pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
พ.ศ. 2452

พุทธศักราช 2452 (นับแบบใหม่) ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1909 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันศุกร์ ตามปฏิทินเกรกอเรียน
ปีระกา เอกศก จุลศักราช 1271 (วันที่ 15 เมษายน เป็นวันเถลิงศก)
== ผู้นำ ==
พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (1 ตุลาคม พ.ศ. 2411 – 23 ตุลาคม พ.ศ. 2453)
* เจ้าประเทศราช:
** เจ้าผู้ครองนครลำพูน: เจ้าอินทยงยศโชติ (3 มกราคม พ.ศ. 2441 - 18 มีนาคม พ.ศ. 2454)
** เจ้าผู้ครองนครลำปาง: เจ้าบุญวาทย์วงษ์มานิต (3 มกราคม พ.ศ. 2441 - 5 ตุลาคม พ.ศ. 2465)
** เจ้าผู้ครองนครน่าน: พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช (21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2437 - 5 เมษายน พ.ศ. 2461)
== เหตุการณ์ ==
13 กรกฎาคม –
* มีการค้นพบเหมืองทองในออนทาริโอ
* ประกาศตั้งการประปาในสยาม
25 กรกฎาคม – หลุยส์ เบลรีโอ นักบินชาวฝรั่งเศส เป็นบุคคลแรกที่บินข้ามช่องแคบอังกฤษ
12 สิงหาคม – ตั้งอำเภอตากใบและอำเภอสะเดา
15 พฤศจิกายน – พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินทรงประกอบพิธีเปิดสะพานเฉลิมหล้า 56
12 ธันวาคม – รัฐบาลสยามให้สัตยาบันอนุสัญญากรุงเฮกฉบับวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1908
16 ธันวาคม – สโมสรฟุตบอลเอซี มิลานก่อตั้งขึ้นเป็นวันแรก
== วันเกิด ==
15 กุมภาพันธ์ - มีป คีส นักมนุษยธรรมชาวเนเธอร์แลนด์ (ถึงแก่กรรม 11 มกราคม พ.ศ. 2553)
26 กุมภาพันธ์ - สมเด็จพระเจ้าเฏาะลาลแห่งจอร์แดน (สวรรคต 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2515)
18 มีนาคม - พระครูพิศาลพรหมจรรย์ (สวัสดิ์ ปฺณณสีโล)
7 เมษายน - พระครูพิศิษฏ์สังวรญาณ
19 เมษายน - หม่อมเจ้าวงษ์มหิป ชยางกูร (สิ้นชีพิตักษัย 19 สิงหาคม พ.ศ. 2530)
25 เมษายน - หม่อมเจ้านนทิยาวัด สวัสดิวัตน์ (สิ้นชีพิตักษัย 18 ตุลาคม พ.ศ. 2501)
30 เมษายน - สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ (สวรรคต 20 มีนาคม พ.ศ. 2547)
3 พฤษภาคม - เสาว์ บุญเสนอ (นามปากกา ส. บุญเสนอ) นักประพันธ์ (ถึงแก่กรรม 26 ธันวาคม พ.ศ. 2544)
20 มิถุนายน -
* พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาภัสสรวงศ์ (สิ้นพระชนม์ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2525)
* เออร์รอล ฟลิน นักแสดงชาวอเมริกัน (ถึงแก่กรรม 14 ตุลาคม พ.ศ. 2502)
27 กรกฎาคม - พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจักรพันธ์เพ็ญศิริ (สิ้นพระชนม์ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2536)
9 กันยายน - เจ้าหญิงเซ็ตสึโกะ พระชายาฯ (เซ็ตสึโกะ มัตสีไดระ) พระชายาในเจ้าชายยาซูฮิโตะ ชิจิบุโนะมิยะ (สิ้นพระชนม์ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2533)
14 กันยายน - ปีเตอร์ สกอตต์ นักธรรมชาติวิทยา จิตรกร และนักสำรวจชาวอังกฤษ (ถึงแก่กรรม 29 สิงหาคม พ.ศ. 2532)
4 ตุลาคม - หม่อมหลวงสร้อยระย้า ยุคล (ถึงแก่อนิจกรรม 28 ธันวาคม พ.ศ. 2527)
25 พฤศจิกายน - หม่อมหลวงบัว กิติยากร พระมารดาในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง (พิราลัย 19 กันยายน พ.ศ. 2542)
21 ธันวาคม - พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุไรรัตนศิริมาน (สิ้นพระชนม์ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543)
28 ธันวาคม - หม่อมเจ้าชมิยบุตร ชุมพล (สิ้นชีพิตักษัย 25 ตุลาคม พ.ศ. 2547)
== วันถึงแก่กรรม ==
5 มกราคม - เจ้าอินทวโรรสสุริยวงศ์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 8
11 มีนาคม - พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพิชิตปรีชากร (ประสูติ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2398)
3 กรกฎาคม - สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าเยาวมาลย์นฤมล กรมขุนสวรรคโลกลักษณวดี (ประสูติ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2416)
20 กันยายน - พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอุรุพงษ์รัชสมโภช (ประสูติ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2436)
== รางวัล ==
=== รางวัลโนเบล ===
สาขาเคมี – Wilhelm Ostwald
สาขาวรรณกรรม – เซลมา ลอเกร์เลิฟ
สาขาสันติภาพ – อูกุสเตอ มารี ฟรองซัว เบอแอร์แนร์, โปล อองรี บองชาแมง เดตูร์เนล เดอ กองสตอง
สาขาฟิสิกส์ – กูกลิเอลโม มาร์โคนิ, คาร์ล เฟอร์ดินานด์ บรอน
สาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ – เอมิล ธีโอดอร์ คอเคอร์
ดี.เอ็น.แองเจิ้ล

