pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
การใช้ลิขสิทธิ์ของผู้อื่นโดยชอบ

การใช้ลิขสิทธิ์ของผู้อื่นโดยชอบ (fair use) บ้างแปลว่า การใช้งานโดยชอบธรรม เป็นส่วนหนึ่งของกฎหมายลิขสิทธิ์สหรัฐ ที่อนุญาตให้ใช้งานที่มีลิขสิทธิ์โดยไม่ต้องขออนุญาตผู้ทรงลิขสิทธิ์เสียก่อน ซึ่งกฎหมายเจตนาสร้างสมดุลระหว่างประโยชน์ของผู้ทรงลิขสิทธิ์กับประโยชน์สาธารณะในการจำหน่ายในวงกว้างและการใช้งานสร้างสรรค์ ให้ไม่ถูกดำเนินคดีในข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์ ส่วน "การปฏิบัติที่เป็นธรรม" (fair dealing) เป็นหลักทำนองเดียวกันในกฎหมายบริติช
การใช้ลิขสิทธิ์ของผู้อื่นโดยชอบ เป็นหลักการที่อนุญาตให้ใช้เนื้อหาที่มีลิขสิทธิ์โดยไม่ต้องขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ ตัวอย่างการใช้งาน เช่น ใช้ในการวิจารณ์ เสิร์ชเอนจิน การล้อเลียน การรายงานข่าว งานวิจัย การเรียนการสอน การเก็บงานเอกสาร เป็นต้น
การใช้ลิขสิทธิ์ของผู้อื่นโดยชอบ ประกอบด้วย การใช้โลโก้หรือสัญลักษณ์ทางการค้า หรือการนำภาพส่วนใดส่วนหนึ่งของภาพยนตร์ หรือปกหนังสือไปใช้งานในความละเอียดต่ำหรือมีขนาดเล็ก โดยไม่ทำให้ก่อให้เกิดความเสียหายของสินค้า หรือทำให้สินค้านั้นขาดรายได้
== อ้างอิง ==
Samuelson, Pamela (1995). "Copyright’s fair use doctrine and digital data". Publishing Research Quarterly 11 (1): 27–39. doi:10.1007/BF02680415.
กฎหมายทรัพย์สินทางปัญญา
กฎหมายลิขสิทธิ์
 
สิทธิ์ดิจิทัล
Equitable defenses
Legal doctrines and principles
เกลาดีโอส ปโตเลไมโอส

ดูชื่อหรือความหมายอื่น ๆ ได้ที่ ทอเลมี (ชื่อ)
เกลาดีโอส ปโตเลไมโอส (Κλαύδιος Πτολεμαῖος;, ) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อภาษาอังกฤษว่า ทอเลมี หรือ ปโตเลมี (Ptolemy) เป็นนักภูมิศาสตร์ นักดาราศาสตร์ และนักโหราศาสตร์ชาวโรมันเชื้อสายกรีกโบราณ คาดว่ามีชีวิตและทำงานอยู่ในเมืองอเล็กซานเดรีย จักรวรรดิโรมัน
เขาเป็นผู้แต่งตำราที่สำคัญหลายเล่ม ที่ถือว่าเป็นคัมภีร์ทางวิชาการ ในจำนวนนี้ มีสองเล่มที่ได้ใช้สืบต่อไปในวิทยาการของอาหรับและยุโรป เล่มแรกคือคัมภีร์ดาราศาสตร์ในชื่อว่า The Mathematical Compilation (Μαθηματική Σύνταξις ซึ่งภายหลังถูกเปลี่ยนชื่อเป็น The Greatest Compilation (Η Μεγάλη Σύνταξις ชาวอาหรับได้แปลหนังสือเล่มนี้ และให้ชื่อใหม่เป็นภาษาอารบิกว่า "al-majisti" ซึ่งภายหลังจากนั้นถูกแปลเป็นภาษาละตินว่า อัลมาเกสต์ (Almagest)
อัลมาเกสต์เป็นหนังสือเกี่ยวกับเรื่องการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์ ด้วยหลักการทางคณิตศาสตร์ว่า: โลกมีลักษณะเป็นทรงกลม เป็นศูนย์กลางของจักรวาล (แนวคิดโลกเป็นศูนย์กลาง) และหยุดนิ่งไม่มีการเคลื่อนไหว; โดยทฤษฎีนี้ได้รับการยอมรับอยู่ยาวนานถึง 1,400 กว่าปี จนกระทั่งถึงสมัยของ นิโคเลาส์ โคเปอร์นิคัส
ตำราอีกเล่มหนึ่งคือ "ภูมิศาสตร์" ซึ่งเกี่ยวกับความรู้ด้านภูมิศาสตร์ในโลกยุคกรีก-โรมัน อย่างละเอียด
== อ้างอิง ==
ทอเลมี
นักคณิตศาสตร์ชาวกรีกโบราณ
นักคณิตศาสตร์ชาวอียิปต์
นักวิทยาศาสตร์ชาวกรีก
นักดาราศาสตร์ชาวกรีกโบราณ
นักดาราศาสตร์ชาวอียิปต์
นักทฤษฎีดนตรีชาวกรีกโบราณ
นักภูมิศาสตร์ชาวกรีกโบราณ
นักโหราศาสตร์ชาวกรีกโบราณ
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 643
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 713
พลังงาน

ในทางฟิสิกส์ พลังงาน (Energy) หมายถึง ความสามารถซึ่งมีอยู่ในตัวของสิ่งที่อาจให้แรงงาน เป็นกำลังงานที่ใช้ในช่วงเวลาหนึ่ง หรือระยะทางหนึ่ง มีค่าเป็น
เรียว (การ์ตูนญี่ปุ่น)

