pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
สถานีสามเสน

สถานีรถไฟสามเสน เป็นสถานีรถไฟที่สำคัญสถานีหนึ่ง เพราะอยู่ในย่านชุมชนใจกลางย่านที่อยู่อาศัยในกรุงเทพมหานคร ขบวนรถไฟที่วิ่งผ่านคือ  ขบวนรถธรรมดา รถชานเมือง และรถนำเที่ยว ของทางรถไฟสายเหนือ สายตะวันออกเฉียงเหนือ และสายใต้ เดิมมีอาคารทรงดอกเห็ดที่เป็นเอกลักษณ์สวยงาม ได้รับการออกแบบโดยอภัย เผดิมชิต แต่ต่อมารื้อลงเนื่องจากต้องใช้พื้นที่ในการวางตอม่อโครงการโฮปเวลล์
สถานีรถไฟสามเสนตั้งอยู่ริมถนนเทอดดำริ มีพื้นที่อยู่ในแขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต ในพื้นที่ชานชลาฝั่งไปสถานีชุมทางบางซื่อ (ตัวอาคารสถานี) และบางส่วนอยู่ในแขวงพญาไท เขตพญาไท ในพื้นที่ชานชลาฝั่งไปสถานีรถไฟกรุงเทพ (หัวลำโพง)
== แผนผังสถานี ==
{|table border=0 cellspacing=0 cellpadding=3
|style="border-bottom:solid 1px gray;" rowspan=5 valign=top|ชานชาลา
|-
|style="border-top:solid 1px gray;border-right:solid 2px black;border-left:solid 2px black;border-bottom:solid 2px black;" colspan=2|ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้าย
|-
|style="border-bottom:solid 1px gray;"|ชานชาลา 1
|style="border-bottom:solid 1px gray;"|รถไฟชานเมือง มาจาก สถานีรถไฟกรุงเทพ
|-
|ชานชาลา 2
|รถไฟชานเมือง มุ่งหน้า สถานีรถไฟกรุงเทพ
|-
|style="border-top:solid 2px black;border-right:solid 2px black;border-left:solid 2px black;border-bottom:solid 1px gray;" colspan=2|ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้าย
|-
|style="border-bottom:solid 1px gray;" rowspan=1 valign=top|อาคารสถานี
|style="border-bottom:solid 1px gray;" valign=top|พื้นที่ขายบัตรโดยสาร
|style="border-bottom:solid 1px gray;" valign=top|ทางออก, ห้องขายบัตรโดยสาร, ร้านค้า
|-
|style="border-bottom:solid 1px gray;" rowspan=1 valign=top|ระดับถนน
|style="border-bottom:solid 1px gray;" valign=top|-
|style="border-bottom:solid 1px gray;" valign=top|ป้ายรถประจำทาง
|}
== ตารางเวลาเดินรถ ==
=== เที่ยวขึ้น ===
=== เที่ยวล่อง ===
==เหตุการณ์สำคัญ==
บริเวณใกล้เคียงสถานีรถไฟสามเสน ตรงจุดตัดของถนนเศรษฐศิริกับถนนกำแพงเพชร 5 ใช้เป็นที่ชุมนุมทางการเมืองระหว่างวันที่ 31 ตุลาคม–4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 โดยพรรคประชาธิปัตย์ เพื่อต่อต้านพระราชบัญญัตินิรโทษกรรม (พรบ.นิรโทษกรรม) ผู้กระทำผิดทางการเมืองตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 โดยรัฐบาลนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร  ก่อนที่จะเคลื่อนขบวนไปชุมนุมต่อที่ถนนราชดำเนิน และกลายมาเป็นคณะกรรมการประชาชนเพื่อการเปลี่ยนแปลงประเทศไทยให้เป็นประชาธิปไตยที่สมบูรณ์อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข (กปปส.) ในที่สุด
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
สามเสน
สามเสน
สามเสน
สามเสน
สามเสน
บ้านเจ้าพระยา

บ้านเจ้าพระยา หรือ  วังพระวรวงศ์เธอพระองค์เจ้าคำรบ ตั้งอยู่เลขที่ 1 ถนนพระอาทิตย์ แขวงชนะสงคราม เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร  ติดกับสวนสันติชัยปราการ เป็นอาคารเก่าแก่สร้างในสมัยรัชกาลที่ 5 ปัจจุบันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอาคารอนุรักษ์จากกรมศิลปากร
== ประวัติ ==
บ้านเจ้าพระยาเดิมเป็นวังของพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นสถิตย์ธำรงสวัสดิ์ พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวจนสิ้นพระชนม์  ต่อมาได้เป็นที่พักของนาย มารีโอ ตามัญโญ (M.Tamango) นายช่างชาวอิตาเลี่ยนผู้ควบคุมการก่อสร้างพระที่นั่งอนันตสมาคม ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงทรงซื้อที่ดินสร้างเป็นที่ทำการของกรมตำรวจ
ต่อมาใน พ.ศ. 2459 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานที่ดินและอาคารแก่พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าคำรบ อดีตอธิบดีกรมตำรวจพระนครบาล  พระบิดาของหม่อมราชวงศ์ถ้วนเถ้านึก ปราโมช, หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช และหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช และได้สืบทอดเป็นกรรมสิทธิ์ของราชสกุลปราโมช  คือ หม่อมหลวงอัศนี ปราโมช
อาคารแห่งนี้เคยเป็นที่ทำการของพรรคประชาธิปัตย์ระหว่างปี พ.ศ. 2518-2519  เคยเป็นที่ทำการของศาลรัฐธรรมนูญอยู่ระยะหนึ่ง ปัจจุบันเป็นสำนักงานของหนังสือพิมพ์ผู้จัดการและสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียม นิวส์วัน
== อ้างอิง ==
บ้านเจ้าพระยา… ความทรงจำในอดีต 
ถนนพระอาทิตย์ จาก nawarat's Blog
ถนนพระอาทิตย์  โดย กองการท่องเที่ยวกรุงเทพมหานคร
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าคำรบ
อาคารอนุรักษ์ในเขตพระนคร
เครือผู้จัดการ
โบราณสถานในเขตพระนคร
บ้านพระอาทิตย์

