pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
สมภพ ผูกพันน้อย

สมภพ ผูกพันน้อย / สมภพ เวชชพิพัฒน์ นักเขียนบทละครโทรทัศน์และภาพยนตร์
== ผลงาน ==
พ.ศ. 2535 บทละครเวที "สุดเที่ยรัก"( คณะสถาปัตยฯ ม.ศิลปากร )
พ.ศ. 2540 บทภาพยนตร์(ร่วม) "นางแบบ" ( ไทเอ็นเตอร์เท็นเม้นต์ )
พ.ศ. 2541 บทละครโทรทัศน์ "คู่รักสองชาติ" ( ช่อง 3 )
พ.ศ. 2542 บทละครโทรทัศน์ "รักเล่ห์เพทุบาย" ( ช่อง 3 )
พ.ศ. 2542 บทละครโทรทัศน์ "รักซึมลึก" ( ช่อง 7 )
พ.ศ. 2542 บทละครโทรทัศน์ "กิจกรรมชายโสด" ( ช่อง 7 )
พ.ศ. 2544 บทภาพยนตร์(ร่วม) "แม่เบี้ย" ( ไทเอ็นเตอร์เท็นเม้นต์ )
พ.ศ. 2544 บทภาพยนตร์ "ผีสามบาท -ตอนจองเวร" ( อาวอง )
พ.ศ. 2545 บทละครโทรทัศน์ "ตกกะไดหัวใจพลอยโจน" ( ช่อง 3 )
พ.ศ. 2545 บทละครโทรทัศน์(ร่วม)"กลิ้งไว้ก่อนพ่อสอนไว้" ( ช่อง 7 )
พ.ศ. 2545 บทละครโทรทัศน์(ร่วม)"อลหม่านบ้านก๊วนโสด" ( ช่อง 7 )
พ.ศ. 2545 บทละครโทรทัศน์ "เจ้าสาวสายฟ้าแลบ" ( ช่อง 3 )
พ.ศ. 2546 บทละครโทรทัศน์ "ฝนใต้" ( ช่อง 7 )
พ.ศ. 2546 บทละครโทรทัศน์(ร่วม)"ทีเด็ดครูพันธุ์ใหม่จิตพิสัยเดือด" ( ช่อง 3 )
พ.ศ. 2547 บทละครโทรทัศน์ "รักล้นซอย" ( ช่อง 7 )
พ.ศ. 2547 บทภาพยนตร์ "หมอเจ็บ" ( ไทเอ็นเตอร์เท็นเม้นต์ )
พ.ศ. 2547 บทภาพยนตร์ "ทวารยังหวานอยู่" ( อาวอง )
พ.ศ. 2547 บทละครโทรทัศน์ "หวานใจไทยแลนด์" ( ช่อง 3 )
พ.ศ. 2547 บทภาพยนตร์ "ซาไกยูไนเต็ด" ( อาวอง )
พ.ศ. 2548 บทละครโทรทัศน์ "สองเรานิรันดร" ( ช่อง 3 )
พ.ศ. 2549 บทภาพยนตร์ "ผีคนเป็น" ( อาวอง )
พ.ศ. 2550 บทละครโทรทัศน์ "รักเธอทุกวัน" ( ช่อง 3 )
พ.ศ. 2550 บทภาพยนตร์ "บ้านผีสิง" ( อาวอง )
พ.ศ. 2551 บทภาพยนตร์(ร่วม ) " ส้มตำ" ( บาแรมยู )
พ.ศ. 2552 บทภาพยนตร์ "ดื้อ สวย ดุ" ( บาแรมยู )
พ.ศ. 2553 บทภาพยนตร์ "สมานฉันท์"  ( เอกเพชรฟิล์ม )
พ.ศ. 2553 บทละครโทรทัศน์ "ช็อกโกแล็ต 5 ฤดู " ( ช่อง 9 )
พ.ศ. 2553 บทภาพยนตร์ "กระดื๊บ" ( GTH )
พ.ศ. 2554 บทละครโทรทัศน์ "ปลาไหลป้ายแดง" ( ช่อง 3 )
พ.ศ. 2554 บทละครโทรทัศน์ "โลมา กล้า ท้า ฝัน" ( ช่อง 9 )
พ.ศ. 2555 บทละครโทรทัศน์(ร่วม) "4 รุ่น 4 วุ่นเดอะซีรี่ยส์" ( ช่อง 9 )
พ.ศ. 2555 บทละครโทรทัศน์ "หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ" ( ช่อง 3 )
พ.ศ. 2555 บทภาพยนตร์ " I MISS YOU " ( เอ็ม39 )
พ.ศ. 2557 บทละครโทรทัศน์ "รักออกฤทธิ์" ( ช่อง 3 )
พ.ศ. 2557 บทละครโทรทัศน์ "เสือ สิงห์ กระทิง บ๊อง " ( ช่อง 3 )
พ.ศ. 2557 บทละครโทรทัศน์(ร่วม) "ร้ายรักพยัคฆ์กังฟู" ( ช่อง 3 )
พ.ศ. 2558 บทละครโทรทัศน์ "กระตุกหนวดเสือ" ( ช่อง 3 )
พ.ศ. 2559 บทละครโทรทัศน์(ร่วม) "ฝั่งน้ำจรดฝั่งฟ้า" ( ช่อง true4u )
พ.ศ. 2561 บทละครโทรทัศน์" ชาติลำชี" ( ช่อง 7 )
พ.ศ. 2562 บทละครโทรทัศน์"อินทรีแดง"( ช่อง 7 )
พ.ศ. 2563 บทละครโทรทัศน์(ร่วม)"ขุมทรัพย์ลำน้ำโขง"( ช่อง 8 )
พ.ศ. 2564 บทละครโทรทัศน์"รักใช่ไหมที่หัวใจต้องการ"( ช่องทรู/ netflix )
นักเขียนชาวไทย
นักเขียนบทภาพยนตร์ชาวไทย
นักเขียนบทโทรทัศน์ชาวไทย
การเวก เสียงทอง

