pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
โพฮัง สตีลเลอส์

สโมสรฟุตบอลโปฮังสตีลเลอส์ (FC 포항 스틸러스) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศเกาหลีใต้ เล่นอยู่ในเคลีก ตั้งอยู่ที่เมืองโพฮัง จังหวัดจังหวัดคย็องซังเหนือ ต่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2516 โดยมีชื่อเดิมว่า POSCO (Pohang Iron and Steel Company) ซึ่งเป็นทีมของบริษัทเหล็กและเหล็กกล้าโปฮัง เปลี่ยนเป็นชื่อในปัจจุบัน เมื่อปี พ.ศ. 2527 เป็นหนึ่งในสโมสรที่ประสบความสำเร็จทีมหนึ่งในเกาหลีใต้
== ผู้เล่นชุดปัจจุบัน ==
== เกียรติประวัติ ==
=== ภายในประเทศ ===
เคลีก
* ชนะเลิศ 5 ครั้ง - 1986, 1988, 1992, 2007, 2013
* รองชนะเลิศ 4 ครั้ง - 1985, 1987, 1995, 2004
เกาหลีเอฟเอคัพ
* ชนะเลิศ 4 ครั้ง - 1996, 2008, 2012, 2013
* รองชนะเลิศ 4 ครั้ง - 2001, 2002, 2007
ลีกคัพ
* ชนะเลิศ 2 ครั้ง - 1993, 2009
* รองชนะเลิศ 1 ครั้ง - 1997
=== ระดับนานาชาติ ===
ฟีฟ่าคลับเวิลด์คัพ
* อันดับสาม - 2009
เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก
* ชนะเลิศ 3 ครั้ง - 1997, 1998, 2009
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการสโมสร
ใน ROKfootball.com
กองเชียร์ "Neo Marines" 
ถ่ายทอดสดและข้อมูลรูปภาพ "steelers TV/steelers photostory"
 
ป
ป
สโมสรกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2516
สโมสรที่ชนะเลิศเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก
ภิกษุณีในประเทศจีน

ประวัติภิกษุณีสงฆ์ในประเทศจีน
ปลายปีรัชกาลย่งเจีย(หย่งเกีย)แห่งราชวงศ์จิ้น(พ.ศ.850-855) หญิงจีนมีนามว่า จิ้งเจี่ยน ตัดสินใจปลงผม และขอรับศีล10 จากพระอุปัชฌาย์ พระชญาณเมรุ มีผู้หญิงจีนศรัทธาและเข้ารับการบรรพชาพร้อมเธอ24คน  แล้วก่อตั้ง อารามจู๋หลินซื่อ(เต๊กลิ้มยี่)แปลว่า วัดป่าไผ่ ขึ้นที่ประตูทางทิศตะวันตกของเมืองหลวง เนื่องจากบรรดาสามเณรีเหล่านี้ไม่มีปวัตตินี เธอจึงศึกษาธรรมอยู่กับพระอาจารย์จิ้งเจี่ยน ซึ่งเป็นผู้มีความสามารถในการสั่งสอนอบรม
พระอุปัชฌาย์นั้นคือ พระชญาณเมรุ สมณะจากแคว้นกาศมีระ(แคชเมียร์)ในดินแดนทางทิศตะวันตก ท่านเป็นอาจารย์ที่ปราดเปรื่องและมีเมตตาธรรม นอกจากนั้น ยังเป็นอาจารย์ฝ่ายวิปัสสนาและมีความรู้ดีในพระสูตรต่างๆในปลายปีรัชกาลย่งเจีย แห่งราชวงศ์จิ้น ท่านได้เดินทางมาประเทศจีน และยังชีพโดยการภิกขาจาร ท่านสั่งสอนธรรมและเผยแผ่คำสอนในพระพุทธศาสนา แต่ประชาชนในยุคนั้นยังไม่ค่อยศรัทธาในพระพุทธศาสนามากนัก จึงไม่ค่อยมีใครสนใจจะศึกษากับท่านอย่างจริงจัง ในปีแรกของปีรัชกาลเจี้ยนอู่(พ.ศ.860) ท่านจึงได้เดินทางกลับไปยังแคว้นกาศมีระ ต่อมาพระอาจารย์อีกรูปหนึ่งชื่อ พุทธจิงค์ เดินทางจากประเทศอินเดียมายังประเทศจีนอีกและได้สรรเสริญถึงคุณธรรมและความสามารถของพระชญาณเมรุ ทำให้ประชาชนชาวจีนพากันเสียใจ และเสียดายโอกาสในความโง่เขลาของตนที่ไม่ได้เล่าเรียนพระพุทธศาสนาจากพระอาจารย์ผู้มีความสามารถในขณะที่ท่านอยู่ในประเทศจีน
ขณะเดียวกัน จิ้งเจี่ยน ก็อบรมสั่งสอนศิษย์อยู่ที่อารามแห่งเดิมนั้น เธอเป็นผู้มีท่วงทีงามสง่า คือการปฏิบัติในแนวทางสายกลางและเป็นผู้มีจริยาวัตรที่มั่นคงในธรรม เธอมีความสามารถในการเทศน์สอนจนสามารถเอาชนะใจผู้ฟังได้ดี
ระหว่างปลายปีรัชกาลเสียนคัง ในราชวงศ์จิ้น(พ.ศ.878-885)พระสมณะเซิงเจี้ยน ได้รับคัมภีร์ต้นฉบับมหาสังฆิกภิกษุณีกรรม และ ภิกษุณีปราติโมกข์ มาจากอาณาจักรง้วยสี และได้แปล(จากภาษาสันสกฤต)เป็นภาษาจีน ในวันที่8 เดือน2 ปีที่1 ในปีรัชกาลเซิงผิง(พ.ศ.900-904)ในเมืองลั่วหยาง พระอาจารย์ชาวต่างประเทศคือ พระสมณะธรรมคุปต์ได้กำหนดเขตสีมา ศีลมณฑล เพื่อการบรรพชาอุปสมบทภิกษุณีขึ้น แต่พระอาจารย์จีนชื่อ สมณะซือเต้าฉาง โต้แย้ง โดยอ้างว่าการกระทำดังกล่าวไม่ถูกต้องตามพระวินัยบัญญัติดังปรากฏในวินัยสูตร ดังนั้น จึงได้ตระเตรียมเรือลอยกลางแม่น้ำซื่อ จิ้งเจี่ยน พร้อมผู้หญิงอีก3คนจึงขึ้นไปบนเรือนั้น และได้รับศีลภิกษุณีจากพระภิกษุ นับเป็นหญิงจีนคนแรกที่ได้รับการบรรพชาอุปสมบทเป็นภิกษุณีในประเทศจีน
== อ้างอิง ==
สิกขาบทของภิกษุณีตามคติพุทธศาสนามหายาน,ฉบับแปลไทย,ภิกษุณีปุญสิมา
ภิกษุณี
ภิกษุณีจิ้งเจี่ยน

