pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
สกทาคามี

สกทาคามี (Sakadāgāmī; Sakṛdāgāmin) หรือ สกิทาคามี แปลว่า ผู้จะมาสู่โลกนี้เพียงอีกครั้งเดียว เป็นชื่อเรียกพระอริยบุคคลลำดับที่ 2 ใน 4 ประเภท
คัมภีร์สุมังคลวิลาสินีอธิบายว่าคำว่า "โลกนี้" หมายถึงกามาวจรโลก กล่าวคือ ผู้บรรลุสกทาคามีในมนุษยโลกแล้วไปเกิดในเทวโลก สามารถบรรลุเป็นพระอรหันต์ในเทวโลกนั้นได้ หากไม่ได้อรหัตตผล จะมาเกิดเป็นมนุษย์แล้วบรรลุอรหัตตผลอย่างแน่นอน ฝ่ายผู้บรรลุสกทาคามีในเทวโลกแล้วมาเกิดในมนุษยโลก สามารถบรรลุอรหัตตผลในมนุษยโลกนั้นได้ หากไม่ได้ จะกลับไปเกิดในเทวโลกแล้วบรรลุอรหัตตผลอย่างแน่นอน
== การละสังโยชน์ ==
เมื่อละสังโยชน์เบื้องต่ำ 3 ประการ เป็นพระโสดาบันได้แล้ว และทำสังโยชน์เบื้องต่ำอีกสองประการที่เหลือให้เบาบางลงด้วย จึงเป็นพระสกทาคามี ได้แก่
กามราคะ หมายถึง ความพอใจในกาม คือ การความเพลินในการได้เสพ รูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส ธรรมารมณ์ ที่น่าพอใจ
ปฏิฆะ หมายถึง ความกระทบกระทั่งในใจ คล้ายความพยาบาทอย่างละเอียด
หากสังโยชน์เบื้องต่ำทั้งสองประการนี้หมดไปก็จะเป็นพระอนาคามี
== ประเภท ==
ในพระไตรปิฎกภาษาบาลี ไม่ได้ระบุประเภทของพระสกทาคามีไว้ มีเพียงคัมภีร์ชั้นหลัง เช่น
คัมภีร์ปรมัตถโชติกา แบ่งไว้ 3 ประเภท คือ สกทาคามีในกามภพ 1 ในรูปภพ 1 และในอรูปภพ 1
คัมภีร์ปรมัตถมัญชุสา แบ่งไว้ 5 ประเภท คือ ผู้บรรลุใน (มนุษย) โลกนี้แล้วปรินิพพานในโลกนี้เอง 1 ผู้บรรลุในโลกนี้แล้ว ปรินิพพานในเทวโลก 1 ผู้บรรลุในเทวโลกแล้ว ปรินิพพานในเทวโลกนั้นเอง 1 ผู้บรรลุในเทวโลกแล้ว เกิดในโลกนี้จึงปรินิพพาน 1 ผู้บรรลุในโลกนี้แล้ว ไปเกิดในเทวโลกหมดอายุแล้ว กลับมาเกิดในโลกนี้จึงปรินิพพาน 1 ทั้งนี้ พระสกทาคามีที่กล่าวถึงในพระไตรปิฎกภาษาบาลีหมายเอาประเภทที่ 5 อย่างเดียว
== ตัวอย่างบุคคลผู้บรรลุสกทาคามิผลในพุทธกาล ==
นางสุมนาเทวี ธิดาของอนาถบิณฑิกเศรษฐี
== อ้างอิง ==
เชิงอรรถ
บรรณานุกรม
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง
อรรถกถาภาษาไทย
อริยบุคคล
Pay per click

Pay per click เป็นการ โฆษณา ผ่านทางตัวแทนเว็บ เพื่อทำการ โฆษณา เว็บของคุณ โดย ค่าใช้จ่าย จะคิดจากจำนวนคลิกเป็นหลัก หากไม่มีจำนวนของการคลิก ก็จะไม่เสียเงินค่าโฆษณาแต่อย่างใด แต่อาจจะมีแตกต่างไปบ้างตามแต่ข้อตกลงแต่ละค่าย เช่น อาจจะมีการคิดเพิ่มเติมในรูปแบบของ ePPM หรือ จำนวนการแสดงโฆษณาต่อการแสดงหนึ่งพันครั้ง
ในปี 2550 กูเกิล ได้เสนอระบบใหม่ Pay-Per-Action ซึ่งอยู่ในขั้นทดลอง โดยเปลี่ยนจากระบบการจ่ายเงินค่าโฆษณาตามจำนวนที่มีคนคลิกเข้าไปดู เป็นการจ่ายเงินตามการกระทำที่กำหนด เช่น ซื้อของอย่างน้อยหนึ่งชิ้น หรือเข้าดูหน้าใดหน้าหนึ่ง
โฆษณา PPC นั้นคือการลงโฆษณาผ่าน search engine ต่าง ๆ เช่น Google, Yahoo, MSN ใน keyword ที่เกี่ยวข้องกับสินค้าหรือบริการของคุณ วิธีนี้จะคล้ายคลึงกับการทำ SEO (Search Engine Optimization) เพียงแต่เว็บของคุณจะปรากฏอยู่ทางขวามือในส่วนของโฆษณา (ในขณะที่ SEO จะอยู่ทางด้านซ้ายมือ) โดยคุณจะเสียเงินค่าโฆษณาก็ต่อเมื่อมีคนคลิกโฆษณาของคุณเท่านั้น หากแสดงเฉย ๆ จะไม่เสียเงินค่าโฆษณา
== ผู้ให้บริการ ==
Adwords จาก กูเกิล
Overture จาก ยาฮู!
== อ้างอิง ==
การพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์
การโฆษณาบนอินเทอร์เน็ต
การกำหนดราคา
กูเกิล แอดเซนส์

