pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
สะพานกาญจนาภิเษก

สะพานกาญจนาภิเษก เป็นสะพานขึงข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาของประเทศไทย เป็นส่วนหนึ่งของถนนกาญจนาภิเษก (ทางหลวงพิเศษหมายเลข 9 ช่วงทางพิเศษสายบางพลี-สุขสวัสดิ์) ที่สร้างขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี เมื่อปี พ.ศ. 2539 ลักษณะการก่อสร้างเป็นสะพานขึงระนาบคู่ขนาด 6 ช่องจราจร เชื่อมระหว่างท้องที่ตำบลบางจาก (เขตเทศบาลเมืองลัดหลวง) กับตำบลบางหัวเสือ (เขตเทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย) อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ มีความสูงจากระดับน้ำทะเล 52 เมตร เพื่อให้เรือสินค้าสามารถเข้าออกได้ ตัวสะพานมีความยาวช่วงกลางแม่น้ำ 500 เมตร ซึ่งถือว่าเป็น "สะพานขึง" ที่มีช่วงกลางแม่น้ำยาวที่สุดในประเทศไทย และถือว่าเป็นสะพานข้ามแม่น้ำที่สูงที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นสะพานแรกที่เรือจากอ่าวไทยจะลอดผ่าน และเป็นสะพานสุดท้ายของน่านน้ำเจ้าพระยา เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550
== สมุดภาพ ==
ไฟล์:Industrial Ring Road Bridge - panoramio.jpg|สะพานวงแหวนอุตสาหกรรม
ไฟล์:Kanjanaphisek bridge ,south bound (new bridge).jpg|ความสูงขอยอดเสาประมาณ 187 เมตร เป็นทรงยอดปราสาทสีทอง
ไฟล์:507679741 d35c5bba10 o.jpg|การก่อสร้างสะพานกาญจนาภิเษก
ไฟล์:Thailand - Chao Phraya River.jpg|สะพานกาญจนาภิเษก จังหวัดสมุทรปราการ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รวมภาพถ่ายสะพานกาญจนาภิเษก
== ดูเพิ่ม ==
สะพานขึง
ถนนกาญจนาภิเษก
สะพานขึง
กาญจนาภิเษก
สะพานในจังหวัดสมุทรปราการ
เฟิงหวง

เฟิงหวงเป็นเมืองโบราณแหล่งท่องเที่ยวสำคัญของมณฑลหูหนาน ชื่อเมืองแปลว่า นกหงส์  อยู่ทางภาคตะวันตกของมณฑลหูหนาน สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ชิง ภูมิประเทศเป็นภูเขาและทุ่งนาข้าวล้อมรอบ อยู่บริเวณเชิงเขาและมีแม่น้ำถัวเจียงไหลผ่านมีสะพานหงเฉียวเป็นทางเชื่อม มีถนนที่ปูด้วยหินเขียว มีกำแพงเมืองโบราณตั้งอยู่ริมน้ำ
ประชากรมีประมาณ 3 แสนคน ส่วนใหญ่เป็นชนเผ่าถู่เจียและชาวม้ง
เป็นบ้านเกิดของ เสิ่งฉงเหวิน นักประพันธ์ชาวจีน
== อ้างอิง ==
ไปเที่ยวเมืองเฟิ่งหวงที่สวยงาม  โดย CRI
มณฑลหูหนาน
มะลุลี

มะลุลี เป็นไม้เถาเลื้อยที่มีดอกสีขาวคล้ายมะลิ มีกลิ่นหอมตลอดทั้งวัน   เลื้อยไกลราว 1-2 เมตร
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==
ต้น เป็นไม้เถาเลื้อย ลักษณะของเถาจะกลมเกลี้ยง สีเขียวสด เมื่อเถาแก่จะเป็นสีน้ำตาล  ส่วนยอดอ่อนของเถาจะมีขนนุ่มขึ้นปกคลุมเล็กน้อย
ใบ ใบเป็นไม้ใบเดี่ยวออกใบตามข้อต้น เรียงเป็นคู่ตรงข้ามกัน ใบรูปไข่ ปลายใบแหลม โคนใบมน และเว้าเล็กน้อย ขอบใบเรียบหรือบ้างก็อาจจะ เป็นคลื่อนเล็กน้อย ก้านใบสีเขียว กลมและสั้น
ดอก ออกดอกเป็นช่อตรงส่วนยอดและตามง่ามใบ โคนช่อจะมีขนสีเทาลักษณะนุ่มขึ้นอยู่เต็ม ดอกมีสีขาวสะอาดเหมือนดอกมะลิ ดอกช่อหนึ่ง ๆ จะบานเกือบพร้อมกันทั้งช่อ และจะบานทนอยู่ได้นานหลายวัน กลีบดอกเป็นรูปขอบขนาน ดอกหนึ่ง ๆ จะมีประมาณ 9 กลีบ ดอกมีกลิ่นหอมแรงและจะหอมตลอดทั้งกลางวันและกลางคืน ออกดอกตลอดปีโดยเฉพาะในช่วงฤดูหนาว
== การปลูกเลี้ยง ==
การปลูกมลุลีก็ทำเช่นเดียวกันกับการปลูกมะลิโดยทั่ว ๆ ไป โดยการนำกิ่งที่ได้จากการตอนหรือการปักชำ มาปลูกลงดิน โดยให้ขุดหลุมปลูกขนาด 1x1 ฟุต หรือมากกว่านี้เล็กน้อย แล้วรองก้นหลุมต้วยปุ่ยพืชสด หรือปุ๋ยหมักก็ได้ประมาณ 1/4 ของหลุม กลบดินเล็กน้อย แล้วางกิ่งปลูกหรือกิ่งปักชำลงกลางหลุมกลบดินพอแน่น แล้วรดน้ำให้ชุ่ม
=== การดูแลรักษา ===
แสง   มะลุลีเป็นไม้กลางแจ้ง มีความต้องการแสงแดดมาก
น้ำ     ต้องการน้ำและความชื้นปานกลาง ควรรดน้ำให้ดินบริเวณโคนต้นมีความชื้นอยู่ตลอดเวลาแต่จะต้องไม่ถึงกับแฉะ เพราะจะทำให้ระบบรากเน่าได้
ดิน    มลุลีจะเจริญงอกงามได้ดีในดินที่ร่วนซุย และเป็นดินที่สามารถเก็บความชื้นได้ดี
ปุ๋ย    อาจใส่ปุ๋ยในบริเวณโคนต้นโดยการพรวนดินบริเวณโคนต้นเสียก่อน แล้วจึงใส่ปุ๋ยและรดน้ำตามให้ทั่ว
โรคและแมลง ไม่มีโรคและแมลงรบกวนถึงขั้นเสียมากนัก
=== การขยายพันธุ์ ===
โดยการปักชำกิ่ง ตอนกิ่ง
== อ้างอิง ==
ไม้ดี : "มลุลี" ดอกหอมตลอดวัน
http://www.maipradabonline.com/maileay/malole.htm 
วงศ์ตีนเป็ด
ไม้ดอกไม้ประดับ
ไม้พุ่ม
วงศ์ปลากุเรา