บ้านพระอาทิตย์ หรือ วังพระอาทิตย์ เป็นวังเก่าในสมัยรัชกาลที่ 1 และเป็นอาคารอนุรักษ์ ปัจจุบันเป็นสำนักงานหนังสือพิมพ์ผู้จัดการ บ้านพระอาทิตย์ตั้งอยู่เลขที่ 102/1 ถนนพระอาทิตย์ แขวงชนะสงคราม เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
==ประวัติ==
สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์ สมเด็จพระบิดาโปรดให้สร้างวังพระราชทานพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นกษัตริย์ศรีศักดิเดช ณ ตำบลที่เรียกถนนพระอาทิตย์ แต่เดิมสมเด็จกรมพระราชวังบวรฯ ในรัชกาลที่1 ทรงจัดสรรเป็น บ้านข้าราชการ รวมถึง บ้านพระยาจ่าแสนยากร คุณหญิงแว่น ซึ่งเป็นที่นับถือว่าเป็นเจ้าที่เจ้าทาง ให้เซ่นสังเวยตามธรรมเนียม ต่อมาที่ดินนี้ตกทอดมาสู่เจ้าพระยาวรพงศ์พิพัฒน์ (หม่อมราชวงศ์เย็น อิศรเสนา) ซึ่งเป็นเสนาบดีกระทรวงวังในสมัยรัชกาลที่ 7
เนื่องจากวังเดิมชำรุดทรุดโทรมลงไปมาก เจ้าพระยาวรพงศ์พิพัฒน์ได้สร้างวังขึ้นมาใหม่เมื่อ พ.ศ. 2475 ลักษณะอาคารเป็นตึก 2 ชั้นยกพื้นสูงหลังคามุงกระเบื้องว่าว และต่อเดิมเป็นอาคาร 5 ชั้น มียอดโดมประดับอยู่เป็นหลังคาทรงสูงอยู่ด้านหลัง ประดับชายคาและช่องลมด้วยลวดลายไม้ฉลุ อาคารนี้ได้ตกทอดมาสู่ราชสกุลอิศรเสนา คือ หม่อมหลวงสันธยา อิศรเสนา ซึ่งได้เปลี่ยนชื่อวังให้เป็น "บ้านพระอาทิตย์" ต่อมาได้ขายให้กับเอกชน เป็นสำนักงานของหนังสือพิมพ์ผู้จัดการ
บ้านพระอาทิตย์เคยเป็นที่ตั้งของสถาบันเกอเธ่ (สถาบันวัฒนธรรมไทย-เยอรมัน) ระหว่าง พ.ศ. 2505-2533 ซึ่งปัจจุบันย้ายไปอยู่ที่ซอยสาทร 1 (อรรถการประสิทธิ์) ถนนสาทรใต้
==อ้างอิง==
http://travel.sanook.com/bangkok/bangkok_06672.php
http://nawarat47040122.blogspot.com
http://www.asa.or.th/01about/c2542h.htm 
โบราณสถานในเขตพระนคร
อาคารอนุรักษ์ในเขตพระนคร
เครือผู้จัดการ
บ้านมะลิวัลย์

