pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
การทดสอบไบยูเร็ต

การทดสอบไบยูเร็ตเป็นวิธีการที่ใช้ตรวจสอบพันธะเพปไทด์ ซึ่งเกี่ยวข้องกับปฏิกิริยารีดักชั่นของไอออน copper(II) ไปเป็น copper(I) ที่จะไปเกิดสารเชิงซ้อนกับไนโตรเจนของพันธะเพปไทด์ในสารละลายที่เป็นเบส ถ้าเกิดสีม่วงแสดงว่ามีโปรตีน การทดสอบไบยูเร็ตนี้ใช้หาปริมาณโปรตีนได้เพราะพันธะเพปไทด์เกิดขึ้นในความถี่เดียวกันต่อโปรตีน 1 กรัม ในโปรตีนหลายชนิด ความเข้มของสีที่มีการดูดกลืนที่ 540 nm แปรผันโดยตรงกับความเข้มข้นของโปรตีน
การทดสอบทำได้โดยเติมปริมาณที่เท่ากันของ 1% KOH (โพแทสเซียมไฮดรอกไซด์) และ 1 % CuSO4 2-3 หยด ลงในสารละลายตัวอย่าง ถ้ามีโปรตีนจะเกิดสีม่วงโดยตรวจจวัดโปรตีนได้ที่ประมาณ 5-160 mg/ml
== อ้างอิง ==
Gold. 1990. Organic Compounds in Biological Systems, 2nd ed. John Wiley & Sons, Inc.
O.H. Lowry, N.J. Rosebrough, A.L. Farr, R.J. Randall: Protein Mesurement With the Folin Phenol Reagent, J. Biol. Chem. 193 (1951) 265 - 275
Sargent, M.G.: Fiftyfold amplification of the Lowry protein assay. Anal. Biochem. 163 (1987) 476-481.
Smith, P.K. et al.: Measurement of protein using bicinchonic acid. Anal. Biochem. 150 (1985) 76-85.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Gold. 1990. Organic Compounds in Biological Systems, 2nd ed. John Wiley & Sons, Inc.
Chemical Reagents 
โปรตีน
สีน้ำตาล

สีน้ำตาล (Brown) เป็นสีชนิดหนึ่งที่คล้ายกับสีของลำต้นของต้นไม้ ออกสีส้มแก่ ๆ ผสมกับสีเขียวไปด้วย พบเห็นได้ทั่วไป เช่น กิ่งและลำต้นของต้นไม้ เป็นต้น  เป็นสีที่ไม่ค่อยจะสะท้อนแสงเท่าไรนัก จัดอยู่ในกลุ่มจำพวกสีเย็น
== สีประจำสถาบันการศึกษา ==
เป็นสีประจำคณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยศิลปากร
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
All About Brown  
สี
วิน ดีเซล

มาร์ก ซินแคลร์ (Mark Sinclair; เกิด 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1967) หรือที่รู้จักกันในชื่อ วิน ดีเซล (Vin Diesel) เป็นนักแสดง นักเขียน ผู้กำกับ และผู้สร้างภาพยนตร์ชาวอเมริกัน และเขารับบทเป็นตัวละคร โดมินิค โทเรตโต ในภาพยนตร์เรื่อง เร็ว..แรงทะลุนรก
== ประวัติ ==
ดีเซลเกิดเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1967 ที่รัฐแคลิฟอร์เนีย ปัจจุบันรับหน้าที่เป็นทั้งนักแสดง ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ ผู้กำกับ และนักเขียน จุดเริ่มต้นในการก้าวขึ้นมาเป็นนักแสดงของเขาเกิดจากการได้มีโอกาสแสดงละครเวทีที่ Theatre for the New City ตอนที่เขามีอายุแค่ 7 ขวบ ก่อนที่ในช่วงวัยรุ่นเขาจะเริ่มก้าวสู่การเป็นนักแสดงอย่างเต็มตัวด้วยการรับงานแสดงมากมายหลากหลายเรื่อง เขาได้มีโอกาสเข้าเรียนที่ ฮันเตอร์ คอลเลจ สาขาวิชาการเขียนสร้างสรรค์ นั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นอีกอาชีพในฐานของการเป็นผู้เขียนบทภาพยนตร์ เขาได้ทำการสร้างภาพยนตร์สั้นเรื่องแรกมีชื่อเรื่องว่า Multi-Facial ในปี ค.ศ. 1994 ก่อนที่ภาพยนตร์สั้นเรื่องนี้จะได้รับเลือกให้ฉายที่เทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ในปีถัดมาด้วย ต่อมาก็ได้สร้างภาพยนตร์เรื่องยาวอย่าง Strays Giant ในปี ค.ศ.1999 แนวของภาพยนตร์จะออกดราม่าสำหรับการใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ โดยตัวเขาเองก็ได้เข้าแสดงนำด้วย ความสำเร็จของภาพยนตร์เรื่องนี้คือได้รับเกียรติให้ไปฉายในงานเทศกาลหนังซันแดนซ์ ซึ่งนำไปสู่การเซ็นสัญญากับเอ็มทีวี สำหรับการนำไปสร้างเป็นซีรีส์
=== ผลงานการแสดงของวิน ดีเซล ===
เขาได้รับโอกาสให้แสดงภาพยนตร์ละครฟอร์มยักษ์เรื่องแรก คือ เซฟวิ่ง ไพรเวท ไรอัน ฝ่าสมรภูมินรก  ก่อนที่จะได้แสดงประกบคู่กับ เบ็น แอฟเฟล็ค ในภาพยนตร์ดราม่าเรือง Boiler Room ก่อนที่เขาจะประสบความสำเร็จอย่างสูงในภาพยนตร์รถแข่งอย่าง เดอะฟาสต์แอนด์เดอะฟิวเรียส  ที่ทำให้เขาขึ้นแท่นกลายเป็นนักแสดงชื่อดังทันที ที่สำคัญยังทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้กลายเป็นภาพยนตร์ภาคต่อที่โด่งดังไปทั่วโลกโดยปัจจุบันมีไปแล้วถึง 10 ภาค ซึ่งตลอดทั้ง 10 ภาคนี้เขาไม่ได้แสดงแค่ภาค 2 เท่านั้น ส่วนภาค 3 ก็เป็นตัวประกอบ ที่เหลือเขาคือตัวหลักอย่างแท้จริง นอกจากนี้ก็ยังมีภาพยนตร์อีกหลายเรื่องที่สร้างชื่อให้กับเขา อาทิ XXX, XXX The Return of Xander Cage, A man Apart, The Chronicles of Riddick, The Chronicles of Riddick Dark Fury, The Pacifer, Riddick, Riddick Blindsided, Life is a Dream เป็นต้น
อย่างที่กล่าวไปว่าผลงานการแสดงที่ทำให้เขาได้รับความนิยมมากที่สุดก็คือบทของ โดมินิค โทร็อตโต้ จากภาพยนตร์ภาคต่อสุดฮิตอย่าง The Fast and The Furious นั่นทำให้เขากลายเป็นไอดอลของเหล่าบรรดาผู้ที่นิยมชมชอบในกีฬารถแข่งหลายๆ คน รวมถึงยังเป็นภาพการจดจำของการเป็นนักแข่งรถขั้นเทพด้วยใจสู้ที่ไม่ยอมแพ้อีกด้วย ชื่อของ วิน ดีเซล กลายเป็นชื่อที่ผู้ชมภาพยนตร์หลายคนรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งหากว่าเขาได้มีโอกาสแสดงภาพยนตร์เรื่องใดก็ตาม ความสนุกครบรสก็จะมาพร้อมอยู่เสมอ
== ผลงานการแสดง ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วิน ดีเซล (Vin Diesel) 
VinXperience - The Ultimate Fansite
นักแสดงอเมริกัน
ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชาวอเมริกัน
บุคคลจากนครนิวยอร์ก
ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกัน
แซฟไฟร์

