pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
พระราชวังคย็องบก

{"properties":{"stroke-width":6,"stroke":"#ff0000","title":"พระราชวังคย็องบก"},"type":"ExternalData","service":"geoshape","ids":"Q482485"}
พระราชวังคย็องบก (경복궁) ตั้งอยู่ที่ตอนเหนือของโซล ประเทศเกาหลีใต้ เป็นหนึ่งในห้าพระราชวังใหญ่ที่สร้างขึ้นโดยราชวงศ์โชซ็อน สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1394 โดยช็อง โด-จ็อน และได้กลายเป็นพระราชวังหลวงหรือวังหลักสำหรับประทับว่าราชการของกษัตริย์และเหล่าเชื้อพระวงศ์ของเกาหลีมาโดยตลอด และได้รับการต่อเติมโดยพระเจ้าแทจงและพระเจ้าเซจงมหาราช แต่บางส่วนของพระราชวังนั้นถูกเพลิงเผาวอดในช่วงที่ญี่ปุ่นบุกประเทศเกาหลี
พระราชวังมีเนื้อที่ 5.4 ล้านตารางฟุต โดยในช่วงต้นราชวงศ์โชซ็อนมีตำหนักอาคารมากถึง 200 อาคาร กระทั่งปี ค.ศ. 1592 ที่กองทัพญี่ปุ่นบุกรุกประเทศเกาหลี ตำหนักต่าง ๆ ได้ถูกทุบทำลาย ถูกเผาทิ้งไปเป็นจำนวนมาก ก่อนที่จะได้รับการบูรณะซ่อมแซมและสร้างพระราชวังขึ้นมาใหม่ในแบบฉบับเดิม โดยในปัจจุบันมีตำหนักทั้งสิ้น 10 ตำหนัก 
คำว่า "คย็องบกกุง" ในภาษาเกาหลี แปลว่า "พระราชวังแห่งพรที่ส่องสว่าง (The Palace of Shining Blessings)"
== สิ่งก่อสร้าง ==
===ประตูหลัก===
ประตูควังฮวา (ประตูแรกที่เข้าสู่พระราชวังหรือประตูทิศใต้)
ประตูฮึงนเย (ประตูที่สองเข้าสู่พระราชวัง)
ประตูคึนจ็อง (ประตูที่สามเข้าสู่พระราชวัง)
ประตูซินมู (ประตูทิศเหนือ)
ประตูค็อนชุน (ประตูทิศตะวันออก)
ประตูย็องชู (ประตูทิศตะวันตก)
===เขตพระราชฐานชั้นนอก===
ประตูคึนจ็อง (ประตูที่สามเข้าสู่พระราชวัง)
พระที่นั่งคึนจ็อง
พระที่นั่งซาจ็อง (สถานที่ทรงงานของกษัตริย์)
พระที่นั่งซูจ็อง
พระที่นั่งช็อนชู
พระที่นั่งมันชูน
===เขตพระราชฐานชั้นใน===
พระที่นั่งคังนย็อง (สถานที่ประทับของกษัตริย์)
พระที่นั่งคโยแท (สถานที่ประทับของอัครมเหสี)
พระที่นั่งจากย็อง (สถานที่ประทับของพระราชชนนีของกษัตริย์)
===วังตะวันออก (สถานที่ประทับของมกุฎราชกุมาร)===
พระตำหนักจาซ็อน (สถานที่ประทับของมกุฎราชกุมารและพระชายา)
ตำหนักพีฮย็อน (สถานที่ศึกษาเล่าเรียนของมกุฎราชกุมาร)
===สถานที่อื่น ๆ===
ศาลาคย็องเฮรู (สถานที่สำหรับจัดงานเลี้ยงของพระราชวัง)
ศาลาฮยังว็อนจ็อง
===สะพาน===
สะพานย็องเจ
สะพานชวีฮยัง
== อ้างอิง ==
คย็องบก
ที่ประทับของพระมหากษัตริย์ในประเทศเกาหลีใต้
ที่ประทับของจักรพรรดิในประเทศเกาหลีใต้
ราชวงศ์โชซ็อน
ที่ประทับของพระมหากษัตริย์
ที่ประทับของจักรพรรดิ
สิ่งก่อสร้างในเขตชงโน
อุทยานแห่งชาติขุนขาน

