pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
พระแม่มารีเบนัวส์

ดูบทความหลักที่ พระแม่มารีและพระบุตร
พระแม่มารีเบนัวส์ หรือ พระแม่มารีและพระบุตรกับดอกไม้ (Benois Madonna หรือ Madonna and Child with Flowers) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชี จิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก, สหพันธรัฐรัสเซีย
“พระแม่มารีเบนัวส์” อาจจะเป็นหนึ่งในงานเขียนพระแม่มารีที่เลโอนาร์โดกล่าวถึงในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1478 อีกภาพหนึ่งอาจจะเป็นภาพ “พระแม่มารีกับดอกคาร์เนชั่น” ที่หอศิลป์เก่าที่มิวนิก
อาจจะเป็นไปได้ว่า “พระแม่มารีเบนัวส์” เป็นงานเขียนชิ้นแรกที่เขียนหลังจากที่เป็นอิสระจากอันดรีย เดล เวอร์โรชชิโอ งานร่างสองชิ้นของภาพนี้เป็นของพิพิธภัณฑ์บริติช รอยยิ้มที่ไม่เผยอริมฝีปากทำให้น่าสันนิษฐานกันได้ว่าเป็นงานเขียนที่ยังไม่เสร็จเช่นภาพเขียนอื่นๆ ของเลโอนาร์โด
องค์ประกอบของภาพ “พระแม่มารีเบนัวส์” เป็นองค์ประกอบที่เป็นที่นิยมที่สุดอันหนึ่งของเลโอนาร์โดที่จิตรกรคนอื่นเลียนแบบกันอย่างแพร่หลาย รวมทั้งราฟาเอลที่เขียนภาพที่คล้ายคลึงกันชื่อ “พระแม่มารีสีชมพู”
ภาพ “พระแม่มารีเบนัวส์” หายไปอยู่หลายร้อยปี จนในปีค.ศ. 1909 เมื่อสถาปนิกลิออง เบนัวส์ (Leon Benois) นำไปแสดงเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของพ่อตาที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ภาพเขียนถูกนำจากอิตาลีไปรัสเซียโดยอเล็กซานเดอร์ คอร์ซาคอฟ ในคริสต์ทศวรรษ 1790 เมื่อคอร์ซาคอฟเสียชีวิต ลูกชายก็ขายให้กับพ่อค้าอัสตราคาน (Astrakhan) เป็นจำนวน 1400 รูเบิลส์และในที่สุดก็ผ่านมาเป็นของครอบครัวเบนัวส์ในปี ค.ศ. 1880 หลังจากถกเถียงกันเรื่องใครเป็นผู้เขียนที่แท้จริงอยู่เป็นนานลิอองก็ขายภาพในกับพิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจในปี ค.ศ. 1914 ตั้งแต่นั้นมาภาพเขียนก็ตั้งแสดงอยู่ที่นั่น
== อ้างอิง ==
==ดูเพิ่ม==
เลโอนาร์โด ดา วินชี
ภาพเขียนสีน้ำมัน
พระแม่มารีและพระบุตร
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1470
เลโอนาร์โด ดา วินชี
จิตรกรรมสีน้ำมัน
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
ศิลปะเกี่ยวกับแม่พระและพระกุมาร
งานสะสมของพิพิธภัณฑ์แอร์มิทาช
นักบุญเจอโรมในป่า

ดูบทความหลักที่ นักบุญเจอโรม
นักบุญเจอโรมในป่า (St. Jerome in the Wilderness) เป็นจิตรกรรมที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชีจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่เขียนราวปี ค.ศ. 1480  ในปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วาติกัน, โรมในประเทศอิตาลี
== หัวเรื่องและวิธีเขียน ==
ภาพนี้เป็นภาพของนักบุญเจอโรมระหว่างที่ไปวิปัสสนาอยู่ในทะเลทรายที่ซีเรียโดยใช้ชีวิตอย่างฤๅษี ที่เท้ามีสิงห์โตที่หมอบเชื่องเป็นเพื่อนอยู่ หลังจากที่นักบุญเจอโรมช่วยถอนหนามออกจากอุ้งตีนให้  สิงห์โตจึงเป็นเครื่องหมายแทนตัวอย่างหนึ่งของนักบุญเจอโรม ทางด้านซ้ายของภาพในฉากหลังเป็นภูมิทัศน์ที่เป็นหินอยู่กลางหมอกซึ่งเลโอนาร์โดใช้เทคนิค “sfumato” ที่มีชื่อเสียงในการเขียน ปากช่องบนผาทางขวายังอยู่ในระหว่างการร่าง ที่เห็นชัดอยู่อย่างเดียวคือวัดบนร่างบาซิลิกา ซึ่งเป็นการแสดงความสำคัญของนักบุญเจอโรมในคริสต์ศาสนาตะวันตกว่าเป็นคนหนึ่งในคริสต์ศาสนปราชญ์
== ประวัติการเป็นเจ้าของ ==
แผงถูกตัดเป็นสองชิ้นอยู่ระยะหนึ่งแต่กลับมารวมกันในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยนักสะสมศิลปะคาร์ดินัล โจเซฟ เฟช (Joseph Fesch) ลุงของนโปเลียน โบนาปาร์ต  ตำนานที่นิยมกันเล่าว่าคาร์ดินัลเฟชพบส่วนของภาพที่เป็นร่างส่วนบนของนักบุญขายเป็นส่วนบนของโต๊ะอยู่ที่โรม หลายปีต่อมาก็พบชิ้นที่สองที่เป็นส่วนหัวของนักบุญที่ช่างทำรองเท้าใช้เป็นม้านั่ง ไม่ว่าเรื่องการพบจะจริงแท้อย่างไรแผงที่ซ่อมก็ถูกขายให้แก่สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9 ผู้นำไปตั้งในพิพิธภัณฑ์วาติกัน ความเห็นที่ว่าภาพ “นักบุญเจอโรมในป่า” เคยเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของจิตรกรอันเจลิคา คอฟมันน์ แต่ทฤษฎีนี้ไม่เป็นที่ยอมรับกันในหมู่นักวิชาการเมื่อไม่นานมานี้
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
เลโอนาร์โด ดา วินชี
นักบุญเจอโรม
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1480
เลโอนาร์โด ดา วินชี
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
ศิลปะเกี่ยวกับนักบุญ
งานสะสมของพิพิธภัณฑ์วาติกัน
จักรพรรดิถังเซี่ยนจง

