pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
อีสต์ออฟอิงแลนด์

ภาคตะวันออกของอังกฤษ ( East of England) เป็นหนึ่งในเก้าภูมิภาคของประเทศอังกฤษที่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1994 และรับเป็นส่วนหนึ่งของสถิติใน ปี ค.ศ. 1999 ภาคตะวันออกของอังกฤษรวมมลฑลเอสเซกซ์, ฮาร์ตฟอร์ดเชอร์, เบดฟอร์ดเชอร์, เคมบริดจ์เชอร์, นอร์ฟอล์ก และซัฟฟอล์ก
ในปี ค.ศ. 2011 ภาคตะวันออกมีประชากรทั้งหมดประมาณ 5,847,000 คน ภูมิภาคทั่วไปเป็นที่ต่ำและที่สูงที่สุดอยู่ในบริเวณคลิปเปอร์ดาวน์ในบักกิงแฮมเชอร์ในภาคตะวันออกเฉียงใต้ที่มีความสูง 249 เมตร
อิปสวิช, ลูตัน, โคลเชสเตอร์ และเคมบริดจ์เป็นเมืองที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดของภาค ทางด้านใต้เป็นแนวที่อยู่อาศัยของผู้เดินทางไปทำงานในลอนดอน (London commuter belt)
== ประวัติ ==
ก่อนที่จะก่อตั้งขึ้นเป็นภาคตะวันออกของอังกฤษเดิมเคยเป็นเขตปกครองที่แคบกว่าของอีสต์แองเกลีย ที่ไม่รวมเอสเซกซ์, ฮาร์ตฟอร์ดเชอร์ และเบดฟอร์ดเชอร์ และเดิมเป็นส่วนหนึ่งของภาคตะวันออกเฉียงใต้ การเรียกบริเวณโดยทั่วไปแล้วมักจะรู้จักกันในชื่ออีสต์แองเกลีย บริเวณที่ใกล้กับลอนดอนมักจะเรียกรวมกับภาคตะวันออกเฉียงใต้โดยมีเอสเซกซ์และฮาร์ตฟอร์ดเชอร์เป็นส่วนหนึ่งของ “มลฑลรอบนครหลวง” (Home Counties)
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ภาคการปกครองของอังกฤษ
ภาคการปกครองของอังกฤษ
เซาท์อีสต์อิงแลนด์

ภาคตะวันออกเฉียงใต้ของอังกฤษ (South East England) เป็นหนึ่งในเก้าภูมิภาคของประเทศอังกฤษที่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1994 และรับเป็นส่วนหนึ่งของสถิติใน ปี ค.ศ. 1999 ภาคตะวันออกเฉียงใต้รวมมลฑลบาร์กเชอร์, บักกิงแฮมเชอร์, อีสต์ซัสเซกซ์, แฮมป์เชอร์, ไอล์ออฟไวต์, เคนต์, ออกซฟอร์ดเชอร์, เซอร์รีย์ และเวสต์ซัสเซกซ์ คำที่ใช้กันโดยทั่วไปในการเรียกบริเวณนี้คือ “ตะวันออกเฉียงใต้” แต่ความหมายต่างกันออกไปมาก ภาคตะวันออกเฉียงใต้มีเนื้อที่ 19,096 ตารางกิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2001 มีประชากรทั้งหมดประมาณ 8,000,550  คนโดยมีความหนาแน่นของประชากรเป็นจำนวน 419 ต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร
ภาคตะวันออกเฉียงใต้ก็เช่นเดียวกับภาคอื่นยกเว้นนครลอนดอนและปริมณฑลที่ไม่มีผู้แทนที่ได้รับเลือกจากประชาชนและอำนาจส่วนกลาง ความพยายามในอันที่จะก่อตั้งรัฐบาลระดับภาคจากการเลือกตั้งที่เสนอโดยพรรคกรรมกรหลังจากการเลือกตั้งในปี ค.ศ. 1997 ไม่ประสบความสำเร็จ ศูนย์กลางของรัฐบาลอยู่ที่กิลด์ฟอร์ดเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภาคโดยจำนวนประชากรคือเมืองไบรตันและโฮฟ แต่เมืองที่มีอิทธิพลต่อเศรษฐกิจของบริเวณนี้คือลอนดอน จุดที่สูงที่สุดอยู่ที่เนินวอลบรีในบาร์กเชอร์ที่สูง  297 เมตรจากระดับน้ำทะเล
== ดูเพิ่ม ==
ภาคการปกครองของอังกฤษ
ภาคการปกครองของอังกฤษ
เซาท์เวสต์อิงแลนด์

ภาคตะวันตกเฉียงใต้ของอังกฤษ (South West England) เป็นหนึ่งในเก้าภูมิภาคของประเทศอังกฤษและโดยเนื้อที่แล้วเป็นภาคที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาเก้าภาคที่มีบริเวณตั้งแต่กลอสเตอร์เชอร์และวิลต์เชอร์ไปจนถึงคอร์นวอลล์และหมู่เกาะซิลลี ภาคตะวันตกเฉียงใต้ครอบคลุมบริเวณที่เรียกว่าเวสต์คันทรี (West Country) และเวสเซกซ์
ภาคตะวันตกเฉียงใต้มีเนื้อที่ 23,829 ตารางกิโลเมตร โดยมีประชากรทั้งหมดประมาณ 5,289,000 คนและมีความหนาแน่นของประชากรเป็นจำนวน 220 ต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร
บริเวณนี้มีชื่อเสียงในการผลิตเนยแข็งชนิดที่เรียกกันว่าเชดดาร์ชีส ที่เริ่มทำกันที่หมู่บ้านเชดดาร์, เดวอนมีชื่อเสียงในเรื่อง “cream tea” ซึ่งเป็นการดื่มชานมกับการกิน “สกอน” (คล้ายมัฟฟินแต่ไม่มีความหวาน) กับครีมข้น (clotted cream) และแยมผลไม้ และในเรื่องไซเดอร์ (cider) ซึ่งเป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ทำจาการหมักน้ำแอปเปิล (ต่างจากไซเดอร์บางชนิดในสหรัฐที่ไม่มีแอลกอฮอล์) นอกจากนั้นยังเป็นที่ตั้งของโครงการอีเด็น, อาร์ดแมนแอนิเมชันส (Aardman Animations), งานเทศกาลกลาสตันบรี และงานแสดงบอลลูนนานาชาติประจำปีที่บริสตอล และสถานที่ท่องเที่ยวและชายหาดในคอร์นวอลล์ อุทยานแห่งชาติสองแห่งและมรดกโลกสี่แห่งก็ตั้งอยู่ในภาคนี้
== ดูเพิ่ม ==
ภาคการปกครองของอังกฤษ
ภาคการปกครองของอังกฤษ
ซามูเอล แอล. แจ็กสัน

