pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ทีเอเอ็ม

ประเทศผู้ผลิต อาร์เจนตินา
ปีที่ใช้งาน 1976
เจ้าหน้าที่ 4 นาย
หน้ก 30,000 กิโลกรัม/ 29.53 ต้น
ยาว 6.77 เมตร
สูง 2.71 เมตร
กว้าง 3.92 เมตร
เกราะหนาที่สุด ความลับ
เครื่องยนต์ ดีเซล เอ็มทียู เอ็มบี 833 เคเอ 500  ให้กำลัง 720 แรงม้า
ความเร็ว 75 กิโลเมตร/ชั่วโมง
รัศมีทำการ 940 กิโลเมตร
อาวุธ
* อาวุธหลัก ปืนใหญ่ ขนาด 105 มม./ 4.13 นิ้ว
* อาวุธรอง ปืนกล ขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว 2 กระบอก
== อ้างอิง ==
George Forty & Jack Livesey,the World Encyclopedia of Tanks,Anness,2006
รถถัง
รถถังที-10

ประเทศผู้ผลิต สหภาพโซเวียต
ปีที่ใช้งาน 1953
เจ้าหน้าที่ 4 นาย
หน้ก 52,000 กิโลกรัม/ 51.2 ต้น
ยาว 7.41 เมตร
สูง 2.43 เมตร
กว้าง 3.56 เมตร
เกราะหนาที่สุด 270 มม./ 10.63 นิ้ว
เครื่องยนต์ ดีเซล วี2ไอเอส 12 สูบ  ให้กำลัง 690 แรงม้า
ความเร็ว 42 กิโลเมตร/ชั่วโมง
รัศมีทำการ 250 กิโลเมตร
อาวุธ
* อาวุธหลัก ปืนใหญ่ ขนาด 122 มม./ 4.8 นิ้ว
* อาวุธรอง ปืนกล ขนาด 14.55 มม./ 0.57 นิ้ว 2 กระบอก และ 12.7 มม./ 0.3 นิ้ว 1 กระบอก
== อ้างอิง ==
George Forty & Jack Livesey,the World Encyclopedia of Tanks,Anness,2006
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รถถังจากสหภาพโซเวียต
รถถังหนัก
ที-62

การพัฒนาของรถถังขนาดกลางของโซเวียตเริ่มขึ้นในปี 1951 ซึ่งได้พัฒนามาจากรถถังที-54/55แต่ในปี 1961 รถถัง ที-62 และในขณะเดียวกันรถถัง ที-54/55 ก็ยังเข้าประจำการเช่นกัน รถถัง ที-62 นั้นถูกผลิตตั้งแต่ปี 1961 ถึง 1975 โดยถูกแทนที่โดยรถถังที-72โดยมียอดผลิตรวมทั้งหมดสองหมื่นคัน
==การจัดหารถถังใหม่==
ในช่วงปี 1950 สหภาพโซเวียตได้ใช้งานรถถัง ที-54/55 ปืนขนาด 100 มิลลิเมตร แต่มันก็ไม่สามารต่อกรกับรถถังชาติตะวันตกเช่น เอ็ม 48 แพทตัน เซ็นจูเรี่ยน ซึ่งใช้ปืนลำกล้องเรียบไร้เกลียว สหภาพโซเวียตจึงจัดตั้งโครงการจัดหารถถังขนาดคันใหม่ในปี 1951 ของโซเวียตเริ่มขึ้น  ซึ่งได้พัฒนามาจากรถถังที-54/55และในปี 1951 รถถัง ที-62เอ รุ่นแรกได้ถูกสร้างขึ้นมาพร้อมปืนลำกล้องเกลียว 100 มิลลิเมตร แต่ในปี 1961 รถถัง ที-62 พร้อมด้วยปืนใหญ่ลำกล้องเรียบขนาด 115 มิลลิเมตร ก็ได้ถูกใช้งานแทน และในขณะเดียวกัน ที-62เอ ที่เป็นรุ่นแปลงของรถถังรุ่นนี้ก็ได้รับเข้าประจำการเช่นกัน ในเดือนมีนาคมปี 1962 สายการผลิตจำนวนมากของ ที-62 ก็หยุดลง รถถัง ที-62 นั้นถูกผลิตตั้งแต่ปี 1961 ถึง 1975 โดยถูกแทนที่โดยรถถังที-72โดยมียอดผลิตรวมทั้งหมดสองหมื่นคันด้วยกัน และปัจจุบันรถถังรุ่นนี้ยังคงประจำการในกองทัพบางประเทศอยู่อยู่เช่นอัฟกานิสถาน อิรัค ยูเครน ซึ่งได้รับการอัพเกรดให้มีความทันสมัยมากยิ่งขึ้น
==การพัฒนาในรุ่นต่างๆ==
ที-62เอ
ที-62
ที-62เค
ที-62เคเอ็น
ที-62เอ็ม
ที-62ดี
ที-62เอ็มเค
ที-62เอ็มวี
ที-62/122
ที-62/160
ที-67
ที-72
==รายละเอียด ที-62==
ประเทศผู้ผลิต สหภาพโซเวียต  (รัสเซีย)
ปีที่ใช้งาน 1961
เจ้าหน้าที่ 4 นาย
หน้ก 40,000 กิโลกรัม/ 39.4 ต้น
ยาว 5.63 เมตร
สูง 2.39 เมตร
กว้าง 3.3 เมตร
เกราะหนาที่สุด 242 มม./9.53 นิ้ว
เครื่องยนต์ ดีเซล วี55 12 สูบ  ให้กำลัง 580 แรงม้า
ความเร็ว 50 กิโลเมตร/ชั่วโมง
รัศมีทำการ 650 กิโลเมตร
อาวุธ
* อาวุธหลัก ปืนใหญ่ ขนาด 115 มม./ 4.53 นิ้ว
* อาวุธรอง ปืนกล ขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว และ 12.7 มม./0.5 นิ้ว อย่างละ 1 กระบอก
== อ้างอิง ==
George Forty & Jack Livesey,the World Encyclopedia of Tanks,Anness,2006
==แหล่งข้อมูลอื่น==
รถถังจากสหภาพโซเวียต
ที-72

