pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
Diamonds Are Forever (นวนิยาย)

Diamonds Are Forever ในที่นี้ หมายถึง ชื่อนวนิยายเรื่องยาวเรื่องที่ 4 ในนวนิยายเรื่องยาวชุด เจมส์ บอนด์ ที่ เอียน เฟลมมิ่ง เป็นผู้ประพันธ์ขึ้น ตีพิมพ์จำหน่ายครั้งแรกใน พ.ศ. 2499 โดยสำนักพิมพ์โจนาธาน เคป (Jonathan Cape) เป็นสำนักพิมพ์แรกที่ถือลิขสิทธิ์ในการผลิตและจัดจำหน่าย ต่อมาลิขสิทธิ์ในการผลิตและจัดจำหน่ายก็ถูกขายต่อไปยังสำนักพิมพ์อื่นเป็นทอดๆ หลายสำนักพิมพ์ จนถึงปัจจุบัน สำนักพิมพ์ที่ถือลิขสิทธิ์อยู่คือ สำนักพิมพ์ เพนกวินบุ๊คส์ (Penguin Books)
ในพ.ศ. 2514 นวนิยายเรื่องนี้ก็ถูกดัดแปลงไปสร้างเป็นภาพยนตร์ ซึ่งคือภาพยนตร์เรื่อง เพชรพยัคฆราช โดยมี ฌอน คอนเนอรี่ เป็น เจมส์ บอนด์ และเป็นภาพยนตร์เรื่องเดียวที่มาจากการนำนวนิยายเรื่องนี้ไปดัดแปลงและสร้างเป็นภาพยนตร์
* นวนิยาย เจมส์ บอนด์ เล่มก่อนหน้า : Moonraker
* นวนิยาย เจมส์ บอนด์ เล่มถัดไป : From Russia with Love
หนังสือเจมส์ บอนด์
ดองกีคอง (วิดีโอเกม)

ดองกีคอง  เป็นชื่อเกมส์การผจญภัยของนินเทนโด ปรากฏตัวครั้งในเกมส์ดองกี้คองในตู้เกมอาเคตใน ค.ศ. 1981 โดยมีตัวละครหลักคือ ดองกีคอง (Donkey Kong) เป็นคิงคองจอมชั่วร้ายที่เอาพอลีน (Pauline) ไปและจัมพ์แมน (Jumpman)หรือมาริโอเป็นพระเอกที่ช่วยพอลีน
วิดีโอเกมแพลตฟอร์ม
วิดีโอเกมอาร์เคด
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2524
เกมสำหรับคอมโมดอร์ 64
หอระฆัง

หอระฆัง คืออาคารประเภทหนึ่งในงานสถาปัตยกรรมไทย ซึ่งก่อสร้างในวัดทุกแห่ง ใช้เป็นอาคารสำหรับแขวนระฆังเพื่อใช้ตีบอกสัญญาณ เวลาแก่พระสงฆ์ในการลงทำวัตรและประกอบกิจของสงฆ์
== ประเภทของหอระฆัง ==
หอระฆังโครงสร้างไม้
หอระฆังก่ออิฐถือปูน
หอระฆังโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก
หอระฆังโครงสร้าง
== ลักษณะรูปทรงอาคารของหอระฆัง ==
แบบ 4 เหลี่ยม
แบบ 6 เหลี่ยม
แบบ 8 เหลี่ยม
แบบทรงกลม
== ลักษณะรูปทรงหลังคาของหอระฆัง ==
แบบจั่วธรรมดา (ทรงคฤห์)
แบบมณฑป
แบบจตุรมุข
แบบบุษบก
แบบยอดมงกุฎ
แบบยอดพระเกี้ยว
แบบยอดเจดีย์
แบบยอดปรางค์
แบบทรงปราสาทเครื่องยอด
แบบผสม เช่นทรงมณฑปยอดปรางค์
แบบหลังคาศิลปะต่างประเทศ จากอิทธิพลของสถาปัตยกรรมตะวันตก หรือจีน
== ความหมายและสัญลักษณ์ทางพุทธปรัชญา ==
หมายถึง การตื่น เข้าถึงสัจธรรม และให้ความรู้สึกแห่งสันติสุข
== ดูเพิ่ม ==
วัด : พุทธศาสนสถาปัตยกรรมไทย 
พุทธศิลปะสถาปัตยกรรม ภาคต้น โดย พระพรหมพิจิตร
== ภาพจากแหล่งภายนอก ==
หอระฆังวัดพระศรีรัตนศาสดาราม หลังคาทรงบุษบก 
หอระฆังวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม หลังคาจตุรมุขยอดทรงเจดีย์ย่อไม้สิบสอง
หอระฆังวัดสำโรง โครงสร้างไม้ หลังคาทรงคฤห์ จั่วประดับช่อฟ้าใบระกา หางหงษ์ 
== หนังสือ ==
สมคิด จิระทัศนกุล วัด: พุทธศาสนสถาปัตยกรรมไทย  โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  พ.ศ. 2544. ISBN 974-6006-81-9
Karl Döhring, Buddhist Temples of Thailand: An Architectonic Introduction, White Lotus Press, 2000. ISBN 974-7534-40-1
สถาปัตยกรรมไทย
ส่วนประกอบของสิ่งก่อสร้าง
วัฒนธรรมไทย
เครื่องเพอร์คัชชัน
หอระฆัง
องค์ประกอบของพุทธศาสนสถาน
อีซูซุ

