pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
พินิจ รัตนกุล

รองศาสตราจารย์ ดร.พินิจ  รัตนกุล นักวิชาการทางชีวจริยธรรม (Bioethics) จบการศึกษาปริญญาตรี (เกียรตินิยมอันดับสอง) จากคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และปริญญาเอกวิชาปรัชญาจากมหาวิทยาลัยเยล สหรัฐอเมริกา
หลังจากสอนวิชาปรัชญาที่คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้ย้ายมาก่อตั้งภาควิชามนุษยศาสตร์ ที่คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล‎ และนำวิชาปรัชญาไปบูรณาการกับวิทยาศาสตร์ การแพทย์ และการพยาบาล พร้อมทั้งจัดทำหลักสูตรวิชาศาสนาเปรียบเทียบเพื่อสร้างครูอาจารย์สอนวิชาศาสนาในปริบทของศาสนาสัมพันธ์ ต่อจากนั้น ได้จัดตั้งโครงการศูนย์พัฒนาทรัพยากรมนุษย์ทางศาสนาและจริยธรรมที่บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล สมัยที่รองศาสตราจารย์ ดร.มันตรี จุลสมัย เป็นคณบดี และก่อตั้งวิทยาลัยศาสนศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล ในปี พ.ศ. 2542 ให้เป็นแหล่งเรียนรู้ทางศาสนาและจริยธรรม สำหรับพระสงฆ์และฆราวาส เพื่อพัฒนาตนให้มีความรู้ทั้งทางโลกและทางศาสนา พร้อมทั้งมีคุณธรรมเป็นพื้นฐานของชีวิตและการทำงาน เป็นผู้อำนวยการวิทยาลัยแห่งนี้ 3 วาระ ติดต่อกัน (19 สิงหาคม 2542 – 20 มกราคม 2554)
ปัจจุบัน พินิจ รัตนกุล เป็นที่ปรึกษาและอาจารย์พิเศษของวิทยาลัยศาสนศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล งานวิชาการทางปรัชญาและศาสนศึกษา มีทั้งภาษาอังกฤษและภาษาไทย เช่น ชีวิต-ความว่างและเสรีภาพ ปรัชญาแห่งความไร้เหตุผล สมาธิวิปัสสนารักษาโรคได้ ปัญญาชนถาม หลวงพ่อจรัญเฉลย งานภาษาอังกฤษในรูปตำราที่เขียนเองตลอดคือ Introduction to Bioethics และในรูปบทความวิชาการ ตีพิมพ์ในวารสารวิชาการต่างประเทศ เช่น Journal of Philosophy and Medicine Eubio Journal of Asian and International Bioethics และ Hastings Center Report นอกจากนั้นเป็นข้อเขียนรวมอยู่ในหนังสือที่ตัวเองหรือที่ผู้อื่นเป็นบรรณาธิการ เช่น เรื่อง Development, Modernization and Tradition in Southeast Asia (ed. Pinit Ratanakul) Contemporary Buddhist Ethics (ed. Damien Keown) Buddhism and Abortion (ed. Demien Keown)  Cross-cultural Issues in Bioethics (ed. Heiner Roetz) A Cross-Cultural Dialogue on Health Care Ethics (ed. Harold Coward) และ Encyclopedia of Bioethics (ed. Warren Thomas Reich)
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นมหาวชิรมงกุฎ (ม.ว.ม.)
== อ้างอิง ==
วิทยาลัยศาสนศึกษามหาวิทยาลัยมหิดล (การสัมภาษณ์ รองศาสตราจารย์ ดร.พินิจ รัตนกุล วันที่ 2 สิงหาคม 2556)
16 ปี วิทยาลัยศาสนศึกษา: แหล่งเรียนรู้เพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิต (19 สิงหาคม 2556)
นิสิตเก่าคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
บุคคลจากคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
บุคคลจากวิทยาลัยศาสนศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล
บุคคลจากคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล‎
ภาควิชามนุษยศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

