pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
มะหมา 4 ขาครับ

มะหมา 4 ขาครับ เป็นภาพยนตร์ไทย ที่มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับหมาข้างถนน ใช้หมาเป็นตัวดำเนินเรื่องตลอดทั้งเรื่อง โดยใช้หมาข้างถนนที่ผ่านการฝึกสอน แสดงจริง ไม่ได้ใช้เทคนิคพิเศษ
ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้รวม 58 ล้านบาท
== เรื่องย่อ ==
การผจญภัยของ มะขาม หมาพันธุ์ไทยหลังอานที่ถูกนำมาทิ้งที่วัดเพราะทำข้าวของของเจ้านายเสียหาย กับหมาข้างถนนฝูงหนึ่ง ประกอบด้วย ลุงกาแฟ หมาแก่หัวโจก เก่ง หมาขนยุ่งจอมกวน เปี๊ยก ปลากระป๋อง หมาตัวเล็กจอมซ่า  เซ็กซี่ หมาพุดเดิลสุดเปรี้ยว และ พิกุล หมาสาวสุดเรียบร้อย สมเป็นกุลสตรี
หมาข้างถนนฝูงนี้ แต่เดิมเป็นหมามีเจ้าของ แต่จับพลัดจับผลูต้องกลายเป็นหมาจรจัด เพราะชุมชนที่มันอาศัยอยู่ ถูกเจ้าของที่ดินเผาไล่ที่ เมื่อเจ้าของย้ายไปอยู่ที่อื่น พวกหมาๆ จึงต้องอยู่อย่างยากลำบาก ต้องเร่ร่อนไปตามหมู่บ้านจัดสรร ถูกหมาวัดเจ้าถิ่นรังแก พวกเขาจึงคิดจะเดินทางไป สุนัขวดี สวรรค์ในตำนานของหมาๆ ที่เล่าสืบต่อกันมา
การเดินทางไป สุนัขวดี พวกเขาต้องประสบภยันตรายมากมาย ต้องเสี่ยงชีวิตวิ่งข้ามถนน 10 เลน ที่มีรถวิ่งด้วยความเร็วสูงตลอดเวลา สุนัขวดี จะเป็นสวรรค์ดังคำร่ำลือหรือไม่ ไม่มีใครทราบ เพราะไม่เคยมีหมาที่ข้ามไปได้ ข้ามกลับมาเล่าให้ฟัง
นอกจากนี้ มะขาม ยังมีเรื่องวุ่นๆ เกี่ยวกับรักสามเส้าแบบหมาๆ กับ น้ำค้าง หมาอเมริกันพันธุ์คอลลี่แสนสวย ที่ต้องชิงรักหักสวาท ชิงไหวชิงพริบกับ ทอมมี่ หมาหนุ่มพันธุ์คอลลี่ พันธุ์แท้
อีกทั้งยังมี เรื่องรักสามเส้าคู่ขนานแบบคนๆ  ของ แจ็ค ยามเฝ้าหมู่บ้านจัดสรร คนเลี้ยงมะขาม กับ หนูแหวน ไฮโซสาวสวย เจ้านายของน้ำค้าง ซึ่งก็เป็นที่หมายปองของ คุณองอาจ เจ้าของหมู่บ้านจัดสรร เจ้าของทอมมี่
== อ้างอิง ==
http://www.bigfuns.com/preview/409.htm
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ 
เบื้องหลังการสร้าง
หนังตัวอย่าง และเบื้องหลัง จาก YouTube
มะหมา 4 ขาครับ ที่ สยามโซน.คอม
มะหมา 4 ขาครับ
ภาพยนตร์ไทย
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550
ภาพยนตร์ครอบครัว
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย สมเกียรติ์ วิทุรานิช
ภาพยนตร์ตลก
ภาพยนตร์ปฐมบท
อ็องตวน อ็องรี แบ็กแรล

อ็องตวน อ็องรี แบ็กแรล (Antoine Henri Becquerel, ; 15 ธันวาคม พ.ศ. 2395 – 25 สิงหาคม พ.ศ. 2451) นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส เกิดในตระกูลที่มีนักวิทยาศาสตร์ถึง 4 รุ่น ตั้งแต่รุ่นปู่จนกระทั่งรุ่นลูก เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี พ.ศ. 2446 ร่วมกับปีแยร์ กูรี และมารี กูรี หลังจากที่เขาถึงแก่กรรม ชื่อสกุลของเขาได้กลายเป็นหน่วยวัดกัมมันตภาพ ในระบบหน่วยเอสไอ คือ แบ็กแรล เขียนด้วยสัญลักษณ์ Bq
== ชีวิตส่วนตัว ==
อ็องรี แบ็กแรล เกิดที่กรุงปารีส โดยเป็นบุตรของอาแล็กซ็องดร์-แอดมง แบ็กแรล (Alexandre-Edmond Becquerel) ซึ่งเป็นนักฟิสิกส์ที่ศึกษาเกี่ยวกับทัศนศาสตร์ ไฟฟ้า และแม่เหล็ก อ็องรีได้เข้าเรียนในโรงเรียน เอกอลปอลีแต็กนิก (École Polytechnique) ซึ่งเป็นโรงเรียนช่างฝีมือทหารของฝรั่งเศส และต่อมาก็เข้าเรียนใน  เอกอลเดปงเซโชเซ  (École des Ponts et Chaussées) ซึ่งเป็นโรงเรียนที่สอนวิชาวิศวกรรมศาสตร์ที่เก่าแก่แห่งหนึ่ง ในด้านชีวิตครอบครัว อ็องรีสมรสกับหลุยส์ เดซีเร ลอรีเยอ (Louise Désirée Lorieux) มีบุตร 1 คน คือ ฌ็อง แบ็กแรล (Jean Becquerel) ซึ่งก็ได้เป็นนักฟิสิกส์เช่นเดียวกับอ็องรี ต่อมา ในปี พ.ศ. 2451 อ็องรีได้รับเลือกให้เป็นเลขาธิการวิทยาลัยวิทยาศาสตร์แห่งฝรั่งเศส (Académie des Sciences) และถึงแก่กรรมที่เลอครัวซี (Le Croisic) ในแคว้นเบรอตาญ ในปีเดียวกันกับที่ได้รับเลือก
== ชีวิตการงาน และงานวิจัยที่สำคัญ ==

