pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
อำเภอบ้านฉาง

บ้านฉาง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดระยอง และเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาติอู่ตะเภา
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอบ้านฉางมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบางละมุง (จังหวัดชลบุรี) และอำเภอนิคมพัฒนา
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองระยอง
ทิศใต้ จรดอ่าวไทย
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอสัตหีบและอำเภอบางละมุง (จังหวัดชลบุรี)

== ประวัติ ==
บ้านฉาง เดิมเป็นหมู่บ้านในตำบลพลา อำเภอเมืองระยอง ต่อมาปี พ.ศ. 2506 ทหารอเมริกันมาตั้งฐานทัพ และใช้สนามบินอู่ตะเภาในท้องที่ ทำให้ประชาชนจากหลายท้องที่มาประกอบอาชีพ ชุมชนเริ่มขยายตัว เจริญเติบโต และได้ยกฐานะเป็นกิ่งอำเภอเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2519 ยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2528 ตามลำดับ จากข้อสันนิษฐานประวัติความเป็นมาตั้งเดิมมีการรวมตัวเป็นชุมชนมาไม่น้อยกว่า 150 ปี และผู้อาวุโสของท้องถิ่นได้ให้ที่มาเกี่ยวกับชื่อ “บ้านฉาง” ไว้ดังนี้
1. เดิมเป็นฉางกับผลิตผลทางการเกษตรจำพวกน้ำมันยางและอื่นๆ
2. เดิมเป็นป่าดงดิบมีโขลงช้างป่าเป็นจำนวนมากจึงเรียก “บ้านช้าง” ต่อมาเรียกผิดแผกเป็น “บ้านฉาง”
3. เดิมเรียก “บ้านสาง” เพราะเมื่อครั้งสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชเดินทัพมาเมืองระยองถึงที่นี่รุ่งสางพอดี
ในวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2525 ได้แยกพื้นที่ 6 หมู่บ้านในตำบลพลา ได้แก่ หมู่ 1 บ้านเนินกระปรอก, หมู่ 11 บ้านเนินกระปรอกใน, หมู่ 3 กับ 7 บ้านฉาง, หมู่ 4 บ้านพยูน และหมู่ 6 บ้านเนินกระปรอกใน,บ้านภูดอน (ในขณะนั้น) ออกมาตั้งเป็นตำบลบ้านฉาง เป็นตำบลลำดับที่ 3 ของทางอำเภอ
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอบ้านฉางแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 20 หมู่บ้าน
{|
|-
||1.||สำนักท้อน||||||(Samnak Thon)||||||8 หมู่บ้าน||||||
|-
||2.||พลา||||||(Phla)||||||6 หมู่บ้าน|| ||||
|-
||3.||บ้านฉาง||||||(Ban Chang)||||||6 หมู่บ้าน|| ||||||
|}
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอบ้านฉางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลเมืองบ้านฉาง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพลา (เฉพาะหมู่ที่ 3 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–2, 4) และตำบลบ้านฉาง (เฉพาะหมู่ที่ 5 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–3, 6)
เทศบาลตำบลสำนักท้อน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสำนักท้อน (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 1, 3–6)
เทศบาลตำบลบ้านฉาง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านฉาง (เฉพาะหมู่ที่ 4, 7 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–3, 6; เขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านฉางเดิม)
เทศบาลตำบลพลา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพลา (เฉพาะหมู่ที่ 5–7 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–2, 4; เขตองค์การบริหารส่วนตำบลพลาเดิม)
องค์การบริหารส่วนตำบลสำนักท้อน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสำนักท้อน (เฉพาะหมู่ที่ 7–8 และบางส่วนของหมู่ที่ 1, 3–6)
== อ้างอิง ==
 