ดี.เอ็น.แองเจิ้ล  เป็นผลงานของ ยูคิรุ สุงิซากิ เคยลงตีพิมพ์ในนิตยสารอะซึกะ (Asuka) รายเดือนของบริษัท คาโดคาวาโชเท็น พับลิชชิง จำกัด ในประเทศญี่ปุ่น
เริ่มแรก ดี.เอ็น.แองเจิ้ล ถูกสร้างเป็นดราม่าซีดี ในปี พ.ศ. 2543 และต่อมาได้ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์การ์ตูน โดยสตูดิโอ XEBEC ออกแพร่ภาพทางสถานีทีวีโตเกียว ของประเทศญี่ปุ่น ในช่วงปี พ.ศ. 2546 มีความยาวทั้งสิ้น 26 ตอน นอกจากนี้ยังได้มีการสร้างเป็นเกมสำหรับเครื่องเพลย์สเตชัน 2 โดยใช้ชื่อเกมว่า "ดี.เอ็น.แองเจิ้ล ~คุเรไน โนะ สึบาสะ~" ด้วย
ในประเทศไทย ดี.เอ็น.แองเจิ้ล ฉบับหนังสือการ์ตูน ได้ลิขสิทธิ์โดย สยามอินเตอร์คอมิกส์ ในเครือ บริษัทสยามอินเตอร์มัลติมิเดีย จำกัด (มหาชน) ปัจจุบันตีพิมพ์ฉบับรวมเล่มถึงเล่มที่ 12 ( 17 ธันวาคม 2552) ส่วนฉบับอะนิเมะ ได้ลิขสิทธิ์โดย บริษัทอามีโก้ มีความยาวทั้งสิ้น 13 แผ่นจบ
== เนื้อเรื่อง ==
ไดสุเกะ นิวะ แอบหลงรักฮาราดะ ริสะ แต่พอมารุ้ว่าริสะไม่ได้ชอบตนเองจนทำไห้DNAทำงานและอีกร่างนึงของไดสุเกะก็ปรากฏขึ้น[ดาร์ค] และต้องไปขโมยของต่างๆเพื่อผนึกวิญญาณ  ตอนหลังก้ชอบฮาราดะ  ริคุ  ซึ่งเป็นฝาแฝดกับ ฮาราดะ  ริสะ
== ตัวละคร ==
นิวะ ไดสุเกะ:หนุ่มน้อยผู้ถูกอกหักจากฮาราดะ ริสะ จน DNA ในร่างกายทำงานขึ้นมา เป็นเด็กอ่อนโยนมาก ตอนหลังชอบริคุ
ดาร์ค เมาซี
ชายลึกลับที่เป็นอีกร่างหนึ่งของไดสุเกะ เป็นจอมโจร ที่สืบทอดผ่านทางตระกูลนิวะมานานแล้ว ดาร์คเป็นคนเจ้าชู้ แต่คนที่ดาร์ครักหมดใจก็คือ ฮาราดะ  ริกะ  [เป็นย่าของฮาราดะ ริสะ/ฮาราดะ ริคุ]
ฮาราดะ ริคุ 
สาวน้อยที่ดูเหมือนมีใจให้กับไดสุเกะ นิสัยห้าวๆชอบเล่นกีฬา
ฮาราดะ ริสะ 
สาวน้อยที่ชอบดาร์คมาก ชอบดูดวงเป็นชีวิตจิตใจ แต่ทำอาหารไม่ได้เรื่องเลย
ฮิวาตาริ ซาโตชิ 
เด็กหนุ่มตระกูลฮิวาตาริ ที่ความจริงมีเชื่อสายของ ฮิคาริ ชื่อจริงคือ ฮิคาริ ซาโตชิ มีตำแหน่งเป็นถึงผู้กองของกรมตำรวจซึ่งเรียนจบแล้วแต่มาเรียนอยู่ ม.2 มีแครตอยู่ในร่าง เช่นเดียวกับที่ดาร์กอยู่ในร่างไดสุเกะ
แครต
อีกครึ่งหนึ่งของดาร์ค ทำงานให้กับพ่อของซาโตชิ  อาศัยอยู่ในร่างของฮิวาตาริ ซาโตชิ
ตัวอย่างการ์ตูนเรื่องนี้
มหานครเพื่อนออนไลน์ 
== รายชื่อตอน ==
การ์ตูนญี่ปุ่น
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชโจะ
หนุ่มน้อยเวทมนตร์
ต้มยำ

ต้มยำ เป็นแกงไทยที่มีรสเปรี้ยวเผ็ด ต้มยำเป็นอาหารที่รู้จัก และมีชื่อเสียงไปทั่วโลก คำว่า "ต้มยำ"  มาจากคำภาษาไทย 2 คำ คือ "ต้ม" และ "ยำ" คำว่า "ต้ม" หมายถึง กิริยาเอาของเหลวใส่ภาชนะแล้วทำให้ร้อนให้เดือดหรือสุก ขณะที่ "ยำ" หมายถึงอาหารไทยประเภทที่มีรสเปรี้ยวเผ็ด ดังนั้น "ต้มยำ" คือแกงไทยที่มีความเผ็ดร้อนและเปรี้ยว อันที่จริงคุณลักษณะของต้มยำมาจากความแตกต่างระหว่างความเผ็ดร้อนและความเปรี้ยวและกลิ่นหอมของสมุนไพรในน้ำแกง  ที่สำคัญน้ำแกงนั้นประกอบด้วย น้ำต้มกระดูกและเครื่องปรุงส่วนผสมสดได้แก่ ตะไคร้  ใบมะกรูด ข่า น้ำมะนาว น้ำปลา และพริก
ในประเทศเพื่อนบ้านอย่างมาเลเซียและสิงคโปร์ชื่อต้มยำ ถูกใช้เรียกน้ำแกงประเภทต่าง ๆ ที่เผ็ดร้อน ซึ่งแตกต่างจากน้ำแกงต้มยำของไทยดั้งเดิม ทำให้ผู้คนสับสนจากความแตกต่างนี้
== ประเภท ==