ในปี พ.ศ. 2435 อ็องรีได้เป็นคนที่สามในตระกูลแบ็กแรล ที่ได้เป็นภัณฑารักษ์ส่วนฟิสิกส์ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติแห่งชาติฝรั่งเศส (Muséum National d'Histoire Naturelle) อีกสองปีให้หลัง เขาได้รับตำแหน่งหัวหน้านายช่างประจำกรมการสะพานและทางหลวง
นับจากที่ได้รับตำแหน่งหัวหน้านายช่าง 2 ปี อ็องรีได้ศึกษาการเรืองแสงอย่างช้า (phosphorescence) ในเกลือยูเรเนียม จนเขาได้พบกัมมันตรังสีเข้าโดยบังเอิญ โดยเขาได้วางโพแทสเซียมยูเรนิลซัลเฟต ซึ่งตกทอดมาจากพ่อของเขา ไว้บนฟิล์มถ่ายรูปและวัสดุดำ จากนั้นนำไปตั้งไว้กลางแดด โดยเขาได้อธิบาย ณ ที่ประชุมวิทยาลัยวิทยาศาสตร์แห่งฝรั่งเศส มีใจความดังนี้
จากการค้นพบนี้เอง ทำให้อ็องรีได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ร่วมกับสองสามีภรรยาตระกูลกูรี ในปี พ.ศ. 2446
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ประวัติอ็องรี แบ็กแรล จากเว็บรางวัลโนเบล 
ประวัติย่อ และการใช้ระบบหน่วยเอสไอ (แบ็กแรล)
Annotated bibliography for Henri Becquerel from the Alsos Digital Library for Nuclear Issues 
กัมมันตรังสี
นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส
ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์
ชาวฝรั่งเศสผู้ได้รับรางวัลโนเบล
บุคคลจากปารีส
ศิษย์เก่าจากเอกอลปอลีแต็กนิก
บุคคลจากเอกอลปอลีแต็กนิก
ตระกูลภาษายูรัล

ตระกูลภาษายูรัล (Uralic languages, Uralian languages) เป็นตระกูลภาษาที่ประกอบด้วยภาษาประมาณ 30 ภาษา มีผู้พูดราว 20 ล้านคน ชื่อของตระกูลภาษานี้มีที่มาจากแหล่งกำเนิดของภาษา ซึ่งเชื่อกันว่ามาจากบริเวณเทือกเขายูรัล ภาษาในกลุ่มนี้ที่มีผู้พูดจำนวนมากได้แก่ ภาษาฟินแลนด์ ภาษาเอสโตเนีย และภาษาฮังการี ใช้ในฟินแลนด์ เอสโตเนีย และฮังการีตามลำดับ และยังมีภาษาอื่นอีก เช่น ภาษามอร์โดวิน ภาษาโคมิ ภาษาอุดมูร์ต ภาษามอคชา ภาษามารี ภาษาเอิร์สยา ภาษาคาเรเลีย ไช้ในสาธารณรัฐโคมิ สาธารณรัฐคาเรเลีย สาธารณรัฐอุดมูร์ต สาธารณรัฐมอร์โดเวีย ฯลฯ ซึ่งเป็นสาธารณรัฐปกครองตนเองของรัสเซีย
== อ้างอิง ==
ศาลเจ้านิกโกฟูตาราซัง

ศาลเจ้าฟูตาราซัง  เป็นศาลเจ้าชินโตในเมืองนิกโก จังหวัดโทจิงิ มักเรียกกันว่า ศาลเจ้านิกโกฟูตาราซัง เป็นสถานที่สักการะเทพเจ้า 3 องค์ คือ โอกูนินูชิ ทาโงริฮิเมะ และอาจิซูกิตากาฮิโกเนะ สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 1310
ศาลเจ้าฟูตาราซังตั้งอยู่ระหว่างศาลเจ้าโทโชกับสุสานไทยูอิง มีนักท่องเที่ยวมากมายมาเยี่ยมชมสถานที่ทั้งสาม และที่วัดรินโนที่อยู่ใกล้เคียง
ศาลเจ้าแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในรายชื่อเดียวกับศาลเจ้านิกโกโทโชและวัดรินโนภายใต้ชื่อว่า "ศาลเจ้าและวัดแห่งนิกโก" ภายในศาลเจ้าเป็นสถานที่เก็บรักษาดาบสองเล่มซึ่งจัดว่าเป็นสมบัติประจำชาติญี่ปุ่น
ไฟล์:Nikko Futarasan Jinja M3292.jpg|หอไฮเดน
ไฟล์:Nikko Futarasan Jinja Mikoshi M3299.jpg|อาคารที่เก็บรักษา มิโกชิ
ไฟล์:Nikko Futarasan Jinja Hie Jinja M3294.jpg|ศาลฮิเอะ
ไฟล์:Nikko Futarasan Chinese Lantern M3301.jpg|โคมไฟแบบจีน มีชื่อเรียกว่า บาเกโดโระ ("โคมผี")
ไฟล์:Nikko Futarasan Daikoku M3303.jpg|หอไดโกกุ 大黒殿
ไฟล์:Nikko Futarasan Jinja Mitomo Jinja M3310.jpg|ศาลมิโตโมะ
ไฟล์:Nikko Futarasan Jinja M3331.jpg|อาคารอื่น ๆ ในบริเวณศาลเจ้าฟูตาราซัง
ไฟล์:Nikko Futarasan Gate M3287.jpg|ประตูทางเข้าศาลเจ้า
นิกโกฟูตาราซัง
แหล่งมรดกโลกในประเทศญี่ปุ่น
สิ่งก่อสร้างในนิกโก
ชากาซูลู

