pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
โซฟี โดโรเทอา แห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค

โซฟี โดโรเทอา แห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค (Sophie Dorothea von Braunschweig-Lüneburg) หรือในอังกฤษรู้จักกันในชื่อ โซเฟีย โดโรเธียแห่งเซลล์ (Sophia Dorothea of Celle) เป็นเจ้าหญิงเยอรมันซึ่งอภิเษกเข้าสู่พระราชวงศ์อังกฤษ ประสูติ ณ เมืองเซลเลอ ราชอาณาจักรฮันโนเฟอร์ เป็นพระธิดาของเกออร์ก วิลเฮล์ม เบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์คและพระสนมเอเลนอร์ เดสเมียร์ โดลบรูส เคานเทสแห่งวิลเลียมสเบิร์ก (Eleonore d'Esmier d'Olbreuse) ต่อมาโซเฟีย โดโรเธียแห่งเซลล์ทรงเสกสมรสกับจอร์จ หลุยส์พระญาติซึ่งต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่ เมื่อปี ค.ศ. 1682 และทรงหย่าจากพระสวามีเมื่อปี ค.ศ. 1694 โซเฟีย โดโรเธียสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1726 ที่อาห์ลเด็น เยอรมนี
โซเฟีย โดโรเธียเป็นพระมารดาของพระเจ้าจอร์จที่ 2 แห่งบริเตนใหญ่ และโซฟี โดโรเทอา แห่งฮันโนเฟอร์ ผู้เป็นพระมเหสีของพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซียผู้เป็นพระมารดาและบิดาของพระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซีย
== ดูเพิ่ม  ==
พระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งบริเตนใหญ่
ราชวงศ์ฮันโนเฟอร์
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2209
คู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์อังกฤษ
บุคคลจากรัฐนีเดอร์ซัคเซิน
ราชวงศ์ฮันโนเฟอร์
ร้านร้อยเยน

ร้านร้อยเยน  เป็นร้านขายของในประเทศญี่ปุ่นที่เสนอขายสินค้าทุกอย่างในราคา 100 เยน แต่จริงๆราคารวมภาษีแล้ว คือ 105 เยน
ร้านร้อยเยน เริ่มต้นดำเนินการโดย บริษัทไดโซ ซังเกียว จำกัด (Daiso Sangyo)  แต่ไม่นานก็มีอีกหลายบริษัทเปิดกิจการคล้ายๆกัน
บริษัทไดโซ ซังเกียว ได้มาเปิดให้บริการในเมืองไทย ในชื่อ บริษัทไดโซ ซังเกียว (ประเทศไทย)จำกัด  โดยนำเข้าสินค้าจากญี่ปุ่น ตั้งราคาขายทุกชิ้นที่ 60 บาท สาขาแรกเปิดบริการที่สยามสแควร์
== อ้างอิง ==
บริษัทของญี่ปุ่น
มันสำปะหลัง

มันสำปะหลัง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Manihot esculenta (L.) Crantz) เป็นพืชหัวชนิดหนึ่ง เป็นพืชอาหารที่สำคัญอันดับ 5 รองจากข้าวสาลี ข้าวโพด ข้าว และมันฝรั่ง ชื่อสามัญเรียกหลายชื่อเช่น Cassava, Yuca, Mandioa, Manioc, Tapioca  ชาวไทยเดิมเรียกกันว่า มันสำโรง มันไม้ ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือเรียกว่า มันต้นเตี้ย ภาคใต้เรียกมันเทศ (แต่เรียกมันเทศว่า "มันหลา") คำว่า "สำปะหลัง" ที่นิยมเรียกอาจมาจากคำว่า "ซำเปอ (Sampou)" ของชวาตะวันตก
มันสำปะหลังมีแหล่งกำเนิดแถบที่ลุ่มเขตร้อน (lowland tropics) มีหลักฐานแสดงว่าปลูกกันในโคลัมเบีย และเวเนซุเอลา มานานกว่า 3,000–7,000 ปีมาแล้ว  นิยมใช้เป็นอาหารเลี้ยงสัตว์
สามารถปลูกได้ง่ายในพื้นที่ร้อน และร้อนชื้น จึงได้มีการสนับสนุนแก่ประเทศที่กำลังพัฒนาที่มีสภาพภูมิอากาศดังกล่าวปลูกเป็นพืชเศรษฐกิจ
== ชนิดและสายพันธุ์ ==
มันสำปะหลังที่ปลูกเชิงเกษตรกรรม มีสองชนิด คือ
ชนิดหวาน มีปริมาณกรดไฮโดรไซยานิกต่ำ ไม่มีรสขมและสามารถใช้ทำอาหารได้โดยตรง เช่น พันธุ์ห้านาที, พันธุ์ระยอง 2
ชนิดขม มีปริมาณกรดไฮโดรไซยานิกสูง ต้องนำไปแปรรูปก่อน เช่น พันธุ์ระยอง 1, 3, 5, 60, 90 พันธุ์เกษตรศาสตร์ 50 และ พันธุ์ห้วยบง 60
==ลักษณะทางพฤกษศาสตร์==
ไม้พุ่ม สูง 1.3–5 เมตร รากแบบสะสมอาหาร (tuberous root) สายพันธุ์ที่นิยมปลูกสูงประมาณ 2.5 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลาง 10–1.5 เซนติเมตร ใบมีร่องลึก 3–7 ร่อง มีหูใบ ก้านใบยาว ดอกเป็นช่อดอก ผลแบบแคปซูลทรงกลม ประมาณ 1.2 เซนติเมตร มี 3 เมล็ดใน 1 ผล
การจำแนกสายพันธุ์ใช้คุณลักษณะหลายอย่างช่วยในการจำแนกเช่น สีของใบอ่อน สีก้านใบ สีลำต้น ขนที่ยอดอ่อน ลักษณะทรงต้น หูใบ
==การเพาะปลูก==
ใช้กิ่งปักชำ ระยะเวลาเก็บเกี่ยวประมาณ 1 ปี ถึง 1 ปี 4 เดือนขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ปลูก เป็นพืชที่ทนแล้งได้
==ประโยชน์และการนำไปใช้==
ประกอบอาหารคาวหวาน โดยนำส่วนของรากสะสมอาหารที่มีการสะสมของคาร์โบไฮเดรตไปใช้ประกอบอาหาร
แปรรูปเป็นสารปรุงแต่งรสอาหาร
อาหารสัตว์
อุตสาหกรรมกาว
พลังงานเอทานอล
==การส่งออกผลผลิต==
การแปรรูปรากสะสมอาหารมันสำปะหลังเพื่อให้เก็บรักษาได้เป็นเวลานาน ถูกส่งออกในรูปแบบมันสำปะหลังอัดเม็ด มันเส้น สาคู แป้งมันสำปะหลัง
== อ้างอิง ==
พืชที่รับประทานได้
พืชมีพิษ
วงศ์ยางพารา
อาหารหลัก
พืชเศรษฐกิจ
พืชหัว
ธงชาติซูดานใต้

