pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
อำเภอพญาเม็งราย

อำเภอพญาเม็งราย  (70px) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเชียงราย แยกการปกครองออกมาจากอำเภอเทิง ชื่ออำเภอถูกตั้งขึ้นตามพระนามของพญามังรายหรือพญาเม็งราย พระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรล้านนา
==ประวัติ==
ตามตำนานเล่าขานสืบต่อกันมาว่า ครั้งหนึ่ง พญามังรายมหาราชเคยนำกองทัพจะไปตีเมืองผาแดง (อำเภอเชียงของ) พระองค์ได้ทรงหยุดพักไพร่พลบริเวณป่าละเมาะ ซึ่งเป็นเนินดินเตี้ยๆ เนื้อที่ประมาณ ๓ ไร่เศษ และได้เสด็จพักผ่อนเป็นการส่วนพระองค์ไป "ตั้งไก่ป่า" ที่สันกลางทุ่งนา และที่แห่งนี้ได้รับการบอกเล่าสืบๆ กันมาว่าเป็น "ซุ้มตั้งไก่พญาเม็งราย" หรือ "คุ้มพญาเม็งราย"
อำเภอพญาเม็งราย เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย ต่อมาในปี พ.ศ. 2524 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง แบ่งท้องที่ตำบลแม่เปา ตำบลไม้ยา และตำบลแม่ต๋ำอำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย ตั้งเป็นกิ่งอำเภอพญาเม็งราย และได้ยกฐานะเป็นอำเภอพญาเม็งราย ในปี พ.ศ. 2530
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอพญาเม็งรายตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเวียงเชียงรุ้งและอำเภอเชียงของ
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอขุนตาลและอำเภอเทิง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเทิง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเวียงชัย
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอพญาเม็งรายแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 70 หมู่บ้าน ได้แก่
{|class="wikitable" style="background: #ffffff;"
|-
! ที่ !!  ชื่อตำบล !! ตัวเมือง !! อักษรโรมัน !! จำนวนหมู่บ้าน !! จำนวนครัวเรือน!!จำนวนประชากร
|-
||1.||แม่เปา||43px||Mae Pao||20||3,665||11,508
|-
||2.||แม่ต๋ำ||43px||Mae Tam||11||1,521||4,986
|-
||3.||ไม้ยา||38px||Mai Ya||18||3,358||10,873
|-
||4.||เม็งราย||38px||Mengrai||14||3,390||9,953
|-
||5.||ตาดควัน||40px||Tat Khwan||8||1,578||4,632
|}
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอพญาเม็งรายประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลพญาเม็งราย ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลแม่เปาและตำบลเม็งราย
เทศบาลตำบลไม้ยา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไม้ยาทั้งตำบล
เทศบาลตำบลเม็งราย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเม็งราย (นอกเขตเทศบาลตำบลพญาเม็งราย)
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่เปา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่เปา (นอกเขตเทศบาลตำบลพญาเม็งราย)
องค์การบริหารส่วนตำบลแม่ต๋ำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่ต๋ำทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลตาดควัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตาดควันทั้งตำบล
== ประชากร ==
จำนวนประชากรทั้งหมด 6,402 คน แยกเป็น
ชาย  จำนวน 3,145 คน
หญิง จำนวน 3,257 คน
จำนวนครัวเรือนทั้งหมด 2,088 ครัวเรือน
ความหนาแน่นเฉลี่ย 70.81 คน/ตารางกิโลเมตร
==สถานศึกษา==
โรงเรียนพญาเม็งราย
โรงเรียนไม้ยาวิทยาคม
โรงเรียนแม่ต๋ำวิทยา
โรงเรียนสันหนองบัววิทยา
==สถานที่ท่องเที่ยว==
===สถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติ===
วนอุทยานน้ำตกตาดควัน
วนอุทยานน้ำตกห้วยตาดทอง
จุดชมทิวทัศน์ห้วยก้าง
ดอยขุนเปา
===สถานที่ท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม===
คุ้มพญาเม็งราย
วัดพระธาตุปู่ตุ๋ง
วัดพระธาตุปู่ล้าน
วัดพระธาตุหมอกมุงเมือง
=== สถานที่ท่องเที่ยวเพื่อนันทนาการ ===
ตลาดน้ำร่องเบี้ย
==อ้างอิง==
พญา
สถานที่ที่ตั้งชื่อตามพระนามของพญามังราย
อ.บ้านลาด