จักรพรรดิถังเซี่ยนจง (, ค.ศ. 778 – 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 820) เป็นพระราชโอรสองค์โตในจักรพรรดิถังชุนจงและหวังไทเฮา มีพระนามเดิมว่า หลี่ชุน (李純)
เมื่อพระราชบิดาสละราชสมบัติลงในปี ค.ศ. 805 (พ.ศ. 1348) ขณะนั้นพระองค์มีพระชนม์ได้ 27 พรรษา ทรงเริ่มควบคุมอำนาจและสิทธิ์ในทหารของผู้ว่าการรัฐและปราบปรามกลุ่มอำนาจต่าง ๆ ทั้งผู้ว่าการรัฐและเชื้อพระวงศ์ และเมื่อปราบปรามได้หมดแล้วจึงทำให้อำนาจทั้งหมดกลับมาอยู่ในมือของราชสำนักอีกครั้ง
พระองค์หารู้ไม่ว่าอำนาจทั้งหมดไม่ได้อยู่ที่จักรพรรดิ แต่อยู่ที่ขันทีทั้งหลาย จักรพรรดิเสี้ยนจงทรงถูกปลงพระชนม์โดยขันทีที่ชื่อเฉินหงจี เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 820 (พ.ศ. 1363) ขณะพระชนม์ได้ 42 พรรษา
โอรสของพระองค์ที่ประสูติแต่พระสนมกัว พระนามว่าองค์ชายหลี่เฮง จึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิถังมู่จง
เซี่ยนจง
ถังเซี่ยนจง
ส
พิพิธภัณฑ์วาติกัน

พิพิธภัณฑ์วาติกัน (Musei Vaticani; Vatican Museums) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ภายในนครรัฐวาติกันในกรุงโรมในประเทศอิตาลี “พิพิธภัณฑ์วาติกัน” เป็นพิพิธภัณฑ์ที่แสดงศิลปะที่สะสมโดยวัดโรมันคาทอริกมาเป็นเวลาหลายร้อยๆ ปี
เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1929 นครรัฐวาติกันและอิตาลีได้ลงนามสนธิสัญญายอมรับสถานะของนครรัฐวาติกันเป็นรัฐเอกราชมีอำนาจอธิปไตยของตนเอง
สมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ทรงก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ชาเปลซิสตินและห้องราฟาเอล (Stanze della Segnatura) เป็นส่วนหนึ่งที่ผู้เข้าชมพิพิธภัณฑ์จะได้เห็น
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
งานสะสมของพิพิธภัณฑ์วาติกัน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พิพิธภัณฑ์ในประเทศอิตาลี
สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศอิตาลี
จักรพรรดิถังมู่จง

สมเด็จพระจักรพรรดิถังมู่จง (; 26 กรกฎาคม 795 – 25 กุมภาพันธ์ 824) เป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ถัง พระองค์ครองราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 820 ถึง ค.ศ. 824 จักรพรรดิมู่จงเป็นพระราชโอรสของจักรพรรดิถังเสียนจง พระองค์ได้รับการสถาปนาให้เป็นไท่จื่อ (รัชทายาท) ใน ค.ศ. 812 ในรัชสมัยของจักรพรรดิเสียนจง และหลังจากที่จักรพรรดิเสียนจงถูกขันทีลอบปลงพระชนม์ ไท่จื่อ หลี่ เหิง ก็ได้รับการประกาศให้เป็นจักรพรรดิใน ค.ศ. 820
== อ้างอิง ==
มู่จง
จักรพรรดิฮั่นยฺเหวียน

ฮั่นยฺเหวียน (; 75–8 กรกฎาคม 33 ปีก่อนคริสตกาล) เป็น จักรพรรดิ แห่ง ราชวงศ์ฮั่น พระองค์ครองราชย์ตั้งแต่ 48 ปีก่อนคริสตกาล ถึง 33 ปีก่อนคริสตกาล จักรพรรดิฮั่นยฺเหวียนส่งเสริม ลัทธิขงจื๊อ เป็นลัทธิประจำชาติของจีน พระองค์แต่งตั้งสาวก ขงจื๊อ ให้ดำรงตำแหน่งสำคัญในราชสำนัก
พร้อม ๆ กับที่พระองค์เสริมความแข็งแกร่งให้กับตำแหน่งของ ลัทธิขงจื๊อ เป็นคตินิยมอย่างเป็นทางการ สภาพของจักรวรรดิค่อย ๆ เสื่อมลงเนื่องจากความลังเลของพระองค์
== อ้างอิง ==
ยฺเหวียน
รอยัลรัมเบิล (2009)