การเวก เสียงทอง เป็นนักร้องลูกทุ่งชายยุคเก่า ที่มีน้ำเสียงไพเราะ และโด่งดังอย่างมากจากเพลง "อำนาจดวงตา"
== ประวัติ ==
การเวก เสียงทอง มีชื่อจริงว่า "ธงชัย แสงยุนนท์" เกิดแถววัดไผ่ล้อม จังหวัดนครปฐม แต่มาโตที่กรุงเทพฯ ก่อนเข้าสู่วงการเคยเป็นแคตดี้อยู่ที่สนามกอล์ฟดุสิตเขาเป็นคนที่ชอบร้องเพลงลูกทุ่งมากเวลาว่างๆก็จะร้องเพลงเล่นเมื่อมีการประกวดร้องเพลงที่วัดอินทร์ บางขุนพรหม เขาก็ถูกเพื่อนยุให้ลองไปประกวดร้องเพลงปรากฏว่าเขาได้รางวัลรองชนะเลิศกลับมาโดยบอกว่าแพ้เด็กของกรรมการวัดจากนั้นเขาก็ขึ้นเวทีประกวดร้องเพลงมาเรื่อยๆชนะบ้างแพ้บ้าง
== เข้าวงการ ==
เมื่อประมาณ ปี พ.ศ. 2503 วงดนตรีสมานมิตร เกิดกำแพง มาเปิดการแสดงที่วัดไผ่ตันและก็จัดให้มีการประกวดร้องเพลงซึ่งการเวก เสียงทองก็ได้ขึ้นประกวดด้วยโดยที่งานนั้นมีหัวหน้าวงและชัยชนะ บุญนะโชติ เป็นกรรมการซึ่งครั้งนั้น การเวก เสียงทอง ก็สามารถคว้าชัยฃนะมาได้และได้รับการบรรจุเป็นนักร้องในวงสมานมิตร เกิดกำแพง โดยหัวหน้าวงเป็นคนตั้งชื่อให้เขาว่า การเวก เสียงทอง
ปลายปีนั้น ด้วยความสามารถของตัวเอง การเวก เสียงทอง ก็ได้บันทึกเสียงเป็นครั้งแรกในเพลง “ มิตรเพลงคนจน “ และ “พ่อหม้ายเมียทิ้ง “ แต่มาดังจริงๆในเพลงที่ 3 คือ “อำนาจดวงตา “ ที่โดดเด่นด้วยท่อนลิเก ในปี 2504 และต่อมาถือกันว่าเป็นศิษย์เอกของสมานมิตร ระหว่างที่อยู่กับวงสมานมิตร เขามีโอกาสบันทึกเสียงเอาไว้ราว 40 เพลง พร้อมทั้งมีส่วนผลักดัน กาเหว่า เสียงทอง ให้มีโอกาสขึ้นมาเป็นนักร้องระดับแนวหน้าของวงรวมทั้งยังเป็นคนตั้งชื่อให้กาเหล่า เสียงทองด้วย ก่อนที่จะผูกสัมพันธ์กลายเป็นพี่น้องบุญธรรมกันจวบจนทุกวันนี้
หลังอยู่กับวงระยะหนึ่ง เขาก็ออกมาตั้งวงเองเมื่อปี 2507 รวมทั้งเริ่มรับทำขวัญนาคควบคู่ไปด้วย เขาทำวงอยู่ราว 3 – 4 ปีก็เลิก เพราะธุรกิจเพลงลูกทุ่งไม่ค่อยดี จากนั้นก็หันไปเล่นลิเกอยู่ตามตลาด และงานทั่วรวมทั้งรับทำขวัญนาค ในราวปี 2534 ตั้งคณะมวยชื่อ “ ศิษย์การเวก “ โดยมีลูกชาย 2 คนเป็นนักมวยอยู่ในคณะ
== แต่งเพลง ==
นอกจากความสามารถด้านการร้องเพลง ทำขวัญนาค เล่นลิเก และ การทำมวย การเวก เสียงทอง ยังเป็นนักแต่งเพลงที่มีฝีมือด้วย โดยเจ้าตัวบอกว่าเขาแต่งเพลงเอาไว้ราว 70 เพลง และหลายเพลงก็ถูกนักร้องชื่อดังนำไปบันทึกเสียง เช่น
ยอดรัก สลักใจ /เพลงเมียหนี และ นาคลาแฟน
ไวพจน์ เพชรสุพรรณ /เพลงบางกอกโกหก , กำเนิดของคน , ดอกฟ้ากับยาจก และ กลับจากเวียดนาม
== ปัจจุบัน ==
ปัจจุบัน การเวก เสียงทอง ในวัย 84 (ปี 2566) บอกว่า เขามีความสุขดี โดยพำนักอยู่กับลูกหลานแถววัดเปร็ง อ.แปดริ้ว จ. ฉะเชิงเทรา ด้วยชีวิตสมถะ พอมีพอกิน ไม่โหยหาชื่อเสียง แต่ยังคงสร้างสรรค์ผลงานเพลงประดับวงการต่อไปมุ่งมั่น โดยยังรับงานร้องเพลงบ้าง ทำขวัญนาคบ้าง รวมทั้งรับจัดดนตรีตามงานบวช การแต่ง งานเลี้ยง และวงปี่พาทย์ ร่วมกับ ยมนา เสียงทอง ซึ่งเป็นบุตรสาว และ กาเหว่า เสียงทอง ซึ่งเป็นน้องชายบุญธรรม 
== อ้างอิง ==
บุคคลจากจังหวัดนครปฐม‎
นักร้องลูกทุ่งชายชาวไทย
นักร้องชายชาวไทย
นักแต่งเพลงลูกทุ่ง
นักแสดงลิเก
คลองถม

