pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ลัทธิเริงรมณ์

ลัทธิเริงรมณ์ (Decadent movement)  คือขบวนการศิลปะ และ ขบวนการวรรณกรรมของปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ของยุโรปตะวันตกโดยเฉพาะในฝรั่งเศส
==บทนำ==
“Decadence” หรือ “ความเริงรมณ์” เป็นชื่อที่เดิมตั้งขึ้นในทางแดกดันโดยนักวิพากษ์ต่อนักเขียนหลายคนในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้เทิดทูนความมีเล่ห์กลเหนือทัศนคติอันปราศจากมายาเกี่ยวกับธรรมชาติของกลุ่ม
จินตนิยม ผู้อยู่ในกลุ่มนำคำดังกล่าวมาใช้ด้วยความยินดีและเรียกตนเองว่า “Decadents” โดยทั่วไปแล้วงานของผู้ดำเนินตามแนวลัทธิเริงรมณ์จะมีอิทธิพลมาจากนวนิยายกอธิค และ จากกวีนิพนธ์และนวนิยายที่เขียนโดยเอดการ์ อัลเลน โพและมีความสัมพันธ์กับลัทธิสัญลักษณ์นิยม และ/หรือ ลัทธิสุนทรียนิยม
ปรัชญาของความเริงรมณ์และความฟุ้งเฟ้อมีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 โดยเฉพาะจากชาร์ลส์ เดอ เซคองดัต บารอนแห่งมงต์เตส์คิว และถือกันว่าเป็นคำเสียดสีหลังจากนักวิพากษ์Désiré Nisardใช้ในการวิจารณ์วิกตอร์ อูโก และ ศิลปะจินตนิยมโดยทั่วไป ศิลปินจินตนิยมรุ่นต่อมาเช่นทีโอฟีล โกติเยร์ และ ชาร์ลส์ โบเดอแลร์ใช้คำนี้ด้วยความภูมิใจว่าเป็นการหันหลังให้กับสิ่งที่เรียกกันว่าเป็นความก้าวหน้าอันไม่น่าสนใจ ในคริสต์ทศวรรษ 1880 กลุ่มนักเขียนชาวฝรั่งเศสเรียกตนเองว่า “Decadents” นวนิยายคลาสสิกจากโยริส-คาร์ล อุยส์มองส์นักเขียนของกลุ่มนี้ ชื่อ “À rebours” ถือกันว่าเป็นนวนิยายดีเด่นของลัทธิเริงรมณ์เรื่องแรก แต่ผู้อื่นกล่าวว่างานของชาร์ลส์ โบเดอแลร์เป็นจุดเริ่มต้น ลัทธิเริงรมณ์ในปัจจุบันถือกันว่าเป็นลัทธิที่คาบระหว่างศิลปะจินตนิยม กับ สมัยใหม่นิยม
ในบริเตนบุคคลสำคัญที่เกี่ยวข้องกับลัทธิเริงรมณ์คือออสคาร์ ไวล์ด
==ศิลปิน==
{| cellspacing="5" cellpadding="5" border="0" width="80%"
|-
|valign="top" width="40%"|
Konstantin Balmont
Franz von Bayros
Aubrey Beardsley
Max Beerbohm
Mateiu Caragiale
Jan Frans De Boever
Remy de Gourmont
Ernest Dowson
Gabriele d'Annunzio
Guido Gozzano
Joris-Karl Huysmans
Vojislav Ilić
|valign="top" width="40%"|
Comte de Lautréamont
Jane de La Vaudère
Arthur Machen
Octave Mirbeau
Robert de Montesquiou
George Moore
Gustave Moreau
Edvard Munch
Gérard de Nerval
Rachilde
Odilon Redon
Charles Ricketts
Arthur Rimbaud
Frederick Rolfe
Félicien Rops
Georges Rodenbach
M. P. Shiel
Eric Stenbock
Franz Stuck
Arthur Symons
Emile Verhaeren
Paul Verlaine
Auguste Villiers de l'Isle-Adam
Oscar Wilde
|}
== อ้างอิง ==
Mario Praz, The Romantic Agony, 1930 ISBN 0-19-281061-8
Philippe Jullian, Esthétes et Magiciens 1969; Dreamers of Decadence, 1971.