ชากาซูลู หรือสมเด็จพระราชาธิบดีชากา กาเซนซังกาโกนา ( – 22 กันยายน 1828; บางครั้งสะกดว่าชาก้า) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรซูลู ซึ่งในปัจจุบันคือ แอฟริกาใต้ เขาเป็นคนสร้างให้ซูลูเป็นชาติที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกร เป็นที่เกรงกลัวของชาติตะวันตกมาก มีชื่อเสียงทางด้านการเดินทางไกลด้วยการวิ่งเร็ว 50 ไมล์ และเข้าโจมตีด้วยรูปขบวนที่น่ากลัว
==อ้างอิง==
===หมายเหตุ===
===Citations===
===แหล่งที่มา===
===Further reading===
==แหล่งข้อมูลอื่น==
The History of Shaka
พระมหากษัตริย์ซูลู
ซูลู
ดักลาส ดีซี-8

ดักลาส ดีซี-8 (Douglas DC-8)  เป็นเครื่องบินเจ็ทโดยสารแบบแรกของบริษัทดักลาส และ เป็นคู่แข่งกับโบอิง 707 ดีซี-8 บินครั้งแรกในวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1958 และ เริ่มรับผู้โดยสารเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1959 และมีการผลิตทั้งสิ้น 556 เครื่อง
== รายละเอียด ดีซี-8 ==
ข้อมูลจำเพาะ
ผู้สร้าง บริษัท ดักลาส (สหรัฐอเมริกา)
ประเภท เจ็ทโดยสารพิสัยบินไกล เจ้าหน้าที่ 3-5 นาย อัตราผู้โดยสารสูงสุด 179 ที่นั่ง (ดีซี-8-50) และ 259 ที่นั่ง (ดีซี-8-63)
เครื่องยนต์ เทอร์โบแฟน แพรทท์ แอนด์ วิทนีย์ เจที 3 ดี-1 แรงขับ 7,945 กิโลกรัม
หรือ เจที 3 ดี-3 แรงขับ 8,172 กิโลกรัม จำนวน 4 เครื่อง (ดีซี-8-50)
เทอร์โบแฟน แพรทท์ แอนด์ วิทนีย์ เจที 3 ดี-7 แรงขับ 8,618 กิโลกรัม 4 เครื่อง (ดีซี-8-63)
กางปีก 43.41 เมตร (ดีซี-8-50)
* 45.26 เมตร (ดีซี-8-63)
ยาว 45.87 เมตร (ดีซี-8-50)
* 57.12 เมตร (ดีซี-8-63)
สูง 12.91 เมตร
พื้นที่ปีก 266.5 ตารางเมตร (ดีซี-8-50)
* 271.9 ตารางเมตร (ดีซี-8-63)
น้ำหนักเปล่า 60,020 กิโลกรัม (ดีซี-8-50)
* 69,739 กิโลกรัม (ดีซี-8-63)
น้ำหนักบรรทุกสูงสุด 21,092 กิโลกรัม (ดีซี-8-50)
* 30,719 กิโลกรัม (ดีซี-8-63)
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 147,415 กิโลกรัม (ดีซี-8-50)
* 158,760 กิโลกรัม (ดีซี-8-63)
อัตราเร็วเดินทาง 933 กิโลเมตร/ชั่วโมง (ดีซี-8-50)
อัตราเร็วเดินทางประหยัด 842 กิโลเมตร/ชั่วโมง (ดีซี-8-63)
พิสัยบินเมื่อบรรทุกสูงสุด 9,950 กิโลเมตร (ดีซี-8-50)
* 7,240 กิโลเมตร (ดีซี-8-63)
== อ้างอิง ==
เครื่องบินดักลาส
เครื่องบินแมคดอนเนลล์ ดักลาส
อากาศยานเชิงพาณิชย์
องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์

องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ หรือ ร.ส.พ. เป็นหน่วยงานรัฐวิสาหกิจในอดีตของไทย ภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงคมนาคม มีหน้าที่ดำเนินกิจการขนส่งสินค้า ให้บริการแก่หน่วยงานราชการ และรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ที่มีขนาดใหญ่ทั่วประเทศแก่ประชาชนทั่วไปโดยเฉพาะที่ส่งทางไปรษณีย์ไม่ได้
== ประวัติ ==
องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2496 โดยมีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ถนนรางน้ำ แขวงถนนพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร และมีสำนักงานสาขาทั่วประเทศ มีภารกิจหลักในการขนส่งสินค้าให้กับหน่วยราชการ โดยเฉพาะในการขนส่งบางประเภท ที่เกี่ยวข้องกับความมั่นคง มีข้อบังคับกำหนดว่า การขนส่งนั้นต้องดำเนินการโดยองค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์เท่านั้น ได้แก่
งานขนส่งอาวุธยุทโธปกรณ์ และอุปกรณ์ทางการทหารของกองทัพไทย
งานขนส่งอุปกรณ์เครื่องใช้ของสำนักพระราชวัง
งานของหน่วยราชการและรัฐวิสาหกิจเช่น
* งานขนส่งสินค้าในบริเวณการท่าเรือแห่งประเทศไทย
* งานขนส่งอุปกรณ์ของโรงพิมพ์ธนบัตร และขนส่งธนบัตรของธนาคารแห่งประเทศไทย
* งานขนส่งหัวรถจักรของการรถไฟแห่งประเทศไทย
* งานขนส่งอุปกรณ์ของการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย การไฟฟ้านครหลวง และการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค
== การยุบเลิก ร.ส.พ. ==
ในช่วงต้นรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร รัฐบาลมีนโยบายปรับปรุงการบริหารงาน เพิ่มประสิทธิภาพ ร.ส.พ. เพื่อให้มีความสามารถในการแข่งขันด้านธุรกิจโลจิสติกส์ มีการเสนอให้ ร.ส.พ. ย้ายสำนักงานไปอยู่ในที่ดินของการรถไฟแห่งประเทศไทย ต่อมานายภูมิธรรม เวชยชัย รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ได้เสนอร่างพระราชกฤษฎีกา ต่อคณะรัฐมนตรี เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2548 ให้ยุบเลิก ร.ส.พ. โดยให้เหตุผลว่ามีปัญหาขาดสภาพคล่อง และมีหนี้สินสะสมกว่า 1,800 ล้านบาท  และไม่มีความสามารถในการแข่งขันกับธุรกิจขนส่งของเอกชน และได้มีพระราชกฤษฎีกายุบเลิกฯ เป็นผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 รวมระยะที่องค์การฯ ดำเนินการมา  ปี
ภายหลังการยุบเลิก ร.ส.พ. ได้มีการเปิดประมูลให้บริษัทเอกชนเข้ามาทำหน้าที่ขนส่งสินค้าแทน โดยการกล่าวหาว่า การยุบเลิก ร.ส.พ. มีวัตถุประสงค์เพื่อเอื้อประโยชน์ต่อกลุ่มธุรกิจขนส่งที่สนับสนุนรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ สำหรับที่ดินใจกลางเมืองบริเวณถนนรางน้ำที่องค์การ ร.ส.พ. ย้ายออกไป ได้เปิดให้บริษัทคิง พาวเวอร์ จำกัด เช่าที่ดินสร้างเป็นศูนย์การค้าคิง พาวเวอร์ คอมเพล็กซ์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
http://www.mot.go.th/dutyETO.htm 
แถลงการณ์ สหภาพแรงงานรัฐวิสาหกิจองค์การ ร.ส.พ. “ยุบ หรือ ฮุบ ร.ส.พ.” 
ธุรกิจขนส่งและโลจิสติกส์
กระทรวงคมนาคม
รัฐวิสาหกิจไทยในอดีต
องค์การที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2446
สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2549
แบนเพรสโตออริจินัล

แบนเพรสโตออริจินัล เป็นคำนิยามสำหรับตัวละคร สัตว์ประหลาด หรือยานพาหนะที่เป็นตัวละครเฉพาะของแบนเพรสโตเองที่ปรากฏตัวในวิดีโอเกมซึ่งมีเนื้อหาแบบข้ามเนื้อเรื่อง เช่น ซีรีส์ซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็น  ตัวละครแบนเพรสโตออริจินัลในยุคแรกมักรับบทเป็นตัวประกอบในเกมซีรีส์เอสดีแบทเทิล แต่ต่อมาก็ได้มีตัวละครที่ผู้เล่นควบคุมได้ เช่น ไฟเตอร์โรอาร์ซึ่งปรากฏตัวในซีรีส์เดอะเกรทแบทเทิลหลาย ๆ ภาค
โดยทั่วไปแล้วนิยามนี้จะไม่รวมถึงตัวละครในเกมของแบนเพรสโตซึ่งไม่มีตัวละครที่ติดลิขสิทธิ์ ยกเว้นแต่ซีรีส์ซุปเปอร์โรบ็อตไทเซ็น ออริจินัลเจเนเรชัน เนื่องจากตัวละครและหุ่นยนต์ส่วนใหญ่ในซีรีส์นี้จะเป็นตัวละครแบนเพรสโตออริจินัลซึ่งเคยปรากฏตัวในเกมอื่นมาก่อนแล้ว
ซูเปอร์โรบ็อตไทเซ็น
การเต้นรำ

