pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
พิกุล

พิกุล  เป็นไม้ยืนต้น มีดอกหอม สีขาว มีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ คือ แก้ว (เชียงใหม่) ซางดง (ลำปาง) ตันหยง (นราธิวาส)
== สัญลักษณ์ ==
ต้นพิกุลเป็นพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัดลพบุรี และเป็นต้นไม้ประจำเขตมีนบุรี ในกรุงเทพมหานคร ส่วนดอกพิกุลเป็นดอกไม้ประจำจังหวัดกำแพงเพชร จังหวัดยะลา และจังหวัดลพบุรี และเป็นดอกไม้ประจำโรงเรียนราชินี โรงเรียนราชินีบน โรงเรียนสตรีวิทยา 2 โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สตรีวิทยา๒ โรงเรียนวัดราชโอรส โรงเรียนสกลราชวิทยานุกูล โรงเรียนบรรหารแจ่มใสวิทยา 3  โรงเรียนบางบ่อวิทยาคม และ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==
พิกุลเป็นไม้ยืนต้น ใบเดี่ยว เรียงเวียนสลับ รูปรี รูปไข่กว้าง 2-6 เซนติเมตร ยาว 7-15 เซนติเมตร ปลายใบแหลมเป็นติ่งขอบใบเป็นคลื่น ดอกเดี่ยว อยู่รวมกันเป็นกระจุกที่ปลายกิ่งหรือที่ซอกใบ กลีบเลี้ยง 8 กลีบ เรียงซ้อนกัน 2 ชั้น กลีบดอกประมาณ 24 กลีบ เรียงซ้อนกันโคนกลีบดอกเชื่อมติดกันเล็กน้อย ดอกสีขาว เมื่อใกล้โรยสีเหลืองอมน้ำตาล ดอกบานวันเดียวแล้วร่วง มีกลิ่นหอม ออกดอกตลอดปี ผลสีเหลือง รสหวานอมฝาด
== การปลูกเลี้ยง ==
ปลูกได้ในดินทุกชนิด กลางแจ้ง ต้องการน้ำและความชื้นปานกลาง เจริญได้ดีในดินทุกชนิด ชอบแดดจัด ทนต่อสภาพต่าง ๆ ได้ดี ขึ้นประปรายในป่าดิบทางภาคใต้ ภาคกลาง และภาคตะวันออก ขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด ปัจจุบันมีการเพาะปลูกจำหน่ายเป็นจำนวนมาก
== อ้างอิง ==
ไม้ดอกไม้ประดับ
ต้นไม้ประจำจังหวัดของไทย
ดอกไม้ประจำจังหวัดของไทย
ต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัย
วงศ์พิกุล
อัญชัน

อัญชัน  เป็นไม้เลื้อย ลำต้นมีขนนุ่ม มีถิ่นกำเนิดในอเมริกาใต้ ปลูกได้ทั่วไปในเขตร้อน มีชื่อพื้นเมืองอื่นอีกคือแดงชัน (เชียงใหม่), เอื้องชัน, เองชัญ เมื่อคั้นเอาน้ำออกมาแล้วจะได้เป็นสีม่วง น้ำเงิน สีของมันสามารถนำมาทำประโยชน์ได้หลากหลาย เช่น ประกอบอาหาร ทำการมัดย้อมผ้า โดยใช้สีของอัญชันมาย้อม เป็นต้นและอย่างอื่นมากมาย
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==
อัญชันเป็นไม้เลื้อยเนื้ออ่อน อายุสั้น ใช้ยอดเลื้อยพัน ลำต้นมีขนปกคลุม ใบประกอบแบบขนนก เรียงตรงข้ามยาว 6-12 เซนติเมตร มีใบย่อยรูปไข่ 5-7 ใบ กว้าง 2-3 เซนติเมตร ยาว 3-5 เซนติเมตร ปลายใบแหลม โคนใบมน ผิวใบด้านล่างมีขนหนาปกคลุม
ดอกสีขาว ฟ้า และม่วง ดอกออกเดี่ยว ๆ รูปทรงคล้ายฝาหอยเชลล์ออกเป็นคู่ตามซอกใบ กลีบดอก 5 กลีบ ดอกบานเต็มที่ยาว 2.5-3.5 เซนติเมตรกลีบคลุมรูปกลม ปลายเว้าเป็นแอ่ง ตรงกลางมีสีเหลือง มีทั้งดอกซ้อนและดอกลา ดอกชั้นเดียวกลีบขั้นนอกมีขนาดใหญ่กลางกลีบสีเหลือง ส่วนกลีบชั้นในขนาดเล็กแต่ดอกซ้อนกลีบดอกมีขนาดเท่ากัน ซ้อนเวียนเป็นเกลียว ออกดอกเกือบตลอดปี ผลแห้งแตก เป็นฝักแบน กว้าง 1-1.5 เซนติเมตร ยาว 5-8 เซนติเมตร เมล็ดรูปไต สีดำ มี 5-10 เมล็ด
==การกระจายพันธุ์==
อัญชันมีถิ่นกำเนิดในแถบเอเชียเขตร้อน และพบใน ไทย ลาว คาบสมุทรมาเลเซีย เวียดนาม อินโดนีเซีย รวมทั้งในเอเชียใต้ ก่อนจะถูกนำไปแพร่พันธุ์ในแอฟริกา ออสเตรเลีย และอเมริกา
== สรรพคุณ ==
ดอก  ใช้ปลูกผมทำให้ผมดกดำ เงางามมากขึ้น เพราะดอกอัญชันมีสารที “แอนโทไซยานิน” (Anthocyanin) ซึ่งช่วยกระตุ้นการไหลเวียนของโลหิต ทำให้เลือดไปเลี้ยงส่วนต่าง ๆ ได้ดีมากขึ้น
ดอก นำมาคั้นนำใช้หุงข้าวได้ด้วย ช่วยให้ข้าวที่หุงมีสีสันที่สวยงาม
เมล็ด เป็นยาระบาย
ราก บำรุงตาแก้ตาฟาง ถูฟันแก้ปวดฟัน  ตาแฉะ และปรุงเป็นยาขับปัสสาวะ  นำรากมาถูกับน้ำฝนใช้หยอดหูและหยอดตา
นำไปวัดค่าความเป็นกรดเนื่องจากดอกอัญชันมีสารแอนโทไซยานิน
== อัญชันในวรรณคดี ==
ในสมัยก่อนหญิงสาวมักนำอัญชันมาเขียนคิ้วให้ดำขลับ
== อัญชันกับอาหาร ==
อัญชันเป็นดอกไม้อีกหนึ่งประเภทที่นิยมนำไปทำอาหาร โดยปกติจะใช้สีจากการต้มและคั้นน้ำของดอกเพื่อมาผสมกับแป้งต่าง ๆ ทำเป็น ขนมชั้น ทับทิมกรอบ บัวลอย ฯลฯ นอกจากนั้นดอกก็สามารถนำมาชุบแป้งทอด ใส่สลัดต่าง ๆ เพื่อตกแต่งจาน หรือทำไข่เจียวหรือชาอัญชันก็ได้ ในมาเลเซียนำไปหุงกับข้าวให้สีฟ้า ใช้ในอาหารที่ลักษณะคล้ายข้าวยำของไทย
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
วงศ์ย่อยถั่ว
ไม้ดอกไม้ประดับ
สมุนไพร
ไม้เลื้อย
ดอกไม้ที่เป็นอาหาร
Clitòria
Clitoria
สายน้ำผึ้ง (พรรณไม้)

