pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ลน นน

ลน นน (Lon Non; เอกสารภาษาไทยบางฉบับใช้ ลอน โนน) เป็นทหารและนักการเมืองชาวกัมพูชาที่มีอำนาจในสมัยสาธารณรัฐเขมร เกิดเมื่อ 18 เมษายน พ.ศ. 2473  เป็นน้องชายของ ลอน นอล มีบทบาทมากในการสนับสนุนการปกครองของพี่ชาย เขาถูกเขมรแดงสังหารหลังจากพนมเปญแตกเมื่อ 17 เมษายน พ.ศ. 2518
==วัยเด็ก==
นนเป็นบุตรชายของ ลน ฮิน ซึ่งเป็นกำนันในจังหวัดไพรแวง เข้าเรียนในวิทยาลัยนโรดม สีหนุ (Collège Norodom Sihanouk) ในกำปงชนัง เพื่อนสนิทในวัยเด็กของเขาคือลต ซอ (ต่อมาคือ พล พต) ด้วยการสนับสนุนของพี่ชายเขาได้ไปศึกษาต่อทางด้านอาชญวิทยาที่ฝรั่งเศส
==อาชีพ==
ในช่วงระบอบสังคมของพระนโรดม สีหนุ นนเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ และมีบทบาทสำคัญในรัฐประหาร พ.ศ. 2513 หลังจากนั้น นนก้าวหน้าในอาชีพการงานอย่างรวดเร็ว แม้ว่าจะขาดประสบการณ์ทางทหารแต่ก็ได้เลื่อนยศจนเป็นนายพล และเป็นผู้บัญชาการทหารเขมรเสรีและทหารจากขแมร์กรอมที่เข้ามาในประเทศหลังการรัฐประหาร การฆ่าชาวเวียดนามที่อาศัยอยู่ในกัมพูชาเชื่อว่าเป็นผลงานของลน นนเช่นกัน
==กิจกรรมทางการเมือง==
บทบาททางการเมืองของนน เน้นที่ความจงรักภักดีต่อพี่ชาย แต่ความขัดแย้งของเขากับพระสีสุวัตถิ์ สิริมตะทำให้เกิดความแตกแยกทางการเมือง เมื่อลน นลสุขภาพไม่ดีและไปรักษาตัวระหว่าง พ.ศ. 2513 – 2514 นนเกิดความขัดแย้งกับพระสิริมตะที่เป็นนายกรัฐมนตรี ใน พ.ศ. 2514 ภาพพจน์ของนนดีขึ้นเมื่อเขานำกองทัพรบชนะฝ่ายคอมมิวนิสต์ในปฏิบัติการอกิเนธ โมหะ ปาเดะวุธ
ต้นปี พ.ศ. 2515 ลน นนสามารถกำจัดพระสิริมตะออกจากรัฐบาลได้สำเร็จหลังจากจัดให้นักศึกษาออกมาประท้วงขับไล่ และมีส่วนผลักดันให้พี่ชายของเขาขึ้นเป็นประธานาธิบดีในปลายปี พ.ศ. 2515 นน ที่ได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกิจการภายในได้ก่อตั้งพรรคสาธารณรัฐสังคมนิยมเพื่อเข้าร่วมในการเลือกตั้ง พรรคประชาธิปไตยของอิน ตัม กับพรรคสาธารณรัฐของพระสิริมาตะปฏิเสธเข้าร่วมการเลือกตั้ง ทำให้พรรคสาธารณรัฐสังคมนิยมได้รับการเลือกตั้งทั้งหมด
ภายในพรรคสาธารณรัฐสังคมนิยมมีการแบ่งออกเป็นสองกลุ่มคือกลุ่มดงแร็กกับกลุ่มดังกอร์ นนอยู่ในกลุ่มดังกอร์ซึ่งเป็นคนละพวกกับเซิง งอกทัญและฮาง ทุน ฮัก ในระหว่างสงครามกลางเมืองกัมพูชา นนพยายามขอความช่วงเหลือจากฝรั่งเศสและสหภาพโซเวียตเพื่อเจรจาสันติภาพ
==การฉ้อราษฎร์บังหลวง==
มีหลักฐานที่เชื่อมโยงนนเข้ากับการค้าเฮโรอีน และยังเกี่ยวข้องกับการค้าอาวุธ และส่วนใหญ่จะตกไปถึงมือเขมรแดง สหรัฐอเมริกาได้กดดันลน นลให้ลดบทบาทของนนลง เนื่องจากปัญหาการฉ้อราษฎร์บังหลวง ขาดการควบคุมอารมณ์ ออสเตรเลียกล่าวว่านนได้จัดตั้งหน่วยลอยสังหารที่เรียกว่าหน่วยรักษาความปลอดภัยสาธารณรัฐ ใช้รถฮอนด้าสีเหลืองเป็นพาหนะ  เมื่อนนถูกกดดันให้ออกจากกัมพูชาเมื่อ พ.ศ. 2516 ภรรยาของเขาได้นำเงินจำนวนมากออกนอกประเทศเพื่อไปใช้ชีวิตร่วมกับสามี
==เสียชีวิต==
ลน นนกลับสู่กัมพูชาอีกครั้งใน พ.ศ. 2517 และเข้ามามีบทบาททางการเมืองอีก ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2518 นนเลือกที่จะอยู่ในกัมพูชาหลังจากที่ลน นลพี่ชายได้ลี้ภัยออกนอกประเทศไป เพื่อเจรจาสงบศึกกับเขมรแดงร่วมกับลอง โบเรตและคนอื่น ๆ นนยังคงอยู่ในพนมเปญเมื่อเขมรแดงเข้าเมืองได้ในวันที่ 17 เมษายน มีผู้พบเห็นเขาอยู่กับชุดรักษาความปลอดภัยของเขา หลังจากที่กอย ทวนได้เป็นหัวหน้ากองกำลังของเขมรแดงที่ออกกวาดล้างคนของระบบเก่า เขาได้สั่งจับกุมลน นน และเจ้าหน้าที่ของสาธารณรัฐเขมรมาประหารชีวิตกลางกรุงพนมเปญ  วิทยุกระจายเสียงของเขมรแดงบอกว่าเขาถูกรุมประชาทัณฑ์จนเสียชีวิต แต่ไม่มีใครทราบว่าที่แท้จริงเป็นอย่างไร
==อ้างอิง==
นักการเมืองกัมพูชา
บุคคลที่ถูกเขมรแดงสังหาร
บุคคลจากจังหวัดไพรแวง
แทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่า