ธงชาติซูดานใต้ เป็นธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นธงแบ่งเป็นสามแถบตามแนวนอน โดยแถบกลางธงเป็นแถบสีแดงขนาบด้วยขอบสีขาวที่ตอนบนและตอนล่าง แถบบนสุดมีสีดำ แถบล่างสุดเป็นสีเขียว ลักษณะดังกล่าวนี้คล้ายคลึงกับธงชาติเคนยามาก ทึ่ด้านคันธงนั้นมีรูปสามเหลี่ยมสีน้ำเงิน ภายในมีรูปดาวห้าแฉกสีเหลืองดวงหนึ่ง ธงดังกล่าวนี้เดิมใช้เป็นธงของขบวนการประชาชนปลดปล่อยซูดาน (Sudan People's Liberation Movement) ต่อมาจึงถือเป็นธงของรัฐบาลซูดานใต้อย่างเป็นทางการภายหลังการลงนามในความตกลงสันติภาพเบ็ดเสร็จเพื่อยุติสงครามกลางเมืองซูดานครั้งที่สอง
ในธงนี้ สีดำเป็นสัญลักษณ์แทนตัวชาวซูดานใต้ สีแดงคือสีของเลือดที่หลั่งออกมาเพื่ออิสรภาพ สีเขียวหมายถึงผืนแผ่นดิน ส่วนดาวสีทอง หรือดาวแห่งเบธเลเฮมนั้น เป็นตัวแทนของความสามัคคีระหว่างรัฐของซูดานใต้
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ประเทศซูดานใต้
ซูดานใต้
ธงชาติเซเนกัล

ธงชาติเซเนกัล เป็นธงสามสีสามแถบแนวตั้งอย่างธงชาติฝรั่งเศส กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นธงแบ่งเป็นสีเขียว สีเหลือง และสีแดง เรียงตามลำดับจากด้านคันธง กลางแถบสีเหลืองมีรูปดาวห้าแฉกสีเขียว 1 ดวง เหตุที่ธงมีลักษณะอย่างนี้ก็เนื่องจากได้รับอิทธิพลทางความคิดจากฝรั่งเศส ซึ่งเป็นชาติเจ้าอาณานิคมเดิม ส่วนสีในธงนี้จัดเป็นกลุ่มสีพันธมิตรแอฟริกา เริ่มใช้เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2503
ธงชาติเซเนกัลมีที่มาจากธงชาติสหพันธรัฐมาลี ซึ่งก่อตั้งจากดินแดนซูดานของฝรั่งเศสขึ้นในปี พ.ศ. 2502 และได้รับสิทธิปกครองตนเองในปี พ.ศ. 2503 ก่อนจะล่มสลายลงในปีเดียวกันเนื่องจากความไม่ลงรอยทางการเมือง ระหว่างประเทศเซเนกัลกับประเทศมาลี ซึ่งร่วมในสหพันธรัฐดังกล่าว ธงของประเทศนี้มีลักษณะคล้ายธงชาติเซเนกัลในปัจจุบัน แต่ที่กลางธงเป็นรูปคนสีดำ
ไฟล์:Flag-senegal-1958.svg|ธงอาณานิคม 25 พ.ย. 2501 - 4 เม.ย. 2502
ไฟล์:Flag of Mali (1959-1961).svg|ธงชาติสหพันธรัฐมาลี 4 เม.ย. 2502 - 20 ส.ค. 2503
== ดูเพิ่ม ==
ตราแผ่นดินของเซเนกัล
แป็งเซตูโวกอรา ฟราเปเลบาลาฟง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ซเนกัล
สัญลักษณ์ของประเทศเซเนกัล
ธงชาติกินี

ธงชาติกินี เริ่มใช้หลังประกาศเอกราชจากฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2501 สักษณะเป็นธงสามสีอย่างธงชาติฝรั่งเศส กล่าวคือ เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในแบ่งเป็น 3 แถบตามแนวตั้ง เรียงจากด้านคันธงไปยังปลายธงคือ สีแดง สีเหลือง และสีเขียว แต่ละแถบกว้างเท่ากัน ถือได้ว่าธงนี้ได้รับอิทธิพลในการออกแบบจากฝรั่งเศส ซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคมเดิมโดยตรง
สีในธงนี้เป็นสีพันธมิตรแอฟริกา โดยมีที่มาจากสีของขบวนการ Rassemblement Democratique Africaine ซึ่งเป็นขบวนการเรียกร้องเอกราชของกินี ส่วนเหตุที่เรียงแถบสีตามแนวตั้ง ก็เพื่อให้ต่างจากธงชาติกานาซึ่งประกาศใช้ธงสามสีเช่นนี้ก่อนในปี พ.ศ. 2500 โดยแถบสีธงในนั้นเรียงกันตามแนวนอน ส่วนธงที่คล้ายกับธงชาติกินีที่สุดคือธงชาติมาลี ซึ่งใช้สีธงและเรียงแถบสีธงในลักษณะเดียวกัน เว้นแต่ว่าลำดับแถบสีธงนั้นจะเป็นสีเขียว สีเหลือง และสีแดง
สำหรับความหมายของสีธงนั้น สีแดงหมายถึงการเสียสละของประชาชน สีเหลืองหมายถึงดวงอาทิตย์และความอุดมสมบูรณ์ของโลก และสีเขียวหมายถึงบรรดาพันธุ์พืชต่างๆ ในประเทศกินี
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
กินี
สัญลักษณ์ของประเทศกินี
ธงชาติกินี-บิสเซา