บริษัท อีซูซุ มอเตอร์ (; Isuzu  Motors  Ltd.) เป็นบริษัทผลิตรถยนต์สัญชาติญี่ปุ่น ผู้ผลิตยานพาหนะส่วนบุคคล ยานพาหนะเพื่อการพาณิชย์ และ รถบรรทุกของหนัก มีสำนักงานใหญ่ในโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2548 อีซูซุ คือผู้ผลิตรถบรรทุกขนาดกลางและขนาดใหญ่ โดยมีฐานการผลิตอยู่ที่เมืองฟูจิซะวะ และยังมีที่จังหวัดโทะจิงิ และจังหวัดฮกไกโดอีกด้วย
==รถอีซูซุที่จำหน่ายในไทย==
อีซูซุ ดี-แม็คซ์
อีซูซุ มิว-เอ็กซ์
รถบรรทุกอีซูซุ เช่น elf forward deca
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Isuzu Worldwide
Isuzu corporate website (Japanese)
Isuzu Surabaya (Indonesia)
Official Isuzu South Africa
Explanation of Mimamori-kun (English)
Isuzu launches Mimamori in Japan
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ กลุ่มบริษัท อีซูซุ ประเทศไทย
ตราสินค้ารถยนต์
บริษัทรถยนต์
บริษัทของญี่ปุ่น
บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2480
อีซูซุ
บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์โตเกียว
ราชวงศ์สทิวเวิร์ต

ราชวงศ์สทิวเวิร์ต หรือ สตูเวิร์ต (House of Stuart, เดิมเขียน Stewart) เป็นราชวงศ์แห่งราชอาณาจักรสกอตแลนด์ ราชอาณาจักรอังกฤษ และราชอาณาจักรไอร์แลนด์ ซึ่งภายหลังหลอมรวมกันเป็นราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ ชื่อราชวงศ์นั้นมาจากชื่อตำแหน่งไฮสทิวเวิร์ดแห่งสกอตแลนด์ (High Steward of Scotland) ซึ่งเป็นตำแหน่งของวอลเทอร์ ฟิตซ์ อะลัน (Walter fitz Alan) ผู้เป็นต้นตระกูล กษัตริย์สทิวเวิร์ตพระองค์แรก คือ รอเบิร์ตที่ 2 แห่งสกอตแลนด์ และทายาทสายบุรุษของพระองค์ได้กลาายเป็นพระราชาและราชินีแห่งสกอตแลนด์นับตั้งแต่ ค.ศ. 1371 และแห่งอังกฤษกับบริเตนใหญ่ตั้งแต่ ค.ศ. 1603 จนถึง ค.ศ. 1714 ชื่อราชวงศ์นี้ในภาษาอังกฤษเดิมเขียนว่า "Stewart" แต่ภายหลังเปลี่ยนเป็น "Stuart" ตามการสะกดแบบฝรั่งเศสซึ่งเป็นพระราชนิยมของแมรีที่ 1 แห่งสกอตแลนด์ ผู้เจริญพระชนม์ในประเทศฝรั่งเศส
ใน ค.ศ. 1503 เจมส์ที่ 4 แห่งสกอตแลนด์ กษัตริย์สกอตแลนด์จากราชวงศ์สทิวเวิร์ต เสกสมรสกับมาร์เกอริต ทิวเดอร์ (Margaret Tudor) พระธิดาของเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ กษัตริย์อังกฤษจากราชวงศ์ทิวเดอร์ จึงเป็นอันเกี่ยวดองราชวงศ์สกอตแลนด์กับอังกฤษเข้าด้วยกัน ครั้น ค.ศ. 1603 เอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ กษัตริย์อังกฤษจากราชวงศ์ทิวเดอร์ สิ้นพระชนม์โดยไร้ราชบุตร เจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์ จึงได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษและไอร์แลนด์ผ่านการหลอมรวมราชบัลลังก์ (Union of the Crowns) เมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1603 นับแต่นั้น ราชวงศ์สทิวเวิร์ตจึงได้เป็นใหญ่ในเกาะบริเตนและไอร์แลนด์ รวมถึงจักรวรรดิที่แผ่ขยายขึ้น จนถึงกษัตริย์พระองค์สุดท้าย คือ แอนน์แห่งบริเตนใหญ่ ผู้สิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1714
เมื่อแอนน์แห่งบริเตนใหญ่สิ้นพระชนม์โดยไม่มีราชบุตรหลงเหลือ ราชบัลลังก์จึงตกแก่ราชวงศ์แฮนโนเวอร์ (Hanover) ตามความในพระราชบัญญัติการสืบราชสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701 และพระราชบัญญัติความมั่นคง ค.ศ. 1704 เมื่อเวนราชบัลลังก์ให้แก่แฮนโนเวอร์แล้ว ทายาทของเจมส์ที่ 2 แห่งอังกฤษได้รับการเรียนขานว่า แจกเคอไบต์ (Jacobite) และพยายามทวงราชบัลลังก์คืนสืบ ๆ กันมาหลายชั่วอายุ ทายาทแจกเคอไบต์คนปัจจุบันที่สืบสิทธิอ้างราชบัลลังก์มาจากบรรพบุรุษ คือ ฟรานซ์ ดยุกแห่งบาวาเรีย (Franz, Duke of Bavaria) ส่วนสมาชิกราชวงศ์สทิวเวิร์ตที่มีอายุมากที่สุดและยังดำรงชีพอยู่ คือ อาร์เทอร์ สทิวเวิร์ต เอิร์ลแคสเซิลสทิวเวิร์ตที่ 8 (Arthur Stuart, 8th Earl Castle Stewart)
==อ้างอิง==
ส
ส
ราชวงศ์สทิวเวิร์ต
สกอตแลนด์
หอกลอง

