pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ซาไก

ซาไก เป็นมนุษย์โบราณที่มีมาตั้งแต่สมัยยุคหิน ประมาณ 15,000–150,000 ปีหรือมากกว่านั้น มีรูปร่างผอมมีผิวดำ ฝีปากหนา ท้องป่อง น่องสั้นเรียว ผมหยิกหยองแต่ไม่ติดศรีศระ อยู่ในชาติพันธุ์ออสตราลอยด์ เช่นเดียวกับ ชาวอะบอริจิ้น ที่ทวีปออสเตรเลีย อยู่กระจายกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ราว 7-60 คน  มีอาศัยในรัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย ในส่วนลึกของเกาะปาปัว ในประเทศฟิลิปปินส์และหมู่เกาะอันดามัน, ประเทศอินเดีย เรียกตนเองว่า “มานิ” (Mani)  ส่วนผู้อื่นเรียกว่า  เงาะ เงาะป่า ชาวป่า ซาแก หรือ โอรังอัซลี (Orang Asli) หรือ กอย 
เคยมีข้อสันนิฐานเกี่ยวกับชาติพันธุ์ว่ามนุษย์ในกลุ่มนี้เดินทางออกจากทวีปแอฟริกามาก่อนโฮโมซาเปี้ยนในปัจจุบัน มีลักษณะใกล้เคียงกับมนุษย์บนเกาะปาปัว-ปาปัวนิวกินี รวมถึงเผ่าอะบอริจิ้นในประเทศออสเตรเลีย ในประเทศออสเตรเลียเคยวิจัยไว้ว่าเผ่าอะบอริจิ้นได้แยกกลุ่มออกมานานแล้ว ซึ่งพบร่องรอยทางโบราณคดีในทวีปออสเตรเลียเก่าแก่กว่า 60,000 ปี  นั่นหมายความถ้าข้อสันนิษฐานนี้เป็นจริง ทั้งในทวีปเอเชียและออสเตรเลียจะอาศัยอยู่มานานไม่ต่ำกว่า 100,000 ปี
เชื่อว่าในช่วงเวลาประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาหลายพันปี น่าจะมีการผสมผสานกับ ชาติพันธุ์ออสโตรเอเชียติค ( ซึ่งเป็นมองโกลลอยด์ ) ที่เดินทางลงมาจากจีนใต้ราวๆ 3,000-5,000 ปีที่แล้ว ก่อให้เกิดกลุ่มชาติพันธุ์มอญ-เขมร ในปัจจุบันนี้
ในต่างประเทศเช่น ประเทศมาเลเซียเรียกประชากรกลุ่มนี้ว่า "Semang" ในปี 2002 มีการสำรวจประชากรอยู่ที่ 2,000-3,000 คน และปัจจุบันคาดว่าอยู่ที่ 4,500-5,000 คน
== การแบ่งกลุ่มในประเทศไทย ==
สำหรับในภาคใต้ของประเทศไทยมีซาไกอยู่ 4 กลุ่ม มีประชากรโดยประมาณ 300 คน
กันซิว อยู่ในอำเภอธารโต, จังหวัดยะลา
ยะฮาย อยู่ในอำเภอแว้ง, จังหวัดนราธิวาส
แตะเดะหรือเยแด อยู่ บริเวณภูเขาสันกาลาคีรีแถบจังหวัดยะลาและอำเภอระแงะ, จังหวัดนราธิวาส
แต็นเอ็น อยู่บริเวณเขาบรรทัดแถบคลองตง คลองหินแดง บ้านเจ้าพะและถ้ำเขาเขียด อำเภอปะเหลียน, จังหวัดตรัง (ประมาณ 100 คน) จังหวัดพัทลุงและจังหวัดสตูล
ซาไกที่อาศัยอยู่ที่อำเภอธารโต, จังหวัดยะลา ได้รับพระราชทานนามสกุลจากสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี โดยใช้ชื่อสกุลว่า "ศรีธารโต"  แต่ปัจจุบันซาไกธารโตส่วนใหญ่ได้อพยพไปอยู่ในมาเลเซีย ด้วยเหตุผลด้านที่ทำกินและวิถีชีวิตที่ดีกว่า ประกอบกับเหตุผลด้านความไม่สงบ 
== การดำรงชีวิต ==
กลุ่มชนชาวซาไกนิยมกินเผือก, มัน, กลอย, กล้วยป่า, มะละกอ และสัตว์ป่า จับสัตว์น้ำด้วยมือเปล่าหรือเบ็ด นิยมล่าเหยื่อโดยใช้พืชผักผลไม้
== วัฒนธรรมสมัยนิยม ==
เงาะป่า บทพระราชนิพนธ์ร้อยกรองในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในปี พ.ศ. 2448
เงาะป่า ภาพยนตร์ไทยในปี พ.ศ. 2523 ดัดแปลงมาจากบทพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ภาพยนตร์เรื่อง ซาไกยูไนเต็ด (พ.ศ. 2547) เป็นเรื่องราวของชาวซาไกเข้าแข่งขันและชนะเลิศฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทาน
==อ้างอิง==
The Negrito of Thailand 
== อื่น ๆ ==
พระสังข์ทอง คือเจ้าเงาะ
ชนเผ่า
ออสโตร-เอเชียติก
ชนกลุ่มน้อยในไทย
ชนกลุ่มน้อยในมาเลเซีย
เซนต์เฮเลนา