redirect อำเภอบ้านลาด
อ.เขาย้อย

redirect อำเภอเขาย้อย
อ.เลาขวัญ

redirect อำเภอเลาขวัญ
อ.เวียงป่าเป้า

redirect อำเภอเวียงป่าเป้า
อ.พญาเม็งราย

redirect อำเภอพญาเม็งราย
อ.เวียงแก่น

redirect อำเภอเวียงแก่น
โอม รัชเวทย์

โอม รัชเวทย์ เป็นทั้ง ศิลปิน, นักเขียนการ์ตูน และนักวาดภาพประกอบ โดยเป็นผู้นำทีมในการสร้างสรรค์ผลงานนิยายภาพ พุทธประวัติ รวมถึงผลงานชุด ทศชาติชาดก และได้รับการกล่าวว่ามีลายเส้นที่มีรายละเอียดที่สำคัญ อ่อนช้อย ตลอดจนอ่านสนุกชวนติดตาม
== ประวัติ ==
จบการศึกษาแผนกวิจิตรศิลป์ จากเพาะช่าง เป็นหนึ่งในทีมศิลปินผู้วาดภาพผลงานการ์ตูนฉบับพระราชนิพนธ์ พระมหาชนก และ คุณทองแดง และในอดีตเคยเป็นผู้ออกแบบภาพยนตร์โฆษณาในโครงการตาวิเศษ รวมไปถึงผลงานภาพประกอบในแบบเรียนสำหรับชั้นประถมชุดมานี-มานะ
ผลงานการเขียนการ์ตูนของโอม รัชเวทย์ มักจะเป็นเรื่องราวในวรรณคดี นิทานพื้นบ้าน นิทานสำหรับเด็ก มีแง่คิด คติสอนใจแฝงซ่อนอยู่ในการ์ตูนเสมอ
== ผลงาน ==

ชุดการ์ตูนพุทธศาสนา จัดพิมพ์โดย สำนักพิมพ์อมรินทร์คอมมิกส์
องคุลิมาล ฉบับการ์ตูน
พระโมคคัลลานะ พระสารีบุตร ฉบับการ์ตูน
พระอานนท์ ฉบับการ์ตูน
พระสังกัจจายน์ ฉบับการ์ตูน
พระนางพิมพา ฉบับการ์ตูน
หมอชีวกโกมารกัจจ์ ฉบับการ์ตูน
พระทีปังกรพระพุทธเจ้า ฉบับการ์ตูน
พระเจ้าอโศกมหาราช ฉบับการ์ตูน
พุทธประวัติ ฉบับการ์ตูน
ทศชาติ ฉบับการ์ตูน
พระราชประวัติสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ฉบับการ์ตูน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ โอม รัชเวทย์
facebook โอม รัชเวทย์
facebook fanpage
youtube โอม รัชเวทย์
ศิลปินชาวไทย
นักวาดการ์ตูนไทย
จิตรกรภาพประกอบ
นักออกแบบแอนิเมชัน
บุคคลจากวิทยาลัยเพาะช่าง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์
โรงเรียนปล้องวิทยาคม

โรงเรียนปล้องวิทยาคม (Plongwittayakhom School) (อักษรย่อ: ป.ค., P.K.) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา ตั้งอยู่เลขที่ 120 หมู่ 9 ตำบลปล้อง อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาจังหวัดเชียงราย เขตที่ 4 ได้รับประกาศจัดตั้งจากกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2524 ณ หมู่บ้านป่ามื่น ตำบลปล้อง อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย มีพื้นที่ทั้งหมด 39 ไร่ 1 งาน 80 ตารางวา โดยแบ่งที่ดินที่จากสภาตำบลปล้อง และประชาชนได้ร่วมบริจาคทรัพย์จัดซื้อจากเอกชนเป็นพื้นที่จำนวน 7 ไร่ 80 ตารางวา และเป็นที่ดินสภาตำบลได้ขอแบ่งจากโรงเรียนบ้านป่ามื่นสังกัดสำนักงานการประถมศึกษาแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ อีกจำนวน 12 ไร่ 1 งาน
== ประวัติ ==
โรงเรียนปล้องวิทยาคมได้เริ่มเปิดเรียนเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2525 โดยเปิดรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 2 ห้อง จำนวนนักเรียน 90 คน ในชั้นแรกนี้ ได้ขอใช้อาคารเรียนของโรงเรียนบ้านป่ามื่นในการดำเนินการจัด การเรียนการสอน จนถึงวันที่ 1 มกราคม 2526 จึงย้ายมาใช้อาคารเรียนชั่วคราวของโรงเรียนเอง  
ในปีการศึกษา 2532 ได้เปิดรับนักเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาที่ 4 ขึ้นเป็นครั้งแรกรับนักเรียนจำนวน 1 ห้องเรียน
== รายนามผู้บริหารโรงเรียนปล้องวิทยาคม ==
{|class="PrvPe0b"
! width="50" style="background: Khaki;text-align: center;"| ลำดับ
! width="250" style="background: Khaki;text-align: center;"| รายนาม
! width="200" style="background: Khaki;text-align: center;"| ตำแหน่ง
! width="250" style="background: Khaki;text-align: center;"| ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง
|-
| 1 || นายพูนชัย มหาวงศนันท์ ||ครูใหญ่ ||พ.ศ. 2525 - 2527
|-
| 2 || นายมนู มณีรัตน์ ||อาจารย์ใหญ่  || พ.ศ. 2528 - 2534
|-
| 3 || นายสนั่น เทพสาร ||ผู้อำนวยการ  || พ.ศ. 2534 - 2541
|-
| 4 || นายเกษม ศิริวรัญญา ||ผู้อำนวยการ || พ.ศ. 2542 - 2543
|-
| 5 || นายสมบัติ ประมวน ||ผู้อำนวยการ|| พ.ศ. 2543 - 2543
|-
| 6 || นายมงคล จินดามัง ||ผู้อำนวยการ|| พ.ศ. 2543 - 2544
|-
| 7 || นายสัมฤทธิ์ นวะมะวัฒน์ ||ผู้อำนวยการ|| พ.ศ. 2544 - 2553
|-
| 8 || นายชัยวัฒน์ ริณพัฒน์ ||ผู้อำนวยการ || พ.ศ. 2554 - 2554
|-
| 9 || นายปิยะ แก้วหาญ ||ผู้อำนวยการ|| พ.ศ. 2554 - 2561
|-
| 10 || นายไกร ธรรมมากาศ ||ผู้อำนวยการ|| พ.ศ. 2561 - 2565
|-
| 11 || นายพลวัฒน์ ปริญญาเจริญกุล ||ผู้อำนวยการ|| พ.ศ. 2565 - ปัจจุบัน
|}
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
โรงเรียนปล้องวิทยาคม
โรงเรียนในจังหวัดเชียงราย
โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเชียงราย
โรงเรียนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2524
สถานศึกษาในอำเภอเทิง
เขายายเที่ยง

