pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
โชคชัย โชควิวัฒน์

โชคชัย โชควิวัฒน์ หรือ นายบุญเพ็ง กล้าพยัคฆ์ เกิดเมื่อ 13 มีนาคม พ.ศ. 2511 ที่ จ.บุรีรัมย์ สถิติการชก 44 ครั้ง ชนะ 39 (น็อค 19) แพ้ 5
==เกียรติประวัติ==
แชมป์ประเทศไทยรุ่นฟลายเวท
* ชิง 11 กันยายน 2534 ชนะน็อค รุ่งศักดิ์ ส.ธนิกุล ยก 3
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 8 กรกฎาคม 2535 ชนะคะแนน โรจนเดช ส.ทัศนีย์
* สละแชมป์
แชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวท
* ชิง 22 ตุลาคม 2536 ชนะน็อค ยก 3 กวอน ชางแจ  ที่ ซองนัม
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 5 มีนาคม 2537 ชนะน็อค ยก 9 โรเบอร์โต ปาดิลญ่า  ที่ เวทีมวยช่อง7สี
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 1พฤษภาคม 2537 ชนะน็อค ยก 8 ทริฟฟอน ทอร์รัลบา (ฟิลิปปินส์) ที่ เวทีมวยราชดำเนิน
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 27 สิงหาคม 2537 ชนะคะแนน เซลโซ โกโซ (ฟิลิปปินส์) ที่ เวทีมวยช่อง 7 สี
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 14 พฤศจิกายน 2537 ชนะคะแนน วอน เซียงซุง (เกาหลีใต้) ที่ เวทีมวยช่อง 7 สี
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 18 มีนาคม 2538 ชนะคะแนน เลดิออน เชนิชา (ฟิลิปปินส์) ที่ ลานจอดรถ ททบ.5
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 6, 18 พฤศจิกายน 2538 ชนะน็อค ยก 11 ลี เอสโคปิโด (ฟิลิปปินส์) ที่ ห้างพาต้าหัวหมาก
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 7, 22 มิถุนายน 2539 ชนะคะแนน เมลวิน มากราโม (ฟิลิปปินส์) ที่ พระรามเก้าพลาซ่า
* เสียแชมป์ 26 มิถุนายน 2540 แพ้น็อค ยก 5 แมนนี่ ปาเกียว (ฟิลิปปินส์) ที่ มะนิลา ฟิลิปปินส์
==อ้างอิง==
สถิติการชก
นักมวยสากลชาวไทยรุ่นฟลายเวท
แชมป์ OPBF
บุคคลจากจังหวัดบุรีรัมย์‎‎
หินกรวดมน

หินกรวดมน (conglomerate) จัดอยู่ในประเภทหินตะกอน เป็นหินเนื้อหยาบเกิดจากตะกอนของหิน กรวด ทราย ถูกกระแสน้ำพัดพามารวมกัน สารละลายในน้ำใต้ดินทำตัวเป็นซิเมนต์ประสานให้อนุภาคใหญ่เล็กเหล่านี้ เกาะตัวกันเป็นก้อนหิน (หินที่ประกอบด้วย Grain ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางโตกว่า 2 มิลลิเมตรอยู่มากกว่า 25%ของ Grain ทั้งหมด และจะต้องมึความกลมมนอีกด้วย) ในปัจจุบันใช้ตกแต่งสวน
หินตะกอน
เอกลักษณ์การบวก

