pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ชมรมไขปริศนา

ชมรมไขปริศนา ( ; Roman Club) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แต่งโดย โคซูเอะ อามาโนะ ในประเทศไทย ได้ลิขสิทธิ์จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์บงกช
== เนื้อเรื่อง ==
== ตัวละคร ==
เซนโค คาโทริ (Senkoh Katori) 
* อายุ - 14 ปี
* กรุ๊ปเลือด - O
* ส่วนสูง - 164 เซนติเมตร
* น้ำหนัก - 50 กิโลกรัม
* วันเกิด - 20 มีนาคม (ราศีมีน)
ซึคุโยะ ทาจิบานะ (Tsukuyo Tachibana) 
* อายุ - 14 ปี
* กรุ๊ปเลือด - A
* ส่วนสูง - 160 เซนติเมตร
* น้ำหนัก - 48 กิโลกรัม
* วันเกิด - 26 พฤษภาคม (ราศีเมถุน)
อุโดะ ฮายาโนะโคจิ (Udo Ayanokohji) 
* อายุ - 15 ปี
* กรุ๊ปเลือด - O
* ส่วนสูง - 170 เซนติเมตร
* น้ำหนัก - 60 กิโลกรัม
* วันเกิด - 8 สิงหาคม (ราศีสิงห์)
== รายชื่อตอนฉบับการ์ตูน ==
{|class="wikitable" width="450px" color:#f5fffa"
!width="30px"|ตอนที่
!width="*"|ชื่อตอน
|-
| 1. || โรงเรียนที่ตั้งอยู่บนเนินเขา
|-
| 2. || จังหวะดนตรีในสายฝน
|-
| 3. || Milky Way
|-
| 4. || ความรักที่เลือนหาย
|-
| 5. || นาฬิกาเก่าแก่ของคุณครู
|-
| 6. || การลาจากท่ามกลางสีสันแห่งฤดูใบไม้ร่วง
|-
| 7. || ของขวัญแด่ความกล้า
|-
| 8. || คำอธิษฐานในคืนศักดิ์สิทธิ์
|-
| 9. || ความทรงจำในวันปีใหม่ที่สวยงาม
|-
| 10. || พระจันทร์ทั้ง 2
|-
| 11. || สิ่งที่ลอยไปตามสายน้ำ
|-
| 12. || ความโหยหาที่หลับใหล
|-
| 13. || สักวันบนท้องฟ้าที่แหงนมอง
|-
| 14. || Pastel Bridge
|-
| 15. || Heart Canvas
|-
| 16. || คำสัญญา ณ ใต้ทะเล
|}
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ของโคซูเอะ อามาโนะ
การ์ตูนญี่ปุ่น
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็ง‎
โคซูเอะ อามาโนะ

โคซูเอะ อามาโนะ (; เกิด 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2517) เป็นนักเขียนการ์ตูนญี่ปุ่น
== ผลงาน ==
 อาควา (AQUA)
อาเรีย (ARIA)
ชมรมไขปริศนา (Roman Club)
แครสเซน นอยส์ (Crescent Noise)
Amanchu!
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ของโคซูเอะ อามาโนะ
นักวาดการ์ตูนญี่ปุ่นหญิง
บุคคลจากไซตามะ
นครรัฐ

นครรัฐ (city state) คือภูมิภาคที่ควบคุมโดยสมบูรณ์โดยเมืองเพียงเมืองเดียว ส่วนใหญ่จะมีเอกราช
โดยประวัติศาสตร์แล้ว นครรัฐมักจะเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ทางวัฒนธรรมที่ใหญ่กว่า ดังเช่นนครรัฐในกรีกโบราณ (เช่น เอเธนส์ สปาร์ตา และโครินธ์) เมืองในเอเชียกลางตามเส้นทางสายไหม นครรัฐในอิตาลีเหนือ (โดยเฉพาะ ฟลอเรนซ์และเวนิซ)
ปัจจุบันประเทศที่เป็นนครรัฐมีอยู่ทั้งหมด 3 ประเทศ คือ สาธารณรัฐสิงคโปร์, ราชรัฐโมนาโก และนครรัฐวาติกัน แต่บางแห่งก็ถูกจัดว่าเป็นนครรัฐด้วย อาทิ สาธารณรัฐมอลตา สาธารณรัฐซานมารีโน ราชรัฐลีชเทินชไตน์ ราชรัฐอันดอร์รา ราชรัฐลักเซมเบิร์ก รัฐกาตาร์ เนการาบรูไนดารุสซาลาม รัฐคูเวต และราชอาณาจักรบาห์เรน
== ดูเพิ่ม ==
รัฐ
รัฐชาติ
จุลรัฐ 
== อ้างอิง ==
ภูมิศาสตร์การเมือง
ประเทศแบ่งตามลักษณะเฉพาะ
การปกครอง
ยูจิ คิชิ