สายน้ำผึ้ง (; Japanese honeysuckle; ; スイカズラ หรือ 吸い葛 อ่าน Suikazura) เป็นพืชพื้นเมืองในเอเชียตะวันออกตั้งแต่ จีน ญี่ปุ่น เกาหลี เป็นไม้เลื้อย ดอกสีขาว ผลแบบเบอร์รีสีดำ มีเมล็ดไม่มาก เกสรเป็นสีเหลืองอ่อน มีขนเล็กๆอยู่ด้านบน ดอกตูมและเกสรดอกใช้ทำยา มีฤทธิ์ขับร้อน ขับพิษ ใช้เป็นยาจีนเรียก จินหยินฮวา (ภาษาจีนกลาง) หรือกิมหงึ่งฮวย (ภาษาจีนแต้จิ๋ว)
== อ้างอิง ==
ITIS 35248 
ไม้ดอกไม้ประดับ
วงศ์สายน้ำผึ้ง
พุดจีบ

พุดจีบ  เป็นพืชที่มีสีเขียวตลอดปี อยู่ในวงศ์ Apocynaceae
มีดอกพุดจีบสองชนิดในบังกลาเทศและอินเดีย คือชนิดที่มีดอกเดี่ยวกับอีกชนิดที่เป็นดอกกลุ่ม
==การใช้ประโยชน์==
รากกับหัวมีรสขม ในทางอายุรเวทของอินเดีย ใช้รักษาหิด พยาธิไส้เดือน
== อ้างอิง ==
วงศ์ตีนเป็ด
ไม้ดอกไม้ประดับ
สมุนไพร
พืชที่เป็นพิษต่อพยาธิ
ซิกวิน

ซิกวิน (Cygwin - อ่านเหมือน sig-win) เป็นชุดเครื่องมือซอฟต์แวร์เสรี ที่ริ่เริ่มพัฒนาโดย Cygnus Solutions เพื่อทำให้ระบบปฏิบัติการไมโครซอฟท์วินโดวส์สามารถปฏิบัติงานได้คล้ายระบบยูนิกซ์ จุดประสงค์หลักของชุดเครื่องมือนี้คือ เพื่อพอร์ตหรือโอนย้ายซอฟต์แวร์ที่ใช้งานบนระบบ POSIX (เช่น ลีนุกซ์ บีเอสดี และยูนิกซ์) ให้มาใช้งานบนวินโดวส์ได้โดยง่าย เช่น อาจจะแค่คอมไพล์ใหม่ หรือแก้ไขเพียงเล็กน้อย โปรแกรมที่พอร์ตโดย Cygwin นี้ ทำงานได้ดีที่สุดบนวินโดวส์เอ็นที, วินโดวส์ 2000 วินโดวส์เอกซ์พี, และวินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2003 แต่บางตัวก็ใช้ได้บน วินโดวส์ 95 และ วินโดวส์ 98. ปัจจุบัน Cygwin ดูแลโดยพนักงานของเรดแฮทและนักพัฒนาอื่น ๆ
ในการพัฒนาการใช้งาน Cygwin นั้นยังมีข้อจำกัดอยู่ในการ make native หรือ การ เรียกการใช้งานในระดับ native os ได้เนื่องจาก Cygwin เป็นโปรแกรมจำลอง UNIX มาใช้งานเท่านั้น
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
โฮมเพจของ Cygwin
Cygwin FAQ คำถามพบบ่อย
รายการซอฟต์แวร์บน Cygwin
โฮมเพจของ Cygwin/X
คอมไพเลอร์
การเขียนโปรแกรม
ไฟนอลแฟนตาซี: อันลิมิตเต็ด