แซฟไฟร์ (sapphire)  เป็นพลอยตระกูลคอรันดัม  มีหลายสี แต่โดยทั่วไปมักหมายถึงเฉพาะที่มีสีน้ำเงิน   ในประเทศไทย เดิมเรียกว่า นิลกาฬ (นิลก็ยังหมายถึงพลอยอีกชนิดหนึ่ง) แต่ปัจจุบันนิยมเรียกว่า ไพลิน ตามชื่อของแหล่งกำเนิดจากเหมืองพลอย ในจังหวัดไพลิน ประเทศกัมพูชา ที่ในช่วงหนึ่งมีการนำเข้ามาในประเทศไทยเป็นจำนวนมาก 
แซฟไฟร์จัดเป็นแร่ในประเภท (Species) คอรันดัม (Corundum) เช่นเดียวกับทับทิม (Ruby) ซึ่งพลอยคอรันดัมนี้เป็นพลอยที่มีความแข็งรองลงมาจากเพชร จึงทำให้แซฟไฟร์ เหมาะอย่างยิ่งที่จะนำไปทำเครื่องประดับ
ชาวเปอร์เซียโบราณเชื่อกันว่าแซฟไฟร์ คือ "หินที่มาจากฟ้า" เนื่องจากพวกเขาเชื่อว่าโลก ตั้งอยู่บน แซฟไฟร์ ขนาดมหึมา จึงทำให้สะท้อนแสงแดด ออกไปสู่ท้องฟ้ามีสีน้ำเงิน ตามตำนานกล่าวว่า แซฟไฟร์เป็นพลอยของกษัตริย์ที่ใช้สวมใส่เพื่อป้องกันภัยอันตราย ทำให้เชื่อกันว่าผู้ที่สวมใสแซฟไฟร์จะมีชีวิตที่สดใส มีพลังในการดำรงชีวิต และแซฟไฟร์นี้สามารถปกป้องอันตรายแก่ผู้ที่สวมใส่ได้อีกด้วย นอกจากนี้ยังถือเอาแซฟไฟร์นี้เป็นสัญลักษณ์ของความจริงใจ และมั่นคงอีกด้วย
ปัจจุบันหากพูดถึงแซฟไฟร์  คำเดียวจะหมายถึง Blue Sapphire หรือ ไพลิน  มาจากภาษาเปอร์เชีย "Saffir" หรือจากภาษากรีก "Sappheiros" แปลว่า สีน้ำเงิน หรือจากภาษาสันสกฤต "ศนิปฺริย"  (ศนิ = พระเสาร์, ปฺริย = ผู้เป็นที่รัก) แปลว่าของมีค่าของเทพแซทเทิร์น (ในเทพปกรณัมโรมัน)   อย่างไรก็ตาม ในภาษาสันสกฤตยังมีคำเรียกแซฟไฟร์สีน้ำเงินว่า "อินฺทฺรนีล" หมายถึง "สีน้ำเงินเหมือนพระอินทร์"
ในสมัยโบราณ จะเรียกพลอยคอรันดัมที่มีสีน้ำเงินว่าแซฟไฟร์ แต่ในความเป็นจริงพลอยคอรันดัมมีได้หลากสี เช่น สีเหลือง, ชมพู, ม่วง, เขียว เป็นต้น ดังนั้นหากเราต้องการจะเรียกพลอยคอรันดัมชนิดอื่นที่ไม่ใช่ไพลิน (Blue Sapphire) เราจะต้องระบุสีด้วย เช่น Yellow Sapphire (บุษราคัม), Green Sapphire (เขียวส่อง), Pink Sapphire (พลอยชมพู) เป็นต้น
ในปัจจุบันแซฟไฟร์ส่วนใหญ่มักผ่านการปรับปรุงคุณภาพด้วยความร้อนหรือที่เราเรียกกันว่าการเผา (Heated) ซึ่งมีทั้งการเผาเก่า และเผาใหม่ แต่โดยทั่วไปการเผาใหม่ก็ได้รับการยอมรับกันโดยทั่วไปในตลาดพลอย เพราะการเผาจะทำให้สีดีของแซฟไฟร์ดีขึ้นและอยู่คงทนถาวร
แซฟไฟร์เป็นพลอยประจำเดือนเกิดของผู้ที่เกิดเดือนกันยายน และแซฟไฟร์ยังถือเป็นสัญญลักษณ์ที่คู่รักนิยมมอบเป็นของขวัญให้แก่กันในโอกาสครบรอบการแต่งงานในปีที่ 5, 15, 23 และ ปีที่ 45 แซฟไฟร์ได้รับความนิยมในหมู่คนทั่วไปทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Ruby&Sapphire by Richard W. Hughes, Pratical Gem Handbook, GemA; Gem Reference Guide, GIA; แร่, กรมทรัพยากรธรณี ศัพท์บัญญัติอัญมณี, มาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม
แร่อะลูมิเนียม
อัญมณี
เครื่องประดับ
ฟ้อนโยคีถวายไฟ