บ้านมะลิวัลย์ ตั้งอยู่เลขที่ 39 ถนนพระอาทิตย์ แขวงชนะสงคราม เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันเป็นที่ทำการของสำนักงานองค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ (Food and Agriculture Organization of the United Nations - FAO)
== ประวัติ ==
บริเวณนี้ เดิมเป็นบ้านของเจ้าพระยามหาโยธา (ทอเรียะ คชเสนี) ผู้เป็นปู่ของเจ้าจอมมารดากลิ่น คชเสนี ในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และตกทอดมาถึงพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนเรศรวรฤทธิ์ (พระองค์เจ้ากฤดาภินิหาร) พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างตำหนักพระราชทานบนที่ดินนั้น
วังมะลิวัลย์เป็นตำหนักหลังใหม่ที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานทรัพย์ส่วนพระองค์สร้างพระราชทานแด่ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนเรศร์วรฤทธิ์ ในโอกาสที่ทรงเจริญพระชันษาครบ 5 รอบใน พ.ศ. 2460 เป็นอาคารทรงยุโรปก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น หลังคาทรงปั้นหยา มีท้องพระโรงเป็นหอโถงสูงใหญ่ มีเฉลียงรายรอบชั้นล่าง และมีระเบียงรายล้อมชั้นบน เพดานห้องโถงและหัวเสาปั้นลายปูนเลียนแบบศิลปะขอม ออกแบบโดยนายเออโคล มันเฟรดี (เอกฤทธิ์ หมั่นเฟ้นดี) สถาปนิกชาวอิตาเลียน ก่อสร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2460
เมื่อพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนเรศร์วรฤทธิ์สิ้นพระชนม์ และเจ้าจอมมารดากลิ่นถึงแก่อสัญกรรมใน พ.ศ. 2466 วังมะลิวัลย์ได้ตกทอดมาสู่ทายาท และประสบปัญหาค่าใช้จ่ายในการดูแลรักษา ทายาทราชสกุลกฤดากรจึงทูลเกล้าฯ ถวาย ร.7 ขายบ้านและที่ดินแก่พระคลังข้างที่ เมื่อ พ.ศ. 2469 และต่อมาหลังเปลี่ยนแปลงการปกครองได้อยู่ในความดูแลของสำนักงานทรัพย์สินพระมหากษัตริย์
ในรัชสมัยรัชกาลที่ 7 พระองค์พระราชทาน วังถนนพระอาทิตย์ ให้เป็นที่ประทับของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ ต้นราชสกุลสวัสดิวัตน์ เมื่อทรงพักที่ตำหนักเดิม ได้ระยะหนึ่งจนตำหนักใหม่สูง 3 ชั้นสร้างเสร็จ ตำหนักเดิมจึงไม่มีผู้ใดอาศัย
หลังเปลี่ยนแปลงการปกครอง สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฏ์ เสด็จออกจากวังนี้ ทรงลี้ภัยทางการเมืองสู่ ปีนัง
ตั้งแต่ พ.ศ. 2478 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล บ้านมะลิวัลย์ใช้เป็นที่พำนักของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์หลายท่าน ได้แก่ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอ๊อสคาร์นุทิศ กรมหมื่นอนุวัตรจาตุรนต์, พลเอก เจ้าพระยาพิชเยนทรโยธิน (อุ่ม อินทรโยธิน), พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพอาภา และเจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม)
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง พ.ศ. 2484-2488 นายปรีดี พนมยงค์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ผู้เป็นหัวหน้าขบวนการเสรีไทย ได้ใช้บ้านหลังนี้เป็นศูนย์บัญชาการงานใต้ดินของฝ่ายสัมพันธมิตรและขบวนการเสรีไทย นายทหารจากหน่วยสืบราชการลับของอเมริกา (โอเอสเอส) หลายนายเข้ามาปฏิบัติงาน รวมทั้ง พันตรีเจมส์ ทอมป์สัน ผู้ก่อตั้งธุรกิจผ้าไหมไทยจิม ทอมป์สัน และ อเล็กซานเดอร์ แมคโดแนลด์ ผู้ก่อตั้งหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์
ในปี พ.ศ. 2499 กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ได้เช่าบ้านมะลิวัลย์จากสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ เพื่อใช้เป็นที่ทำการของสำนักงานองค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ จนถึงปัจจุบัน
== อ้างอิง ==
ตำนานบ้านมะลิวัลย์
ประวัติอาคารโบราณในย่านถนนพระอาทิตย์ 
อาคารอนุรักษ์ในเขตพระนคร
มะลิวัลย์
สกุลคชเสนี
โบราณสถานในเขตพระนคร
เถรวาท

เถรวาท (อ่านว่า เถ-ระ-วาด ) เป็นชื่อของนิกายที่เก่าแก่ที่สุดในศาสนาพุทธ ฝ่ายมหายานเรียกนิกายนี้ว่า หีนยาน (บาลี/สันสกฤต: हीनयान)
นิกายเถรวาทเป็นนิกายหลักที่ได้รับการนับถือในประเทศศรีลังกา (ประมาณ 70% ของประชากรทั้งหมด) และประเทศในแผ่นดินเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ได้แก่ ไทย กัมพูชา ลาว และพม่า และเป็นส่วนน้อยในประเทศจีนและเวียดนาม โดยเฉพาะในมณฑลยูนนาน เนปาล บังกลาเทศที่ภาคจิตตะกอง เวียดนามทางตอนใต้ใกล้ชายแดนกัมพูชา อินโดนีเซีย มาเลเซียมีนับถือทางตอนเหนือของประเทศ มีศาสนิกส่วนใหญ่เป็นชาวไทยและชาวสิงหล ตัวเลขผู้นับถือศาสนาพุทธนิกายเถรวาทอยู่ที่ประมาณ 177,400,000 ล้านคน
สำหรับประเทศไทยมีผู้นับถือพุทธศาสนานิกายเถรวาทประมาณ 94% ของประชากรทั้งหมด  นิกายเถรวาทได้รับการนับถือคู่กับนิกายอาจริยวาท (คือนิกายมหายาน ในปัจจุบัน)
== ความเป็นมาของนิกายเถรวาท ==

หลังจากพระโคตมพุทธเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพานได้ 3 เดือน  พระอรหันตสาวกผู้ได้เคยสดับสั่งสอนของพระองค์จำนวน 500 รูป ก็ประชุมทำปฐมสังคายนา ณ ถ้ำสัตบรรณคูหา ใกล้เมืองราชคฤห์ แคว้นมคธ ใช้เวลาสอบทานอยู่ 7 เดือน จึงประมวลคำสอนของพระพุทธเจ้าได้สำเร็จเป็นครั้งแรก นับเป็นบ่อเกิดของคัมภีร์พระไตรปิฎกภาษาบาลี  คำสอนที่ลงมติกันไว้ในครั้งปฐมสังคายนาและได้นับถือกันสืบมา เรียกว่า เถรวาท แปลว่า คำสอนที่วางไว้เป็นหลักการโดยพระเถระ  คำว่า เถระ ในที่นี้  หมายถึงพระเถระผู้ประชุมทำสังคายนาครั้งแรก และพระพุทธศาสนาซึ่งถือตามหลักที่ได้สังคายนาครั้งแรกดังกล่าว  เรียกว่า นิกายเถรวาท อันหมายถึง คณะสงฆ์กลุ่มที่ยึดคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ทั้งถ้อยคำ และเนื้อความที่ท่านสังคายนาไว้โดยเคร่งครัด  ตลอดจนรักษาแม้แต่ตัวภาษาดั้งเดิมคือภาษาบาลี
== คณะสงฆ์เถรวาท ==
คณะสงฆ์เถรวาทในแต่ละประเทศ ได้แบ่งย่อยออกเป็นหลายนิกาย โดยยังคงยึดถือพระธรรมวินัยเดียวกัน
ประเทศบังกลาเทศ:
* สังฆราชนิกาย (Sangharaj Nikaya)
* มหาสถพีรนิกาย (Mahasthabir Nikaya)
ประเทศพม่า :
* สุธัมมนิกาย (Thudhamma Nikaya)
* ชเวจินนิกาย (Shwekyin Nikaya)
* ทวารนิกาย (Dvara Nikaya)
ประเทศศรีลังกา:
* สยามนิกาย (Siam Nikaya)
** มัลวัตตะ (Malwaththa)
** อัสคิริยะ (Asgiriya)
** วาทุลวิลา (Waturawila) หรือ มหาวิหารวังศิกศยาโมปาลีวนาวาสนิกาย (Mahavihara Vamshika Shyamopali Vanavasa Nikaya)
* อมรปุรนิกาย (Amarapura Nikaya)
** ธรรมรักษิต (Dharmarakshitha)
** คันดุโบดา  (Kanduboda) หรือ ชเวจินนิกาย (Swejin Nikaya)
** ตโปวนะ (Tapovana) หรือ กัลยาณวงศ์ (Kalyanavamsa)
* รามัญนิกาย
** กัลดุวา (Galduwa) หรือ ศรีกัลยาณีโยคาศรม สังสถา (Śrī Kalyāṇī Yogāśrama Saṃstha)
** เดลดูวา (Delduwa)
ประเทศไทย, ประเทศกัมพูชา และประเทศมาเลเซีย (ในกลุ่มชาวไทย)
* มหานิกาย (Maha Nikaya)
* ธรรมยุติกนิกาย (Dharmmayuttika Nikaya)
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช), พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ ชุด คำวัด, วัดราชโอรสาราม กรุงเทพฯ พ.ศ. 2548
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พุทธศาสนาสอนอะไร
 
