pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
หญ้าแพรก

หญ้าแพรก  เป็นพืชพื้นเมืองในทวีปแอฟริกา ทวีปเอเชีย ทวีปออสเตรเลีย และยุโรปใต้ ส่วนชื่อ หญ้าเบอร์มิวดา มาจากการที่หญ้าแพรกเป็นพืชต่างถิ่นรุกรานในเบอร์มิวดา แต่ไม่ได้เกิดขึ้นที่นั่น
ในประเทศไทย ชาวเหนือ เรียกว่า "หญ้าเป็ด" ส่วนชาวกะเหรี่ยง เรียกว่า "หน่อเก่เด"
== ลักษณะ ==
เป็นพืชที่ขึ้นบนผิวดินและมีลำต้นอยู่ใต้ดิน ใบเรียวปลายแหลม บริเวณใบมีขนปกคลุมเล็กน้อย มีช่อดอกที่ปลายยอด ดอกออกตลอดทั้งปี พบได้ที่ความสูงจากระดับน้ำทะเล 40-400 เมตร บนพื้นที่แห้งแล้ง ทนดินเค็มและทนที่น้ำท่วมขัง แพร่พันธุ์เร็วมาก
== ประโยชน์ ==
ในสภาพแวดล้อมและการดูแลที่เหมาะสม เป็นหญ้าที่มีความสม่ำเสมอ คุณภาพดีพอใช้จึงจะได้หญ้าที่สีเขียวสด ใช้ปลูกเป็นสนามหญ้า ทั่ว ๆ ไป เช่น สนามฟุตบอล รักบี้ ในสวนสาธารณะ ปลูกตามขอบถนน สนามเด็กเล่น ปลูกเป็นทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ หรือปลูกในพื้นที่ ที่กว้าง ๆ เพียงเพื่อต้องการปลูกปกคลุมดินป้องกันไม่ให้เกิดการพังทลายของดินได้
หญ้านี้มีความต้องการดูแลในระดับที่ปานกลางถึงระดับสูง จึงจะได้คุณภาพดี ถึงแม้จะทนต่อความแห้งแล้งและความร้อนได้สูงก็ตาม แต่หญ้านี้จะคุณภาพไม่ดี ถ้าไม่ได้ให้น้ำอย่างเพียงพอ การใช้หญ้าแพรกทำสนามหญ้าต้องระมัดระวังอย่างหนึ่งคือ หญ้านี้จะกลายเป็นวัชพืชที่สำคัญได้ เนื่องจากการเจริญเติบโตเร็ว ทั้งยังมีเมล็ดแพร่พันธุ์ได้อีก และจะเป็นวัชพืชที่เข้าไปในแปลงดอกไม้ ไม้พุ่มเล็ก ๆ แม้กระทั่งตามถนนที่มีรอยแตก หญ้านี้จะแทรกตัวไปขึ้นได้ แต่ไม่พบว่ามีคุณสมบัติในการชะลอน้ำแต่อย่างใด
สรรพคุณทางสมุนไพรทั้งต้น รสขมเย็น ตำกับสุราพอกหรือทาแก้พิษอักเสบ ปวด บวม 
ในการไหว้ครูก็ใช้หญ้าแพรก เปรียบเสมือนกับให้นักเรียนทุกคนมีความอดทน นอกจากนี้ สารสกัดจากหญ้าแพรกยังมีคุณสมบัติในการเพิ่มภูมิต้านทานไวรัสในกุ้งก้ามกราม (กุ้งแม่น้ำ) ซึ่งทำให้ลูกกุ้งมีความทนต่อการเกิดโรคหางขาว ซึ่งมีไวรัสเป็นสาเหตุ และทำให้ลูกกุ้งตายเป็นจำนวนมาก 
== ในพุทธประวัติ ==
ในพุทธประวัติกล่าวว่าพระสิทธัตถะได้ทรงพระสุบินก่อนที่จะสำเร็จพระสัมมาสัมโพธิญาณคำรบสองว่า ต้นหญ้าแพรกต้นหนึ่งได้ขึ้นแต่พื้นพระนาภี และเจริญสูงขึ้นไปจนจดคัดนาดลนภากาศ ซึ่งทำนายว่าการที่หญ้าแพรกงอกจากพระนาภี สูงไปจดอากาศนั้น เป็นบรรพนิมิตที่ได้ตรัสเทศนาพระอริยมรรคมีองค์ 8 แก่เทพยดาและมนุษย์ทั้งปวง
== อ้างอิง ==
หญ้า
เทอร์โมพลาสติก

เทอร์โมพลาสติก เป็นพลาสติกที่มีจุดหลอมเหลว และมีจุดอ่อนตัว (ต่างจากเทอร์โมเซ็ทพลาสติก) มีโครงสร้างแบบสายยาวหรือแบบสาขาสามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้อีก เทอร์โมพลาสติกจะเกิดการอ่อนตัวและหลอมเหลวเมื่อได้รับความร้อน และจะเกิดแข็งตัวเมื่อทำให้เย็นลง พลาสติกที่แข็งตัวแล้วสามารถนำมาหลอมซ้ำได้ ด้วยความร้อนเทอร์โมพลาสติก ดังนั้นเทอร์โมพลาสติกจึงเป็นวัสดุที่มีสมบัติเหมาะสม สำหรับการขึ้นรูปเป็นผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ
== ข้อควรระวัง ==
พลาสติกที่ผ่านกระบวนการที่มีความร้อนหลายครั้งสามารถเสื่อมสภาพ หรือทางเทคนิคเรียกว่า degradation ดังนั้นการนำพลาสติกกลับมาใช้ใหม่ควรใช้ผสมในอัตราส่วนที่พอเหมาะเท่านั้น และควรระวังเรื่องความสะอาดของวัตถุดิบและสิ่งเจือปน
== กระบวนการผลิตเทอร์โมพลาสติก ==
กระบวนการฉีด (Injection molding)
กระบวนการรีด (Extrusion molding)
กระบวนการอัด (Compression molding)
กระบวนการอัดส่ง (Transfer molding)
กระบวนการเป่า (Blow molding)
กระบวนการอัดขึ้นรูป (Thermoforming)
กระบวนการรีดให้เป็นแผ่น (Calendaring)
กระบวนการหล่อ (Casting)
กระบวนการ Reaction Injection molding (RIM)
== ชนิดของเทอร์โมพลาสติก ==
พอลิสไตรีน
พอลิเอทิลีน
พอลิโพรพิลีน
พอลิไวนิลคลอไรด์
ไนลอน
== อ้างอิง ==
http://www.pt.ac.th/ptweb/studentweb/plastic/9.html 
พลาสติก
มะแว้งต้น

มะแว้งต้น  เป็นพืชในสกุลมะเขือ กระจายพันธุ์ในอินเดีย จีน และอินโดจีน ลักษณะเป็นไม้พุ่มขนาดเล็ก สูง 1–1.5 เมตร ลำต้นมีขนนุ่ม ใบเป็นใบเดี่ยวรูปไข่หรือขอบขนาน เรียงสลับกัน ขนาด 4–10 x 6–12 เซนติเมตร โคนใบป้านกว้าง ขอบใบหยักเว้าหรือเป็นแฉกมน ๆ ไม่สม่ำเสมอกัน ผิวใบมีขนนุ่มทั้งสองด้าน ดอกออกเป็นช่อสั้น ๆ ตามซอกใบหรือปลายกิ่ง มีดอกย่อย 2–8 ดอก ดอกสีม่วง กลีบเลี้ยงโคนเชื่อมกัน ปลายแยกเป็น 5 กลีบ กลีบดอกโคนเชื่อมกัน ปลายแยกเป็น 5 กลีบเช่นกัน มีอับเรณูสีเหลือง มีเกสรตัวผู้ 5 อัน ผลกลมสีเขียวขนาดราว 1 เซนติเมตร เมื่อสุกมีสีแดง ภายในมีเมล็ดจำนวนมาก
== การใช้ประโยชน์  ==
ตำรายาไทยระบุว่าผลมะแว้งต้นมีรสขมขื่นเปรี้ยว ใช้แก้ไอ ขับเสมหะ ช่วยให้เจริญอาหาร รากมะแว้งต้นมีรสขมขื่นเปรี้ยวเช่นกัน มีสรรพคุณแก้ไอ แก้ไข้สันนิบาต กัดเสมหะ นอกจากนี้ยังเข้ากับสมุนไพรอื่นเป็นยาประสะมะแว้ง ซึ่งเป็นหนึ่งในยารักษากลุ่มอาการของระบบทางเดินหายใจในบัญชียาหลักแห่งชาติ
ผลมะแว้งต้นรับประทานเป็นอาหารกับน้ำพริก แต่นิยมน้อยกว่ามะแว้งเครือ ลูกมะแว้งต้นมีวิตามินเอค่อนข้างสูง ชาวกะเหรี่ยงนำผลมาใส่แกงหรือน้ำพริก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สกุลมะเขือ
สมุนไพร
พืชที่รับประทานได้
โรคนิวโมคอคคัส

โรคนิวโมคอคคัส เกิดจากเชื้อแบคทีเรียที่มีชื่อว่า “สเตรปโตคอคคัสนิวโมเนียอี” ซึ่งทำให้มีอัตราการเกิดโรคปอดบวมสูง ชื่อของเชื้อนี้ถูกค้นพบตั้งแต่ปี ค.ศ. 1881 ต่อมาได้มีการค้นพบยาเพนนิซิลิน ที่ใช้รักษาโรคนี้ได้เป็นอย่างดีในปี 1940 แต่ในระยะหลังเชื้อเกิดอาการดิ้อยาชนิดนี้ และยาปฏิชีวนะชนิดอื่นๆด้วย ทำให้ยากต่อการรักษา เชื้อนิวโมคอคคัส สามารถพบได้ทุกแห่ง ส่วนใหญ่จะพบอยู่ในโพรงจมูกและคอของคนทั่วไป  บางคนอาจจะมีเชื้อนี้แต่ไม่แสดงอาการ ซึ่งเรียกว่าพาหะ เชื้อสามารถแพร่กระจายสู่บุคคลอื่นได้ เหมือนโรคไข้หวัด โดยการ ไอ จาม หรือทางอื่นๆที่ทำให้เชื้อแพร่กระจายออกมาเป็นละออง สิ่งสำคัญที่เป็นตัวการในการติดเชื้อส่วนใหญ่คือ มือ ดังนั้น การล้างมือบ่อยๆก็เป็นการป้องกันได้อีกทางหนึ่ง ชื้อนิวโมคอคคัส สามารถทำให้เกิดโรคที่เป็นอันตรายต่างๆได้ อาทิเช่น โรคติดเชื้อในกระแสเลือด โรคปอดบวม โรคหูชั้นกลางอักเสบ โรคเยื่อหุ้มสมองอักเสบ ซึ่งเป็นอันตรายมากในเด็กเล็กและผู้สูงอายุ เป็นต้น กลุ่มบุคคลส่วนใหญ่ที่มีความเสี่ยงในการติดเชื้อนี้จะเป็นเด็กเล็ก ผู้สูงอายุ ผู้มีภูมิคุ้มกันบกพร่อง ผู้ป่วยโรคเรื้อรัง และผู้ที่ตัดม้ามออกหรือม้ามทำงานผิดปกติ
โรคนี้สามารถรักษาได้โดยการฉีดยาเพนนิซิลิน แต่ปัจจุบันเชื้อดื้อยามากขึ้น ทำให้การรักษาโดยใช้ยาตัวใหม่จะขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของแพทย์ ดังนั้น การป้องกัน
ไม่ให้ร่างกายได้รับเชื้ออาจเป็นวิธีที่ได้ผลสูง และ อีกทางเลือกหนึ่งที่สามารถทำได้ก็คือ การฉีดวัคซีนเพื่อสร้างภูมิคุ้มกันให้กับร่างกาย
== อ้างอิง ==
วารสารแจกฟรีโรงพยาบาลสมิติเวชศรีนครินทร์, สมาคมโรคติดเชื้อแห่งประเทศไทย, ศูนย์ภูมิคุ้มกันโรคด้วยวัคซีน
โรคติดเชื้อแบคทีเรีย
โป๊ยเซียน (พืช)

โป๊ยเซียน  เป็นหนึ่งในไม้มงคล จัดอยู่ในวงศ์ Euphorbiaceae อยู่ในสกุล Euphorbia ซึ่งเป็นสกุลเดียวกับพืชหลายชนิด เช่น ต้นคริสต์มาส และส้มเช้า
โป๊ยเซียน (八仙) มาจากภาษาจีน แปลว่าเทพยดาทั้ง 8 องค์ ได้แก่ เซียนทิก๋วยลี้ เซียนฮั่นจงหลี เซียนลือท่งปิน เซียนเจียงกั๋วเล้า เซียนหลันไฉ่เหอ เซียนฮ่อเซียนโกว เซียนหันเซียงจือ เซียนเชาก๊กกู๋   เชื่อกันว่า ถ้าบ้านใดมีดอกโป๊ยเซียนครบ 8 ดอก จะนำความโชคดีมาให้แก่บ้านของผู้นั้น
== ลักษณะโดยทั่วไป ==
ใบยาวรี ปลายใบจะแหลม ออกดอกเป็นกลุ่ม ๆ แต่ละดอกจะมีกลีบอยู่ตรงข้ามกัน ดอกโป๊ยเซียนมีหลายสี เช่น แดง เหลือง ชมพู ส้ม ขาว เป็นต้น ดอกโป๊ยเซียนจะออกดอกทั้งปี แต่ออกมากในหน้าหนาว และดอกจะทนมาก ลำต้นมีหนามแหลม และแข็งคล้ายกระบองเพชร
== การขยายพันธุ์โป๊ยเซียน ==
สามารถทำได้หลายวิธี เช่น การปักชำ การตอนกิ่ง การเสียบกิ่ง และการเพาะเมล็ด แต่ที่นิยมทำมากและได้ผลดีคือ การปักชำ และการเสียบกิ่ง
== การดูแลรักษา ==
เนื่องจากโป๊ยเซียนเป็นพืชมงคล ผู้ปลูกจึงควรดูแลรักษามากเป็นพิเศษเพราะมันมีคุณค่าทางจิตใจ ผู้ปลูกจึงควรปลูกในสภาพแวดล้อมที่ดี และควรจะมีการดูแลรักษาที่ดีด้วย
ดินที่นำมาปลูก
ควรเป็นดินร่วนซุย ระบายน้ำได้ดี ไม่เช่นนั้นรากโป๊ยเซียนอาจเน่าได้ ที่สำคัญควรเปลี่ยนดินทุก ๆ ปี
แสงแดด
โป๊ยเซียนเป็นพืชที่ชอบแดด จึงควรให้โป๊ยเซียนได้รับแสงแดดที่เพียงพอ ถ้ามากไปดอกจะเล็ก แต่ถ้าน้อยไปดอกจะโต ต้นจะไม่แข็งแรง
น้ำ
โป๊ยเซียนทนต่อสภาพแล้งได้ดีพอสมควร จึงไม่จำเป็นต้องให้น้ำทุกวัน ถ้าโป๊ยเซียนอยู่ในช่วงออกดอก ไม่ควรรดน้ำที่ดอกเพราะจะทำให้ดอกเน่าและร่วงเร็ว และหากรดน้ำมากเกินไป จะทำให้โป๊ยเซียนเป็นโรครากเน่า และเกิดเชื้อราขึ้นในดินที่ใช้ปลูก
ปุ๋ย
สามารถใส่ได้ทั้งปุ๋ยเคมีและปุ๋ยอินทรีย์ โดยปุ๋ยอินทรีย์ เช่น ปุ๋ยคอกหรือ ปุ๋ยหมักจะทำให้ดินร่วนซุย ควรให้ปุ๋ยแก่โป๊ยเซียนเดือนละ 1-2 ครั้ง
การตัดแต่งกิ่ง
โป๊ยเซียนบางพันธุ์อาจแตกกิ่งออกมามาก ทำให้ใบอาจจะไปปิดบังแสง แล้วทำให้อากาศไม่ถ่ายเท จึงควรมีการตัดแต่งกิ่งทั้งเพื่อให้อากาศถ่ายเทสะดวก และเพื่อความสวยงาม นอกจากนี้กิ่งที่ตัดออกมายังสามารถนำไปขยายพันธุ์ต่อได้อีกด้วย
==รูปภาพ ==
ภาพ:Euphorbia milii var. milii (9266653308).jpg|ดอกและลำต้นที่เป็นหนาม
ไฟล์:Tanaman hias di dalam pot (17).JPG|ต้นขนาดเล็กในกระถาง
ไฟล์:Small wasp on Euphorbia milii flower 00592.jpg|ดอกและมีแมลงจำพวกแตนขนาดเล็กเกาะ
== อ้างอิง ==
โป๊ยเซียน1
ไม้ประดับ 
โป๊ยเซียน 2 
โป๊ยเซียน3
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ไม้ดอกไม้ประดับ
วงศ์ยางพารา
คำและวลีภาษาแต้จิ๋ว
การแช่น้ำยา

การแช่น้ำยา หมายถึง การแช่ร่างกายลงในน้ำที่ผสมด้วยสารที่ให้ผลในการรักษาหรือบำบัดอาอาการต่างๆ เช่น เกลืองแกง กำมะถัน ผงมัสตาร์ด สารสกัดที่ทำให้เกิดฟอง สารสกัดจากต้นสน สารละลายด่าง สาหร่ายทะเล และยาปฏิชีวนะบางชนิด
การแช่ตัวในน้ำยาจะให้ผลดีในการบำบัดรักษาอาการระคายเคือง และลดการติดเชื้อของผิวหนัง และยังมีผลช่วยเพิ่มแรงพยุงตัวในน้ำให้เราอีกด้วย การอาบน้ำยามีด้วยกันหลายแบบ เช่น
== แช่น้ำเกลือ ==
โดยปกติแล้วน้ำทะเลมีผลในการรักษาโรคต่างๆ ได้ แต่หาไม่สะดวกที่จะไปทะเล เราก็สามารถนำน้ำทะเลเทียม (น้ำเกลือ) ขึ้นโดยการเติมเกลือแกง 2-3 กิโลกรัม ลงในน้ำอุ่น 1 อ่างอาบน้ำ อุณหภูมิของน้ำควรจะอยู่ระหว่าง 90-105 องศาฟาเรนไฮต์ (32-41 องศาเซลเซียส) หรือสูงเท่าที่ร่างกายจะทนได้
น้ำเกลือจะช่วยกระตุ้นผิวหนังและขับเหงื่อ หลังการแช่น้ำเกลือควรใช้ผ้าห่มคลุมตัวเพื่อให้เหงื่อยังคงออกต่อไป นอกจากนี้น้ำเกลือยังนำมาใช้รักษาโรคผิวหนังและโรคข้อเสื่อมได้อีกด้วย
== แช่น้ำกำมะถัน ==
วินี้เราจะใช้สารโพแทชที่มีกำมะถันผสมอยู่ลงไป 150-200 กรัม ต่อน้ำ 1 อ่าง อุณหภูมิของน้ำควรอยู่ประมาณ 90-102 องศาฟาเรนไฮต์ (32-39 องศาเซลเซียส) น้ำในอ่างกำมะถันเหมาะจะนำมาใช้แช่ร่างกายราว 10-20 นาที เพื่อรักษาอาการติดเชื้อที่ผิวหนัง สิว ผิวหนังมีปรสิตบางประเภทอาศัยอยู่ รวมถึงฝีบางประเภท
== แช่น้ำมัสตาร์ด ==
น้ำในอ่างแช่แบบนี้จะมีส่วนผสมจากผงมัสตาร์ด 850-900 กรัม น้ำที่จะใช้ผสมควรมีอุณหภูมิราว 96-100 องศาฟาเรนไฮต์ (36-38 องศาเซลเซียส) น้ำมัสตาร์ดเหมาะสำหรับการแช่ตัวเป็นวลา 10-15 นาที น้ำมันในมัสตาร์ดมาเลี้ยงผิวมากขึ้น เท่ากับเป็นการเพิ่มประสิทธิภาพในการบำบัดรักษาให้เหนือกว่าการจุ่มน้ำธรรมดา
== การบำบัดด้วยสปา ==
โดยความหมายที่แท้จริง สปา หมายถึงสถานพักผ่อนที่มีน้ำพุธรรมชาติที่มีสารเคมีซึ่งมีผลในการบำบัดรักษาโรค แต่น้ำพุธรรมชาติทุกแห่งไม่สามารถจะใช้เป็นสปาได้ เพราะน้ำที่เหมาะสมสำหรับการบำบัดแบบสปาจะต้องมีปริมาณแร่ธาตุสูงเมื่อเทียบกับน้ำทั่วไป หรือต้องมีอุณหภูมิสูงกว่า 20 องศาเซลเซียส
ในการบำบัดรักษาโรคด้วยสปา จะต้องพิจารณาถึงแร่ธาตุที่มีอยู่ด้วย ในน้ำแต่ละแหล่งว่าเหมาะที่จะนำมาใช้รักษาโรคชนิดใด
สุขภาพ
การรักษาทางการแพทย์
มะม่วงกวน

มะม่วงกวน, ส้มแผ่น หรือ ส้มลิ้ม เป็นขนมชนิดหนึ่ง มีลักษณะเป็นแผ่นบาง ๆ ค่อนข้างใส สีออกเหลืองหรือน้ำตาลอมเหลือง มีความเหนียวพอสมควร ทำเป็นรูปวงกลม ดอกไม้ หรือ ม้วนเป็นเกลียว เป็นต้น การทำมะม่วงกวนถือเป็นหนึ่งในวิธีการถนอมอาหารที่มีมาตั้งแต่สมัยโบราณ หลักการถนอมอาหารโดยการกวนนั้นมีหลักดังนี้คือ นำเอาผลไม้ที่สุกแล้วมาเคี่ยวผสมรวมกับน้ำตาล โดยอาศัยความร้อนเป็นหลัก ซึ่งในการทำมะม่วงกวนนั้น ถือเป็นการกวนแบบแห้งที่ต้องใช้น้ำตาลในอัตราส่วนมาก ๆ นั่นเอง รสชาติของมะม่วงกวน โดยส่วนใหญ่มักมีรสหวาน หวานอมเปรี้ยว หรือเปรี้ยวจัด โดยเคล็ดลับในการทำมะม่วงกวนให้น่ากิน คือการเลือกมะม่วงที่ไม่สุกจนเกินไป และแนะนำให้ใช้มะม่วงแก้วซึ่งเป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลายมากที่สุดในท้องตลาด หรือสามารถนำเอามะม่วงหลาย ๆ ชนิดมาผสมรวมกันก็ได้ ในความเป็นจริง วิธีการทำมะม่วงกวนนั้นถือว่าไม่มีหลักเกณฑ์หรืออัตราส่วนของส่วนผสมที่แน่นอนตายตัว ขึ้นอยู่กับการประยุกต์ดัดแปลงของแต่ละคนเพื่อให้ได้มะม่วงกวนในรสชาติตามที่ต้องการ
=== ประโยชน์ ===
เป็นการถนอมอาหาร ทำให้สามารถเก็บเนื้อมะม่วงไว้กินได้นานขึ้น
ได้กินมะม่วงในรูปแบบ สี กลิ่น รสชาติที่ต่างไปจากการกินมะม่วงทั่วไป
เป็นการเพิ่มมูลค่าให้กับผลิตภัณฑ์และสร้างรายได้เสริมให้กับผู้ผลิต
กินแล้วอิ่ม
กินแล้วชุ่มคอ
=== แหล่งผลิตชื่อดัง ===
ตัวอย่างเช่น มะม่วงกวนสูตรแปดริ้วของจังหวัดฉะเชิงเทรา หรือมะม่วงกวนหนึ่งผลิตภัณฑ์หนึ่งตำบลของอำเภอหัวหิน เป็นต้น
== อ้างอิง ==
หนังสือวิธีการถนอมอาหาร โดย ยุวดี ชื่นจิตร, หน้า 45, สำนักพิมพ์ลายน้ำ
ขนมไทย
ลูมินอล

ลูมินอล (อักษรละติน: Luminol) เป็นสารเคมีที่สามารถตรวจพบร่องรอยของเลือดได้ ซึ่งหน่วยงาน Crime Scene Investigation หรือ CSI จะใช้บ่อยเพื่อหาร่องรอยของเลือด ถึงแม้ว่าจะใช้ไม้ถูพื้นทำความสะอาดลบรอยเลือดก็ตาม แต่ถ้าไม่ใช้สารเคมีช่วย ล้างรอยเลือด รอยเลือดจะติดอยู่นานเป็นปีโดยที่คนเราไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า วิธีการคร่าวๆคือสารลูมินอลจะทำปฏิกิริยากับ ฮีโมโกลบิน ทำให้แสงเปล่งออกมา เป็นกระบวนการที่พลังงานของสารเริ่มต้นมากกว่าพลังงานของสารผลิตภัณฑ์ ทำให้โมเลกุลนำพลังงานที่เหลือออกมาในรูปแบบของโฟตอนแสง กระบวนการนี้เรียกว่า Chemiluminescence
== วิธีเตรียมสารของ CSI ==
ลูมินอลที่เป็นสารชนิดผงนำมาผสมกับของเหลวที่มีส่วนประสมของ ไฮโดรเจนเพอร์ออกไซด์ ไฮดรอกไซด์ และอื่นๆ ซึ่ง ไฮโดรเจนเพอร์ออกไซด์ และ ลูมินอล เป็นส่วนผสมหลัก ผสมเสร็จก็นำมาใส่ขวดสเปรย์ไว้ก็พร้อมใช้งานแต่ถ้าแค่นั้น ปฏิกิริยาจะเกิดช้าจึงต้องการตัวเร่งปฏิกิริยาเพื่อเห็นแสงที่เปร่งออกมาได้ไวขึ้น ซึ่งในกรณีเลือด เหล็กที่อยู่ในฮีโมโกบิลเป็นตัวเร่งปฏิกิริยา
== อ้างอิง ==
สารเคมี
บิวทาโนน

เมทิลเอทิลคีโตน มีชื่ออืนที่เราเรียกกันว่า เอ็มอีเค (MEK) 2-บิวทาโนน (2-butanone) เมทิลอาเซโตน (methylacetone),ethylmethylketone,2-oxobutane มีน้ำหนักโมเลกุล 72.11 มีจุดเดือด 79.6 องศาเซลเซียส คุณสมบัติของมันเป็นของเหลวใสมีกลิ่นของอะซีโตน วิธีการใช้ ใช้ในอุตสาหกรรมผลิตเป็นสารเคลือบ เป็นตัวทำละลายที่ขจัดไขมันแลคเกอร์เป็นตัวทำละลายอุตสาหกรรมทั่วไป การควบคุมแบ่งเป็น 2 แบบ แบบแรกคือ การบรรจุมากกว่า 500 มิลลิลิตรจัดเป็นวัตถุอันตราย หากใครมีไว้ครอบครองต้องมีใบรับอนุญาต ถ้าไม่มีใบรับอนุญาตมีโทษจำคุกไม่เกิน 2 ปี ปรับไม่เกิน 2 แสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ แบบที่สองคือ การบรรจุน้อยกว่า 500 มิลลิลิตรจัดเป็นสารระเหย ก่อนนำไปจำหน่ายต้องมีฉลากข้อความคำเตือนทุกครั้ง หากไม่มีฉลากข้อความคำเตือนทุกคั้งที่จำหน่าย ผู้จำหน่ายมีโทษจำคุกไม่เกิน 2 ปี ปรับไม่เกิน 2 แสนบาท หรือ ทั้งจำทั้งปรับ สูตรโมเลกุลคือ CH3COCH2CH3
== อ้างอิง ==
http://www.fda.moph.go.th/fda-net/html/product/addict/precursor/methyl%20ethyl%20ketone.html 
ตัวทำละลาย
จักรพรรดิลูทวิชที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

จักรพรรดิลูทวิชที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (Ludwig IV) หรือ ลูทวิชชาวบาวาเรีย (Ludwig der Bayer; 1 เมษายน ค.ศ. 1282 - 11 ตุลาคม ค.ศ. 1347) เป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์จากราชวงศ์วิทเทลส์บัคผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างปี ค.ศ. 1328 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1347 จากโรคหลอดเลือดสมองระหว่างการล่าหมูป่า ลูทวิชเป็นพระโอรสของลูทวิชที่ 2 ดยุกแห่งบาวาเรียและมาทิลดาแห่งฮับส์บูร์ก
== พระอิสริยยศ ==
จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (ค.ศ. 1328 - ค.ศ. 1347)
พระมหากษัตริย์เยอรมนี (ค.ศ. 1328 - ค.ศ. 1347) เริ่มด้วยการเป็นฝ่ายตรงข้ามแต่ต่อมาร่วมกับฟรีดริชผู้เป็นธรรม (พระเจ้าฟรีดริชที่ 3 แห่งเยอรมนี)
ดยุกแห่งบาวาเรียเหนือ (ค.ศ. 1301 - ค.ศ. 1347)
ดยุกแห่งบาวาเรียใต้ (ค.ศ. 1340 - ค.ศ. 1347)
เคานต์พาลาไทน์แห่งแม่น้ำไรน์ (ค.ศ. 1319 - ค.ศ. 1329)
มาร์เกรฟแห่งบรันเดินบวร์ค (ค.ศ. 1320 - ค.ศ. 1323)
เคานต์แห่งแอโน ฮอลแลนด์ และ เซแลนด์ (ค.ศ. 1345 - ค.ศ. 1347)
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ราชวงศ์วิตเตลสบาค
จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
รายพระนามกษัตริย์และจักรพรรดิเยอรมัน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1825
จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
พระมหากษัตริย์เยอรมนี
พระมหากษัตริย์อิตาลี
ราชวงศ์วิทเทลส์บัค
ผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค
เสียชีวิตจากโรคหลอดเลือดสมอง
ดยุกแห่งบาวาเรีย
เคานต์แห่งแอโน
เคานท์แห่งฮอลแลนด์
เคานท์พาลาทินแห่งไรน์
จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 7 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 7 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (Henry VII, Holy Roman EmperorBritannica online encyclopedia article on Henry VII (Holy Roman emperor)(ราว
ราชรัฐมุขนายกเรเกินส์บวร์ค

ราชรัฐมุขนายกเรเกินส์บวร์ค (Bishopric of Regensburg, Bistum Regensburg) เป็นราชรัฐมุขนายกขนาดเล็กของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์Holy Roman Empireต่อมาได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น
บิชอปแห่งเรเกินส์บวร์ค

บิชอปแห่งเรเกินส์บวร์ค (Bishop of Regensburg) เป็นตำแหน่งมุขนายกประจำมุขมณฑลเรเกินส์บวร์คในรัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี อาสนะของบิชอปอยู่ที่อาสนวิหารเรเกินส์บวร์ค
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
ราชรัฐมุขนายกเรเกินส์บวร์ค
มุขนายก
พระเจ้าโคลวิสที่ 1

พระเจ้าโคลวิสที่ 1 (Chlodovechus ฟรังเกียเก่า: *Hlodowig) (ราว ค.ศ. 466 – ค.ศ. 511) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งชนแฟรงค์พระองค์แรกที่รวมชนแฟรงค์กลุ่มต่าง ๆ เข้าด้วยกันภายใต้การนำของพระมหากษัตริย์พระองค์เดียว และทรงเป็นผู้นำในการนับถือคริสต์ศาสนา โคลวิสเป็นพระราชโอรสของชิลเดอริคที่ 1 (Childeric I) และ บาสินาพระราชินีแห่งเทอริงเกีย เมื่อมีพระชนมายุได้ 16 พรรษาพระองค์ก็ขึ้นเป็นประมุขของซาเลียนแฟรงค์ (Salian Franks) บางส่วนต่อจากพระราชบิดาในปี ค.ศ. 481 โคลวิสทรงเป็นประมุขคนหนึ่งในบรรดาประมุขหลายคนของชนซาเลียนแฟรงค์ซึ่งเป็นกลุ่มชนแฟรงค์หนึ่งในสองกลุ่มที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณทางตะวันตกของแม่น้ำไรน์ตอนใต้ โดยมีศูนย์กลางอยู่ในบริเวณที่เรียกกันว่าท็อกซานเดรีย (Toxandria) ที่อยู่ระหว่างแม่น้ำเมิซ (Meuse River) และ แม่น้ำเชลดท์ (Scheldt) อำนาจของพระองค์อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของบริเวณนี้ในบริเวณตูร์เน (Tournai) และ คัมไบร (Cambrai) ตามพรมแดนฝรั่งเศสและเบลเยียมปัจจุบัน โคลวิสทรงได้รับชัยชนะต่อราชอาณาจักรซาเลียนแฟรงค์ข้างเคียงและก่อตั้งพระองค์เองเป็นพระเจ้าแผ่นดินแต่เพียงผู้เดียวของชนซาเลียนแฟรงค์ก่อนที่จะเสด็จสวรรคต การรวบรวมอำนาจของชนแฟรงค์ของพระองค์เป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้อำนาจของจักรวรรดิยิ่งลดถอยลง โดยเฉพาะจากการที่ได้รับชัยชนะต่อผู้ปกครองโรมันในยุทธการซัวซองส์ (Battle of Soissons) ในปี ค.ศ. 486
โคลวิสทรงเปลี่ยนไปนับถือคริสต์ศาสนานิกายโรมันคาทอลิกมิใช่นิกายอาเรียน (Arianism) ที่นิยมกันในหมู่ชนเจอร์มานิคตามคำชักชวนของพระมเหสีโคลทิลเดอแห่งเบอร์กันดี
และทรงเข้าพิธีรับศีลจุ่มในวัดเล็ก ๆ ที่ไม่ไกลจากที่ตั้งปัจจุบันของมหาวิหารโนเทรอดามแห่งแรงส์ที่เป็นมหาวิหารที่ใช้เป็นที่ประกอบพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสตลอดมาในประวัติศาสตร์ ด้านหน้าของมหาวิหารยังคงมีรูปสลักหินของพระองค์รับศีลจุ่มโดยนักบุญเรมี
โคลวิสทรงได้ชื่อว่าเป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์เมโรแว็งเชียงที่ปกครองชนแฟรงค์ต่อมาอีกสองศตวรรษ
== อ้างอิง ==
== ข้อมูลเพิ่มเติม ==
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พระมหากษัตริย์แฟรงก์
ราชอาณาจักรแฟรงก์
ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง
พระมหากษัตริย์ผู้ทรงก่อตั้ง
อาลาริคที่ 1

อาลาริคที่ 1 (Alaric; 𐌰𐌻𐌰𐍂𐌴𐌹𐌺𐍃, Alarīks, "ruler of all"; Alaricus; ราว ค.ศ. 370 – ค.ศ. 410) เป็นพระมหากษัตริย์ของชนชนวิสิกอธผู้ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 395 จนเสด็จสวรรคตเมื่อในปี ค.ศ. 410 อาราริคเป็นพระมหากษัตริย์เจอร์มานิคที่ยึดกรุงโรมได้ อาราริคต้องการที่จะนำชนวิซิกอธเข้าไปตั้งถิ่นฐานในจักรวรรดิโรมัน การยึดโรมได้ครั้งนี้เป็นปัจจัยหนึ่งที่นำมาซึ่งความเสื่อมโทรมของจักรวรรดิโรมัน
== อ้างอิง ==
Henry Bradley, The Goths: from the Earliest Times to the End of the Gothic Dominion in Spain, chapter 10. Second edition, 1883, New York: G.P. Putnam's Sons.
Erik Durschmied, From Armageddon to the Fall of Rome, chapter 17. 2002, London: Coronet.
Peter Heather, The Fall of the Roman Empire: A New History of Rome and the Barbarians, Oxford University Press (2006)pg.151
Ammianus Marcellinus, The Later Roman Empire: AD 354-378 Book XXXI
== ข้อมูลเพิ่มเติม ==
วิซิกอธ
พระมหากษัตริย์แห่งชาววิซิกอท
จักรวรรดิรุสเคียฟ

จักรวรรดิรุสเคียฟ (Кіеўская Русь; Ки́евская Русь; Ки́ївська Русь; จากРоусь|Rusĭ หรือ роусьскаѧ землѧ,  ) เป็นจักรวรรดิในยุคกลางที่รุ่งเรืองระหว่าง ค.ศ. 879 จนถึง ค.ศ. 1240 ที่ก่อตั้งขึ้นโดยพ่อค้าสแกนดิเนเวีย (วารังเจียน) ที่เรียกว่า "ชนรุส" โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เคียฟ (ปัจจุบันเป็นเมืองหลวงของยูเครน) รัฐรุสถือว่าเป็นต้นตอของชาติพันธุ์สลาฟตะวันออกในปัจจุบันสามชาติพันธุ์ ได้แก่ ชาวเบลารุส, รัสเซีย และยูเครน รัชสมัยของวลาดีมีร์มหาราช (ค.ศ. 980–1015) และพระราชโอรสยาโรสลาฟที่ 1 เดอะไวส์ (ค.ศ. 1019–1054) ถือกันว่าเป็นยุคทองของเคียฟ สมัยนี้เป็นสมัยที่จักรวรรดิรุสเคียฟยอมรับนับถือคริสต์ศาสนา และมีการรวบรวมประมวลกฎหมายที่เขียนเป็นภาษาสลาฟตะวันออกที่เรียกว่า "ประมวลกฎหมายรุสสคายา" (Russkaya Pravda)
ผู้นำสมัยแรกของจักรวรรดิรุสเคียฟสันนิษฐานกันว่าสืบเชื้อสายมาจากชนชั้นผู้นำสแกนดิเนเวียที่ปกครองข้าแผ่นดินที่เป็นชนสลาฟ และมีอำนาจต่อมาจนกระทั่งกลางคริสต์ศตวรรษที่ 11
==อ้างอิง==
=== ข้อมูลทั่วไป ===
– Russia
== อ่านเพิ่ม ==
Christian, David. A History of Russia, Mongolia and Central Asia. Blackwell, 1999.
Franklin, Simon and Shepard, Jonathon, The Emergence of Rus, 750–1200. (Longman History of Russia, general editor Harold Shukman.) Longman, London, 1996. 
Fennell, John, The Crisis of Medieval Russia, 1200–1304. (Longman History of Russia, general editor Harold Shukman.) Longman, London, 1983. 
Jones, Gwyn. A History of the Vikings. 2nd ed. London: Oxford Univ. Press, 1984.
Martin, Janet, Medieval Russia 980–1584. Cambridge University Press, Cambridge, 1993. 
Pritsak, Omeljan. The Origin of Rus'. Cambridge Massachusetts: Harvard University Press, 1991.
Stang, Håkon. The Naming of Russia. Meddelelser, Nr. 77. Oslo: University of Oslo Slavisk-baltisk Avelding, 1996.
Alexander F. Tsvirkun E-learning course. History of Ukraine. Journal Auditorium, Kiev, 2010.
Velychenko, Stephen, National history as cultural process: a survey of the interpretations of Ukraine's past in Polish, Russian, and Ukrainian historical writing from the earliest times to 1914. Edmonton, 1992.
Velychenko, Stephen, "Nationalizing and Denationalizing the Past. Ukraine and Russia in Comparative Context", Ab Imperio 1 (2007).
Velychenko, Stephen "New wine old bottle. Ukrainian history Muscovite-Russian Imperial myths and the Cambridge-History of Russia," http://historians.in.ua/index.php/dyskusiya/853-stephen-velychenko-new-wine-old-bottle-ukrainian-history-muscovite-russian-imperial-myths-and-the-cambridge-history-of-russia
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Historical map of Kiev Rus' from 980. to 1054.
Historical map of Rus'-Ukraine from 1220. to 1240.
Rus', Encyclopedia of Ukraine
Ancient Rus: trade and crafts
Chronology of Kievan Rus' 859-1240. 
จักรวรรดิ
รัฐสิ้นสภาพในทวีปยุโรป
รัฐสิ้นสภาพในประเทศรัสเซีย
รัฐสิ้นสภาพในประเทศเบลารุส
รัฐสิ้นสภาพในประเทศยูเครน
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 9
สิ้นสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 12
จ่ามงกุฎ

จ่ามงกุฎ เป็นชื่อขนมไทยชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายกะละแมสีขาว ไม่ใส่สี ทำจากแป้งข้าวเจ้าหรือแป้งข้าวเหนียวนวดผสมกับแป้งถั่วเขียว นำไปกวนกับกะทิและน้ำตาลทรายขาวจนเหนียว โรยเมล็ดถั่วลิสงคั่วซอยหรือเมล็ดแตงโมกะเทาะเปลือกเป็นไส้ในตัวขนม (สูตรโบราณจะโรยแป้งทอดตัดเป็นชิ้นเล็ก ๆ เท่าเมล็ดข้าวสุก ซึ่งใช้เวลาทำนานกว่า) จากนั้นตัดขนมเป็นก้อนพอคำ ห่อด้วยตองกล้วยเพสลาด ที่นาบไว้แล้ว
จ่ามงกุฎเป็นขนมชนิดหนึ่งที่ได้รับการกล่าวถึงในกาพย์เห่เรือชมเครื่องคาวหวานและงานนักขัตฤกษ์ซึ่งเป็นพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โดยเป็นตำรับดั้งเดิมในสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี
อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบัน หลายคนนำชื่อขนมนี้ไปเรียกขนมไทยอีกชนิดนึงที่มีลักษณะคล้ายมงกุฎ นั้นก็คือขนมดาราทองหรือทองเอกกระจัง
== เชิงอรรถและอ้างอิง ==
ขนมไทย
ของหวานที่มีไส้
ยุทธการโทลบิแยค

ยุทธการโทลบิแยค (Battle of Tolbiac)  เป็นสงครามระหว่างชนแฟรงค์ที่นำโดยโคลวิสที่ 1ฝ่ายหนึ่งและอลามานนิอีกฝ่ายหนึ่ง ยุทธการโทลบิแยคที่เกิดขึ้นในบริเวณนอร์ธไรน์เวสต์ฟาเลียในประเทศเยอรมนีปัจจุบัน ยุทธการโทลบิแยคเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 496 ผลของสงครามชนแฟรงค์เป็นฝ่ายที่ได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด
== อ้างอิง ==
J.M. Wallace-Hadrill, Long-Haired Kings p 168, or Rolf Weiss, Chlodwigs Taufe: Reims 508 (Bern) 1971; the debate is briefly summarised in William M. Daly, "Clovis: How Barbaric, How Pagan?" Speculum 69.3 (July 1994, pp. 619-664) p 620 note.
สงครามสมัยโบราณ
สงครามเกี่ยวข้องกับฝรั่งเศส
สงครามเกี่ยวข้องกับเยอรมนี
สงครามในคริสต์ทศวรรษ 490
สมัยคลาสสิก

สมัยคลาสสิก (classical antiquity หรือ classical era หรือ classical period) เป็นคำที่ใช้กว้าง ๆ สำหรับสมัยประวัติศาสตร์วัฒนธรรมที่มีศูนย์กลางอยู่ในบริเวณเมดิเตอร์เรเนียนที่ประกอบด้วยการผสมผสานระหว่างกรีกโบราณกับโรมันโบราณที่เรียกว่า โลกกรีก-โรมัน สมัยคลาสสิกเป็นสมัยที่วรรณคดีกรีกและละตินมีความรุ่งเรือง
สมัยคลาสสิกถือกันว่าเริ่มขึ้นเมื่อมีการบันทึกวรรณกรรมกรีกเป็นครั้งแรกที่เริ่มด้วยมหากาพย์ของโฮเมอร์ ราวศตวรรษที่ 8 ถึง 7 ก่อนคริสต์ศตวรรษ และดำเนินต่อมาจนกระทั่งถึงสมัยการเผยแพร่ของคริสต์ศาสนาและการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันในคริสต์ศตวรรษที่ 5 จนมาสิ้นสุดลงในปลายสมัยโบราณตอนปลาย ราว ค.ศ. 300–600 ผสานต่อไปยังสมัยกลางตอนต้น (ค.ศ. 600–1000) ยุคสมัยอันยาวนานนี้ครอบคลุมวัฒนธรรมที่แตกต่างกันในหลายบริเวณของช่วงระยะเวลานั้น สมัยคลาสสิกอาจจะหมายถึงสมัยอันเป็นสมัยอุดมคติโดยผู้คนในสมัยต่อมา ตามคำกล่าวของเอดการ์ อัลเลน โพ ที่ว่า "ความรุ่งโรจน์ของกรีก ความยิ่งใหญ่ของโรมัน"
วัฒนธรรมของกรีกโบราณมีอิทธิพลเป็นอันมากต่อภาษา ระบบการปกครอง ระบบการศึกษา ปรัชญา วิทยาศาสตร์ ศิลปะ และสถาปัตยกรรมของยุคใหม่ และเป็นเชื้อที่นำมาสู่ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาต่อมาในยุโรปตะวันตก และต่อมาในยุคฟื้นฟูคลาสสิกในคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
สมัยโบราณ
ยุคสมัยในประวัติศาสตร์
จุสโต เด เมนาบูโออี

จุสโต เดมนาบวย (Giusto de' Menabuoi) (ราว ค.ศ. 1320 - ค.ศ. 1391) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนต้นของอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 14 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง จุสโต เดมนาบวยเกิดเมื่อราว ค.ศ. 1320 ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี และเสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 1391 ที่เมืองปาดัว
ในลอมบาร์ดีจุสโตเขียนจิตรกรรมฝาผนัง “การตัดสินครั้งสุดท้าย” ภายในแอบบีที่วิโบลโดเนในมิลาน หลังจากนั้นจุสโตก็ย้ายไปปาดัวที่ไปเขียนจิตรกรรมฝาผนังวัดเอเรมิตานิ, บาซิลิกาซานอันโตนิโอแห่งปาดัว และที่สำคัญที่สุดก็ที่มหาวิหารปาดัว (ค.ศ. 1376) จุสโตอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของฟินา บุซซาคารินิFina Buzzacarini 
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
จิตรกรรมฝาผนัง
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1873
จิตรกรชาวอิตาลี
จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 14
จิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
บุคคลจากฟลอเรนซ์