หอกลอง คืออาคารประเภทหนึ่งในงานสถาปัตยกรรมไทย ซึ่งก่อสร้างในวัดบางแห่ง ใช้เป็นอาคารสำหรับแขวนกลองเพื่อใช้ตีบอกสัญญาณ เวลาแก่พระสงฆ์ในการลงทำวัตรและประกอบกิจของสงฆ์
รายละเอียดต่าง ๆ ของหอกลอง เช่นเดียวกันกับ หอระฆัง
==ดูเพิ่ม==
วัด : พุทธศาสนสถาปัตยกรรมไทย 
พุทธศิลปะสถาปัตยกรรม ภาคต้น โดย พระพรหมพิจิตร
==หนังสือ ==
สมคิด จิระทัศนกุล วัด: พุทธศาสนสถาปัตยกรรมไทย  โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  พ.ศ. 2544. ISBN 974-6006-81-9
สถาปัตยกรรมไทย
องค์ประกอบของพุทธศาสนสถาน
ซูไทคูน

ซูไทคูน (Zoo Tycoon) เกมประเภท ซิมูเลชั่น พัฒนาโดย ไมโครซอฟท์ เกม สตูดิโอ ผลิตเมื่อ 17 ตุลาคม ค.ศ. 2001 จัดเป็นเกมส์ ไทคูนชนิดหนึ่ง
== รูปแบบของเกมส์ ==
รูปแบบของเกมส์ Zoo Tycoon นี้เป็นการบริหารการจำลองสวนสัตว์ หรือสร้าง สวนสาธารณะ หรือ สร้างอาคารที่สะดวก ร้านขายของที่ระลึก ฯลฯ นอกจากยังพูดถึงเรื่อง สวนสาธารณะ และ ที่สะดวกซื้อไปแล้ว คุณยังสามารถสร้างเจ้าหน้าที่สวนสัตว์ พนักงานทำความสะอาดในสวนสัตว์ พนักงานซ่อมแซมรั้ว (ตอนที่รั้วชำรุด) และ พนักงานพาชมสวนสัตว์เป็นต้น
== ภาคเสริม ==
ซูไทคูน ไดโนเสาร์
ซูไทคูน สวนน้ำ
ซูไทคูน ภาครวม
== ภาคต่อ ==
ซูไทคูน ภาค 2
ซูไทคูน ภาค 2 ภาค Extinct Animals
ซูไทคูน ภาค 2 ภาค Africans Adventure
ซูไทคูน ภาค 2 ภาค Marine Mania
ซูไทคูน ภาค 2 ภาค Dino Danger Pack
ซูไทคูน ภาค 2 ภาค Zookeeper Collection
ซูไทคูน ภาค 2 ภาค Endangered Species
== ดูเพิ่ม ==
Official website
Official overview
Zoo Tycoon Wiki
Zoo Tycoon Support - Downloads, ZT Support, Goodies & More!
Zoo Tycoon Unleashed 
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2544
ซูไทคูน
เกมสำหรับวินโดวส์
ไดโนเสาร์ในวิดีโอเกม
ภาษาลอมบาร์ดิก

ภาษาลอมบาร์ดิก เป็นภาษาในกลุ่มเจอร์แมนิกที่เคยใช้โดยชาวลอมบาร์ดที่ตั้งรกรากทางตอนเหนือของอิตาลีในศตวรรษที่ 6 และมีสูญไปในช่วงศตวรรษที่ 11
กลุ่มภาษาเจอร์แมนิกตะวันตก
ภาษาสูญแล้ว
ภาษาในประเทศอิตาลี
2เอส1

{| border=1 cellspacing=0 cellpadding=2 style="width:300px; float:right; border-collapse:collapse; margin:0 0 .5em 1em;"
|-
| colspan = 2 | 
|-
! colspan = 2 bgcolor=#c0c0c0 | 2เอส1 122 มม.
|-
| ประเทศผู้ผลิต
| สหภาพโซเวียต
|-
| ปีที่ใช้งาน
| ประมาณ 1973
|-
| ประเภท
| ปืนใหญ่อัตตาจร
|-
| เจ้าหน้าที่
| 4 นาย และสามารถเพิ่มได้อีก 2 นาย
|-
| ยาว
| 7.26 เมตร
|-
| กว้าง
| 2.85 เมตร
|-
| สูง
| 2.73 เมตร
|-
| หนัก
| 15,951 กิโลกรัม/ 15.7 ต้น
|-
| ความเร็วบนถนน
| 61 กิโลเมตร/ชั่วโมง
|-
| ความเร็วในน้ำ
| 4.5 กิโลเมตร/ชั่วโมง
|-
| รัศมีทำการ
| 500 กิโลเมตร/ 311 ไมล์
|-
| อาวุธหลัก
| ปืนใหญ่ขนาด 122 มม./ 4.8 นิ้ว
|-
| อาวุธรอง
| ปืนกล
|-
| เกราะหนา
| 20 มม./ 0.79 นิ้ว
|-
| เครื่องยนต์
| ดีเซล YaMZ 238เอ็น วี8 ให้กำลัง 300 แรงม้า/ 220 กิโลนิวต้น
|}
ปืนใหญ่อัตตาจร 2เอส1 (2S1) ขนาด 122 มม. สร้างขึ้นในสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1971 โรงงานในคาร์คอฟ ประเทศยูเครนในปัจจุบัน รถคันแรกถูกเปิดเผยในปี ค.ศ. 1974 ในโปแลนด์ ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับรถถัง พีที-76
ปืนใหญ่อัตตาจร 2เอส1 สามารถยิงได้ไกลกว่า 15.2 กิโลเมตร/ 9.4 ไมล์ สามารถบรรทุกกระสุนปืนได้ 40 ลูก กระบอกปืนหมุนได้ 360 องศาโดยใช้ไฟฟ้าหรือแรงคนหมุนได้อีกด้วย และยังสามารถปรับฐานล้อได้กว้างเพิ่มขึ้นอีก 400 มม./ 15.7 นิ้ว หรืออาจจะปรับได้มากกว่านั้นเป็น 670 มม./ 26.4 นิ้ว ซึ่งขึ้นอยู่กับสภาพพื้นผิวที่ปฏิบัติการซึ่งอาจจะเป็นพื้นหิมะหรือพื้นทราย สามารถวิ่งสะเทินน้ำสะเทินบกได้
== อ้างอิง ==
George Forty & Jack Livesey, the World Encyclopedia of Tanks, Anness, 2006
ปืนใหญ่อัตตาจรสหภาพโซเวียต
ปืนใหญ่อัตตาจรอิหร่าน
สมเด็จพระสังฆราช (ศุข)

