pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
อำเภอกู่แก้ว

กู่แก้ว เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุดรธานี
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอกู่แก้วตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอประจักษ์ศิลปาคมและอำเภอหนองหาน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอไชยวาน
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอศรีธาตุ
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอกุมภวาปี
== ประวัติ ==
วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2506 ตำบลพังงู แยกออกจากตำบลบ้านจีด
วันที่ 6 ตุลาคม 2513 ตั้งตำบลคอนสาย แยกออกจากตำบลบ้านจีด 
วันที่ 12 ธันวาคม 2529 ตั้งตำบลค้อใหญ่ แยกออกจากตำบลพังงู
วันที่ 4 ธันวาคม 2533 ตั้งตำบลโนนทองอินทร์ แยกออกจากตำบลบ้านจีต
วันที่ 26 พฤษภาคม 2537 แยกพื้นที่ตำบลบ้านจีต ตำบลโนนทองอินทร์ ตำบลค้อใหญ่ และตำบลคอนสาย อำเภอหนองหาน มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอกู่แก้ว ขึ้นกับอำเภอหนองหาน
วันที่ 8 กันยายน 2550 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอกู่แก้ว อำเภอหนองหาน เป็น อำเภอกู่แก้ว
== ที่มาของชื่ออำเภอ ==
ในครั้งแรกนั้นทางจังหวัดอุดรธานีจะใช้ชื่อว่า อำเภอเฉลิมพระเกียรติ เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในวโรกาสพระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ60ปี โดยได้ทำการประชาพิจารณ์ต่อคนในพื้นที่ ซึ่งคนในพื้นที่ได้เสนอให้ใช้ชื่ออำเภอกู่แก้ว เนื่องจากว่าเป็นชื่อเดียวกันกับปรางค์กู่แก้วซึ่งเป็นโบราณสถานสำคัญของอำเภอและของจังหวัดอุดรธานี
โดยทางจังหวัดเห็นว่าเป็นสถานที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของคนในพื้นที่จึงได้ใช้ชื่อตามที่ประชาชนเสนอมาคือ อำเภอกู่แก้ว จังหวัดอุดรธานีเป็นชื่ออย่างเป็นทางการของอำเภอกู่แก้ว
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอกู่แก้วแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 37 หมู่บ้าน ได้แก่
{|
|-
||1.||บ้านจีต||||||(Ban Chit)||||||8 หมู่บ้าน||
|-
||2.||โนนทองอินทร์||||||(Non Thong In)||||||8 หมู่บ้าน||
|-
||3.||ค้อใหญ่||||||(Kho Yai)||||||6 หมู่บ้าน||
|-
||4.||คอนสาย||||||(Khon Sai)||||||15 หมู่บ้าน||
|}
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอกู่แก้วประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลกู่แก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านจีตทั้งตำบล
เทศบาลตำบลคอนสาย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคอนสายทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโนนทองอินทร์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนทองอินทร์ทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลค้อใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลค้อใหญ่ทั้งตำบล
== อ้างอิง ==
 
กู่แก้ว
ชื่นชุลมุน

ชื่นชุลมุน เป็นภาพยนตร์ภาคที่สามในชุดวัยอลวน ที่กำกับโดย เปี๊ยก โปสเตอร์ หลังจากความสำเร็จของ วัยอลวน (2519) และ รักอุตลุด (2520)
ภาพยนตร์ภาคนี้ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร เนื่องจากกล่าวถึงชีวิตในวัยผู้ใหญ่กว่า 2 ภาคแรก แต่มีเพลงประกอบที่เป็นเพลงฮิต คือเพลง "ยับ" ขับร้องโดย ชัยรัตน์ เทียบเทียม แต่งเนื้อร้องโดย อุดม สัตโกวิท  โดยใช้ทำนองเพลง Puff, the Magic Dragon เพลงดังของวง Peter, Paul and Mary  
== เรื่องย่อ ==
ในภาคนี้ ตั้ม เรียนจบและเริ่มทำงานเป็นทนายความ และแต่งงานใช้ชีวิตคู่กับ โอ๋ แล้ว เรื่องราวในภาคนี้กล่าวถึงการใช้ชีวิตคู่ของทั้งสองคน
สมใจซึ่งเป็นคนงานของ ตั้มและโอ๋ ถูกหมาของเสี่ยประชากัดเข้าที่หน้า เสี่ยประชาไม่ยอมชดใช้ค่าเสียหายให้ ตั้มฟ้องร้องเพื่อเรียกค่าเสียหายจากเสี่ย แต่เสี่ยก็มีเลห์กลที่จะหลบหลีกได้ตลอด วันตัดสินคดีตั้มแก้เผ็ดเสี่ยโดยพาเมียน้อยเสี่ยมาที่ศาล เสี่ยจึงยอมชดใช้ให้ ตั้มชนะคดี และนำเงินที่ได้มาให้สมใจไปรักษาตัว
== เกร็ดจากภาพยนตร์ ==
ในภาคนี้มีการใช้การ์ตูนแอนิเมชันเปิดเรื่อง เพื่อเล่าเรื่องราวก่อนหน้าปูพื้น ซึ่งเทคนิคนี้ได้นำมาใช้อีกครั้งใน วัยอลวน 4
== อ้างอิง ==
ตั้ม กับ โอ๋ วัยรุ่นไทย ยุคปี 2519 จาก OKNation
รำลึก...วัย(เคย)อลวน
ชื่นชุลมุน : แต่งแล้วไปไหน 
เสียงบรรยาย โดยผู้กำกับเปี๊ยก โปสเตอร์ และฤทัยวรรณ วงศ์สิรสวัสดิ์ และคำบรรยายจากดีวีดี วัยอลวน 4
ภาพยนตร์ไทย
ภาพยนตร์โดยไฟว์สตาร์โปรดักชั่น
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2521
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย เปี๊ยก โปสเตอร์
ภาพยนตร์ภาคต่อ
อำเภอศรีนครินทร์

