pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
นกกาน้ำ

นกกาน้ำ เป็นนกที่อยู่ในวงศ์ Phalacrocoracidae ซึ่งมีเพียงสกุลเดียว คือ Phalacrocorax
== ลักษณะ ==
เป็นนกขนาดกลางถึงใหญ่ มีลักษณะทั่วไปคล้ายอีกา กินปลาเป็นอาหาร ส่วนมากมีขนสีดำ บางชนิดเป็นลายขาว-ดำ หรือสีสันสดใส
อาศัยอยู่บริเวณป่าชายเลน, หนอง, บึง, ทะเลสาบ และแหล่งน้ำอื่น ๆ พบทั้งหมด 38 ชนิดทั่วโลก  ในประเทศไทยพบทั้งหมด 3 ชนิด คือ นกกาน้ำเล็ก (P. niger),  นกกาน้ำปากยาว (P. fuscicollis) และนกกาน้ำใหญ่ (P. carbo)  ชนิดที่พบได้บ่อยมาก คือ นกกาน้ำเล็ก อาหารส่วนใหญ่ของนกกาน้ำ คือ ปลาชนิดต่าง ๆ มันจะดำลงไปในน้ำเพื่อจับปลามาเป็นอาหาร แต่ขนของนกกาน้ำจะไม่มีน้ำมันเคลือบกันน้ำได้เหมือนเป็ด ดังนั้นเมื่อโผล่ขึ้นมาจากน้ำแล้ว ทุกครั้งจะกางปีกออกเพื่อผึ่งให้แห้ง
== วิวัฒนาการ ==
นกกาน้ำเป็นนกโบราณหรือมีวิวัฒนาการต่ำมาก และมีเชื้อสายใกล้ชิดกันมากกับนกในวงศ์ Anhingidae หรือนกอ้ายงั่ว ซึ่งมีรูปร่างคล้ายคลึงกันมาก แต่ลักษณะของปากแตกต่างกัน นักบรรพชีวินวิทยาเคยขุดค้นพบซากดึกดำบรรพ์ของบรรพบุรุษของนกทั้งสองวงศ์ในทวีปอเมริกาเหนือซึ่งมีอายุย้อนหลังไปถึงเมื่อราว 60,000,000 ปีที่ผ่านมา สันนิษฐานว่านกอ้ายงั่วมีวิวัฒนาการจนแตกต่างจากนกกาน้ำเมื่อราว 30,000,000 ปีที่ผ่านมา
นักบรรพชีวินวิทยาขุดค้นพบซากดึกดำบรรพ์ หรือซากฟอสซิล ของนกกาน้ำได้ 24 ชนิด และชนิดที่เก่าแก่ที่สุดมีอายุย้อนหลังไปถึงยุคเทอร์เชียรีตอนต้น เมื่อราว 50,000,000 ปีที่ผ่านมา ซากดึกดำบรรพ์ของนกกาน้ำ 24 ชนิดนี้มีลักษณะแตกต่างกันจนสามารถแยกออกได้ถึง 4 สกุล คือ สกุล Graculavus, สกุล Actiornis, สกุล Pliocarbo และสกุล Phalacrocorax ที่พบในปัจจุบัน
สำหรับนกกาน้ำในสกุล Phalacrocorax ซึ่งเป็นสกุลที่มีวิวัฒนาการสูงสุด และยังคงมีชีวิตอยู่ต่อมาจนถึงปัจจุบัน นักบรรพชีวินวิทยาได้วิเคราะห์ซากดึกดำบรรพ์ของนกกาน้ำในสกุลนี้ที่ขุดค้นพบได้ แล้วสันนิษฐานว่านกกาน้ำในสกุลนี้เกิดขึ้นมาบนโลกตั้งแต่ยุคโอลิโกซีน เมื่อราว 40,000,000 ปีมาแล้ว
== รูปร่าง ==
รูปทรงของนกกาน้ำจะมีลักษณะอวบอ้วน แต่ค่อนข้างเพรียวยาวเหมือนกับตอร์ปิโด มีลำคอยาว หัวค่อนข้างเล็กยาว และปากยาว จึงเหมาะสมที่จะพุ่งตัวลงไปแหวกว่ายอยู่ใต้น้ำอย่างแคล่วคล่อง แต่ในเวลาที่ยืนอยู่บนพื้นดินริมน้ำหรือเกาะอยู่บนต้นไม้ ลำตัวของนกกาน้ำยกขึ้นค่อนข้างตั้งตรง เพราะขาอยู่ค่อนไปทางด้านท้ายของลำตัวมาก แต่มักหดลำคอเป็นรูปตัว S และทำหลังโก่ง
แต่ในขณะว่ายน้ำ ลำตัวของนกกาน้ำดูค่อนข้างเพรียว เพราะขาอยู่ค่อนไปทางด้านท้ายของลำตัวมาก เหมาะที่จะพุ่งตัวแหวกว่ายอยู่ในน้ำเป็นอย่างยิ่ง ไม่เหมือนนกในวงศ์ใด นอกจากนกอ้ายงั่วซึ่งมีลักษณะใกล้ชิดกับนกกาน้ำเท่านั้น  อย่างไรก็ดี ในขณะบินนกกาน้ำดูคล้ายนกเป็ดน้ำมาก และนกตัวผู้และนกตัวเมียเหมือนกันจนแยกความแตกต่างระหว่างเพศไม่ได้ แต่นกตัวผู้มักมีขนาดใหญ่กว่าและน้ำหนักมากกว่านกตัวเมียเล็กน้อย
== ความสัมพันธ์กับมนุษย์ ==
ในแถบเอเชียตะวันออก เช่น จีน หรือญี่ปุ่น มีการเลี้ยงนกกาน้ำไว้เพื่อให้หาปลาให้ชาวประมง โดยเฉพาะในญี่ปุ่น กระทำกันจนเป็นประเพณีหรือวัฒนธรรม
นอกจากนี้แล้ว ในอังกฤษ นกกาน้ำถือเป็นต้นแบบให้แก่นกไลเวอร์ อันเป็นสัญลักษณ์ประจำเมืองลิเวอร์พูล และตราสัญลักษณ์ของสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลด้วย
== ดูเพิ่ม ==
การจับปลาของนกกาน้ำ
== อ้างอิง ==
คู่มือดูนก หมอบุญส่ง เลขะกุล นกเมืองไทย by คณะบุคคล นายแพทย์บุญส่ง เลขะกุล ปี 2550
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
อันดับนกกระทุง
นกกาน้ำ
นกทะเล
วงศ์นกนางนวล