T-72
T-72 เป็นตระกูลของรถถังหลักโซเวียตที่เข้าสู่การผลิตครั้งแรกในปี 1971. มีการสร้างรถถัง T-72 ประมาณ 20,000 คันรุ่น , T-72A ที่เปิดตัวในปี 2522 ถือเป็นรถถังหลักรุ่นที่สอง มันถูกส่งออกอย่างกว้างขวางและเห็นมันได้ใน 40 ประเทศและในความขัดแย้งมากมาย รุ่น T-72B3 ที่เปิดตัวในปี 2010 ถือเป็นรถถังต่อสู้รุ่นที่สาม
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
George Forty & Jack Livesey,the World Encyclopedia of Tanks,Anness,2006
รถถังจากสหภาพโซเวียต
ที-64

ประเทศผู้ผลิต สหภาพโซเวียต
ปีที่ใช้งาน 1972
เจ้าหน้าที่ 3 นาย
หน้ก 42,000 กิโลกรัม/ 41.3 ต้น
ยาว 7.4 เมตร
สูง 2.2 เมตร
กว้าง 3.46 เมตร
เกราะหนาที่สุด 200 มม./7.87 นิ้ว
เครื่องยนต์ ดีเซล 5ดีทีเอฟ 5 สูบ  ให้กำลัง 750 แรงม้า
ความเร็ว 75 กิโลเมตร/ชั่วโมง
รัศมีทำการ 400 กิโลเมตร
อาวุธ
* อาวุธหลัก ปืนใหญ่ ขนาด 125 มม./4.92 นิ้ว
* อาวุธรอง ปืนกล ขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว และ 12.7 มม./ 0.5 นิ้ว อย่างละ 1กระบอก
== อ้างอิง ==
George Forty & Jack Livesey,the World Encyclopedia of Tanks,Anness,2006
รถถังจากสหภาพโซเวียต
ที-80

ที-80 (T-80) เป็นรถถังที่ใช้ระบบเครื่องยนต์กังหันแกสเป็นครั้งแรกของโลก  เริ่มเข้าประจำการตั้งแต่ปี ค.ศ. 1976
T-80 รุ่นแรกใช้เครื่องยนต์แบบ GTD-1000 ขนาด 1000 แรงม้า  รุ่นที่สองใช้ชื่อ T-80B เครื่องยนต์แบบ GTD- 1000TF ด้วยกำลังม้าเท่าเดิม และ รุ่นล่าสุด T-80U เครื่องยนต์แบบ GTD- 125.
รถถัง T-80 ติดตั้งปืนใหญ่รถถังขนาด 125 มม. ลำกล้องเรียบ มีระบบทรงตัวของป้อมปืน ทั้งสองทิศทาง พร้อมด้วยปืนกลร่วมแกนขนาด 7.62 มม. สองกระบอก และปืนกลหนักแบบ PKT ขนาด 12.7มม.หนึ่งกระบอก
ด้วยระบบควบคุมการยิงอันทันสมัยทำให T-80 สามารถทำลายเป้าหมายในระยะไกลสุดได้ถึง 5000 เมตร  กล้องเล็งกลางคืนช่วยให้พลยิงสามารถมองเห็นเป้าหมายในความมืดได้ไกลถึง 1300 เมตรเมื่อใช้แสงอินฟราเรด และไกลถึง 850 เมตรเมื่อไม่ใช้แสงอินฟราเรด
== ระบบควบคุมการยิง ==
ผู้บังคับรถ : กล้องเล็งกลางวัน-กลางคืนเชิงรับระบบทรงตัวทางดิ่ง
พลยิง: กล้องเล็งกลางวันระบบทรงตัวสองทิศทางพร้อมเครื่องหาระยะด้วยเลเซอร์และระบบนำวิถี; กล้องเล็งกลางคืนเชิงรับระบบทรงตัวทางดิ่ง
คอมพิวเตอร์ขีปนะ: ประมวลผลสภาพแวดล้อมที่เกี่ยวข้องกับความแม่นยำในการยิง
เครื่องตรวจจับความร้อน: ค้นหาเป้าหมายด้วยระบบความร้อน
== ระบบป้องกันตัว ==
แผ่นเกราะ: ป้องกันกระสุน APFSDS, HEAT
เกราะแบบอ่อนตัว
ป้องกันรังสี
ป้องกันตรวจจับความร้อน
สีพราง
ป้องกัน นชค.
ป้องกันการยิงกดดดัน
การรบกวนทางอีเลคทรอนิค
เครื่องปรับอากาศ
== ข้อมูลจำเพาะ ==
น้ำหนัก (ตัน) : 46
ความเร็ว (กม./ชม.) : 70
สัดส่วน (เมตร) : 9.651/6.982 x 3.582 x 2.202
เครื่องยนต์: กังหันแกส GTD 1,250 แรงม้า
พลประจำรถ: 3 นาย
กำลังม้าต่อน้ำหนัก (แรงม้า/ตัน) :  27.2
แรงกดพื้นดิน (กก./ลบ.ซม.) :  0.925
ความจุน้ำมัน (ลิตร) :  1,840
ระยะปฏิบัติการ (กม.) : 400
ลุยน้ำลึก (เมตร) : 1.2/5.0
อาวุธ
* ปืนใหญ่ลำกล้องเรียบขนาด125 มม.
* ปืนกลร่วมแกนขนาด 7.62 มม.
* ปืนกลหนักขนาด 12.7 มม.
ป้อนกระสุนปืนใหญ่:อัตโนมัติ;
ระบบทรงตัวของป้อมปืน:2ทิศทาง;
บรรทุกกระสุน
* ปืนใหญ่: 45นัด;
* ปืนกลร่วมแกน: 1,250นัด;
* ปืนกลหนักขนาด 450นัด;
มุมยกปืน/มุมลดปืน.: 54องศา/ 13องศา;
ชนิดกระสุนปืนใหญ่: APFSDS HE-FRAG HEAT จรวดนำวิถึ
==รายชื่อประเทศผู้ใช้งาน==

====อดีตประเทศผู้ใช้งาน====
== อ้างอิง ==
http://se-ed.net/young11/tank/t80.htm 
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รถถังจากสหภาพโซเวียต
ทีอาร์-85