การเต้นรำ คือการเคลื่อนไหวร่างกายและการขยับตัวไปตามจังหวะเพลง มันมีการเต้นรำที่หลากหลายรูปแบบไม่ว่าจะเป็น การเต้นรำหมู่ การเต้นแจ๊ซ บัลเลต์ เต้นแท็ป บอลล์รูม ฟังก์ การเต้นเบรกแดนซ์ หรือการเต้นแบบไทยเช่นการรำวง การรำฟ้อน การเต้นรำแสดงถึงการมีความแข็งแกร่งและความอ่อนแอในจังหวะที่เป็นไปตามเพลง แสดงถึงความโรแมนติค ความเป็นสุภาพบุรุษ สุภาพสตรี และการ มีวัฒนธรรม
การเต้นรำเป็นการเคลื่อนไหวของมนุษย์ที่แสดงออกทางสังคม และจิตวิญญาณ และเป็นทั้งศาสตร์และศิลป์ เป็นศาสตร์คือมีกฎที่ควบคุมแน่นอน ตายตัว เป็นศิลป์คือเราแสดงตัวตนที่แท้จริง การแสดงถึงจินตนาการ การเต้นรำอาจทำเป็นกลุ่ม อย่างน้อย 2-3 คน
== ศาสตร์แห่งการเต้นรำ ==
เป็นศิลปะในการสร้างท่าเต้นรำ คนที่เต้นรำเรียกว่านักเต้น คุณครูจะสอนให้นักเรียนเต้นตามที่ครูสอน มักสอนในห้องกระจกเพื่อสำรวจท่าเต้นเและจะได้เห็นตัวเองเวลาเต้น
== การเต้นรำ ==
โรงเรียนสอนเต้นรำอยู่ที่กรุงปารีส เริ่มต้นในปี 1661 ตอนแรกรับแต่นักเรียนผู้ชายจนกระทั่ง ถึงปี 1681 จึงมีการรับผู้หญิงเข้าเรียน การเต้นสมัยใหม่ถูกเรียกว่าการเต้นแห่งศตวรรษที่ยี่สิบ การเต้นบอลลูมคือการเต้นสมัยใหม่ โดยเป็นการผสมผสานระหว่างความเป็นทางการกับความรื่นเริง ผู้คนมากมายมีความสุขจากการเต้น จนเขาคิดว่าเป็นการออกกำลังกายเพื่อสุขภาพอย่างหนึ่ง การเต้นนั้น อาจเป็นได้ทั้ง เร็ว ช้า ใหญ่ เล้ก สูง เตี้ย หรือแม้แต่บนพื้น ฟลอร์ สำหรับโรงเรียนสอนเต้นนั้น มักคัดคนเข้าเรียน และมีการสอบคัดเลือกเพื่อที่จะได้เป็นนักเต้นมืออาชีพ
== ดูเพิ่ม ==
ศิลปะ
ศิลปกรรม
ศิลปะการแสดง (outline)
Outline of dance
Index of dance articles
== เชิงอรรถ ==
== อ้างอิง ==
== หนังสืออ่านเพิ่มเติม ==
Adshead-Lansdale, J. (Ed.) (1994) Dance History: An Introduction. Routledge. ISBN 0-415-09030-X.
Carter, A. (1998) The Routledge Dance Studies Reader. Routledge. ISBN 0-415-16447-8.
Charman, S. Kraus, R, G. Chapman, S. and Dixon-Stowall, B. (1990) History of the Dance in Art and Education. Pearson Education. ISBN 0-13-389362-6.
Cohen, S, J. (1992) Dance As a Theatre Art: Source Readings in Dance History from 1581 to the Present. Princeton Book Co. ISBN 0-87127-173-7.
Daly, A. (2002) Critical Gestures: Writings on Dance and Culture. Wesleyan University Press. ISBN 0-8195-6566-0.
Dils, A. (2001) Moving History/Dancing Cultures: A Dance History Reader. Wesleyan University Press. ISBN 0-8195-6413-3.
Miller, James, L. (1986) Measures of Wisdom: The Cosmic Dance in Classical and Christian Antiquity, University of Toronto Press. ISBN 0-8020-2553-6.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Historic illustrations of dancing from 3300 B.C. to 1911 A.D. from Project Gutenberg
United States National Museum of Dance and Hall of Fame
การเต้นรำ
สนามกีฬา

สนามกีฬา เป็นสถานที่ที่สร้างขึ้นภายในศูนย์กีฬา เพื่อใช้ในการแข่งขันกีฬา มีพื้นที่สำหรับการแข่งขัน และพื้นที่สำหรับผู้ชม ที่ออกแบบมาเพื่อนั่ง หรือยืน เพื่อชมการแข่งขัน
== ประวัติของสนามกีฬา ==
คำว่าสนามกีฬาในภาษาอังกฤษ คือ Stadium มาจากภาษากรีก คือ  "stadion" (στάδιον) แปลว่า สถานที่ที่มีคนยืนอยู่  สนามกีฬาเก่าแก่ที่เป็นรู้จักกันดีคือ สนามโอลิมเปีย  ที่ประเทศ กรีซ  และสนาม โคลอสเซี่ยม ที่ประเทศโรม , อิตาลี
== สนามกีฬาสมัยใหม่ ==
=== รูปแบบ ===
=== การออกแบบ ===
=== อัฒจันทร์ ===
== ดูเพิ่ม ==
รายชิ่อสนามกีฬาเรียงตามความจุ
สนามฟุตบอล
ศูนย์กีฬา
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รายชื่อสนามฟุตบอลเรียงตามความจุ