== ดูเพิ่ม  ==
ศิลปะจินตนิยม
วรรณกรรม
ปรัชญาศิลปะ
เซลีนา โกเมซ

เซลีนา แมรี โกเมซ (Selena Marie Gomez; เกิด 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1992) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์ นักแสดง นักเขียนชาวอเมริกัน เกิดและเติบโตที่แกรนด์แพร์รี รัฐเท็กซัส ผลงานแจ้งเกิดทางวงการของเธอคือ การแสดงซีรีส์ Barney & Friends เมื่อช่วงปี 2000's ซึ่งทำให้เธอได้รู้จักกับเดมี โลวาโต ซึ่งเป็นนักแสดงในซีรีส์ด้วย ผลงานที่โดดเด่นสร้างชื่อเสียงให้กับเธอเป็นอย่างมาก คือ ซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่อง ครอบครัวพลังโอมเพี้ยง! (Wizards of Waverly Place) ในบทของอเล็กซ์ รุสโซ ทางช่องดิสนีย์แชนแนล
นอกจากผลงานทางด้านแสดง เซลีนายังรวมกลุ่มกับร่วมกับวงดนตรี The Scene ชื่อกลุ่มว่า Selena Gomez & The Scene โดยเซ็นสัญญากับค่ายเพลง Hollywood Records และออกอัลบั้มด้วยกัน 3 อัลบั้ม คือ Kiss & Tell, A Year Without Rain และ When The Sun Goes Down ก่อนที่จะแยกกลุ่มกัน ปัจจุบันเธอได้กลายเป็นนักร้องเดี่ยว โดยอัลบั้ม Revival ซึ่งเป็นอัลบั้มแรกภายใต้สังกัด Interscope เมื่อรวมยอดขายทั้งหมดที่ผ่านมาจนถึงเดือนตุลาคม ปี ค.ศ. 2015 เธอมียอดขายอัลบั้มรวม 6.7 ล้านแผ่น และยอดขายซิงเกิล 22 ล้านซิงเกิลในสหรัฐอเมริกา
เซลีนาเข้าสู่วงการภาพยนตร์ครั้งแรกกับผลงานภาพยนตร์ เรื่อง Ramona and Beezus นอกจากนี้ยังมีผลงานภาพยนตร์ที่สร้างชื่อให้กับเธออีกมากมาย เช่น Monte Carlo, Hotel Transylvania และ Spring Breakers เป็นต้น นอกจากผลงานในวงการแล้ว เซลีนายังเป็นตัวแทนเข้าร่วมองค์กรการกุศลและองค์กรสิ่งแวดล้อมต่าง ๆ มากมายโดยเฉพาะ ที่สำคัญเธอยังได้มีแบรนด์น้ำหอมเป็นของตัวเองอีกด้วย
== ผลงานภาพยนตร์และทางโทรทัศน์ ==
=== ผลงานทางภาพยนตร์ ===
=== ผลงานทางโทรทัศน์ ===
== ผลงานเพลง ==
=== อัลบั้มที่ทำร่วมกับ The Scene (Selena Gomez & The Scene) ===
=== อัลบั้มเดี่ยว ===
=== อัลบั้มอื่น ๆ ===
== ซิงเกิ้ล ==
=== เพลงโปรโมทจากอัลบั้ม ===
== ทัวร์คอนเสิร์ต ==
=== คอนเสิร์ตร่วมกับ The Scene ===
Selena Gomez & the Scene: Live in Concert (2551-2552)
A Year Without Rain Tour (2553-2554)
We Own the Night Tour (2554-2555)
=== คอนเสิร์ตเดี่ยว ===
Stars Dance Tour (2556)
Revival Tour (2559)
Rare World Tour (2563)
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2535
นักแสดงอเมริกัน
ชาวอเมริกันเชื้อสายเม็กซิโก
ชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาลี
นักร้องเด็กชาวอเมริกัน
นักแสดงดิสนีย์
บุคคลจากรัฐเท็กซัส‎
นิเชา

นิเชา (Juǀʼhoan: Nǃxau, Gǃkau, Gcao Coma) เป็นชาวนามิเบีย เกิดเมื่อ พ.ศ. 2487 (จากการประมาณ) มีผลงานการแสดงหลายเรื่อง เช่น เทวดาท่าจะบ๊องส์ ภาพยนตร์ตลกของฮอลลีวูด และ เทวดาท่าจะบ๊องส์ ภาคพิสดาร (ภาพยนตร์ตลกของฮ่องกง) ซึ่งในภาคพิสดารนี้ นิเชาใช้วิชา จีทคุนโด้ จาก บรูซ ลี ต่อสู้กับศัตรูด้วยเช่นกัน ชาวนามิเบียยกย่องนิเชาว่าเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของประเทศนามิเบีย
== ประวัติ ==
นิเชาเป็นคนในชนเผ่าซาน (San) หรือรู้จักในชื่อบุชเม็น (Bushmen) เขาสามารถพูดภาษา Juǀʼhoan, ภาษาเฮเรโร, และภาษา Tswana ได้เป็นอย่างดี และพูดภาษาอาฟรีกานส์ได้บ้าง นิเชาไม่ทราบอายุที่แท้จริงของตัวเอง ก่อนหน้าที่เขาจะปรากฏตัวในภาพยนตร์ เขามีประสบการณ์การใช้ชีวิตสมัยใหม่เพียงเล็กน้อย เช่น เขามีโอกาสได้พบคนผิวขาวเพียงสามคนเท่านั้นก่อนเข้าวงการ และเขาไม่รู้จักค่าของธนบัตร รายได้จากการแสดงภาพยนตร์เรื่องแรก เทวดาท่าจะบ๊องส์ เขาก็ปล่อยทิ้งให้ปลิวไปกับลม เขาได้ค่าตัวจากภาพยนตร์ เทวดาท่าจะบ๊องส์ เพียงไม่กี่ร้อยดอลลาร์สหรัฐ แต่ภาพยนตร์เรื่องต่อมาเขาก็เจรจาเพื่อให้ได้ค่าตอบแทนสูงขึ้น และถึงแม้เขาจะได้รับรายได้ที่เพียงพอ เขาก็ไม่มีความสามารถในการจัดการรายได้ แม้ว่าเขาใช้เงินบางส่วนซื้ออิฐมาสร้างบ้าน ต่อน้ำประปาและไฟฟ้าให้ครอบครัวเขายังเคยซื้อรถมือสองและจ้างคนขับรถให้ด้วยในเวลาต่อมาเนื่องจากเขาไม่มีความต้องการที่จะเรียนขับรถ