เรียว  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แต่งโดย "อุเอะดะ รินโคะ" เป็นเรื่องราวอ้างอิงเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ ของ มินาโมโตะ โนะ โยชิซึเนะ ซึ่งเป็นบุคคลที่มีอยู่จริง ในสมัยคามาคุระในสงครามเกนเปแห่งตระกูลมินาโมโต้ กับฮะเคะแห่งตระกูลไทระ ให้ออกมาอ่อนหวานที่ผู้หญิงและผู้ชายสามารถอ่านได้ ซึ่งตัวจริงเป็นชาย และมีภรรยาชื่อ "ชิซึกะ"
เรียวมีทั้งหมด 13 เล่มจบ ได้รับลิขสิทธิ์ไทยโดยสำนักพิมพ์บงกช และลิขสิทธิ์ญี่ปุ่นจากชูเอฉะ ในปี พ.ศ. 2538 (ค.ศ. 1995)
== เรื่องย่อ ==
โทโอยามา เรียว สาวน้อยไฮสคูล หลานเจ้าของสำนักดาบญี่ปุ่น ที่ได้พบกับ เบนเค ชายแปลกประหลาดที่บอกว่ามาจากอดีต และพยายามจะฆ่าเธอนั้น ได้พ่ายแพ้ให้กับฝีดาบของอุชิวากามารุที่ซ่อนอยู่ในตัวเรียวจึงได้สาบานเป็นข้ารับใช้ ทำให้เธอได้พบความจริงว่า แท้จริงแล้วเธอไม่ใช่ โทโอยามา เรียว แต่แท้จริงแล้วเธอคือ อุชิวากามารุ หรือ มินาโมโตะ โยชิสึเนะ ขุนศึกผู้เลื่องชื่อในอดีต ที่พลัดหลงมายังโลกปัจจุบันและถูกล้างสมองโดยครอบครัวโทโอยามา ที่สูญเสียหลานสาว(เรียวตัวจริง)ไป เมื่อทราบแล้วว่าตัวเองไม่ใช่คนของโลกปัจจุบันเรียวจึงเดินทางไปยังจุดที่เธอพลัดหลงมา และหาทางกลับไปยังคามาคุระ พร้อมด้วยเบงเค และอาโออิเพื่อนที่หลงรักเธอ เมื่อเธอกลับมายังอดีตแล้ว เธอต้องทำศึกเพื่อคืนอิสระให้แก่ตระกูลเกนจิของตน และระหว่างนั้นได้เกิดความรักที่หลากหลายแก่เธอ ทั้งความรักที่สมหวัง ไม่สมหวัง เสียสละ
== ตัวละคร ==
ฝ่ายเกนจิ
โทโอยาม่า เรียว/อุชิวากามารุ/มินาโมโต โยชิสึเนะ
เบนเค
มินาโมโต้ โยริโต้โมะ
มินาโมโต้ โยชินากะ
อาโออิ
โทคิวะ (แม่อุชิวากามารุ)
ฝ่ายไทระ
ไทระ คิโยโมริ
ไทระ โคเรโมริ
ไม่ได้ขึ้นกับฝ่ายใด
ฟุจิวาระ ฮิเดฮิระ
ชิซึกะ(ชิราเบียวชิ)
การ์ตูนญี่ปุ่น
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชโจะ
เรียว

เรียว อาจหมายถึง
เรียว - ทองที่ใช้เป็นหน่วยเงินในประเทศญี่ปุ่นสมัยช่วงก่อนยุคเมจิ
เขตการปกครอง
จังหวัดเรียว ประเทศอินโดนีเซีย
จังหวัดหมู่เกาะเรียว ประเทศอินโดนีเซีย
บุคคล
เรียว (นักแสดง) - นักแสดงชาวญี่ปุ่น
เรียว อาซึมิ - นักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น
เรียว คาวาคิตะ - นักดนตรีชาวญี่ปุ่น
เรียว ฮิโรฮาชิ - นักพากย์ชาวญี่ปุ่น
เรียว ฮิโรคาวะ - นักพากย์ชาวญี่ปุ่น
เรียว คาเสะ - นักแสดงชาวญี่ปุ่น
เรียว มิซึโนะ - นักออกแบบเกมชาวญี่ปุ่น
เรียว ไนโต - นักพากย์ชาวญี่ปุ่น
เรียว นิชิกิโด - นักร้องและนักแสดงชาวญี่ปุ่น
เรียว ทาคามิซากิ - นักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น
ตัวละครการ์ตูน
อะกิยามะ เรียว - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ดิจิมอนเทมเมอร์
บาคุระ เรียว - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง เกมกลคนอัจฉริยะ
ฟูจิบายาชิ เรียว - ตัวละครจากเกมและการ์ตูนเรื่อง แคลนนาด
คุนิเอดะ เรียว - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง เทพมรณะ
ซาเอบะ เรียว - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ซิตี้ฮันเตอร์
โอกายาสึ เรียว - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง พีชเกิร์ล
ชิโรกาเนะ เรียว - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง โตเกียวเหมียวเหมียว
คุโรนายางิ เรียว - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง แชมเปี้ยนขนมปัง สูตรดังเขย่าโลก
เรียว - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ไดเรนเจอร์
== ดูเพิ่ม ==
เรียล
แพนงไก่