เขายายเที่ยง เป็นภูเขาในเขตตำบลคลองไผ่ อ.สีคิ้ว จ.นครราชสีมา มีอาณาเขตแนวป่าติดต่อกับ ป่าเขาเตียน ป่าเขาเขื่อนลั่น ป่าปากช่อง ป่าหมูสี และเขื่อนลำตะคอง ซึ่งเป็นเขตป่าสงวนตามแผนที่-อาคารของกรมแผนที่ทหาร เมื่อปี 2545 
ชาวบ้านขึ้นมาทำกินบนเขาตั้งแต่ปี 2517 โดยถางป่าทำไร่ข้าวโพด จนเป็นพื้นที่ป่าเสื่อมโทรม ต่อมาในปี 2524 กรมป่าไม้จึงมาจัดสรรให้คนละ 14 ไร่ 2 งาน โดย 14 ไร่ให้เป็นที่ทำกิน ส่วน 2 งานให้เป็นที่อยู่อาศัย  แต่เนื่องจากพื้นที่บริเวณนี้ส่วนหนึ่งเป็นหิน ไม่เหมาะสำหรับทำการเกษตร ชาวบ้านจึงขายที่ต่อให้กับคนต่างถิ่น โดยมีข้าราชการจำนวนหนึ่งมาซื้อต่อเป็นทอดๆ เพราะบนเขามีทิวทัศน์สวยงาม มีอากาศดี เหมาะจะนำมาสร้างเป็นบ้านพักตากอากาศ  รวมทั้งพล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ ทั้งนี้พื้นที่บริเวณนี้ยังไม่มีการออกเอกสารสิทธิ มีเพียงหลักฐานการเสียภาษีบำรุงท้องที่ (ภ.ท.บ.5) ที่ที่ว่าการอำเภอเป็นผู้ออกให้
== ตำนานเขายายเที่ยง ==
ตำนานเขายายเที่ยง โดยชาวบ้านชื่อ สนั่น จุลสุทธิ เล่าว่า  สมัยที่ยังเป็นป่าก่อนที่ชาวบ้านจะมาอยู่กัน 40-50 ปีมาแล้ว ยายเที่ยงกับปู่สิงห์ดำเป็นคนแรกที่ขึ้นไปบนเขา ไปถางป่าสร้างบ้าน ทำไร่ ปลูกผัก ปลูกข้าว จนต่อมาหลายสิบปียายเที่ยงไปตายที่เขากระโจม เป็นเขาลูกที่อยู่ติดกัน ส่วนปู่สิงห์ดำไม่มีใครกล่าวถึง เพราะเรื่องมันนานมาแล้ว เหมือนเป็นตำนานของที่นี่ เมื่อยายเที่ยงตายศพก็ทิ้งอยู่บนเขากระโจมแบบเดียวดาย จนเมื่อราวๆ ปี 2541 ผู้ใหญ่บ้านแห่งนี้ฝันว่ามีหญิงแก่มาหา บอกให้ไปขุดกระดูกที่เขากระโจมมาทำบุญให้หน่อย บอกสถานที่ตำแหน่งเสร็จสรรพ ชาวบ้านก็ไปขุดกันตามคำของหญิงแก่คนนั้น ปรากฏว่ามีกระดูกจริงตามฝัน ชาวบ้านนำกระดูกมาทำบุญ แล้วสร้างศาลขึ้นที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน เรียกกันว่า ศาลยายเที่ยงกับศาลปู่สิงห์ดำ ตั้งแต่นั้นมา
== อ้างอิง ==
ภูมิศาสตร์ของจังหวัดนครราชสีมา
ยายเที่ยง
อำเภอสีคิ้ว
อำเภอย่านตาขาว

