pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
สกุลออรีเซียส

สกุลออรีเซียส เป็นสกุลของปลาในวงศ์ปลาซิวข้าวสาร (Adrianichthyidae) ใช้ชื่อสกุลว่า Oryzias (/ออ-รี-เซียส/) โดยมาจากภาษากรีกคำว่า ὄρυζα ซึ่งแปลว่า "ข้าว" อ้างอิงมาจากสถานที่ค้นพบครั้งแรก คือ นาข้าว
มีลักษณะสำคัญ คือ ขากรรไกรไม่ยืดหด ฐานด้านบนของครีบอกอยู่ใกล้แนวสันหลังของลำตัว ครีบหลังอยู่ใกล้ครีบหาง ครีบก้นมีฐานยาว ครีบหางมีปลายกลมมน เป็นปลาที่เก็บไข่ไว้ใต้ครีบอก
มีความยาวประมาณ 6-7 เซนติเมตร ขนาดเต็มที่ไม่เกิน 9 เซนติเมตร โดยพบในแหล่งน้ำที่มีพรรณไม้น้ำมากมาย โดยมากพบในอุณหภูมิประมาณ 28 เซนติเมตร  บ่อยครั้งที่พบในแหล่งน้ำที่มีค่าแร่ธาตุคาร์บอเนต และมีค่าความเป็นกรดด่าง (pH) ประมาณ 7.5 และอาจพบได้ในน้ำกร่อยได้ด้วย มีการกระจายพันธุ์ที่ค่อนข้างกว้างตั้งแต่ประเทศอินเดียจนถึงญี่ปุ่น, เกาะซูลาเวซี, คาบสมุทรอินโดจีนจนถึงออสเตรเลีย
ปัจจุบันพบแล้วประมาณ 32 ชนิด เป็นการพบได้ในประเทศไทย 6 ชนิด 
==การจำแนก==
Oryzias asinua Parenti, Hadiaty, Lumbantobing & Herder, 2013
Oryzias bonneorum Parenti, 2008
Oryzias carnaticus (Jerdon, 1849)
Oryzias celebensis (Weber, 1894)
Oryzias curvinotus (Nichols & Pope, 1927)
Oryzias dancena (Hamilton, 1822)
Oryzias eversi Herder, Hadiaty & Nolte, 2012 (ปลาซิวข้าวสารเอเวอร์รี่)
Oryzias hadiatyae Herder & Chapuis, 2010
Oryzias haugiangensis Roberts, 1998
Oryzias hubbsi Roberts, 1998
Oryzias javanicus (Bleeker, 1854) (ปลาซิวข้าวสารชวา)
Oryzias latipes (Temminck & Schlegel, 1846) (ปลาซิวข้าวสารญี่ปุ่น, ปลาซิวข้าวสารจิ๋ว)
Oryzias luzonensis (Herre & Ablan, 1934)
Oryzias marmoratus (Aurich, 1935)
Oryzias matanensis (Aurich, 1935) (ปลาซิวข้าวสารมาตานเอ็นซิส)
Oryzias mekongensis Uwa & Magtoon, 1986 (ปลาซิวข้าวสารแม่น้ำโขง)
Oryzias melastigma (McClelland, 1839)
Oryzias minutillus Smith, 1945
Oryzias nebulosus Parenti & Soeroto, 2004
Oryzias nigrimas Kottelat, 1990 (ปลาซิวข้าวสารทะเลสาบโปโซ, ปลาซิวข้าวสารนิกริมาส)
Oryzias orthognathus Kottelat, 1990
Oryzias pectoralis Roberts, 1998 (ปลาซิวข้าวสารเวียดนาม)
Oryzias profundicola Kottelat, 1990
Oryzias sakaizumii Asai, Senou & Hosoya, 2012
Oryzias sarasinorum (Popta, 1905) (ปลาซิวข้าวสารทะเลสาบลินดู)
Oryzias setnai (Kulkarni, 1940)
Oryzias sinensis Chen, Uwa & Chu, 1989
Oryzias songkhramensis Magtoon, 2010 (ปลาซิวข้าวสารแม่น้ำสงคราม)
Oryzias timorensis (Weber & de Beaufort, 1922)
Oryzias uwai Roberts, 1998
Oryzias wolasi Parenti, Hadiaty, Lumbantobing & Herder, 2013 (ปลาซิวข้าวสารโวลาซี่)
Oryzias woworae Parenti & Hadiaty, 2010 (ปลาซิวข้าวสารเดซี่, ปลาซิวข้าวสารโวโวแรย์)
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
วงศ์ปลาซิวข้าวสาร
สกุลออรีเซียส
ไซราคูเซีย

ไซราคูเซีย (Syracusia) คือชื่อเรือในสมัยกรีกโบราณ ซึ่งบางครั้งกล่าวกันว่าเป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลกยุคโบราณ ผู้ออกแบบคือ อาร์คิมิดีส สร้างขึ้นราวปีที่ 240 ก่อนคริสตกาล โดยอาร์เชียสแห่งโครินธ์ ตามคำสั่งของพระเจ้าเฮียโรที่ 2 แห่งซีราคิวส์ นักประวัติศาสตร์ชื่อ มอสชิออน แห่งฟาเซลิส กล่าวว่า ไซราคูเซีย สามารถบรรทุกสินค้าได้ถึง 1,600 - 1,800 ตัน บรรทุกทหารได้ 200 คนรวมทั้งเครื่องยิงหิน เคยออกเดินเรือเพียงครั้งเดียวไปยังเมืองเบิร์ธ ในอเล็กซานเดรีย หลังจากนั้นก็ถูกมอบให้แก่พระเจ้าทอเลมีที่ 3 ยูร์เจเทส แห่งอียิปต์ และเปลี่ยนชื่อไปเป็น อเล็กซานดริส
มีการอภิปรายเกี่ยวกับเรือนี้ รวมถึงบทความชุดสมบูรณ์ของอาเธนาอุส (นักเขียนกรีกช่วงปลายศตวรรษที่ 2 ผู้อ้างอิงคำบรรยายเรือ ไซราคูเซีย จากมอสคิออน ซึ่งเป็นนักเขียนยุคก่อนหน้านี้ที่ผลงานหายสาบสูญไปแล้ว) ปรากฏอยู่ในงานเขียนของคัสสัน เรื่อง Ships and Seamanship in the Ancient World.
== หนังสืออ่านเพิ่มเติม ==
Fik Meijer, André Wegener Sleeswyk: "On the Construction of the 'Syracusia' (Athenaeus V. 207 A-B)", The Classical Quarterly, New Series, Vol. 46, No. 2 (1996), pp. 575-578
Jean MacIntosh Turfa, Alwin Steinmayer Jr: "The Syracusia as a Giant Cargo Vessel", Archaeology|The International Journal of Nautical Archaeology, Vol. 28, No. 2 (1999), pp. 105-125
== อ้างอิง ==
อาร์คิมิดีส
ปลาซิวข้าวสารเดซี่