redirect พะแนง
ไตรยางศ์

ไตรยางศ์ (มักสะกดผิดเป็น ไตรยางค์)
หรือ อักษรสามหมู่ คือ ระบบการจัดหมวดหมู่อักษรไทย (เฉพาะรูปพยัญชนะ) ตามลักษณะการผันวรรณยุกต์ ของพยัญชนะแต่ละหมวด เนื่องจากพยัญชนะไทยเมื่อกำกับด้วยวรรณยุกต์หนึ่งๆแล้วจะมีเสียงวรรณยุกต์ที่แตกต่างกัน การจัดหมวดพยัญชนะทำให้การเรียนภาษาไทยง่ายขึ้น ด้วยเหตุนี้จึงเชื่อว่า ในชั้นแรกนั้นการแบ่งหมวดหมู่พยัญชนะน่าจะทำขึ้นเพื่อประโยชน์ในการแต่งตำราสอนภาษาไทยแก่นักเรียน
คำว่า ไตรยางศ์ มาจากคำในภาษาสันสกฤตว่า ตฺรย (ไตร) ซึ่งแปลว่า สาม รวมกับ อํศ (องศ์) ซึ่งแปลว่า ระดับ ดังนั้น ไตรยางศ์ จึงแปลรวมกันได้ว่า สามระดับ
== การจัดหมวดหมู่ไตรยางศ์ ==
ไตรยางศ์มีการจัดหมวดหมู่เพื่อแบ่งพยัญชนะไทยออกเป็น 3 ประเภท ดังนี้
อักษรสูง มี 11 ตัว ได้แก่ ข ฃ ฉ ฐ ถ ผ ฝ ศ ษ ส ห
อักษรกลาง มี 9 ตัว ได้แก่ ก จ ฎ ฏ ด ต บ ป อ
อักษรต่ำ มี 24 ตัว ได้แก่ ค ฅ ฆ ง ช ซ ฌ ญ ฑ ฒ ณ ท ธ น พ ฟ ภ ม ย ร ล ว ฬ ฮ
การจัดหมวดหมู่ไตรยางศ์นั้น มีหลักฐานปรากฏครั้งแรกในหนังสือจินดามณี เมื่อครั้งกรุงศรีอยุธยา เข้าใจว่าเป็นผลงานของพระโหราธิบดีได้แต่งถวายสมเด็จพระนารายณ์มหาราช แต่ยังไม่ปรากฏหลักฐานชัดเจนในเรื่องนี้
== อักษรคู่ ==
ในการจัดหมวดหมู่ไตรยางศ์ อักษรสูงและอักษรต่ำจำนวนหนึ่ง มีลักษณะเสียงอย่างเดียวกันแต่ในพื้นเสียงต่างกัน นั่นคือ พวกหนึ่งมีพื้นเสียงสูง อีกพวกหนึ่งมีพื้นเสียงต่ำ สามารถจัดเป็นคู่ได้ 7 คู่ เรียกว่า "อักษรคู่"
อักษรคู่เหล่านี้ สามารถนำมาใช้ร่วมกันเพื่อผันเสียงวรรณยุกต์ได้ครบ 5 เสียง เช่นเดียวกับอักษรกลาง เช่น
คา - ข่า - ข้า/ค่า - ค้า - ขา
ฮา - ห่า - ห้า/ฮ่า - ฮ้า - หา
สำหรับอักษรต่ำที่เหลือ คือ ง ญ ณ น ม ย ร ล ว ฬ ซึ่งจะเรียกว่า อักษรเดี่ยว จะใช้ ห เป็นอักษรนำเพื่อให้สามารถผันเสียงวรรณยุกต์ได้ครบ เช่น
นา - หน่า - หน้า/น่า - น้า - หนา
วา - หว่า - หว้า/ว่า - ว้า - หวา
หมายเหตุ ปัจจุบันไม่มีคำศัพท์คำใดที่ใช้ หณ และ หฬ เป็นพยัญชนะต้น
== ดูเพิ่ม ==
อักษรสูง
อักษรกลาง
อักษรต่ำ
วรรณยุกต์
==อ้างอิง==
พระยาอุปกิตศิลปสาร. หลักภาษาไทย. กรุงเทพมหานคร : บริษัทโรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช จำกัด, 2538. ISBN 974-08-2115-4
ตไตรยางศ์
ฟองมัน