เซนต์เฮเลนา เป็นเกาะภูเขาไฟและอยู่ในเครือจักรภพของสหราชอาณาจักร อยู่ทางตอนใต้ของมหาสมุทรแอตแลนติก  เกาะใกล้เคียงก็อยู่ในเครือจักรภพเช่นกัน ทั้งเกาะแอสเซนซันและตริสตัน ดา กุนญา
เซนต์เฮเลนาเป็นที่รู้จักเมื่อครั้งที่จักรพรรดินโปเลียน โบนาปาร์ตแห่งฝรั่งเศส ถูกเนรเทศไปที่เกาะนี้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2358 จนสวรรคตเมื่อปี พ.ศ. 2364 สถานที่สำคัญคือ ลองวู้ด เฮาส์ (Longwood House) อันเป็นสถานที่ที่นโปเลียนพำนักระหว่างการเนรเทศอยู่ และแซน แวลลี (Sane Valley) ซึ่งที่ฝังพระศพ
เกาะนี้เคยเป็นของฝรั่งเศสจนกระทั่งกลายมาเป็นของอังกฤษเมื่อปี พ.ศ. 2401
เซนต์เฮเลนาเป็นสมาชิกของสมาคมการกีฬาหมู่เกาะนานาชาติ (International Island Games Associetion)
== ประวัติ ==
เกาะเซนต์เฮเลนาถูกค้นพบเมื่อปี พ.ศ. 2045 โดยชาวโปรตุเกสโดยบังเอิญ และได้ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เฮเลนาแห่งกรุงคอนสแตนติโนเปิล เกาะนี้รู้จักกันในนามเซนต์เฮเลนา เมื่อกองกำลังจากอังกฤษค้นพบเมื่อประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 17
=== การค้นพบและช่วงแรกหลังการค้นพบ ===
เกาะนี้ค้นพบเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม  พ.ศ. 2045  โดยราชนาวีชาวโปรตุเกส  ชอง  ดา  โนวา  โดยบังเอิญ   ได้มีการบันทึกไว้ว่าบนเกาะนี้มีต้นไม้มากมายและมีน้ำใสสดชื่น   พวกเขานำเข้าสัตว์ที่มีชีวิตอยู่  (ส่วนใหญ่เป็นแพะ) ไม้ผลและผัก    เขาสร้างโบสถ์และที่อยู่อาศัย   แต่ต้องกลับไปก่อนเพื่อนำวัตถุดิบต่างๆ มาพร้อมกับเรือลำหน้า   พวกเขาจึงออกจากเกาะโดยปิดเรื่องนี้เป็นความลับ   พวกเขาต้องการกลับมายังสถานที่นี้อีกครั้ง   โดยเป็นที่รู้กันว่าจะมีผู้อาศัยถาวรกลุ่มแรกเป็นชาวโปรตุเกส
เฟอร์นานโด  โลเปซ   ผู้ว่าการเมืองกัว (Goa) ประเทศอินเดีย ชาวโปรตุเกส  ถูกปล่อยเกาะที่เซนต์  เฮเลนา  เมื่อคราวที่เขาพิการ
และอาศัยอยู่ที่เกาะนี้ตั้งแต่ พ.ศ. 2056  โดยทางราชการได้สั่งไว้ให้กลับมาที่โปรตุเกสเมื่อถึงเวลาที่ต้องการ   แต่เขาก็เสียชีวิตที่เกาะเซนต์เฮเลนาเมื่อปี พ.ศ. 2073  ก่อนที่ทางราชการจะมารับตัวเขากลับโปรตุเกส
เมื่อคราวที่ค้นพบเกาะแห่งนี้   เกาะเซนต์เฮเลนาก็ปกคลุมไปด้วยพันธุ์ไม้ที่ไม่พบที่ใดในโลก   ซึ่งเป็นป่าในเขตร้อนมากมาย   ตอนกลางของเกาะนั้นหนาแน่นไปด้วยป่าไม้เขตร้อน  แต่ชายฝั่งของเกาะนั้นก็อุดมสมบูรณ์อยู่ทีเดียว   แต่เขตที่ตั้งเมืองใหม่นั้นแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง   ซึ่งเต็มไปด้วยหินโล้นๆ ในเขตพื้นที่ราบต่ำ   แต่ตอนกลางของเกาะที่เป็นที่สูงนั้นกลับเต็มไปด้วยสีเขียวของป่าไม้
== เขตการปกครอง ==

มีการแบ่งเขตการปกครอง  ดังนี้:
นอกจากนี้   เซนต์เฮเลนายังมีเขตพื้นที่การปกครองภายในอีก   ดังนี้:
ประเทศในทวีปแอฟริกา
ดินแดนโพ้นทะเลของบริเตน
อดีตอาณานิคมและรัฐในอารักขาของอังกฤษในทวีปแอฟริกา‎
ประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาทางการ
เกาะในมหาสมุทรแอตแลนติก
เซนต์เฮเลนา
นกกระสานวล

นกกระสานวล  เป็นนกน้ำในตระกูล Ardeidae มีถิ่นกำเนิดในเขตอบอุ่นในยุโรป เอเชีย และบางพื้นที่ในแอฟริกา ในฤดูหนาวมักอพยพออกจากพื้นที่ที่หนาวเย็นไปยังพื้นที่ที่มีอากาศอบอุ่นกว่า
นกกระสานวลเป็นนกที่มีขนาดใหญ่ มีความสูง 90–100 เซนติเมตร ช่วงปีกสองข้างกว้าง 175–195 เซนติเมตร และหนัก 1–2 กิโลกรัม ขนด้านบนเป็นสีเทา แต่ด้านล่างเป็นสีขาว ในตัวเต็มวัยจะมีขนที่ส่วนหัวเป็นสีขาวจะมีแถบขนสีดำรอบหัว จะงอยปากสีชมพูอมเหลือง ซึ่งจะมีสีสว่างขึ้นเวลาผสมพันธุ์
วงศ์นกยาง
นกที่พบในประเทศไทย
นกในประเทศปากีสถาน
นกในประเทศอินเดีย
นิติปรัชญา