ยูจิ คิชิ  เป็นนักแสดงและนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น เกิดวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2513 ที่จังหวัดโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น สูง 182 ซม. กรุ๊ปเลือด O ปัจจุบันอยู่สังกัด เมาส์โปรดักชัน
ด้านชีวิตส่วนตัวได้สมรสกับมิกะ คิกูจินักแสดงที่รับบทอุเมโกะจากเรื่องเดกะเรนเจอร์และนักพากย์การ์ตูนชื่อดังโดยได้จัดงานแต่งงานที่โรงแรมโตเกียวโดมโฮเตล ปัจจุบันได้หย่าร้างแล้ว
== ผลงาน ==
=== งานแสดง ===
ซูเปอร์เซ็นไตซีรีส์
* ขบวนการรถซึ่ง คาร์เรนเจอร์ รับบทเป็น จินไน เคียวสุเกะ / เรดเรซเซอร์
* ขบวนการคอสมิก กิงกะแมน รับบทเป็น ชุนสึเกะ คิชิโมโตะ
* ขบวนการนินจาวายุ เฮอร์ริเคนเจอร์ รับบทเป็น คาซึมะ นาเมงาวะ
* ขบวนการโจรสลัด โกไคเจอร์ รับบทเป็น จินไน เคียวสุเกะ
* ขบวนการดาวกระจาย นินนินเจอร์ VS มาสค์ไรเดอร์ไดร์ฟ รวมพลฤดูร้อน 1 ชั่วโมงพิเศษ รับบทเป็น ศาสตราจารย์ดี / โยไคบุรุบุรุ
=== งานพากย์ ===
==== แอนิเมชัน ====
กัปตันซึบาสะ พากย์เสียงเป็น เมนเดส
ไอ ไม มี สตอรเบอรี่เอ้ก พากย์เสียงเป็น อามาวะ ฮิบิกิ
อาวุธสุดท้ายคือเธอ พากย์เสียงเป็น คาซึ
ไฟนอลแฟนตาซี VII แอดเวนต์ชิลเดรน พากย์เสียงเป็น ยาซู
เคียวชิโร่ โตะ โทวะ โนะ โซระ พากย์เสียงเป็น โซจิโร่
==== เกม ====
แครชแบนดิคู พากย์เสียงเป็น ครันช์แบนดิคู
โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ภาค 3 (เกมตู้, PS) พากย์เสียงเป็น วานิลาไอซ์, อับดุล, แดเนียล เจ ดาร์บี้
สตรีทไฟท์เตอร์ III 3rd (DC) พากย์เสียงเป็น เคน มาสเตอร์
สตรีทไฟท์เตอร์ IV พากย์เสียงเป็น เคน มาสเตอร์
ซูเปอร์สตรีทไฟท์เตอร์ IV พากย์เสียงเป็น เคน มาสเตอร์
สตรีทไฟท์เตอร์ X เทคเคน พากย์เสียงเป็น เคน มาสเตอร์
แคปคอม vs. เอสเอ็นเค 2 พากย์เสียงเป็น เคน มาสเตอร์
โอนิมุฉะ มุไรเด็น พากย์เสียงเป็น มาเอดะ เคจิโร่
เก็นโซซุยโคเด็น IV พากย์เสียงเป็น รามาดา, เคานต์ฟิงเกอร์ฟูต
==== โทคุซัทสึ ====
ขบวนการสรรพสัตว์ กาโอเรนเจอร์ พากย์เสียงเป็น คาเมร่าออร์ค
ขบวนการนินจาวายุ เฮอร์ริเคนเจอร์ VS กาโอเรนเจอร์ พากย์เสียงเป็น จูโบอุส
ขบวนการมือปราบผู้พิทักษ์ เดกะเรนเจอร์ พากย์เสียงเป็น มนุษย์ดาว โดรากู กานี่ เมเต้
ขบวนการนักผจญภัย โบเคนเจอร์ พากย์เสียงเป็น จาคุริว แด็กเกอร์กิน
ขบวนการจอมยุทธสรรพสัตว์ เกคิเรนเจอร์ VS โบเคนเจอร์ พากย์เสียงเป็น รินจูหมัดฮิปโปโปเตมัส บาคะ
ขบวนการเอนจิน โกออนเจอร์ พากย์เสียงเป็น ดัมเบลบันคิ
==== ภาพยนตร์ต่างประเทศ ====
Torque พากย์เสียงเป็น แครี่ ฟอร์ด (มาร์ติน เฮนเดอร์สัน)
Gitano พากย์เสียงเป็น อังเดรส เฮเรเดีย (ฮัวควิน คอร์เตส)
== อ้างอิง ==
http://sdb.noppo.com/yuji_kis.htm 
http://www.animenewsnetwork.com/encyclopedia/people.php?id=7135
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บบล็อกส่วนตัว 
ประวัติส่วนตัวในเว็บต้นสังกัด (เมาส์โปรดักชัน) 
นักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น
นักแสดงญี่ปุ่น
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2513
บุคคลจากโตเกียว
วัตถุดำ

วัตถุดำ (Black body) คือ วัตถุที่ดูดกลืนคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่ตกกระทบตัวมันทั้งหมด ไม่มีการทะลุผ่านและไม่มีการสะท้อน
ทำให้ วัตถุดำเป็นวัตถุในอุดมคติของการแผ่รังสีความร้อน
จำนวนและความยาวคลื่นของการแผ่คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าแปรผันตรงกับอุณหภูมิ
วัตถุดำอุณหภูมิน้อยกว่า 700 K (427&nbsp;°C) ให้การแผ่รังสีในย่านความยาวคลื่นที่มองเห็นได้น้อยมาก จึงทำให้มองเห็นเป็นสีดำ
เมื่ออุณหภูมิเพิ่มขึ้นมากกว่านั้น จะมีการแผ่รังสีในย่านความยาวคลื่นที่มองเห็นได้ เริ่มจาก แดง ส้ม เหลือง ขาว และไปจบที่ฟ้า
== คำอธิบาย ==

