pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ

คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ จัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2536 ดำเนินการสอนหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิตเพื่อผลิตบัณฑิตทางเภสัชศาสตร์ให้มีคุณภาพตามมาตรฐานสากล เพื่อตอบสนองความต้องการของประเทศที่ยังขาดเภสัชกร บัณฑิตคณะเภสัชศาสตร์จะเป็นผู้ที่มีความใฝ่รู้ และใฝ่ศึกษาด้วยตนเอง สามารถแก้ปัญหา มีความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ในการพัฒนาวิชาการด้านเภสัชศาสตร์เป็นผู้ที่มีความรอบรู้เรื่องยาในทุกด้าน ได้แก่ การผลิตยา การจ่ายยา ติดตามและแนะนำการใช้ยาการบริหารและการจ่ายยา เป็นต้น สามารถให้บริการแก่สังคมในสายวิชาชีพเภสัชกรรม และการสาธารณาสุขให้มีประสิทธิผลทางด้านสุขภาพและอนามัยต่อชุมชนทั้งในเมืองและชนบท โดยยึดมั่นในจรรยาแห่งวิชาชีพ มีมนุษย์สัมพันธ์ และเจตคติที่ดีต่อสังคม
== ประวัติ ==
== หลักสูตร ==
ปัจจุบันหลักสูตรของคณะเภสัชศาสตร์เป็นหลักสูตรปริญญาตรี 6 ปี โดยการศึกษาช่วง 4 ปีแรก จะเป็นรายวิชาจำเป็นพื้นฐานสำหรับวิชาชีพทางเภสัชศาสตร์ ส่วนปีที่ 5 - 6 จะเป็นกลุ่มวิชาเลือกในสาขาวิชาต่าง ๆ 3 สาขา คือ
สาขาวิชาการบริบาลทางเภสัชกรรม (Clinic) มุ่งเน้นให้บัณฑิตมีความชำนาญการบริบาลทางเภสัชกรรมระดับปฐมภูมิและทุติยภูมิ
สาขาวิชาเทคโนโลยีการผลิตและพัฒนาเภสัชภันฑ์ (Pharmaceutics) มุ่งเน้นให้บัณฑิตมีความชำนาญการผลิตเภสัชภัณฑ์และสามารถพัฒนาเภสัชภัณฑ์ตำรับใหม่จากวัตถุดิบที่เป็นสารบริสุทธิ์และสมุนไพร
สาขาวิชาเภสัชศาสตร์สังคมและบริหาร (Administration) มุ่งเน้นให้บัณฑิตมีความชำนาญในการบริหารจัดกานธุรกิจยาและการสาธารณสุข
ซึ่งนักศึกษาสามารถเลือกสาขาใดสาขาหนึ่งได้ตามความถนัดอันจะเป็นการเตรียมความพร้อมก่อนสำเร็จการศึกษาคณะเภสัชศาสตร์มีนโยบายที่จะสนับสนุนนโยบายของกระทรวงสาธารณสุขด้านการพัฒนาร้านยาเป็นสถานที่บริการสาธารณสุข ชุมชน ที่ประชาชนจะได้รับประโยชน์สูงสุด จึงได้จัดโครงการ “ นักศึกษาเพื่อเภสัชชุมชน ” ขึ้น เพื่อรับทายาทของผู้ประกอบการร้านขายยาเข้าศึกษาในคณะเภสัชศาสตร์โดยไม่ต้องผ่านการสอบข้อเขียน
== หลักสูตรการศึกษา ==
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ จัดการเรียนการสอนใน 2 ระดับการศึกษา คือ ระดับปริญญาตรี และ ปริญญาโท
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ
หัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ
มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ
28 ธ.ค.

redirect 28 ธันวาคม
29 ธ.ค.

redirect 29 ธันวาคม
30 ธ.ค.

redirect 30 ธันวาคม
31 ธ.ค.

redirect 31 ธันวาคม
1 ม.ค.

redirect 1 มกราคม
2 ม.ค.