บ้านฉาง
กบทูด

กบทูด, กบภูเขา หรือ เขียดแลว  เป็นกบขนาดใหญ่ที่สุดในที่พบได้ในประเทศไทย ความยาวจากปลายปากถึงก้น ประมาณ 1 ฟุต น้ำหนักกว่า 5 กิโลกรัม มีถิ่นอาศัยอยู่บริเวณป่าต้นน้ำบนภูเขาสูง อยู่ตามลำห้วยป่าดิบเฉพาะแห่ง โดยพบภาคตะวันตกของไทย ตั้งแต่ภาคเหนือจรดภาคใต้ไปจนถึงมาเลเซียและอินโดนีเซีย เช่นในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าฮาลา-บาลา, อุทยานแห่งชาติเขาสก เป็นต้น นอกจากนี้แล้วยังพบได้ในกัมพูชา, ลาว และเวียดนาม
มีลักษณะ ปลายปากเรียวแหลมจนเห็นได้ชัด ส่วนลำตัวอ้วนใหญ่ ผิวเป็นตุ่มเล็ก ๆ ไม่สะดุดตาดูคล้ายเป็นผิวหนังเรียบ เมื่อโตเต็มที่ลำตัวจะมีสีน้ำตาลแดง ริมฝีปากดำ มีขีดดำจากท้ายตาลากมาจนถึงเหนือวงแก้วหู บริเวณสีข้างอาจมีลาย หรือจุดสีดำ น้ำตาลเข้ม ส่วนขามีลายเข้มคาด เป็นระยะ ๆ นอกจากนี้ ยังพบว่าสามารถปรับเปลี่ยนสีผิวไปตามที่อยู่อาศัย เช่น ลำตัวจะมีสีน้ำตาลแดงเมื่ออาศัยอยู่ตามพงหญ้าแห้ง หรือมีสีดำเมื่อหลบซ่อนอยู่ในโพรงไม้ กบทูดเป็นสัตว์ที่มีนิสัยหากินตอนกลางคืน ชอบสภาพอากาศค่อนข้างเย็น เวลากลางวันมักหลบซ่อนอยู่ตามที่มืดทึบ เช่น โพรงไม้, หลุม, พงหญ้า บริเวณเหล่านี้ล้วนมีสภาพชุ่มชื้นอยู่ตลอดเวลา เนื่องจากกบทูดไม่สามารถอาศัยอยู่ในที่แห้งแล้งหรือร้อนจัดได้นาน เพราะสภาพเช่นนี้จะทำให้ผิวหนังแห้ง อาจทำให้ตายได้
ความแตกต่างเพศผู้เพศเมีย สามารถดูได้จากระยะห่างระหว่างตากับวงแก้วหู ตัวผู้จะมีระยะห่างดังกล่าวนี้ยาวกว่าตัวเมีย นอกจากนี้ ยังสังเกตได้จากเขี้ยว ซึ่งตัวผู้จะเห็นได้เด่นชัดมากกว่าตัวเมียที่มีลักษณะคล้ายตุ่มเล็ก ๆ และโดยส่วนใหญ่แล้ว กบทูดตัวผู้จะมีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย
ฤดูผสมพันธุ์ของกบทูดอยู่ระหว่างเดือนมกราคม–มีนาคม เมื่อช่วงฤดูวางไข่ ตัวผู้จะขุดหลุมสำหรับตัวเมียวางไข่ เวลาผสมพันธุ์ตัวผู้ลงไปอยู่ในหลุมที่ตัวเองขุด แล้วจะส่งเสียงร้องเรียกตัวเมีย ตัวเมียที่พร้อมผสมพันธุ์ก็จะลงไปในหลุมนั้น หลังจากผสมพันธุ์เสร็จ ตัวผู้และตัวเมียจะช่วยกันกลบหลุมไข่ ซึ่งมีลักษณะเป็นกองหินนูนขึ้นมา ทั้งตัวเมียและตัวผู้จะผลัดกันเฝ้าหลุมไข่พร้อมกับออกหาอาหาร
กบทูดจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองในพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 แต่จัดเป็นสัตว์ป่าชนิดที่เพาะพันธุ์ได้
ปัจจุบัน กบทูดเป็นสัตว์ที่หายากชนิดหนึ่งในประเทศไทย อันเนื่องจากสภาพแวดล้อมและถิ่นที่อยู่อาศัยเปลี่ยนไป กรมประมงจึงส่งเสริมให้มีการเพาะเลี้ยงเป็นสัตว์เศรษฐกิจ เช่น สถานีประมงน้ำจืดจังหวัดแม่ฮ่องสอนสามารถเพาะเลี้ยงขยายพันธุ์เพื่อปล่อยคืนสู่ธรรมชาติ และกลายเป็นสัตว์เศรษฐกิจได้แล้วในขณะนี้
==ภาพ==
Image:Limnonectes blythii, Blyth's river frog (subadult).jpg|Limnonectes blythii (วัยก่อนผู้ใหญ่) - อุทยานแห่งชาติเขาสก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Amphibian and Reptiles of Peninsular Malaysia - Limnonectes blythii 
Malayan giant frog
กบลำห้วย
ปศุสัตว์
สัตว์ป่าคุ้มครอง
สัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย
อำเภอวังจันทร์

วังจันทร์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดระยอง
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอวังจันทร์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอหนองใหญ่และอำเภอบ่อทอง (จังหวัดชลบุรี)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเขาชะเมาและอำเภอแกลง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอแกลงและอำเภอเมืองระยอง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบ้านค่ายและอำเภอปลวกแดง

== ประวัติ ==
วังจันทร์ เป็นชื่อหมู่บ้านหนึ่งในตำบลกระแสบน อำเภอแกลง ในปี พ.ศ. 2516 ทางราชการเห็นว่าพื้นที่ด้านเหนือของตำบลกระแสบนมีพื้นที่กว้างขวาง อยู่ไกลท้องที่ทุรกันดาร และห่างไกลจากตัวอำเภอ จึงแยกพื้นที่หมู่บ้านในตำบลกระแสบน ได้แก่ หมู่ 7–9, 13–15 (ในขณะนั้น) ตั้งเป็นตำบลวังจันทร์ และพื้นที่หมู่ 6, 10–12, 16 (ในขณะนั้น) ตั้งเป็นตำบลชุมแสง ปี พ.ศ. 2520 เมื่อพื้นที่ทั้ง 2 ตำบลมีความเจริญมากขึ้น จึงแนะนำประชุมชี้แจงร่วมกับทางอำเภอแกลง รายงานต่อกระทรวงมหาดไทย และเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน จึงประกาศแยกพื้นที่อำเภอแกลง ได้แก่ ตำบลชุมแสง และตำบลวังจันทร์ ตั้งเป็นกิ่งอำเภอวังจันทร์ โดยตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอและศูนย์ราชการต่างๆ ของทางกิ่งอำเภอในพื้นที่หมู่ 4 บ้านสำนักพริก ซึ่งอยู่ติดกับพื้นที่หมู่ 1 บ้านชุมแสง ตำบลชุมแสง เนื่องจากมีสภาพชุมชนและชุมนุมการค้าหนาแน่น และเป็นศูนย์กลางด้านการคมนาคม (ตั้งอยู่ในเขตของสุขาภิบาลชุมแสง)
ในปี พ.ศ. 2522 ทางราชการได้แบ่งแยกพื้นที่ 5 หมู่บ้านของตำบลชุมแสง มาจัดตั้งเป็น ตำบลป่ายุบใน ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็นอำเภอ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2534 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 16 มิถุนายน ปีเดียวกัน  และแบ่งแยกพื้นที่ 5 หมู่บ้านของตำบลวังจันทร์ มาจัดตั้งเป็น ตำบลพลงตาเอี่ยม ในปี พ.ศ. 2534 เป็นตำบลลำดับสุดท้ายของทางอำเภอ
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอวังจันทร์ แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 29 หมู่บ้าน
{|
|-
||1.||วังจันทร์|| ||||(Wang Chan)|| ||||6 หมู่บ้าน||
|-
||2.||ชุมแสง|| ||||(Chum Saeng)|| ||||8 หมู่บ้าน||
|-
||3.||ป่ายุบใน||||||(Pa Yup Nai)||||||7 หมู่บ้าน||
|-
||4.||พลงตาเอี่ยม||||||(Phlong Ta Iam)||||||8 หมู่บ้าน||
|}
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอวังจันทร์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลชุมแสง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของพื้นที่ตำบลชุมแสง (เฉพาะหมู่ที่ 1, 5) และตำบลพลงตาเอี่ยม (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 1–3, 6)
องค์การบริหารส่วนตำบลวังจันทร์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังจันทร์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลชุมแสง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชุมแสง (เฉพาะหมู่ที่ 2–4, 6–8 และบางส่วนของหมู่ที่ 1, 5)
องค์การบริหารส่วนตำบลป่ายุบใน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่ายุบในทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลพลงตาเอี่ยม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพลงตาเอี่ยม (เฉพาะหมู่ที่ 4–5, 7 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–3, 6)
== อ้างอิง ==
 