เมื่ออุณหภูมิสูงขึ้น ความยาวคลื่นที่มีความเข้มสูงสุดจะน้อยลง ในภาพนี้ยังเปรียบเทียบกับโมเดลแบบคลาสลิกของ เรเล่ย์ (Rayleigh) และ ยีน (Jeans)
ในการทดลอง สิ่งที่ใกล้เคียงที่สุดกับการแผ่รังสีของวัตถุดำ คือ การแผ่รังสีจากกล่องที่เจาะรูเล็กๆ แสงที่เข้าไปในรูจะสะท้อนไปมาในกล่องหลายครั้งก่อนที่จะออกมาซึ่งเหมือนกับการดูดซับ
ไม่ว่าความยาวคลื่นแสงที่เข้าไปจะเป็นอะไร (ตราบเท่าที่ความยาวคลื่นสั้นกว่าขนาดของรู)
ถ้าเราให้ความร้อนกับกล่อง สเปกตรัมจะต่อเนื่องและไม่ขึ้นกับวัสดุที่อยู่ในกล่อง ตามทฤษฎีที่พิสูจน์โดย คีร์คฮอฟฟ์ (Kirchhoff) กราฟนี้ขึ้นกับอุณหภูมิของกล่องเท่านั้น
ในปลายศตวรรษที่ 19 การคำนวณกราฟนี้เป็นความท้าทาย
จนในที่สุดปัญหาก็ถูกไขได้โดย มักซ์ พลังค์ (Max Planck) ในปี ค.ศ. 1901
อุณหพลศาสตร์
การแผ่รังสีคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า
การถ่ายเทความร้อน
มะเขือยาว

มะเขือยาว หรือ มะเขือม่วง เป็นพืชข้ามปี สามารถเจริญ เติบโตในดิน ทุกสภาพ ดินมีความเป็น กรดเป็นด่าง อยู่ระหว่าง 5.5-6.5 ปลูกได้ ตลอดปี และทั่วทุกภาค ของประเทศไทย มะเขือยาว เป็นพืชที่เรา ใช้ส่วนผล ในการบริโภค ใช้เป็นผักสด หรือประกอบ อาหารได้หลายชนิด
มะเขือยาวเป็นพืชที่ถูกปรับเป็นพืชเลี้ยงจากพืชวงศ์มะเขือชนิดในป่าที่มีชื่อว่า S. incanum, โดยมีการแปลงเป็นพืชผลในสองพื้นที่ที่อิสระจากกันคือ: ในเอเชียใต้และในเอเชียตะวันออก ใน ค.ศ. 2018 ประเทศจีนและอินเดียมีส่วนในการผลิตมะเขือยาวทั่วโลกถึง 87%
==วิธีการ==
การเตรียมแปลงและเพาะกล้ามะเขือยาว
ขุดดินลึก 15-20 เซนติเมตร (1 หน้าจอบ) ใส่ปุ๋ยคอก หรือปุ๋ยหมักที่สลาย ตัวดีแล้วพรวนดิน และย่อยดินให้ละเอียด ยกเป็นแปลง ตามขนาดและตามความต้องการ ปรับหน้าดินให้เรียบหว่าน เมล็ดพันธุ์ให้กระจายให้ทั่วแปลง แล้วหว่านกลบด้วย ปุ๋ยคอกหรือปุ๋ยหมัก คลุดด้วยฟางข้าวกลบหน้าบางๆ รดน้ำให้ชุ่ม ดูแลรักษากล้านาน 25-30 วัน ต้นกล้ามีใบจริง 2-3 ใบ จึงย้ายลงแปลงปลูก
การเตรียมแปลงปลูกและการย้ายปลูก
มะเขือยาว เป็นพืชที่มีรากค่อนข้างลึก ในแปลงปลูกควรโรยปุ๋ยหมักที่สลายตัวดีแล้วคลุกเคล้าให้เข้ากับดิน ยกแปลงให้สูง 20-30 เซนติเมตร กว้างประมาณ 1.5 เมตร ความยาวแปลงแล้วแต่พื้นที่ ขุดหลุมปลูกลึก 15-20 เซนติเมตร (1 หน้าจอบ) ใช้ระยะ ระหว่างต้น 50 เซนติเมตร ระหว่างแถว 10 เซนติเมตร รองกันหลุมด้วยปุ๋ยสูตร 15-15-15 อัตราหลุมละ 1/2 ช้อนชา ทับหน้าปุ๋ยเคมีด้วยปุ๋ยคอก หลุมละ 1 กะลามะพร้าว เสร็จแล้วให้นำต้นกล้าลงปลูกในหลุม แล้วรดน้ำให้ชุ่ม
การดูแลรักษามะเขือยาว
การใส่ปุ๋ย ใส่ปุ๋ย 15-15-15 หรือ 13-13-21 อัตรา 1 ช้อนชา/ต้น ทุกๆ 15-20 วัน โรยห่างโคนต้น 5-10 เซนติเมตร (บริเวณชายทรงพุ่ม) หรือใช้ปุ๋ยคอก หรือปุ๋ยหมักอย่างสม่ำเสมอโดยใช้ปุ๋ยวิทยาศาสตร์น้อยลงก็ได้
การให้น้ำ ควรทำอย่างสม่ำเสมอทุกวัน
การพรวนดินกำจัดวัชพืช หลังจากปลูกแล้ว ถ้ามีวัชพืชให้รีบกำจัดอย่างปล่อยให้รบกวน เพราะจะทำให้แย่งน้ำอาหาร และควรพรวนดินไปด้วยเพื่อให้ดินร่วน
การเก็บเกี่ยวมะเขือยาว
อายุการเก็บเกี่ยวของมะเขือยาวประมาณ 60-80 หลังย้ายกล้าลงปลูกสามารถเก็บได้ ให้เลือกเก็บผลที่มีขนาดพอเหมาะ
==อ้างอิง==
สกุลมะเขือ
ผัก
มะเดื่อ