redirect 2 มกราคม
โซเดียมคาร์บอเนต

โซเดียมคาร์บอเนต หรือ โซดา แอช หรืออีกชื่อคือ โซดาซักผ้า  สูตรเคมี คือ Na2CO3 เป็นสารประกอบเกลือของกรดคาร์บอนิก มีลักษณะเป็นผงสีขาว ไม่มีกลิ่น สามารถดูดความชื้นจากอากาศได้ดี ละลายได้ในน้ำ มีฤทธิ์เป็นด่างแก่เมื่อละลายน้ำ ละลายได้เล็กน้อยในแอลกอฮอล์  พบในขี้เถ้าของพืชหลายชนิดและสาหร่ายทะเล (จึงได้ชื่อว่า โซดา แอช  เนื่องจาก แอช ในภาษาอังกฤษ หมายถึง ขี้เถ้า) เป็นสารเคมีที่ใช้ในอุตสาหกรรมหลายชนิด เช่น แก้ว เซรามิคส์ กระดาษ ผงซักฟอก สบู่ การแก้ไขน้ำกระด้าง
โซเดียมคาร์บอเนต พบได้ในธรรมชาติในเขตแห้งแล้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแหล่งแร่ที่เกิดจากทะเลสาบที่ระเหยแห้งไป  ในสมัยอียิปต์โบราณ มีการขุดแร่ที่เรียกว่า  เนทรอน (natron) (ซึ่งเป็นเกลือที่ประกอบด้วยโซเดียมคาร์บอเนต (หรือ โซดา แอช) และโซเดียมไบคาร์บอเนต (เบกกิ้ง โซดา) และมีโซเดียมคลอไรด์ (เกลือแกง) และโซเดียมซัลเฟต ปนอยู่เล็กน้อย) จากก้นทะเลสาบที่แห้ง ใกล้แม่น้ำไนล์ และนำมาใช้ในการทำมัมมี่ ใน ปี พ.ศ. 2481 (ค.ศ. 1938) พบแหล่งแร่โซเดียมคาร์บอเนตขนาดใหญ่ใกล้แม่น้ำกรีนริเวอร์ รัฐไวโอมิง สหรัฐอเมริกา ทำให้สหรัฐขุดแร่มาใช้แทนการผลิตทางกรรมวิธีทางเคมี
ในประเทศอื่น ๆ การผลิตโซเดียมคาร์บอเนตทำโดยกรรมวิธีทางเคมีที่เรียกว่า กระบวนการโซลเวย์ (Solvay process) ซึ่งค้นพบโดย เออร์เนส  โซลเวย์ นักอุตสาหกรรมเคมีชาวเบลเยี่ยม ในปี พ.ศ. 2404 (ค.ศ. 1861) โดยเปลี่ยน โซเดียมคลอไรด์ (น้ำเกลือ) เป็น โซเดียมคาร์บอเนต โดยใช้ แอมโมเนีย และ แคลเซียมคาร์บอเนต (หินปูน) และสารที่เหลือจากกระบวนการมีเพียง แคลเซียมคลอไรด์ ซึ่งไม่เป็นพิษแม้ว่าอาจก่อให้เกิดความระคายเคืองได้ และ แอมโมเนียนั้นยังสามารถนำกลับมาใช้ได้อีก ทำให้กระบวนการโซลเวย์มีต้นทุนการผลิตที่ต่ำกว่ากรรมวิธีแบบเดิมมาก จึงถูกนำมาใช้ในอุตสาหกรรมการผลิตโซเดียมคาร์บอเนตอย่างแพร่หลาย ในคริสต์ศตวรรษ 1900 โซเดียมคาร์บอเนต 90% ที่ผลิต ใช้วิธีการนี้ และยังคงใช้อยู่ในปัจจุบัน
เดิมนั้นการผลิตโซเดียมคาร์บอเนตทำโดยกระบวนเคมีที่เรียกว่า กระบวนการเลอบลังก์ (Leblanc process) ซึ่งค้นพบโดยนักเคมีชาวฝรั่งเศส ชื่อ นิโคลาส เลอบลังก์ ในปี พ.ศ. 2334 (ค.ศ. 1791) โดยใช้  โซเดียมคลอไรด์ (เกลือแกง) กรดซัลฟูริก (กรดกำมะถัน) แคลเซียมคาร์บอเนต (หินปูน) และถ่าน แต่กรดไฮโดรคลอริค (กรดเกลือ) ที่เกิดจากกระบวนการนี้ ทำให้เกิดมลพิษทางอากาศ  และแคลเซียมซัลไฟด์ ที่เหลือจากกระบวนการทำให้เกิดปัญหาต่อสิ่งแวดล้อม แต่เนื่องจากโซเดียมคาร์บอเนตเป็นสารเคมีพื้นฐานในอุตสาหกรรมหลายชนิด ทำให้มีการผลิตโซเดียมคาร์บอเนตโดยกรรมวิธีนี้ และเป็นกรรมวิธีหลักมาจนถึงช่วงปี พ.ศ. 2423 - 2433 (ช่วง ค.ศ. 1880 - 1890) หลังการค้นพบกระบวนการโซลเวย์ กว่า 20 ปี  โรงงานผลิตแคลเซียมคาร์บอเนตที่ใช้กระบวนการ   เลอบรังค์แห่งสุดท้ายปิดลงในช่วงปี พ.ศ. 2463 (ค.ศ. 1920)
== ข้อระวัง ==
การกลืนหรือกิน อาจทำให้เกิดความระคายคอ วิงเวียนศีรษะ
การหายใจ สูดดม ก่อให้เกิดอันตราย ควรหลีกเลี่ยง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการได้รับเป็นเวลานาน
การสัมผัสทางผิวหนัง  ก่อให้เกิดความระคายเคือง อาจเกิดอาการแสบไหม้
หากเข้าตา จะเกิดอาการระคายเคืองอย่างรุนแรง อาจเป็นอันตรายได้
== อ้างอิง ==
http://www.answers.com
สารเคมีในบ้าน
คาร์บอเนต
สารประกอบโซเดียม
ผลิตภัณฑ์เคมีครัวเรือน
3 ม.ค.