ต้มยำเป็นอาหารพื้นเมืองที่คนไทยคุ้นเคยดี เพราะมีให้รับประทานทุกภาคและเป็นที่นิยมสำหรับชาวต่างชาติด้วย
หนึ่งในเมนูต้มยำที่มีชื่อเสียงระดับโลก คือ ต้มยำกุ้ง ต้มยำเป็นอาหารที่ครบรส คือ เปรี้ยว เค็ม เผ็ด หวานเล็กน้อย
เครื่องพริกแกงต้มยำสำเร็จรูป ทำจากการบดส่วนประกอบของสมุนไพรเครื่องต้มยำ นำไปผัดในน้ำมันเติมด้วยเครื่องปรุงรสและอื่นที่ช่วยถนอมอาหาร เครื่องพริกแกงต้มยำสำเร็จรูปจะบรรจุขวดหรือบรรจุภัณฑ์เพื่อส่งขายทั่วโลก เครื่องพริกแกงต้มยำสำเร็จรูปจะมีรสชาติต่างจากการปรุงด้วยเครื่องปรุงสมุนไพรสด ทั้งนี้มักจะเติมเนื้อสด เช่น เนื้อไก่ เนื้อวัว เนื้อหมูและกุ้ง เป็นต้น
ต้มยำน้ำใส เป็นต้มยำชนิดหนึ่งน้ำแกงมีความใส
ต้มยำน้ำข้น เป็นต้มยำชนิดหนึ่ง พึ่งเป็นที่นิยมในทศวรรษที่ 1980 มักใช้กุ้ง นมข้นและครีมเทียมเป็นส่วนผสมหลัก
ต้มยำกะทิ ต้มยำที่ใช้กะทิเป็นส่วนประกอบหลัก มีลักษณะคล้ายต้มข่าไก่
ต้มยำกุ้ง เป็นชนิดของต้มยำที่เป็นที่นิยมมากที่สุด โดยเฉพาะกลุ่มนักท่องเที่ยว ใช้กุ้งเป็นส่วนประกอบหลัก คาดกันว่าถือกำเนิดในสมัยรัตนโกสินทร์
ต้มยำปลา เป็นต้มยำน้ำใสที่ใส่เนื้อปลาเข้าไป มักกินพร้อมข้าว เคยเป็นชนิดของต้มยำที่แพร่หลายที่สุด ก่อนที่จะมีการท่องเที่ยวแบบมวลชนในประเทศไทย เคยเป็นที่แพร่หลายเนื่องจากปลาเป็นสิ่งที่หาได้ง่ายตามแม่น้ำ ลำคลองภายในประเทศ ปกติแล้วจะใช้เนื้อปลาที่ต้มแล้วเนื้อไม่ร่วนมาทำ
ต้มยำไก่ เป็นต้มยำชนิดหนึ่ง ใช้ไก่เป็นส่วนผสมหลัก
ต้มยำโป๊ะแตก หรือ ต้มยำทะเล เป็นต้มยำชนิดหนึ่งที่ใช้สัตว์ทะเลมาเป็นส่วนประกอบหลัก เช่น กุ้ง หอย หมึก
ต้มยำมะพร้าวอ่อนน้ำข้น เป็นต้มยำชนิดหนึ่งที่ใส่เนื้อมะพร้าวอ่อน
ต้มยำขาหมู ใช้ขาหมูเป็นส่วนประกอบ ใช้เวลาในการทำนาน เนื่องจากใช้ไฟต่ำในการต้ม
ชาวต่างชาติจะรู้จักต้มยำกุ้งมากกว่าต้มยำชนิดอื่น ๆ โดยต้มยำจะใส่เนื้อสัตว์หรือผัก-สมุนไพรใดก็ได้
การใส่นม หรือกะทิลงไปนั้น บางทีก็นิยมใส่เพื่อให้รสชาติกลมกล่อมขึ้น มักจะเรียกว่า ต้มยำน้ำข้น
ต้มยำกุ้ง นั้น นิยมใส่มันกุ้งลงไปเพื่อเพิ่มกลิ่นกุ้ง
ต้มยำหัวปลา มักจะไม่นิยมใส่นม
ถ้าเป็นต้มโคล้งจะใส่น้ำมะขามเปียกแทนน้ำมะนาว และจะใส่หอมแดงสดลงไปด้วย
== ส่วนประกอบ ==
ผัก
ต้มยำประกอบด้วยสมุนไพรหลายชนิด ได้แก่ ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด พริก มะนาว หรือ บางเมนู อาจจะมีใบกะเพรา ผักชีฝรั่งและโหระพาร่วมด้วย
นอกจากนี้ยังมี เห็ด ต่าง ๆ รวมทั้ง มะเขือเทศ ผักชี
เนื้อสัตว์
ต้มยำปรุงจากเนื้อสัตว์ ต่าง ๆ ได้มากมาย ทั้ง หมู ไก่ ปลา กุ้ง หรือเนื้อวัว ฯลฯ
เครื่องปรุงรส
มะนาว น้ำปลา น้ำตาล น้ำพริกเผา
== อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ซุป
อาหารจากเนื้อวัว
อาหารจากเนื้อหมู
อาหารจากเนื้อไก่
อาหารจากเนื้อปลา
อาหารประจำชาติ
อาหารไทย
อาหารไทยภาคกลาง
ค.ศ. 1909