ไฟนอลแฟนตาซี: อันลิมิตเต็ด  (Final Fantasy: Unlimited, FF:U) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น โดยมีเค้าโครงเรื่องจากเกม ไฟนอลแฟนตาซี ซึ่งริเริ่มโดยบริษัท สแควร์อีนิกซ์ ฉายครั่งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2544 (ค.ศ. 2001) ทางสถานีโทรทัศน์ TV-Tokyo ในประเทศไทยออกอากาศเมื่อปี พ.ศ. 2548 ทางช่อง 7 สี
== เนื้อเรื่อง ==
ไอ และ ยู ได้อ่านเรื่องราวที่อยู่ในหนังสือที่ได้จากการวิจัยของพ่อของแม่ของพวกเขา หลังจากที่พวกท่านได้หายตัวไปอย่างลึกลับ ไอ และ ยู จึงออกตามหาพ่อกับแม่ ตามหนังสือเล่มนั้น โดยต้องนั่งรถไฟไปสู่ โลกต่างมิติ (Inner Wolrd) โดยได้พบกับ ลิซ่า บนรถไฟ และได้ช่วยกันตามหาพ่อแม่ของพวกเขา แต่แล้ว ก็ต้องเจอกับสัตว์ประหลาดมากมาย และได้พบกับ คาเซะ ผู้มีปืนเวทย์ ที่สามารถเรียก โซล (Soul หรือที่รู้จักกันในเกมว่า Summon)
== การรวมกันระหว่าง 2D และ 3D ==
Gonzo เป็นหนึ่งในบริษัทอนิเมะ ที่ใช้ภาพ 2 มิติ และ 3 มิติมาใช้เข้าด้วยกัน ซึ่งทำให้ผู้ชมได้อารมณ์ของเกมมากยิ่งขึ้น
== เพลงเปิดและปิด ==
เพลงเปิด : 
Over the fantasy โดย อุเอดะ คานะ
เพลงปิด : 
VIVID โดย Fairy Fore (ใช้ในตอนที่ 1 ถึง 13)
Romancing Train โดย Move (ใช้ในตอนที่ 14 ถึง 24)
Over the fantasy โดย อุเอดะ คานะ (ใช้ในตอนที่ 25)
== รายชื่อตอน ==
異界－やみへのたびだち－
魔銃－くろきかぜのおとこ－
果実－あまいかおりのまち－
魔剣士－しろきエチュード－
シド－ちかすいみゃくのぼうけん－
氣現術－いのちまもるもの－
地下鉄－じげんトンネルのてき－
ソイル－マガンのしんぞう－
オスカー－おわりなきしごと－
屋敷－サギソウのおもいで－
シエル－チョコボとのわかれ－
フングス－えいえんのいのち－
メテオ－いまわしききおく－
オメガ－さいかいとたびだち－
ジェーン－うごきだすうみパズル－
氣現獣－えがおのむこうに－
カエル－ちっちゃなだいぼうけん－
魔道士－きりとくものたいけつ－
アイ－クリアとのであい－
ユウ－ガウディウムのひみつ－
サボテン－さまよえるうみ－
モーグリ－なつかしいおもいで－
== แหล่งข้อมูลอื่น==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ Final Fantasy: Unlimited อเมริกา
Final Fantasy: Unlimited ที่ Final Fantasy Compendium
ไฟนอลแฟนตาซี
การ์ตูนญี่ปุ่น
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง‎
เคลวิน

เคลวิน (kelvin, สัญลักษณ์: K) เป็นหน่วยวัดอุณหภูมิหนึ่ง และเป็นหน่วยพื้นฐานหนึ่งในเจ็ดของระบบเอสไอ นิยามให้เท่ากับ 1/273.16 เท่าของอุณหภูมิเทอร์โมไดนามิกของจุดสามสถานะของน้ำ เคลวินตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแต่นักฟิสิกส์และวิศวกรชาวอังกฤษ วิลเลียม ทอมสัน บารอนที่หนึ่งแห่ง เคลวิน (William Thomson, 1st Baron Kelvin) ซึ่งชื่อบรรดาศักดิ์นี้ตั้งตามชื่อ แม่น้ำเคลวิน อีกทีหนึ่ง แม่น้ำสายนี้ตัดผ่านมหาวิทยาลัยกลาสโกว์ สกอตแลนด์
เคลวิน เป็นหน่วยของหน่วยวัดอุณหภูมิหนึ่ง ที่ลอร์เควิน ได้พัฒนาคิดสเกลขึ้นใหม่ โดยหาความสัมพันธ์ระหว่างอุณหภูมิและความเร็วของอิเล็กตรอนที่เคลื่อนที่รอบนิวเคลียส โดยสังเกตว่าถ้าให้ความร้อนกับสสารมากขึ้น อิเล็กตรอนจะมีพลังงานมากขึ้น ทำให้เคลื่อนที่มีความเร็วมากขึ้น ในทางกลับกันถ้าลดความร้อนให้กับสสาร อิเล็กตรอนก็จะมีพลังงานน้อยลง ทำให้การเคลื่อนที่ลดลง และถ้าสามารถลดอุณหภูมิลงจนถึงจุดที่อิเล็กตรอนหยุดการเคลื่อนที่ ณ จุดนั้น จะไม่มีอุณหภูมิหรือพลังงานในสสารเลย และจะไม่มีการแผ่รังสีความร้อนจากวัตถุ จึงเรียกอุณหภูมิ ณ จุดนี้ว่า ศูนย์สัมบูรณ์ (0 K)
==อุณหภูมิของสี==
เคลวินมักใช้เป็นมาตรวัดของอุณหภูมิสีของแหล่งกำเนิดแสง อุณหภูมิของสีอยู่บนหลักการที่ว่าวัตถุดำจะเปล่งแสงที่มีการกระจายความถี่ที่เป็นลักษณะเฉพาะของอุณหภูมิของมัน วัตถุสีดำที่อุณหภูมิต่ำกว่าประมาณ  จะมีสีแดงและถ้าสูงกว่า  จะออกสีน้ำเงิน สีของอุณหภูมิมีความสำคัญในด้านของการฉายภาพ และ การถ่ายภาพ ซึ่งอุณหภูมิของสีประมาณ  จำเป็นสำหรับฟิล์มถ่ายรูปในตอนเช้า ในดาราศาสตร์ การแบ่งแยกดวงดาว ของดาวและสถานที่บน แผนภาพของแฮร์ทสชปรุง–รัสเซลล์ ส่วนนึงขึ้นอยู่กับอุณหภมิพื้นผิวของพวกดาว ซึ่งเรียกกันว่า อุณหภูมิยังผล ยกตัวอย่าง เช่น ชั้นโฟโตสเฟียร์ของ ดวงอาทิตย์ มี อุณหภูมิยังผล ประมาณ 
กล้องดิจิทัล และ โปรแกรมรูปภาพส่วนใหญ่ใช้ อุณหภูมิของสีในหน่วย เคลวิน ใน การแก้ไข (edit) และ เซ็ทอัพเมนู (setup menus) หลักการอย่างง่ายๆคือ ยิ่งสีที่มีอุณหภูมิสูง จะสามารถสร้างรูปภาพที่มีเฉดสีของ สีขาวและสีน้ำเงินสดขึ้น หากอุณหภูมิของสีลดลงจะส่งผลให้รูปภาพมีสีแดงเป็นสีเด่น "สีอุ่น"
หน่วยฐานเอสไอ
หน่วยวัดอุณหภูมิ
ความหนาแน่น