ฟองมัน หรือ ตาไก่ (๏) เป็นเครื่องหมายวรรคตอนที่นิยมใช้ในหนังสือไทยสมัยโบราณ ใช้เมื่อขึ้นต้นบท ตอน หรือเรื่อง ทั้งคำประพันธ์ร้อยกรองและร้อยแก้ว โดยไม่จำเป็นต้องย่อหน้าหรือขึ้นบรรทัดใหม่ อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันนี้นิยมใช้ฟองมันเมื่อขึ้นต้นบทร้อยกรองเท่านั้น
๏ เดือนสิบเอ็ดเสร็จธุระพระวสา
รับกฐินภิญโญโมทนา
ชุลีลาลงเรือเหลืออาลัย
: จาก นิราศภูเขาทอง
นอกจากเครื่องหมายฟองมันที่เป็นรูปวงกลมแล้ว ในสมัยโบราณยังนิยมใช้เครื่องหมาย ฟองมันฟันหนู ( ๏”) นั่นคือ มีเครื่องหมาย ฟันหนู (") วางอยู่บนฟองมัน ใช้กำกับเมื่อจะขึ้นต้นบท หรือตอน โดยมีชื่อเรียกอื่นอีก เช่น ฟันหนูฟองมัน หรือ ฝนทองฟองมัน บางแห่งใช้เครื่องหมายวงกลมเล็ก ( ๐”) มีฟันหนูวางอยู่ข้างบน เรียกว่า ฟองดัน ก็มี
== รูปแบบ ==
เครื่องหมายฟองมันที่พบทั้งหมด มี 3 แบบ คือ
วงกลมวงเดียว
วงกลม 2 วงซ้อนกัน
วงกลมและมีจุดตรงกลาง
แบบแรกพบในสมัยสุโขทัย  สองแบบหลังพบในสมัยอยุธยา ส่วนในสมัยรัตนโกสินทร์พบทั้ง 3 แบบ
ในสมัยสุโขทัยจะมีการเขียนอักษรอยู่ 2 ลักษณะ คือ เขียนเรียงต่อไปจนจบเรื่องโดยไม่มีการเว้นวรรค หรือ มีการเว้นวรรคควบคู่กับการใช้เครื่องหมายฟองมัน ศิลาจารึกที่พบว่ามีการใช้เครื่องหมายเหล่านี้ อาทิ
ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหง (ด้านที่ 3 และ 4), ศิลาจารึกวังชิ้น, ศิลาจารึกนครชุม, ศิลาจารึกเขาสุมณกูฏ, ศิลาจารึกวัดช้างล้อม, ศิลาจารึกวัดลำปางหลวง
การใช้ฟองมันสมัยสุโขทัยมีดังนี้
ใช้คั่นข้อความต่างภาษากัน เช่น ขึ้นต้นภาษาบาลีพอจะแปลเป็นภาษาไทยก็ใช้ฟองมันคั่นไว้ หรือเมื่อจบภาษาไทยจะขึ้นภาษาบาลีก็คั่นข้อความไว้
ใช้นำหน้าข้อความตอนใหม่ คือเขียนติดกันไปเรื่อย ๆ เมื่อขึ้นความตอนใหม่ก็คั่นด้วยฟองมัน แล้วเขียนต่อเลย ไม่ขึ้นบรรทัดใหม่หรือย่อหน้าใหม่
ใช้นำหน้าข้อความที่เป็นกฎหมายแต่ละมาตรา โดยจะใช้ฟองมันคั่นข้อความแล้วตามด้วยมาตรา เช่น "...ไว้กลางเมือง ๐ มาตราหนึ่ง..."
ใช้นำหน้าข้อความที่กล่าวถึงศักราช เช่น "...สรรพานตราย ๐ สักราชแก่พระเจ้า..."
ใช้นำหน้ารายการต่าง ๆ เพื่อแยกออกเป็นส่วน ๆ เช่น "...๐ จรามขันอันหนึ่ง ๐ ฟูก้อนหนึ่ง ๐ หมอนอันหนึ่ง ๐ บังงาอันหนึ่ง ๐ ...."
ใช้แยกคำที่มีรูปเดียวกันและอยู่ชิดกัน เช่น "...ญิบหมื่นสี่พันหกสิบเดือน ๐ เดือนอันพระได้เป็นพระพุท..."
ใช้แยกอักษรซึ่งมีรูปเดียวกันและอยู่ชิดกัน เช่น "...กระทำบุนยธรรมบ่ขาดสักเมื่อ ๐ อยู่ในสองแควได้เจ็ดเข้า..."
ในสมัยอยุธยามีการเพิ่มการใช้สำหรับเริ่มเรื่องขึ้นมา และสมัยต้นรัตนโกสินทร์ใช้สำหรับนำหน้าข้อย่อยแต่ละข้อเพิ่มขึ้น
ชื่ออื่นที่ปรากฏในเอกสารเก่านอกจากฟองมันแล้วมี ฟองมัณฑ์ ฟองมันท์ ฟองดัน ตาไก่ ตานกแก้ว
ฟองมันไม่มีปรากฏบนแป้นพิมพ์ภาษาไทย แต่มีอยู่ในรหัสอักขระ TIS 620 ที่ 0xEF (239) และรหัสยูนิโคดที่ U+0E4F 
== ฟองมันในภาษาอื่น ==
ภาษาอื่นที่ใช้ฟองมันคือภาษาเขมร (៙|italic=no) มีชื่อเรียกว่า กุกฺกุฎเนตฺร (កុក្កុដនេត្រ) หรือ แภนฺกมาน่ (ភ្នែកមាន់) ซึ่งแปลว่า ตาไก่ ใช้เมื่อขึ้นต้นบทเหมือนกับภาษาไทย ปัจจุบันใช้น้อย
== อ้างอิง ==
หลักเกณฑ์การใช้เครื่องหมายวรรคตอนและเครื่องหมายอื่น ๆ หลักเกณฑ์การเว้นวรรค หลักเกณฑ์การเขียนคำย่อ. ราชบัณฑิตยสถาน. พิมพ์ครั้งที่ 5 (แก้ไขเพิ่มเติม) พ.ศ. 2533.
๏
อักษรไทย
เภสัชภัณฑ์

เภสัชภัณฑ์ หรือ ยาเตรียม (Pharmaceutics) เป็นสาขาวิชาทางเภสัชศาสตร์ที่ศึกษาเกี่ยวกับการตั้งสูตรตำรับยาและกระบวนการผลิตยาในรูปแบบต่างๆตามเภสัชตำรับ ได้แก่
ยาเตรียมรูปแบบของแข็ง (Solid Dosage Forms)  : ยาเม็ด ยาแคปซูล ยาผง ยาแกรนูล
ยาเตรียมรูปแบบของเหลว (Liquid Dosage Forms)  : ยาน้ำใส ยาน้ำกระจายตัว
ยาเตรียมรูปแบบกึ่งแข็ง (Semi-solid Dosage Forms)  : ครีม เจล ขี้ผึ้ง เพสต์
ยาเตรียมรูปแบบไร้เชื้อ (Sterile Dosage Forms)  : ยาฉีด ยาตา ยาฝัง สารอาหารที่ให้ทางหลอดเลือด
เภสัชภัณฑ์
เภสัชภัณฑ์
พาราไดซ์คิส

พาราไดซ์คิส  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่วาดโดยยาซาวะ ไอ (Yasawa Ai) ในประเทศญี่ปุ่นได้ตีพิมพ์ลงในนิตยสารแฟชันสำหรับวัยรุ่นชื่อ ซิปเปอร์ (Zipper) ลิขสิทธิ์สำนักพิมพ์ของไทย เนชั่นเอ็ดดูเทนเมนท์(2544) และสำนักพิมพ์ของญี่ปุ่น โชเดนชะ Shodensha (2000) มีทั้งหมด 6 เล่มจบ
== เรื่องย่อ ==
ยูคาริ สาวงามผู้ทำตัวเป็นเด็กในกรอบเสมอ จนกระทั่งวันหนึ่งที่เธอได้พบกับจอร์จ คนของร้านพาราไดช์คิส ที่มาเสนอให้เธอเป็นนางแบบให้ทางร้าน เรื่องราวต่าง ๆ จึงเกิดขึ้นมากมาย
== ตัวละคร ==
ฮายาซากิ ยูคาริ
จอร์จ(โจจิ)
มิวาโกะ
อาราชิ
อิสเบลล่า
== รายชื่อตอน ==
การ์ตูนญี่ปุ่น
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโจเซ
ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
หนังสือการ์ตูนเกี่ยวกับความหลากหลายทางเพศ
เภสัชพลศาสตร์