ปลาซิวข้าวสารเดซี่ หรือ ปลาซิวข้าวสารโวโวแรย์ (Daisy's ricefish) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Oryzias woworae ในวงศ์ปลาซิวข้าวสาร (Adrianichthyidae)
จัดเป็นปลาซิวข้าวสารในสกุล Oryzias ชนิดใหม่ที่เพิ่งค้นพบเมื่อปี ค.ศ. 2010 จัดเป็นปลาที่มีสีสันสวยงามมากชนิดหนึ่ง แตกต่างไปจากปลาในสกุลเดียวกันชนิดอื่น โดยมีสีที่พบได้ทั้งตัวผู้และตัวเมีย มีสีแดงบริเวณใต้ส่วนหัวไล่ไปตามลำตัวส่วนล่างจนถึงด้านหน้าของครีบท้อง ครีบหลัง รวมถึงคอดหางและครีบหางบางส่วนด้วย และมีสีฟ้าเป็นประกายตั้งแต่ขอบหลังบนของลูกตาลากสีไปตามแนวเกล็ดกลางลำตัวจนถึงฐานของครีบหาง นอกจากนี้สีฟ้ายังกินพื้นที่เกล็ดในตำแหน่งใต้เส้นสีกลางลำตัวไปจนถึงบริเวณหน้าครีบก้น  พื้นที่บริเวณแผ่นกระดูกเปิดปิดเหงือก ไปจนถึงฐานของครีบอกเป็นสีเงินแวววาว  ครีบหางมีลักษณะตัดตรงมากกว่าขอบหางที่เว้าเข้า มีขนาดประมาณ 6-7 เซนติเมตร
ปลาซิวข้าวสารเดซี่ พบกระจายพันธุ์เฉพาะบนเกาะมูนา ที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะซูลาเวซี ประเทศอินโดนีเซีย ในลำธารที่สงบเงียบ โดยอยู่รวมฝูงกับปลาในวงศ์ปลาเข็ม ในระดับความลึกประมาณ 1-1.5 เมตร  พื้นน้ำเป็นโคลนเลนและเศษใบไม้ร่วง ค่าความเป็นกรด-ด่างของน้ำประมาณ 6-7 (pH 6-7)
โดยตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ ดร.เดซี่ โวไว นักสัตววิทยาชาวอินโดนีเซียผู้เชี่ยวชาญเรื่องสัตว์น้ำจืด จำพวกปูและกุ้ง
ปลาซิวข้าวสารเดซี่ นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม เดิมเคยใช้ชื่อวงการปลาสวยงามว่า "ปลาข้าวสารนีออน" ปัจจุบันได้มีการอนุกรมวิธานแยกออกไปเป็นชนิดต่างหาก คือ O. walasi ซึ่งมีลักษณะบางประการที่แตกต่างออกไป แต่ทั้งสองชนิดนี้ก็พบในถิ่นที่อยู่เดียวกัน 
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ข้อมูลจาก Fishbase.org
คลิปวิดีโอของปลาซิวข้าวารเดซี่ในตู้เลี้ยง
สกุลออรีเซียส
ปลาตู้
สิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่น
เอสเอส อาร์คิมิดีส