อุทยานแห่งชาติขุนขาน ตั้งอยู่ในลุ่มน้ำแม่ขานและลุ่มน้ำแม่แจ่ม ท้องที่อำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่ มีเนื้อที่ 130,583.45 ไร่ หรือ 208.93 ตารางกิโลเมตร
== ภูมิประเทศ ==
มีลักษณะส่วนใหญ่เป็นเทือกเขาสลับซับซ้อนประมาณร้อยละ 80 ของพื้นที่ มีความสูงจากระดับน้ำทะเลต่ำสุด 500 เมตร และสูงสุด 1,708 เมตร สภาพของพื้นที่มีความลาดชันมากกว่าร้อยละ 35 เป็นส่วนใหญ่ แม่น้ำสายสำคัญที่เป็นแหล่งน้ำอุปโภคบริโภค ได้แก่ น้ำแม่สะเมิง น้ำแม่สาบ น้ำแม่ขาน น้ำอมลอง น้ำแม่โต๋ น้ำแม่บ่อแก้ว น้ำแม่อมแตง น้ำแม่ตาละ น้ำแม่สะงะ และน้ำแม่แจ่ม
==ลักษณะภูมิอากาศ==
สภาพภูมิอากาศเย็นสบายตลอดปี อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย 28 องศาเซลเซียส ต่ำสุดเฉลี่ย 18 องศาเซลเซียส อุณหภูมิเฉลี่ยโดยทั่วไป 23 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปี 1,380 มิลลิเมตร
==ทรัพยากรป่าไม้==
สภาพป่าของอุทยานแห่งชาติ ประกอบไปด้วยป่า 5 ชนิด คือ
ป่าดิบเขา พบตามภูเขาที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางตั้งแต่ 1,000 เมตร ขึ้นไป บริเวณตอนบนของพื้นที่และบริเวณเทือกเขาแบ่งเขตอำเภอสะเมิงกับอำเภอแม่แจ่ม พันธุ์ไม้ที่พบมากได้แก่ ก่อ สนสามใบ ทะโล้ ตุ้มเต๋น มะขามป้อม จำปี มะส้าน สารภีป่า นมนาง เป็นต้น
ป่าดิบแล้ง พบทั่วไปบริเวณหุบเขาและริมลำห้วยในระดับความสูง 600-1,000 เมตร พันธุ์ไม้ที่ขึ้นอยู่ได้แก่ ยาง ตะเคียน มะม่วงป่า ลำไยป่า มะไฟ มะเดื่อ เป็นต้น
ป่าสนเขา พบตามยอดเขาโดยทั่วไปที่ระดับความสูง 700-1,300 เมตร พันธุ์ไม้ที่ขึ้นอยู่ได้แก่ สนสองใบ สนสามใบ ก่อ รัก รัง เหียง เป็นต้น
ป่าเบญจพรรณ พบทางทิศตะวันออกของพื้นที่ พันธุ์ไม้ที่ขึ้นได้แก่ สัก เติม สมอไทย เส้า แดง ประดู่ เสี้ยว มะแฟน ซ้อ เป็นต้น
ป่าเต็งรัง พบมากโดยทั่วไปบริเวณภูเขาที่ไม่สูงมากนัก พันธุ์ไม้ที่ขึ้นอยู่ได้แก่ เต็ง รัง เหียง พลวง สนสองใบ มะกอก เส้า เสี้ยว เป็นต้น
==ทรัพยากรสัตว์ป่า==
สัตว์ป่าที่เห็นได้โดยมาก ได้แก่ เก้ง หมูป่า ไก่ป่า ลิง เม่น หมาใน กระต่ายป่า กระรอก อีเห็น ตะกวด หมาจิ้งจอก ตุ่น บ่าง ค้างคาว พังพอน เป็นต้น ส่วนสัตว์ป่าที่เป็นจุดเด่น ได้แก่ นกนานาชนิด เสือโคร่ง และ เลียงผา
== อาณาเขต ==
ทิศเหนือ ติดต่อกับ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสะเมิง ตำบลยั้งเมิน อำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่
ทิศใต้ ติดต่อกับ เขตอุทยานแห่งชาติออบขาน ตำบลบ่อแก้ว ตำบลแม่สาบ ตำบลสะเมิงใต้ อำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ เขตติดต่อ อำเภอแม่ริม ตำบลโป่งแยง อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ เขตป่าสงวนแห่งชาติ ป่าแม่แจ่ม ตำบลแม่แดด ตำบลแม่นาจร อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่
== แหล่งท่องเที่ยว ==
=== ด้านธรรมชาติ ===
อุทยานแห่งชาติขุนขาน มีสภาพป่าที่อุดมสมบูรณ์ และมีจุดเด่นทางธรรมชาติหลายแห่ง ได้แก่
จุดชมทิวทัศน์ป่าแม่แจ่ม กิโลเมตรที่ 36–55
จุดชมทิวทัศน์ป่าสะเมิง กิโลเมตรที่ 24–25
น้ำตกแม่นาเปอะ
น้ำตกห้วยตาด
น้ำตกห้วยฮ้อม
น้ำตกอมลอง
น้ำตกห้วยอมแตง
หน้าผามาต๊ะ
ถ้ำหลวงแม่สาบ
บ่อน้ำร้อนท่าโต๋
ดอยซาง
ดอยขุนแม่เอ๊าะ
ผาสามหน้า
นักท่องเที่ยวสามารถเดินทางมาท่องเที่ยวที่อุทยานขุนขานได้ตลอดทั้งปี
== ด้านศึกษาธรรมชาติ ==
เส้นทางเดินศึกษาธรรมชาติริมถนนสายสะเมิง–วัดจันทร์
== อ้างอิง ==
ขุนขาน สำนักอุทยานแห่งชาติ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
อุทยานแห่งชาติขุนขาน
สถิติข้อมูลนักท่องเที่ยวในอุทยานแห่งชาติ 
ขุนขาน
อำเภอสะเมิง
วัดอนาลโยทิพยาราม

วัดอนาลโยทิพยาราม หรือ ดอยบุษราคัม เป็นวัดธรรมยุติกนิกายที่พระธรรมวิสุทธิญาณ (ไพบูลย์ สุมงฺคโล) ที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 4-5-6-7 (ธ) ให้สร้างขึ้นบนดอยบุษราคัม บ้านสันป่าม่วง หมู่ที่ 6 ตำบลสันป่าม่วง อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา จากตัวเมืองไปเส้นทางพะเยา-เชียงราย ประมาณ 7 กม.แยกซ้ายไปตามทางหลวงหมายเลข 1127 ประมาณ 9 กิโลเมตร เพื่อเป็นอุทยานพระพุทธศาสนา มีศาสนสถานที่สวยงามเช่น พระพุทธรูปศิลปสุโขทัยองค์ใหญ่ พระพุทธรูปปางต่าง ๆ เช่น ปางลีลา พุทธคยา เก๋งจีนประดิษฐานเจ้าแม่กวนอิม หอพระแก้วมรกตจำลองทำด้วยทองคำ ฯลฯ บรรยากาศร่มรื่น พื้นที่กว้างขวาง แวดล้อมไปด้วยทรัพยากรป่าไม้ จากยอดดอยสามารถชมทัศนียภาพของกว๊านพะเยา และตัวเมืองของพะเยาได้อย่างสวยงามสามารถขึ้นวัดอนาลโยได้ 2 ทางคือ ทางรถยนต์และทางบันได มีที่พักแบบรีสอร์ทอยู่บนวัด
ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2557 วัดอนาลโยทิพยารามได้รับการยกสถานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ
==อ้างอิง==
วัดในอำเภอเมืองพะเยา
วัดไทยในสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย
พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ
พระตำหนักสมเด็จย่า