ศรีนครินทร์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพัทลุง
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอศรีนครินทร์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอศรีบรรพตและอำเภอควนขนุน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองพัทลุง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอกงหรา
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอย่านตาขาวและอำเภอนาโยง (จังหวัดตรัง)
== ประวัติ ==
ท้องที่อำเภอศรีนครินทร์เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองพัทลุง ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอชุมพล ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม ปีเดียวกัน จนกระทั่งเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม ปีเดียวกัน ได้เปลี่ยนชื่อเป็น กิ่งอำเภอศรีนครินทร์
ต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 จึงมีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอศรีนครินทร์ โดยให้มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอศรีนครินทร์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 43 หมู่บ้าน ได้แก่
{|
|-
||1.||ชุมพล||||||(Chumphon)||||||14 หมู่บ้าน||
|-
||2.||บ้านนา||||||(Ban Na)||||||12 หมู่บ้าน||
|-
||3.||อ่างทอง||||||(Ang Thong)||||||8 หมู่บ้าน||
|-
||4.||ลำสินธุ์||||||(Lam Sin)||||||9 หมู่บ้าน||
|}
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอศรีนครินทร์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลชุมพล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชุมพลทั้งตำบล
เทศบาลตำบลบ้านนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านนาทั้งตำบล
เทศบาลตำบลลำสินธุ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลำสินธุ์ทั้งตำบล
เทศบาลตำบลอ่างทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอ่างทองทั้งตำบล
== อ้างอิง ==
ศรีนครินทร์
สถานที่ที่ตั้งชื่อตามพระนามของสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี
ฟังก์ชันแกมมาส่วนกลับ

ในทางคณิตศาสตร์ ฟังก์ชันแกมมาส่วนกลับ (reciprocal Gamma function) หมายถึงฟังก์ชัน
:f(z) = \frac{1}{\Gamma(z)}
เมื่อ Γ(z) คือฟังก์ชันแกมมา เนื่องด้วยฟังก์ชันแกมมาเป็นฟังก์ชันมีโรมอร์ฟิก (meromorphic function) และไม่มีค่าเป็นศูนย์ที่ตำแหน่งใดๆ บนระนาบจำนวนเชิงซ้อน ดังนั้นส่วนกลับของฟังก์ชันแกมมาจึงเป็นฟังก์ชันทั่ว (entire function) บางครั้งฟังก์ชันนี้ใช้เป็นจุดเริ่มต้นสำหรับการวิเคราะห์เชิงตัวเลขของฟังก์ชันแกมมาเอง และไลบรารีซอฟต์แวร์ส่วนหนึ่งก็ได้แยกไลบรารีสำหรับการคำนวณฟังก์ชันส่วนกลับออกจากฟังก์ชันแกมมาปกติ
คาร์ล ไวเออร์ชตรัสส์ (Karl Weierstrass) เรียกฟังก์ชันแกมมาส่วนกลับนี้ว่า "แฟกทอรีเอลล์" (factorielle) ซึ่งในภาษาฝรั่งเศสหมายถึงแฟกทอเรียล ในการพัฒนาทฤษฎีบทการแยกตัวประกอบของไวเออร์ชตรัสส์ (Weierstrass factorization theorem)
== อนุกรมเทย์เลอร์ ==
การกระจายอนุกรมเทย์เลอร์รอบค่า 0 ของฟังก์ชันแกมมาส่วนกลับมีดังนี้
:\frac{1}{\Gamma(z)} = z + \gamma z^2 + \left(\frac{\gamma^2}{2} - \frac{\pi^2}{12}\right)z^3 + \ldots
เมื่อ γ คือค่าคงที่ออยเลอร์-แมสเชโรนี สำหรับพจน์ที่ k มากกว่า 2 ขึ้นไป สัมประสิทธิ์ ak ที่อยู่หน้าพจน์ zk สามารถคำนวณแบบเวียนเกิดได้จาก
:a_k = k a_1 a_k - a_2 a_{k-1} + \sum_{j=2}^k (-1)^j \, \zeta(j) \, a_{k-j}
เมื่อ ζ(s) คือฟังก์ชันซีตาของรีมันน์ (Riemann zeta function)
ฟังก์ชันแกมมาและฟังก์ชันอื่นที่เกี่ยวข้อง
วัลคาไนซ์