มะเดื่อ หรือ มะเดื่อฝรั่ง หรือ มะเดื่อญี่ปุ่น  เป็นไม้ยืนต้นที่แยกดอกแยกต้นเจริญได้ดีในที่สูงถึง 6 เมตร หรือ 19 ฟุต อยู่ในสกุล Ficus วงศ์ Moraceae เป็นพืชพื้นเมืองในแถบตะวันออกกลาง เป็นพืชคนละชนิดกับมะเดื่ออุทุมพรหรือมะเดื่อชุมพร (F. racemosa)  ที่เป็นไม้พื้นเมืองในอินเดียและศรีลังกา
มะเดื่อเป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง ลำต้นเป็นปุ่มแตกกิ่งก้านออก ใบเดี่ยว ด้านหนึ่งหยาบ อีกด้านหนึ่งมีขนอ่อน ลำต้นมียางสีขาว ผลออกเป็นกระจุก กลมแป้นหรือรูปไข่ เปลือกบาง ผลอ่อนสีเขียว พอสุกจะเปลี่ยนเป็นสีเหลือง แดงหรือชมพูแล้วแต่พันธุ์ เนื้อในสีแดงเข้ม สุกแล้วมีกลิ่นหอม การปลูกเป็นการค้าเริ่มที่เอเชียตะวันตก แล้วจึงแพร่หลายสู่ซีเรีย ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน  ปัจจุบันปลูกมากในยุโรปใต้ สหรัฐ ตุรกี ออสเตรเลีย แอฟริกาใต้ มาดากัสการ์ ในอดีต ประเทศไทยจะนำเข้ามะเดื่อในรูปผลแห้ง เริ่มนำต้นเข้ามาปลูกครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2524 ที่ดอยอ่างขาง โดยมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และ มูลนิธิโครงการหลวง เพื่อทดแทนการปลูกฝิ่น เป็นผลไม้ต่างถิ่นชนิดหนึ่ง  มีคุณค่าทางอาหารสูงอยู่ใน 10 อันดับแรกของโลก
== ประวัติ ==
การปลูกมะเดื่อพบว่า มีมากว่า 2,000 ปีแล้ว ตำนานของยุโรป และ ตะวันออกยุคโบราณบันทึกไว้ว่า ชาวอียิปต์และชาวกรีกเชื่อว่ามะเดื่อเป็นผลไม้ศักดิ์สิทธิ์ เป็นอาหารสำหรับนักกีฬาโอลิมปิกสมัยโบราณ  มีปรากฏในไบเบิลของศาสนาคริสต์และอัลกุรอ่านของศาสนาอิสลาม
== คุณค่าทางโภชนาการ ==
ในผลมะเดื่อมีสารอาหารที่เป็นประโยชน์ต่อร่างกายหลายชนิด เช่น แคลเซียม ฟอสฟอรัส ธาตุเหล็กในปริมาณสูงมาก โปรตีน วิตามินเอ วิตามินบี 1 วิตามินบี 2 วิตามินซี ไนอาซิน คาร์โบไฮเดรต ผลมะเดื่อ มีประโยชน์ต่อร่างกายหลายอย่าง เช่น กล้ามเนื้อแข็งแรง สร้างสมดุลสภาวะกรดในร่างกาย ลดรอยเหี่ยวย่น ป้องกันโรคนิ่วในไต ช่วยฟอกตับและม้าม ช่วยสมานแผลในปาก ช่วยย่อยอาหาร ป้องกันโรคมะเร็ง (สารสกัดจากผลมะเดื่อสามารถยับยั้งเซลล์มะเร็งในการทดลองได้) ไม่มีไขมันหรือโคเลสเตอรอล
== การใช้ประโยชน์และความเชื่อ ==


มะเดื่อใช้กินเป็นผลไม้สด หรือใช้ทำขนม เช่น พาย พุดดิ้ง เค้ก ไอศกรีม แยม อบแห้ง ผสมในชาไข่มุก หรือใส่ขนมแทนลูกเกด ผลแห้งนำไปคั่วแล้วป่นใช้แทนกาแฟ เป็นผลไม้ที่มีใยอาหารสูง เป็นยาระบาย 
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ผลไม้
สกุลโพ
มะกอก

มะกอก หรือ  มะกอกป่า ชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ ได้แก่ กอกกุก, กูก (เชียงราย); กอกหมอง (เงี้ยว – ภาคเหนือ); ไพแซ (กะเหรี่ยง – เชียงใหม่) เป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิดในเอเชียตั้งแต่อินเดีย มาเลเซียจนถึงอินโดนีเซีย เป็นไม้ยืนต้น ขนาดกลาง สูงถึง 25 เมตร ลำต้นและกิ่งก้านเลี้ยงไม่มีขน  เปลือกเรียบสีเทาแตกเป็นร่องเล็กน้อย เปลือกข้างในมีริ้วสีชมพูสลับขาว ใบประกอบ มีใบย่อย 3 – 5คู่ ปลายสุดเป็นใบเดี่ยว ลักษณะใบรุปขอบขนาน หรือรูปหอก ปลายใบเป็นติ่งแหลม โคนใบแหลมหรือเบี้ยว ดอกออกเป็นช่อสีขาวตามปลายกิ่ง แต่ละดอกมีขนาดเล็ก มี 5 กลีบเกสรมีตัวเมียแยกเป็นสี่แฉก ผลสดมีเนื้อฉ่ำน้ำ ลักษณะรูปไข่หรือรูปรี เมื่อสุกผลสีเหลืองหม่น มีรอยแต้มสีน้ำตาลทั่วผล
มะกอกเป็นพืชที่ให้ผลตลอดปี ในประเทศไทยพบได้ทุกภาค เป็นไม้กลางแจ้ง สามารถขึ้นได้โดยทั่วไป พบในป่าเบญจพรรณและป่าแดงทั่วไป ขึ้นได้ดินแทบทุกชนิด และเจริญเติบโตได้ดีในดินร่วนซุยที่ชุมชื่น ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด ซึ่งอาจปลุกลงหลุมได้
== การใช้ประโยชน์ ==