redirect พ.ศ. 2452
จารึกพ่อขุนรามคำแหง

จารึกหลักที่ 1 หรือ จารึกพ่อขุนรามคำแหง เป็นศิลาจารึกที่บันทึกเหตุการณ์ประวัติศาสตร์สมัยกรุงสุโขทัย ศิลาจารึกนี้ เจ้าฟ้ามงกุฎฯ (ต่อมาคือพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) ขณะผนวชอยู่เป็นผู้ทรงค้นพบเมื่อวันกาบสี ขึ้น 8 ค่ำ เดือน 3 จ.ศ. 1214 ตรงกับวันศุกร์ที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1834 หรือ พ.ศ. 2376 ณ เนินปราสาทเมืองเก่าสุโขทัย อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย มีลักษณะเป็นหลักสี่เหลี่ยมด้านเท่า ทรงกระโจม สูง 111 เซนติเมตร หนา 35 เซนติเมตร เป็นหินทรายแป้งเนื้อละเอียด มีจารึกทั้งสี่ด้าน ปัจจุบันเก็บอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร กรุงเทพมหานคร
เนื้อหาของจารึกแบ่งได้เป็นสามตอน ตอนที่หนึ่ง บรรทัดที่ 1 ถึง 18 เป็นการเล่าพระราชประวัติพ่อขุนรามคำแหงมหาราชตั้งแต่ประสูติจนเสวยราชย์ ใช้คำว่า "กู" เป็นหลัก ตอนที่ 2 ไม่ใช้คำว่า "กู" แต่ใช้ว่า "พ่อขุนรามคำแหง" เล่าถึงเหตุการณ์และธรรมเนียมในกรุงสุโขทัย และตอนที่สาม ตั้งแต่ด้านที่ 4 บรรทัดที่ 12 ถึงบรรทัดสุดท้าย มีตัวหนังสือต่างจากตอนที่ 1 และ 2 จึงน่าจะจารึกขึ้นภายหลัง เป็นการสรรเสริญและยอพระเกียรติพ่อขุนรามคำแหง และกล่าวถึงอาณาเขตราชอาณาจักรสุโขทัย
จารึกได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกความทรงจำแห่งโลกเมื่อปี พ.ศ. 2546 โดยยูเนสโกบรรยายว่า "[จารึกนี้] นับเป็นมรดกเอกสารชิ้นหลักซึ่งมีความสำคัญระดับโลก เพราะให้ข้อมูลอันทรงค่าว่าด้วยแก่นหลักหลายประการเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมโลก ไม่เพียงแต่บันทึกการประดิษฐ์อักษรไทยซึ่งเป็นรากฐานแห่งอักษรที่ผู้คนหกสิบล้านคนใช้อยู่ในประเทศไทยปัจจุบัน การพรรณนาสุโขทัยรัฐไทยสมัยศตวรรษที่ 13 ไว้โดยละเอียดและหาได้ยากนั้นยังสะท้อนถึงคุณค่าสากลที่รัฐทั้งหลายในโลกทุกวันนี้ร่วมยึดถือ"
มีการตั้งคำถามเกี่ยวกับความเชื่อถือได้ของบางส่วนหรือทั้งหมดของศิลาจารึกดังกล่าว พิริยะ ไกรฤกษ์ นักวิชาการที่สถาบันไทยคดีศึกษา ออกความเห็นว่า การใช้สระในศิลาจารึกนี้แนะว่าผู้สร้างได้รับอิทธิพลมาจากระบบพยัญชนะยุโรป เขาสรุปว่าศิลาจารึกนี้ถูกบางคนแต่งขึ้นในรัชกาลที่ 4 หรือไม่นานก่อนหน้านั้น นักวิชาการเห็นต่างกันในประเด็นว่าด้วยความน่าเชื่อถือของศิลาจารึกนี้ ผู้ประพันธ์บางคนอ้างว่ารอยจารึกนั้นเป็นการแต่งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ทั้งหมด บ้างอ้างว่า 17 บรรทัดแรกนั้นเป็นจริง บ้างอ้างว่ารอยจารึกนั้นพระยาลือไทยทรงแต่งขึ้น นักวิชาการไทยส่วนใหญ่ยังยึดถือความน่าเชื่อถือของศิลาจารึกนี้ รอยจารึกดังกล่าวและภาพลักษณ์ของสังคมสุโขทัยในจินตนาการยังเป็นหัวใจของชาตินิยมไทย และไมเคิล ไรท์ นักวิชาการชาวอังกฤษ เสนอแนะว่าศิลาจารึกดังกล่าวอาจถูกปลอมขึ้น ทำให้เขาถูกขู่ด้วยการเนรเทศภายใต้กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพของไทย
ส่วนจิราภรณ์ อรัณยะนาค เขียนบทความแสดงทัศนะว่า ศิลาจารึกหลักที่ 1 ได้ผ่านกระบวนการสึกกร่อนผุสลายมาเป็นเวลานานหลายร้อยปี ใกล้เคียงกับศิลาจารึกหลักที่ 3 หลักที่ 45 และหลักที่กล่าวถึงชีผ้าขาวเพสสันดร ไม่ได้ทำขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 4
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บทความศิลาจารึก เว็บจังหวัดสุโขทัย 
จารึกในประเทศไทย ศูนย์มานุษวิทยาสิรินธรฯ
อาณาจักรสุโขทัย
ภาษาไทย
จารึกในประเทศไทย
สมบัติประจำชาติไทย
ความทรงจำแห่งโลกของประเทศไทย
ความทรงจำแห่งโลก
พ่อขุนรามคำแหงมหาราช
งานสะสมของพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร
ประวัติศาสตร์นิพนธ์ของประเทศไทย
ข้อโต้เถียงในประเทศไทย
อำเภอลานกระบือ