กูเกิล แอดเซนส์ (Google AdSense) คือบริการจาก Google ที่เปิดโอกาสให้ผู้ที่มีเว็บไซต์สามารถหารายได้จาก Google โดยการนำเว็บไซต์ของตนเองไปสมัครเป็นสมาชิกของ Google หลังจากนั้น Google จะเป็นผู้กำหนด และส่งโฆษณาที่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับเว็บไซต์เรามาให้
== เงื่อนไขของ กูเกิลแอดเซนส์ ==
เว็บไซต์ต่อไปนี้เป็นเว็บที่ห้ามนำ โฆษณาในของกูเกิลแอดเซนส์ไปลง ซึ่งถ้าถูกตรวจพบจะถูกยกเลิกทันที
เว็บไซต์ที่เนื้อหาหลักเป็นภาษาที่นอกเหนือจากภาษาที่รับรองทั้ง 28 ภาษา ปัจจุบันนี้ กูเกิลได้รองรับภาษาไทยแล้ว
เว็บไซต์ที่มีคำพูดที่ไม่เหมาะสม มีคำหยาบคาย
เว็บไซต์ที่มีรูปภาพประเภท ภาพโป๊
เว็บไซต์ที่เกี่ยวข้องกับการพนันขันต่อ คาสิโน
เว็บไซต์ที่เกี่ยวข้องกับการต่อต้านองค์กร หรือกลุ่มต่างๆ ที่มีความรุนแรง
เว็บไซต์ที่เกี่ยวกับอุปกรณ์ทางการแพทย์ และยา ที่ผิดกฎหมาย
เว็บไซต์ที่เป็นการแฮกกิ้ง
เว็บไซต์ที่มีความเกี่ยวข้องกับสิ่งของที่ผิดกฎหมายทุกประเภท
== ประเภทของ Adsense ==
Adsense for content คือ โฆษณา ที่จะขึ้นตามเนื้อหาของเว็บไซต์
Adsense for search คือ กล่องสำหรับการค้นหาข้อมูล
Referrals คือ โฆษณาแนะนำผลิตภัณฑ์ ได้รายได้มาจากส่วนแบ่งการขาย
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
กูเกิล แอนะลิติกส์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์แอดเซนส์อย่างเป็นทางการ
อแดเซนส์
การโฆษณา
เกลือ (เคมี)

ในทางเคมี เกลือ เป็นสารประกอบไอออนิก ประกอบด้วยแคตไอออนและแอนไอออน ทำให้ผลผลิตที่ได้เป็นกลาง (ประจุสุทธิเป็นศูนย์) ไอออนเหล่านี้อาจเป็นอนินทรีย์ (Cl−) กับอินทรีย์ (CH3COO−) หรือไอออนอะตอมเดี่ยว (F−) กับไอออนหลายอะตอม (SO42−) ก็ได้ เกลือจะเกิดขึ้นได้เมื่อกรดและเบสทำปฏิกิริยากัน
==สมบัติ==
===สี===
เกลือส่วนมากมีลักษณะใสและไม่มีสี ในหลายกรณี สีและความใสจะถูกกำหนดโดยขนาดของรูปผลึก
เกลือมีสีก็มี ตัวอย่างเช่น
สีเหลือง (โซเดียมโครเมต)
สีส้ม (โพแทซเซียมไดโครเมต)
สีฟ้า (คอปเปอร์ซัลเฟตเพนตะไฮเดรต,เฟอร์ริกเฮกซะไซยาโนเฟอร์เรต)
สีม่วง (โฟแทซเซียมเปอร์แมงกาเนต)
สีเขียว (นิคเกิลคลอไรด์เฮกซะไฮเดรต)
สีขาว (โซเดียมคลอไรด์)
ไม่มีสี (แมกนีเซียมซัลเฟตเฮปตะไฮเดรต)และ
สีดำ (แมงกานีสไดออกไซด์)
แร่ธาตุและรงควัตถุส่วนใหญ่ รวมไปถึง สีย้อมอินทรีย์เป็นเกลือ สีของเกลือแต่ละชนิด ขึ้นกับการคงอยู่ของอิเล็กตรอนที่ไม่เกิดพันธะใน d-orbital ของธาตุโลหะทรานซิชัน
===รสชาติ===
เกลือที่แตกต่างกันสามารถล้วงเอารสชาติออกมาได้ทั้ง 5 รสพื้นฐาน ตัวอย่างเช่น รสเค็ม (โซเดียมคลอไรด์), รสหวาน (เลตไดอะซิเตต), รสเปรี้ยว(โพแทซเซียม ไบทาร์เทต), รสขม (แมกนีเซียมซัลเฟต) และรสอูมามิ (โมโนโซเดียมกลูตาเมต)
===กลิ่น===
เกลือของกรดแก่และเบสแก่ เป็นเกลือที่ไม่สามารถระเหยได้ และไม่มีกลิ่น แต่เกลือของกรดอ่อนและเบสอ่อน สามารถเกิดกลิ่นได้หลังจากกระบวนการการเกิดคู่กรด-เบส (เช่นสารประกอบอะซิเตต สามารถให้อะซิเตตไอออน (น้ำส้มสายชู) หรือ สารประกอบไซยาไนด์ สามารถให้ไฮโดรเจนไซยาไนด์ (อัลมอนด์)) ของไอออนประกอบ กระบวนการนี้เกิดขึ้นอย่างช้าๆ และส่วนใหญ่จะถูกเร่งโดยกระบวนการไฮโดรไลซิสอันเกิดจากการมีน้ำหรืออยู่ในสภาพสารละลาย
==การเรียกชื่อ==
ชื่อของเกลือเริ่มด้วยการเรียกชื่อของแคทไอออน (เช่น โซเดียม หรือ แอมโมเนียม) ตามด้วยชื่อของแอนไอออน (เช่นคลอไรด์ หรือ อะซิเตต) เกลือมักถูกกล่าวถึงโดยชื่อของแคทไอออนเพียงอย่างเดียว (เช่น เกลือโซเดียม หรือ เกลือแอมโมเนียม) หรือเรียกโดยชื่อของแอนไอออน (เช่น เกลือคลอไรด์ หรือ เกลืออะซิเตต)
แคทไอออนพื้นฐานที่เป็นองค์ประกอบสามัญ ประกอบด้วย:
แอมโมเนียม NH4+
แคลเซียม Ca2+
เหล็ก Fe2+ and Fe3+
แมกนีเซียม Mg2+
โพแทสเซียม K+
พีริมิดีน C5H5NH+
แอนไอออนพื้นฐานที่เป็นองค์ประกอบสามัญ ประกอบด้วย:
อะซิเตต CH3COO− (กรดน้ำส้ม)
คาร์บอเนต CO32− (กรดคาร์บอนิก)
คลอไรด์ Cl− (กรดเกลือ)
ซิเตรต HOC(COO−)(CH2COO−)2 (กรดซิตริก)
ไซยาไนด์ CN− (N/A)
ไฮดรอกไซด์ OH− (N/A)
ไนเตรต NO3− (กรดไนตริก)
ออกไซด์ O2− (N/A)
ฟอสเฟต PO43− (กรดฟอสฟอริก)
ซัลเฟต SO42− (กรดกำมะถัน)
==การสังเคราะห์==
เกลือสามารถสังเคราะห์จากปฏิกิริยาเคมีระหว่าง:
กรดและเบส เช่น NH3 + HCl → NH4Cl
โลหะและกรด เช่น Mg + H2SO4 → MgSO4
โลหะและอโลหะ เช่น Ca + Cl2 → CaCl2
เกลือสามารถเกิดจากกระบวนการการสลับหมู่ของสารประกอบเกลือ 2 ประเภท เกิดเป็นสารประกอบเกลือใหม่ที่ไม่ละลายน้ำ เช่น Pb(NO3)2(aq) + Na2SO4(aq) → PbSO4(s) + 2 NaNO3(aq
== อ้างอิง ==
เกลือ
สารประกอบเคมี
วิทยาลัยวิทยาศาสตร์สาธารณสุข จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