ประเทศผู้ผลิต โรมาเนีย
ปีที่ใช้งาน 1987
เจ้าหน้าที่ 3 นาย
หน้ก 50,000 กิโลกรัม/ 49.2 ต้น
ยาว 9.96 เมตร
สูง 3.10 เมตร
กว้าง 3.44 เมตร
เกราะหนาที่สุด ความลับ
เครื่องยนต์ ดีเซล เอ็มทียู 8 สูบ  ให้กำลัง 860 แรงม้า
ความเร็ว 60 กิโลเมตร/ชั่วโมง
รัศมีทำการ 310 กิโลเมตร
อาวุธ
* อาวุธหลัก ปืนใหญ่ ขนาด 100 มม./3.94 นิ้ว
* อาวุธรอง ปืนกล ขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว และ 12.7 มม./ 0.5 นิ้ว อย่างละ 1กระบอก
== อ้างอิง ==
George Forty & Jack Livesey,the World Encyclopedia of Tanks,Anness,2006
รถถัง
ไทป์ 59

== ข้อมูลจำเพาะ ==
ประเทศผู้ผลิต สาธารณรัฐประชาชนจีน
ปีที่ใช้งาน 1959
เจ้าหน้าที่ 4 นาย
หน้ก 36,000 กิโลกรัม/ 35.4 ต้น
ยาว 7.9 เมตร
สูง 2.59 เมตร
กว้าง 3.27 เมตร
เกราะหนาที่สุด 203 มม./ 7.99 นิ้ว
เครื่องยนต์ ดีเซล 12150แอล วี12  ให้กำลัง 430 แรงม้า
ความเร็ว 50 กิโลเมตร/ชั่วโมง
รัศมีทำการ 420 กิโลเมตร
อาวุธ
* อาวุธหลัก ปืนใหญ่ ขนาด 100 มม./3.94 นิ้ว
* อาวุธรอง ปืนกล ขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว และ 12.7 มม./ 0.5 นิ้ว อย่างละ 1กระบอก
== อ้างอิง ==
George Forty & Jack Livesey,the World Encyclopedia of Tanks,Anness,2006
รถถัง
ความสัมพันธ์จีน–สหภาพโซเวียต
ไทป์ 62

== ข้อมูลจำเพาะ ==
ประเทศผู้ผลิต สาธารณรัฐประชาชนจีน
ปีที่ใช้งาน 1962
เจ้าหน้าที่ 4 นาย
หน้ก 21,000 กิโลกรัม/ 20.7 ต้น
ยาว 7.9 เมตร
สูง 2.25 เมตร
กว้าง 2.68 เมตร
เกราะหนาที่สุด ความลับ
เครื่องยนต์ ดีเซล 12 สูบ  ให้กำลัง 430 แรงม้า
ความเร็ว 60 กิโลเมตร/ชั่วโมง
รัศมีทำการ 500 กิโลเมตร
อาวุธ
* อาวุธหลัก ปืนใหญ่ ขนาด 85 มม./3.35 นิ้ว
* อาวุธรอง ปืนกล ขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว 2 กระบอก และ 12.7 มม./ 0.5 นิ้ว  1กระบอก
== อ้างอิง ==
George Forty & Jack Livesey,the World Encyclopedia of Tanks,Anness,2006
รถถัง
ไทป์ 63

ประเทศผู้ผลิต สาธารณรัฐประชาชนจีน
ปีที่ใช้งาน 1963
เจ้าหน้าที่ 4 นาย
หน้ก 18,000 กิโลกรัม/ 18.1 ต้น
ยาว 8.44 เมตร
สูง 2.52 เมตร
กว้าง 3.2 เมตร
เกราะหนาที่สุด 14 มม./ 0.55 นิ้ว
เครื่องยนต์ ดีเซล 12150แอล วี12  ให้กำลัง 400 แรงม้า
ความเร็ว 64 กิโลเมตร/ชั่วโมง
รัศมีทำการ 370 กิโลเมตร
อาวุธ
* อาวุธหลัก ปืนใหญ่ ขนาด 85 มม./3.35 นิ้ว
* อาวุธรอง ปืนกล ขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว 1 กระบอก และ 12.7 มม./ 0.5 นิ้ว 1กระบอก
== อ้างอิง ==
George Forty & Jack Livesey,the World Encyclopedia of Tanks,Anness,2006
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รถถังสะเทินน้ำสะเทินบก
ความสัมพันธ์จีน–สหภาพโซเวียต
ไทป์ 74

== ข้อมูลจำเพาะ ==
ประเทศผู้ผลิต ญี่ปุ่น
ปีที่ใช้งาน 1975
เจ้าหน้าที่ 4 นาย
หน้ก 38,000 กิโลกรัม/ 37.4 ต้น
ยาว 9.42 เมตร
สูง 2.48 เมตร
กว้าง 3.18 เมตร
เกราะหนาที่สุด ความลับ
เครื่องยนต์ ดีเซล มิตซูบิชิ 10ซีเอฟ22 ดับลิวที  10 สูบ ให้กำลัง 720 แรงม้า
ความเร็ว 60 กิโลเมตร/ชั่วโมง
รัศมีทำการ 400 กิโลเมตร
อาวุธ
* อาวุธหลัก ปืนใหญ่ ขนาด 105 มม./4.13 นิ้ว
* อาวุธรอง ปืนกล ขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว และ 12.7 มม./ 0.5 นิ้ว อย่างละ 1กระบอก
== อ้างอิง ==
George Forty & Jack Livesey,the World Encyclopedia of Tanks,Anness,2006
รถถัง
เค1 (รถถัง)

ประเทศผู้ผลิต เกาหลีใต้
ปีที่ใช้งาน 1987
เจ้าหน้าที่ 4 นาย
หน้ก 51,100 กิโลกรัม/ 50.3 ต้น
ยาว 7.48 เมตร
สูง 2.25 เมตร
กว้าง 3.59 เมตร
เกราะหนาที่สุด ความลับ
เครื่องยนต์ ดีเซล เอ็มทียู เอ็มบี 871 เคเอ-501  ให้กำลัง 1200 แรงม้า
ความเร็ว 65 กิโลเมตร/ชั่วโมง
รัศมีทำการ 440 กิโลเมตร
อาวุธ
* อาวุธหลัก ปืนใหญ่ ขนาด 105 มม./4.13 นิ้ว
* อาวุธรอง ปืนกล ขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว 2 กระบอก และ 12.7 มม./ 0.5 นิ้ว  1กระบอก
== อ้างอิง ==
George Forty & Jack Livesey,the World Encyclopedia of Tanks,Anness,2006
รถถัง
พีที-76

