pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
จิน คาซามะ

จิน คาซามะ (仁 風間; Jin Kazama) เป็นตัวละครจากเกมเทคเคน ซึ่งเป็นบุตรชายของคาซึยะ มิชิมา และจุน คาซามะ โดยจินเป็นผู้ใช้วิชาคาราเต้ประจำตระกูลมิชิมา ผสานวิชาป้องกันตัวประจำตระกูลคาซามะในการต่อสู้ และปรากฏตัวครั้งแรกในเกมเทคเคนภาค 3
== ประวัติตามท้องเรื่อง ==
เทคเคน 4
จิน คาซามะ เป็นบุตรชายของคาซึยะ มิชิมา กับจุน คาซามะ ต่อมาขณะที่เขาอายุได้ 15 ปี แม่ของเขาได้เสียชีวิตลงจากฝีมือของเทพสงครามนามว่าออการ์ จากนั้นจินได้เดินทางไปฝึกวิชากับเฮย์ฮาจิ มิชิมา เพื่อรอวันกำจัดเทพสงครามในภายหน้า ในภายหลังจากการปราบเทพปีศาจลงได้แล้ว เขาเริ่มรู้สึกไม่พอใจสิ่งที่ได้รับมาจากตระกูลมิชิม่าตลอดจนยีนปีศาจที่ผสมอยู่ในสายเลือดของเขา และต้องการปฏิเสธถึงสิ่งอันเลวร้ายที่เกิดขึ้นจากตระกูลมิชิม่า จินจึงตัดสินใจหันไปฝึกวิชาคาราเต้แบบดั้งเดิมแทน และเขายังมีความปรารถนาที่จะกำจัดตระกูลมิชิม่าลงให้หมด เนื่องจากต้องการใช้ชีวิตอย่างสงบสุขต่อไป
เทคเคน 5
ภายหลังจากที่จิน คาซามะ ได้ต่อสู้กับคาซูยะ มิชิมา กับเฮย์ ฮาจิมิชิมาแล้ว เขาก็ได้ทะยานกายไป ก่อนที่จะถูกพลังแห่งความชั่วร้ายครอบงำจนหมดสติ แต่แล้วในที่สุดราวกับว่าเขาได้ยินเสียงของใครบางคนกำลังเรียกหาจึงฟื้นขึ้นมา แล้วพบกับความพินาศที่เกิดขึ้นในป่าที่ดูราวกับว่าโดนพายุโจมตี เขาเริ่มสงสัยว่าเป็นฝีมือของตนตอนที่ไม่รู้สึกตัวหรือไม่ เมื่อกลับถึงที่พัก เขาก็พบว่ามีพลังปีศาจแฝงอยู่ในตัวเขาที่เริ่มมีการคุกคามมากขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงนี้เองที่เขาไม่ทราบชะตากรรมของตนว่าจะเป็นเช่นใดในช่วงหลังจากนี้ แต่เขาจำเป็นที่จะต้องออกเดินทางต่อไป
== การตอบรับ ==
สื่อสิ่งพิมพ์วิดีโอเกมได้ยกย่องตัวละครที่ชื่อจินเป็นส่วนใหญ่ โดยอยู่ในอันดับต้น ๆ หลายรายการ ในนิตยสารเกมเมสต์ 1997 ฮีโร่คอลเลคชัน จินได้รับการโหวตให้เป็นตัวละครที่ได้รับความนิยมอันดับที่ 31 (ร่วมกับตัวละครเกมสตรีทไฟท์เตอร์ อย่างแนช และหยาง) เว็บไซต์เกมมิงทาร์เก็ตได้จัดให้เขาเป็นตัวละครที่ได้รับความนิยมอันดับสี่ของเกมเทคเคน โดยแสดงความคิดเห็นถึงความเป็นที่นิยมในความเป็นพระเอกร่วมกับปีศาจที่ก่อให้เกิดการเปรียบเทียบระหว่างเขากับตัวละครเอกของเกมต่อสู้อื่น ๆ ในการจัดอันดับ "สิบตัวละครยอดนิยมของเกมต่อสู้" ในนิตยสารเกมอินฟอร์เมอร์ จินได้อยู่ในอันดับสี่โดยได้มีการเปรียบเทียบกับตัวละครสตาร์ วอร์ส อย่างลุค สกายวอล์คเกอร์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ข้อมูลเกี่ยวกับ "จิน คาซามะ" (TEKKEN ThailandZ.com)  
ข้อมูลเกี่ยวกับ "จิน คาซามะ" (Tekkenpedia) 
ข้อมูลเกี่ยวกับ "จิน คาซามะ" 
เทคเคน
ตัวละครเกม
ตัวละครที่เป็นนักคาราเต้
ตัวละครที่เป็นผู้บัญชาการ
วิดีโอเกมมาสคอต
บอสวิดีโอเกม
ตัวละครวิดีโอเกมที่มีความสามารถเกี่ยวกับไฟฟ้าหรือแม่เหล็ก
ตัวละครชายในวิดีโอเกม
ตัวละครชาวญี่ปุ่นในวิดีโอเกม
ล่ารหัสมรณะ

ล่ารหัสมรณะ (Digital Fortress) เป็นนวนิยายเล่มแรกของแดน บราวน์ ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1998 (พ.ศ. 2541)
==เรื่องย่อ==
เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ หรือ NSA ของสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นหน่วยงานสำคัญในงานด้านการข่าวกรองของสหรัฐอเมริกา ด้วยความล้ำหน้าทางด้านเทคโนโลยี NSA ได้สร้างเครื่องถอดรหัสที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดในโลก แต่ทว่ากลับมีรหัสหนึ่งที่เครื่องไม่สามารถถอดได้ จึงเป็นหน้าที่ของ "ซูซาน เฟล็ตเชอร์" หัวหน้าฝ่ายถอดรหัสต้องเข้ามาแก้ปัญหานี้ แต่เธอกลับพบกับสถานการณ์เลวร้ายที่สุดในชีวิตการทำงานของเธอ เมื่อรหัสคอมพิวเตอร์ปริศนานั้นสามารถสั่นสะเทือนและทำลายวงการข่าวกรองสหรัฐอเมริกาได้ทีเดียว นอกจากที่เธอต้องหาทางแก้ไขสถานการณ์เลวร้ายนี้แล้ว เธอกลับต้องพบกับเบื้องลึกเบื้องหลังที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า
== ตัวละคร ==