วิทยาลัยวิทยาศาสตร์สาธารณสุข จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นหน่วยงานประเภทวิทยาลัยของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เปิดสอนเฉพาะหลักสูตรนานาชาติเท่านั้น มุ่งเน้นในงานวิชาการและการบริการทางวิชาการด้านสาธารณสุขและวิทยาศาสตร์สาธารณสุข เป็นส่วนงานของมหาวิทยาลัยที่มีความร่วมมือกับองค์กรนานาชาติหลายแห่ง เช่น องค์การอนามัยโลกตั้งอยู่ในพื้นที่ใกล้เคียงกับคณะเภสัชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย บริเวณด้านหลังสยามสแควร์
== ประวัติ ==
เกิดขึ้นจากการหลอมรวมกันของวิทยาลัยการสาธารณสุข และสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์การแพทย์ ตามมติที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2550 มีผลบังคับใช้ในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2550 โดยวิทยาลัยการสาธารณสุข ได้รับการจัดตั้งขึ้นเมื่อปี  พ.ศ. 2534 เป็นสถาบันที่จัดให้มีการเรียนการสอนแบบสหศาสตร์ (Multidisciplinary) นั่นคือ การนำเอาความรู้จากหลากหลายสาขามาประยุกต์ใช้ เพื่อนำไปสู่ความเข้าใจถึงปัญหาทางสาธารณสุขของประเทศ ซึ่งหลักสูตรจะมุ่งเน้นไปในด้านการพัฒนาความคิด วิเคราะห์ การวางแผน การวิจัย และการให้บริการ เพื่อแก้ปัญหาสาธารณสุขของประชาชน วิทยาลัยวิทยาศาสตร์สาธารณสุข จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นศูนย์ความร่วมมือด้านการวิจัยและฝึกอบรมพัฒนาการสาธารณสุข - WHO Collaborating Centre for Research and Training in Public Health Developmentและ ศูนย์ความร่วมมือเพื่อการวิจัยและฝึกอบรมด้านการติดสารเสพติด - WHO Collaborating Centre for Research and Training in Drug Dependence
== หลักสูตร ==
หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต(หลักสูตรนานาชาติ) - Master of Public Health in Public Health
หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรดุษฎีบัณฑิต(หลักสูตรนานาชาติ) - Doctor of Philosophy in Public Health  ทั้งสองหลักสูตรประกอบด้วยสาขาวิชาดังต่อไปนี้
*นโยบายสุขภาพและการบริหารจัดการ-Health Policy and Management
*การพัฒนาสุขภาพชุมชน และอนามัยเจริญพันธุ์-Community Assessment and Reproductive Health
*อนามัยสิ่งแวดล้อมและอาชีวอนามัย -Environmental & Occupational Health
*สุขภาพเขตเมืองและสุขภาพระดับสากล -Urban and Global Health
*พฤติกรรมสุขภาพ-Health Behavior
หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต(หลักสูตรนานาชาติ) - Master of Science in Public Health Sciences
หลักสูตรวิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิต(หลักสูตรนานาชาติ) - Doctor of Philosophy in Public Health Sciences  ทั้งสองหลักสูตรประกอบด้วยสาขาวิชาดังต่อไปนี้
*กัญชาและวิทยาศาสตร์สมุนไพร -Cannabis and Herbal Sciences
*เทคโนโลยีทางเคมีและชีวโมเลกุลเพื่อวิทยาศาสตร์สุขภาพ -Chemical and Biomolecular Technology in Public Health Sciences
*สุขศาสตร์และความปลอดภัยในสถานประกอบการ -Innovative Health Sciences and Wellness
*วิทยนวัตกรรมสุขภาพ -Workplace Hygiene and Safety
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
หน่วยงานในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
การสาธารณสุข
ลูกเดือย