สมเด็จพระสังฆราช พระนามเดิม ศุข หรือ สุก เป็นสมเด็จพระสังฆราชพระองค์ที่ 2 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ สถิต ณ วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เมื่อปี พ.ศ. 2337 ทรงดำรงตำแหน่งอยู่ 23 ปี สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2359 ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
พระประวัติในตอนต้นไม่ปรากฏหลักฐาน พระประวัติเมื่อครั้งกรุงธนบุรี เป็นพระราชาคณะที่พระญาณสมโพธ อยู่วัดมหาธาตุ ถึงปี พ.ศ. 2323 เมื่อปลายรัชกาลของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี และได้เลื่อนสมณศักดิ์เป็น พระธรรมเจดีย์ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกได้รับการโปรดเกล้า ฯ ให้เป็นที่ พระพนรัตน อันเป็นตำแหน่งรองสมเด็จพระสังฆราช
สมเด็จพระสังฆราช (ศุข) ขณะที่ทรงสมณศักดิ์ที่พระพนรัตน ได้เป็นแม่กองชำระพระวินัยปิฎก ในครั้งที่มีการสังคายนาพระไตรปิฎกครั้งแรกของกรุงรัตนโกสินทร์ เมื่อปี พ.ศ. 2331 ทรงรอบรู้แตกฉานในพระไตรปิฎก ทรงจัดระเบียบการสอบพระปริยัติธรรมเพื่อเป็นเปรียญ แบบ 3 ชั้น คือ เปรียญตรี เปรียญโท และเปรียญเอก
ในปี พ.ศ. 2336 เมื่อสมเด็จพระสังฆราช (ศรี) สิ้นพระชนม์ จึงโปรดตั้งเป็นสมเด็จพระสังฆราช และได้เป็นพระอุปัชฌาย์ในคราวผนวชสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท กรมพระราชวังหลัง เจ้าฟ้ากรมขุนเสนานุรักษ์
ใน สมัยของพระองค์ ได้มีการส่งสมณทูตไทยไปสืบข่าวพระศาสนา ณ ลังกาทวีป เป็นครั้งแรกในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ เมื่อปี พ.ศ. 2358 หลังจากที่ว่างเว้นมา 60 ปี จากสมัยกรุงศรีอยุธยา
สมเด็จพระสังฆราช (สุก) สิ้นพระชนม์เมื่อวันพุธ แรม 11 ค่ำ เดือน 6 ปีชวด จ.ศ. 1178 (ตรงกับวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2359) เวลา 2 โมงเช้า
== อ้างอิง ==
เชิงอรรถ
บรรณานุกรม
ศุข
เจ้าอาวาสวัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร
สังฆราช (ศุข)
สมเด็จพระอริยวงษญาณ (สุก ญาณสังวร)