ธงชาติกินี-บิสเซา (Bandeira da Guiné-Bissau.) เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อประเทศได้รับอิสรภาพจากสาธารณรัฐโปรตุเกสในวันที่ มีลักษณะเป็นธงสามสี พื้นธงแบ่งเป็นสามส่วน ส่วนแรกเป็นแถบสีแดงแนวตั้งอยู่ที่ด้านติดคันธง ความกว้างเป็น 1 ใน 3 ของความยาวธงทั้งหมด ภายในมีรูปดาวห้าแฉกสีดำ พื้นธงที่เหลืองแบ่งครึ่งเป็น 2 ส่วนตามแนวนอน ครึ่งบนสีเหลือง ครึ่งล่างสีเขียว สีเหล่านี้เป็นสีพันธมิตรแอฟริกา โดยดัดแปลงมาจากธงชาติกานา
ความหมายของสีในธงชาตินั้น สีแดงหมายถึงเลือดของผู้สละชีพเพื่อเอกราชชาติ สีเขียวหมายถึงป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์และความหวัง สีเหลืองความมั่งคั่งด้วยทรัพยากรธรรมชาติ และดาวสีดำหมายถึงเอกภาพของทวีปแอฟริกา
== ดูเพิ่ม ==
ธงชาติเคปเวิร์ด
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ก
สัญลักษณ์ของประเทศกินี-บิสเซา
แห่นางดาน

พิธีแห่นางดาน คำว่านางดาน หรือนางกระดาน หมายถึงแผ่นไม้กระดานขนาดกว้างหนึ่งศอกสูงสี่ศอก ที่วาดหรือแกะสลักรูปเทพบริวารในคติพราหมณ์ จำนวน 3 องค์ แผ่นแรก คือ พระอาทิตย์ พระจันทร์ แผ่นที่สองคือแม่พระธรณี แผ่นที่สามคือพระแม่คงคา เพื่อใช้ในขบวนแห่เพื่อรอรับเสด็จพระอิศวรที่เสด็จมาเยี่ยมมนุษย์โลก ณ เสาชิงช้า
เชื่อกันว่าการเสด็จมาเยี่ยมมนุษย์โลกเพื่อประสาทพรให้เกิดความสงบสุข ให้เกิดน้ำท่าอุดมสมบูรณ์ และช่วยคุ้มครองมนุษย์โลกให้ปลอดภัย  ซึ่งตามความเชื่อการเสด็จลงมาของพระอิศวรจะต้องเสด็จลงมาในเดือนอ้าย ซึ่งเป็นปีใหม่ของชาวพราหมณ์ฮินดู เพื่อให้ประเพณีแห่นางดานเป็นที่รู้จักและคงไว้ซึ่งเป็นประเพณีเก่าแก่ของเมืองนครศรีธรรมราชและกำเนิดขึ้นเป็นแห่งแรกในเมืองไทย
ปัจจุบัน ประเพณีแห่นางดาน จัดขึ้นในวันที่ 14 เมษายน ของทุกปี โดยแต่ก่อนมีขบวนแห่นางดานจากสนามหน้าเมืองมายังหอพระอิศวร ปัจจุบันมีขบวนแห่นางดานจากฐานพระสยมมายังสวนสาธารณะพระศรีธรรมาโศกราช การแสดงแสง สี เสียง ตำนานนางดานและเทพเจ้าที่เกี่ยวข้อง การจำลองพิธีแห่นางดาน และการโล้ชิงช้า ซึ่งเป็นการโล้ชิงช้านอกเขตเมืองหลวงแห่งเดียวของไทยในปัจจุบัน โดยเทศบาลนครนครศรีธรรมราชเป็นผู้รับผิดชอบ และถือเป็นกิจกรรมสำคัญในปฏิทินการท่องเที่ยวเทศกาลสงกรานต์ของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยอีกด้วย
ประเพณีไทยภาคใต้
พิธีกรรมในศาสนาฮินดู
อาณาจักรนครศรีธรรมราช
วัฒนธรรมของจังหวัดนครศรีธรรมราช
ธงชาติมอริเตเนีย

ธงชาติของมอริเตเนีย เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน  พื้นสีเขียว กลางธงมีรูปจันทร์เสี้ยวหงาย ระหว่างปลายจันทร์เสี้ยวมีรูปดาวห้าแฉกสีทอง 1 ดวง เริ่มใช้เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2502 อันเป็นวันที่ประเทศนี้ประกาศเอกราชจากฝรั่งเศส
พื้นธงสีเขียว รูปจันทร์เสี้ยวและดาว สัญลักษณ์ทั้งสองอย่างนี้หมายถึงศาสนาอิสลามอันเป็นศาสนาประจำชาติ สีทองหมายถึงทรายในทะเลทรายซาฮารา อนึ่ง ทั้งสีเขียวและสีทองนี้จัดเป็นสีพันธมิตรแอฟริกาด้วย สีแดงทั้งบนและล่างหมายถึงทวีปแอฟริกา
==ธงชาติผืนใหม่==

==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
มอริเตเนีย
สัญลักษณ์ของประเทศมอริเตเนีย
ธงชาติโตโก