ภิกษุณีจิ้งเจี่ยน หรือ จิงเจียน เป็นภิกษุณีรูปแรกของประเทศจีน แห่งอารามจู๋หลินซื่อ เมืองลั่วหยาง
==ประวัติ==
ภิกษุณีจิ้งเจี่ยนมีชื่อเดิมว่า หลิงยี่ แซ่จุง เป็นชาวเมืองเปิงเจิง บิดาแซ่ตัน เคยดำรงตำแหน่งข้าหลวงแห่งเมืองหวูเว่ จิ้งเจี่ยนเป็นผู้สนใจในการศึกษาเล่าเรียนมาแต่เด็ก เธอเป็นหม้ายตั้งแต่อายุยังน้อย และด้วยฐานะครอบครัวที่ยากจน เธอจึงรับจ้างสอนพิเศษให้แก่ลูกข้าราชการต่างๆโดยสอนดนตรี และการอ่านเขียน ต่อมา เมื่อเธอได้ฟังเกี่ยวกับคำสอนในพุทธศาสนา เธอจึงเกิดศรัทธา แต่ไม่สามารถหาอาจารย์ที่จะสอนเธอได้ ในเวลาต่อมา เมื่อเธอได้พบกับภิกษุฟาซื่อ ซึ่งเป็นอาจารย์ที่รอบรู้ในพุทธศาสนา และได้สร้างวัดขึ้นที่ประตูเมืองด้านตะวันตกของเมืองหลวงในสมัยเจียนซิง จิ้งเจี่ยนจึงไปนมัสการพระอาจารย์รูปนี้ ซึ่งเป็นผู้สอนธรรมะแก่เธอ ทำให้เธอเป็นผู้มีความตื่นในทางจิตวิญญาณ เธอได้ไตร่ตรองว่าเธอควรแสวงหาผลประโยชน์ในทางธรรมในขณะที่เธอยังมีสุขภาพดีอยู่และร่างกายแข็งแรง เธอจึงยืมพระสูตรในทางพุทธศาสนาจากพระอาจารย์ และเริ่มต้นศึกษาพระธรรมอย่างจริงจัง จนเข้าใจหลักธรรมในพุทธศาสนา
==ปลงผม==
จิ้งเจี่ยนได้เดินทางไปติดต่อถามวิธีบวชภิกษุณีและข้อวัตรจากนั้นจิ้งเจี่ยนได้ตัดสินใจปลงผมและขอรับศีล 10 จากพระอุปัชฌาย์ มีผู้หญิงร่วมบวชพร้อมเธอ24คนแล้วก่อตั้งอารามจู๋หลินซื่อ(วัดป่าไผ่) ในขณะเดียวกันเธอก็สอนธรรม มีท่าทีสง่าผ่าเผย คือการปฏิบัติทางสายกลางเป็นผู้มีจริยวัตรมั่นคงในธรรม
==อุปสมบท==
ท่านได้อุปสมบทอย่างเป็นทางการ กลางน้ำพร้อมกับภิกษุณีอีก 3 รูป ปรากฏว่ามีกลิ่นหอมประหลาด ซึ่งว่ากันว่าเป็นการสรรเสริญคุณธรรมของภิกษุณีจิ้งเจี่ยน ภิกษุณีจิ้งเจี่ยนยังคงสอนและเผยแพร่ธรรมจนมีผู้คนศรัทธามากมาย
==บังเกิดปาฏิหาริย์ อำลาขึ้นฟ้า==
ในปลายปีสมัยเฉิงปิง(พ.ศ. 900-904)ประชาชนได้กลิ่นหอมประหลาดนั้นอีกครั้ง และปรากฏมีควันสีแดงลอยกลางอากาศในเวลาเดียวกัน มีผู้หญิงถือดอกไม้หลากสีในมือ ได้ลอยมาจากอากาศ ภิกษุณีจิ้งเจี่ยนดีใจที่ได้พบหญิงคนนี้ ท่านจึงได้กล่าวกับภิกษุณีรูปอื่นว่า ดูแลตัวของท่านเองให้ดีในอนาคต ฉันจะลาพวกท่านไปแล้วละ เมื่อกล่าวอำลาจบ ภิกษุณีจิ้งเจี่ยนก็ลอยขึ้นไปในอากาศ ทางที่ท่านล่องลอยขึ้นไปนั้น มองดูเหมือนสายรุ้งที่พุ่งตรงขึ้นไปในฟากฟ้า ในปีที่จากไปท่านอายุได้ 70 พรรษา
== อ้างอิง ==
ฉัตรสุมาลย์ กบิลสิงห์. ชีวประวัติภิกษุณีจีน,ศูนย์ไทย-ธิบต
ภิกษุณี
จิ้งเจี่ยน
อาหารเวียดนาม