คลองถม เป็นแหล่งขายของมือสองและของเก่า รวมทั้งอุปกรณ์รถยนต์ประดับยนต์ รวมไปถึงของจิปาถะ เป็นย่านการค้าที่ตั้งอยู่ระหว่างถนนวรจักรและถนนเจริญกรุงกับเยาวราชมาแต่โบราณ ปัจจุบันตั้งอยู่เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร
เดิมคลองถมนั้นเรียกกันว่า คลองสำเพ็ง โดยมีปลายคลองด้านหนึ่งติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา ส่วนปลายคลองอีกด้านออกสู่คลองมหานาค เมื่อมีการตัดถนนเพิ่มขึ้น และทางการได้ลดจำนวนคลองลง ในช่วงก่อนการเปลี่ยนแปลงการปกครองใน พ.ศ. 2475 จากนั้นก็ได้มีการสร้างถนนขึ้นบริเวณคลองนี้ ตอนแรกก็ถมกันด้วยขยะทั่วไป ต่อมาก็แปรสภาพมาเป็นถนน ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ละแวกนั้นมาแต่เดิม เรียกกันติดปากเรื่อยมากันว่า "คลองถม" จนถึงทุกวันนี้
คลองถม ถือเป็นแหล่งขายของมือสอง เสื้อผ้า โทรศัพท์มือถือ อุปกรณ์อิเล็กทรอนิก อุปกรณ์รถยนต์ ตลอดจนถึงของจิปาถะเป็นเวลายาวนานจนเป็นที่รู้จักกันดี โดยเฉพาะในวันหยุดสัปดาห์จะมีทั้งผู้ค้าและผู้ซื้อคับคั่ง จนเกิดเป็นปัญหาการจราจร จนกระทั่งหลังการรัฐประหารใน พ.ศ. 2557 รัฐบาลมีนโยบายจัดระเบียบสังคม จึงมีนโยบายให้ผู้ค้าคลองถมเลิกขาย โดยจะหาพื้นที่ใหม่ให้  ซึ่งในวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2558 คือ วันสุดท้ายที่อนุญาตให้มีการขายได้
== สถานที่สำคัญ ==
คลองถมเซ็นเตอร์
อาคารศรีวรจักร
ตลาดคลองถมวันอาทิตย์
โรงพยาบาลกลาง กทม
ถนนวรจักร
ถนนคลองถม
== อ้างอิง ==
เที่ยว"คลองถม"ชมแหล่งชอปยามราตรี   โดย ผู้จัดการออนไลน์ 25 กรกฎาคม 2549 18:21 น.
bangkokgoguide.com 
เดินหน้าประเทศไทย : จัดระเบียบผู้ค้าคลองถม โดย ผู้จัดการออนไลน์ 28 กุมภาพันธ์ 2558 18:00 น.
เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย
ตลาดในกรุงเทพมหานคร
ย่านในกรุงเทพมหานคร
มนุษย์สองร้อยปี

มนุษย์สองร้อยปี (The Bicentennial Man) เป็นนิยายวิทยาศาสตร์ ประเภทเรื่องสั้น ที่แต่งโดยไอแซค อสิมอฟ ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 และได้รับรางวัลฮิวโก ในปีนั้น
นิยายบอกเล่าถึงเรื่องราวของหุ่นยนต์ชื่อ แอนดรูว์ ซึ่งทำหน้าที่รับใช้ครอบครัวหนึ่งอย่างซื่อสัตย์เป็นเวลาหลายชั่วอายุคน  จากการได้คลุกคลีกับมนุษย์เป็นเวลาหลายปี แอนดรูว์ค่อยๆ ซึมซับด้านต่าง ๆ ของมนุษย์  ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงชิ้นส่วนต่างๆ ของตัวมัน ลดทอนความเป็นเครื่องจักรลงทีละน้อย  จนในที่สุดก็ได้รับการยอมรับว่ามีความเป็นมนุษย์โดยสมบูรณ์   ในนิยายมีการนำเสนอเรื่องกฎ 3 ข้อของหุ่นยนต์ ด้วย
ต่อมา ไอแซค อสิมอฟ ได้ร่วมกับ โรเบิร์ต ซิลเวอร์เบิร์ก เขียนนิยายขยายความเรื่อง The Bicentennial Man ออกมาเป็น The Positronic Man ตีพิมพ์เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ภายหลังการเสียชีวิตของอสิมอฟในปี พ.ศ. 2535
ในปี พ.ศ. 2542 มีการนำนิยายเรื่องนี้มาสร้างเป็นภาพยนตร์ ชื่อ Bicentennial Man นำแสดงโดย โรบิน วิลเลียมส์ ใช้ชื่อไทยว่า "บุรุษสองศตวรรษ"
==อ้างอิง==
http://www.manager.co.th/asp-bin/PrintNews.aspx?NewsID=9470000026561 
บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์
ไอแซค อสิมอฟ
งานเขียนของไอแซก อสิมอฟ
บุรุษสองศตวรรษ