ในทางคณิตศาสตร์ เอกลักษณ์การบวก ของเซตที่มีการดำเนินการของการบวก คือสมาชิกในเซตที่บวกกับสมาชิก x ใดๆ แล้วได้ x เอกลักษณ์การบวกตัวหนึ่งที่เป็นที่คุ้นเคยมากที่สุดคือจำนวน 0 จากคณิตศาสตร์มูลฐาน แต่เอกลักษณ์การบวกก็สามารถมีในโครงสร้างทางคณิตศาสตร์อื่นๆ ที่นิยามการบวกเอาไว้ เช่นในกรุปหรือริง
== นิยามทั่วไป ==
ให้ N เป็นเซตที่มีคุณสมบัติปิดภายใต้การดำเนินการของการบวก ซึ่งเขียนแทนด้วยเครื่องหมาย +
เอกลักษณ์การบวกของ N คือ สมาชิก e ที่ทำให้เงื่อนไขนี้เป็นจริง สำหรับทุกสมาชิก n ในเซต N
:e + n = n = n + e
== ตัวอย่าง ==
เอกลักษณ์การบวกในคณิตศาสตร์มูลฐานคือศูนย์ เขียนแทนด้วย 0 จะได้ว่า
:0 + 5 = 5 = 5 + 0
ในจำนวนธรรมชาติรวมไปถึงซูเปอร์เซต (เช่นจำนวนเต็ม จำนวนตรรกยะ จำนวนจริง จำนวนเชิงซ้อน) มีเอกลักษณ์การบวกคือ 0 ดังนั้นสำหรับจำนวน n ใดๆ
:0 + n = n = n + 0
ในกรุปหนึ่งๆ เอกลักษณ์การบวกคือสมาชิกเอกลักษณ์ของกรุปนั้น ซึ่งมักจะแทนด้วย 0 และมีเพียงค่าเดียว (ดูการพิสูจน์ด้านล่าง)
ในริงหรือฟีลด์หนึ่งๆ เป็นกรุปที่อยู่ภายใต้การดำเนินการของการบวก ดังนั้นริงหรือฟีลด์นั้นจึงมีเอกลักษณ์การบวกเป็น 0 เช่นกัน ซึ่งสิ่งนี้ถูกนิยามไว้ให้แตกต่างจากเอกลักษณ์การคูณ 1 เมื่อริง (หรือฟีลด์) นั้นมีสมาชิกมากกว่าหนึ่งตัว แต่ถ้าเอกลักษณ์การบวกกับเอกลักษณ์การคูณคือตัวเดียวกัน ริงนั้นจะเรียกว่ามีภาวะชัด (trivial) (ดูการพิสูจน์ด้านล่าง)
ในกรุปของเมทริกซ์มิติ m×n เหนือกรุป G หรือเขียนแทนด้วย Mm×n(G) เอกลักษณ์การบวกจะเขียนแทนด้วย 0 และเมทริกซ์ที่ประกอบด้วยสมาชิกเอกลักษณ์ใน G ทั้งหมด (นั่นคือ 0) ดังตัวอย่าง ในเมทริกซ์มิติ 2×2 เหนือเซตของจำนวนเต็ม M2×2(Z) เอกลักษณ์การบวกของเมทริกซ์นี้คือ
:\mathbf{0} = \begin{pmatrix}0 & 0 \\ 0 & 0\end{pmatrix}
== การพิสูจน์ ==
=== เอกลักษณ์การบวกมีเพียงหนึ่งเดียวในกรุป ===
กำหนดให้ (G, +) เป็นกรุปหนึ่ง และให้ 0 กับ 0' ในเซต G เป็นตัวแทนของเอกลักษณ์การบวก ดังนั้นสำหรับสมาชิก g ใดๆ ในเซต G
:0 + g = g = g + 0 และ
:0' + g = g = g + 0'
ซึ่งสามารถทำให้
:0 + (0') = (0') = (0') + 0
จะได้ว่า 0 = 0' นั่นคือ 0 กับ 0' คือค่าเดียวกัน
=== เอกลักษณ์การบวกและเอกลักษณ์การคูณ แตกต่างกันในริงที่ไม่อยู่ในภาวะชัด ===
กำหนดให้ R คือริงหนึ่ง และสมมติให้เอกลักษณ์การบวก 0 กับเอกลักษณ์การคูณ 1 มีค่าเท่ากัน นั่นคือ 0 = 1 ดังนั้นสำหรับสมาชิก r ใดๆ ในริง R
:r = r × 1 = r × 0 = 0
พิสูจน์ได้ว่า R มีภาวะชัด (trivial) นั่นคือ R = {0} (มีสมาชิกเพียงตัวเดียวคือ 0) ในทางกลับกันจะได้ว่า เมื่อ R ไม่อยู่ในภาวะชัด ดังนั้น 0 จะไม่เท่ากับ 1 หมายความว่าเอกลักษณ์การบวกและเอกลักษณ์การคูณไม่เท่ากันนั่นเอง
== อ้างอิง ==
David S. Dummit, Richard M. Foote, Abstract Algebra, Wiley (3d ed.): 2003, ISBN 0-471-43334-9
== ดูเพิ่ม ==
ตัวผกผันการบวก (อินเวิร์สการบวก)
สมาชิกเอกลักษณ์
เอกลักษณ์การคูณ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พีชคณิตนามธรรม
พีชคณิตมูลฐาน
ทฤษฎีกรุป
ทฤษฎีริง
ศูนย์
นิวเวฟ

นิวเวฟ (new wave music) เป็นแนวเพลงป็อปร็อกที่เกิดขึ้นในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 และกลางคริสต์ทศวรรษ 1980 ที่ผูกพันกับพังก์ร็อก โดยทั่วไปคำนี้มีความหมายเดียวกับพังก์ร็อก ก่อนที่จะรวมกับอิเล็กทรอนิกส์ ดนตรีทดลอง ม็อด ดิสโก้ และป็อป ต่อมานิวเวฟได้มีแนวเพลงย่อยได้แก่ นิวโรแมนติกและกอทิกร็อก
ในฐานะที่เป็นแนวเพลงที่ได้รวมเอามากจากเสียงของพังก์ร็อกที่เป็นต้นฉบับ และอุปนิสัยของชนกลุ่มน้อย เช่นเน้นเพลงในเวลาสั้นและเราะรานแต่มันเป็นลักษณะซับซ้อนมากขึ้นในเพลงและเนื้อเพลงทั้ง ลักษณะทั่วไปของดนตรีนิวเวฟ นอกเหนือจากอิทธิพลของพังก์รวมถึงการใช้เครื่องสังเคราะห์เสียง และการผลิตแบบอิเล็กทรอนิกส์ รวมถึงการจัดแต่งทรงผมและศิลปะหลากหลายขึ้น ในฐานะที่คำว่านิวเวฟมักจะใช้เพื่ออธิบายเพลงซึ่งเป็นที่เล่นโวหารและพิสดาร ลวงและปรากฏที่หัวใจ ผสมผสานในการติดท่อนแบบไพเราะชัดเจน ในลักษณะรูปแบบของแนวเพลงนี้แตกต่างกันอย่างมากตั้งแต่ปี ค.ศ. 1950 ที่ช่วงเพลงร็อกกำลังฟื้นฟูในคริสต์ทศวรรษ 1960 รวมทั้งสกาและเร็กเก ไปยังถึงแนวเพลงซินธ์ป็อปซึ่งเน้นในเชิงเพลงแดนซ์
นิวเวฟถูกมองว่าเป็นหนึ่งในแนวเพลงที่ชัดเจนที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1980 ในเวลานั้นมันได้ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์ต่อหลายศิลปินและกลุ่มวงดนตรีในเวลานั้นที่ถูกเรียกว่าเป็นวงนิวเวฟ แนวเพลงได้อยู่ประจำช่องเอ็มทีวี และความนิยมมากของศิลปินนิวเวฟที่ได้รับการบันทึกเพียงบางส่วนต่อการเปิดเผยในช่องโทรทัศน์ แม้จะมีความสำเร็จเชิงพาณิชย์ในช่วงปี ค.ศ. 1980 ก็ได้ถูกวิพากษ์วิจารณ์ แนวเพลงเริ่มที่จะหายไปในราวปี ค.ศ. 1984 แต่ก็ไม่เคยหายไปจริง ๆ และได้รับการฟื้นตัวอย่างดีตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 หลังจากที่ "มีความรู้สึกโหยหา" ต่อนิวเวฟที่ได้ถูกข้ามไปอย่างรวดเร็วและส่งผลให้มีอิทธิพลต่อหลายศิลปิน แนวเพลงได้รับการฟื้นฟูในปี ค.ศ. 1990 และต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 เล็กน้อย และกลายเป็นที่นิยมอีกครั้งในปี ค.ศ. 2004 ต่อมาแนวเพลงมีอิทธิพลต่อความหลากหลายแนวเพลงอื่น
== อ้างอิง ==
ดนตรีในคริสต์ทศวรรษ 1970
ดนตรีในคริสต์ทศวรรษ 1980
ดนตรีในคริสต์ทศวรรษ 2000
ดนตรีในคริสต์ทศวรรษ 2010
ดนตรีร็อก
อินดีร็อก