ความหนาแน่น (density) เป็นการวัดมวลต่อหนึ่งหน่วยปริมาตร โดยสัญลักษณ์สำหรับความหนาแน่นมักใช้เป็น ρ (อักษรกรีกพิมพ์เล็กของโร) และยังสามารถใช้อักษรละตินพิมพ์ใหญ่ D ได้ด้วยเช่นกัน เนื่องจากนิยามของความหนาแน่นคือ มวลหารด้วยปริมาตร ดังนั้นจึงเขียนเป็นสมการออกมาได้เป็น
\rho = \frac{m}{V}
โดยที่
ρ คือ ความหนาแน่น (หน่วยเป็น กิโลกรัมต่อลูกบาศก์เมตร)
m คือ มวล (หน่วยเป็น กิโลกรัม)
V คือ ปริมาตร (หน่วยเป็น ลูกบาศก์เมตร)
ความหนาแน่นของสารขึ้นอยู่กับอุณหภูมิและความดัน โดยทั่วไปการเปลี่ยนแปลงปัจจัยเหล่านี้ส่งผลต่อสารที่เป็นสถานะของแข็งและของเหลวเพียงเล็กน้อย แต่มีผลกับสารสถานะแก๊สเป็นอย่างมาก โดยที่การเพิ่มความดันของสารจะทำให้ปริมาตรของสารลดลง แต่จะเพิ่มความหนาแน่นแทน และการเพิ่มอุณหภูมิของสาร (ซึ่งมีข้อยกเว้นเล็กน้อย) จะทำให้ปริมาตรของสารเพิ่มขึ้น แต่จะทำให้ความหนาแน่นลดลง
ซึ่งสารส่วนใหญ่เช่นของเหลวและแก๊ส เมื่อได้รับความร้อนจากด้านล่าง ความร้อนจะถูกส่งผ่านจากด้านล่างไปยังด้านบน อันเนื่องมาจากการลดของความหนาแน่นในของเหลวที่ได้รับความร้อนนั้น ด้วยเหตุนี้จึงทำให้สารที่มีความร้อนต่ำกว่า มีความหนาแน่นสูงกว่า
== เครื่องมือวัดความหนาแน่น ==
เครื่องมือที่ใช้วัดความหนาแน่นของของเหลวคือ พิคโนมิเตอร์ (pycnometer) เครื่องมือวัดความหนาแน่นของก๊าซคือ แก๊สพิคโนมิเตอร์ (gas pycnometer)
== ความหนาแน่นของสสารต่าง ๆ ==
สสารที่มีความหนาแน่นสูงสุดที่รู้จักกัน คือสสารที่อยู่ในดาวนิวตรอนที่เรียกว่านิวตรอเนียม) ใจกลางหลุมดำ ตามทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป ไม่มีปริมาตร ดังนั้นจึงไม่สามารถหาความหนาแน่นได้
สสารที่หนาแน่นที่สุดที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติบนโลก คือ ธาตุอิริเดียม มีความหนาแน่นประมาณ 22560 kg/m3.
ตารางความหนาแน่นของสสารชนิดต่าง ๆ:
สสารความหนาแน่นในหน่วย kg/m3
ออสเมียม22610
อิริเดียม22560
แพลทินัม21450
ทองคำ19300
ทังสเตน19250
ยูเรเนียม19050
ปรอท13580
แพลเลเดียม12023
ตะกั่ว11340
เงิน10490
ทองแดง &#160; 8960
โคบอลต์ &#160; 8900
เหล็ก &#160; 7870
ดีบุก &#160; 7310
สังกะสี &#160; 7130
โครเมียม &#160; 7190
ไทเทเนียม &#160; 4507
เพชร &#160; 3500
อะลูมิเนียม &#160; 2700
โบรอน &#160; 2340
แมกนีเซียม &#160; 1740
น้ำทะเล &#160; 1025
น้ำ &#160; 1000 
โซเดียม &#160; 971
น้ำแข็ง &#160; 917
ลิเทียม &#160; 534
เอทิลแอลกอฮอล์ &#160; 790
น้ำมันเบนซินหรือน้ำมัน &#160; 730
แอโรเจล &#160; 3.0
ก๊าซ ใด ๆ &#160; 0.0446 เท่าของมวลโมเลกุลเฉลี่ย, ดังนั้นอยู่ระหว่าง 0.09 ถึงประมาณ 10.0 (ที่ความดันและอุณหภูมิมาตรฐาน)
ตัวอย่างเช่น อากาศ
&#160;&#160;1.2
{| border="0" cellpadding="1" cellspacing="0"
| colspan = "2" align = "center" | ความหนาแน่นของอากาศ ρ เทียบกับอุณหภูมิ °C 
|-
| T ในหน่วย °C || ρ ในหน่วย kg/m3
|-
| - 10 || 1.341
|-
| - 5 || 1.316
|-
| 0 || 1.293
|-
| + 5 || 1.269
|-
| + 10 || 1.247
|-
| + 15 || 1.225
|-
| + 20 || 1.204
|-
| + 25 || 1.184
|-
| + 30 || 1.164
|}
สังเกตว่าอะลูมิเนียมมีความหนาแน่นต่ำเมื่อเทียบกับโลหะชนิดอื่น ๆ เครื่องบินจึงทำจากอะลูมิเนียม นอกจากนี้อากาศก็มีความหนาแน่นถึงแม้ว่าจะมีค่าน้อยก็ตาม แอโรเจล (Aerogel) เป็นของแข็งที่หนาแน่นน้อยที่สุดในโลก
== ดูเพิ่ม ==
รายการธาตุเคมี
แรงลอยตัว
อุณหภูมิและความดันมาตรฐาน
== อ้างอิง ==
 