นิติปรัชญา (philosophy of law) คือ ทฤษฎีและปรัชญาแห่งกฎหมาย เหล่านิติปรัชญาเมธีมีความมุ่งหมายจะเข้าใจให้ลึกซึ้งซึ่งสภาพแห่งกฎหมาย การให้เหตุผลทางกฎหมาย ระบบกฎหมาย และสถาบันทางกฎหมาย นิติปรัชญาสมัยใหม่เริ่มก่อตัวในคริสต์ศตวรรษที่ 18 โดยมุ่งเป้าไปที่หลักการพื้นฐานแห่งกฎหมายธรรมชาติ กฎหมายแพ่ง และกฎหมายแห่งประชาชาติ
โดยทั่วไป นิติปรัชญาสามารถจัดเข้าหมวดหมู่ได้ตามประเภทแห่งคำถามที่อยู่ในใจของนิติปรัชญาเมธีเอง และตามประเภทแห่งทฤษฎีของนิติปรัชญาเอง โดยไม่คำนึงว่า คำถามมีคุณค่าหรือไม่ ในที่นี้ นิติปรัชญาเมธีร่วมสมัยที่สนใจในนิติปรัชญาพื้นฐานจะมีคำถามในลักษณะดังกล่าวอยู่สองข้อ คือ (1) คำถามเกี่ยวกับกฎหมายแห่งประชาชาติ และระบบของมัน และ (2) คำถามเกี่ยวกับสถาบันทางกฎหมาย
== อ้างอิง ==
ปรัชญาสังคม
นิติปรัชญา
โตเกเลา

โตเกเลา (โตเกเลา: Tokelau;  "ตะวันออกเฉียงเหนือ-เหนือ"; เดิมมีชื่อว่า หมู่เกาะยูเนียน และมีชื่อทางการถึง พ.ศ. 2519 ว่า หมู่เกาะโตเกเลา) เป็นเขตการปกครองตนเองกึ่งอาณานิคมของนิวซีแลนด์ โดยประกอบไปด้วยอะทอลล์ทั้งหมด 3 แห่งในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ ทั้งหมดมีพื้นที่ดินรวม  ซึ่งมีการผลัดเปลี่ยนเมืองหลวงไปตามอะทอลล์ทั้ง 3 แห่งทุก ๆ ปี นอกจากนี้ เกาะสเวนส์ซึ่งอยู่ในกลุ่มเกาะเดียวกันตกเป็นกรณีพิพาทเรื่องดินแดน โดยในปัจจุบันสหรัฐบริหารเกาะนี้ในฐานะส่วนหนึ่งของอเมริกันซามัว สหประชาชาติได้จัดให้โตเกเลาอยู่ในรายชื่อประเทศที่ไม่ได้ปกครองตนเอง โตเกเลาเป็นประเทศและดินแดนที่มีกิจกรรมทางเศรษฐกิจและค่าผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศที่น้อยที่สุดในโลก มีเมืองที่ใหญ่ที่สุด คือ อาตาฟู
== ศัพทมูลวิทยา ==
โตเกเลา เป็นคำที่มีความหมายในภาษาโตเกเลาว่า "ลมเหนือ" นักสำรวจชาวยุโรปยุคแรกเปลี่ยนชื่อหมู่เกาะโตเกเลาเป็น หมู่เกาะยูเนียน และ กลุ่มยูเนียน จากนั้นมีการตั้งชื่อทางการของเกาะใน พ.ศ. 2519 เป็น หมู่เกาะโตเกเลา แล้วจึงตัดคำว่าหมู่เกาะออกเหลือเพียง โตเกเลา ในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2519
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
== อ่านเพิ่ม ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Tokelau. The World Factbook. Central Intelligence Agency.
Tokelau จาก UCB Libraries GovPubs
Ethnology of Tokelau Islands
=== การปกครอง ===
Tokelau Council of Ongoing Government. executive branch of the government
The Administrator of Tokelau. เว็บไซต์โตเกเลาของ the NZ Ministry of Foreign Affairs and Trade
=== อะทอลล์ ===
Fakaofo
Nukunonu
ประเทศนิวซีแลนด์
ประเทศในเขตโอเชียเนีย
ประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาทางการ 
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2491
อดีตอาณานิคมของอังกฤษ
พอลินีเชีย
เกาะนอร์ฟอล์ก

เกาะนอร์ฟอล์ก เป็นดินแดนของออสเตรเลีย เป็นเกาะเล็ก ๆ ที่มีประชากรอาศัยอยู่ ในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ มีอาณาเขตตั้งอยู่ระหว่าง ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และนิวแคลิโดเนีย โดยมีเพื่อนบ้านคือ 2 เกาะที่เป็นเขตเกาะของประเทศออสเตรเลีย อยู่ใกล้ ๆ กัน เกาะนอร์ฟอล์กมีเมืองหลวงชื่อคิงส์ตัน แต่ว่าเมืองที่ใหญ่ที่สุดของเกาะคือเบินต์ไพน์
น
ประเทศในเขตโอเชียเนีย
เกาะในเขตโอเชียเนีย
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2522
อุตสาหกรรมท่องเที่ยว