Redirect วัลคาไนเซชัน
การลู่เข้าสัมบูรณ์

ในทางคณิตศาสตร์ การลู่เข้าสัมบูรณ์ (absolute convergence) ของอนุกรมหรือปริพันธ์ใด ๆ จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อ ผลลัพธ์ของค่าสัมบูรณ์ของตัวบวกหรือปริพันธ์ (integrand) นั้นมีค่าอยู่ในเซตจำกัด คุณสมบัติของการลู่เข้าสัมบูรณ์เป็นสิ่งหนึ่งที่สำคัญ เนื่องจากเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับการจัดเรียงใหม่ของผลคูณของผลบวก
หากจะระบุให้เจาะจงกว่านี้ กำหนดให้อนุกรม \sum_{n=0}^\infty a_n จะเรียกได้ว่าลู่เข้าสัมบูรณ์ก็ต่อเมื่อ \sum_{n=0}^\infty \left|a_n\right| 
ในกรณีเดียวกัน กำหนดให้ปริพันธ์ \int_A f (x) \,dx จะเรียกได้ว่าลู่เข้าสัมบูรณ์ก็ต่อเมื่อ \int_A \left|f (x) \right|\,dx 
== อ้างอิง ==
Walter Rudin, Principles of Mathematical Analysis (McGraw-Hill: New York, 1964).
อนุกรมคณิตศาสตร์
แคลคูลัสเชิงปริพันธ์
คณิตวิเคราะห์
สูตรการสะท้อน

ในทางคณิตศาสตร์ สูตรการสะท้อน หรือ ความสัมพันธ์การสะท้อน (reflection formula/relation) สำหรับฟังก์ชัน f คือสมการที่แสดงความสัมพันธ์ระหว่าง f(x) กับ f(a−x) ซึ่งเป็นกรณีพิเศษกรณีหนึ่งของสมการเชิงฟังก์ชัน (functional equation) สูตรการสะท้อนมีประโยชน์ในการวิเคราะห์เชิงตัวเลขสำหรับฟังก์ชันพิเศษอื่นๆ
== สูตรที่เป็นที่รู้จัก ==
ฟังก์ชันคู่และฟังก์ชันคี่มีความสัมพันธ์สะท้อนเมื่อ a = 0 นั่นคือ สำหรับทุกฟังก์ชันคู่ จะได้ f(−x) = f(x) และสำหรับทุกฟังก์ชันคี่ จะได้ f(−x) = −f(x)
ความสัมพันธ์อันหนึ่งที่เป็นที่รู้จักกันดีคือ สูตรการสะท้อนของออยเลอร์ (Euler's reflection formula)
:\Gamma(z)\Gamma(1-z) = \frac{\pi}{\sin{\pi z}}
สำหรับฟังก์ชันแกมมาที่นิยามโดยเลออนฮาร์ด ออยเลอร์
นอกจากนี้ยังมีสูตรการสะท้อนสำหรับฟังก์ชันโพลีแกมมา (polygamma function) อันดับที่ n ในสัญกรณ์ ψn(z) ดังนี้
:\psi^n(1-z)+(-1)^{n+1}\psi^n(z) = (-1)^n \pi \frac{d^n}{d z^n} \cot{\pi z}
ในฟังก์ชันซีตาของรีมันน์ (Riemann zeta function) ก็มีความสัมพันธ์การสะท้อน
:\zeta(1-z) = 2(2\pi)^{-z} \cos\left(\frac{\pi z}{2}\right)\Gamma(z)\zeta(z)
และในฟังก์ชันไซ (xi function) ในสัญกรณ์ ξ(z) ก็มีเช่นกัน คือ
:\xi(z) = \xi(1-z) \!
== อ้างอิง ==
แคลคูลัส
พระยาจุฬาราชมนตรี (นาม)

พระยาจุฬาราชมนตรี นามเดิม นาม มีศาสนนามว่า มุฮัมหมัดตะกี เป็นบุตรของพระยาจุฬาราชมนตรี (เถื่อน) มารดาคือคุณหญิงนก เกิดในสมัยรัชกาลที่ 2 แต่ไม่ทราบปี เข้ารับราชการในกรมท่าขวาในสมัยรัชกาลที่ 3เป็นพระราชเศรษฐี  ได้ว่าการคลังวิเศษในกรมท่าหลวง และกำกับชำระตั๋วเฮียชำระฝิ่นและได้เลื่อนเป็นจางวางคลังวิเศษกำกับราชการกรมพระคลังนอก คลังพิเศษ คลังในซ้าย พระคลังใน คลังคำนวณ กำกับภาษีร้อยชักสาม ในสมัยรัชกาลที่ 4
นอกจากนั้น ท่านยังมีส่วนร่วมในการปราบจลาจลภาคใต้ และวางระเบียบปกครองหัวเมืองฝ่ายใต้ และเป็นข้าหลวงตรวจการภาคใต้จนเหตุการณ์สงบ จนกระทั่งพระยาจุฬาราชมนตรี (น้อย) ถึงแก่อนิจกรรมใน พ.ศ. 2410 ท่านจึงได้รับแต่งตั้งให้เป็นจุฬาราชมนตรีสืบแทนจนถึงแก่อนิจกรรมใน พ.ศ. 2432 ศพของท่านฝังอยู่ที่มัสยิดต้นสน
== อ้างอิง ==
ภัทระ คาน.สุสานประวัติศาสตร์ 3 สมัย ในมุสลิมมัสยิดต้นสนกับบรรพชนสามสมัย. กทม. จิรรัชการพิมพ์.2544
เอกราช มูเก็ม. จุฬาราชมนตรี ประวัติศาสตร์ผู้นำไทยมุสลิมจากสมัยอยุธยาถึงยุคทักษิณ. กทม. ร่วมด้วยช่วยกัน. 2549. หน้า 32-33
นาม
นาม
น
จุฬาราชมนตรี (นาม)
บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
สะพานข้ามแม่น้ำมิสซิสซิปปี I-35W