ซูซาน เฟล็ตเชอร์ หัวหน้าฝ่ายถอดรหัสของสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ หรือ NSA ของสหรัฐอเมริกา
เดวิด เบกเกอร์ ศาตราจารย์มหาวิทยาลัย คนรักของซูซาน เฟล็ตเชอร์
เทรเวอร์ เจ. สตราทมอร์ ผู้ช่วยผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ หรือ NSA ผู้บังคับบัญชาของซูซาน เฟล็ตเชอร์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการของแดน บราวน์
บันเทิงคดีสายลับ
งานเขียนของแดน บราวน์
เอบิลิซอรัส

เอบิลิซอรัส (Abelisaurus) เป็นไดโนเสาร์เทอโรพอดในกลุ่มย่อยเอบิซอร์อาศัยอยู่ในทวีปอเมริกาใต้ในยุคครีเตเชียส เป็นสัตว์กินเนื้อสองเท้า มีความยาวประมาณ 7-9 เมตร (25-30 ฟุต) ถูกค้นพบในปีในปี ค.ศ.1995 โดยโรเบอร์โต้ อาเบล อดีตผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์Cipolletti ในประเทศอาร์เจนตินาในแคว้นปาตาโกเนีย
== ฟอสซิล ==
ตัวอย่างฟอสซิลของ เอบิลิซอรัส ค้นพบแต่เพียงส่วนหัวกะโหลกซึ่งไม่สมบูรณ์มากนัก ฟอสซิลส่วนเพดานปากหายไป ความยาวของส่วนหัวกะโหลกหายไป 85 เซนติเมตร แต่ก็สามารถประมาณขนาดได้โดยอิงจาก ไดโนเสาร์ในตระกูลเอบิซอร์ด้วยกันอย่าง คาร์โนทอรัส และออคาซอรัส
โดยประมาณความยาวได้ประมาณ 7-9 เมตร
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Abelisaurus in the Dino Directory
Abelisaurus at DinoData
ไดโนเสาร์ในยุคครีเทเชียส
เทโรพอด
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เป็นส่วนราชการไทยระดับคณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กระทรวงศึกษาธิการ โดยจัดตั้งขึ้นตามกฎหมายว่าด้วยมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  โดยปัจจุบันมีศูนย์ดำเนินการหลักอยู่ ณ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต และมีหน่วยบริหารทันตกรรมอยู่ ณ โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ
== ประวัติ ==
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ได้พิจารณาเห็นว่าประเทศไทยประสบปัญหาการขาดแคลนบุคลากรทางด้านสาขาทันตแพทยศาสตร์ จึงได้เสนอโครงการจัดตั้งคณะทันตแพทยศาสตร์ขึ้น  ทั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อผลิตบัณฑิตทันตแพทย์ให้สอดคล้องกับความต้องการของสังคมในปัจจุบัน รวมทั้งเป็นแหล่งศึกษา ค้นคว้าวิจัย และให้บริการทางวิชาการด้านทันตแพทยศาสตร์ ด้าน
พะเนียง กานตรัตน์

พลอากาศเอก พะเนียง กานตรัตน์ เป็นนายทหาร เคยดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารอากาศ และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
== ประวัติ ==
พะเนียง เกิดเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2465 สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนมัธยมวัดเทพศิรินทร์, โรงเรียนการบิน, โรงเรียนการบินประเทศอังกฤษ, Air Command and Staff College และ Tactical Air Command ประเทศสหรัฐอเมริกา, โรงเรียนเสนาธิการทหารอากาศ, โรงเรียนวิทยาลัยกองทัพบก, วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร พ.ศ. 2507
== การรับราชการ ==
รับราชการครั้งแรกในปี พ.ศ. 2484 ในช่วงสงครามมหาเอเชียบูรพา ในยศ "เรืออากาศตรี" จากนั้นได้เติบโตในหน้าที่ราชการเรื่อยมา ได้ดำรงตำแหน่งสำคัญ ๆ เช่น เจ้ากรมยุทธการทหารอากาศ, เสนาธิการทหารอากาศ, และผู้บัญชาการทหารอากาศ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2520 นอกจากนี้ยังดำรงตำแหน่งสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ, ตุลาการศาลทหารสูงสุด รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม 3 สมัย และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ในสมัยรัฐบาล พล.อ. เปรม ติณสูลานนท์ เป็นนายกรัฐมนตรี
เมื่อครั้งดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยนั้น ได้เกิดเหตุกบฏ 9 กันยา ขึ้น ในวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2528 ที่ทหารบกเหล่าทหารม้าและทหารอากาศสังกัดอากาศโยธินกลุ่มหนึ่ง นำกำลังก่อการยึดอำนาจแต่ทว่าไม่สำเร็จ ซึ่งเหตุการณ์ได้จบลงที่ คณะทหารผู้ก่อการได้หลบหนีออกนอกประเทศไป และหลังเหตุการณ์นี้ พล.อ.อ. พะเนียง ได้ถูกเพ่งเล็งว่าเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อการครั้งนี้ด้วย ร่วมกับนายทหารชั้นผู้ใหญ่หลายคน อาทิ