ลูกเดือย พืชในวงศ์ Poaceae เป็นธัญพืชประเภทคาร์โบไฮเดรตเดือยเป็นพืชพื้นเมืองของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่มีเส้นใยอาหารสูง เป็นพืชตระกูลเดียวกับข้าว โดยมีลักษณะเป็นเม็ดสีขาว เม็ดจะออกกลม ๆ รี ๆ รสชาติออกมันเล็กน้อย
== ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ ==
เดือย เป็นหญ้าที่แตกกอมาก ดอกแยกเพศไม่แยกต้น ใบขนาดใหญ่มีกาบใบ กาบใบสั้น ผิวเกลี้ยง หรือมีขนยาวปกคลุมในส่วนปลาย ลิ้นใบสั้น มีลักษณะเป็นเยื่อบาง ดอกช่อ ผลเทียมอยู่ด้านนอกเป็นสีน้ำตาลอมเหลืองหรือสีม่วง ผลแท้มีเปลือกหุ้มแข็งสีแดงเข้ม พันธุ์ที่เปลือกอ่อนจะเป็นสีน้ำตาล เดือยมี 4 สายพันธุ์ได้แก่
var. lacryma-jobi ผลรูปไข่ เปลือกแข็งไม่เป็นริ้ว เมล็ดเป็นเงามัน สีเหลืองอมขาว มีรอยบุ๋ม ด้านล่างเป็นสีน้ำตาล มักพบขึ้นตามธรรมชาติ เมล็ดใช้ทำอาหารหรือเครื่องประดับ ภาษาจีนกลางเรียกอี้อี่เหริน ภาษาจีนแต้จิ๋วเรียกอิกบี๋ยิ้ง
var. monilifur ผลรูปกลม มีด้านแบน 1 ด้าน เปลือกแข็งไม่เป็นริ้ว พบเฉพาะในพม่าและตะวันออกของอินเดีย ใช้ทำเครื่องประดับ
var. stenocarpa  หรือมะเดือยขี้หนอน ผลคล้ายหลอดหรือขวด เมล็ดมีร่องเว้าเข้าไปตรงกลาง เปลือกแข็ง ไม่เป็นริ้ว  เยื่อหุ้มเมล็ดสีน้ำตาลแดง น้ำตาลเข้มหรือน้ำตาลอ่อน นิยมใช้เป็นไม้ประดับ  ผลใช้ประดับเสื้อผ้าของชาวปะกาเกอะญอ ใช้ทำสร้อยหรือเครื่องประดับอื่น ๆ
var. ma-yuen ผลรูปไข่ หรือทรงลูกแพร์ เปลือกนุ่มเป็นริ้ว เป็นพันธุ์ที่ใช้เป็นอาหาร และยังมีพันธุ์ย่อยอีกมากมาย เช่นในไทยมีพันธุ์เหนียวและไม่เหนียว ส่วนในบราซิลมีพันธุ์ต้นเตี้ยที่ให้ผลผลิตสูง เป็นต้น
== การใช้ประโยชน์ ==
เดือยพบตามธรรมชาติในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นพืชอาหารที่แพร่หลายในจีนก่อนที่จะปลูกข้าวและข้าวโพดกันอย่างแพร่หลาย เมล็ดเดือยนำมาหุงได้เช่นเดียวกับข้าว และใช้รับประทานแทนข้าวได้ ใช้ทำขนมหรือทำเค้กได้ แป้งจากเดือยเมื่อนำไปอบจะไม่ฟูเพราะไม่มีกลูเต็น เมล็ดเดือยดิบมีรสหวาน ในญี่ปุ่นนำเมล็ดเดือยไปคั่วแล้วชงเป็นชา ในฟิลิปปินส์และชาวเขาในอินเดียนำเมล็ดไปตำละเอียดแล้วหมักเป็นเบียร์ ลำต้นใช้เลี้ยงสัตว์ได้ หรือนำมามุงหลังคา เมล็ดที่มีเปลือกแข็งนำมาร้อยเป็นลูกประคำ หรือใช้ในงานฝีมือต่าง ๆ เมล็ดเดือยมีไขมันและโปรตีนสูงกว่าข้าวและข้าวสาลี มีสาร coixol มีฤทธิ์เป็นยาบรรเทาปวด อิกบี๋ยิ้งนี้ตำรายาจีนใช้เป็นยาต้านภูมิแพ้ รักษาสิวและฝีหนอง
== คุณค่าทางอาหาร ==
ลูกเดือยมีคุณค่าทางอาหารสูง เพราะมีปริมาณโปรตีน 13.84% คาร์โบ-ไฮเดรต 70.65% ใยอาหาร 0.23% ไขมัน 5.03% แร่ธาตุต่าง ๆ อีกมากมาย โดยเฉพาะฟอสฟอรัส ซึ่งช่วยบำรุงกระดูก มีอยู่ในปริมาณสูง รวมทั้งวิตามินเอ ที่ช่วยบำรุงสายตา วิตามินบี 1 และวิตามินบี 2 โดยเฉพาะวิมามินบี 1 มีในปริมาณ มาก (มีมากกว่าข้าวกล้อง) ซึ่งช่วยแก้โรค เหน็บชาด้วย  ลูกเดือยยังมีกรดอะมิโนทุกชนิดที่สูงกว่าความต้องการตามมาตรฐานขององค์การอนามัยโลก ยกเว้นเมทไธโอนีนและไลซีน เช่น มีกรดกลูตามิกในปริมาณมากตามด้วยลูซีน, อลานีน,โปรลีน วาลีน, ฟินิลอลานีน, ไอโซลูซีน และอาร์จีนีนลดหลั่นลงมา มีกรดไขมันจำเป็นชนิดที่ไม่อิ่มตัวด้วย เช่น กรดโอเลอิค และกรดลิโนเลอิก รวมแล้วถึง 84% และเป็นกรดไขมันชนิดอิ่มตัว คือ ปาล์มิติก และสเตียริก เพียง 16% เท่านั้น
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 10: ธัญพืช. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544.
วารสารเกษตร http://www.crdc.kmutt.ac.th/document/download/agr/agr4/413-416.pdf 
ธัญพืช
หญ้า
สมุนไพรจีน
เซเรซโซ โอซากะ