ซามูเอล ลีรอย แจ็กสัน (Samuel Leroy Jackson) เกิดเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1948 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขาได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในนักแสดงที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในยุคของเขา ภาพยนตร์ที่เขาปรากฏตัวรวมแล้วทำเงินมากกว่า 27 พันล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก ทำให้เขาเป็นนักแสดงที่ทำเงินสูงสุดตลอดกาล (ไม่นับรวมบทบาทนักแสดงรับเชิญ) เขาเริ่มมีชื่อเสียงจากภาพยนตร์ เช่น มาอเมริกาน่าจะดี (1988), คนดีเหยียบฟ้า (1990), เกมอำมหิตข้ามโลก (1992), จูซ (1992), เมเนนซ์ทูโซไซตี (1993), โรมานซ์ ห่ามเดือด (1993), จูราสสิค พาร์ค กำเนิดใหม่ไดโนเสาร์ (1993) และ เฟรช (1994) แจ็กสันยังคงแสดงถึงความโดดเด่นจากการร่วมงานกับผู้กำกับ สไปก์ ลี  ในภาพยนตร์ สคูลเดซ (1988), ดูเดอะไรต์ติง (1989), โมเบตเทอร์บลูส์ (1990), จังเกิลฟีเวอร์ (1991), เปิดบัญชีแค้น (2013) และ ไชแรค (2015) และผู้กำกับ เควนติน แทแรนติโน ได้แก่ เขย่าชีพจรเกินเดือด (1994), แผนหักเหลี่ยมทลายแก็งมาเฟีย (1997), จังโก้ โคตรคนแดนเถื่อน (2012) และ 8 พิโรธ โกรธแล้วฆ่า (2015) แจ็กสันได้รับการเสนอชื่อใน รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จากบทบาทของเขาใน เขย่าชีพจรเกินเดือด สถาบันศิลปะภาพยนตร์และวิทยาการ ประกาศว่า แจ็กสันจะได้รับรางวัลออสการ์กิตติมศักดิ์ ในปี ค.ศ. 2021
แจ็กสันเป็นนักแสดงที่ปรากฏตัวในภาพยนตร์มากกว่า 150 เรื่อง บทบาทอื่น ๆ ของเขา ได้แก่ ดาย ฮาร์ด 3 แค้นได้ก็ตายยาก (1995), ยุติธรรม อำมหิต (1996), กลเกมอำมหิต (1996), อีฟส์บายู (1997), ไวโอลินเลือด (1998), คู่เจรจาฟอกนรก (1998), เฉียดชะตา...สยอง (2000), แชฟท์ ชื่อนี้มีไว้ล้างพันธุ์เจ้าพ่อ (2000) และภาพยนตร์ภาคต่อ/รีบูต ในปี ค.ศ. 2019, โค้ชคาร์เตอร์ ทุ่มแรงใจจุดไฟฝัน (2005), เลื้อยฉก เที่ยวบินระทึก (2006), คู่ป่วนมือปราบปืนหด (2010), คอง มหาภัยเกาะกะโหลก (2017) และ คนเหนือมนุษย์ (2019) แจ็กสันเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางจากบทบาทเจได เมซ วินดู ใน สตาร์ วอร์ส ไตรภาคต้น (1999–2005) และต่อมาได้ให้เสียงตัวละครในภาพยนตร์แอนิเมชัน สตาร์ วอร์ส: สงครามโคลน (2008) แจ็กสันอนุญาตให้ใช้หน้าตาของเขาสำหรับตัวละคร นิก ฟิวรี ในเวอร์ชันอัลติเมตของ มาร์เวลคอมิกส์ ซึ่งต่อมาเขาได้แสดงเป็นฟิวรีในภาพยนตร์ของจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล จำนวน 11 เรื่อง โดยเริ่มต้นจากบทบาทนักแสดงรับเชิญใน ไอรอนแมน มหาประลัย คน เกราะ เหล็ก (2008) และเป็นนักแสดงรับเชิญในละครชุด ชี.ล.ด์. ทีมมหากาฬอเวนเจอร์ส เขาจะกลับมารับบทเดิมในละครชุดบนดิสนีย์+ ชื่อว่า ซีเครตอินเวชัน กำหนดออกอากาศในปี ค.ศ. 2022
แจ็กสันเป็นผู้ให้เสียงให้กับภาพยนตร์แอนิเมชัน, สารคดี, ละครชุดและวิดีโอเกมหลายเรื่อง เช่น ลูคัส เบสต์/โฟร์โซน ในภาพยนตร์ รวมเหล่ายอดคนพิทักษ์โลก (2004) และ รวมเหล่ายอดคนพิทักษ์โลก 2 (2018) ของพิกซาร์, วิปแลช ใน เทอร์โบ (2013), แอฟโฟร ซามูไร ในอนิเมะชุด แอฟโฟร ซามูไร (2007) และ แฟรง เทนเพนนี ในวิดีโอเกม  แซนแอนเดรียส์ (2004) ในปี ค.ศ. 2016 แจ็กสันเป็นผู้บรรยายของสารคดี ไอแอมนอตยัวร์นิโกร จากงานเขียนของ เจมส์ บอลด์วิน
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ซามูเอล แอล. แจ็กสัน ที่ทวิตเตอร์
ชีวประวัติที่กว้างขวางของซามูเอล แอล. แจ็กสัน
นักแสดงอเมริกัน
ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา
บุคคลจากวอชิงตัน ดี.ซี.
เคิร์ต รัสเซลล์