เภสัชพลศาสตร์ (pharmacodynamics) คือการศึกษาผลทางชีวเคมีและสรีรวิทยาของยา กลไกการออกฤทธ์ของยาและความสัมพันธ์ระหว่างความเข้มข้นและผลของยา เภสัชพลศาสตร์เป็นการศึกษาว่ายามีผลอะไรต่อร่างกายบ้าง ซึ่งตรงกันข้ามกับเภสัชจลนศาสตร์ (pharmacokinetics) ที่เป็นการศึกษาผลของร่างกายที่มีต่อยา
ปัจจุบันเภสัชพลศาสตร์สามารถประเมินผลของยาต่อเซลล์ของสิ่งมีชีวิตโดยโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ซึ่งมีรายละเอียดดังนี้
มัลติเซลลูลาร์ ฟาร์มาโคไดนามิกส์ (Multicellular Pharmacodynamic หรือ MCPD) คือการศึกษาคุณสมบัติอยู่กับที่และภาวะเคลื่อนไหวและความสันพันธ์ระหว่างกลุ่มของยา และภาวะเคลื่อนไหวของกลุ่มเซลล์ในเชิง 4 มิติ การศึกษานี้จะทำทั้งในโปรแกรมคอมพิวเตอร์และสิ่งมีชีวิตเพื่อเปรียบเทียบกัน
เน็ตเวิกด์ มัลติเซลลูลาร์ ฟาร์มาโคไดนามิกส์ (Networked Multicellular Pharmacodynamics หรือ Net-MCPD) ใช้ศึกษาผลของยาต่อสารพันธุกรรมด้วย
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Jackson, R.C. (2003) Predictive software for drug design and development . Pharmaceutical Development and Regulation 1 ((3)), 159-168.
Werner, E., In silico multicellular systems biology and minimal genomes, DDT vol 8, no 24, pp 1121-1127, Dec 2003. (Introduces the concepts MCPD and Net-MCPD)
Dr. David W. A. Bourne, OU College of Pharmacy 
ภเสัชพลศาสตร์
สุภาษ จันทระ โพส

สุภาษ จันทร โพส (Subhas Chandra Bose; 23 มกราคม 1897&nbsp;– 18 สิงหาคม 1945) เป็นนักชาตินิยมอินเดีย, วีรบุรุษของอินเดีย ผู้ซึ่งระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองได้พยายามจะปลดแอกอินเดียจากบริติชราชภายใต้ความช่วยเหลือของนาซีเยอรมนีและจักรวรรดิญี่ปุ่น ต่อมาได้กลายเป็นประเด็นที่เป็นปัญหาของชีวิตเขา คำเชิดชูเกียรติ เนตาจี (Netaji; ฮินดูสถาน: "ท่านผู้นำ") ได้ถูกนำมาใช้กับเขาในปี 1942 โดยทหารอินเดียในอินดิสช์ เยอรมนี และในเบอร์ลิน ก่อนที่จะถูกนำมาใช้แพร่หลายในการเรียกเขา
==หมายเหตุ==
==อ้างอิง==
===บรรณานุกรม===
นักการเมืองอินเดีย
ผู้นำ
ชาวอินเดียที่นับถือศาสนาฮินดู
ชาวอินเดียเชื้อสายเบงกอล
บุคคลจากโกลกาตา
บุคคลจากรัฐโอฑิศา
ผู้เขียนอัตชีวประวัติชาวอินเดีย
พุดซ้อน

พุดซ้อนเป็นพันธุ์ไม้วงศ์เดียวกับเข็มพวงขาว กระทุ่ม และกาแฟ ถิ่นกำเนิดเดิมของพุดซ้อนเข้าใจว่าอยู่ทางตอนใต้ของจีน โดยยังสามารถพบกระจายพันธุ์ในธรรมชาติอย่างแพร่หลายในบังกลาเทศ, อินเดีย, ญี่ปุ่น, เกาหลี, พม่า, และเวียดนาม มีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ คือ พุดจีน, พุดใหญ่, เก็ดถะหวา (ภาคเหนือ), และอินถะหวา (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ)
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ของพุดซ้อน ==
พุดซ้อนเป็นไม้พุ่มสูงประมาณ 1-2 เมตร แตกกิ่งแขนงมาก  ลำต้นเรียวเป็นรูปกรวย  ใบเดี่ยว รูปหอก ปลายใบและโคนใบแหลม ใบมีสีเขียวมน ดอกเดี่ยวสีขาวออกตามซอกใบและปลายกิ่ง มีกลีบเลี้ยงหนาเป็นสัน  มีทั้งชนิดดอกลา คือกลีบดอกชั้นเดียว และชนิดดอกซ้อน มีกลีบดอกจำนวนมากเรียงซ้อนกัน เมื่อดอกบานมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 7-8 เซนติเมตร กลิ่นหอมแรง  ออกดอกตลอดปี
== การปลูกเลี้ยง ==
พุดซ้อนเป็นไม้กลางแจ้ง  ต้องการแสงแดดจัด  ชอบดินร่วนที่มีความอุดมสมบูรณ์เพียงพอ ขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ดและตอนกิ่ง
== ประโยชน์ ==
นิยมนำไปร้อยพวงมาลัยบูชาพระ เมล็ดสีเหลืองทอง ใช้แต่งสีอาหารและทำสีย้อม ส่วนดอกใช้สกัดน้ำมันหอมระเหย ใช้ทำน้ำหอมและแต่งกลิ่นเครื่องสำอาง ในตำรายาจีนเรียกจือจื่อ (ภาษาจีนกลาง) หรือกี้จือ (ภาษาจีนแต้จิ๋ว) ผลสดหรือผลที่เผาจนเป็นเถ้าใช้เป็นยาระบายความร้อนและขับสารพิษ
== ในวรรณคดี ==
มีบทโครงที่กล่าวถึง พุดซ้อน ใน
ช่อตะแบกสัตตบุษย์พุดซ้อน
จำปีมลุลีมะลิลา
กลิ่นขจรฟุ้งจับนาสา
พิกุลกรรณิการ์สารภี
(รามเกียรติ์ - พระราชนิพนธ์ในรัชกาลที่ 1)
เจ้าโมรากรีดเล็บเก็บจำปี
ให้ประภาวดีศรีสมร
เจ้าวิเชียรเก็บกระถินกลิ่นขจร
กับพุดซ้อนตามส่งให้จงกล
(พระอภัยมณี - สุนทรภู่)
== อ้างอิง ==
ITIS 34784 
ดอกไม้ประจำจังหวัดของไทย
ไม้ดอกไม้ประดับ
พืชให้สีย้อม
สกุลพุด
สมุนไพรจีน
เภสัชจลนศาสตร์