ฟ้อนโยคีถวายไฟ การฟ้อนชนิดหนึ่งที่มีที่มาจากคุ้มเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ คือ “ฟ้อนโยคีถวายไฟ” เรื่องราวของฟ้อนชนิดนี้  อาจารย์ธีรยุทธ   ยวงศรี ได้เขียนไว้ในสารานุกรมวัฒนธรรมไทย ภาคเหนือ เล่ม 9 หน้า 4886
== ประวัติ ==
ฟ้อนโยคีถวายไฟ เป็นกระบวนฟ้อนชุดหนึ่งที่เกิดขึ้นจากดำริของเจ้าแก้วนวรัฐฯ ซึ่งเป็นเจ้าผู้ครองนครองค์สุดท้ายของเชียงใหม่ เป็นการคิดขึ้นเพื่อเตรียมรับเสด็จฯ กรมพระนครสวรรค์วรพินิจฯ เมื่อปีพ.ศ. 2463 โดยจ้างครูฟ้อนชาวพม่ามาถ่ายทอดให้ แล้วมอบหมายหน้าที่ให้ พ่อเลี้ยงน้อยสม สมุทรนาวี คหบดีชาวเชียงใหม่ดำเนินการทั้งหมด การฟ้อนครั้งแรกคราวนั้นใช้ผู้แสดงเป็นชายทั้งหมดเพราะเพลงที่ใช้ร้องเป็นบทร้องของผู้ชาย และท่าฟ้อนเกือบทั้งหมดจะใช้การเคลื่อนไหว ด้วยการเต้นเป็นส่วนใหญ่ มีการแสดงเพียงครั้งเดียว
ต่อมาประมาณปีพ.ศ. 2477 จังหวัดเชียงใหม่ได้รับเชิญไปร่วมแสดงในงานเผยแพร่ วัฒนธรรมประจำภาคที่ท้องสนามหลวง กรุงเทพมหานคร เจ้าแก้วนวรัฐฯ จึงได้ฟื้นฟูการแสดงชุดนี้ขึ้นอีกครั้งหนึ่ง โดยมอบหมายให้พ่อเลี้ยงน้อยสมเป็นผู้จัดการเช่นเดิม พ่อเลี้ยงน้อยสมได้มอบหมายให้ นางทวีลักษณ์ สามะบุตร หลานสาวเป็นผู้ฝึกหัดช่างฟ้อนชุดใหม่โดยเปลี่ยนเป็น “หญิง” ทั้งหมด เพราะนางเป็นคนหนึ่งที่ได้รับการถ่ายทอดมาจากครูพม่าคนแรก จุดประสงค์ครั้งแรกของพ่อเลี้ยงน้อยสม สมุทรนาวี (เดิมชื่อ อูลานดู่) ต้องการให้บุตรหลานแสดงต้อนรับกรมพระนครสวรรค์ฯ แต่แม่เลี้ยงบุญปั๋น ผู้เป็นภรรยาไม่ยอมให้บุตรหลานสาวๆ ออกแสดงฟ้อนโยคีถวายไฟ โดยช่างฟ้อนหญิงนี้ เคยจัดให้มีขึ้นอีกก่อนไปแสดงที่กรุงเทพฯ ในงานประจำปีที่โรงเรียนดาราวิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อปี พ.ศ. 2475 ทางโรงเรียนทูลเชิญพระราชชายาฯ เสด็จไปเป็นประธานฯ ทอดพระเนตรชุดนี้ด้วย และทรงพอพระทัยจึงเรียกนางทวีลักษณ์ไปสอนให้ตัวละครของพระองค์ อันได้แก่ นางสมพันธ์ โชตนา นางขิมทอง ณ เชียงใหม่ นางยุพดี สุขเกษม นางอัญชัน ปิ่นทอง นางนวลฉวี เสนาคำ นางสมหมาย  ยุกตยุตร นางสมพร สุรจินดา เป็นเหตุให้แพร่หลายมาจนทุกวันนี้
== ลักษณะ ==
การแต่งกายของผู้แสดงชุดนี้ แต่งเป็นชายพม่า โพกผ้า นุ่งโสร่งป้าย (ข้าง) หน้า มือถือไม้เท้า ใช้วงปี่พาทย์บรรเลงประกอบการฟ้อน แต่ไม่มีการร้อง และมักจัดผู้แสดงฟ้อนเป็นคู่  จัดรูปการแสดงแบบปกติ คือ คู่หน้าหรือคู่ที่หนึ่ง อยู่หน้าสุดติดขอบเวที คู่ที่สอง แสดงอยู่ต่ำลงมา ผู้แสดงทั้งสองจะยืน (ระยะ) แคบลงมา คู่ที่สาม แสดงอยู่ต่ำกว่าคู่ที่สอง ยืนแสดงแคบกว่าคู่ที่สอง ในวงการนักแสดงนักวิชาการนาฏศิลป์ เรียกว่า “ยืนเป็นรูปปาก (ปลา) ฉลาม” ท่ารำส่วนมากเป็นการเต้นตามจังหวะเพลงมากกว่ารำ
การฟ้อนโยคีถวายไฟดังกล่าว จะเห็นได้ว่าก่อนนั้นเป็นการแสดงเชิงนาฏศิลป์ทั่วไป ภายหลังพบว่ามีการนำไปแสดงหน้าเมรุก่อนมีการเผาศพ ด้วยเห็นว่ามีคำว่า “ถวายไฟ” และได้เห็นตัวอย่างจากการแสดงโขนหน้าไฟของภาคกลางด้วย
ปัจจุบันฟ้อนชนิดนี้หาดูได้ยาก อาจเป็นเพราะคิดกันไปว่าเป็นการแสดงหน้าศพซึ่งเป็นงานอวมงคล จึงเป็นสาเหตุให้ลดความนิยมลงไป
== อ้างอิง ==
สารานุกรมวัฒนธรรมไทย ภาคเหนือ เล่ม 9 หน้า 4886
การแสดงพื้นบ้านภาคเหนือ
ราชนาวิกสภา