ถรวาท
ก่อตั้งในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล
ภูเขาฟูจิ

ภูเขาไฟฟูจิ (Fuji Mountain) เป็นภูเขาที่สูงที่สุดใน ประเทศญี่ปุ่น ราว 3,776 เมตร (12,388 ฟุต) ตั้งอยู่บริเวณจังหวัดชิซูโอกะและจังหวัดยามานาชิ ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของ โตเกียว พื้นที่โดยรอบประกอบด้วย ทะเลสาบฟูจิทั้งห้า อุทยานแห่งชาติฟูจิ-ฮาโกเนะ-อิซุ และน้ำตกชิราอิโตะ โดยในวันที่อากาศแจ่มใสสามารถมองเห็นจากโตเกียวได้ ในปัจจุบันภูเขาได้ถูกจัดโดยนักวิทยาศาสตร์อยู่ในลักษณะของภูเขาไฟที่มีโอกาสปะทุต่ำ ระเบิดครั้งล่าสุดใน พ.ศ. 2250 (ค.ศ. 1707) ยุคเอโดะ
ภูเขาไฟฟูจิ มีชื่อในภาษาญี่ปุ่นว่า "ฟูจิซัง" ซึ่งในหนังสือในสมัยก่อนเรียกว่า "ฟูจิยามะ" เนื่องจากตัวอักษรคันจิตัวที่ 3 (山) สามารถอ่านได้ 2 แบบทั้ง "ยามะ" และ "ซัง"
== ประวัติ ==
เชื่อว่ามีผู้ปีนภูเขาไฟฟูจิครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 1206 โดยนักบวชท่านหนึ่ง และในช่วงระหว่างนั้นจนถึงยุคเมจิ ภูเขาไฟฟูจิได้ชื่อว่าเป็นภูเขาศักดิ์สิทธิ์ซึ่งห้ามผู้หญิงขึ้น ปัจจุบันภูเขาไฟฟูจิเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญและเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งจะเห็นได้จากในงานเขียนหรือภาพวาดต่างๆ โดยเฉพาะภาพวาดของโฮกูไซ ที่มีให้เห็นในวรรณกรรมและกาพย์กลอนที่สำคัญมากมายของญี่ปุ่น ในอดีตภูเขาไฟฟูจิเป็นที่ฝึกฝนของฐานทัพซามูไร ซึ่งในปัจจุบันฐานทัพหนึ่งของกองทหารญี่ปุ่นตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาภูเขาไฟฟูจิ
รูปแบบของภูเขาไฟฟูจิและกิจกรรมที่ต่อเนื่องยาวนานในการเป็นแรงบันดาลใจ ได้กลายเป็นวิถีปฏิบัติทางศาสนาที่เชื่อมโยงผู้คนที่นับถือศาสนาชินโต พุทธศาสนา และธรรมชาติเข้าด้วยกัน ภูเขาไฟฟูจิยังมีอิทธิพลต่อศิลปินในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในการผลิตภาพเขียนที่มีลักษณะทางวัฒนธรรม ซึ่งทำให้ภูเขาไฟลูกนี้เป็นที่รู้จักไปทั่วโลก ทั้งนี้ภูเขาไฟฟูจิซึ่งมีความสูง 3,776 เมตร ตั้งอยู่ระหว่างจังหวัดยะมะนะชิและชิซุโอะกะ เป็นหนึ่งในทัศนียภาพที่สวยงามที่สุดแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น จากการที่เป็นภูเขาไฟที่มีรูปร่างสมมาตรและมีหิมะปกคลุมบริเวณยอดเขาตลอดทั้งปี ทำให้กลายเป็นจุดดึงดูดผู้คนมานานหลายร้อยปี
==ภูมิศาสตร์==
=== ภูมิอากาศ ===
ยอดเขาฟูจิมีสภาวะภูมิอากาศแบบทุนดรา (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน ET) อุณหภูมิต่ำสุดเท่าที่มีการบันทึกอยู่ที่  ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1981 และอุณหภูมิสูงสุดอยู่ที่  ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1942
== มรดกโลก ==
ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกครั้งที่ 37 ณ กรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา องค์การยูเนสโก ได้ประกาศให้ภูเขาไฟฟูจิเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรม ในวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2556 ภายใต้ชื่อ "ฟูจิซัง สถานที่ศักดิ์สิทธิ์และแหล่งที่มาของความบันดาลใจทางศิลปะ" ทำให้ภูเขาไฟฟูจิเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมแห่งที่ 13 และเป็นมรดกโลกแห่งที่ 17 ของประเทศญี่ปุ่น โดยผ่านหลักเกณฑ์การพิจารณา ดังนี้
(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
== ดูเพิ่ม ==
ป่าอาโอกิงาฮาระ
การปะทุของภูเขาไฟฟูจิ ปีโฮเอ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Mount Fuji
แหล่งมรดกโลกในประเทศญี่ปุ่น
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
ภูเขาไฟที่ยังไม่ดับ
ภูเขาในจังหวัดยามานาชิ
ภูเขาในจังหวัดชิซูโอกะ
กรวยภูเขาไฟสลับชั้นในประเทศญี่ปุ่น
ฟูจิ

ฟูจิ หรือ ฟุจิ  อาจหมายถึง
ภูเขาฟูจิ ภูเขาที่สูงที่สุดในประเทศญี่ปุ่น
ฟูจิ (ร้านอาหาร) ร้านอาหารญี่ปุ่นในประเทศไทย
ฟูจิฟิล์ม บริษัทจำหน่ายกล้องถ่ายภาพและอุปกรณ์เกี่ยวเนื่อง
ฟูจิ (แอปเปิล) พันธุ์แอปเปิลมีต้นกำเนิดจากประเทศญี่ปุ่น
ฟุจิเทเลวิชัน
เมืองหลวงญี่ปุ่น

