอจิบเวด้วยอักษรละติน แตไม่สำเร็จ จึงประดิษฐ์เป็นอักษรพยางค์ บางส่วนมีพื้นฐานมาจากชวเลข ต่อมาเขาปรับปรุงอักษรนี้สำหรับเขียนภาษาครี อักษรโอจิบเวส่วนใหญ่ใช้ในแคนาดา ในสหรัฐนิยมใช้อักษรละตินมากกว่าประกอบด้วยสัญญลักษณ์ 9 ตัว แต่ละตัวเขียนได้ 4 ทิศทาง เพื่อแสดงเสียงสระซึ่งเพียงพอสำหรับภาษาโอจิบเว
==อักษรอื่นๆสำหรับภาษาโอจิบเว==
===อักษรโรมัน===
====ระบบสระของ Fiero ====
มีการเรียงลำดับอักษรเป็นดังนี้:
a aa b ch d e g ' h i ii j k m n (nh) ny o oo p s sh t w y z zh
====ระบบสระของ Rhodes====
มีการเรียงลำดับอักษรดังนี้:
' a b c d e g (ġ) h i j k (k̩) m n o p s t w y z
====ระบบของ Saulteaux-Cree ====
มีลำดับอักษรเป็นดังนี้:
' a â c ê h i î k m n o ô p s š t w y
====ระบบผสม====
ใช้ทางภาคเหนือของออนตาริโอ ใกล้เคียงกับระบบของ Saulteaux-Cree แต่ใช้  แทน  และใช้สระ 2 ตัวแทนสระเสียงยาว
====ระบบAlgonquin====
ใช้รูปแบบจากภาษาฝรั่งเศส
====แผนภูมิของระบบการเขียนด้วยอักษรโรมันชนิดต่างๆ====
====ระบบอักษรโรมันของอีวานส์====
====ระบบของบารากา====
====ระบบ Cuoq ====
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและการออกเสียงของอักษรโอจิบเว-omniglot.com 
อโจิบเว
อักษรกลุ่มเกาะแคโรไลน์

อักษรกลุ่มเกาะแคโรไลน์ ใช้ในกลุ่มเกาะแคโรไลน์ในช่วง พ.ศ. 2500 ชื่อนี้เป็นชื่อเก่าของโวเลอาอีอะทอลล์ในหมู่เกาะไมโครนีเซียตอนกลาง สัญลักษณ์บางตัวมาจากอักษรละติน ใช้เขียนภาษาโวเลอาอี ซึ่งมีผู้พูด 1,600 คนในไวเลอาอีอะทอลล์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและการออกเสียงของอักษรหมู่เกาะแคโรไลน์-omniglot.com
กลุ่มเกาะแคโรไลน์
ภาษาโอจิบเว

ภาษาโอจิบเว เป็นภาษากลุ่มอันกอนเควียน มีผู้พูด 50,000 คนใน ออนตาริโอ มันนิโตบา เซสกัสซีวาน ในแคนาดา และ 30,000 คนในรัฐมิชิแกน วิสคอนซิน มินเนสโซตา มอนแทนา และนอร์ท ดาโกตา ในสหรัฐอเมริกา
ภาษาในทวีปอเมริกาเหนือ
ภาษาฮีลีไกโนน

ภาษาฮีลีไกโนน (ฟิลิปีโนและHiligaynon) เป็นภาษาตระกูลออสโตรนีเซียใช้พูดในวิซายาตะวันตก ประเทศฟิลิปปินส์ ส่วนใหญ่อยู่ในจังหวัดอีโลอีโลและเนโกรส และจังหวัดอื่น ๆ ในเกาะปาไน เช่น คาปิซ, อันตีเก, อักลัน และกีมารัส มีผู้พูด 7 ล้านคน ใช้เป็นภาษาแม่ และใช้เป็นภาษาที่สองอีก 4 ล้านคน
== ไวยากรณ์ ==
=== สรรพนาม ===
{|border=1
|บุรุษ||การกสัมบูรณ์ (Absolutive)||การกสัมพันธ์ (Ergative)||การกกรรมตรง (Oblique)
|-
|บุรษที่ 1 เอกพจน์||ako||nakon,ko||akon
|-
|บุรษที่ 2 เอกพจน์||ikaw, ka||nimo,mo||imo
|-
|บุรษที่ 3 เอกพจน์ || siya||niya||iya
|-
|บุรษที่ 1 พหูพจน์รวมผู้ฟัง||kita||naton, ta|| aton
|-
|บุรษที่ 1 พหูพจน์ไม่รวมผู้ฟัง||kami||namon|| amon
|-
|บุรษที่ 2 พหูพจน์||kamo|| ninyo||inyo
|}
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาษาฮีลีไกโนนในเว็บไซต์
Bansa.org พจนานุกรมภาษาฮีลีไกโนน 
การเขียนภาษาฮีลีไกโนน  
เว็บไซต์พจนานุกรมภาษาฮีลีไกโนน
ฮีลีไกโนน
ฮีลีไกโนน
ต้นทุน