ราชนาวิกสภาเป็นหน่วยขึ้นตรงกองบัญชาการกรมยุทธศึกษาทหารเรือ มีหน้าที่อยู่ 2 ประการ คือ กิจการนาวิกศาสตร์  และการปาฐกถาประจำปี สำหรับการบริหารงานของราชนาวิกสภานั้น กองทัพเรือได้แต่งตั้ง คณะกรรมการราชนาวิกสภา โดยคณะกรรมการนี้ประกอบด้วยนายกกรรมการ 1 ท่าน รองกรรมการ 1 ท่าน และกรรมการอีก 7 ท่าน
== ประวัติ ==

ราชนาวิกสภาตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2459 โดยคำสั่งกระทรวงทหารเรือ โดยมี จอมพลเรือสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต เสนาบดีกระทรวงทหารเรือ เป็นผู้ลงนามในคำสั่ง เมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2458 โดยในสมัยแรกก่อตั้งทรงรับเป็นผู้อำนวยการพิเศษและเป็นสภาปถัมภก และพลเรือเอกพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ทรงรับเป็นผู้อำนวยการ
== ความมุ่งหมายในการจัดตั้ง ==
เพื่อใช้เป็นสถาบันส่งเสริมการศึกษาและเผยแพร่วิชาการแก่นายทหาร และเพื่อให้นายทหารได้พบปะปราศรัย แลกเปลี่ยนความรู้ซึ่งกันและกัน เป็นการเพิ่มพูนความรู้ให้แก่นายทหารสัญญาบัตร ทั้งนี้ โดยให้ราชนาวิกสภาอยู่ในความปกครองของกรมเสนาธิการทหารเรือ โดยตั้งตำแหน่งบรรณารักษ์ 1 นาย ปฏิคม 1 นาย และผู้ช่วยพลทหารรับใช้ตามอัตรา และเสนาธิการทหารเรือมีอำนาจที่จะสั่งนายทหารเป็นกรรมการอำนวยการราชนาวิกสภา หรือเป็นกรรมการพิเศษเฉพาะการใดการหนึ่งของราชนาวิกสภา โดยจำนวนกรรมการ คณะหนึ่งไม่เกิน 5 คน และราชนาวิกสภานี้ไม่ได้จดทะเบียนเป็นนิติบุคคล (หลักฐานสอบจากกองพระธรรมนูญ)
== สถานที่ตั้ง ==
สถานที่ตั้งของราชนาวิกสภาอยู่ทางริมแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันตก เดิมเป็นบ้านของ พระอินทรเทพ (ทัพ) ภายหลังตกเป็นของพระคลังข้างที่ กองทัพเรือได้เริ่มเช่ามาตั้งแต่ พ.ศ. 2443 โดยเช่าจากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ พื้นที่ 241.93 ตารางวา เสียค่าเช่าปีละ 300 บาท
== อ้างอิง ==
http://www.navy.mi.th/rtni/
http://www.rtni.org
==แหล่งข้อมูลอื่น==
กองทัพเรือไทย
เรื่องสั้น