เซเรซโซ โอซากะ  เป็นทีมฟุตบอลในประเทศญี่ปุ่น จากเมืองโอซากะ จังหวัดโอซากะ ปัจจุบันเล่นในเจลีก ดิวิชัน 1 โดยคำว่า "เซเรซโซ" เป็น ภาษาสเปน หมายถึงดอกซากูระ ซึ่งเป็นดอกไม้ประจำเมืองโอซากะ
ทีมฟุตบอลเป็นทีมของบริษัทยันมาร์ และเล่นภายใต้ชื่อ ยันมาร์ หรือ ยันมาร์ ดีเซล และต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น เซเรซโซ โอซากะ สิ้นสุดฤดูกาล ในปี 2537 ทีมได้ชนะเลิศ เจแปนฟุตบอลลีก และได้เลื่อนชั้นมาเล่นในเจลีกในปีต่อมา ในปี 2544 ได้อยู่อันดับสุดท้ายของเจลีก และถูกลดชั้นไปเล่นใน J2 ซึ่งต่อมาในปี 2546 ได้กลับมาขึ้นมาเล่นใน J1 อีกครั้งหนึ่ง
อดีตมีนักฟุตบอลชาวไทยร่วมทำหน้าที่กับสโมสรแห่งนี้ด้วยคือ วิทยา เลาหกุล และเชาว์วัฒน์ วีระชาติ
== ผู้เล่นปัจจุบัน ==
=== ผู้เล่นที่ถูกยืมตัว ===
== ผลงาน ==
===ยันม่าร์ ดีเซล (Yanmar Osaka Soccer Club)===
เจแปนซอกเกอร์ลีก - ชนะเลิศ 4 ครั้ง - 1971, 1974, 1975, 1980
เจเอสแอลคัพ - ชนะเลิศ 2 ครั้ง - 1983, 1984
เอมเพอร์เรอร์คัพ - ชนะเลิศ 3 ครั้ง - 1968, 1970, 1974
เจแปนฟุตบอลลีก - ชนะเลิศ 1 ครั้ง - 1994
ควีนส์คัพ - ชนะเลิศ 1 ครั้ง - 1976
===เซเรซโซ โอซากะ===
เจแปนซอกเกอร์ลีก - ชนะเลิศ 1 ครั้ง - 1994
เจลีกคัพ - ชนะเลิศ 1 ครั้ง - 2017
เอมเพอร์เรอร์คัพ - ชนะเลิศ 1 ครั้ง - 2017 - รองชนะเลิศ 3 ครั้ง - 1994, 2001, 2003
เจแปนนิส ซูเปอร์คัพ - ชนะเลิศ 1 ครั้ง - 2018
ซูรูกะ แบงค์ แชมเปียนชิพ - รองชนะเลิศ 1 ครั้ง - 2018
=== อันดับใน เจลีก ===
1993 - ไม่ได้เข้าร่วม
1994 - ไม่ได้เข้าร่วม
1995 - อันดับ 8
1996 - อันดับ 13
1997 - อันดับ 11
1998 - อันดับ 9
1999 - อันดับ 6
2000 - อันดับ 5
2001 - อันดับ 16
2002 - เล่นใน J2
2003 - อันดับ 8
2004 - อันดับ 16
2005 - อันดับ 5
2006 - อันดับ 17
2007 - อันดับ 5
2008 - อันดับ 4
2009 - อันดับ 2
2010 - อันดับ 3
2011 - อันดับ 12
2012 - อันดับ 14
2013 - อันดับ 4
2014 - อันดับ 17
2015 - อันดับ 4
2016 - อันดับ 4
2017 - อันดับ 3
2018 - อันดับ 7
2019 - อันดับ 5
2020 - อันดับ 4
2021 - อันดับ 12
2022 - อันดับ 5
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
 
สโมสรฟุตบอลในประเทศญี่ปุ่น
สโมสรฟุตบอลในโอซากะ
สโมสรกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2500
วัดวังก์วิเวการาม