บุรุษสองศตวรรษ หรือ Bicentennial Man เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2542 ดัดแปลงจากนิยายวิทยาศาสตร์ The Bicentennial Man ของ ไอแซค อสิมอฟ ซึ่งได้รับรางวัลฮิวโก ในปี พ.ศ. 2519 (ในประเทศไทย ตีพิมพ์ในชื่อเรื่อง มนุษย์สองร้อยปี แปลโดย ชัยคุปต์ เมื่อ พ.ศ. 2523)
ภาพยนตร์ ซึ่งแสดงนำโดย โรบิน วิลเลียมส์ ได้รับการยอมรับว่าถ่ายทอดจากนวนิยายมาได้ค่อนข้างครบถ้วน ถึงแม้จะมีรายละเอียดบางอย่างต่างจากในหนังสือบ้าง
== เรื่องย่อ ==
== อ้างอิง ==
กว่าจะมาเป็นภาพยนตร์ I, ROBOT 
มนุษย์สองร้อยปี  จาก หนังสือพิมพ์ผู้จัดการ, 27 กรกฎาคม 2547
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาพยนตร์ที่สร้างจากหนังสือของ ไอแซค อสิมอฟ
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2542
ภาพยนตร์ที่มีฉากในคริสต์ศตวรรษที่ 23
ภาพยนตร์อิงบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์
ภาพยนตร์อเมริกัน
ภาพยนตร์โศกนาฏกรรม
ภาพยนตร์โดยทัชสโตนพิกเจอส์
ภาพยนตร์ที่มีฉากในอนาคต
ภาพยนตร์หุ่นยนต์
ภาพยนตร์ที่มีฉากในซานฟรานซิสโก
มีเกเล ซานมีเกลี

มีเกเล ซานมีเกลี (อังกฤษ: Michele Sanmicheli, ค.ศ. 1484 – ค.ศ. 1559) เป็นสถาปนิกแห่งสาธารณรัฐเวนิสหรือประเทศอิตาลีในปัจจุบัน เกิดที่เมืองซานมีเกเล (San Michele) ใกล้เมืองเวโรนา (Verona) ซึ่งในขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐเวนิส
เขาได้เรียนรู้ฝึกฝนการออกแบบและก่อสร้างจากพ่อของเขาที่ชื่อ โจวันนี และอา (หรือลุง) ของเขาชื่อ บาร์โตโลเมโอ ผู้ซึ่งเป็นสถาปนิกที่ประสบความสำเร็จในเมืองเวโรนา มีเกเลเองก็มีแนวทางการดำเนินวิชาชีพคล้ายกับจาโกโป ซานโซวีโน (Jacopo Sansovino) คือเป็นสถาปนิกที่รับเงินตอบแทนทำงานให้กับสาธารณรัฐเวนิสโดยตรง แต่สิ่งที่ต่างจากซานโซวีโนคือ งานของมีเกเลจะเป็นงานที่อยู่ในเขตชายแดนนอกเมืองหลวงของสาธารณรัฐ ผู้คนมักจะจดจำมีเกเลในฐานะสถาปนิกผู้ทำการออกแบบเพื่อกิจการการทางทหาร และถูกจ้างมาเพื่อทำการออกแบบเพื่อสร้างความแข็งแกร่งของระบบป้อมปราการให้กับสาธารณรัฐในเมืองต่าง ๆ เช่น ครีต (Crete) กันดีอา (Candia) ดัลเมเชีย (Dalmatia) และคอร์ฟู (Corfù) เช่นเดียวกับปราการหลักที่ลีโด (Lido) ซึ่งเป็นแนวป้องกันเรือที่จะเข้ามาในทะเลสาบเวนิส (Venetian lagoon) จากการที่เขาได้ท่องเที่ยวไปในหลาย ๆ แห่งตามบันทึกแล้ว มีเกเล ซานมีเกลีอาจจะเป็นสถาปนิกชาวอิตาลีเพียงคนเดียวที่ได้เห็นสถาปัคยกรรมกรีกของแท้ ซึ่งอาจจะเป็นแรงบันดาลใจให้เขานำเสาดอริกของโรมัน มาไว้ในงานออกแบบของเขา
เขาได้เดินทางไปโรมตั้งแต่เล็ก และคาดว่าน่าจะมีโอกาสได้ฝึกฝนวิชากับอันโตนีโอ ดา ซานกัลโล (Antonio da Sangallo (Murray)) ซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกของสถาปนิกตระกูลซานกัลโลที่มีชื่อเสียง ณ ที่นี้เขาได้มีโอกาสเรียนรู้เกี่ยวกับสถาปัตยกรรมและงานประติมากรรมแบบคลาสสิก ในปี ค.ศ. 1509 เขาได้เดินทางไปพำนักที่เมืองออร์วีเอโต (Orvieto) ซึ่งเขาได้ใช้ชีวิตอยู่ถึงยี่สิบปี เขาได้ทำการออกแบบโบสถ์หลาย ๆ แห่งเช่น ซานตามารีอาเดลลากราซีเอ (Santa Maria delle Grazie) ซานโดเมนีโก เป็นต้น จัตุรัสหน้าโบสถ์ซานโดเมนีโกนี้เป็นรูปแบบส่วนตัวของเขาเอง