สมเด็จพระอริยวงษญาณ พระนามเดิม สุก เป็นสมเด็จพระสังฆราชไทยพระองค์ที่ 4 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ สถิต ณ วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร ได้รับการสถาปนาเมื่อปี พ.ศ. 2363 อยู่ในตำแหน่ง 3 ปี สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2365  พระชันษาได้ 
== พระประวัติ ==
พระองค์ประสูติเมื่อวันศุกร์ ขึ้น 10 ค่ำ เดือนยี่ ปีฉลู จ.ศ. 1095 ตรงกับวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2276 ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศแห่งอาณาจักรอยุธยา ในสมัยกรุงธนบุรี ได้เป็นพระอธิการอยู่วัดท่าหอย แขวงรอบกรุงเก่า มีพระเกียรติคุณในทางวิปัสสนาธุระ
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ได้โปรดให้นิมนต์พระองค์มาอยู่ที่วัดพลับ (วัดราชสิทธารามราชวรวิหาร) และให้เป็นพระราชาคณะที่พระญาณสังวรเถร พระองค์เป็นพระอาจารย์ของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้า ตั้งแต่ยังอยู่ที่วัดท่าหอย การที่โปรดให้นิมนต์มาอยู่ที่วัดพลับ ก็เนื่องจากเป็นวัดสำคัญฝ่ายอรัญวาสีของกรุงธนบุรี ซึ่งต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงได้รับพระราชทานชื่อใหม่ว่าวัดราชสิทธาราม
ปี พ.ศ. 2359 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย พระองค์ได้รับสถาปนาเป็นสมเด็จพระราชาคณะที่สมเด็จพระญาณสังวร นับว่าเป็นตำแหน่งพิเศษในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ที่พระราชทานแก่พระเถระผู้ทรงคุณทางวิปัสสนาธุระโดยเฉพาะ เมื่อสมเด็จพระสังฆราช (มี) สิ้นพระชนม์ เดิมทรงพระราชดำริจะตั้งสมเด็จพระพนรัตน (อาจ) วัดสระเกศ เปนสมเด็จพระสังฆราช แต่ภายหลังสมเด็จพระพนรัตนต้องอธิกรณ์จนถูกถอดจากสมณศักดิ์ แล้วทรงพระราชดำริว่า สมเด็จพระญาณสังวรเปนสมเด็จพระราชาคณะผู้ใหญ่ และเปนพระอาจารย์ที่เคารพในพระราชวงศ์ ในวันพฤหัสบดีที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2363 จึงโปรดให้แห่มาสถิต ณ วัดมหาธาตุ เมื่อถึงวันพฤหัสบดีที่ 7 ธันวาคม ศกนั้น จึงทรงตั้งเปนสมเด็จพระสังฆราช
เมื่อครั้งเกิดอหิวาตกโรคระบาดในกรุงเทพฯ เมื่อปี พ.ศ. 2363 มีผู้คนเสียชีวิตมากมาย ประมาณถึง สามหมื่นคนเศษ พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยทรงให้ตั้งพระราชพิธีอาพาธพินาศ โดยพระองค์ทรงศีลและให้ตั้งโรงทาน ส่วนสมเด็จพระสังฆราชทรงให้สังคายนาบทสวดมนต์ในพระราชพิธีดังกล่าว
ชาวบ้านทั่วไปมักเรียกพระองค์ว่า "พระสังฆราชไก่เถื่อน" เพราะร่ำลือกันว่า ทรงช่ำชองวิปัสสนาธุระถึงขนาดทำให้ไก่ป่าเชื่องด้วยอำนาจพรหมวิหารได้
ทรงเป็นสมเด็จพระสังฆราชอยู่ 1 ปีกับ 10 เดือน สิ้นพระชนม์เมื่อวันพฤหัสบดี เดือน 10 ขึ้น 13 ค่ำ ปีมะเมีย พ.ศ.2365 มีพระชนมายุ 89 พรรษา
พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย พระราชทานพระโกศทองใหญ่ให้ทรงพระศพ เมื่อตั้งที่พระเมรุท้องสนามหลวง พระโกศองค์นี้ นอกจากสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวกับพระบรมวงศานุวงศ์ที่พระเกียรติยศสูงบางพระองค์ มีปรากฏว่าได้ทรงแต่พระศพสมเด็จพระสังฆราชพระองค์นี้พระองค์เดียว นับเป็นการถวายพระเกียรติอย่างสูงด้วยเหตุที่ทรงเป็นที่เคารพนับถืออย่างยิ่งนั้นเอง
== อ้างอิง ==
เชิงอรรถ
บรรณานุกรม
สมเด็จพระสังฆราชแห่งกรุงรัตนโกสินทร์
สมเด็จพระอริยวงษญาณ
เจ้าอาวาสวัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร
บุคคลในประวัติศาสตร์กรุงรัตนโกสินทร์
สมเด็จพระอริยวงษญาณ (ด่อน)

สมเด็จพระอริยวงษญาณ สมเด็จพระสังฆราช มีพระนามเดิมว่า ด่อน เป็นสมเด็จพระสังฆราชพระองค์ที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ สถิต ณ วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2365 ดำรงตำแหน่ง 20 ปีสิ้นพระชนม์ เมื่อปี พ.ศ. 2385 สิริพระชันษาได้ 81 ปี
พระประวัติในตอนต้นไม่พบรายละเอียด  มีแต่เพียงว่าประสูติในรัชสมัยสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์แห่งกรุงศรีอยุธยา เมื่อปี พ.ศ. 2304 ได้เป็นที่ "พระเทพโมลี" อยู่ที่วัดหงส์ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช และได้เป็นที่ "พระพรหมมุนี" ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ต่อมาได้เลื่อนขึ้นเป็นที่ "พระพิมลธรรม" เมื่อปี พ.ศ. 2359 ต่อมาได้เลื่อนเป็น "สมเด็จพระพนรัตน์" ในรัชกาลเดียวกัน ทรงเป็นสมเด็จพระสังฆราชองค์สุดท้ายที่สถิต ณ วัดมหาธาตุ เป็นพระราชอุปัธยาจารย์ของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวซึ่งผนวชเมื่อปี พ.ศ. 2367
ในช่วงปลายสมัยของสมเด็จพระสังฆราช ได้มีการชำระความภิกษุที่ประพฤติอนาจารครั้งใหญ่ ได้ตัวมาชำระสึกเสียจำนวนมาก ประมาณถึง 500 รูปเศษ ที่หนีไปก็มีจำนวนมาก และพระราชาคณะก็เป็นปาราชิกหลายรูป นับเป็นการชำระสะสางอลัชชีในคณะสงฆ์ครั้งใหญ่ที่สุดของกรุงรัตนโกสินทร์ แสดงให้เห็นถึงความเสื่อมโทรมของคณะสงฆ์ในยุคนั้น และในขณะเดียวกัน ก็แสดงให้เห็นถึงความเอาพระทัยใส่ในการคณะสงฆ์ของพระมหากษัตริย์อย่างจริงจัง
สมเด็จพระสังฆราชแห่งกรุงรัตนโกสินทร์
ภิกษุในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย
สมเด็จพระอริยวงษญาณ
อริยวงษญาณ (ด่อน)
2เอส3