วัดวังก์วิเวการาม; (ဘာဝင်္ကဝိဝေကာရာမ) หรือ วัดหลวงพ่ออุตตมะ (ဘာကျာ်ဇၞော်အ္စာတၠဥတ္တမ) เป็นวัดที่พระราชอุดมมงคล (เอหม่อง อุตฺตมรมฺโภ) หรือ หลวงพ่ออุตตมะ ร่วมกับชาวบ้านอพยพชาวกะเหรี่ยงและชาวมอญ ได้ร่วมกันสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2496 ที่บ้านวังกะล่าง อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ใกล้กับชายแดนไทย-พม่า ห่างจากอำเภอเมืองกาญจนบุรี ประมาณ 220 กิโลเมตร
== ประวัติ ==
ในระยะแรกมีเพียงกุฏิและศาลา มีฐานะเป็นสำนักสงฆ์ แต่ชาวบ้านโดยทั่วไปเรียกว่า วัดหลวงพ่ออุตตมะ ตั้งอยู่บนเนินสูงในบริเวณที่เรียกว่า สามประสบ ซึ่งเป็นจุดที่แม่น้ำ 3 สาย คือแม่น้ำซองกาเลีย แม่น้ำบีคลี่ แม่น้ำรันตี ไหลมาบรรจบกัน ในปี พ.ศ. 2505 ได้รับอนุญาตจากกรมการศาสนาให้ใช้ชื่อว่า วัดวังก์วิเวการาม ซึ่งตั้งตามชื่ออำเภอเดิม คืออำเภอวังกะ-สังขละบุรี ซึ่งต่อมาถูกยุบเป็นกิ่งอำเภอ ก่อนที่จะยกฐานะเป็น อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรีในปี พ.ศ. 2508
เมื่อ พ.ศ. 2527 การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทยได้ก่อสร้าง เขื่อนเขาแหลม หรือ เขื่อนวชิราลงกรณ์ ซึ่งเมื่อกักเก็บน้ำแล้ว น้ำในเขื่อนจะท่วมตัวอำเภอเก่ารวมทั้งบริเวณหมู่บ้านชาวมอญทั้งหมด ทางวัดจึงได้ย้ายมาอยู่บนเนินเขาในที่ปัจจุบัน หลวงพ่ออุตตมะได้จัดสรรที่ดินของวัดวังก์วิเวการามให้ชาวบ้านครอบครัวละ 30 ตารางวา ปัจจุบันหมู่บ้านชาวมอญมีพื้นที่ราว 1,000 ไร่เศษ มีผู้อาศัยราว 1,000 หลังคาเรือน ชาวบ้านเกือบทั้งหมดจัดเป็นผู้พลัดถิ่นสัญชาติพม่าซึ่งไม่มีบัตรประชาชน หาเลี้ยงชีพโดยการปลูกพืชผักสวนครัวตามชายน้ำ ทำประมงชายฝั่ง คนหนุ่มสาวส่วนหนึ่งนิยมเป็นลูกจ้างในโรงงานเย็บเสื้อที่อยู่ไม่ห่างจากหมู่บ้าน
พระอุโบสถวัดวังก์วิเวการามหลังใหม่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2528
== อาคารเสนาสนะ ==
วัดก่อสร้างด้วยศิลปะแบบมอญและไทยประยุกต์ วิหารศิลปะมอญปัจจุบันเป็นที่เก็บสังขารของหลวงพ่ออุตตมะในโลงแก้ว ส่วนศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตสองชั้น ชั้นล่างใช้เป็นที่จัดงานบุญต่าง ๆ ส่วนชั้นบนเป็นพิพิธภัณฑ์ใช้เก็บคัมภีร์ใบลานอักษรมอญโบราณ พระพุทธรูป อัฐบริขาร และเครื่องใช้ต่างๆ
ที่วิหารพระหินอ่อนประดิษฐานพระพุทธรูปหินอ่อน พระพุทธรูปหยกขาว หุ่นขี้ผึ้งรูปเหมือนหลวงพ่ออุตตมะ รวมถึงงาช้างแมมมอธ นอกจากนี้ภายในวัดยังมีเจดีย์พุทธคยาจำลอง สร้างจำลองแบบจาก เจดีย์พุทธคยา ประเทศอินเดีย โดยสร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 บริเวณใกล้กับวัดวังก์วิเวการามคือ สะพานมอญ เป็นสะพานไม้ที่ยาวที่สุดในประเทศไทย
ส่วนบริเวณวัดหลวงพ่ออุตตมะเดิม ปัจจุบันพระอุโบสถหลังเก่าจมอยู่ใต้น้ำ มีชื่อเสียงด้านสถานที่ท่องเที่ยวเป็นที่รู้จักกันในชื่อว่า วัดใต้น้ำ สังขละบุรี
== ลำดับเจ้าอาวาส ==
== กิจกรรม ==

วัดวังก์วิเวการามเป็นสถานที่ท่องเที่ยว และเป็นศูนย์รวมจิตใจของผู้คนหลายเชื้อชาติที่อาศัยอยู่ในอำเภอสังขละบุรี เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับชาวมอญ ในการประกอบพิธีกรรมตามประเพณีของมอญงานอื่น เช่น ช่วงเดือนกุมภาพันธ์ของทุกปี มีการจัดงานคล้ายวันเกิดของหลวงพ่ออุตตมะ มีงานกิจกรรมและพิธีกรรมทางศาสนา อย่าง งานแข่งขันชกมวยคาดเชือก การแสดงวัฒนธรรมท้องถิ่น เช่น การรำแบบมอญ การรำตงของชาวกะเหรี่ยง และมีการแต่งกายตามแบบวัฒนธรรมชาวไทยรามัญ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วัดมอญ
วังก์วิเวการาม
สิ่งก่อสร้างในอำเภอสังขละบุรี
ชาวอาโตนี

ชาวอาโตนี ชาวอาโตอินเมโต หรือ ชาวดาวัน เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศติมอร์-เลสเต, ติมอร์ตะวันตกในประเทศอินโดนีเซีย และดินแดนแทรกเทศบาลโอเอกูซีของติมอร์-เลสเต โดยมีจำนวนประมาณ 844,030 คน และพูดภาษาอูอับเมโต
==ชื่อตั้ง==
จิ้งเหลนชนิด Eremiascincus antoniorum ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่นในติมอร์ ได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ชาวอาโตนี
==อ้างอิง==
==วรรณกรรม==
Clarke E. Cunningham, Atoni Borrowing Of Children: An Aspect Of Mediation, in: Spiro, M.E. (ed.), American Ethnological Society Proceedings, Annual Spring Meeting, Seattle, 1965.
Clarke E. Cunningham, Categories Of Descent Groups In A Timorese Village, in: Oceania 37, 1966:13-21.
Herbert W. Jardner, Textilien der Atoni. Variationen eines Stils in West-Timor, unpubl. Magisterschrift, 1988,Köln.
Herbert W. Jardner, Die Kuan Fatu-Chronik. Form und Kontext der mümdlichen Dichtung der Atoin Meto (Amanuban, Westtimor), Veröffentlichungen des Seminars für Indonesische und Südseesprachen der Unsiversität Hamburg, Band 23, Berlin und Hamburg, 1999.
Herbert W. und Heidrun Jardner, Eingefangene Fäden. Textile Verzierungstechniken in West-Timor, Indonesien, Austronesia Bd.1, herausgegeben von Rainer Carle und Peter Pink, 2., neu bearb. und erw. Aufl., Hamburg, 1995.
Andrew R. McWilliam, Harvest of the nakaf: A Study of Headhunting Among the Atoni of West Timor, B.Litt.thesis, Australian National University, 1982.
Andrew R. McWilliam, Narrating the gate and the path. Place and precedence in South West Timor, Ph.D.thesis Australian National University, 1989.
Schulte Nordholt, H.G., The Political System Of The Atoni Of Timor, Verhandelingen Koninklijk Instituut 60, 1971. 
==แหล่งข้อมูลอื่น==
กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศติมอร์-เลสเต
กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศอินโดนีเซีย
ชาวติมอร์
อักษรลัณฑา