เอสเอส อาร์คิมิดีส (SS Archimedes) คือเรือจักรไอน้ำ สร้างในสหราชอาณาจักรเมื่อปี ค.ศ. 1839 มีชื่อเสียงในฐานะเรือจักรไอน้ำลำแรกของโลก ที่ขับเคลื่อนด้วยใบจักรแบบเกลียว
อาร์คิมิดีส นับว่ามีอิทธิพลต่อวิวัฒนาการการก่อสร้างเรือ ทำให้กองทัพเรือยอมรับเครื่องส่งกำลังแบบเกลียวมาใช้ และยังมีอิทธิพลต่อเรือพาณิชย์อื่นๆ ที่สำคัญคืออิทธิพลที่ส่งผลต่อการออกแบบ เอสเอส เกรตบริเตน อันเป็นนวัตกรรมอีกชิ้นหนึ่งของไอแซมบาร์ด คิงดอม บรูเนล เป็นเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกเวลานั้นและเป็นเรือจักรไอน้ำที่ใช้ใบพัดแบบเกลียวลำแรกที่เดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก
== เชิงอรรถ ==
==อ้างอิง==
หนังสือ
Burgh, N. P. (1869): A Practical Treatise on Modern Screw Propulsion, p.&nbsp;11, E. and F. N. Spon, London.
Bourne, John (1852): A Treatise on the Screw Propeller With Various Suggestions For Improvement, Longman, Brown, Green & Longmans, London.
Fincham, John (1851): A History of Naval Architecture: To Which Is Prefixed, an Introductory Dissertation on the Application of Mathematical Science to the Art of Naval Construction, Whittaker & Co., London.
Fox, Stephen (2003): Transatlantic: Samuel Cunard, Isambard Brunel, and the Great Atlantic Steamships, HarperCollins, ISBN 978-0-06-019595-3.
Herapath, John Esqu. (1839): The Railway Magazine and Steam Navigation Journal, Volume VI, James Wylde, London.
Kludas, Arnold (2000): Record Breakers of the North Atlantic: Blue Riband Liners 1838-1852, Brassey's Inc., ISBN 1-57488-328-3.
Macaulay, David and Ardley, Neil (1998): The New Way Things Work, page 378, Houghton Mifflin Books for Children, ISBN 978-0-395-93847-8 .
MacFarlane, Robert (1851): History of Propellers and Steam Navigation, George P. Putnam, New York.
Marshall Cavendish Corporation (2002): How It Works: Science and Technology, Volume 10, page 1335, Marshall Cavendish Corporation, ISBN 978-0-7614-7314-5.
Preble, George Henry (1883): A Chronological History of the Origin and Development of Steam Navigation, L. R. Hamersly & Co., Philadelphia.
Schaeffer, George C. and Hedge, Egbert (1840): American Railroad Journal and Mechanics' Magazine, Volume XI, Schaeffer and Hedge, New York.
Smith, Edgar C. (1905): A Short history of Naval and Marine Engineering, printed for Babcock & Wilcox Ltd. by University Press, Cambridge.
Timbs, John (1868): Wonderful Inventions: From the Mariner's Compass to the Electric Telegraph Cable, George Routledge & Sons, London and New York.
วารสาร
The Mechanics' Magazine, and Journal of Engineering, Agricultural Machinery, Manufactures, and Shipbuilding, Volume VI, July-December 1861, Robertson Brooman and Co., London.
เรือในสหราชอาณาจักร
โรงฝึก (กรีซโบราณ)

โรงฝึก (Gymnasium) ในสมัยกรีซโบราณ ทำหน้าที่เป็นสถานฝึกซ้อมสำหรับบรรดาผู้เข้าแข่งขันในเกมสาธารณะ ทั้งยังเป็นสถานที่สำหรับการสังสรรค์และแลกเปลี่ยนทางความคิด คำนี้มีที่มาจากคำในภาษากรีก gymnos หมายถึง เปลือย เพราะการแข่งขันกรีฑาจะทำโดยไม่สวมเสื้อผ้า ทั้งนี้เป็นการชื่นชมต่อสรีระของร่างกายบุรุษและเป็นการบูชาต่อเทพเจ้า ทั้งโรงฝึก (gymnasium) และโรงมวยปล้ำ (palaestra) ถือว่าอยู่ในความคุ้มครองและอารักขาของเทพเฮราคลีส เฮอร์มีส และในเอเธนส์รวมถึงธีซูส
== อ้างอิง ==
กรีซโบราณ
เลนส์รวมแสง

เลนส์รวมแสง (burning glass หรือ burning lens) คือเลนส์นูนขนาดใหญ่ที่ใช้ในการรวมแสงอาทิตย์ให้ตกกระทบลงในพื้นที่เล็กๆ ทำให้พื้นที่นั้นมีความร้อนสูงขึ้นจนกระทั่งทำให้พื้นผิวสามารถจุดติดไฟได้ กระจกรวมแสง ก็ทำให้เกิดผลลัพธ์ในทำนองเดียวกันโดยใช้พื้นผิวกระจกสะท้อนแสงให้ไปรวมยังจุดเดียวกัน มีการศึกษาด้านเคมีในคริสต์ศตวรรษที่ 18 เพื่อเผาไหม้วัตถุที่อยู่ภายในภาชนะใสแบบปิด เพื่อดูผลที่ได้จากการเผาไหม้ และนำสิ่งที่ได้ไปวิเคราะห์ เลนส์รวมแสงเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่มีประโยชน์มากในยุคสมัยที่การจุดประกายไฟด้วยไฟฟ้ายังไม่สามารถทำได้
กล่าวกันว่า อาร์คิมิดีส นักคณิตศาสตร์ผู้มีชื่อเสียง ได้ใช้กระจกรวมแสงนี้ (หรืออาจเป็นกระจกหกแฉกจำนวนมากๆ) เพื่อเป็นอาวุธในช่วง 212 ปีก่อนคริสตกาล เมื่อครั้งที่เมืองซีราคิวส์ถูกทัพเรือโรมันปิดล้อม และสามารถเผากองเรือโรมันได้เป็นจำนวนมาก แม้ว่าสุดท้ายแล้วทัพโรมันสามารถยึดเมืองได้ และอาร์คิมิดีสถูกสังหาร
== อ้างอิง ==
เลนส์
อาวุธโบราณ
นะโอะเอะ คะเนะสึงุ