redirect 3 มกราคม
ซากูระ ทังเงะ

ซากูระ ทังเงะ  เป็นนักพากย์หญิงที่มีชื่อเสียงในประเทศญี่ปุ่น
เธอเกิดวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2516 ที่จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น และสังกัดอาโอนิ โปรดักชัน
== ผลงาน ==
=== งานแอนิเมชัน ===
มาร์มาเลดบอย รับบทเป็น ซาคุมะ ซูซุ
วันฟ้าใสของโรมิโอ (Romio no Aoi Sora) รับบทเป็น แอนนิต้า
เด็งโนเซ็นไต วูกี้ส์ แองเจิ้ล รับบทเป็น มิดี้ เดอะ เกิร์ล
ตำรวจสาวจอมซ่า (You're Under Arrest) รับบทเป็น ซางะ ซาโอริ
เมซ (MAZE) รับบทเป็น มิล วาลน่า
เบิร์น อัพ เอ็กเซส (BURN-UP EXCESS) รับบทเป็น ริริกะ
ไฟเออร์ เอ็มเบลม (Fire Emblem OVA) รับบทเป็น ซีด้า
มุเก็น โนะ รีไวอัส (Infinite Ryvius) รับบทเป็น อิซึมิ โคซึเอะ
การ์ดแค็ปเตอร์ซากุระ รับบทเป็น คิโนโมโตะ ซากุระ
YAT ตะลุยอวกาศ  2 รับบทเป็น มารอน
เมลตี้แลนเซอร์ ดิ แอนิเมชัน รับบทเป็น แองเจล่า
ขบวนการเหมียวเหมียว รับบทเป็น โมโมมิยะ อิจิโกะ/เหมียว สตรอเบอร์รี่ 
=== งานเกม ===
เดด ออร์ อะไลว์ รับบทเป็น คาสุมิ
โดคิวเซ รับบทเป็น ซูซูกิ มิโฮะ
โทคิเมคิเมโมเรียล ดราม่าซีรีส์ 1 : นิจิอิโระ โนะ เซชุน รับบทเป็น อากิโฮะ มิโนริ
เมลตี้แลนเซอร์ รับบทเป็น แองเจล่า
ทรู เลิฟ สตอรี่ รับบทเป็น มินามิ ยาโยอิ
เน็กซ์คิง รับบทเป็น แซฟฟรอน
พาวเวอร์ดอลส์ 2 รับบทเป็น เอลลี่ สโนว์
ปริซึมคอร์ท รับบทเป็น เซริซาวะ ซานาเอะ
แกรนบลูฟันตาซี รับบทเป็น คาริโอสโตร
เลิฟพลัส รับบทเป็น โคบายาคาวะ ริงโกะ
=== งานเพลง ===
Be Myself
Love Stories
MAKE YOU SMILE
New Frontier
Alice
SAKURA TANGE INSTRUMENTAL TRACKS
Neo-Generation
Best Album SAKURA
MARINE
SPUR
== อ้างอิง ==
http://sdb.noppo.com/sakura_t.htm 
http://www.animenewsnetwork.com/encyclopedia/people.php?id=789
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
WONDER-NET  
Sakura A La Mode  
นักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น
บุคคลจากอิจิโนมิยะ
เทมาริ

เทมาริ  อาจหมายถึง
เทมาริ (ของเล่น) - ของเล่นชนิดหนึ่งของเด็กผู้หญิงญี่ปุ่น มีลักษณะเป็นลูกบอลที่ใช้ด้ายร้อย
เทมาริ (ตัวละคร) - ตัวละครใน นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
ประเทศนีวเว

นีวเว (Niue; นีวเว: Niuē) เป็นเกาะที่ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ มักเรียกว่า "Rock of Polynesia" นีวเวปกครองตนเอง แต่นอกจากนี้ นีวเวยังอยู่ในความสัมพันธ์เสรี (free association) กับประเทศนิวซีแลนด์ด้วย นั่นหมายความว่าประมุขโดยชอบธรรมของนิวซีแลนด์เป็นประมุขรัฐของนีวเวด้วย และความสัมพันธ์ทางการทูตส่วนใหญ่จะจัดโดยนิวซีแลนด์ นีวเวตั้งอยู่ห่างจากทางตะวันออกเฉียงเหนือของนิวซีแลนด์ 2,400 กิโลเมตร และตั้งอยู่ในบริเวณสามเหลี่ยมระหว่างประเทศตองงา ประเทศซามัว และหมู่เกาะคุก ชาวนีวเวร้อยละ 90 ถึง 95 อาศัยอยู่ในประเทศนิวซีแลนด์ ซึ่งมีประมาณร้อยละ 70 ที่พูดภาษานีวเว
==หมายเหตุ==
== อ้างอิง ==
==อ่านเพิ่ม==
Niue, the Pacific island struggling to cope as its population plummets
Chapman, Terry M. (1976) – The Decolonisation of Niue.
Hekau, Maihetoe & al., Niue: A History of the Island, Suva: Institute of Pacific Studies (USP) & the government of Niue, 1982 [no ISBN]
Loeb, Edwin M. (1926) – History and Traditions of Niue.
Painter, Margaret and Kalaisi Folau (2000) – Tagi Tote e Loto Haaku, My Heart Is Crying a Little: Niue Island Involvement in the Great War, 1914–1918.
Smith, Percy – Niue-fekai (or Savage) Island and its People.
Sperlich, Wolfgang B. (2012) – Tohi Vagahau Niue/Niue Language Dictionary: Niuean-English, with English-Niuean Finderlist.
Thomson, Basil C. (2012) – Savage Island: An Account of a Sojourn in Niue and Tonga.
James P Terry and Warwick E Murray (edited by) - Niue Island: Geographical Perspectives on the Rock of Polynesia International Scientific Council for Island Development (INSULA), UNESCO, .
SPREP, Rod Hay and Ralph Powlesland, Compiled by Joanna Sim –Guide to Birds of Niue
Tregear, Edward, "Niue: or Savage Island" , The Journal of the Polynesian Society, vol.2, March 1893, pp.&nbsp;11–16
W R Sykes – Contributions to the Flora of Niue
Dick Scott (1993) – Would a Good Man Die
==แหล่งข้อมูลอื่น==
รัฐบาล
Niuean Government official site
ข้อมูลทั่วไป
Niue. The World Factbook. Central Intelligence Agency.
Niue from UCB Libraries GovPubs
การเดินทาง
Niue Tourism Office
นีวเว
ประเทศที่เป็นเกาะ
ประเทศนิวซีแลนด์
ประเทศนีวเว
ประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาทางการ
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2517
อดีตอาณานิคมและรัฐในอารักขาของอังกฤษในเขตโอเชียเนีย
พอลินีเชีย
คำไต สีพันดอน