== เรื่องย่อ ==
อีแทกิลชนชั้นสูง ที่แอบหลงรักออนยอน สาวใช้ในบ้าน แต่ต่อมาความสัมพันธ์ของทั้งสองคนถูกจับได้ ออนยอนถูกกล่าวหาว่าล่อลวงแทกิล จึงถูกลงโทษ พี่ชายของนางจึงพาหลบหนี พร้อมฆ่าพ่อแม่และเผาบ้าน ทำให้แทกิล ตัดสินใจมาทำอาชีพนักล่าทาส เพื่อตามหาหญิงสาวที่ตนรัก  10 ปีต่อมา ออนยอน ได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น เฮวอน แล้วเข้าพิธีแต่งงานกับพ่อบ้านชนชั้นสูงคนหนึ่งตามคำขอของพี่ชาย แต่ในคืนส่งตัวนางได้หนีออกมา และได้ไปพบเจอกับซงแทฮา อดีตแม่ทัพของโชซอนที่ถูกจับไปเป็นทาสจากปัญหาความวุ่นวายในราชวงศ์
ซงแทฮากับเฮวอนต่างกำลังหลบหนี จึงได้พึ่งพาอาศัยกันและกัน และสุดท้ายจึงได้แต่งงานกันที่สุด แทกิล ที่ตามหาคนรักมานับสิบปี กลับมาเจอคนรักในขณะที่แต่งงานกับคนอื่นไปแล้ว ซงแทฮาต้องการที่จะทำตามคำมั่นที่ให้ไว้กับอดีตรัชทายาท ต้องการปกป้องพระนัดดาทายาทคนสุดท้ายของอดีตรัชทายาท ส่วน แทกิล ต้องการจะปกป้องคนรัก ทำให้พวกเขาเข้ามาเกี่ยวข้องกัน และร่วมต่อสู้ด้วยกันจนวาระสุดท้าย  
== รายชื่อนักแสดง ==
จางฮยอก   รับบทเป็น แทกิล
อี ดาแฮ   รับบทเป็น เฮวอน (ออนยอน)
โอจีโฮ   รับบทเป็น แทฮา
ฮันจุงซู   รับบทเป็น เช
คิมจีซุก   รับบทเป็น วังซอน
อีจองฮยอก   รับบทเป็น ชอลวุง
กงฮย็องจิน   รับบทเป็น อ๊บบ๊ก
อันกิลกัง   รับบทเป็น หูเดียว
คิมฮาอึน   รับบทเป็น ซอลฮวา
ยุนจูฮี   รับบทเป็น อึนเจ
โจมีรยอง   รับบทเป็น พี่อึนเจ
== รายชื่อเพลงประกอบ ==
Chuno (Slave Hunters) Ost.
01 바꿔 - 글루미 써티스(Gloomy 30’s)
02 낙인 - 임재범 (Im Jae Boem)
03 달에 지다 - 베이지(Beige)
04 민초의 난 - MC Sniper
05 지독한 사랑 - 웅산 (Ung Sun)
06 악토(惡土)
07 Wanted
08 흑풍취산(黑風吹山)
09 살아 숨쉬는
10 비익련리(比翼連里) - 꽃별(Ccotbyel)
11 잃어버린 낙
12 천하(天下)에 고함
13 꽃길 별길
14 검은 울지 않는다
15 향(香)
16 추노
17 낙인Ⅱ (Bonus Track) - Im Jae Boem
Chuno (Slave Hunters) Ost. Part.2
01 미아 (JeA Brown Eyed Girls)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Chuno Official Website
KBS America Online VOD 
[https://web.archive.org/web/20100404051803/http://kpoparchieve.blogspot.com/2010/02/ost-chuno-ost-part-2.html]
ละครโทรทัศน์ช่องเคบีเอส‎
คลองลัดบางกรวย

คลองลัดบางกรวย เป็นคลองขุดลัดแม่น้ำเจ้าพระยา (สายเก่า ปัจจุบันคือคลองบางกอกน้อย) เพื่อร่นระยะเวลาในการเดินเรือและเพิ่มความสะดวกต่อการสัญจรทางน้ำ โดยเริ่มขุดจากบริเวณหน้าวัดชลอ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มาถึงแม่น้ำเจ้าพระยา (สายเก่า ปัจจุบันคือคลองชักพระ) บริเวณวัดสุวรรณคีรี ปัจจุบันคลองลัดบางกรวยถือเป็นส่วนหนึ่งของคลองบางกอกน้อยโดยมีระยะทางอยู่ในจังหวัดนนทบุรีและกรุงเทพมหานคร
== ประวัติ ==
เนื่องจากแม่น้ำเจ้าพระยาที่ผ่านบริเวณตัวเมืองนนทบุรีเดิมคดเคี้ยวมาก คลองลัดนี้เชื่อมกับคลองบางกอกน้อยและคลองอ้อมซึ่งเป็นแม่น้ำเก่า ขุดในสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ (พ.ศ. 2091 - 2111) เริ่มจากริมวัดชลอไปออกที่วัดสุวรรณคีรี  ต่อมาในรัชสมัยพระเจ้าปราสาททอง โปรดเกล้าฯ ให้ขุดคลองลัดจากวัดท้ายเมืองไปยังวัดเขมาภิรตาราม  ทางเหนือของคลองลัดบางกรวย ซึ่งก็ทำให้แม่น้ำเจ้าพระยาเปลี่ยนทิศทางไปอีกครั้ง และคลองลัดบางกรวยก็แคบลงกลายเป็นคลองตามเดิม
คลองลัดบางกรวยนี้เชื่อมต่อกับคลองมหาสวัสดิ์ที่วัดชัยพฤกษมาลาซึ่งเป็นคลองที่มีบทบาทสำคัญในการผันน้ำไปทางตะวันตกของกรุงเทพฯ ไปสู่แม่น้ำท่าจีน ในปัจจุบันถือเป็นส่วนหนึ่งของคลองบางกอกน้อยและเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางน้ำ มีวัดวาริมฝั่งน้ำมากมาย เช่น
วัดชลอ
วัดเกดประยงค์เล็กตั้งตรงจิตร
วัดน้อยใน
วัดพิกุลทอง
วัดไก่เตี้ย
วัดสุวรรณคีรี
== อ้างอิง ==
คลองในอำเภอบางกรวย
ลัดบางกรวย
ลัดบางกรวย
แม่น้ำลัดเกร็ด