อินดีร็อก (indie rock) เป็นแนวเพลงย่อยของร็อก ที่เกิดขึ้นในสหราชอาณาจักร และในสหรัฐอเมริกาในคริสต์ทศวรรษ 1980 เป็นคำที่อธิบายถึงการผลิตและการเผยแพร่โดยค่ายเพลงใต้ดินอิสระ เช่นเดียวกับเป็นลักษณะแนวเพลงที่แรกทีมีลักษณะความหมายการผลิตเช่นนี้
เหตุผลที่ยังคงต้องอยู่กับค่ายอิสระเพื่อต่อต้านระบบทุนของค่ายเพลงใหญ่ ซึ่งค่ายใหญ่เหล่านี้มักจะผูกขาดการทำงานทั้งหมด ตั้งแต่การแต่งเพลง จนทุกขั้นตอน และความจงรักภักดีต่อระบบ DIY นี้เอง ก็ทำให้กิจการของค่ายอิสระเติบโตขึ้นได้ แนวเพลงอินดีร็อกมีอิสระในการค้นหาแนวเพลงใหม่ อารมณ์และสาระเนื้อเพลงที่ไม่ปรากฏทั่วไปกับกลุ่มผู้ฟังกระแสหลัก ที่ไม่คำนึงถึงความชอบของผู้ฟังมากนัก และยังเป็นต้นแบบของเพลงใต้ดินอเมริกันและเพลงออลเทอร์นาทิฟร็อก ในคริสต์ทศวรรษ 1980 ซึ่งแนวเพลงอินดีร็อกก็ต่างจากออลเทอร์นาทิฟร็อกในช่วงเวลาต่อมาที่วงอย่างเนอร์วาน่า ก้าวเข้าสู่กระแสหลัก
ในยุคคริสต์ทศวรรษ 1990 แนวเพลงอินดีร็อกพัฒนาแนวทางและมีความใกล้ชิดกับแนวเพลงอย่าง อินดีป็อป, ดรีมป็อป, นอยส์-ป็อป, โล-ไฟ, แมธร็อก, โพสต์-ร็อก, สเปซร็อก และอีโม ที่ยังคงก้าวอยู่ในกระแสเพลงใต้ดินเป็นพิเศษ
== อ้างอิง ==
ดนตรีในคริสต์ทศวรรษ 2000
ดนตรีร็อก
แนวเพลงออลเทอร์นาทิฟร็อก
โนเวฟ

โนเวฟ (No Wave) เป็นแนวเพลงที่มีช่วงอายุสั้น ๆ ได้รับอิทธิพลมาจากอาร์ตมิวสิก และยุคศิลปะที่รุ่งเรืองในช่วงสั้น ๆ ในนิวยอร์ก ในช่วงปลายทศวรรษที่ 70 และต้นยุคทศวรรษที่ 80 ควรคู่ไปกับแนวย่อยของวัฒนธรรมพังค์ร็อก คำว่าโนเวฟ เป็นคำถากถางที่ปฏิเสธ การได้รับความนิยมของนิวเวฟ ดังนั้นคำว่าโนเวฟ จึงไม่ได้เจาะจงเฉพาะถึงแนวเพลงเท่านั้น
มีหลาย ๆ อย่างที่ โนเวฟนั้นมีความหมายที่ไม่ชัดเจนเกี่ยวกับแนวดนตรี มีหลาย ๆ วง ที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิงอย่าง ฟังค์, แจ๊ส, พังค์ร็อก, อวองต์การ์ด และแนวเพลงทดลอง ที่กล่าวมานั้นก็มีความหมายร่วมของดนตรีแนวโนเวฟ อย่างเช่น ทำนองเพลงที่กัดกร่อน, การเคลื่อนของจังหวะที่ซ้ำ ๆ และ มีแนวโน้มว่าจะเน้นที่ texture ของดนตรีมากกว่าเมโลดี้ ส่วนเนื้อเพลงนั้นจะไปในทางปฏิวัติ และ การเผชิญหน้าต่อสิ่งหนึ่ง
แนวดนตรี
ซีจีพลัส

ซีจีพลัส (Computer Graphic Plus Magazine หรือ CG Plus (CG+))  นิตยสารที่สนับสนุนผลงานทางด้านกราฟิกและมัลติมีเดียของไทยรวมไปถึงนักศึกษานักเรียนและบุคคลทั่วไปที่มีความคิดสร้างสรรค์ ชื่นชอบศิลปะยุคดิจิตอล ทาง CG+ magazine จะนำเสนอไอเดีย ความคิด ผลงาน ต่างๆจากดีไซน์เนอร์ นักออกแบบที่มีชื่อเสียงทั้งในและต่างประเทศ โดยเน้นประเทศไทยและประเทศเพื่อนบ้านในภูมิภาคเอเชียเป็นหลัก โดยมี อรรถกร อินทกรณ์ เป็นบรรณาธิการบริหาร
CG+ฉบับแรกเริ่มวางจำหน่ายช่วงปลายเดือนพฤษภาคม ปี พ.ศ. 2550 จุดกำเนิดของ CG+ มาจากการอยากจะยกระดับให้กับคนทำงานด้าน Graphic มาแชร์ความรู้และมีเวทีในการแสดงออกมากขึ้น คล้ายกับนิตยสารด้าน Graphic ของต่างประเทศ เช่น Computer Arts หรือ IdN เนื้อหาหลักๆของ CG+ จะประกอบด้วย ข่าวสารในวงการ Graphic, Tutorial การสอนเทคนิคและ Tip ต่างๆในการทำงาน รวมไปถึง บทสัมภาษณ์และนำเสนอผลงานดีไซน์เนอร์-ศิลปิน ซึ่งดีไซน์เนอร์ที่ทาง CG+ เคยสัมภาษณ์และนำผลงานมาลง ก็เช่น 8e88 Graphic, กลุ่ม B.O.R.E.D, Creative Buffalo, สกาล ศรีสุวรรณ ฯลฯ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ CG plus magazine
นิตยสารในประเทศไทย
นิตยสาร
นิตยสารด้านศิลปะ-ออกแบบ
เท่ง โหน่ง คนมาหาเฮีย