พลเอก คำไต  สีพันดอน (ພົນເອກ ຄຳໄຕ ສີພັນດອນ; เกิด 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2467 ที่แขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว) เป็นนักการเมืองชาวลาวซึ่งเป็นประธานพรรคประชาชนปฏิวัติลาวตั้งแต่วันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535 ถึง 21 มีนาคม พ.ศ. 2549 และประธานาธิบดีลาว ตั้งแต่วันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 ถึง 8 มิถุนายน พ.ศ. 2549 เมื่อเขาถูกแทนที่โดยนายจูมมะลี ไซยะสอน เขาเป็นสมาชิกของพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนในปี พ.ศ. 2497 และเป็นสมาชิกของคณะกรรมการกลางของพรรคประชาชนปฏิวัติลาวในปี พ.ศ. 2499
== ประวัติทางการเมืองที่สำคัญ ==
พ.ศ. 2490: เข้าร่วมขบวนการปฏิวัติ
พ.ศ. 2495: เข้าเป็นสมาชิกขบวนการลาวอิสระ (Lao Freedom Front)
พ.ศ. 2495-2497: เป็นประธาน Committee of the Central Region
พ.ศ. 2497: เข้าเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน
พ.ศ. 2498-2500: เป็นหัวหน้าขบวนการปะเทดลาว
พ.ศ. 2499: เป็นสมาชิก Central Party Committee และได้รับคัดเลือกจากพรรคประชาชนปฏิวัติลาวให้เป็นสมาชิก
พ.ศ. 2499: เข้าเป็นสมาชิกพรรคประชาชนลาว
พ.ศ. 2500: เข้าเป็นสมาชิกศูนย์กลางพรรค (the Central Party Committee)
พ.ศ. 2500-2502: เป็นหัวหน้าสำนักงานศูนย์กลางพรรคฯ
พ.ศ. 2503: เป็นหัวหน้ากองกำลังทหารของขบวนการปะเทดลาว
พ.ศ. 2515, 2525, 2529 และ 2535: ได้รับเลือกจากพรรคประชาชนปฏิวัติลาวให้เป็นสมาชิกกรมการเมืองศูนย์กลางพรรคฯ
พ.ศ. 2518-2534: ดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีลาว, รัฐมนตรีกระทรวงป้องกันประเทศ, ผู้บัญชาการกองทัพประชาชนลาว
15 ส.ค. 2534: ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีลาว โดยความเห็นชอบของสภาแห่งชาติ
24 พ.ย. 2535: ดำรงตำแหน่งประธานพรรคประชาชนปฏิวัติลาว
24 ก.พ. 2541-8 มิ.ย.2549: ดำรงตำแหน่งประธานประเทศลาว
== อ้างอิง ==
ประธานประเทศลาว
นายกรัฐมนตรีลาว
เลขาธิการพรรคประชาชนปฏิวัติลาว
ค
เทพบุตรถังแตก

เทพบุตรถังแตก  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ที่ได้รับความนิยม ทั้งในประเทศไทย และต่างประเทศ เป็นการ์ตูนแนว ตลก/ดราม่า ในประเทศไทยจัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์บุรพัฒน์ และ พ.ศ. 2544 ภาคละครไต้หวัน ที่นำแสดงโดย วิค F4 ยังเคยนำมาออกอากาศเป็นทางโทรทัศน์ ทางช่อง 3 อีกด้วย และต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ประเทศญี่ปุ่นเองก็นำมาสร้างในฉบับละครเช่นกัน นำแสดงโดย นิโนะมิยะ คาซึนาริ (แสดงเป็น ทาโร่) และซากุราอิ โช (แสดงเป็น ทาคูยะ) ทั้งสองเป็นนักร้องวง อาราชิ
== เนื้อเรื่อง ==
ยามาดะ ทาโร่ ชายหนุ่มที่ทุก ๆ คนจับตามอง ทุก ๆ คนคิดว่า เขาจะต้องเป็นลูกมหาเศษรฐี, เจ้าชายจากต่างประเทศผู้มาตามหารักแท้ เพราะเขาทั้งเก่งในทุก ๆ ด้าน, หน้าตาดี, จิตใจดีงาม ไม่ว่าจะเป็นการเรียนก็ได้ที่หนึ่ง, สอบเข้าเป็นนักเรียนทุนได้ตลอด, กีฬาก็ยอดเยี่ยม ทุก ๆ อย่างของเขาดีทั้งหมด เว้นเสียแต่ว่าเขายากจนมาก ความสามารถพิเศษสุดของยามาดะ คือการได้ยินเสียงเหรียญตกในระยะหลายกิโลเมตร แม้กระทั่งหลับอยู่
== ละครโทรทัศน์ ==
貧窮貴公子 / Ping Qiong Gui Gong Zi
ชื่อภาษาไทย: เทพบุตรถังแตก
ชื่อภาษาอังกฤษ: Poor Prince Taro
จำนวนตอน: 15 ตอน
สถานีโทรทัศน์:  CTS ,  ช่อง 3
ออกอากาศครั้งแรก: พ.ศ. 2544
เพลงเปิดเรื่อง: I Want to Hold Your Hand ร้องโดย ดราก้อนไฟว์
เพลงปิดเรื่อง: Ni Shi Wo De Xing Fu Ma ร้องโดย แอนนี่ อี๋
นำแสดงโดย:
* วิก โช แสดงเป็น ไท่หลาง (ทาโร่)
* เคน จู แสดงเป็น เหอฟู (พ่อของทาโร่)
* แอนนี่ อี๋ แสดงเป็น หลิงจื่อ (แม่ของทาโร่)
ผู้อำนวยการสร้าง: Chai Zhi Ping
山田太郎ものがたり / Yamada Taro Monogatari
ชื่อภาษาไทย:
ชื่อภาษาอังกฤษ: The Story of Yamada Taro
จำนวนตอน: 10 ตอน
ความนิยมโดยเฉลี่ย: 15.2% (เฉพาะเขตคันโต)
สถานีโทรทัศน์:  TBS
ออกอากาศ: 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 - 14 กันยายน พ.ศ. 2550
เวลา: ทุกวันศุกร์ 22:00 น.
เพลงเปิดเรื่อง: Happiness ร้องโดย อาราชิ
นำแสดงโดย:
*นิโนะมิยะ คาซึนาริ แสดงเป็น ทาโร่
* ซากุราอิ โช แสดงเป็น ทาคูยะ
* Kikuchi Momoko แสดงเป็น อายาโกะ (แม่ของทาโร่)
* Matsuoka Mitsuru แสดงเป็น คาซูโอะ (พ่อของทาโร่)
ผู้อำนวยการสร้าง:
Takahashi Masanao
Shimoyama Jun
ผู้กำกับ
Ishii Yasuharu
Yamamuro Daisuke
Kawashima Ryutaro
== รายชื่อตอน ==
== ดูเพิ่ม ==
เมื่อผมกับเธอ XXX - ผลงานของไอ โมรินางะ
การ์ตูนญี่ปุ่น
ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น
ละครโทรทัศน์ของสถานี TBS
หวัง ฉงหยาง