นอกจาก เทวดาท่าจะบ๊องส์ (The Gods Must Be Crazy) นิเชายังมีผลงานภาพยนตร์อีกหลายเรื่อง อาทิ เทวดาท่าจะบ๊องส์ 2 (The Gods Must Be Crazy II), เทวดาท่าจะบ๊องส์ ภาคพิสดาร (Crazy Safari), Crazy Hong Kong และ The Gods Must Be Funny in China ครั้งหนึ่ง นิเชาเคยเป็นนายแบบโฆษณาให้กับกระเบื้องห้าห่วงที่ประเทศไทย โดยมีบทพูดเป็นภาษาไทยว่า "ห้าห่วง ทนหายห่วง" หลังจากเขาเลิกอาชีพนักแสดง เขากลับนามิเบียเพื่อไปทำไร่ข้าวโพด ฟักทอง ถั่ว และเลี้ยงวัวควาย นิเชาเสียชีวิตวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 จากวัณโรคที่ดื้อยาหลายขนาน ซึ่งติดโรคมาจากการล่าสัตว์ ชนพื้นเมืองประกอบพิธีฝังศพของนิเชาเมื่อ 12 กรกฎาคม ที่ Tsumkwe ถัดจากหลุมศพภรรยาคนที่สอง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นิเชา หลังคาห้าห่วง 45 วินาที
โฆษณานิเชา กระเบื้องห้าห่วง 30 วินาที
เกษตรกร
นักแสดงชาวนามิเบีย
ชาวซาน
เสียชีวิตจากวัณโรค
โคโค่แจ๊ซ

โคโค่ แจ๊ซ เป็นกลุ่มศิลปินเพลงแนวแจ๊ซ ของไทย  ที่มีผลงานเพลงในช่วงปี พ.ศ. 2532-พ.ศ. 2536 โดยมีนักร้องนำคือ นรีกระจ่าง คันธมาส
== ประวัติ ==
โคโค่แจ๊ซ เป็นการรวมตัวของนักดนตรีอาวุโส คือ ปิยะ โกศินานนท์ มือเปียโนคนตาบอด และ ชื่น เริงใจ มือแซ็กโซโฟนระดับอาจารย์  ร่วมกับ นรีกระจ่าง คันธมาส นักร้องหญิงวัย 18 ปีในขณะนั้น  โดยมีสตูดิโออัลบั้มเพลงชุดแรกกับค่าย คีตา เรคคอร์ดส ในปี พ.ศ. 2532 ซึ่งเพลงในอัลบั้มแรกล้วนเป็นการนำบทเพลงเก่าของศิลปินท่านอื่นๆ มาเรียบเรียงใหม่เป็นดนตรีแจ๊ซทั้งสิ้น อาทิ อีกนาน, ตัวสำรอง, อำนาจเงิน, รางวัลแด่คนช่างฝัน, เดือนเพ็ญ ฯลฯ  ต่อมาในปี พ.ศ. 2533 ได้ออกอัลบั้มชุด "แทนค่านับพันของคืนวันหวาน" ซึ่งเป็นการนำเพลงเก่ามาทำดนตรีใหม่เช่นเคย โดยได้เพิ่มเพลงใหม่ คือ รักฉันวันละนิด และ นั่งลงตรงที่เดิม  แต่คุณปิยะได้ถึงแก่กรรมก่อนอัลบั้มจะวางแผง  ทำให้โคโค่แจ๊ซเหลือสมาชิกเพียงสองคน  และนรีกระจ่างได้เริ่มออกอัลบั้มเดี่ยวกับต้นสังกัดเดิมในอีกหนึ่งปีให้หลัง 
ปี พ.ศ. 2536 โคโค่แจ๊ซรวมตัวอีกครั้งโดยมีเพียง อาจารย์ชื่น และ นรีกระจ่าง  โดยมีสตูดิโออัลบั้มชุด "คิดถึง...คาราบาว" กับค่ายมูเซอร์ เรคคอร์ดส ซึ่งเป็นการนำบทเพลงของสุดยอดวงดนตรีเพื่อชีวิต "คาราบาว" มาเรียบเรียงเป็นดนตรีแจ๊ซ  อาทิ ทะเลใจ, รักคุณเท่าฟ้า, รักต้องสู้, สบายกว่า ฯลฯ  แต่หลังจบอัลบั้มชุดนี้แล้วก็เป็นอันต้องยุบวง โดยนรีกระจ่างได้ออกอัลบั้มเดี่ยวอีกหลายชุด  ส่วนอาจารย์ชื่น ยังคงสอนดนตรี และเป่าแซ็กโซโฟนให้กับวงดนตรีในสังกัดกรุงเทพมหานคร 
== ผลงานเพลง ==
โคโค่แจ๊ซ (2532)
แทนค่านับพันของคืนวันหวาน (2533)
คิดถึง..คาราบาว (2536)
รวมหวานวันเก่า
ดอกไม้ในซอกกำแพง
Coco Cool
ราชินีพระจันทร์
อันความรัก
นรีกระจ่าง และ วิยะดา - คู่รัก
นรีกระจ่าง และ ชรัส เฟื่องอารมย์ - คู่ใจ
Colours of Love
== อ้างอิง ==
กลุ่มดนตรีแจ๊สสัญชาติไทย
กลุ่มดนตรีไทยในยุค 1980
ศิลปินสังกัดคีตา
กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2532
โรเบิร์ต แลงดอน

โรเบิร์ต แลงดอน (Robert Langdon) เป็นตัวละครที่สร้างขึ้นโดย แดน บราวน์ เป็นศาสตราจารย์ด้านสัญลักษณ์วิทยาแห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
== ประวัติตามท้องเรื่อง ==
บราวน์กล่าวว่าโรเบิร์ต แลงดอน เป็นตัวละครที่เป็นตัวแทนของคนที่เขาอยากจะเป็น โดยมีวันเกิดและประวัติการศึกษาเหมือนกับตัวของบราวน์เอง ชื่อ "แลงดอน" มาจากจอห์น แลงดอน ศาสตราจารย์ด้านศิลปะงานพิมพ์ (typography) แห่งมหาวิทยาลัยเดรกเซล (Drexel University) ผู้ออกแบบรูปสมมาตรที่ปรากฏในหนังสือ เทวากับซาตาน