เท่ง โหน่ง คนมาหาเฮีย เป็นภาพยนตร์ไทยแนวตลก ออกฉายเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 เป็นผลงานการกำกับชิ้นแรกของ เท่ง เถิดเทิง และโหน่ง ชะชะช่า และทั้งสองยังเป็นนักแสดงนำของภาพยนตร์เรื่องนี้อีกด้วย
== เนื้อเรื่องย่อ ==
สองเพื่อนสนิท เท่ง (พงษ์ศักดิ์ พงษ์สุวรรณ) และ โหน่ง (ชูศักดิ์ เอี่ยมสุข) พนักงานขับรถธรรมดาประจำคาเฟ่แห่งหนึ่ง ทั้งสองได้รับคำสั่งจาก เฮียเปี๊ยก (ไพโรจน์ ใจสิงห์) มาเฟียรุ่นเก๋าเพื่อจัดส่งตุ๊กตาอาแป๊ะนั่งตกปลาไปให้กับ เฮียสี่ (แอนดี้ เขมพิมุก)  มาเฟียรุ่นใหม่ไฟแรง ถึงถิ่นที่หาดตาปุ่น โดยที่ทั้งสองไม่ทราบเหตุผลของคำสั่งและไม่ทราบว่าตุ๊กตาอาแป๊ะนั่งตกปลานี้มีความสำคัญอย่างไร
ภารกิจครั้งนี้ทั้งสองจะต้องพบปะกับ นวล (ทศรส พ่วงรอด) นักฆ่าฝีมือดีทั้งในเรื่องการฆ่าคนตามใบสั่งพอ ๆ กับความเป็นเลิศในการเล่นมายากลที่เฮียเปี๊ยกส่งมาให้จัดการปิดปากแพะอย่างเท่งโหน่ง หลังเสร็จสิ้นภารกิจ รวมไปถึง หมวดน้ำตาล (จิรดา โยฮารา) พร้อม จ่าแม้น (อิศรา อิศรางกูร ณ อยุธยา) และ จ่าแว่น (อิทธิพล สุริยะอรุณโชติ) คู่หูและหน่วยปฏิบัติการพิเศษชุดใหญ่จากกรมตำรวจ เพื่อเฝ้าสังเกตความเคลื่อนไหวของเท่งและโหน่งที่กำลังรวบรวมหลักฐานเพื่อจัดการกับเฮียเปี๊ยกและเฮียสี่
== นักแสดง ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ท
ท
ภาพยนตร์ตลก
เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์
ภาพยนตร์โดยสหมงคลฟิล์ม
หยก

หยก (Jade) คือชื่อที่ใช้เรียกหินซึ่งเป็นอัญมณีอันล้ำค่ามากชนิดหนึ่ง โดยเฉพาะชาวจีนถือว่าหยกเป็นเจ้าแห่งหินมีค่าทั้งมวล
ในอดีตเข้าใจกันว่าหยกมีเพียงชนิดเดียว ต่อมาเมื่อมนุษย์มีความรู้ทางด้านเคมีมากขึ้น จึงสามารถแยกหยกได้เป็น 2 ชนิด คือ
เจไดต์ (Jadeite) มีองค์ประกอบทางเคมีเป็นโซเดียมอะลูมิเนียมซิลิเกต (NaAl (SiO3)2, Sodium aluminium silicate) มักมีสีเขียวเข้มสดกว่าเนไฟรต์ จัดเป็นหยกชนิดคุณภาพดี อยู่ในระบบผลึกแบบหนึ่งแกนเอียง โดยธรรมชาติมักพบเป็นก้อนเนื้อแน่นประกอบด้วยผลึกขนาดเล็กอยู่รวมกัน มีความวาวตั้งแต่แบบแก้วจนถึงแบบน้ำมัน หยกเจไดต์มีความแข็ง 6.5–7 มีสีในเนื้อพลอยเฉพาะตัว และมักไม่สม่ำเสมอ มีสีเข้มและจางของแต่ละผลึกรวมกันอยู่ โดยเฉพาะในพลอยก้อนจะมีลักษณะเป็นหย่อมสี พบว่าเกิดอยู่ในหินเซอร์เพนทีน ที่ได้จากการแปรสภาพของหินอัคนีชนิดที่มีแร่โอลีวีนอยู่มาก หรือมีโซเดียมอยู่มาก
เนไฟรต์ (Nephrite) มีองค์ประกอบทางเคมีเป็นแคลเซียมแมกนีเซียมซิลิเกต (Calcium magnesium silicate) อยู่ในระบบผลึกหนึ่งแก่นเอียง โดยธรรมชาติมักพบเกิดเป็นผลึกกลุ่มที่มีขนาดเล็กรุปเส้นใยเดียวกัน หยกเนไฟรต์มีความแข็ง 6–6.5 มีความวาวแบบแก้วถึงน้ำมัน สีมีความเฉพาะตัวเหมือนหยกเจไดต์ แต่มีสีเข้มไม่เท่า และมีสีมืดมากกว่า พบว่าเกิดจากหินเดิมที่มีธาตุแมกนีเซียมแปรสภาพด้วยความร้อน
== การปรับปรุงคุณภาพหยกเจไดต์ ==
หยกที่ไม่ได้ผ่านการปรับปรุงคุณภาพใด ๆ เรียกว่า A jade หรือ untreated jadeite, หรือหยก Type A Jade
หยกเจไดต์ที่สีไม่สวยและค่อนข้างโปร่งแสง อาจถูกนำมากัด (bleach) เพื่อเอาหินแร่สีน้ำตาลหรือดำออก แต่จะทำให้โครงสร้างของหยกกร่อนลง จึงต้องอัดด้วยเรซิน (resin) หรือแวกซ์ (wax) ลงไป เรียกหยกที่ผ่านกระบวนการเหล่านี้ว่า B jade (จากคำว่า 'bleached'), หรือหยก Type B Jade
หยกเจไดต์ที่มีสีซีดอาจนำมาย้อมให้สีเข้มขึ้น เรียกหยกที่ผ่านกระบวนการนี้ว่า C jade ซึ่งสีที่ย้อมเหล่านี้สามารถซีดลงได้, หรือหยก Type C Jade
หยกเจไดต์ที่ผ่านทั้งกระบวนการอัดด้วยเรซินและการย้อมสี เรียกว่า B+C jade, หรือหยก Type B+C Jade
== แหล่งข้อมูล ==
อัญมณี
กรดไฮโดรโบรมิก