นะโอะเอะ คะเนะซึกุ  (พ.ศ. 2103-พ.ศ. 2163) เป็นซามูไรชาวญี่ปุ่น ในช่วงศตวรรษที่ 16-17 เป็นลูกชายคนโตของฮิงุจิ คาเนะโตะโยะ ตระกูลของคะเนะซึกุเป็นข้ารับ
ใช้ของ ไดเมียวอุเอะสึงิ ถึงสองรุ่นด้วยกัน นอกจากนี้ยังได้ถูกใช้ตั้งเป็นชื่อของศาลเจ้า "โยมาชิโระ โน คามิ"(山城守) หรือตอนเด็กเขาใช้ชื่อ ฮิงุจิ คะเนะซึกุ
คาเนะซึกุถวายการรับใช้ครั้งแรกเป็น โคโช(小姓) ให้กับท่าน Uesugi Kenshin หลังจากท่านเคนชินเสียชีวิต เขาได้เข้าเป็นข้ารับใช้ของบุตรบุญธรรมของท่านเคนชิน คาเกะคัทสุ Kagekatsu น้องชายของคาเนะซึกุ โอคุนิ ซาเนะฮิโระ เป็นทนายความชื่อดังของอุเอะสึงิ
== ประวัติ ==
คะเนะซึงกุเกิดที่ฮิงุจิ โยโรคุ เขาเติบโตที่ปราสาทซากาโตะ จังหวัดเอจิโก พ่อของเขาฮิงุจิ โซเอมอน คาเนะโตะโยะเป็นผู้ติดตามของท่านนาโอเอะ มาซาคาเงะแห่งปราสาทซากาโตะเมื่อถึงวัย เขาสมรสกับโอเซนภรรยาม่ายของนายจ้างนาโอเอะ โนบุสึนะ และใช้ชื่อ นาโอเอะ คาเนะซึกุ เขาเป็นที่รู้จักอย่างรวดเร็วในฐานะผู้บัญชาการของกองทัพอิเอสุงิและเป็นที่ปรึกษา ของท่านไดเมียวคาเกะคัทสุKagekatsuและอุเอะสึงิได้ไปพัวพันกับการต่อสู้ครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นบนญี่ปุ่นร่วมกับกลุ่มของซัตสะ นาริทาสะ(sassa narimasa) และมาเอดะ โทชิอิเอะMaeda Toshiie คาเนะซึกุและ อุเอะสึงิต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตนกับพันธมิตรในช่วงที่รบกับตระกูลโทคุงาวะTokugawaในศึกเซกิกาฮาระโดยฝ่ายอิเอะยาสุ โตะกุงะวะ ชนะสงครามเนื่องจากมีพันธมิตรได้แปรพักตร์ในระหว่างสงครามและทำให้ตระกูลโทคุงาวะได้เป็นผู้นำประเทศในฐานะผู้สำเร็จราชการ ,คาเนสุกุมีรายได้ก่อนที่เขาจะเกษียณอายุราชการถึง 600,000 โคคุKoku
== ชีวิตหลังความตาย ==

หลังการตายของเขา ภรรยาของเขาท่านหญิงโอเซน (お船 )  ถือผนวช ตัดผมสั้น และกลายเป็นพระภิกษุณี จึงได้รับสมญานามว่า เทอิชิน (貞心尼 Teishin-ni) เทอิชินช่วยดูแลทายาทของอุเอะสึงิ
หลังจากคาเกะคัทสุKagekatsuตายในอายุ 81 ปี ในพ.ศ. 2180
== ชื่อเสียง ==
นาโอเอะ คาเนะซึกุผู้ที่ใช้คำว่า"รัก" บนศีรษะ ผู้ที่ถือหลักแห่งความยุติธรรมเพื่อปกป้องประเทศให้ พ้นจากภัยสงคราม ผู้ยึดถือหลักความรัก ความเมตตาเพื่อผ่านอุปสรรคนานานัปการเพื่อประโยชน์สุข
แก่ส่วนรวมแม้ต้องเสียสละส่วนตน วีรกรรมต่างๆไม่ว่าจะเป็นการพัฒนาบ้านเมือง การศึกษา การสงครามเพื่อให้บ้านเมืองและประชาชนอยู่รอด
"แม้ชีพวายแต่ชื่อนั้นคงเป็นอมตะ"
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2102
ซามุไร
การทำเครื่องหมายกางเขน

การทำเครื่องหมายกางเขน หรือที่ชาวคาทอลิกเรียกว่า การทำสำคัญมหากางเขน (Sign of the Cross; Signum Crucis) เป็นรูปแบบการปฏิบัติอย่างหนึ่งของผู้นับถือศาสนาคริสต์ โดยมักมีการกล่าว "เดชะพระนาม พระบิดา และพระบุตร และพระจิต อาแมน" ประกอบด้วย การทำเช่นนี้เป็นการระลึกถึงการตรึงกางเขนของพระเยซู แบบดั้งเดิมทำจากขวาไปซ้าย ซึ่งใช้โดยสมาชิกคริสตจักรอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์และคริสตจักรคาทอลิกตะวันออก ส่วนแบบใหม่ทำจากซ้ายไปขวาใช้โดยคริสตจักรคาทอลิก แองกลิคัน ลูเทอแรน และโอเรียนทัลออร์โธด็อกซ์ ธรรมเนียมปฏิบัตินี้สันนิษฐานว่าเริ่มมีมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 2 แล้ว
== ความสำคัญ ==
เพราะว่าเวลาทำเครื่องหมายกางเขนจะต้องกล่าวเดชะพระนามฯ ด้วย การทำเช่นนี้จึงเป็นการแสดงความเชื่อถึงพระตรีเอกภาพว่าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
นอกจากนี้ยังมีความหมายอื่น ๆ หลายประการด้วยกัน คือ เป็นการแสดงว่าตัวผู้ทำนั้นถวายตัวแก่พระเยซู เป็นการวิงวอนขอพระหรรษทานจากพระเจ้า และใช้เป็นการอวยพรบุคคลก็ได้ นอกจากนี้เวลาชาวคริสต์รู้สึกว่าตนกำลังเผชิญหน้ากับ "การผจญของมาร" การทำเครื่องหมายกางเขนเป็นการเตือนสติแก่ตนและยืนยันถึงพระอานุภาพของพระเจ้าในการต่อสู้กับสิ่งชั่ว
ชาวคริสต์ทำเครื่องหมายนี้เมื่อร่วมสวดมนต์ ส่วนบาทหลวงเวลาประกอบพิธีมิสซาหรือพิธีอื่น ๆ ก็ทำเครื่องหมายนี้เช่นเดียวกัน
== การทำเครื่องหมายกางเขนของนิกายออร์ทอดอกซ์ ==
การทำเครื่องหมายกางเขนของชาวคริสเตียนออร์ทอดอกซ์เป็นการระลึกถึงการสิ้นพระชนม์ของพระเยซูเจ้า และพระตรีเอกภาพ โดยจะนำนิ้วมือของมือขวามาประจบกัน แล้วจะแนบนิ้วนาง และนิ้วก้อยให้ชิดกับฝ่ามือ
โดยจะทำจากขวาไปซ้าย เริ่มจากหน้าผาก, ท้อง และไหล่ข้างขวา และซ้าย ตามลำดับ พร้อมกล่าวว่า "ในพระนามพระบิดา และพระบุตร และพระจิตเจ้าผู้ทรงศักดิ์สิทธิ์ อาเมน" 
== ความหมายของการทำเครื่องหมายกางเขนของนิกายออร์ทอดอกซ์ ==
สามนิ้วแรก (นิ้วโป้ง, นิ้วชี้ และนิ้วกลาง) จะแสดงถึงความเชื่อต่อพระบิดา พระบุตร และพระจิตเจ้า และยังหมายถึงการเป็นหนึ่งเดียวของพระตรีเอกภาพอีกด้วย และสองนิ้วที่เหลือจะแสดงถึงธรรมชาติของพระเยซูคือพระเยซูเจ้าทรงมีความเป็นมนุษย์แท้ และพระเจ้าแท้
ในการทำสัญลักษณ์ไม้กางเขน จะใช้มือของแตะที่หน้าผาก, ท้อง (หรือบริเวณสะดือ), และไหล่ขวาซ้าย
โดยความหมายของการแตะหน้าผาก คือการให้ศีลพรแห่งความศักดิ์สิทธิ์แก่จิตใจ ท้อง คือการให้ศีลพรแห่งความศักดิ์สิทธิ์แก่ประสาทสัมผัสภายใน หัวใหล่ด้านขวาซ้าย คือการให้ศีลพรแห่งความศักดิ์สิทธิ์แก่ความแข็งแรงของร่างกาย 
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คำศัพท์ศาสนาคริสต์
พระองค์เจ้านโรดม ปทุมบุปผา