{| border=1 cellspacing=0 cellpadding=2 style="width:300px; float:right; border-collapse:collapse; margin:0 0 .5em 1em;"
|-
| colspan = 2 | 
|-
! colspan = 2 bgcolor=#c0c0c0 | 2เอส3 152 มม.
|-
| ประเทศผู้ผลิต
| สหภาพโซเวียต
|-
| ปีที่ใช้งาน
| 1972
|-
| ประเภท
| ปืนใหญ่อัตตาจร
|-
| เจ้าหน้าที่
| 4 นาย และสามารถเพิ่มได้อีก 2 นาย
|-
| ยาว
| 8.4 เมตร
|-
| กว้าง
| 3.25 เมตร
|-
| สูง
| 3.05 เมตร
|-
| หนัก
| 27,940 กิโลกรัม/ 27.5 ต้น
|-
| ความเร็วบนถนน
| 60 กิโลเมตร/ชั่วโมง
|-
| รัศมีทำการ
| 500 กิโลเมตร / 311 ไมล์
|-
| อาวุธหลัก
| ปืนใหญ่ขนาด 152 มม./5.98 นิ้ว
|-
| อาวุธรอง
| ปืนกลขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว
|-
| เกราะหนา
| 20 มม./ 0.79 นิ้ว
|-
| เครื่องยนต์
| ดีเซล ใช้เชื้อเพลิงผสม วี-59 12 สูบ ให้กำลัง 520 แรงม้า / 382 กิโลนิวต้น
|}
ปืนใหญ่อัตตาจร 2เอส3 (2S3 Akatsiya) เป็นปืนใหญ่อัตตาจรขนาด 152 มม.ที่ถูกสร้างขึ้นโดยสหภาพโซเวียตในช่วงสงครามเย็น ซึ่งได้รับการพัฒนามาจาก ดี-20 ขนาด 152 มม./ 5.98 นิ้ว และใช้เครื่องยนต์แบบผสม ซึ่งในเวลาปกติจะใช้น้ำมันดีเซลและในช่วงเวลาฉุกเฉินสามารถใช้เชื้อเพลิงชนิดอื่น ป้อมปืนหมุนได้ 360 องศา และปรับใช้ปืนต่อต้านอากาศยานได้ กระบอกปืนขนาด 152 มม. ทำให้ยิงได้ไกลกว่า 30 กิโลเมตร / 18.6 ไมล์
ในปี ค.ศ. 1991 ปืนใหญ่อัตตาจร 2เอส3 มีประจำการในโซเวียตกว่า 2,012 คัน ในโซเวียตตะวันตก มีมากรองจากปืนใหญ่อัตตาจร 2เอส1 และมีการใช้งานในอีกกว่า 14 ประเทศทั่วโลก
== อ้างอิง ==
George Forty & Jack Livesey, the World Encyclopedia of Tanks, Anness, 2006
ปืนใหญ่อัตตาจรสหภาพโซเวียต
ปืนใหญ่อัตตาจรรัสเซีย
2เอส5

{| border=1 cellspacing=0 cellpadding=2 style="width:300px; float:right; border-collapse:collapse; margin:0 0 .5em 1em;"
|-
| colspan = 2 | 
|-
! colspan = 2 bgcolor=#c0c0c0 | 2เอส5 152 มม.
|-
| ประเทศผู้ผลิต
| สหภาพโซเวียต
|-
| ปีที่ใช้งาน
| 1974
|-
| ประเภท
| ปืนใหญ่อัตตาจร
|-
| เจ้าหน้าที่
| 5 นาย และสามารถเพิ่มได้อีก 2 นาย
|-
| ยาว
| 8.33 เมตร
|-
| กว้าง
| 3.25 เมตร
|-
| สูง
| 2.76 เมตร
|-
| หนัก
| 28,956 กิโลกรัม/ 28.5 ต้น
|-
| ความเร็ว
| 63 กิโลเมตร/ชั่วโมง
|-
| รัศมีทำการ
| 500 กิโลเมตร / 311 ไมล์
|-
| อาวุธหลัก
| ปืนใหญ่ขนาด 152 มม./5.98 นิ้ว
|-
| อาวุธรอง
| ปืนกลขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว
|-
| เกราะหนา
| 15 มม./ 0.59 นิ้ว
|-
| เครื่องยนต์
| ดีเซล ใช้เชื้อเพลิงผสม วี-59 12 สูบ ให้กำลัง 520 แรงม้า / 382 กิโลนิวต้น
|}
ปืนใหญ่อัตตาจร 2เอส5 (2S5 Giatsint-S) เป็นปืนใหญ่อัตตาจรขนาด 152 มม./ 5.98 นิ้ว ซึ่งเป็นรถยิงปืนใหญ่รุ่นแรกๆของสหภาพโซเวียต โดยตัวรถมีเกราะหนาเพียง 15 มม./ 0.59 นิ้ว แต่ใช้เจ้าหน้าที่ในการปฏิบัติการได้ถึง 5 นาย เครื่องยนตเป็นแบบผสมใช้เชื้อเพลิงดีเซลในเวลาปกติและเชื้อเพลิงชนิดอื่นในเวลาฉุกเฉิน
ปืนใหญ่อัตตาจร 2เอส5 ใช้งานในปี ค.ศ. 1974 แต่องค์การนาโตไม่เคยรับรู้จนกระทั่งปี ค.ศ. 1981 โดยทางการสหรัฐฯ ซึ่งใช้ชื่อว่า เอ็ม1981
== อ้างอิง ==
George Forty & Jack Livesey, the World Encyclopedia of Tanks, Anness, 2006
ปืนใหญ่อัตตาจรสหภาพโซเวียต
เอ็งโกว