เคิร์ต โวเจล รัสเซลล์ (Kurt Vogel Russell) เกิดเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1951 เป็นนักแสดงและผู้กำกับชาวอเมริกัน เขาเริ่มแสดงในภาพยนตร์ฮอลลีวูดตั้งแต่ยังเด็ก ในยุคทศวรรษ 1960 และเริ่มมีผลงานภาพยนตร์ที่หลากหลายขึ้นเป็นต้นมา รวมถึงแสดงใน The Thing, Big Trouble in Little China, Escape from New York, Silkwood, Stargate, Backdraft, Tombstone, Vanilla Sky, และ Grindhouse
นักแสดงอเมริกัน
บุคคลจากสปริงฟีลด์ (รัฐแมสซาชูเซตส์)
ที่ใดมีสังคม ที่นั่นมีกฎหมาย

"ที่ใดมีสังคม ที่นั่นมีกฎหมาย" (ubi societas, ibi ius) เป็นภาษิตภาษาละตินทางกฎหมายที่ย่อมาจากความเต็มว่า "ที่ใดมีมนุษย์ ที่นั้นมีสังคม ที่ใดมีสังคม ที่นั้นมีกฎหมาย ด้วยเหตุนั้น ที่ใดมีมนุษย์ ที่นั้นจึงมีกฎหมาย" (Ubi homo, ibi societas. Ubi societas, ibi ius. Ergo ubi homo, ibi ius) เป็นภาษิตที่กล่าวถึงความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นระหว่างกฎหมายกับสังคม เพราะกฎหมายนั้นเกิดขึ้นจากสังคมและเพื่อสังคม ไม่อาจมีสังคมไหนจะธำรงอยู่ได้โดยไม่รู้สึกต้องการกฎเกณฑ์สำหรับจัดระเบียบพฤติการณ์ในสังคม
ความจับใจของภาษิตอยู่ตรงที่การบ่งบอกว่า มนุษยจำต้องมีกฎเกณฑ์เพื่อการใช้ชีวิต เพราะมนุษย์คือสัตว์สังคม ดังที่อริสโตเติลกล่าวว่าเพราะมนุษย์จำต้องใช้ชีวิตร่วมและมีปฏิกิริยาตอบโต้กับมนุษย์ผู้อื่น สังคมในยุคโรมันนับเป็นตัวอย่างที่ดีและเป็นรูปธรรมของภาษิตนี้ เพราะอย่างน้อยก็เป็นสังคมที่เจริญ มีการประมวลกฎหมายและจัดทำเป็นลายลักษณ์อักษร ซึ่งต่อมาก็ได้รับการปรับปรุงโดยพระเจ้าจัสติเนียนจนกลายเป็นรากฐานของระบบกฎหมายส่วนใหญ่ในโลกนี้
== อ้างอิง ==
สมยศ เชื้อไทย. (2551). ความรู้กฎหมายทั่วไป. (พิมพ์ครั้งที่ 15, แก้ไขเพิ่มเติม). กรุงเทพฯ : วิญญูชน. หน้า 41. ISBN 978-974-288-659-2.
ภาษิตภาษาละตินทางกฎหมาย
แหนม

แหนม เป็นชื่ออาหารอย่างหนึ่ง ทำด้วยเนื้อสัตว์ เช่น หมู หมักให้เปรี้ยวด้วยข้าว น้ำตาล เกลือ และดินประสิว รสชาติเปรี้ยวนั้นเกิดจากเชื้อจุลินทรีย์กลุ่มแล็กโตบาซิลลัสที่ก่อตัวจากการหมัก
แหนมมีหลายชนิด เช่น แหนมเนื้อหมู หูหมู แหนมซี่โครง แหนมที่ทำไว้นานเกินไปจะมีกลิ่นเปรี้ยวมากและมีเมือกไม่น่ารับประทาน นอกจากนี้ แหนมเป็นอาหารดิบ อาจมีพยาธิและแบคทีเรียควรปรุงให้สุกก่อนบริโภค ถ้าไว้ในอุณหภูมิห้อง จะเก็บได้ประมาณ 1 สัปดาห์ แต่ถ้าไว้ในตู้เย็น จะเก็บได้ราว 1 เดือน
ภาคเหนือเรียกแหนมว่า จิ้นส้ม (จิ้น แปลว่าเนื้อ และส้ม แปลว่าเปรี้ยว) 
== อ้างอิง ==
อาหารหมักดอง
อาหารไทย
สุรชาติ พิสิฐวุฒินันท์

สุรชาติ พิสิฐวุฒินันท์ (ชื่อเดิม สุชาติ พิสิฐวุฒินันท์ โดยเปลี่ยนเมื่อต้นปี พ.ศ. 2554) โปรโมเตอร์และเจ้าของค่ายมวย "นครหลวงโปรโมชั่น" (Nakornluang Promotion) เกิดในครอบครัวคนไทยเชื้อสายจีนที่จังหวัดนนทบุรี มีชื่อเล่นว่า "ฮุย" มีชื่อที่บุคคลในวงการมวยและสื่อมวลชนเรียกว่า "เสี่ยฮุย"
ด้วยความที่ชื่นชอบมวยเป็นพิเศษ ในวัยเรียนเคยหนีเรียนไปซ้อมมวย และขึ้นชกมวยสากลสมัครเล่นรวมถึงมวยสากลอาชีพ ทำสถิติชนะรวด 5 ครั้ง รวมถึงเคยเป็นคู่ซ้อมของ เวนิส บ.ข.ส. แชมป์โลกชาวไทยคนที่ 4 มาแล้ว 
นอกจากธุรกิจมวยแล้ว นายสุรชาติยังร่วมเป็นเจ้าของ บริษัท นนทนันท์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด  ซึ่งดำเนินธุรกิจภาพยนตร์และโรงภาพยนตร์หลายแห่งร่วมกับพี่น้อง เช่น นายสุพจน์ พิสิฐวุฒินันท์ อดีตนายกสมาพันธ์ภาพยนตร์แห่งชาติ  มีโรงภาพยนตร์ในเครือมากมายกว่า 30 โรง เช่น นครหลวงราม่า ที่ศูนย์การค้านครหลวง เขตบางกอกน้อย, ผึ้งหลวงราม่า, NK THX เป็นต้น (ปัจจุบันได้เลิกกิจการไปหมดแล้ว)
ในทางด้านวงการมวยไทย มีค่ายมวยของตนเอง คือ "ค่ายเฉลิมศรี" ที่ตั้งในเขตจังหวัดนนทบุรี ซึ่งนักมวยหลายคนต่อมาได้กลายเป็นแชมป์โลกมวยสากลในสถาบันเล็กหลายคน เช่น จ้าวสิงห์ทอง เฉลิมศรี, สุวัจชัย นครหลวงโปรโมชั่น และมวยสากลนักมวยที่ประสบความสำเร็จที่สุด คือ วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น อดีตแชมป์โลกรุ่นแบนตั้มเวทของสภามวยโลก (WBC) และนักมวยในปัจจุบันในสังกัด ได้แก่ สุริยัน ศ.รุ่งวิสัย และศรีสะเกษ ศ.รุ่งวิสัย เป็นต้น
นายสุรชาติเป็นผู้จัดการที่ได้ชื่อว่าลงทุนลงแรงมากสำหรับนักมวย บางครั้งจะสวมนวมและเฮดการ์ดลงนวมซ้อมกับนักมวยด้วยตัวเอง ปัจจุบัน มี นายโชคชัย พิสิฐวุฒินันท์ บุตรชายคนโต และนายเธียรชัย พิสิฐวุฒินันท์ บุตรชายคนรอง เข้ามาช่วยดูแลกิจการด้วย
==อ้างอิง==
ชาวไทยเชื้อสายจีน
โปรโมเตอร์มวยชาวไทย
บุคคลจากจังหวัดนนทบุรี‎‎
นักธุรกิจชาวไทย
บุคคลในวงการภาพยนตร์ไทย
Surachart Pisitwuttinan
วุร์สเตอร์เชอร์