นกนางนวล เป็นนกทะเลวงศ์หนึ่ง ในอันดับนกชายเลนและนกนางนวล (Charadriiformes) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Laridae
เป็นนกที่มีขนาดปานกลางจนถึงขนาดใหญ่ มีลักษณะทั่วไป คือ มีขนสีเทาหรือขาว บางชนิดมีสีดำแต้มที่หัวหรือปีก มีปากหนายาว และเท้าเป็นผังพืด  เป็นนกที่มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ หากินตามชายฝั่งทะเล และบางชนิดเข้ามาหากินในแหล่งน้ำจืดบ้าง เป็นนกที่ชาวทะเลหรือนักเดินเรือให้ความนับถือ โดยถือว่า หากได้พบนกนางนวลแล้วก็แสดงว่าอยู่ใกล้แผ่นดินมากเท่านั้น
พบทั่วโลก 55 ชนิด ใน 11 สกุล (ดูในตาราง) พบในประเทศไทยทั้งหมด 9 ชนิด โดยทุกชนิดถือเป็นนกอพยพหนีความหนาวจากซีกโลกทางเหนือ จะพบได้บ่อยในช่วงเปลี่ยนถ่ายฤดูกาลระหว่างฤดูฝนกับฤดูหนาว โดยสามารถบินได้เร็วในระยะทาง 170-190 กิโลเมตร และบินตามมากันเป็นฝูง ใช้เวลากกไข่นานราว 24 วัน ลูกนกใช้เวลา 3 เดือน จึงจะบินได้เหมือนพ่อแม่
สถานที่ ๆ ขึ้นชื่อว่าเป็นแหล่งอพยพของนกนางนวลในประเทศไทย คือ บางปู ในจังหวัดสมุทรปราการ เป็นแหล่งที่ชมนกนางนวลอพยพได้ในทุกปี โดยแต่ละครั้งจะมีจำนวนนกไม่ต่ำกว่า 5,000 ตัว
อนึ่ง นกในวงศ์นกนางนวล เดิมเคยถูกจัดเป็นวงศ์ใหญ่ เคยมีนกในวงศ์อื่นถูกจัดให้อยู่ร่วมวงศ์เดียวกัน ได้แก่ Rynchopidae (นกกรีดน้ำ) และSternidae (นกนางนวลแกลบ) แต่ปัจจุบันได้ถูกแยกออกมาเป็นวงศ์ต่างหาก 
== นกนางนวลที่พบได้ในประเทศไทย ==
{| width=72% class="wikitable"
!width=24% | ชื่อ
!width=24% | ชื่อวิทยาศาสตร์
!width=24% | สถานะ
|-
|นกนางนวลหางดำ
| Larus crassirostris
|นกอพยพ หายากมาก
|-
|นกนางนวลปากเหลือง
| Larus canus
|นกพลัดหลง
|-
|นกนางนวลหลังดำพันธุ์รัสเซีย
| Larus heuglini
|นกอพยพ
|-
|นกนางนวลขาเหลือง
| Larus cachinnans
|
|-
|นกนางนวลหัวดำใหญ่
| Larus ichthyaetus
|นกอพยพ หายากมาก
|-
|นกนางนวลธรรมดา
| Larus brunnicephalus
|นกอพยพ หายาก
|-
|นกนางนวลขอบปีกขาว
| Larus ridibundus
|นกอพยพ
|-
|นกนางนวลปากเรียว
| Larus genei
|นกอพยพ หายากมาก
|-
| นกนางนวลหลังเทา
|Larus schistisagus
| นกอพยพ หายากมาก
|-
|}
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นกแบ่งตามวงศ์
อันดับนกชายเลนและนกนางนวล
วงศ์นกนางนวล
นกทะเล
นกนางแอ่น

นกนางแอ่น หรือ นกอีแอ่น หรือ จัดอยู่ในประเภทสัตว์มีกระดูกสันหลัง ไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์ปีก จัดเป็นนกที่อยู่ในวงศ์ Hirundinidae ซึ่งมักมีความสับสนกับนกแอ่น ซึ่งเป็นนกที่มีลักษณะคล้ายกัน สามารถสร้างรังจากน้ำลาย แต่จัดอยู่ในอีกวงศ์
== พฤติกรรมนกนางแอ่น ==
การออกหากินและกลับรังเป็นเวลา เช่น เวลากลับรัง มักได้แก่ 11.30 14.00 17.30 หรือ 18.30 แล้วแต่ท้องถิ่น หรือฤดูกาล
บินในที่มืดได้คล่องแคล่ว แม่นยำ จากการส่งเสียงสะท้อนนำทาง (Echolocation)
รักเดียวใจเดียว จะครองคู่กันไปตลอด
เป็นสัตว์สังคม ดำรงชีวิตแบบรวมหมู่ เป็นกลุ่มขนาดใหญ่ มีจ่าฝูงด้วย
บินด้วยความเร็วสูง 89-100 กม./ชม.
อายุทั่วไป 6-7 ปี อายุ 3 ปีจะสร้างรังได้ดีที่สุด
จะผสมพันธุ์กันในที่อยู่อาศัย ทำรังปีละ 3 รอบ ออกไข่รอบละ 2 ฟอง
วันที่มีแดดจ้า จะหากินไกล วันฟ้ามืดฝนตกจะบินใกล้ ฝนตกหนักจะไม่ออกหากิน
== อาหารของนกนางแอ่น ==
นกนางแอ่นจะบินโฉบเฉี่ยวกินสัตว์จำพวกแมลงที่บินอยู่ในอากาศ โดยใช้จะงอยปาก
แมลงที่กิน ได้แก่ มดที่มีปีก แมงเม่า แมงปอ ด้วงปีกแข็ง มวน เพลี้ย ยุง แมลงวัน แมลงบนผิวน้ำ แมลงตามพุ่มไม้
นกนางแอ่น 1 ตัว จะกินแมลงได้ 1 - 2 กรัม หรือ แมลงประมาณ 27 - 32 ตัว
== ศัตรูของนกนางแอ่น ==
มนุษย์
นกเค้าแมว
งูเหลือม งูหลาม งูเห่าไทย งูเขียวหางไหม้
ตุ๊กแก
แมลงสาบ
ลิง
ค้างคาว
ตะกวด ตัวเงินตัวทอง
นกเหยี่ยว
นกอินทรี นกกา
==ความเชื่อ==
ตามความเชื่อของชาวม้ง ในตอนใต้ของจีน เชื่อว่านกนางแอ่นเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นมงคล และคู่นกนางแอ่นจะซื่อสัตย์ต่อกันไปจนวันตาย นำซึ่งความสุขมาสู่ชีวิตสมรสและชีวิตครอบครัว  การมาถึงของนกนางแอ่นเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงฤดูกาลไถหว่าน โดยจะยินยอมให้นกนางแอ่นเข้ามาทำรังที่เพดานบ้านของตนได้ตามสบาย
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Swallows Nest Live Feed  Live feed of a Swallows nest located in the Tipperary Institute, Tipperary Ireland.
Swallow videos on the Internet Bird Collection
The evolution of nest construction in swallows (Hirundinidae) is associated with the decrease of clutch size paper in Linzer Biologische Beiträge
นางแอ่น
นกปรอด

นกปรอด เป็นวงศ์ของนกจับคอนขนาดเล็กวงศ์หนึ่ง จัดอยู่ในกลุ่มนกร้องเพลง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Pycnonotidae
เป็นนกขนาดเล็ก มีสีสันต่าง ๆ กันไปตามแต่ละชนิด และสกุล เป็นนกที่ร้องได้เพราะมาก กินผลไม้และแมลงเป็นอาหาร พบได้ในหลายภูมิประเทศ ตั้งแต่ภูเขาสูงจากระดับน้ำทะเลเป็นพัน ๆ เมตร จนถึงที่ราบลุ่ม หรือในชุมชนเมืองและตามสวนสาธารณะหรือสวนหลังบ้าน
เหตุที่ได้ชื่อว่า "ปรอด" นั้นมาจากเสียงร้อง ที่มักเป็นเสียง "กรอด-กรอด"   ซึ่งบางครั้งอาจเรียกเพี้ยนเป็น "นกกรอด", "นกกระหรอด" หรือ "นกกะหรอด" ก็ได้ ขณะในชื่อภาษาอังกฤษที่ว่า "ฺBulbul" นั้นมาจากคำว่า بلبل (bolbol) ในภาษาเปอร์เซีย และคำว่า بُلْبُل ในภาษาอาหรับ หมายถึง "นกไนติ้งเกล"
ซึ่งทั่วโลกมี 137 ชนิด ใน 21 สกุล (ดูในตาราง ขณะที่บางสกุลอาจจะซ้ำซ้อนกับอีกสกุล)  ในประเทศไทย พบอยู่ 36 ชนิด 8 สกุล  ได้แก่
==นกปรอดที่พบในประเทศไทย==
นกปรอดคอลาย (Pycnonotus finlaysoni)
นกปรอดจีน (Pycnonotus sinensis)
นกปรอดดำ (Hypsipetes leucocephalus หรือ Hypsipetes madagascariensis)
นกปรอดดำปีกขาว (Pycnonotus melanoleucos)
นกปรอดทอง (Pycnonotus atriceps)
นกปรอดท้องสีเทา (Pycnonotus cyaniventris)
นกปรอดเทาหัวขาว (Hypsipetes thompsoni)
นกปรอดภูเขา (Hypsipetes mcclellandii)
นกปรอดแม่พะ หรือ นกปรอดแม่ทะ (Pycnonotus zeylanicus)
นกปรอดลาย (Pycnonotus striatus)
นกปรอดเล็กตาขาว (Iole propinquus หรือ Hypsipetes propinquus)
นกปรอดเล็กท้องเทา (Pycnonotus erythropthalmos)
นกปรอดเล็กสีไพลตาแดง (Iole viridescens หรือ Hypsipetes viridescens)
นกปรอดสวน (Pycnonotus blanfordi)
นกปรอดสีขี้เถ้า (Hemixos flavala หรือ Hypsipetes flavala)
นกปรอดสีคล้ำใต้คอเหลือง (Criniger finschii)
นกปรอดสีน้ำตาลตาขาว (Pycnonotus simplex)
นกปรอดสีน้ำตาลตาแดง (Pycnonotus brunneus)
นกปรอดสีไพลใหญ่ (Pycnonotus plumosus)
นกปรอดหงอนตาขาว (Iole olivacea หรือ Hypsipetes charlottae)
นกปรอดหงอนปากหนา (Spizixos canifrons)
นกปรอดหงอนหลังลาย (Pycnonotus eutilotus)
นกปรอดหน้านวล (Pycnonotus goiavier)
นกปรอดหลังเขียวอกลาย (Ixos malaccensis หรือ Hypsipetes malaccensis)
นกปรอดหลังฟู (Tricholestes criniger หรือ Hypsipetes criniger)
นกปรอดหัวโขน หรือ นกกรงหัวจุก (Pycnonotus jocosus)
นกปรอดหัวโขนก้นเหลือง (Pycnonotus xanthorrhous)
นกปรอดหัวตาขาว (Pycnonotus flavescens)
นกปรอดหัวสีเขม่า (Pycnonotus aurigaster)
นกปรอดเหลืองหัวจุก (Pycnonotus melanicterus)
นกปรอดอกลายเกล็ด (Pycnonotus squamatus)
นกปรอดโอ่งแก้มเทา (Criniger bres)
นกปรอดโอ่งท้องสีน้ำตาล (Criniger ochraceus)
นกปรอดโอ่งเมืองเหนือ (Criniger pallidus)
นกปรอดโอ่งไร้หงอน (Criniger phaeocephalus)
นกปรอดโอ่งหน้าผากเทา (Alophoixus flaveolus หรือ Criniger flaveolus)
ทุกชนิดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองทั้งหมด และมีบางชนิด คือ นกปรอดหัวโขน ที่นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยงอย่างแพร่หลาย
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
วงศ์นกปรอด
นกเกาะคอน
นกปากซ่อม

นกปากซ่อม (Snipe) เป็นนกจำพวกหนึ่งมี 3 สกุลประมาณ 26 ชนิดในวงศ์ Scolopacidae ซึ่งเป็นวงศ์เดียวกับนกอีก๋อย ในอันดับนกลุยน้ำ
มีลักษณะโดยรวม คือ ลำตัวป้อม ลายน้ำตาลและขาว ปากยาวแหลมเล็ก ขาสั้น หากินในเวลาพลบค่ำและเวลากลางคืน ใช้ปากแทงหาอาหารจำพวกหนอนและไส้เดือนในดิน มักอาศัยอยู่ตามลำพัง
==อ้างอิง==
นกแบ่งตามชื่อสามัญ
วงศ์นกอีก๋อย
นกพิราบ

thumb

นกพิราบ  เป็นนกในวงศ์นกพิราบและนกเขา (Columbidae) โดยปกติคำว่า "นกพิราบ" จะหมายถึงนกพิราบเลี้ยง (รวมถึงนกพิราบแฟนซีด้วย) ส่วนนกพิราบนอกเหนือจากนี้จะเรียกว่า "นกพิราบป่า"
นกพิราบป่ามีขนสีเทาอ่อน มีแถบสีดำสองแถบบนปีกแต่ละข้าง แต่ทั้งนกป่าและนกเลี้ยงนั้นมีความหลากหลายของสีและรูปแบบของขนเป็นอย่างมาก มีความแตกต่างระหว่างเพศเล็กน้อย นกชนิดนี้มักมีคู่ครองตัวเดียว มีลูกครั้งละ 2 ตัว พ่อและแม่ช่วยกันเลี้ยงดู โดยที่เมื่อจับคู่กันแล้วจะไม่แยกจากกันเลยตลอดชีวิต แม้ว่าคู่จะตายไปแล้ว
ซึ่งนกพิราบป่านั้นเป็นที่รวมของเชื้อโรคชนิดต่าง ๆ ที่ติดต่อมาสู่มนุษย์ได้ อาทิ โรคสมองอักเสบจากเชื้อรา, ปอดอักเสบ, ท้องเสีย, เครียด หรือแม้กระทั่งหมัดจากตัวนก
นกพิราบมีถิ่นอาศัยในสิ่งแวดล้อมเปิดและกึ่งเปิดในพื้นที่เกษตรกรรมและในเมือง หน้าผาและขอบหินถูกใช้เป็นที่ทำรังวางไข่ของนกในป่า นกพิราบมีถิ่นกำเนิดในยุโรป แอฟริกาเหนือ และทางตะวันตกของเอเชีย ก่อนที่จะแพร่กระจายไปตามเมืองต่าง ๆ ทั่วโลก เพราะเป็นนกที่มีการปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมโดยเฉพาะในเมืองได้ดีมาก คาดว่ามีประชากรนกในธรรมชาติประมาณ 17 - 28 ล้านตัวในยุโรป ปัจจุบันนกพิราบเป็นนกที่พบได้ในทุกทวีปทั่วโลก ยกเว้นทวีปแอนตาร์กติกา
นกพิราบ เป็นนกที่มนุษย์คุ้นเคยเป็นอย่างดี ในสมัยโบราณจะใช้ในการสื่อสาร เนื่องจากเป็นนกที่มีประสาทสัมผัสเป็นอย่างดีในการที่จะหาทางกลับมาสู่ถิ่นฐานที่จากมา แม้ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหนก็ตามด้วยการใช้สนามแม่เหล็กโลกแบบเดียวกับเต่าทะเล อีกทั้งยังใช้แสงแดดและจมูกในการดมกลิ่นอีกด้วย
อีกทั้ง ยังนิยมเลี้ยงกันเพื่อการบินแข่งขันกันด้วย และเลี้ยงเป็นสัตว์เศรษฐกิจเพื่อบริโภคเนื้อ และมีการพัฒนาสายพันธุ์ต่าง ๆ ให้มีลักษณะสวยจากธรรมชาติเพื่อการเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงาม
นอกจากนี้แล้ว นกพิราบยังถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ในทางสากลหมายถึง "สันติภาพ" โดยมักใช้รูปนกพิราบคาบช่อมะกอก
คำว่า "พิราบ" ในภาษาไทยนั้น มาจากคำว่า "วิราว", "พิราว" หรือ "พิราพ"  ซึ่งเป็นภาษาสันสกฤตแปลว่า "เสียงร้อง"
== อ้างอิง ==
Baptista, L. F.; Trail, P. W. & Horblit, H. M. (1997) : Order Columbiformes. In: del Hoyo, J.; Elliott, A. & Sargatal, J. (editors) : Handbook of birds of the world, Volume 4: Sandgrouse to Cuckoos. Lynx Edicions, Barcelona. ISBN 84-87334-22-9
Blechman, Andrew, Pigeons: The Fascinating Saga of the World's Most Revered and Reviled Bird (Grove Press 2007) ISBN 978-0-8021-4328-0
Gibbs, Barnes and Cox, Pigeons and Doves (Pica Press 2001) ISBN 1-873403-60-7
Johnson, Kevin P. & Clayton, Dale H. (2000) : Nuclear and Mitochondrial Genes Contain Similar Phylogenetic. Signal for Pigeons and Doves (Aves: Columbiformes). Molecular Phylogenetics and Evolution 14 (1) : 141–151. PDF fulltext 
Johnson, Kevin P.; de Kort, Selvino; Dinwoodey, Karen, Mateman, A. C.; ten Cate, Carel; Lessells, C. M. & Clayton, Dale H. (2001) : A molecular phylogeny of the dove genera Streptopelia and Columba. Auk 118 (4) : 874-887. PDF fulltext 
Shapiro, Beth; Sibthorpe, Dean; Rambaut, Andrew; Austin, Jeremy; Wragg, Graham M.; Bininda-Emonds, Olaf R. P.; Lee, Patricia L. M. & Cooper, Alan (2002) : Flight of the Dodo. Science 295: 1683.  (HTML abstract) Supplementary information
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Columbidae.org.uk  Conservation of pigeons and doves
Dove videos on the Internet Bird Collection
Dove sounds
วงศ์นกพิราบและนกเขา
นกที่พบในประเทศไทย
นกที่เป็นสัตว์เลี้ยง
ช้างน้ำ

ช้างน้ำ เป็นชื่อเรียกของสัตว์หลายชนิดในภาษาพูด ได้แก่
ฮิปโปโปเตมัส (Hippopotamus amphibius)
พะยูน (Dugong dugon)
แมวน้ำช้าง (Mirounga) มีสองสปีชีส์คือ
* แมวน้ำช้างซีกโลกใต้ (Mirounga leonina)
* แมวน้ำช้างซีกโลกเหนือ (Mirounga angustirostris)
วอลรัส (Odobenus rosmarus)
และอาจหมายถึง กุญชรวารี สัตว์หิมพานต์ ในวรรณคดีของไทย
เหยี่ยวรุ้ง

เหยี่ยวรุ้ง หรือ อีรุ้ง  เป็นนกล่าเหยื่อขนาดกลางจำพวกเหยี่ยวที่พบได้ในป่าในทวีปเอเชียเขตร้อน มีการกระจายพันธุ์กว้าง ด้วยความที่นกในสกุลนี้กินอาหารหลัก คือ งู จึงได้ชื่อสามัญในภาษาอังกฤษว่า serpent-eagle (เหยี่ยวงู หรือ อินทรีงู)
== ลักษณะทั่วไป ==
เหยี่ยวรุ้งเป็นนกล่าเหยื่อขนาดกลาง ขนาดลำตัวยาวประมาณ 51-71 เซนติเมตร มีแผ่นหนังสีเหลืองสดใสบริเวณโคนปากไปจนถึงดวงตา ขนบริเวณท้ายทอยค่อนข้างยาวคล้ายมีขนหงอนที่หัว ซึ่งมีลักษณะคล้ายพัดเป็นสีดำลายซีดสีขาว ที่เมื่อเวลาโกรธหรือขู่คู่ต่อสู้ให้กลัวจะแผ่ออก ลำตัวด้านบนเป็นสีน้ำตาลเข้ม โดยเฉพาะที่ปีกจะมีจุดสีขาวกระจายอยู่ ลำตัวด้านล่างเป็นสีน้ำตาลและมีลายจุดสีขาวกระจายอยู่ทั่วไป ตัวที่โตเต็มวัยขณะบินจะเห็นแถบกว้างสีขาวที่หาง และใต้ปีกชัดเจน
== การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย ==
พบในอินเดีย, จีน, ไหหลำ, ไต้หวัน, พม่า, ไทย, อินโดจีน, มาเลเซีย ในประเทศไทยพบได้ทุกภาคในปริมาณปานกลาง จึงมีชนิดย่อยมากถึง 20 ชนิด (ดูในตาราง) อาศัยอยู่ตามป่าที่ราบและตามป่าบนยอดเขาใกล้ ๆ แหล่งน้ำต่าง ๆ เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เหยี่ยว
เหยี่ยวรุ้ง
สัตว์ป่าคุ้มครอง
เหยี่ยวรุ้ง
นกอีก๋อย

นกอีก๋อย หรือ นกปากซ่อม (Sandpiper) จัดเป็นนกขนาดเล็กจำพวกหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ Scolopacidae มีพฤติกรรมรวมกลุ่มเป็นฝูง หากินเป็นตามชายหาด โดยใช้ปากแทงหาอาหารจำพวกหนอนและไส้เดือนในดิน  
==อ้างอิง==
นก
วงศ์นกอีก๋อย
ตำบลหาดเจ้าสำราญ

หาดเจ้าสำราญ เป็นตำบลหนึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของอำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่ คือ เทศบาลตำบลหาดเจ้าสำราญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหาดเจ้าสำราญทั้งตำบล
== ประวัติ ==
ในอดีตตำบลหาดเจ้าสำราญ คือ ตำบลบางทะลุ หรือ ตำบลบางทลุ แต่ด้วยความเป็นหาดทรายขาวที่โปรดปรานของพระบาทสมเด็จพระนเรศวรมหาราช พระบาทสมเด็จพระพุทธเจ้าเสือ พระมหากษัตริย์ในสมัยอยุธยา ที่ทรงโปรดปรานชายหาดบริเวณนี้เป็นอย่างมากถึงกับทรงเบ็ดตกหมึกตกปลาจนได้รับขนานนามชายหาดว่า "หาดเจ้าสำราญ"
จนกระทั่งรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีการสร้างค่ายหลวงบางทะลุขึ้นที่ชายฝั่งของหาดเจ้าสำราญ และได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เปลี่ยนนามเป็น พระตำหนักหาดเจ้าสำราญ ด้วยนามคำว่า "บางทะลุ" ไม่เป็นมงคล ตำบลบางทะลุจึงได้มีนามเป็นตำบลหาดเจ้าสำราญด้วยเช่นกัน แต่ก็ยังคงมีหมู่บ้านบางทะลุ และวัดบางทะลุ ในตำบลหาดเจ้าสำราญ
ประชาชนได้มีการตั้งถิ่นฐานในตำบลหาดเจ้าสำราญมากขึ้น กระทรวงมหาดไทยจึงได้มีประกาศจัดตั้ง "สุขาภิบาลหาดเจ้าสำราญ" ขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกและความเรียบร้อยของพื้นที่แห่งนี้ เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2510 และได้รับการยกฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาลตำบลตามพระราชกฤษฎีกา เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542
== ภูมิศาสตร์ ==
ตำบลหาดเจ้าสำราญมีสภาพเป็นพื้นที่ราบลุ่มชายฝั่ง โดยมีความลาดเอียงเล็กน้อยไปทางทิศตะวันออกซึ่งเป็นอ่าวไทย โดยชายหาดช่วงของพื้นที่ตำบลหาดเจ้าสำราญเป็นหาดทรายขาว ตำบลหาดเจ้าสำราญมีอาณาเขตติดต่อ ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับ ตำบลนาพันสาม อำเภอเมืองเพชรบุรี และตำบลแหลมผักเบี้ย อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ อ่าวไทย
ทิศใต้ ติดต่อกับ ตำบลหนองขนาน อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ตำบลหนองขนาน ตำบลหนองพลับ อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี
== หมู่บ้าน ==
ตำบลหาดเจ้าสำราญแบ่งออกเป็น 7 หมู่บ้าน ดังนี้
หมู่ที่ 1 บ้านหาดเจ้าสำราญนอก
หมู่ที่ 2 บ้านหาดเจ้าสำราญใน
หมู่ที่ 3 บ้านโคกพลับ
หมู่ที่ 4 บ้านบางทะลุ
หมู่ที่ 5 บ้านสมอลก
หมู่ที่ 6 บางกุฬา
หมู่ที่ 7 หนองตะพุก
== ดูเพิ่ม ==
หาดเจ้าสำราญ
ทางรถไฟสายหาดเจ้าสำราญ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์เทศบาลตำบลหาดเจ้าสำราญ
หาดเจ้าสำราญ
หาดเจ้าสำราญ
หาดเจ้าสำราญ
อันดับลิ่น

ลิ่น หรือ นิ่ม หรือที่นิยมเรียกกันว่า ตัวลิ่น หรือ ตัวนิ่ม จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ที่อยู่ในอันดับ Pholidota จัดเป็นสัตว์ที่มีเพียงวงศ์เดียวในปัจจุบัน คือ Manidae และสกุลเดียว คือ Manis
ลิ่นเป็นสัตว์ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับอาร์มาดิลโล หรือ สัตว์ที่อยู่ในอันดับ Cingulata ที่พบได้ในทวีปอเมริกาเหนือและอเมริกาใต้ ขณะที่ลิ่นจะพบได้ที่ทวีปเอเชียและแอฟริกา
ลิ่นทุกชนิดจะมีส่วนหน้าที่ยาว มีปากขนาดเล็ก มีลักษณะเป็นรูเล็ก ๆ ไม่มีฟัน กินอาหารโดยการใช้ลิ้นที่ยื่นยาวและน้ำลายที่เหนียวตวัดกินแมลงตามพื้นดิน จำพวก มดและปลวกหรือหนอนขนาดเล็ก  และมีลำตัวที่ปกคลุมด้วยเกล็ดเป็นชิ้น ๆ เหมือนกับสัตว์เลื้อยคลาน ทำหน้าที่เหมือนชุดเกราะเพื่อใช้ในการป้องกันตัว เมื่อถูกรุกรานลิ่นจะลดลำตัวเป็นวงกลม ขณะที่ส่วนท้องจะไม่มีเกล็ด ซึ่งจะถูกโจมตีได้ง่าย
ลิ่นมีเล็บที่แหลมคมและยื่นยาว ใช้สำหรับขุดพื้นดินหาอาหารและขุดโพรงเป็นที่อยู่อาศัยและพักผ่อน และปีนต้นไม้ เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน
ลิ่นออกลูกเป็นตัว ครั้งละ 1-2 ตัว ตั้งท้องนานราว 130 วัน เมื่อแรกเกิด ลูกลิ่นจะมีเกล็ดติดตัวมาตั้งแต่เกิด และจะเกาะกับแม่ตรงบริเวณโคนหาง ซึ่งลูกลิ่นวัยอ่อนจะยังไม่มีเกล็ดแข็งเหมือนกับลิ่นวัยโต แต่จะค่อย ๆ แข็งขึ้นเรื่อย ๆ ตามการเจริญเติบโต
ลิ่นมีทั้งหมด 8 ชนิด (ดูในตาราง) กระจายพันธุ์ไปในทวีปแอฟริกาและเอเชีย สำหรับในประเทศไทยพบ 2 ชนิด คือ ลิ่นซุนดา หรือ ลิ่นชวา (M.  javanica) ที่พบได้ทั่วไปทุกภาค กับลิ่นจีน (M. pentadactyla) ที่มีรายงานการพบเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น บริเวณอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ เมื่อปี พ.ศ. 2483 ซึ่งมีขนาดลำตัวที่เล็กกว่า หางสั้นกว่า และมีสีที่คล้ำกว่า
ลิ่นซุนดา ในปัจจุบัน เป็นสัตว์ป่าที่นิยมอย่างมากในการรับประทานในหมู่ของผู้ที่นิยมรับประทานสัตว์ป่าหรือของแปลก ๆ โดยมีราคาขายสูงถึงกิโลกรัมละ 2,000-3,000 บาท หากตัวไหนที่มีน้ำหนักมากอาจมีราคาสูงถึง 3,500 บาท ทำให้มีการลักลอบค้าตัวลิ่นอยู่บ่อย ๆ โดยเฉพาะในพื้นที่ภาคใต้ เช่น เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาบรรทัด และอุทยานแห่งชาติเขาปู่-เขาย่า เป็นต้น และในความเชื่อของชาวจีน เชื่อว่า เกล็ดของลิ่นช่วยในการรักษาโรคกระเพาะ
โดยผู้ที่เข้าป่าหาตัวลิ่นจะใช้สุนัขดมกลิ่นตามล่า หากลิ่นปีนขึ้นต้นไม้ ก็จะใช้การตัดต้นไม้ต้นนั้นทิ้งเสีย  โดยการค้าตัวลิ่นถือว่าเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย เพราะลิ่นไม่ว่าชนิดไหน ในประเทศไทย ถือว่าเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 และมีกฎหมายคุ้มครองระหว่างประเทศอีกด้วย ผู้กระทำผิดจะได้รับโทษปรับไม่เกิน 40,000 บาท จำคุก 4 ปี หรือทั้งจำทั้งปรับ 
ซึ่งคำว่า "Pangolin" ซึ่งเป็นคำศัพท์ในภาษาอังกฤษที่เรียกลิ่นนั้น มาจากภาษามลายูคำว่า  Peng-goling แปลว่า "ไอ้ตัวขด"
==ดูเพิ่ม==
อาร์มาดิลโล
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ลิ่น
สัตว์ป่าคุ้มครอง
วงศ์ปลาบู่

วงศ์ปลาบู่ (Goby) เป็นวงศ์ปลาที่มีจำนวนชนิดมากที่สุดในโลก พบอาศัยอยู่ทั้งในทะเลลึกกว่า 60 เมตร จนถึงลำธารบนภูเขาสูงกว่า 1,000 เมตร พบทั่วโลกในเขตร้อนและเขตอบอุ่นมากกว่า 1,950 ชนิด และพบในประเทศไทยมากกว่า 30 ชนิด ใช้ชื่อวงศ์ว่า Gobiidae (/โก-บิ-ดี้/)
มีลักษณะแตกต่างจากปลาอื่น คือ มีลำตัวยาวทรงกระบอก มีส่วนหัวและจะงอยปากมน มีเส้นข้างลำตัวและแถวของเส้นประสาทอยู่บนหัวหลายแถว ครีบหลังแยกเป็น 2 ตอนชัดเจน ครีบหางกลมมน ครีบก้นยาว ครีบอกใหญ่ ครีบท้องส่วนมากจะแยกออกจากกัน แต่ก็มีในบางชนิดที่เชื่อมติดกันเป็นรูปถ้วย  เกล็ดมีทั้งขนาดเล็กและใหญ่
เป็นปลากินเนื้อ กินแมลง, สัตว์น้ำขนาดเล็ก และปลาอื่นเป็นอาหาร วางไข่โดยตัวผู้และตัวเมียช่วยกันดูแล ไข่มีรูปร่างคล้ายผลองุ่นติดกับวัสุดเป็นแพ เมื่อฟักเป็นตัวจะปล่อยให้หากินเอง ส่วนมากมีขนาดเล็กยาวไม่เกิน 20 เซนติเมตร มักอาศัยอยู่ในทะเลและน้ำกร่อย พบในน้ำจืดเพียงไม่กี่ชนิด
เป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญ นิยมบริโภคด้วยการปรุงสด โดยเฉพาะเมนูอาหารจีน เป็นปลาที่มีรสชาติอร่อย ราคาแพง รวมทั้งมีสรรพคุณในการปรุงยา ในปลาชนิดที่มีขนาดเล็กและสีสันสวยงาม นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
วงศ์ปลาบู่ทราย
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ปลาบู่ 
 
ปลาน้ำจืด
ปลาน้ำกร่อย
ปลาน้ำเค็ม
ปลาที่พบในประเทศไทย
ปลาตู้
ปลาเศรษฐกิจ
ชูเอา ชิลเบร์ตู

ชูเอา ชิลเบร์ตู ปราดู เปเรย์รา จี โอลีเวย์รา (João Gilberto Prado Pereira de Oliveira; 10 มิถุนายน 1931 – 6 กรกฎาคม 2019) หรือ ชูเอา ชิลเบร์ตู นักร้องและนักกีตาร์ชาวบราซิล เป็นหนึ่งในผู้ให้กำเนิดดนตรีแนวบอสซาโนวาร่วมกับอังโตนีอู การ์ลูช โชบิง และวีนีซีอุช จี โมไรช์ เมื่อปี ค.ศ. 1957
== ผลงาน ==
Chega de Saudade (1959, LP)
O Amor, o Sorriso e a Flor (1960, LP)
João Gilberto (1961, LP)
Getz/Gilberto (1964, LP)
Herbie Mann & João Gilberto with Antonio Carlos Jobim (1965, LP)
Getz/Gilberto Vol. 2 (1966, LP)
João Gilberto en Mexico (1970, LP)
João Gilberto (1973, LP)
The Best of Two Worlds (1976, LP)
Amoroso, (1977, LP)
João Gilberto Prado Pereira de Oliveira, (1980, LP)
Brasil, (1981, LP)
Live at the 19th Montreux Jazz Festival, (1986, double LP)
Live in Montreux, (1987, CD)
João, (1991, LP)
Eu Sei que Vou Te Amar, (1994, CD)
João Voz e Violão, (2000, CD)
Live at Umbria Jazz, (2002, CD)
In Tokyo, (2004, CD)
Um encontro no Au bon gourmet, (2015, LP)
Selections from Getz/Gilberto 76, (2015, LP)
== มีเดีย ==
== อ้างอิง ==
Joao Gilberto: ตำนานบอสซาโนวาที่ยังมีชีวิต 
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ฟังเพลงของ ชูเอา ชิลเบร์ตู จาก bossanova.fm 
Plain João, The Man Who Invented Bossa Nova
นักร้องบราซิล
นักกีตาร์
นักดนตรีแจ๊สชาวบราซิล
ดนตรีบอสซาโนวา
ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี
บุคคลจากรัฐบาเยีย
เทศบาลนครระยอง

เทศบาลนครระยอง เป็นเทศบาลนครแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 ประมาณ 64,000 คน
== ประวัติ ==
เทศบาลนครระยองจัดตั้งขึ้นเป็น สุขาภิบาลเมืองระยอง ในปี พ.ศ. 2460 ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็น เทศบาลเมืองระยอง ในปี พ.ศ. 2478 โดยมีพื้นที่ 4.356 ตารางกิโลเมตร ในปี พ.ศ. 2522 ได้มีการขยายเขตเทศบาล รวมพื้นที่ทั้งหมด 16.95 ตารางกิโลเมตร จนกระทั่ง ปี พ.ศ. 2542 ได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลนครระยอง โดยเปลี่ยนแปลงฐานะเทศบาลเมืองระยอง เป็นเทศบาลนครระยอง เนื่องจากเทศบาลเมืองระยอง มีสภาพความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจและสังคมเพิ่มขึ้น โดยมีพื้นที่เขตเทศบาลเมืองระยองเดิม คือ 16.95 ตารางกิโลเมตร
== ภูมิศาสตร์ ==
เทศบาลนครระยองตั้งอยู่ในพื้นที่อำเภอเมืองระยอง จังหวัดระยอง อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 179 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งสิ้น 16.95 ตารางกิโลเมตร และมีอาณาเขตดังนี้
ทิศเหนือ ติดกับเขตเทศบาลตำบลทับมา เขตเทศบาลตำบลน้ำคอก และเขตเทศบาลตำบลเชิงเนิน
ทิศใต้ ติดทะเลอ่าวไทย
ทิศตะวันออก ติดกับเขตเทศบาลตำบลเชิงเนิน
ทิศตะวันตก ติดกับเขตเทศบาลตำบลเนินพระ
ลักษณะภูมิประเทศของเทศบาลนครระยองเป็นที่ราบชายฝั่งทะเลพื้นที่มีลักษณะเป็นที่ราบสลับที่เป็นลูกคลื่นลาดเอียงจากด้านทิศเหนือลงสู่ทิศใต้มีแม่น้ำระยองไหลผ่านกลางเมืองความยาวประมาณ 15 กิโลเมตร ลงสู่ทะเลอ่าวไทยบริเวณชุมชนปากน้ำ 2 ด้านทิศเหนือมีคลองทับมา และด้านทิศตะวันออกมีคลองคงคาและคลองชลประทาน
ตั้งอยู่ในเขตภูมิอากาศแบบมรสุมเมืองร้อนได้รับอิทธิพลของทะเลทำให้อากาศไม่ร้อนจัดมีอุณหภูมิโดยเฉลี่ย 28 องศาเซลเซียสปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยตลอดปี 1,501 มิลลิลิตร ความชื้นสัมพัทธ์เฉลี่ย 76.7
== เขตการปกครอง ==
เทศบาลนครระยองครอบคลุมพื้นที่ของ 4 ตำบล คือ
ตำบลปากน้ำ
ตำบลท่าประดู่
บางส่วนของตำบลเชิงเนิน
บางส่วนของตำบลเนินพระ
== ประชากร ==
จำนวนประชากรในเขตเทศบาลมีทั้งสิ้น (ข้อมูลประชากร เดือนพฤศจิกายน 2556) 60,607 แบ่งเป็น ชาย 31,976 คน หญิง 28,631 คน
ความหนาแน่นของประชากรประมาณ 3,576 คน/ตร.กม. (ของจังหวัดระยองเท่ากับ 152 คน/ตร.กม.) จำนวนครัวเรือน 32,213 ครัวเรือน
จำนวนสมาชิกเฉลี่ยของครัวเรือน 2.08 อัตราการเพิ่มขึ้นของประชากรร้อยละ 2.15 ต่อปี
== การขนส่ง ==
การคมนาคมขนส่งทางบกระหว่างตัวเมืองระยองกับกรุงเทพมหานครและปริมณฑล มีถนนสายหลักที่สามารถใช้ในการเดินทางติดต่อ ดังนี้
ถนนสุขุมวิท (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3) ที่เป็นเส้นทางดั้งเดิมใช้สำหรับการเดินทางระหว่างกรุงเทพมหานคร จังหวัดสมุทรปราการ จังหวัดฉะเชิงเทรา จังหวัดชลบุรี จังหวัดจันทบุรี และจังหวัดตราด
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 36 (กะทิงลาย–ปลวกเกตุ) ที่สามารถเข้าสู่ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 เข้ากรุงเทพมหานครได้
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3574 (มาบปู–ระยอง) ซึ่งต่อจากถนนจันทอุดมไปอำเภอบ้านค่าย และอำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี
นอกจากนี้ยังสามารถใช้เป็นเส้นทางเข้าสู่จังหวัดชลบุรีและกรุงเทพมหานคร และเข้าสู่ทางหลวงสายอำเภอสัตหีบ-อำเภอกบินทร์บุรี ไปจังหวัดนครราชสีมาสู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือได้เช่นเดียวกัน
== สถานที่ท่องเที่ยว ==
วัดป่าประดู่
วัดลุ่มมหาชัยชุมพล
ตลาดเก่าถนนยมจินดา
ป่าชายเลนแม่น้ำระยอง
หอชมวิวป่าชายเลนแม่น้ำระยอง
หาดแสงจันทร์
แหลมเจริญ
สวนศรีเมือง (หอสมุดประชาชน+หอพระพุทธอังคีรส+สถานที่ออกกำลังกาย)
ตลาดน้ำเกาะกลอย
พระเจดีย์กลางน้ำ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์เทศบาลนครระยอง
ระยอง
ระยอง