ลานกระบือ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดกำแพงเพชร มีชื่อเสียงโดดเด่นหลายด้าน โดยเฉพาะการค้นพบแหล่งน้ำมันดิบ คือ "แหล่งน้ำมันสิริกิติ์" ซึ่งได้กล่าวไว้ในคำขวัญประจำจังหวัดกำแพงเพชร ที่ว่า "กรุพระเครื่อง เมืองคนแกร่ง ศิลาแลงใหญ่ กล้วยไข่หวาน น้ำมันลานกระบือ"
แหล่งน้ำมันสิริกิติ์ได้รับการค้นพบเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ.2524 โดยบริษัท ไทยเชลล์เอ็กซพลอเรชั่นแอนด์โปรดักชั่น จำกัด หรือไทยเชลล์ โดยมีการพบน้ำมันปริมาณมากพอในเชิงพาณิชย์ที่หลุมสำรวจ"ลานกระบือ เอ 01" ในกิ่งอำเภอลานกระบือ จังหวัดกำแพงเพชร และเริ่มผลิตน้ำมันเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2525 นับเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ไทยที่มีการผลิตน้ำมันเพื่อใช้ในการพาณิชย์ จนถึงปัจจุบัน แหล่งน้ำมันสิริกิติ์ก็ยังคงเป็นแหล่งน้ำมันบนบกขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศ
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2528 บริษัท ปตท.สำรวจและผลิตปิโตรเลียม จำกัด (มหาชน) หรือ ปตท.สผ. ได้เข้ามาเป็นผู้ร่วมทุนในการสำรวจและผลิตปิโตรเลียมในพื้นที่สัมปทานเอส 1 โดยที่บริษัท ปตท.สผ. ถือหุ้นร้อยละ 25 และบริษัทไทยเชลล์ถือหุ้นร้อยละ 75 ต่อมาในเดือนมกราคม พ.ศ. 2547 บริษัท ปตท.สผ. ได้ซื้อหุ้นทั้งหมดของบริษัทไทยเชลล์ ทำให้บริษัท ปตท.สผ. เป็นเจ้าของสัมปทานเอส 1 ทั้งหมด และกลายเป็นผู้ดำเนินการแหล่งน้ำมันสิริกิติ์ แหล่งน้ำมันอันทรงคุณค่าของประเทศไทย
อำเภอลานกระบือมีลักษณะทางภูมิศาสตร์ที่แห้งแล้ง แต่ก็มีฤดูกาลสามฤดู คือ ฤดูฝน ฤดูหนาว และฤดูร้อน ซึ่งก็เหมาะแก่การเพาะปลูกและเกษตรกรรม
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอลานกระบือตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอคีรีมาศ (จังหวัดสุโขทัย) และอำเภอบางระกำ (จังหวัดพิษณุโลก)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบางระกำ (จังหวัดพิษณุโลก) และอำเภอวชิรบารมี (จังหวัดพิจิตร)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอไทรงาม
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอพรานกระต่าย
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอลานกระบือแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 67 หมู่บ้าน ได้แก่
{|
|-
||1.||ลานกระบือ || ||||(Lan Krabue)||
|-
||2.||ช่องลม || |||||(Chong Lom)||
|-
||3.||หนองหลวง || ||||(Nong Luang)||
|-
||4.||โนนพลวง || ||||(Non Phluang)||
|-
||5.||ประชาสุขสันต์ || |||||(Pracha Suk San)||
|-
||6.||บึงทับแรต || ||||(Bueng Thap Raet)||
|-
||7.||จันทิมา || |||||(Chanthima)||
|}
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอลานกระบือประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลลานกระบือ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลลานกระบือและบางส่วนของตำบลโนนพลวง
เทศบาลตำบลช่องลม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลช่องลมทั้งตำบล
เทศบาลตำบลประชาสุขสันต์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลประชาสุขสันต์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลลานกระบือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลานกระบือ (นอกเขตเทศบาลตำบลลานกระบือ)
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองหลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหลวงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโนนพลวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนพลวง (นอกเขตเทศบาลตำบลลานกระบือ)
องค์การบริหารส่วนตำบลบึงทับแรต ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบึงทับแรตทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลจันทิมา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจันทิมาทั้งตำบล
ลานกระบือ
อ

อ เป็นอักษรไทย จำพวกพยัญชนะ อยู่ในลำดับ ที่ 43 ถัดจาก ฬ และก่อนถึง ฮ มักจะเรียกกันว่า อ อ่าง ในการจัดหมู่อักษร นับเป็นอักษรกลาง ในไตรยางศ์ ผันได้ครบ 5 เสียง และเติม วรรณยุกต์ได้ทั้ง 4 รูป
ในภาษาไทยกลางทุกถิ่น อักษร อ เป็นพยัญชนะต้น ให้เสียง /ʔ/ แต่ไม่ใช้เป็นพยัญชนะสะกด โดยทั่วไปมักจัดให้ อ เป็นเสียงนำสระ
รูปสระ ตัวออ (อ) ยังสามารถใช้เป็นสระ ออ เมื่ออยู่หลังพยัญชนะต้น ใช้ถัดจากสระ อือ เมื่อไม่มีพยัญชนะสะกด เช่น ถือ และใช้ประสมสระ เอือะ เอือ เออะ และ เออ
== การประสมรูป ==
== พยัญชนะต้น ==
เมื่อเป็นพยัญชนะต้น “อ” จะถูกใช้เป็นทุ่นเกาะสำหรับสระ เช่น อาหาร, อีก อุ่น ฯลฯ ในทางภาษาศาสตร์ ถือว่า อ เป็นพยัญชนะ ที่ประสมด้วย สระ (ในที่นี้ คือ สระอา และสระอี ตามลำดับ)
ในตำแหน่งพยัญชนะต้น เสียง อ ที่เป็นพยัญชนะหยุด อาจหายไป เหลือแต่เสียงสระ ก็ได้ นั่นคือ /aː.haːn/  /aː.haːn/ ซึ่งในตัวอย่างที่ยกมาจะสังเกตได้ยาก แต่จะฟังได้ชัดเจน เมื่อมีพยางค์อื่นนำหน้าเสียง อ เช่น “คุณอา” (/khun.aː/ ไม่ใช่ /khunaː/) เสียงพยัญชนะ “น” ของพยางค์หน้า ไม่ถูกกลมกลืนเสียง (assimilate) ด้วยสระอา ในพยางค์หลัง เพราะมีเสียง “อ” คั่นอยู่ แต่ในภาษาอื่น อาจกลืนเสียงเป็น "คุณนา" ได้ เช่น ในคำว่า บางปะอิน เมื่อเขียนด้วยอักษรโรมันจึงมักจะมีขีดแยกคำ Bang Pa-in เพื่อไม่ให้เสียง อะ กับ อิ กลมกลืนเป็นสระประสมตามลักษณะการประสมคำในภาษาอื่นที่เขียนด้วยอักษรโรมัน
== ตัวสะกด ==
เมื่อเป็นพยัญชนะตัวสะกด จะไม่ปรากฏรูป อ ให้เห็น แต่สังเกตได้จากพยางค์ที่ประสมด้วยสระเสียงสั้น ไม่มีรูปพยัญชนะตัวสะกด เช่น กะ จะ ปะ บิ เกาะ จุ เมื่อต้องทับศัพท์เสียงเหล่านี้ด้วยอักษรแบบอื่น ที่ไม่มีเสียง “อ” จึงมักจะใช้เสียง ห (ซึ่งมีคุณลักษณะของเสียงที่ใกล้เคียงกัน) ปิดท้ายแทน เช่น เมื่อเขียนด้วยอักษรโรมัน kah, pah
อย่างไรก็ตาม ในคำที่มีหลายพยางค์ เสียง “อ” ที่เป็นพยัญชนะตัวสะกด อาจหายไป เมื่อพยางค์นั้นไม่เน้น เช่น
กุมารี อาจออกเสียงเป็น /ku.maː.riː/ หรือ /ku.maː.riː/,
อารยธรรม อาจปรากฏเสียง อ สะกด ที่ ยะ แต่ไม่ปรากฏที่ ระ เพราะคำนี้เมื่อออกเสียงมักจะเน้นเสียงที่ ยะ ขณะที่ ระ นั้นออกเสียงเบากว่า ส่วนคำว่า พลังงาน เสียง “พะ” เบาจนเป็นเสียงสามัญ (ไม่ใช่เสียงตรี อย่างรูปปรากฏ) มักจะไม่ออกเสียง “อ” ที่เป็นตัวสะกด
สำหรับในตำแหน่ง อ ท้ายคำ มักจะปรากฏเสียงหยุดชัดเจน เช่น สาธุ, กุฏิ, ธรรมะ, กะปิ, กระทะ, ชนะ
เสียง อ นี้นับเป็นเสียงพิเศษ ที่พบได้ในบางภาษาเท่านั้น เช่น ภาษามัลดีฟส์ (อักษรทานะ) เมื่อเทียบเสียงกับภาษาอื่น มักจะเทียบเป็นเสียงสระบ้าง เสียง /ห/ บ้าง ซึ่งมีความใกล้เคียง แต่ไม่ตรงกันเสียทีเดียว
อักษรไทย
ฦๅ