พระตำหนักสมเด็จย่า เป็นสถานที่สำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดพะเยา ภายในตำหนักมีเครื่องใช้ส่วนพระองค์ พระบรมฉายาลักษณ์ พระราชกรณียกิจต่าง ๆ ครั้งเสด็จเยือนจังหวัดพะเยา ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2514 รวมทั้งหมด 9 ครั้ง
สิ่งก่อสร้างในจังหวัดพะเยา
พระตำหนัก
โบราณสถานบ้านร่องไฮ

โบราณสถานบ้านร่องไฮ เป็นชุมชนโบราณขนาดใหญ่ริมกว๊านพะเยา และเป็นซากโบราณสถานบางส่วนอยู่ในกว๊านพะเยา จากหลักฐานการขุดแต่งพบพระพุทธรูปหินทราย ชิ้นส่วนจารึก สันนิษฐานมีอายุราว 500 ปี ชุมชนแห่งนี้ยังสืบสานภูมิปัญญา วิถีชีวิตความสำพีนธ์กับกว๊านพะเยาจนถึงวันนี้
โบราณสถานในจังหวัดพะเยา
แคว้นอาลซัส

อาลซัส (Alsace) หรือ แอลซ็อส (อัลเซเชียน: Elsàss)  เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นกร็องแต็สต์) ตั้งอยู่บริเวณพรมแดนทางทิศตะวันออกของประเทศฝรั่งเศส และทางทิศตะวันตกของแม่น้ำไรน์ ติดกับประเทศเยอรมนีและสวิตเซอร์แลนด์ มีเมืองหลักและเมืองที่ใหญ่ที่สุดคือเมืองสทราซบูร์
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 แคว้นอาลซัสถูกปรับปรุงในรัชสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 และพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 และกลายเป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศฝรั่งเศส บ่อยครั้งที่แคว้นอาลซัสได้ถูกกล่าวรวมกับแคว้นลอแรน เนื่องจากการครอบครองดินแดนของแคว้นทั้งสอง (อาลซัส-ลอแรน) เป็นที่เลื่องชื่อในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19-20
จนถึงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเยอรมนีรวมกับปรัสเซียและไซลีเซียเข้าโจมตีฝรั่งเศสและสามารถยึดอาลซัสและบางส่วนของลอแรนมาได้ระยะหนึ่ง พอเยอรมนีแพ้สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ฝรั่งเศสซึ่งชนะสงครามจึงเอาอาลซัสและบางส่วนของลอแรนคืนมา หลังจากนั้นในสงครามโลกครั้งที่สอง นาซีเยอรมันได้เข้ายึดปารีสและขู่ให้ฝรั่งเศสยกอาลซัสและบางส่วนของลอแรนให้เยอรมนี อาลซัสและบางส่วนของลอแรนจึงกลับเป็นของเยอรมนีอีกครั้ง เมื่อเยอรมนีนาซีแพ้สงครามโลกครั้งที่สอง เยอรมนีก็คืนอาลซัสและบางส่วนของลอแรนแก่ฝรั่งเศส
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของสภาแคว้นอาลซัส 
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของสภาแคว้นอาลซัส 
ข้อมูลการท่องเที่ยวในแคว้นอาลซัส
ภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมของฝรั่งเศส
จังหวัดในประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
บริเวณเวอร์นิเก