กลศาสตร์ภาวะต่อเนื่อง
หลักการสำคัญของฟิสิกส์
ฟิสิกส์เบื้องต้น
ปริมาณทางกายภาพ
เคมีเชิงฟิสิกส์
อำเภอละแม

ละแม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดชุมพร นับเป็นอำเภอขนาดกลาง ได้รับการยกฐานะจากกิ่งอำเภอเป็นอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2514 และมีความเติบโตทั้งด้านเศรษฐกิจ การศึกษา และปริมาณประชากรเพิ่มขึ้นตามลำดับ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่เกษตรกรรม ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม ทำสวนผลไม้  ยางพารา ปาล์มน้ำมัน และทำการประมง
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอละแมตั้งอยู่ทางทิศใต้สุดของของจังหวัด ห่างจากตัวอำเภอเมืองชุมพรประมาณ 90 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอหลังสวน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอ่าวไทยโดยตลอด
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอท่าชนะ (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอพะโต๊ะ
== ภูมิประเทศ ==
อำเภอละแมอยู่ในบริเวณที่ราบ พื้นที่ทางตะวันตกเป็นภูเขาและที่สูง ทางด้านตะวันออกเป็นชายฝั่งทะเล มีหาดทรายกว้างและยาว โดยมีสายน้ำที่สำคัญคือ แม่น้ำละแม และคลองบ้านดวด เป็นสายน้ำสั้น ๆ ที่ไหลลงสู่ทะเล ทางด้านตะวันออกมีเนินเขาเล็ก ๆ บ้างเล็กน้อย พื้นที่ลุ่มหลายแห่งเคยเป็นที่นา แต่ปัจจุบันกลายเป็นสวนและที่รกร้าง เนื่องจากการทำนาให้ผลผลิตน้อย ไม่คุ้มกับค่าใช้จ่าย
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอละแมแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 ตำบล 47 หมู่บ้าน
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอละแมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลละแม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลละแม (เฉพาะหมู่ที่ 10 และบางส่วนของหมู่ที่ 2, 9, 14)
องค์การบริหารส่วนตำบลละแม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลละแม (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลละแม)
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งหลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งหลวงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลสวนแตง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสวนแตงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งคาวัด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งคาวัดทั้งตำบล
== ประชากร ==
ประชากรในอำเภอละแมมีความหลากหลาย ทั้งชาวไทยและชาวไทยเชื้อสายจีน นอกจากนี้ยังมีชาวยุโรปบางส่วนที่มาตั้งถิ่นฐานทำไร่ ประชากรที่อยู่ในท้องถิ่นเดิมมีอยู่เป็นส่วนน้อย
== สถานศึกษา ==
ในเขตอำเภอละแมมีโรงเรียนประถมศึกษาในบริเวณชุมชนหลัก ๆ ของแต่ละตำบล มีโรงเรียนระดับมัธยมศึกษา 1 แห่ง คือ โรงเรียนละแมวิทยา และระดับอุดมศึกษาจำนวน 1 แห่ง  คือ  มหาวิทยาลัยแม่โจ้ - ชุมพร  ตั้งอยู่ที่ 99 หมู่  5  ตำบลละแม  อำเภอละแม  จังหวัดชุมพร  บริเวณใกล้ชายทะเลบ้านแหลมสันติ
== สถานพยาบาล ==
นอกจากสถานีอนามัยประจำตำบลจำนวน 6 แห่งแล้ว ในอำเภอละแมยังมีโรงพยาบาลขนาด 30 เตียง คือ โรงพยาบาลละแม ที่ให้บริการประชาชนทั้งอำเภอ ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลตำบลละแม
== สถานที่ท่องเที่ยว ==
อำเภอละแมมีสถานที่ท่องเที่ยวขนาดเล็ก ดังนี้
บ่อน้ำร้อนถ้ำเขาพลู หมู่ที่ 2 ตำบลสวนแตง
น้ำตกจำปูน หมู่ที่ 8 ตำบลทุ่งคาวัด
หาดตะวันฉาย ปากน้ำละแม และชายทะเลบ้านแหลมสันติ ตำบลละแม
หาดละแม บริเวณปากน้ำละแม
หาดแม่โจ้ ตั้งอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยแม่โจ้
แก่งละแม
ตลาดใต้เคี่ยม
== เส้นทางคมนาคม ==
อำเภอละแมมีเส้นทางคมนาคมหลักดังนี้
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 (ชุมพร-พัทลุง) หรือถนนสายเอเชีย เชื่อมต่ออำเภอละแมกับอำเภอใกล้เคียง นั่นคือ อำเภอหลังสวนและอำเภอท่าชนะ เป็นเส้นทางรถยนต์สายหลัก อยู่ทางตะวันตกของตัวเมือง รถประจำทางสายใต้วิ่งผ่านเส้นทางนี้
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4112 (เขามด-พุนพิน) เป็นเส้นทางสายรองขนาดเล็ก มีผู้คนใช้สัญจรน้อย ตัดผ่านพื้นที่ทางตะวันออกของตัวเมือง
ทางรถไฟสายใต้ โดยมีสถานีรถไฟละแม อยู่ในเขตเทศบาลตำบลละแม
การเดินทางไปยังอำเภอใกล้เคียง มีรถโดยสายประจำทางขนาดเล็ก (กระบะสองแถว) ส่วนการเดินทางไปยังจังหวัดอื่น สามารถโดยสารรถไฟ รถตู้ และรถโดยสารประจำทางขนาดใหญ่ที่ท่ารถโดยสารบริเวณแยกทุ่งสวรรค์ (ละแมเมืองใหม่)
ละแม
รูมิโกะ ทากาฮาชิ