รายชื่อสนามกีฬาฟุตบอลเรียงตามความจุ นับตามจำนวนเก้าอี้ ตามข้อกำหนดฟีฟ่าขั้นต่ำ 40,000 ที่นั่ง ที่สามารถจัดการแข่งขันรายการระดับฟุตบอลโลกได้ จำนวนรายชื่อดังกล่าวมีทั้งสนามกีฬาแห่งชาติ และสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอล ส่วนใหญ่จะเป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์และสนามฟุตบอล
== รายชื่อ ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Football Temples of the world Football.Avxth.com  รวมทีมฟุตบอล 
สนามฟุตบอล
พระคันธารราษฎร์

พระคันธารราษฎร์ หรือ พระขอฝน เป็นพระพุทธรูปสำคัญของประเทศองค์หนึ่ง เดิมประดิษฐาน ณ หอพระคันธารราษฎร์ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ปัจจุบันประดิษฐาน ณ พระที่นั่งอัมพรสถาน พระราชวังดุสิต
==ประวัติ==
พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โปรดเกล้าฯ ให้หล่อขึ้นเมื่อปีเถาะ เบญจศก จ.ศ. 1145 (พ.ศ. 2326) มีลักษณะเป็นพระพุทธรูปนั่งขัดสมาธิราบ พระหัตถ์ขวายกเสมอพระอุระในท่ากวัก พระหัตถ์ซ้ายวางหงายบนพระเพลาเป็นกิริยารับน้ำ ลักษณะพระพักตร์ค่อนข้างกลม พระขนงโก่ง พระเนตรเหลือบต่ำโดยลงยาสีเหมือนจริง พระนาสิกโด่ง พระโอษฐ์บางเรียว พระกรรณยาว เกือบจดพระอังสา ขมวดพระเกศาทำเป็นรูปก้นหอยเรียงตลอดถึงพระเมาลี พระรัศมีทำเป็นรูปดอกบัวตูม ครองจีวรห่มเฉียง เปิดพระอังสาขวามีริ้วผ้าที่ด้านหน้าองค์พระพุทธรูป รองรับด้วยฐานบัวคว่ำบัวหงายและฐานสิงห์ ลักษณะทั้งหมด เป็นพระราชดำริที่โปรดให้ถ่ายแบบ มาจากพระพุทธรูปในสมัยโบราณ เดิมเป็นพระพุทธรูปสำริดลงรักปิดทอง ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้กะไหล่ทอง และติดเพชรเม็ดใหญ่เป็นพระอุณาโลมที่พระนลาฏ ปัจจุบันไม่มีเพชรที่พระนลาฏ
พระคันธารราษฎร์นี้ เดิมคงประดิษฐานในพระบรมมหาราชวัง ต่อมาปลายรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้โปรดให้บูรณปฏิสังขรณ์วัดพระศรีรัตนศาสดาราม และสร้างปูชนียสถานเพิ่มเติม ได้สร้างหอพระคันธารราษฎร์ ขึ้นที่มุมระเบียงด้านหน้าพระอุโบสถ เป็นอาคารขนาดเล็กยอดปรางค์ เพื่อประดิษฐานพระพุทธรูป และเทวรูปสำคัญที่ใช้ในพระราชพิธีพิรุณศาสตร์ พระราชพิธีพืชมงคลจรดพระนังคัลแรกนาขวัญ เรียกนามอาคารตามนามพระพุทธรูปว่า “หอพระคันธารราษฎร์”
==ประเพณีและพิธีการ==
พระคันธารราษฎร์ เป็นพระพุทธรูปที่ใช้ตั้งเป็นประธานในพระราชพิธีพิรุณศาสตร์ และพืชมงคล ณ พระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ตั้งแต่รัชกาลที่ 1 จนปัจจุบัน
เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2560 สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้อัญเชิญพระคันธารราษฎร์ จากพระที่นั่งอัมพรสถาน พระราชวังดุสิต ไปในพิธีบำเพ็ญพระราชกุศลอุทิศถวาย พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช และพิธีเจริญพระพุทธมนต์ถวายพระพรชัยมงคลถวายพระราชกุศลสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ในรัชกาลที่ 9 เนื่องในโอกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษา 12 สิงหาคม 2560 ณ พระลานพระราชวังดุสิต
==การขึ้นทะเบียน==
กระทรวงศึกษาธิการ ประกาศเป็นพระพุทธรูปสำคัญ ตามบัญชีแนบท้าย ระเบียบกระทรวงศึกษาธิการ ว่าด้วยการก่อสร้างอนุสาวรีย์แห่งชาติ และการจำลองพระพุทธรูปสำคัญ พ.ศ. 2520
==อ้างอิง==
คันธารราษฎร์
คันธารราษฏร์
คันธารราษฏร์
วัชรปรัชญาปารมิตาสูตร