วงศ์ปลากุเรา (Threadfins) เป็นวงศ์ปลาในอันดับ Perciformes ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Polynemidae (/โพ-ลี-นี-มิ-ดี/)
มีรูปร่างทั่วไปเป็นทรงกระบอก ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย หัวและจะงอยปากทู่ ปากกว้างอยู่ด้านล่างของจะงอยปาก ตาเล็กอยู่ตอนปลายของหัวและมีเยื่อไขมันบาง ๆ คลุม ครีบหลังแบ่งเป็น 2 ตอนอยู่ห่างกัน ตอนแรกเป็นก้านแข็งสั้น ตอนท้ายเป็นก้านอ่อน ครีบหางเว้าลึก ครีบอกแบ่งเป็น 2 ส่วน ส่วนบนเป็นครีบยาวแหลม ส่วนล่างเป็นเส้นยาวแยกออกเป็นเส้นตั้งแต่ 4 - 14 เส้น มีความยาวแล้วแต่ชนิด  เกล็ดเป็นแบบสากมีขนาดเล็กละเอียด
เป็นปลากินเนื้อ โดยกินกุ้ง, ปลา หาเหยื่อและสัมผัสได้ด้วยครีบอกที่เป็นเส้น มีความสำคัญทางเศรษฐกิจ พบในเขตอบอุ่นทั่วโลก โดยมากเป็นปลาทะเล พบในน้ำกร่อยและน้ำจืดเพียงไม่กี่ชนิด มีทั้งหมด 8 สกุล 38 ชนิด มีขนาดใหญ่สุดได้ถึง 2 เมตร คือ ปลากุเราแอฟริกา (Polydactylus quadrifilis) พบในประเทศไทยประมาณ 10 ชนิด เช่น ปลากุเรา 4 หนวด (Eleutheronema tetradactylum) เป็นต้น  แต่มีเพียง 3 ชนิดเท่านั้นที่พบในน้ำจืด คือ ปลาหนวดพราหมณ์หนวด 7 เส้น (Polynemus paradiseus), ปลาหนวดพราหมณ์ทอง (P. melanochir) และ ปลาหนวดพราหมณ์หนวด 14 เส้น (P. multifilis) นอกจากนี้แล้วยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย สำหรับปลาที่พบในน้ำจืด
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
จาก Fishbase.org
กุเรา
กุเรา
กุเรา
กุเรา
กุเรา
ปลาหนวดพราหมณ์

ปลาหนวดพราหมณ์ หรือ ปลาหนวดตาแป๊ะ (Threadfins) เป็นสกุลของปลาน้ำกร่อยและน้ำจืดจำพวกหนึ่งในวงศ์ปลากุเรา (Polynemidae) ใช้ชื่อสกุลว่า Polynemus (/โพ-ลี-นี-มัส/)
เป็นปลาที่พบได้ในน้ำกร่อยและน้ำจืดเท่านั้น ซึ่งแตกต่างจากปลาสกุลอื่นในวงศ์เดียวกัน มีลักษณะโดยรวม คือ ครีบอกแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนบนเหมือนครีบปลาทั่วไป แต่ส่วนล่างแบ่งเป็นเส้น ๆ มากบ้างน้อยบ้างแล้วแต่ชนิด ตั้งแต่ 3-14 เส้น
เป็นปลาที่ผสมพันธุ์และวางไข่ ฟักเป็นตัวในแม่น้ำสายใหญ่ ๆ อาจพบได้บ้างตามแหล่งน้ำกร่อย เช่น ปากแม่น้ำหรือชายฝั่ง พบแพร่กระจายพันธุ์ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และประเทศอินโดนีเซีย มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 25 เซนติเมตร
สำหรับในชนิดที่พบในประเทศไทย ได้แก่ ปลาหนวดพราหมณ์เหนือ (P. aquilonaris), ปลาหนวดพราหมณ์ตะวันออก (P. dubius), ปลาหนวดพราหมณ์หนวด 7 เส้น (P. paradiseus), ปลาหนวดพราหมณ์ทอง (P. melanochir) และ ปลาหนวดพราหมณ์หนวด 14 เส้น (P. multifilis) นิยมรับประทานเป็นอาหาร และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
==การจำแนก ==
Polynemus aquilonaris Motomura, 2003
Polynemus dubius Bleeker, 1854
Polynemus hornadayi Myers, 1936
Polynemus kapuasensis Motomura & van Oijen, 2003 
Polynemus melanochir Valenciennes, 1831
Polynemus multifilis Temminck & Schlegel, 1843 
Polynemus paradiseus Linnaeus, 1758   
== อ้างอิง ==
วงศ์ปลากุเรา
ปลาหนวดพราหมณ์หนวดสิบสี่เส้น