ยอดอ่อนและใบใช้รับประทานเป็นผักรสเปรี้ยว ผลรสเปรี้ยวหวานเย็น ผลสุกใช้ปรุงรสเปรี้ยวในส้มตำ ใช้ปรุงรสเปรี้ยวในน้ำพริกหรือทำมะกอกทรงเครื่อง ในทางยา แก้เลือดออกตามไรฟัน และต้านอนุมูลอิสระ (วิตามินสูง) แก้ธาตุพิการ  แก้บิด แก้ดีพิการ ทำให้ชุมคอ แก้กระหาย ผล เปลือก ใบ เป็นยาบำรุงธาตุ บำรุงสายตา แก้กระหายน้ำทำให้ชุ่มคอ และเลือดออกตามไรฟัน ใช้เมล็ดแห้ง 2 – 3 ลูก เผาไฟให้เป็นถ่าน  แล้วนำไปแช่น้ำ กรองเอาน้ำดื่ม หรืออาจใช้ผสมยามหานิลก็ได้  แก้ร้อนใน  หอบ  และสะอึก
== อ้างอิง ==
นิดดา หงส์วิวัฒน์ และทวีทอง หงส์วิวัฒน์. "มะกอกป่า" ใน ผลไม้ 111 ชนิด: คุณค่าอาหารและการกิน. กรุงเทพมหานคร : แสงแดด, 2550, หน้า 134.
ผลไม้
ไม้ยืนต้น
สมุนไพร
ต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัย
ผัก
สกุลมะกอก
แมลงทับ

แมลงทับ เป็นแมลงในอันดับแมลงปีกแข็ง (Coleoptera) โดยจัดอยู่ในวงศ์ Buprestidae
แมลงทับมีรูปร่างโดยรวม คือ มีลำตัวยาวโค้งนูน ส่วนที่เป็นปีกแข็งมีความแข็งมาก หัวมีขนาดเล็กซ่อนอยู่ใต้อกปล้องแรกซึ่งโค้งมนเรียวไปทางหัวเชื่อมกับอกปล้องกลางซึ่งกว้างกว่าส่วนอื่น ๆ ท้องมนเรียวไปทางปลายหาง ปีกแข็งหุ้มส่วนท้องจนหมด มีหนวดที่เป็นแบบใบไม้ มีลักษณะเด่น คือ มีสีสันที่สวยงามมาก หลายชนิด หลายสกุลมีสีเงางามแวววาวราวกับอัญมณี หลายชนิดเป็นสีที่หลากหลาย ทั้ง น้ำเงิน, แดง, ดำ และเหลือง จึงทำให้แมลงทับถูกมนุษย์จับนำมาใช้ทำเป็นเครื่องประดับต่าง ๆ มานานแล้วในหลายชนชาติ
แมลงทับพบในเขตร้อนและเขตอบอุ่นทั่วโลก ปัจจุบันพบแล้วกว่า 15,000 ชนิด ใน 450 สกุล และที่สูญพันธุ์ไปแล้วเป็นซากดึกดำบรรพ์กว่า 100 ชนิด บางชนิดมีความยาวถึง 77 มิลลิเมตร
แมลงทับเมื่อขยายพันธุ์ จะเจาะเข้าไปวางไข่ในต้นไม้หรือวางไข่ไว้ในดินใกล้รากของไม้ที่ตัวหนอนจะกินเป็นอาหาร จึงนับเป็นแมลงศัตรูพืชอีกจำพวกหนึ่ง ซึ่งแมลงทับใช้เวลาในการเป็นไข่-ตัวหนอน-ดักแด้ราว 1 ปี เหมือนเช่นแมงคีมหรือด้วงกว่าง อันเป็นแมลงปีกแข็งแต่ต่างวงศ์กัน
แมลงทับนับเป็นแมลงปีกแข็งที่บินได้เร็วและสูงมาก และเมื่อถูกรบกวนจะมีพฤติกรรมแกล้งตาย โดยจะอยู่เฉย ๆ หรือหล่นจากต้นไม้ที่เกาะอยู่เพื่อลวงศัตรูให้เข้าใจผิดว่าตายแล้ว
สำหรับแมลงทับชนิดที่พบในประเทศไทย มีอยู่ 2 ชนิดที่พบได้บ่อยที่สุด คือ แมลงทับกลมขาเขียว (Sternocera aequisignata) พบมากในภาคกลาง และแมลงทับกลมขาแดง (S . ruficornis) พบมากในภาคอีสาน ซึ่งทั้ง 2 ชนิดนี้กินใบอ่อนของมะขามเทศเป็นอาหาร และมีสีเขียวเหลือบทองเป็นมันแวววาวทั้งคู่ ซึ่งปัจจุบันนี้ได้มีความพยายามของทางการที่จะอนุรักษ์สายพันธุ์ของแมลงทับมิให้สูญพันธุ์ และมีการนำเอาปีกแมลงทับทั้ง 2 ชนิดนี้ทำเป็นงานหัตถกรรมชนิดต่าง ๆ ในโครงการพระราชดำริ ศูนย์ส่งเสริมศิลปาชีพพิเศษ บางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
(19 มิถุนายน 2002): Buprestidae. ใน: : American Beetles (Volume II). CRC Press. .
Akiyama, K. & S. Ohmomo. 2000. The Buprestid Beetles of the World. Iconographic Series of Insects 4. . 341 หน้า. ภาพสีประกอบ 120 ภาพ.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาพ ที่ Flickr
Jewel Beetle ภาพถ่ายรายละเอียดสูงที่ Western Australian Museum
ทับ
แมลงทับ
แมลงศัตรูพืชในป่าเขตร้อน
อังกอร์

อังกอร์ สามารถหมายถึง
จักรวรรดิเขมร
* เมืองพระนคร, เมืองหลวงของจักรวรรดิ
* นครธม, เมืองหลวงอีกแห่งของจักรวรรดิ พื้นที่ทับซ้อนกับเมืองหลวงเดิม
นครวัด, ศาสนสถานในเมืองพระนคร
ละครโทรทัศน์
* อังกอร์ (ละครโทรทัศน์)
* อังกอร์ 2
อองคอร์ (encore), การแสดงแทรกท้ายคอนเสิร์ต
อนิรุทธ์คำฉันท์