แม่น้ำลัดเกร็ด เป็นทางน้ำสายหนึ่งในเขตจังหวัดนนทบุรี เกิดจากการขุดคลองลัดแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณบ้านแหลมซึ่งโค้งวกเข้าไปทางบางบัวทองจนถึงท่าอิฐ ขุดในสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระเมื่อ พ.ศ. 2265 ขนาดคลองกว้าง 6 วา ยาว 39 เส้น ลึก 6 ศอก ดังปรากฏในพระราชพงศาวดารกรุงสยามฉบับบริติชมิวเซียมตอนหนึ่งว่า
"...ในปีขาล จัตวาศก ทรงพระกรุณาโปรดให้พระธนบุรีเป็นแม่กอง เกณฑ์พลนิกายคนหัวเมืองปากใต้ให้ได้คน ๑๐,๐๐๐ เศษ ให้ขุดคลองเตร็ดน้อย ลัดคุ้งบางบัวทองนั้นคดอ้อมนัก ขุดลัดตัดให้ตรง พระธนบุรีรับสั่งแล้วถวายบังคมลามา ให้เกณฑ์พลนิกายในบรรดาหัวเมืองปากใต้ได้คน ๑๐,๐๐๐ เศษ ให้ขุดคลองเตร็ดน้อยนั้นลึก ๖ ศอก กว้าง ๓ วา ยาวทางไกลได้ ๒๙ เส้นเศษ ขุดเดือนเศษจึ่งแล้ว..."
แต่เดิมเรียกว่า คลองลัดเตร็ดน้อย หรือ คลองลัดเกร็ดน้อย ต่อมาจึงกร่อนเหลือเพียง คลองลัดเกร็ด และเมื่อถูกน้ำเซาะตลิ่งจนกว้างขึ้นก็เรียกกันว่า แม่น้ำลัดเกร็ด บริเวณที่กลายเป็นเกาะเรียกว่าเกาะเกร็ด และบริเวณปากคลองลัดนี้จึงเรียกว่าปากเกร็ด
== อ้างอิง ==
ลัดเกร็ด
อำเภอปากเกร็ด
รายชื่อทะเลสาบในประเทศญี่ปุ่น

รายชื่อทะเลสาบในประเทศญี่ปุ่น เรียงลำดับจากขนาดพื้นที่ผิวน้ำ
==อ้างอิง==
กระทรวงที่ดิน สาธารณูปโภค และการคมนาคมแห่งประเทศญี่ปุ่น - ทะเลสาบในญี่ปุ่น 
*
บิ๊กเบน ช.พระราม 6

บิ๊กเบน ช.พระราม 6 เป็นนักมวยไทยชาวไทยระดับแชมป์ ฉายาของเขาได้มาจากหอนาฬิกาบิ๊กเบน ซึ่งเป็นนักมวยไทยผู้สามารถเอาชนะ เคนอิจิ โองาตะ ซึ่งเป็นนักมวยชู้ตบ็อกซิ่งชาวญี่ปุ่น ในรายการแข่งขันที่จัดขึ้นในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น โดยบิ๊กเบนเป็นฝ่ายชนะน็อคด้วยหมัดฮุคขวาในยกที่ 2 และเขายังเป็นแชมป์โลก WBC มวยไทย นานาชาติ รุ่นเวลเตอร์เวท โดยเป็นฝ่ายชนะ นพเดช 2 ชูวัฒนะ ในวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2551 ที่เวทีมวยราชดำเนิน ต่อมา ในวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 บิ๊กเบน ได้ทำการป้องกันแชมป์มวยไทยสภามวยโลกรุ่นเวลเตอร์เวท โดยได้พบกับ ลมอีสาน ส.โชคกิจชัย ในรายการ ศึกชิงแชมป์โลก WBC มวยไทยมวยสากลเฉลิมพระเกียรติ 84 พรรษา ที่อาคารนิมิบุตร สนามกีฬาแห่งชาติ
นอกจากนี้ เขายังเคยเข้าร่วมแข่งขันโววีนัม ซึ่งเป็นศิลปะการต่อสู้ของเวียดนาม โดยได้รับเหรียญเงินจากการแข่งขันโววีนัมชิงแชมป์โลก
== ประวัติ ==
บิ๊กเบน ช.พระราม 6 มีผลงานการแข่งขันเป็นที่กล่าวขานหลายรายการ ดังเช่น พ.ศ. 2547 เขาได้พบกับ รถถัง ว.ทวีเกียรติ ที่เวทีมวยราชดำเนิน โดยจากการฟันศอกในยกที่สองนี้ ส่งผลให้ทั้งคู่มีเลือดอาบ และในวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2549 เขาได้สู้กับ ฌอง ชาร์ลส์ สกาโบว์สกี ซึ่งเป็นนักมวยไทยชาวฝรั่งเศส โดยบิ๊กเบนเป็นฝ่ายชนะน็อคด้วยศอกในยกแรก และต่อมา ในปี พ.ศ. 2551 เขาได้เป็นเจ้าของเข็มขัดแชมป์โลก WBC มวยไทย ในรุ่น 147 ปอนด์
นอกจากนี้ บิ๊กเบน ยังมีโอกาสดวลฝีมือกับนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงระดับโลกอย่าง นฤพนธ์ แฟร์เท็กซ์ โดยในวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2549 เขาได้พบกับนฤพนธ์ที่เวทีมวยราชดำเนิน ซึ่งบิ๊กเบนเป็นฝ่ายแพ้ ทั้งนี้ บิ๊กเบนเคยแพ้ เทพสุทิน พุ่มพันธ์ม่วง และ เบอร์หนึ่ง ศักดิ์หอมศีล มาแล้วครั้งหนึ่ง ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2551 บิ๊กเบนได้รับการจัดอันดับ อยู่ที่รองอันดับ 2 ของแชมป์ประเทศไทย โดยสมาคมกีฬามวยอาชีพแห่งประเทศไทย
ในวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2555 เขาได้พบกับคู่ชก ฟาบิโอ ปินก้า ในรายการแข่งขันนัดพิเศษ "ศึกชิงแชมป์โลกมวยไทยสภาโลก" ซึ่งจัดขึ้นที่ อิมแพค อารีน่า เมืองทองธานี โดยฟาบิโอเป็นฝ่ายชนะคะแนน
== ผลงาน ==
แชมป์โลก WBC มวยไทย นานาชาติ รุ่นเวลเตอร์เวท
รองอันดับ 2 แชมป์ประเทศไทย ในรุ่นเวลเตอร์เวท ประจำเดือน พฤษภาคม พ.ศ. 2551 
เหรียญเงิน การแข่งขันโววีนัมชิงแชมป์โลก
อันดับ 3 รายการคิงออฟเดอะริง
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
บิ๊กเบน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
World Champions 
นักมวยไทยชาวไทย
โววีนัม
แชมป์โลกมวยไทย
เก้งจีน

เก้งจีน (Reeves' Muntjac, Chinese Muntjac; ) เป็นเก้งชนิดหนึ่งที่พบในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศจีน (มณฑลกานซูถึงมณฑลยูนนาน) และในไต้หวัน เก้งจีนถูกนำเข้าสู่ประเทศเนเธอร์แลนด์, ตอนใต้ของอังกฤษ, ภาคกลางของอังกฤษ, ทางตะวันออกของเวลส์ และสาธารณรัฐไอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 2008  เก้งจีนกินไม้ล้มลุก, ดอก, ยอดอ่อนอวบน้ำ, หญ้า และผลไม้เปลือกแข็งเมล็ดเดียว รวมทั้งต้นไม้
== ลักษณะ ==
เก้งชนิดนี้เมื่อโตเต็มที่สูงจรดไหล่ 0.5 เมตร ยาว 0.95 เมตร และหนัก 10 ถึง 18 กิโลกรัม มีลายขีดบนหน้า ตัวผู้มีเขา ยาวไม่เกิน 4 นิ้ว สำหรับสู้กับศัตรู หรือกัดด้วยเขี้ยวบนขากรรไกรบนยาว 2 นิ้ว  ชนิดย่อย M. r. micrurus ที่พบที่ไต้หวันจะมีสีเข้มกว่า
== อ้างอิง ==
Animal, Smithsonian Institution, 2005, pg. 239
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Reeves Muntjac information 
เก้ง
สัตว์ที่พบในประเทศจีน
ธรรมสักขี

ธรรมสักขี (confessor) ในศาสนาคริสต์ใช้หมายถึง ผู้ยืนยันความเชื่อ หรือบาทหลวงผู้อภัยบาป
== ผู้ยืนยันความเชื่อ ==
ผู้ยืนยันความเชื่อ (confessor of the Faith) หรือวีรสักขี หมายถึง นักบุญที่เคยได้รับการเบียดเบียนเพราะนับถือศาสนาคริสต์แต่ยังไม่ถึงแก่ความตายและยืนยันความศรัทธาของตน คริสตจักรโรมันคาทอลิกจารีตละตินใช้คำนี้เป็นสมญานามของนักบุญและบุญราศีใด ๆ ที่ไม่ใช่มรณสักขี อัครทูต ผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน หรือพรหมจารี เมื่อคริสต์ศาสนากลายเป็นศาสนาที่เป็นที่ยอมรับการเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนก็ลดลง คำว่าธรรมสักขีจึงเปลี่ยนมามอบให้กับนักบุญที่มีชีวิตบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์และถึงแก่มรณกรรมอย่างสงบ อาทิ เช่น พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี พระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษ
== ผู้อภัยบาป ==
ผู้อภัยบาป (confessor of sins) มาจากในช่วงการเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนในจักรวรรดิโรมัน ชาวคริสต์บางส่วนละทิ้งความเชื่อเพื่อให้ตัวเองมีชีวิตรอด เมื่อการเบียดเบียนสิ้นสุดลงในรัชสมัยจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 คนเหล่านั้นอยากจะกลับมาร่วมกับคริสตจักรอีกครั้ง จึงไปหาเหล่าธรรมสักขีแล้วขอให้ตนเองเข้าร่วมศีลมหาสนิทได้ดังเดิม คำว่าธรรมสักขีจึงกลายเป็นบาทหลวงที่มีหน้าที่ฟังการสารภาพบาป ธรรมสักขีประเภทนี้เรียกอีกอย่างว่า “บิดาฝ่ายจิตวิญญาณ”
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
มรณสักขีในศาสนาคริสต์
*
表信者
ร็อบ บรูเนีย

ร็อบ บรูเนีย (Rob Brunia; 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1947 — 9 มกราคม ค.ศ. 2005) เป็นผู้เล่นหมากรุกสากลชาวดัตช์ที่มีบทบาทสำคัญ และมีหน้าที่สอนหมากรุกให้กับเยาวชนในเนเธอร์แลนด์ โดยใช้เวลาทั้งหมดของช่วงชีวิตเพื่อแนะนำการเล่นหมากรุกให้แก่เด็กๆ
ร็อบ บรูเนีย มีแนวโน้มที่จะเป็นผู้นำสำหรับเยาวชน เขาได้ร่วมกับ กอร์ ฟาน เวเกอร์เดน ออกแบบวิธีการศึกษาสำหรับการเรียนรู้ทางหมากรุก ที่เรียกว่า สตัพเพนเมทอเดอ (ขั้นตอนวิธีการ) วิธีนี้ได้ใช้ในโรงเรียนหลายแห่ง รวมถึงสโมสรและสันทนาการในระดับนานาชาติ
บรูเนีย เป็นโค้ชหมากรุกให้กับผู้เล่นหลายราย ได้แก่ แย็พ อาเมสซ์, ดาเนียล สเตลวาเกน, เอริค ฟาน เดน ดูล, เออร์วิน ลามี, ยอพ เดเลแมร์ และ เดนนิส เดอ เฟริจท์
เนื่องจากข้อจำกัดทางเวลาที่มีไม่มากนักสำหรับ ร็อบ บรูเนีย แต่เขาก็สามารถทำให้กีฬาหมากรุกเป็นที่รักสำหรับเด็กชายกับเด็กหญิงได้เป็นจำนวนมาก
นอกจากนี้เขายังให้การดูแลแก่เด็กผู้ต้องคดีในศาล, ให้การฝึกอบรมผู้รักษาประตูในกีฬาฟุตบอล, เป็นผู้ฝึกจิตสำหรับผู้เล่นเทนนิส และเขามักจะใช้เวลาคลุกคลีอยู่กับเด็กที่มีพรสวรรค์
ต้นปี ค.ศ. 2005 ร็อบ บรูเนีย เสียชีวิตในวัย 57 ปี จากผลกระทบของภาวะเลือดออกในสมอง
== อ้างอิง ==
ผู้ฝึกสอนหมากรุกสากลชาวดัตช์
นักหมากรุกสากลชาวดัตช์
ผู้จัดการทีมฟุตบอลชาวดัตช์
คลองบางกรวย

คลองบางกรวย
แต่เดิมเคยเป็นส่วนหนึ่งของแม่น้ำเจ้าพระยาสายเก่ามาก่อน ในสมัยกรุงศรีอยุธยา การติดต่อค้าขายกับชาวต่างชาติเพิ่มขึ้นเป็นอันมาก เส้นทางที่ใช้เดินเรือระหว่างปากแม่น้ำกับกรุงศรีอยุธยาไม่สะดวกแก่การเดินเรือ เพราะมีความคดเคี้ยวและใช้เวลานาน ต่อมาในสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ จึงโปรดเกล้าฯ
ให้ขุดคลองลัดบางกรวยขึ้น จากแม่น้ำเจ้าพระยาสายเดิมบริเวณเหนือวัดชลอไปออกวัดขี้เหล็ก (วัดสุวรรณคีรี)  ซึ่งช่วยย่นระยะทางจากปากแม่น้ำสู่กรุงศรีอยุธยาได้ และมีส่วนต่อการพัฒนาบ้านเมืองของจังหวัดนนทบุรีในระยะต่อมา จนกระทั่งถึง ปีพ.ศ. 2179 พระเจ้าปราสาททองโปรดเกล้าฯ ให้ขุดคลองลัดตอนใต้วัดท้ายเมืองไปทะลุวัดเขมาภิรตาราม  ขึ้นทางเหนือของคลองลัดบางกรวย จากเดิมที่แม่น้ำนั้นไหลอ้อมทางบางใหญ่ ส่งผลให้แม่น้ำเจ้าพระยาไหลเปลี่ยนทิศทางไปอีกครั้งหนึ่ง และคลองลัดบางกรวยซึ่งเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาสายใหม่มีน้ำไหลผ่านน้อยลงกลายเป็นคลองอย่างเดิมเมื่อแรกขุด
ในปัจจุบัน คลองบางกรวยเป็นคลองสายสั้นๆ เชื่อมจากแม่น้ำเจ้าพระยาสายปัจจุบันไปออกยังคลองอ้อมนนท์ที่เป็นลำน้ำสายเดียวกันแต่เปลี่ยนชื่อเรียกโดยเริ่มจากจุดที่ตัดกับคลองลัดบางกรวย บริเวณวัดชลอ  นอกจากนั้นคลองบางกรวยยังเป็นเส้นแบ่งเขตอำเภอบางกรวยและอำเภอเมืองนนทบุรีอีกด้วย
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
บางกรวย
บางกรวย
เซนทิเนล ไพรม์

เซนทิเนล ไพรม์ คือ ชื่อตัวละครหุ่นยนต์ในตระกูลของไพรม์ จากการ์ตูนชุดเรื่อง ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส และยังเป็นตัวละครหลักที่มีบทบาทสำคัญในภาพยนตร์ ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส 3
==ประวัติ==
===อนิเมะ===
เซนทิเนล ไพรม์ ปรากฏตัวครั้งแรกในการ์ตูนชุดทรานส์ฟอร์มเมอร์ส ตอนที่ 65 ของมาร์เวลคอมิกส์ในฐานะของผู้นำกลุ่มออโต้บอทส์ ก่อนหน้าอ็อพติมัส ไพรม์
====อะนิแมเต็ด====
เซนทิเนล ไพรม์ ในภาคอะนิแมเต็ดมีลักษณะร่างกายสีน้ำเงิน รวมทั้งมีล้อรถและเกราะป้องกันสีเหลืองและสีเทาติดอยู่ในช่วงไหล่ทั้งสองข้าง เป็นหุ่นยนต์ประจำอยู่ในสังกัดของหน่วย ไซเบอร์ทรอนเอลตีการ์ด (Cybertron Elite Guard) เซนทิเนล ไพรม์ มีข้อเสียเรื่องอุปนิสัยที่หุนหันพลันแล่น
เซนทิเนล ออพติมัส ไพรม์ และเอลิต้า-วัน เคยได้ร่วมภารกิจค้นหาแหล่งพลังงานในบริเวณดาวเคราะห์ที่ชื่อ อาชา เซเว่น แต่ถูกกองทัพแมงมุมยักษ์ที่อาศัยอยู่ในดาวเคราะห์นั้นเข้าโจมตีออโต้บอทส์ทั้งสาม เหตุการณ์นี้ทำให้เอลิต้า-วันหายสาบสูญไป เซนทิเนลจึงกล่าวโทษว่าทั้งหมดนี้เป็นความผิดของออพติมัส
===ฉบับคนแสดง===
====ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส 3====
ในภาคต่อของภาพยนตร์ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส ภาคที่ 3 เซนทิเนล ไพรม์ คืออดีตนักรบที่ดีที่สุด และเคยเป็นผู้นำของกลุ่มออโต้บอทส์ ที่หายสาบสูญไปเป็นเวลานาน จากอุบัติเหตุยานบินออโต้บอทส์ถูกระดมยิงตกลงบนผิวของดวงจันทร์ของโลก เซนทิเนล ไพรม์มีความผูกพันเป็นญาติกับอ็อพติมัส ไพรม์ ซึ่งสืบทอดตำแหน่งผู้นำกลุ่มออโต้บอทส์หลังจากที่เซนทิเนล ไพรม์ หายตัวไป อาวุธของเซนทิเนล ไพรม์ ที่ปรากฏในภาพยนตร์ประกอบด้วย โล่ ปืนยิงสนิม และดาบซึ่งมีสองใบมีด สามารถพับเก็บได้ เจตนาของเซนทิเนล ไพรม์ นั้น คือการฟื้นฟูดาวบ้านเกิด นั่นคือ ไซเบอร์ทรอน ที่เสียหายจากสงครามกลางดวงดาวระหว่างกลุ่มออโต้บอทส์ และดีเซปติคอนส์ ด้วยเหตุนี้เองที่ทำให้เซนทิเนลนั้น ยอมทำได้ทุกอย่างแม้แต่การทรยศ อ็อพติมัส ไพรม์ ผู้เป็นน้องชายของเขา รวมถึงกลุ่มออโต้บอทส์ซึ่งเป็นพวกเดียวกันเอง แล้วไปร่วมมือกับกลุ่มดิเซปติคอนส์ ในช่วงสุดท้ายของการรบเซนทิเนลได้ใช้ดาบฟันที่แขนข้างขวาของอ็อพติมัส ไพรม์ สุดท้ายเซนทิเนลถูกอ็อพติมัส ไพรม์ได้ใช้ปืนของเมกะทรอนสังหารเขาสิ้นใจในทันที เขาสูง 30 ฟุต ผู้ให้เสียงพากย์เซนทิเนล ไพรม์ภาคภาษาไทย คือ เอกชัย พงษ์สมัย และให้เสียงภาคภาษาอังกฤษโดย ลีโอนาร์ด นิมอย (Leonard Nimoy) โดย ลีโอนาร์ด ได้เคยฝากผลงานการพากย์เสียง กัลวาทรอน ในภาพยนตร์ ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส เดอะ มูฟวี่ ในคริสต์ศักราช 1986 อีกด้วย
===การพัฒนา===
เซนทิเนล ไพรม์ในภาพยนตร์ได้รับการออกแบบโดยจอช นิซซี ซึ่งต้องการให้ตัวละครเซนทิเนลไพรม์มีลักษณะเช่นเดียวกับ "อัลตราแม็กนัส"
ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส
บอสวิดีโอเกม
โรงเรียนห้วยกระเจาพิทยาคม

โรงเรียนห้วยกระเจาพิทยาคม  ในปี  พ.ศ. 2537  กรมสามัญศึกษา  กระทรวงศึกษาธิการ  ได้ประกาศจัดตั้งโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอห้วยกระเจาขึ้นที่บ้านไผ่สี  ตำบลสระลงเรือ  อำเภอห้วยกระเจา  จังหวัดกาญจนบุรี  โดยอยู่ในความดูแลของ  โรงเรียนพนมทวนพิทยาคม  “ สว่างเคลิ้มสุคนธสิทธิ์ ”  ซึ่งสถานที่ตั้งโรงเรียนได้มาจากการบริจาคที่ดิน  ของนายเปรื่อง  ยี่สรง  จำนวน  28  ไร่  2  งาน  26  ตารางวา  และนางละออง  ทองหาร  จำนวน  7ไร่  1  งาน  73  ตารางวา  เป็น  2  แปลง  รวม  35  ไร่  3  งาน   99  ตารางวา  แต่เนื่องจากการก่อสร้างอาคารเรียนยังไม่แล้วเสร็จจึงต้องอาศัยเรียนชั่วคราว  ที่โรงเรียนบ้านไผ่สี  ตำบลสระลงเรือ  อำเภอห้วยกระเจา  จังหวัดกาญจนบุรี  เริ่มเปิดเรียนวันแรกเมื่อวันที่  13  พฤษภาคม  2537  มีนักเรียนรุ่นที่  1  จำนวน  48  คน  แยกเป็นนักเรียนชาย  29  คน  นักเรียนหญิง  19  คน  ต่อมาเมื่ออาคารสร้างเสร็จเรียบร้อยจึงได้ย้ายมาอยู่ที่อยู่ปัจจุบัน  เมื่อวันที่  9  มกราคม  2538  โดยใช้ชื่อว่า  “  โรงเรียนห้วยกระเจาพิทยาคม ” มีนายสะอาด  ทั่นเส้ง  ทำหน้าที่เป็นครูใหญ่  อาคารหลังแรกเป็นอาคารชั่วคราว  1  หลัง  4  ห้องเรียน  และส้วมนักเรียน  1 หลัง  8  ที่นั่ง  ด้วยเงินบริจาค  200,000   บาท
== ประวัติ ==

พ.ศ. 2538  กรมสามัญศึกษา  ได้จัดสรรงบประมาณค่าที่ดินและสิ่งก่อสร้าง  ได้แก่  อาคารเรียนถาวร  2  หลัง  โรงฝึกงาน  1  หลัง  บ้านพักครู  1  หลัง  บ้านพักภารโรง  1  หลัง  ส้วมนักเรียน  1  หลัง  และสนามบาสเกตบอล  จำนวน  1  สนาม
พ.ศ. 2539  กรมทรัพยากรธรณี  กระทรวงอุตสาหกรรม  ได้อนุมัติให้สร้างหอถังน้ำบาดาล  1  ชุด  และกรมสามัญศึกษา  ได้จัดสรรงบประมาณค่าที่ดินและสิ่งก่อสร้าง  ได้แก่  บ้านพักครู  1  หลัง  ส้วมนักเรียน  1  หลัง  ถังเก็บน้ำฝน  1  หลัง  รั้วคอนกรีตพร้อมป้ายหน้าโรงเรียนความยาว  85  เมตร  และถนนคอนกรีตจากประตูหน้าถึงโรงฝึกงาน ความยาว  300  เมตร
พ.ศ. 2540   นายอังคาร  เจริญผล  ได้ย้ายมาดำรงตำแหน่งครูใหญ่
พ.ศ. 2542  กรมสามัญศึกษาได้จัดสรรงบประมาณก่อสร้างอาคารเรียนกึ่งถาวร  1  หลัง  6  ห้องเรียนเป็นเงิน  1,200,000  บาท
พ.ศ. 2543    กรมสามัญศึกษาได้จักสรรงบประมาณสร้างรั้วลวดหนาม  ความยาว  870  เมตร  เป็นเงิน  236,000  บาท
พ.ศ. 2544  กรมสามัญศึกษาได้จัดสรรงบประมาณสร้างหอประชุมโรงอาหารแบบ  100/27
พ.ศ. 2545  ปีงบประมาณ 2546 กรมสามัญศึกษาได้จัดสรรงบประมาณก่อสร้างอาคารเรียนกึ่งถาวร  1  หลัง  6  ห้องเรียน  เป็นเงิน  1,080,000  บาท
พ.ศ. 2553 โรงเรียนห้วยกระเจาพิทยาคมได้งบประมาณในการสร้างบ้านพักครูชาย (บ้านพักหลัง 3) จากกรมสามัญศึกษา
ปัจจุบันโรงเรียนห้วยกระเจาพิทยาคม  เปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย  แบบสหศึกษา  มีนักเรียน  371  คน  ข้าราชการครู  19  คน พนักงานราชการ 2  คน ครูอัตราจ้าง  3 คน  นักการภารโรง  2  คน  พนักงานขับรถยนต์  1  คน


== ทำเนียบผู้บริหาร ==
รายนามผู้ดำรงตำแหน่งผู้บริหารโรงเรียนห้วยกระเจาพิทยาคม
== ความหมายของตราโรงเรียนห้วยกระเจาพิทยาคม ==
เครื่องหมายโรงเรียนห้วยกระเจาพิทยาคมมีลักษณะเป็นรูปพระปรางค์เขารักษ์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์โรงเรียนห้วยกระเจาพิทยาคม
โรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอในจังหวัดกาญจนบุรี
โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากาญจนบุรี
โรงเรียนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2537
สิ่งก่อสร้างในอำเภอห้วยกระเจา
ตังกุย

ตังกุย หรือ โสมตังกุย (; )  เป็นสมุนไพรที่มีต้นกำเนิดจากประเทศจีน เป็นไม้ล้มลุกอายุหลายปี รากอวบหนา ทรงกระบอก มีกลิ่นเฉพาะตัว หอมแรง ใบหยักลึกแบบขนนกสามชั้น ออกดอกเป็นช่อซี่ร่มตามปลายกิ่ง โคนแผ่เป็นกาบ สีอมม่วง ผลเป็นผลแบบผักชี พบแพร่กระจายในป่าดิบในเขตเขาสูงทางภาคกลางของจีน เช่น เสฉวน หูเป่ย กานซีจนถึงยูนนาน นอกจากนั้นยังมีปลูกในญี่ปุ่น เกาหลี เวียดนาม
== การใช้ประโยชน์ ==
=== ตังกุย ===
เครื่องยาจีนที่เรียกว่าตังกุยทำมาจากรากแห้งของพืชชนิดนี้ สีน้ำตาลหรือน้ำตาลอมเหลือง มีรอยย่นเป็นแนวยาว เนื้อเหนียว รอยหักเป็นสีขาวหรือสีน้ำตาลอมเหลือง เปลือกรากหนา เนื้อในรากสีขาว หอมแรง หวานและขมเล็กน้อย ยาจีนใช้ตังกุยเป็นส่วนประกอบของยาหลายขนาน รากแก้ว (กุยเท้า; ) ใช้เป็นยาบำรุงกำลัง รากแขนง (กุยบ้วย; ) ใช้เป็นยาขับระดู ส่วนใหญ่ใช้เป็นยารักษาโรคของสตรี รวมถึงเป็นยากระตุ้นอารมณ์ทางเพศและทำให้ลูกดก
== อ้างอิง ==
ชยันต์ พิเชียรสุนทร และ วิเชียร จีรวงศ์. คู่มือเภสัชกรรมแผนไทย เล่ม 5. พิมพ์ครั้งที่ 2. กทม. อมรินทร์. 2548
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Angelica sinensis List of Chemicals (Dr. Duke's Databases) 
Ontario Ministry of Agriculture and Food
Medline.
ผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร
สมุนไพรจีน
วงศ์ผักชี
ภูเขาอามางิ

ภูเขาอามางิ  เป็นแนวภูเขาไฟในบริเวณตอนกลางของคาบสมุทรอิซุ ในจังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นแนวแบ่งเขตระหว่างนครอิซุกับเมืองฮิงาชิอิซุ บางครั้งอาจเรียกว่าแนวเทือกเขาอามางิ 
ภูเขาอามางิมียอดเขาหลายยอด ยอดที่สูงที่สุดคือยอดบันซาบูโรดาเกะ ที่ความสูง 1,406 เมตร และยอดบันจิโรดาเกะ ที่ความสูง 1,300 เมตร จึงทำให้เป็นสถานที่ที่ได้รับความนิยมจากนักปีนเขา และติดอันดับใน 100 ภูเขาที่มีชื่อเสียงในประเทศญี่ปุ่น
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
100 ภูเขาชื่อดังในญี่ปุ่น
อามางิ
อามางิ
ไวเบอร์

28 มีนาคม 2555
ไวเบอร์ (Viber) เป็นโปรแกรมบนแท็บเล็ตคอมพิวเตอร์หรือโทรศัพท์เคลื่อนที่แบบสมาร์ทโฟน ใช้สำหรับโทรออกหรือรับสาย รับส่งข้อความระหว่างกันในกลุ่มที่ผู้ใช้ไวเบอร์และใช้หมายเลขโทรศัพท์ของผู้ใช้ลงทะเบียนกับไวเบอร์ผ่านเครื่องแท็บเล็ตคอมพิวเตอร์หรือโทรศัพท์เคลื่อนที่ก่อนการใช้งาน โดยไม่มีค่าใช้จ่ายในการโทร แต่ต้องโทรผ่านโครงข่ายอินเทอร์เน็ต เช่น Wifi 3G EDGE ผู้โทรออกและหมายเลขปลายทางจะต้องเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตอยู่ รูปแบบการทำงานทั่วไปคล้ายสไกป์ แต่ไวเบอร์ใช้ตัวเลขแบบเดียวกับโทรศัพท์มือถือทั้งหมดในการติดต่อระหว่างสมาชิกของไวเบอร์
ในปัจจุบันไวเบอร์สามารถใช้งานได้ในระบบปฏิบัติการ iOS , Android OS และ Windows Phone ส่วนรุ่นสำหรับ Blackberry อยู่ระหว่างการพัฒนา
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ ไวเบอร์
โทรศัพท์มือถือ
การสื่อสาร
ซอฟต์แวร์บนแอนดรอยด์
ซอฟต์แวร์บนไอโอเอส
มาร์กดาวน์