มีเกเลย้ายมาที่เวโรนา ประมาณช่วงปี ค.ศ. 1527 โดยทำการออกแบบอาคารทางการทหารเป็นส่วนใหญ่ เช่น ประตูเมืองที่สามารถทนกระสุนปืนใหญ่ได้ เขาได้ทำการปรับปรุงระบบป้อมปราการอีกหลาย ๆ ประการตามแนวทางการรบที่ได้รับการพัฒนาขึ้นมาใหม่ในสมัยนั้น งานที่มีเกเลออกแบบนอกจากจะแข็งแรงทนทานต่อการศึกแล้ว ยังมีความงามเป็นอย่างมากด้วยการตบแต่งอย่างมหาศาล ป้อมนูโอวา (Porta Nuova) และป้อมปาลีโอ (Palio) มีการใช้องค์ประกอบเสาดอริกของโรมันเป็นเอกลักษณ์พิเศษ เข้าไปผสมกับลักษณะของการก่อให้เห็นวัสดุเปลือยให้เห็นแบบการก่อชัดเจน (rustication) จอร์โจ วาซารีได้เขียนบันทึกเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมชิ้นนี้ กล่าวชมเชยสาธารณรัฐเวนิสว่า เข้าใจนำองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมของโรมันที่มีความหมายของความเกรียงไกรทางทหารเข้ามาใช้กับสถาปัตยกรรมทางทหารของสาธารณรัฐได้เป็นอย่างดี
มีเกเล ซานมีเกเลลี ยังได้ออกแบบวังอีกสามหลังในเวโรนาที่กลายมาเป็นงานออกแบบที่สำคัญที่สุดของเขา ได้แก่
ปาลัซโซปอมเปอี (Palazzo Pompei)
ปาลัซโซกาโนซา (Palazzo Canossa)
ปาลัซโซเบวีลักกวา (Palazzo Bevilacqua)
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2027
สถาปนิกชาวอิตาลี
สถาปนิกในคริสต์ศตวรรษที่ 16
บุคคลจากแคว้นเวเนโต
ทรงสิบสองหน้ารอมบิก

ทรงสิบสองหน้ารอมบิก (อังกฤษ: rhombic dodecahedron) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่ประกอบด้วยหน้ารูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนซึ่งมีขนาดของมุมแหลมเท่ากับ cos-1(1/3) ≈ 70.53° ทั้ง 12 หน้า ทรงสิบสองหน้ารอมบิกมี 14 จุดยอด 24 ขอบ และเป็นหนึ่งในทรงตันแคทาแลน (Catalan solid)
คุณสมบัติพิเศษของทรงสิบสองหน้ารอมบิกคือ เมื่อเชื่อมต่อเส้นทแยงมุมบนหน้ารูปสี่เหลี่ยมเข้าด้วยกันจะเกิดเป็นรูปทรงใหม่ ถ้าเชื่อมด้วยเส้นทแยงมุมด้านสั้น จะได้ทรงลูกบาศก์ (cube) และถ้าเชื่อมด้วยเส้นทแยงมุมด้านยาว จะได้ทรงแปดหน้าปรกติ (regular octahedron)
== พื้นที่ผิวและปริมาตร ==

พื้นที่ผิว A และปริมาตร V ของทรงสิบสองหน้ารอมบิก ที่มีความยาวขอบทุกด้านเท่ากับ a คำนวณได้ด้วยสูตร
:A = 8\sqrt{2}a^2 \approx 11.3137085a^2
:V = \frac{16}{9} \sqrt{3}a^3 \approx 3.07920144a^3
== พิกัดคาร์ทีเซียน ==
พิกัดคาร์ทีเซียนของทรงสิบสองหน้ารอมบิก สามารถกำหนดพิกัดได้ดังนี้
: (±1, ±1, ±1), (0, 0, ±2), (0, ±2, 0), (±2, 0, 0)
== ดูเพิ่ม ==
ทรงสิบสองหน้า (dodecahedron)
ทรงสามสิบหน้ารอมบิก (rhombic triacontahedron)
ทรงสิบสองหน้ารอมบิกปลายตัด (truncated rhombic dodecahedron)
== อ้างอิง ==
(Section 3-9)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Virtual Reality Polyhedra - The Encyclopedia of Polyhedra
Rhombic Dodecahedron Calendar - สร้างปฏิทินทรงสิบสองหน้ารอมบิกโดยไม่ใช้กาว
ทรงหลายหน้า
สถาปนิกตระกูล ซานกาลโล

ตระกูลซานกาลโล (Sangallo) เป็นตระกูลสถาปนิก ช่างฝีมือ และศิลปินชาวเมือง ฟลอเรนซ์ สมาชิกของตระกูลนี้หลายคนได้กลายมาเป็น สถาปนิก ช่าง และ ศิลปินที่มีชื่อเสียง ตัวอย่างเช่น:

:* จูลิอาโน ดา ซานกาลโล (Giuliano da Sangallo) (ค.ศ. 1445-1516)
:** ฟรานซิสโก ดา ซานกาโล (Francesco da Sangallo) (ค.ศ. 1493 - ค.ศ. 1570) ลูกชายของจูลิอาโน
:* อันโตนิโอ ดา ซานกาโล ผู้พ่อ (Antonio da Sangallo the Elder) (ประมาณ ค.ศ. 1455 - ค.ศ. 1534) น้องชายของจูลิอาโน
:** อันโตนิโอ ดา ซานกาลโล ผู้ลูก (Antonio da Sangallo the Younger) (ค.ศ. 1485 - ค.ศ. 1546) หลานชายของ จูลิอาโน
:** บาสติอาโน ดา ซานกาลโล (Bastiano da Sangallo) (ค.ศ. 1481 - ค.ศ. 1551) หลานชายของ จูลิอาโน และ อันโตนิโอ ผู้พ่อ
สถาปนิก
ชาวอิตาลี
บุคคลจากฟลอเรนซ์
อักษรเสาราษฏร์

อักษรเสาราษฏร์ เป็นอักษรสระประกอบที่ใช้เขียนภาษาเสาราษฏร์โดยชาวเสาราษฏร์ในรัฐทมิฬนาฑู อักษรมีต้นกำเนิดจากอักษรพราหมี ถึงแม้ว่าจะยังไม่ทราบรูปแบบสืบทอดของอักษรที่ภายหลังปฏิรูปและทำให้เป็นมาตรฐานโดย T.M.Ram Rai อักษรนี้กลับมีผู้ใช้งานน้อยลง และเริ่มมีการใช้อักษรทมิฬและอักษรละตินแทนมากขึ้น
==อักษร==
=== สระ ===
=== พยัญชนะ ===
=== อักษรประสม ===
===ตัวเลข===
== ยูนิโคด ==
== อ้างอิง ==
สเาราษฏร์
อักษรสิงหล