รอยัลรัมเบิล (Royal Rumble 2009) เป็น รายการเพย์-เพอร์-วิว มวยปล้ำอาชีพ ของ เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ (WWE) จัดเมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 2009 ณ โจ หลุยส์ แอรีนา ในดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน โดยเป็นรายการครั้งที่ 22 ที่จัดภายใต้ชื่อ รอยัลรัมเบิล และร่วมด้วยนักมวยปล้ำจาก รอว์, สแมคดาวน์ และ อีซีดับเบิลยู ในรายการนี้มีการแข่งขันปล้ำกัน 5 รายการด้วยกัน
== ผล ==
=== ผลรอยัลรัมเบิล ===
สีแดง ██ คือ นักมวยปล้ำจากคายรอว์ , สีน้ำเงิน ██ คือ นักมวยปล้ำจากค่ายสแมคดาวน์ ,สีม่วง ██ คือ นักมวยปล้ำจากค่ายอีซีดับเบิลยู, และ สีทอง██ คือ นักมวยปล้ำแขกรับเชิญพิเศษ
== เกร็ดความรู้ ==
ซานติโน มาเรลลา เป็นนักมวยปล้ำที่ยืนอยู่บนเวทีสั้นที่สุดแค่เวลา 1 วินาที
เรย์ มิสเตริโอ ถูกเวี่ยงออกมาแล้ว แต่เรย์ได้เหยียบแผ่นหลังของคู่ต่อสู้ที่ตกเวทีแล้วเดินขึ้นเวทีไปปล้ำต่อ กรรมการก็ไม่นับว่าตกรอบ
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
รอยัลรัมเบิล
รายชื่อรายการเพย์-เพอร์-วิวของดับเบิลยูดับเบิลยูอี
รอยัลรัมเบิล (2009)
มวยปล้ำอาชีพในปี พ.ศ. 2552
Royal Rumble (2009)
เซกิยะ

thumb
เซกิยะ (; ด่านแห่งการพานพบ) เป็นบทที่ 16 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท
== ที่มาของชื่อบท ==
เซกิยะ แปลว่า ด่าน ในบทนี้หมายถึง ด่านโอซาก้า  ที่กั้นระหว่างเกียวโตกับจังหวัดด้านตะวันออก  ด่านตรงนี้เองเป็นฉากของเรื่องราวในบทสั้นๆนี้
== ตัวละครสำคัญในบท ==
เก็นจิ    :  ตำแหน่งไนไดจิน  อายุ 29
อิโยะโนะสุเกะ  :  สามีของอุสึเซะมิ  รองเจ้าเมืองฮิตะจิ  เดิมเป็นรองเจ้าเมืองอิโยะ
อุสึเซะมิ  :  ภรรยาสาวของอิโยะโนะสุเกะ
เจ้าเมืองคะวะจิ  :  เดิมตำแหน่ง คิอิโนะคะมิ  ลูกเลี้ยงของอุสึเซะมิ
โคะงิมิ  :  น้องชายของอุสึเซะมิ
== เรื่องย่อ ==
ณ  ด่านโอซาก้า  ขณะที่ขบวนของเก็นจิเดินทางจากนครหลวงมุ่งสู่วัดอิชิยะมะเดระเพื่อไปไหว้พระ  ได้สวนทางกับ ขบวนของอุสึเซะมิ  ภรรยาของรองเจ้าเมืองฮิตะจิ  ซึ่งกำลังเดินทางกลับเมืองหลวงโดยบังเอิญ    รองเจ้าเมืองฮิตะจิหยุดขบวนรถเทียมวัว 10 คันพักใต้ต้นสนบนจุดสูงสุดของด่าน  พวกเขาคุกเข่าลงคำนับขบวนของเก็นจิที่สวนผ่าน  เก็นจิส่งสาส์นให้อุเอะมองสะ( โคะงิมิ )ส่งผ่านให้ อุสึเซะมิ  เก็นจิยังคงระลึกถึงอุสึเซะมิและความหลังที่ไม่อาจลืมเลือน   ตัวนางเองก็มิอาจลืมเรื่องนั้นได้เช่นกัน
หลังจากกลับเมืองหลวง  สามีของอุสึเซะมิป่วยหนักจนเสียชีวิตลง  คิอิโนะคามิ  ซึ่งตอนนี้มีตำแหน่งเจ้าเมืองคะวะจิเข้ามาดูแลแม่เลี้ยงสาวอย่างเกินหน้าที่   จนนางต้องหลีกเลี่ยงเขาด้วยการออกบวชชี  หลังจากนั้น  ในที่สุดเก็นจิก็รับตัวนางที่เป็นชี  มาพำนักอย่างสงบสุขในคฤหาสน์นิโจของเขา
== อ้างอิง ==
วรรณกรรมญี่ปุ่น
นวนิยาย
รายชื่อบทในตำนานเก็นจิ
จักรพรรดิฮั่นเฉิง

สมเด็จพระจักรพรรดิเฉิงแห่งราชวงศ์ฮั่น หรือ ฮั่นเฉิงตี้ (51 ปีก่อน ค.ศ. - 7 ปีก่อน ค.ศ.) เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิฮั่น-ยฺเหวียนและหวังไทเฮามีพระนามเดิมว่าองค์ชายหลิวเอา
เมื่อพระราชบิดาสวรรคตเมื่อ 33 ปีก่อน ค.ศ. องค์ชายหลิวเอาที่รัชทายาทพระชนม์เพียง 18 พรรษาจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิฮั่นเฉิง ในรัชกาลของพระองค์ สกุลหวังของ
หวังไทเฮาขึ้นมามีอำนาจอย่างมากในราชสำนักควบคุมทั้งขุนนางข้าราชการ ฯลฯ โดยเฉพาะหลานชายของหวังไทเฮาที่ชื่อหวังหมั่ง (ภายหลังได้เป็นจักรพรรดิซินเกาจู่) จักรพรรดิฮั่นเฉิงเป็นจักรพรรดิที่วุ่นวายเรื่องผู้หญิงโดยเฉพาะพระสนม 2 พี่น้องที่เป็นนางรำทั้งคู่คนพี่ชื่อเจ้าเฟยเอี๋ยนและคนน้องชื่อเจ้าเหอเต๋อ จักรพรรดิฮั่นเฉิงตี้สวรรคตเมื่อ 7 ปีก่อน ค.ศ. (พ.ศ. 536) ขณะพระชนม์ได้ 44 พรรษา พระราชนัดดาของพระองค์ที่พระนามว่าองค์ชายหลิวซินจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิฮั่นไอตี้
เฉิง
เอะอาวาเซะ