มาร์กดาวน์ (Markdown) คือรูปแบบภาษามาร์กอัปสำหรับแก้ไขหน้าเว็บ คิดค้นขึ้นโดย จอห์น กรูเบอร์ และ อารอน สวาร์ตซ เป็นภาษาที่อนุญาตให้ผู้เขียนใช้รูปแบบการจัดเนื้อหาที่ ง่ายต่อการอ่าน และง่ายต่อการเขียน จากนั้นตัวภาษาจะแปลงคำสั่งเหล่านี้เป็นภาษาเอกซ์เอชทีเอ็มแอล (หรือภาษาเอชทีเอ็มแอล) ภาษามาร์คดาวน์ได้รับส่วนใหญ่มาจากรูปแบบการจัดการเนื้อหาที่ใช้ในอีเมลทั่วไป
== อ้างอิง ==
ผลิตภัณฑ์ที่ออกในปี พ.ศ. 2547
การจดบันทึก
ภาษามาร์กอัป
การเวก

การเวก อาจหมายถึง
นกการเวก
* นกการเวก, ชื่อนกในเรื่องปรัมปรา เชื่อกันว่ามีอยู่ในป่าหิมพานต์ บินสูงเหนือเมฆ ร้องเพราะ สัตว์ทั้งหลายได้ยินก็หยุดชะงักไป, ชื่ออื่น ๆ ก็เรียก เช่น วายุภักษ์ ปักษาวายุภักษ์ หรือ นกกินลม
* นกการเวก (bird of paradise), ชื่อนกในวงศ์ Paradisaeidae มีหลายสกุล หลายชนิด ทุกชนิดมีสีสันสวยงาม พบเฉพาะในเกาะนิวกินี เกาะใกล้เคียง และตะวันออกเฉียงเหนือของออสเตรเลีย ที่รู้จักกันมากที่สุด คือ ชนิด Paradisaea apoda
ต้นการเวก (climbing ylang-ylang), ชื่อไม้เถาเนื้อแข็งชนิด Artabotrys siamensis Miq. ในวงศ์ Annonaceae ดอกหอมอ่อน กลีบดอกคล้ายกระดังงาจีน แต่ขนาดเล็กกว่า, กระดังงัว กระดังงาเถา หรือ หนามควายนอน ก็เรียก
แมวการเวก, แมวไทยสายพันธุ์หนึ่ง ดำทั้งตัว เว้นแต่จมูกที่เป็นแต้มขาว และดวงตาเหลืองดังอำพัน
กลุ่มดาวนกการเวก (Apus), กลุ่มดาวจาง ๆ ทางซีกฟ้าใต้กลุ่มหนึ่ง
การเวก เสียงทอง, นักร้องลูกทุ่งชาวไทย มีชื่อเสียงเมื่อต้นพุทธศตวรรษที่ 25
เจดีย์วัดฝอกง

เจดีย์วัดฝอกง  ตั้งอยู่ในอำเภอหยิง มณฑลชานซี ประเทศจีน เป็นเจดีย์ที่สร้างด้วยไม้ โดยสร้างแบบศิลปะจีน สร้างใน ค.ศ. 1056 ในสมัยราชวงศ์เหลียว โดยสร้างในสมัยจักรพรรดิเหลียวต้าวจง (เย่ว์ลี่หงจี่) ซึ่งได้รอดจากความเสียหายของแผ่นดินไหวขนาดใหญ่หลายครั้ง ซึ่งมีชื่อเสียงในประเทศจีน จนได้รับขนานนามว่า มู่ต้า  องค์เจดีย์มีความสูงประมาณ 4 เมตร (13 ฟุต) ยอดเจดีย์สูงประมาณ 10 เมตร (33 ฟุต) และมีความสูงรวมทั้งเจดีย์ประมาณ 67.31 เมตร (220.83 ฟุต) เป็นเจดีย์ไม้ที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังอยู่ในประเทศจีน แม้ว่าจะเป็นเจดีย์ที่เก่าแก่ที่สุดที่ทำด้วยไม้ในประเทศจีน แต่เจดีย์ที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศจีนคือ เจดีย์ซ่งเย่ว์ ซึ่งเป็นเจดีย์ที่ทำจากอิฐ ซึ่งสร้างในช่วงกลางของสมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618-ค.ศ. 907) มีระยะทางห่างจากเมืองต้าถง ทางตอนใต้ประมาณ 85 กิโลเมตร (53 ไมล์)
== อ้างอิง ==
Kuhn, Dieter. "'Liao Architecture': Qidan Innovations and Han-Chinese Traditions?," T'oung Pao, Second Series, Vol. 86, Fasc. 4/5 (2000): 325-362.
Needham, Joseph (1986). Science and Civilization in China: Volume 4, Physics and Physical Technology, Part 3, Civil Engineering and Nautics. Taipei: Caves Books, Ltd.
Steinhardt, Nancy Shatzman. "Liao: An Architectural Tradition in the Making," Artibus Asiae (Volume 54, Number 1/2, 1994): 5-39.
Steinhardt, Nancy Shatzman (1997). Liao Architecture. Honolulu: University of Hawaii Press.
Steinhardt, Nancy Shatzman. "The Tang Architectural Icon and the Politics of Chinese Architectural History," The Art Bulletin (Volume 86, Number 2, 2004): 228–254.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Yingxian Wooden Pagoda at China.org.cn
เจดีย์
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 11
สถาปัตยกรรมราชวงศ์เหลียว