พระองค์เจ้านโรดม ปทุมบุปผา (18 มกราคม พ.ศ. 2494 - เมษายน พ.ศ. 2519) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ กับพระองค์เจ้าสีสุวัตถิ์ พงสานมุนี  มีพระพี่น้องร่วมพระมารดา 7 พระองค์ พระองค์ทรงพระเชษฐภคินีต่างพระมารดาของพระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี พระมหากษัตริย์กัมพูชาองค์ปัจจุบัน
==ชีวิตส่วนพระองค์==
พระองค์เสกสมรสครั้งแรกกับสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ ชีวันมุนีรักษ์ (ต่อมาได้เป็นพระสวามีในสมเด็จพระเรียมนโรดม บุปผาเทวี ภายหลังทรงหย่า) พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ กับคุนพระนางบุปผานรลักษณ์ (ยิน ตาต) ทั้งสองเสกสมรสเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 ณ พระราชวังกรุงพนมเปญ ต่อมาภายหลังทรงหย่ากัน ทั้งสองพระองค์มีพระโอรส-ธิดาด้วยกัน 2 พระองค์ ได้แก่
พระองค์เจ้าสีสุวัตถิ์ ฉวีโสภา (28 กรกฎาคม พ.ศ. 2507 - พ.ศ. 2519)
พระองค์เจ้าสีสุวัตถิ์ จันทราวุธ  (4 เมษายน พ.ศ. 2509 - พ.ศ. 2519)
ต่อมาพระองค์ได้เสกสมรสกับหม่อมเจ้าสีสุวัตถิ์ ดุษฎี พระโอรสในหม่อมเจ้าสีสุวัตถิ์ อินทรวงศ์ เมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2510 ณ กรุงพนมเปญ ทั้งสองมีพระโอรสด้วยกัน 1 พระองค์ คือ
หม่อมราชวงศ์สีสุวัตถิ์ รัฐิวงศ์ (พ.ศ. 2514 - พ.ศ. 2519)
==สิ้นพระชนม์==
พระองค์เจ้านโรดม ปทุมบุปผา ทรงกลายเป็นบุคคลสาบสูญตั้งแต่ พ.ศ. 2518 ในขณะที่เขมรแดงยึดครองประเทศ โดยคาดว่าพระองค์ถูกปลงพระชนม์โดยกลุ่มเขมรแดงในช่วงเดือนเมษายน พ.ศ. 2519 เนื่องจากเขมรแดงต้องการที่จะกวาดล้างเหล่าเชื้อพระวงศ์ ซึ่งไม่มีใครพบพระศพของพระองค์มาจนถึงปัจจุบัน พระองค์จึงทรงถูกนับรวมเป็นบุคคลที่ถูกบังคับให้สูญหาย
== พระราชตระกูล ==
==อ้างอิง==
เจ้าหญิงกัมพูชา
ชาวกัมพูชาเชื้อสายไทย
บุคคลจากพนมเปญ
ราชสกุลนโรดม
พระมหาราชครูอัษฎาจารย์ (ละเอียด รัตนพราหมณ์)