รูมิโกะ ทากาฮาชิ (; เกิด 10 ตุลาคม พ.ศ. 2500) เป็นนักเขียนการ์ตูนญี่ปุ่นผู้เขียน ลามู ทรามวัยจากต่างดาว, อิกโคคุ บ้านพักหรรษา, วนาแห่งเงือก, รันม่า ½, ฤทธิ์หมัดเสือหิว, อินุยาฉะ, รินเนะ
เธอเป็นนักเขียนการ์ตูนที่มีชื่อเสียงโด่งดังและได้รับความนิยมอย่างมากทั้งจากผู้คนในวัยเด็กวัยผู้ใหญ่ ผลงานสร้างสรรค์ของเธอมีเอกลักษณ์เป็นที่ยอมรับและมีผู้คนติดตามชื่นชอบทั้งในญี่ปุ่นในต่างประเทศ เนื่องจากการ์ตูนของเธอมีลายเส้นน่ารักอ่านง่ายมีความสนุกสนานในตัวเอง
== การงาน ==
ชีวิตการเรียนของเธอไม่ได้เรียนจบมาในด้านศิลปะ แต่เรียนมาในด้านโบราณคดี และตอนแรกเธอคิดว่า เรียนมาทางไหน ก็ไปทางด้านนั้น ไม่ได้สนใจจะมาทางด้านสายงานวาดเขียนการ์ตูน แต่เมื่อเธอได้เจอกับสมุดบันทึกของเพื่อนที่เต็มไปด้วย การ์ตูน และ การ์ตูน จึงเป็นแรงบันดาลใจให้เธอหันมาฝึกเขียนการ์ตูน
ผลงานเปิดตัวที่ทำให้เธอเป็นที่รู้จักคือ Katte na Yatsura (勝手なやつら) มังงะเรื่องสั้นที่ได้ตีพิมพ์กับโชเน็งซันเดย์และชนะรางวัลนักเขียนหน้าใหม่จากผลงานนี้ใน พ.ศ. 2521 และภายในปีเดียวกัน ลามู ทรามวัยจากต่างดาว ได้เริ่มลงตีพิมพ์เผยแพร่ หลังจากนั้นผลงานเรื่องเด่นหลัก ๆ ของเธอในนิตยสารโชเน็งรายสัปดาห์ และรวมเล่มกับสำนักพิมพ์โชงะกุกัง ทั้ง ลามู ทรามวัยจากต่างดาว, อิกโคคุ บ้านพักหรรษา, รันม่า ½, อินุยาฉะ เทพอสูรจิ้งจอกเงิน และ รินเนะ  ก็ได้กลายมาเป็นอนิเมะ
รูมิโกะ ทากาฮาชิ เป็นหนึ่งในนักเขียนการ์ตูนที่ร่ำรวยที่สุดคนหนึ่งในญี่ปุ่นและเป็นนักเขียนการ์ตูนที่เสียภาษีมากที่สุด
== ผลงาน ==
และผลงานเรื่องสั้นอีกมากมายหลากเรื่องหลายแนว ซึ่งตีพิมพ์รวมเล่มภายในชื่อ
รูมิกเวิลด์ (Rumic World)
และ
รูมิกเทียเตอร์ (Rumic Theater)
อีกทั้งยังมีมังงะเรื่องสั้นจบในตอนเรื่องอื่นและผลงานใหม่ที่เขียนขึ้นในภายหลัง ซึ่งยังไม่ได้จัดพิมพ์เป็นรวมเล่ม เช่น
Sennen no Mushin (Mindlessness for A Thousand Years)
== รางวัล ==
พ.ศ. 2521 Best New Comic Artist Award รางวัลนักเขียนหน้าใหม่ของสำนักพิมพ์โชงะกุกัง จากมังงะเรื่องสั้นเรื่อง 勝手なやつら "คัตเตะนะ ยัตสึระ" (พวกงั่งผู้ตั้งมั่น)
พ.ศ. 2523 Shogakukan Manga Award ในการประกาศรางวัลโชงะกุกังมังงะอวอร์ด ครั้งที่ 26 ในสาขา Shōnen Shōjo จากมังงะเรื่อง うる星やつら "อูรูเซ ยัตสึระ" (ลามู ทรามวัยจากต่างดาว) 
พ.ศ. 2530 Seiun Award ในการประกาศรางวัลเซอุงอวอร์ด ครั้งที่ 18 จากมังงะเรื่อง うる星やつら "อูรูเซ ยัตสึระ" (ลามู ทรามวัยจากต่างดาว) 
พ.ศ. 2532 Seiun Award ในการประกาศรางวัลเซอุงอวอร์ด ครั้งที่ 20 จากมังงะเรื่อง 人魚の森 "นินเงียวโนะโมริ" (วนาแห่งเงือก) มังงะเล่มหนึ่งในชุด 人魚シリーズ "นินเงียวชิริซุ" (เงือกซีรีส์)
พ.ศ. 2537 Inkpot Award ประกาศรางวัลจาก Comic-Con International: San Diego 
พ.ศ. 2544 Shogakukan Manga Award ในการประกาศรางวัลโชงะกุกังมังงะอวอร์ด ครั้งที่ 47 ในสาขา Shōnen จากมังงะเรื่อง 犬夜叉 "อินุยาฉะ" (เทพอสูรจิ้งจอกเงิน)
พ.ศ. 2560 Science Fiction Hall of Fame สาขา Creator 
พ.ศ. 2561 Eisner Award Hall of Fame หอเกียรติยศ รางวัลไอสเนอร์ ประกาศรางวัลจาก Comic-Con International: San Diego
พ.ศ. 2562 Grand Prix de la ville d’Angoulême รางวัลที่อุทิศมอบให้กับความสำเร็จสูงสุดของนักเขียนการ์ตูนระดับนานาชาติ จากการประกาศผลรางวัลในงาน Angoulême International Comics Festival เทศกาลคอมิคนานาชาติอองกูแลม ครั้งที่ 46 
พ.ศ. 2563 เหรียญอิสริยาภรณ์  เหรียญเกียรติยศแถบสีม่วง  ซึ่งมอบโดยรัฐบาลญี่ปุ่น
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูมิกเวิลด์ — แฟนไซต์เกี่ยวกับผลงานของรูมิโกะ ทากาฮาชิ
บทสัมภาษณ์ใน แอะนิเมริกา
นักวาดการ์ตูนญี่ปุ่นหญิง
บุคคลจากนีงาตะ
Tabernaemontana divaricata