พีที-76 เป็นรถถังเบา สะเทินน้ำสะเทินบก ผลิตขึ้นในช่วงต้นทศวรรษที่ 1950  โดยสหภาพโซเวียต และกลายเป็นรถถังหลักของกองทัพโซเวียตและประเทศในกลุ่มสนธิสัญญาวอร์ซอ นอกจากนี้ยังส่งออกให้กับประเทศสังคมนิยมอื่นอีก เช่น อินเดีย อิรัก เกาหลีเหนือ เวียดนามเหนือ และอีกกว่า 25 ประเทศ
== อ้างอิง ==
George Forty & Jack Livesey,the World Encyclopedia of Tanks,Anness,2006
พ
ไทป์ 99

{| border=1 cellspacing=0 cellpadding=2 style="width:250px; float:right; border-collapse:collapse; margin:0 0 .5em 1em;"
|-
| colspan=2 |
|-
! colspan=2 bgcolor=#808000 | ไทพ 99
|-
| ประเทศผู้ผลิต
| สาธารณรัฐประชาชนจีน
|-
| ปีที่ใช้งาน
| 1998
|-
| ประเภท
| รถถังประจัญบาน
|-
| เจ้าหน้าที่
|  3 นาย
|-
| ยาว
| 11 เมตร
|-
| กว้าง
| 3.4 เมตร
|-
| สูง
| 2 เมตร
|-
| หนัก
| 50,793 กิโลกรัม/ 50 ต้น
|-
| ความเร็ว
| 65 กิโลเมตร/ชั่วโมง
|-
| รัศมีทำการ
| 450 กิโลเมตร
|-
| อาวุธหลัก
| ปืนใหญ่ขนาด 125 มม./4.92 นิ้ว
|-
| อาวุธรอง
| ปืนกล ขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว และ 12.7 มม./ 0.5 นิ้ว อย่างละ 1กระบอก
|-
| เกราะหนา
| -
|-
| เครื่องยนต์
| ดีเซล ให้กำลัง 1,200 แรงม้า
|}

ไทป์ 99 หรือ ZTZ-99 หรือ WZ-123  เป็นรถถังประจัญบานรุ่นที่สามที่ใช้โดยสาธารณรัฐประชาชนจีน พัฒนามาจากไทป์ 98G เป็นรุ่นที่มีถังแบบทันสมัย แต่ต้นทุนสูงเมื่อเทียบกับการประหยัดกว่าของรุ่นไทป์ 96
== อ้างอิง ==
George Forty & Jack Livesey,the World Encyclopedia of Tanks,Anness,2006
รถถัง
โทโฮกุ

โทโฮกุ  แปลตรงตัวว่า "ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ" เป็นอนุภูมิภาคของญี่ปุ่น ดินแดนที่ครอบคลุมพื้นที่หนึ่งในสี่ทางเหนือของเกาะฮนชู มีชื่อเดิมว่า "มิจิโนกุ" แปลว่าถนนภายในหรือถนนสายแคบ เนื่องจากในอดีตนั้นยากต่อการเข้าถึง ด้วยภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นเทือกเขาขรุขระ และฤดูหนาวอันโหดร้าย โทโฮกุเป็นดินแดนที่ยังคงธรรมชาติอันสวยงาม และเป็นแหล่งของน้ำพุร้อนจำนวนนับไม่ถ้วน นอกจากนั้น โทโฮกุยังเป็นดินแดนแห่งตำนานเรื่องเล่าขานมากมาย และเป็นแห่งสุดท้ายที่ยังคงอนุรักษ์วิถีชีวิตขนบประเพณีญี่ปุ่นโบราณอยู่ รวมถึงหัตถกรรมพื้นเมืองที่ยังคงอนุรักษ์ไว้ ภายใต้ความเจริญและอารยธรรมสมัยใหม่ที่หลั่งไหลเข้ามา
อนุภูมิอากาศในโทโฮกุ ถูกแบ่งโดยเทือกเขาที่เป็นแนวยาวจากเหนือลงมาเป็นสองด้าน คือทางด้านฝั่งทะเลญี่ปุ่น จะมีอากาศหนาวเย็น หิมะตกหนักในฤดูหนาว ในขณะที่ทางด้านฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกจะมีอากาศอบอุ่นกว่า ประชากรที่อาศัยอยู่ในแถบโทโฮกุ ปัจจุบันมีอยู่ประมาณ 9 ล้านคน ลดลงจากปี พ.ศ. 2538 ที่ 9.8 ล้านคน ซึ่งเป็นสถิถิสูงที่สุด หากเทียบกับมาตรฐานของญี่ปุ่นแล้ว จัดว่ามีประชากรค่อนข้างเบาบาง บนพื้นที่ราบและลุ่มแม่น้ำเป็นแหล่งเกษตรกรรม หนึ่งในสี่ของข้าวที่ผลิตในญี่ปุ่นมาจากภูมิภาคนี้
== เขตการปกครอง ==
โทโฮกุ ประกอบไปด้วย 6 จังหวัด ได้แก่
จังหวัดอาโอโมริ
จังหวัดอิวาเตะ
จังหวัดมิยางิ
จังหวัดอากิตะ
จังหวัดยามางาตะ
จังหวัดฟูกูชิมะ
== เหตุการณ์สำคัญ ==
แผ่นดินไหวหมู่เกาะคุรีล พ.ศ. 2552
แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในเซ็นได พ.ศ. 2554
== อ้างอิง ==
ภาคในประเทศญี่ปุ่น
ภาคโทโฮกุ
ชูบุ