กรดไฮโดรโบรมิก (hydrobromic acid) เป็นสารละลายของแก๊สไฮโดรเจนโบรไมด์  กรดไฮโดรโบรมิกเป็นกรดที่สามารถกัดกร่อนรุนแรง มีค่า pKa ประมาณ -9 ลักษณะของกรดไฮโดรโบรมิก เป็นกรดไฮโดร (กรดที่มีองค์ประกอบ 2 อย่างคือ ไฮโดรเจนและอโลหะ ในที่นี้คือโบรมีน)
== การใช้ประโยชน์ ==
ส่วนใหญ่ใช้ในการผลิตสารประกอบอนินทรีย์ของโบรไมด์ โดยเฉพาะกับสังกะสี แคลเซียมและโซเดียม และยังใช้ในการสังเคราะห์สารประกอบอินทรีย์ของโบรมีน อีเทอร์สามารถถูกตัดได้ด้วย HBr นอกจากนี้ HBr สามารถเร่งปฏิกิริยาแอลคิเลชัน และการสกัดแร่ สารประกอบสำคัญทางอุตสาหกรรมที่ผลิตจากกรดไฮโดรโบรมิกได้แก่ แอลลิล โบรไมด์ เตตระโบรโมบิสฟีนอล และกรดโบรโมอะซีติก HBr มีความเป็นเอกลักษณ์คือสามารถเกิดปฏิกิริยาเติมกับแอลคีนแบบแอนติ-มาร์คอฟนิคอฟได้เมื่อมีเปอร์ออกไซด์อยู่ด้วย
== การสังเคราะห์ ==
กรดไฮโดรโบรมิกเตรียมได้จากปฏิกิริยาระหว่าง Br2, SO2 และน้ำ
Br2 + SO2 + 2 H2O → H2SO4 + 2 HBr
การเตรียมอีกแบบหนึ่งใช้ ไฮโดรเจนโบรไมด์ ที่แห้งมาละลายน้ำ
ในทางอุตสาหกรรมเตรียมโดยนำโบรมีนไปทำปฏิกิริยากับกำมะถัน หรือ ฟอสฟอรัส และน้ำ และผลิตได้ด้วยเคมีไฟฟ้าด้วย นอกจากนั้นยังผลิตได้จากการนำโบรไมด์ไปทำปฏิกิริยากับกรดที่ไม่ออกซิไดส์เช่น กรดฟอสฟอริกหรือกรดอะซีติก กรดชนิดนี้มีขายทางการค้าที่ความเข้มข้นและความบริสุทธิ์หลายระดับ
การสังเคราะห์อีกวิธีคือการใช้กรดซัลฟิวริก (5.8M) กับโพแทสเซียมโบรไมด์
H2SO4 + KBr → KHSO4 + HBr
แต่วิธีนี้หากใช้กรดซัลฟิวริกเข้มข้นมากไปหรืออุณหภูมิสูงเกิน 75 °C จะทำให้เกิดการออกซิไดส์ HBr เป็นแก๊สโบรมีน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
International Chemical Safety Card 0282
NIOSH Pocket Guide to Chemical Hazards
Carlin, W. W. U.S. Patent 4,147,601
กรด
โบรไมด์
Bromowodór#Kwas bromowodorowy
ภาษาโฮ

ภาษาโฮ เป็นภาษากลุ่มมุนดา ในตระกูลออสโตรเอเชียติก มีผู้พูดในอินเดียราว 1,077,000 คน เขียนด้วยอักษรเทวนาครีและอักษรวารังกสิติ
== ดูเพิ่ม ==
Deeney, J. J. (1991). Introduction to the Ho language: [learn Ho quickly and well]. Chaibasa: Xavier Ho Publications.
Burrows, L. (1980). The grammar of the Ho language: an eastern Himalayan dialect. New Delhi: Cosmo.
Deeney, J. J. (1975). Ho grammar and vocabulary. Chaibasa: Xavier Ho Publications
ฮโ
ภาษาเซดัง

ภาษาเซดัง เป็นภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติก กลุ่มภาษามอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก มีผู้พูดทั้งหมด 101,790 คน พบในเวียดนาม 101,000 คน (พ.ศ. 2542)ใช้พูดในภาคตะวันออกของลาว จังหวัดกอนตูม จังหวัดกว๋างนาม และจังหวัดกว๋างหงายในเวียดนามภาคกลางตอนล่าง อยู่ในภาษากลุ่มบะห์นาริกเหนือ มีเสียงสระเดี่ยว 24 เสียง มีเสียงสระประสมมากถึง 33–55 เสียง จนดูเหมือนจะเป็นภาษาที่มีเสียงสระมากสุด ใกล้เคียงกับภาษาฮเร เขียนด้วยอักษรละติน มีรายการวิทยุเป็นภาษาเซดัง
== อ้างอิง==
Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Sedang page on ethnologue.com
Paul Sidwell's Mon-Khmer language information  at the Australian National University.
Sound sample  showing the distinction between clear and creaky vowels, from the link above.
Sedang page on the Rosetta Project .
Smith's dissertation 
ซเดัง
ซเดัง
เดนท์สุ