เอ็งโกว เป็นตัวละครในนิยายกำลังภายในของกิมย้ง เรื่องมังกรหยก
เดิมที เอ็งโกว คือ สนมเล้าแห่งราชันย์ทักษิณ  เมื่อครั้งที่เฮ้งเต็งเอี้ยงไปต้าหลี่เพื่อถ่ายทอดวรยุทธ์ให้ราชันย์ต้วนตี่เฮง  เขาได้ให้จิวแป๊ะทงติดตามไปด้วย  ซึ่งในตอนนั้นจิวแป๊ะทงก็แอบไปมีสัมพันธ์กับสนมเล้าเข้าจนมีลูกชายด้วยกันคนหนึ่ง  เมื่อราชันย์ต้วนทราบเรื่องก็เมินเฉยกับสนมเล้า  จนเกิดเรื่องเมื่อฝ่ามือเหล็กลอยน้ำ คิ้วเชยยิ่ม ปลอมตัวลอบเข้ามาทำร้ายลูกชายของนางกับจิวแป๊ะทงจนบาดเจ็บสาหัส  สนมเล้าจึงไปขอให้ต้วนตี่เฮ้งใช้ดรรชนีสุริยันรักษาลูกชายของตน  แต่ต้วนตี่เฮ้งปฏิเสธ จนกระทั่งลูกของนางตาย  สนมเล้าจึงโกรธแค้นต้วนตี่เฮง แต่วรยุทธ์สู้ไม่ได้  จึงลั่นวาจาไว้ว่าวันใดที่นางคืนกำไลหยกให้ต้วนตี่เฮง วันนั้นนางจะกลับมาแก้แค้นให้ลูก  แล้วนางก็จากไปเก็บตัวฝึกวิชาอยู่ที่บึงทมิฬ และเปลี่ยนชื่อเป็น "เอ็งโกว"  บึงทมิฬเป็นบ่อโคลนที่กว้างลึกมาก ผู้มีวิชาตัวเบาสูงส่งก็ยากที่จะเข้าไป  เอ็งโกวอยู่ที่บึงนี้กับจิ้งจอกเก้าหางคู่หนึ่ง  ปิดตัวไม่สนใจเรื่องราวภายนอก  มีวิชาศรเหมันต์  กับพลังปลาไหล   ภายหลังเมื่อทราบความจริงว่าคิ้วเชยยิ่มเป็นคนฆ่าลูกชายตนจึงสาบานจะแก้แค้นให้ได้ ในชีวิตนี้นางตั้งใจอยู่สองอย่างคือ แก้แค้นให้ลูกชาย และได้พบจิวแป๊ะทงอีกครั้ง
มังกรหยก
2เอส19

{| border=1 cellspacing=0 cellpadding=2 style="width:300px; float:right; border-collapse:collapse; margin:0 0 .5em 1em;"
|-
| colspan = 2 | 
|-
! colspan = 2 bgcolor=#c0c0c0 | 2เอส19 152 มม.
|-
| ประเทศผู้ผลิต
| สหภาพโซเวียต
|-
| ปีที่ใช้งาน
| 1989
|-
| ประเภท
| ปืนใหญ่อัตตาจร
|-
| เจ้าหน้าที่
| 5 นาย และสามารถเพิ่มได้อีก 2 นาย
|-
| ยาว
| 11.92 เมตร
|-
| กว้าง
| 3.38 เมตร
|-
| สูง
| 2.99 เมตร
|-
| หนัก
| 41,961 กิโลกรัม/ 41.3 ต้น
|-
| ความเร็ว
| 60 กิโลเมตร/ชั่วโมง
|-
| รัศมีทำการ
| 500 กิโลเมตร / 311 ไมล์
|-
| อาวุธหลัก
| ปืนใหญ่ขนาด 152 มม./5.98 นิ้ว
|-
| อาวุธรอง
| ปืนกลขนาด 12.7 มม./ 0.5 นิ้ว
|-
| เกราะหนา
| ความลับ
|-
| เครื่องยนต์
| ดีเซล ใช้เชื้อเพลิงผสม วี-84เอ 12 สูบ ให้กำลัง 840 แรงม้า / 626 กิโลนิวต้น
|}
ปืนใหญ่อัตตาจร 2เอส19 (2S19 Msta) เป็นรุ่นใหม่ที่เข้ามาแทนที่ 2เอส3 และ 2เอส5 ในช่วงปี ค.ศ. 1985 ซึ่งเก่าและล้าสมัย
2เอส19 เป็นปืนใหญ่อัตตาจรที่นำเอารถถัง ที-72 และ ที-80 มารวมเข้าด้วยกัน โดยใช้แคร่จาก ที-80 และใช้เครื่องยนต์จาก ที-72
กระบอกปืนหมุนได้ 360 องศา ใช้ได้ทั้งแรงหมุนและไฟฟ้า ระยะการยิงสามารถยิงได้ไกลกว่า 15 กิโลเมตร / 9.3 ไมล์ บรรทุกกระสุนได้ 40 ลูก
2เอส19 มีการส่งออกอย่างกว้างขวาง ในช่วงปี ค.ศ. 2000 มีราคาตกค้นละ 1.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
== อ้างอิง ==
George Forty & Jack Livesey, the World Encyclopedia of Tanks, Anness, 2006
ปืนใหญ่อัตตาจรรัสเซีย
ปืนใหญ่อัตตาจรสหภาพโซเวียต
เอฟวี433 แอ็บบอท เอสพีจี