วังจันทร์
บัวดอย

บัวดอย หรือ ผู้เฒ่าลืมไม้เท้า  เป็นพืชล้มลุกวงศ์ Convallariaceae พบในป่าดิบเขาที่ขึ้นปกคลุมและการกระจายอยู่ตามภูเขาสูงที่มีความสูงจากระดับทะเล ประมาณ 1,400- 2,000 เมตร ในประเทศไทย สำรวจพบต้นบัวดอย ได้แก่ ดอยอ่างขาง (ไม่รวมพันธุ์ที่นำเข้ามาปลูกจากต่างประเทศ) ดอยผ้าห่มปก ดอยเชียงดาว ดอยอินทนนท์ จังหวัดเชียงใหม่ และดอยปุย (อุทยานแห่งชาติ น้ำตกแม่สุรินทร์) ปางตอง จังหวัดแม่ฮ่องสอน
== ลักษณะ ==
ลำตัน มีลำต้นใต้ดินแบบเหง้า เห็นข้อและปล้องได้ชัดเจน พร้อมกาบหุ้มลำต้น แตกรากตามข้อ
ใบ ออกเป็นกระจุกบริเวณโคนต้น รูปใบรี ก้านใบยาว 30-50 ซม. ใบเป็นใบเดี่ยว โคนก้านใบมีกาบหุ้ม ปลายใบเรียวแหลม ฐานใบสอบ ก้านใบเป็นร่องด้านบน ขนาดแผ่นใบ กว้าง 5-10 ซม. ยาว 30-40 ซม. เนื้อใบหนาคล้ายแผ่นหนัง แผ่นใบเกลี้ยงทั้งสองด้าน ขอบใบมีหนามเล็กน้อย
ดอก เป็นดอกเดี่ยวแตกตามข้อของเหง้า ก้านดอกยาว 2-8 ซม. ก้านชูดอกอยู่แนวเดียวกับผิวดิน ก้านดอกมีกาบรองรับ ก้านดอกมีข้อ 2-3 ข้อ กลีบเลี้ยง 6-8 กลีบ ดอกตูม รูปกลมแป้น ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 2 ซม. ดอกบานขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 2.5-3 ซม. กลีบดอก 8 กลีบเรียงจรดกัน โคนกลีบเชื่อมติดกันคล้ายหม้อ (ฐานกว้าง ปากแคบผายออก) ผนังด้านนอกกลีบดอกสีขาว หรือ ขาวปนชมพู ผนังกลีบดอกเรียบ ปลายกลีบโค้ง ผนังด้านในกลีบดอก นูนเป็นสันยาวตามยาวของกลีบ ไม่เรียบ สีม่วงแดงไปจนถึงม่วงเข้ม ปลายเกสรตัวเมียแบบ ก้นปิด เกสรตัวผู้มี 8 อันไม่มีก้านชู อับเรณูแตกเป็นร่องยาว และอับเรณูหันเข้าใจกลางดอก รังไข่ฝังตัวอยู่ที่ฐานของก้านชูปลายเกสรตัวเมีย
ผล รูปกลมมีหลายเมล็ด
== สรรพคุณ ==
นำเอาเหง้าไปดองเหล้ารับประทาน ช่วยรักษาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อแก่ผู้เฒ่า ผู้แก่จนมีสุขภาพแข็งแรงและลืมไม้เท้าไปจึงเป็นที่มาของชื่อ
== อ้างอิง ==
บัวดอย : พืชที่พบถิ่นการกระจายพันธุ์ตามธรรมชาติใหม่ในเมืองไทย 
สมุนไพร
วงศ์หน่อไม้ฝรั่ง
จิตต์ สังขดุลย์