ย่านตาขาว เป็น 1 ใน 10 อำเภอของจังหวัดตรัง เดิมอยู่ในการปกครองของอำเภอกันตัง ในปี พ.ศ. 2490 เมื่อพื้นที่มีความเจริญมากขึ้นจึงขอแยกตำบลย่านตาขาว ตำบลหนองบ่อ ตำบลทุ่งค่าย อำเภอกันตัง และรวมพื้นที่ใกล้เคียง ได้แก่ ตำบลนาชุมเห็ด ของอำเภอเมืองตรัง และตำบลในควน ตำบลโพรงจระเข้ ของอำเภอปะเหลียนขึ้นเป็นกิ่งอำเภอ ขึ้นตรงกับอำเภอกันตัง และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2499
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอย่านตาขาวตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองตรังและอำเภอนาโยง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอศรีนครินทร์และอำเภอกงหรา (จังหวัดพัทลุง)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอปะเหลียน
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอกันตัง
== การแบ่งการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอย่านตาขาวแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 8 ตำบล 65 หมู่บ้าน ได้แก่
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอย่านตาขาวประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลย่านตาขาว ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลย่านตาขาว
เทศบาลตำบลทุ่งกระบือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งกระบือทั้งตำบล
เทศบาลตำบลควนโพธิ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลย่านตาขาว (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลย่านตาขาว)
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองบ่อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองบ่อทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลนาชุมเห็ด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาชุมเห็ดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลในควน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลในควนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโพรงจระเข้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพรงจระเข้ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งค่าย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งค่ายทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะเปียะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกาะเปียะทั้งตำบล
ย
อำเภอสิเกา

สิเกา  เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดตรัง
== ประวัติ ==
อำเภอสิเกา ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นอำเภอ ขึ้นต่อจากเมืองกันตัง (เมืองตรังในขณะนั้น) เมื่อปี พ.ศ. 2430 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 เหตุผลที่เลือกตั้งตัวอำเภอในที่ตั้งปัจจุบันบริเวณคลองสิเกา คือ เพื่อป้องกันข้าศึกในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 (ญี่ปุ่นขึ้นเมือง) โดยเมื่อก่อน อำเภอสิเกามีพื้นที่กว้างขวางกว่าปัจจุบัน คือ พื้นที่ด้านตะวันตกเฉียงเหนือทั้งหมดของจังหวัด นับตั้งแต่ชายเขตอำเภอห้วยยอด  ในปี พ.ศ. 2464 อำเภอสิเกา หรือ "สิเก๊า" ตามราชกิจจานุเบกษา มีฐานะเป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดตรัง มีตำบลในเขตการปกครองทั้งหมด 9 ตำบล ได้แก่ ตำบลสิเก๊า ตำบลเขาไม้แก้ว ตำบลกะลาเส ตำบลวังมะปราง ตำบลเขาเศษ (ตำบลเขาวิเศษในปัจจุบัน) ตำบลท่าสะบ้า ตำบลนาเหมืองเพ็ชร์ (ตำบลนาเมืองเพชรในปัจจุบัน) ตำบลไม้ฝาด และตำบลหนองตรุด
วันที่ 3 กันยายน 2489 โอนพื้นที่ตำบลหนองตรุด อำเภอสิเกา ไปขึ้นกับอำเภอเมืองตรัง
วันที่ 30 ธันวาคม 2490 ตั้งตำบลเขาไม้แก้ว แยกออกจากตำบลบ่อหิน
วันที่ 28 พฤศจิกายน 2499 จัดตั้งสุขาภิบาลสิเกา ในท้องที่บางส่วนของตำบลบ่อหิน
วันที่ 21 เมษายน 2524 ตั้งตำบลวังมะปรางเหนือ แยกออกจากตำบลวังมะปราง
วันที่ 1 กันยายน 2524 แยกพื้นที่ตำบลเขาวิเศษ ตำบลวังมะปราง ตำบลวังมะปรางเหนือ ตำบลอ่าวตง และตำบลท่าสะบ้า อำเภอสิเกา ไปจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอวังวิเศษ และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอสิเกา
วันที่ 21 พฤษภาคม 2533 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอวังวิเศษ อำเภอสิเกา เป็น อำเภอวังวิเศษ
วันที่ 28 ธันวาคม 2536 จัดตั้งสุขาภิบาลควนกุน ในท้องที่บางส่วนของตำบลกะลาเส
วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลสิเกา และสุขาภิบาลควนกุน เป็นเทศบาลตำบลสิเกา และเทศบาลตำบลควนกุน ตามลำดับ ด้วยผลของกฎหมาย
== ภูมิศาสตร์ ==
อำเภอสิเกาตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอคลองท่อม (จังหวัดกระบี่) และอำเภอวังวิเศษ
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอวังวิเศษ  อำเภอเมืองตรัง และอำเภอกันตัง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอกันตัง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับทะเลอันดามัน

== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอสิเกาแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 40 หมู่บ้าน ได้แก่
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอสิเกาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลสิเกา ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลบ่อหิน
เทศบาลตำบลควนกุน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลกะลาเส
เทศบาลตำบลนาเมืองเพชร  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเมืองเพชรทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลบ่อหิน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ่อหิน (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลสิเกา)
องค์การบริหารส่วนตำบลเขาไม้แก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาไม้แก้วทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลกะลาเส ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกะลาเส (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลควนกุน)
องค์การบริหารส่วนตำบลไม้ฝาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไม้ฝาดทั้งตำบล
== อ้างอิง ==
 
สิเกา
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา

== ประวัติ ==
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา ก่อตั้งปี พ.ศ 2533 และในปี 2534 สภามหาวิทยาลัยให้จัดตั้งขึ้น เพื่อเป็นรากฐานในการพัฒนาพื้นที่ชายฝั่งทะเลตะวันออก โดยมีภารกิจหลักคือการผลิตบัณฑิตด้านวิศวกรรมศาสตร์เป็นศูนย์ส่งเสริมและสนับสนุนการวิจัย เผยแพร่ความรู้ข้อสนเทศทางวิศวกรรมและอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรม และต่อมาได้มีการประกาศพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะวิศวกรรมศาสตร์ในราชกิจจานุเบกษา ฉบับพิเศษ (หน้า 62 เล่มที่ 110 ตอนที่ 288) เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ 2536 โดยมีการแบ่งส่วนราชการออกเป็น สำนักงานเลขานุการภาควิชาวิศวกรรมเคมี และภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ ตามประกาศทบวงมหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 3 มีนาคม 2537 และได้เปิดการเรียนการสอนเป็นครั้งแรกในปีการศึกษา 2534
== ภาควิชา ==
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา ประกอบด้วย 5 ภาควิชา และ 1 สำนักงาน ได้แก่
ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ
ภาควิชาวิศวกรรมเคมี
ภาควิชาวิศวกรรมโยธา
ภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า
ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล
สำนักงานคณบดี
== หลักสูตรการศึกษา ==
ปัจจุบัน คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา เปิดทำการเรียนการสอนใน 3 หลักสูตร ดังต่อไปนี้
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
บูรพา
หน่วยงานในมหาวิทยาลัยบูรพา
อำเภอวังวิเศษ

วังวิเศษ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดตรัง และเมื่อมองจากแผนที่จะเป็นลักษณะคล้าย ๆ รูปไดโนเสาร์คอยาว ไม่มีขา
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอวังวิเศษตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอคลองท่อม อำเภอลำทับ (จังหวัดกระบี่) และอำเภอบางขัน (จังหวัดนครศรีธรรมราช)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอห้วยยอด
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองตรังและอำเภอสิเกา
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอสิเกา
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอวังวิเศษแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 68 หมู่บ้าน ได้แก่
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอวังวิเศษประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลวังวิเศษ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลวังมะปรางเหนือ
องค์การบริหารส่วนตำบลเขาวิเศษ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาวิเศษทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลวังมะปราง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังมะปรางทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลอ่าวตง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอ่าวตงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าสะบ้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าสะบ้าทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลวังมะปรางเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังมะปรางเหนือ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลวังวิเศษ)
== อ้างอิง ==
ว
อำเภอนาโยง