วุร์สเตอร์เชอร์ (Worcestershire เขียนย่อ Worcs) เป็นเทศมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่ทางมิดแลนด์สตะวันตกของอังกฤษ ระหว่าง ค.ศ. 1974 ถึง ค.ศ. 1998 วุร์สเตอร์เป็นเมืองในแฮรฟอร์ดและวูลสเตอร์
วุร์สเตอร์เชอร์มีเขตแดนติดกับมณฑลแฮรฟอร์ดเชอร์, มณฑลชร็อพเชอร์, มณฑลสตาฟฟอร์ดเชอร์, มณฑลเวสต์มิดแลนด์, มณฑลวอริคเชอร์ และมณฑลกลอสเตอร์เชอร์ ทางด้านตะวันตกติดกับมาลเวิร์น ฮิลล์ส (Malvern Hills) ที่เป็นที่ตั้งของเมืองมาลเวิร์น ฮิลล์สที่เป็นเมืองบ่อน้ำแร่ ทางด้านด้านตะวันตกของเนินเป็นมณฑลแฮรฟอร์ดเชอร์และทางเหนือของค็อตสวอลด์ส (Cotswolds) ด้านตะวันตกติดกับมณฑลวอริคเชอร์ แม่น้ำสำคัญสองสายที่ไหลผ่านคือแม่น้ำเซเวิร์น และแม่น้ำเอวอน วุร์สเตอร์เชอร์มีประชาชนรวมทั้งสิ้นประมาณ 555,600 คน ในเนื้อที่ 1,741 ตารางกิโลเมตร
วุร์สเตอร์เชอร์แบ่งการปกครองเป็นหกอำเภอ: วุร์สเตอร์, มาลเวิร์น ฮิลล์ส, ไวร์ฟอเรสต์, บรอมสโกรฟ, เรดดิทช และวิชเอวอน โดยมีวุร์สเตอร์เป็นศูนย์กลางการปกครอง
เมืองสำคัญๆ อื่นๆ นอกไปจากวุร์สเตอร์ก็ได้แก่คิดเดอร์มินสเตอร์, บรอมโกรฟ, เมืองมาลเวิร์น ฮิลล์ส, เพอร์ชอร์, อีฟแชม และเรดดิทช ทางด้านใต้ของมณฑลยังเป็นบริเวณที่เป็นชนบทเป็นส่วนใหญ่
ภาษาที่พูดในวุร์สเตอร์เชอร์มีสำเนียงท้องถิ่น (dialect) หลายสำเนียง ทางด้านเหนือของมณฑลเช่นเรดดิทชและคิดเดอร์มินสเตอร์มีสำเนียงที่มาจากเบอร์มิงแฮมที่เรียกว่า “Brummie accent” ส่วนบริเวณอื่นของมณฑลยังคงใช้สำเนียงเวสต์คันทรี บรอมโกรฟและบางส่วนของเรดดิทชนำสำเนียงเบอร์มิงแฮมมาแปลงกลายเป็นสำเนียงท้องถิ่นที่เป็นเอกลักษณ์แก่บริเวณนั้น
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
== สมุดภาพ ==
ไฟล์:Malvern Hills in June 2005.JPG|มาลเวิร์น ฮิลล์ส
ไฟล์:Croome Court03.jpg|คฤหาสน์ครูม (Croome Court)
ไฟล์:Hanbury Hall 03.jpg|คฤหาสน์เฮนบรี (Hanbury Hall)
ไฟล์:Worcester cathedral 001.jpg|มหาวิหารวุร์สเตอร์
ไฟล์:Broadway-tower-cotswolds-modf.jpg|หอบรอดเวย์
ไฟล์:Holt castle 850843 62546082.jpg|คฤหาสน์โฮลท์ (Holt Castle)
ไฟล์:Evesham Abbey Bell Tower.jpg|แอบบีอีฟแชม
ไฟล์:Abberley, St Mary's & Village Green.jpg|หมู่บ้านแอ็บเบอร์ลีย์
ไฟล์:Great Malvern Priory - Cemetery View.JPG|วัดเกรตมาลเวิร์น
ไฟล์:Pershore Abbey 1.jpg|แอบบีเพอร์ชอร์
*
เทศมณฑลทางพิธีการของอังกฤษ
เทศมณฑลในประวัติศาสตร์อังกฤษ
เมืองเทศมณฑล