ปลาหนวดพราหมณ์หนวดสิบสี่เส้น หรือ ปลาหนวดพราหมณ์น้ำจืด (Elegant threadfin; ) อยู่ในวงศ์ปลากุเรา (Polynemidae) มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาหนวดพราหมณ์หนวดเจ็ดเส้น (P. paradiseus) ซึ่งเป็นปลาในสกุลเดียวกัน  เพียงแต่มีขนาดลำตัวที่ใหญ่กว่า หัวมีขนาดสั้นกว่า สีพื้นลำตัวคล้ำกว่า และมีจุดดำอยู่บริเวณเหนือครีบอก
มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 20 เซนติเมตร พบใหญ่สุด 30 เซนติเมตร ครีบอกที่เป็นเส้นยาวพบข้างละ 7 เส้น จึงเป็นที่มาของชื่อ  พบในบริเวณที่เป็นน้ำจืดมากกว่าปลาหนวดพราหมณ์หนวดเจ็ดเส้น จึงสามารถเลี้ยงให้รอดในสถานที่เลี้ยงได้มากกว่า
ปลาหนวดพราหมณ์หนวดสิบสี่เส้น เป็นปลาที่สวยงามและมีขนาดที่ใหญ่กว่าปลาหนวดพราหมณ์ธรรมดาจึงเป็นที่นิยมในหมู่นักเลี้ยงปลาสวยงาม
แต่ด้วยความที่เป็นปลาที่เลี้ยงค่อนข้างยากจึงทำให้มีอัตราการรอดที่น้อยมากทำให้มีราคาที่ค่อนข้างสูง ในต่างประเทศนิยมสั่งซื้อปลาชนิดนี้
จากประเทศไทย และ ประเทศเวียดนาม โดยราคาของปลาหนวดพราหมณ์หนวดสิบสี่เส้น จะอยู่ที่ประมาณ 1,500 ถึง 3,000 บาท แล้วแต่ความสมบูรณ์ และขนาดของปลา ซึ่งด้วยความที่ปลาหนวดพราหมณ์หนวดสิบสี่เส้น มีขนาดลำตัวที่ใหญ่กว่าปลาหนวดพราหมณ์ธรรมดา จึงทำให้มีราคาที่สูงกว่าเกือบ 2 เท่า โดยทั่วไปปลาหนวดพราหมณ์หนวดสิบสี่เส้น อาศัยอยู่ได้ทั้งในน้ำจืดและน้ำเค็มและสามารถโตได้ในน้ำจืด สำหรับประเทศไทย ปลาหนวดพราหมณ์หนวดสิบสี่เส้น กลายเป็นปลาหายากไปแล้วเพราะปลาส่วนใหญ่มาจากการจับจากธรรมชาติ ซึ่งมีจำนวนลดน้อยลงมาก ซึ่งต่อมาในปี พ.ศ. 2548 สถานีประมงจังหวัดพิษณุโลกสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว โดยรวบรวมพ่อแม่พันธุ์จากแม่น้ำแควน้อย
== อ้างอิง ==
รูปและข้อมูลปลาหนวดพราหมณ์หนวด 14 เส้น
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ปลาหนวดพราหมณ์สิบสี่เส้น สัตว์น้ำที่ท้าทายคนเลี้ยงปลาตู้  
วงศ์ปลากุเรา
ปลาน้ำจืด
ปลาตู้
ปลาที่พบในประเทศไทย
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา
สารส้ม

สารส้ม หรือ อะลัม (alum แอลัม) คือสารประกอบ ไฮเดรตเต็ดโพแทสเซียมอะลูมิเนียมซัลเฟต (โพแทสเซียมอะลัม) สูตรเคมีว่า KAl(SO4)2.12H2O หรือหมายถึงกลุ่มของสารประกอบอื่น ๆ ในสูตร AB(SO4)2.12H2O ซึ่งถูกเรียกว่าสารส้มเช่นกัน
== การใช้งาน ==
สารส้มใช้แกว่งในบ่อเก็บน้ำเพื่อให้สิ่งสกปรกตกตะกอน
สามารถใช้ในการกำจัดกลิ่นตัวโดยเฉพาะใต้วงแขน ดับกลิ่นได้ 90% และนานถึง 24 ชั่วโมง และสามารถใช้กำจัดกลิ่นเท้าได้
ทำให้อาหารกรอบ นิยมใช้กับการดองผักเพื่อให้ผักดองมีความกรอบ
ช่วยให้พริกขี้หนูดูสดใส เก็บไว้ได้หลายวัน โดยการนำพริกขี้หนูแช่ในน้ำสารส้มสักพัก แล้วนำมาผึ่งไว้ ก่อนทานก็ควรล้างพริกเสียก่อน
ช่วยให้ข้าวเหนียวมีเมล็ดสวย โดยใช้สารส้มแกว่งในน้ำแช่ข้าวเหนียว แล้วแช่ไว้สักครู่ เปลี่ยนน้ำแช่ใหม่ เวลานึ่งแล้วข้าวจะมีเมล็ดสวย
สารส้ม เป็นสารประกอบที่ใช้ในอุตสาหกรรมทำสีย้อม เนื่องจากเป็นสารประกอบที่มีไอออนของอะลูมิเนียม สามารถเกิดเป็นสารประกอบเชิงซ้อนกับสูตรโครงสร้างทางเคมีของสีและเส้นใยของพืช ทำให้สีติดเส้นใยได้ดีขึ้น สีจึงเข้มขึ้น
ปริมาณอะลูมิเนียมในน้ำให้มีปริมาณที่ปลอดภัยต่อการบริโภค ซึ่งตามประกาศกระทรวงสาธารณสุขฉบับที่ 135 (พ.ศ. 2534) เรื่อง น้ำบริโภคในภาชนะบรรจุที่ปิดสนิท กำหนดให้มีอะลูมิเนียมได้ไม่เกิน 0.2 มิลลิกรัมต่อน้ำบริโภค 1 ลิตร
== อันตรายของสารส้ม ==
สารส้มมีพิษในการกินค่อนข้างน้อยมาก อาการ คือ คลื่นไส้ อาเจียน ปวดหัว ซึม แต่ต้องกินในปริมาณสูงมากจึงเกิดอาการดังกล่าว
พิษที่เกิดจากสารส้มและพบได้บ่อย คือ การสูดฝุ่นสารส้มในโรงงานอุตสาหกรรม ซึ่งจะทำให้เกิดอาการหอบหืดได้
บริโภคน้ำที่มีอะลูมิเนียม อะลูมิเนียมที่เข้าสู่ร่างกายประมาณร้อยละ 3 ถูกดูดซึมแพร่กระจายผ่านทางระบบเลือดไปยังปอด ตับ กระดูก และสมอง และถูกขับออกจากร่างกายทางปัสสาวะผ่านไต ซึ่งอาจทำให้ไตเสื่อมได้
ผู้ป่วยที่เป็นโรคไตวาย หรือไตบกพร่อง มีความเสี่ยงต่อพิษของอะลูมิเนียมสูงกว่าคนปกติ หากบริโภคน้ำที่มีอะลูมิเนียม
สารส้มปนเปื้อนอยู่ในน้ำดื่มปริมาณที่สูงอาจทำให้เกิดอาการอาเจียน ท้องร่วง เกิดผื่นคันเป็นแผลร้อนในได้ และที่สำคัญที่สุด คือ เกิดภาวะสมองเสื่อม และเป็นโรคอัลไซเมอร์ เนื่องจากอะลูมิเนียมเป็นโลหะที่มีประสิทธิภาพในการทำลายเนื้อเยื่อประสาท
== ประเภท ==
โพแทสเซียมอะลัม KAl(SO4)2.12H2O  หรือ โพแทชอะลัม หรือ โพแทสเซียมอะลูมิเนียมซัลเฟต
โซเดียมอะลัม NaAl(SO4)2.12H2O หรือ โซดาอะลัม หรือ โซเดียมอะลูมิเนียมซัลเฟต
แอมโมเนียมอะลัม NH4Al(SO4)2.12H2O หรือ แอมโมเนียมอะลูมิเนียมซัลเฟต
โครมอะลัม Cr(III)Al(SO4)2.12H2O หรือ โครเมียม(III)โพแทสเซียมซัลเฟต
อะลูมิเนียมซัลเฟต Al2(SO4)3.12H2Oหรือ สารส้มฟอกขาว
== คุณสมบัติของสารส้ม ==
ไม่มีสีและกลิ่น เหมาะสำหรับผู้ชอบใช้น้ำหอมเพราะจะไม่มีกลิ่นไปรบกวนหรือหักล้างกลิ่นน้ำหอมที่ใช้
ไม่เปื้อนเสื้อผ้า เพราะไม่มีส่วนผสมของครีมและน้ำมัน
ปลอดภัยต่อร่างกาย คือไม่อุดตันรูขุมขน ไม่ซึมเข้าร่างกาย เพราะสารส้มทำให้เกิดประจุลบ จึงไม่สามารถผ่านผนังเซลล์ได้ ไม่เป็นพิษต่อสิ่งแวดล้อมและไม่ทำลายโอโซน
ไม่เสื่อมสภาพ มีความคงทนต่อสภาพแวดล้อม จึงไม่เสื่อมสภาวะที่อุณหภูมิห้อง
== อ้างอิง ==
นิตยสารชีวจิต ฉบับวันที่ 1 สิงหาคม 2550
ผู้จัดการออนไลน์, คำให้สัมภาษณ์ นพ.นิพนธ์ โพธิ์พัฒนชัย อธิบดีกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์, 12 พฤศจิกายน 2555
การแพทย์แผนโบราณ
เกลือ
ซัลเฟต
แร่ซัลเฟต
ปลากระทิงจุด

ปลากระทิงจุด หรือชื่อวิทยาศาสตร์: Mastacembelus alboguttatus (Boulenger's spiny eel) อยู่ในวงศ์ปลากระทิง (Mastacembelidae) มีรูปร่างทั่วไปคล้ายกับปลากระทิง (M. armatus) ซึ่งเป็นปลาที่อยู่ในสกุลเดียวกัน แต่มีสีสันและลวดลายที่แตกต่างออกไป มีจุดเป็นวงกลมสีเหลืองหรือเขียวกระจายอยู่ทั่วตัว ครีบหางแยกออกจากครีบหลังและครีบท้องคล้ายสกุลปลาหลด ช่วงท้องสีจาง มีหนามแหลมขนาดเล็กตลอดทั้งลำตัวช่วงบนไว้ป้องกันตัว
มีความยาวประมาณ 40 เซนติเมตร เป็นปลาที่หายาก พบได้น้อย ดังนั้น เมื่อขายในตลาดปลาสวยงาม จะเป็นปลาที่มีราคาสูง ถิ่นอาศัยในไทยจะพบเฉพาะแม่น้ำสาละวินในเขตชายแดนพม่าที่ติดกับไทยเท่านั้น นอกจากนี้ยังพบในแม่น้ำสะโตง และ แม่น้ำมณีปุระ ในประเทศพม่าอีกด้วย โดยมีชื่อเรียกในภาษากะเหรี่ยงว่า "ป่าน"
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลปลากระทิงจุด จาก FishBase
จุด
กระทิงจุด
กระทิงจุด
กระทิงจุด
กระทิงจุด
โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยรังสิต

โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยรังสิต หรือ สาธิตรังสิต เป็นโรงเรียนสองภาษาในเครือสาธิตแห่งแรกของประเทศไทยที่มีระบบ IB ก่อตั้งขึ้นโดย ดร.อาทิตย์ อุไรรัตน์
อธิการบดีมหาวิทยาลัยรังสิตในปัจจุบัน เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 หลักสูตรการศึกษาของโรงเรียนแห่งนี้จะแบ่งเป็น 2 รูปแบบ คือ Cambridge IGCSE และ International Baccalaureate (IB) 
== Introduction ==
คณะครูและอาจารย์ของโรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยรังสิต ได้รับการคัดเลือกมาจากหลากหลายประเทศ เช่น ประเทศอังกฤษ สหรัฐอเมริกา แคนาดา นิวซีแลนด์ ออสเตรเลีย และประเทศอื่นๆในแถบเอเซีย ยิ่งไปกว่านั้น โรงเรียนฯ ยังให้ความสำคัญยิ่งกับการสรรหาผู้ชำนาญการที่มีคุณภาพสูง ที่รักและห่วงใยในบุตรหลานของท่าน ตลอดจนรักษามาตรฐานด้านการศึกษาและการเรียนการสอนให้อยู่ในระดับสูงอีกด้วย  โรงเรียนหวังว่าเด็กเด็กคงมีความสุข
== ชีวิตในโรงเรียน ==
นักเรียนหอพัก
นักเรียนที่เลือกอยู่หอพัก จะได้รับโอกาสในการเรียนรู้ทางสังคม วัฒนธรรม พร้อมๆ กับการดูแลเอาใจใส่ทางวิชาการ และความเป็นอยู่เสมือนอยู่ภายใต้การดูแลของผู้ปกครองเอง เนื่องจากหอพักของโรงเรียนมีลักษณะเป็นกันเอง พร้อมผู้ดูแลหอพักที่มากด้วยประสบการณ์ ดูแลเอาใจใส่นักเรียน มีการอบรมดูแลนักเรียนเป็นอย่างดีคุณภาพทางการศึกษาของนักเรียน ถือเป็นวาระสำคัญของการบริหารหอพัก ทางโรงเรียนจึงมีการจัดสอนทางวิชาการและกิจกรรมส่งเสริมการเรียนรู้หลังเลิกเรียน รวมถึงการไปทัศนศึกษานอกสถานที่นอกเวลาเรียน การดูแลเอาใจใส่นักเรียนเป็นรายบุคคลจะทำให้นักเรียนเรียนรู้ และเติบโตอย่างมีประสิทธิภาพทั้งวิชาการและสังคมไปพร้อมๆ กัน น้องเพิ่มพูลฉลาดมากเป็นนากยแล้วตอนนี้
== บรรยากาศการเรียนการสอน ==
สิ่งแวดล้อม
เราให้ความสำคัญกับการสร้างบรรยากาศสภาพแวดล้อม ตลอดจนสิ่งอำนวยความสะดวกที่เกื้อหนุนการเรียนรู้และคุณภาพชีวิตที่ดีของนักเรียนรูปลักษณ์ของสถาปัตยกรรมมาจากการดัดแปลงลีลาการออกแบบอาคารสถานที่และภูมิทัศน์ที่มีการผสมผสานอย่างลงตัวและได้ดุลยภาพระหว่างธรรมชาติและความคิดสร้างสรรค์
อาคารสถานที่และเทคโนโลยี
ห้องเรียนทุกห้องมีเครื่องปรับอากาศ และมีเครื่องมือการเรียนการสอนที่พร้อม สามารถทำกิจกรรมได้หลากหลายรูปแบบเราให้ความสำคัญด้านเทคโนโลยีสารสนเทศเป็นพิเศษ มีคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตผ่านเครือข่ายเน็ตเวิร์คไร้สายความเร็วสูงนำมาใช้ทั้งทางด้านการบริหาร การติดต่อสื่อสารและการเรียนการสอนทั้งนี้เพื่อส่งเสริมให้นักเรียนให้ความสนใจในการค้นคว้าหาข้อมูลต่างๆ เรามีห้องทดลองปฏิบัติการวิทยาศาสตร์ โรงยิมเนเซี่ยม สระว่ายน้ำขนาดมาตรฐานโอลิมปิค สนามฟุตบอล หอพัก สนามเด็กเล่นเด็กเล่น
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยรังสิต
รังสิต
โรงเรียนในอำเภอเมืองปทุมธานี
โรงเรียนเอกชนในประเทศไทย
มหาวิทยาลัยรังสิต
ปลากดหัวแข็ง

ปลากดหัวแข็ง  (Spotted catfish) เป็นปลาหนังมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Arius maculatus ในวงศ์ปลากดทะเล (Ariidae) มีรูปร่างและพฤติกรรมทั่วไปคล้ายปลาอุก (Cephalocassis borneensis) ที่เป็นปลาในวงศ์เดียวกัน ต่างกันตรงที่มีจุดสีดำอยู่ที่ครีบไขมัน
มีความยาวประมาณ 35 เซนติเมตร ขนาดโตเต็มที่ยาวได้ถึง 80 เซนติเมตร  พบในแม่น้ำเจ้าพระยาและแม่น้ำโขงตอนล่าง  รวมถึงทะเลสาบสงขลา หากินอยู่บริเวณพื้นน้ำ โดยกินสัตว์น้ำที่ไม่มีกระดูกสันหลังต่าง ๆ เป็นอาหาร ปลากดหัวแข็ง มีชื่อเฉพาะในวงการปลาสวยงามว่า "ปลาอุกจุดดำ"
==อ้างอิง==
Arius maculatus  (Thunberg, 1792) 
==แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลปลาอุกจุดดำ
สกุลอาเรียส
อุกจุดดำ
อุกจุดดำ
อุกจุดดำ
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำโขง
อุกจุดดำ
ท่าอากาศยานพิษณุโลก