อักษรสิงหล พัฒนามาจากอักษรพราหมี เมื่อราว พ.ศ. 243 – 343 ใช้เขียนภาษาสิงหลซึ่งเป็นภาษากลุ่มอินโด-อารยัน มีผู้พูดในศรีลังการาว 12 ล้านคน และมีผู้พูดในสิงคโปร์ ไทย แคนาดา และสหรัฐอาหรับฯ ด้วย ชาวสิงหลใช้อักษรนี้เขียนภาษาบาลีและภาษาสันสกฤตเช่นกัน พยัญชนะที่มีเสียงควบ /ร/ หรือ /ย/ จะมีรูปเฉพาะ
== พยัญชนะ ==
พยัญชนะอักษรสิงหลมี 39 ตัว ได้แก่
== ยูนิโคด ==
== อ้างอิง ==
อักษรสิงหล
สิงหล
อักษรในตระกูลอักษรพราหมี
อักษรมณีปุระ

อักษรมณีปุระ (Manipuri alphabet), อักษรไมไตมะเยก (Meitei Mayek) หรือ อักษรมีไตมะเยก (; Meetei Mayek) เป็นอักษรสระประกอบที่ใช้ในภาษามณีปุระ ซึ่งเป็นหนึ่งในภาษาทางการของรัฐมณีปุระ เคยถูกใช้จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 เมื่อภาษานี้ถูกแทนที่ด้วยอักษรเบงกอล ทำให้มีเอกสารตัวเขียนไม่กี่อันที่เหลือรอด ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 จึงเริ่มมีการใช้อักษรนี้อีกครั้ง
เนื่องจากภาษามณีปุระไม่มีพยัญชนะก้อง ทำให้มีตัวพยัญชนะสำหรับศัพท์ดั้งเดิมแต่ 15 ตัว บวกพยัญชนะสำหรับสระบริสุทธิ์ 3 ตัว 9 พยัญชนะสำหรับคำยืมในกลุ่มภาษาอินเดีย มีเครื่องหมายเสริมสัทอักษร 7 แบบ และเครื่องหมายเสริมสัทอักษรพยัญชนะสุดท้าย  ชื่อของพยัญชนะ 27 ตัวไม่เป็นเพียงชื่อทางสัทศาสตร์เท่านั้น แต่ยังอิงมาจากส่วนต่าง ๆ ของร่างกายมนุษย์ด้วย
==ชื่อตัวอักษร==
หนึ่งในคุณสมบัติเฉพาะของอักษรนี้คือการใช้ส่วนของร่างกายไปตั้งเป็นชื่ออักษร ทุกตัวอักษรตั้งชื่อตามส่วนร่างกายของมนุษย์ในภาษามณีปุระ เช่น ตัวอักษรแรก "kok" แปลว่า "หัว"; ตัวอักษรที่สอง "sam" แปลว่า "ผม"; ตัวอักษรที่สาม "lai" แปลว่า "หน้าผาก" เป็นต้น โดยมีหลักฐานจากหนังสือศักดิ์สิทธิ์ "Wakoklol Heelel Theelel Salai Amailol Pukok Puya" ซึ่งมีรายละเอียดว่าชื่อของแต่ละตัวอักษรมีที่มาอย่างไร
==ตัวเลข==
== ยูนิโคด ==
==อ้างอิง==
==บรรณานุกรม==
Chelliah, Shobhana L. (1997). A grammar of Meithei. Berlin: Mouton de Gruyter. .
Chelliah, Shobhana L. (2002). Early Meithei manuscripts. In C. I. Beckwith (Ed.), Medieval Tibeto-Burman languages: PIATS 2000: Tibetan studies: Proceedings of the ninth seminar of the International Association of Tibetan Studies, Leiden 2000 (pp.&nbsp;59–71). Leiden, Netherlands: Brill.
Chelliah, Shobhana L. (2002). A glossary of 39 basic words in archaic and modern Meithei. In C. I. Beckwith (Ed.), Medieval Tibeto-Burman languages: PIATS 2000: Tibetan studies: Proceedings of the ninth seminar of the International Association of Tibetan Studies, Leiden 2000 (pp.&nbsp;189–190). Leiden, Netherlands: Brill.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Omniglot, a guide to written language
มณีปุระ
ปูนขาว

ปูนขาว เป็นวัสดุที่ได้จากการเผาหินปูน (แคลเซียมคาร์บอเนต) โดยใช้ความร้อนสูง จะได้เป็นปูนสุก (แคลเซียมออกไซด์, CaO, lime) เมื่อเย็นตัวลงแล้วพรมน้ำให้ชุ่ม ปูนสุกจะทำปฏิกิริยากับน้ำได้เป็น แคลเซียมไฮดรอกไซด์ ส่วนที่เป็นผงแห้งได้เป็น ปูนขาว และส่วนที่เป็นสารแขวนลอยคือ น้ำปูนใส (Milk of lime)
== ประโยชน์ของปูนขาว ==
ด้านการก่อสร้าง
* ใช้เป็นส่วนผสมของปูนฉาบ
* ใช้ในการปรับปรุงคุณภาพของดินกระจายตัว (Dispersive Soil)
* ใช้เป็นสารตัวเติมในยางแอสฟัลต์สำหรับราดถนน
ด้านการเกษตร
* ใช้ปรับสภาพของดินและน้ำที่เป็นกรด
* ใช้แก้น้ำกระด้าง
ด้านอุตสาหกรรม
* ใช้ดึงสารเจือปนในการผลิตเหล็กคุณภาพสูง
* ใช้เป็นสารเติมในอุตสาหกรรมยาง เซรามิกส์ กระดาษ ฯลฯ
* ใช้ผลิตโซดาไฟ สารฟอกขาว ฯลฯ
== มาตรฐานของปูนขาว ==
มาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมไทย (ม.อ.ก.) ม.อ.ก. 202
== ดูเพิ่ม ==
ประโยชน์ของปูนไลม์ 
บทความเกี่ยวกับการใช้ประโยชน์จากปูนขาวในด้านต่าง ๆ 
วัสดุก่อสร้าง
ภาพกราฟิกส์เวกเตอร์