เมืองเทศมณฑล หรือ เมืองหลวงของเทศมณฑล (county town) คือ “เมืองหลวง” ของเทศมณฑลในสหราชอาณาจักรหรือในสาธารณรัฐไอร์แลนด์ “เมืองเทศมณฑล” มักจะเป็นที่ตั้งขององค์การบริหารและองค์การยุติธรรมหรือเป็นเมืองที่ก่อตั้งมานานจนกลายเป็นเมืองหลักของเทศมณฑลโดยปริยาย แต่ความหมายของ “เมืองเทศมณฑล” เปลี่ยนไปจากความหมายเดิมที่เป็นเมืองศูนย์กลางการบริหารของเทศมณฑล และอันที่จริงแล้ว “เมืองเทศมณฑล” หลายเมืองในปัจจุบันมิได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการบริหารเช่นเมืองเทศมณฑลดาร์บีที่บริหารโดยรัฐบาลท้องถิ่นระดับเดียวที่แยกจากเทศมณฑลดาร์บิเชอร์ นอกจากนั้นเมืองเทศมณฑลหลายเมืองก็ยังมีฐานะเป็น “นคร” แต่เมืองเหล่านี้ก็ยังเรียกว่า “เมืองเทศมณฑล” ไม่ว่าจะมีฐานะเป็นนครหรือไม่
ข้อที่น่าสังเกตคือ แคนาดาตะวันออกและสหรัฐอเมริกาใช้คำว่า “County seat” แทนความหมายนี้ แต่ในรัฐลุยเซียนาใช้คำว่า “Parish seat” แทน
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
เทศมณฑลของอังกฤษ
หน่วยการบริหารของประเทศอังกฤษ
หน่วยการบริหารของสหราชอาณาจักร‎
เทศมณฑลของอังกฤษ
อีเห็นหน้าขาว

อีเห็นหน้าขาว หรือ อีเห็นหูด่าง (Small-toothed palm civet) เป็นสัตว์จำพวกชะมดและอีเห็น มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Arctogalidia trivirgata มีรูปร่างหน้าตาคล้ายอีเห็นเครือ (Paguma larvata) แต่มีขนาดเล็กกว่า มีสีขนที่แตกต่างหลากหลายออกไป ในบางตัวอาจมีสีน้ำตาลแดง บางตัวเป็นสีน้ำตาลดำ มีลักษณะเด่นคือ ขอบใบหูจะมีสีขาว บริเวณหลังมีแถบสีดำ 3 เส้นพาดเป็นทางยาวจนถึงโคนหาง บางตัวอาจมีลายเส้นสีขาวพาดยาวมาจรดปลายจมูก หางมีความยาวมากใช้สำหรับทรงตัวบนต้นไม้ ตัวเมียจะมีเต้านม 2 คู่ และมีต่อมกลิ่นด้วย
มีความยาวลำตัวและหัว 43-53 เซนติเมตร ความยาวหาง 51-56 เซนติเมตร น้ำหนัก 2-2.5 กิโลกรัม
มีการกระจายพันธุ์ตั้งแต่รัฐอัสสัม, พม่า, ไทย, ลาว, กัมพูชา, เวียดนาม, มาเลเซีย, เกาะสุมาตรา, เกาะชวาและเกาะบอร์เนียว มีชนิดย่อยทั้งหมด 14 ชนิด (ดูในตาราง)
มีพฤติกรรมอาศัยอยู่ในป่าที่อุดมสมบูรณ์ เช่น ป่าดิบชื้น, ป่าเบญจพรรณ ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ตามลำพังและหากินบนต้นไม้เป็นส่วนใหญ่ ยกเว้นในช่วงผสมพันธุ์หรือมีลูกอ่อนที่จะอยู่ด้วยกันเป็นคู่  ออกหากินในเวลากลางคืน มีความปราดเปรียวว่องไวกว่าอีเห็นธรรมดา (Paradoxurus hermaphroditus) มาก โดยมักล่าสัตว์ที่อยู่บนต้นไม้เป็นอาหาร เช่น หนู, กระรอก, นก และช่วยควบคุมปริมาณกระรอกที่ทำลายสวนมะพร้าวไม่ให้มีมากไป สามารถผสมพันธุ์ได้ทั้งปี ใช้เวลาตั้งท้องนาน 45 วัน ออกลูกครั้งละ 2-3 ตัว
จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
== อ้างอิง ==
อีเห็นหูด่าง(อีเห็นหน้าขาว) Three-striped Palm Civet  
==แหล่งข้อมูลอื่น==
วงศ์ชะมดและอีเห็น
สัตว์ที่พบบนเกาะบอร์เนียว
สัตว์ป่าคุ้มครอง
อีเห็นเครือ

อีเห็นเครือ (Masked palm civet) สัตว์จำพวกชะมดและอีเห็นชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Paguma larvata จัดเป็นสัตว์ขนาดใหญ่ในสัตว์จำพวกนี้ ขนตามลำตัวสีน้ำตาลเข้ม ไม่มีจุดหรือลวดลายใด ๆ บริเวณท้องมีสีอ่อนกว่าส่วนหลัง หลังหูและหลังคอมีสีเข้ม ม่านตามีสีน้ำตาลแดง มีหนวดเป็นเส้นยาวบริเวณจมูกและแก้ม ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมียเล็กน้อย ตัวเมียมีเต้านม 2 คู่
ขนาดลำตัวและหัวยาว 50.8-76.2 เซนติเมตร ความยาวหาง 50.8-63.6 เซนติเมตร น้ำหนัก 3-5 กิโลกรัม
มีการกระจายพันธุ์ที่กว้างขวาง พบตั้งแต่ภาคเหนือของอินเดีย, ปากีสถาน, ตะวันออกของอัฟกานิสถาน, ตะวันออกของจีนรวมทั้งเกาะไต้หวัน, ไทย, ลาว, กัมพูชา, เวียดนาม, มาเลเซีย, เกาะสุมาตรา, เกาะบอร์เนียว, ตะวันตกของพม่า, สิกขิม, ภูฐาน, เนปาล มีชนิดย่อยทั้งหมด 4 ชนิด (ดูในตาราง)
สามารถปรับตัวให้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่หลากหลายได้ ตั้งแต่ป่าเบญจพรรณ, ป่าดิบแล้ง ไปจนถึงชายป่าที่ติดกับพื้นที่ทำการเกษตรกรรม สามารถปีนต้นไม้ได้คล่องแคล่ว และจะใช้เวลาส่วนใหญ่บนต้นไม้ โดยจะกินทั้งพืชและสัตว์ แต่ในบางครั้งอาจมาหากินบนพื้นดินด้วย จากการศึกษาในเนปาลพบว่า มีการผสมพันธุ์กันในฤดูร้อน โดยในช่วงปลายฤดูฝนอีเห็นเครือตัวเมียจะสร้างรังในโพรงไม้ เพื่อใช้เลี้ยงดูลูกอ่อน ใช้เวลาตั้งท้องนาน 2 เดือน ออกลูกครั้งละ 2-4 ตัว
อีเห็นเครือถูกสันนิษฐานว่าเป็นสัตว์ที่เป็นต้นตอแพร่เชื้อของโรคซาร์สที่ระบาดในฮ่องกงและจีนแผ่นดินใหญ่ ในช่วงปี พ.ศ. 2546 เพราะชาวจีนนิยมกินเนื้ออีเห็นเครือและสัตว์ในตระกูลนี้
ถูกจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
วงศ์ชะมดและอีเห็น
สัตว์ที่พบบนเกาะบอร์เนียว
สัตว์ป่าคุ้มครอง
ขอมสบาดโขลญลำพง