สะพานข้ามแม่น้ำมิสซิสซิปปี I-35W (I-35W Mississippi River bridge) เป็นสะพานที่ทอดข้ามแม่น้ำมิสซิสซิปปีส่วนหนึ่งของทางหลวงอินเตอร์สเตต 35 ตั้งอยู่ในรัฐมินนิโซตา สหรัฐอเมริกา เปิดใช้ใน พ.ศ. 2510 เป็นถนนแบบ 8 ช่องทางจราจร มีความยาว 579 เมตร (1900 ฟุต) สะพานแห่งนี้มีการจราจรคับคั่งมากเป็นอันดับ 2 ในรัฐมินนิโซตา โดยมียานพาหนะที่ใช้สะพานนี้เฉลี่ยวันละ 141,000 คัน
== เหตุการณ์สะพานถล่ม ==

ในวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2550 เวลาประมาณ 18.05 นาฬิกา (เวลาท้องถิ่น) สะพานแห่งนี้ได้ถล่มลงสู่แม่น้ำ มียานพาหนะกว่า 50 คันตกลงไปในแม่น้ำ ขณะเกิดเหตุเป็นชั่วโมงเร่งด่วน เจ้าหน้าที่ได้เปิดใช้งานสะพานเพียงบางเลน เพื่อทำการบำรุงรักษา
เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม Federal Highway Administration ของสหรัฐ ประกาศว่าสาเหตุเบื้องต้นของการถล่ม อาจจะเกิดจากความผิดพลาดในการออกแบบจุดเชื่อมต่อของโครงสร้างสะพาน  และอาจเกิดจากน้ำหนักของเครื่องจักรที่นำมาใช้ในการซ่อมบำรุงสะพาน 
จากข้อมูลในวันที่ 10 สิงหาคม 2550 มีผู้เสียชีวิต 8 คน และบาดเจ็บอีกกว่า 100 คน
== อ้างอิง ==
ข้ามแม่น้ำมิสซิสซิปปี I-35W
สิ่งก่อสร้างในรัฐมินนิโซตา
ปูเสฉวน

ปูเสฉวน เป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง ในไฟลัมอาร์โธรพอด ในไฟลัมย่อยครัสเตเชียน ในอันดับฐานปูปลอม (Anomura) ในวงศ์ใหญ่ Paguroidea ซึ่งสามารถแบ่งออกได้เป็นวงศ์ต่าง ๆ ได้อีก 7 วงศ์ (ดูในตาราง)
โดยรวมแล้ว ปูเสฉวนเป็นสัตว์ที่มีขนาดเล็ก ประมาณ 1-6 เซนติเมตร มีขาทั้งหมด 10 ขา ไม่มีเปลือกแข็งแบบปูหรือกุ้ง จึงต้องอาศัยในเปลือกหอยเปล่า โผล่เฉพาะหัวและขา 2 คู่ออกจากเปลือก ส่วนขาอีก 2 คู่ใช้ยึดกับเปลือกหอย กินซากพืช ซากสัตว์เป็นอาหาร มักอาศัยอยู่ตามหาดทรายชายทะเล บางชนิดอาจอาศัยอยู่ในน้ำลึก มีประมาณ 1,100 ชนิด บางสกุลอาศัยอยู่แต่เฉพาะบนบก ได้แก่ Coenobita
ปูเสฉวนมีพฤติกรรมการขยายพันธุ์ ด้วยการที่ตัวผู้จะต่อสู้กันด้วยก้ามเพื่อแย่งชิงตัวเมีย เหมือนกุ้ง หรือปูทั่วไป เมื่อตัวผู้ที่ชนะแล้วจะจับตัวเมียไว้ เมื่อตัวเมียลอกคราบ ตัวผู้จะปล่อยน้ำเชื้อเข้าผสมบริเวณขาว่ายส่วนท้อง เกิดเมื่อการปฏิสนธิแล้ว ตัวเมียจะปล่อยไข่ไปในทะเลเพื่อปล่อยไข่ให้ล่องลอยไปในทะเล ซึ่งลูกขนาดเล็กจะยังมีลักษณะไม่เหมือนตัวเต็มวัย จะต้องลอกคราบและมีพัฒนาการต่อไปเรื่อย ๆ ในปูเสฉวนบกก็มีพฤติกรรมเช่นเดียวกัน แต่กระทำกันบกบก และตัวเมียจะลงไปปล่อยในทะเล ก่อนที่ลูกเมื่อแรกเกิดจะกลับมาเติบโตและใช้ชีวิตอยู่บนบก
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
สัตว์น้ำ
กุ้ง-กั้ง-ปู
ปูเสฉวน
พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน อหะหมัดจุฬา)

พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน อหะหมัดจุฬา) เป็นบุตรพระยาจุฬาราชมนตรี (นาม) กับคุณหญิงกลิ่น ธิดาพระยารามัญวงศ์ (มะโดด) เกิดเมื่อ พ.ศ. 2391 บิดานำเข้าถวายตัวเป็นมหาดเล็กตั้งแต่อายุ 18 ปี เข้ารับราชการเป็นมหาดเล็กเวรศักดิ์ มียศเป็นนายฉลองไนยนารถ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านย้ายมาเป็นขุนนางกรมท่าซ้าย และได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นหลวงราชเศรษฐี ระหว่างนี้ก็ศึกษากฎหมายด้วย
ครั้นถึงรชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นพระราชเศรษฐี และเมื่อบิดาถึงแก่กรรมจึงได้รับแต่งตั้งให้เป็นพระยาจุฬาราชมนตรี เจ้ากรมท่าซ้าย เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2432 นอกจากนั้นยังเป็นผู้พิพากษาศาลคดีต่างประเทศในกระทรวงยุติธรรมอีกตำแหน่งหนึ่ง ท่านเป็นข้าราชการที่สนิทชิดเชิ้อกับรัชกาลที่ 5 เป็นพิเศษ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์และพานทองเทียบชั้นเจ้าพระยาพานทอง เมื่อท่านเจ็บป่วยก็โปรดเกล้าฯ ให้แพทย์หลวงมาดูแลรักษา
พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน) ป่วยเป็นฝีที่แก้มและที่ชายโครง ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2453 รวมอายุ 65 ปี โปรดให้มีการแห่ศพทางน้ำอย่างสมเกียรติ พระราชทานไม้นิซ่านปักที่หลุมศพของท่านและทรงเป็นประธานในพิธีฝังศพด้วยพระองค์เองที่มัสยิดต้นสน
== ครอบครัว ==
พระยาจุฬาราชมนตรี (สิน) สมรสกับคุณหญิงแพ มีบุตร 4 คน คือ
พระยาจุฬาราชมนตรี (สัน อหะหมัดจุฬา)
ป๋ง (ถึงแก่กรรมแต่ยังเยาว์)
เจ้าจอมละม้าย ในรัชกาลที่ 5
ลมุล อหะหมัดจุฬา หัวหน้าพนักงานภูษามาลา
นอกจากนี้ท่านยังมีภรรยาอีก 2 คน คือ นางพิน มีบุตร 1 คน คือ ขุนวรวาที (เล็ก อหะหมัดจุฬา) และนางแดง มีบุตร 6 คน คือ
แม้น อหะหมัดจุฬา
พระจุฬาราชมนตรี (เกษม อหะหมัดจุฬา)
พระราชเศรษฐี (สุทธิ์ อหะหมัดจุฬา)
สายหยุด อหะหมัดจุฬา มหาดเล็กหลวง
หยด อหะหมัดจุฬา
ย้อย อหะหมัดจุฬา
และมีธิดาอีกคนหนึ่งชื่อแป๊ด ภายหลังเธอออกจากครอบครัวเพราะรักกับชายชื่อปลื้ม จนเกิดคดีความเมื่อ พ.ศ. 2442
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
 (เดิมเรียกว่ามหาสุราภรณ์)
พ.ศ. 2447 -  เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 4 ชั้นที่ 4 (ม.ป.ร.4)
== อ้างอิง ==
ภัทระ คาน. สุสานประวัติศาสตร์ 3 สมัย ใน มุสลิมมัสยิดต้นสนกับบรรพชนสามสมัย. กทม. จิรรัชการพิมพ์. 2544
เอกราช มูเก็ม. จุฬาราชมนตรี ประวัติศาสตร์ผู้นำไทยมุสลิมจากสมัยอยุธยาถึงยุคทักษิณ. กทม. ร่วมด้วยช่วยกัน. 2549
จุฬาราชมนตรี
บรรดาศักดิ์ชั้นพระยา
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ม.
ผู้ได้รับเหรียญรัตนาภรณ์ ม.ป.ร.4
บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
สกุลอหะหมัดจุฬา
สกุลจุฬารัตน
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นเชษฐาธิเบนทร์