ท่าอากาศยานพิษณุโลก  ตั้งอยู่ที่ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก ห่างจากตัวเมือง 3 กิโลเมตร เป็นท่าอากาศยานในสังกัดกรมท่าอากาศยาน กระทรวงคมนาคม และได้ประกาศเป็นท่าอากาศยานศุลกากรเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2534 เดิมเป็นสนามบินของกองบินที่ 46 กองทัพอากาศ ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2484 เป็นสนามบินขับไล่และทิ้งระเบิด
== ประวัติ ==
ท่าอากาศยานพิษณุโลก เดิมเป็นสนามบินของกองบินที่ 46 กองทัพอากาศ ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2484 เป็นสนามบินขับไล่และทิ้งระเบิด ในสงครามมหาเอเชียบูรพา หลังจากนั้นได้ใช้ในการสำหรับซ้อมการบิน และกิจการอื่นๆ ของกองทัพอากาศ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2496 สำนักงานกองบินพลเรือน กรมการขนส่ง กระทรวงคมนาคม ได้รับอนุญาตจากกองทัพอากาศให้ใช้พื้นที่ดังกล่าวเป็นสนามบินในเชิงพาณิชย์ เพื่อเปิดบริการให้แก่เครื่องบินพาณิชย์ จึงขอพื้นที่จากกองทัพอากาศ เพื่อก่อสร้างเป็นอาคารที่พักผู้โดยสาร หอบังคับการบิน และใช้พื้นที่ทำประโยชน์อื่น จำนวน 70 ไร่ พร้อมกับดำเนินการบริหารกิจการด้านการบินพาณิชย์ ในระยะแรกของการก่อตั้งบริษัท เดินอากาศไทย จำกัด ได้นำเครื่องบิน ดักลาส ดีซี-3 ทำการขนส่งผู้โดยสาร เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2497 ถูกกำหนดให้เป็นสนามบินอนุญาต และเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2534 ได้ถูกประกาศเป็น ท่าอากาศยานศุลกากร
== อาคารสถานที่ ==

=== อาคารผู้โดยสาร ===
อาคารผู้โดยสาร ความจุผู้โดยสารสูงสุด ขาเข้า 500 คน / ขาออก 500 คน มีทั้งหมด 2 ชั้น โดย
ชั้น 1 มีพื้นที่ตรวจบัตรโดยสาร ร้านขายของฝาก ร้านกาแฟ ร้านมินิมาร์ท พื้นที่รับกระเป๋าและผู้โดยสารขาเข้า และบริการรถเช่า
ชั้น 2 มีพื้นที่รองรับผู้โดยสารขาออก สำนักงานท่าอากาศยาน และสำนักงานสายการบิน
ลานจอดอากาศยานมีขนาดกว้าง 137 เมตร และยาว 300 เมตร (ใช้ได้จริงประมาณ 240 เมตร) สามารถรองรับเครื่องบินขนาดแอร์บัส เอ320 จำนวน 4 ลำ
=== ทางวิ่ง (รันเวย์) ===
ท่าอากาศยานพิษณุโลกมีทางวิ่ง 1 เส้น ความกว้าง 45 เมตร พร้อมไหล่ทางวิ่งข้างละ 7.5 เมตร และความยาว 3,000 เมตร พร้อมพื้นที่ปลอดภัยปลายทางวิ่ง (blastpads) ขนาดกว้างข้างละ 60 และ 90 เมตร และความยาวข้างละ 60 เมตร พร้อมระบบช่วยเดินอากาศชนิด ILS DME VOR และ NDB
== รายชื่อสายการบิน ==
=== สายการบินที่เคยทำการบิน ===
== สถิติ ==
=== ข้อมูลสถิติการขนส่งทางอากาศ ===
== การเดินทางสู่ท่าอากาศยาน ==
ท่าอากาศยานพิษณุโลกตั้งอยู่ห่างจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1064 (พิษณุโลก - บึงพระ) ประมาณ 2 กิโลเมตร
=== บริการรถสาธารณะและรถเช่า ===
ผู้โดยสารสามารถใช้บริการรถแท็กซี่ที่จุดบริการแท็กซี่ บริเวณลานจอดรถหน้าอาคารที่พักผู้โดยสารซึ่งสามารถติดต่อใช้บริการได้ ณ จุดบริการ
ผู้โดยสารสามารถใช้บริการรถเช่าของบริษัทรถเช่าต่างๆภายในอาคารผู้โดยสาร ซึ่งสามารถติดต่อด้วยตนเองได้ที่เคาเตอร์ของบริษัทรถเช่า
== อ้างอิง ==
พิษณุโลก
พิษณุโลก
โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดพิษณุโลก
สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองพิษณุโลก
แร็กคูน