อาหารเวียดนามเป็นอาหารประจำชาติของชาวเวียดนาม ซึ่งเป็นอาหารที่มีลักษณะโดดเด่นเป็นของตัวเอง ชาวเวียดนามกินข้าวเป็นอาหารหลักเช่นเดียวกับชาติอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และใช้เครื่องปรุงรสที่เป็นของหมักดองเช่นเดียวกัน เนื่องจากเวียดนามเคยถูกจีนและฝรั่งเศสปกครองจึงมีอิทธิพลของทั้งสองชาติปรากฏอยู่บ้าง นอกจากนั้น เนื่องจากสภาพภูมิศาสตร์ที่ทอดยาวตามแนวชายฝั่ง ทำให้อาหารเวียดนามแต่ละภูมิภาคมีความแตกต่างกัน อาหารเวียดนามที่คนไทยรู้จักดีและเป็นเอกลักษณ์คือแหนมเนืองและขนมเบื้องญวน
== อาหารหลัก ==

ชาวเวียดนามกินข้าวเจ้าเป็นอาหารหลัก แต่ก็รับประทานข้าวเหนียวด้วย อาหารที่ปรุงด้วยแป้ง และมีไส้ รวมถึงขนมปังฝรั่งเศส ชาวเวียดนามเรียกว่า "บั๊ญ" (bánh) อาหารที่ปรุงด้วยข้าวเหนียวที่เป็นที่นิยมในเวียดนามได้แก่
บั๊ญจึง (bánh chưng) ข้าวต้มไส้ถั่ว ห่อด้วยใบตองเป็นรูปสี่เหลี่ยม
บั๊ญเส่ย (bánh giầy) ข้าวต้มไส้ถั่ว ห่อด้วยใบตองเป็นรูปทรงกลม เสิร์ฟคู่กับหมูยอ
บั๊ญกาย (bánh gai) ขนมทำจากแป้งข้าวเหนียว นวดกับใบป่านจนดำ ไส้ทำจากถั่ว
ชาวเวียดนามมีอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากก๋วยเตี๋ยวของจีน เรียกว่า "เฝอ" (phở) ซึ่งได้ปรับปรุงจนมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง ขนมจีนในภาษาเวียดนามเรียก "บู๊น" (bún) ซึ่งมีรูปแบบการปรุงที่หลากหลาย เช่น
บู๊นถิตเนื้อง (bún thịt nướng) ขนมจีนหมูย่าง
บู๊นบ่อ (bún bò) ขนมจีนหน้าเนื้อ
บู๊นบ่อเฮว้ (bún bò Huế) เป็นขนมจีนน้ำใส่เนื้อวัวหรือเนื้อหมู เป็นอาหารที่มีชื่อเสียงของเมืองเว้


== เอกลักษณ์ ==
อาหารเวียดนามเป็นอาหารที่กินผักสดหลากหลายชนิดในแทบทุกเมนู และมีน้ำจิ้มที่หลากหลาย เครื่องปรุงรสส่วนใหญ่เป็นแบบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มากกว่าจีน เช่น เครื่องปรุงรสเปรี้ยวใช้มะขาม มะนาว ไม่นิยมน้ำส้มสายชู เครื่องปรุงรสเค็ม ส่วนใหญ่เป็น น้ำปลา น้ำกะปิ รองลงไปเป็นกะปิ ปลาร้า กุ้งจ่อม ใช้ซีอิ๊วแบบจีนน้อยมาก
== อาหารแต่ละภูมิภาค ==
อาหารเวียดนามภาคเหนือ มีอิทธิพลของอาหารจีนปรากฏชัดกว่าภูมิภาคอื่น มีแกงจืดแบบจีน และการผัดแบบจีนแพร่หลายมากกว่าภาคอื่นๆ
อาหารเวียดนามภาคกลาง ศูนย์กลางอยู่ที่เว้ มีอิทธิพลของอาหารในวังปรากฏชัดเจนมาก และมีรสเผ็ดมากกว่าอาหารภาคอื่น
อาหารเวียดนามภาคใต้ มีอิทธิพลของอาหารอินเดียและอาหารกัมพูชาปรากฏมากกว่า ใช้ผัก ผลไม้ และเนื้อสัตว์ที่หลากหลายกว่า
== ความสัมพันธ์กับปรัชญาเวียดนาม ==
อาหารเวียดนามมักมี อู๋ซิง (wuxing) (ปรัชญาจีน) |ห้าธาตุ ซึ่งเป็นที่ทราบกันดีว่ามีความสมดุลในแต่ละคุณลักษณะเหล่านี้
อาหารเวียดนามหลายชนิดประกอบด้วยประสาทรับรสพื้นฐาน 5 ประการ (ngũ vị): เผ็ด (โลหะ) เปรี้ยว (ไม้) ขม (ไฟ) เค็ม (น้ำ) และหวาน (ดิน) ซึ่งสอดคล้องกับห้า อวัยวะ (ngũ tạng): ถุงน้ำดี, ลำไส้เล็ก, ลำไส้ใหญ่, กระเพาะอาหาร และ กระเพาะปัสสาวะ
อาหารเวียดนามประกอบด้วยสารอาหาร 5 ประเภท (ngũ chất): แป้ง น้ำหรือของเหลว แร่ธาตุ โปรตีน และไขมัน
พ่อครัวชาวเวียดนามมักจะพยายามให้มีอาหารประกอบไปด้วยห้าสี (ngũ sắc): ขาว (โลหะ) เขียว (ไม้) เหลือง (ดิน) แดง (ไฟ) และดำ (น้ำ) ในจาน
อาหารในเวียดนามจะดึงดูดนักชิมด้วยประสาทสัมผัสทั้งห้า (năm giác quan): การจัดอาหารดึงดูดสายตา, เสียงมาจากวัตถุดิบที่คมชัด สัมผัสได้ถึงเครื่องเทศทั้งห้า ส่วนผสมที่มีกลิ่นหอมมาจากสมุนไพรเป็นหลัก จมูกและอาหารบางอย่างโดยเฉพาะอย่างยิ่งอาหารนิ้วสามารถรับรู้ได้โดยการสัมผัส.
=== ความประสานกันทั้งห้าองค์ประกอบ ===
อาหารเวียดนามได้รับอิทธิพลจากหลักการแบบเอเชียของ ห้าธาตุ และ มหาภูต.
== อ้างอิง ==
รสเยี่ยมจากเวียดนาม. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : แสงแดด, 2547, หน้า 7-10
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Culinary Matters in Vietnam
Vietnamese recipes collection 
Vietnamese Food  
Vietnamese Food and Travel Information
แซม แทรมเมล