thumb
เอะอาวาเซะ (; แข่งขันประชันภาพ) เป็นบทที่ 17 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท
== ที่มาของชื่อบท ==
เอะอาวาเซะ แปลว่า การประชันภาพวาด  โดย  จะแบ่งคู่แข่งขันเป็นสองฝ่าย  แต่ละฝ่ายส่งภาพมาประชันกันฝ่ายละ 1 ภาพ ( จะประชันกันกี่คู่ก็ได้ )  ไม่มีหลักฐานปรากฏว่ามีการประชันภาพเกิดขึ้นมาก่อนในยุคก่อนหน้าที่นิยายเรื่องนี้เขียนขึ้น  แต่แบบอย่างของการประชันภาพในนิยายเรื่องนี้นั้น  เขียนเลียนแบบการประชันบทกวี ( อุตะอะวะเสะ ) ที่มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรว่า เคยจัดประชันกันในพระราชวัง ในเดือนสามตามจันทรคติของปี ค.ศ. 960
== ตัวละครสำคัญในบท ==
เก็นจิ   :  ตำแหน่งไนไดจิน  อายุ 31
อะกิโคะโนะมุ  :  อดีตไซกู  ปัจจุบันเป็นพระชายาแห่งอิเสะ  อายุ 22
ฟุจิตสึโบะ  :  อดีตจักรพรรดินีในองค์คิริสึโบะอิน อายุ 36
อดีตจักรพรรดิสุซะคุอิน  :  พระเชษฐาต่างมารดาของเก็นจิ  อายุ 33
จักรพรรดิเรเซ  :  อายุ 13
พระชายาโคกิเด็ง  :  บุตรีของโทโนะจูโจ  อายุ 14
กอนไดนะกอน  :  โทโนะจูโจ  สหานสนิทและพี่ภรรยาที่ล่วงลับของเก็นจิ
เฮียวบุเคียวโนะมิยะ   :  พี่ชายของฟุจิตสึโบะ บิดาของมุราซากิ
มุระซะกิ   :  ภรรยารักของเก็นจิ  อายุ 23
เหล่านางกำนัลฝ่ายซ้าย  : นางกำนัลตำหนักอุเมะ ( อุเมะสึโบะ ) นางกำนัลของอะกิโคะโนะมุ
เหล่านางกำนัลฝ่ายขวา   :  นางกำนัลของพระชายาโคกิเด็ง
องค์ชายโฮะตะรุ  :  พระอุปราช  น้องชายต่างมารดาของเก็นจิ
== เรื่องย่อ ==
เก็นจิและฟุจิตสึโบะร่วมมือกันสนับสนุนอะกิโคะโนะมุ  อดีตไซกู ธิดาจองอดีตพระชายาแห่งโระคุโจ  เข้าถวายตัวเป็นพระชายาในองค์จักรพรรดิเรเซ  เพื่อเพิ่มความเข้มแข็งของขุมอำนาจในวัง   อดีตจักรพรรดิสุซะคุสงเสียพระทัยมากเนื่องจากพระองค์แอบมีพระทัยให้อะกิโคะโนะมุมานานแล้ว   และหากดูจากอายุ  ทั้งสองจะเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก   เก็นจิเลือกสรรชี้แนะผู้ติดตามในการเข้าวังให้อะกิโคะโนะมุอย่างพิถีพิถัน
จักรพรรดิเรเซนั้น  โปรดเรื่องการวาดภาพมาก  ดังนั้นจึงมีการจัดการประชันภาพวาดเพื่อให้ทรงพระสำราญ  โดยประชันกันระหว่างพระชายา 2 ขั้วอำนาจใหญ่ในวัง ( นอกจากประชันภาพวาดแล้ว  ทั้งสองฝ่ายยังประชันกันเพื่อแยงความโปรดปรานจากองคฺจักรพรรดิเรเซด้วย ) คือฝ่ายพระชายาโคกิเด็ง  นั่งอยู่ฝ่ายขวา  แต่งกายด้วยสีฟ้า  กล่องใส่ภาพวาดที่นำมาประชันเป็นสีฟ้าด้วย  และ พระชายาอะกิโคะโนะมุตำหนักอุเมะ  นั่งอยู่ฝ่ายซ้าย  เครื่องแต่งกายและกล่องภาพวาดใช้สีแดง อดีตจักรพรรดินีพระราชชนนีฟุจิตสึโบะร่วมชมการประชันภาพอยู่หลังม่าน   เก็นจิและโทโนะจูโจมาร่วมชมการประชันด้วย  ทั้งคู่ถือหางคนละฝ่ายกัน  องค์ชายโฮะตะรุทำหน้าที่กรรมการ  ทว่าภาพวาดมากมายที่นำมาประชันสูสีกันจนไม่อาจตัดสินเด็ดขาดลงไปได้  ในที่สุดทางฝ่ายซ้ายนำภาพวาดที่เก็นจิวาดขณะเนรเทศตัวเองไปหาดสุมะมาประชัน  จนฝ่ายซ้ายได้รับชัยชนะไปอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง 
== อ้างอิง ==
วรรณกรรมญี่ปุ่น
นวนิยาย
รายชื่อบทในตำนานเก็นจิ
อะซูไรต์