เฮ้งเตงเอี้ยง   เกิดในช่วง ค.ศ. 1113 - 1170 ในปลายสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ ซึ่งถือเป็นหนึ่งในช่วงกลียุคของจีน เนื่องจากการราชสำนักจิน (กิม) ยกกำลังบุกราชสำนักซ่งจนต้องถอยร่นลงมาตั้งหลักที่นครหลินอัน (หางโจว)
==ข้อมูลทางประวัติศาสตร์==
เฮ้งเตงเอี้ยง หรือ หวังชงหยาง มีชื่อเดิมว่า หวังจงฟู่  เขาเกิดในครอบครัวมีอันจะกินครอบครัวหนึ่ง ด้วยเหตุนี้เขาจึงมีโอกาสได้รับการศึกษาศิลปศาสตร์ทุกแขนงอย่างเต็มที่ เมื่อโตเป็นหนุ่มใหญ่หวังจงฟู่ก็มีความต้องการก่อตั้งกลุ่มต่อต้านทัพจิน (ชนเผ่าหนี่เจิน) ขึ้น แต่ในปี ค.ศ.1159 เมื่อหวังจงฟู่อายุได้ 49 ปี ก็ได้มีโอกาสพบกับเซียนสองคนในโรงเตี้ยมแห่งหนึ่ง คือ จงหลี่ฉวน และ หลูตงปินจึงหันมาบวชเป็นนักพรตในลัทธิเต๋าแทน และมีฉายาในทางธรรมว่า ฉงหยางจื่อ（重阳子）นับแต่นั้นเป็นต้นมา
==ตัวละครในนิยาย==
เฮ้งเตงเอี้ยงเป็นหนึ่งตัวละครในนิยายกำลังภายในของกิมย้ง เรื่องมังกรหยก แต่ไม่ได้มีชีวิตอยู่ตามช่วงเวลาในท้องเรื่อง แต่ได้รับการอ้างถึงในเนื้อเรื่องหลายครั้ง
เฮ้งเตงเอี้ยงเป็นปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งนิกายช้วนจินก่า มีฉายาว่า เทพมัชฉิม และเป็นอันดับหนึ่งของห้ายอดฝีมือแห่งยุคที่ชนะการประลองถกกระบี่เขาหัวซานครั้งแรก ซึ่งได้ครองคัมภีร์เก้าอิมจินเอ็ง แต่ไม่ปรารถนาที่จะฝึกยอดวิชา เพียงแต่ต้องการไม่ให้ยุทธภพต้องวุ่นวาย จึงเก็บรักษาคัมภีร์ยุทธไว้ใต้เบาะ
เฮ้งเตงเอี้ยงเดิมมีชื่อว่า เฮ้ง เตี่ยง เขาเป็นศิษย์ผู้พี่ของเฒ่าทารกจิวแป๊ะทงโดยมีอาจารย์ คือนักพรต หลี ต้ง ปิน  เฮ้งเตงเอี้ยงมีศิษย์เจ็ดคน หรือเจ็ดนักพรตช้วนจิน เฮ้งเตงเอี้ยงเป็นคนมีเมตตา ฉลาดหลักแหลม คิดค้นวิชามากมาย  เช่น พลังธาตุธรรมชาติ เพลงกระบี่ช้วนจินและค่ายกลเจ็ดดาวที่เหล่านักพรตทั้งเจ็ดเคยใช้รับมือกับมารบูรพาอึ้งเอี๊ยะซือ เฮ้งเตงเอี้ยงทราบดีว่าตนเองเป็นโรคร้ายรู้ตัวว่ามีชีวิตได้อีกไม่นาน จึงเดินทางไปต้าหลี่เพื่อถ่ายทอดวิชาพลังธาตุธรรมชาติที่เป็นดาวข่มวิชาลมปราณคางคกของพิษประจิม แต่เนื่องจากชื่อเสียงของเฮ้วเตงเอี้ยงและราชันย์ทักษิณต้วนตี่เฮงอยู่ในระดับเดียวกัน ดังนั้นเพื่อไม่ให้เป็นการน่าเกลียดจึงเสนอเป็นการแลกเปลี่ยนศึกษาวรยุทธ์กับราชันย์ทักษิณต้วนตี่เฮง โดยได้รับการแนะนำวิชาดรรชนีเอกสุริยันจากราชันย์ทักษิณต้วนตี่เฮง และถ่ายทอดวิชาพลังธาตุธรรมชาติให้ราชันย์ทักษิณต้วนตี่เฮง
เฮ้งเตงเอี้ยงเป็นเจ้าของสุสานโบราณแต่ภายหลังได้ยกให้ ลิ้มเซียวเอ็ง ซึ่งต่อมาลิ้มเซียวเอ็ง ก็เป็นผู้ก่อตั้งสำนักสุสานโบราณ ซึ่งเป็นอาจารย์ยายของลี้มกโช้ว และเซียวเล้งนึ่ง ซึ่ง เฮ้งเตงเอี้ยง กับ ลิ้มเซียวเอ็ง รักใคร่ชอบพอกันแต่มิอาจได้อยู่ร่วมกัน
==อ้างอิง==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1656
ตัวละครของกิมย้ง
ห้ายอดฝีมือ
กอร์กอน