พลเรือเอก จิตต์ สังขดุลย์ (นามเดิม จงจิตต์ สังขดุลย์) นายทหารชาวไทย เป็นทหารผ่านศึกในยุทธนาวีเกาะช้าง อดีตผู้บัญชาการโรงเรียนนายเรือ ผู้บัญชาการโรงเรียนเสนาธิการทหาร เจ้ากรมส่งกำลังบำรุง เสนาธิการทหารเรือ และปลัดกระทรวงกลาโหม
== ประวัติ ==
พลเรือเอกจิตต์ สังขดุลย์เกิดที่กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2459 เป็นบุตรคนที่ 4 ของพระพิจิตรจำนง (แจง สังขดุลย์) และนางยิ่ง สังขดุลย์ จากจำนวนพี่น้องชายหญิงทั้งหมด 11 คน ท่านเป็นพี่ชายของคุณหญิงบรรจบพันธุ์ นวรัตน ณ อยุธยา ภริยาของหม่อมราชวงศ์นิมิตรมงคล นวรัตน อดีตทหารอากาศและนักประพันธ์ชื่อดังของเมืองไทย
พลเรือเอกจิตต์จบการศึกษาจากโรงเรียนนายเรือและได้เข้าประจำการเป็นนายทหารเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2480
ขณะที่พลเรือเอกจิตต์มียศเป็นเรือโทนั้น ท่านได้รับคำสั่งให้ประจำอยู่ที่แผนกการปืน เรือหลวงธนบุรี ซึ่งเป็นเรือปืนยามฝั่งที่ทันสมัยที่สุดของกองทัพเรือในขณะนั้น ต่อมาเมื่อเกิดกรณีพิพาทไทย-อินโดจีนฝรั่งเศส เรือหลวงธนบุรีจึงได้รับคำสั่งให้ไปรักษาน่านไทยบริเวณพรมแดนด้านตะวันออกที่หมู่เกาะช้าง จังหวัดตราด เมื่อเกิดเหตุการณ์ยุทธนาวีเกาะช้างในวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2484 เรือโทจงจิตต์ สังขดุลย์ (ยศและชื่อในขณะนั้น) ก็ได้เข้าร่วมรบในฐานะนายป้อมปืนท้ายด้วย   ภายหลังสิ้นสงครามแล้ว เรือโทจงจิตต์จึงได้รวบรวมบันทึกความทรงจำของตนเอง และของเพื่อนทหารที่ร่วมรบ ตีพิมพ์เป็นหนังสือชื่อ "เมื่อธนบุรีรบ" เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2484
หลังจากสิ้นสุดกรณีพิพาทไทย-อินโดจีนฝรั่งเศสแล้ว พลเรือเอกจิตต์ได้รับราชการในกองทัพเรือ และเจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงานตามลำดับ จากตำแหน่งในหน่วยรบของกองต่อสู้อากาศยาน เป็นต้นเรือเรือหลวงศรีอยุธยา ย้ายมาประจำอยู่ที่กรมเสนาธิการทหารเรือ และโรงเรียนนายเรือ จนได้เป็นผู้บัญชาการโรงเรียนใน พ.ศ. 2500 จากนั้นก็ได้ย้ายไปเป็นทูตฝ่ายทหารเรือประจำประเทศฝรั่งเศสและประเทศสเปน ผู้บัญชาการโรงเรียนเสนาธิการทหาร กองบัญชาการทหารสูงสุด (1 ตุลาคม พ.ศ. 2507 - 30 กันยายน พ.ศ. 2510) เจ้ากรมส่งกำลังบำรุงทหาร (1 ตุลาคม พ.ศ. 2510 - 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511[http://web.schq.mi.th/~j4/director.htm ) เสนาธิการทหารเรือ และเกษียณอายุราชการในตำแหน่งปลัดกระทรวงกลาโหม ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516 และในปี พ.ศ. 2519 ได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน
พลเรือเอกจิตต์ สังขดุลย์ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 รวมอายุได้ 78 ปี
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
=== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย ===
=== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ ===
* พ.ศ. 2503 - 80x80px เครื่องเสนาอิสริยาภรณ์เอวิซ ชั้นทุติยาภรณ์
* พ.ศ. 2504 - 80x80px เครื่องอิสริยาภรณ์อิงฟังตึ เด. เอ็งรีกึ ชั้นทุติยาภรณ์
*พ.ศ. 2504 - 80x80px เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ ชั้นกอม็องเดอร์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
จิตต์ สังขดุลย์, พล.ร.อ.. เมื่อธนบุรีรบ. ม.ป.ท.: ม.ป.พ., ม.ป.ป. หน้า 1-2. (หนังสืออนุสรณ์งานพระราชทานเพลิงศพของพลเรือเอกจิตต์ สังขดุลย์)
ทหารเรือชาวไทย
บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
บุคคลจากโรงเรียนนายเรือ
ปลัดกระทรวงกลาโหมไทย
สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.จ.ว.
ผู้ได้รับเหรียญจักรมาลา
ไก่ฟ้าสีทอง