แลงดอนสวมนาฬิการูปมิกกี้ เมาส์ ที่ได้เป็นของขวัญตอนอายุ 9 ปี เขามีอาการกลัวที่แคบ (claustrophobia) เพราะตอนอายุ 7 ปี เขาตกลงไปในบ่อน้ำ นอกจากนี้ แลงดอนยังเคยเป็นนักกระโดดน้ำสมัยที่เรียนที่ Phillips Exeter Academy อีกด้วย เขาเคยเล่นโปโลน้ำตอนเรียนอยู่มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน และยังคงว่ายน้ำ 50 รอบในทุก ๆ เช้า
นักแสดงชาวอเมริกัน ทอม แฮงส์ เป็นผู้รับบทบาทนี้ ในฉบับภาพยนตร์
== ผลงานที่มีโรเบิร์ต แลงดอน เป็นตัวเอก==
เทวากับซาตาน (2000)
รหัสลับดาวินชี (2003)
สาส์นลับที่สาบสูญ (2009)
สู่นรกภูมิ (2013)
ออริจิน (2017)
== การสร้างตัวละคร ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The official Robert Langdon website
Robert Langdon described in-depth by Dan Brown in his 21 Dec 2005 Witness Statement to London's High Court
ตัวละครที่เป็นนักสืบ
ตัวละครที่เป็นนักประวัติศาสตร์
ตัวละครชาวอเมริกัน
งานเขียนของแดน บราวน์
ตัวละครภาพยนตร์
ตัวละครที่เป็นศาสตราจารย์
ตัวละครที่เป็นนักล่าสมบัติ
โรแบร์ท บุนเซิน

โรแบร์ท วิลเฮ็ล์ม เอเบอร์ฮาร์ท บุนเซิน (Robert Wilhelm Eberhard Bunsen) เป็นนักเคมีชาวเยอรมัน เขาศึกษาสเปกตรัมการแผ่ของวัตถุที่ได้รับความร้อน เป็นผู้ค้นพบซีเซียม (ค.ศ. 1860) และรูบิเดียม (ค.ศ. 1861) ร่วมกันกับกุสทัฟ เคียร์ชฮ็อฟ บุนเซินพัฒนากระบวนวิธีวิเคราะห์ก๊าซขึ้นมากมาย เป็นผู้บุกเบิกในสาขาเคมีเชิงแสง (photochemistry) และยังริเริ่มการศึกษาในสาขา organoarsenic chemistry บุนเซินกับผู้ช่วยในห้องทดลองของเขา คือปีเตอร์ เดซาก ร่วมกันพัฒนาตะเกียงบุนเซินขึ้นเป็นอุปกรณ์ให้ความร้อนที่ดีกว่าอุปกรณ์เดิม ๆ ในห้องทดลอง รางวัลบุนเซิน-เคียร์ชฮ็อฟเป็นรางวัลที่ตั้งขึ้นตามชื่อของเขากับเพื่อนร่วมงานคือ กุสทัฟ เคียร์ชฮ็อฟ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Robert Wilhelm Bunsen 
Bunsen and Kirchhoff 
Robert Wilhelm Bunsen
ซีเซียม
นักเคมีชาวเยอรมัน
บุคคลจากรัฐนีเดอร์ซัคเซิน
ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน
บุคคลจากมหาวิทยาลัยมาร์บวร์ค
บุคคลจากมหาวิทยาลัยไฮเดิลแบร์ค
บุคคลจากมหาวิทยาลัยวรอตสวัฟ
กุสทัฟ เคียร์ชฮ็อฟ

กุสทัฟ โรแบร์ท เคียร์ชฮ็อฟ (Gustav Robert Kirchhoff; 12 มีนาคม ค.ศ. 1824-17 ตุลาคม ค.ศ. 1887) เป็นนักฟิสิกส์ชาวเยอรมันผู้มีส่วนร่วมในการทำความเข้าใจพื้นฐานเกี่ยวกับวงจรไฟฟ้า สเปกโทรสโกปี และการแผ่รังสีของวัตถุดำจากวัตถุที่ได้รับความร้อน เขาเป็นผู้กำหนดคำว่า การแผ่รังสีของ "วัตถุดำ" เมื่อปี ค.ศ. 1862 และหลักการสองประการในทฤษฎีวงจรและการแผ่รังสีความร้อน เรียกชื่อว่า กฎของเคียร์ชฮ็อฟ ซึ่งตั้งชื่อตามนามสกุลของเขา รางวัลบุนเซิน-เคียร์ชฮ็อฟ ในสาขาสเปกโทรสโกปีตั้งชื่อตามเขาและเพื่อนร่วมงาน คือ โรแบร์ท บุนเซิน
== ดูเพิ่ม ==
กฎของเคียร์ชฮ็อฟ
สมการเคียร์ชฮ็อฟ
ทฤษฎีของเคียร์ชฮ็อฟ
สเปกโตรสโคป
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Kirchhoff's 1857 paper on the speed of electrical signals in a wire
นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน
บุคคลจากคาลีนินกราด
ชาวปรัสเซีย
ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยเคอนิชส์แบร์ค
บุคคลจากมหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์แห่งเบอร์ลิน
บุคคลจากมหาวิทยาลัยวรอตสวัฟ
บุคคลจากมหาวิทยาลัยไฮเดิลแบร์ค
เลมูเอล ฟรานซิส แอบบ็อตต์

เลมูเอล ฟรานซิส แอบบ็อตต์ (Lemuel Francis Abbott) (ราว ค.ศ. 1760 - 5 ธันวาคม ค.ศ. 1802) เป็นจิตรกรภาพเหมือนชาวอังกฤษของคริสต์ศตวรรษที่ 18 แอบบ็อตต์มีชื่อเสียงจากการเขียนภาพเหมือนของโฮราชิโอ เนลสัน ไวส์เคานท์เนลสันที่ 1 ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่ทำเนียบนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร และภาพเหมือนของนายทหารเรือคนสำคัญๆ ของอังกฤษของคริสต์ศตวรรษที่ 18