พล.อ. เสริม ณ นคร
พล.อ. เกรียงศักดิ์ ชมะนันท์
พล.อ. ยศ เทพหัสดิน ณ อยุธยา
พล.อ.อ. อรุณ พร้อมเทพ
ทางด้านชีวิตครอบครัว ได้สมรสกับคุณหญิงสุรนุช  กานตรัตน์ (พ.ศ. 2467-พ.ศ. 2540)
พล.อ.อ. พะเนียง กานตรัตน์ ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 ด้วยโรคชรา ที่โรงพยาบาลภูมิพลอดุลยเดช  สิริอายุได้ 88 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 ณ ฌาปนสถานกองทัพอากาศ วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
พลอากาศเอก พะเนียง กานตรัตน์ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ดังนี้
พ.ศ. ไม่ปรากฎ –  80px เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 9 ชั้นที่ 3 (ภ.ป.ร.3)
พ.ศ. 2500 – 80px เหรียญงานฉลอง 25 พุทธศตวรรษ
=== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ ===
* พ.ศ. 2504 - 80x80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์รอยัลวิกตอเรียน ชั้นสร้อยแพร
* พ.ศ. 2522 - 80x80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์หยาง มูเลีย เซเตีย มาห์โกตา มาเลเซีย ชั้นที่ 2
* พ.ศ. 2524 - 80x80px เครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณแห่งการทูต ชั้นที่ 1
* พ.ศ. ไม่ปรากฏ - 80x80px เครื่องอิสริยาภรณ์ราชการดีเด่นเวียดนาม ชั้นที่ 1 (ทหารอากาศ)
* พ.ศ. ไม่ปรากฏ - 80x80px เหรียญเกียรติยศกองทัพเวียดนามใต้ ชั้นที่ 1
* พ.ศ. ไม่ปรากฏ - 80x80px ลีเจียนออฟเมอริต ชั้นผู้บังคับบัญชา
== อ้างอิง ==
ทหารอากาศชาวไทย
พลอากาศเอกชาวไทย
พลอากาศโทชาวไทย
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมไทย
ผู้บัญชาการทหารอากาศไทย
บุคคลจากโรงเรียนเทพศิรินทร์
บุคคลจากโรงเรียนเสนาธิการทหารอากาศ
บุคคลจากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.จ.ว. (ฝ่ายหน้า)
ผู้ได้รับเหรียญจักรมาลา
ฟลายอิงดัตช์แมน

ฟลายอิงดัตช์แมน (Flying Dutchman; De Vliegende Hollander) เป็นเรื่องเล่าขานในหมู่ชาวประมงในยุคกลาง ว่าเป็นเรือผีสิงที่ต้องคำสาปให้เดินทางในมหาสมุทรชั่วกัลปาวสาน ไม่สามารถเดินทางกลับบ้านได้  มักถูกพบเห็นในคืนที่มีหมอกหนาทึบ บางครั้งพบเห็นเป็นแสงประหลาดในเวลากลางคืน ว่ากันว่าเป็นแสงที่ลูกเรือลำนั้นส่งสัญญาณกับผู้พบเห็น เพื่อฝากข้อความถึงแผ่นดินใหญ่หรือคนรู้จัก 
ฟลายอิงดัตช์แมนได้รับการบันทึกเป็นเอกสารมาตั้งแต่คริสต์สตวรรษที่ 17 และมีรายงานการพบเห็นเป็นครั้งคราวมาจนถึงคริสต์สตวรรษที่ 20  ครั้งหนึ่งที่ได้รับการบันทึก เป็นการพบเห็นโดยสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร เมื่อ ค.ศ. 1880 ขณะทรงดำรงพระยศเป็นเจ้าชายจอร์จแห่งเวลส์ ขณะนั้นทรงประจำการอยู่บนเรือรบ Bacchante นอกชายฝั่งออสเตรเลีย ระหว่างซิดนีย์ กับเมลเบิร์น  และจอมพลเรือคาร์ล เดอนิทซ์ แห่งกองทัพเรือเยอรมันได้บันทึกว่าฟลายอิงดัตช์แมนแล่นผ่านเรือของตนไปเมื่อปี ค.ศ. 1942
เรื่องเล่าของฟลายอิงดัตช์แมนนั้นมีมากมาย แต่เรื่องที่รู้จักกันดีที่สุด คือ กัปตันชาวดัตช์ ชื่อ ฟาน เดอร์ เดกเคน พยายามเดินเรือไปอัมสเตอร์ดัม แต่ระหว่างทางกลับพบสภาพอากาศที่เลวร้ายในแหลมกูดโฮป ประเทศแอฟริกาใต้ เขาพยายามนำเรือผ่าพายุทั้งที่หลายฝ่ายคัดค้านจนเรือชนโขดหินจนเรือใกล้ล่ม แต่กัปตันยังคงดื้อดึงพร้อมพ่นคำหยาบต่อสวรรค์ และนั้นเองทำให้เขาต้องคำสาปคือเขาจะต้องเดินเรือไปทั่วมหาสมุทรชั่วนิรันดร์พร้อมกับลูกเรือผีของเขา และเรือของเขาจะนำมาซึ่งหายนะแก่ผู้พบเห็น
นักวิทยาศาสตร์ในอดีตให้คำอธิบายปรากฏการณ์ฟลายอิงดัตช์แมน ว่าเป็นปรากฏการณ์ทางแสงที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ เป็นมิราจหรือฟาตา มอร์กานา ที่เกิดจากการหักเห (refraction) และการสะท้อน (reflection) ที่พบเห็นในทะเล 