ธงชาติโตโก มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 500 ส่วน ยาว 809 ส่วน (หรือสัดส่วน 1:1.618 ซึ่งมีชื่อเรียกเฉพาะว่า สัดส่วนสี่เหลี่ยมผืนผ้าทองคำ) ภายในแบ่งเป็นริ้วสีเขียวสลับสีเหลือง 5 ริ้ว เป็นสีเขียว 3 ริ้ว สีเหลือง 2 ริ้ว ที่มุมธงบนด้านคันธงเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีแดง กว้างยาวเท่ากับ 3 ใน 5 ของความกว้างธงชาติ ภายในมีรูปดาวห้าแฉกสีขาว 1 ดวง ธงนี้ใช้สีพันธมิตรแอฟริกาเป็นหลักในการออกแบบ ส่วนรูปแบบธงนั้นคล้ายกับธงชาติไลบีเรีย ซึ่งได้รับอิทธิพลจากธงชาติสหรัฐอเมริกาอีกทอดหนึ่ง ออกแบบโดยอาห์ยี พอล (Ahyi Paul) ศิลปินชาวโตโก
 และเริ่มใช้เป็นธงชาติในวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2503 อันเป็นวันที่โตโกประกาศเอกราชจากฝรั่งเศส
== ธงชาติในสมัยต่างๆ ==
ไฟล์:Flag of Togo (1957-1958).svg|ธงอาณานิคม พ.ศ. 2500 – 2501
ไฟล์:Flag of Togo (1958-1960).svg|ธงอาณานิคมปกครองตนเอง พ.ศ. 2501 – 2503
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ตโโก
สัญลักษณ์ของประเทศโตโก
กระดูกลูเนท

กระดูกลูเนท หรือ กระดูกรูปเสี้ยวพระจันทร์ (Lunate bone; Semilunar bone) เป็นกระดูกในที่อยู่ภายในมือของมนุษย์ มีลักษณะเด่นคือมีความเว้าและรูปร่างเหมือนพระจันทร์เสี้ยว ตั้งอยู่บริเวณตรงกลางของกระดูกข้อมือแถวต้น (proximal row) อยู่ระหว่างกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid) และกระดูกไตรกีตรัล (triangular bone)
คำว่า ลูเนท (lunate) มาจากรากศัพท์ภาษาละตินคำว่า luna ที่แปลว่า ดวงจันทร์
== พื้นผิว ==
พื้นผิวด้านบน (superior surface) มีลักษณะนูน เรียบ เกิดเป็นพื้นผิวข้อต่อกับกระดูกเรเดียส (radius)
พื้นผิวด้านล่าง (inferior surface) เป็นรอยเว้าขนาดลึกในแนวจากหน้าไปหลัง เกิดข้อต่อกับหัวกระดูกแคปปิเตต (capitate) และหน้าประกบที่มีลักษณะแคบและยาว ซึ่งแยกจากพื้นผิวอื่นๆ โดยสันตื้นๆ เป็นข้อต่อกับกระดูกฮาเมต (hamate)
พื้นผิวด้านหลัง (dorsal) และด้านฝ่ามือ (palmar surfaces) มีลักษณะขรุขระ เป็นที่ยึดเกาะของเอ็น
พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) มีลักษณะแคบ แบน เป็นหน้าประกบรูปเสี้ยวพระจันทร์เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid)
พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) เป็นหน้าประกบรูปสี่เหลี่ยม มีลักษณะเรียบ เกิดเป็นพื้นผิวข้อต่อกับกระดูกไตรกีตรัล (triangular)
== ภาพอื่นๆ ==
ไฟล์:Gray219.png|กระดูกของมือข้างซ้าย มุมมองด้านฝ่ามือ
ไฟล์:Gray220.png|กระดูกของมือข้างซ้าย มุมมองด้านหลังมือ
ลูเนท
ข้อมือ
ลูเนท

ลูเนท (루네이트|Lun8) เป็นบอยแบนด์เกาหลีใต้ที่ก่อตั้งโดยแฟนตาจิโอ ในปี ค.ศ. 2023 กลุ่มประกอบด้วยสมาชิกแปดคน ได้แก่ ชาเอล, จิน ซู, ทาคุมะ, จุน อู, โท ฮย็อน, เอียน, จี อึน-โฮ และ อึน ซ็อบ พวกเขาเปิดตัวในวันที่ 15 มิถุนายน 2023 ด้วยอีพีชื่อ Continue?
== ผลงานเพลง ==
=== อีพี ===
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
on Fantagio 
กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2566
กลุ่มดนตรีเคป็อป
เคป็อป
นักร้องเกาหลีใต้
บอยแบนด์เกาหลีใต้
กลุ่มดนตรีป็อปสัญชาติเกาหลีใต้
กลุ่มดนตรีสัญชาติเกาหลี
กระดูกไตรกีตรัล