กอร์กอน เป็นอสูรกายน่าเกลียดน่ากลัว มีผมเป็นงู มีด้วยกันสามพี่น้อง คงกระพันฆ่าไม่ตาย ยกเว้นตัวน้องสุดท้องที่ชื่อ "เมดูซ่า" ที่อาจฆ่าให้ตายได้ หากผู้ใดมองตานางเมดูซ่าจะกลายเป็นหิน ตำนานกล่าวว่า เดิมทีกอร์กอนทั้งสามเป็นเทพธิดารูปงามและอ่อนโยน มีความบริสุทธิ์เป็นพรหมจารีย์ แต่ขณะที่เมดูซ่ากำลังบูชาเทวีเอเธน่าในวิหาร ได้ถูกโพไซดอนหลงรัก และพยายามใช้กำลังขืนใจ เรื่องรู้ถึงเทพีเอเธน่า ทรงได้ฉวยโอกาสใส่ความว่าลบหลู่นาง โดยการสมสู่ในวิหารของนาง เนื่องด้วยความเดิมเอเธน่ากับเมดูซ่ามีแม่คนเดียวกัน และเอเธน่าต้องการทำลายเมดูซ่าให้สิ้นซาก จึงสาปให้เมดูซ่ามีหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว และสาปให้ผมที่สวยงามดุจเส้นไหมทองของนางกลายเป็นงูเลื้อยยั้วเยี้ยเต็มหัว จากหญิงพรหมจารีย์ที่งดงาม ก็กลายเป็นปีศาจที่น่าขยะแขยง เมดูซ่าทั้งโศกเศร้า อับอาย และน้อยใจในความอยุติธรรมทั้งที่เธอมิได้ทำผิด ทั้งที่เธอตั้งใจรักษาพรหมจารีย์ แต่นางก็มิเคยได้ผลความดีตรงนั้นเลย จนนางมีแต่ความอับอายและความแค้น จนเมดูซ่าต้องการทำลายทุกชีวิตที่ขวางหน้าจากความเกลียดชังที่ปะทุขึ้น ทุกคนที่มองหน้านางก็จะกลายเป็นหินไปหมด จนได้กล่าวขวัญเป็นอสูรกายที่ร้ายกาจที่สุดในตำนานกรีก วีรบุรษเพอร์ซีอุสเป็นผู้สังหารเมดูซ่า โดยใช้ดาบที่เทพีเอเธน่าประทานให้ตัดหัวของเมดูซ่า จากนั้นเมดูซ่าก็จบชะตากรรมจากชีวิตอันโหดร้ายที่ไร้ซึ่งความยุติธรรมของเธอในที่สุด นับว่าเป็นอสุรกายที่มีความเป็นมาอันน่าสงสารและน่าเห็นใจมากที่สุด
== ดูเพิ่ม ==
เมดูซ่า
ตำนาน
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี

คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี (อังกฤษ : Faculty of Pharmaceutical Sciences, Ubon Ratchathani University) เป็นส่วนราชการไทยระดับคณะวิชาสังกัดมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี จัดตั้งเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2537 นับเป็นคณะเภสัชศาสตร์ลำดับที่ 10 ของประเทศไทย เป็นลำดับที่ 2 ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือและเป็นคณะวิชาทางด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพคณะแรกของมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
== ประวัติ ==
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ได้รับอนุมัติจากทบวงมหาวิทยาลัยให้จัดตั้งเป็นคณะเภสัชศาสตร์ เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 และมีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะเภสัชศาสตร์ ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 111 ตอนที่ 21 ก. เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2537 สำหรับหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต ระยะเวลาการศึกษา 5 ปี ได้รับความเห็นชอบจาก ทบวงมหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 และสำนักงาน ก.พ.รับรองคุณวุฒิปริญญาเภสัชศาสตรบัณฑิตของ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2536 ในปี 2551 ได้ดำเนินการปรับหลักสูตรเป็นหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต ซึ่งมีระยะเวลาการศึกษา 6 ปี ให้สอดคล้องกับเกณฑ์การจัดการเรียนการสอนที่กำหนดโดยสภาเภสัชกรรมแห่งประเทศไทย และเริ่มเปิดรับนักศึกษา ตั้งแต่ปีการศึกษา 2552 เป็นต้นไป
คณะเภสัชศาสตร์ได้ปฏิบัติภารกิจสำคัญในการจัดการศึกษาและดำเนินงานวิจัยด้านเภสัชศาสตร์มานานกว่าทศวรรษ  โดยเปิดรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี ตั้งแต่ปีการศึกษา 2537 เป็นต้นมา  มีบัณฑิตเภสัชศาสตร์สำเร็จการศึกษาในหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต หลักสูตร 5 ปีแล้ว 15 รุ่น รวมทั้งสิ้น 1,104 คน โดยปีการศึกษา 2557 นักศึกษาคณะเภสัชศาสตร์ รุ่นที่ 16 ซึ่งเป็นรุ่นแรกที่มีการเรียนการสอนในหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต หลักสูตร 6 ปี สำเร็จ การศึกษา ทั้งนี้ตั้งแต่ปีการศึกษา 2537-2559 คณะเภสัชศาสตร์มีบัณฑิตสำเร็จการศึกษาในหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต ทั้ง หลักสูตร 5 ปี และหลักสูตร 6 ปี รวมทั้งสิ้น 18 รุ่น จำนวน 1,349 คน  ปัจจุบันมีการรับนักศึกษาในหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต (6 ปี) 2 สาขา ได้แก่ การบริบาลทางเภสัชกรรมและเภสัชกรรมอุตสาหการ จำนวนปีละประมาณ 138 คน
== กลุ่มวิชา ==
คณะเภสัชศาสตร์มีการแบ่งส่วนราชการเพียงส่วนเดียวคือ สำนักงานเลขานุการ แต่ในส่วนของการจัดการเรียนการสอนนั้น มีการบริหารจัดการในลักษณะของกลุ่มวิชา ซึ่งเป็นการแบ่งส่วนงานภายใน แบ่งเป็น 3 กลุ่มวิชาดังนี้
กลุ่มวิชาชีวเภสัชศาสตร์ (Division of Biopharmacy)
กลุ่มวิชาเภสัชเคมีและเทคโนโลยีเภสัชกรรม (Division of Pharmaceutical Chemistry and Technology)
กลุ่มวิชาเภสัชกรรมปฏิบัติ(Division of Pharmacy Practices)
สำหรับการเรียนการสอนในรายวิชาศึกษาทั่วไปและรายวิชาวิทยาศาสตร์พื้นฐานนั้น จัดการเรียนการสอนโดยคณะศิลปศาสตร์และคณะวิทยาศาสตร์ ของมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ส่วนการฝึกปฏิบัติงานวิชาชีพนั้นจัดขึ้นในหน่วยงานที่เป็นแหล่งฝึกปฏิบัติงานด้านการผลิตเภสัชภัณฑ์และด้านการให้บริการสุขภาพ
และเภสัชกรรมทั้งในภาครัฐและเอกชนทั่วประเทศ
== หลักสูตรการศึกษา ==
ปัจจุบัน คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี เปิดทำการเรียนการสอนในสาขาวิชา ดังต่อไปนี้
== ทำเนียบคณบดี ==
รายนามคณบดีคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบันมีดังนี้
หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี และผู้รักษาการแทนคณบดี เป็นคำนำหน้านามตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
อุบลราชธานี
มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
อ.ขุนยวม