ชูบุ  เป็นภูมิภาคหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ตรงส่วนกลางของประเทศ จุดเด่นของภาคชูบุก็คือ ถึงแม้ทั้ง 9 จังหวัดจะจัดอยู่ในภูมิภาคเดียวกัน แต่ก็มีลักษณะภูมิประเทศและภูมิอากาศ รวมไปถึงวัฒนธรรมท้องถิ่นที่แตกต่างกัน โดย 4 จังหวัดชายฝั่งทะเลญี่ปุ่น อันได้แก่ นีงาตะ โทยามะ อิชิกาวะ และฟูกูอิ เป็นเทือกเขาและที่ราบชายฝั่งทะเล มีหิมะตกหนักในฤดูหนาว แต่ระยะเวลาสั้นกว่าภูมิภาคโทโฮกุและฮกไกโด ฤดูร้อนอากาศร้อนชื้นและเย็นสบายในฤดูใบไม้ผลิ พื้นที่ราบในเขตนี้มีขนาดใหญ่ที่สุดในภูมิภาคชูบุ และเป็นแหล่งปลูกข้าวที่มีคุณภาพแห่งใหญ่แห่งหนึ่ง
ชูบุ ตั้งอยู่ตรงส่วนกลางของประเทศ มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 21 ล้านคนใน 9 จังหวัด ซึ่งถึงแม้ว่าจะจัดอยู่ในภูมิภาคเดียวกัน แต่มีลักษณะภูมิประเทศและภูมิอากาศ รวมไปถึงวัฒนธรรมท้องถิ่นที่แตกต่างกัน ในเขตโฮกูริกุ ประกอบไปด้วยสี่จังหวัดชายฝั่งทะเลญี่ปุ่น อันได้แก่ นีงาตะ โทยะมะ อิชิกาวะ และฟูกูอิ เป็นเทือกเขาและที่ราบชายฝั่งทะเล มีหิมะตกหนักในฤดูหนาว แต่ระยะเวลาสั้นกว่าภูมิภาคโทโฮกุและฮกไกโด ฤดูร้อนอากาศร้อนชื้นและเย็นสบายในฤดูใบไม้ผลิ พื้นที่ราบในเขตนี้มีขนาดใหญ่ที่สุดในภูมิภาคชูบุ และเป็นแหล่งปลูกข้าวที่มีคุณภาพแห่งใหญ่แห่งหนึ่ง พื้นที่สูงตอนกลางประกอบไปด้วยจังหวัดนางาโนะ กิฟุ และยามานาชิ ดินแดนแห่งเทือกเขาสูงทอดตัวเป็นแนวยาวไม่รู้จบ ที่ตั้งของเจแปนแอลป์หรือที่รู้จักกันดีว่าเป็นหลังคาของญี่ปุ่น เป็นเมืองตากอากาศบนเขาและแหล่งเล่นสกียอดนิยมแห่งหนึ่ง บนภูเขาอากาศหนาวเย็นตลอดปี ในฤดูร้อนบนเขามีแสงแดดอบอุ่น แต่ในขณะที่ทางเชิงเขาอากาศร้อนชื้น พื้นที่ทางตอนล่างประกอบไปด้วยจังหวัดไอจิและชิซูโอกะ ตั้งอยู่ทางชายฝั่งด้านมหาสมุทรแปซิฟิก มีภูมิอากาศอบอุ่นสบาย มีชื่อเสียงเลื่องลือในด้านการเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมการผลิตรถยนต์ที่เมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ และภูเขาไฟฟูจิ ภูเขาไฟที่สูงที่สุดและเป็นสัญลักษณ์ของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างเขตจังหวัดชิซูโอกะและยามานาชิ
== จังหวัดในเขตจูบุ ==
ชูบุ ประกอบไปด้วย 9 จังหวัด ได้แก่
กิฟุ
ชิซูโอกะ
นางาโนะ
นีงาตะ
โทยามะ
ฟูกูอิ
ยามานาชิ
อิชิกาวะ
ไอจิ
ภาคในประเทศญี่ปุ่น
ชูโงกุ

ภูมิภาคชูโงกุ  หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า ภูมิภาคซันอิง-ซันโย  เป็นภูมิภาคทางส่วนตะวันตกปลายสุดของเกาะฮนชู ซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยจังหวัดฮิโรชิมะ โอกายามะ ชิมาเนะ ทตโตริ และยามางูจิ ในปี 2010 มีประชากรจำนวน 7,563,428 คน
นอกจากเมืองฮิโรชิมะที่เป็นที่รู้จักกันดี เนื่องจากผลของการทิ้งระเบิดปรมาณูเมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 แล้ว ภูมิภาคนี้ยังมีชื่อเสียงในเรื่องของปราสาท สถาปัตยกรรมและศิลปหัตถกรรมโบราณ รวมถึงเนินทรายที่เลื่องชื่อแห่งทตโตริก็อยู่ที่ภูมิภาคนี้
== ภูมิศาสตร์ ==

ชูโงกุเป็นภูมิภาคทางส่วนปลายสุดของเกาะฮนชู โดยทิศเหนือติดทะเลญี่ปุ่น ทิศใต้ติดกับทะเลในทะเลเซโตะใน (Seto Naikai) ซึ่งเป็นผืนน้ำขนาด 9,500 ตารางกิโลเมตร มีเกาะเล็ก ๆ ระเกะระกะกว่า 1,000 เกาะ และได้รับการประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติแห่งแรกของญี่ปุ่น ชูโงกุมีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 7.8 ล้านคน จากทั้งหมด 5 จังหวัด ซึ่งแบ่งเป็นสองด้านโดยเทือกเขาชูโงกุ ทางตอนกลางของภูมิภาค ด้านที่อยู่ทางฝั่งทะเลญี่ปุ่นเรียกว่าซันอิง ซึ่งแปลว่าร่มเงาของภูเขา ได้แก่จังหวัดทตโตริ ชิมาเนะ และตอนเหนือของจังหวัดยามางูจิ ภูมิอากาศของดินแดนทางด้านทะเลญี่ปุ่นนี้ มีแสงแดดจ้าและสดใสในฤดูร้อน ฤดูหนาวอากาศหนาวเย็น มรสุมจากทางตะวันตกเฉียงเหนือทำให้มีหมอกจัดและเมฆหนาทึบ ส่วนอีกด้านหนึ่งเรียกว่าซันโย คือทางฝั่งทะเลใน ประกอบไปด้วยจังหวัดโอกายามะ ฮิโรชิมะ และทางตอนใต้ของจังหวัดยามางูจิ เขตนี้มีอากาศอุ่นสบายตลอดปี ปริมาณน้ำฝนมีไม่มาก มีแสงแดดจ้าเป็นส่วนใหญ่
== จังหวัดในภาคชูโงกุ ==
ชูโงกุ ประกอบไปด้วย 5 จังหวัด ได้แก่
ทตโตริ
ชิมาเนะ
โอกายามะ
ฮิโรชิมะ
ยามางูจิ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ข้อมูลเกี่ยวกับภูมิภาคชูโงกุและทะเลเซโตะใน
Into You WEST JAPAN Chugoku
 