กระดูกไตรกีตรัล (Triquetral bone; หรืออาจเรียกว่า triquetrum bone, cuneiform bone, pyramidal bone, cubital bone, three-cornered bone, และ triangular bone) เป็นกระดูกที่อยู่บริเวณข้อมือ อยู่บริเวณด้านใกล้กลาง (medial side) ของกระดูกข้อมือแถวต้น ระหว่างกระดูกลูเนท (lunate) และกระดูกพิสิฟอร์ม (pisiform) กระดูกนี้อยู่ด้านอัลนา (ด้านนิ้วก้อย) ของมือ แต่ไม่เกิดข้อต่อกับกระดูกอัลนา กระดูกไตรกีตรัลเกิดข้อต่อกับกระดูกพิสิฟอร์ม, กระดูกฮาเมต (hamate) , และกระดูกลูเนท กระดูกนี้มีโอกาสหักมากเป็นอันดับที่ 3 เมื่อเกิดกระดูกข้อมือหัก
กระดูกไตรกีตรัลมีลักษณะเด่นคือ มีรูปร่างคล้ายพีระมิด และที่เด่นชัดที่สุดคือรอยบุ๋มรูปวงรีที่อยู่บนพื้นผิวด้านหน้า ซึ่งเป็นบริเวณเกิดข้อต่อกับกระดูกพิสิฟอร์ม กระดูกนี้อยู่ด้านบนและด้านอัลนาของข้อมือ ในการคลำกระดูกนี้เพื่อตรวจ มือต้องอยู่ในท่าเบนไปทางนิ้วหัวแม่มือเพื่อให้กระดูกไตรกีตรัลเลื่อนออกจากสไตลอยด์ โพรเซสของกระดูกอัลนา (ulnar styloid process) กระดูกไตรกีตรัลอาจหาได้ยากเพราะว่ากระดูกนี้วางตัวอยู่ใต้กระดูกพิสิฟอร์ม
รากศัพท์ของชื่อกระดูกนี้มาจากภาษาละติน triquetrus ซึ่งแปลว่า สามเหลี่ยม (three-cornered)
== พื้นผิว ==
พื้นผิวด้านบน (superior surface) ด้านใกล้กลาง (medial) มีลักษณะขรุขระ และไม่เกิดข้อต่อกับกระดูกอื่นๆ และพื้นผิวด้านข้าง (lateral) เป็นพื้นผิวข้อต่อนูน เกิดข้อต่อกับแผ่นรองข้อต่อรูปสามเหลี่ยม (triangular articular disk) ของข้อมือ
พื้นผิวด้านล่าง (inferior surface) ซึ่งชี้ไปทางด้านข้าง มีลักษณะเว้า โค้งวกคล้ายคลื่น เรียบ เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกฮาเมต (hamate)
พื้นผิวด้านหลังมือ (dorsal surface) ขรุขระ เป็นจุดเกาะของเอ็นต่างๆ
พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) ส่วนใกล้กลางเป็นหน้าประกบรูปวงรี ซึ่งเกิดข้อต่อกับกระดูกพิสิฟอร์ม ส่วนด้านข้างมีลักษณะขรุขระซึ่งเป็นจุดเกาะของเอ็น
พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) ซึ่งเหมือนเป็นฐานของพีระมิด มีลักษณะเป็นหน้าประกบแบนรูปสี่เหลี่ยม เกิดข้อต่อกับกระดูกลูเนท (lunate)
พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) ซึ่งเหมือนเป็นยอดของพีระมิด มีลักษณะเป็นยอดแหลมและขรุขระ ซึ่งเป็นจุดเกาะของเอ็นอัลนาคอลแลทเทอรัลของข้อมือ (ulnar collateral ligament of the wrist)
== ภาพอื่นๆ ==
ไฟล์:Gray219.png|กระดูกของมือข้างซ้าย มุมมองด้านฝ่ามือ
ไฟล์:Gray220.png|กระดูกของมือข้างซ้าย มุมมองด้านหลังมือ
ระบบโครงกระดูก
ตไรกีตรัล
ข้อมือ
มอเดิร์นร็อก

มอเดิร์นร็อก (Modern rock) เป็นคำที่มักใช้อธิบายถึงดนตรีร็อก ที่มักใช้ในสถานีวิทยุในสหรัฐอเมริกา โดยเริ่มแรกใช้กับเพลงพังก์ร็อกในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 แต่จะเริ่มนิยมใช้ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 และคำว่า มอเดิร์นร็อกก็ทำให้เห็นคำแตกต่างเมื่อเทียบกับคำว่า คลาสสิกร็อก ที่จะมุ่งประเด็นเพลงในคริสต์ทศวรรษ 1960 และ 1970 และยิ่งชัดเจนขึ้นเมื่อสถานีวิทยุที่เล่นเพลงประเภทออลเทอร์นาทิฟร็อก เรียกตนเองว่า สถานีวิทยุทางเลือก (ออลเทอร์นาทิฟ) และในปี 1988 นิตยสารบิลบอร์ดได้มีการจัดชาร์ตที่ชื่อว่า มอเดิร์นร็อกแทร็กส์ชาร์ท (Modern Rock Tracks chart)
== อ้างอิง ==
ดนตรีร็อก
รูปแบบรายการวิทยุ
ยุฟฟี คิซารางิ

ยุฟฟี่ คิซารากิ หรืออีกชื่อ นักล่ามาเทเรีย นิสัยขี้เล่น ซุกซน อาวุธคือชูริเคนขนาดใหญ่ โดยแรกเริ่ม ยุฟฟี่ เป็นเด็กสาวชาว วูไท หลังจากกองกำลังทหารของวูไทถูกปราบปรามโดยทหารของชินระชื่อ แซ็ค และ แองจีล  เธอได้ออกติดตามล้างแค้นแซ็ค โดยการขัดขวางการทำภารกิจของแซ็ค แรกๆ เธอใช้ชื่อว่า 'เจ้าหญิงขุมทรัพย์' และขโมยสมบัติที่แซ็คเจอ (ขโมยแบบต่อหน้าต่อตา) เนื่องจากการกลั่นแกล้งของยุฟฟี่ในทุกๆภารกิจ ความสัมพันของทั้งคู่เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ จากล้างแค้น เป็น กลั่นแกล้ง เป็น หยอกล้อ ในภารกิจสุดท้ายของแซ็คก่อนที่จะไปทำภารกิจนีเบิลไฮม์ ยุฟฟี่ได้ขโมยมาเทเรีย'บาฮามุท เรซึ' (บาฮามุธที่มีพลังมากพอที่จะทำร้ายโลกได้ง่าย) แซ็คได้รู้และตกใจมาก หลังจากนั้นก็เกิดเหตุการณ์วิ่งไล่จับระหว่างทหารกับนินจาสาว วันต่อมา แซ็คได้รับของขวัญจากยุฟฟี่ ซึ่งก็คือ มาเทเรียบาฮามุธ เรซึ
ตัวละครในไฟนอลแฟนตาซี
บอสวิดีโอเกม
ตัวละครหญิงในวิดีโอเกม
ตัวละครที่เป็นนินจาหญิง
กระดูกพิสิฟอร์ม