redirect อำเภอขุนยวม
อ.บางคนที

redirect อำเภอบางคนที
กิโยตีน

กิโยตีน (guillotine) เป็นชื่อเรียกของอุปกรณ์การประหารชีวิตของฝรั่งเศส ถูกประดิษฐ์ขึ้นในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสเพื่อใช้ตัดคอนักโทษ กิโยตีนประกอบโครงโดยส่วนมากจะเป็นไม้ ไว้สำหรับแขวนใบมีดรูปสี่เหลี่ยมคางหมู น้ำหนักประมาณ 40 กก. ใบมีดจะถูกแขวนไว้ในส่วนบนสุด ภายใต้ใบมีดจะเป็นส่วนที่ให้ผู้ถูกลงโทษวางศีรษะ เมื่อเชือกได้ถูกปล่อยหรือตัดลง ใบมีดที่หนักจะหล่นลงไม้ในระยะทางประมาณ 2.3 เมตร และตัดศีรษะผู้ถูกประหาร (ความสูงและน้ำหนักตามมาตรฐานกิโยตีนฝรั่งเศส)
ประเทศฝรั่งเศสได้ชื่อว่าเป็นประเทศแรกที่ใช้การประหารชีวิตด้วยกิโยตีน นายนีกอลา ฌัก แปลตีแย (Nicolas J. Pelletier) โจรปล้นสัญจรถูกประหารชีวิตด้วยกิโยตีนเป็นคนแรกเมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1792 ในช่วงเวลาใกล้เคียงกันในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 สหราชอาณาจักร มีเครื่องลงโทษลักษณะที่คล้ายกันชื่อกรงเหล็กตะแลงแกง และมีเครื่องลงโทษลักษณะคล้ายกันในประเทศอิตาลีและสวิตเซอร์แลนด์
นายแพทย์อ็องตวน หลุยส์ สมาชิกสมาคมศัลยศาสตร์ (Académie Chirurgical) เป็นบุคคลที่คิดค้นการทำงานของเครื่องกิโยตีน โดยเครื่องกิโยตีนตอนแรกได้ใช้ชื่อว่า ลูยซง (Louison) หรือลูยแซ็ต (Louisette) แต่ได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "กิโยตีน" ตามชื่อของ ดร.โฌแซ็ฟ-อีญัส กียอแต็ง แพทย์ชาวฝรั่งเศสเป็นผู้เสนอแนะการประหารชีวิตโดยการตัดคอ ภายหลัง ดร.กิโยตีน ได้เปลี่ยนนามสกุล เนื่องจากไม่ต้องการใช้ชื่อสกุลเป็นคำเดียวกับวิธีการประหารชีวิต ทั้งนี้ก่อนการปฏิวัติฝรั่งเศส ผู้มีชื่อเสียงมักถูกตัดคอโดยดาบหรือขวาน ในขณะที่ชาวบ้านทั่วไปจะถูกแขวนคอ หรือวิธีการประหลาดต่าง ๆ ในช่วงของยุคกลาง (เช่น ถูกเผาหรือมัดกับล้อไม้) ในการตัดคอ มีหลายครั้งที่ตัดคอไม่สำเร็จในดาบแรก ทำให้เกิดความทรมานต่อผู้ถูกประหารชีวิต การใช้กิโยตีนจะทำให้ผู้ถูกประหารชีวิตเจ็บปวดน้อยที่สุด ในช่วงปฏิวัติฝรั่งเศส มีผู้ถูกประหารชีวิตด้วยกิโยตีนอย่างน้อย 20,000 คน โดยการประหารด้วยกิโยตีนถือเป็นที่สนใจของบุคคลทั่วไปเช่นกัน
กิโยตีนถือเป็นเครื่องประหารชนิดเดียวที่ถูกกฎหมาย จนกระทั่งยกเลิกกฎหมายประหารชีวิตในปี ค.ศ. 1881 อย่างไรก็ตาม ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ทวีปยุโรปได้ตกอยู่ภายใต้การยึดครองของนาซีเยอรมนี นาซีได้นำเครื่องกิโยตีนมาใช้ในการประหารชีวิตผู้ที่ต่อต้านระบอบนาซีในเยอรมนี บุคคลสุดท้ายที่ถูกประหารชีวิตด้วยกิโยตีนในฝรั่งเศสในที่สาธารณะ คือ ออยเกิน ไวด์มันน์ (Eugene Weidmann) อายุ 31 ปี ฆาตกรสังหาร 6 ศพชาวเยอรมัน โดยถูกตัดศีรษะเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1939 เวลา 16.32 น. ภายนอกคุกแซ็ง-ปีแยร์ (Saint-Pierre) ที่เมืองแวร์ซาย ส่วนบุคคลสุดท้ายที่ถูกประหารชีวิตด้วยกิโยตีนและเป็นผู้ถูกประหารชีวิตคนสุดท้ายฝรั่งเศสใน คือ ฮามิดา จันดูบี (Hamida Djandoubi) อายุ 27 ปี ฆาตกรชาวตูนีเซียที่ลักพาตัว ทรมาน และสังหารเอลิซาเบธ บูสเกต์ อายุ 22 ปีโดยถูกตัดศีรษะที่ที่เรือนจำบัลเมต(Baumettes Prison) ในเมืองมาร์แซย์ เมื่อวันที่ 10 กันยายน ค.ศ. 1977 เวลา 04:40 น.
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รายละเอียดกิโยตีน  รวมภาพ ประวัติ รายชื่อของกิโยตีน
เครื่องประหารชีวิต
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
สตีเฟน เครน