บริเวณเวอร์นิเก (Wernicke's area) เป็นบริเวณของซีรีบรัล คอร์เท็กซ์ในสมองของมนุษย์ อยู่ด้านหลังของลอนสมองซุพีเรียร์เทมพอรัล (superior temporal gyrus) ล้อมรอบคอร์เท็กซ์ของระบบรับเสียง (auditory cortex) บนร่องด้านข้างหรือร่องซิลเวียน [ซึ่งเป็นส่วนที่สมองกลีบขมับ (temporal lobe) และสมองกลีบข้าง (parietal lobe) มาพบกัน] อาจเรียกบริเวณนี้ว่าส่วนท้ายของบริเวณโบรดมันน์ 22 และในคนส่วนใหญ่บริเวณนี้จะอยู่ในสมองซีกซ้าย ซึ่งทำหน้าที่เฉพาะในด้านทักษะทางภาษา การอุดตันของหลอดเลือดแดงมิดเดิลซีรีบรัล (middle cerebral artery) ในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองอาจทำให้บริเวณนี้ทำหน้าที่ได้ผิดปกติ
ชื่อของบริเวณเวอร์นิเกมาจากชื่อของ คาร์ล เวอร์นิเก นักประสาทวิทยาและจิตแพทย์ชาวเยอรมัน ซึ่งค้นพบว่าการทำลายในบริเวณนี้ทำให้เกิดภาวะเสียการสื่อความ (aphasia) ซึ่งเรียกว่า Wernicke's aphasia หรือ receptive aphasia ในปี ค.ศ. 1874 (พ.ศ. 2417) ภาวะดังกล่าวทำให้เกิดความบกพร่องของความเข้าใจภาษาและการพูด ซึ่งมีจังหวะของเสียงที่ธรรมชาติและมีวากยสัมพันธ์ที่ปกติ แต่ไม่มีความสามารถเข้าใจความหมายได้ อาจเรียกภาวะนี้ว่า fluent หรือ jargon aphasia การทำงานของเวอร์นิเกเป็นการริเริ่มการศึกษาสมองในบริเวณนี้และบทบาทที่เกี่ยวกับภาษา ซึ่งเกี่ยวข้องกับความเข้าใจและการตีความภาษาพูด
บริเวณนี้เชื่อมต่อไปยังบริเวณโบรคา (Broca's area) โดยผ่านเส้นทางประสาทชื่ออาร์คูเอท ฟาสซิคูลัส (arcuate fasciculus) และยังเชื่อมต่อกับคอร์เท็กซ์ส่วนการรับเสียงปฐมภูมิ (primary auditory cortex) ซึ่งเกี่ยวกับบทบาทของความเข้าใจซึ่งคำพูด
== ดูเพิ่ม ==
สมอง
ซีรีบรัล คอร์เท็กซ์
บริเวณโบรคา (Broca's area)
อาร์คูเอท ฟาสซิคูลัส (Arcuate fasciculus)
อันซิเนท ฟาสซิคูลัส (Uncinate fasciculus)
สมอง
ซีรีบรัม
ดินแดนโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส

ดินแดนโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส (Territoire d'outre-mer : TOM) เป็นหน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส ปัจจุบันใช้เป็นหน่วยการปกครองสำหรับดินแดนฝรั่งเศสใต้และแอนตาร์กติก (Terres australes et antarctiques françaises : TAAF)
หน่วยการปกครองนี้แตกต่างจาก เขตการปกครองโพ้นทะเล (Départements d'outre-mers : DOM) แต่ถึงกระนั้น ด้วยลักษณะเฉพาะของ DOM และ TOM และดินแดนอื่นๆ ที่ครอบครอง บ่อยครั้งมักจะถูกเรียกโดยรวมว่า DOM / TOM
== อดีตดินแดนโพ้นทะเล ==
เฟรนช์โปลินีเซีย : ตั้งแต่ พ.ศ. 2489 ถึง พ.ศ. 2546 ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมโพ้นทะเล
นิวแคลิโดเนีย : ตั้งแต่ พ.ศ. 2489 ถึง พ.ศ. 2542 ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมพิเศษ
หมู่เกาะวาลิสและหมู่เกาะฟูตูนา : ตั้งแต่ พ.ศ. 2504 ถึง พ.ศ. 2546 ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมโพ้นทะเล
== ดูเพิ่ม ==
อาณานิคมโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส (Overseas collectivity)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Ministère de l'outre-mer - Découvrir l'Outre-Mer 
หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
ดินแดนโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส
คาซูนาริ นิโนมิยะ

คาซูนาริ นิโนมิยะ (; เกิด 17 มิถุนายน ค.ศ. 1983) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักแสดง นักพากย์ พิธีกร และนักจัดรายการวิทยุชาวญี่ปุ่น เป็นสมาชิกของบอยแบนด์ อาราชิ
นิโนะเข้ามาในค่ายจอห์นนี่ ตอนอายุ 13 ความสามารถพิเศษของโนะคือการแสดง ที่ได้รับคำชมจากนักวิจารณ์มากมายทั่วโลก (นิโนะได้ร่วมเล่นในหนังฮอลลิวู้ดของ คลินต์ อีสวู้ด เรื่อง Letters from Iwo jima.) นิโนะเป็นสมาชิกในวงที่ได้ร่วมเล่นหนัง/ละครมากมาย (พอกับมัตสึจุน) เพราะผู้คนกล่าวว่า นิโนะสามารถสื่อความรู้สึกออกมาทางตาได้ดี
เพื่อนสนิทที่สุดของนิโนะในวงอาราชิคือ โอโนะ ซาโตชิ สำหรับนิโนะ และโช นั้นมีโอกาสได้ร่วมงานกันในละครเรื่อง Yamada Taro Monogatari ด้วย
นิโนะออกจะมีนิสัยขี้เล่น ยิ้มน่ารัก แต่แกล้งคนเก่ง ปากจัดเล็กน้อย จุดเด่นคือ หน้าเด็กตลอดกาล และเป็นที่รักของทุกคน
สิ่งที่นิโนะชอบมากที่สุดคือ เล่นเกม ชอบเล่นมาก หายใจเข้าออกเป็นเกม ในรายการทีวี คำถามทุกอย่างที่ถาม โยงมาถึงเกมได้หมด บ้าเกมอย่างไม่น่าเชื่อ เกมที่โนะชอบคือ สปาร์ตัน X
นิสัยอีกอย่างที่เป็นจุดเด่นของโนะคือ ขี้งก ประหยัด มัธยัสถ์ เป็นอันดับหนึ่ง
นิโนะมีไดอารี่ ออนไลน์ของตัวเองชื่อว่า Game Nikki แต่ปิดไปแล้ว เปลี่ยนมาใช้ Game Nikki X แทน
== ผลงาน ==
=== ภาพยนตร์ ===
=== ละคร ===
=== ภาพยนตร์โทรทัศน์ ===
== รางวัล ==
{|class="wikitable"
! ปี
! องค์กร
! รางวัล
! จากผลงาน
! ผล
|-
| 2003||10th Rendora 110 Award	||นักแสดงชายยอดเยี่ยม||Stand Up!!||
|-
| rowspan = "2"|2005||8th Nikkan Sports Drama Grand Prix (Winter) ||ตัวประกอบชายยอดเยี่ยม||rowspan="2"|Affectionate Time (Yasashii Jikan) ||
|-
| 16th Rendora 110Award||Best Supporting Actor||
|-
| rowspan = "7"|2007||15th Hashida Awards||Hashida Award||Sukoshi wa, Ongaeshi ga Dekitakana||
|-
| 10th Nikkan Sports Drama Grand Prix (Winter) ||นักแสดงชายยอดเยี่ยม||rowspan="2"|Dear Father (Haikei, Chichiue-sama) ||
|-
| 52nd Television Drama Academy Awards||นักแสดงชายยอดเยี่ยม||
|-
| 11th Nikkan Sports Drama Grand Prix (Summer) ||นักแสดงชายยอดเยี่ยม||rowspan="2"|Yamada Taro Monogatari||
|-
| 54th Television Drama Academy Awards||นักแสดงชายยอดเยี่ยม||
|-
| Monthly Galaxy Awards (กันยายน) ||Galaxy Award||rowspan="2"|Marathon||
|-
| 62nd Cultural Affairs Award||Hōsō Kojin Award||
|-
| rowspan = "3"|2008||12th Nikkan Sports Drama Grand Prix (Fall) ||นักแสดงชายยอดเยี่ยม||rowspan="3"| Ties of Shooting Stars (Ryūsei no Kizuna) ||
|-
| 59th Television Drama Academy Awards||นักแสดงชายยอดเยี่ยม||
|-
| 49th Monte-Carlo Television Festival||ตัวประกอบชายยอดเยี่ยม (ละคร)||
|-
| 2009||46th Galaxy Awards||Individual Award||Ties of Shooting Stars (Ryūsei no Kizuna) , Door to Door||
|-
| rowspan = "2"|2011||14th Nikkan Sports Drama Grand Prix (Fall) ||นักแสดงชายยอดเยี่ยม||rowspan="2"|Freeter, Ie o Kau||
|-
| 67th Television Drama Academy Awards||นักแสดงชายยอดเยี่ยม||
|}
== อ้างอิง ==
นักร้องญี่ปุ่น
บุคคลจากโตเกียว
นักแสดงญี่ปุ่น
นักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น
อาณานิคมโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส

อาณานิคมโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส (Collectivité d'outre-mer : COM) มีฐานะเสมือนแคว้นในประเทศฝรั่งเศส โดยรวมดินแดนโพ้นทะเลเดิมและดินแดนอื่นๆ ซึ่งมีสถานะคล้ายคลึงกัน โดยตั้งเป็น "อาณานิคมโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส (Collectivité d'outre-mer : COM)" จากการแก้ไขรัฐธรรมนูญในวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2546
ในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 มีอาณานิคมโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศสจำนวนทั้งสิ้น 5 แห่ง ได้แก่
เฟรนช์โปลินีเซีย : มีอำนาจในการปกครองตนเองสูงมาก ซึ่งเห็นได้ชัดจากตำแหน่งของประธานาธิบดี (ประธานาธิบดีแห่งเฟรนช์โปลินีเซีย - Le président de la Polynésie française) สถานะในการปกครอง (ประเทศโพ้นทะเล - Pays d'outre-mer : POM) และสภานิติบัญญัติ (สภาแห่งเฟรนช์โปลินีเซีย - Assemblée de la Polynésie française)
แซ็ง-บาร์เตเลมี
แซ็ง-มาร์แต็ง
แซงปีแยร์และมีเกอลง
หมู่เกาะวาลิสและหมู่เกาะฟูตูนา
== ดูเพิ่ม ==
จังหวัดและดินแดนโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส (Overseas departments and territories of France)
จังหวัดโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส (Overseas department)
ดินแดนโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส (Overseas territories of France)
ลัทธิล่าอาณานิคม
ฝ
หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
 
ดินแดนในภาวะพึ่งพิง
กรมศุลกากร

กรมศุลกากร (The Customs Department) เป็นส่วนราชการระดับกรม สังกัดกระทรวงการคลัง ก่อตั้งเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2417 ในสมัยรัชกาลที่ 5 โดยมีชื่อว่า "หอรัษฎากรพิพัฒน์" มีหน้าที่เก็บภาษีอากรขาเข้าและขาออกเป็นรายได้ของรัฐ
== ประวัติ ==