เดนท์สุ อิงค์ (Dentsu Inc.) เป็นบริษัทตัวแทนโฆษณาอันดับหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น และมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น  ส่วนเดนท์สุ ประเทศไทย (Dentsu Thailand) ถือเป็นบริษัทในเครือ Dentsu Aegis Network (DAN) ซึ่งเจ้าของก็คือ Dentsu Inc. นั่งเอง โดยเดนท์สุ ประเทศไทยนั้น มีที่ตั้งอยู่ที่ ชั้น 27-28 อาคารอื้อจือเหลียง ถนนพระรามสี่ แขวงสีลม เขตบางรัก กรุงเทพฯ 10500 ปัจจุบันมีลูกค้ารายหลักคือโตโยต้า อายิโนะโมะโต๊ะ คาโอ และบริษัทระดับโลกและระดับประเทศรายใหญ่อีกหลายเจ้า
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
https://www.dentsu.com/
http://www.dentsu.co.th/main.html 
บริษัทด้านสื่อของญี่ปุ่น
ไทยเพรซิเดนท์ฟูดส์

บริษัท ไทยเพรซิเดนท์ฟูดส์ จำกัด (มหาชน) (ชื่อย่อหลักทรัพย์: TFMAMA; เดิมเคยมีชื่อย่อหลักทรัพย์ TF) เป็นชื่อบริษัทเอกชนที่อยู่ในเครือสหพัฒน์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2514 ด้วยทุนจดทะเบียนเริ่มแรกในขณะนั้น 6 ล้านบาท ซึ่งเป็นการร่วมทุนระหว่าง บริษัทเพรซิเดนท์ เอ็นเตอร์ไพรส์ ของไต้หวัน ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีการผลิตและบริษัท สหพัฒนพิบูล จำกัด (มหาชน) ซึ่งรับผิดชอบในด้านการตลาดและการจำหน่ายสินค้า มีวัตถุประสงค์ในการก่อตั้งเพื่อผลิตบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปภายใต้เครื่องหมายการค้า "มาม่า" โดยมีสำนักงานใหญ่แห่งแรกที่ถนนเพชรบุรีตัดใหม่ และเปิดทำการโรงงานแห่งแรกที่เขตหนองแขม กรุงเทพฯ ซึ่งหลังจากการดำเนินธุรกิจปีแรกผ่านไป หุ้นทั้งหมดได้ถูกโอนไปยังผู้ถือหุ้นคนไทยซึ่งเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่มาจวบจนปัจจุบัน
ทุนจดทะเบียน : ทุนจดทะเบียน 329,704,014 บาท ประกอบด้วย หุ้นสามัญ 329,704,014 ล้านหุ้น ราคาพาร์ 1 บาทต่อหุ้น ทุนชำระแล้ว 329,704,014 บาท ปัจจุบัน นาย บุณยสิทธิ์ โชควัฒนา เป็น ประธานกรรมการบริษัท นาย พิพัฒ พะเนียงเวทย์ เป็น ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร และ รองประธานกรรมการบริษัท นาย สุชัย รัตนเจียเจริญ เป็น รองประธานกรรมการบริษัท นาย พจน์ พะเนียงเวทย์ เป็น กรรมการผู้อำนวยการ
บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2514
บริษัทอาหารของไทย
(ลุงตู่ is the best president in the world!?)
HSDPA

HSDPA (High-Speed Downlink Packet Access) เป็นระบบเครือข่ายมือถือระบบ UMTS ซึ่งเป็นเครือข่ายมือถือรุ่นที่สาม (3G) ที่ถูกปรับปรุงสมรรถนะให้ดีขึ้น สำหรับตระกูล High-Speed Packet Access (HSPA) เช่น 3.5G, 3G+ or turbo 3G.  HSDPA พัฒนาความเร็วในการดาวน์โหลด รองรับความสามารถในการส่งผ่านข้อมูลถึง 1.8 เมกะบิตต่อวินาที, 3.6 เมกะบิตต่อวินาที, 7.2 เมกะบิตต่อวินาที และ 14.4 เมกะบิตต่อวินาที HSDPA มีความเร็วของการสื่อสารสูงกว่า EDGE ถึง 36 เท่า หรือเร็วกว่า GPRS ถึง 100 เท่า ความเร็วขนาดนี้ทำให้ผู้ใช้เพลิดเพลินกับการดาวน์โหลดไฟล์ขนาดใหญ่ เมื่อปี 2013 HSDPA สามารถเพิ่มความเร็วการดาวน์โหลดได้สูงถึง 42.3 Mbit/s
HSDPA ไม่ได้พัฒนาในส่วนของความเร็วการอัปโหลด การปรับปรุงความเร็วการอัปโหลดของ UMTS จะอยู่ในระบบ HSUPA เมื่อรวมความสามารถของ HSDPA และ HSUPA เข้าด้วยกัน จะเรียกโดยรวมว่า HSPA ซึ่ง HSPA+ เพิ่มความเร็วขึนไปถึง 337.5 Mbit/s ที่ Release 11 ของมาตรฐาน 3GPP
== อ้างอิง ==
หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ ฉบับวันพฤหัสบดีที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2550
เทคโนโลยีอุปกรณ์เคลื่อนที่
แอร์คาร์ด