ภาพกราฟิกส์เวกเตอร์ (vector graphics) โดยทั่วไปคือคอมพิวเตอร์กราฟิกส์ที่เกิดจากการกำหนดพิกัดและการคำนวณค่าบนระนาบสองมิติ รวมทั้งมุมและระยะทาง ตามทฤษฎีเวกเตอร์ในทางคณิตศาสตร์ ในการก่อให้เกิดเป็น เส้น หรือรูปภาพ ข้อดีคือ สามารถย่อขยายได้ โดยคุณภาพไม่เปลี่ยนแปลง ข้อเสียคือภาพไม่เหมือนภาพจริงเป็นได้เพียงภาพวาด หรือใกล้เคียงภาพถ่ายเท่านั้น ข้อมูลภาพพวกนี้ได้แก่ไฟล์สกุล svg, ps, eps, ai (adobe illustrator) และฟอนต์แบบ TrueType ต่างๆเป็นต้น โปรแกรมที่ใช้สร้างข้อมูลภาพประเภทนี้เช่น  Adobe Illustrator, InkScape ในบางครั้ง ภาพกราฟิกส์เวกเตอร์ยังอาจหมายถึงกราฟิกส์สามมิติอีกด้วย
1
รูปแบบไฟล์ภาพกราฟิกส์
คอมพิวเตอร์กราฟิกส์
การออกแบบกราฟิกส์
ภาพกราฟิกส์เวกเตอร์
วาคอม

วาคอม (Wacom)  เป็นชื่อผลิตภัณฑ์กราฟิกส์แท็บเล็ต เป็นอุปกรณ์ใช้ในการสั่งการณ์เครื่องประมวลผล ทำหน้าที่เหมือนเม้าส์ มีลักษณะเป็นปากกา วาคอมมีสำนักงานใหญ่ที่นครคาโซะ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น วาคอมเป็นแทบเล็ตที่นิยมมากที่สุดในบรรดาแทบเล็ตทั้งหมด โดยมีคุณสมบัติพิเศษที่เป็นแทบเล็ตไร้สาย
อุปกรณ์รอบข้างคอมพิวเตอร์
บริษัทนานาชาติที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ญี่ปุ่น
143

143 (หนึ่งร้อยสี่สิบสาม) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 142 (หนึ่งร้อยสี่สิบสอง) และอยู่ก่อนหน้า 144 (หนึ่งร้อยสี่สิบสี่)
== ความหมาย ==
143 เป็นโค้ดซึ่งมีความหมายว่า I love you เพราะเป็นตัวเลขจำนวนตามตัวอักษรของข้อความ (I = 1 ตัวอักษร, Love = 4 ตัวอักษร, You = 3 ตัวอักษร)
143 Records ของ เดวิด ฟอสเตอร์
143 เป็นเลขอะตอมของอูนควอด์เทรียม
== ในทางคณิตศาสตร์ ==
จำนวนเต็ม
สกิน (วงดนตรี)

สกิน (Skin, เขียนเป็น S.K.I.N.) คือวงดนตรีที่เกิดจากการรวมตัวครั้งยิ่ใหญ่ของศิลปินชั้นแนวหน้าของญี่ปุ่นอาทิ แก๊กต์,มิยาบิ,สึกิโซะ และ โยชิกิ โดยทางวงจะทำการแสดงสดครั้งแรกในงาน Anime Expo 2007
== ประวัติ ==
เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2549 โยชิกิ (มือกลองวงเอกซ์เจแปน) ได้ปรากฏตัวที่งานโอตาค่อน และทำการประกาศสร้างวงใหม่โดยมี แก๊กต์ (อดีตนักร้องนำวงมาลิซไมเซอร์) เข้าร่วม
ต่อมาในเดือนธันวาคมได้มีข่าวออกมาว่า สึกิโซะ (มือกีตาร์วงลูนาซี) ได้เข้าร่วมวงเป็นคนที่สาม
และในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ทางวงก็ได้ประกาศชื่อวงออกมาอย่างเป็นทางการคือ S.K.I.N พร้อมกับสมาชิกคนที่สี่คือ มิยาวี (อดีตมือกีตาร์วง Dué le quartz) และโยชิกิยังได้ประกาศว่า ทางวงจะมีทัวร์คอนเสิร์ตทั่วในประเทศอเมริกาหลังจากงาน Anime Expo รวมทั้งการแสดงในประเทศญี่ปุ่นเองด้วย
S.K.I.N. ทำการแสดงสดครั้งแรกในงาน Anime Expo convention ในลองบีช แคลิฟอร์เนีย วันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2550 และทำการแนะนำสมาชิกคนสุดท้าย จู-เค็น มือเบสจากวง "GacktJOB" วงดนตรีซัพพอรด์ของแก๊กต์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
yoshiki.net  เว็บไซต์โปรโมตอย่างเป็นทางการ
skin-online.net เว็บแฟนคลับของ S.K.I.N.
skin-band.net  เว็บแฟนคลับของ S.K.I.N.
กลุ่มดนตรีสัญชาติญี่ปุ่น
เทียนทอง ทองพันชั่ง