แซม แทรมเมล (Sam Trammell) เกิดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1971 ที่นิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา เป็นนักแสดง มีผลงานทั้งภาพยนตร์และทางโทรทัศน์ เขาเป็นที่รู้จักจากบทบาท แซม เมอร์ลอต ในซีรีส์แวมไพร์ทางช่องเอชบีโอ เรื่อง  True Blood ซึ่งยังทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลสกรีมอวอร์ด สาขานักแสดงชายผู้โดดเด่น (Breakout Performance - Male)
== อ้างอิง ==
นักแสดงอเมริกัน
บุคคลจากนิวออร์ลีนส์
จาฟาร์ ปานาฮี

จาฟาร์ ปานาฮี ( جعفر پناهی ) เกิดเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1960 เป็นผู้สร้างภาพยนตร์ชาวอิหร่าน หนึ่งในผู้สร้างภาพยนตร์ที่มีอิทธิพลที่สุดในวงการคลื่นลูกใหม่ของอิหร่าน เขามีชื่อเสียงจากการเป็นนักทฤษฎีภาพยนตร์และนักวิจารณ์ เขาได้รับหลายรางวัลภาพยนตร์ รวมถึงรางวัลสิงโตทองคำ จากเทศกาลภาพยนตร์เวนิซ และรางวัลหมีเงิน จากเทศกาลภาพยนตร์เบอร์ลิน
== อ้างอิง ==
ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอิหร่าน
บุคคลจากจังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันออก
บริษัทอินเดียตะวันออก

บริษัทอินเดียตะวันออกอันทรงเกียรติ (Honourable East India Company)  หรือในเวลาต่อมาคือ บริษัทอินเดียตะวันออกของบริเตน (British East India Company) เป็นบริษัทร่วมทุนสัญชาติอังกฤษในช่วงแรก ซึ่งเดิมถูกก่อตั้งขึ้นเพื่อแสวงหาการค้ากับภูมิภาคอินเดียตะวันออก แต่ในภายหลังได้ดำเนินการค้าส่วนใหญ่กับอนุทวีปอินเดียและจีน และยังมีหน้าที่ปกครองอาณานิคมในอนุทวีปอินเดีย บริษัทอินเดียตะวันออกถือได้ว่ามีความเก่าแก่ที่สุดเมื่อเทียบกับบริษัทอินเดียตะวันออกของชาติทวีปยุโรปอื่น ๆ
เมื่อแรกก่อตั้ง บริษัทได้รับพระราชทานตราตั้งโดยสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 ให้เป็น "ข้าหลวงแลบริษัทพาณิชย์แห่งลอนดอนซึ่งจักทำการค้าไปยังอินเดียตะวันออก" เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1600 บริษัทนี้เกิดขึ้นจากการร่วมทุนระหว่างพ่อค้าและชนชั้นสูงในอังกฤษ รัฐบาลมิได้ถือหุ้นอยู่ในบริษัทแต่ก็มีการอำนวยความสะดวกต่างๆให้แก่บริษัท เช่น สนับสนุนกำลังทหารและกองเรือปืน การดำเนินงานของบริษัทมีส่วนแบ่งถึงครึ่งหนึ่งของมูลค่าการค้าระหว่างประเทศของทั้งโลก สร้างรายได้ในรูปแบบภาษีให้แก่รัฐบาลอังกฤษมหาศาล บริษัทเป็นผู้จัดหาสินค้าสำคัญคือ ผ้าฝ้าย, ผ้าไหม, สีย้อมผ้า, เกลือ, ดินประสิว, ใบชา และฝิ่น
ในอินเดียเอง ก็มีนิคมของชาติยุโรปอื่นๆตั้งอยู่เช่นกัน เช่นของประเทศรัสเซีย, เนเธอร์แลนด์ และฝรั่งเศส แต่ในปี 1740 อังกฤษได้ขัดแย้งกับประเทศรัสเซียและฝรั่งเศสจากผลของสงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรีย การต่อสู้นั้นเกิดขึ้นทั้งในยุโรปและบางส่วนของอินเดีย จักรวรรดิโมกุลเลือกที่จะยืนอยู่ข้างฝรั่งเศสและทำสงครามกับบริษัท อย่างไรก็ตาม กองเรือของบริษัทซึ่งนำโดยพันเอกรอเบิร์ต ไคลฟ์ สามารถมีชัยเหนือกองทัพราชวงศ์โมกุลและฝรั่งเศส บริษัทจึงเข้าปกครองภาคเบงกอล ต่อมาหลังฝรั่งเศสพ่ายแพ้ในสงครามเจ็ดปี ฝรั่งเศสก็เสียดินแดนพิหารในอินเดียให้แก่อังกฤษ และจำยอมถอนอิทธิพลออกจากอนุทวีปอินเดีย
เดิมที บริษัทมีอำนาจสิทธิขาดในการจัดการปกครองอินเดียทั้งหมด แต่เมื่อมีการตราพระราชบัญญัติรัฐบาลอินเดีย ค.ศ. 1858 บริษัทก็ถูกลดบทบาทลง กฎหมายฉบับนี้ทำให้อำนาจการปกครองในอินเดียหันไปขึ้นกับพระเจ้าแผ่นดินอังกฤษโดยตรง
== กองเรือ ==