เภสัชจลนศาสตร์ (pharmacokinetics) เป็นสาขาหนึ่งของวิชาเภสัชวิทยาที่กล่าวถึงกระบวนการของร่างกายในการจัดการยาเมื่อเปรียบเทียบกับเวลา หรือการเปลี่ยนแปลงความเข้มข้นของยาในร่างกาย ณ เวลาต่าง ๆ ประกอบด้วยกระบวนการสำคัญทางเภสัชจลนศาสตร์ใน 4 ขั้นตอน คือ การดูดซึม (absorption), การกระจายยา (distribution), กระบวนการเผาผลาญ (metabolism) และการขับยาออกจากร่างกาย (excretion) นิยมเรียกอย่างย่อว่า ADME
การดูดซึมของยาส่งผลต่อชีวปริมาณออกฤทธิ์ (bioavailability) ของยาซึ่งขึ้นกับรูปแบบวิธีการให้ยาหรือวิธีการบริหารยาในรูปแบบต่าง ๆ กัน การดูดซึมยังส่งผลอย่างต่อเนื่องไปยังกระบวนการกระจายยา ซึ่งมีปัจจัยต่าง ๆ ในร่างกายที่สนับสนุนหรือลดการกระจายยาไปยังอวัยวะเป้าหมาย (target organ) และกระบวนการเผาผลาญของยาเพื่อการกำจัดยาออกนอกร่างกาย ในบางกรณีนิยมเรียก "ADME" เป็น "ADMET" ซึ่งเป็นการเพิ่มการขนส่ง (transport) หรือความเป็นพิษ (toxicity) เข้าไปผนวกด้วย
เภสัชจลนศาสตร์มีความสำคัญยิ่งต่อกระบวนการศึกษาวิชาเภสัชวิทยา
เภสัชวิทยา
จำปูน

จำปูน  เป็นพรรณไม้ดอกชนิดหนึ่ง มีกลิ่นหอมหวาน ดอกมีขนาดเล็ก กลีบหนา อูม ดอกมีลักษณะคล้ายดอกบัวตูม ชื่อวิทยาศาสตร์ คือ Anaxagorea javanica Blume
== ลักษณะทั่วไป ==
เป็นพรรณไม้พุ่มขนาดเล็ก ต้นใบและกิ่งคล้าย ๆ กระดังงา ลำต้นสูงประมาณ 2-4 เมตร ทรงพุ่มค่อนข้างโปร่ง กิ่งก้านเกลี้ยง ลำต้นตรง เปลือกเรียบมีสีเทาคล้ำ ใบสีเขียวเป็นมัน พื้นใบเกลี้ยง ยาวประมาณ 4-6 นิ้ว ดอกเป็นดอกเดี่ยว ออกตามยอดหรือโคนก้านใบ ลักษณะดอกจะแข็ง มีสีขาวนวลเป็นมัน มี 3 กลีบ โคนกลีบสีเขียว เมื่อบานเต็มที่ประมาณ 1 นิ้ว มีกลิ่นหอมแรงในช่วงกลางคืนและหอมอ่อนในช่วงเช้า ดอกบานวันเดียวแล้วร่วง ออกดอกตลอดปี แต่จะมีดอกดกในช่วงฤดูฝน ผลเป็นผลกลุ่ม มีผลย่อย 4-10 ผล เมื่อผลแก่แล้วเมล็ดจะแตกตัวกระเด็นไปได้ไกล
== การขยายพันธุ์ ==
โดยการเพาะเมล็ดและการตอนกิ่ง แต่เพาะเมล็ดจะได้ผลดีกว่า เมล็ดที่ได้จากต้นควรรีบเพาะทันทีเนื่องจากเมล็ดจะสูญเสียสภาพการงอกเร็วมาก การเพาะเมล็ดใช้เวลาประมาณ 1 เดือน
== สภาพที่เหมาะสม ==
เป็นพืชที่มีการเจริญเติบโตช้าในช่วงแรก ต้นกล้าอายุหนึ่งปีจะมีความสูงเพียง 10 เซนติเมตร แต่จะเจริญเติบโตเร็วขึ้นได้ในปีถัดไป สภาพธรรมชาติต้องการแสงแดดรำไร ขึ้นได้ในดินทุกชนิด หากปลูกเลี้ยงควรปลูกในดินร่วนมีการระบายน้ำดี ชอบน้ำ จะเจริญเติบโตได้ดีในสภาพแวดล้อมที่มีความชื้นสูง หรือฝนตกชุก หากต้องการปลูกให้ออกดอกจะต้องจัดสภาพแวดล้อมให้มีความเหมาะสม และควรระวังอย่าให้โดนแดดจัดเกินไป จำปูนเป็นไม้ดอกที่ได้รับความนิยมมานาน แต่มีน้อยคนที่จะปลูกเลี้ยงได้เจริญเติบโตและออกดอกดกได้ในที่ราบภาคกลาง หรือสภาพแวดล้อมอื่นที่ต่างไปจากถิ่นกำเนิดเดิม
== ถิ่นกำเนิด ==
ภาคใต้ของประเทศไทย บริเวณคาบสมุทรมลายู และยังพบในภาคตะวันออกเฉียงใต้แถบจังหวัดจันทบุรี จำปูนเป็นดอกไม้ประจำจังหวัดพังงา
== อ้างอิง ==
ปิยะ เฉลิมกลิ่น, ไม้ดอกหอม เล่ม 1, กรุงเทพมหานคร : บ้านและสวน, 2540.
ปิยะ เฉลิมกลิ่น, 100 ชนิดพรรณไม้วงศ์กระดังงาแสนสวย, ปทุมธานี : สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย, 2554.
วงศ์กระดังงา
ไม้ดอกไม้ประดับ
ดอกไม้ประจำจังหวัดของไทย
องศาเซลเซียส