การท่องเที่ยว ถือเป็นอุตสาหกรรมประเภทของการให้บริการ อีกทั้งการท่องเที่ยว ยังมีความเกี่ยวเนื่องทำให้เกิด อุตสาหกรรมประเภทต่างๆ เช่น ร้านอาหาร ธุรกิจโรงแรม ร้านขายของที่ระลึก ซึ่งก่อให้เกิด การจ้างงานในระดับต่างๆ ก่อให้เกิดการลงทุน ดังนั้นอุตาหกรรมการท่องเที่ยวจึงถือว่า เป็นอุตสาหกรรมที่สร้างรายได้ให้กับประเทศเป็นอันดับหนึ่ง และเป็นอุตสาหกรรมที่ผลักดันให้เศรษฐกิจของประเทศดีขึ้น
==แหล่งที่มา==
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ซอฟต์แวร์เฟรมเวิร์ก

เฟรมเวิร์ก (framework) หรือ โครงร่างซอฟต์แวร์ เป็นรูปแบบที่นำกลับมาใช้ใหม่ได้สำหรับระบบซอฟต์แวร์ (หรือระบบย่อย) ซึ่งสามารถอยู่ในรูปของคลาสนามธรรม (Abstract class) และกับวิธีในการใช้ตัวตน (instance) ของคลาสร่วมกันจำเพาะสำหรับซอฟต์แวร์ชนิดใดชนิดหนึ่ง โครงร่างซอฟต์แวร์ทุกโครงร่างใช้การออกแบบเชิงวัตถุ โปรแกรมของโครงร่างซอฟต์แวร์มักจะเป็นโปรแกรมเชิงวัตถุ อย่างไรก็ตามโปรแกรมที่เขียนขึ้นตามการออกแบบไม่จำเป็นต้องเป็นโปรแกรมเชิงวัตถุ
ยกตัวอย่างเช่น โครงร่างซอฟต์แวร์สามารถช่วยให้สร้างโปรแกรมบรรณาธิกรณ์กราฟิก ที่แตกต่างกันได้หลายประเภท เช่น การวาดภาพศิลป์ การประพันธ์ดนตรี และการออกแบบเครื่องกลโดยใช้คอมพิวเตอร์ช่วย (แคด)
== อ้างอิง ==
Gachet, A. (2003) "Software Frameworks for Developing Decision Support Systems - A New Component in the Classification of DSS Development Tools", Journal of Decision Systems 12(3/4): 271-281.
การเขียนโปรแกรม
วิศวกรรมซอฟต์แวร์
โอวี-10 บรองโก

โอวี-10 บรองโก  (OV-10 Bronco)  โอวี-10 เป็นเครื่องบินตรวจการณ์ขนาดเบาติดอาวุธ เริ่มบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1965 และประจำการในหน่วยนาวิกโยธินสหรัฐฯ เมื่อ เดือนกันยายน ค.ศ. 1969
== รายละเอียด โอวี-10 ==
ผู้สร้าง บริษัทร็อกเวลส์อินเตอร์เนชั่นเนล (สหรัฐอเมริกา)
ประเภท เครื่องบินรบเอนกประสงค์,ตรวจการณ์ติดอาวุธ,ปฏิบัติการณ์กลางคืน,โจมตีผู้ก่อการร้าย 2 ที่นั่ง
เครื่องยนต์ เทอร์โบใบพัด แอรีเสิร์ช ที-76-จี-412/413 ให้กำลังเครื่องละ 750 แรงม้า 2 เครื่อง
กางปีก 12.19 เมตร
ยาว 12.67 เมตร
สูง 4.62 เมตร
พื้นที่ปีก 27.03 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 3,161 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 4,494 กิโลกรัม
อัตราเร็วสูงสุด 452 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระดับน้ำทะเล
อัตราเร็วเดินทาง 345 กิโลเมตร/ชั่วโมง
อัตราไต่ 2,073 เมตร/วินาที
ระยะทางวิ่งขึ้นพ้น 15 เมตร 341 เมตร
ระยะทางร่อนลงจาก 15 เมตร 372 เมตร
รัศมีทำการรบ 367 กิโลเมตร เมื่อติดอาวุธเต็มที่
พิสัยบิน 2,298 กิโลเมตร
อาวุธ ปืนกลอากาศ เอ็ม-60 ซี ขนาด 7.62 มม. 2 กระบอกที่ครีบรูปกระเประข้างลำตัว
* อาวุธปล่อยไซด์ไวน์เดอร์ ใต้ปีกข้างละ 1 นัด
* กระเปาะจรวด กระเประพลุส่องแสง
* รวมเป็นน้ำหนัก 1,633 กิโลกรัม
== อ้างอิง ==
เครื่องบินตรวจการณ์
หม่อมเจ้าโวฒยากร วรวรรณ