ปืนใหญ่สนาม เอฟวี 433 หรือ ปืนใหญ่อัตราจร "แอ็บบอท" (FV 433 Field Artillery, Self-Propelled "Abbot") เป็นปืนใหญ่อัตตาจรแบบหนึ่งจากเอฟวี 432 เอเอฟวีของกองทัพบกอังกฤษ มันใช้โครงสร้างของเอฟวี 430 มากแต่ก็มีป้อมปืนที่หมุนได้รอบด้าน ปืนขนาด 105 มม. ของมันทำให้มันโดดเด่น
ชื่อจริงๆ ของมันคือ"อุปกรณ์ปืน 105 ม.ม. แอล109 (แอ็บบอท)" (Gun Equipment 105mm L109 (Abbot)) แอล109 ถูกใช้น้อยมากอาจเนื่องมาจากเพื่อลดความสับสนกับเอ็ม109 ขนาด 155 มม. ที่อังกฤษนำมาใช้ในปีเดียวกัน เอฟวี433 ใช้ขุมกำลังที่แตกต่างจากเอฟวี430 รุ่นอื่น ๆ
==รายละเอียดเฉพาะของเอฟวี433 แอ็บบอท เอสพีจี==
ประเทศผู้ผลิต สหราชอาณาจักร
บริษัทผู้ผลิต วิกเกอร์ส
บทบาท ปืนใหญ่อัตตาจร
น้ำหนัก 16.56 ตัน
ความยาว 5.8 เมตร
ความกว้าง 2.6 เมตร
ความสูง 2.5 เมตร
อาวุธหลัก ปืนแอล13เอ1 ขนาด 105 ม.ม.กระสุน 40 นัด
อาวุธรอง ปืนกลแอ4เอ4 ขนาด 7.62 ม.ม.กระสุน 1,200 นัด
พิสัย 480 กิโลเมตร
ความเร็ว 47 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
ยานรบหุ้มเกราะสะเทินน้ำสะเทินบก
ปืนใหญ่อัตตาจรสหราชอาณาจักร
เอเอ็มเอ็กซ์-10 อาร์ซี

{| border=1 cellspacing=0 cellpadding=2 style="width:250px; float:right; border-collapse:collapse; margin:0 0 .5em 1em;"
|-
| colspan = 2 | 250px
|-
! colspan=2 bgcolor=#808000 | เอเอ็มเอกซ์-10 อาร์ซี
|-
| ประเทศผู้ผลิต
| ฝรั่งเศส
|-
| ปีที่ใช้งาน
| 1978
|-
| ประเภท
| ยานเกราะ
|-
| เจ้าหน้าที่
|  4 นาย
|-
| ยาว
| 9.15 เมตร
|-
| กว้าง
| 2.95 เมตร
|-
| สูง
| 2.69 เมตร
|-
| หนัก
| 15,850 กิโลกรัม/ 15.6 ต้น
|-
| ความเร็วบนถนน
| 85 กิโลเมตร/ชั่วโมง
|-
| ความเร็วในน้ำ
| 7.2 กิโลเมตร/ชั่วโมง
|-
| รัศมีทำการ
| 1,000 กิโลเมตร
|-
| อาวุธหลัก
| ปืนใหญ่ขนาด 105 มม./4.13 นิ้ว
|-
| อาวุธรอง
| ปืนกลขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว
|-
| เกราะหนา
| ความลับ
|-
| เครื่องยนต์
| ดีเซล ฮิสปลาโน-ซุยซา ให้กำลัง 260 แรงม้า
|}
== อ้างอิง ==
George Forty & Jack Livesey,the World Encyclopedia of Tanks,Anness,2006
รถหุ้มเกราะ
รถยิงสนับสนุน
ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ต

ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ต (Sân bay quốc tế Tân Sơn Nhất, Cảng hàng không quốc tế Tân Sơn Nhất) เป็นท่าอากาศยานนานาชาติที่ใหญ่ที่สุดในเวียดนาม ตั้งอยู่ในนครโฮจิมินห์
== ประวัติ ==
ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ตถือกำเนิดขึ้นเมื่อต้นทศวรรษที่ 1930 (พ.ศ. 2473-2482) โดยรัฐบาลภายใต้อาณัติของฝรั่งเศสได้สร้างสนามบินขนาดเล็กขึ้นในหมู่บ้านเตินเซินเญิ้ต จึงเป็นที่รู้จักในชื่อว่า สนามบินเตินเซินเญิ้ต และเมื่อกลางปี พ.ศ. 2499 ทางสหรัฐอเมริกาได้สร้างทางวิ่งความยาว 2,160 เมตรและอาคารสนามบิน ซึ่งได้กลายเป็นท่าอากาศยานนานาชาติสำหรับเวียดนามใต้ ในช่วงสงครามเวียดนาม ฐานทัพอากาศเตินเซินเญิ้ตได้เป็นฐานทัพสำคัญทั้งของสหรัฐอเมริกาและกองทัพอากาศเวียดนามใต้ และก่อนปี พ.ศ. 2518 ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ตยังเป็นท่าอากาศยานที่มีผู้มาใช้บริการมากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
ในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2547 เครื่องบินโบอิง 747-400 ของสายการบินยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ UA869 ได้ร่อนลงสู่โฮจิมินห์ซิตี ถือเป็นสายการบินแรกของสหรัฐอเมริกาที่บินสู่เวียดนาม หลังจากเที่ยวบินสุดท้ายของสายการบินแพนแอม ในช่วงที่กรุงไซ่ง่อนล่มสลายลง จากข้อมูลทางสถิติ ในปี พ.ศ. 2549 ท่าอากาศยานมีผู้โดยสารเข้าออกราว 8.5 ล้านคน และมีเที่ยวบินทั้งขาเข้าและขาออกรวม 64,000 เที่ยว และเมื่อเร็ว ๆ นี้ มีการบันทึกไว้ว่า ท่าอากาศยานแห่งนี้รองรับเที่ยวบินต่างประเทศถึง 2 ใน 3 จากที่มีในท่าอากาศยานทั้งหมดในเวียดนาม
== สายการบินและจุดหมายปลายทาง ==






== อ้างอิง ==
ตเตินเซินเญิ้ต
สิ่งก่อสร้างในนครโฮจิมินห์