เรือเดินสมุทรของบริษัทอินเดียตะวันออก มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า อีสต์อินเดียแมน (East Indiamen) หรือเรียกว่า "อินเดียแมน" (Indiamen). มีรายนามเรือต่อไปนี้:
Red Dragon (ค.ศ. 1595)
Doddington (East Indiaman) สูญหาย ค.ศ. 1755
Royal Captain (ก่อน ค.ศ. 1773)
Grosvenor (สูญหาย ค.ศ. 1782)
General Goddard (ค.ศ. 1782)
Earl of Abergavenny (ค.ศ. 1797)
Earl of Mornington (ค.ศ. 1799); packet ship
Lord Nelson (ค.ศ. 1799)
Kent (1820): สูญหายระหว่างการเดินทางครั้งที่ 3
Nemesis (ค.ศ. 1839): first British-built ocean-going iron warship
Agamemnon (ค.ศ. 1855)
== ธงบริษัท ==
ไฟล์:British East India Company flag.svg|ใช้ค.ศ. 1600–1858
ไฟล์:Flag of the British East India Company (1707).svg|ใช้ค.ศ. 1707–1800
ไฟล์:Flag of the British East India Company (1801).svg|ใช้ค.ศ. 1801–1858
== แหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม ==
ปรีดี หงษ์สต้น. (2562). บริษัทอินเดียตะวันออกอังกฤษ. กรุงเทพฯ: ยิปซี.
รัชตพงศ์ มะลิทอง. (2566). “สมาคมพ่อค้าอันยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งจักรวาล”: จุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของบริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษ. วารสารประวัติศาสตร์. 48. 351-78.
== อ้างอิง ==
 
บริติชอินเดีย
บริษัทที่ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 16
British rule in Singapore
บริติชมาลายา
ประวัติศาสตร์กัลกัตตา
ประวัติศาสตร์เบงกอล
ประวัติศาสตร์เบงกอลตะวันตก
ประวัติศาสตร์อินเดีย
ประวัติศาสตร์อังกฤษ
ลัทธิล่าอาณานิคม
สิ้นสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 19
วูวูเซลา

วูวูเซลา (vuvuzela, เป็นภาษาซูลู แปลว่า ทำให้เกิดเสียงดัง) หรือในบางครั้งเรียก เลปาตาตา (Lepatata ในภาษาสวานา)  เป็นเครื่องดนตรีประเภทเป่าคล้ายทรัมเป็ต เป็นเครื่องดนตรีและวัฒนธรรมของชนพื้นเมืองแอฟริกาใต้ มีความยาวประมาณ 1 เมตร นอกจากนี้ ยังใช้ในการเชียร์กีฬา เช่น ฟุตบอลอีกด้วย ปัจจุบัน วูวูเซลานิยมทำจากพลาสติก
เสียงของวูวูเซลา เป็นไปในลักษณะดังกึกก้อง คล้ายเสียงร้องของช้าง วูวูเซลาใช้ในการเชียร์กีฬาครั้งแรก ในคริสต์ทศวรรษ 1990 โดยกลุ่มกองเชียร์ สโมสรฟุตบอลไกเซอร์ ชีฟส์ เอฟซี ในลีกแอฟริกาใต้ เริ่มนำมาใช้เป็น อุปกรณ์การเชียร์ทีมรักของตน ในสนามฟุตบอล แต่ยังเป็นที่รู้จักเฉพาะภายในแอฟริกาใต้เท่านั้น
จากนั้น วูวูเซลา นำมาใช้อีกครั้ง ในการแข่งขันคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2009 ที่แอฟริกาใต้เป็นเจ้าภาพ และได้รับการกล่าวถึง ในแง่ที่เป็นอุปกรณ์เชียร์ ที่สามารถข่มขวัญทีมคู่แข่ง และกองเชียร์คู่แข่งได้เป็นอย่างดี ด้วยเสียงอันกึกก้อง รวมถึงทำลายสมาธิของนักฟุตบอลคู่แข่ง จึงเกิดกระแสวิจารณ์ไปทั่ว และทำให้ชาติตะวันตกบางชาติ ถึงกับเรียกร้องให้ สหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ (ฟีฟ่า) สั่งห้ามใช้อุปกรณ์ชิ้นนี้ระหว่างแข่งขัน แต่ประธานฟีฟ่า เซปป์ แบลตเตอร์ มีความเห็นคัดค้าน โดยให้เหตุผลว่า เป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมแอฟริกัน
ในฟุตบอลโลก 2010 ที่แอฟริกาใต้เป็นเจ้าภาพ กองเชียร์ก็นำวูวูเซลามาใช้ และกลายเป็นที่วิจารณ์กันอย่างกว้างขวางอีกครั้ง เช่นกล่าวว่า เสียงเป่ากลบเสียงผู้พากษ์ และผู้ฝึกสอน หรือสร้างความรำคาญ บ้างก็บอกว่า เสียงดังคล้ายเสียงแมลงวัน หรือแมลงหวี่บินตอม เป็นต้น
อย่างไรก็ดี งานวิจัยของคณะแพทย์ชาวเยอรมันกลุ่มหนึ่ง สนับสนุนการห้ามใช้วูวูเซลาอย่างถาวร โดยเตือนว่า ผู้ที่ได้รับผลกระทบจากเสียง ที่ดังเกินพอดีของวูวูเซลา ควรรีบมาพบแพทย์ ภายใน 24 ชั่วโมง เพื่อตรวจเช็คระบบการได้ยินเป็นการด่วน ก่อนที่อาจหูหนวกไปตลอดชีวิต
นอกจากนี้แล้ว ยังมีแพทย์ชาวอังกฤษระบุว่า วูวูเซลาเป็นพาหะแพร่เชื้อโรคต่างๆ ได้ โดยรายงานว่า มีการทดสอบเป่า โดยอาสาสมัคร 8 ราย พบว่าในวูวูเซลา ชุ่มไปด้วยละอองน้ำลาย ซึ่งเป็นพาหะต่อเชื้อโรคต่างๆ และเชื้อโรคเหล่านี้ สามารถอยู่ในอากาศได้นานนับชั่วโมง ทำให้มีความเป็นไปได้อย่างมาก ที่จะมีการติดเชื้อต่อๆ กันไป และหากใช้วูวูเซลาอันเดียวกัน เป่าต่อๆ กันไป มากเท่าไร ก็ยิ่งมีโอกาสติดเชื้อได้ง่ายขึ้นอีก เป็นต้น
== อ้างอิง ==
เครื่องลมทองเหลือง
ฮอร์น
เครื่องดนตรี
การเชียร์กีฬา
ฟุตบอลโลก 2010
วัฒนธรรมฟุตบอล
โจนาธาน กรอฟฟ์