ศาสตราจารย์ หม่อมเจ้าโวฒยากร วรวรรณ (9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2443 – 27 สิงหาคม พ.ศ. 2524) เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ประสูติแต่หม่อมบุญ วรรวรรณ ณ อยุธยา เป็นสถาปนิกกรมรถไฟ ผู้ร่วมก่อตั้งสมาคมสถาปนิกสยามในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นอาจารย์พิเศษและต่อมาป็นอาจารย์ประจำและคณบดีคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สถาปนิกรุ่นบุกเบิกผู้นำเอาเอกลักษณ์ไทยมาประยุกต์กับการออกแบบอาคารสมัยใหม่ ได้ทรงพัฒนาวัสดุก่อสร้างที่มีใช่ในท้องถิ่นให้เหมาะสม เช่นกระเบื้องปิดหัวจั่วกันผุ รวมทั้งการทดลองการใช้วัสดุพื้นถิ่นเช่นไม้ไผ่ ไม้ระแนงเสริมปูนฉาบซึ่งพบว่าใช้งานได้ดีในระดับเศรษฐกิจขณะนั้น
==พระประวัติ==
===ชนม์ชีพเมื่อเยาว์วัยและการศึกษา===
เมื่อครั้งเยาว์วัยหม่อมเจ้าโวฒยากรได้รับการศึกษาในวังแพร่งนรา ต่อมาเมื่อชันษา 11 ปีจึงทรงเข้าศึกษาในโรงเรียนมหาดเล็กหลวง (วชิราวุธวิทยาลัย) เริ่มจากชั้นมูล แต่ทรงเรียนดีและได้ข้ามชั้นหลายครั้งจนจบมัธยมปีที่ 8 เมื่อปี พ.ศ. 2460 หลังจบการศึกษาก็ทรงเข้ารับราชการในกรมราชเลขานุการในพระองค์ และทรงเขียนภาพการ์ตูนสะท้อนสังคมลงในหนังสือพิมพ์ดุสิตสมิต บางกอกรีคอร์ดเดอร์ ในสมัยดุสิตธานีเป็นประจำ ภาพพระเจ้าไกเซอร์แวดล้อมด้วยผู้ประสบภัยพิบัติเป็นที่พอพระทัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงมีรับสั่งให้เข้าเฝ้าและได้รับพระมหากรุณาธิคุณเป็นนักเรียนทุนส่วนพระองค์ไปศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ โดยได้เดินทางโดยเรือ "ไมตู" และมีนักเรียนไทยร่วมเดินทางไปในเที่ยวเดียวกันประมาณ 20 คน เช่น หม่อมเจ้าศุภสวัสดิ์วงศ์สนิท สวัสดิวัตน์ หม่อมเจ้าชิดชนก กฤดากร เป็นต้น นับเป็นนักเรียนไทยรุ่นแรกหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ทรงเข้าเรียนกวดวิชาพิเศษหลายแห่งเพื่อเตรียมเข้ามหาวิทยาลัยและสามารถสอบเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ได้ดังประสงค์เมื่อปี พ.ศ. 2464 ช่วงเวลาสี่ปี ที่ศึกษาในมหาวิทยาลัยนี้ หม่อมเจ้าโวฒยากรได้รับความรู้และประสบการณ์เกี่ยวชีวิต ระบบการศึกษาประเพณีของทั้งนักศึกษา ครูบาอาจารย์ตลอดคนทั่วไป ทำให้ท่านได้รับความสนุกสนานและความเพลิดเพลินในชีวิตการศึกษามหาวิทยาลัยและยังได้ทรงบันทึกประสบการณ์ต่าง ๆ เหล่านี้ไว้โดยละเอียด เมื่อทรงสำเร็จการศึกษาเมื่อปี พ.ศ. 2470 ทรงเข้าฝึกงานปฏิบัติวิชาชีพที่ "ไวท์ฮอลล์" เป็นเวลาแปดเดือนแล้วจึงเสด็จกลับประเทศไทย และหลังจากนั้นอีก 26 ปี มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ได้ทูลเชิญหม่อมเจ้าโวฒยากรเข้ารับปริญญาโทเมื่อปี พ.ศ. 2496
===ชีวิตการทรงงานและผลงาน===



เมื่อเสด็จกลับถึงประเทศไทย ทรงเข้ารับราชการในกรมรถไฟหลวงเมื่อวันที่ 1 เมษายน 2471 ในตำแหน่ง
โอ-1 เบิร์ด ด็อก

แซสสนา โอ-1 เบิร์ด ด็อก  (O-1 Bird Dog)  โอ-1 เดิมคือ แอล-19 เป็นเครื่องบินที่มีอายุการใช้งานยาวนานแบบหนึ่งและใช้งานกันแพร่หลาย โอ-1 สร้างขึ้นใช้งานครั้งแรกในกองทัพบกสหรัฐฯ เริ่มบินเป็นครั้งแรกเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1950 มีจำนวนการสร้างถึงต้นปี ค.ศ. 1964 มีจำนวนกว่า 3,431 เครื่อง มีประเทศที่ใช้งานได้แก่ สหรัฐ ออสเตรีย บราซิล ฝรั่งเศส อิตาลี ญี่ปุ่น กัมพูชา เกาหลีใต้ ลาว สเปน เวียดนาม และ ไทย กองทัพอากาศไทยได้รับ โอ-1 เข้าประจำการเมื่อปี ค.ศ. 1967 โดยกำหนดสัญลักษณ์เป็น บ.ต.2 หรือเครื่องบินตรวจการณ์แบบ 2
== รายละเอียด โอ-1 ==
ผู้สร้าง บริษัทเซสสนา แอร์คราฟท์ (สหรัฐอเมริกา)
ประเภท สื่อสาร/สังเกตการณ์ 2 ที่นั่ง
เครื่องยนต์ ลูกสูบ คอนติเนนตัล โอ-470-11 ลูกสูบนอน 6 สูบ ให้กำลัง 213 แรงม้า 1 เครื่อง
กางปีก 10.97 เมตร
ยาว 7.89 เมตร
สูง 2.23 เมตร
พื้นที่ปีก 16.16 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 680 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 1,090 กิโลกรัม
อัตราเร็วขั้นสูง 184 กิโลเมตร/ชั่วโมง
อัตราเร็วเดินทางประหยัด 166 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 1,525 เมตร
อัตราไต่ 350 เมตร
เพดานบินใช้งาน 5,640 เมตร
ระยะทางวิ่งขึ้นพ้น 15 เมตร 177 เมตร
ระยะทางร่อนลงจาก 15 เมตร 183 เมตร
พิสัยบินเดินทาง 848 กิโลเมตร
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Atlantic Canada Aviation Museum
Warbird Alley
Standard Aircraft Characteristics: O-1C (Navair Publication) 
อ
เครื่องบินเซสนา
ตูโปเลฟ ตู-154