อักษรลัณฑา (लण्डा; Laṇḍā; ) เป็นศัพท์ภาษาปัญจาบที่สื่อถึงระบบการเขียนที่เคยใช้ในแคว้นปัญจาบและพื้นที่ใกล้เคียงในอนุทวีปอินเดียเหนือ ในภาษาสินธีมีชื่อเรียกว่า 'Waniko' หรือ 'Baniyañ' อักษรนี้พัฒนามาจากอักษรศารทาเมื่อราว พ.ศ. 1500 ใช้เขียนภาษาปัญจาบ โดยชาวปัญจาบและชาวสินธ์ แต่ไม่เหมาะสม เพราะภาษาปัญจาบมีเสียงเพิ่มเติมขึ้น จนราว พ.ศ. 2100 อักษรนี้เป็นแม่แบบ ในการประดิษฐ์อักษรใหม่คือ อักษรคุรมุขีที่เหมาะกับภาษาปัญจาบมากกว่า เมื่อประมาณ พ.ศ. 2390 นำอักษรลัณฑะมาใช้เขียนภาษาสินธี ในช่วงสั้น ๆ ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้ อักษรเทวนาครีและอักษรอาหรับดัดแปลงแทนในอีก 50 ปีต่อมา
==อ้างอิง==
==อ่านเพิ่ม==
Pandey, Anshuman. (2010). L2/10-271R Proposal to Encode the Sindhi Script
Pandey, Anshuman. (2010). L2/10-013R Preliminary Proposal to Encode the Landa Script
Pandey, Anshuman. (2009). L2/09-424 Proposal to Encode the Takri Script
ลัณฑะ
อักษรในตระกูลอักษรพราหมี
อักษรเรอจัง

อักษรเรอจัง (Rejang, บางครั้งอาจสะกดเป็น Redjang) พัฒนามาจากอักษรพราหมี โดยผ่านทางอักษรปัลลวะหรืออักษรกวิ นักภาษาศาสตร์บางคนเชื่อว่า มีความต่อเนื่องระหว่างอักษรเรอจัง ไฮโรกลิฟฟิกของอียิปต์ และอักษรตระกูลเซมิติก เช่น อักษรฮีบรู
==พยัญชนะ==
รูปพยัญชนะเป็นไปตามจารึกข้างล่างนี้:

===อักษรพร้อมสัทอักษรสากล===
เครื่องหมายเสริมสัทอักษรของอักษรนี้เชื่อมด้วยฐานอักษร a (ꥆ) เพื่อแก้อักษรที่กำกวม เช่นในกรณีของ , ,  และ  ยกเว้นvirama ซึ่งฐานของมันคือ ka (ꤰ)
== ยูนิโคด ==
อักษรเรอจังถูกเพิ่มเข้าไปในยูนิโคดเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2008 รุ่น 5.1.
ผังยูนิโคดของเรอจังอยู่ที่ U+A930-U+A95F:
มีการพัฒนาข้อเสนอเพื่อเพิ่มตัวเลขเรอจัง (angka bejagung)
== อ้างอิง ==
รเยัง
อักษรเปอร์เซียโบราณ

กษัตริย์ดาริอุสที่ 1 (7 ปีก่อนพุทธศักราช - พ.ศ. 57) เป็นผู้ประดิษฐ์อักษรเปอร์เซียโบราณ  และให้จารึกบนหน้าผาสูงที่เบอิสตุน อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอิหร่าน มีอายุราวพ.ศ. 23 เป็นจารึก 3 ภาษาคือ ภาษาอีลาไมต์ ภาษาบาบิโลเนีย และภาษาเปอร์เซียโบราณ นักวิชาการบางส่วนเชื่อว่า กษัตริย์ดาริอุสทรงมอบหมายงานประดิษฐ์อักษร ให้อาลักษณ์ของพระองค์ช่วยทำ มากกว่าคิดขึ้นโดยพระองค์เพียงลำพัง
== ใช้เขียน ==
ภาษาเปอร์เซียโบราณ ซึ่งเป็นภาษาที่พบในจารึกอักษรรูปลิ่มสมัยราชวงศ์อัคคามีเนีย
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและการออกเสียงของอักษรเปอร์เซียโบราณ 
ปเอร์เซียโบราณ
ฟ้าสั่ง ป.พงษ์สว่าง