พระมหาราชครูอัษฎาจารย์ (ละเอียด รัตนพราหมณ์) (17 มีนาคม 2463 - 2 พฤษภาคม 2554)เป็นประธานพราหมณ์ในพระราชสำนัก และ เป็นผู้นำศาสนาฮินดูแห่งประเทศไทย โดยเขาสืบเชื้อสายมาจากพราหมณ์ในประเทศอินเดีย โดย บรรพบุรุษของเขาได้มาตั้งหลักถิ่นฐานในประเทศไทยเมื่อหลายร้อยปีก่อน โดยตั้งหลักอยู่แถว ภาคใต้ของประเทศไทย จังหวัดนครศรีธรรมราช และ อพยพมากรุงเทพสมัย รัชกาลที่ 5 พระมหาราชครูอัษฎาจารย์ มีหน้าที่ คือ เป็นผู้นำศาสนาฮินดูแห่งประเทศไทย และ ทำหน้าที่ดูแลองค์กรพราหมณ์-ฮินดู ได้แก่ เทวสถานโบสถ์พราหมณ์ สมาคมฮินดูสมาช และ สมาคมฮินดูธรรมสภา
== ประวัติ ==
พระมหาราชครูอัษฎาจารย์ หรือ พราหมณ์ละเอียด รัตนพราหมณ์เกิดวันที่ 17 มีนาคม 2463 ณ ตำบลพระโขนง อำเภอพระโขนง จังหวัดพระนคร (ปัจจุบันคือเขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร)เป็นบุตรของพระครูสตานันทมุนี หรือ พราหมณ์ละมัย กับนางบุญมา รัตนพราหมณ์ ทำหน้าที่พราหมณ์ผู้ประกอบพระราชพิธีถวายแด่พระมหากษัตริย์ และพระบรมวงศานุวงศ์ในวาระสำคัญ จนดำรงตำแหน่งหัวหน้าพราหมณ์ หมวดโหรพราหมณ์ แผนกพิธีการ กองพระราชพิธี สำนักพระราชวัง และได้รับพระราชทานตำแหน่งประธานคณะพราหมณ์ที่พระมหาราชครูอัษฎาจารย์ โดยตำแหน่งพระมหาราชครูเป็นตำแหน่งสูงสุดและจะต้องเป็นผู้อ่านโองการถวายไกรลาศในการพระราชพิธีบรมราชาภิเษกเท่านั้น
พระครูอัษฎาจารย์ (ละเอียด รัตนพราหมณ์) ได้รับการโปรดเกล้าฯ เลื่อนฐานันดรศักดิ์จากพระครูอัษฎาจารย์ เป็นพระมหาราชครูอัษฎาจารย์ เมื่อปี พ.ศ. 2542 เนื่องในพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ 5 ธันวาคม 2542
ด้านชีวิตครอบครัว สมรสกับนางทองคำ สกุลเดิม เมฆลอย มีบุตร-ธิดา รวม 6 คน
ท่านถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม 2554 สิริอายุ 92 ปี โดยวันที่ 1 เมษายน 2555 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ครั้งทรงดำรงพระอิสริยยศที่ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินในการพระราชทานเพลิงศพ พระมหาราชครูอัษฎาจารย์ ณ เมรุวัดธาตุทอง เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร
== หน้าที่การงาน ==
1 ตุลาคม 2519 หัวหน้าพราหมณ์ หมวดโหรพราหมณ์ แผนกพระราชพิธี สำนักเลขานุการกรม สำนักพระราชวัง
1 ตุลาคม 2520 พราหมณ์ กองพระราชพิธี สำนักพระราชวัง
- ประธานพราหณ์ กองพระราชพิธี สำนักพระราชวัง
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2463
ชาวไทยที่นับถือศาสนาฮินดู
ชาวไทยเชื้อสายอินเดีย
ประธานคณะพราหมณ์ไทย
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2554
อัตราการเกิดปฏิกิริยาเคมี

อัตราการเกิดปฏิกิริยา (reaction rate) ของสารเริ่มต้นหรือผลิตภัณฑ์ในปฏิกิริยาเคมีหนึ่งๆ สามารถนิยามได้โดยการพิจารณาความเร็วในการดำเนินไปของปฏิกิริยาเคมี ตัวอย่างเช่น ปฏิกิริยาออกซิเดชันโลหะเหล็ก (การเกิดสนิมเหล็ก) ภายใต้ชั้นบรรยากาศสามารถเกิดขึ้นช้าและอาจใช้เวลาเป็นปี ในขณะที่ปฏิกิริยาการเผาไหม้ของบิวเทนใช้เวลาไม่กี่วินาที
จลนพลศาสตร์เคมี(chemical kinetics) เป็นส่วนหนึ่งของเคมีกายภาพที่ศึกษาถึงอัตราการเกิดปฏิกิริยาเคมี พื้นฐานทางด้านจลนพลศาสตร์ถือเป็นส่วนสำคัญในการศึกษาวิทยาศาสตร์ประยุกต์ในหลายแขนง อาทิเช่น วิศวกรรมเคมี, เอนไซม์วิทยา และวิศวกรรมสิ่งแวดล้อม
==กฎอัตรา(Rate Law)==
กฎอัตราเป็นการใช้สมการทางคณิตศาสตร์เพื่ออธิบายความสัมพันธ์ของปริมาณของสารต่ออัตราเร็วในการเกิดปฏิกิริยา กฎอัตราจะแตกต่างกันออกไปสำหรับปฏิกิริยาเคมีหนึ่งๆ สมการทั่วไปที่ใช้อธิบายกฎอัตราสำหรับปฏิกิริยา A + B → C ได้แก่
rate=k[A]^m[B]^n
{|
| k || แทนค่าคงที่อัตรา
|-
| [A] || แทนความเข้มข้นของสารเริ่มต้น A ในหน่วยโมลาร์
|-
| [B] || แทนความเข้มข้นของสารเริ่มต้น B ในหน่วยโมลาร์
|-
| m,n || แทนค่าคงที่ใดๆ ที่ทำให้สมการเป็นจริง
|-
| || เรียก m+n ว่าอันดับของปฏิกิริยาเคมี
|}
จะเห็นได้ว่าอัตราการเกิดปฏิกิริยาไม่ได้ขึ้นกับสัมประสิทธิ์จำนวนโมลในสมการเคมีแต่อย่างใด ค่า m และ n ที่ใช้ในการคำนวณอัตราการเกิดปฏิกิริยาเคมีสำหรับปฏิกิริยาเคมีหนึ่งๆ สามารถหาได้จากการทดลอง
ปริมุขมณฑล