เรื่องสั้น คือบันเทิงคดีร้อยแก้วรูปแบบหนึ่ง หมายถึงเรื่องแต่งที่มีขนาดสั้น มีจำนวนคำระหว่างหนึ่งพันถึงหนึ่งหมื่นคำ หากเกินกว่านี้อาจกลายเป็นนวนิยาย เนื่องจากเรื่องสั้นมีองค์ประกอบเหมือนกับนวนิยาย ทั้งโครงเรื่อง, ฉาก, ตัวละคร, แก่นเรื่อง ด้วยเหตุนี้ เรื่องสั้นจะถูกบังคับให้มีตัวละครจำนวนไม่มากและไม่สามารถเขียนพรรณาอย่างเยิ่นเยิ้อละเอียดละออ  ส่วนเด่นสุดของเรื่องสั้นคือแก่นเรื่อง การดำเนินเรื่องจะมุ่งเข้าสู่ประเด็นหลักอย่างรวดเร็ว ส่วนองค์ประกอบอื่นเป็นส่วนรอง ตัวละครบางตัวอาจไม่ปรากฏภูมิหลังหรือไม่ปรากฏชื่อเสียด้วยซ้ำ
วรรณกรรมที่คลับคล้ายจะเรื่องสั้นเรื่องแรกของไทย คือเรื่อง สนุกนึก โดยพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหลวงพิชิตปรีชากร เมื่อพ.ศ. 2427 นักวิชาการบางคนลงความเห็นว่า แท้จริงแล้ว กรมหลวงพิชิตปรีชากรต้องการแต่งนวนิยาย แต่เรื่องดังกล่าวเกิดเป็นประเด็นกับสมเด็จพระสังฆราช จึงต้องยุติการแต่งและกลายเป็นเรื่องสั้นไป เรื่องสั้นฉบับแรกของไทยจึงน่าจะเป็น พระเปียให้ทานธรรม
== รายชื่อนักเขียนเรื่องสั้นชาวไทย ==
{|
|
กนกพงศ์ สงสมพันธุ์
กุหลาบ สายประดิษฐ์
ครูเหลี่ยม
คำพูน บุญทวี
คำหมาน คนไค
มนัส  จรรยงค์
หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช
คมทวน คันธนู
เงาจันทร์
จเด็จ  กำจรเดช
จันตรี ศิริบุญรอด
จำลอง ฝั่งชลจิตร
จารี จันทราภา
จรัล มานตรี
ส. ธรรมยศ
ส. อาสนจินดา
สถิตย์ เสมานิล
สันต์ เทวรักษ์
ส. พุ่มสุวรรณ
สด กูรมะโรหิต
สุภาว์ เทวกุล
เสนีย์ เสาวพงศ์
สุภา ศิริมานนท์
สุวรรณี สุคนธา
สุชาติ สวัสดิ์ศรี
|
สุจิตต์ วงษ์เทศ
สมศักดิ์ วงศืรัฐฯ
เสกสรรค์ ประเสริฐกุล
สุริยัน ศักดิ์ไธสง
เสี้ยวจันทร์ แรมไพร
ณัฐกานต์ ลิ่มสถาพร
ณรงค์ จันทร์เรือง
ณรงค์ฤทธิ์ ศักดรณรงค์
เดือนวาด พิมวนา
ดิเรก นนทชิต
ธัช ธาดา
ธาร ยุทธชัยบดินทร์
ธารา ศรีอนุรักษ์
น้อย อภิรุม
นราวดี (เพ็ญศรี เคียงสิริ)
นันทนา วีระชน
นิคม รายยวา
นน รัตนคุปต์
นิมิตร ภูมิถาวร
นิเวศน กันไทยราษฎร์
นิรันศักดิ์ บุญจันทร์
นิวัต พุทธประสาท
บุญโชค เจียมวิริยะ
บินหลา สันกาลาคีรี
|
บรรณกร กลั่นขจร
ปลายแปรง
ผู้เฝ้ามอง
ป. บุรณปกรณ์
ประกาย ปรัชญา
ประภัสสร เสวิกุล
ประเสริฐ พิจารณ์โสภณ
ประยอม ซองทอง
ประมวล ดาระดาษ
ปราศ ราหุล
ประชาคม ลุนาชัย
ประกาศิต คนไว
ปรารถนา รัตนะ
ปริทรรศ หุตางกูร
วิชาญ อัยรักษ์
พิงกัน ปันหยี
อธิชัย บุญประสิทธิ์
Tia Naja & Anny Char
ผู้เฝ้ามอง
เอื้อ อัญชลี
ฟ้า พูลวรลักษณ์
อนุสรณ์ ติปยานนท์
แดนอรัญ แสงทอง
ศุภชัย สิงห์ยะบุศย์
|}
==อ้างอิง==
วรรณกรรมแบ่งตามประเภท
เรื่องสั้น
อันดากับฟ้าใส

อันดากับฟ้าใส เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายเมื่อวันที่  19 กันยายน พ.ศ. 2540 โดยแกรมมี่ฟิล์ม กำกับโดยหม่อมหลวงพันธุ์เทวนพ เทวกุล นำแสดงโดย สินจัย หงษ์ไทย, พงษ์พัฒน์ วชิระบรรจง ,ชลธิชา นวมสุคนธ์ และ อนันดา เอเวอร์ริ่งแฮม
== เรื่องย่อ ==
อันดามัน (อนันดา เอเวอร์ริ่งแฮม) เด็กหนุ่ม ผู้รักธรรมชาติ ท้องทะเล เขาชอบดำน้ำ และเก็บสิ่งของที่นักท่องเที่ยวมักง่าย ทิ้งลงมาในทะเล เขาฝันว่าจะได้พบหญิงในฝัน แล้ววันหนึ่งอันดามันได้ช่วย "ฟ้าใส" (จอย ชลธิชา) ซึ่งกำลังจะจมน้ำ เขาผายปอด ช่วยชีวิตเธอ ทำให้ทั้งคู่เกิดความรู้สึกพิเศษต่อกัน แต่ เมธินี (สินจัย หงษ์ไทย) แม่ของ ฟ้าใส ที่คิดว่าทั้งคู่มีอะไรเกินเลยกัน มากกว่าความเป็นเพื่อน ทำให้ สมบัติ (พงษ์พัฒน์ วชิระบรรจง) พ่อ ของ อันดามัน ต้องเข้ามาช่วยเหลือลูกชาย
== นักแสดง ==
อนันดา เอเวอร์ริ่งแฮม
ชลธิชา นวมสุคนธ์
พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง
สินจัย หงษ์ไทย
ชาคริต แย้มนาม
เมทนี บุรณศิริ
อรัญญา นามวงศ์
กรุง ศรีวิไล
เมตตา รุ่งรัตน์
ผอูน จันทรศิริ
สะแกวัลย์ ยงใจยุทธ
ราตรี ศรีวิไล
== รางวัล ==
รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี ครั้งที่ 21 ประจำปี พ.ศ. 2540
ผู้แสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม - สินจัย หงษ์ไทย
เพลงนำภาพยนตร์ยอดเยี่ยม - เพลง "อันดากับฟ้าใส" โดย ออร์เรนมิวสิค
== อ้างอิง ==
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2540
ภาพยนตร์ไทย
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย หม่อมหลวงพันธุ์เทวนพ เทวกุล
ภาพยนตร์รัก
ดอนิงตันพาร์ก