ประเทศญี่ปุ่นนั้นมีเมืองหลวง (首都 ชุโตะ หรือ 都 มิยะโกะ) มานับต่อนับ แต่ส่วนมากจะอยู่ในยุคโบราณ และจะอยู่ในภาคคันไซทั้งหมด ยกเว้นโตเกียวซึ่งเป็นเมืองหลวงใหม่ เมืองหลวงที่ไม่ใช่เมืองโตเกียว ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของประเทศคือ เฮอังเกียว ซึ่งเป็นยุคที่ถือได้ว่าเป็นต้นกำเนิดของวัฒนธรรมญี่ปุ่น มีการประดิษฐ์ตัวอักษรญี่ปุ่น โดยดัดแปลงมาจากตัวอักษรจีน ผู้คนเริ่มที่จะสวมใส่กิโมโน ซึ่งในยุคก่อนหน้านั้น ชาวญี่ปุ่นยังแต่งตัวแบบจีนอยู่
นานิวะโนะมิยะ (難波宮 เมืองโอซะกะ จังหวัดโอซะกะ) - (คริสต์ศตวรรษที่ 4)
อาซึกะโนะมิยะ (飛鳥宮 ตำบลอะซึกะ จังหวัดนารา) - พ.ศ. 1135 (ค.ศ. 592) ถึง พ.ศ. 1188 (ค.ศ. 645)
นานิวะโนะมิยะ - พ.ศ. 1188 ถึง พ.ศ. 1198 (ค.ศ. 655)
อาซึกะโนะมิยะ - พ.ศ. 1198 ถึง พ.ศ. 1220 (ค.ศ. 667)
โอซึเกียว (大津京 เมืองโอซึจังหวัดชิกะ) - พ.ศ. 1210 ถึง พ.ศ. 1215 (ค.ศ. 672)
อาซึกะโนะมิยะ (飛鳥宮) - พ.ศ. 1215 ถึง พ.ศ. 1237 (ค.ศ. 694)
ฟุจิวะระเกียว (藤原京) - พ.ศ. 1237 ถึง พ.ศ. 1253 (ค.ศ. 710)
เฮโจวเกียว (平城京 เมืองนะระ) - พ.ศ. 1253 ถึง พ.ศ. 1283 (ค.ศ. 740)
คุนิเกียว (จังหวัดเกียวโตะ) - พ.ศ. 1283 ถึง พ.ศ. 1287 (ค.ศ. 744)
ชิงะระกุโนะมิยะ (信楽宮 จังหวัดชิงะ) - พ.ศ. 1287
นะนิวะเกียว (เมืองโอซากา) - พ.ศ. 1287 ถึง พ.ศ. 1288 (ค.ศ. 745)
เฮโจวเกียว - พ.ศ. 1288 ถึง พ.ศ. 1327 (ค.ศ. 784)
นะงะโอะกะเกียว (長岡京 เมืองนะงะโอกะ จังหวัดเกียวโตะ) - พ.ศ. 1327 ถึง พ.ศ. 1337 (ค.ศ. 794)
เฮอังเกียว (平安京 เมืองเกียวโตะ) - พ.ศ. 1337 ถึง พ.ศ. 1723 (ค.ศ. 1180)
ฮุคุฮะระเกียว (福原京 เมืองโคเบะ จังหวัดเฮียวโงะ) - พ.ศ. 1723
เฮอังเกียว - พ.ศ. 1723 ถึง พ.ศ. 2411 (ค.ศ. 1868)
โตเกียว (東京 เขตชิโยดะ โตเกียว) - พ.ศ. 2411 ถึง ปัจจุบัน
ประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
ประเทศญี่ปุ่น
หุ้นสามัญ

หุ้นสามัญ เป็นตราสารทุนที่บ่งชี้ถึงการมีส่วนในการเป็นเจ้าของกิจการนั้นๆ การถือหุ้นสามัญเป็นการมีส่วนร่วมเป็นเจ้าของบริษัท มีสิทธิในการออกเสียงในที่ประชุม มีสิทธิในการได้รับเงินปันผล หรือประโยชน์ในรูปแบบอื่นๆ ตามที่ประชุมของผู้ถือหุ้นอนุมัติ อย่างไรก็ตามในทางทฤษฏี ผู้ถือหุ้นสามัญจะเป็นผู้มีสิทธิ์ในลำดับสุดท้าย ในการได้รับส่วนที่เหลือจากการลงทุน หากบริษัทล้มละลายหรือเลิกกิจการ
ในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย หุ้นสามัญที่จดทะเบียนจะมีชื่อย่อ เช่น ธนาคารกรุงเทพ ชื่อย่อคือ BBL หุ้นประเภทอื่นที่มีการจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยจะมีเครื่องหมาย -(ขีด) ต่อจากชื่อย่อ แล้วตามด้วยประเภทของตราสารทุน เช่น
กำหนดให้ ZZZ คือหุ้นสามัญของบริษัท ZZZ จำกัด
* ZZZ-W คือใบสำคัญแสดงสิทธิ์ (วอแรนต์) ที่จะซื้อหุ้นสามัญของบริษัท ZZZ จำกัด (บริษัทเป็นผู้ออกใบสำคัญแสดงสิทธิ์เอง)
* ZZZ-F คือหุ้นสามัญ สำหรับชาวต่างชาติ ของบริษัท ZZZ จำกัด
* ZZZ-P คือหุ้นบุริมสิทธิ์ ของบริษัท ZZZ จำกัด
* ZZZ-Q คือหุ้นบุริมสิทธิ์ สำหรับชาวต่างชาติ ของบริษัท ZZZ จำกัด
* ZZZ-C คือใบสำคัญแสดงสิทธิ์ที่จะซื้อหุ้นสามัญของบริษัท ZZZ จำกัด ที่ออกโดยบุคคลที่สาม ที่ผ่านมาบุคคลที่ออกใบสำคัญแสดงสิทธิ์ดังกล่าว คือกองทุนฟื้นฟูและพัฒนาระบบสถาบันการเงิน
===ประเภทของหุ้นสามัญแบ่งตามกลุ่มการลงทุน===
หุ้นบลูชิป (Blue-chip stock) เป็นหุ้นที่ออกโดยบริษัทขนาดใหญ่ ไม่มีหนี้สินใหม่ โดยทั่วไปราคาของหุ้นบลูชิปจะมีราคาสูง ทำให้อัตราผลตอบแทนที่ผู้ลงทุนจะได้รับต่ำ ซึ่งก็สอดคล้องกับหลักการลงทุน high risk, high return ตัวอย่างของหุ้นบลูชิปที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ได้แก่ SCC, PTT เป็นต้น
Income stock หุ้นที่จ่ายเงินปันผลสูงกว่าค่าเฉลี่ยของตลาด
Growth stock หุ้นที่ออกโดยบริษัทที่มีแนวโน้มการเติบโตของกำไรสูงกว่าบริษัทอื่นๆ ในอุตสาหกรรมเดียวกัน แต่มักจ่ายเงินปันผลต่ำ
Cyclical stock หุ้นของบริษัทที่มีการขยายตัว หดตัวตามวงจรของเศรษฐกิจ
Defensive stock หุ้นที่มีการเคลื่อนไหวในทิศทางตรงกันข้ามกับตลาด หรือหุ้นที่มีค่าเบต้าติดลบ
Large-cap stock หุ้นที่ออกโดยบริษัทขนาดใหญ่ที่มีมูลค่าตลาดสูงมากกว่า 4,400 ล้านบาท เช่น หุ้นใน SET50 index
Midcap stock หุ้นที่มีมูลค่าตลาดอยู่ระดับกลางระหว่าง 540 -4,400 ล้านบาท
Small-cap stock หุ้นที่มีมูลค่าตลาดต่ำกว่า 540 ล้านบาท
==อ้างอิง==
หุ้น
คำศัพท์เศรษฐศาสตร์
การเงินธุรกิจ
อ.เกาะลันตา