redirect พุดจีบ
Lonicera japonica

redirect สายน้ำผึ้ง (พรรณไม้)
เจมส์ เฟนิมอร์ คูเปอร์

เจมส์ เฟนิมอร์ คูเปอร์ (James Fenimore Cooper; 15 กันยายน ค.ศ. 1789 – 14 กันยายน ค.ศ. 1851) เป็นนักเขียนอเมริกัน คนสำคัญในยุคก่อนหน้านาธาเนียล ฮอร์ธอร์น  (ค.ศ. 1804-64) และเฮอร์มัน เมลวิลล์ (ค.ศ. 1819-91) คูเปอร์เกิดทางตอนเหนือของรัฐนิวยอร์ก ครอบครัวของเขาทำกินอยู่บนที่ดินโดยเลี้ยงลูกถึงสิบสามคน แต่มีชีวิตรอดพ้นวัยเด็กมาได้เพียงเจ็ดคนเท่านั้น ชีวิตในเมืองห่างไกลในยุคเริ่มแรก ได้กลายมาเป็นฉากให้แก่นวนิยายเรื่องโด่งดังที่สุดของคูเปอร์ คือ Leatherstocking Tales ห้าเรื่อง ซึ่งในจำนวนนี้ The Last of the Mohicans (ค.ศ. 1826) มีชื่อมากที่สุด โดยเขาได้สร้างแม่แบบของชายในดินแดนห่างไกลในศตวรรษที่สิบแปด  คือ แนตตี บัมพ์โพ พร้อมกับชิงแกชกูค สหายชาวโมฮิแคน
หลังจากเล่นพิเรนทร์ประดามีจนถูกขับไล่จากเยล หนุ่มน้อยคูเปอร์เข้าสู่อ้อมอกทหารเรือ ซึ่งก็นำมาสู่ฉากนวนิยายท้องทะเลอันเป็นที่ฮือฮาที่เขาจะเขียนต่อไป ห้าปีต่อมาคูเปอร์ออกจากทหารและแต่งงาน (กับหญิงสาวในตระกูลเจ้าของที่ดิน) จากนั้นสิบปีเป็นช่วงเวลาที่เขาจับโน่นฉวยนี่ในทางศิลปะ เคราะห์ร้ายในด้านเงินทอง ประกอบกับคำท้าจากภรรยา ส่งให้คูเปอร์เริ่มหันมาเอาดีทางเขียนนวนิยาย ซึ่งได้นำพาชื่อเสียงและความมั่งมีมาเขาภายในไม่ช้า คูเปอร์ไปเป็นกงสุลสหรัฐฯในลียง ประเทศฝรั่งเศส อยู่หกปี ก่อนจะกลับมาสู่การถกเถียงและการฟ้องคดีในนิวยอร์ก แต่กระนั้นก็ได้สร้างงานชั้นเยี่ยมไปจนกระทั่งเสียชีวิตเมื่ออายุ 62
== ผลงาน ==
{|align="center" border="1" cellpadding="2" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #fafafa; border: 1px #eee solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;"
|ค.ศ. 1820
|Precaution: A Novel
|novel
|w:England|England, ค.ศ. 1813-1814
|-
|ค.ศ. 1821
|The Spy: A Tale of the Neutral Ground
|novel
|Westchester County, New York, ค.ศ. 1778
|-
|ค.ศ. 1823
|The Pioneers|The Pioneers: or The Sources of the Susquehanna
|novel
[w:Leatherstocking Tales|Leatherstocking, w:Otsego County, New York|Otsego County, New York, 1793-1794,
|-
|ค.ศ. 1823
|Tales for Fifteen: or Imagination and Heart
|2 short stories
|written under the pseudonym: "Jane Morgan"
|-
|ค.ศ. 1823
|The Pilot: A Tale of the Sea
|novel
|John Paul Jones, England, ค.ศ. 1780
|-
|ค.ศ. 1825
|Lionel Lincoln: or The Leaguer of Boston
|novel
|
อายสิน จูโล ปูยี