สตีเฟน เครน (Stephen Crane - 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1871 – 5 มิถุนายน ค.ศ. 1900) นักเขียนชาวอเมริกันผู้เสียชีวิตด้วยวัณโรคและมาลาเรียตั้งแต่อายุเพียง 28 ปี เป็นนักเขียนที่ผลงานซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีได้แก่เรื่อง Red badge of courage (ค.ศ. 1895) อันนำชื่อเสียงในระดับนานาชาติมาให้แก่เขา  นิยายเรื่องนี้เล่าถึงชีวิตของทหารธรรมดาคนหนึ่งในช่วงสงครามกลางเมือง และเครนเขียนขึ้นก่อนที่เขาจะได้สัมผัสการสู้รบจากประสบการณ์จริงในการเป็นผู้สื่อข่าวสงครามในกรีซ คิวบา เท็กซัส และเม็กซิโก  เครนเป็นลูกคนที่สิบสี่ บิดาเป็นพระนิกายเมทอดิสต์ เมื่ออายุเพียง 16 ปี เขาก็เริ่มเขียนคอลัมน์ลงใน New York Tribune ก่อนที่นิยายเรื่องที่สองจะประสบความสำเร็จ เครนใช้ชีวิตสนุกสนานเยี่ยงนักเขียนและนักหนังสือพิมพ์อิสระ  สองปีก่อนเสียชีวิต เขาได้ไปลงหลักปักฐานที่ประเทศอังกฤษ โดยคบหาเป็นเพื่อนกับโจเซฟ คอนราด เฮนรี เจมส์ และเอช. จี. เวลส์  ผลงานของเครนนับเป็นการนำเสนอความสมจริงให้วรรณกรรมอเมริกัน “อย่างไรก็ตาม ความแปลกใหม่ในด้านเทคนิคและลีลา และการใช้สัญลักษณ์ทำให้ผลงานที่ยอดเยี่ยมของเขาเด่นในด้านความโรแมนติกมากกว่าความเป็นธรรมชาติ” (จาก Online Literature)
คำคม Every sin is the result of collaboration. (บาปทั้งหลายเป็นผลจากการร่วมมือ)
==ผลงานด้านกวี==
งานกวีของสตีเฟน เครน มีสองเล่ม คือ
The Black Riders and Other Lines (ค.ศ. 1895)
War is Kind and Other Lines (ค.ศ. 1899)
บทกลอนของเขาจะสั้นๆ ไม่มีชื่อ ไม่ลงสัมผัส ไม่มีกฎเกณฑ์  ต่อไปนี้ คือบทกวีสองบทที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัดมากที่สุดของเขา
In the desert
I saw a creature, naked, bestial,
who, squatting upon the ground,
Held his heart in his hands,
And ate of it.
I said, "Is it good, friend?"
"It is bitter—bitter," he answered;
"But I like it
Because it is bitter,
And because it is my heart."
:("The Black Riders and Other Lines," III)
A man saw a ball of gold in the sky;
He climbed for it,
And eventually he achieved it --
It was clay.
Now this is the strange part:
When the man went to the earth
And looked again,
Lo, there was the ball of gold.
Now this is the strange part:
It was a ball of gold.
Aye, by the heavens, it was a ball of gold
:("The Black Riders and Other Lines)
==แหล่งข้อมูลอื่น==
กลุ่มผู้เชี่ยวชาญเรื่องสตีเฟน เครน - The Stephen Crane Society (ภาษาอังกฤษ)
เรื่องสั้น A Dark Brown Dog  (ภาษาอังกฤษ)
ผลงานกวี The Black Rider and Other Lines (ภาษาอังกฤษ)
ผลงานกวี  War is Kind and Other Lines (ภาษาอังกฤษ)
วิเคราะห์งานเขียนเรื่อง "The Bride Comes to Yellow Sky" (ภาษาอังกฤษ)
=== ผลงานที่แปลเป็นภาษาไทย ===
ใต้พันธนาการ (Manacled)  ละคร "สมจริง"
เจ้าสาวผู้มาเยือนเยลโลสกาย (The bride comes to Yellow Sky)  นายอำเภอ จอมอันธพาล  ปืน และ...เจ้าสาว?
นักเขียนชาวอเมริกัน
บุคคลจากนวร์ก
เสียชีวิตจากมาลาเรีย
เสียชีวิตจากวัณโรค
นักข่าวชายชาวอเมริกัน