กระดูกพิสิฟอร์ม (Pisiform bone) หรือ กระดูกเลนติฟอร์ม (Lentiform bone) เป็นกระดูกที่อยู่ในข้อมือ มีขนาดเล็ก รูปร่างกลมคล้ายเมล็ดถั่วลันเตา กระดูกนี้เป็นกระดูกข้อมือแถวต้น อยู่บริเวณที่กระดูกอัลนา (ulna) เชื่อมกับกระดูกข้อมือ กระดูกนี้เกิดข้อต่อกับกระดูกไตรกีตรัล (triquetral) เท่านั้น
กระดูกพิสิฟอร์มจัดเป็นกระดูกในเอ็นกล้ามเนื้อ (sesamoid bone)
รากศัพท์ของชื่อ พิสิฟอร์ม (pisiform) มาจากภาษาละตินว่า pīsum แปลว่า ถั่วลันเตา (pea)
== พื้นผิว ==
พื้นผิวด้านหลังมือ (dorsal surface) มีลักษณะเป็นหน้าประกบรูปวงรี เรียบ เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกไตรกีตรัล หน้าประกบนี้จะมาถึงขอบด้านบน แต่ไม่ถึงขอบด้านล่างของกระดูกนี้
พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) มีลักษณะกลมและขรุขระ ให้เป็นจุดเกาะของเอ็นทรานสเวิร์สคาร์ปัล (transverse carpal ligament) และกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส (Flexor carpi ulnaris) และกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ ดิจิไต มินิไม (Abductor minimi digiti muscle)
พื้นผิวด้านข้าง (lateral) และด้านใกล้กลาง (medial surfaces) ขรุขระ พื้นผิวด้านข้างจะมีลักษณะเว้า แต่พื้นผิวด้านใกล้กลางมักมีลักษณะนูน
== ภาพอื่นๆ ==
ไฟล์:Gray219.png|กระดูกของมือข้างซ้าย มุมมองด้านฝ่ามือ
ไฟล์:Gray220.png|กระดูกของมือข้างซ้าย มุมมองด้านหลังมือ
ไฟล์:Gray427.png|กล้ามเนื้อของมือซ้าย พื้นผิวด้านฝ่ามือ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Cross section at UV limbs/hand/hand-fr-1 
Hand kinesiology at UK bone/pisiform.html 
Illustration at ntu.edu.tw 
ระบบโครงกระดูก
พิสิฟอร์ม
ข้อมือ
กระดูกทราพีเซียม

กระดูกทราพีเซียม (Trapezium bone; Greater multangular bone) เป็นกระดูกข้อมือ (carpus) ในแถวปลาย อยู่ภายในข้อมือ
กระดูกทราพีเซียมมีลักษณะเด่นคือจะมีร่องลึกทางด้านฝ่ามือ กระดูกชิ้นนี้จะตั้งอยู่ที่ด้านเรเดียส (ด้านนิ้วหัวแม่มือ) ของข้อมือ ระหว่างกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid) และกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1 (first metacarpal bone)
รากศัพท์ของชื่อกระดูกมาจากภาษากรีก trapezion ซึ่งหมายความตามตัวอักษรว่า รูปสี่เหลี่ยมไม่สม่ำเสมอ (irregular quadrilateral) หรือมาจาก trapeza หมายถึง โต๊ะ หรือมาจาก tra- แปลว่า สี่ และ peza แปลว่า เท้า หรือ ขอบ
== พื้นผิว ==
พื้นผิวด้านบน (superior surface) ชี้ขึ้นด้านบนและไปทางด้านใกล้กลาง ด้านใกล้กลางมีลักษณะเรียบและเกิดข้อต่อกับกระดูกสแคฟฟอยด์ ด้านข้างมีลักาณะขรุขระและต่อเนื่องกับพื้นผิวด้านข้าง
พื้นผิวด้านล่าง (inferior surface) มีรูปร่างวงรี เว้าทางด้านข้างแต่นูนจากหน้าไปหลัง ทำให้มีรูปร่างพื้นผิวข้อต่อเป็นรูปอานม้า เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1
พื้นผิวด้านหลังมือ (dorsal surface) มีลักษณะขรุขระ
พื้นผิวด้านฝ่ามือ (palmar surface) มีลักษณะแคบและขรุขระ ส่วนบนของพื้นผิวนี้เป็นร่องลึก วิ่งจากด้านบนเฉียงลงมาด้านล่างและไปทางด้านใกล้กลาง เป็นทางผ่านของเอ็นจากกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส (Flexor carpi radialis muscle) ขอบด้านข้างของร่องนี้เป็นสันเฉียงซึ่งพื้นผิวนี้เป็นจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อที่ใช้ในการเคลื่อนไหวของนิ้วหัวแม่มือ ซึ่งได้แก่กล้ามเนื้อออพโพเนนส์ พอลิซิส (Opponens pollicis) , กล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส เบรวิส (Abductor pollicis brevis muscle) , และกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (Flexor pollicis brevis muscle) และยังให้เป็นจุดเกาะของเอ็นทรานสเวิร์สคาร์ปัล (transverse carpal ligament)
พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) กว้างและขรุขระ เป็นจุดเกาะของเอ็นต่างๆ
พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) เป็นหน้าประกบ 2 หน้า หน้าด้านบนมีลักษณะเว้าและใหญ่ เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกทราพีซอยด์ (trapezoid) และหน้าประกบด้านล่างมีขนาดเล็ก เป็นรูปวงรี เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 (second metacarpal)
== ปุ่มกระดูกของกระดูกทราพีเซียม ==
ปุ่มกระดูกทราพีเซียม (tubercle of trapezium) บางครั้งอาจเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส เบรวิส (abductor pollicis brevis muscle)
== ภาพอื่นๆ ==
ไฟล์:Gray220.png|กระดูกของมือข้างซ้าย มุมมองด้านหลังมือ
ไฟล์:Gray334.png|เอ็นข้อมือ มุมมองจากทางด้านหน้า
ไฟล์:Gray416.png|เอ็นของนิ้วชี้และวินคิวลา เทนดินา (vincula tendina)
ไฟล์:Gray422.png|ภาคตัดขวางผ่านข้อมือและนิ้วมือ
ระบบโครงกระดูก
ทราพีเซียม
ข้อมือ
สเปรย์พริกไทย