ฟ้าสั่ง ป.พงษ์สว่าง หรือ นายวิทยา สมเพชร เกิดเมื่อ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2520  ที่ จ.ร้อยเอ็ด สถิติการชก 22 ครั้ง ชนะ 18 (น็อค 8) แพ้ 4
== ประวัติ ==
ฟ้าสั่ง ป. พงษ์สว่าง เริ่มชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 19 กันยายน พ.ศ. 2536 ชนะน็อค บอยเชส พิริเชส ยก 2 จากนั้น ขึ้นชกชนะรวดอีก 5 ครั้ง รวมทั้งชนะคะแนน เจอรี่ ปาฮายาไฮ จากนั้นขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBF เมื่อ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 ซึ่งฟ้าสั่งเป็นฝ่ายชนะคะแนน รอนนี่ มากราโม ได้แชมป์มาครอง แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกโดยเดินทางไปให่มากราโมแก้มือที่ฟิลิปปินส์ ปรากฏว่าฟ้าสั่งเป็นฝ่ายแพ้น็อค ในยก 10 เสียแชมป์ไป ฟ้าสั่งขึ้นชิงแชมป์เป็นการแก้มือกับมากราโมอีกครั้งใน เมื่อ 29 กันยายน พ.ศ. 2539 ซึ่งคราวนี้ ฟ้าสั่งเป็นฝ่ายชนะคะแนน ได้แชมป์มาครองเป็นสมัยที่สอง หลังจากนั้น ฟ้าสั่งป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้งใน พ.ศ. 2540 หลังจากนั้น ความนิยมในสถาบันสหพันธ์มวยโลกในไทยลดลง ฟ้าสั่งไม่ได้ชกป้องกันตำแหน่งอีกเลย ได้แต่ชกนอกรอบ ชนะนักมวยฟิลิปปินส์ 3 ครั้ง ก็เดินทางไปชกป้องกันตำแหน่งที่แอฟริกาใต้เมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2542 ปรากฏว่าฟ้าสั่งเป็นฝ่ายแพ้คะแนน เสียแชมป์ไป
ใน พ.ศ. 2543 ฟ้าสั่งขึ้นชกนอกรอบ ชนะรวดอีก 5 ครั้ง และได้ไปชิงแชมป์เงารุ่นไลท์ฟลายเวท WBC ที่ ฟิลิปปินส์เมื่อ 28 เมษายน พ.ศ. 2544 ปรากฏว่าฟ้าสั่งเป็นฝ่ายแพ้น็อค ฮวนนิโต รูบิลลาร์ ไม่ได้แชมป์ ฟ้าสั่งกลับมาชกในไทยอีกเพียงครั้งเดียวเมื่อ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 แพ้คะแนน ป้อมเพชร ส.สมพงษ์ จากนั้นก็แขวนนวมไป
==เกียรติประวัติ==
แชมป์โลกรุ่นมินิมั่มเวท WBF (2538)
* ชิง 8 กรกฎาคม 2538 ชนะคะแนน รอนนี่ มากราโม  ที่ ตลาดสี่มุมเมือง รังสิต
* เสียแชมป์ 30 กันยายน 2538 แพ้น็อค รอนนี่ มากราโม ยก 10 (ฟิลิปปินส์) ที่  กรุงมะนิลา
แชมป์โลกรุ่นมินิมั่มเวท WBF (2539 - 2541)
* ชิง 29 กันยายน 2539 ชนะคะแนน รอนนี่ มากราโม (ฟิลิปปินส์) ที่ จ.ร้อยเอ็ด
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 22 มิถุนายน 2540 ชนะน็อค ยก 4 โรเอล มาคา (ฟิลิปปินส์) ที่ จ.อ่างทอง
* เสียแชมป์ 25 กันยายน 2542 แพ้คะแนน เวโล มากาโล  ที่ เนลสปูร์ มาปูมาลังการ์
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์เงารุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 28 เม.ย. 2544 แพ้น็อค ยก 6 ฮวนนิโต รูบิลลาร์ (ฟิลิปปินส์) ที่ ดาเวา ฟิลิปปินส์
==อ้างอิง==
สถิติการชก boxrec.com 
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นักมวยสากลชาวไทยรุ่นมินิมัมเวท
นักมวยสากลชาวไทยรุ่นไลท์ฟลายเวท 
บุคคลจากจังหวัดร้อยเอ็ด
แชมป์โลก WBF
สายรุ้ง ดัทซ์บอยยิม

สายรุ้ง ดัทซ์บอยยิม เป็นชาวจังหวัดสกลนคร เกิดเมื่อ 30 เมษายน พ.ศ. 2518  สถิติการชก  52 ครั้ง ชนะ 42 (น็อค 26) แพ้ 10
==ชื่อนักมวยอื่นๆ==
สายรุ้ง อ.สุวรรณศิลป์
==เกียรติประวัติ==
แชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBF (2537 - 2538)
* ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBF 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 ชนะน็อค ยก 5 อซาดิน อันฮาร์  ที่ เวทีมวยชั่วคราว ฟาร์มจระเข้สมุทรปราการ
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 30 ตุลาคม 2537 ชนะน็อค ยก 3 แอนเดรส ทาวาเรส  ที่ ไดนามิกสแควร์ เมืองทองธานี จ.นนทบุรี
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 21 มกราคม 2538 ชนะน็อค ยก 4 จอห์นนี่ ฮวน คาเมโร  ที่ อ.ปากช่อง จ.นครราชสีมา
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 29 เมษายน 2538 ชนะน็อค ยก 9 นิค เซียนทอย  ที่ จ.เพชรบุรี
* เสียแชมป์ 15 กรกฎาคม 2538 แพ้น็อค ยก 8 เฮซุส ชอง  ที่ จ.พระนครศรีอยุธยา
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์เงารุ่นแบนตัมเวท IBF  เมื่อ 7 ธ.ค. 2539 แพ้น็อค ยก 3 เอเดรียน คัสเปรี่ (อินโดนีเซีย) ที่ สุราบายา
* ชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBO เมื่อ 13 เม.ย. 2550 แพ้น็อค ยก 1 มาห์รามาน อาร์ซีคูลอฟ  ที่ ไครเลีย โซเวียตอฟ กรุงมอสโก
==อ้างอิง==
สถิติการชก
นักมวยสากลชาวไทยรุ่นไลท์ฟลายเวท
นักมวยสากลชาวไทยรุ่นแบนตัมเวท 
บุคคลจากจังหวัดสกลนคร
แชมป์โลก WBF