อะซูไรต์ (Azurite) เป็นแร่ทองแดงเนื้ออ่อนสีน้ำเงินเข้ม มีสูตรโครงสร้างทางเคมีเป็น Cu3(CO3)2(OH)2 เกิดจากการผุพังสลายตัวจากแร่ทองแดง
== ประโยชน์ ==
ใช้ในอุตสาหกรรมการย้อมสี อัญมณี
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
cphairat.tripod.com
อัญมณี
แร่ทองแดง
แร่ไฮดรอกไซด์
แร่คาร์บอเนต
จักรพรรดิฮั่นอาย

จักรพรรดิฮั่นอาย (; 27 ปีก่อนคริสตกาล – 15 สิงหาคม 1 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิมว่า หลิว ซิน (劉欣) เป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฮั่นของจักรวรรดิจีน ได้รับแต่งตั้งเป็นรัชทายาทตำแหน่ง "ไท่จื่อ" (太子; "โอรสาธิราช") โดยจักรพรรดิฮั่นเฉิง (漢成帝) ผู้เป็นพระเจ้าลุง และได้สืบราชสมบัติเมื่อ 7 ปีก่อนคริสตกาลขณะพระชนม์ 20 ชันษา จนสิ้นพระชนม์เมื่อ 1 ปีก่อนคริสตกาล
ขุนนางและราษฎรล้วนตื่นเต้นเมื่อจักรพรรดิฮั่นอายเสด็จขึ้นครองราชย์ เพราะเชื่อว่า พระองค์ทรงพระปรีชาสามารถ แต่ปรากฏว่า รัชกาลของฮั่นอายเต็มไปด้วยการฉ้อราษฎร์บังหลวงและการเก็บภาษีหนักหน่วง ทั้งฟู่เจาอี๋ (傅昭儀) พระชายาของจักรพรรดิฮั่น-ยฺเหวียน (漢元帝) พระเจ้าปู่ ยังเข้าก้าวก่ายการแผ่นดิน และเรียกร้องให้พระองค์ตั้งพระนางเป็นพระจักรพรรดินีอัยยิกาเจ้า (grand empress dowager) ตำแหน่ง "ไท่หฺวังไท่โฮ่ว" (太皇太后; "อัครราชมหาเทวี") แม้พระนางจะมิเคยได้รับแต่งตั้งเป็นจักรพรรดินีมาก่อนก็ตาม ทำให้มีผู้ดำรงตำแหน่ง "ไท่โฮ่ว" (太后; "มหาเทวี") ถึงสี่คนในเวลาเดียวกัน คือ พระนางฟู่เจาอี๋ เรียกว่า "ฟู่ไท่โฮ่ว" (傅太后), หวัง เจิ้งจฺวิน (王政君) พระชายาอีกองค์ของจักรพรรดิฮั่น-ยฺเหวียน เรียกว่า "หวังไท่โฮ่ว" (王太后), จ้าว เฟย์ย่าน (趙飛燕) พระชายาของจักรพรรดิฮั่นเฉิง เรียกว่า "จ้าวไท่โฮ่ว" (定太后), และติ้งเฟย์ (定妃) พระมารดาของจักรพรรดิฮั่นอายเอง เรียกว่า "ติ้งไท่โฮ่ว" (定太后)
ฟู่ไท่โฮ่วเข้าควบคุมราชกิจจนพระนางสิ้นพระชนม์เมื่อ 2 ปีก่อนคริสตกาล ระหว่างนั้น พระนางวางแผนกำจัดเฝิง ยฺเวี่ยน (馮媛) พระชายาอีกองค์หนึ่งของจักรพรรดิฮั่น-ยฺเหวียน ซึ่งพระนางถือเป็นศัตรูหัวใจ โดยบีบให้พระนางเฝิงฆ่าตัวตายด้วยข้อกล่าวหาว่าเป็นแม่มด ส่วนจักรพรรดิฮั่นอายก็ถอดยศสกุลหวังของหวังไท่โฮ่ว แล้วตั้งสกุลฟู่ของฟู่ไท่โฮ่ว กับสกุลติ้งของติ้งไท่โฮ่ว เข้าสวมแทน จักรพรรดิฮั่นอายยังสั่งประหารหวัง เจีย จากสกุลหวัง ซึ่งดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี (丞相) เพราะเหตุที่ได้วิพากษ์วิจารณ์พระองค์ ส่งผลให้พระองค์เสื่อมความนิยมในหมู่ประชา
จักรพรรดิฮั่นอายยังเป็นที่รู้จักในฐานะชายรักร่วมเพศ นักประวัติศาสตร์แต่โบราณระบุว่า พระองค์มีความสัมพันธ์กับชายหนุ่มนามว่า ต่ง เสียน (董賢) โดยพรรณนาความสัมพันธ์ของทั้งสองว่า "รักมากจนตัดแขนเสื้อ" (斷袖之癖) สืบเนื่องจากเหตุการณ์ในบ่ายวันหนึ่งซึ่งพระองค์กับต่ง เสียน ร่วมเตียงกัน แล้วพระองค์ตื่นขึ้นเห็นต่ง เสียน นอนหลับทับแขนเสื้อพระองค์อยู่ ไม่อยากปลุกเขาให้ตื่นไปด้วย จึงตัดแขนเสื้อของพระองค์เองออกแล้วค่อย ๆ ลุกจากเตียง นอกจากนี้ พระองค์ยังอวยยศให้ต่ง เสียน มากมาย จนเมื่อเวลาที่พระองค์สิ้นพระชนม์นั้น ปรากฏว่า ต่ง เสียน ถึงกับได้ว่าการกองทัพทั้งปวง ครั้นสิ้นจักรพรรดิฮั่นอายแล้ว หวังไท่โฮ่วก็เข้ากุมอำนาจ โดยให้หวัง หมั่ง (王莽) ญาติของพระนาง ก่อรัฐประหาร แล้วบังคับให้ต่ง เสียน ปลิดชีวิตตนเอง ก่อนจะตั้งองค์ชายหลิว ค่าน (劉衎) ขึ้นสืบราชสมบัติเป็นจักรพรรดิฮั่นผิง (汉平帝) โดยมีหวัง หมั่ง สำเร็จราชการ
==อ้างอิง==
พระมหากษัตริย์จีนในศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล
อาย
ราชวงศ์ที่เป็นเกย์
ชาวจีนที่มีความหลากหลายทางเพศ
บุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในสมัยโบราณ
ประมุขแห่งรัฐที่มีความหลากหลายทางเพศ
สยามโมซอรัส