ภาควิชามนุษยศาสตร์ เป็น 1 ใน 4 ภาควิชาที่สังกัด คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล กล่าวคือ ภาควิชามนุษยศาสตร์ ภาควิชาสังคมศาสตร์ ภาควิชาศึกษาศาสตร์ และภาควิชาสังคมและสุขภาพ ผู้บุกเบิกก่อตั้งภาควิชานี้ขึ้นมา คือ รศ.ดร.พินิจ รัตนกุล ซึ่งเคยเป็นผู้อำนวยการ วิทยาลัยศาสนศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล
ภาควิชามนุษยศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นภาควิชาที่เป็นที่รู้จักในฐานะเป็นแหล่งผลิตงานวิจัยในแนวประยุกต์ศาสนาต่าง ๆ ให้เข้ากับสังคมสมัยใหม่ ภาควิชานี้ ไม่ได้เปิดสอนระดับปริญญาตรี โดยเปิดรับเฉพาะนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาเท่านั้น ซึ่งหลักสูตรที่ภาควิชานี้เปิดสอน มี 5 หลักสูตร คือ
ปริญญาโท
หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาศาสนากับการพัฒนา  ทั้งอาจารย์และนักศึกษาประจำภาควิชานี้ จะค้นคว้าวิจัยทางด้านศาสนาทั้งในแนวตำราและแนวประยุกต์ โดยส่วนใหญ่บัณฑิตที่สำเร็จการศึกษาจากภาควิชานี้มักจะเน้นทำวิจัยในแนวประยุกต์ ศาสนาหลัก ๆ ที่มีการเปิดสอนเป็นประจำได้แก่วิชาพระพุทธศาสนา, ศาสนาพราหมณ์-ฮินดู, ศาสนาคริสต์, ศาสนาอิสลาม
หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจริยศาสตร์เพื่อการพัฒนาองค์การ (ภาคพิเศษ) เน้นศึกษาระบบจริยศาสตร์ของปรัชญาสำนักต่าง ๆ ทั้งในประเทศทางตะวันตกและตะวันออกเพื่อเน้นวิจัยปัญหาทางจริยธรรมที่พบเห็นในสังคมไทยสมัยใหม่ พร้อมทั้งเสนอแนะวิธีแก้  ตลอดจนการประยุกต์ใช้หลักจริยศาสตร์เพื่อการพัฒนาองค์การต่าง ๆ
ปริญญาเอก
จริยศาสตร์เพื่อการพัฒนาองค์การ (ภาคพิเศษ)
ศาสนากับการพัฒนา
พุทธศาสนศึกษา (นานาชาติ)
== เกียรติภูมิ ==
ภาควิชานี้มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไป ก็คือ เน้นทำวิจัยปัญหาสังคมอันเกิดจากการขาดการปฏิบัติตามหลักธรรมทางศาสนา และปัญหาการขาดจริยธรรมของคนในสังคมไทยร่วมสมัยเพื่อเสนอแนะวิธีแก้ ดังนั้น งานวิจัยต่าง ๆ ที่ผลิตออกมาโดยมากจึงเป็นการวิจัยในเชิงประยุกต์หลักศาสนธรรมกับสังคมไทยร่วมสมัย
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
มนุษยศาสตร์
คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
อักษรคีตัน

ชาวคีตันมีอำนาจปกครองแมนจูเรียในช่วง พ.ศ. 1459 – 1668 มีอักษรใช้ 2 แบบ เรียกอักษรใหญ่ และอักษรเล็ก อักษร 2 ชนิด ใช้มาด้วยกัน
== ลักษณะ ==
อักษรใหญ่ ใช้เมื่อราวพ.ศ. 1463 เขียนในแนวตั้งจากบนลงล่าง อักษรบางตัวมาจากอักษรจีน ในขณะที่อักษรส่วนใหญ่ประดิษฐ์ขึ้นเอง
อักษรเล็ก ประดิษฐ์เมื่อพ.ศ. 1468 โดยเดียลา นักวิชาการชาวคีตัน ซึ่งเป็นผู้ประดิษฐ์อักษรอุยกูร์ มี 370 ตัว มีทั้งอักษรพยางค์ และแทนค่าการออกเสียง
== ใช้เขียน ==
ภาษาคีตัน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและการออกเสียงของอักษรคีตัน-omniglot.com 
คีตัน
ภาษาฟิลิสไตน์

ภาษาฟิลิสไตน์ เป็นภาษาที่เคยใช้พูดในฟิลิสไตน์ ซึ่งอยู่ที่ ชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของคานาอัน สำเนียงหนึ่งของภาษานี้ มีอ้างถึงในไบเบิลว่า “Ashdodit” มาจากชื่อเมืองแอชดอด  (Ashdod) ข้อมูลที่แสดงความเกี่ยวข้อง กับภาษาอื่นมีน้อย บางทฤษฎีกล่าวว่าภาษานี้ พัฒนามาจากสำเนียงหนึ่ง ในภาษาคานาอันไนต์ หรืออาจเกี่ยวข้องกับภาษากรีกสำเนียงไมซีเนีย
ไม่มีข้อมูลเพียงพอสำหรับการเชื่อมโยงภาษาในฟิลิสไตน์กับภาษาอื่นๆ มีความสัมพันธ์ที่เป็นไปได้กับตระกูลภาษาอินโด-ยุโรเปียน โดยเฉพาะภาษากรีกสำเนียงไมซีเนีย ซึ่งสนับสนุนทฤษฎีที่ว่าผู้อพยพเข้ามาในฟิลิสไตน์เป็นกลุ่มชนที่อาศัยตามชายทะเลมาก่อน หลักฐานจากจารึกสั้นๆในยุคเหล็ก แสดงให้เห็นว่าในบริเวณนั้นเมื่ออยู่ในยุคเหล็ก ใช้ภาษาและอักษรที่เป็นสาขาหนึ่งของภาษาคานาอันไนต์ ต่อมาจึงถูกแทนที่ด้วยภาษาทางการค้าที่แพร่มาจากบริเวณอื่นๆ จนกระทั่งสิ้นสุดยุคเหล็กเมื่อ 257 - 157 ปีก่อนพุทธศักราช ภาษาเขียนที่เป็นภาษาแรกในฟิลิสไตน์คือสำเนียงของภาษาคานาอันไนต์ที่เขียนด้วยอักษรอราเมอิกตะวันตกหรือที่เรียกว่าอักษรฟิลิสไตน์ใหม่ จนราว พ.ศ. 243 จึงเริ่มใช้ภาษาอราเมอิกในฟิลิสไตน์
== ภาษาฟิลิสไตน์ในฐานะภาษาในตระกูลอินโด-ยุโรเปียน ==
หลักฐานที่แสดงว่าภาษาดั้งเดิมที่พูดในฟิลิสไตน์อยู่ในตระกูลภาษาอินโด-ยุโรเปียนยังมีจำกัด คำที่เกี่ยวข้องกับฟลิสไตน์ที่พบในไบเบิลภาษาฮีบรูมีคำที่ไม่อยู่ในภาษากลุ่มเซมิติก แสดงลักษณะของการกและสาวย้อนไปสู่รากศัพท์เดิมในภาษาอินโด-ยุโรเปียนดั้งเดิมได้ เช่นคำในฟิลิสไตน์ seren (กัปตัน) มีความเกี่ยวข้องกับภาษาฮิตไตต์ใหม่ sarawanastarawanas หรือภาษากรีก tyrannos (ที่เป็นคำยืมมาจากภาษาใดภาษาหนึ่งในเอเชียไมเนอร์ตะวันตก) ชื่อเฉพาะในภาษาฟิลิสไตน์บางชื่อ เช่น Goliath Achish และ Phicol ไม่มีลักษณะเริ่มต้นจากภาษากลุ่มเซมิติก และอาจจะมาจากเรื่องเล่าในภาษาตระกูลอินโด-ยุโรเปียน
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
The Canaanite Dialect of the Dedicatory Royal Inscription from Ekron, 2004 - A summary of articles about the Ekron inscription.
ฟิลิสไตน์
ดาบิด กริมัน