redirect อำเภอเกาะลันตา
สะพานชมัยมรุเชฐ

สะพานชมัยมรุเชฐ เป็นสะพานข้ามคลองเปรมประชากร อยู่บนถนนพิษณุโลกบริเวณแยกพาณิชยการจุดจัดกับถนนพระรามที่ 5 แขวงสวนจิตรลดา เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร บริเวณหน้าทำเนียบรัฐบาล มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร โรงเรียนราชวินิต มัธยม และใกล้เคียงกับวัดเบญจมบพิตร
สะพานแห่งนี้สร้างขึ้นในรัชกาลที่ 5 เมื่อ พ.ศ. 2444 โดยสมเด็จพระราชปิตุจฉา เจ้าฟ้าวไลยอลงกรณ์ กรมหลวงเพชรบุรีราชสิรินธร ทรงสร้างเพื่ออุทิศถวายแด่สมเด็จพระเชษฐา 2 พระองค์ คือ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร และสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าสมมติวงศ์วโรทัย กรมขุนศรีธรรมราชธำรงฤทธิ์  เนื่องในวโรกาสที่ในปีนั้น พระองค์มีพระชนมายุ 15 พรรษา และจะก้าวเข้าสู่พระชนมายุ 17 พรรษา เสมอด้วยพระเชษฐาทั้งสองพระองค์  โดยชื่อของสะพานได้รับพระราชทานนามจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวว่า "สะพานชมัยมรุเชฐ" (ในราชกิจจานุเบกษาสะกดว่า "ชมัยมรุเชษฐ") ซึ่งหมายถึง "พี่ชายผู้เป็นเทพ 2 พระองค์"
ปัจจุบัน สะพานชมัยมรุเชฐถูกต่อเติมขยายออกไปจนหมดสภาพดั้งเดิม คงเหลือเพียงป้ายโลหะชื่อสะพาน ที่ยังเป็นของเดิม
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ชมัยมรุเชฐ
ชมัยมรุเชฐ
โบราณสถานในเขตดุสิต
คลองรอบกรุง

คลองรอบกรุง (Khlong Rop Krung) เป็นคลองขุดรอบพระนครชั้นกลาง (ชั้นที่สอง) ที่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชโปรดเกล้าฯให้ขุดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2326 เมื่อครั้งย้ายเมืองหลวงจากกรุงธนบุรีมาอยู่ฝั่งพระนคร โดยแยกจากแม่น้ำเจ้าพระยาที่บริเวณข้างป้อมพระสุเมรุ และไปออกแม่น้ำเจ้าพระยาที่บริเวณข้างสะพานพุทธยอดฟ้า
ในครั้งนั้นพระนครฝั่งตะวันออก มีภูมิประเทศเป็นแหลมโค้ง มีลำน้ำโอบอยู่สามด้าน ส่วนด้านในซึ่งติดกับผืนแผ่นดิน ได้ขุดเป็นคูเมืองไว้ตั้งแต่สมัยกรุงธนบุรี จึงมีสัณฐานคล้ายเกาะ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้รื้อซากป้อมบางกอกเดิมกับกำแพงเมืองครั้งกรุงธนบุรี เพื่อขยายกำแพงและคูพระนครใหม่ให้กว้างออกไป คูพระนครใหม่นี้โปรดเกล้าฯ ให้ขุดขนานไปกับแนวคูเมืองเดิม เริ่มจากริมแม่น้ำตอนบางลำพู วกไปออกแม่น้ำข้างใต้ บริเวณเหนือวัดสามปลื้ม ยาว 85 เส้น 13 วา กว้าง 10 วา ลึก 5 ศอก พระราชทานนามว่า "คลองรอบกรุง"
ประชาชนโดยมากมักเรียกชื่อคลองแตกต่างตามสถานที่ที่คลองผ่าน เช่น ช่วงต้นที่แยกจากแม่น้ำเจ้าพระยาข้างป้อมพระสุเมรุเรียก "คลองบางลำพู" ตามชื่อตำบล เมื่อผ่านสะพานหันเรียก "คลองสะพานหัน" เมื่อผ่านวัดเชิงเลน เรียก "คลองวัดเชิงเลน" และช่วงสุดท้ายก่อนออกแม่น้ำเจ้าพระยาที่บริเวณข้างสะพานพุทธเรียก "คลองโอ่งอ่าง" เพราะเคยเป็นแหล่งค้าขายเครื่องดินเผาของชาวมอญและชาวจีน เนื่องในโอกาสสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ พ.ศ. 2525 คณะรัฐมนตรีมีมติเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2525 ให้เรียกชื่อคลองนี้ให้ถูกต้องว่า "คลองรอบกรุง"
== ดูเพิ่ม ==
คลองคูเมืองเดิม คลองรอบกรุงชั้นแรก ขุดขึ้นในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
คลองผดุงกรุงเกษม คลองรอบกรุงชั้นที่สาม ขุดขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คลองในเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย
คลองในเขตพระนคร
คลองในเขตสัมพันธวงศ์
โบราณสถานในกรุงเทพมหานคร
พระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ

พระเจ้าเจมส์ที่ 6 และ 1 (James VI and I หรือ James Charles Stuart; 19 มิถุนายน ค.ศ. 1566 – 27 มีนาคม ค.ศ. 1625) ทรงเป็นกษัตริย์แห่งสกอตแลนด์ในพระนามว่า พระเจ้าเจมส์ที่ 6 (James VI of Scotland) ตั้งแต่วันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1567 และต่อมาเสวยราชย์เป็น พระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ (James I of England) จากการรวมราชบัลลังก์แห่งสกอตแลนด์ อังกฤษ และไอร์แลนด์ไว้ภายใต้การปกครองของกษัตริย์พระองค์เดียวในวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1603 (ตรงกับรัชกาลสมเด็จพระนเรศวรมหาราช) จนกระทั่งเสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1625 ทั้งราชอาณาจักรอังกฤษและราชอาณาจักรสกอตแลนด์ยังคงแบ่งแยกออกจากกันเป็นรัฐอธิปไตย โดยมีระบบรัฐสภา ศาล และกฎหมายเป็นของตัวเอง ภายใต้การปกครองของพระมหากษัตริย์องค์เดียวกันในฐานะรัฐร่วมประมุข
พระเจ้าเจมส์เสด็จพระราชสมภพ ณ เมืองเอดินบะระ ราชอาณาจักรสกอตแลนด์ เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งสกอตแลนด์กับเฮนรี ลอร์ดแห่งดานเลย์ ขึ้นครองราชย์เนื่องด้วยพระราชมารดาถูกบังคับให้สละราชสมบัติ บริหารราชการแผ่นดินภายใต้ผู้สำเร็จราชการหลายคน เมื่อสามารถบริหารราชการได้ด้วยพระองค์ก็ทรงบริหารตามอำเภอใจจนเกิดความระส่ำระสาย เกิดกบฏต่อต้านและมีการจำคุกผู้คนเป็นจำนวนมาก
ใน ค.ศ. 1599 ทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงแอนน์ แห่งเดนมาร์ก ด้วยความเกลียดชังพวกพิวริตัน ได้ทรงตั้งตำแหน่งบิชอปแห่งสกอตแลนด์ขึ้นใน ค.ศ. 1600 เมื่อพระนางอลิซาเบธแห่งอังกฤษสิ้นพระชนม์พระองค์ได้ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์อังกฤษในฐานะเป็นพระราชปนัดดา (เหลน) ของมเหสีของพระเจ้าเจมส์ที่ 4 ซึ่งเป็นชาวอังกฤษคือพระนางมากาเรต ทิวดอร์ และอีกครั้งหนึ่งที่พระองค์ได้รับความชื่นชมในช่วงแรกที่ขึ้นครองราชย์ แต่ด้วยการเห็นแก่พวกและการบริหารราชการแบบตามใจชอบ ทำให้พระองค์ไม่เป็นที่ชื่นชอบของประชาชนและขุนนาง
เมื่อเทียบกับช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ไทย พระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษทรงครองราชย์ในเวลาเดียวกันกับระหว่างรัชสมัยของ สมเด็จพระนเรศวรมหาราชและสมเด็จพระเจ้าทรงธรรมในสมัยกรุงศรีอยุธยา
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
The Historie and Life of King James the Sext. Written towards the Latter Part of the Sixteenth Century by John Colville (1804)
== ดูเพิ่ม ==
คู่มือการปกครองบาซิลิคอนโดรอน
 
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2109
พระมหากษัตริย์อังกฤษ
พระมหากษัตริย์สกอตแลนด์
พระมหากษัตริย์ไอร์แลนด์
บุคคลในประวัติศาสตร์กรุงศรีอยุธยา
ราชวงศ์สจวต
ดยุกแห่งออลบานี
ผู้รอดชีวิตจากการลอบสังหาร
ไนต์ออฟเดอะการ์เตอร์
พระมหากษัตริย์ที่ขึ้นครองราชย์ขณะทรงพระเยาว์ในสมัยใหม่