เรื่องฟลายอิงดัตช์แมนถูกนำไปดัดแปลงเป็นบทละคร และนวนิยายหลายเรื่องในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และถูกนำไปสร้างเป็นอุปรากร โดยริชาร์ด วากเนอร์ในปี ค.ศ. 1843  และปรากฏในวัฒนธรรมสมัยนิยมเป็นจำนวนมาก  รวมทั้งเป็นชื่อเรือโจรสลัดลำหนึ่งในภาพยนตร์ชุด Pirates of the Caribbean ของดิสนีย์
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
On the history and sightings of the Flying Dutchman
Mainly about Wagner's possible sources 
Source of the legend of the Flying Dutchman
Melodramatic Possessions: The Flying Dutchman, South Africa and the Imperial Stage ca. 1830
The Phantom Ship by Marryat at Project Gutenberg
ภาพลวงตา
สิ่งลึกลับ
เรือผีสิง
วีรวิท คงศักดิ์

พลอากาศเอก วีรวิท คงศักดิ์ เกิดเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2491 เป็นกรรมการในคณะกรรมการปฏิรูปประเทศด้านการป้องกันและปราบปรามการทุจริตและประพฤติมิชอบ ในรัฐบาล พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา อดีตราชองครักษ์พิเศษ จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนสาธิตปทุมวัน, โรงเรียนเตรียมทหารรุ่นที่ 6 (ตท.6-ร่วมรุ่นกับ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ, พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน, พล.อ.วินัย ภัททิยกุล, พล.ร.อ.สถิรพันธุ์ เกยานนท์, พล.อ.อ.ชลิต พุกผาสุข, พล.ต.อ.โกวิท วัฒนะ, พล.อ.บุญสร้าง เนียมประดิษฐ์), โรงเรียนนายเรืออากาศรุ่นที่ 13, ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (รัฐศาสตร์) มหาวิทยาลัยรามคำแหง, การป้องกันประเทศภาครัฐร่วมเอกชน วปอ.สปท.(ปรอ.10), การบริหารงานภาครัฐและกฎหมายมหาชน สถาบันพระปกเกล้า (ปรม.2)
== รับราชการ ==
รับราชการเป็น ผบ.กองบิน 4 ฝูง 403 (F-5 E/F), ผบ.กองบิน 1 (นครราชสีมา), ผชท.ทอ.ไทย โตเกียว/โซล, ผู้บัญชาการวิทยาลัยการทัพอากาศ, ผู้ช่วยเสนาธิการทหารอากาศฝ่ายกำลังพล, รองผู้บัญชาการกองบัญชาการฝึกศึกษาทหารอากาศ, เจ้ากรมกำลังพลทหาร กองบัญชาการทหารสูงสุด, ที่ปรึกษาสถาบันวิชาการป้องกันประเทศ และรองผู้บัญชาการทหารสูงสุด
หลังการรัฐประหาร 19 กันยายน พ.ศ. 2549 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.) ในส่วนของข้าราชการทหารกองทัพอากาศ
หลังการรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 ได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการในคณะกรรมการปฏิรูปประเทศด้านการป้องกันและปราบปรามการทุจริตและประพฤติมิชอบ
ในวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ได้รับการแต่งตั้งเป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิฝ่ายวุฒิสภา ในคณะกรรมการข้าราชการรัฐสภา
== บทบาทหลังเกษียณราชการ ==
และภายหลังเกษียณราชการ ได้รับแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกวุฒิสภา (ส.ว.) แบบสรรหาด้วย ในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2552 นอกจากนี้แล้ว ในปัจจุบัน ยังเป็นประธานอนุกรรมการศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาพลังแผ่นดินเชิงคุณธรรม หรือ "ศูนย์คุณธรรม" และได้รับเลือกให้กลับมาเป็น ส.ว. ในแบบสรรหาอีกครั้ง เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2554
== ชีวิตส่วนตัว ==
ชีวิตครอบครัว สมรสแล้ว แต่ภรรยาได้เสียชีวิตไปตั้งแต่ปี พ.ศ. 2526 ด้วยโรคมะเร็ง มีบุตร 2 คน บุตรชายเป็นวิศวกรทำงานที่บริษัทวิทยุการบิน บุตรสาวเป็นทันตแพทย์ประกอบอาชีพส่วนตัว ในปี ๒๕๓๔ สมรสกับ น.อ.หญิง จันทิรา (ยะตินันท์) คงศักดิ์ รับราชการเป็นแพทย์โรงพยาบาลภูมิพลอดุลยเดช ไม่มีบุตร
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
ทหารอากาศชาวไทย
บุคคลจากโรงเรียนนายเรืออากาศนวมินทกษัตริยาธิราช
บุคคลจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
บุคคลจากสถาบันพระปกเกล้า
สมาชิกวุฒิสภาไทยแบบสรรหา
สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
บุคคลจากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี

คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี เป็นคณะวิชาลำดับที่ 11 ของมหาวิทยาลัยอุบลราชธานีและคณะวิชาลำดับที่ 3 ของทางด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ ต่อจากคณะเภสัชศาสตร์ วิทยาลัยแพทยศาสตร์และการสาธารณสุข ตามลำดับ ในระยะแรกตั้งเป็นโครงการจัดตั้งคณะพยาบาลศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2552 โดยมี ดร. สุรีย์ ธรรมิกบวร เป็นรักษาราชการแทนคณบดี และ นางสาวณัฐชา รัตน์ถานู รักษาราชการแทนรองคณบดี ต่อมาได้ยกฐานะเป็นคณะพยาบาลศาสตร์ ตามประกาศของสภามหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ในปี พ.ศ. 2553 คณะพยาบาลศาสตร์ได้รับการรับรองสถาบันการศึกษาจาก สภาการพยาบาล วันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 และสภาการพยาบาลให้การรับรองหลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต หลักสูตรใหม่ พ.ศ. 2553 เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2553 สามารถเปิดรับนักศึกษาพยาบาลศาสตร์ รุ่นแรกในปีการศึกษา 2553 จำนวนประมาณ 60 คน อีกทั้งยังได้ทำความร่วมมือในการผลิตบัณฑิตพยาบาลศาสตร์ และความร่วมมือทางวิชาการร่วมกับสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดอุบลราชธานี โรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์ โรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์และโรงพยาบาลชุมชน ศูนย์สุขภาพชุมชน ในสังกัดสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดอุบลราชธานี
== ภาควิชา ==
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ได้แบ่งกลุ่มวิชาออกเป็น 6 กลุ่มวิชา ดังนี้
กลุ่มวิชาการพยาบาลมารดาทารกและการผดุงครรภ์
กลุ่มวิชาการพยาบาลเด็กและวัยรุ่น
กลุ่มวิชาการพยาบาลผู้ใหญ่และผู้สูงอายุ
กลุ่มวิชาการพยาบาลครอบครัวและชุมชน
กลุ่มวิชาการพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช
กลุ่มวิชาการบริหารการพยาบาล
== หลักสูตรการศึกษา ==
ปัจจุบัน คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี เปิดทำการเรียนการสอนในสาขาวิชา ดังต่อไปนี้
== สำนักงานคณบดีคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ==
=== ทำเนียบคณบดี ===
รายนามคณบดีคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานีตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบันมีดังนี้
{|class="toccolours" width = 100%
|-
| colspan = "3" style="background: #FFCBDB" align = "center" |คณบดีคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
|-
! style="background: #FF69B4 " align = "center"| รายนามคณบดี
! style="background: #FF69B4 " align = "center"| วาระการดำรงตำแหน่ง
! style="background: #FF69B4 " align = "center"| ดำรงตำแหน่ง
|-
| valign = "top" style="background: #FFCBDB" | 1. ดร.สุรีย์ ธรรมิกบวร
| valign = "top" style="background: #FFCBDB" | 12 มกราคม พ.ศ. 2553 - 4 มีนาคม พ.ศ. 2555
| valign = "top" style="background: #FFCBDB" | รักษาราชการแทนคณบดีโครงการจัดตั้งคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
|-
| valign = "top" style="background: #FFCBDB" | 2. ผศ.ดร.สุรีย์ ธรรมิกบวร
| valign = "top" style="background: #FFCBDB" | 5 มีนาคม พ.ศ. 2555 - 4 มีนาคม พ.ศ. 2559
| valign = "top" style="background: #FFCBDB" | คณบดีคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
|-
| valign = "top" style="background: #FFCBDB" | 3. ผศ.ดร.สงวน ธานี
| valign = "top" style="background: #FFCBDB" | 1 มิถุนายน พ.ศ. 2559 - ปัจจุบัน
| valign = "top" style="background: #FFCBDB" | คณบดีคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
|-
|}
== อ้างอิง ==
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
อุบลราชธานี
ไนท์ออนบาลด์เมาเทน