แอร์คาร์ด (AirCard) คือ อุปกรณ์โมเด็มอย่างหนึ่งที่ใช้เพื่อเชื่อมต่อเครื่องคอมพิวเตอร์ (Desktop หรือ Laptop) ของเราเข้าสู่โลกอินเทอร์เน็ตแบบไร้สายความเร็วสูงโดยผ่านโครงข่ายสัญญาณโทรศัพท์มือถือ ซึ่งในขณะที่เราเชื่อมต่อเข้าสู่โลกอินเทอร์เน็ตไปแล้วยังสามารถใช้โทรศัพท์โทร.เข้า-ออกได้ในเวลาเดียวกัน เพราะระบบมีการใช้ช่องสัญญาณคนละช่องสัญญาณกัน แต่ใช้ Cellsite เดียวกัน หรือทำหน้าที่เป็นแฟ็กซ์ไร้สายได้ด้วย ดังนั้นไม่ว่าเราจะนั่งรถ ลงเรือ หรืออยู่ที่ไหนขอมีเพียงสัญญาณโทรศัพท์มือถือก็ใช้งานได้ทั้งนั้น เหมาะสำหรับใช้งานร่วมกับคอมพิวเตอร์ทั้ง PC Notebook Laptop เพื่อเข้าสู่โลกอินเทอร์เน็ตแบบไร้สายความเร็วสูง โดยผ่านโครงข่ายสัญญาโทรศัพทืมือถือที่ใช้เทคโนโลยีที่เรียกว่า GPRSและEDGE ในปัจจุบัน
== ความแตกต่างระหว่าง AirCard กับ ระบบ Wi-Fi ==
Wi-Fi คือคุณสมบัติอันหนึ่งที่ทำให้เราเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตใดๆ ก็ได้แบบไร้สาย (Wireless LAN) ในระยะห่างไม่เกิน 100 เมตรจากตัวแม่ข่ายของ Wi-Fi นั้นๆ หากไม่มีตัวแม่ข่ายการสื่อสารข้อมูลก็จะทำไม่ได้
AirCard คือ โมเด็มอย่างหนึ่งที่ใช้เพื่อเชื่อมต่อเครื่องคอมพิวเตอร์เข้าสู่โลกอินเทอร์เน็ตแบบไร้สาย โดยใช้สัญญาณโทรศัพท์มือถือ ซึ่งมีการเชื่อมสัญญาณเข้ากับ Cellsite ของเสาสัญญาณโทรศัพท์มือถือ ทำให้เล่นเน็ตที่ไหนก็ได้ที่มีสัญญาณโทรศัพท์มือถือ
== คุณสมบัติที่ควรมีใน AirCard ==
สามารถรองรับระบบปฏิบัติการได้หลากหลายระบบ เช่น  Windows 8,Windows 7,Windows Vista, Windows XP, Windows ME, Windows 2000 หรือ Mac OS X ใช้งานโดยเสียบเข้ากับ Port ยูเอสบี ได้ หรือไม่ก็ใช้ช่อง Slot PCMCIA ของ Laptop
สามารถอัพเกรดเฟิร์มแวร์ได้ โดยใช้งานได้ทั้งกับเครือข่าย UMTS/ EDGE/ GSM
สามารถรองรับซิมของระบบโทรศัพท์มือถือบ้านเราได้ทุกค่าย รองรับระบบ 3G และ EDGE Class 12/ GPRS Class 12
รองรับการใช้งาน Voice หรือส่ง SMS
รองรับการใช้งานด้านโทรศัพท์และการใช้งานแฟ็กซ์
ควรเลือก AirCard ที่กินไฟน้อย เพราะเหมาะสำหรับการใช้งานกับเครื่องโน้ตบุ๊ค หากเราใช้ Aircard ที่กินไฟมากๆ พลังงานในแบตเตอรี่ของเครื่องก็จะหมดเร็วไปด้วย
== Class ของ AirCard คืออะไร ==
Class ของ Aircard ถ้าเปรียบเทียบกับคอมพิวเตอร์ก็คือ ความเร็ว CPU ที่สูงกว่า ซึ่งเราจะต้องดูว่า Aircard นั้นเขาให้ Class ที่เท่าไร ในปัจจุบันนี้เป็น Class 12
== วิธีการใช้และติดตั้ง ==
ก็เพียงแค่นำซิมโทรศัพท์มือถือที่ได้เปิดบริการ GPRS แล้วมาเสียบเข้าไปในตัวแอร์การ์ดจากนั้นก็ทำการลงโปรแกรม Driver ของแอร์การ์ด ซึ่งปัจจุบันแอร์การ์ดรุ่นใหม่ๆจะมีไดท์เวอร์ที่ทำงานให้อย่างอัตโนมัติขึ้นมาเอง โดยไม่ต้องมีแผ่น Driver เหมือนดังแต่ก่อน เมื่อต้องการใช้งานหรือเข้าสู่ระบบอินเตอร์ก็แค่นำแอร์การ์ดเสียบเข้าไปในช่อง pcmcia หรือช่อง USB interface ของ Notebook จากนั้นก็คลิกโปรแกรม Connect เพื่อให้แอร์การ์ดทำการเชื่อมต่อให้เราสามารถใช้ Internet ได้ทันทีอย่างสะดวกสบาย
== อ้างอิง ==
หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ ฉบับวันพฤหัสบดีที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2550
http://www.mlminter.com/air-card2.html 
เครือข่ายไร้สาย
ฮาร์ดแวร์คอมพิวเตอร์
ฟองน้ำแคลคาเรีย

ฟองน้ำแคลคาเรีย (Calcareous sponge) เป็นฟองน้ำชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในไฟลัมพอริเฟอรา คลาส Calcispongia มีสปิคุลเป็นหินปูน เป็นแท่งเดียวหรือแตกเป็นแฉก เป็นฟองน้ำขนาดเล็ก สูงไม่เกิน 10 เซนติเมตร อยู่รวมกันเป็นกลุ่ม มัทั้งประเภทสีคล้ำและสีสดใส อาศัยในบริเวณน้ำทะเลที่ตื้น ริมชายฝั่ง
==อ้างอิง==
บพิธ จารุพันธุ์ และ นันทพร จารุพันธุ์. 2540. สัตววิทยา. กทม. สำนักหิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
พอริเฟอรา
ฟองน้ำน้ำจืด

ฟองน้ำน้ำจืด (Freshwater sponge) เป็นฟองน้ำจำพวกหนึ่ง จัดอยู่ในไฟลัมพอริเฟอรา ชั้นดีโมสปันกีดี จัดอยู่ในวงศ์ Spongillidae
เป็นฟองน้ำเพียงวงศ์เดียวที่อาศัยอยู่ในน้ำจืด อยู่เป็นกลุ่มตามกิ่งก้านของพืชน้ำ หรือเศษไม้ที่อยู่ในน้ำ  มองดูคล้ายเศษสิ่งของที่มีรูพรุน สีน้ำตาลหรือน้ำตาลอมเขียว ชอบน้ำที่มีออกซิเจนสูง มีสปิคุลเป็นซิลิกอน เมื่อถึงฤดูหนาว จะตายและสลายตัวไป เหลือแต่เจมมูล ซึ่งจะเจริญเป็นตัวเต็มวัยอีกในฤดูร้อน มี 24 สกุล (หรือ 23 สกุล)
==การจำแนก==
Anheteromeyenia Schröder, 1927
Corvoheteromeyenia Ezcurra de Drago, 1979
Corvospongilla Annandale, 1911
Dosilia Gray, 1867
Duosclera Reiswig & Ricciardi, 1993
Eospongilla Dunagan, 1999 †
Ephydatia Lamouroux, 1816
Eunapius Gray, 1867
Heteromeyenia Potts, 1881
Heterorotula Penney & Racek, 1968
Lutetiospongilla Richter & Wuttke, 1999 †
Nudospongilla Annandale, 1918
Pachyrotula Volkmer-Ribeiro & Rützler, 1997
Pectispongilla Annandale, 1909
Pottsiela Volkmer-Ribeiro, Souza-Machado, Furstenau-Oliveira, Vieira-Soares, 2010
Racekiela Bass & Volkmer-Ribeiro, 1998
Radiospongilla Penney & Racek, 1968
Sanidastra Volkmer-Ribeiro & Watanabe, 1983
Saturnospongilla Volkmer-Ribeiro, 1976
Spongilla Lamarck, 1816
Stratospongilla Annandale, 1909
Trochospongilla Vejdovsky, 1888
Umborotula Penney & Racek, 1968
Uruguayella Bonetto & Ezcurra de Drago, 1969
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
สัตว์จำพวกฟองน้ำ
กระเจี๊ยบ

กระเจี๊ยบ เป็นพืชล้มลุกอายุหลายปี เจริญเติบโตได้ดีในเขตอากาศกึ่งร้อน คือมีอุณหภูมิระหว่าง 18–35 องศาโดยประมาณ เป็นพืชที่สามารถนำมาเป็นสมุนไพรได้ เพราะมีสรรพคุณทางยาที่ช่วยรักษาเกี่ยวกับโรคกระเพาะอาหาร
ในประเทศอินเดียเรียกกระเจี๊ยบว่า ภิณฑี (भिण्डी) ส่วนประเทศในตะวันออกกลางเรียกว่า บามียะฮ์ (بامية) ส่วนในประเทศไทยนั้นเรียกแตกต่างกันไปตามภูมิภาค ภาคกลางเรียกกระเจี๊ยบเขียว กระเจี๊ยบมอญ มะเขือทวาย มะเขือมอญ ภาคเหนือเรียกมะเขือพม่า มะเขือมื่น มะเขือมอญ มะเขือละโว้ มะเขือลื่น ถิ่นกำเนิดของกระเจี๊ยบยังเป็นที่ถกเถียงระหว่างบริเวณแอฟริกาตะวันตก, เอธิโอเปีย และเอเชียใต้
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==
ตามลำต้นกระเจี๊ยบมีขนหยาบและมีความสูงประมาณ 1–2 เมตร ใบเป็นใบเดี่ยว คล้ายฝ่ามือเรียงสลับกัน และมีขนหยาบ ดอกมีสีเหลือง ที่โคนกลีบด้านในมีสีม่วงออกแดง ออกตามซอกใบ ก้านชูเรณูรวมกันเป็นลักษณะคล้ายหลอด ฝักคล้ายนิ้วมือผู้หญิง ตามฝักมีขนอ่อน ๆ ทั่วฝัก มีสันเป็นเหลี่ยมตามยาว 5 เหลี่ยม ฝักกระเจี๊ยบมีทรงยาวสีเขียว ฝักอ่อนมีรสชาติหวาน กรอบอร่อย ส่วนฝักแก่จะมีเนื้อเหนียว
== แหล่งเพาะปลูก ==
ในประเทศไทยนั้นพื้นที่ที่มีการปลูกกระเจี๊ยบมากส่วนใหญ่อยู่ในภาคกลาง มีหลายจังหวัด ได้แก่ นครปฐม ปทุมธานี นนทบุรี สุพรรณบุรี สมุทรสาคร พิจิตร กาญจนบุรี ราชบุรี ระยอง และนครนายก
== การใช้ประโยชน์ ==
ชาวมอญนิยมใช้กระเจี๊ยบทำแกงส้ม ในอินเดียนำไปทำอาหารได้หลายชนิด เช่น แกงกระเจี๊ยบ ผัดกระเจี๊ยบใส่เครื่องเทศ เมือกในกระเจี๊ยบเป็นสารประเภทกัม (gum) และเพกทิน เมล็ดแก่นำไปทำเมล็ดกาแฟเทียมโดยนำไปคั่ว บดแล้วนำมาชงแทนกาแฟ นิยมดื่มในชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาที่อยู่ทางตอนใต้ของสหรัฐ ทางตะวันออกกลางนำไปแต่งกลิ่นกาแฟ
=== สรรพคุณทางยา ===
กระเจี๊ยบเป็นพืชที่มีคุณสมบัติในการช่วยรักษาโรคกระเพาะอาหารและลำไส้ เพราะในฝักกระเจี๊ยบนั้นมีสารเมือกพวกเพกทิน, เมือก (mucilage) ซึ่งเกิดจากสารประกอบ acetylated acidic polysaccharide และกรดกาแลกทูโรนิก (galactulonic acid) และกัมช่วยเคลือบแผลในกระเพาะอาหารและลำไส้ไม่ให้ลุกลาม รักษาความดันให้เป็นปกติ เป็นยาบำรุงสมอง มีสรรพคุณเป็นยาระบาย
== อ้างอิง ==
กรมส่งเสริมการเกษตร 
กระเจี๊ยบเขียว แห่งรสชาติและคุณค่า
แหล่งข้อมูลกระเจี๊ยบเขียว 
ผัก
วงศ์ชบา
พืชที่ให้เส้นใย