สเปรย์พริกไทย รู้จักในชื่อ OC spray ซึ่งมาจาก “Oleoresin Capsicum” (น้ำมันจำพวกพริก) , OC gas, capsicum spray (สเปรย์พริก) หรือ oleoresin capsicum) เป็นสารทำให้น้ำตาไหล (สารเคมีที่ทำให้ตาระคายเคือง น้ำตาไหล เจ็บปวด ตาบอดชั่วคราว) ใช้เพื่อควบคุมการจลาจล ฝูงชน และการป้องกันตัวเอง อันประกอบด้วยการป้องกันตัวจากหมีและหมา โดยสเปรย์พริกไทย ไม่เป็นสารที่ทำให้ตายได้ สารที่ทำหน้าที่ใน สเปรย์พริกไทย คือ capsaicin
== การออกฤทธิ์ ==
การออกฤทธิ์ ของสเปรย์พริกไทย เป็นตัวทำให้เกิดการอักเสบ มันจะมีผลในทันที ตาจะปิดลง น้ำหูน้ำตาไหล หายใจลำบาก และไอ ระยะเวลาของผลที่ได้เกิดขึ้นกับความเข้มข้นของสเปรย์ แต่จะกินเวลาเฉลี่ย 30 นาที ถึง 45 นาที ในรายที่แพ้จะกินเวลานานเป็นชั่วโมง
สเปรย์พริกไทย เป็นอุปกรณ์ป้องกันตัวที่ได้รับความนิยมเพื่อการป้องกันตัวของผู้หญิงมาเป็นเวลานาน เนื่องจากเป็นอุปกรณ์ป้องกันตัวที่หยุดคนร้ายได้จริง แต่ไม่ส่งผลแค่เพียงให้เกิดอาการไอจาม หรือแสบตา ลืมตาไม่ขึ้น โดยอาการทั้งหมดจะหายไปในเวลา ประมาณ 15-30 นาที ซึ่งจะไม่ส่งผลร้ายกับคนร้ายในระยะยาว แต่ก็เป็นระยะเวลาที่เพียงพอในการหนีเอาตัวรอด
โดยธรรมชาติของสเปรย์พริกไทย เป็นอุปกรณ์ป้องกันตัวที่เหมาะกับการนำมาใช้ป้องกันตัวแบบตั้งรับ สำหรับคนร้ายที่จะนำสเปรย์พริกไทย มาใช้จู่โจมผู้อื่นนั้นยาก เนื่องจากผู้ฉีดจะต้องหนีไปอีกทาง หากจะวิ่งไล่ฉีดผู้อื่น คนร้ายก็จะโดนสเปรย์พริกไทยไอจามไป จึงไม่เหมาะกับการนำสเปรย์พริกไทย ไปทำร้ายผู้อื่นเป็นอย่างยิ่ง
== การปฐมพยาบาล ==
หากเข้าดวงตา ให้รีบล้างหน้า ล้างตา ด้วยน้ำนมสด (เอาแบบธรรมดา แบบพร่องมันเนย ใช้ไม่ได้ เพราะสเปรย์พริกไทยจะละลายได้ดีในไขมัน ซึ่งนมสดธรรมดาจะมีไขมันสูง) หรือถ้าหาไม่ได้ ล้างด้วยน้ำสะอาดหลาย ๆ ครั้งจนหายเคืองตา
หากถูกผิวหนัง ซึ่งจะมีอาการแสบคันที่ผิวหนัง แสบคันเหมือนเวลาโดนพริกแต่แสบมากกว่า สามารถล้างด้วยสบู่หลายครั้ง ถ้าให้ดีควรล้างด้วยน้ำเย็น และอย่าเอานิ้วไปโดนดวงตา เพราะบางทีล้างหลายครั้งแล้ว แต่พอมือไปขยี้ตาก็จะแสบตา ถ้าทางการแพทย์จะใช้ 5% sodium bisulfite เช็ดผิวหนังเพื่อเอาสาร OC (Oleoresin of capsicum) อันเป็นส่วนประกอบในน้ำยาออก
== กฎหมายควบคุม ==
กฎหมายประเทศไทย สเปรย์พริกไทย สามารพกพาได้ โดยไม่เข้าข่ายยุทธภัณฑ์ ไม่ผิดกฎหมายอาญา แต่ประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม เรื่อง รายชื่อวัตถุอันตรายในความรับผิดชอบของสำนักงาน คณะกรรมการอาหารและยา (อย.)ในลำดับที่ 258 ได้ระบุไว้ว่า “ผลิตภัณฑ์ที่มีสารสำคัญที่ใช้เพื่อขัดขวางระบบการ ทำงานของร่างกายเป็นการชั่วคราวเพื่อการป้องกัน ตัวหรือทำร้ายผู้อื่น ” เป็นวัตถุอันตรายประเภทที่ 4 โดย ห้ามมิให้ นำเข้า จำหน่าย พกพา สำหรับผู้ที่ฝ่าผืนมีโทษจำคุก 10 ปี หรือปรับ1,000,000 บาท โดยทั้งนี้ คณะกรรมการอาหารและยา ติดความว่าหมายถึง สเปรย์พริกทุกชนิด
สำหรับผู้ที่ไม่เห็นด้วยกับประกาศนี้ มีอยู่มากในประเทศไทย โดยมีความเห็นว่า สเปรย์พริกไทย ควรจะพกพาได้ แต่ควรมีการควบคุมในรูปบบอื่นๆ แทนการประกาศห้ามทุกกรณี ดังเช่นปัจจุบัน ทำให้มีการรวบรวมรายชื่อเสนอ แก้ไขประกาศดังกล่าวกับ สำนักงาน คณะกรรมการอาหารและยา (อย.)โดย www.ThaiBodyGuard.com แสดงตัวเป็นผู้รวบรวมรายชื่อดังกล่าว
== อ้างอิง ==
เครื่องป้องกันตัว
ธนิต ธรรมสุคติ