สยามโมซอรัส สุธีธรนี (Siamosaurus suteethorni) เป็นไดโนเสาร์เทอโรพอด ขนาดกลาง พบครั้งแรกที่หลุมขุดค้นที่ 1 ที่ภูประตูตีหมา อุทยานแห่งชาติภูเวียง อำเภอเวียงเก่า จังหวัดขอนแก่น ชิ้นส่วนตัวอย่างต้นแบบเป็นฟัน 9 ซี่ มีลักษณะคล้ายฟันจระเข้ เป็นรูปกรวยยาวเรียว ค่อนข้างตรง และโค้งเล็กน้อยในแนวด้านหลังของฟัน บนผิวของฟันมีร่องและสันนูนเล็กๆตามแนวความยาวของตัวฟันด้านละ 15 ลายเส้นโยงจากฐานของตัวฟันไปยังส่วนของยอดฟันห่างจากส่วนปลายสุดประมาณ 5 มิลลิเมตร แต่ไม่มีลักษณะเป็นหยักแบบฟันเลื่อย ความยาวของตัวฟันทั้งหมด 62.5 มิลลิเมตร ลักษณะฟันดังกล่าวไม่เคยมีรายงานการค้นพบจากที่ใดๆในโลกมาก่อน จึงพิจารณาให้เป็นสกุลและชนิดใหม่ คือ "สยามโมซอรัส สุธีธรนี"


== อ้างอิง ==
Buffetaut, E., and Ingavat, R. (1986) Unusual theropod teeth from the Upper Jurassic of Phu Wiang, northeastern Thailand. Revue de Paleobiologie 5(2): 217-220.
วิฆเนศ ทรงธรรม และ เบญจา เสกธีระ (2549) ไดโนเสาร์ภูเวียง เจ้าฟ้าสิรินธร กรมทรัพยากรธรณี กรุงเทพมหานคร 100 หน้า
ไดโนเสาร์ในประเทศไทย
ไดโนเสาร์ในยุคครีเทเชียส
ซากดึกดำบรรพ์ในประเทศไทย
สไปโนซอริเด
จักรพรรดิฮั่นกวังอู่

จักรพรรดิฮั่นกวังอู่ ตามสำเนียงกลาง หรือ ฮั่นกองบู๊ ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (; 15 มกราคม ปีที่ 5 ก่อนคริสตกาล – 29 มีนาคม 57) พระนามเดิมว่า หลิว ซิ่ว (劉秀) ปฐมจักรพรรดิในราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
องค์ชายหลิว ซิ่ว เป็นพระโอรสขององค์ชายหลิว ชิน (劉欽) เจ้าเมืองตุ้นใต้ (南頓令) หวัง หมั่ง (王莽) ขุนนางราชวงศ์ฮั่นตะวันตกเข้ายึดอำนาจและตั้งตัวเป็นจักรพรรดิสถาปนาราชวงศ์ซิน องค์ชาย หลิว ซิ่ว ซึ่งมีเชื้อฮั่นจึงซ่องสุมกำลังมาแย่งชิงแผ่นดินคืนและปราบปรามคู่แข่งจนสิ้นองค์ชาย หลิว ซิ่ว รวมบ้านเมืองสำเร็จในปี 36 พระองค์สถาปนาราชวงศ์ฮั่นขึ้นใหม่สถาปนาตนเป็นจักรพรรดิราชวงศ์ฮั่นแล้วตั้งเมืองลั่วหยางเป็นราชธานี นักประวัติศาสตร์จึงเรียกราชวงศ์ฮั่นก่อนถูกราชวงศ์ซินคั่นว่า ราชวงศ์ฮั่นตะวันตกและเรียกราชวงศ์ฮั่นที่ตั้งขึ้นอีกครั้งนี้ว่า ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
จักรพรรดิฮั่นกวังสวรรคตในปี ค.ศ. 57 องค์ชายหลิว หยาง (劉陽) โอรสของพระองค์จึงขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ถัดมา
กวังอู่
พระมหากษัตริย์ผู้ทรงก่อตั้ง
จักรพรรดิฮั่นหมิง