นาโยง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดตรัง เมื่อก่อนอำเภอนาโยงเป็นที่นาแปลงใหญ่ เรียกว่า "นาหลวง" หรือ "นาสามบึ้ง" และได้ตั้งเป็น กิ่งอำเภอนาโยง เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2533 ยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอนาโยงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองตรัง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอศรีบรรพตและอำเภอศรีนครินทร์ (จังหวัดพัทลุง)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอย่านตาขาว
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองตรัง
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอนาโยงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 53 หมู่บ้าน ได้แก่
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอนาโยงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลนาโยงเหนือ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลนาโยงเหนือ
องค์การบริหารส่วนตำบลนาโยงเหนือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาโยงเหนือ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลนาโยงเหนือ)
องค์การบริหารส่วนตำบลช่อง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลช่องทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลละมอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลละมอทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโคกสะบ้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกสะบ้าทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลนาหมื่นศรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาหมื่นศรีทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลนาข้าวเสีย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาข้าวเสียทั้งตำบล
== อ้างอิง ==
 
นาโยง
วัดอำมาตย์

วัดอำมาตย์ เป็นวัดในเขตอำเภอเทิง  ตั้งอยู่ที่  ถนนพิศาล  หมู่ 1 ตำบลเวียง อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย  มีเนื้อที่ทั้งหมด 2 ไร่ 50 ตารางวา และเป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดอำมาตย์วิทยา พระปริยัติธรรมแผนกสามัญ
วัดอำมาตย์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2412 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2501 มีเรื่องเล่าว่า เมื่อ พ.ศ. 1402 พระเจ้ากาวีละ เจ้าเมืองลำปาง พร้อมพระอนุชาได้ไปเยี่ยมเมืองหลวงพระบาง เมืองเวียงจันทน์ พระอนุชาได้รับเอามเหสีชื่อ จันทรา มาถึงเมืองเทิง มอบหมายให้ดูแลเมืองเทิง ต่อมามีมเหสีอีกคนชื่อ แก้ว เมื่อพระนางจันทรา มาอยู่เมืองเทิงแล้ว มีความประสงค์จะสร้างวัด โดยตั้งชื่อว่า วัดหลวง แต่เมื่อกลับไปเยี่ยมญาติที่เวียงจันทน์ได้เสียชีวิตลง พระนางแก้วจึงให้เสนาอำมาตย์ สร้างต่อจนเสร็จและตั้งชื่อใหม่ว่า "วัดอำมาตย์"
==อ้างอิง==
อ
วัดเทิง

วัดเทิง เดิมเป็นวัดร้าง เป็นวัดเก่าแก่ของอำเภอเทิง ตั้งอยู่ที่ ตำบลเวียง อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย ภายในมีโบราณสถาน เช่น วิหาร เสาหิน กรมศิลปากรจึงประกาศขึ้นทะเบียน โบราณสถานวัดเสาหิน มีเนื้อที่ 3 ไร่ งาน 35 ตารางวา
ในสมัยหลวงปู่เพ็ง เป็นเจ้าอาวาส ได้เริ่มบูรณะจนเป็นวัดที่ถูกต้องตามกฎหมาย โดยหลวงปู่เพ็ง ได้เดินธุดงค์ขึ้นเหนือไปจนไปถึงอำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย พบโบราณสถาน ซึ่งเป็นวัดสมัยขอม ชื่อเดิมในยุคโบราณสมัยขอมเรืองอำนาจชื่อว่า วัดดงแหน หรือที่เรียกว่าต้นสมอพิเภก ถูกปล่อยให้เป็นวัดร้างมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่ทราบ มีซากวิหาร เจดีย์ และพระพุทธรูป ถูกขุดค้นกระจุยกระจาย ที่ดินแทบทุกส่วนเป็นหลุมบ่อ แสดงร่องรอยของการขุดค้นหาวัตถุสิ่งของที่มีค่า หลวงปู่จึงตัดสินใจบูรณะวัดขึ้นมาใหม่
==อ้างอิง==
เทิง
อำเภอศรีบุญเรือง