ไนท์ออนบาลด์เมาเทน (Night on Bald Mountain หรือ Night on Bare Mountain) เป็นผลงานประพันธ์ของโมเดสต์ มูสซอร์กสกี (1839-1881) คีตกวีชาวรัสเซีย โดยได้รับอิทธิพลมาจากบทกวี และตำนานเกี่ยวกับมนต์ดำของแม่มด  มูสซอร์กสกีเขียนงานดนตรีชิ้นนี้เสร็จเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1867 ตรงกับคืนก่อนวันสมโภชฉลองเทศกาลของนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ เขาจึงตั้งชื่อผลงานชิ้นนี้ว่า St. John's Night on the Bare Mountain แต่ผลงานชิ้นนี้กลับไม่ได้รับความนิยม ไม่เคยได้รับการบรรเลงอีกเลยตลอดชั่วชีวิตของเขา
หลังจากมูสซอร์กสกีเสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 1881 เพื่อนสนิทของเขา คือ นีโคไล ริมสกี-คอร์ซาคอฟ ได้นำผลงานชิ้นนี้มาเรียบเรียงใหม่ เป็นแฟนตาเซีย ใช้ชื่อว่า A Night on the Bare Mountain (Ночь на лысой горе, Noch' na lysoy gorye) ออกบรรเลงครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1886 และกลายเป็นงานดนตรีที่ได้รับความนิยมนำมาใช้แสดงสด 
นอกเหนือจากผลงานเรียงเรียงโดยริมสกี-คอร์ซาคอฟแล้ว Night on Bald Mountain ฉบับที่ได้รับการเรียบเรียงโดยลีโอโปลด์ สโตคอฟสกี และนำมาใช้ในภาพยนตร์ แฟนเทเชีย ในปี ค.ศ. 1940 ก็ยังเป็นที่นิยมมาจนถึงปัจจุบัน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Piano version of Night on Bald Mountain (arranged by Konstantin Chernov)
ผลงานของ โมเดสต์ มูสซอร์กสกี
ผลงานของ นีไคไล ริมสกี-คอร์ซาคอฟ
ซิมโฟนิกโพเอ็ม
ซิมโฟนีหมายเลข 6 (เบทโฮเฟิน)

ซิมโฟนีหมายเลข 6 ในบันไดเสียง เอฟ เมเจอร์ (Symphony No. 6 in F major) ของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน รู้จักกันในชื่อ เดอะพาสโทรัล (The Pastoral) `หรือ พาสโทรัล ซิมโฟนี (Pastoral Symphony) เป็นผลงานที่เบทโฮเฟินเริ่มแต่งเมื่อราว ค.ศ. 1802 แล้วเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1808 ในแคตตาล็อกผลงานของเบทโฮเฟินระบุหมายเลขโอปุส 68 (Opus 68) เป็นผลงานของเบทโฮเฟินที่แต่งโดยอ้างอิงความงดงามของธรรมชาติในชนบท บรรยายทัศนียภาพทุ่งหญ้าป่าเขา มีเสียงนกร้อง จากนั้นได้เกิดพายุฝนฟ้าคะนอง และเมื่อฝนหยุดตกก็มีแดดออก ท้องฟ้าสดใส บรรยากาศอบอุ่น
เบทโฮเฟินประพันธ์เดอะพาสโทรัลไปพร้อม ๆ กับซิมโฟนีหมายเลข 5 แล้วเสร็จออกบรรเลงเป็นรอบแรก เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1808 ที่โรงอุปรากร Theater an der Wien กรุงเวียนนา โดยเบทโฮเฟินเป็นผู้อำนวยวงด้วยตนเอง หลังการแสดงรอบแรก ผลงานชิ้นนี้ไม่ค่อยได้รับความนิยมมากนัก แต่ในเวลาต่อมากลับได้รับความนิยม กลายเป็นผลงานหนึ่งที่ได้รับการบันทึกเสียงบ่อยครั้งที่สุด 
ซิมโฟนีบทนี้แบ่งออกเป็น 5 ท่อน ซึ่งแตกต่างจากแบบแผนของซิมโฟนีอื่น ๆ ที่นิยมแบ่งเป็น 4 ท่อน  ได้แก่
I. Allegro ma non troppo
II. Andante molto mosso
III. Allegro
IV. Allegro
V. Allegretto
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ซิมโฟนี
ผลงานของ ลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน
สำนักงานวิทยาเขตเกษตรศาสตร์

สำนักงานวิทยาเขตเกษตรศาสตร์  เป็นหน่วยงานกลางในการอำนวยการบริหารและบริการประสานงานใน คณะเกษตรศาสตร์ และวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส ที่มุ่งเน้นให้การศึกษา สร้างสรรคและพัฒนาความรู้ ให้บริการทางวิชาการ รวมทั้งสืบสานและอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมที่สอดคล้องกับนโยบายการศึกษา การพัฒนาเศรษฐกิจ และสังคมของประเทศ โดยเฉพาะการพัฒนาและเพิ่มประสิทธิภาพการผลิตทางด้านเกษตรแบบ
== วิทยาเขตเกษตรศาสตร์ ==
เป็นศูนย์กลางการศึกษา การวิจัย และการพัฒนาบุคลากรและนวัตกรรมด้านเกษตรศาสตร์ สิ่งแวดล้อม และวิทยาการเพื่อชุมชนภาคใต้ และของประเทศ
== หน่วยงาน ==
งานบริหารและธุรการ
งานบริการการศึกษา
งานวิทยบริการ
งานคลังและพัสดุ
งานแผนและวิชาการ
งานสถานที่และพาหนะ
งานส่งเสริมการศึกษาวิชาชีพ
หน่วยทะเบียนและประมวลผลกลาง
สำนักหอสมุดกลางวิทยาเขต
แผนกฝึกอบรมทางการเกษตร
== กลุ่มงานวิทยาลัย ==
ฝ่ายบริหาร
ฝ่ายการศึกษา
ฝ่ายกิจการนักศึกษา
ฝ่ายอาคารสถานที่และยานพาหนะ
ฝ่ายทรพย์สินและสิทธิประโยชน์
== สถานที่ตั้ง ==