กิจการศุลกากรในประเทศไทย เริ่มมีมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย โดยเรียกว่า "จกอบ" ต่อมาในสมัยอยุธยา ได้มีหน่วยงานที่ทำหน้าที่ด้านการตรวจเก็บภาษีขาเข้าเรียกว่า "พระคลังสินค้า"
ในยุครัตนโกสินทร์ ได้มีระบบการประมูลผูกขาดการเรียกเก็บภาษีอากร เรียกว่า "ระบบเจ้าภาษีนายอากร" ต่อมาในรัชสมัยรัชกาลที่ 4 มีการติดต่อค้าขายมากขึ้น มีการทำสนธิสัญญาเบาว์ริง เปลี่ยนแปลงการเก็บค่าธรรมเนียมปากเรือมาเป็น "ภาษีร้อยชักสาม" โดยมีโรงเก็บภาษีเรียกว่า "ศุลกสถาน" ต่อมาในปี พ.ศ. 2417 ได้มีการจัดตั้งหอรัษฎากรพิพัฒน์ เป็นสำนักงานกลางในการรวบรวมรายได้ของแผ่นดิน และได้มีพัฒนาการเรื่อยมาจนเป็นกรมศุลกากร ที่มีบทบาทหน้าที่เน้นการจัดเก็บภาษีอากรจากของที่นำเข้ามาในและส่งออกนอกประเทศ
== หน่วยงานในสังกัด ==
กองสืบสวนและปราบปราม
กองบริหารทรัพยากรบุคคล
กองตรวจสอบอากร
กองพิกัดอัตราศุลกากร
กองสิทธิประโยชน์ทางภาษีอากร
กองมาตรฐานพิธีการและราคาศุลกากร
กองกฎหมาย
กองยุทธศาสตร์และแผนงาน
กองบริหารจัดการและพัฒนาระบบเชื่อมโยงข้อมูลการนำเข้า ส่งออก และโลจิสติกส์
ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร
สำนักงานเลขานุการกรม
สำนักงานศุลกากรกรุงเทพ
สำนักงานศุลกากรท่าเรือกรุงเทพ
สำนักงานศุลกากรท่าเรือแหลมฉบัง
สำนักงานศุลกากรตรวจของผู้โดยสารท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
สำนักงานศุลกากรตรวจสินค้าท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
สำนักงานศุลกากรท่าอากาศดอนเมือง
สำนักงานศุลกากรตรวจสินค้าลาดกระบัง
สำนักงานศุลกากรมาบตาพุด
สำนักงานที่ปรึกษาการศุลกากร ประจำสถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงบรัสเซลส์
สำนักงานศุลกากรประจำสถานกงสุลใหญ่ ณ เมืองฮ่องกง
งานที่ปรึกษาการศุลกากรประจำสถานกงสุลใหญ่ ณ นครกวางโจว
สำนักงานศุลกากรภาคที่ 1-5
=== ด่านศุลกากร ===
ด่านศุลกากร ในสังกัดกรมศุลกากรมีจำนวนทั้งสิ้น 47 ด่าน ดังนี้
สำนักงานศุลกากรภาคที่ 1 มีด่านศุลกากร จำนวน 8 ด่าน ได้แก่ คลองใหญ่ จันทบุรี ชุมพร ประจวบคีรีขันธ์  แม่กลอง ระนอง สังขละบุรี และอรัญประเทศ
สำนักงานศุลกากรภาคที่ 2 มีด่านศุลกากร จำนวน 10 ด่าน ได้แก่ ท่าลี่ เชียงคาน หนองคาย บึงกาฬ นครพนม มุกดาหาร เขมราฐ ช่องเม็ก ช่องสะงำ และช่องจอม
สำนักงานศุลกากรภาคที่ 3 มีด่านศุลกากร จำนวน 9 ด่าน ได้แก่ แม่สาย เชียงแสน เชียงของ ทุ่งช้าง แม่สอด แม่สะเรียง ท่าอากาศยานเชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน และเชียงดาว
สำนักงานศุลกากรภาคที่ 4 มีด่านศุลกากร จำนวน 12 ด่าน ได้แก่ วังประจัน สตูล ปาดังเบซาร์ สะเดา บ้านประกอบ เบตง บูเก๊ะดา สุไหงโก-ลก ตากใบ ปัตตานี ท่าอากาศยานหาดใหญ่ และสงขลา
สำนักงานศุลกากรภาคที่ 5 มีด่านศุลกากร จำนวน 8 ด่าน ได้แก่ บ้านดอน เกาะสมุย สิชล นครศรีธรรมราช กระบี่ ภูเก็ต ท่าอากาศยานภูเก็ต และกันตัง
== อธิบดีกรมศุลกากร ==
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
สโมสรฟุตบอลคัสตอม ยูไนเต็ด
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์กรมศุลกากร
งานราชการ ติดต่อกรมศุลกากร นำเข้า-ส่งออก
ศุลกากร
ภาษี
องค์การที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2417
ศ
ศุลกากร
หน่วยงานบังคับใช้กฎหมายแห่งชาติของประเทศไทย
หน่วยงานบังคับใช้กฎหมายของประเทศไทย
จุง มัตสึโมโตะ

จุน มัตสึโมโตะ (; เกิด 30 สิงหาคม ค.ศ. 1983) หรือที่รู้จักกันในชื่อ มัตสึจุน เป็นนักร้อง นักเต้น นักแสดง พิธีกรรายการวิทยุ นายแบบชาวญี่ปุ่น จุนเป็นสมาชิกของบอยแบนด์ อาราชิ และโปรดิวเซอร์คอนเสิร์ตของ อาราชิ และเป็นนักแสดงซึ่งได้รับรางวัล (นักแสดงชาย/นักแสดงชายสมทบยอดเยี่ยม จากเรื่อง รักใสหัวใจเกินร้อย, แบมบิโน และ ครูสาวยากูซ่า)
== ผลงานการแสดง ==
ละครโทรทัศน์
Bokura no yuuki ~miman toushi~ (2017)
99.9-Keiji Senmon Bengoshi (2016)
Lucky Seven SP (2013)
Lucky Seven (2012)
Natsu no Koi wa Nijiiro ni Kagayaku (2010)
Kaibutsu-kun (2010)
Wagaya no Rekishi (2010)
Saigo no Yakusoku (2010)
Smile (2009)
Bambino! (2007)
Hana Yori Dango 2 (2007)
Yonimo Kimyouna Monogatari 15th Anniversary Special (2006) Part 5
Hana Yori Dango (2005)
Propose (2005) (Episode 1)
Kimi wa Petto ( You're my Pet) (2003)
Yoiko no Mikata (2003) (guest appearance)
Gokusen (2002)
Kindaichi Shonen no Jikembo 3 (2001)
(1997)
ภาพยนตร์
Narratage (2017)
Hidamari no Kanojyo (2013.10)
Hana Yori Dango Final (2008)
Kakushi Toride No Sannakunin (Three Bad Men in the Hidden Cliff) (2008)
Kiiroi Namida (Yellow Tears) (2007)
Boku wa Imōto ni Koi o Suru (I Am In Love With My Younger Sister.) (2007)
Yonimo Kimyouna Monogatari (2006)
Tokyo Tower (2004)
"ピカ★★ンチLIFE IS HARD だから HAPPY" (2004)
”ピカ☆ンチLIFE IS HARD だけど HAPPY" (2002)
Shinjuku Shounen Tanteidan (1998)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Jun matsumoto - The television Database
นักร้องญี่ปุ่น
นักแสดงญี่ปุ่น
บุคคลจากโตเกียว
ผู้มีชื่อเสียงทางโทรทัศน์ชาวญี่ปุ่น
นิวะ ไดสุเกะ