ดอนิงตันพาร์ก (Donington Park)  ตั้งอยู่ใกล้ปราสาทดอนิงตัน  เลสเตอร์เชอร์ตะวันตกเฉียงเหนือ ประเทศอังกฤษ ใช้เป็นสถานที่แข่งรถ และจัดแสดงดนตรี มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2474
สนามแข่งรถดอนิงตันพาร์ก เปิดใช้เป็นสนามแข่งรถจักรยานยนต์มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2474 และใช้เป็นสนามแข่งรถกรังปรีซ์ ระหว่างปี พ.ศ. 2478 ถึง พ.ศ. 2481 และปิดตัวลงในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เพื่อใช้เป็นศูนย์ซ่อมบำรุงของกองทัพอังกฤษ
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ในช่วงทศวรรษ 1970 สนามถูกซื้อไปโดย Tom Wheatcroft เพื่อฟื้นฟูเป็นสนามแข่งรถอีกครั้ง เริ่มเปิดใช้งานเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2520  ใช้เป็นสนามแข่งรถจักรยานยนต์ รถสูตรหนึ่ง  และจัดแสดงดนตรีร็อก
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดช เคยทรงแข่งขันที่ดอนิงตันพาร์กหลายครั้ง และเคยชนะเลิศการแข่งขันต่อเนื่อง 12 ชั่วโมง รายการ "12 Hour Sports Cars" เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2480  และรายการ "Nuffield Trophy" เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2481  และทรงได้อันดับที่ 5 และ 6 ในการแข่งขันรายการ ดอนิงตันกรังปรีซ์ ระหว่างปี พ.ศ. 2478 - 2480 
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Official Donington Park website
สนามแข่งรถในประเทศอังกฤษ
สิ่งก่อสร้างในเทศมณฑลเลสเตอร์เชอร์
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามหาหงสโสภาค

พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามหาหงสโสภาค เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นสุรินทรรักษ์ (พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชและเจ้าจอมมารดาตานี ต้นราชสกุลฉัตรกุล) มีพระนามเดิมว่า หม่อมเจ้าชายมหาหงส์ ฉัตรกุล ประสูติเมื่อ พ.ศ. 2375 พระองค์ได้เสกสมรสกับหม่อมศรี และหม่อมแดง มีพระโอรส 3 คน และพระธิดา 5 คน
ในปี พ.ศ. 2396 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 ได้สถาปนา หม่อมเจ้ามหาหงส์ ฉัตรกุล ขึ้นเป็น พระวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามหาหงสโสภาค ซึ่งต่อมาพระอิสริยยศ พระวงศ์เธอ พระองค์เจ้า ได้รับการเปลี่ยนแปลงเป็น พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5
พระองค์ได้สิ้นพระชนม์เมื่อปี พ.ศ. 2428 และพระราชทานเพลิง ณ วัดบุปผารามวรวิหาร เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2428
== พระเกียรติยศ ==
=== พระอิสริยยศ ===
หม่อมเจ้ามหาหงส์ ฉัตรกุล (พ.ศ. 2375 - พ.ศ. 2396)
พระวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามหาหงสโสภาค (พ.ศ. 2396 - สมัยรัชกาลที่ 5)
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามหาหงสโสภาค (สมัยรัชกาลที่ 5 - ปัจจุบัน)
== อ้างอิง ==
พระวรวงศ์เธอ
พระองค์เจ้าตั้ง
ราชสกุลฉัตรกุล
คริสตัลพาเลซเซอร์กิต

คริสตัลพาเลซเซอร์กิต (Crystal Palace Circuit)  เป็นสนามแข่งรถ ตั้งอยู่ในคริสตัลพาเลซพาร์ก ลอนดอน ประเทศอังกฤษ บริเวณสถานที่ที่เคยจัดนิทรรศการสิ่งประดิษฐ์และอุตสาหกรรม พ.ศ. 2394 (The Great Exhibition)
สนามแข่งรถแห่งนี้เปิดใช้แข่งรถจักรยานยนต์เป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2470 ในช่วงแรกเป็นสนามหินบด มีความยาว 1 ไมล์ (1.6 กิโลเมตร) แต่ได้รับการปรับปรุงในปี พ.ศ. 2479 เพิ่มความยาวเป็น 2 ไมล์ (3 กิโลเมตร) ราดผิวหน้าด้วยทาร์แมค เพื่อจัดการแข่งขัน ลอนดอนกรังปรีซ์ ครั้งที่ 1 เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2480 ผู้ชนะเลิศคือ พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดช ทรงขับรถอีอาร์เอ "รอมิวลุส" ติดหมายเลข 17
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง สนามแห่งนี้ถูกปิดใช้งานจนถึงปี พ.ศ. 2496 และปรับลดความยาวเหลือเพียง 1.39 ไมล์ (2.2 กิโลเมตร)  ใช้แข่งขันรถฟอร์มูลา แต่เนื่องจากค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษาสูง จึงได้ปิดการใช้งานไปในปี พ.ศ. 2517
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพีรพงศ์พาณุเดช ทรงแข่งขันที่สนามนี้หลายครั้ง ชนะเลิศจำนวน 4 ครั้ง คือ 
17 กรกฎาคม พ.ศ. 2480 - London Grand Prix รถ "รอมิวลุส" หมายเลข 17 (ชนะเลิศ)
9 ตุลาคม พ.ศ. 2480 - International Imperial Trophy รถ "รอมิวลุส" หมายเลข 24 (ชนะเลิศ)
2 เมษายน พ.ศ. 2481 - Coronation Trophy รถ "รอมิวลุส" หมายเลข 4 (ชนะเลิศ)
21 พฤษภาคม พ.ศ. 2481 - Sydenham Trophy รถ "รอมิวลุส" หมายเลข 8 (ได้ที่ 2)
25 มิถุนายน พ.ศ. 2481 - London Grand Prix รถ "รอมิวลุส" หมายเลข 7 (ชนะเลิศ)
8 ตุลาคม พ.ศ. 2481 - Imperial Trophy รถ "รอมิวลุส" หมายเลข 25 (ได้ที่ 2)
ภาพ:Prince Bira and Romulus - London Grand Prix 1938-6-25.jpg|พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดช ทรงขับรถรอมิวลุส เข้าเส้นชัย ลอนดอนกรังปรีซ์ เมื่อ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2481
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The Crystal Palace Racetrack 
สนามแข่งรถในประเทศอังกฤษ
สนามกีฬาในลอนดอน
ชุมชน