อนิรุทธคำฉันท์  เป็นบทประพันธ์ไม่ปรากฏผู้แต่ง เพื่อแสดงความสามารถในการแต่งฉันท์เป็นเรื่องยาวให้สมบูรณ์ ลักษณะการแต่ง เป็นฉันท์ มีกาพย์และร่ายสุภาพปนอยู่ เป็นวรรณกรรมสมัยอยุธยา
อนิรุทธคำฉันท์มาจากเรื่อง อุณรุท หรืออาณาจักรล้านนารู้จักในชื่อ อุสสาบารส ในอาณาจักรอยุธยา มีเรื่อง อุณรุท เผยแพร่เข้ามาในอาณาจักรอยุธยาก่อนที่จะมีการแต่งเรื่องอนิรุทธคำฉันท์ ดังพบหลักฐานในวรรณคดีเรื่องทวาทศมาสโคลงดั้นและสมุทรโฆษคำฉันท์
เดิมเชื่อกันว่าศรีปราชญ์เป็นผู้แต่ง เพราะมีผู้เขียนโดยเติมไว้ข้างท้ายว่า "ศรีปราชญ์ปัญญายง แต่งไว้" แต่การศึกษายุคหลังเชื่อว่าศรีปราชญ์ไม่มีตัวตนอาจเป็นไปได้ที่อนิรุทธ์คำฉันท์จะแต่งในสมัยเดียวกับสมุทรโฆษคำฉันท์เพราะสำนวนโวหารใกล้เคียงกันทั้งแนวนิยมด้านวรรณศิลป์และความเก่าใหม่ของภาษา
ในสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศก็ยังแต่งเรื่องนี้กันอยู่ โดยแต่งเรื่องอุณรุทเป็นกลอนบทละครและใช้แสดงละครใน พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงพระราชนิพนธ์เรื่องอุณรุทเป็นบทละครใน เป็นบทละครตามเรื่องที่มีมาแต่โบราณ ดังปรากฏในข้อความว่า "ทรงไว้
ตามเรื่องโบราณ"
==อ้างอิง==
คำฉันท์
วรรณกรรมสมัยกรุงศรีอยุธยา
เต่ากระ

เต่ากระ หรือ เต่าปากเหยี่ยว (Hawksbill sea turtle; ) จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลังชั้นสัตว์เลื้อยคลาน และเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Eretmochelys
มีลักษณะคล้ายเต่าตนุ (Chelonia mydas) โดยที่เป็นเต่าทะเลขนาดกลาง มีลำตัวไม่ใหญ่มากนัก จะงอยปากแหลมงองุ้มคล้ายกับจะงอยปากของนกเหยี่ยว มีเกล็ดบริเวณหัวด้านหน้า 2 คู่  และเกล็ดบริเวณด้านข้างข้างละ 4 เกล็ด  ลักษณะของกระดองมีลวดลายและสีสันสวยงาม ขอบกระดองเป็นหยักโดยรอบ ซึ่งในอดีตมักจะถูกนำไปทำเป็นเครื่องประดับและข้าวของต่าง ๆ เช่น หวี  เมื่อโตเต็มที่ จะมีขนาดความยาวประมาณ 100 เซนติเมตร และมีน้ำหนักประมาณ 120 กิโลกรัม
เต่ากระพบกระจายพันธุ์ในเขตอบอุ่นในมหาสมุทรทั่วทั้งโลก โดยมักอาศัยอยู่ใกล้ชายฝั่งที่สงบเงียบไม่มีการรบกวน จากการศึกษาพบว่า เต่ากระกินทั้งได้พืชและสัตว์ โดยใช้ปากที่งองุ้มนี้กินทั้งสาหร่ายทะเล, หญ้าทะเล รวมทั้งสัตว์น้ำประเภทต่าง ๆ รวมถึงปะการังด้วย วางไข่บนชายหาดครั้งละ 150-250 ฟอง
จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองประเภทที่ 1 ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 และจัดเป็น 1 ใน 4 ชนิดของเต่าทะเลที่พบได้ในน่านน้ำไทย
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
กระ
สัตว์ป่าคุ้มครอง
วงศ์นกกระจอก

นกกระจอก (Sparrow) เป็นวงศ์ที่จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์ปีก (Aves) จัดเป็นนกจับคอนขนาดเล็ก ใช้ชื่อวงศ์ว่า Passeridae เป็นนกที่มนุษย์รู้จักคุ้นเคยเป็นอย่างดี เพราะอาศัยกระจายอยู่ทั่วไปตามชุมชนเมืองใหญ่ ๆ ทั่วโลก
มักพบมากในเมืองแมนเชสเตอร์ นกในวงศ์นี้มีขนาดเล็กมากจนถึงขนาดเล็ก ลักษณะภายนอกค่อนข้างแตกต่างกัน ทั้งจะงอยปากยาวปานกลาง, ปลายปากแหลม หรือ ปากสั้นเป็นปากกรวย, หางยาวปานกลางหรือปลายหางแหลม, มน, ตัด หรือ เว้าตื้น อาศัยและหากินตามทุ่งโล่ง, หมู่บ้าน หรือชายแหล่งน้ำ มีทั้งที่หากินตามกิ่งไม้ และบนพื้นดิน กินแมลง, ธัญพืช และเมล็ดของไม้ต้น ลักษณะของรังมีรูปร่างแตกต่างกัน ตั้งแต่แบบง่าย ๆ จนถึงแบบรังแขวน มีการสานวัสดุอย่างละเอียดละออ 
นกในวงศ์นี้ กำเนิดมาตั้งแต่สมัยไมโอซีน ในยุคเทอร์เชียรี่ หรือประมาณ 25-13 ล้านปีมาแล้ว กระจายพันธุ์ทั่วโลก มีทั้งหมด 5 สกุล (ดูในตาราง-บางข้อมูลแบ่งให้มี 8) ประมาณ 41 ชนิด 
ในประเทศไทยพบได้ 4 ชนิด ล้วนแต่อยู่ในสกุล Passer คือ นกกระจอกใหญ่ (P. domesticus), นกกระจอกป่าท้องเหลือง (P. rutilans), นกกระจอกตาล (P. flaveolus) และนกกระจอกบ้าน (P. montanus)
== ระเบียงภาพ ==
ไฟล์:Passer domesticus on Phragmites australis JdP 2013-04-28.jpg|P. domesticus
ไฟล์:Tree Sparrow August 2007 Osaka Japan.jpg|P. montanus
ไฟล์:Russet Sparrow (Male) I IMG 6779-crop.jpg|P. rutilans
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นกกระจอก
นกเกาะคอน
นกแบ่งตามวงศ์
นกกระจิบ