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นเชษฐาธิเบนทร์ (4 พฤษภาคม พ.ศ. 2358 – 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2404) มีพระนามเดิมว่า หม่อมเจ้าโกเมน เป็นพระราชโอรสลำดับที่ 11 ในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และเป็นลำดับที่ 2 ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเฟือง เมื่อวันพฤหัสบดี เดือน 6 แรม 11 ค่ำ ปีกุน สับตศก จุลศักราช 1177 ตรงกับวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2358
ในปี พ.ศ. 2394 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนา พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโกเมน ขึ้นเป็น พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นเชษฐาธิเบนทร์
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นเชษฐาธิเบนทร์ สิ้นพระชนม์เมื่อวันอาทิตย์ เดือน 3 แรม 2 ค่ำ ปีระกา ตรีศก จุลศักราช 1223 ตรงกับวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2404 (แบบสากล คือ พ.ศ. 2405) สิริพระชันษา 46 ปี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นเชษฐาธิเบนทร์ เป็นต้นราชสกุล โกเมน ณ อยุธยา โดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามราชสกุลแก่หม่อมหลวงวงศ์ ผู้ขอ เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2459 เป็นสกุลอันดับที่ 3202 ตามประกาศวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2459
== พระโอรสและพระธิดา ==
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นเชษฐาธิเบนทร์ มีพระโอรสและพระธิดา 9 องค์ ได้แก่
หม่อมเจ้าหญิงนารี โกเมน (ประสูติ พ.ศ. 2382)
หม่อมเจ้าหญิงถัด โกเมน
หม่อมเจ้าหญิงอ่าง โกเมน (10 กรกฎาคม พ.ศ. 2383 – 6 มีนาคม พ.ศ. 2459; พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2465) ประสูติแด่หม่อมราชวงศ์หญิงเอี่ยม โกเมน (ราชสกุลเดิม : ปาลกะวงศ์)
หม่อมเจ้า (ไม่ปรากฏพระนาม)
หม่อมเจ้า (ไม่ปรากฏพระนาม)
หม่อมเจ้า (ไม่ปรากฏพระนาม)
หม่อมเจ้าหญิงวณิดา (พ.ศ. 2388 – 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2435; พระราชทานเพลิง ณ วัดมกุฏกษัตริยาราม 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2438)
หมม่อมเจ้าชายศักดิ์ศรี (พ.ศ. 2394 – 19 สิงหาคม พ.ศ. 2433)
หม่อมเจ้าหญิงสถิตย (พ.ศ. 2395 – 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2418)
==พระอิสริยยศ==
4 พฤษภาคม พ.ศ. 2358 – 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2367 : หม่อมเจ้าโกเมน
21 กรกฎาคม พ.ศ. 2367 – 2 เมษายน พ.ศ. 2394 : พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าโกเมน
2 เมษายน พ.ศ. 2394 – 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2394 : พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโกเมน
15 พฤษภาคม พ.ศ. 2394 – 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2404 : พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นเชษฐาธิเบนทร์
15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454 : พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นเชษฐาธิเบนทร์
==พงศาวลี==
== อ้างอิง ==
ราชสกุลในรัชกาลที่ ๓ 
พระราชประวัติพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระราชสกุล (กระทู้ในพันทิป.คอม)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 3
พระองค์เจ้าชาย
กรมหมื่น
แม่น้ำอามูดาร์ยา

อามูดาร์ยา ในอดีตมีชื่อเรียกในภาษาละตินว่า ออกซุส (Oxus; Ὦξος) เป็นแม่น้ำสายหลักในเอเชียกลางและอัฟกานิสถาน เกิดจากธารน้ำแข็งบนเทือกเขาปามีร์ทางตอนเหนือของฮินดูกูช ในบริเวณที่แม่น้ำ Vakhsh กับปันจ์บรรจบกันในเขตสงวนธรรมชาติ Tigrovaya Balka บนชายแดนระหว่างอัฟกานิสถานกับทาจิกิสถาน และไหลไปทางตะวันตกเฉียงเหนือไปยังส่วนหลงเหลือของทะเลอารัลตอนใต้ ส่วนแม่น้ำสายเหนือเป็นชายแดนทางตอนเหนือของอัฟกานิสถานกับทาจิกิสถาน อุซเบกิสถาน และเติร์กเมนิสถาน ในประวัติศาสตร์สมัยโบราณ แม่น้ำนี้ถือเป็นของเขตของเกรตเตอร์อิหร่านกับ "Turan" ซึ่งเทียบได้กับเอเชียกลางในปัจจุบัน อามูดาร์ยามีน้ำไหลเฉลี่ยประมาณ 70 ลูกบาศก์กิโลเมตรต่อปี
==ชื่อ==
ในสมัยคลาสสิก แม่น้ำนี้มีชื่อเรียกในภาษาละตินว่า Ōxus และในภาษากรีกโบราณว่า  (Ôxos) ซึ่งมีที่มาจากชื่อ Vakhsh ลำน้ำสาขาที่ใหญ่ที่สุดของแม่น้ำนี้ ข้อมูลภาษาเปอร์เซียสมัยกลางจากสมัยซาเซเนียนเรียกแม่น้ำนี้ว่า Wehrōd 
ชื่อ Amu กล่าวกันว่ามาจากนครสมัยกลาง Āmul (ภายหลังกลายเป็น Chahar Joy/Charjunow และปัจจุบันคือตืร์กเมนาบัต) ในบริเวณที่ปัจจุบันคือเติร์กเมนิสถาน ส่วน Darya แปลว่า "ทะเลสาบ" ในภาษาเปอร์เซีย ข้อมูลภาษาอาหรับและอิสลามสมัยกลางเรียกแม่น้ำนี้ว่า ญัยฮูน (جَـيْـحُـوْن|Jayḥūn) ซึ่งมาจากคำว่า กิโฮน หนึ่งใน 4 แม่น้ำของสวนเอเดนจากคัมภีร์ไบเบิล แม่น้ำอามูดาร์ยาไหลผ่านหนึ่งในทะเลทรายที่สูงที่สุดในโลก
==หมายเหตุ==
== อ้างอิง ==
==อ่านเพิ่ม==
Curzon, George Nathaniel. 1896. The Pamirs and the Source of the Oxus. Royal Geographical Society, London. Reprint: Elibron Classics Series, Adamant Media Corporation. 2005.  (pbk;  (hbk).
Gordon, T. E. 1876. The Roof of the World: Being the Narrative of a Journey over the high plateau of Tibet to the Russian Frontier and the Oxus sources on Pamir. Edinburgh. Edmonston and Douglas. Reprint by Ch'eng Wen Publishing Company. Taipei. 1971.
Toynbee, Arnold J. 1961. Between Oxus and Jumna. London. Oxford University Press.
Wood, John, 1872. A Journey to the Source of the River Oxus. With an essay on the Geography of the Valley of the Oxus by Colonel Henry Yule. London: John Murray.
==แหล่งข้อมูลอื่น==
อามูดาร์ยา
อามูดาร์ยา
อามูดาร์ยา
อามูดาร์ยา
อามูดาร์ยา
จังหวัดคาบูล