ภาคในประเทศญี่ปุ่น
เกาะคีวชู

คีวชู  เป็นเกาะที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประเทศญี่ปุ่น และตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของหมู่เกาะญี่ปุ่น มีเนื้อที่ 35,640 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 14,311,224 คน (ปี 2018) ชื่อคีวชูหมายถึง เก้าแคว้น
== เขตการปกครอง ==
ชื่อคีวชูมีความหมายตามตัวอักษรว่า "9 แคว้น" ซึ่งหมายถึงเก้าแคว้นดั้งเดิมในภูมิภาคไซไกโดบนเกาะ คือ ชิกูเซ็ง ชิกูโงะ ฮิเซ็ง ฮิโงะ บูเซ็ง บุงโงะ ฮีวงะ โอซูมิ และซัตสึมะ
ปัจจุบันนี้ภูมิภาคคีวชู  เป็นภูมิภาคทางการปกครองที่ประกอบด้วย 8 จังหวัด ซึ่งตั้งอยู่บนตัวเกาะคีวชูรวมทั้งหมู่เกาะโอกินาวะด้วย ได้แก่
จังหวัดฟูกูโอกะ
จังหวัดคาโงชิมะ
จังหวัดคูมาโมโตะ
จังหวัดมิยาซากิ
จังหวัดนางาซากิ
จังหวัดโออิตะ
จังหวัดโอกินาวะ
จังหวัดซางะ
จังหวัดฟูกูโอกะมีประชากรมากที่สุดบนเกาะ เมืองใหญ่ที่สุดบนเกาะคือนครฟูกูโอกะ มีศูนย์ธุรกิจหลักกับสนามบินระหว่างประเทศ และเป็นศูนย์กลางสำหรับเมืองที่มีอุตสาหกรรมหนัก
== เศรษฐกิจ ==
ผลิตภัณฑ์การเกษตรหลักเป็นข้าว ชา ยาสูบ มันหวาน และผ้าไหม ยังถูกผลิตอย่างกว้างขวาง อุตสาหกรรมหนักถูกเพ่งเล็งในทิศเหนือรอบเมืองคิตะกีวชู เมืองนางาซากิ และเมืองโออิตะ และรวมถึงเคมีและโลหะที่อยู่บนเกาะ
== ดูเพิ่ม ==
หมู่เกาะรีวกีว
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
 
คีวชู
คีวชู
คีวชู
เกาะโอกินาวะ

เกาะโอกินาวะ (; ウチナー อุชินา; ; คุนิงะมิ:  ฟุชินา) ทางตอนใต้ของเกาะคีวชู อยู่ในกลุ่มหมู่เกาะรีวกีวซึ่งประกอบไปด้วยเกาะน้อยใหญ่ที่อยู่กระจัดกระจายในบริเวณกว้าง มีหาดทรายขาวสวย น้ำทะเลสีคราม และปะการังที่ยังสมบูรณ์ ทำให้โอกินาวะเป็นแหล่งท่องเที่ยวพักร้อนในฝันของชาวญี่ปุ่น
 
*
โอกินาวะ
หมู่เกาะรีวกีว
ยุทธการที่โอกินาวะ
แม่น้ำในมิดเดิลเอิร์ธ

มิดเดิลเอิร์ธ (Middle-Earth) คือดินแดนในจินตนิยายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ในปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ  ดินแดนนี้มีแม่น้ำสายต่างๆ มากมาย  ต่อไปนี้เป็นรายชื่อแม่น้ำที่สำคัญในมิดเดิลเอิร์ธ โดยนับจากเทือกเขาเอเร็ดลูอินออกมาทางตะวันออก
สำหรับแม่น้ำที่อยู่ทางตะวันตกของเทือกเขาเอเร็ดลูอิน ดูเพิ่มเติมใน แม่น้ำในแผ่นดินเบเลริอันด์
==ก==
กลันดูอิน
กวาธโล
กิลไรน์
แกลดเดน ชื่อแม่น้ำที่ไหลมาจากเทือกเขามิสตี้ ลงไปบรรจบกับแม่น้ำอันดูอิน มีชื่อในภาษาซินดารินว่า เซียร์นิงกลอร์ (Sîr Ninglor) มีที่มาจากดอกไอริส (นิงกลอร์) ที่ขึ้นอยู่มากมายรอบดินแดนแถบนั้น
==ค==
เคเลบรันท์
==น==
นิมรอเดล
==บ==
บรุยเนน หรือ "ลาวด์วอเตอร์"  กำเนิดมาจากต้นน้ำในเทือกเขามิสตี้ทางตอนเหนือ ไหลลงมาเป็นปราการธรรมชาติของอาณาจักรอาร์นอร์  เลียบอาณาจักรเล็กๆ แห่งรูห์เดาร์  ผ่านลงไปยังอาณาจักรเอเรกิออน   แล้วไหลลงสู่แม่น้ำมิเธย์เธลหรือแม่น้ำฮอร์เวลล์  การเดินทางข้ามแม่น้ำบรุยเนนทำได้เพียงตำแหน่งเดียว คือบริเวณแก่งหินตื้นที่มีชื่อว่า 'ฟอร์ดบรุยเนน' ใกล้กับอาณาจักรริเวนเดลล์
บารันดูอิน หรือ "แบรนดี้ไวน์" เป็นแม่น้ำที่ยาวเป็นอันดับสี่ในมิดเดิลเอิร์ธ รองจากแม่น้ำอันดูอิน แม่น้ำรันนิ่ง และแม่น้ำเกรย์ฟลัด  แบรนดี้ไวน์ไหลจากทะเลสาบเอเวนดิมซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของเอเรียดอร์ พาดผ่านชายแดนตะวันออกของแคว้นไชร์ ฟากตะวันออกของแม่น้ำคือเขตบั๊กแลนด์และป่าดึกดำบรรพ์ จุดข้ามแม่น้ำที่สำคัญได้แก่ สะพานแบรนดี้ไวน์บนถนนสายตะวันออก ท่าเรือบัคเคิลเบอรี่ และแก่งซาร์นฟอร์ดในเซาธ์ฟาร์ธิง ชื่อ 'บารันดูอิน' เป็นภาษาซินดาริน มีความหมายว่า 'แม่น้ำสีน้ำตาลทอง'
==ม==
มิเธย์เธล หรือ "ฮอร์เวลล์"
==ร==
ริงโกล
==อ==
อันดูอิน หรือ "แม่น้ำใหญ่", "มหานที" เป็นลำน้ำกว้างใหญ่ที่สุดบนทวีปมิดเดิลเอิร์ธ  ต้นกำเนิดมาจากลำธารแลงเวลล์ในเทือกเขามิสตี้ และลำธารเกรย์ลินในเทือกเขาสีเทา  อันดูอินไหลขนานเทือกเขามิสตี้ทางฟากตะวันออก ผ่านหุบเขากว้างใหญ่ทางตะวันตกของโรห์วานิออน ผ่านลอธลอริเอน อาร์โกนาธ จนถึงช่วงที่เป็นทะเลสาบ เนนฮิโธเอล ไหลลงสู่แผ่นดินเบื้องล่างเป็นน้ำตกเรารอส  จากนั้นไหลผ่านอาณาจักรกอนดอร์ ไปออกสู่ทะเลใหญ่ที่อ่าวเบลฟาลัส
เอนท์วอช
ไอเซน
ดินแดนในตำนานของโทลคีน
Gondor#Erui
นครลำปาง (แก้ความกำกวม)