ขอมสบาดโขลญลำพง ตามเรื่องราวในศิลาจารึกสุโขทัยหลักที่ 2 กล่าวว่า เป็นนายทหารที่ได้นำกำลังเข้ายึดเมืองสุโขทัย ภายหลังพ่อขุนศรีนาวนำถุมสวรรคต โดยระยะเวลาในการมีอำนาจการปกครองกรุงสุโขทัยของขอมสบาดโขลญลำพงยังไม่เป็นที่ชัดเจนในปัจจุบัน อาจเป็นไปได้ว่าขอมสบาดโขลญลำพงมีความสัมพันธ์เป็นเครือญาติของตระกูลพ่อขุนศรีนาวนำถุม แต่ยอมรับอำนาจอิทธิพลของขอม-ละโว้
== ยุทธการยึดสุโขทัย ==
จนกระทั่งในปี พ.ศ. 1781 ขอมสบาดโขลญลำพง ถูกพ่อขุนบางกลางหาว เจ้าเมืองบางยาง และพ่อขุนผาเมือง เจ้าเมืองราด ซึ่งเป็นสหายสนิทกันและมีสายสัมพันธ์ทางเครือญาติได้ร่วมกันยึดอำนาจการปกครองดินแดนสุโขทัยได้ในที่สุด ต่อมาพ่อขุนผาเมืองได้นำกองทัพออกจากสุโขทัย เพื่อให้พ่อขุนบางกลางหาวได้ขึ้นครองราชเป็นกษัตริย์สุโขทัย พร้อมทั้งมอบพระแสงขรรค์ชัยศรี และเฉลิมพระนามให้เป็นเกียรติแก่พ่อขุนบางกลางหาวว่า "ศรีอินทรบดินทราทิตย์" แต่สุดท้ายพ่อขุนบางกลางหาวทรงใช้พระนามว่า "พ่อขุนศรีอินทราทิตย์" ซึ่งเป็นต้นราชวงศ์พระร่วงแห่งกรุงสุโขทัย
== งานวิจัย ==
ศาสตราจารย์ ยอร์ช เซเดส์ ได้ให้ความหมายของคำว่า "ขอมสบาด" แปลว่าเขมรดง ส่วน "โขลญลำพง" คือคำสำหรับเรียกคนทำงานประจำเทวสถานหรือวัดวาอาราม
นอกจากนี้เรื่องราวเกี่ยวกับขอมสบาดโขลญลำพงยังคงเป็นที่คลุมเครือเนื่องจากมีการกล่าวถึงชื่อนี้เฉพาะในศิลาจารึกสุโขทัยหลักที่ 2 เท่านั้น เป็นหลักฐานอ้างอิงเพียงชิ้นเดียว (รวมทั้งชื่อของพ่อขุนศรีนาวนำถมและพ่อขุนผาเมืองด้วย)
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
อาณาจักรพระนคร
บุคคลในประวัติศาสตร์กรุงสุโขทัย
พระเจ้าโจวโยว

พระเจ้าโจวโยว (King You of Zhou) (ครองราชย์ 781-771 ปีก่อนคริสตกาล) (จีน: 周幽王; พินอิน: zhōu yōu wáng) กษัตริย์องค์ที่ 12 แห่งราชวงศ์โจว และองค์สุดท้ายของราชวงศ์โจวตะวันตก
ในปีแรกที่ขึ้นครองราชย์คือ 780 ปีก่อนคริสตกาล ได้เกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรงที่กวนจง
ทรงเป็นกษัตริย์ที่อ่อนแอไร้ความสามารถ เสวยแต่น้ำจัณฑ์ หลงผู้หญิงถึงขั้นทรงปลดพระมเหสีและองค์รัชทายาทองค์เก่าลงจากตำแหน่ง พร้อมกับแต่งตั้งนางเปาซือ และพระโอรสอีกองค์ขึ้นเป็นพระมเหสีและองค์รัชทายาทองค์ใหม่
พระนางเปาซือทรงยิ้มไม่เป็น พระเจ้าโจวโยวจึงโปรดให้จุดพลุเตือนภัยขึ้นฟ้า ทำให้พระนางเปาซือยิ้มได้ แต่ท่านอ๋องเข้าใจผิดว่ามีข้าศึกมารุกราน ก็เดินทางมายังพระราชวัง เมื่อไม่เห็นข้าศึกก็โกรธและเดินทางกลับไป  ต่อมาเมื่อมีข้าศึกมารุกรานจริง ๆ พระเจ้าโจวโยวโปรดให้จุดพลุเตือนภัยขึ้นฟ้า แต่เหล่าท่านอ๋องก็ไม่สนใจ เหล่าข้าศึกบุกเข้าพระราชวัง พระเจ้าโจวโยวเห็นจวนตัวก็ทรงปลงพระชนม์เอง ส่วนพระนางเปาซือและองค์รัชทายาทก็ถูกจับไป ส่วนอดีตมเหสีและองค์รัชทายาทก็อพยพไปยังลั่วหยาง พร้อมกับเชื้อพระวงศ์ขุนนางข้าราชการ และประชาชน และทรงถูกอัญเชิญขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ใหม่แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก ส่วนราชวงศ์โจวตะวันตกก็ล่มสลายจากเหตุการณ์คราวนี้
==อ้างอิง==
โยว
บุคคลในศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตกาล
พระเจ้าโจวผิง