ฦๅ หรือ ตัวลือ สามารถใช้เป็นสระลอย ไม่มีพยัญชนะสะกด ในพจนานุกรมไทย ให้ลำดับไว้หลัง ล, ฦ และก่อนหน้า ว อักษรนี้มีที่มาจากภาษาสันสกฤต ॡ/ॣ เสียงอ่านดั้งเดิมคือ "ลฺรี"
เดิมตำราหลักภาษาไทยมักกำหนดให้ "ฦ" และ "ฦๅ" เป็นสระ ตามหลักอักขรวิธีในภาษาสันสกฤต แต่การใช้ "ฦๅ" ในภาษาไทยนั้น ใช้เป็นคำ ๆ หาได้ใช้อย่างสระเพื่อประสมกับพยัญชนะอย่างในสันสกฤตไม่ ดังนั้นในตำราภาษาไทยรุ่นใหม่ จึงไม่จัด ฦๅ เป็นสระ ส่วนทางภาษาศาสตร์นั้น ถือว่า ฦๅ เป็นพยางค์ที่สมบูรณ์ ประกอบด้วย พยัญชนะ (ล) และสระ (อือ) จึงไม่ใช่เป็นสระหรือพยัญชนะ แต่โดยทั่วไป ในแผนผังอักษรไทย ก็ยังจำแนกไว้ตามแบบเดิม
ถึงแม้ภาษาสันสกฤตจะถือว่า ฦๅ (และ ฦ) เป็นสระตัวหนึ่ง ใช้ประสมกับพยัญชนะอื่นได้ แต่ก็ปรากฏอยู่น้อยคำ เช่น  "ฦๅ" หมายถึง พระฦๅ เป็นมารดาของเหล่าทานพ, ชายาของไทตย เป็นต้น แต่ในคำศัพท์ภาษาไทย เท่าที่ปรากฏในพจนานุกรม เสียง ฦๅ มีใช้กับคำไทยโบราณเท่านั้น ซึ่งมีจำนวนน้อยคำ ใช้ในหนังสือเก่า คำต่าง ๆ ที่เคยใช้ ฦๅ ได้เปลี่ยนไปใช้ ฤ, ฤๅ หรือ "ลือ" แทน เช่น
[เลื่อง]ฦๅ → [เลื่อง]ลือ
ฦๅชา → ฤชา, ลือชา
ฦๅสาย → ฤๅสาย, ลือสาย
ปัจจุบันยังสามารถพบเห็น ฦๅ ได้กับชื่อเฉพาะบางชื่อเช่น ฦๅไชย (ลือไชย) ฦๅชัย (ลือชัย) ฦๅนาม (ลือนาม) ฦๅกำลัง (ลือกำลัง) (นามสกุล)
อักษรไทย
อ.ลานกระบือ

redirect อำเภอลานกระบือ
กระดานดำ

กระดานดำ เป็นอุปกรณ์ในการเขียนที่สามารถใช้ซ้ำได้ โดยสามารถเขียนอักษรหรือวาดภาพได้โดยใช้ชอล์ก หรืออุปกรณ์อื่นๆ ที่สามารถเขียนแล้วลบได้ กระดานดำในสมัยก่อนทำจากแผ่นหินสีดำหรือสีเทาเข้มที่เรียบและบางเรียกว่า กระดานชนวน
โดยมีความหมายตามพจนานุกรม ได้ความว่า กระดานขนาดใหญ่ทาสีเข้มเช่น สีดำ สีเขียว สำหรับเขียนอักษรขนาดใหญ่เพื่อให้เห็นได้ชัดเจน มักใช้ในโรงเรียน
== ลักษณะ ==
กระดานดำในปัจจุบันมักทำจากเป็นไม้กระดาน ทาด้วยรองพื้นที่เคลื่อบผิว 3- 4รองเพื่อรองรับสีพื้นเข้ม โดยในอดีต ใช้สีดำปัจจุบันนำสีเขียวเข้มมาใช้ เพื่อเพิ่มความรู้สึกให้สบายสายตาตาที่สุด นอกจากนี้อาจทำเป็นกระดานดำสองชั้น สามารถเลื่อนเปิดปิดได้ด้วยบานเลื่อน ทำให้มีพื้นที่เขียนมากขึ้น รวมทั้งยังเก็บข้อความที่เขียนไว้ก่อนได้ด้วย
โดยทั่วไปแล้ว กระดานดำจะใช้ในการเรียนการสอน การลบกระดานดำสามารถทำได้โดยใช้ผ้าเปียกถู หรือใช้แปรงลบกระดานซึ่งทำจากไม้ติดกับผ้าสักหลาด การเขียนข้อความขณะกระดานดำเปียกจะทำให้ลบยาก
== อุปกรณ์ที่ใช้ประกอบกัน ==
แท่งชอล์ก ถูกออกแบบมาเพื่อให้ใช้กับกระดานดำ มีสีขาวตามความนิยมเพราะตัดกับสีดำมากที่สุด
ปัจจุบันมีการพัฒนาเติมสีเพื่อการเขียนให้มีสีสัต่างๆ
โดยชอล์กนั้นไม่ได้ทำมาจากหินชอล์ก แต่ทำมาจากยิปซัมและแป้งเพื่อทำให้สามารถติดอยู่บนพื้นกระดานได้
== ข้อเสียของการใช้งาน ==
การเขียนและการลบกระดานทำให้มีฝุ่นชอล์กฟุ้งกระจาย ขึ้นอยู่กับคุณภาพของชอล์ก ทำให้เกิดปัญหากับผู้ใช้
โดยเฉพาะผุ้ที่เป็นโรคภูมิแพ้ อาจทำให้เกิดปัญหากับระบบทางเดินหายใจ
== ข้อดีของการใช้งาน ==
เนื่องด้วยกระดานดำและชอล์กมีราคาถูกกว่าอุปกรณ์ชนิดอื่นที่มีลักษณะเดียวกันมีราคาแพงกว่าและมีข้อเสียที่แตกต่างกัน
โดยต่อมามีการพัฒนาเป็นกระดานขาว (ไวท์บอร์ด) โดยใช้ปากกาเคมีที่ไม่ทำให้เกิดฝุ่น แต่มีไอระเหยของนำหมึกแทน
อุปกรณ์สำนักงาน
อุปกรณ์ในโรงเรียน
การศึกษา
พ.ศ. 2454