นครลำปาง อาจหมายถึง
เทศบาลนครลำปาง องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดลำปาง
นครลำปางประเทศราช นครลำปาง ในฐานะเมืองประเทศราชของสยาม
สถานีรถไฟนครลำปาง
== ดูเพิ่ม ==
ลำปาง (แก้ความกำกวม)
โรส เดวิท บูเคเตอร์

โรส เดวิท บูเคเตอร์ (Rose DeWitt Bukater) เป็นตัวละครสมมุติในภาพยนตร์เรื่อง "ไททานิค" ตามบทภาพยนตร์ที่มี โรสเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2438 ในฟิลาเดลเฟีย รัฐเพ็นซิลวาเนีย ในสังคมชั้นสูง เธอได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี และต่อมาเมื่อเธออายุได้ 17 ปี เธอและครอบครัวได้ตีตั๋วเรือไททานิกชั้นหนึ่ง โดยสารกลับไปอเมริกา ในเรือลำนี้เธอได้รู้จักกับ แจ๊ค ดอว์สัน จากการที่แจ๊คได้มาช่วยเหลือและให้กำลังใจขณะที่โรสกำลังจะฆ่าตัวตาย ทั้งคู่สนิทสนมกันขึ้นเรื่อยๆ และโรสได้รู้ว่าแจ๊คเป็นบุรุษสุดวิเศษ และทั้งคู่ก็เกิดความรักกัน และรักกันถึงขั้นมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง
23 นาฬิกา 40 นาที วันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2455 ไททานิก ชนกับภูเขาน้ำแข็ง และกำลังจม แจ๊คและโรสได้ร่วมกันต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดจากน้ำทะเลเย็นเฉียบที่ไหลเข้ามา และศัตรูที่คอยริษยาทั้งคู่อยู่
2 นาฬิกา 20 นาที วันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2455 เรือจมมิดลำ แจ๊คได้ช่วยเหลือให้โรสรอดจนถึงเวลาที่เรือบดเข้ามาช่วยเหลือ แต่แจ๊คต้องเสียชีวิตเสียเอง
โรสเศร้าเสียใจมาก เมื่อเข้าฝั่งโดยปลอดภัย โรสได้เปลี่ยนนามสกุลของเธอว่า โรส ดอว์สัน เธอแต่งงาน มีลูก มีความสุข แต่เธอก็ไม่เคยลืมแจ๊ค
ปัจจุบันเธอได้เสียชีวิตแล้ว ไม่ทราบว่าเธอเสียเมื่อไร อายุเท่าไร แต่เธอได้เล่าเรื่องของเธอกับแจ๊คได้โดยละเอียดในขณะที่เธออายุ 101 ปี
ตามหลักฐานบทภาพยนตร์อาจจะสันนิษฐานว่า โรสมีชีวิตอยู่ตรงกับระหว่างรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ในสมัยรัตนโกสินทร์
ตัวละครภาพยนตร์
Titanic (1997 film)#Cast
อาณาจักรหริภุญชัย