ปริมุขมณฑล (suffragan diocese) เป็นมุขมณฑลโรมันคาทอลิกที่ไม่ได้อยู่ภายใต้การดูแลของมุขนายกประจำมุขมณฑลของตนเท่านั้น แต่อยู่ในความดูแลของมุขนายกมหานครด้วย มุขนายกมหานครเป็นอัครมุขนายกที่ปกครองอัครมุขมณฑลที่ตนเองประจำการอยู่ ตามประมวลกฎหมายพระศาสนจักรมุขนายกมหานครไม่มีสิทธิ์แทรกแซงการบริหารในปริมุขมณฑล แต่มีหน้าที่เป็นประธานในในที่ประชุมภาคคริสตจักรซึ่งประกอบด้วยหลายอัครมุขมณฑลและปริมุขมณฑล เมื่อผู้นำปริมุขมณฑลว่างลงมุขนายกมหานครจึงจะมีสิทธิ์รักษาการณ์แทน
ทั้งนี้มุขนายกที่ปกครองปริมุขมณฑลจะเรียกว่าปริมุขนายก (suffragan bishop) ในประเทศไทยมีปริมุขมณฑล เช่น เขตมิสซังสุราษฎร์ธานีเป็นปริมุขมณฑลของเขตมิสซังกรุงเทพฯ
== อ้างอิง ==
มุขมณฑล
คำศัพท์ศาสนาคริสต์
ภาคคริสตจักร

ภาคคริสตจักร (ecclesiastical province) หรือ แขวงฝ่ายพระศาสนจักร เป็นเขตปกครองของศาสนาคริสต์ พบในนิกายโรมันคาทอลิก แองกลิคัน และคริสตจักรตะวันออก
== นิกายโรมันคาทอลิก ==
ในคริสตจักรโรมันคาทอลิก แต่ละภาคคริสตจักรประกอบด้วยหลายมุขมณฑล โดยมุขมณฑลที่สำคัญที่สุดจะเรียกว่าอัครมุขมณฑลซึ่งมีอัครมุขนายกเป็นประมุข ส่วนมุขมณฑลที่เหลือถือเป็นมุขมณฑลรองจึงเรียกว่าปริมุขมณฑลมีปริมุขนายกเป็นประมุข ประมุขของทั้งภาคคริสตจักรเรียกว่ามุขนายกมหานครซึ่งผู้ที่ดำรงตำแหน่งนี้ก็คืออัครมุขนายกในภาคคริสตจักรนั้นเอง
คริสตจักรโรมันคาทอลิกในประเทศไทยได้แบ่งการปกครองออกเป็นสองภาคคือ ภาคกรุงเทพฯ และ ภาคท่าแร่-หนองแสง
== ดูเพิ่ม ==
ปริมุขมณฑล
== อ้างอิง ==
เขตการปกครองของคริสตจักร
คำศัพท์ศาสนาคริสต์
รอแวญกือ

รอแวญกือ (Ровеньки́) หรือ โรเวนคี เป็นเมืองเหมืองถ่านหินในแคว้นลูฮันสก์ ประเทศยูเครน ตั้งอยู่ทางทิศใต้-ตะวันออกของประเทศ ใกล้เขตแดนประเทศรัสเซีย เมืองมีประชากร 47,852 คน (ข้อมูล ค.ศ. 2013)
== อ้างอิง ==
นครในประเทศยูเครน
แคว้นลูฮันสก์
ปงชีนอวา

ปงชีนอวา (Ponte Nova) เป็นเมืองในรัฐมีนัชเจไรช์ ประเทศบราซิล ตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศ ห่างจากเมืองเบลูโอรีซองชี ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 121 กิโลเมตร มีประชากรราว 65,000  คนและมีพื้นที่เมือง 471.07 ตร.กม. อยู่สูงจากระดับน้ำทะเล 402 เมตร
เมืองในรัฐมีนัชเจไรช์
อ็อสตราวา

อ็อสตราวา (Ostrava) หรือ อ็อสเตรา (Ostrau) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดอันดับ 3 ของประเทศเช็กเกีย ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ ใกล้บริเวณที่แม่น้ำโอปาวาไหลมาบรรจบกับแม่น้ำโอเดอร์ ใกล้ช่องเขามอเรเวียนแก็ป เป็นเมืองศูนย์กลางอุตสาหกรรมและมีการถลุงเหล็ก โดยมีชื่อเล่นว่า "หัวใจเหล็กแห่งสาธารณรัฐ" (ocelové srdce republiky) เมืองอ็อสตราวาได้รับการเสนอชื่อเป็นเมืองหลวงแห่งวัฒนธรรมยุโรป 2015
== อ้างอิง ==
เมืองในประเทศเช็กเกีย
จังหวัดมอเรเวีย-ไซลีเชีย
รูดาชลอนสกา

รูดาชลอนสกา (Ruda Śląska, ; Ruda O.S.; ไซลีเซีย: Ślůnsko Ruda, Wjelgo Ruda) เป็นเมืองในจังหวัดชล็อนสก์ (ไซลีเซีย) ทางตอนใต้ของประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมืองซาบเช ใกล้เมืองคาโตวีตเซ รูดาชลอนสกาเป็นหนึ่งในเมืองในเขตเมืองคาโตวีตเซ (ประชากร 2.7 ล้านคน) และในเขตปริมณฑลไซลีเซีย (ประชากร 5,294,000 คน) เมืองนี้มีประชากร 136,423 คน (ธันวาคม ค.ศ. 2020)
==เมืองพี่น้อง==
รูดาชลอนสกาเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
แคร์ริกเฟอร์กัส ประเทศไอร์แลนด์เหนือ สหราชอาณาจักร
เลวิตเซ ประเทศสโลวาเกีย
มังค์ ประเทศออสเตรเลีย
วีโบวาเลนเซีย ประเทศอิตาลี
==อ้างอิง==
เมืองในจังหวัดชล็อนสก์
เวาบ์ชึค