นิวะ ไดสุเกะ  เป็นตัวละครหลักจากการ์ตูนเรื่อง  ดี.เอ็น.แองเจิ้ล(D.N.Angel) ของ ยูคิรุ สุงิซากิ พากย์เสียงภาษาญี่ปุ่นโดย มิยู อิริโนะ และเสียงวัยเด็กโดย โทโมโกะ  คาเนดะ เสียงภาษาอังกฤษโดย เควิน คอร์น เสียงภาษาไทยโดยภัทราวุฒิ สมุทรนาวี และในชุดของดราม่าซีดีโดย  โซอิจิโร่ โฮชิ
== ประวัติ ==
นิวะ ไดสุเกะ หรือ ไดจัง ตามที่มารดาของเขาเรียก เป็นเด็กหนุ่มวัย 14 ปีของตระกูลจอมโจรที่สืบต่อมานาน นิวะ ลูกชายเพียงคนเดียวของ บิดา นิวะ โคสุเกะ และ มารดา นิวะ เอมิโกะ เขาได้รับสิ่งที่ตระกูลของเขาสืบทอดต่อมาหลังวันเกิดอายุครบ 14 ปีของเขาคือ ดีเอ็นเอที่จะเปลี่ยนร่างเป็น จอมโจรในตำนาน ดาร์ก ทันทีที่เขามีความรู้สึกรัก หรือ ใกล้ชิดสนิทสนม
ความสามารถของเขาคือ การไขล๊อกกุญแจทุกชนิด และ ความสามารถที่จอมโจรควรมีซึ่งได้รับการฝึกมาตั้งแต่เด็ก ปัจจุบันเขาอาศัยอยู่กับมารดาของเขา นิวะ เอมิโกะ และ คุณตาของเขา นิวะ ไดกิ
ในตอนแรกนั้นเขามีความรักครั้งแรกกับ ฮาราดะ ริสะ เพื่อนร่วมชั้นห้องเดียวกัน แต่ถูกเธอปฏิเสธเข้าภายหลัง เพราะเธอคิดว่า เขาเป็นเพียงเพื่อนที่ดีมากๆคนหนึ่ง และ ต่อมาเธอนั้นตกลงหลุมรัก ดาร์ก ที่อยู่ในตัวของไดสุเกะแทน ภายหลังจากที่อกหักจากริสะมาหลายครั้ง
== เพื่อนๆหรือคนใกล้ตัว ==
หนึ่งในเพื่อนสนิทของเขาคือ ซาเอฮาร่า ทาเคชิ ที่สนิทกันมาถึง 10 ปี ลูกชายของสารวัตตำรวจ ซาเอฮาร่า ที่มีหน้าที่รับผิดชอบคดีของดาร์ก (หนึ่งในคนที่อยู่ใต้บัญชาของฮิวาตาริ ซาโตชิ) และคนที่ตรงกันข้ามกับไดสุเกะอย่างสิ้นเชิงในความคิดของเพื่อนๆ ฮิวาตาริ ซาโตชิ โดยที่ทั้งสองมาผูกพันกันได้ คงเป็นเพราะคดีของดาร์ก ที่ฮิวาตารินั้นรู้ตัวจริงของดาร์กว่า เป็นส่วนหนึ่งของไดสุเกะ
วิซ สัตว์เลี้ยงของตระกูลนิวะที่รูปร่างเหมือนกระต่าย ตาสีแดง เป็นหนึ่งในตัวละครที่มีความสำคัญ เพราะเขาคอยช่วยไดสุเกะ (หรือดาร์ก) ในงานจอมโจรเช่น แปลงเป็นปีกให้ดาร์ก หรือ กระทั่งก๊อปปี้ตัวไดสุเกะเอง ปัญหาของเจ้าตัวคือ เขาพูดชื่อไดสุเกะไม่ได้ ได้แต่คำว่า ไดสุกิ (ภาษาญี่ป่นแปลว่า ชอบมาก) อาหารโปรดคือ สตอร์เบอร์รี่ และชอบนอนกับไดสุเกะบ่อยๆ
ทางด้านครอบครัวนั้นเขาก็อาศัยอยู่ด้วยกันอยู่แล้ว ยกเว้นบิดาของเขาที่ออกเดินทางและกลับมาภายหลัง เขาพยายามทำตัวเป็นผู้ปกป้องของไดสุเกะ และใช้ความรู้เรื่องเวทมนตร์ที่เขารู้มาในการช่วยเหลือไดสุเกะอย่างเต็มที่
== เล็กๆน้อยๆ  ==
ดาร์กจะไม่หายไปตราบใดที่คนที่เขารักยังไม่ตอบสนองต่อความรักต่อเขา ซึ่งคนแรกก็คือ ฮาราดะ ริกะ
เขาเป็นคนแรกของตระกูลนิวะที่เริ่มวาดรูป แทนที่จะใช้วิธีขโมยเหมือนทั่วไป
เขาเคยโดนเพื่อนๆร่วมชั้นเรียนจับแสดงบทบาทผู้หญิงของ ฟรีเดล ในเรื่อง น้ำแข็งและหิมะ(Ice and snow) ในงานแสดงละครของโรงเรียน ด้วยคะแนนเอกฉันท์
ชื่อของเขานั้นมาจาก ได จาก ตาของเขา และ สุเกะ จาก พ่อของเขา
จากหัวเรื่อง ดี.เอ็นท์.แองเจิ้ล นั้น ตัว ดี.เอ็นท์. นั้นมาจากชื่อภาษาอังกฤๅของเขา ไดสุเกะ นิวะ (Daisuke Niwa)
ปีกของไดสุเกะนั้นเป็นสีแดง ที่โผล่มาครั้งแรกในแอนิเมชันตอนที่ 26 เพื่อช่วยเหลือฮาราดะ ริคุ แต่ไม่นานเขาก็กลายร่างเป็นดาร์กไป โดยมีการอธิบายที่ปกจิดาร์กไม่ใช้ปีกจากตัวไดสุเกะเอง (ที่เป็นสีดำ เมื่อดาร์กออกมา) เพราะมันจะสร้างความเจ็บปวดให้เจ้าของร่างเป็นอันมาก
== ข้อมูลส่วนตัว ==
ชื่อ : นิวะ ไดสุเกะ
อายุ : 14 ปี
ส่วนสูง 157 เซนติเมตร
น้ำหนัก 34.5กิโลกรัม
สีผม และ สีตา : สีแดง
ครอบครัว : นิวะ โคสุเกะ (พ่อ) , นิวะ เอมิโกะ (แม่) , นิวะ ไดกิ (ตา)
วิชาถนัด : หลักภาษาและภาษาอังกฤษ
วิชาที่ไม่ถนัด : คณิตศาสตร์
ตัวละครการ์ตูนญี่ปุ่น
List of D.N.Angel characters#Daisuke Niwa
อู๋ จวินหรู