โจนาธาน ดรูว์ กรอฟฟ์ (Jonathan Drew Groff) เกิดเมื่อวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1985 เป็นนักร้อง, นักแต่งเพลง และนักแสดงชาวอเมริกัน
ในด้านความสำเร็จกรอฟฟ์ได้รับรางวัลแกรมมี และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโทนี 2 สาขา, Drama League Award 2 สาขา, Drama Desk Award และ รางวัลเอมมี อย่างละสาขา เขาได้เขาสู่วงการตั้งแต่มี 2002 ก่อนจะเริ่มมีชื่อเสียงในปี 2006 ในวงการละครบรอดเวย์ เขาได้เริ่มมีชื่อเสียงมากขึ้นจากการรับบทเซนต์ เจมส์ ในซีรีส์เพลงทางโทรทัศน์เรื่อง กลี (2009-2015) และจากการพากย์เสียงเป็น Kristoff ในภาพยนตร์ชุด Frozen
==ชีวิตส่วนตัว==
กรอฟฟ์ได้ออกมาเปิดเผยว่าเขาเป็นเกย์ผ่านบทสัมภาษณ์ของเว็บไซต์บรอดเวย์ดอตคอมระหว่างในงาน National Equality March เดือนตุลาคม ปี 2009
==ผลการการแสดง==
===ภาพยนตร์===
===ละครโทรทัศน์===
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
นักแสดงชายชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 21
นักแสดงภาพยนตร์ชายชาวอเมริกัน
นักร้องชายชาวอเมริกัน
ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี
นักแสดงอเมริกันที่มีความหลากหลายทางเพศ
นักร้องอเมริกันที่มีความหลากหลายทางเพศ
บุคคลจากรัฐเพนซิลเวเนีย
ชายรักร่วมเพศชาวอเมริกัน
ชิโรอิยูกิ

ชิโรอิยูกิ  เป็นซิงเกิลลำดับที่ 25 ของไม คุรากิ มีรหัสซีดี GZCA-7083 ออกจำหน่ายวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2549 และใช้เป็นเพลงประกอบการ์ตูนเรื่องยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
== ข้อมูลเพลง ==
ซิงเกิลนี้เป็นซิงเกิลที่ 25 ของไม คุรากิ จำหน่ายเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2549 เพลงนี้ใช้ในอะนิเมะยอดนักสืบจิ๋วโคนันเป็นเพลงปิดที่ 26 ของเรื่องนี้ ตั้งแต่ตอนที่ 458-470 จำนวน 12 ตอน และ ovaที่ 7 และเป็นอีกครั้งในรอบ 5 ปีในการใช้ในเพลงปิดหลังจากเพลงออลเวยส์และเป็นครั้งล่าสุดที่ใช้ในเพลงปิดของเรื่องนี้
ซิงเกิลนี้เปิดตัวที่อันดับ 2 ประจำสัปดาห์ที่อันดับ 4 ที่ยอดขาย 23,937 อยู่ในโอริคอนซาร์ด 11 สัปดาห์ ยอดขายรวม 43,721 ชุด
== ลำดับเพลง ==
1. ชิโรอิยูกิ (4:49)
เนื้อร้องโดย:ไม คุรากิ ทำนองโดย:ไอกะ โอโนะ เรียบเรียงโดย: ไดสุเกะ อิเคดะ
2. โอโมอิ โน ซะกินิ... (4:37)
เนื้อร้องโดย:ไม คุรากิ ทำนองและเรียบเรียงโดย:Yoko Blaqstone
== การนำไปใช้ ==
เพลงปิดที่ 26 ของยอดนักสืบจิ๋วโคนัน (#1)
อัลบั้มวันไลฟ์, ออลมายเบสต์ (#1)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
[http://wiki.jpopstop.com/wiki/Shiroi_Yuki]  
[http://ja.wikipedia.org/wiki/%E7%99%BD%E3%81%84%E9%9B%AA] 
เพลงญี่ปุ่น
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2549
เพลงของมาอิ คูรากิ
เพลงประกอบยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
อะซีแนปทีน

อะซีแนปทีน (Acenaphthene)เป็นสารประกอบโพลีไซคลิกอะโรมาติกไฮโดรคาร์บอนประกอบด้วยวงของแนฟทาลีนและมีหมู่เอทิลีนเชื่อมที่ตำแหน่งที่ 1 และ 8 ชื่ออื่นๆคือ 1,2-dihydroacenaphthylene, แสดงว่าสารนี้เป็นรูปที่ถูกไฮโดรจีเนตของอะซีแนปทิลลีน และเป็นองค์ประกอบที่อยู่ในน้ำมันดิน อะซีแนปทิลลีนถูกเตรียมขึ้นครั้งแรกจากน้ำมันดินโดย Marcellin Berthelot และหลังจากนั้น Bardy ได้สังเคราะห์จาก α-ethyl naphthalene
สารนี้ใช้ในการเตรียมสี สารกำจัดศัตรูพืชและเภสัชศาสตร์ ยังไม่ปรากฏว่าเป็นสารก่อมะเร็ง
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Method for sampling and analysis
Chemical land datasheet
MSDS at Oxford University 
National Pollutant Inventory - Polycyclic Aromatic Hydrocarbon Fact Sheet 
Entry in PAH database 
โพลีไซคลิกอะโรมาติกไฮโดรคาร์บอน
อะซีแนปทิลลีน