ธนิต ธรรมสุคติ  เป็นนักแปลนวนิยาย และนักเขียนที่มีชื่อเสียง เคยเป็นนายกสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ระหว่างปี พ.ศ. 2534 - 2538
== ประวัติ ==
ธนิต ธรรมสุคติ เติบโตที่จังหวัดมหาสารคาม และจังหวัดชัยภูมิ ศึกษาชั้นมัธยมที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และศึกษาต่อปริญญาตรี และปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยซานโตโตมาส ฟิลิปปินส์  เริ่มงานครั้งแรกเป็นพนักงานแปลของโครงการเขื่อนผามอง เพื่อการประเทศพัฒนาลุ่มแม่น้ำโขงตอนกลาง โดยได้รับการสนับสนุนจากธนาคารโลก (เป็นตำแหน่งที่ สุทธิชัย หยุ่น เคยทำอยู่ก่อนหน้านั้น)  จากนั้นได้ลาออกไปเป็นผู้สื่อข่าวของหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์
ธนิต ธรรมสุคติ เข้าทำงานบริษัทในเครือสุราทิพย์ ของเจริญ สิริวัฒนภักดี เมื่อ พ.ศ. 2528 ทำหน้าที่วางแผนงานประชาสัมพันธ์  ปัจจุบันเป็นที่ปรึกษาบริษัท ไทยเบฟเวอเรจ จำกัด (มหาชน)
ธนิต ธรรมสุคติ เริ่มงานแปลครั้งแรกเมื่ออายุ 16 ปี โดยแปลประวัติของนักกายกรรมชาวฝรั่งเศส ชื่อ Blanbin และแปลเรื่องสั้นของลีโอ สตอลตอย ตีพิมพ์ในวารสารของโรงเรียน  เริ่มงานแปลเป็นอาชีพเสริม ขณะทำงานอยู่กับหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์  มีผลงานแปลที่มีชื่อเสียงเป็นจำนวนมาก เช่น เรื่อง "โชกุน" (Shogun) ของ เจมส์ คลาเวลล์ "เดอะก็อดฟาเธอร์" (The Godfather) ของ มาริโอ พูโซ "วันลอบสังหาร" (The Day of the Jackal) และ "ตามล่านาซี" (The Odessa File) ของ เฟรเดอริค ฟอร์ไซท์  "ปาปิญอง" (Papillon) ของ อองรี ชาร์เรียร์  "แม่น้ำสีเลือด" (Death On The Nile) ของ อกาธา คริสตี้ และ "ข้าชื่อเจสัน บอร์น" (Bourne Identity) ของ โรเบิร์ต ลัดลัม ฯลฯ
== อ้างอิง ==
"ธนิต ธรรมสุคติ" ผู้รู้ในธุรกิจน้ำเมา ผู้พิสมัยงานแปล 
นักเขียนชาวไทย
นักหนังสือพิมพ์ชาวไทย
บุคคลจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย
กระดูกทราพีซอยด์

กระดูกทราพีซอยด์ (Trapezoid bone; lesser multangular bone) เป็นกระดูกข้อมือชิ้นหนึ่งในสัตว์สี่เท้า (tetrapod) รวมทั้งมนุษย์ มีขนาดเล็กที่สุดในกระดูกข้อมือแถวปลาย มีลักษณะเด่นคือมีรูปร่างเหมือนลิ่ม โดยมีปลายด้านหลังกว้าง และพื้นผิวด้านฝ่ามือแคบ กระดูกนี้มีหน้าประกบเกิดเป็นข้อต่อ 4 หน้าซึ่งแต่ละหน้าแยกกันด้วยขอบแหลมคม
รากศัพท์ของ ทราพีซอยด์ (trapezoid) มาจากภาษากรีก trapezion แปลว่า สี่เหลี่ยมไม่สม่ำเสมอ ซึ่งมาจาก tra- แปลว่า สี่ และ peza แปลว่า เท้าหรือขอบ หากแปลตามตัวอักษรอาจแปลได้ว่า โต๊ะขนาดเล็ก มาจาก trapeza หมายถึง โต๊ะ และ -oeides หมายถึง รูปร่าง
== พื้นผิว ==
พื้นผิวด้านบน (superior surface) เป็นรูปสี่เหลี่ยม มีลักษณะเรียบ และค่อนข้างเว้า เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid)
พื้นผิวด้านล่าง (inferior surface) เป็นพื้นผิวข้อต่อกับปลายด้านต้นของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 (second metacarpal bone) มีลักษณะนูนในทางด้านข้างและเว้าจากด้านหน้าไปด้านหลัง และแบ่งพื้นผิวออกเป็น 2 หน้าประกบขนาดไม่เท่ากันโดยสันที่ยกขึ้น
พื้นผิวด้านหลัง (dorsal surface) และด้านฝ่ามือ (palmar surface) มีพื้นผิวขรุขระซึ่งเป็นที่ยึดเกาะของเอ็นต่างๆ พื้นผิวด้านหลังจะมีขนาดใหญ่กว่าด้านฝ่ามือ
พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) มีลักษณะนูนและเรียบ เกิดเป็นข้อต่อกับกระดูกทราพีเซียม (trapezium)
พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) เว้าและเรียบในด้านหน้า ซึ่งเป็นข้อต่อกับกระดูกแคปปิเตต (capitate) ส่วนด้านหลังขรุขระซึ่งเป็นจุดเกาะของเอ็นเยื่อระหว่างกระดูก (interosseous ligament)
== ภาพอื่นๆ ==
ไฟล์:Gray220.png|กระดูกของมือข้างซ้าย มุมมองด้านหลังมือ
ไฟล์:Gray422.png|ภาคตัดขวางผ่านข้อมือและนิ้วมือ
ระบบโครงกระดูก
ทราพีซอยด์
ข้อมือ