ต้นทุน  คือมูลค่า ที่คิดเป็นเงิน ซึ่งใช้จ่ายหรือสิ้นเปลืองไปในการดำเนินงานหรือการผลิต ทั้งทางตรงหรือทางอ้อม และไม่สามารถจะนำไปใช้ประโยชน์อย่างอื่นได้อีก
== ประเภท ==
=== แนวคิดพื้นฐาน ===
ต้นทุนรวม (total cost) คือมูลค่าของต้นทุนทั้งหมดที่ใช้ในการผลิต
ต้นทุนเฉลี่ย (average cost) คือต้นทุนในการผลิตผลผลิต 1 หน่วย เท่ากับต้นทุนรวมหารด้วยปริมาณผลผลิต
ต้นทุนส่วนเพิ่ม หรือ ต้นทุนหน่วยสุดท้าย (marginal cost) คือต้นทุนรวมที่เพิ่มขึ้นเมื่อผลิตผลผลิตเพิ่มขึ้น 1 หน่วย
=== ต้นทุนเมื่อเทียบกับปริมาณผลผลิต ===
ต้นทุนคงที่ (fixed cost) คือต้นทุนที่ไม่แปรผันกับปริมาณการผลิต เช่นค่าเช่าพื้นที่สำนักงาน ต้นทุนคงที่อาจเกิดขึ้นแม้ไม่มีผลผลิตอะไรเลย
ต้นทุนแปรผัน (variable cost) คือต้นทุนที่แปรผันกับปริมาณการผลิต เช่นค่าวัตถุดิบ เป็นต้น
=== ต้นทุนเมื่อคำนึงถึงระยะเวลา ===
ยกตัวอย่างในการสร้างโรงงานเพื่อผลิตสินค้า ในระยะสั้น ผู้ผลิตไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงส่วนประกอบการผลิตบางอย่าง (ในกรณีนี้คือขนาดของโรงงาน) จึงทำให้ต้นทุนบางส่วน (ค่าก่อสร้างโรงงาน) เป็นต้นทุนคงที่ แต่หากพิจารณาในระยะยาว ผู้ผลิตย่อมต้องเลือกขนาดของโรงงานที่เหมาะสมกับปริมาณการผลิตที่วางแผนไว้ (คือทำให้ต้นทุนเฉลี่ยในการผลิตต่ำที่สุด) ในระยะยาว ส่วนประกอบในการผลิตทุกอย่างจึงกลายเป็นต้นทุนแปรผันทั้งหมด
=== แนวคิดของต้นทุนอื่น ๆ ในทางเศรษฐศาสตร์ ===
ต้นทุนค่าเสียโอกาส (opportunity cost) หมายถึงมูลค่าของผลตอบแทนจากกิจกรรมที่สูญเสียโอกาสไปในการเลือกทำกิจกรรมอย่างหนึ่ง ซึ่งเป็นต้นทุนที่ต้องคำนึงถึงเสมอในทางเศรษฐศาสตร์
ต้นทุนจม (sunk cost) คือต้นทุนที่เมื่อจ่ายไปแล้วไม่สามารถเรียกคืนมาได้ ในทางเศรษฐศาสตร์ ต้นทุนจมที่เกิดขึ้นแล้วจะไม่มีผลต่อการตัดสินใจกิจกรรมที่จะเกิดขึ้นในอนาคต เช่น หากบุคคลหนึ่งซื้อตั๋วเข้าชมภาพยนตร์ที่ไม่สามารถคืนเป็นเงินได้ การที่เขาจะดูภาพยนตร์เรื่องนั้นหรือใช้เวลาไปทำอย่างอื่น เขาต้องเลิกคิดถึงมูลค่าของตั๋วที่จ่ายไปแล้ว แต่คำนึงถึงประโยชน์ที่จะได้รับจากกิจกรรมที่เขาเลือกต่อจากนี้เท่านั้น
ต้นทุนเอกชน (private cost) คือต้นทุนที่ผู้ผลิตต้องจ่ายโดยตรง
ต้นทุนภายนอก (external cost) หมายถึงการมองผลกระทบที่มีต่อบุคคลอื่นในลักษณะต้นทุน ต้นทุนภายนอกมีทั้งต้นทุนที่ให้ผลดี (เช่น การดูแลหน้าบ้านให้สะอาดเรียบร้อยทำให้เพื่อนบ้านได้รับความพึงพอใจด้วย) และต้นทุนที่ให้ผลเสีย (เช่นการทิ้งขยะไว้หน้าบ้านจะทำให้เพื่อนบ้านเกิดความรำคาญ)
ต้นทุนทางสังคม (social cost) คือต้นทุนเอกชนรวมกับต้นทุนภายนอก
== อ้างอิง ==
David Besanko, David Dranove and Mark Shanley. Economics of Strategy, Second Edition, 2000.
Joseph E. Stiglitz. "Economics of the Public Sector", Third Edition, 2000.
เศรษฐศาสตร์
การบัญชี
สนามกีฬากลางจังหวัดสุราษฎร์ธานี

สนามกีฬากลางจังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นสนามกีฬาหลักของจังหวัดสุราษฎร์ธานี มีขนาดพื้นที่ 81 ไร่ ตั้งอยู่ที่ถนนดอนนก ตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ดูแลโดยศูนย์การกีฬาแห่งประเทศไทยจังหวัดสุราษฎร์ธานี
โดยในพื้นที่สนามกีฬาประกอบด้วย
อาคารสนามฟุตบอล
อาคารโรงยิมเนเซี่ยม 4,000 ที่นั่ง
อาคารสระว่ายน้ำ 50 เมตร
สนามฟุตบอล ลู่ยางสังเคราะห์กรีฑา
อาคารสำนักงาน ฯ
สนามเทนนิสพร้อมอาคารบริการ
ลานอเนกประสงค์
ห้องสุขาสาธารณะ 2 จุด
รั้วและถนน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาพสนามฟุตบอลในสนามกีฬา จากเว็บเชียร์ฟุตบอลสุราษฎร์ธานี รูสเตอร์
สุราษฎร์ธานี
สนามฟุตบอลในประเทศไทย
สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี
มิยาบิ นัตสึยากิ

มิยาบิ นัตสึยากิ  เป็นนักร้องวงเบอร์รีซ์โคโบ, Aa!, Sexy Otona Jan, Buono! เกิด 25 สิงหาคม พ.ศ. 2535 ที่ชิบะ ประเทศญี่ปุ่น
== ผลงาน ==
仔犬ダンの物語 Koinu Dan no Monogatari (Puppy DAN's story)
Promise Land ～クローバーズの大冒険～
(Promise Land ~Clovers no Daibouken~) (Promise Land ,Clovers Adventure)
リトル・ホスピタル (Little Hospital), on TV Tokyo
นักร้องญี่ปุ่น
บุคคลจากจังหวัดชิบะ
อ.แม่ฟ้าหลวง