แอบบ็อตต์ผู้เกิดในแคว้นเลสเตอร์เชอร์ในอังกฤษราวปี ค.ศ. 1760 เป็นบุตรของนักบวชเลมูเอล แอบบ็อตต์ และภรรยาแมรี แอบบ็อตต์มาเป็นลูกศิษย์ของฟรานซิส เฮย์แมน และพำนักอยู่ในลอนดอน
แม้ว่าจะมีผลงานแสดงที่ราชสถาบันศิลปะแอบบ็อตต์ก็ไม่เคยเป็นนักการศึกษา เมื่ออายุได้ 40 ปีแอบบ็อตต์ก็มีอาการเสียสติและได้รับการรักษาโดยนายแพทย์ทอมัส มันโรผู้เชี่ยวชาญทางโรงประสาทแห่งโรงพยาบาลเบ็ธเล็ม นายแพทย์มันโรเป็นนายแพทย์คนเดียวกันกับนายแพทย์ที่ถวายการรักษาอาการทางประสาทของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร (ค.ศ. 1738–ค.ศ. 1820) แอบบ็อตต์เสียชีวิตในลอนดอนเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1802
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ภาพเหมือน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
== ระเบียงภาพ ==
ไฟล์:George Macartney, 1st Earl Macartney by Lemuel Francis Abbott.jpg|“ประเทศ”ภาพเหมือนของจอร์จ แม็คคาทนีย์เอิร์ลแม็คคาทนีย์ที่ 1
ไฟล์:George Macartney, 1st Earl Macartney; Sir George Leonard Staunton, 1st Bt by Lemuel Francis Abbott.jpg|จอร์จ แม็คคาทนีย์ และเซอร์จอร์จ สทอนทัน
ไฟล์:William Cowper by Lemuel Francis Abbott.jpg|“วิลเลียม เคาว์เพอร์”
ไฟล์:Warren Hastings.jpg|“วอร์เรน เฮสติง”
ไฟล์:William Herschel01.jpg|“วิลเฮล์ม เฮิร์สเชล”
บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 1760
จิตรกรชาวอังกฤษ
จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 18
จิตรกรภาพเหมือน
บุคคลจากเทศมณฑลเลสเตอร์เชอร์
เจนนิเฟอร์ การ์เนอร์

เจนนิเฟอร์ แอนน์ การ์เนอร์ (Jennifer Anne Garner) เกิดเมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 1972 เป็นนักแสดงและโปร์ดิวเซอร์ภาพยนตร์ชาวอเมริกัน การ์เนอร์เป็นที่รู้จักครั้งแรกผ่านทางโทรทัศน์จากการแสดงเป็นเจ้าหน้าที่ซีไอเอ ซิดนีย บริสทาว ในซีรีส์ดราม่าทริลเลอร์เรื่อง Alias ที่ออกอากาศทางช่องเอบีซี 5 ฤดูกาลตั้งแต่ปี 2001 ถึง 2006 ขณะที่เธอแสดงใน Alias เธอยังแสดงภาพยนตร์อย่างภาพยนตร์ของสตีเวน สปีลเบิร์ก เรื่อง Catch Me if You Can, ภาพยนตร์ทุนสร้างสูงเรื่อง Pearl Harbor, และภาพยนตร์สร้างจากการ์ตูนมาร์เวลคอมิกส์ Daredevil และภาคต่อ Elektra หลังจากนั้นก็แสดงทั้งบทสมทบและบทนำในภาพยนตร์อย่างเช่น ต๊กกะใจ ตื่นขึ้นมา 30 รวมถึงภาพยนตร์ Juno
ด้านชีวิตส่วนตัว เธอสมรสครั้งแรกกับนักแสดงหนุ่ม สก็อต โฟเลย์ เมื่อปี 2000 และหย่ากันในปี 2003 ต่อมาเธอสมรสครั้งที่สองกับนักแสดงเบน แอฟเฟล็ก มีลูกด้วยกัน 3 คนคือ ลูกสาวคนแรกชื่อ ไวโอเลต แอน แอฟเฟล็ก (เกิดวันที่ 1 ธันวาคม 2005) ลูกสาวคนที่สองชื่อ เซราฟีน่า โรส เอลิซาเบธ แอฟเฟล็ก (เกิดวันที่ 6 มกราคม 2009) และลูกชายคนที่สามชื่อ ซามูเอล เจมส์ การ์เนอร์ แอฟเฟล็ก (เกิดวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2012) ในปี 2015 เธอได้ประกาศว่าเธอแยกทางกันกับสามีแล้วต่อมาทั้งคู่หย่าร้างกันในปี 2018 อย่างเงียบๆ
== อ้างอิง ==
นักแสดงอเมริกัน
บุคคลจากฮิวสตัน
ชาวอเมริกันเชื้อสายอังกฤษ
ปานระพี รพิพันธุ์

ดร. ปานระพี รพิพันธุ์ (ชื่อเล่น: เอิ้น) อดีตผู้ประกาศข่าว สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 และช่อง 3 เอชดี ในรายการเรื่องเด่นเย็นนี้ รายการเที่ยงวันทันเหตุการณ์ นอกจากนี้ยังมีช่วงที่นำเสนอเกี่ยวกับเรื่องไอทีภายใต้ชื่อ iT24Hrs ปัจจุบันเป็นพิธีกรและผู้ผลิตรายการ ไอที24ชั่วโมง ออกอากาศทางช่อง 9 อ.ส.ม.ท. และเจ้าของเว็บไซต์ it24hrs.com นอกจากนี้ยังเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยอีกด้วย
== การศึกษา ==
ระดับมัธยมศึกษา จากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง
ปริญญาตรี สาขาวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ จาก คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ปริญญาโท สาขาวิชาศาสตร์คอมพิวเตอร์ จาก คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ปริญญาโท สาขา Computer Science จาก University of Central Florida (UCF) ประเทศสหรัฐอเมริกา
ปริญญาเอก (PhD) สาขา Information Technology (IT) จาก Monash University ประเทศออสเตรเลีย
== ผลงาน ==
=== พิธีกรรายการ ===
เที่ยงวันทันเหตุการณ์ (ออกอากาศทุกวันจันทร์ถึงวันศุกร์ เวลา 12.00 - 13.00 น. คู่กับ ภาษิต อภิญญาวาท และ ดร.อริสรา กำธรเจริญ ทางช่อง 3)
ช่วง iT24Hrs ทางช่อง 3
ผู้จัดรายการ IT 24 ชั่วโมง On Radio (ออกอากาศทางสถานีวิทยุครอบครัวข่าว สถานีวิทยุกระจายเสียงเสียงจากทหารเรือ สทร. FM 106 MHZ
ข่าวนอกลู่ (ผู้ประกาศข่าวเฉพาะกิจ)
เรื่องเด่นเย็นนี้ เสาร์ - อาทิตย์ (ผู้ประกาศข่าวเฉพาะกิจ)
เรื่องเด่นเย็นนี้ (ออกอากาศทุกวันจันทร์ถึงวันศุกร์ เวลา 16.00 - 18.00 น. คู่กับ ธีระ ธัญไพบูลย์ และ วราภรณ์ สมพงษ์ ทางช่อง 3)
พิธีกรและผู้ผลิต รายการ ไอที 24 ชั่วโมง (ออกอากาศทางช่อง 9 เอ็มคอตเอชดี ทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 22.00 น. และย้อนหลังทางยูทูบ iT24Hrs)
ก่อนที่จะมาเป็นผู้ประกาศข่าวสังกัดช่อง 3 เคยเป็นผู้ประกาศข่าวสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 มาก่อน โดยรับผิดชอบหลายรายการ อาทิ ข่าวภาคค่ำช่วงที่ 1, ข่าวภาคค่ำช่วงที่ 2, ข่าวภาคเที่ยง, พิธีกรรายการชิงบัลลังก์ทำเนียบขาว, พิธีกรรายการคอข่าวรอบโลก, พิธีกรรายการอาทิตย์ติดข่าวช่วงติดข่าวเทคโนโลยีและข่าวต่างประเทศ
ปานระพีเริ่มการทำงานทีวีโดยเป็นพิธีกรให้กับรายการทางเคเบิลทีวีก่อนที่จะไปเรียนต่อปริญญาโทที่ประเทศสหรัฐอเมริกา และเมื่อกลับมาประเทศไทย ก็เริ่มงานสอนด้านคอมพิวเตอร์ธุรกิจ ที่มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิตในหลักสูตรนานาชาติ และเริ่มงานเป็นผู้ประกาศข่าวควบคู่กันไปตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
=== ภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ ===
ละคร นกออก ทางช่อง 7 (2548)
ภาพยนตร์ The Power Kids
== รางวัล ==
รางวัลนวัตกรรมแห่งชาติ ประจำปี 2564 ด้านสื่อและการสื่อสาร ประเภทผู้สื่อสารนวัตกรรม
รางวัลกินรีทองมหาชน ประจำปี 2564 บุคคลบันเทิงและสื่อสารมวลชน สาขาพิธีกรรายการเทคโนโลยีดีเด่น
รางวัลเทพทองพระราชทานประเภทบุคคลดีเด่นด้านวิทยุโทรทัศน์ประจำปี 2546 (สถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7)
รางวัลดาวเมฆลาประจำปี 2559 ผู้ดำเนินรายการไอทีดีเด่น จากไอที24ชั่วโมง สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
รางวัลมณีเมขลาประจำปี 2555 พิธีกรข่าวเทคโนโลยีดีเด่นยอดนิยม จากรายการไอที24ชั่วโมง สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
รางวัลผู้รังสรรค์ข่าวยอดเยี่ยมแห่งปี จากหนังสือพิมพ์เดลิมิเรอร์ มีนาคม 2558
รองอันดับสาม Miss Internet Thailand 1998
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ประวัติ ปานระพี รพิพันธุ์ ที่ iT24Hrs
ปานระพี รพิพันธุ์
ทำความรู้จักกันให้มากขึ้น กับ เอิ้น-ปานระพี ระพิพันธุ์
ผู้ประกาศข่าวช่อง 7
ผู้ประกาศข่าวช่อง 3
อาจารย์คณะบริหารธุรกิจ
พิธีกรชาวไทย
ยูทูบเบอร์ชาวไทย
นักธุรกิจชาวไทย
บุคคลจากคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
บุคคลจากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง
บุคคลจากมหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต
ลาโล ชิฟริน

บอริส คลาวดิโอ "ลาโล" ชิฟริน นักเปียโนแจ๊ส นักประพันธ์เพลง นักแต่งดนตรีประกอบภาพยนตร์ และผุ้อำนวยเพลงชาวอาร์เจนตินา เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 6 ครั้ง   และรางวัลแกรมมี 21 ครั้ง   ผลงานของเขาที่มีชื่อเสียง คือเพลงธีมของภาพยนตร์ซีรีส์  อิมพอสซิเบิล (1966-1972) ที่ถูกนำมาใช้ใหม่ในภาพยนตร์ 5 ภาค ที่นำแสดงโดยทอม ครูซ