อะซีแนปทิลลีน (Acenaphthylene) เป็นสารประกอบโพลีไซคลิกอะโรมาติกไฮโดรคาร์บอนที่ประกอบด้วยวงแนปทาลีนที่มีหมู่เอทิลีนเชื่อมระหว่างตำแหน่งที่ 1 และ 8 เป็นองค์ประกอบของน้ำมันดิน การเกิดปฏิกิริยารีดักชันที่หมู่เอทิลีนจะทำให้ได้สารที่มีโครงสร้างใกล้เคียงกันคือ อะซีแนปทีน สารนี้ต่างจากโพลีไซคลิกอะโรมาติกไฮโดรคาร์บอนอื่นๆคือไม่เรืองแสงฟลูออเรสเซน
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Method for sampling and analysis
National Pollutant Inventory - Polycyclic Aromatic Hydrocarbon Fact Sheet 
โพลีไซคลิกอะโรมาติกไฮโดรคาร์บอน
กรมการค้าภายใน

กรมการค้าภายใน  (Department of Internal Trade of Thailand) ก่อตั้งวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2485  ซึ่งในขณะนั้นประเทศอยู่ระหว่างสงครามประเทศไทยไม่อาจหลีกเลี่ยงผลภัยจากสงครามได้ จึงมีความจำเป็นต้องพร้อมเตรียมรับปัญหาทุกด้าน และงานเศรษฐกิจสำคัญ เช่น การพาณิชย์ อุตสาหกรรม วิทยาศาสตร์ ยังรวมอยู่ในการดูแลของกระทรวงเดียว จึงได้ยกฐานะกรมพาณิชย์ขึ้นเป็นกระทรวงพาณิชย์ และตั้งกรมการค้าภายในขึ้นในสังกัด ทำหน้าที่ดูแลงานการค้าภายในประเทศ
== ประวัติ ==
กรมการค้าภายในสมัยแรกเริ่มนั้น มีภารกิจหลักคือมุ่งเน้นส่งเสริมการค้าภายในประเทศเป็นสำคัญ ทำหน้าที่ส่งเสริมการค้าของคนไทย และการค้าโดยทั่วไป สืบราคาและรายงานความเคลื่อนไหวของสินค้า อุปโภคบริโภคที่จำเป็นในการครองชีพ และแหล่งผลิตของสินค้านั้นๆ เพื่อใช้ประกอบการส่งเสริมและช่วยเหลือผู้ผลิตให้ขายได้ราคา รวมทั้งแก้ไขปัญหาการค้าอันกระทบกระเทือนถึงการครองชีพของประชาชน เนื่องจากระหว่างนั้นอยู่ในสมัยของสงคราม เศรษฐกิจในประเทศไม่เป็นปกติ การดูแลแก้ปัญหา สินค้าขาดแคลนและขึ้นราคาเป็นภาระหน้าที่ของกระทรวงพาณิชย์ ซึ่งทุกหน่วยงานรวมทั้งกรมการค้าภายในต้องร่วมกันแก้ไขปัญหาโดยใกล้ชิด และเมื่อหลังสิ้นสุดสงครามแล้วราคาสินค้าต่าง ๆ ได้พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วซึ่งเป็นภาระของกรมการค้าภายในต้องจัดหาสินค้ามาป้อนร้านค้าให้เพียงพอ เพื่อตรึงราคามิให้สูงเกินสมควร
ในปี พ.ศ. 2487 – พ.ศ. 2495 กระทรวงพาณิชย์ ได้ปรับปรุงจัดระเบียบการบริหารงานของหน่วยงานในสังกัด และโอนงานหลายอย่างมาให้กรมการค้าภายในดูแลรับผิดชอบ โอนงานของกรมควบคุมการค้าที่ถูกยุบเลิก มาจัดตั้งเป็นกองควบคุมการค้า และกองควบคุมข้าว อันทำให้ภารกิจของกรมการค้าภายในแต่เดิมเป็นงานส่งเสริม เพิ่มมาทำหน้าที่ควบคุมด้วยหลังจากนั้นได้มีการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างการแบ่งส่วนราชการ เพื่อให้เหมาะสมกับภารกิจและสถานการณ์ในปี พ.ศ. 2522 พ.ศ. 2535 และ พ.ศ. 2542
== บทบาทหน้าที่ ==
กำกับดูแลให้ผู้บริโภคได้รับความเป็นธรรม ในการอุปโภคบริโภคสินค้าและบริการ รวมทั้งส่งเสริมและพัฒนาให้ผู้บริโภคมีบทบาทในการพิทักษ์ประโยชน์ของตนเอง
พัฒนาระบบตลาด รวมทั้งส่งเสริมการเพิ่มประสิทธิภาพการตลาดและตลาดในประเทศ เพื่อสร้างโอกาสการและความเป็นธรรมแก่เกษตรกร ผู้ผลิตที่เกี่ยวข้อง
กำกับดูแลและส่งเสริมพัฒนาการประกอบธุรกิจการค้าในประเทศให้มีการแข่งขัน และมีการค้าที่เป็นธรรม
ส่งเสริมและพัฒนาการชั่ง ตวง วัด ในทางการค้าให้เป็นมาตรฐานสากล กำกับดูแลและสอดส่องพฤติกรรมการใช้เครื่องชั่ง ตวง วัด ในการซื้อหรือขายสินค้าเกษตร และสินค้าอุปโภคให้เกิดความเป็นธรรม
== หน่วยงานในสังกัด ==
สำนักงานเลขานุการกรม
สำนักกฎหมาย
สำนักส่งเสริมและพัฒนาระบบตลาด
สำนักจัดระบบราคาและปริมาณสินค้า
สำนักงานกลางชั่งตวงวัด
สำนักตรวจสอบและปฏิบัติการ
สำนักสารสนเทศการค้าในประเทศ
สำนักส่งเสริมการแข่งขันทางการค้า
สำนักส่งเสริมการค้าสินค้าเกษตร
กลุ่มตรวจสอบภายใน
กลุ่มงานพัฒนาระบบบริหาร
กองกิจการงานภูมิภาค
กองพัฒนาระบบการค้า
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
กรมการค้าภายใน
กระทรวงพาณิชย์
กระทรวงพาณิชย์
การค้า
องค์การที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2485
หน่วยงานของรัฐบาลไทยในจังหวัดนนทบุรี
การค้าภายใน
ทิวา เงินยวง