พระเจ้าโจวผิง  พระนามเดิม จี้ อี้จิ้ว เป็นกษัตริย์องค์ที่ 13 แห่งราชวงศ์โจว และปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าโจวโยว และ พระมเหสีเฉิน (申后)
เมื่อพระราชบิดาสวรรคตและราชวงศ์โจวตะวันตกล่มสลายลง เหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางข้าราชการ ได้พร้อมใจกันเชิญพระองค์ขึ้นครองราชย์สืบต่อ ทรงพระนามว่า พระเจ้าโจวผิงและโปรดให้ย้ายราชธานีมาอยู่ที่ลั่วหยาง ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของเมืองหลวงเดิม ทรงครองราชย์ยาวนานถึง 51 ปีจึงสวรรคต เมื่อ 720 ปีก่อนคริสตกาล จากนั้นพระราชนัดดาของพระองค์จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา เป็น พระเจ้าโจวฮวน
==อ้างอิง==
ผิง
บุคคลในศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตกาล
พระมหากษัตริย์ผู้ทรงก่อตั้ง
ยุครณรัฐ

จั้นกั๋ว  ซึ่งมีการแปลว่า รณรัฐ นั้น เป็นยุคหนึ่งในประวัติศาสตร์จีนซึ่งมีการรบรากันระหว่างรัฐต่าง ๆ รวมถึงการปฏิรูประบบราชการและทหาร ยุคนี้เกิดขึ้นหลังจากยุคชุนชิว (春秋) และสิ้นสุดลงเมื่อฉินฉื่อหฺวังตี้ (秦始皇帝) รวมรัฐต่าง ๆ เข้าเป็นจักรวรรดิจีนอันหนึ่งอันเดียวภายใต้การปกครองของราชวงศ์ฉิน (秦朝)
ถึงแม้นักวิชาการจะกำหนดการเริ่มยุคนี้ไว้ในช่วงเวลาต่าง ๆ กันในระหว่าง 481–403 ปีก่อนคริสตกาล แต่ซือหม่า เชียน (司馬遷) นักวิชาการสมัยราชวงศ์ฮั่น กำหนดว่า ยุคนี้เริ่มเมื่อ 475 ปีก่อนคริสตกาล และความเห็นของซือหม่า เชียน นั้นได้รับการอ้างอิงมากที่สุด ส่วนการผนวกจักรวรรดิจีนที่ทำให้ยุคนี้สิ้นสุดลงนั้น เกิดเมื่อ 221 ปีก่อนคริสตกาล
ชื่อยุคว่า "จั้นกั๋ว" นั้น มีที่มาจากชื่อเอกสารสมัยราชวงศ์ฮั่นฉบับหนึ่ง คือ จั้นกั๋วเช่อ (戰國策)
==ภูมิศาสตร์==
ในยุคนั้น มีรัฐ 7 รัฐซึ่งรบรากันเพื่อชิงความเป็นใหญ่ เรียกกันว่า "จั้นกั๋วชี-สฺยง" (戰國七雄; "เจ็ดผู้ทรงอำนาจ[ยุค]จั้นกั๋ว") ประกอบด้วย
รัฐฉิน (秦) อยู่สุดฟากตะวันตก มีศูนย์กลางอยู่ ณ หุบผาแม่น้ำเว่ย์ (渭河) ภูมิภาคกวันจง (關中) ซึ่งเป็นจุดภูมิศาสตร์ที่กันรัฐอื่นเข้ามาย่ำยี แต่ก็มีผลให้รัฐฉินเองขยายอิทธิพลของตัวได้อย่างจำกัดในช่วงแรก
รัฐจิ้นทั้งสาม เป็นรัฐที่สืบทอดมาจากรัฐจิ้น (晉) ในสมัยโบราณ ได้แก่
* รัฐหาน (韓) อยู่ทางใต้ทอดไปตามแม่น้ำหวง (黃河) ควบคุมเส้นทางเข้าถึงรัฐฉิน
* รัฐเว่ย์ (魏) อยู่ใจกลาง ราว ๆ พื้นที่ซึ่งปัจจุบันเป็นภาคตะวันออกของมณฑลเหอหนาน (河南)
* รัฐจ้าว (趙) อยู่เหนือสุด ราว ๆ พื้นที่ซึ่งปัจจุบันเป็นภาคใต้ของมณฑลเหอเป่ย์ (河北) และภาคเหนือของมณฑลชานซี (山西)
รัฐฉี (齊) อยู่ภาคตะวันออก ใจกลางคาบสมุทรชานตง (山東半島)
รัฐฉู่ (楚) อยู่ภาคใต้ ดินแดนหลักอยู่รอบหุบผาแม่น้ำฮั่น (漢江) ภายหลังเลื่อนไปแม่น้ำฉาง (長江)
รัฐเยียน (燕) อยู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ใจกลางพื้นที่ซึ่งปัจจุบันคือเป่ย์จิง (北京) ในปลายยุคจั้นกั๋ว รัฐเยียนได้รุกขึ้นภาคตะวันออกเฉียงใต้เพื่อเริ่มยึดครองคาบสมุทรเหลียวตง (遼東半島)
==ดูเพิ่ม==
ยุคเซ็งโงกุ – ยุคในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นที่ตั้งชื่อตามยุคนี้
ยุคสามก๊ก
สมัยขุนศึก
สามราชอาณาจักรเกาหลี - ยุคในประวัติศาสตร์เกาหลี
==อ้างอิง==
=== ข้อมูล ===
==อ่านเพิ่ม==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ประวัติศาสตร์จีน
ราชวงศ์โจว
พระมหากษัตริย์กัมพูชา