แร็กคูน (raccoon, common raccoon) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมชนิดหนึ่ง ในอันดับสัตว์กินเนื้อ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Procyon lotor อยู่ในวงศ์แร็กคูน (Procyonidae)
มีความยาวลำตัวราว 2 ฟุต มีหางเป็นพวงมีแถบสีดำคาดเป็นปล้อง ๆ ยาวราว 10 นิ้ว ขนตามลำตัวสีน้ำตาลปนเทา ใบหน้าสีขาวมีแถบสีดำคาดจากตาไปเป็นแถบตลอดแก้ม แลดูคล้ายเหมือนโจรสวมหน้ากาก
เป็นสัตว์ที่กระจายพันธุ์ไปทั่วในทวีปอเมริกาเหนือและอเมริกากลางในหลายพื้นที่ ทั้งในป่า หรือแม้แต่ชุมชนของมนุษย์ เป็นสัตว์ที่สามารถปรับตัวได้เป็นอย่างดี กินอาหารได้หลากหลายประเภททั้งเนื้อสัตว์และพืช อีกทั้งยังชอบที่จะอยู่ใกล้พื้นที่ชุ่มน้ำด้วยการจับสัตว์น้ำกินเป็นอาหาร เช่น กบ, ปลา, กุ้ง และปู หรือเต่าขนาดเล็กเป็นอาหาร รวมทั้งนกหรือแมลงปีกแข็งขนาดเล็กกินเป็นอาหารได้ด้วย แต่ไม่สามารถที่จะว่ายน้ำได้ จะใช้วิธีการจับในน้ำตื้น ๆ ที่ขาหยั่งถึงแทน ในช่วงฤดูแล้งที่อาหารขนาดแคลนก็จะกินลูกไม้, ผลไม้ และดอกข้าวโพด เป็นอาหาร หรืออาจจะบุกเข้าไปในบ้านเรือนของมนุษย์ ขุดคุ้ยหาขยะหรือเศษอาหาร หรือแม้กระทั่งเปิดตู้เย็นหากิน
แร็กคูน เป็นสัตว์ที่ใช้เท้าหน้าได้อย่างคล่องแคล่วเหมือนมือสำหรับหยิบจับอาหาร ซึ่งสามารถกระทำได้ถึงขนาดคลายปมเชือก และยังเป็นสัตว์ที่มีพฤติกรรมพิเศษ คือ ก่อนจะกินอาหาร มักจะนำไปล้างน้ำเสียก่อน จนมีความเชื่อว่าเป็นสัตว์รักสะอาด แต่ความจริงแล้ว เป็นพฤติกรรมที่จะนวดอาหารให้นิ่มซะก่อน ก่อนที่จะกิน
แร็กคูน เป็นสัตว์ที่ปีนต้นไม้เก่ง ทำรังอยู่บนยอดไม้และใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่บนต้นไม้ ในเวลากลางวันจะนอนขดอยู่ตามพงไม้ หรือซอกหิน หรือนอนผึ่งแดดอยู่ในรัง ในตอนกลางคืนจะออกหากิน โดยใช้เส้นทางเดิม และมักจะใช้เส้นทางที่เป็นพื้นแข็ง เพื่อไม่ให้เกิดรอยเท้า
ตัวเมียออกลูกครั้งละ 4-6 ตัว ในโพรงไม้ ในช่วงฤดูหนาวที่หิมะตกและอาหารขาดแคลน แร็กคูนจะใช้เวลาช่วงนี้ในการจำศีลตลอดฤดูกาล
แร็กคูน เป็นสัตว์ที่มีความน่ารัก จึงมีผู้นำมาเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง อีกทั้งขนและหนังมีความหนานุ่มและสีสวย จึงมีการล่าเพื่อทำเป็นเสื้อขนสัตว์ด้วย
ปัจจุบันกลายเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นในทวีปยุโรป โดยเฉพาะในภูมิภาคยุโรปกลาง โดยแร็กคูนถูกนำเข้าไปในเยอรมนีครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1930 ปัจจุบันมีปริมาณแร็กคูนในยุโรปมากกว่า 10,000 ตัว และหลายตัวก็อยู่ใกล้กับชุมชนเมือง
== ชื่อในภาษาอื่น ==
คำว่า "แร็กคูน" ในภาษาไทยนั้น เป็นคำที่มาจากภาษาอังกฤษอเมริกัน ซึ่งเดิมทีมาจากภาษาพาวแฮแทนของชาวพื้นเมืองอเมริกัน อันมีความหมายว่า "ผู้ที่ถูไถด้วยมือ" อย่างไรก็ตาม ชื่อทางวิทยาศาสตร์ของแร็กคูน (จากภาษาละตินและภาษากรีก) คือ Procyon lotor แปลว่า "ตัวก่อนหมาล้างน้ำ" แต่ชื่อทางวิทยาศาสตร์เก่านั้นคือ Ursus lotor อันมีความหมายว่า "หมีล้างน้ำ" โดย Ursus แปลว่า "หมี" และ lotor "ล้างน้ำ" ดั่งนั้น ภาษาอื่น ๆ มักใช้คำที่เกี่ยวกับสัตว์ที่ล้างน้ำ เช่นหลายภาษาใช้คำที่คล้าย "หมีล้างน้ำ" ได้แก่ ภาษาเยอรมัน Waschbär, ภาษาดัตช์ wasbeer, ภาษาอิตาลี orsetto lavatore, ภาษากาตาลา ós rentador, ภาษาฮังการี mosómedve,  ภาษาจีนกลาง ฮวั่น-ฉง(浣熊) และภาษาญี่ปุ่น อะระอิกุมะ (アライグマ) เป็นต้น แต่ในภาษาฝรั่งเศสและภาษาโปรตุเกส (ในประเทศโปรตุเกส)ใช้คำว่า "หนู" แทน "หมี" ได้แก่ raton laveur และ ratão-lavadeiro "หนูล้างน้ำ"
นอกจากนี้ ยังมีภาษาอื่นใช้คำที่ไม่มีคำว่า "ล้างน้ำ" แต่มีคำว่า "หมี" เช่น ในภาษาเวียดนาม คือ เคิ้ว-แหม่ว-หมี (gấu mèo Mỹ)  อันแปลว่า "หมีแมวอเมริกัน" หรือ "หมีแพนด้าอเมริกัน" ("หมีแมว" หมายถึง "หมีแพนด้า")
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วงศ์แร็กคูน
สัตว์ที่พบในทวีปเอเชีย
สัตว์ที่พบในทวีปยุโรป
สัตว์ที่พบในทวีปอเมริกาเหนือ
สัตว์ที่พบในอเมริกากลาง
สัตว์กินซาก
สัตว์เลี้ยง
สัตว์รังควาน
หมีควาย