สำนักงานวิทยาเขตเกษตรศาสตร์ ตั้งอยู่ เลขที่ 102 หมู่ 5 ตำบลตันหยงลิมอ อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส โดยมีพื้นที่ของวิทยาเขต จำนวน 1,808 ไร่  ในอดีตพื้นที่ของสำนักวิทยาเขต เป็นที่ตั้งของ วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส และได้ดำเนินการจัดการศึกษาในระบบเปิดสอนนักศึกษา ระดับ ปวช.ม ปวส., ระดับ ปริญญาตรี และจัดการศึกษานอกระบบโดยจัดฝึกอบรมวิชาชีพเกษตรกรรมแก่เกษตรกร และผู้สนใจทั่วไป วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2548 วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส ได้ถูกหลอมรวม กับอีก 3 วิทยาลัย คือ วิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส วิทยาลัยพยาบาล และวิทยาลัยการอาชีพตากใบ เป็น มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์  ปัจจุบัน สำนักงานวิทยาเขตเกษตรศาสตร์ เป็นหน่วยงานภายในในการประสานงานต่างๆ ภายใน คณะเกษตรศาสตร์และวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส ได้แบ่งพื้นที่ออกเป็น 2 ส่วน
== อาณาเขต ==
ส่วนที่ 1. เนื้อที่เดิม 997 ไร่ มีอาณาเขตดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับ สถานีรถไฟบ้านป่าไผ่
ทิศตะวันนออก ติดต่อกับ บ้านออกและที่ดินแปลงใหม่
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ บ้านลาลู
ทิศใต้ ติดต่อกับ บ้านไอปาเซ
ส่วนที่ 2. เนื้อที่ใหม่ 811 ไร่ มีอาณาเขตดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับ บ้านป่าไผ่
ทิศตะวันนออก ติดต่อกับ บ้านลูโบ๊ดีแย
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ที่ดินแปลงเก่า
ทิศใต้ ติดต่อกับ บ้านออก
== อ้างอิง ==
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง (Faculty of Public Health, Ramkhamhaeng University) เป็นคณะที่ดำเนินการสอนรายวิชาด้านสาธารณสุขศาสตร์ของมหาวิทยาลัยรามคำแหง และเป็นคณะที่จัดตั้งเป็นหน่วยงานภายในของมหาวิทยาลัยรามคำแหง  โดยเริ่มเปิดสอน ระดับปริญญาตรี 1 หลักสูตร และ ระดับปริญญาโท 1 หลักสูตร
==ประวัติ==
ตามพันธกิจของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 1 (พ.ศ. 2555 - 2559)
ข้อที่ (1) การพัฒนาคนและสังคมไทยสู่สังคมคุณภาพมุ่งสร้างภูมิคุ้มกันตั้งแต่ระดับปัจเจก ครอบครัวและชุมชนสู่สังคมที่มีคุณภาพ สามารถจัดการความเสี่ยงและปรับตัวเข้ากัยการเปลี่ยนแปลง
รวมทั้งมีส่วนร่วมในการพัฒนาเศรษฐกิจ สังคม และการเมืองของประเทศได้อย่างมีประสิทธิภาพ และ
ข้อที่ (2) การพัฒนาคนสู่สังคมแห่งการเรียนรู้ตลอดชีวิต ให้ความสำคัญกับการพัฒนาคุณภาพคนไทยทุกช่วงวัยให้มีภูมิคุ้มกันต่อการเปลี่ยนแปลง มีความพร้อมทั้งด้านร่างกายที่สมบูรณ์แข็งแรง
มีสติปัญญาที่รอบรู้และมีจิตใจที่สำนึกในคุณธรรม จริยธรรม มีความเพียร มีโอกาสและสามารถเรียนรู้ตลอดชีวิต ควบคู่กับการเสริมสร้างสภาพแวดล้อมในสังคมและสถาบันทางสังคมและสถาบันสังคมให้เข้มแข็งและเอื้อต่อการพัฒนาคนนั้น
ทางมหาวิทยาลัยได้ตระหนักถึงความสำคัญดังกล่าว และเห็นว่ายังขาดแคลนสาขาวิชาที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาคุณภาพชีวิตและด้านสาธารณสุขโดยตรงจึงได้มีการพัฒนาหลักสูตรทางด้านสาธารณสุขศาสตร์โดยคำนึงถึงสถานการณ์การเปลี่ยนแปลงการยกระดับคุณภาพชีวิตสู่ความยั่งยืน และความต้องการในการพัฒนาด้านสาธารณสุขเพื่อตอบสนองความต้องการของสังคม 
อาศัยมาตรา 18(4)แห่งพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยรามคำแหง พ.ศ. 2541 ประกอบมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติการบริหารส่วนงานภายในของสถาบันอุดมศึกษา พ.ศ. 2550 ประกาศคณะกรรมการอุดมศึกษา เรื่อง หลักเกณฑ์การจัดตั้งส่วนงานภายในของสถาบันการศึกษา พ.ศ. 2551 และมติสภามหาวิทยาลัยรามคำแหงในการประชุมครั้งที่ 8/2551 วาระที่ 47 เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2551
มีมติให้จัดตั้งคณะสาธารณสุขศาสตร์เป็นส่วนงานภายในของมหาวิทยาลัยรามคำแหง ตั้งแต่วันที่ 30 มิถุนายน 2551 เป็นต้นไป