อาณาจักรหริภุญชัย หรือ หริภุญไชย เป็นอาณาจักรมอญที่ตั้งอยู่บริเวณภาคเหนือของประเทศไทยปัจจุบัน
ตำนานจามเทวีวงศ์โบราณได้บันทึกไว้ว่า ฤๅษีวาสุเทพเป็นผู้สร้างเมืองหริภุญชัยขึ้นในปี พ.ศ. 1310 แล้วทูลเชิญพระนางจามเทวี ซึ่งเป็นเจ้าหญิงจากอาณาจักรละโว้ ขึ้นมาครองเมืองหริภุญชัย ในครั้งนั้นพระนางจามเทวีได้นำพระภิกษุ นักปราชญ์ และช่างศิลปะต่าง ๆ จากละโว้ขึ้นไปด้วยเป็นจำนวนมากราวหมื่นคน พระนางได้ทำนุบำรุงและก่อสร้างบ้านเมือง ทำให้เมืองหริภุญชัย (ลำพูน) นั้นเป็นแหล่งศิลปวัฒนธรรมที่เจริญรุ่งเรืองยิ่ง ต่อมาพระนางได้สร้างเขลางค์นคร (ลำปาง) ขึ้นอีกเมืองหนึ่งให้เป็นเมืองสำคัญ สมัยนั้นปรากฏมีการใช้ภาษามอญโบราณในศิลาจารึกของหริภุญชัย มีหนังสือหมานซูของจีนสมัยราชวงศ์ถัง กล่าวถึงนครหริภุญชัยไว้ว่าเป็น “อาณาจักรของสมเด็จพระราชินีนาถ” (女王國 หนี่ว์ หวัง กว๋อ)
ต่อมา พ.ศ. 1824 พญามังรายมหาราชผู้สถาปนาอาณาจักรล้านนา ได้ยกกองทัพเข้ายึดเอาเมืองหริภุญชัยจากพญายีบาได้ ต่อจากนั้นอาณาจักรหริภุญชัยจึงสิ้นสุดลงหลังจากรุ่งเรืองมา 618 ปี มีพระมหากษัตริย์ครองเมือง 49 พระองค์
ปัจจุบัน โบราณสถานสำคัญของอาณาจักรหริภุญชัยคือพระธาตุหริภุญไชย ที่จังหวัดลำพูน ซึ่งเป็นบริเวณที่สันนิษฐานว่าเป็นราชธานีในสมัยนั้น และยังมีเมืองโบราณเวียงมโน ตำบลหนองตอง อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ โบราณสถานที่เวียงเกาะ บ้านสองแคว อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ และเวียงท่ากาน ที่ตำบลบ้านกลาง ต.สันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่
ได้มีการพบจารึกอักษรมอญโบราณ สมัยหริภุญไชย ราวพุทธศตวรรษที่ 17 จำนวน 7 หลัก ที่ลำพูน ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติหริภุญไชย จังหวัดลำพูน บางหมู่บ้านของจังหวัดลำพูนนั้นพบว่า ยังมีคนพูดภาษามอญและอนุรักษ์วัฒนธรรมมอญอยู่
==รายพระนามผู้ปกครอง==
==อ้างอิง==
'Historic Lamphun: Capital of the Mon Kingdom of Haripunchai', in: Forbes, Andrew, and Henley, David, Ancient Chiang Mai Volume 4. Chiang Mai, Cognoscenti Books, 2012. ASIN: B006J541LE
Swearer, Donald K. and Sommai Premchit. The Legend of Queen Cama: Bodhiramsi's Camadevivamsa,   a Translation and Commentary. New York: State University of New York Press, 1998.
 
อาณาจักรมอญ
ชาวมอญ
รัฐสิ้นสภาพในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 8
สิ้นสุดใน พ.ศ. 1835
เมทัลเกียร์โซลิด 3: สเนกอีตเตอร์

เมทัลเกียร์โซลิด 3: สเนคอีตเตอร์ (Metal Gear Solid 3: Snake Eater; ) เป็นวิดีโอเกมแอ็กชันผจญภัยแนวลอบเร้นที่พัฒนาและจัดจำหน่ายโดยโคนามิ ตัวเกมวางจำหน่ายสำหรับเครื่องเพลย์สเตชัน 2ใน ค.ศ. 2004 ตัวเกมเปิดตัวในปลาย ค.ศ. 2004 ในอเมริกาเหนือและญี่ปุ่น และในยุโรปและออสเตรเลียในต้น ค.ศ. 2005 เป็นเกม เมทัลเกียร์ เกมที่ห้าที่เขียนบทและกำกับโดยฮิเดโอะ โคจิมะ และทำหน้าที่เป็นเกมภาคก่อนของชุดเกม เมทัลเกียร์ ทั้งหมด  ตัวเกมยังมีเวอร์ชันขยายในชื่อ เมทัลเกียร์โซลิด 3: ซับซแท็นซ ซึ่งได้วางจำหน่ายในญี่ปุ่นในปลาย ค.ศ. 2005 จากนั้นในอเมริกาเหนือยุโรปและออสเตรเลียใน ค.ศ. 2006 เนื้อเรื่องของเกมถูกเซ็ตใน ค.ศ 1964 ซึ่งเป็นยุคของสงครามเย็น โดยเป็นเรื่องราวของเน็คเค็ดสเนค ซึ่งได้รับคำสั่งให้ช่วยเหลือนักวิทยาศาสตร์ชาวรัสเซียนามนีโคไล โซโคลอฟ ผู้ออกแบบสร้างเครื่องจักรอันเป็นต้นกำเนิดของเมทัลเกียร์ ก่อนจะได้รับฉายาบิ๊กบอส นักรบในตำนานซึ่งรวบรวมกองทัพของตนก่อเป็นเหตุการณ์ในเมทัลเกียร์ตั้งแต่ภาคแรก
เมทัลเกียร์โซลิด 3: สเนคอีตเตอร์ ถูกยกย่องว่าเป็นหนึ่งในวิดีโอเกมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลโดยตัวเกมได้รับคำชมจากเนื้อเรื่อง รูปแบบการเล่น กราฟิก ฉาก ตัวละครและตอนจบ สเนคอีตเตอร์ ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์โดยมียอดขายทั่วโลกรวม 3.6 ล้านชุดภายในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2005
== อ้างอิง ==
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2547
เกมจากค่ายโคนามิ
เกมสำหรับเพลย์สเตชัน 2
เกมสำหรับนินเท็นโด 3ดีเอส
วิดีโอเกมสายลับ
วิดีโอเกมเกี่ยวกับสงครามเย็น
เกมออนไลน์ผู้เล่นหลายคน
วิดีโอเกมเอาชีวิตรอด
วิดีโอเกมที่มีฉากในสหภาพโซเวียต
วิดีโอเกมผี
วิดีโอเกมที่มีปฏิปักษ์หญิง
วิดีโอเกมประวัติศาสตร์ประยุกต์
วิดีโอเกมลอบเร้น
หลวงพ่อแดง

หลวงพ่อแดง เป็นพระสงฆ์ชาวไทยที่มรณภาพขณะนั่งสมาธิใน พ.ศ. 2516 ร่างกายที่เป็นมัมมีของท่านถูกนำไปจัดแสดงที่วัดคุณารามบนเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี มัมมีนี้มีชื่อเสียงจากการที่สัปเหร่อนำแว่นกันแดดมาใส่ เพื่อซ่อนเบ้าตาที่เสื่อมสลายและทำให้น่าดูกว่าเดิม ตุ๊กแกใช้ร่างของท่านเป็นที่ฟักไข่ โดยวางไข่ที่ใต้ผิวหนัง
== ดูเพิ่ม ==
โซกูชิมบุตสึ
==อ้างอิง==
มัมมี
ไม่ทราบสถานที่เกิด
พระสงฆ์นิกายเถรวาทชาวไทย