ลาโล ชิฟริน เป็นผู้แต่งดนตรีประกอบภาพยนตร์ชุด "เดอร์ตี แฮร์รี" ที่นำแสดงโดยคลินต์ อีสต์วูด จำนวน 4 ภาค จากทั้งหมด 5 ภาค (ประกอบด้วย Dirty Harry (1971), Magnum Force (1973), Sudden Impact (1983), The Dead Pool (1988)  ยกเว้นเรื่อง The Enforcer (1976) ที่แต่งดนตรีประกอบโดยเจอร์รี ฟิลดิง)
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Lalo Schifrin's official website
Cinema Retro attends Lalo Schifrin's London concert
Aleph Records Discography - record label operated by Schifrin
ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี
นักดนตรีแจ๊ส
นักประพันธ์ดนตรีประกอบภาพยนตร์
ศิลปินสังกัดเวิร์ฟเรเคิดส์
นักเปียโน
บุคคลจากบัวโนสไอเรส
ปิแอร์ ฟรานเชสโค มัซซุคเคลลี

ปิแอร์ ฟรานเชสโค มัซซุคเคลลี หรือ อิลโมรัซโซเน (Pier Francesco Mazzucchelli(ออกเสียง), หรือเรียกกันสั้นๆ ว่า il Morazzone) (ค.ศ. 1573 - ค.ศ. 1626) เป็นจิตรกรและประติมากรชาวอิตาลีของยุคบาโรกตอนต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการสร้างศิลปะคริสต์ศาสนา
==ประวัติ==
มัซซุคเคลลีผู้เกิดที่โมรัซโซเนไม่ไกลจากเวเรเซในลอมบาร์ดีในประเทศอิตาลีเป็นบุตรของช่างหิน เมื่อไม่นานหลังจากที่เกิดมัซซุคเคลลีก็ถูกย้ายไปอยู่ที่กรุงโรม ในโรมมัซซุคเคลลีได้รับอิทธิพลจากเวนทูรา ซาลิมเบนี และ จูเซปเป เซซารี และเริ่มสร้างงานศิลปะแนวแมนเนอริสม์ มัซซุคเคลลีเขียนจิตรกรรมบนผ้าใบและจิตรกรรมฝาผนังชิ้นแรก “การชื่นชมของแมไจ” และ “การเยือนเอลิซาเบธ” ที่วัดซานซิลเวสโตรคาปิเตในปี ค.ศ. 1596
มัซซุคเคลลีกลับมายังมิลานในปี ค.ศ. 1597 ในลอมบาร์ดีมัซซุคเคลลีเขียนจิตรกรรมฝาผนังภายในชาเปลโรซาริโอในวัดซานวิตโตเรที่เวเรเซในปี ค.ศ. 1599 และสร้างงานศิลปะสื่อผสมที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพีดมอนต์และลอมบาร์ดี เริ่มด้วยการตกแต่งชาเปล “การเดินขึ้นคาวารี” (ค.ศ. 1602-ค.ศ. 1606) ที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งวาราลโล ที่มัซซุคเคลลีได้รับอิทธิพลจากโกเดนซิโอ เฟอร์รารี และเริ่มพัฒนางานที่เพิ่มความเป็นนาฏกรรมมากขึ้น ระหว่างปี ค.ศ. 1608 ถึงปี ค.ศ. 1609 มัซซุคเคลลีก็สร้างงานภายในชาเปล “พระเยซูถูกเฆี่ยน” ที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งวาเรเซเสร็จ ก่อนที่จะกลับมายังวาราลโลเพื่อสร้างชาเปล “พระเยซูปางทรมาน” (Ecce Homo) (ค.ศ. 1610-ค.ศ. 1613) และชาเปลสุดท้ายของชุด “Porziuncola” (ค.ศ. 1616-ค.ศ. 1620) ที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งออร์ตา งานจิตรกรรมฝาผนังอื่นที่เขียนก็ได้แก่ “Cappella della Buona Morte” (ชาเปลมรณะวิจิตร) ที่ซานโกเดนซิโอที่โนวารา และภาพประกาศกภายในมหาวิหารปิอาเชนซา ที่มาเขียนต่อจนเสร็จโดยจิตรกรโบโลนยาเกอร์ชิโนหลังจากที่มัซซุคเคลลีเสียชีวิตไปแล้ว
นอกจากนั้นแล้วมัซซุคเคลลีก็ยังสร้างฉากแท่นบูชาสำหรับคริสต์ศาสนสถานอีกหลายแห่งและภาพเขียนบนผ้าใบสำหรับงานสะสมส่วนบุคคล มัซซุคเคลลีร่วมสร้างงานกับจูลีโอ เชซาเร โพรคาชินี และ จิโอวานนี บาติสตา เครสพีในการเขียน “ภาพชุดนักบุญคาร์โล โบร์โรเมโอ” (Quadroni di San Carlo) ให้แก่มหาวิหารมิลาน ในบรรดาลูกศิษย์และผู้ได้รับอิทธิพลของมัซซุคเคลลีก็ได้แก่ฟรานเชสโค คาอิโร, จิโอวานนี สเตฟาโน ดาเนดี และ โจเซฟโฟ ดาเนดี, อิซิโดโร บิอังคิ, จิโอวานนี เพาโล เรชชิ และ จิโอวานนี บัตติสตา เรชชิ
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
จิตรกรรมยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลี
ศิลปะแมนเนอริสม์
ศิลปะบาโรก
ศิลปะคริสต์ศาสนา
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
==ระเบียงภาพ==
ไฟล์:Procaccini, Giulio Cesare et al. - Matyrdom of St Rufina and St Seconda (detail) - c. 1625.jpg|งานเขียนร่วมกับจิตรกรอื่น