ดาบิด กริมัน เมนเดซ (David Grimán Méndez) เป็นนักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา
== ประวัติ ==
กริมันขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 31 มีนาคม พ.ศ. 2532 ชนะน็อกการ์เมโล เฟร์นันเดซ ยก 1 จากนั้นขึ้นชกชนะรวดมาตลอด จนได้ครองแชมป์เวเนซุเอลารุ่นฟลายเวตเมื่อ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2532 ชนะน็อกมาริโน โตบาร์ ยก 6 ได้แชมป์มาครอง จากนั้นขึ้นชกชนะรวดอีกหลายครั้ง จนได้ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท เมื่อ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 แพ้น็อกเขาทราย แกแล็คซี่ ยก 5 ไม่ได้แชมป์ จากนั้น กริมันขึ้นชกชนะอีก 3 ครั้ง จนได้รองแชมป์โลกอันดับ 1 ของ WBA ก็ได้ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวท เมื่อ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2535 ซึ่งกริมันเป็นฝ่ายชนะคะแนนอากิเลส กุซมัน นักมวยเจ้าของแชมป์ชาวเวเนซุเอลาเช่นเดียวกันกับกริมัน คว้าแชมป์มาครองได้สำเร็จ
นับเป็นการจัดมวยชิงแชมป์โลกศึกสายเลือดเวเนซุเอลาครั้งแรก ณ เมืองที่ตั้งสำนักงานใหญ่ สมาคมมวยโลก (WBA) แห่งใหม่ ณ ขณะนั้น ที่กรุงการากัส
กริมันป้องกันตำแหน่งได้ 2 ครั้ง ก่อนจะมาเสียแชมป์โลกในไทยเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 แพ้คะแนนแสน ส.เพลินจิต นักมวยรองแชมป์โลก WBA อันดับ 6 ชาวไทย ไป
หลังจากเสียแชมป์โลก กริมันขึ้นชกชนะที่ญี่ปุ่นอีก 2 ครั้งก็ขึ้นชิงแชมป์ WBA Fedebol รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท เมื่อ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนเฮซุส โรฮัสไป กริมันขึ้นชิงแชมป์เป็นการแก้มืออีกครั้งเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนโรฮัสไปอีก กริมันขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 แพ้คะแนนเกาเตมอก โกเมซ ชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นแบนตัมเวทไม่สำเร็จ จากนั้นก็แขวนนวมไป
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์โลก WBA รุ่นฟลายเวท (2535–2537)
* ชิง, 15 ธันวาคม 2535 ชนะคะแนน อากิเลส กุซมัน  ที่สนามกีฬาในร่มโฮเซ เบรากาซา การากัส ประเทศเวเนซุเอลา
* ป้องกันครั้งที่ 1 , 21 มิถุนายน 2536 ชนะน็อกโดยเทคนิค ฮิโรกิ อิโอกะ  ยก 8 ที่ศูนย์กีฬาในร่มจังหวัดโอซากะ โอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
* ป้องกันครั้งที่ 2 , 4 ตุลาคม 2536 ชนะคะแนน อัลบาโร เมร์กาโด  ที่สนามกีฬาในร่มลุยส์ ราโมส รัฐอันโซอาเตกี เวเนซุเอลา
* เสียแชมป์ , 13 กุมภาพันธ์ 2537 แพ้คะแนน แสน ส.เพลินจิต  ที่ศาลากลางจังหวัดฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา ประเทศไทย
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท 20 กรกฎาคม 2534 แพ้ทีเคโอ เขาทราย แกแล็คซี่  ยก 5 ที่ฟาร์มจระเข้และสวนสัตว์สมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ประเทศไทย
* ชิงแชมป์ WBA Fedebol รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท 11 พฤศจิกายน 2538 แพ้คะแนน เฮซุส โรฮัส  ที่การากัส ประเทศเวเนซุเอลา
* ชิงแชมป์ WBA Fedebol และชิงแชมป์ประเทศเวเนซุเอลารุ่นจูเนียร์ แบนตัมเวท 17 กุมภาพันธ์ 2539 แพ้คะแนน เฮซุส โรฮัส  ที่รัฐมีรันดา ประเทศเวเนซุเอลา
* ชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นแบนตัมเวท 26 กรกฎาคม 2540 แพ้คะแนน เกาเตมอก โกเมซ  ที่ศูนย์การประชุมแมฮิชรินเดอร์ ไมแอมี สหรัฐ
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา
แชมป์มวยสากลประเทศเวเนซุเอลา
แชมป์โลก WBA
บุคคลจากรัฐมิรันดา
ชุน จูโด

ชุน จู โด (전주도; Ju-Do Chun) เป็นนักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2507 สถิติการชก 27 ครั้ง ชนะ 20 (น็อค 11) เสมอ 3 แพ้ 4
== ประวัติ ==
ชุน จูโด เป็นนักมวยระดับอดีตแชมป์โลกของเกาหลีใต้ ชุนได้ครองแชมป์โลกของ IBF เมื่อ พ.ศ. 2526 ชนะน็อค เคน คาซูกาอิ ยก 5 ที่ ญี่ปุ่น กลายเป็นนักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ที่ครองแชมป์โลกเมื่ออายุน้อยที่สุดคือ 19 ปี 10 เดือน ซึ่งยังเป็นสถิติที่ไม่มีใครทำลายได้ในปัจจุบัน เขาเสียแชมป์โลกให้กับเอลลี่ ปิกัลเมื่อ พ.ศ. 2528 หลังจากนั้น การชกของชุนไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร จึงแขวนนวมไปเมื่อ พ.ศ. 2533
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์เกาหลีใต้รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท (2526)
แชมป์โลกรุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท IBF (2526 – 2528)
* ชิง, 10 ธันวาคม 2526 ชนะน็อค เคน คาซูไก ยก 5 ที่ ญี่ปุ่น
* ป้องกันครั้งที่ 1, 28 มกราคม 2527 ชนะน็อค ประยูรศักดิ์ เมืองสุรินทร์ ยก 12 ที่ เกาหลีใต้
* ป้องกันครั้งที่ 2, 17 มีนาคม 2527 ชนะน็อค ดีโก้ เดอ วิลลา ยก 1 ที่ เกาหลีใต้
* ป้องกันครั้งที่ 3, 26 พฤษภาคม 2527 ชนะน็อค เฟลิกซ์ มาร์เควซ ยก 6 ที่ เกาหลีใต้
* ป้องกันครั้งที่ 4, 22 กรกฎาคม 2527 ชนะน็อค วิลเลียม เดวิดโรด ยก 7 ที่ เกาหลีใต้
* ป้องกันครั้งที่ 5, 6 มกราคม 2528 ชนะน็อคปาร์ค ควาง คู  ยก 15 ที่ เกาหลีใต้
* เสียแชมป์, 3 พฤษภาคม 2528 แพ้น็อค เอลลี่ ปิกัล ยก 8 ที่ อินโดนีเซีย
==อ้างอิง==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้
แชมป์มวยสากลประเทศเกาหลีใต้
แชมป์โลก IBF
บุคคลจากจังหวัดคังว็อน (ประเทศเกาหลีใต้)
อ.บ้านเขว้า

redirect อำเภอบ้านเขว้า
ดินสอพอง

ดินสอพอง หรือ มาร์ล หรือ มาร์ลสโตน มีองค์ประกอบทางเคมีเป็นแคลเซียมคาร์บอเนต หรือโคลนหรือหินโคลนที่อุดมไปด้วยเนื้อปูนที่มีองค์ประกอบที่แปรผันของแร่เคลย์และอาราโกไนต์ มาร์ลเป็นคำโบราณที่ถูกนำมาใช้เรียกวัตถุที่หลากหลายโดยส่วนใหญ่เป็นวัตถุเนื้อหลวม ๆ ของดินที่มีองค์ประกอบหลักของเนื้อผสมระหว่างดินเคลย์และแคลเซี่ยมคาร์บอเนตเกิดขึ้นภายใต้สภาพแวดแวดล้อมที่เป็นน้ำจืดเป็นวัตถุเนื้อดินประกอบด้วยแร่เคลย์ร้อยละ 65 และคาร์บอเนตร้อยละ 65-35  คำเรียกที่ใช้ในปัจจุบันหมายถึงตะกอนที่ตกสะสมตัวในทะเลและในทะเลสาบที่แข็งตัวซึ่งเพื่อให้ถูกต้องแล้วต้องเรียกว่ามาร์ลสโตน มาร์ลสโตนเป็นหินที่แข็งตัวมีองค์ประกอบเดียวกันกับมาร์ลที่อาจเรียกว่าหินปูนเนื้อดิน มาร์ลมีการแตกแบบกึ่งก้นหอยและมีแนวแตกถี่ได้น้อยกว่าหินดินดาน คำว่า “มาร์ล” เป็นศัพท์ภาษาอังกฤษที่ใช้เรียกกันอย่างกว้างขวางในทางธรณีวิทยา ขณะที่คำว่า “เมอร์เจิล” และ “ซีเกรด” (ภาษาเยอรมันเรียกว่า “ซีชอล์ค”) ถูกใช้เรียกกันในยุโรป
ทางด้านล่างของชั้นชอล์กไวต์คลิฟออฟโดเวอร์ประกอบไปด้วยชั้นมาร์ลเนื้อกลอโคไนต์ตามด้วยการแทรกสลับของชั้นหินปูนและชั้นมาร์ล การลำดับชั้นหินยุคครีเทเชียสตอนบนในเยอรมนีเปรียบเทียบได้กับแรงขับอันเกิดจากความแปรผันเป็นวัฏจักรของวงโคจรโลกแบบมิลานโกวิตช์ (Milankovitch orbital forcing)
มาร์ลเกิดในทะเลสาบพบได้ทั่วไปในตะกอบทะเลสาบปลายยุคน้ำแข็งโดยปรกติแล้วจะพบวางตัวอยู่ใต้ชั้นพีต มาร์ลมีประโยชน์เป็นตัวปรับสภาพดินและเป็นตัวการปรับสภาพดินที่เป็นกรดให้มีสภาพเป็นกลาง มีลักษณะอ่อน ร่วนซุย และเป็นวัตถุเนื้อดินที่มีองค์ประกอบที่แปรผันของแคลเซี่ยมคาร์บอเนต เคลย์ และตะกอนขนาดทรายแป้งและพบเป็นปฐมภูมิภายใต้สภาพแวดล้อมแบบน้ำจืด (Hubbard and Herman, 1990)
== ดินสอพองในประเทศไทย ==
พจนานุกรมศัพท์ธรณีวิทยา ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2544 ได้ให้นิยามดินสอพองว่าเป็นหินปูนเนื้อมาร์ล (marly limestone) ที่เป็นดินที่เนื้อเป็นสารประกอบแคลเซียมคาร์บอเนตเป็นส่วนใหญ่ เมื่อเอามะนาวบีบใส่ น้ำมะนาวมีกรดซึ่งเมื่อทำปฏิกิริยากับแคลเซียมคาร์บอเนตเกิดเป็นแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์เป็นฟองฟูขึ้น ดูเผิน ๆ ก็เห็นว่าดินนั้นพองตัว จึงเรียกกันว่า ดินสอพอง โบราณใช้ทำแป้งประร่างกายเพื่อให้เย็นสบาย เมื่อผสมน้ำหอมเข้าไปด้วยกลายเป็นแป้งกระแจะ ใช้ทำยาสีฟัน ปัจจุบันนี้ใช้มากในการแก้ดินเปรี้ยว ผสมทำธูป ทำปูนซีเมนต์ เพราะเสียค่าขุดและค่าบดต่ำกว่าใช้หินปูนซึ่งมีเนื้อเป็นสารประกอบชนิดเดียวกัน แหล่งใหญ่ในประเทศไทยมีในท้องที่อำเภอบ้านหมอ จังหวัดสระบุรี, อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์ และอำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี
สมัยโบราณใช้เป็นเครื่องประทินผิว ทาตัวเด็กแก้ผื่นคัน ใช้ทาพื้นที่ลงรักให้เห็นลายชัดเจน ดินสอพองที่ใช้ทำยาจะนำไปสะตุ โดยอบในหม้อดินจนแห้ง ดินสอพองสะตุใช้ทำยารักษาแผลกามโรค แผลเรื้อรัง คำว่าสอในดินสอพองนั้นมาจากภาษาเขมรแปลว่าขาว ดินสอพองจึงหมายถึงดินสีขาวที่ไม่แข็งตัว
== อ้างอิง ==
Schurrenberger, D., Russell, J. and Kerry Kelts. 2003. Classification of lacustrine sediments based on sedimentary components. Journal of Paleolimnology 29: 141-154.
Chalk of Kent by C. S. Harris Accessed 11/06/2005
Geochemistry and time-series analyses of orbitally forced Upper Cretaceous marl–limestone rhythmites, abstract Accessed 11/06/2005
Palaeoenvironmental Interpretation of the Early Postglacial Sedimentary Record of a Marl Lake Accessed 11/06/2005
หินปูน
หินตะกอน
จังหวัดธนบุรี

จังหวัดธนบุรี เป็นจังหวัดในอดีตที่อยู่ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ตรงข้ามกับจังหวัดพระนคร ซึ่งมีมาตั้งแต่สมัยกรุงธนบุรี จนกระทั่ง พ.ศ. 2514 ได้มีการรวมจังหวัดธนบุรีกับจังหวัดพระนคร เป็น นครหลวงกรุงเทพธนบุรี และเปลี่ยนชื่อเป็นกรุงเทพมหานครเมื่อปี พ.ศ. 2515
ในอดีต กรุงธนบุรี หรือ จังหวัดธนบุรี เป็นราชธานีไทย ในระหว่างปี พ.ศ. 2310 - 2325 โดยตั้งอยู่ ณ ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยาที่เมืองธนบุรีเดิม หลังจากกรุงศรีอยุธยาต้องเสียกรุงแก่พม่า เมื่อ พ.ศ. 2310 แล้ว สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ก็ได้ทรงสถาปนาราชธานีแห่งใหม่ขึ้น พระราชทานนามว่า "กรุงธนบุรีศรีมหาสมุทร" เมื่อจุลศักราช 1130 ปีชวด สัมฤทธิศก ตรงกับ พ.ศ. 2310 จวบจนถึง พ.ศ. 2325 นับเป็นเวลาแห่งราชธานีเพียง 15 ปีเท่านั้น
== การบริหารราชการ ==
จังหวัดธนบุรี มีอำเภอจำนวน 9 อำเภอ

อำเภอราชคฤห์ (ธนบุรี)
อำเภอหงสาราม (บางกอกใหญ่)
อำเภอบุปผาราม (คลองสาน)
อำเภอตลิ่งชัน
อำเภอบางกอกน้อย
อำเภอบางขุนเทียน
อำเภอภาษีเจริญ
อำเภอหนองแขม
อำเภอราษฎร์บูรณะ
== การปกครองส่วนท้องถิ่น ==
วันที่ 1 เมษายน  พ.ศ. 2480 ได้มีการตรากฎหมายจัดตั้งเทศบาลนครธนบุรี เพื่อดูแลท้องถิ่น และยังมี องค์การบริหารส่วนจังหวัดและสุขาภิบาล  โดยมีศาลากลางว่าการ เป็นอาคารทรงไทยประยุกต์อยู่หน้าวัดประยุรวงศาวาสวรวิหาร ติดแม่น้ำเจ้าพระยา ฝั่งธนบุรี (ปัจจุบันเป็นอาคารที่ทำการของสำนักเทศกิจ กรุงเทพมหานคร)
== ตราประจำจังหวัด ==
จังหวัดธนบุรี ใช้ตราประจำจังหวัดเป็นรูปพระปรางค์วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร ออกแบบโดยกรมศิลปากร
== ยุบรวมกับจังหวัดพระนคร ==
21 ธันวาคม พ.ศ.2514 จอมพลถนอม กิตติขจร ในฐานะหัวหน้าคณะรัฐประหาร ได้ออกประกาศคณะปฏิวัติฉบับที่ 24 ให้รวมจังหวัดธนบุรีเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดพระนคร เรียกว่า "นครหลวงกรุงเทพธนบุรี" ก่อนที่จะมีการเปลี่ยนชื่อเป็น กรุงเทพมหานคร ในภายหลัง โดยมีเนื้อหาในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 88 ตอนที่ 144 หน้า 816 ความว่า
โดยที่จังหวัดพระนครและจังหวัดธนบุรีเป็นจังหวัดที่มีความสัมพันธ์ซึ่งกันและกันทั้งในด้านประวัติศาสตร์และการปกครองมาช้านาน  แม้ในปัจจุบันการประกอบอาชีพของประชาชนแต่ละจังหวัดก็ได้ดำเนินไปในลักษณะที่เป็นจังหวัดเดียวกัน  และการจัดหน่วยราชการสำหรับรับใช้ประชาชน  ก็ได้กระทำในรูปให้มีหน่วยราชการร่วมกัน เช่น การศาล การรับจดทะเบียนกิจการบางประเภท  คณะปฏิวัติจึงเห็นสมควรที่จะรวมจังหวัดพระนครและจังหวัดธนบุรีเป็นจังหวัดเดียวกัน  เพื่อการบริหารราชการจะได้ดำเนินไปโดยประหยัดและมีประสิทธิภาพ  บังเกิดความเจริญแก่จังหวัดทั้งสองโดยรวดเร็ว 
== อ้างอิง ==
 
จังหวัดของประเทศไทยในอดีต
สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2514
ประวัติศาสตร์ของกรุงเทพมหานคร
ภูมิสารสนเทศ

ภูมิสารสนเทศ (geoinformatics, geo-informatics) เป็นวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในการพัฒนาและใช้โครงสร้างทางวิทยาการสารสนเทศเพื่อแก้ไขปัญหาทางภูมิศาสตร์ การทำแผนที่ วิทยาศาสตร์โลก และสาขาอื่น ๆ ทางวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง
== ภาพรวม ==
ภูมิสารสนเทศได้รับการอธิบายว่าเป็น "วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องกับโครงสร้างและลักษณะของข้อมูลเชิงพื้นที่ การถ่ายภาพหรือเก็บข้อมูล การจำแนกคุณสมบัติข้อมูล การจัดเก็บข้อมูลและวิเคราะห์ข้อมูล การแสดงผลและเผยแพร่ข้อมูล รวมถึงโครงสร้างพื้นฐานที่จำเป็นต่อการรักษาความปลอดภัยสำหรับการใช้ข้อมูลนี้อย่างเหมาะสม" หรือ "ศิลปศาสตร์ วิทยาศาสตร์ หรือเทคโนโลยีที่เกี่ยวกับการได้มา การจัดเก็บ กระบวนการผลิต การนำเสนอและการเผยแพร่ทางภูมิสารสนเทศ"
ภูมิศาสตร์และวิทยาศาสตร์โลกพึ่งพาข้อมูลเชิงพื้นที่ดิจิทัลของภาพถ่ายที่ได้จากการรับรู้จากระยะไกลและวิเคราะห์ด้วยระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์และแสดงผลบนกระดาษหรือจอคอมพิวเตอร์มากขึ้น
ภูมิสารสนเทศผสานการวิเคราะห์เชิงพื้นที่และการสร้างแบบจำลอง การพัฒนาฐานข้อมูลเชิงพื้นที่ การออกแบบระบบสารสนเทศ ปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับคอมพิวเตอร์ทั้งเทคโนโลยีเครือข่ายแบบมีสายและไร้สาย ภูมิสารสนเทศใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์และภูมิทัศนภาพเพื่อวิเคราะห์ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
สาขาของภูมิสารสนเทศประกอบด้วย
ไฟล์:Hereford_Mappa_Mundi_1300.jpg|การทำแผนที่
ไฟล์:Geoid_height_red_blue.png|ภูมิมาตรศาสตร์
ไฟล์:GPS_Satellite_NASA_art-iif.jpg|ระบบดาวเทียมนำร่องโลก
ไฟล์:AppareilRestitNumGeoView.jpg|โฟโตแกรมเมตรี
ไฟล์:Island_of_Hawai'i_-_Landsat_mosaic.jpg|การรับรู้จากระยะไกล
ไฟล์:Example_krig.png|การวิเคราห์เชิงพื้นที่
ไฟล์:Worldwind.png|การทำแผนที่เว็บ
== ดูเพิ่ม ==
วิทยาการสารสนเทศภูมิศาสตร์
ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์
พันธมิตรระหว่างประเทศทางภูมิสารสนเทศ
การทำแผนที่
สารสนเทศเมือง
การทำแผนที่คลาวด์
== อ้างอิง ==
การทำแผนที่
เทคโนโลยีภูมิศาสตร์
วิทยาศาสตร์โลก
95

95 (เก้าสิบห้า) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 94 (เก้าสิบสี่) และอยู่ก่อนหน้า 96 (เก้าสิบหก)
== คำเติมนำหน้า ==
ภาษากรีก - pentaenneaconta-
ภาษาละติน - quinnoveginti-
== ความหมาย ==
95 เป็นเลขอะตอมของ อเมริเซียม
== ในทางคณิตศาสตร์ ==
จำนวนเต็ม
ประเทศมอริเชียส

มอริเชียส (Mauritius; Maurice, ; label=ครีโอลมอริเชียส|Moris [moʁis]) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า สาธารณรัฐมอริเชียส (Republic of Mauritius; République de Maurice; Repiblik Moris) คือประเทศที่เป็นเกาะนอกชายฝั่งแอฟริกาในมหาสมุทรอินเดียตะวันตกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของมาดากัสการ์ ประมาณ 900 กิโลเมตร (560&nbsp;ไมล์) และทางตะวันตกเฉียงใต้ของอินเดียประมาณ 3,943 กิโลเมตร (2,450&nbsp;ไมล์) นอกจากตัวเกาะมอริเชียสแล้ว สาธารณรัฐมอริเชียสประกอบด้วย ใช้ภาษาฝรั่งเศสเกาะเซนต์แบรนดอน เกาะร็อดริก และหมู่เกาะอากาเลกา มอริเชียสเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะแมสคารีน มีเกาะเรอูว์นียงของฝรั่งเศส ตั้งอยู่ห่างจากมอริเชียสไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 200 กิโลเมตร (125&nbsp;ไมล์)
==ภูมิศาสตร์==
ประเทศมอริเชียสมีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 2,040 ตารางกิโลเมตรใหญ่เป็นอันดับ 170 ของโลก ประเทศมอริเชียสประกอบด้วยเกาะมอริเชียสและเกาะชั้นนอกอีกหลายเกาะอาทิเกาะร็อดริกเป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศมีพื้นที่ประมาณ 108 ตารางกิโลเมตรห่างจากเกาะมอริเชียสไปทางตะวันออก 560 กิโลเมตร เกาะแฝดอากาเลกามีพื้นที่ประมาณ 26 ตารางกิโลเมตรและห่างจากเกาะหลักไปทางเหนือ 1000 กิโลเมตร เซนต์แบรนดอนคือกลุ่มเกาะที่ประกอบด้วยดอนทรายใต้น้ำและเกาะเล็กใช้เป็นที่ตั้งการประมงของบริษัท ราฟาเอลฟิชเชอร์ จำกัด (Raphael Fishing Company Limited) ตั้งอยู่ห่างจากเกาะหลักไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ 430 ตารางกิโลเมตร เขตเศรษฐกิจจำเพาะของประเทศมอริเชียสนั้นครอบคลุมพื้นที่ในมหาสมุทรอินเดียกว่า  2.3 ล้านตารางกิโลเมตรและมีพื้นจัดการร่วมกับประเทศเซเชลส์อีกประมาณ 400,000 ตารางกิโลเมตร
== หมายเหตุ ==
==อ้างอิง==
==บรรณานุกรม==
This article incorporates public domain text from the websites of the Government Portal of Mauritius , the United States Department of State, the U.S. Library of Congress, and the CIA World Factbook.
==อ่านเพิ่ม==
==วรรณกรรม==
J.M.G. Le Clézio, La quarantaine, Gallimard, 1997
Nathacha Appanah, Les rochers de poudre d'or, Gallimard, 2006
Geneviève Dormann, Le bal du dodo, Albin Michel, 2000 
Shenaz Patel, Le silence des Chagos, éditions de l'Olivier, 2005 
==แหล่งข้อมูลอื่น==
อ้างอิง
Mauritius. The World Factbook. Central Intelligence Agency.
Mauritius entry at Encyclopædia Britannica
Mauritius at UCB Libraries GovPubs
Country Profile from BBC News
Key Development Forecasts for Mauritius from International Futures
รัฐบาล
Mauritius Government portal 
Statistics Mauritius
Board of Investment
ภูมิศาสตร์
WikiSatellite view of Mauritius at WikiMapia
ประเทศในทวีปแอฟริกา
ม
ประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาทางการ
ประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาทางการ
เกาะในมหาสมุทรอินเดีย
เกาะในทวีปแอฟริกา
อดีตอาณานิคมของอังกฤษ
อดีตอาณานิคมของฝรั่งเศส
อดีตอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2511
ประเทศมอริเชียส
ทำเนียบองคมนตรี

ทำเนียบองคมนตรี เป็นสถานที่ทำงานของคณะองคมนตรี ตั้งอยู่ในบริเวณพระราชอุทยานสราญรมย์ ถนนสราญรมย์ ตรงกันข้ามกับพระที่นั่งสุทไธสวรรยปราสาท พระบรมมหาราชวัง
เดิมคณะองคมนตรี ใช้สถานที่ทำงานอยู่ในบริเวณสำนักราชเลขาธิการ ซึ่งคับแคบไม่เพียงพอต่อการปฏิบัติงานของคณะองคมนตรีซึ่งมีจำนวนถึง 19 คน และต้องใช้ห้องทำงานรวมกัน ไม่มีห้องทำงานเป็นสัดส่วน จึงได้ก่อสร้างที่ทำการของคณะองคมนตรี ในบริเวณพระราชอุทยานสราญรมย์ เมื่อ พ.ศ. 2545 เป็นอาคารรูปตัวยู สูง 3 ชั้น มีชั้นใต้ดิน ออกแบบโดย สุเมธ ชุมสาย ณ อยุธยา
พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้พระราชทานชื่ออาคารว่า ทำเนียบองคมนตรี และเสด็จฯ ไปทรงเปิดอาคารเมื่อวันอังคารที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2547
== อ้างอิง ==
เว็บไซต์ คณะองคมนตรี 
 
สิ่งก่อสร้างโดยสุเมธ ชุมสาย ณ อยุธยา
เอสดีการ์ด

thumb
เอสดีการ์ด (Secure Digital) เป็นการ์ดหน่วยความจำพัฒนาโดยสมาคมเอสดีการ์ดสำหรับใช้กับอุปกรณ์พกพา รุ่นมาตรฐานเปิดตัวในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1999 เป็นรุ่นปรับปรุงของมัลติมีเดียการ์ด (MMC) และกลายเป็นมาตรฐานอุตสาหกรรมโดยพฤตินัย
เอสดีการ์ดประกอบด้วยตระกูลการ์ด 4 ตระกูลใน 3 ขนาด การ์ด 4 ตระกูลนี้ได้แก่ การ์ดความจุมาตรฐานดั้งเดิม (SDSC) การ์ดความจุสูง (SDHC) การ์ดความจุขยาย (SDXC) และเอสดีไอโอ (SDIO) ซึ่งรวมฟังก์ชันอินพุต/เอาต์พุตสำหรับหน่วยความจำด้วย การ์ด 3 ขนาด ได้แก่ขนาดดั้งเดิม ขนาดมินิ และขนาดไมโคร การ์ดสามารถเสียบเข้ากับตัวปรับต่อ และสามารถทำงานในอุปกรณ์ที่สร้างสำหรับการ์ดขนาดใหญ่กว่าได้
== รูปแบบพื้นฐาน ==
เอสดีการ์ดเป็นการ์ดหน่วยความจำที่มีต้นกำเนิดจากการ์ดความจำรุ่นก่อนหน้าคือ มัลติมีเดียการ์ด (Multimedia card-MMC) แต่มีขนาดที่หนากว่า มีอัตราการรับส่งข้อมูลสูงกว่า มักมีปุ่มป้องกันการเขียนข้อมูลทับ และมีคุณสมบัติควบคุมสิทธิ์การใช้แบบดิจิตัล แต่ไม่มีการใช้คุณสมบัตินี้อย่างแพร่หลายมากนัก ขนาดมาตรฐานของเอสดีการ์ดคือ 32 มิลลิเมตร × 24 มิลลิเมตร × 2.1 มิลลิเมตร แต่สามารถลดความหนาให้เหลือ 1.4 มิลลิเมตร เท่ากับมัลติมีเดียการ์ดได้
== อัตราการรับส่งข้อมูล ==
อัตราการรับส่งข้อมูลของเอสดีการ์ดใช้หน่วยวัดเดียวกับอัตราการรับส่งข้อมูลของซีดีรอม โดยความเร็ว 1 เท่า มีค่าเท่ากับ 150 กิโลไบต์/วินาที เอสดีการ์ดจะมีความเร็วเริ่มต้นที่ 6 เท่า (900 กิโลไบต์/วินาที) การ์ดความเร็วสูงจะมีอัตราการรับส่งข้อมูลที่ 66 เท่า (10 เมกะไบต์/วินาที) และการ์ดระดับบนสุดจะมีความเร็วในการรับส่งข้อมูลอยู่ที่ 150 เท่าหรือสูงกว่า กล้องถ้ายภาพดิจิตัลบางรุ่นต้องการการ์ดความเร็วสูงเพื่อให้สามารถถ่ายภาพต่อเนื่องได้อย่างรวดเร็วและบันทึกภาพเคลื่อนไหวได้อย่างนุ่มนวล ในช่วงปลายปีค.ศ. 2005 (พ.ศ. 2548) อุปกรณ์ส่วนใหญ่รองรับมาตรฐานเอสดีการ์ดรุ่น 1.01 ซึ่งสามารถรับความเร็วสูงสุดได้ที่ 66 เท่า ส่วนมาตรฐาน 1.1 สามารถรับความเร็วสูงสุดได้ถึง 133 เท่า
== อุปกรณ์ที่รองรับ ==
อุปกรณ์ที่สามารถอ่านเอสดีการ์ดได้จะสามารถอ่านมัลติมีเดียการ์ดได้เช่นกัน แต่เอสดีการ์ดไม่สามารถใส่ในช่องใส่มัลติมีเดียการ์ดที่มีขนาดบางกว่าได้ เอสดีการ์ดสามารถใช่ในช่องใส่คอมแพกต์แฟลซ (CompactFlash) หรือ พีซีการ์ด (PC Card-PCMCIA) โดยการใช้ตัวแปลง ส่วนมินิเอสดี  (miniSD) และไมโครเอสดี (microSD) สามารถใช้ตัวแปลงโดยตรงใส่ในช่องใส่เอสดีการ์ดได้ นอกจากนี้เอสดีการ์ดยังสามารถอ่านผ่านเครื่องอ่านที่จะใช้กับพอร์ตยูเอสบี, ไฟร์ไวร์ รวมถึงพอร์ตแบบขนาน และยังสามารถใช้ผ่านฟลอปปีดิสก์ ผ่านตัวแปลงได้เช่นกัน
== อ้างอิง ==
อุปกรณ์หน่วยเก็บข้อมูลคอมพิวเตอร์
ผลิตภัณฑ์ที่ออกในปี พ.ศ. 2542