กระจิบ หรือ นกกระจิบ (Tailorbird)อยู่ในสกุล Orthotomus เป็นนกขนาดเล็ก จากปลายปากถึงปลายหางรวมกันแล้วยาวเพียง 12 เซนติเมตร ปากเล็กบาง ขายาวเรียวเล็ก ชอบกระดกหางขึ้นลงและกระโดดไปมาตลอดเวลา หากินตามกิ่งไม้ อยู่เป็นคู่ ทำรังอยู่ด้วยกัน วางไข่คราวละ 3-5 ฟอง ไข่สีเขียว สีฟ้าหรือสีชมพู มีจุดสีน้ำตาลกระจายอยู่ทั่วไป ใช้เวลากกไข่ประมาณ 12 วันก็จะฟักออกเป็นตัว
ในประเทศไทยมีนกกระจิบ 5 ชนิดคือ
นกกระจิบหางยาว O. sutorius
นกกระจิบคอดำ O. atrogularis
นกกระจิบหัวแดง O. sepium
นกกระจิบกระหม่อมแดง O. sericeus
นกกระจิบภูเขา O. cuculatus
==อ้างอิง==
ราชบัณฑิตยสถาน. อนุกรมวิธานสัตว์ อักษร ก ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ. ราชบัณฑิตยสถาน. 2540
สัตว์ป่าคุ้มครอง
นกที่พบในประเทศไทย
วงศ์นกยอดข้าวและนกกระจิบหญ้า
นกกระเต็น

นกกระเต็น  หรือ นกกะเต็น เป็นนกที่อยู่ในอันดับย่อย  Alcedines ในอันดับนกตะขาบ (Coraciiformes) จัดเป็นนกขนาดเล็ก มีความยาวประมาณ 13-16 เซนติเมตร (ในชนิดที่ใหญ่อาจยาวได้ถึง 41 เซนติเมตร) ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะคล้ายกัน มีลักษณะทั่วไปคือ มีส่วนหัวโต คอสั้น จะงอยปากแหลมยาวตรงและแข็งแรง ส่วนใหญ่มีสีสวยสดสะดุดตา เมื่อเวลาบินจะบินได้อย่างคล่องแคล่ว มักพบในแหล่งน้ำหรือพื้นที่ชุ่มน้ำต่าง ๆ
เป็นนกที่หากินด้วยวิธีการพุ่งลงไปในน้ำด้วยความเร็วและแรง (มีการศึกษาพบว่าเร็วถึง 1/50 วินาที) และใช้จะงอยปากที่แข็งแรงแหลมคมจับปลาหรือสัตว์น้ำต่าง ๆ กินเป็นอาหาร ด้วยการจ้องมองจากบนกิ่งไม้ริมน้ำ ซึ่งสามารถอยู่นิ่ง ๆ แบบนั้นได้เป็นระยะเวลานาน  โดยมักจะจับปลาในช่วงเช้าจนถึงสาย ๆ และอีกครั้งในช่วงบ่าย เมื่อเกาะอยู่บนกิ่งไม้เหนือแหล่งน้ำ จะพยายามหันหลังให้ดวงอาทิตย์ เพื่อให้ปลาเมื่อมองขึ้นมาจะต้องมองย้อนแสง ทำให้สังเกตไม่เห็นตัวนก ในบางชนิดอาจจะบินอยู่กับที่กลางอากาศ ก่อนที่จะพุ่งลงไปจับปลา เมื่อจับปลาได้แล้ว จะจับปลาฟาดกับกิ่งไม้เพื่อให้ปลาตาย ก่อนที่จะกลืนลงไปโดยเอาส่วนหัวลงไปก่อนเสมอ เพื่อที่จะไม่กินปลาย้อนเกล็ด ซึ่งอาจโดนเงี่ยงหรือเกล็ดทิ่มแทงทำให้นกได้รับบาดเจ็บได้
โดยปกติเป็นนกที่อยู่ลำพังเพียงตัวเดียว ยกเว้นในฤดูผสมพันธุ์ การทำรังวางไข่ นกกระเต็นมักใช้จะงอยปากขุดรูริมฝั่งน้ำ และหาหญ้ามารองเป็นพื้น วางไข่ครั้งละ 4-5 ฟอง บางชนิดอาจขุดรูไว้มากถึง 2-3 รู เพื่อหลอกสัตว์ผู้ล่า ขณะที่บางชนิดอาจจะใช้โพรงไม้หรือโพรงไม้เก่าของนกอื่นที่ทิ้งร้างไว้เป็นที่วางไข่ โดยมากจะวางไข่ในช่วงฤดูหนาว