คาบูล (ปาทาน/ดารี: ) เป็นจังหวัดทางตะวันออกของประเทศอัฟกานิสถาน เมืองหลักคือคาบูล ซึ่งมีสถานะเป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศด้วย จังหวัดคาบูลมีประชากรราว 5 ล้านคน ในจำนวนนี้ 85% อาศัยในตัวเมือง ผู้ว่าราชการฯคนปัจจุบันของจังหวัดคือ Muhammad Yaqub Haidari
==อ้างอิง==
คาบูล
วิกิพีเดียภาษาอังกฤษ

วิกิพีเดียภาษาอังกฤษ (English Wikipedia) เป็นหนึ่งในสองวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาอังกฤษ (อีกอันหนึ่งคือวิกิพีเดียภาษาอังกฤษอย่างง่าย) จัดตั้งขึ้นในวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2544 โดยเป็นวิกิพีเดียที่สร้างขึ้นเป็นภาษาแรก และมีจำนวนบทความมากที่สุด (ณ วันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2565) โดยมีบทความทั้งหมด 6,565,641 บทความ ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565 ร้อยละ 11 ของบทความวิกิพีเดียทั้งหมดอยู่ในภาษาอังกฤษ ซึ่งมากกว่าร้อยละ 50 ใน พ.ศ. 2546 มีการแก้ไขครั้งที่หนึ่งพันล้านในวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2564
== ข้อโต้แย้ง ==
===รูปแบบภาษาอังกฤษ===
ข้อโต้แย้งหนึ่งในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษคือ ผู้เขียนควรใช้ภาษาอังกฤษรูปแบบใด โดยตัวเลือกหลักคือภาษาอังกฤษแบบอเมริกันกับภาษาอังกฤษแบบบริติช แนวทางปฏิบัติระบุว่า "วิกิพีเดียภาษาอังกฤษไม่มีความชอบสำหรับรูปแบบภาษาประจำชาติที่หลากหลายโดยทั่วไป" และ "บทความในหัวข้อที่มีความผูกพันอย่างแน่นแฟ้นกับประเทศที่พูดภาษาอังกฤษโดยเฉพาะ ควรใช้ภาษาอังกฤษรูปแบบที่เหมาะสมสำหรับประเทศนั้น"
=== บทความพิพาท ===
งานวิจัยจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด พ.ศ. 2556 ให้ข้อสรุปว่า บทความที่มีข้อพิพาทมากที่สุดในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษมีแนวโน้มที่จะเป็นปัญหาที่กว้างขึ้น ในขณะที่บทความที่มีข้อพิพาทมากที่สุดในวิกิพีเดียภาษาอื่นมีแนวโน้มที่จะเป็นปัญหาในระดับภูมิภาค เนื่องจากสถานะภาษาอังกฤษที่เป็นภาษากลางของโลก ซึ่งหมายความว่าผู้ที่แก้ไขในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษบางส่วนมีภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สอง งานวิจัยระบุว่าบทความที่มีข้อพิพาทในวิกิพีเดียภาษาอังกฤษมากที่สุด คือ: จอร์จ ดับเบิลยู. บุช, อนาธิปไตย, มุฮัมมัด, รายชื่อบุคลากรดับเบิลยูดับเบิลยูอี, ภาวะโลกร้อน, การขริบหนังหุ้มปลาย, สหรัฐ, พระเยซู, เชื้อชาติกับสติปัญญา และศาสนาคริสต์
== ดูเพิ่ม ==
ดิลีตชันพีเดีย
== อ้างอิง ==
== ข้อมูล ==
(alkaline paper).
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
English Wikipedia on Meta-Wiki
อังกฤษ
ภาษาอังกฤษ
อลองก์ ดีนอย