รองศาสตราจารย์ ทิวา เงินยวง (5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 - 11 มิถุนายน พ.ศ. 2553) เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร พรรคประชาธิปัตย์ เป็นมือกฎหมายฝีมือดีคนหนึ่งของพรรคประชาธิปัตย์  และเป็นอดีตคณบดีคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
== ประวัติ ==
รองศาสตราจารย์ ทิวา เงินยวง หรือ รองศาสตราจารย์ ดร.ทิวา เงินยวง เกิดเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 เป็นบุตรของนายแรม กับนางเฉลียว เงินยวง สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนอำนวยศิลป์ ระดับปริญญาตรีคณะนิติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (เกียรตินิยมดี) และปริญญาเอกทางกฎหมาย จากมหาวิทยาลัยนิช (NICE) ประเทศฝรั่งเศส (เกียรตินิยมดีมาก) ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับนางอุไรวรรณ เงินยวง ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น นาง ปารณีย์ เงินยวง มีบุตร-ธิดา 2 คน
== การทำงาน ==
ทิวา เงินยวง เข้าสู่การเมืองโดยการสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เขต 2 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2538 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขต 7 และเป็นผู้อำนวยการการเลือกตั้งพรรคประชาธิปัตย์  ต่อมาได้รับเลือกตั้งอีกสมัย ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550
นอกจากนี้เขายังเคยดำรงตำแหน่งเป็นคณบดีคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ในระหว่างปี พ.ศ. 2545 ถึงปี พ.ศ. 2550
รองศาสตราจารย์ ดร.ทิวา เงินยวง เสียชีวิตด้วยอาการโรคมะเร็งในกระเพาะอาหาร เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2553
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
นักการเมืองไทย
บุคคลจากอำเภอพระนครศรีอยุธยา
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร
พรรคประชาธิปัตย์
บุคคลจากโรงเรียนอำนวยศิลป์
บุคคลจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
บุคคลจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
อาจารย์คณะนิติศาสตร์
รองศาสตราจารย์
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
เสียชีวิตจากมะเร็งกระเพาะอาหาร
กุณกนิช คุ้มครอง

กุณกนิช คุ้มครอง (เกิด 20 สิงหาคม พ.ศ. 2511)  เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย เข้าสู่วงการโดยการที่เธอเคยเป็นนักเรียนโรงเรียนละครของช่อง3 รุ่นที่2 ได้แสดงภาพยนตร์เรื่องแรกก็ได้รับรางวัลนักแสดงนำหญิงจากเรื่อง คำพิพากษา ผลงานกำกับของ (ชาติ กอบจิตติ) โดยได้รับบทเป็น “สมทรง“ คนบ้าที่มีอาการโรคจิต จากบทบาทนี้ทำให้เธอได้รับรางวัลเมขลา ซึ่งเป็นรางวัลเมขลาตัวแรกซึ่งมีการจัดขึ้นครั้งแรก (ครั้งที่ 1) จากสหพันธ์บันเทิง นอกจากนี้ยังได้รับบทเด่นๆ อย่างเรื่อง คนดีศรีอยุธยา ปัจจุบันช่วงหลังนี้ได้หันไปจับงานเป็นผู้กำกับการแสดง
== ผลงาน ==
=== ภาพยนตร์ ===
=== ผลงานละคร ===
===ผลงานละครเวที ===
พ.ศ. 2546 ยอดปรารถนา
== รางวัลเกียรติยศ ==
กุณกนิช คุ้มครองได้รับรางวัล “รางวัลเมขลา” นักแสดงนำหญิงจากเรื่อง คำพิพากษา ครั้งที่ 1(เมขลาตัวแรก)
== อ้างอิง ==
นักแสดงหญิงชาวไทย
พอร์ตเอลิซาเบท

พอร์ตเอลิซาเบท (Port Elizabeth) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า "Gqeberha" เป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศแอฟริกาใต้ ตั้งอยู่ในจังหวัดอีสเทิร์นเคป ที่อยู่ห่างจากเมืองเคปทาวน์ทางตะวันออก 770 กิโลเมตร ชื่อของเมืองในภาษาอังกฤษมักเขียนย่อว่า พีอี (PE) และมีชื่อเล่นว่า เมืองแห่งความเป็นมิตร (The Friendly City) หรือเมืองแห่งลม (The Windy City) ยังเป็นเมืองท่าสำคัญทางทะเลของแอฟริกาใต้ ที่มีการค้าขายเพชร ผ้าขนสัตว์ ผลไม้ และยังมีอุตสาหกรรมที่สำคัญอย่าง รถยนต์ รวมถึงการผลิตรองเท้า เหล็ก การทำไม้ และด้านวิศวกรรมไฟฟ้า ยังมีการผลิตอาหาร การฟอกหน้า และเคมีภัณฑ์ และมักได้รับการเอ่ยถึงว่าเป็นเมืองหลวงกีฬาทางน้ำของแอฟริกา เมืองพอร์ตเอลิซาเบทก่อตั้งเป็นเมืองในปี ค.ศ. 1820
== อ้างอิง ==
เมืองในประเทศแอฟริกาใต้