ดังนั้นคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง จึงได้กำหนดวันที่ 30 มิถุนายน ของทุกปีเป็นวันก่อตั้งคณะ ปัจจุบันคณะสาธารณสุขศาสตร์ได้ย้ายมาที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง หัวหมาก ตามที่สภามหาวิทยาลัย ในการประชุม ครั้งที่ 2/2563 วาระที่ 4.16 เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563  
==รายนามคณบดีตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบัน==
===== 1  รศ.ดร.สุรเดช สำราญจิตต์                         ปี 2557- 2560 =====
===== 2.อาจารย์ ว่าที่ ร.ต. ดร.สมชัย  อวเกียรติ        ปี 2561-21 พฤศจิกายน 2562 =====
=== 3. รศ.ดร.สุรเดช สำราญจิตต์                         22 พฤศจิกายน 2562- ปัจจุบัน ===
== หลักสูตร ==
ปัจจุบัน คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร ได้แก่
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
มหาวิทยาลัยรามคำแหง
มหาวิทยาลัยรามคำแหง จ.สุโขทัย http://www.publichealth.ru.ac.th/
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์มหาวิทยาลัยรามคำแหง
มหาวิทยาลัยรามคำแหง
รามคำแหง
เปทรูชกา

เปทรูชกา (Pétrouchka; Петрушка)  เป็นบัลเลต์ประกอบดนตรีโดยอิกอร์ สตราวินสกี คีตกวีชาวรัสเซีย แต่งขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 1910-1911 ออกแสดงครั้งแรกที่โรงละคร Théâtre du Chatelet ปารีส เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1911 โดยคณะ Ballets Russes ของเซอร์เก เดียกิเลฟ  ตัวละครเปทรูชกา ตุ๊กตาฟางรับบทโดยวาสลาฟ นิจินสกี  ต่อมาในปี ค.ศ. 1947 สตราวินสกีได้ปรับปรุงสกอร์ดนตรีใหม่ เพื่อให้สามารถบรรเลงด้วยวงออร์เคสตราวงเล็กลง
เปทรูชกา เป็นชื่อตัวละครในนิทานพื้นบ้านรัสเซีย เป็นตุ๊กตาที่ทำด้วยมัดฟางและถุงผ้าบรรจุขี้เลื่อย เรื่องราวในบัลเลต์เกิดขึ้นในงานเทศกาลรื่นเริง Maslenitsa ช่วงต้นเดือนมีนาคม ที่จัตุรัสใจกลางกรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เปทรูชกาถูกเวทมนตร์จากการเป่าขลุ่ยของนักดนตรีเร่ กลายเป็นหุ่นที่มีชีวิตจิตใจ มีอารมณ์ความรู้สึก
ในปี ค.ศ. 1921 สตราวินสกีได้เรียบเรียงดนตรีขึ้นใหม่สำหรับบรรเลงด้วยเปียโน ให้กับอาร์เทอร์ รูบินสไตน์ เพื่อนสนิทของเขา ใช้ชื่อว่า Trois mouvements de Petrouchka (Three Movements from Petrushka)  สตราวินสกีกล่าวว่า ตัวเขาเองไม่สามารถเล่นเพลงที่เรียงเรียงใหม่นี้ได้ด้วยตัวเอง เพราะไม่สามารถเล่นด้วยมือซ้ายได้ชำนาญ
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Recordings of Stravinsky's Three Movements of Petrushka -piano version- by Alberto Cobo
บัลเลต์โดยอิกอร์ สตราวินสกี
ผลงานของ อิกอร์ สตราวินสกี
ซิมโฟนีหมายเลข 9 (เบทโฮเฟิน)

ซิมโฟนีหมายเลข 9 ในบันไดเสียง ดี ไมเนอร์ (9. Sinfonie in d-Moll) ของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน รู้จักกันในชื่อ คอรัลซิมโฟนี (Choral Symphony) เป็นผลงานซิมโฟนีชิ้นสุดท้ายที่เบทโฮเฟินแต่งได้เสร็จสิ้นสมบูรณ์ เริ่มแต่งเมื่อราว ค.ศ. 1818 แล้วเสร็จออกแสดงครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1824 ที่เวียนนา ในแค็ตตาล็อกผลงานของเบทโฮเฟินระบุหมายเลขโอปุส 125 (Opus 125) ถูกใช้เป็นเพลงประจำสหภาพยุโรปมาตั้งแต่ ค.ศ. 1993 และสภายุโรป ตั้งแต่ ค.ศ. 1972
คอรัลซิมโฟนีเป็นผลงานที่ใช้เสียงร้องเป็นส่วนหนึ่งของดนตรี โดยในมูฟเมนต์ที่ 4 ใช้เสียงนักร้องโซโล 4 คน ประกอบกับการร้องประสานเสียง คำร้องที่ใช้นำมาจากโคลงภาษาเยอรมัน Ode an die Freude ("Ode to Joy") ของฟรีดริช ชิลเลอร์
ซิมโฟนีบทนี้แบ่งออกเป็น 4 ท่อน ได้แก่
I. Allegro ma non troppo, un poco maestoso
II. Scherzo: Molto vivace - Presto
III. Adagio molto e cantabile - Andante Moderato - Tempo Primo - Andante Moderato - Adagio - Lo Stesso Tempo
IV. Presto; Allegro molto assai (Alla marcia); Andante maestoso; Allegro energico, sempre ben marcato
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ซิมโฟนี
ผลงานของ ลูทวิช ฟัน เบโทเฟิน
ความทรงจำแห่งโลก