วัชรปรัชญาปารมิตาสูตร (Diamond Sutra) เป็นชื่อพระสูตรสำคัญหมวดปรัชญาปารมิตาของพระพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน เชื่อกันว่าพระสูตรหมวดปรัชญาปารมิตานี้เป็นพระสูตรมหายานรุ่นแรก ๆ ที่เกิดขึ้น
เนื้อหาสาระสำคัญเป็นเรื่องราวการเทศนาสั่งสอนของพระพุทธเจ้ากับพระสุภูติซึ่งเป็นพระอรหันตสาวก  ที่พระเชตวันมหาวิหาร  ว่าด้วยการบำเพ็ญบารมีของพระโพธิสัตว์  จะต้องกระทำด้วยความไม่ยึดมั่นถือมั่นในสรรพสิ่งทั้งปวง  เป็นการอรรถาธิบายถึงหลักศูนยตา  ความว่างเปล่าปราศจากแก่นสารของอัตตาตัวตนและสรรพสิ่งทั้งปวง  แม้ธรรมะและพระนิพพานก็มีสภาวะเป็นศูนยตาด้วยเช่นเดียวกัน  สรรพสิ่งเป็นแต่เพียงสักว่าชื่อเรียกสมมติขึ้นกล่าวขาน  หาได้มีแก่นสารแท้จริงอย่างใดไม่  เพราะสิ่งทั้งปวงอาศัยเหตุปัจจัยประชุมพร้อมกันเป็นแดนเกิด หาได้ดำรงอยู่ด้วยตัวของมันเอง  เช่นนี้สิ่งทั้งปวงจึงเป็นมายา  พระโพธิสัตว์เมื่อบำเพ็ญบารมีพึงมองเห็นสรรพสิ่งในลักษณะเช่นนี้  เพื่อมิให้ยึดติดในมายาของโลก  ท้ายที่สุด  พระพุทธองค์ได้สรุปว่าผู้เห็นภัยในวัฏสงสารพึงยังจิตมิให้บังเกิดความยึดมั่นผูกพันในสรรพสิ่งทั้งปวง  เพราะสังขตธรรมนั้นอุปมาดั่งภาพมายา  ดั่งเงา  ดั่งความฝัน  ดั่งฟองในน้ำ  และดั่งสายฟ้าแลบ  เกิดจากการอิงอาศัยไม่มีสิ่งใดเป็นแก่นสารจีรังยั่งยืน
แนวคิดเรื่องศูนยตานี้ได้พัฒนาต่อไปโดยท่านคุรุนาคารชุนแห่งนิกายมาธยมิกะ  จนกลายเป็นความคิดหลักทางพุทธปรัชญาที่ลึกล้ำและโดดเด่นในโลกจนทุกวันนี้  พระสูตรนี้มีแปลเป็นภาษาไทยโดย เสถียร โพธินันทะ
== ชื่อพระสูตร ==
วัชรปรัชญาปารมิตาสูตรมีชื่อเต็มในภาษาสันสกฤตว่า วัชรัจเฉทิกาปรัชญาปารมิตาสูตร (वज्रच्छेदिका प्रज्ञापारमितासूत्र; Vajracchedikā Prajñāpāramitā Sūtra; วชฺรจฺเฉทิกา ปฺรชฺญาปารมิตาสูตฺร) หมายถึงพระสูตรว่าด้วยปัญญาญาณอันสมบูรณ์ประดุจเพชรที่จะตัดภาพมายา  คืออวิชชาและอุปาทานอันเป็นเครื่องกีดขวางมิให้บุคคลบรรลุถึงความรู้แจ้ง ในภาษาอังกฤษเรียกทั่วไปโดยย่อว่า "Diamond Sūtra" (พระสูตรเพชร) หรือ "Vajra Sūtra" (วัชรสูตร) ส่วนชื่อพระสูตรในภาษาอื่นมีดังนี้
จีน: 金剛般若波羅蜜多經, jīngāng bōrěbōluómìduō jīng, เรียกโดยย่อว่า 金剛經, jīngāng jīng
金剛般若波羅蜜多経, kongou hannyaharamita kyou (คงโง ฮันเนียฮะระมิตะ เคียว), เรียกโดยย่อว่า 金剛経, kongou kyou (คงโงเคียว)
금강반야바라밀경, geumgang banyabaramil gyeong, เรียกโดยย่อว่า 금강경, geumgang gyeong
Kim cương bát-nhã-ba-la-mật-đa kinh เรียกโดยย่อว่า Kim cương kinh
ทิเบต: ’phags pa shes rab kyi pha rol tu phyin pa rdo rje gcod pa zhes bya ba theg pa chen po’i mdo
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Vajracchedikā Prajñāpāramitā Sūtra: English Translation, Lapis Lazuli Texts
Diamond Sutra: English Translation , by A. F. Price and Wong Mou-Lam
The Diamond of Perfect Wisdom Sutra: English Translation , by Chung Tai Translation Committee
Romanized Sanskrit  and Devanagari  of the Diamond Sutra in the Digital Sanskrit Buddhist Canon.
พระสูตรในพระไตรปิฎกมหายาน
ยุวพุทธิกสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์

ยุวพุทธิกสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นองค์กรทางพระพุทธศาสนาที่สำคัญองค์กรหนึ่งของประเทศไทย ยุวพุทธิกะ มีความหมายว่า "ผู้เยาว์ที่นับถือในคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า" ถือกำเนิดขึ้นจากแนวคิดที่จะนำหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาให้เข้าถึงเยาวชนและคนรุ่นใหม่  โดยได้มีการดำเนินงานอย่างเป็นรูปธรรมมากว่า 50 ปี
== ประวัติ ==
ยุวพุทธิกสมาคมแห่งประเทศไทย  ก่อตั้งขึ้นเป็นทางการเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน  พ.ศ. 2493 จากแรกเริ่มคือคณะยุวพุทธิกะซึ่งเกิดจากคนรุ่นใหม่ผู้มีอุดมการณ์มุ่งมั่นที่จะศึกษาและเผยแผ่พระพุทธศาสนา  ประกอบด้วย  นายเสถียร โพธินันทะ, นายบุญยง ว่องวานิช, และนายสุพจน์ แสงสมบูรณ์ ท่านทั้ง 3 ได้จัดตั้ง "คณะยุวพุทธิกะ" ขึ้นเมื่อวันพุธ ที่ 15 มกราคม พ.ศ 2492  โดยมีความเห็นพ้องกันว่า จะต้องตั้งสมาคมเผยแผ่พระพุทธศาสนา สำหรับคนวัยเดียวกัน เพื่อจะได้ชักจูงคนหนุ่มสาวให้มาสนใจในพระพุทธศาสนา  ซึ่งได้รับการสนับสนุนจาก อ.สุชีพ ปุญญานุภาพ  เมื่อครั้งยังอยู่ใต้ร่มกาสาวพัสตร์ทรงสมณศักดิ์ที่พระศรีวิสุทธิญาณ  ได้อนุญาตให้ใช้พระอุโบสถวัดกันมาตุยาราม เป็นที่ทำการเริ่มแรก  ระยะแรกได้จัดกิจกรรมปุจฉา-วิสัชนาธรรมในวันอาทิตย์  และมีอบรมปฏิบัติสมถวิปัสสนาภาวนา ได้รับความสนใจจากประชาชนทั่วไป และได้รับความชื่นชมจากผู้ใหญ่ในสมัยนั้น  กระทั่งต่อมาได้พัฒนาจนเกิดเป็นยุวพุทธิกสมาคมแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์  ในวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2493  ได้ใช้อักษรย่อว่า "ย.พ.ส."  โดยได้ดำเนินกิจกรรมต่างๆ ทั้งด้านการศึกษา  เผยแผ่  และปฏิบัติธรรมตามหลักพระพุทธศาสนาแก่เยาวชน  ตลอดจนผู้ที่สนใจอย่างสม่ำเสมอ  ปัจจุบันที่ตั้งสำนักงานใหญ่อยู่ที่เขตภาษีเจริญ  กรุงเทพมหานคร
== ลักษณะเด่นของยุวพุทธิกสมาคม ==
จดทะเบียนเป็นยุวพุทธิกสมาคมแห่งแรกในประเทศไทย เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2493 ในเวลาต่อมาจึงมียุวพุทธิกสมาคมจังหวัดต่าง ๆ เกิดขึ้น
ยุวพุทธ บริหารงานโดยคณะกรรมการบริหารและเจ้าหน้าที่ประจำ
มีการบริหารจัดการ อย่างเป็นระบบ
ยุวพุทธ เป็นผู้ริเริ่มหลักสูตรต่าง ๆ เช่น บรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อน เป็นครั้งแรก เมื่อปี พ.ศ. 2509
เป็นองค์กรสาธารณกุศล ที่มีศูนย์วิปัสสนากรรมฐานเปิดให้ผู้ประชาชนทั่วไปเข้าอบรม ปฏิบัติธรรม ทุกเดือนตลอดปี โดยไม่คิดค่าใช้จ่ายใดๆ เป็นเวลาร่วม 20 ปี
ยุวพุทธ มีหลักสูตรอบรมปฏิบัติธรรมหลากหลาย ทั้งหลักสูตรระยะสั้น 1 วัน , หลักสูตร 2 วัน , หลักสูตร 3 วัน ,หลักสูตร 8 วัน , หลักสูตร 15 วัน จนถึงหลักสูตร 1 เดือน และ หลักสูตร 3 เดือน เพื่อให้ผู้สนใจสามารถเลือกเข้าอบรมปฏิบัติธรรมในโครงการต่าง ๆ ตาม ที่เวลาของตนจะอำนวย
== ข้อมูลเพิ่มเติม ==
ยุวพุทธิกสมาคมแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์
องค์การทางศาสนาพุทธ
องค์กรในพระบรมราชูปถัมภ์ในประเทศไทย
สมาคมในประเทศไทย
ญิดดะฮ์

ญิดดะฮ์ (جدّة) หรือ เจดดาห์ (Jeddah, Jiddah) เป็นเมืองที่อยู่ในประเทศซาอุดีอาระเบีย
== เมืองพี่น้อง ==
ญิดดะฮ์มีเมืองพี่น้องหรือเมืองแฝดอยู่ 23 เมือง
{|
| valign = "top" |
20px อัลมาเตอ ประเทศคาซัคสถาน
20px อัมมาน ประเทศจอร์แดน
20px บากู ประเทศอาเซอร์ไบจาน
20px อะเล็กซานเดรีย ประเทศอียิปต์
20px ไคโร ประเทศอียิปต์
20px ชตุทการ์ท ประเทศเยอรมนี
20px ดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
20px จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย
20px อิสตันบูล ประเทศตุรกี
20px อาดานา ประเทศตุรกี
20px โจโฮร์บะฮ์รู ประเทศมาเลเซีย
20px 20px คาซัน สาธารณรัฐตาตาร์สตาน ประเทศรัสเซีย
20px การาจี ประเทศปากีสถาน
20px มารืย ประเทศเติร์กเมนิสถาน
20px โอเดสซา ประเทศยูเครน
20px ออช ประเทศคีร์กีซสถาน
20px พลอฟดิฟ ประเทศบัลแกเรีย
20px กาซาบล็องกา ประเทศโมร็อกโก
20px รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล
20px ชิโมโนเซกิ ประเทศญี่ปุ่น
20px เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ประเทศรัสเซีย
20px สทราซบูร์ ประเทศฝรั่งเศส
20px ซีอาน ประเทศจีน
|}
== ภาพ ==
ไฟล์:Naseef House.jpg
เมืองในประเทศซาอุดีอาระเบีย