ชุมชน (community) เป็นหน่วยทางสังคม (กลุ่มของสิ่งมีชีวิต) ซึ่งมีสิ่งร่วม (commonality) เช่น แบบแผนสังคม, ศาสนา, ค่านิยม, ประเพณี หรืออัตลักษณ์เป็นจุดร่วมกัน ชุมชนอาจมีสำนึกร่วมแห่งสถานที่อันตั้งอยู่ภายในบริเวณทางภูมิศาสตร์บริเวณหนึ่ง (เช่น ประเทศ หมู่บ้าน เมือง ย่าน) หรือในพื้นที่เสมือนผ่านแพลตฟอร์มในการติดต่อสื่อสาร ความสัมพันธ์ อันยั่งยืนซึ่งได้ขยายออกนอกความสัมพันธ์ทางเครือญาตินั้นสามารถเกิดสำนึกของชุมชน, อัตลักษณ์, การปฏิบัติ และหน้าที่ในองค์กรทางสังคม เช่น ครอบครัว บ้าน ที่ทำงาน รัฐบาล สังคม หรือมนุษยชาติทั้งปวง ชุมชนนั้นยังอาจหมายถึงกลุ่มขนาดใหญ่ เช่น ชุมชนรัฐ, ชุมชนระหว่างประเทศ, and ชุมชนเสมือน
ภาษาอังกฤษของคำว่าชุมชนคือ "community" นั้นมาจากภาษาฝรั่งเศสเก่าคำว่า comuneté (ตรงกับภาษาฝรั่งเศสปัจจุบัน "Communauté") ซึ่งมาจากภาษาละติน communitas "ชุมชน", "จิตวิญญาณสาธารณะ" (จากภาษาละติน communis, "common")
==อ้างอิง==
สังคม
ดิโน โอลิเวตตี้

ดิโน โอลิเวตตี้ (Dino Olivetti) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2517 สถิติการชก 39 ครั้ง ชนะ 26 (น็อค 12) แพ้ 13
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท (2541 – 2545)
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 8 สิงหาคม 2542 แพ้น็อค โคโซ อิชิอิ ยก 1 ที่ ญี่ปุ่น
* ชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBC เมื่อ 19 ตุลาคม 2544 แพ้น็อค นภาพล เกียรติศักดิ์โชคชัย ยก 10 ที่ กทม.
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
บุคคลจากจังหวัดลากูนา
อาร์เนล พอร์ราส

อาร์เนล พอร์ราส (Arnel Porras) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2525 ที่ บูกิดนอน ฟิลิปปินส์ สถิติการชก 29 ครั้ง ชนะ 10 (น็อค 5) เสมอ 3 แพ้ 16
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวท (2549 - 2550)
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 5 ธันวาคม 2546 แพ้น็อค พงษ์สิทธิ์ เวียงวิเศษ ยก 4 ที่ สนามหลวง
* ชิงแชมป์ PABA รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 28 มิถุนายน 2548 แพ้น็อค เสาหิน ส.ธนิกุล ยก 9 ที่ กทม.
* ชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์เวทเมื่อ 12 มกราคม 2549 แพ้คะแนน สมชาย นักบาลี ที่ ชัยภูมิ
* ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์ไลท์เวทเมื่อ 21 ธันวาคม 2550 แพ้คะแนน ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์ ที่ นนทบุรี
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นเฟเธอร์เวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวท
บุคคลจากจังหวัดบูคิดโนน
ตำบลวิชิต

วิชิต เป็นหนึ่งในแปดตำบลของอำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเทศบาลนครภูเก็ต ตำบลวิชิตมีเนื้อที่ประมาณ 56 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 35,000 ไร่ พื้นที่ทั้งหมดของตำบลอยู่ในเขตเทศบาลตำบลวิชิต
สำนักงานเทศบาลตำบลวิชิตตั้งอยู่บนถนนเจ้าฟ้าตะวันออก (บริเวณวัดเทพนิมิตร) เลขที่ 54/1 หมู่ที่ 1 ตำบลวิชิต อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองภูเก็ตประมาณ 4 กิโลเมตร อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดภูเก็ตประมาณ 5 กิโลเมตร
== ประวัติ ==
เดิมชื่อ "ตำบลระแงง" มีการจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลวิชิต ตามพระราชบัญญัติ สภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538 และได้จัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลวิชิต ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2550
== ภูมิศาสตร์ ==
=== อาณาเขตติดต่อ ===
ทิศเหนือ ติดกับตำบลรัษฎา อำเภอเมืองภูเก็ต และตำบลกะทู้ (เขตเทศบาลเมืองกะทู้) อำเภอกะทู้
ทิศตะวันออก ติดกับตำบลตลาดเหนือ (เขตเทศบาลนครภูเก็ต) อำเภอเมืองภูเก็ต
ทิศใต้ ติดกับตำบลฉลอง อำเภอเมืองภูเก็ต และทะเลอันดามัน
ทิศตะวันตก ตำบลกะทู้ (เขตเทศบาลเมืองกะทู้) อำเภอกะทู้
=== ภูมิประเทศ ===
พื้นที่ส่วนใหญ่ เป็นที่ราบลุ่ม ตั้งอยู่ระหว่าง ทะเลกับภูเขา โดยมีพื้นที่ที่ติดกับทะเล ใช้ทำการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ พื้นที่เนินเขา ใช้ทำการเกษตร พื้นที่ราบ ใช้เป็นที่อยู่อาศัย
=== ภูมิอากาศ ===
ตั้งอยู่ในเขตภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน แต่อากาศไม่ร้อนจัด เนื่องจากอิทธิพลของทะเล มี 2 ฤดู คือ ฤดูฝน และฤดูร้อน
== หมู่บ้าน ==
ตำบลวิชิตแบ่งออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ที่ 1 บ้านนาบอนใต้ (บ้านแหลมชั่น)
หมู่ที่ 2 บ้านแหลมชั่น
หมู่ที่ 3 บ้านตีนเขา
หมู่ที่ 4 บ้านระเงง
หมู่ที่ 5 บ้านชิดเชี่ยว
หมู่ที่ 6 บ้านบ่อแร่
หมู่ที่ 7 บ้านอ่าวมะขาม
หมู่ที่ 8 บ้านแหลมพันวา
หมู่ที่ 9 บ้านท่าแครงบน (บ้านกวางตุ้ง)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์เทศบาลตำบลวิชิต
วิชิต
วิชิต
อำเภอเมืองภูเก็ต
เพียงพอน