เวาบ์ชึค (Wałbrzych, ; Wałbrzich; ไซลีเซียตอนล่าง: Walmbrig หรือ Walmbrich; Valbřich) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำบูเบอร์ โดยอยู่ห่างจากเมืองวรอตสวัฟราว 70 กิโลเมตรไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และอยู่ห่างจากชายแดนสาธารณรัฐเช็กราว 10 กิโลเมตร มีประชากร 121,919 คน (มิถุนายน ค.ศ. 2009) มีผลิตเคมีภัณฑ์ มีเหมืองถ่านหิน เมืองเคยเป็นของประเทศเยอรมนี ใช้ชื่อว่า วัลเทินบวร์ค (Waldenburg) ตกเป็นของโปแลนด์ตามข้อตกลงในการประชุมพ็อทซ์ดัม เมื่อ ค.ศ. 1945 ภายหลังที่สงครามโลกครั้งที่สองได้จบลง
== ศัพทมูลวิทยา ==
รายงานจากเว็บไซต์ทางการของเมือง ชื่อภาษาโปแลนด์ตอนต้นของเมืองคือ Lasogród ("ปราสาทป่า")
วัลเทินบวร์ค (Waldenburg, ซึ่งมีความหมายเดียวกัน) ชื่อภาษาเยอรมัน สื่อถึงปราสาท Nowy Dwór (เยอรมัน: Burg Neuhaus) ที่ซากของมันอยู่ทางใต้ของเมือง ชื่อนี้ถูกใช้เป็นที่อยู่ในบริเวณนี้ทั้งหมด โดยปรากฏใช้ครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ชื่อภาษาโปแลนด์สมัยใหม่ "Wałbrzych" มาจากชื่อภาษาเยอรมัน Walbrich ซึ่งมีรูปผันแปรทางภาษาในสมัยกลางตอนปลายในชื่อเก่าของคำว่า "Wallenberg" หรือ "Walmberg"
==เมืองพี่น้อง==
เวาบ์ชึคเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
บอรือสลัฟ ประเทศยูเครน (2009)
เคปบริตัน ประเทศแคนาดา (2019)
ดนีปรอ ประเทศยูเครน (2001)
ฟอจจา ประเทศอิตาลี (1998)
ไฟร์แบร์ค ประเทศเยอรมนี (1991)
Gżira ประเทศมอลตา (2000)
ฮราเดตส์กราลอเว ประเทศเช็กเกีย (1991)
ยัสตาร์ญา ประเทศโปแลนด์ (1997)
วาน ประเทศฝรั่งเศส (2001)
== อ้างอิง ==
บรรณานุกรม
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Wałbrzych official city website
Wałbrzych information website
Jewish Community in Wałbrzych on Virtual Shtetl
Wałbrzych - Waldenburg, Borowieck (tylko w 1945) na portalu polska-org.pl 
Local news website (pol)
Wałbrzych photo gallery and local news 
เมืองในจังหวัดดอลนือชล็อนสก์
วิลเลมสตัด

วิลเลมสตัด (Willemstad) เป็นเมืองหลวงของกือราเซา เกาะทางตอนใต้ในทะเลแคริบเบียนของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ เคยเป็นเมืองหลวงของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสก่อนการยุบเลิกประเทศใน ค.ศ. 2010
ก่อตั้งเป็นเมืองเมื่อ ค.ศ. 1634 มีการกลั่นน้ำมัน โดยได้รับน้ำมันดิบจากทะเลสาบมาราไกโบของประเทศเวเนซุเอลา อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว
==อ้างอิง==
==บรรณานุกรม==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เมืองหลวงในเขตแคริบเบียน
เมืองในประเทศเนเธอร์แลนด์
น
แหล่งมรดกโลกในประเทศเนเธอร์แลนด์
เซนิตซา

เซนิตซา (Zenica) เป็นเมืองอุตสาหกรรมในประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เมืองหลวงของรัฐเซนิตซา-ดอบ็อย อยู่ห่างจากกรุงซาราเยโวไปทางทิศเหนือ 70 กิโลเมตร และตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำบ็อสนา ล้อมรอบไปด้วยหุบเขาและภูเขา
เมืองในประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
มาตรระยะทาง

ออดอมิเตอร์ หรือ ออดอกราฟ (odometer, odograph) คือเครื่องมือวัดชนิดหนึ่งที่ใช้บ่งบอกว่ายานพาหนะหนึ่งๆ เช่นจักรยานหรือรถยนต์ เดินทางไปเป็นระยะทางเท่าใด เครื่องมือนี้อาจเป็นอิเล็กทรอนิกส์ อุปกรณ์ทางกล หรือส่วนประสมของทั้ง 2 แบบก็ได้ คำนี้มาจากคำในภาษากรีกว่า hodós หมายถึง หนทาง และ "métron" หมายถึง การวัด สำหรับประเทศที่ใช้มาตรวัดระบบอังกฤษ อาจเรียกเครื่องมือนี้ว่า ไมโลมิเตอร์ (mileometer, milometer)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Vitruvius' description
Vitruvius' description – Project Gutenberg
Shockwave-Animation: The Odometer of Vitruv
History of the Odometer
Odometry in Determination of the Position of an Autonomous Mobile Vehicle 
Relojería LEO A digital odometer's manufacturer 
"How Odometers Work" โดย Karim Nice
ความยาว
เครื่องมือวัด
วิศวกรรมยานยนต์