พุทธศักราช 2454 (นับแบบใหม่) ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1911 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันอาทิตย์ ตามปฏิทินเกรกอเรียน
ปีกุน ตรีศก จุลศักราช 1273 (วันที่ 15 เมษายน เป็นวันเถลิงศก)
== ผู้นำ ==
พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 – 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468)
* เจ้าประเทศราช:
** เจ้าผู้ครองนครลำปาง: เจ้าบุญวาทย์วงษ์มานิต (3 มกราคม พ.ศ. 2441 - 5 ตุลาคม พ.ศ. 2465)
** เจ้าผู้ครองนครน่าน: พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช (21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2437 - 5 เมษายน พ.ศ. 2461)
== เหตุการณ์ ==
8 มีนาคม – การเฉลิมฉลองวันสตรีสากล จัดขึ้นเป็นครั้งแรก
25 มีนาคม - เกิดเหตุเพลิงไหม้โรงงานไทรแองเกิลเชิร์ตเวสต์ในนครนิวยอร์ก ทำให้คนงานทอผ้าเสียชีวิตกว่า 140 คน เนื่องจากไม่สามารถหนีออกมาได้เพราะผู้จัดการล็อกประตูไปยังปล่องบันไดและทางออก
27 มีนาคม - สถาปนากรมศิลปากร
1 พฤษภาคม - พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้สถาปนา กองเสือป่า
30 พฤษภาคม – การแข่งรถอินดีแอนาพอลิส 500 จัดขึ้นเป็นครั้งแรกที่สนามแข่งรถอินดีแอนาพอลิสมอเตอร์สปีดเวย์ ในเมืองสปีดเวย์ รัฐอินดีแอนา สหรัฐอเมริกา
15 มิถุนายน – ไอบีเอ็ม จดทะเบียนเป็นบริษัทในรัฐนิวยอร์ก
1 กรกฎาคม  - พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานกำเนิดลูกเสือไทย โดยทรงตั้งกองลูกเสือกองแรกขึ้นที่โรงเรียนมหาดเล็กหลวง
20 กรกฎาคม – ดาวหางฮัลเลย์ โคจรเข้าใกล้ดวงอาทิตย์มากที่สุด และในปีพ.ศ. 2529  ดาวหางฮัลเลย์ จะกลับมาโคจรใกล้ดวงอาทิตย์อีกครั้ง
24 กรกฎาคม – ฮิแรม บิงแฮม นักสำรวจชาวอเมริกัน ค้นพบมาชูปิกชูบนเทือกเขาแอนดีสในประเทศเปรู
22 สิงหาคม – ภาพวาด โมนาลิซา ถูกโจรกรรมไปจากพิพิธภัณฑ์ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส
29 พฤศจิกายน ถึงวันที่ 10 ธันวาคม - งานพระราชพิธีบรมราชาภิเษกสมโภช และมีการต้อนรับพระราชอาคันตุกะครั้งแรกในรัชกาลที่ 6
14 ธันวาคม - โรอัลด์ อะมุนด์เซน เดินทางถึงขั้วโลกใต้เป็นคนแรก
== วันเกิด ==
6 กุมภาพันธ์ - โรนัลด์ เรแกน ประธานาธิบดีคนที่ 40 ของสหรัฐอเมริกา (ถึงแก่กรรม 5 มิถุนายน พ.ศ. 2547)
26 กุมภาพันธ์ - กัณหา เคียงศิริ (ก. สุรางคนางค์) นักประพันธ์หญิง (ถึงแก่กรรม 23 มิถุนายน พ.ศ. 2542)
20 เมษายน - หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช นายกรัฐมนตรี คนที่ 13 ของไทย/นักประพันธ์ (ถึงแก่อสัญกรรม 9 ตุลาคม พ.ศ. 2538)
13 มิถุนายน - หลุยส์ อัลวาเรซ นักฟิสิกส์ชาวอเมริกัน (เสียชีวิต พ.ศ. 2531)
29 มิถุนายน - เจ้าชายแบร์นฮาร์ดแห่งลิพเพอ-บีสเตอร์เฟลด์ พระราชสวามีใน สมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์ และเป็นพระราชบิดาในสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์ เจ้าหญิงไอรีนแห่งเนเธอร์แลนด์ เจ้าหญิงมาร์เกรียตแห่งเนเธอร์แลนด์ เจ้าหญิงคริสตินาแห่งเนเธอร์แลนด์
5 กรกฎาคม - ฌอร์ฌ ปงปีดู นักการเมืองชาวฝรั่งเศส (ถึงแก่กรรม 2 เมษายน พ.ศ. 2517)
11 สิงหาคม - จอมพล ถนอม กิตติขจร นายกรัฐมนตรีไทยคนที่ 10 (ถึงแก่กรรม 16 มิถุนายน พ.ศ. 2547)
29 กันยายน - ศกุนตลา ปัทมะศังข์ (สิ้นชีพิตักษัย 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2524)
13 ธันวาคม - หม่อมหลวงบุญเหลือ เทพยสุวรรณ (ถึงแก่กรรม 7 มิถุนายน พ.ศ. 2525)
== วันถึงแก่กรรม ==
18 มีนาคม - เจ้าอินทยงยศโชติ
== รางวัล ==
=== รางวัลโนเบล ===
สาขาเคมี – มารี กูรี
สาขาวรรณกรรม – โมริซ โปลิดอร์ มารี แบร์นฮาร์ด แมเตอร์ลิงก์
สาขาสันติภาพ – Tobias Michael Carel Asser, Alfred Hermann Fried
สาขาฟิสิกส์ – วิลเฮล์ม วีน
สาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ – อัลล์วาร์ กูลล์สตรานด์
ทฤษฎีบทค่าเฉลี่ย