redirect ปูยี
จอกหูหนู

จอกหูหนู  Roxb. ex Bory เป็นเฟินประเภทเฟินลอยน้ำ ลำต้นเป็นเหง้ากลม แตกกิ่งสาขาทอดขนานไปกับผิวน้ำ มีใบออกเวียนรอบ เป็น 3 แถว โดย 2 แถวบน เป็นส่วนที่เราเห็นเป็นใบลอยน้ำ  เนื้อใบหนาและนุ่ม รูปกลม หรือกว้างมากกว่ายาว ขอบใบห่อโค้งขึ้นทำให้ดูคล้ายหูหนู ขอบใบเรียบ ขนาด 1.-1.8 ซ.ม. ตัวใบไม่เปียกน้ำ ผิวใบด้านบนปกคลุมแน่นด้วยตุ่มขน จัดเรียงเป็นแถว รูปร่างแถวไม่เป็นระเบียบ ผิวใบด้านล่างมีขนสีน้ำตาลปกคลุม ส่วนใบอีกแถวเป็นส่วนที่จมน้ำ ที่เรียกว่า ใบราก แตกกิ่งสาขาได้ มีสีขาว ปกคลุมด้วยขนน้ำตาล และเป็นส่วนที่สร้างกระเปาะเก็บสปอร์ ขยายพันธุ์ด้วยการแยกเหง้าแบ่งกอ
จอกหูหนูใช้เป็นไม้ประดับในอ่างเลี้ยงปลา มีการนำจอกหูหนูไปหมักเป็นปุ๋ยอินทรีย์ สำหรับเพิ่มธาตุอาหารให้กับต้นไม้ และยังนำไปใช้เป็นอาหารเสริมในการเพาะเห็ดฟาง จอกหูหนู ยังเป็นตัวบ่งชี้เบื้องต้นในการวัดคุณภาพของแหล่งน้ำได้ด้วย กล่าวคือ จอกหูหนูที่เกิดในแหล่งน้ำที่มีปริมาณออกซิเจนเพียงพอ ใบของจอกหูหนูจะเป็นสีเขียวอมฟ้า แต่หากน้ำมีปริมาณออกซิเจนน้อยแล้ว ใบจะออกเหลือง
== อ้างอิง ==
จอกหูหนูในประเทศไทย
พืชน้ำ
ไม้น้ำ
วงศ์จอกหูหนู
แคแสด

แคแสด (African tulip tree, Fire bell, Fouain tree, Flame of the Forest) เป็นต้นไม้ที่มีถิ่นกำเนิดในเขตร้อนของแอฟริกา ปัจจุบันกระจายพันธุ์ทั่วไปในเขตร้อน สามารถปลูกในทรายริมทะเลได้ ถ้าปลูกในที่แห้งจะผลัดใบ แต่ไม่พร้อมกันทั้งต้น มีชื่อพื้นเมืองอื่นๆ ดังนี้ : แคแดง (กรุงเทพฯ) , ยามแดง
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==
แคแสดเป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง สูง 15-20 เมตร เรือนยอดเป็นพุ่มกลมค่อนข้างทึบ เปลือกลำต้นสีน้ำตาลเข้ม แตกเป็นร่องตามยาว ใบเป็นใบประกอบแบบขนนกปลายคี่ ยาวประมาณ 30-45 ซม. ใบย่อยมี 4-9 คู่ รูปรีถึงรูปไข่ ขอบใบเป็นริ้วเล็กน้อย ปลายใบแหลมและมักจะงุ้มลง มีขนเล็กน้อย มีขนาดยาว 5-12 ซม. กว้าง 2-5 ซม. ดอกเป็นช่อตั้ง ออกที่ปลายกิ่ง ดอกย่อยมีจำนวนมาก โคนกลีบดอกติดกัน ปลายแผ่เป็นรูปแตร ปลายแยกเป็น 4-5 กลีบ กลีบดอกยับย่น สีส้มแสดถึงสีแดงแสด ดอกทยอยบาน ร่วงง่าย ออกดอกราวเดือน ตุลาคม - กุมภาพันธ์ ผลแบนคล้ายฝัก ปลายแหลม ผลแก่สีน้ำตาลดำ  ผลแก่จะแตกเป็นด้านเดียวเมล็ดเล็กแบนมีปีก   ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ด จะเริ่มให้ดอกเมื่อมีอายุประมาณ 4 - 8 ปี
== การดูแล ==
ชอบที่แจ้ง แดดจัด
== ประโยชน์ ==
เปลือกรักษาแผล โรคผิวหนัง แผลเรื้อรัง แก้บิด ใบและดอก ใช้พอกแผล ดอก ใช้รักษาแผลเรื้อรัง ใช้ปลูกเป็นไม้ประดับและยังสามารถปลูกเพื่อให้ร่มเงาได้ นอกจากนี้ยังสามารถนำดอกมาประกอบอาหารได้เหมือนแคบ้าน
== เกร็ด ==
ต้นไม้ประจำ
*มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต
*สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
*มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
*มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล จังหวัดนครราชสีมา
*กลุ่มโรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย 
*โรงเรียนบ้านดู่ ตำบลหนองบัวบาน อำเภอรัตนบุรี จังหวัดสุรินทร์
*โรงเรียนชุมชนบึงบา อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี
*โรงเรียนวัดตำหนักใต้ (วิลาศโอสถานนท์นุเคราะห์) อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
== อ้างอิง ==
ไม้ดอกไม้ประดับ
ต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัย
วงศ์แคหางค่าง
สมุนไพร
Salvinia cucullata

redirect จอกหูหนู
Spathodea

redirect แคแสด
Spathodea campanulata

redirect แคแสด