สมเด็จพระจักรพรรดิหมิงแห่งราชวงศ์ฮั่น หรือ ฮั่นหมิงตี้ (汉明皇帝; ค.ศ. 28-75) เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ใน จักรพรรดิฮั่นกวังอู่ มีพระนามเดิมว่าองค์รัชทายาทหลิวหยางทรงประสูติเมื่อ ค.ศ. 28 (พ.ศ. 571) เมื่อพระราชบิดาสวรรคตลงเมื่อปี ค.ศ. 57 ขณะพระชนม์ได้ 62 พรรษาองค์รัชทายาทหลิวหยางจึงขึ้นครองราชย์สืบต่อพระนามว่า จักรพรรดิฮั่นหมิง เมื่อพระชนม์ได้ 29 พรรษาในรัชกาลของพระองค์ พระพุทธศาสนาเริ่มเผยแผ่เข้าสู่จีน ต่อมาโปรดให้ส่งคณะทูตไปยังอินเดียเพื่อไปอัญเชิญ พระไตรปิฎก ปีต่อมาโปรดให้สร้าง วัดม้าขาว ขึ้นทางตะวันตกของลั่วหยางสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 75 ขณะพระชนม์ได้ 47 พรรษาครองราชย์ได้ 18 ปี องค์รัชทายาทหลิวต้าจึงเสด็จขึ้นครองราชย์พระนามว่า จักรพรรดิฮั่นจาง ก่อนสวรรคตมีพระราชโองการมิให้สร้างวิหารประจำพระองค์ขึ้น พระองค์ทรงมีพระวิริยะอุตสาหะในการบริหารบ้านเมืองมากพระองค์จะเลือกผู้ดูแลราชกิจที่เป็นคนซื่อสัตย์และจงรักภักดีนอกจากนี้พระองค์ได้วางกำลังไว้อย่างแน่นหนาบริเวณริมแม่น้ำทาริมเพื่อป้องกันการรุกรานจากเผ่าซยงหนูโดยพระองค์ได้แต่งตั้งปันเชาเป็นผู้ช่วยพระองค์ในการดูแลเขตริมแม่น้ำทาริม
==ในขณะที่ดำรงตำแหน่งเป็นอ๋อง/กงแห่งตงไห่และรัชทายาท==
==ชีวิตช่วงแรก==
หลิวหยางเกิดเมื่อปี ค.ศ.28 เป็นพระโอรสของสมเด็จพระจักรพรรดิฮั่นกวังอู่และพระสนมอิ๋นอี้หัว
ในตอนนั้นพระบิดาพระองค์ยังเป็นข้าราชการในสมเด็จพระจักรพรรดิฮั่นเกิงสือ
พระบิดาของพระองค์ได้แต่งงานกับอิ๋นอี้หัวในปี ค.ศ.23 หลังจากนั้นพระบิดาของพระองค์ได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิในปี ค.ศ.25
พระบิดาของพระองค์ต้องการแต่งตั้งให้พระมารดาของพระองค์เป็นจักรพรรดินีแต่พระองค์ปฏิเสธด้วยเหตุผลว่าไม่มีพระโอรสและไม่มีคุณสมบัติ พระบิดาของพระองค์จึงตั้งพระสนมเกาเป็นจักรพรรดินีด้วยเหตุว่าพระองค์มีพระโอรสพระนามว่าหลิวเจียงและพระบิดาพระองค์ทรงตั้งหลิวเจียงเป็นรัชทายาท ต่อมาไม่นานนักหลิวหยางจึงประสูติเมื่อ ค.ศ. 28
หมิง
จักรพรรดิฮั่นจาง

สมเด็จพระจักรพรรดิจางแห่งราชวงศ์ฮั่น หรือ จักรพรรดิฮั่นจาง (汉章皇帝, 57 - 9 เมษายน 88) มีพระนามเดิมว่า องค์รัชทายาทหลิวต้า ประสูติเมื่อ ค.ศ. 57 (พ.ศ. 600) ปีเดียวกับที่พระอัยกา (จักรพรรดิฮั่นกวังอู่) สวรรคตและพระราชบิดา (จักรพรรดิฮั่นหมิง) เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 75 (พ.ศ. 618) องค์ชายหลิวต้า รัชทายาทจึงเสด็จขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิฮั่นจาง จักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่ง ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เมื่อพระชนม์เพียง 18 พรรษา
พระองค์สืบสานพระปณิธานในการปกครองของพระอัยกาและพระราชบิดาจนทำให้บ้านเมืองเฟื่องฟูสูงสุดจนคนเรียกยุคนี้ว่า "ยุคการปกครองหมิง-จาง"
สวรรคตเมื่อ ค.ศ. 88 (พ.ศ. 31) องค์ชายหลิวจ้าวจึงขึ้นเสด็จขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิฮั่นเหอ
จาง
แคเมล็อต

แคเมล็อต (Kamelot) คือวงดนตรีแนวพาวเวอร์เมทัล, ซิมโฟนิกเมทัล, โพรเกสซีฟเมทัล  ชาวอเมริกัน จาก Tampa, Florida ก่อตั้งโดยโทมัส ยังบลัด และ ริชาร์ด วอร์เนอร์  ในปี ค.ศ. 1991 และนักร้องนำชาว นอร์เวย์ลูกครึ่งไทยที่ชื่อ รอย คาน เข้าร่วมในอัลบั้ม  Siége Perilous และยังช่วยโทมัส ยังบลัด แต่งเพลงอีกด้วย
ในปี ค.ศ. 2008 Kamelot ได้วางแผง อัลบั้มทั้งหมด 8 อัลบั้ม,2 อัลบั้มการแสดงสด,1 ดีวีดีบันทึกการแสดงสด,5 มิวสิก วิดีโอ และอัลบั้มต่อมาที่ชื่อว่า Ghost Opera
== ผลงาน ==
=== อัลบั้ม ===
Eternity (1995)
Dominion (1997)
Siége Perilous (1998)
The Fourth Legacy (2000)
Karma (2001)
Epica (2003)
The Black Halo (2005)
Ghost Opera (2007)
Poetry For The Poisoned (2010)
Silverthorn (2012)
=== อัลบั้มการแสดงสด ===
The Expedition (2000)
One Cold Winter's Night (2006)
=== ดีวีดี บันทึกการแสดง ===
One Cold Winter's Night (2006)
=== มิวสิก วิดีโอ ===
"The Haunting" (กับ Simone Simons) (2005)
"March of Mephisto" (กับ Shagrath และ Jens Johansson) (2005)
"Ghost Opera" (2007)
"The Human Stain" (2007)
"Rule the World" (2008)
"Love You to Death" (ยังไม่เผยแพร่)
== อ้างอิง ==
กลุ่มดนตรีเฮฟวีเมทัลสัญชาติอเมริกัน
กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2534
โฟลร์ ยันเซิน