redirect อำเภอแม่ฟ้าหลวง
ภาษากินาไรอา

ภาษากีนาไรอา อยู่ในตระกูลวิซายัน มีผู้พูดในจังหวัดอันตีเกและอีโลอีโล ประเทศฟิลิปปินส์ จากอิทธิพลของสื่อและพื้นที่ที่ใกล้เคียงกัน ผู้พูดภาษากีนาไรอาจะเข้าใจภาษาฮีลีไกโนนได้ แต่ภาษากีนาไรอาไม่ใช่สำเนียงของภาษาฮีลีไกโนน เป็นเพียงภาษาที่ใกล้เคียงกันเท่านั้น
== ไวยากรณ์ ==
=== สรรพนาม ===
{|class="wikitable"
!บุรุษ||การกสัมบูรณ์ (Absolutive-เน้น||การกสัมบูรณ์ (Absolutive-ไม่เน้น||การกสัมพันธ์ (Ergative-หลัง||การกสัมพันธ์ (Ergative-ก่อน||การกกรรมตรง (Oblique)
|-
|บุรษที่ 1 เอกพจน์||ako||taken||naken, ko||aken||kanaken
|-
|บุรษที่ 2 เอกพจน์||ikaw,kaw||timo||nimo,mo||imo||kanimo
|-
|บุรษที่ 3 เอกพจน์ ||-||tana||nana, na|| ana||kanana, kana
|-
|บุรษที่ 1 พหูพจน์รวมผู้ฟัง||kita||taten||naten, ta||aten||kanaten
|-
|บุรษที่ 1 พหูพจน์ไม่รวมผู้ฟัง||kami||tamen||namen||amen||kanamen
|-
|บุรษที่ 2 พหูพจน์||kamo||tinyo||ninyo, nyo||inyo||kaninyo
|-
|บุรษที่ 3 พหูพจน์||sanda||tanda||nanda||anda||kananda
|}
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พจนานุกรมภาษากีนาไรอา-Bansa.org  
กีนาไรอา
กลุ่มภาษาบีโคล

กลุ่มภาษาบีโคล (ฟิลิปีโนและBikol) เป็นภาษาตระกูลออสโตรนีเซีย ใช้ในประเทศฟิลิปปินส์ โดยเฉพาะคาบสมุทรบีโคลบนเกาะลูซอน
== ไวยากรณ์ ==
=== สรรพนาม ===
{|border=1
|บุรุษ||การกสัมบูรณ์ (Absolutive)||การกสัมพันธ์ (Ergative)||การกกรรมตรง (Oblique)
|-
|บุรษที่ 1 เอกพจน์||ako||ko||sakuya, sako
|-
|บุรษที่ 2 เอกพจน์||ika, ka||mo||saimo, si-mo
|-
|บุรษที่ 3 เอกพจน์ || siya||niya||saiya
|-
|บุรษที่ 1 พหูพจน์รวมผู้ฟัง||kita||nyato, ta|| satuya, sato
|-
|บุรษที่ 1 พหูพจน์ไม่รวมผู้ฟัง||kami||nyamo, mi|| samuya, samu
|-
|บุรษที่ 2 พหูพจน์||kamo|| nindo||saindo
|-
|บุรษที่ 3 พหูพจน์||sinda|| ninda|| sainda
|}
ภาษาในประเทศฟิลิปปินส์
ภาษาเตาซุก

ภาษาเตาซุก หรือ ภาษาซูก (Bahasa Sūg; อักษรยาวี: بَهَسَ سُوگ; Bahasa Suluk)  อยู่ในตระกูลวิซายัน มีผู้พูดในจังหวัดซูลู ประเทศฟิลิปปินส์ มีผู้พูดในมาเลเซียและอินโดนีเซียด้วย
== ไวยากรณ์ ==
=== สรรพนาม ===
{|class="wikitable"
|บุรุษ||การกสัมบูรณ์ (Absolutive)||การกสัมพันธ์ (Ergative)||การกกรรมตรง (Oblique)
|-
|บุรษที่ 1 เอกพจน์||ako||ku||kaku
|-
|บุรษที่ 1 ทวิพจน์||kita||natu´, ta||katu´
|-
|บุรษที่ 2 เอกพจน์||ikaw, kaw||mu||kaymu
|-
|บุรษที่ 3 เอกพจน์ || siya||niya||kaniya
|-
|บุรษที่ 1 พหูพจน์รวมผู้ฟัง||kitaniyu||natu´niyu, taniyu||katu´niyu´, katu´natu´
|-
|บุรษที่ 1 พหูพจน์ไม่รวมผู้ฟัง||kami||namu||kamu´
|-
|บุรษที่ 2 พหูพจน์||kamu||niyu||kaniyu
|-
|บุรษที่ 3 พหูพจน์||sila||nila||kanila
|}
== อ้างอิง ==
==บรรณานุกรม==
== อ่านเพิ่ม ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Publications in Tausūg and other Philippine languages
Tausug-English Dictionary of SIL International. online version accessible from Webonary.org.
Tausug at Wiktionary
Tausug Language by Dr. Carl G. Rubino
Bansa.org Tausug Dictionary 
Tausug English Glossary Search for common Tausug Words
Tausug 101 by Anak Iluh
ตเซุก
ตเซุก
ตเซุก