พระมหากษัตริย์กัมพูชา (ព្រះមហាក្សត្រកម្ពុជា พฺระมหากฺสตฺรกมฺพุชา; King of Cambodia) เรียกเต็มว่า พระมหากษัตริย์ในพระราชาณาจักรกัมพูชา (ព្រះមហាក្សត្រនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា พฺระมหากฺสตฺรไนพฺระราชาณาจกฺรกมฺพุชา) ทรงเป็นประมุขแห่งรัฐของประเทศกัมพูชา มีพระราชอำนาจจำกัดในฐานะผู้นำเชิงสัญลักษณ์ซึ่งได้รับความเคารพจากสาธารณชน ทั้งทรงเป็นสัญลักษณ์ของสันติภาพ เสถียรภาพ และสวัสดิภาพของชาวเขมร
นับแต่ ค.ศ. 1993 พระมหากษัตริย์กัมพูชาต้องทรงสืบสายโลหิตราชสกุลนโรดม (នរោត្តម นโรตฺตม) หรือราชสกุลสีสุวัตถิ์ (ស៊ីសុវតិ្ថ สีสุวตฺถิ) และมีพระชนมายุอย่างน้อย 30 พรรษา ซึ่งกรมปรึกษาราชบัลลังก์ (ក្រុមប្រឹក្សារាជបល្ល័ង្ กฺรุมบฺรึกฺสาราชบลฺลังฺ; Royal Council of the Throne) เลือกตั้งให้ขึ้นครองราชย์ จึงเป็นหนึ่งในไม่กี่ระบอบกษัตริย์ที่มีการเลือกตั้ง
==บทบาท==
รัฐธรรมนูญกัมพูชา ค.ศ. 1993 กำหนดให้บทบาทส่วนใหญ่ของพระมหากษัตริย์เป็นไปในทางพิธีการ โดยมาตรา 7 ระบุไว้ชัดเจนว่า "ให้ทรงปกเกล้า แต่ไม่ทรงปกครอง" (shall reign, but not govern) และมาตรา 8 ว่า ให้ทรงเป็น "สัญลักษณ์แห่งความสามัคคีและความสืบเนื่องของชาติ" (symbol of national unity and continuity)
รัฐธรรมนูญให้พระมหากษัตริย์ทรงปฏิบัติพระราชกิจบางประการที่เกี่ยวเนื่องกับแผ่นดิน เช่น
มาตรา 119 ให้ทรงแต่งตั้งนายกรัฐมนตรีและคณะรัฐมนตรี
มาตรา 82 ให้ทรงเปิดประชุมรัฐสภา (រដ្ឋសភា รฎฺฐสภา; National Assembly) ซึ่งเป็นสภาล่าง และพฤฒสภา (ព្រឹទ្ធសភា พฺรึทฺธสภา; Senate) ซึ่งเป็นสภาสูง
มาตรา 23 ให้ทรงเป็นจอมทัพกัมพูชา
มาตรา 20 ให้นายกรัฐมนตรีเข้าเฝ้าอย่างน้อยเดือนละหนึ่งครั้ง เพื่อกราบทูลเกี่ยวกับราชการบ้านเมือง
มาตรา 26 และ 28 ให้ทรงลงพระนามาภิไธยในพระราชบัญญัติที่ฝ่ายนิติบัญญัติตราขึ้นและพระราชกฤษฎีกาที่ฝ่ายบริหารเสนอมา
มาตรา 9 ให้มีพระราชอำนาจวินิจฉัยในขั้นสุดท้ายเพื่อให้สถาบันต่าง ๆ ของรัฐดำเนินต่อไปได้
มาตรา 25 ให้ทรงรับตราตั้งทูต
มาตรา 27 ให้มีพระราชอำนาจอภัยโทษและลดโทษ
มาตรา 134 ให้ทรงเป็นประธานกรมปรึกษาสูงสุดในองค์เจ้ากรม (ឧត្តមក្រុមប្រឹក្សានៃអង្គចៅក្រម อุตฺตมกฺรุมบฺรึกฺสาไนองฺคเจากฺรม; Supreme Council of Magistracy) ซึ่งเป็นศาลยุติธรรมชั้นสูงสุดของประเทศ
มาตรา 100 และ 137 ให้ทรงแต่งตั้งสมาชิกสถาบันต่าง ๆ ของรัฐ เช่น สมาชิกพฤฒสภา และสมาชิกกรมปรึกษาธรรมนูญ (ក្រុមប្រឹក្សាធម្មនុញ្ញ กฺรุมบฺรึกฺสาธมฺมนุญฺญ; Constitutional Council)
มาตรา 29 ให้มีพระราชอำนาจพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์
นอกจากนี้ ยังทรงปฏิบัติพระราชกิจอย่างอื่นในฐานะประมุขแห่งรัฐ เช่น เป็นประธานงานที่สำคัญระดับชาติ เป็นประธานพิธีกรรมทางศาสนาและประเพณีที่สำคัญ สนับสนุนกิจกรรมทางมนุษยธรรมและการกุศล ตลอดจนเป็นตัวแทนประเทศเมื่อเสด็จเยือนต่างประเทศ
== กระทรวงพระบรมราชวัง ==
กระทรวงพระบรมราชวังมีหน้าที่ดูแลกิจการเกี่ยวกับพระราชสำนักและพระบรมราชวังจตุมุขสิริมงคล, ปัจจุบันได้อยู่ภายใต้การบริหารของสมเด็จกรมวัง กง ซัม ออล รัฐมนตรีประจำสำนักพระราชวัง มีหน้าที่หลักคือช่วยเหลือและถวายคำแนะนำแก่พระมหากษัตริย์ในการปฏิบัติหน้าที่ในฐานะพระมหากษัตริย์
==ดูเพิ่ม==
รายพระนามพระมหากษัตริย์กัมพูชา
==อ้างอิง==
พระมหากษัตริย์กัมพูชา
ชัง นก-ซู

พระสนมชัง นก-ซู (; ? - ค.ศ. 1506) เป็นพระสนมของ ย็อนซันกุน เธอมักถูกเปรียบเทียบกับพระสนม ชัง ฮี-บิน ของ พระเจ้าซุกจง และ ชองนานจอง ภรรยาของ ยุน ว็อน-ฮย็อง สตรีอีกสองคนในราชวงศ์โชซ็อน หลังจากการโค่นล้ม ย็อนซันกุน เธอถูกประหารโดยกษัตริย์องค์ใหม่ พระราชอนุชาต่างพระราชมารดาของ ย็อนซันกุน, พระเจ้าชุงจง
== พระราชวงศ์ ==
พระราชบิดา: ชัง ฮัน-พิล (장한필)
*พระเชษฐภคินี: ชัง บก-ซู (장복수)
**พระเทวัน: คิม ฮโย-ซน (김효손)
พระสวามี: ย็อนซันกุน (23 พฤศจิกายน 1476 - 20 พฤศจิกายน 1506) (조선 연산군)
*พระธิดา: เจ้าหญิงอี ย็อง-ซู (이영수)
**พระชามาดา: คว็อน ฮัน (권한)
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บุคคลในยุคราชวงศ์โชซ็อน
ตัวละครในบันทึกรักคิมชูซ็อน สุภาพบุรุษมหาขันที