ไก่ฟ้าสีทอง (Golden pheasant, Red golden pheasant, Chinese pheasant; 红腹锦鸡; )  เป็นสัตว์ป่าประเภทไก่ฟ้าที่นำมาเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงาม ได้รับความนิยมอย่างมาก  มีถิ่นกำเนิดดั้งเดิมบนภูเขาสูง พบมากทางภาคกลางและภาคตะวันตกของสาธารณรัฐประชาชนจีน รวมถึงบางส่วนในปากีสถาน, อินเดีย, ศรีลังกา มีความสวยงามและทนทานต่ออากาศหนาวได้เป็นอย่างดี
ไก่ฟ้าสีทอง ตัวผู้จะมีหลายสี (5 สี) แต่ถ้าเป็นสีทองส่วนของอกจะมีสีแดง ส่วนหลังมีสีเหลืองและปีกมีสีน้ำเงิน นัยน์ตาจะเป็นวงแหวนนสีน้ำเงิน สำหรับตัวเมียจะมีสีน้ำตาลพื้นธรรมดา นัยน์ตาไม่มีวงแหวน  เมื่อเจริญเติบโตเต็มที่จะมีน้ำหนักตัวประมาณ 500-700 กรัม มีรูปร่างป้อม และไม่มีหงอน
ไก่ฟ้าสีทอง สามารถแยกแยะเพศออกได้เมื่อมีอายุ 3 เดือน ดูความแตกต่างที่วงแหวนของดวงตา  ส่วนสีขนจะค่อย ๆ ขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งตัวเต็มวัย เฉลี่ยประมาณ 1.5-2 ปี จึงจะมีสีเหมือนกับไก่ตัวเต็มวัย โตเต็มวัยเมื่อมีอายุได้ 2 ปี ออกลูกในช่วงฤดูร้อนเพียงปีละครั้ง ช่วงประมาณเดือนกุมภาพันธ์-พฤษภาคม ออกไข่ครั้งละ 5-6 ฟอง ใช้เวลาฟักประมาณ 21-23 วัน
ปัจจุบัน ในประเทศไทย มีการเพาะเลี้ยงกันเป็นฟาร์มอย่างเป็นล่ำเป็นสัน ซึ่งสามารถเพาะเลี้ยงได้อย่างเสรี เนื่องจากไม่จัดว่าเป็นสัตว์ที่จะจัดอยู่ในสถานะคุ้มครองตามกฎหมายแต่ประการใด โดยการเลี้ยงในแบบฟาร์ม สามารถทำให้ไก่ออกไข่ได้ตลอดทั้งปี เฉลี่ยแล้วปีละถึง 20-30 ฟอง มีอายุขัยในที่เลี้ยงประมาณ 15 ปี  โดยมีราคาขายในฐานะสัตว์เลี้ยงสวยงามถึงราคาคู่ละ  6,000-7,000 บาท (อายุ 1.5 ปีขึ้นไป) ทั้งนี้ราคาจะถูกหรือแพงขึ้นอยู่กับอายุของไก่ที่ขายและสายพันธุ์ โดยราคาสูงอาจไปถึงคู่ละ 400,000-500,000 บาท ในอดีตราว 20 ปีก่อน (นับจาก พ.ศ. 2555) ไก่ฟ้าสีทองมีราคาขายเพียงคู่ละไม่เกิน 1,000 บาท เท่านั้น 
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
http://www.gbwf.org/pheasants/golden.html 
ฟ้าสีทอง
ฟ้าสีทอง
นกที่เป็นสัตว์เลี้ยง
สัตว์ที่พบในประเทศจีน
สัตว์ที่พบในประเทศอินเดีย
สัตว์ที่พบในประเทศปากีสถาน
เดวิด เฮลฟ์ก็อต

เดวิด เฮลฟ์ก็อต (David Helfgott) เกิดเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1947  เป็นนักเปียโนชาวออสเตรเลีย ผู้ที่ความสามารถในการเล่นเปียโน และ อาการโรคจิตเภทและอารมณ์แปรปรวน (Schizoaffective disorder) ชื่อเสียงของเขาเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกจากผลงานภาพยนตร์เมื่อปี 1997 เรื่อง Shine ที่ทำให้นักแสดงนำ เจฟฟรีย์ รัช ได้รับรางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำชายในปีนั้นไปครอง
เดวิด เฮลฟ์ก็อต เกิดที่เมืองเมลเบิร์นในครอบครัวชาวโปลิช-ยิว ต่อมาเมื่อเขาอายุได้ 5 ขวบ ได้ย้ายไปเมืองเพิร์ท ช่วงวัยรุ่นเขาได้ชนะการแข่งขัน ABC Instrumental and Vocal Competition ถึง 6 ครั้ง ต่อมาเขาเข้าเรียนดนตรีที่สถาบันดนตรีโรยัลคอลเลจที่กรุงลอนดอน กับไซริล สมิธ แต่แล้วเขาก็มีอาการป่วยทางจิตทำให้เขาเกือบจะกลับมาเล่นเปียโนอีกไม่ได้ จนกระทั่งการกลับมาอีกครั้งของเขาในการแสดงครั้งแรกในรอบ 12 ปีเมื่อปี 1984
ในปี 1997 เมื่อภาพยนตร์ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับชีวประวัติของเขาอย่าง Shine ออกฉายที่ทำให้เขามีชื่อเสียงขึ้น
== อ้างอิง ==
"เดวิด เฮลฟ์ก็อต" กับชีวิตที่ 'เจิดจรัส' ขึ้นเรื่อยๆ โดย ผู้จัดการออนไลน์ 7 พฤศจิกายน 2550 17:10 น.
David Helfgott's Biography
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
นักเปียโน
นักดนตรีชาวออสเตรเลีย
ชาวออสเตรเลียเชื้อสายโปแลนด์
ชาวออสเตรเลียเชื้อสายยิว
บุคคลจากเมลเบิร์น
เดอะนิวยอร์กไทมส์

เดอะนิวยอร์กไทมส์ (The New York Times) เป็นหนังสือพิมพ์รายวันที่ตีพิมพ์ในนครนิวยอร์กและจัดจำหน่ายไปทั่วโลก จัดการโดยบริษัทเดอะนิวยอร์กไทมส์ซึ่งตีพิมพ์หนังสือพิมพ์อื่น ๆ อีก 15 ฉบับ รวมถึง International Herald Tribune และ The Boston Globe ด้วย เดอะนิวยอร์กไทมส์เป็นหนังสือพิมพ์มหานครที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา มีฉายาว่า "Gray Lady" (สุภาพสตรีสีเทา) ก็เพราะหน้าตาและสำนวนที่ขรึมขลัง ถูกเรียกว่าเป็นหนังสือพิมพ์ที่บันทึกแห่งการณ์ต่าง ๆ ของชาติ เพราะมันมักถูกใช้เป็นแหล่งอ้างอิงที่เป็นทางการและได้รับความเชื่อถือ ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1851 ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์ 95 รางวัล ซึ่งเยอะกว่าหนังสือพิมพ์อื่น ๆ อย่างมาก ถูกเรียกย่อ ๆ ว่า เดอะไทมส์ อย่าสับสนกับหนังสือพิมพ์ เดอะไทมส์ ที่ตีพิมพ์ในลอนดอน หรือหนังสือพิมพ์อื่น ๆ ที่ใช้ชื่อย่อเดียวกัน เช่น เดอะลอสเองเจลิสไทมส์
สโลแกนที่โด่งดังของหนังสือพิมพ์นี้คือ "ข่าวทุกข่าวที่เหมาะสมที่จะพิมพ์" ("All the News That's Fit to Print") ตีพิมพ์บนด้านบนซ้ายหน้าแรกของหนังสือพิมพ์
== ประวัติ ==
นิวยอร์กไทมส์ก่อตั้งเมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1851 โดยนักหนังสือพิมพ์และนักการเมืองชื่อ เฮนรี จาร์วิส เรย์มอนด์ และอดีตนายธนาคารชื่อ จอร์จ โจนส์ โดยตอนนั้นมีชื่อว่า นิว-ยอร์ก เดลี่ ไทมส์ ต่อมาจึงเปลี่ยนชื่อเป็น เดอะนิวยอร์กไทมส์ใน ค.ศ. 1857 ในตอนแรก ๆ หนังสือพิมพ์นี้ตีพิมพ์ทุกวันยกเว้นวันอาทิตย์ จนกระทั่งช่วงเกิดสงครามกลางเมืองอเมริกา จึงเริ่มตีพิมพ์ฉบับวันอาทิตย์ตั้งแต่นั้นมา
ในช่วงทศวรรษที่ 1880 นิวยอร์กไทมส์เปลี่ยนจากการสนับสนุนพรรครีพับลิกัน มาเป็นหนังสือพิมพ์ที่เป็นกลางทางการเมือง ค.ศ. 1884 นิวยอร์กไทมส์สนับสนุนให้ โกรเวอร์ เคลเวลแลนด์ เป็นประธานาธิบดี ส่งผลให้สูญเสียจำนวนผู้อ่านไปจำนวนหนึ่ง แต่ก็เรียกผู้อ่านกลับมาได้อีกครั้งในเวลาสองถึงสามปีถัดมา
ค.ศ. 1896 Adolph Ochs เข้ามารับช่วงต่อเดอะนิวยอร์กไทมส์ เขาตั้งสโลแกนให้หนังสือพิมพ์ว่า "ข่าวทุกข่าวที่เหมาะสมที่จะพิมพ์" ซึ่งเป็นการตอกหน้าหนังสือพิมพ์ในช่วงนั้นอย่างแรง เพราะหนังสือพิมพ์สมัยนั้นมักได้ชื่อว่าตีพิมพ์ข่าวใส่ร้ายป้ายสีต่าง ๆ ภายใต้การนำของเขา เดอะนิวยอร์กไทมส์ประสบความสำเร็จและได้รับชื่อเสียงจากระดับนานาชาติ
ค.ศ. 1904 เดอะนิวยอร์กไทมส์ย้ายสำนักงานใหญ่ไปที่ถนนที่ 42 และตั้งชื่อให้พื้นที่แถวนั้นว่าไทมส์สแควร์ และเป็นจุดเริ่มต้นของประเพณีการนำลูกบอลไฟลงมาจากตึกของสำนักงานทุก ๆ วันสิ้นปี เก้าปีต่อมา เดอะนิวยอร์กไทมส์ย้ายสำนักงานไปที่ 229 ถนนที่ 43 และดำเนินงานอยู่ที่นั่นจนถึง ค.ศ. 2007 ปัจจุบันสำนักงานนี้ตั้งอยู่ที่ 620 Eigth Avenue
สองทศวรรษถัดมา เดอะไทมส์ได้ใช้เทคโนโลยีใหม่ ๆ เพื่อรับและส่งข่าวให้ผู้อ่านอย่างรวดเร็ว ใน ค.ศ. 1904 เดอะไทมส์รับรายงานเกี่ยวกับการทำลายกองทัพเรือรัสเซียจากเครื่องส่งสัญญาณไร้สายที่ติดอยู่บนเรือรบ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บเดอะนิวยอร์กไทมส์
 
หนังสือพิมพ์ในสหรัฐ
กิ่งแก้ว บัวตูม

กิ่งแก้ว บัวตูม (4 มกราคม พ.ศ. 2510 - ) นักปีนเขา นักผจญภัย นักสำรวจชาวไทย เป็นหญิงไทยคนแรกๆ ที่ปีนยอดเขาที่มีชื่อเสียงหลายยอด
กิ่งแก้ว บัวตูม เกิดในครอบครัวชาวนาที่จังหวัดพะเยา จบชั้นประถม 6 แล้วมีอาชีพทำนา จนกระทั่งได้พบรักกับสามีชาวอเมริกัน คือ ดร.ชาร์ลส มิตเชล เมื่อ พ.ศ. 2533 และย้ายมาใช้ชีวิตในกรุงเทพ และเรียนต่อ จากนั้นเธอได้ติดตามสามีเดินทางและได้มีโอกาสร่วมผจญภัย ในที่ต่างๆ ทั่วโลก
กิ่งแก้ว มีประสบการณ์ปีนเขาครั้งแรกกับยอดเขากีนาบาลู บอร์เนียว มาเลเซีย ความสูง 4,101 เมตร เมื่อ พ.ศ. 2536 หลังจากนั้นได้พยายามปีนยอดเขาเอเวอเรสต์ เมื่อ พ.ศ. 2540 ผ่านทางทิเบต และขึ้นได้ถึงแคมป์ 1 ที่ความสูงประมาณ 7,000 เมตร นับเป็นคนไทยคนแรกที่พยายามปีนยอดเขาเอเวอเรสต์  ในปี พ.ศ. 2545 กิ่งแก้ว ปีนขึ้นถึงยอดเขาไอส์แลนด์พีค เป็นหญิงไทยคนแรกที่ขึ้นถึงยอดเขานี้  ก่อนหน้าคนไทยกลุ่มที่สองในรายการ TITV Everest 2007 ซึ่งมีหญิงไทยคนที่สองคือ วันเพ็ญ สินธุวงษ์ รวมอยู่ด้วย
เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 กิ่งแก้วปีนยอดเขาชาสตา (Mt. Shasta) เป็นยอดเขาสูงอันดับ 5 ในแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ความสูง 4,322 เมตร โดยไม่ใช้ทีมงานสนับสนุน  และนำธงชาติไทย ธงตราสัญลักษณ์ งานฉลองสิริราชสมบัติครบ ๖๐ ปี และธงตราสัญลักษณ์พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา ๘๐ พรรษา ติดตัวไปปักบนยอดเขาด้วย เส้นทางที่เธอปีนเป็นเส้นทางบุกเบิกใหม่ ซึ่งเธอตั้งชื่อเป็นภาษาไทยว่า ใจทอง (Jai Tong - Heart of Gold) 
กิ่งแก้ว บัวตูม เป็นอีกผู้หนึ่งในโครงการของคนไทยที่จะปีนให้ถึงยอดเขาเอเวอเรสต์ให้ได้ภายในปี พ.ศ. 2553
== อ้างอิง ==
เว็บไซต์ส่วนตัว
บุคคลจากจังหวัดพะเยา
นักปีนเขา
ภาษาอาคู

ภาษาอาคู เป็นภาษากลุ่มปาปวน ใช้พูดบนเกาะปาปัว ประเทศอินโดนีเซีย ใช้พูดในหลายหมู่บ้าน เช่น เกงฆี อังไฆ ซูซู บานา วาคาบัง ตานะห์ บีฆีซา และดูบา เป็นต้น
== อ้างอิง ==
Drabbe P. 1957. Spraakkunst van het Aghu-dialect van de Awju-taal. Den Haag. M. Nijhoff
C. L. C. L. Voorhoeve 1980 Languages of Irian Jaya, Checklist: Preliminary Classification, Language Maps, Wordlists. Canberra Pacific Linguistics pp 28, 98
ภาษาในประเทศอินโดนีเซีย
ยูชิ เอื้อสัมพันธ์

ยูชิ เอื้อสัมพันธ์ หรือนายประภัส ยูชิ แชมป์มวยประเทศไทยรุ่นฟลายเวท เกิดเมื่อ 31 มีนาคม พ.ศ. 2529 ที่ จ.ขอนแก่นสถิติการชก 26 ครั้ง ชนะ 13 (น็อค 9) แพ้ 13
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ประเทศไทยรุ่นฟลายเวท
* ชิง 28 ธันวาคม 2549  ชนะคะแนน ปราบปราม ป.ปรีชา
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 8 สิงหาคม 2550 ชนะน็อค เพชรภูพาน ศิษย์ประกายฟ้า ยก 2
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 26 มีนาคม 2551 ชนะน็อค เพชรภูพาน ศิษย์ประกายฟ้า ยก 7
* เสียแชมป์ 26 พฤษภาคม 2553 แพ้คะแนน เด่นชัยเล็ก กระทิงแดงยิม ที่ นครปฐม
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทเมื่อ 2 พฤษภาคม 2552 แพ้น็อค มาซาฟูมิ โอกุโบะ ยก 7 ที่ ญี่ปุ่น
== อ้างอิง ==
สถิติการชก
นักมวยสากลชาวไทยรุ่นฟลายเวท
บุคคลจากจังหวัดขอนแก่น‎‎
ภาษาแอย์นู

ภาษาแอย์นู เป็นภาษากลุ่มเตอร์กิกที่ใช้พูดในภาคตะวันตกของจีน นักภาษาศาสตร์บางส่วนจัดให้เป็นภาษาผสม เนื่องจากมีไวยากรณ์ส่วนใหญ่เป็นภาษากลุ่มเตอร์กิก แต่มีศัพท์ส่วนใหญ่อยู่ในภาษากลุ่มอิหร่าน นักภาษาศาสตร์อีกกลุ่มโต้แย้งว่าภาษานี้ไม่ตรงตามข้อกำหนดของภาษาผสม ปัจจุบันใช้พูดโดยชนร่อนเร่ชาวแอย์นู
== ชื่อ ==
ภาษานี้มีรูปสะกดหลายแบบ เช่น Abdal, Aini, Ainu, Ayni, Aynu, Eyni และ Eynu. ข้อมูลภาษาอุยกูร์มักใช้คำว่า Abdal (ئابدال) ส่วนข้อมูลภาษารัสเซียใช้คำว่า Eynu, Aynu, Abdal (Эйну, Айну, Абдал) และผู้พูดภาษาจีนใช้รูปสะกด Ainu ชาวแอย์นูเรียกภาษาตนเองว่า Äynú (ئەينۇ, )
==อ้างอิง==
==ข้อมูล==
อายนี
กลุ่มภาษาเตอร์กิก
ยอดเขาอิมชาตเซ

ยอดเขาอิมชาตเซ (Imja Tse) รู้จักกันในชื่อ ยอดเขาไอแลนด์พีก (Island Peak) เป็นภูเขาอยู่ในเทือกเขาหิมาลัยทางตะวันออกของเนปาล เป็นทิวเขาต่อเนื่องมาจากยอดเขาโลตเซ ภูเขาสูงอันดับ 4 ของโลก ถูกตั้งชื่อโดยริชาร์ด ชิปตัน นักปีนเขาชาวอังกฤษในปี พ.ศ. 2496 เนื่องจากมองจากระยะไกลเหมือนเกาะโผล่ขึ้นมาจากทะเลหิมะ
ไอแลนด์พีกมีความสูง 6,189 เมตร ถูกปีนขึ้นถึงยอดเป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2496 โดยกลุ่มนักปีนเขาชาวอังกฤษ เพื่อเป็นการฝึกซ้อมก่อนขึ้นยอดเขาเอเวอเรสต์ จนถึงปัจจุบันก็ยังนิยมใช้เป็นที่ฝึกซ้อม เตรียมความพร้อมของร่างกาย
ไอแลนด์พีกถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "อิมชาตเซ" เมื่อปี พ.ศ. 2526 แต่ชื่อไอแลนด์พีกยังเป็นที่รู้จักมากกว่าชื่อปัจจุบัน
อิมชาตเซ
ภาษาอาซี

ภาษาอาซี เป็นภาษาตระกูลวิซายัน ใช้พูดในจังหวัดโรมโบลน ประเทศฟิลิปปินส์ ควบคู่กับภาษาโรมโบลมานอนและภาษาโอโฮน ชื่ออื่นๆของภาษานี้คือ บันตัวนอน กาลาตราวันฮอน โอดิโองานอน ซิบาเลญอน ซิมาราญอน และบิซายา
อาซี
ธรณีวิศวกรรม

ธรณีวิศวกรรม (Engineering geology) เป็นวิชาที่ใช้ความรู้พื้นฐานทางด้านธรณีวิทยา มาประยุกต์ใช้ในด้านวิศวกรรมโยธา และวิศวกรรมเหมืองแร่ เน้นวิชาด้านกลศาสตร์ของหิน (Rock Mechanics) หรือกลศาสตร์ธรณี (Geomechanics)
สาขาทางวิศวกรรมศาสตร์
ธรณีวิทยา
พระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์

พระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ สมเด็จพระเจ้าปราสาททองโปรดเกล้าฯให้สร้างขึ้นเป็นปราสาทจตุรมุข ยกพื้นสูงกว่าพระที่นั่งองค์อื่น ๆ สามารถมองเห็นข้ามกำแพงวังไปเห็นแม่น้ำลพบุรี ในรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงใช้เป็นที่ประทับทอดพระเนตร กระบวนพยุหยาตราชลมารค และการซ้อมกระบวนยุทธทางน้ำ เมื่อพระองค์เสด็จสวรรคต ในปี พ.ศ. 2231 สมเด็จพระเพทราชาโปรดเกล้าฯ ให้อัญเชิญพระบรมศพจากเมืองลพบุรีมาไว้ที่นี่
พระราชวังโบราณ อยุธยา
สุริยาศน์อมรินทร์
อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา
พระที่นั่งบรรยงก์รัตนาสน์

พระที่นั่งบรรยงก์รัตนาสน์ เป็นพระที่นั่งขนาดเล็ก ตั้งอยู่ภายในพระราชวังหลวง ในยุคที่กรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี สร้างขึ้นโดย สมเด็จพระนารายณ์มหาราชแห่งราชวงศ์ปราสาททอง ทรงโปรดเกล้า ฯ ให้สร้างขึ้นสำหรับใช้เป็นที่ประทับและสำราญพระราชหฤทัย โดยสร้างเป็นปราสาทจตุรมุขอยู่บนเกาะ ขนาดขื่อกว้าง 6 เมตร สูง 40 เมตร มีเครื่องยอด 9 ชั้น มีพรหมพักตร์  มีฉัตรและหลังคามุงด้วยกระเบื้องดีบุก มีสระน้ำล้อมรอบ ด้านหลังพระที่นั่งมีสระเลี้ยงปลาเงินปลาทอง เรียกว่าอ่างแก้ว ภายในอ่างก่อเป็นภูเขาและทำน้ำพุ  ตั้งอยู่ท้ายพระราชวังหลวง ระหว่างพระมหาปราสาท 3 องค์ คือ  พระที่นั่งวิหารสมเด็จ  พระที่นั่งสรรเพชญ์มหาปราสาท และพระที่นั่งสุริยาสน์อมรินทร์
ชาวบ้านนิยมเรียกพระที่นั่งองค์นี้ว่าพระที่นั่งท้ายสระ  สมเด็จพระเพทราชาโปรดที่จะเสด็จมาโปรยข้าวตอกให้ปลา ต่อมาสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระ (เจ้าฟ้าเพชร) โปรดประทับที่พระที่นั่งองค์นี้ด้วยเช่นกัน จนเป็นที่มาของพระนามเรียกขานพระองค์
== อ้างอิง ==
ข้อมูลจากหนังสือคำให้การชาวกรุงเก่า : นายอนันต์ อมรรตัย บรรณาธิการ
พระราชวังโบราณ อยุธยา
บ
อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา
ภาษาลัก

ภาษาลัก (лакку маз, lakku maz) เป็นภาษาที่พูดในสาธารณรัฐดาเกสตัน ที่อยู่ในประเทศรัสเซีย มีผู้พูดประมาณ 120,000 คน
ก่อนปี พ.ศ. 2471 ภาษาลักใช้อักษรอาหรับในการเขียน ต่อมาได้เปลี่ยนมาใช้อักษรละตินเป็นเวลาประมาณ 10 ปี และหลังจาก พ.ศ. 2481 ได้ใช้อักษรซีริลลิกในการเขียน
คำในภาษาลักจำนวนมากเป็นคำยืมมาจากภาษาตุรกี ภาษาเปอร์เซีย และภาษารัสเซีย
== อักษรที่ใช้ ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Lak Grammar by Wolfgang Schulze 
Lak writing systems 
ภาษาในประเทศรัสเซีย
ภาษาเฮเรโร

ภาษาเฮเรโร (Otjiherero) เป็นภาษากลุ่มบานทู พูดในประเทศนามิเบียและบอตสวานา มีผู้พูดประมาณ 133,000 คน
ภาษาในประเทศนามิเบีย
ภาษาในประเทศบอตสวานา