สามารถจำแนกออกเป็นวงศ์ต่าง ๆ ได้ 3 วงศ์ (ดูในตาราง; บางข้อมูลยกให้เป็นวงศ์ย่อย) แบ่งออกได้เป็นชนิดทั้งหมด 85 ชนิด (บางข้อมูลจัดให้มี 93 ชนิด) พบกระจายพันธุ์อยู่แทบทุกภูมิภาคทั่วโลก พบในประเทศไทยราว 16 ชนิด
== ชนิดที่พบในประเทศไทย ==
{| width=72% class="wikitable"
!width=24% | ชื่อ
!width=24% | ชื่อวิทยาศาสตร์
!width=24% | สถานะ
|-
|นกกระเต็นเฮอร์คิวลิส
| Alcedo hercules
|นกอพยพ หายากมาก
|-
|นกกระเต็นน้อยธรรมดา
| Alcedo atthis
|นกอพยพ
|-
|นกกระเต็นน้อยหลังสีน้ำเงิน
| Alcedo meninting
|
|-
|นกกระเต็นน้อยแถบอกดำ
| Alcedo euryzona
|
|-
|นกกระเต็นน้อยสามนิ้วหลังดำ
| Ceyx erithacus
|
|-
|นกกระเต็นน้อยสามนิ้วหลังแดง
| Ceyx rufidorsa
|
|-
|นกกระเต็นลาย
| Lacedo pulchella
|
|-
|นกกระเต็นใหญ่ปีกสีน้ำตาล
| Pelargopsis amauropterus
|
|-
|นกกระเต็นใหญ่ธรรมดา
| Pelargopsis capensis
|
|-
|นกกระเต็นแดง
| Halcyon coromanda
|
|-
|นกกระเต็นอกขาว
| Halcyon smyrnensis
|
|-
|นกกระเต็นหัวดำ
| Halcyon pileata
|นกอพยพ นกอพยพผ่าน
|-
|นกกินเปี้ยว
| Todirhamphus chloris
|
|-
|นกกระเต็นสร้อยคอสีน้ำตาล
| Actenoides concretus
|หายาก กำลังลดจำนวนลง
|-
|นกกระเต็นขาวดำใหญ่
| Megaceryle lugubris
|
|-
|นกกระเต็นปักหลัก
| Ceryle rudis
| 
|-
|}
== รูปภาพ ==

== อ้างอิง ==
อันดับนกตะขาบ
นกกระเต็น
วงศ์ไก่ฟ้าและนกกระทา

วงศ์ไก่ฟ้าและนกกระทา (วงศ์: Phasianidae) เป็นวงศ์ของสัตว์ที่จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์ปีก อันดับไก่ (Galliformes) โดยใช้ชื่อวงศ์ว่า Phasianidae
ลักษณะโดยรวมของนกในวงศ์นี้  มีจะงอยปากสั้นหนาแข็งแรง ปลายแหลม มีหงอน มีเหนียง 2 เหนียง ขนหางมี 8-32 เส้น ขาแข็งแรง แต่ละข้างมีตีนนิ้วยื่นไปข้างหน้า 3 นิ้ว ข้างหลัง 1 นิ้ว นิ้วที่ยื่นไปข้างหลังอยู่สูงกว่านิ้วอื่นเล็กน้อย ตัวผู้มีเดือยข้างละเดือย  กินเมล็ดพืชและสัตว์ขนาดเล็กต่าง ๆ โดยเฉพาะแมลงและหนอนบนพื้นดินเป็นอาหาร นิยมอยู่รวมกันเป็นฝูง ปีกมีขนาดเล็กเมื่อเทียบกับนกในวงศ์อื่น   จึงทำให้ไม่สามารถบินได้ แต่จะบินได้ในระยะใกล้ ๆ เช่น บินขึ้นต้นไม้ มักอาศัยอยู่ในป่าไผ่และป่าละเมาะ
มีความแตกต่างระหว่างเพศชัดเจน ตัวผู้จะมีขนาดและสีสันรวมทั้งลักษณะสวยงามกว่าตัวเมีย ไข่มีสีเปลือกทั้งขาว, สีนวล และลายประแต้มสีต่าง ๆ  มีขนาดแตกต่างกันมาก ตั้งแต่ยาวเป็นเมตร จนเพียง 20 เซนติเมตร
มีการกระจายพันธุ์ในหลายทวีปทั่วโลก ได้แก่ เอเชีย, ยุโรป, อเมริกาเหนือ และแอฟริกา แบ่งออกได้เป็น 4 วงศ์ย่อย (ดูได้ในตาราง) พบราว 156 ชนิด สำหรับในประเทศไทยพบทั้งสิ้น 26 ชนิด อาทิ ไก่นวล (Rhizothera longirostris), นกคุ่มญี่ปุ่น (Coturnix japonica), ไก่จุก (Rollulus rouloul), ไก่ป่า (Gullus gullus) เป็นต้น
นกในวงศ์นี้ มีความผูกพันกับมนุษย์มาอย่างช้านาน ด้วยการใช้เนื้อและไข่บริโภคเป็นอาหาร อาทิ ไก่ที่เลี้ยงกันเป็นสัตว์เศรษฐกิจในปัจจุบัน ก็มีต้นทางมาจากไก่ป่า หรือไข่นกกระทา ก็นำมาจากไข่ของนกคุ่มญี่ปุ่น หรือบางชนิดที่มีความสวยงามหรือโดดเด่น ก็ถูกเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงาม เช่น ไก่ฟ้าสีทอง (Chrysolophus pictus), นกยูง (Pavo spp.) เป็นต้น
== ดูเพิ่ม ==
นกกระทา
== อ้างอิง ==
McGowan, P.J.K. (1994) Family Phasianidae (Pheasants and Partridges) P.p.&nbsp;434-479 in del Hoyo, J.; Elliot, A. & Sargatal, J. (editors). (1994). Handbook of the Birds of the World. Volume 2: New World Vultures to Guineafowl. Lynx Edicions. ISBN 8487334156 
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ปศุสัตว์
วงศ์ไก่ฟ้าและนกกระทา