อลองก์ ดีนอย นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2526 ที่ Candijay ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 32 ครั้ง ชนะ 21 (น็อก 11) เสมอ 3 แพ้ 7
== ประวัติ ==
ดีนอยด์ขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2545 ชนะน็อก ลีโอนาร์โด ฟาเรเรน ยก 2 จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ที่ฟิลิปปินส์ รวมทั้งชนะน็อก โรเบิร์ต คอสเตโล ยก 5 ต่อมา ได้ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นฟลายเวทเมื่อ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2547 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนฟ้าเพชรน้อย ส.จิตรพัฒนาไม่ได้แชมป์ ดีนอยด์ได้ชิงแชมป์อีกครั้งเมื่อ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 โดยขึ้นชิงแชมป์ WBO เอเชียแปซิฟิกรุ่นฟลายเวท ดีนอยด์เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไก่ชน ส.วรพินไป จากนั้นดีนอยด์ขึ้นชกชนะที่ฟิลิปปินส์อย่างต่อเนื่องรวมทั้งชนะคะแนนนีโน ซูอีโล ชนะน็อก จูน อีราแฮม ยก 6 ชนะน็อกโรเบิร์ต รูบิลล่า ยก 4 จากนั้น จึงได้ชิงแชมป์ WBO เอเชียแปซิฟิกรุ่นฟลายเวทอีกครั้งเมื่อ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ซึ่งคราวนี้ ดีนอยด์เป็นฝ่ายชนะน็อกไก่ชน ส.วรพิน คู่ปรับเก่ายก 5 ได้แชมป์มาครอง หลังจากนั้น ดีนอยด์ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทที่ว่าง ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนซอนนี่ บอยจาโร ไม่ได้แชมป์
จากนั้น ดีนอยด์ยังขึ้นชกชนะที่ฟิลิปปินส์อีกหลายครั้ง รวมทั้งชนะน็อก เชอร์วิน มานาทัด เสมอกับ ดอนดอน จีเมนา ดีนอยด์ได้ชิงแชมป์อีกครั้งเมื่อ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2553 โดยชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวท แพ้น็อก เทพฤทธิ์ ก่อเกียรติยิม ยก 7 ดีนอยด์ยังคงขึ้นชกที่ฟิลิปปินส์อีกหลายครั้งและขึ้นชกครั้งล่าสุดคือ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 แพ้น็อก จาสัน กานอย ยก 8 แล้วไม่ได้ขึ้นชกมวยอีก
==เกียรติประวัติ==
แชมป์ WBO เอเชียแปซิฟิก รุ่นฟลายเวท (2550)
* ชิง, 13 ก.ค. 2550 ชนะน็อก ไก่ชน ส.วรพิน ยก 5 ที่ จ.ราชบุรี
* สละแชมป์
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์เยาวชนรุ่นฟลายเวท WBC 27 ส.ค. 2547 แพ้น็อก ฟ้าเพชรน้อย ส.จิตรพัฒนา ยก 8 ที่ จ.ศรีสะเกษ
* ชิงแชมป์ WBO เอเชียแปซิฟิก รุ่นฟลายเวท 8 ก.ค. 2548 แพ้คะแนน ไก่ชน ส.วรพิน ที่ จ.อุตรดิตถ์
* ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 20 มิถุนายน 2551 แพ้คะแนน ซอนนี่ บอย จาโร ที่ ฟิลิปปินส์
* ชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวท เมื่อ 24 ตุลาคม 2553 แพ้น็อก เทพฤทธิ์ ก่อเกียรติยิม ยก 7
==อ้างอิง==
สถิติการชก boxrec.com  
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นไลท์ฟลายเวท
แชมป์ WBO เอเชีย
บุคคลจากจังหวัดโบโฮล
บุคคลจากจังหวัดอากูซันเดลซูร์
บุคคลจากจังหวัดเซบู
ยางไซไคลซ์

ยางไซไคลซ์ (Cyclised Rubber) เป็นยางที่มีโครงสร้างทางเคมีเป็นวง ซึ่งสามารถเตรียมได้จากทั้งน้ำยางสดและยางแห้ง ในกรณีของการใช้น้ำยางทำได้โดยการนำน้ำยางมาปรับสภาพให้มีความเสถียรต่อกรดโดยการใส่สารประเภทพอลิเอทธิลีนออกไซด์ ที่ช่วยเพิ่มความเสถียรต่อประจุบวก แล้วจึงเติมกรดอ่อนลงไป หลังจากนั้นเติมกรดเข้มข้นลงไปอย่างรวดเร็วเพื่อปรับสภาพโครงสร้างของยางแล้วให้ความร้อนเพื่อทำให้ปฏิกิริยาเกิดสมบูรณ์ สุดท้ายจึงแยกยางออกมาโดยการเทลงในน้ำเดือด จะได้ยางที่มีลักษณะเป็นผงสีน้ำตาลอ่อน
ส่วนในกรณีที่ใช้ยางแห้งมาเตรียมยางไซไคลซ์ สามารถทำได้โดยการนำยางธรรมชาติมาบดด้วยเครื่องบดยางสองลูกกลิ้ง ผสมสารตัวเติมและสารอินทรีย์อื่น ๆ ที่ให้ประจุบวก 10 phr แล้วนำยางที่ผสมเสร็จมาทำให้ร้อนที่อุณหภูมิ 125-145°C เป็นเวลา 1-4 ชั่วโมง ได้ยางไซไคลซ์ที่มีลักษณะแข็ง หรือ อาจใส่สารจำพวกเกลือแฮไลด์แอมโฟเตอริก (SnCl2) เติมลงไปที่อุณหภูมิห้อง จะได้สารประกอบที่ไม่มีสี ทำให้เป็นผงโดยการเติมน้ำหรือแอลกอฮอลล์ ด้วยการเตรียมยางทั้งสองวิธีนี้ทำให้ได้ยางที่มีการปรับโครงสร้างโมเลกุล โดยโมเลกุลของยางธรรมชาติเกิดการเชื่อมโยงกันเอง ซึ่งทำให้สัดส่วนพันธะที่ไม่อิ่มตัวในโครงสร้างของยางลดลง ทำให้สมบัติยางเปลี่ยนไปและยางมีความแข็งแรงขึ้น
ซึ่งการใช้งานโดยทั่วไปของยางไซไคลซ์ส่วนใหญ่จะนำไปผสมกับยางอื่น เนื่องจากมีน้ำหนักโมเลกุลต่ำ มีความแข็งแรงมากกว่ายางธรรมชาติ เมื่อผสมกับยางชนิดอื่นทำให้ยางมีความแข็งแรง การใช้งานด้านอุตสาหกรรมส่วนใหญ่ใช้ในอุตสาหกรรมยางพื้นรองเท้า 
== อ้างอิง ==
ซ