ศรีบุญเรือง (อักษรไทน้อย: 60px, อักษรธรรมอีสาน: 75px) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดหนองบัวลำภู
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอศรีบุญเรืองมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเอราวัณ (จังหวัดเลย) อำเภอนากลาง อำเภอนาวัง และอำเภอเมืองหนองบัวลำภู
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองหนองบัวลำภูและอำเภอโนนสัง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอโนนสัง อำเภอหนองนาคำ อำเภอสีชมพู (จังหวัดขอนแก่น) และอำเภอภูกระดึง (จังหวัดเลย)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอภูกระดึง อำเภอผาขาว และอำเภอเอราวัณ (จังหวัดเลย)
== ประวัติ ==
เดิมอำเภอศรีบุญเรืองเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ เรียก “บ้านโนนสูงเปลือย” ขึ้นกับตำบลยางหล่อ อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดอุดรธานี
อำเภอศรีบุญเรืองมีสิ่งที่คู่บ้านคู่เมือง และเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของประชาชนชาวอำเภอศรีบุญเรือง คือ ศาลหลักเมือง ซึ่งตามประวัติได้เล่าสืบทอดมาคือ ศาลหลักเมืองเดิมอยู่ที่ตำบลยางหล่อ อำเภอหนองบัวลำภูจังหวัดอุดรธานี ตั้งอยู่ริมฝั่งน้ำมอเป็นศาลแบบพื้นเมืองเล็กๆ เรียกว่าหอปู่ตา หรือ หอตาปู่ ชาวบ้านได้อัญเชิญวิญญาณตาแสง ซึ่งเป็นผู้ปกครองเมืองเข้าสถิตดวงวิญญาณของตาแสงนั้นเชื่อกันต่อมาว่ามีความศักดิ์สิทธ์ และมีอิทธิฤทธิ์สามารถคุ้มครองบ้านเมืองให้ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุขใครมีทุกข์ได้รับความเดือดร้อน ก็ไปกราบไหว้วิงวอนขอพรให้ช่วยเหลือ และก็ได้รับความคุ้มครอง สัมฤทธิ์ผลสมตามความปรารถนาตลอดมา ชาวบ้านเกิดความศรัทธา เคารพและจัดเครื่องบวงสรวงเป็นประจำทุกปีจนกลายเป็นประเพณีสืบต่อกันมา
วันที่ 16 กรกฎาคม 2508 แยกเป็น กิ่งอำเภอศรีบุญเรือง อำเภอหนองบัวลำภู จังหวัดอุดรธานี
วันที่ 1 มีนาคม 2512 ตั้งเป็นอำเภอศรีบุญเรือง
วันที่ 1 ธันวาคม 2536 มีการจัดตั้งจังหวัดหนองบัวลำภู อำเภอศรีบุญเรืองจึงอยู่ในเขตการปกครองของจังหวัดหนองบัวลำภู
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอศรีบุญเรืองแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 12 ตำบล 158 หมู่บ้าน ได้แก่
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอศรีบุญเรืองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 14 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลจอมทอง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลศรีบุญเรือง
เทศบาลตำบลโนนสูงเปลือย ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเมืองใหม่
เทศบาลตำบลโนนสะอาด  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนสะอาดทั้งตำบล
เทศบาลตำบลยางหล่อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลยางหล่อทั้งตำบล
เทศบาลตำบลหนองแก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองแกทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองใหม่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองใหม่ (นอกเขตเทศบาลตำบลโนนสูงเปลือย)
องค์การบริหารส่วนตำบลศรีบุญเรือง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลศรีบุญเรือง (นอกเขตเทศบาลตำบลจอมทอง)
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองบัวใต้ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองบัวใต้ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลกุดสะเทียน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกุดสะเทียนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลนากอก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนากอกทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโนนม่วง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนม่วงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองกุงแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองกุงแก้วทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทรายทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทรายทองทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหันนางาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหันนางามทั้งตำบล
== ประเพณี ==
ประเพณีบุญบั้งไฟ ถือเป็นประเพณีที่มีชื่อเสียงของอำเภอศรีบุญเรือง ซึ่งจะถูกจัดขึ้นทุกสัปดาห์ที่สองของเดือนมิถุนายน จะมีการประกวดขบวนแห่บั้งไฟสวยงามของแต่ละหมู่บ้าน
== แหล่งท่องเที่ยว ==
บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ วัดจันทรประสิทธิ์
ถ้ำผาสวรรค์
ถ้ำผาเสด็จ
แก่งตาดฟ้า
สิมไม้วัดเจริญทรงธรรม
เจดีย์ วัดป่าโชติการาม
วัดป่าวุฑฒาราม
== อ้างอิง ==
 
ศรีบุญเรือง
ชาวเกาหลี

ชาวเกาหลี เป็นชนชาติพันธุ์กลุ่มหนึ่งซึ่งพูดภาษาเดียวกัน ผลการศึกษาด้านภาษาศาสตร์ และมานุษยวิทยา และแหล่งตำนานต่างๆ แสดงให้เห็นว่า เกาหลีแตกต่างจากจีน หรือญี่ปุ่น ลักษณะเด่นทางร่างกายที่เหมือนกันทำให้เชื่อว่าเกาหลีสืบเชื้อสายมาจากชาวมองโกลหลายเผ่าที่อพยพจากเอเชียกลางเข้ามายังคาบสมุทรเกาหลีในปัจจุบัน
ชาวเกาหลีรวมกันเป็นชนชาติเดียวกันตั้งแต่ตอนต้นคริสต์ศักราช ในคริสต์ศตวรรษที่เจ็ด ชาวเกาหลีรวมกันเป็นชาติเดียวรวมอยู่ใต้การปกครองเดียวกันเป็นครั้งแรกในสมัยอาณาจักรชิลลา (57 ปีก่อนคริสต์ศักราช-คริสต์ศักราช 935) ยังส่งผลให้เกิดความรุ่งเรืองทางวัฒนธรรมอย่างใหญ่หลวง
ชาวเกาหลีต่อสู้มาอย่างสัมฤทธิ์ผลเป็นเวลาหลายพันปี เพื่อดำรงเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรม และการเมืองของตน แม้จะเผชิญกันเพื่อนบ้านอย่างจีน และความโน้มเอียงที่จะรุกรานของญี่ปุ่นเมื่อไม่นานมานี้ก็ตาม ชาวเกาหลีเป็นชนชาติที่ภาคภูมิใจ ด้วยมีประวัติศาสตร์ที่ยาวนานที่สุดชาติหนึ่งของโลก
== อ้างอิง ==
서의식 and 강봉룡. 뿌리 깊은 한국사, 샘이 깊은 이야기: 고조선, 삼국, ISBN 89-8133-536-2
Barnes, Gina. The Rise of Civilization in East Asia: the Archaeology of China, Korea and Japan, ISBN 0-500-27974-8
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Korean American Museum
Korean Residents Union in Japan (Mindan) 
*
ชาวเกาหลีใต้
ชาวเกาหลีเหนือ
ประเทศเกาหลี
ก
ก
อำเภอโนนดินแดง

โนนดินแดง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์
== ประวัติ ==
อำเภอโนนดินแดงเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอละหานทราย ตั้งเป็นกิ่งอำเภอ โนนดินแดง เมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 และได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2539 มีผลบังคับใช้ตั่งแต่วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอโนนดินแดงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้สุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอปะคำ
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอละหานทราย
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอตาพระยาและอำเภอวัฒนานคร (จังหวัดสระแก้ว)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเสิงสาง (จังหวัดนครราชสีมา)
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอโนนดินแดงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 37 หมู่บ้าน ได้แก่
{|
|-
||1.||โนนดินแดง||||(Non Din Daeng)||||15 หมู่บ้าน
|-
||2.||ส้มป่อย||||(Som Poi)||||7 หมู่บ้าน
|-
||3.||ลำนางรอง||||(Lam Nang Rong)||||15 หมู่บ้าน
|}
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอโนนดินแดงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลโนนดินแดง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลโนนดินแดงและตำบลส้มป่อย
องค์การบริหารส่วนตำบลโนนดินแดง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนดินแดง (นอกเขตเทศบาลตำบลโนนดินแดง)
องค์การบริหารส่วนตำบลส้มป่อย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลส้มป่อย (นอกเขตเทศบาลตำบลโนนดินแดง)
องค์การบริหารส่วนตำบลลำนางรอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลำนางรองทั้งตำบล
== พระภิกษุ/พระภิกษุที่ดำรงสมณศักดิ์  อำเภอโนนดินแดง ==
พระครูนิเทศก์ธรรมคุณ เจ้าคณะอำเภอโนนดินแดง
พระครูจันทชัยธรรม เจ้าคณะตำบลโนนดินแดง
พระครูสุธรรมถาวร เจ้าคณะตำบลส้มป่อย
พระครูสุวรรณธรรมบัณฑิต เจ้าคณะตำบลลำนางรอง เขต 1
พระใบฏีกาสมใจ กุสลจิตฺโต เจ้าคณะตำบลลำนางรอง เขต 2
== สถานที่ท่องเที่ยว ==
สถานที่ท่องเที่ยวในอำเภอโนนดินแดง ได้แก่
เขื่อนลำนางรอง
ปราสาทหนองหงส์
อนุสาวรีย์เราสู้
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าดงใหญ่
ผาแดง
วัดโนนดินแดงใต้
วัดโนนดินแดงเหนือ
วัดป่าเขากระเจียว
== สถานศึกษา ==
โรงเรียนร่มเกล้าบุรีรัมย์
โรงเรียนพระปริยัติธรรมโนนดินแดงวิทยาคม
โรงเรียนอนุบาลโนนดินแดง
วิทยาลัยการอาชีพโนนดินแดง
== การเดินทาง ==
มีรถประจำทางสายบุรีรัมย์-จันทบุรี
มีรถตู้ประจำทางสายบุรีรัมย์-ตาพระยา ผ่านพื้นที่อำเภอโนนดินแดง ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 348
มีรถตู้ประจำทางสายโนนดินแดง-ตาพระยา-กรุงเทพฯ (อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ)
มีรถประประจำทางสายอรัญประเทศ(โรงเกลือ)-นครราชสีมา
มีรถตู้ประจำทางสายตาพระยา-บุรีรัมย์
มีรถประจำทางสายมุกดาหาร-พัทยา
== อ้างอิง ==
โนนดินแดง