รองศาสตราจารย์ ดร. เทียนทอง ทองพันชั่ง เกิดวันที่ 28 พฤษภาคม  พ.ศ. 2515 ที่อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา เจ้าของรางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ สาขาเคมี ประจำปี พ.ศ. 2547 ผู้ชนะรายการเกมโชว์ อัจฉริยะข้ามคืน ล้านที่ 5 ซึ่งออกอากาศไปเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 จบชั้น ม.6 จากโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย
ปัจจุบันเป็นอาจารย์ประจำภาควิชาเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นผู้เชี่ยวชาญการวิจัยทางเคมีอินทรีย์สังเคราะห์  มีบทบาทในการเผยแพร่ความรู้ทางด้านวิทยาศาสตร์ให้แก่นักเรียน เพื่อกระตุ้นให้เยาวชนได้เข้าใจและมองเห็นความเกี่ยวข้องของวิทยาศาสตร์ กับกิจกรรมในชีวิตประจำวันได้ชัดเจนยิ่งขึ้น โดยเป็นวิทยากรร่วมในการบรรยายสาธิต "มาสนุกกับเคมีกันเถอะ (Chemistry is Fun) " ซึ่งเป็นกิจกรรมของสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.)
ผศ.ดร.เทียนทอง ทองพันชั่ง เป็นบุตรคนที่สองของนายทองคำ และนางประมวลศรี ทองพันชั่ง สมรสกับ ดร. ชะวะนี ทองพันชั่ง  นักวิทยาศาสตร์สตรีไทยคนที่ 2 ที่ได้รับทุนวิจัยระดับสากลจากโครงการ For Women in Science  "ลอรีอัล-ยูเนสโก"
== การศึกษา ==
เริ่มการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ที่โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย จังหวัดสงขลา และระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนเดียวกัน ด้วยทุนโครงการพัฒนาและส่งเสริมผู้มีความสามารถพิเศษทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (พสวท.) และได้รับทุนดังกล่าวเพื่อศึกษาต่อจนจบระดับปริญญาตรีสาขาเคมี (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง) จากมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ในปี พ.ศ. 2537 ระดับปริญญาโท-เอกสาขาเคมีอินทรีย์ จากมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย สหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2542 ในระหว่างชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ได้รับคัดเลือกเป็นผู้แทนเยาวชนไทยไปแข่งขันคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์โอลิมปิกระหว่างประเทศ (สาขาเคมี)  เมื่อ ปี พ.ศ. 2533
== การทำงาน ==
พ.ศ. 2542-ปัจจุบัน - รองศาสตราจารย์ประจำภาควิชาเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
== งานวิจัย ==
งานวิจัยหลักของ ผศ.ดร.เทียนทอง ทองพันชั่ง เป็นการศึกษาและพัฒนาปฏิกิริยาทางเคมีอินทรีย์สังเคราะห์ เพื่อใช้สร้างโมเลกุลเป้าหมายที่มีคุณสมบัติตามต้องการ ได้แก่ การประยุกต์ใช้ปฏิกิริยาทอโทเมอไรเซชัน (tautomerization) ของสารในกลุ่มฟีนอลเพื่อสังเคราะห์สารประเภทเอริลซัลไฟด์ สารประเภทเอริลไดออกซิน และแอริลไดไธอิน หรือสารประเภทเฮเทอโรเฮลิซีน ซึ่งเป็นสารประกอบอะโรเมติกที่มีโครงสร้างเป็นรูปเกลียว ซึ่งสารดังกล่าวข้างต้นมีศักยภาพในการพัฒนาเป็นวัสดุทางเคมีชนิดใหม่ๆ กล่าวคือ สามารถใช้เป็นองค์ประกอบในการออกแบบและสร้างระบบโมเลกุลเคมีเชิงซ้อน เพื่อพัฒนาเป็นวัสดุอินทรีย์นำไฟฟ้าหรือสารผลึกเหลว ใช้เป็นสารตั้งต้นในการสังเคราะห์พอลิเมอร์แบบเกลียว หรือเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาแบบอสมมาตร เป็นต้น
งานวิจัยอีกด้านหนึ่งเป็นการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพันธะเคมี และผลทางอิเล็กทรอนิกส์ของพันธะเคมี ที่มีต่อโครงสร้างสามมิติของโมเลกุล อันมีผลโดยตรงต่อสมบัติทางกายภาพและทางเคมีของสสาร ผลจากการศึกษาดังกล่าว ทำให้เข้าใจคุณสมบัติของพันธะเคมีได้ดียิ่งขึ้น และยังสามารถนำมาใช้ในการปรับปรุงกระบวนการแยกสารไอโซเมอร์ ที่มีการจัดเรียงอะตอมในสามมิติที่ต่างกัน ช่วยในการทำนายโครงสร้างสามมิติได้ชัดเจน นอกจากนี้ ยังสามารถใช้ในการควบคุมหรือการออกแบบปฏิกิริยาอสมมาตรแบบใหม่ ทำให้การสังเคราะห์สารที่มีโครงสร้างสามมิติเฉพาะตามต้องการ ทำได้อย่างจำเพาะเจาะจงมากยิ่งขึ้น ลดการสูญเสียสารตั้งต้นในการปฏิกิริยาได้อย่างมีประสิทธิภาพ
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
นักเคมีชาวไทย
บุคคลจากอำเภอหาดใหญ่
บุคคลจากโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย
บุคคลจากคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
บุคคลจากคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
บุคคลจากโครงการ พสวท.
อาจารย์คณะวิทยาศาสตร์