องศาเซลเซียส (degree Celsius, สัญลักษณ์ °C) หรือที่เคยเรียกว่า องศาเซนติเกรด (degree centigrade) เป็นหน่วยวัดอุณหภูมิหน่วยหนึ่งในระบบเอสไอ กำหนดให้จุดเยือกแข็งของน้ำคือ 0&nbsp;°C และจุดเดือดคือ 100&nbsp;°C โดยตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่อันเดิช เซ็ลซิอุส ผู้ซึ่งสร้างระบบใกล้เคียงกับปัจจุบัน
ในปัจจุบันองศาเซลเซียสใช้กับแพร่หลายทั่วโลกในชีวิตประจำวัน จะยกเว้นก็มีสหรัฐและประเทศจาเมกาเท่านั้นที่นิยมใช้หน่วยองศาฟาเรนไฮต์ แต่ในประเทศดังกล่าว องศาเซลเซียสและเคลวินก็ใช้มากในด้านวิทยาศาสตร์
== นิยาม ==
นิยามขององศาเซลเซียสนิยามจากหน่วยเคลวิน โดยที่ขนาดของสเกลหน่วยองศาเซลเซียสจะเท่ากับของเคลวิน กำหนดให้อุณหภูมิที่จุดศูนย์องศาสัมบูรณ์มีค่าเท่ากับ -273.15&nbsp;°C
== ประวัติ ==

หน่วยนี้ตั้งตามชื่อของอันเดิช เซ็ลซิอุส (มีชีวิตอยู่ระหว่าง ค.ศ. 1701–1744) นักดาราศาสตร์ชาวสวีเดน เขาเป็นคนแรกที่เสนอระบบที่ใกล้เคียงกับระบบนี้ในปี พ.ศ. 2285 (ค.ศ. 1742) โดยใช้ชื่อว่า เซนติเกรด ซึ่งมาจากภาษาละติน centum ที่แปลว่า 100 และ gradus ที่แปลว่าขั้น แต่แรกกำหนดให้อุณหภูมิจุดเดือดของน้ำคือ 100 องศา และจุดเยือกแข็งของน้ำคือ 0 องศาที่ระดับความดันบรรยากาศมาตรฐาน แต่ได้มีการสลับสเกลต่อมาหลังจากที่เซ็ลซิอุสเสียชีวิตไประยะหนึ่ง โดยฌ็อง-ปีแยร์ คริสแต็ง เป็นคนเสนอเรื่องนี้
ในปี พ.ศ. 2491 หน่วยนี้มีชื่อเรียกต่างกันสามแบบ ได้แก่
เซนติเกรด (centigrade)
องศาเซนเทสซิมัล (centesimal degree)
องศาเซลเซียส (Celsius degree)
แต่นับจากนั้นมา ชื่อที่ถูกเลือกเป็นทางการคือ องศาเซลเซียส จากการประชุม General Conference on Weights and Measures ครั้งที่ 9 โดยมีจุดประสงค์เพื่อระลึกถึงเซ็ลซิอุส และเป็นการตัดปัญหาความสับสนที่อาจเกิดขึ้นจากการใช้คำนำหน้า centi- กับระบบเอสไอ และจากการที่นิยามเดิมไม่เหมาะสมที่จะใช้เป็นมาตรฐานอย่างเป็นทางการ เนื่องจากอุณหภูมิขึ้นกับนิยามของความดันบรรยากาศมาตรฐาน ซึ่งความดันบรรยากาศมาตรฐานนี้ก็ขึ้นกับอุณหภูมิอีกทีหนึ่ง จึงกำหนดนิยามใหม่ให้อุณหภูมิ 0.018°C ตรงกับจุดสามสถานะ (triple point) ของน้ำ และให้สเกลหนึ่งองศามีค่าเป็น 1/273.16 เท่าของผลต่างระหว่างอุณหภูมิที่จุดสามสถานะของน้ำกับจุดศูนย์องศาสัมบูรณ์ นิยามนี้ได้รับการยอมรับในการประชุม General Conference on Weights and Measures ครั้งที่ 10 เมื่อปี พ.ศ. 2497
หน่วยวัด
เซลเซียส
เซลเซียส
อาโอนิโปรดักชัน

อาโอนิ โปรดักชัน หรือ อาโอนิ โปร (青二プロダクション, Aoni Production) บริษัท เอเจ็นซี่ รับหานักพากย์ ในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งมีสาขาทั้งใน โตเกียว และ โอซะกะบริษัท อาโอนิ โปร ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน ปีพ.ศ. 2512 (ค.ศ. 1969) มีสินทรัพย์รวม 26 ล้านเยน รวมมีนักพากย์ในสังกัดกว่า 250 คน และมีบริษัทลูกชื่อ อาโอนิ มิวสิก โปรดักชัน
== รายชื่อนักพากย์ในอาโอนิ โปร ==
รายชื่อนักพากย์ในสังกัดที่มีข้อมูลในวิกิพีเดีย:
อาเคมิ คันดะ
เรียวโกะ ชิราอิชิ
ไอ โนนากะ
ทันเกะ ซากุระ
ฮิโรมิ สึรุ
นักพากย์อื่นๆ
ฮิโรมิ สึรุ
อายะ ฮิซาคาวะ
ยูมิ โทมะ
จุนโกะ โนดะ
คุมิโกะ นิชิฮาระ
ฮิเดโอะ อิชิคาวะ
เรียวทาโร่ โอคิอายุ
โฮโกะ คุวาชิมะ
ฮิเดยูกิ ทานากะ
ฮิคารุ มิโดริคาวะ
โนบุโตชิ คันนะ
ริกะ โคมัตสึ
มามิ คินเงทสึ
มาริโกะ โคดะ
บิน ชิมาดะ
ไทกิ มัตสึโนะ
มายูมิ โช
ยูริโกะ ยามาโมโตะ
คาซึเอะ อิคุระ
มิคิโอะ อิโนอุเอะ
จิคาโอะ โอซึกะ
ไดสุเกะ โกริ
ทาเคชิ อาโอโนะ
ทาเคชิ คุซาโอะ
วาคานะ ยามาซากิ
ยาสุฮิโระ ทาคาโตะ
ยูโกะ มินางุจิ
ยูโกะ นางาชิมะ
คาซึโกะ สุงิยามะ
จิโยโกะ คาวาชิมะ
มาซายะ โอโนซากะ
มาจิโกะ โทโยชิมะ
เมงุมิ อุราวะ
ยูกิมาสะ คิชิโนะ
บันโจ กินงะ
ยาสุโนริ มาสุทานิ
รูมิ คาซาฮาระ
เคอิจิ นัมบะ
เรียว ฮิโรฮาชิ
ซากุระ อายาเนะ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
http://www.aoni.co.jp/
บริษัทของญี่ปุ่น
บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2512
พ.ศ. 2456