หมีควาย หรือ หมีดำเอเชีย  (Asian black bear,  Asiatic black bear; ) จัดเป็นหมี 1 ใน 2 ชนิดที่พบได้ในประเทศไทย (อีกหนึ่งคือ หมีหมา (H. malayanus))
== ลักษณะ ==
หมีควายมีลำตัวอ้วนใหญ่ หัวมีขนาดใหญ่ ตาเล็กและหูกลม ขาอ้วนล่ำและหนา หางสั้น มีนิ้วเท้ายาวทั้งหมดห้านิ้ว กรงเล็บสั้น ขนตามลำตัวหยาบมีสีดำ มีลักษณะเด่นคือ ขนบริเวณหน้าอกเป็นรูปตัว V มีสีขาว ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมียเล็กน้อย
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ ความยาวลำตัวและหัว 120–150 เซนติเมตร ความยาวหาง 6.5–10 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 150–160 กิโลกรัม และอาจหนักได้ถึง 200 กิโลกรัม มีลักษณะคล้ายกับหมีดำ (U. americanus) ที่พบในทวีปอเมริกาเหนือ
หมีควายมีสัณฐานวิทยาคล้ายกับหมีในยุคก่อนประวัติศาสตร์บางส่วน นักวิทยาศาสตร์บางคนเชื่อว่าอาจจะเป็นบรรพบุรุษของหมีชนิดต่าง ๆ ในยุคปัจจุบัน ยกเว้นหมีแพนด้า (Ailuropoda melanoleuca) และหมีแว่น (Tremarctos ornatus)
== แหล่งอาศัย ==
หมีควาย มีการกระจายพันธุ์ที่ค่อนข้างกว้างขวางพบตั้งแต่ ภาคตะวันออกของปากีสถาน, ภาคเหนือของอินเดีย, ทิเบต, เนปาล, สิกขิม, ภูฐาน, พม่า, ไทย, ลาว, เวียดนาม, จีน, ไต้หวัน, คาบสมุทรเกาหลี, ญี่ปุ่น และภาคตะวันออกเฉียงใต้ของรัสเซีย  มักเลือกอาศัยอยู่ในป่าที่มีความอุดมสมบูรณ์และมีอากาศเย็น เช่น ป่าบนภูเขาหินปูน
แบ่งจำแนกออกได้เป็นชนิดย่อยต่าง ๆ ได้ 7 ชนิด คือ
U. t. formosanus Swinhoe, 1864 พบในเกาะไต้หวัน–ไม่มีขนหนาตรงลำคอเหมือนชนิดอื่น
U. t. gedrosianus Blanford, 1877 พบในบาลูชิสถานตอนใต้–มีขนาดเล็ก มีขนสั้น 
U. t. japonicus Schlegel, 1857 พบในญี่ปุ่น–สูญพันธุ์ไปแล้วที่คีวชู
U. t. laniger Pocock, 1932  พบตามเทือกเขาหิมาลัย, แคชเมียร์ และสิกขิม–แตกต่างจากชนิด U. t. thibetanus ตรงที่ขนยาวกว่า แต่มีรอยสีขาวที่หน้าอกเล็ก 
U. t. mupinensis Heude, 1901 พบตามเทือกเขาหิมาลัยและอินโดจีน–มีขนสีอ่อน ลักษณะคล้ายกับชนิด U. t. laniger
U. t. thibetanus Cuvier, 1823 พบในอัสสัม, เนปาล, พม่า, ไทย และอันนัม–มีขนสั้น
U. t. ussuricus Heude, 1901 พบในไซบีเรียใต้, ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของญี่ปุ่น และคาบสมุทรเกาหลี–เป็นชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุด

== พฤติกรรม ==
หมีควายกินอาหารได้หลากหลาย เช่น เนื้อสัตว์, ผลไม้, ใบไม้, หน่อไม้, ซากสัตว์, แมลง, รังผึ้ง และตัวอ่อนของผึ้ง บางครั้งอาจเข้ามากินในพื้นที่เกษตรกรรม มักออกหากินในเวลากลางคืน ปีนต้นไม้ไม่เก่ง แต่ชอบฉีกเปลือกไม้เพื่อหาแมลงใต้เปลือกไม้ หรือใช้แสดงเป็นสัญลักษณ์บอกถึงอาณาเขตของตัว ตามปรกติมักอาศัยและหากินตามลำพัง แต่ในฤดูผสมพันธุ์หรือมีลูกอ่อน อาจหากินเป็นคู่หรือเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ใช้เวลาตั้งท้องนาน 7–8 เดือน ออกลูกครั้งละไม่เกิน 2 ตัว ตามโพรงไม้หรือในถ้ำที่ปลอดภัย หมีควายเป็นสัตว์ที่สายตาไม่ค่อยดี จึงค่อนข้างดุร้าย เมื่อตกใจหรือสงสัยจะยืนด้วยขาหลัง ต่อสู้กับศัตรูโดยการตะปบด้วยขาหน้าและกัดด้วยฟันอย่างรุนแรง นอกจากนี้แล้วยังมีพฤติกรรมที่แปลก คือ ชอบขดตัวกลมแล้วกลิ้งลงมาจากเนินเขา สันนิษฐานว่าเป็นการเล่นสนุก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
หมี
สัตว์ป่าคุ้มครอง
สัตว์ที่พบในประเทศจีน
สัตว์ที่พบในประเทศพม่า
สัตว์ที่พบในประเทศอินเดีย
สัตว์ที่พบในประเทศญี่ปุ่น
มหสัตว์ของทวีปยูเรเซีย