ตูโปเลฟ ตู-154  (Tupolev Tu-154)  ตู-154 เป็นเครื่องบินโดยสารที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดลำหนึ่งของสหภาพโซเวียต ตู-154 เริ่มบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1968 ส่งมอบให้สายการบินแอโรฟลอต เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1970 และเริ่มรับผู้โดยสารเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1972 ตู-154 มีขนาดและรูปร่างใกล้เคียงกับ โบอิง 727 ของสหรัฐฯ
== รายละเอียด ตู-154 ==
ผู้สร้าง: โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต ปัจจุบันคือสำนักงานตูโปเลฟ
ประเภท: เจ๊ตโดยสาร พิสัยบินปานกลาง-ไกล เจ้าหน้าที่ 3 นาย อัตราผู้โดยสาร 128-164 ที่นั่ง
เครื่องยนต์: เทอร์โบแฟน คุซเนทซอฟ เอ็นเค 8-2 ยู ให้แรงขับเครื่องละ 10,500 กิโลกรัม 3 เครื่อง
กางปีก: 37.55 เมตร
ยาว: 47.9 เมตร
สูง: 11.4 เมตร
พื้นที่ปีก: 201.45 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า: 50,775 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 96,000 กิโลกรัม
อัตราเร็วขั้นสูง: 950 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 9,450 เมตร
อัตราเร็วเดินทางประหยัด: 900 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 11,000 เมตร
พิสัยบิน: 3,250 กิโลเมตร
== อ้างอิง ==
เครื่องบินตูโปเลฟ
อากาศยานเชิงพาณิชย์
สงครามฟอล์กแลนด์

สงครามหมู่เกาะฟอล์กแลนด์ (Falklands War; Guerra de las Malvinas) เป็นสงครามที่ไม่ได้ประกาศในระยะเวลา 10 สัปดาห์ ระหว่างอาร์เจนตินา และสหราชอาณาจักร ในปี ค.ศ. 1982 บนดินแดนที่ขึ้นกับบริติชสองแห่งในแอตแลนติกทางตอนใต้: หมู่เกาะฟอล์กแลนด์ และดินแดนในภาวะพึ่งพิง เกาะเซาท์จอร์เจียและหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช ผลลัทธ์ของสงครามคือ บริติชชนะ
ความขัดแย้งครั้งนี้ได้เริ่มขึ้นในวันที่ 2 เมษายน เมื่ออาร์เจนตินาได้ทำการบุกรุกและยึดครองหมู่เกาะฟอล์กแลนด์ ตามมาด้วยการบุกครองเกาะเซาท์จอร์เจียในวันต่อมา เมื่อวันที่ 5 เมษายน รัฐบาลบริติชได้ส่งกองกำลังทางเรือเพื่อต่อกรกับกองทัพเรือและกองทัพอากาศของอาร์เจนติน่า ก่อนที่จะทำการโจมตีด้วยสะเทิ้นน้ำสะเทินบกบนหมู่เกาะ ความขัดแย้งครั้งนี้ได้กินเวลาไป 74 วัน และจบลงด้วยการยอมจำนนของอาร์เจนติน่าในวันที่ 14 มิถุนายน ได้ส่งคืนเกาะให้อยู่ในการควบคุมของบริติช โดยรวมแล้ว บุคคลากรทางทหารของอาร์เจนติน่า 649 นาย บุคคลากรทางทหารของบริติช 255 นาย และชาวเกาะฟอล์กแลนด์สามคนล้วนเสียชีวิตในการสงคราม
ความขัดแย้งครั้งนี้เป็นเหตุการณ์สำคัญในความขัดแย้งที่ยืดเยื้อเกี่ยวกับอำนาจอธิปไตยของดินแดน อาร์เจนติน่าได้แสดงสิทธิ์ (และปกปักรักษา) ว่าหมู่เกาะเหล่านี้เป็นดินแดนของอาร์เจนติน่า และรัฐบาลอาร์เจนติน่าจึงได้แสดงให้เห็นถึงปฏิบัติการทางทหารว่าเป็นการเรียกคืนดินแดนของตน รัฐบาลบริติชได้ถือว่าการกระทำดังกล่าวเป็นการบุกครองดินแดนที่เคยเป็นอาณานิคมในพระองค์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1841 ชาวเกาะฟอล์กแลนด์ ที่อาศัยอยู่ในหมู่เกาะเหล่านี้นับตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 19 ส่วนใหญ่เป็นเหล่าบรรดาลูกหลานของผู้ตั้งถิ่นฐานชาวบริติช และให้การสนับสนุนอำนาจอธิปไตยของบริติชอย่างมาก รัฐทั้งสองฝ่ายยังไม่ได้ประกาศสงครามอย่างเป็นทางการ แม้ว่าทั้งสองรัฐบาลจะประกาศให้หมู่เกาะเหล่านี้เป็นเขตสงครามก็ตาม
ความขัดแย้งครั้งได้มีผลอย่างมากในประเทศทั้งสองฝ่ายและเป็นเรื่องราวในหนังสือ บทความ ภาพยนตร์ และเพลงต่าง ๆ ความรู้สึกรักชาติอยู่ในระดับสูงในอาร์เจนติน่า แต่ผลลัพธ์ที่ไม่เป็นใจทำให้เกิดการประท้วงครั้งใหญ่ต่อรัฐบาลทหารที่ปกครองอยู่ ได้เร่งก่อให้เกิดการล่มสลายและกลายมาเป็นประชาธิปไตยภายในประเทศ ในสหราชอาณาจักร รัฐบาลฝ่ายอนุรักษ์นิยม ได้รับแรงสนับสนุนจากผลความสำเร็จที่ตามมา ได้รับการเลือกตั้งอีกครั้งโดยมีเสียงข้างมากเพิ่มขึ้นในปีถัดมา ผลกระทบทางวัตนธรรมและการเมืองของความขัดแย้งในสหราชอาณาจักรนั้นมีน้อยกว่าในอาร์เจนติน่า ซึ่งยังเป็นหัวข้อสนทนาทั่วไป
ความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างสหราชอาณาจักรและอาร์เจนติน่าได้รับการฟื้นฟูในปี ค.ศ. 1989 ภายหลังการประชุมในมาดริด ซึ่งรัฐบาลทั้งสองประเทศได้ออกแถลงการณ์ร่วมกัน ไม่มีการเปลี่ยนแปลงในจุดยืนของประเทศใด ๆ เกี่ยวกับอำนาจอธิปไตยของหมู่เกาะฟอล์กแลนด์อย่างชัดเจน ในปี ค.ศ. 1994 อาร์เจนติน่าได้ประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ซึ่งได้ประกาศให้หมู่เกาะฟอล์กแลนด์เป็นจังหวัดหนึ่งของอาร์เจนติน่าตามกฎหมาย อย่างไรก็ตาม หมู่เกาะเหล่านี้ยังคงอยู่ในฐานะดินแดนโพ้นทะเลของบริติชที่ปกครองด้วยตนเอง
== อ้างอิง ==
สงครามเกี่ยวข้องกับทวีปอเมริกาใต้
สงครามปัจจุบัน
สงครามในคริสต์ศตวรรษที่ 20
กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตอาร์เจนตินา
กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตสหราชอาณาจักร
การบุกครองสหราชอาณาจักร
มาร์กาเรต แทตเชอร์
กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตในทวีปอเมริกาใต้
ตูโปเลฟ ตู-134