อู๋ จวินหรู  เกิดเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2508 เป็นนักแสดงตลกหญิงแนวหน้าชาวฮ่องกง ผลงานภาพยนตร์ที่คนไทยจำได้ส่วนใหญ่ เธอจะเล่นประกบคู่กับโจวซิงฉือ
ทางด้านชีวิตส่วนตัว เธอให้กำเนิดลูกสาวคนแรกกับผู้กำกับ ปีเตอร์ ชานโดยมิได้สมรสเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2549
== อ้างอิง ==
นักแสดงจีน
นักแสดงละครโทรทัศน์หญิงชาวฮ่องกง
สำราญ เกิดผล

สำราญ เกิดผล (22 กรกฎาคม พ.ศ. 2470 - 1 ตุลาคม พ.ศ. 2560) เป็นนักดนตรีชาวไทย ได้รับยกย่องให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีไทย) ประจำปี พ.ศ. 2548
สำราญ เกิดผล เกิดเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2470 ปีเถาะ ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 7 ณ บ้านเลขที่ 57 หมู่ 4 ตำบลบ้านใหม่ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นบุตรของนายหงษ์ เกิดผล กับนางสังวาลย์ เกิดผล แม่เพลงพื้นบ้านผู้มีความสามารถทั้งเพลงเรือ เพลงแอ่ว และเพลงเกี่ยวข้าว มีพี่น้องร่วมท้องเดียวกันทั้งหมด 7 คน คือ นางศิริ บุญจำเริญ, นายสวง เกิดผล, นางสมถวิลย์ กลิ่นสุคนธ์ , นางแสวง ตัณฑะตะนัย, สำราญ เกิดผล, นางลออ มีวีรสม และนายจำลอง เกิดผล
เรียนดนตรีครั้งแรกกับครูจำรัส เกิดผล และครูสังเวียน เกิดผล ในเวลาต่อมาซึ่งครูทั้งสองมีศักดิ์เป็นอาของครูสำราญเอง ภายหลังได้มีโอกาสได้เรียนกับครูหลายท่าน เช่น ครูเพชร จรรนาฏย์ ครูเทียบ คงลายทอง ครูฉัตร สุนทรวาทิน ครูช่อ สุนทรวาทิน และครูอาจ สุนทร เป็นต้น ผลงานด้านการแต่งเพลงของครูสำราญ เกิดผล ที่สำคัญ เช่น เพลงกลางพนาเถา เพลงลอยประทีปเถา และเพลงไอยราชูงวงเถา ที่แต่งขึ้นเพื่อถวายแด่สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เป็นต้น
ครูสำราญ เกิดผล ได้ถ่ายทอดความรู้ทางดนตรีให้กับลูกศิษย์ผู้มีความสนใจทั้งที่บ้าน “พาทยรัตน์” สถาบันการศึกษา เช่น วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล และ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
ครูสำราญ เกิดผล ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่อาทิตย์ที่ 1 ตุลาคม 2560 สิริอายุได้  90 ปี 2 เดือน 12 วัน มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 ณ วัดเสนาสนารามราชวรวิหาร อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
บุคคลจากอำเภอพระนครศรีอยุธยา
ศิลปินแห่งชาติ
อาจารย์คณะดุริยางค์-ดนตรี
บุคคลจากวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล
บุคคลจากมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จ.ภ.