เพียงพอน (weasel, mink, ferret, ermine, polecat)  คือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในสกุล Mustela ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของวงศ์ Mustelidae  มีถิ่นกำเนิดกว้างขวางทั้งในทวีปเอเชีย, แอฟริกาเหนือ, ยุโรป, อเมริกาเหนือ และอเมริกาใต้
เพียงพอนมีรูปร่างโดยรวมเป็นสัตว์ขนาดเล็ก มีความยาวตั้งแต่ 15–55 เซนติเมตร น้ำหนักตั้งแต่ 30–40 กรัม ไปจนถึง 1.4–3.2 กิโลกรัม เป็นสัตว์กินเนื้อเป็นอาหาร มีรูปร่างเพรียวยาว ส่วนขาทั้งสี่ข้างสั้น มีนิ้วเท้า 5 นิ้ว เล็บมีความแหลมคม แต่พับเก็บเล็บไม่ได้ ปากแหลม ภายในปากมีฟันแหลมคมจำนวน 34 ซี่  ทุกชนิดจะมีต่อมกลิ่นที่ก้น ซึ่งจะผลิตสารเคมีสีเหลืองคล้ายน้ำมันที่มีกลิ่นเหม็นรุนแรง ใช้ในประกาศอาณาเขต  เป็นสัตว์มีความปราดเปรียวว่องไว หากินได้ทั้งกลางวันและกลางคืน โดยจะล่าสัตว์ขนาดเล็ก เช่น หนู, หนูผี, ตุ่น, แมลง, สัตว์เลื้อยคลาน หรือสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำเป็นอาหาร รวมทั้งอาจล่ากระต่ายได้ด้วย รวมทั้งล่าเป็ด, ไก่, นกกระทา ในพื้นที่เกษตรกรรมของมนุษย์ได้ด้วย ซึ่งจะใช้ลำตัวที่เพียวยาวนั้นมุดเข้าไปล่าถึงในโพรงดิน
นอกจากนี้แล้ว เพียงพอนเป็นสัตว์ที่เมื่อผสมพันธุ์กันแล้ว ตัวผู้จะผสมกับตัวเมียหลายตัว แต่จะอยู่กับตัวเมียเพียงตัวเดียว ในบางชนิด ไข่เมื่อได้รับการปฏิสนธิแล้ว จะยังไม่ฝังตัวในผนังมดลูก แต่จะลอยอยู่อย่างนั้น ซึ่งอาจกินเวลานับ 10 เดือน จะฝังตัวเฉพาะเมื่อถึงฤดูกาลที่อาหารอุดมสมบูรณ์เท่านั้น มีระยะเวลาการตั้งท้องนานประมาณ 35–45 วัน ออกลูกครั้งละ 4–10 ตัว และอาจมากได้ถึง 13 ตัว  ซึ่งจะออกลูกในโพรงของสัตว์ที่ล่าได้ ลูกที่เกิดใหม่ตาจะยังไม่ลืม จะมีขนบาง ๆ ปกคลุมลำตัวเท่านั้น จะลืมตาเมื่ออายุได้ 3–4 สัปดาห์ หรืออาจจะ 5–6 สัปดาห์ มีระยะเวลาการกินนมแม่ 5–10 สัปดาห์ และจะอาศัยอยู่กับแม่จนอายุได้ 1 ปี
ในอดีต เพียงพอนมักถูกมนุษย์ล่า เพื่อนำขนและหนังไปทำเป็นเสื้อขนสัตว์ที่เรียกว่า "เสื้อขนมิงก์" ในปัจจุบัน ในบางชนิดนิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง
แบ่งออกได้เป็น 18 ชนิด (ดูในตาราง)
ในประเทศไทยมักพบในพื้นที่ที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเลนับพันเมตร พบประมาณ 3 ชนิด ได้แก่ เพียงพอนไซบีเรีย (M. sibirica), เพียงพอนเหลือง (M. nudipes) และเพียงพอนเส้นหลังขาว (M. strigidorsa)
== อ้างอิง ==
Nowak, Ronald M., and Ernest P. Walker. Walker's Carnivores of the World. Baltimore: Johns Hopkins University Press, 2005. ISBN 0801880335, ISBN 0801880327.
C. Hart Merriam, Synopsis of the Weasels of North America, Washington, Government Printing Office, 1896.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม
วงศ์ย่อยเพียงพอน