ตูโปเลฟ ตู-134  (Tupolev Tu-134) ผลิตขึ้นเพื่อใช้แทนเครื่องบินโดยสาร ตูโปเลฟ ตู-104 เริ่มรับผู้โดยสารโดยสายการบิน แอโรฟล็อต ในเส้นทางมอสโคว์-สต็อกโฮล์ม เมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1967
== รายละเอียด ตู-134 ==
ผู้สร้าง: โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต ปัจจุบันคือบริษัทตูโปเลฟ
ประเภท: เจ๊ตโดยสารพิสัยบินใกล้-ปานกลาง เจ้าหน้าที่ 3 นาย อัตราผู้โดยสารสูงสุด 72 ที่นั่ง
เครื่องยนต์: เทอร์โบแฟน โซโลเวียฟ ดี-30 ให้แรงขับเครื่องละ 6,800 กิโลกรัม 2 เครื่อง
กางปีก: 29 เมตร
ยาว: 37.1 เมตร
สูง: 9.02 เมตร
พื้นที่ปีก: 127.3 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า: 29,000 กิโลกรัม
น้ำหนักบรรทุกสูงสุด: 8,200 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 47,000 กิโลกรัม
อัตราเร็วเดินทางขั้นสูง: 900 กิโลเมตร/ชั่วโมง
อัตราเร็วเดินทางพิสัยบินไกล: 750 กิโลเมตร/ชั่วโมง
เพดานบินใช้งาน: 12,000 เมตร
พิสัยบิน: 2,000 กิโลเมตร
== อ้างอิง ==
เครื่องบินตูโปเลฟ
อากาศยานเชิงพาณิชย์
มูลนิธิไทยรัฐ

มูลนิธิไทยรัฐ (Thairath Foundation) หรือ มูลนิธิหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ (Thairath Newspaper Foundation) เป็นมูลนิธิเพื่อสาธารณประโยชน์ เป็นที่รู้จักของสังคมในฐานะ หน่วยงานอุปถัมภ์โรงเรียนไทยรัฐวิทยาทั้ง 101 แห่งทั่วประเทศไทย ก่อตั้งโดยกำพล วัชรพล ผู้อำนวยการหนังสือพิมพ์ไทยรัฐคนแรก
== ประวัติ ==
มูลนิธิหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2522 อันเป็นวันคล้ายวันเกิดอายุครบ 60 ปีของกำพล วัชรพล ซึ่งใช้ทุนส่วนตัวในการก่อตั้งมูลนิธิดังกล่าว เป็นเงินจำนวน 1,000,000 บาท และยื่นคำขออนุญาตจัดตั้งมูลนิธิ ต่อสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ (ปัจจุบันสังกัดกระทรวงวัฒนธรรม) และได้รับใบอนุญาตจัดตั้งมูลนิธิ เลขที่ ต.131/2523 เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2523 ต่อมาจึงเปลี่ยนมาใช้ชื่อ มูลนิธิไทยรัฐ จนถึงปัจจุบัน
== วัตถุประสงค์ ==
ส่งเสริมด้านการศึกษา และช่วยเหลือกิจกรรมเกี่ยวกับการศึกษา แก่นักเรียนที่ยากจนและนักเรียนดีทั่วไป
ส่งเสริมการศึกษา ค้นคว้าวิจัยงานหนังสือพิมพ์
ร่วมมือกับองค์กรการกุศลอื่นๆ เพื่อสาธารณประโยชน์
ไม่ดำเนินการเกี่ยวข้องกับการเมือง ไม่ว่าประการใดๆ
== คณะกรรมการมูลนิธิ ==
{|class="wikitable"
! ชื่อ-นามสกุล || ตำแหน่ง
|-
| คุณหญิงประณีตศิลป์ วัชรพล || ประธานกรรมการ
|-
| ยิ่งลักษณ์ วัชรพล || รองประธานกรรมการ
|-
| เลิศ อัศเวศน์ || กรรมการ
|-
| มานิจ สุขสมจิตร || กรรมการ
|-
| สมิต มานัสฤดี || กรรมการ
|-
| เฉลิมชัย ทรงสุข || กรรมการ
|-
| ไพโรจน์ โลห์สุนทร || กรรมการ
|-
| สราวุธ วัชรพล || กรรมการ
|-
| วัชร วัชรพล || กรรมการ
|-
| สมปอง พรทวีวัฒน์ || กรรมการ
|-
| ฐิติวรรณ ไสวแสนยากร || กรรมการ
|-
| แสงทิพย์ ยิ้มละมัย || กรรมการ
|-
| สิริพร โคตระวีระ || กรรมการ
|-
| สมชาย กรุสวนสมบัติ || กรรมการ
|-
| วิเชน โพชนุกูล || กรรมการและเลขานุการ
|-
| ยิ่งลักษณ์ วัชรพล || รองประธานกรรมการและเหรัญญิก
|-
| มานิจ สุขสมจิตร || กรรมการ
|-
| เลิศ อัศเวศน์ || กรรมการ
|-
| สมิต มานัสฤดี || กรรมการ
|-
| เฉลิมชัย ทรงสุข || กรรมการ
|-
| สมชาย กรุสวนสมบัติ || กรรมการ
|-
| ไพโรจน์ โล่ห์สุนทร || กรรมการ
|-
| วิเชียร สงวนไทย || กรรมการ
|-
| วันเฉลิม กาญจนมงคล || กรรมการ
|-
| สราวุธ วัชรพล || กรรมการ
|-
| กิตติ ยิ้มละมัย || กรรมการ
|-
| โชติ สนธิวัฒนานนท์ || กรรมการ
|-
| สมบูรณ์ วรพงษ์ || กรรมการและเลขานุการ
|}
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
ข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับมูลนิธิไทยรัฐ 
มูลนิธิไทยรัฐ
ทไยรัฐ
เหวียตมิญ