พุทธศักราช 2456 (นับแบบใหม่) ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1913 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันพุธ ตามปฏิทินเกรกอเรียน
ปีฉลู เบญจศก จุลศักราช 1275 (วันที่ 15 เมษายน เป็นวันเถลิงศก)
== ผู้นำ ==
พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 – 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468)
* เจ้าประเทศราช:
** เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่: เจ้าแก้วนวรัฐ (11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2454 - 3 มิถุนายน พ.ศ. 2482)
** เจ้าผู้ครองนครลำพูน: เจ้าจักรคำขจรศักดิ์ (11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2454 - 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2486)
** เจ้าผู้ครองนครลำปาง: เจ้าบุญวาทย์วงษ์มานิต (3 มกราคม พ.ศ. 2441 - 5 ตุลาคม พ.ศ. 2465)
** เจ้าผู้ครองนครน่าน: พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช (21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2437 - 5 เมษายน พ.ศ. 2461)
== เหตุการณ์ ==
1 เมษายน – พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติคลังออมสินขึ้นโดยให้เรียกว่า "คลังออมสิน" ขึ้นตรงต่อกระทรวงพระคลังมหาสมบัติ อันเป็นจุดกำเนิดของธนาคารออมสิน
10 กรกฎาคม – หุบเขาเดทวอลเลย์ ในรัฐแคลิฟอร์เนีย มีอุณหภูมิพุ่งสูงถึง 134&nbsp;°F (~56.7°C) ซึ่งสูงที่สุดในสหรัฐอเมริกา
10 สิงหาคม – การลงนามในสนธิสัญญาบูคาเรสต์ ทำให้สงครามบอลข่านครั้งที่ 2 ยุติลง
=== ไม่ทราบวัน ===
ค้นพบ ธาตุโพรแทกทิเนียม
== วันเกิด ==
5 มกราคม - เจ้าเครือแก้ว ณ เชียงใหม่ ศิลปินชาวไทย (ถึงแก่กรรม 21 ธันวาคม พ.ศ. 2546)
23 มกราคม - หม่อมราชวงศ์จักรทอง ทองใหญ่ โอรสคนโตใน หม่อมเจ้าทองฑีฆายุ ทองใหญ่ กับ หม่อมลุดมิลา ทองใหญ่ ณ อยุธยา
26 มีนาคม - พอล แอร์ดิช นักคณิตศาสตร์ชาวฮังการี (เสียชีวิต พ.ศ. 2539)
26 กุมภาพันธ์ - มิโนะรุ ฮอนดะ นักดาราศาสตร์ชาวญี่ปุ่น (เสียชีวิต พ.ศ. 2533)
29 เมษายน - พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมพลฑิฆัมพร (สิ้นพระชนม์ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2534)
19 พฤษภาคม - เจ้าชายคาร์โล วิกเตอร์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งแอลเบเนีย
14 กรกฎาคม - เจอรัล อาร์ ฟอร์ด ประธานาธิบดีคนที่ 38 แห่งสหรัฐอเมริกา (เสียชีวิต 26 ธันวาคม พ.ศ. 2549)
7 สิงหาคม - สุริยนันทนา สุจริตกุล (สิ้นชีพิตักษัย 4 สิงหาคม พ.ศ. 2557)
12 สิงหาคม - พระธรรมวิสุทธิมงคล (หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน) (มรณภาพ 30 มกราคม พ.ศ. 2554)
3 ตุลาคม - สมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวร (สิ้นพระชนม์ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2556)
11 ตุลาคม - หม่อมหลวงเนื่อง นิลรัตน์ อดีตข้าหลวงและนักประพันธ์ชาวไทย (ถึงแก่กรรม 29 มกราคม พ.ศ. 2553)
28 ตุลาคม - ดอน ลัสก์ นักแสดงชาวอเมริกัน (ถึงแก่กรรม 30 ธันวาคม พ.ศ. 2561)
2 ธันวาคม
* หม่อมเจ้าวินิตา รพีพัฒน์ (สิ้นชีพิตักษัย 6 มีนาคม พ.ศ. 2541)
* สริ ยงยุทธ นักดนตรีฃาวไทย (เสียชีวิต 6 เมษายน พ.ศ. 2548)
14 ธันวาคม - พระครูอดุลธรรมกิตติ์ (หลวงพ่อกลั่น อคฺคธมฺโม) พระสงฆ์ชาวไทย
25 ธันวาคม - หม่อมเจ้าปิยะรังสิต รังสิต (สิ้นชีพิตักษัย 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533)
== วันถึงแก่กรรม ==
18 มีนาคม - พระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งกรีซ (พระราชสมภพ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2388)
30 กันยายน - รูด็อล์ฟ ดีเซิล นักประดิษฐ์ชาวเยอรมัน (เกิด 18 มีนาคม พ.ศ. 2401)
28 ตุลาคม - พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนพิทยลาภพฤฒิธาดา พระราชโอรสในรัชกาลที่ 4 (ประสูติ  1 เมษายน พ.ศ. 2406)
== รางวัล ==
=== รางวัลโนเบล ===
สาขาเคมี – อัลเฟรด แวร์เนอร์
สาขาวรรณกรรม – รพินทรนาถ ฐากูร
สาขาสันติภาพ – อ็องรี ลา ฟงแตน
สาขาฟิสิกส์ – ไฮเกอ กาเมอร์ลิง โอนเนิส
สาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ – ชาร์ลส์ โรแบร์ ริเชต์