ทฤษฎีบทค่าเฉลี่ยหรือทฤษฎีบทค่ามัชฌิม (mean value theorem) เป็นทฤษฎีบทในแคลคูลัสและการวิเคราะห์เชิงจริง ซึ่งกล่าวว่า สำหรับส่วนของเส้นโค้งใด ๆ ที่กำหนดให้ จะมีจุดหนึ่งจุดอยู่บนส่วนของเส้นโค้ง ที่เส้นสัมผัส ณ จุดนั้นจะขนานกับเส้นเชื่อมจุดปลายทั้งสองข้างของเส้นโค้ง
ทฤษฎีบทค่าเฉลี่ยเป็นรูปนัยทั่วไปของทฤษฎีบทของโรลล์
== เนื้อหาของทฤษฎีบท ==
== ทฤษฎีบทค่าเฉลี่ยของโคชี ==
รูปแบบด้านล่างเป็นนัยทั่วไปหนึ่งของทฤษฎีบทค่าเฉลี่ย ซึ่งรู้จักกันในชื่อ ทฤษฎีบทค่าเฉลี่ยของโคชี (Cauchy's mean value theorem) หรือ ทฤษฎีบทค่าเฉลี่ยแบบขยาย (extended mean value theorem)
== อ้างอิง ==
แคลคูลัส
ทฤษฎีบททางคณิตศาสตร์
การวิเคราะห์เชิงจริง
โอลิมปิกวิชาการ

โอลิมปิกวิชาการ (International Science Olympiads) เป็นกลุ่มของการแข่งขันระดับนานาชาติในสาขาต่างๆ ทางวิทยาศาสตร์ ผู้เข้าร่วมแข่งขันได้รับการคัดเลือกจากนักเรียนมัธยมปลายที่ผ่านการคัดเลือกระดับชาติ 4-6 คนในแต่ละประเทศ ผ่านกระบวนการแข่งขันโอลิมปิกวิชาการในระดับประเทศ ณ ปัจจุบันมีทั้งหมด 12 เวที แบ่งออกได้เป็น 2 รุ่น ได้แก่ รุ่นมัธยมศึกษาตอนต้น และรุ่นมัธยมศึกษาตอนปลาย
โอลิมปิกวิชาการทั่วไป มีทั้งหมด 14 สาขา ดังนี้
{|class="wikitable" style="text-align: center;"
|-
!width=20|ลำดับ
!width=450|สาขา
!width=75|อักษรย่อ
!width=100|ปีก่อตั้ง
|-
| 1 || คณิตศาสตร์โอลิมปิก || IMO || พ.ศ. 2502; เว้นใน พ.ศ. 2523
|-
| 2 || ฟิสิกส์โอลิมปิก || IPhO || พ.ศ. 2510; เว้นใน พ.ศ. 2516, 2521, 2523
|-
| 3 || เคมีโอลิมปิก || IChO || พ.ศ. 2511; เว้นใน พ.ศ. 2514
|-
| 4 || คอมพิวเตอร์โอลิมปิก || IOI || พ.ศ. 2532
|-
| 5 || ชีววิทยาโอลิมปิก || IBO || พ.ศ. 2533
|-
| 6 || ปรัชญาโอลิมปิก || IPO || พ.ศ. 2536
|-
| 7 || ดาราศาสตร์โอลิมปิก || IAO || พ.ศ. 2539
|-
| 8 || ภูมิศาสตร์โอลิมปิก || iGeo || พ.ศ. 2539
|-
| 9 || ภาษาศาสตร์โอลิมปิก || IOL || พ.ศ. 2546
|-
| 10 || วิทยาศาสตร์โอลิมปิก ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น || IJSO || พ.ศ. 2547
|-
| 11 || โลกและอวกาศโอลิมปิก || IESO || พ.ศ. 2550
|-
| 12 || ดาราศาสตร์และฟิสิกส์ดาราศาสตร์โอลิมปิก || IOAA || พ.ศ. 2550
|-
|}
== โอลิมปิกวิชาการในประเทศไทย ==
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเป็นหน่วยงานที่ดูแลการคัดเลือกและจัดส่งผู้แทนประเทศไทยเข้าแข่งขันฟิสิกส์โอลิมปิก เคมีโอลิมปิก ชีววิทยาโอลิมปิก คณิตศาสตร์โอลิมปิก และคอมพิวเตอร์โอลิมปิก ส่วนมูลนิธิ สอวน.จะคัดเลือกผู้แทนประเทศไทยเข้าแข่งขันในสาขาวิชาวิทยาศาสตร์โอลิมปิก ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ดาราศาสตร์โอลิมปิก ฟิสิกส์ดาราศาสตร์และดาราศาสตร์โอลิมปิก ภูมิศาสตร์โอลิมปิก โลกและอวกาศโอลิมปิก และภาษาศาสตร์โอลิมปิก ซึ่งต้องผ่านการสอบคัดเลือกหลายรอบ ร่วมถึงต้องเข้าค่ายอบรมเข้มตามที่แต่ละหน่วยงานกำหนดไว้
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
มูลนิธิ สอวน.
IRC

IRC อาจหมายถึง
ไออาร์ซี รูปแบบในการพูดคุยบนอินเทอร์เน็ต
 International reply coupon เป็นบัตรที่สามารถใช้แลกเป็นแสตมป์ค่าจดหมายไปต่างประเทศหนักไม่เกิน 20 กรัม