กองทัพประชาชนเวียดนาม หรือ เหวียตมิญ (Việt Nam Độc Lập Đồng Minh Hội หรือ Việt Minh) หรือบางแหล่งก็เรียก สันนิบาตเพื่อเอกราชเวียดนาม คือ ขบวนการทางการเมือง โดยมีจุดประสงค์เพื่อปลดปล่อยเวียดนามออกจากการปกครองของฝรั่งเศส จัดตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2484 โดยมีโฮจิมินห์เป็นผู้นำ และมีนายพลหวอ เงวียน ซ้าป เป็นผู้บัญชาการกองทัพคนแรก
== ประวัติ ==
=== สงครามมหาเอเชียบูรพา ===
พ.ศ. 2485 เมื่อญี่ปุ่นมีเข้ายึดครองประเทศต่าง ๆ เวียดนามได้แยกตัวเป็นอิสระ ขบวนการเหวียตมิญก็ได้ร่วมมือฝ่ายสัมพันธมิตร ทำการต่อต้านญี่ปุ่น เมี่อญี่ปุ่นแพ้สงคราม โฮจิมินห์จึงจัดตั้งรัฐบาลชั่วคราวขึ้น เมื่อปี พ.ศ. 2488 และหลังจากที่จักรพรรดิบ๋าว ดั่ย ทรงสละราชสมบัติ โฮจิมินห์ก็ตั้งรัฐบาลขึ้นบริหารประเทศ และเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นแบบสาธารณรัฐ ฝรั่งเศสได้กลับไปมีอิทธิพลเหนือเวียดนามอีก โดยมีอังกฤษให้ความช่วยเหลือ ขบวนการเหวียตมิญได้พยายามต่อสู้ เพื่อขับไล่ฝรั่งเศสอยู่อีก  9 ปี
=== ยุทธการที่เดียนเบียนฟู ===
7 พฤษภาคม พ.ศ. 2497 ฝ่ายเหวียตมิญได้รับชัยชนะเหนือฝรั่งเศสในยุทธการที่เดียนเบียนฟู ฝรั่งเศสกับเวียดนามก็ได้ทำสัญญาสงบศึกที่กรุงเจนีวา เรียกว่า อนุสัญญาเจนีวา มีสาระสำคัญคือ ให้แบ่งเวียดนามออกเป็นสองส่วน คือ เวียดนามเหนือและเวียดนามใต้ โดยใช้เส้นรุ้งที่ 17 เหนือ ซึ่งผ่านเมืองกว๋างจิ ตามแนวแม่น้ำเบ๊นหาย เป็นเส้นแบ่งเขตแดน และให้เวียดนามเหนือ เวียดนามใต้ ลาว และกัมพูชา ซึ่งเคยรวมเป็นอินโดจีนของฝรั่งเศสตั้งแต่ปี พ.ศ. 2468 แยกออกเป็นรัฐอิสระ พ้นจากการปกครองของฝรั่งเศส พื้นที่บริเวณเส้นรุ้ง 17 องศาเหนือ มีเขตแดนปลอดทหารด้านละไม่เกิน 5 กิโลเมตร
== อ้างอิง ==
http://www.tv5.co.th/service/mod/heritage/nation/military/vietnam/vietnam1.htm 
หนังสือพิมพ์มติชน วันที่ 06 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ปีที่ 27 ฉบับที่ 954
ประวัติศาสตร์เวียดนาม
สงครามเวียดนาม
ขบวนการต่อต้านสงครามโลกครั้งที่สอง
ขบวนการต่อต้านฝรั่งเศส
ขบวนการเอกราช
โฮจิมินห์