โฟลร์ ยันเซิน (Floor Jansen) เป็นนักร้องชาวดัตช์ในวงอาฟเทอร์ฟอร์เอเวอร์  เกิดเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1981 ที่ประเทศเนเธอร์แลนด์
==ผลงาน ==
===กับ After Forever===
Ephemeral (demo, 1999)
Wings of Illusion (demo, 1999)
Follow in the Cry (single, 2000)
Prison of Desire (full-length, 2000)
Decipher (full-length, 2001)
Emphasis/Who Wants To Live Forever (single, 2002)
Monolith of Doubt (single, 2002)
Exordium (EP, 2003)
My Choice/The Evil That Men Do (single, 2003)
Invisible Circles (full-length, 2004)
Digital Deceit (single, 2004)
Remagine (full-length, 2005)
Two Sides/Boundaries Are Open (single, 2006)
Mea Culpa (compilation, 2006)
Energize Me (single, 2007)
After Forever (full-length, 2007)
Equally Destructive (single, 2007)
===กับ Ayreon===
Universal Migrator Part 1: The Dream Sequencer (full-length, 2000)
01011001 (full-length, 2008)
Elected (EP, 2008); vocals in "Ride the Comet".
===กับ Star One===
Space Metal (full-length, 2002)
Live On Earth (live album, 2003)
นักร้องดัตช์
บุคคลจากจังหวัดนอร์ทบราแบนต์
เฮเลนา ไมเคิลเซน

เฮเลนา ไมเคิลเซน (Helena Michaelsen) คือนักร้องชาวนอร์เวย์ ในวงเนเธอร์แลนด์ Sahara Dust และ  Trail of Tears
==ผลงาน ==
===กับ Trail of Tears===
When Silence Cries - 1997
Disclosure In Red - 1998
Profoundemonium - 2000
Black Horizon: Infinity Of Chaos - 2002
===กับ Imperia===
The Ancient Dance of Qetesh - 2004
The Queen of Light - 2007
===กับ Angel===
A Woman's Diary - Chapter I - 2005
นักร้องนอร์เวย์
นักร้องเสียงโซปราโน
บุคคลจากเทศมณฑลอักเดอร์
Helena Iren Michaelsen
มัคท์แอร์ไกรฟุง

มัคท์แอร์ไกรฟุง (Machtergreifung ) เป็นคำในภาษาเยอรมัน หมายความว่า "การยึดอำนาจ" คำคำนี้มักจะหมายถึง การขึ้นสู่อำนาจของพรรคนาซีในสาธารณรัฐไวมาร์ เมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1933
ในตอนแรก คำว่า มัคท์แอร์ไกรฟุง เป็นคำที่พรรคนาซีกุขึ้นเองเพื่อพรรณนาถึงการขึ้นสู่อำนาจด้วยการใช้กำลัง (เหตุการณ์ดังกล่าวเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า นาซิโยนาเลอแอร์เฮบุง (Nationale Erhebung) หรือ "กบฏแห่งชาติ" ตั้งแต่การขึ้นสู่อำนาจของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์เป็นผลจากการใช้เล่ห์เหลี่ยมมากกว่าการปฏิวัติด้วยกำลัง นักประวัติศาสตร์จึงได้วิพากษ์วิจารณ์คำดังกล่าว และบางครั้งก็ได้เลี่ยงไปใช้คำว่า มัคท์อือเบอร์ทรากุง (Machtübertragung) หรือ "การกุมอำนาจ" และคำว่า มัคท์แอร์ชไลชุง (Machterschleichung) หรือ "การลอบกุมอำนาจ" แทน
ส่วนอีกคำหนึ่งที่ใช้บรรยายถึงการขึ้นสู่อำนาจของพรรคนาซี คือ การปฏิวัติสีน้ำตาล
หลังจากเหตุการณ์มัคท์แอร์ไกรฟุง ในปี ค.ศ. 1933 ได้เกิดเหตุการณ์ ไกลช์ชัลทุง ขึ้นตามมาในปี ค.ศ. 1934 ซึ่งเป็นการกำจัดศัตรูทางการเมืองซึ่งเป็นฝ่ายตรงข้ามของพรรคนาซี ซึ่งอาจจะเป็นกลุ่มบุคคลผู้มีอิทธิพล อย่างเช่น สหภาพการค้าหรือพรรคการเมืองได้
== อ้างอิง ==
== วรรณกรรม ==
Richard J. Evans: Das Dritte Reich - Aufstieg, München 2004, ISBN 3-421-05652-8 
Norbert Frei: Machtergreifung. Anmerkungen zu einem historischen Begriff. In: Vierteljahrshefte für Zeitgeschichte. (VfZ) 31/1983, S. 136–145 
Gotthard Jasper: Die gescheiterte Zähmung. Wege zur Machtergreifung Hitlers 1930-1934. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1986 (Neue Historische Bibliothek), ISBN 3-518-11270-8 
นาซีเยอรมนี