ไฟล์:Sacro Monte di Varallo Fig3.JPG|“พระเยซูแบกกางเขน”ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งวาราลโล
ไฟล์:Sacro Monte Varallo Morazzione Cappella Ecce Homo 03.jpg|จิตรกรรมและประติมากรรมชาเปล “พระเยซูปางทรมาน”ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งวาราลโล
ไฟล์:9513 - Milano - S. Angelo - Morazzone - San Carlo Borromeo - Foto Giovanni Dall'Orto 22-Apr-2007.jpg|นักบุญคาร์โล โบร์โรเมโอมหาวิหารมิลาน
ไฟล์:3215 - Milano, Duomo - Il Duchino e il Morazzone - S. Carlo rinuncia agli onori (1602) - Foto Giovanni Dall'Orto, 6-Dec-2007.jpg|ภาพชุดนักบุญคาร์โล โบร์โรเมโอมหาวิหารมิลาน
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2116
จิตรกรชาวอิตาลี
จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 17
จิตรกรสมัยบาโรก
จิตรกรภาพประวัติศาสตร์
บุคคลจากแคว้นลอมบาร์เดีย
รอยรักรอยร้าว

รอยรักรอยร้าว ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดเรื่อง Dolores Claiborne นำแสดงโดย เคธี เบตส์, เจนนิเฟอร์ เจสัน ลีห์, เดวิด สตราเทิร์น, จูดี้ พาร์ฟิตต์, จอห์น ซี. ไรลีย์ และ คริสโตเฟอร์ พลัมเมอร์ กำกับการแสดงโดย เทย์เลอร์ แฮคฟอร์ด ออกฉายในปี ค.ศ. 1995
== คำโปรย ==
Sometimes An Accident Can Be An Unhappy Woman's Best Friend
(บางครั้งอุบัติเหตุก็เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผู้หญิงที่ไม่มีความสุข)
== เรื่องย่อ ==
เซเลน่า เซนต์ จอร์จ (เจนนิเฟอร์ เจสัน ลีห์) นักหนังสือพิมพ์สาวแกร่งจากนิวยอร์ก ได้เดินทางกลับมายังเกาะเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นสถานที่ ๆ เธอเกิดและเติบโตขึ้นมา เมื่อ โดโลเรส ไคลบอร์น (เคธี เบตส์) แม่บ้านวัยกลางคนคนหนึ่งซึ่งเป็นแม่แท้ ๆ ของเธอถูกตำรวจตั้งข้อกล่าวหาว่าเป็นผู้ฆาตกรรม วีร่า โดโนแวน (จูดี้ พาร์ฟิตต์) เศรษฐีม่ายผู้โดดเดี่ยว ผู้ซึ่งเป็นนายจ้างของเธอ เซเลน่าต้องหงุดหงิดไม่น้อยเมื่อกลับมาที่นี่อีกครั้ง เพราะเธอมีอดีตฝังใจที่ไม่ดีกับที่นี่ และเธอเองก็ยังกังขาในอดีตของแม่เธอเองเช่นกัน ก่อนที่เธอจะล่วงรู้ความจริงทั้งหมดว่า แท้ที่จริงแล้ว โดโลเรสไม่ได้เป็นฆาตกร และที่แม่ทำมาทั้งหมดนั้นก็เพื่อเธอ
โดยเรื่องราวทั้งหมดเริ่มขึ้นที่วันที่มีสุริยคราสเต็มดวงวันหนึ่ง เมื่อ 20 ปีก่อน ที่เซเลน่ายังเป็นเด็กอยู่
== เบื้องหลังและคำวิจารณ์ ==
Dolores Claiborne ดัดแปลงมาจากนวนิยายชื่อเดียวกันนี้ของ สตีเฟ่น คิง ผู้ซึ่งได้ชื่อว่าเป็น "ราชานิยายสยองขวัญ" (ในฉบับแปลเป็นภาษาไทยใช้ชื่อว่า คำสารภาพ) กำกับโดย เทย์เลอร์ แฮคฟอร์ด
นำแสดงโดย เคธี เบตส์ ซึ่งนับเป็นการพลิกบทบาทการแสดงครั้งสำคัญอีกครั้งหนึ่งของเบตส์ ด้วยการรับบทดราม่าหนักหน่วง ทั้งที่เธอเป็นนักแสดงตลก ในบทของแม่บ้านวัยกลางคนฐานะปานกลางค่อนข้างยากจน ที่ต้องอดทน ทำทุกอย่างเพื่อลูกอีกทั้งยังต้องถูกกดขี่จากอดีตสามีและนายจ้าง และถูกลูกสาวแท้ ๆ คนเดียวเข้าใจผิดเสียอีก ซึ่งต้องมาแสดงประกบคู่กับ เจนนิเฟอร์ เจสัน ลีห์ ซึ่งรับบท เซเลน่า เซนต์ จอร์จ ลูกสาวแท้ ๆ คนเดียวของโดโลเรส ซึ่งการแสดงของทั้งคู่เป็นไปอย่างเข้มข้น ได้รับการวิจารณ์ว่า น่าสนใจ และเต็มไปด้วยพลัง จากคอลัมนิสต์ในนิตยสาร กู้ด มอร์นิ่ง อเมริกา และ วอชิงตัน โพสต์
ซึ่งในเว็บไซต์IMDb ให้ได้คะแนน 7.2 ดาวจากทั้งหมด 10 ดาว แก่ภาพยนตร์เรื่องนี้
ในประเทศไทย ภาพยนตร์ออกเป็นวิดีโอเพื่อจำหน่ายและให้เช่า โดย บริษัท แมงป่อง จำกัด
== อ้างอิง ==
คำบรรยายหลังกล่องวิดีโอ รอยรักรอยร้าว Dolores Claiborne
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ข้อมูลภาพยนตร์จาก IMDb
ภาพยนตร์อเมริกัน
ภาพยนตร์ชีวิต
ภาพยนตร์ที่สร้างจากหนังสือของ สตีเฟ่น คิง
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2538
ภาพยนตร์ที่มีฉากในรัฐเมน
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในประเทศแคนาดา