pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
โต้สู้ไต้อ๋อง

โต้สู้ไต้อ๋อง มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ตั่วซือต้าหวาง  เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนเรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 เป็นชาวเผ่าลำมัน พันธมิตรของเบ้งเฮ็ก เป็นนายถ้ำของถ้ำอิมตองสัน
โต้สู้ไต้อ๋องเป็นตัวละครสมมติในนวนิยายสามก๊ก ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ
== ในนิยายสามก๊ก ==

โต้สู้ไต้อ๋องปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยายสามก๊กตอนที่ 89 และตอนที่ 90 โต้สู้ไต้อ๋องเป็นนายถ้ำของชนเผ่าลำมัน (南蠻 หนานหมาน) ที่ถ้ำอิมตองสัน (禿龍洞 ทูหลงต้ง)
หลังเบ้งเฮ็กถูกจูกัดเหลียงจับตัวเป็นครั้งที่ 4 และถูกปล่อยตัวมา เบ้งฮิวน้องชายของเบ้งเฮ้กจึงแนะนำไปให้ขอความช่วยเหลือจากโต้สู้ไต้อ๋องที่ถ้ำอิมตองสันซึ่งสนิทกันกับเบ้งฮิว โต้สู้ไต้อ๋องใช้ลักษณะภูมิประเทศบริเวณถ้ำอิมตองสันที่ทุรกันดารและเต็มไปด้วยสัตว์ร้ายให้เป็นประโยชน์ในการหยุดยั้งกองทัพจ๊กก๊ก รวมถึงใช้บ่อน้ำพิษสี่แห่งในการจัดการกับทหารจ๊กก๊ก แต่จูกัดเหลียงก็สามารถนำทัพจ๊กก๊กผ่านบริเวณนั้นมาได้ด้วยความช่วยเหลือของเบ้งเจียดพี่ชายของเบ้งเฮ็ก ต่อมาเอียวหองนายถ้ำงินติสัน (銀冶洞 อิ๋นเหย่ต้ง) ที่ยอมสวามิภักดิ์ต่อจ๊กก๊กได้แสร้งนำกำลังมาเข้าร่วมกับเบ้งเฮ็กและโต้สู้ไต้อ๋องที่ถ้ำอิมตองสัน และได้จัดงานเลี้ยงฉลอง เอียวหองก็มอมเหล้าเบ้งเฮ้กและโต้สู้ไต้อ๋องจนเมาแล้วจับทั้งคู่รวมถึงโต้สู้ไต้อ๋องส่งไปมอบให้กับจูกัดเหลียง จูกัดเหลียงให้ปล่อยตัวทั้งหมดกลับไป
โต้สู้ไต้อ๋องยังคงร่วมกับเบ้งเฮ็กในการรบต้านทัพจ๊กก๊กต่อไป โดยได้รับมอบหมายจากเบ้งเฮ็กให้ไปรักษาเมืองสำกั๋ง (三江 ซานเจียง) ป้องกันการบุกโจมตีของทัพจ๊กก๊ก และใช้ลูกเกาทัณฑ์พิษเอาชนะกองกำลังของจ๊กก๊กที่ยกเข้าตีเมืองสำกั๋ง จูกัดเหลียงจึงใช้แผนเพิ่มขวัญกำลังใจของทหารจ๊กก๊กและให้นำก้อนดินไปวางถมให้สูงถึงกำแพงเมืองและเข้ายึดเมืองสำกั๋งได้สำเร็จ โต้สู้ไต้อ๋องเสียชีวิตในระหว่างความชุลมุน
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
รายชื่อตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
ล่อกวนตง (ศตวรรษที่ 14). สามก๊ก (ซันกั๋วเหยี่ยนอี้).
ตัวละครสมมติในยุคสามก๊ก
เตียวเหียน

เตียวเหียน (張紘; 153-212), ชื่อรอง จื่อกาง (子綱), เป็นขุนนางจีนที่รับราชการภายใต้ผู้นำทางด้านทหาร ซุนเซ็ก และ ซุนกวน ระหว่างปลาย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ของจีน.
มีพื้นเพมาจาก กฺวังหลิง (廣陵郡; รอบ หยางโจว มณฑลเจียงซู ทุกวันนี้), เตียวเหียน และ เตียวเจียว เป็นที่รู้จักในนาม "สองเตียว" และพวกเขาได้รับคัดเลือกจาก ซุนเกี๋ยน ให้เป็นที่ปรึกษาของเขา. เขาเป็นเพื่อนสนิทของตระกูลซุน,
== อ้างอิง ==
ง่อก๊ก
บุคคลในยุคสามก๊ก
ลิฉุย

ลิฉุย (Li Jue; ) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก นายทหารของตั๋งโต๊ะ มีความทะเยอทะยานสูงไม่แพ้เจ้านาย เมื่อตั๋งโต๊ะถูกลิโป้ฆ่า ลิฉุยได้ร่วมมือกับกุยกี เตียวเจ หวนเตียว จัดตั้งกองทัพบุกยึดอำนาจในเมืองหลวงมาได้ ทำให้ลิโป้ต้องหนีออกมา และกลายเป็นขุนพลเร่ร่อน ส่วนอ้องอุ้นถูกประหาร เมื่อมีอำนาจก็กระทำการหยาบช้าไม่ต่างจากสมัยของตั๋งโต๊ะ
ต่อมา เอียวปิวได้ทำให้ลิฉุยกับกุยกีผิดใจกัน แต่ก็ให้เกิดความวุ่นวายขึ้น จนทำให้พระเจ้าเหี้ยนเต้ต้องย้ายเมืองหลวงมาอยู่ที่ลกเอี๋ยง ต่อมา ลิฉุย กุยกีได้กลับมาร่วมมือกันอีกครั้งหวังปลงพระชนม์ฮ่องเต้ แต่กองทัพของลิฉุย กุยกีก็ถูกโจโฉปราบปรามจนสิ้น ลิฉุย กุยกีหนีรอดมาได้ แต่ก็ถูกตวนอุย งอสิบ ฆ่าตายในเวลาต่อมา
บุคคลที่เกิดในคริสต์ศตวรรษที่ 2
บุคคลในยุคสามก๊ก
ตั๋งโต๊ะและผู้เกี่ยวข้อง
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอดุลยลักษณสมบัติ

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอดุลยลักษณสมบัติ (16 ตุลาคม พ.ศ. 2362 - พ.ศ. 2416) มีพระนามเดิมว่า หม่อมเจ้าอุไร เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเขียว (พระธิดาในกรมขุนสุนทรภูเบศร์) ทรงเป็นต้นราชสกุลอุไรพงศ์
== พระประวัติ ==
ประสูติเมื่อวันเสาร์ เดือน 11 แรม 12 ค่ำ ปีเถาะเอกศก จ.ศ. 1181 โดยประสูติก่อนพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวบรมราชาภิเษก ต่อมาพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้ทรงกำกับกรมแสงและกรมช่างศิลา และทรงสถาปนาทรงกรมเป็น กรมหมื่นอดุลยลักษณสมบัติ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานวังท่าพระให้เป็นที่ประทับ สืบต่อจากพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนราชสีหวิกรม
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอดุลยลักษณสมบัติ สิ้นพระชนม์ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันพฤหัสบดี เดือน 3 แรม 11 ค่ำ ปีระกาเบญจศก จ.ศ. 1235 รวมพระชันษา 55 ปี
== พระโอรส - พระธิดา ==
มีพระโอรสและพระธิดา ดังนี้
หม่อมเจ้าทิพรส อุไรพงศ์ (ประสูติ พ.ศ. 2388 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2420)
หม่อมเจ้าหญิงดุษฎี อุไรพงศ์ (ประสูติ พ.ศ. 2393 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2456 พระราชทานเพลิง ณ วัดคณิกาผล เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2460)
หม่อมเจ้าหญิงไม่ปรากฏพระนาม (พระราชทานเพลิง พ.ศ. 2397)
หม่อมเจ้าเปีย อุไรพงศ์ (ประสูติเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2430 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2469 พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ เมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2471)
หม่อมเจ้าหญิงหวาน อุไรพงศ์ (ประสูติ พ.ศ. 2404 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2455 พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2456)
หม่อมเจ้ากลาง อุไรพงศ์
หม่อมเจ้าหญิงไม่ปรากฏพระนาม (ประสูติ พ.ศ. 2408)
หม่อมเจ้าสำเนียง อุไรพงศ์ (ประสูติ พ.ศ. 2409)
หม่อมเจ้าหญิงจงกล อุไรพงศ์ (ประสูติ พ.ศ. 2410 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2434)
หม่อมเจ้าเทโพ อุไรพงศ์ (ประสูติ พ.ศ. 2412 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2418)
หม่อมเจ้าหญิงหริ่ม อุไรพงศ์ (สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2468 พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ เมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2471)
หม่อมเจ้าหญิงถนอม อุไรพงศ์ ท.จ., จ.ป.ร.2 (สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2464 พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2465) ทรงเป็นนางสนองพระโอษฐ์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5
หม่อมเจ้านิลวรรณ อุไรพงศ์ ในสมัยรัชกาลที่ 5 (พ.ศ. 2438) ทรงได้รับสถาปนาขึ้นเป็นพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้านิลวรรณ (สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2443 พระราชทานเพลิง ณ วัดราชาธิวาส เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2443) มีธิดา คือ 1.หม่อมราชวงศ์หญิงเนื่อง อุไรพงศ์ 2.หม่อมราชวงศ์หญิงเป้า อุไรพงศ์
หม่อมเจ้าปลั่ง อุไรพงศ์ (พระราชทานเพลิง ณ วัดเทวีวรญาติ เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2458)
หม่อมเจ้าหญิงรื่น อุไรพงศ์
หม่อมเจ้าชายไม่ปรากฏพระนาม
== พระภคินีร่วมในเจ้าจอมมารดาเขียว สุนทรกุล ณ ชลบุรี ==
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพงา
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
==พงศาวลี==
== อ้างอิง ==
ราชสกุลในรัชกาลที่ 3 
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พระราชประวัติพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระราชสกุลกระทู้ในพันทิป.คอม
ราชสกุลในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 3
พระองค์เจ้า
อดุลยลักษณสมบัติ
พระราชโอรสในรัชกาลที่ 3
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.จ. (ฝ่ายหน้า)
สกุลสุนทรกุล ณ ชลบุรี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพงา

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพงา บ้างออกพระนามว่า พังงา หรือใหญ่ (28 มิถุนายน พ.ศ. 2359 — 18 ตุลาคม พ.ศ. 2399) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว กับเจ้าจอมมารดาเขียว (สกุลเดิม: สุนทรกุล ณ ชลบุรี) โดยพระชนนีเป็นพระธิดาในกรมขุนสุนทรภูเบศร์ เศรษฐีเมืองบางปลาสร้อยที่มีสัมพันธ์เป็นภราดาร่วมสาบานกับสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท จึงได้รับการสถาปนาให้เป็นเจ้า พระองค์เจ้าพงามีพระอนุชาร่วมพระชนนีเพียงพระองค์เดียว คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอดุลยลักษณสมบัติ
พระองค์สิ้นพระชนม์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันเสาร์ เดือน 11 แรม 4 ค่ำ ปีมะโรง อัฐศก จุลศักราช 1218 ตรงกับวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2399 พระชันษา 40 ปี
==พงศาวลี==
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พระราชประวัติพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระราชสกุลกระทู้ในพันทิป.คอม
ราชสกุลในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ ชั้น 3
พระองค์เจ้า
พระราชธิดาในรัชกาลที่ 3
สกุลสุนทรกุล ณ ชลบุรี
เจ้าจอมมารดาเขียว ในรัชกาลที่ 3

เจ้าจอมมารดาเขียว ในรัชกาลที่ 3 เป็นพระธิดาในกรมขุนสุนทรภูเบศร์ (ต้นราชสกุล สุนทรกุล ณ ชลบุรี) และรับราชการฝ่ายในเป็นเจ้าจอมมารดาในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยมีพระราชโอรสและพระราชธิดา คือ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพงา
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอดุลยลักษณสมบัติ (ต้นราชสกุลอุไรพงศ์)
== อ้างอิง ==
ราชสกุลในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
เจ้าจอมมารดา
พระภรรยาในรัชกาลที่ 3
สกุลสุนทรกุล ณ ชลบุรี
นนทิ

อุสุภราช หรือ นนทิ (Nandi; สันสกฤต: नंदी) เป็นชื่อโคเผือกที่เป็นพาหนะของพระศิวะ กำเนิดมาจากเมื่อครั้งกวนเกษียณสมุทร พระกัศยปะต้องการให้นางโคสุรภีเป็นพาหนะประจำพระองค์ แต่ติดว่านางโคสุรภีเป็นโคเพศเมีย หากจะเป็นโคพาหนะจึงควรเป็นโคเพศผู้มากกว่า พระกัศยปะจึงได้เนรมิตรโคเพศผู้ขึ้นมาให้สมสู่กับนางโคสุรภี ลูกโคที่เกิดมาเป็นโคสีขาวปลอดเพศผู้ลักษณะดีคือ โคอุสุภราช พระกัศยปะจึงได้ประทานชื่อให้ว่า นนทิ และได้ถวายให้เป็นพระพาหนะแด่พระศิวะ
อีกตำนานหนึ่งของการกำเนิดโคอุสุภราช กล่าวว่า เดิมทีเป็นเทพบุตรองค์หนึ่งชื่อ นนทิ เป็นเทพที่ดูแลบรรดาสัตว์ 4 ขาต่าง ๆ ที่เชิงเขาไกรลาส และมักเนรมิตรตนให้เป็นโคเผือกสีขาวเพื่อเป็นพาหนะของพระศิวะเมื่อเสด็จไปยังที่ต่าง ๆ
โคอุสุภราชในความเชื่อของชาวฮินดูไม่เพียงแต่เป็นสัตว์พาหนะตัวหนึ่งเท่านั้น แต่ยังได้รับการบูชาดุจดั่งเทพเจ้าองค์หนึ่ง ดังนั้น โคหรือวัวสำหรับชาวฮินดูจึงถือเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ ชาวฮินดูจึงไม่ฆ่าโคและกินเนื้อวัว ในพิธีการมงคลแบบฮินดู พราหมณ์จะนำมูลโคมาเจิมหน้าผาก ถือว่าเป็นมงคลประการที่ 7 และในวิหารบูชาพระศิวะมักมีรูปปั้นโคอุสุภราชนี้ประดิษฐานที่กลางวิหารด้วย ด้วยถือว่าเป็นสัญลักษณ์หนึ่งขององค์พระศิวะ
== ส่วนเกี่ยวข้อง ==
ตราประจำจังหวัดน่านเป็นรูปพระธาตุแช่แห้งบนหลังโคอุสุภราช
== อ้างอิง ==
โคอศุภราช
Dictionary of Hindu Lore and Legend 2004 (ISBN 0-500-51088-1) by Anna Dallapiccola
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Shiva - the Ascetic God by Madhuri Guin (the contents of this link cannot be viewed in India, this works in India)
Inspired by the South Indian Siddhars Nandhi.com
Free netcast on Vedic Mythology Weekly netcast with stories about Hindu Gods and Goddesses
เทพเจ้าฮินดู
ลัทธิไศวะ
สัตว์ในนิยาย
ทอมัส เกรย์

ทอมัส เกรย์ (Thomas Gray)  กวีชาวอังกฤษ เกิดเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 1716 ในครอบครัวชนชั้นกลาง เขามีพี่น้องทั้งหมด 12 คน แต่เป็นเพียงคนเดียวที่รอดชีวิตมาได้  ในปี 1727 โทมัสได้เข้าเป็นนักเรียนที่โรงเรียนอีตัน ซึ่งเป็นที่ที่เขามีเพื่อนมากมายที่เป็นหนอนหนังสือเช่นเดียวกับเขา และหนึ่งในนั้นคือ ริชาร์ด เวสต์ (เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1742 ความตายของเขาทำให้ทอมัส เกรย์ รู้สึกเศร้าสลดอย่างยิ่ง และโทมัสได้สะท้อนความรู้สึกนี้ไว้ในบทกวีของเขาหลายบท) และฮอเรส วัลโพล บุตรชายของนายกรัฐมนตรีซึ่งต่อมาเป็นนักประพันธ์ที่ยิ่งใหญ่
ทอมัส เกรย์ เข้าเรียนระดับมหาวิทยาลัยที่เคมบริดจ์ ระหว่าง ค.ศ. 1734 – 1738 และออกจากมหาวิทยาลัยโดยศึกษาไม่จบการศึกษา เขาท่องเที่ยวไปทั่วยุโรปร่วมกับวัลโพลในช่วงปี ค.ศ. 1739 ถึง 1741  ในช่วงที่ท่องเที่ยวกันนั้น เขาสองคนได้ทะเลาะกัน แต่ได้กลับคืนดีกันได้ในปี 1745  และวัลโพลได้กลายเป็นแรงบันดาลใจที่สำคัญในบทกวีของเกรย์ในปีต่อๆ มา  ในปี 1742 เกรย์ได้กลับเข้าศึกษาต่อที่เคมบริดจ์อีกครั้ง และได้รับปริญญาทางกฎหมายในปีต่อมา แม้ว่าความจริงแล้ว เกรย์มีความสนใจในวรรณคดีกรีกมากกว่ากฎหมาย  ในชีวิตของเกรย์นั้น นอกเหนือจากการเดินทางไปพักที่ลอนดอนหรือเดินทางเพื่อไปเขียนภาพในชนบท  ส่วนมากแล้ว เขาจะอยู่ที่เคมบริดจ์ตลอดเวลา  เพราะที่นั่นคือที่ที่เขาได้สร้างสรรค์งานประพันธ์และได้ศึกษาหาความรู้อย่างมากมาย
งานกวีของเกรย์ ส่วนใหญ่ที่เขาประพันธ์ขึ้นในปีที่หลังจากเขากลับจากเคมบริดจ์นั้น ได้พิสูจน์ว่าการเคร่งครัดในวิธีการประพันธ์แบบโบราณไม่สามารถแสดงออกถึงความรู้สึกส่วนลึกได้ (เกรย์เป็นนักประพันธ์ที่มีชื่อเสียงมากในอังกฤษ งานของเขาแสดงอารมณ์ความรู้สึกได้กว้างขวางไม่มีข้อจำกัด)
บทกวีที่มีชื่อเสียงที่มากสุดของเกรย์ คือ “Elegy Written in a Country Churchyard” (ปี ค.ศ. 1751)  เกรย์ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งในการแสดงออกถึงความยิ่งใหญ่ในความเป็นกวีเอกของตน  ความคิดเห็นของเขาต่อความเศร้าสะเทือนใจในวิถีชีวิตและวิธีการประพันธ์มีความสมบูรณ์แบบเป็นที่สุดสำหรับความเป็นจริงของมนุษย์
เกรย์ปฏิเสธไม่รับรางวัลกวียอดเยี่ยมในปี ค.ศ. 1757  เขาเสียชีวิตในวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1771
== อ้างอิง ==
นักเขียนชาวอังกฤษ
กวีชาวอังกฤษ
บุคคลจากวิทยาลัยอีตัน
การอักเสบ

การอักเสบ (Inflammation) เป็นการตอบสนองทางชีวภาพที่ซับซ้อนของเนื้อเยื่อหลอดเลือดต่อสิ่งกระตุ้นที่เป็นอันตราย เช่นเชื้อโรค เซลล์ที่เสื่อมสภาพ หรือการระคายเคือง ซึ่งเป็นความพยายามของสิ่งมีชีวิตที่จะนำสิ่งกระตุ้นดังกล่าวออกไปและซ่อมแซมเนื้อเยื่อที่ถูกทำลาย การอักเสบไม่ใช่อาการของการติดเชื้อ แม้ว่าการอักเสบหลาย ๆ ครั้งก็เกิดขึ้นจากการติดเชื้อ เพราะว่าการติดเชื้อนั้นเกิดจากจุลชีพก่อโรคภายนอกร่างกาย แต่การอักเสบคือการตอบสนองของร่างกายเพื่อต่อต้านจุลชีพก่อโรคหรือต่อปัจจัยอื่น ๆ เช่น การบาดเจ็บ สารเคมี สิ่งแปลกปลอม หรือภูมิคุ้มกันต่อต้านตนเอง
หากไม่มีการอักเสบเกิดขึ้น เชื้อโรคจะไม่ถูกกำจัดออกไปและแผลจะไม่ถูกรักษาให้หาย ซึ่งอาจเกิดความเสียหายของเนื้อเยื่อมากขึ้นจนอันตรายถึงชีวิตได้ แต่ทั้งนี้อาการอักเสบที่มีมากเกินไปก็สามารถเกิดโรคต่าง ๆ ได้ เช่นไข้ละอองฟาง โรคท่อเลือดแดงและหลอดเลือดแดงแข็ง และข้ออักเสบรูมาทอยด์ ด้วยเหตุผลนี้เอง ร่างกายจึงต้องมีกระบวนการควบคุมการอักเสบอย่างใกล้ชิด
การอักเสบอาจถูกแบ่งออกเป็นแบบ เฉียบพลัน หรือ เรื้อรัง การอักเสบเฉียบพลัน (acute inflammation) เป็นการต่อต้านวัตถุอันตรายของร่ายกายในระยะเริ่มแรก โดยเกิดการเคลื่อนที่ของพลาสมาและเม็ดเลือดขาวจากเลือดไปยังเนื้อเยื่อที่อักเสบ กระบวนการทางชีวเคมีที่เกิดขึ้นเป็นขั้นเป็นตอนนี้เองที่ทำให้เกิดการอักเสบ ซึ่งต้องอาศัยส่วนร่วมของระบบไหลเวียนโลหิต ระบบภูมิคุ้มกัน และเซลล์ต่าง ๆ ในเนื้อเยื่อที่เสียหาย การอักเสบเรื้อรัง (chronic inflammation) นำไปสู่การเปลี่ยนชนิดของเซลล์ที่นำเสนอในบริเวณอักเสบ และมีลักษณะพิเศษของการทำลายที่เกิดขึ้นพร้อมกับการรักษาเนื้อเยื่อจากกระบวนการอักเสบ
== สาเหตุ ==
แผลไหม้ (Burns)
การระคายเคืองจากสารเคมี (Irritation)
โรคความเย็นกัด (Frostbite)
สารพิษ (Toxins)
การติดเชื้อจากจุลชีพก่อโรค (Infection by pathogens)
การตายเฉพาะส่วน (Necrosis)
การบาดเจ็บทางกายภาพ การช้ำ หรือบาดแผล (Physical injury, blunt or penetrating)
การตอบสนองของระบบภูมิคุ้มกันแบบภาวะภูมิไวเกิน (hypersensitivity)
รังสีแตกตัว (Ionizing radiation)
สิ่งแปลกปลอม (Foreign bodies) เช่น เศษดิน
== ชนิดของการอักเสบ ==
ตารางเปรียบเทียบการอักเสบฉับพลันและเรื้อรัง
== ดูเพิ่ม ==
ยาแก้อักเสบ
การสมานแผล
แอนาฟิแลทอกซิน
อินเตอร์ลิวคิน
ไลปอกซิน
ซับสแตนส์ พี
การอักเสบ
พยาธิวิทยา
ระบบภูมิคุ้มกัน
รายชื่อธงในคอซอวอ

รายการต่อไปนี้เป็นธงที่มีการใช้อยู่ในดินแดนคอซอวอ (สถานะความเป็นประเทศของดินแดนนี้ยังเป็นที่ถกเถียง)
== ธงราชการ ==
{| border="2" cellpadding="4" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse;"
|-  bgcolor="#efefef"
! width="110"|ภาพธง!!width="150"|ระยะเวลาที่ใช้ธง!!width="250"|การใช้!!width="250"|คำอธิบาย
|-
|  || พ.ศ. 2551—ปัจจุบัน || ธงราชการ|| ธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นน้ำเงิน กลางมีรูปแผนที่ของคอซอวอสีทอง และมีดาวห้าแฉกสีขาว 6 ดวงเรียงเป็นแถวโค้งอยู่เบื้องบน สัดส่วนธง 2:3
|}
== ธงในราชการ ==
{| border="2" cellpadding="4" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse;"
|-  bgcolor="#efefef"
! width="110"|ภาพธง!!width="150"|ระยะเวลาที่ใช้ธง!!width="250"|การใช้!!width="250"|คำอธิบาย
|-
| |  ||พ.ศ. 2542 - 2550 || ธงประธานาธิบดี|| ธงพื้นน้ำเงิน กลางมีลายตราตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งคอซอวอ สัดส่วนธง 2:3
|}
== ธงในอดีต ==
{| border="2" cellpadding="4" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse;"
|-  bgcolor="#efefef"
! width="110"|ภาพธง!!width="150"|ระยะเวลาที่ใช้ธง!!width="250"|การใช้!!width="250"|คำอธิบาย
|-
|  || พ.ศ. 2542-2551 || ธงราชการ|| ธงองค์การสหประชาชาติ ใช้ในทางราชการของคอซอวอจนถึงวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551
|-
|  || พ.ศ. 2534-2543 || ธงของขบวนการแบ่งแยกดินแดน (ไม่เป็นทางการ)|| ธงชาติแอลเบเนีย ใช้โดยขบวนการแบ่งแยกดินแดนเป็นสาธารณรัฐคอซอวอ ในช่วงปี พ.ศ. 2534-พ.ศ. 2543 ประกาศใช้เมื่อ พ.ศ. 2535 โดยรัฐสภาคู่ขนานของคอซอวอ เพื่อเป็นเครื่องหมายของชนชาติแอลเบเนียในคอซอวอ
|-
|  || ทศวรรษที่ พ.ศ. 2493-2533 || ธงของชนกลุ่มใหญ่ในคอซอวอ || ธงอย่างเป็นทางการของชนชาติแอลเบเนียในประเทศยูโกสลาเวีย
|}
== แบบธงที่มีการเสนอเป็นธงชาติ ==
{| border="2" cellpadding="4" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #f9f9f9; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse;"
|-  bgcolor="#efefef"
! width="110"|ภาพธง!!width="150"|ระยะเวลาที่ใช้ธง!!width="250"|การใช้!!width="250"|คำอธิบาย
|-
|  || ไม่มีการใช้ || ธงราชการ|| "รางวัลชนะเลิศ" สัดส่วนธง 2:3 (ภายหลังได้ปรับแบบให้เป็นธงชาติในทางราชการดังปรากฏในปัจจุบัน)
|-
|  || ไม่มีการใช้ || ธงราชการ|| "รางวัลรองชนะเลิศอันดับ 1" สัดส่วนธง 2:3
|-
|  || ไม่มีการใช้ || ธงราชการ|| "รางวัลรองชนะเลิศอันดับ 2" สัดส่วนธง 2:3
|-
|  || ไม่มีการใช้ || ธงราชการ (ชื่อเฉพาะ: ธงดาร์ดาเนีย - "Dardania" flag)|| ธงพื้นน้ำเงิน กลางมีลายตราตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งคอซอวอ สัดส่วนธง 2:3
|}
คอซอวอ
คอซอวอ
จักษณ์ จันทร

จักษณ์ จันทร  เป็นกวีและนักเขียนชาวไทย เกิดในครอบครัวชาวสวนแถบชานเมืองจังหวัดปราจีนบุรี  สำเร็จการศึกษาจากสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตเพาะช่าง
ผลงานเขียนชิ้นแรกที่ได้รับการตีพิมพ์คือบทกวี 'เพ้อพร่ำร่ำเมรัย' ตีพิมพ์ในมติชนสุดสัปดาห์ พ.ศ. 2544 ตามด้วยเรื่องสั้น 'ฝัน-ลวง-จริง' ตีพิมพ์ในนิตยสารกุลสตรี พ.ศ. 2545
กลางปี พ.ศ. 2550 จักษณ์ จันทร ได้เขียนนวนิยายรายวัน (อาจเป็นเพราะเหตุบังเอิญ) ลงพิมพ์เป็นตอนๆ ให้กับหนังสือพิมพ์บางกอกทูเดย์จนได้รับความนิยมอย่างสูงจากผู้อ่าน และทำให้ชื่อของเขากลายเป็นนักเขียนที่โดดเด่นขึ้นมาในทันที ด้วยลีลาและสำบัดสำนวนที่สะบัดสะบิ้งพริ้งพราย สื่อหลายฉบับวิจารณ์ว่างานของเขา ดิบ เถื่อน เซอร์ มีเสน่ห์ แยบยล มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว แต่บางฉบับวิจารณ์ว่าเขาเป็นจอมขบถ...
เคยได้รับรางวัลวรรณกรรมการเมืองพานแว่นฟ้า,รางวัลแว่นแก้ว,รางวัลเซเว่นบุ้คอะวอร์ด
== ผลงานเขียน ==
1.เมรัยรำพัน (รวมบทกวี พ.ศ.2546)
 2.ฌาปนกิจชีวิตบัดซบ (รวมเรื่องสั้น พ.ศ.2549)
3.ไฟฝันกลางสายฝน (รวมบทกวี พ.ศ.2550)
4.จากอ้อมกอดถึงดวงดาว (นวนิยาย พ.ศ.2550)
 5.อาจเป็นเพราะเหตุบังเอิญ --Ugly Society (นวนิยาย พ.ศ.2550)
6.ความรักมีคม (รวมเรื่องสั้น พ.ศ.2551)
7. อำยวนฤดี (นวนิยาย พ.ศ.2553)
8 สมมุติว่าเป็นเรื่องจริง (รวมเรื่องสั้น พ.ศ.2557)
9 เซนในสวน (นวนิยาย พ.ศ.2557)
นักเขียนชาวไทย
บุคคลจากวิทยาลัยเพาะช่าง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์
บุคคลจากจังหวัดปราจีนบุรี
คาร์ทูม

คาร์ทูม (Khartoum; الخرطوم) คือเมืองหลวงของรัฐคาร์ทูมและประเทศซูดาน ตั้งอยู่ในบริเวณที่บรรจบกันของแม่น้ำไวต์ไนล์ที่ไหลมาจากทะเลสาบวิกตอเรีย และแม่น้ำบลูไนล์ที่ไหลมาจากประเทศเอธิโอเปีย ตัวเมืองมีประชากรประมาณ 5,274,321 คน
==ภูมิอากาศ==
==ประชากร==
ใน ค.ศ. 2019 มีชาวซีเรียเกือบ 250,000 คนที่อาศัยอยู่ในคาร์ทูม ซึ่งเท่ากับร้อยละ 5 ของประชากรเมือง ส่วนใหญ่เป็นผู้ชายวัยหนุ่มที่หนีสงครามจากซีเรีย ซูดานเป็นประเทศเดียวที่รับนักเดินทางที่ถือพาสปอร์ตซีเรียโดยไม่มีวีซ่า
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Kidnapped, tortured and thrown in jail: my 70 days in Sudan The Guardian, 2017
เมืองในประเทศซูดาน
เมืองหลวงในทวีปแอฟริกา
เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอาหรับ
กรมขุนสุนทรภูเบศร์

กรมขุนสุนทรภูเบศร์ (จีนเรือง สุนทรกุล ณ ชลบุรี) หรือ กรมขุนสุนทรภูเบศร (เรือง) มีพระนามเดิมว่า เรือง หรือ จีนเรือง เป็นเศรษฐีชาวเมืองบางปลาสร้อย (ชลบุรี) ที่เคยถวายการอุปการะสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีเมื่อครั้งยกทัพไปตีเมืองจันทบุรี ภายหลังพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาขึ้นเป็นเจ้านาย ด้วยเกี่ยวข้องกับราชวงศ์จักรีจากการเป็นภราดาร่วมสาบานกับสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท
กรมขุนสุนทรภูเบศร์เป็นต้นราชสกุล "สุนทรกุล ณ ชลบุรี" ถือเป็นหนึ่งในราชสกุลของราชวงศ์จักรี และทายาทบางสายใช้สกุล "สุนทรมนูกิจ"
== พระประวัติ ==
กรมขุนสุนทรภูเบศร์ แต่เดิมเป็นเศรษฐีเมืองบางปลาสร้อย มีพระนามเดิมว่า "เรือง" หรือ "จีนเรือง" ที่ทรงอุปการะสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี เมื่อครั้งเสด็จยกทัพไปตีเมืองจันทบูร มีความสนิทชิดเชื้อกับสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทมาก ถึงขั้นร่วมสาบานเป็นภราดรภาพคือเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน
ครั้นเมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชทรงปราบดาภิเษก จึงโปรดเกล้าฯ สถาปนา "จีนเรือง" ขึ้นเป็นเจ้านาย นามว่า "หม่อมเรือง" ต่อมาได้สถาปนาเป็นเจ้าราชนิกูล ด้วยความชอบด้านสงครามว่า "เจ้าบำเรอภูธร" (บ้างว่า หม่อมเจ้าบำเรอภูธร), "กรมหมื่นสุนทรภูเบศร์" และจนท้ายที่สุดได้สถาปนาที่พระยศที่ "กรมขุนสุนทรภูเบศร์" ตามลำดับ ดังพระราชประสงค์ของสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท ภายหลังพระราชทานให้ทรงสร้างวังอยู่ปากคลองวัดชนะสงคราม (หรือปากคลองโรงไหม) ตรงข้ามวังหน้า
กรมขุนสุนทรภูเบศร์ สิ้นพระชนม์เมื่อใดไม่ปรากฏทราบแต่เพียงว่าน่าจะสิ้นพระชนม์หลังปี พ.ศ. 2348 เพราะมีหลักฐานว่าในปีนั้นพระองค์ยังมีพระชนม์ชีพอยู่ หลังการสิ้นพระชนม์ วังปากคลองโรงไหมได้ตกเป็นของเจ้าฟ้าอิศราพงศ์ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3
== ผู้สืบเชื้อสาย ==

กรมขุนสุนทรภูเบศร์ ทรงมีโอรส-ธิดาอยู่จำนวนหนึ่ง ที่บางท่านมีฐานันดรศักดิ์เป็น "หม่อมเจ้า" ซึ่งอาจได้รับพระราชทานเป็นรายบุคคลตามพระราชประสงค์เท่านั้น โดยพระโอรสและธิดาเท่าที่ปรากฏพระนามและนาม ได้แก่
หม่อมเจ้าดวง สุนทรกุล พระราชทานเพลิง ณ วัดลาดบัวขาว พ.ศ. 2387
หม่อมเจ้าก้อง สุนทรกุล พระราชทานเพลิง ณ วัดลาดบัวขาว พ.ศ. 2387
หม่อมเจ้าเม่น สุนทรกุล พระราชทานเพลิง ณ วัดลาดบัวขาว พ.ศ. 2395
อ้น สุนทรกุล ณ ชลบุรี ถวายตัวเป็นฝ่ายในในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
เจ้าจอมมารดาเขียว พระสนมในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นเจ้าจอมมารดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นอดุลยลักษณสมบัติ ต้นราชสกุลอุไรพงศ์
กรมขุนสุนทรภูเบศร์ ทรงเป็นต้นสกุล "สุนทรกุล ณ ชลบุรี" เป็นนามสกุลพระราชทานลำดับที่ 4603 พระราชทานให้แก่หม่อมหลวงจาบ สุนทรกุล ตามราชกิจจานุเบกษาเล่มที่ 35 หน้า 1719 พระราชทานเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2461 สำหรับบรรดาผู้สืบสกุลโดยตรงลงมาจากกรมขุนสุนทรภูเบศร์ นอกจากนี้ในปี พ.ศ. 2485 หลวงสุนทรมนูกิจ (ทิพย์ สุนทรกุล ณ ชลบุรี) ได้ขอพระบรมราชานุญาตใช้ราชทินนามเป็นนามสกุลใหม่ว่า "สุนทรมนูกิจ"
== พระอิสริยยศ ==
หม่อมเรือง
เจ้าบำเรอภูธร (บ้างว่า หม่อมเจ้าบำเรอภูธร)
กรมหมื่นสุนทรภูเบศร์
กรมขุนสุนทรภูเบศร์
== อ้างอิงและเชิงอรรถ ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พระประวัติกรมขุนสุนทรภูเบศร์ (จีนเรือง สุนทรกุล ณ ชลบุรี )
นามสกุลพระราชทานเรียงลำดับตามอักษร 
เจ้านายที่ไม่ได้อยู่ในพระราชวงศ์จักรี
พระบรมราโชบายขนานนามสกุล 
ประวัติศาสตร์วังท่าพระ สู่ความเป็นมหาวิทยาลัยศิลปากร 
จุลลดา ภักดีภูมินทร์."จีนกุน จีนเรือง จีนมั่วเส็ง," เวียงวัง. พิมพ์ครั้งที่ 2.กรุงเทพฯ : อักษรโสภณ, 2551. หน้า 38-43.
สุนทรภูเบศร์
 
บุคคลจากจังหวัดชลบุรี‎‎
สุนทรภูเบศร์
ดินแดนในเรื่องพระอภัยมณี

สำหรับ ดินแดนในเรื่องพระอภัยมณี อันเป็นผลงานประพันธ์ของสุนทรภู่นั้น มีความโดดเด่นที่น่าสนใจอย่างยิ่ง เนื่องจากการวางตำแหน่งเมืองและสถานที่ต่าง ๆ ในท้องเรื่องอย่างมีหลักการ ประหนึ่งว่าผู้ประพันธ์มีแผนที่อยู่ในมือ เหตุการณ์ส่วนใหญ่ในเรื่อง พระอภัยมณี เกิดขึ้นในท้องทะเล นักวิชาการหลายคนต่างวิเคราะห์ข้อมูลและนำเสนอว่า ทะเลในเรื่องพระอภัยมณี คือทะเลอันดามัน มิใช่อ่าวไทย นอกจากนี้ ผู้ประพันธ์ยังจินตนาการถึงเมืองและสถานที่ของชนชาติต่าง ๆ มากมายนอกเหนือจากชาวไทย เช่น เมืองของชาวจีน (กึงตั๋งกังจิ๋วจุนติ๋วเซียง) แขก (อรุมเขตคุ้งสุหรัดปัตหนา ไปปะหังปังกะเราะเกาะชวา มะละกากะเลหวังตรังกะนู) จาม (อัดแจจามข้ามหน้ามลายู) ฝรั่ง วิลันดา (ฝรั่งข้ามฟากเข้าอ่าวเยียระมัน ที่บางเหล่าก็เข้าอ่าววิลาส) พราหมณ์ พม่า มอญ และอื่น ๆ อีกมากมาย
== รายชื่อดินแดนในเรื่องพระอภัยมณี ==
=== กรุงรัตนา ===
เป็นบ้านเกิดเมืองนอนของพระอภัยมณีและศรีสุวรรณ เป็นสถานที่เปิดเรื่องของกลอนนิทานเรื่องนี้ เจ้าเมืองคือท้าวสุทัศน์ เป็นพระบิดาของพระอภัยมณีและศรีสุวรรณ เชื่อว่าเมืองรัตนานี้น่าจะหมายถึงกรุงรัตนโกสินทร์ เป็นจุดเริ่มต้นการผจญภัยของพระอภัยมณีและศรีสุวรรณ
=== เมืองรมจักร ===
เจ้าเมืองคือท้าวทศวงศ์ มีราชธิดาคือนางเกษรา ตำแหน่งของเมืองอยู่ไม่ไกลจากบริเวณที่พระอภัยมณีถูกนางผีเสื้อสมุทรลักตัวไป รวมถึงประชาชนพลเมืองก็เป็นชาวไทย จึงน่าจะอยู่บนคาบสมุทรเดียวกันกับเมืองรัตนา
=== เกาะแก้วพิสดาร ===
เป็นเกาะเล็กๆ อยู่กลางมหาสมุทรที่ห่างไกล บนเกาะมีพระฤๅษีอาศัยอยู่ นักเดินทางที่เรือแตกเพราะพายุหรือถูกโจรสลัดปล้นชิง จะมาขออาศัยอยู่ที่เกาะนี้
=== เมืองผลึก ===
เจ้าเมืองคือท้าวสิลราช กับพระนางมณฑา มีราชธิดาองค์เดียวคือนางสุวรรณมาลี เมืองนี้ตั้งอยู่ริมทะเลแห่งหนึ่ง ตรงข้ามกับเกาะลังกา ตามการวิเคราะห์ของกาญจนาคพันธ์เห็นว่าน่าจะอยู่ราวพม่าใต้ แถวๆเมืองถลาง (ภูเก็ต)
=== เมืองการเวก ===
=== เมืองลังกา ===
คาดว่าอาจจะเป็นศรีลังกา
=== เกาะนาควาริน ===
อาจจะเป็นหมู่เกาะนิโคบาร์
== ดูเพิ่ม ==
พระอภัยมณี
ภูมิศาสตร์สุนทรภู่ ของ กาญจนาคพันธุ์
== อ้างอิง ==
พระอภัยมณี
Nepenthes × sharifah-hapsahii

Nepenthes × sharifah-hapsahii เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงลูกผสมทางธรรมชาติระหว่าง N. gracilis กับ N. mirabilis. ถูกบันทึกว่าพบในบอร์เนียว, สุมาตรา, มาเลเซียตะวันตก และประเทศไทย
ส่วน Nepenthes × ghazallyana (ตั้งชื่อตาม Ghazally Ismail) เป็นชื่อพ้องของ N. × sharifah-hapsahii.
== อ้างอิง ==
Clarke, C.M. 2006. Introduction. In: Danser, B.H. The Nepenthaceae of the Netherlands Indies. Natural History Publications (Borneo), Kota Kinabalu. pp.&nbsp;1–15.
Enjelina, W. 2012. Analisis hibrid alam kantung semar (Nepenthes) di Bukit Taratak Kabupaten Pesisir Selatan Sumatera Barat dengan teknik RAPD. M.Sc. thesis, Andalas University, Padang. 
Mansur, M. 2007. Keanekaragaman jenis Nepenthes (kantong semar) dataran rendah di Kalimantan Tengah. [Diversity of lowland Nepenthes (kantong semar) in Central Kalimantan.] Berita Biologi 8(5): 335–341. Abstract
หม้อข้าวหม้อแกงลิง
นิสัย 4

นิสสัย 4 คือ เครื่องอาศัยของบรรพชิต หรือ สิ่งที่บรรพชิตพึงปฏิบัติ เพื่อการยังชีพ ประกอบด้วย
1. เที่ยวบิณฑบาต คือ ให้ภิกษุเลี้ยงชีพด้วยการบิณฑบาต โดยอาศัยชาวบ้านเป็นอยู่ โดยปัจจัยที่ได้จากการบิณฑบาตนั้นถือว่าเป็นปัจจัยที่บริสุทธิ์
2. นุ่งห่มผ้าบังสุกุล คือ การนุ่งห่มผ้าที่หาเจ้าของมิได้ เช่นผ้าตามกองขยะที่ชาวบ้านทิ้ง หรือ ผ้าห่อศพ ภิกษุในสมัยพุทธกาลจะเก็บมาย้อมเย็บเป็น จีวร สบง ไว้นุ่งห่ม
3. อยู่โคนไม้ เนื่องจาก ในสมัยพุทธกาล ผู้ที่บวชเป็นบรรพชิต เมื่อทิ้งบ้านเรือนมาออกบวชก็มักจะอาศัยอยู่ในป่า แม้แต่พระพุทธองค์ก็มิได้ยกเว้น ต่อมาภายหลังจึงมีผู้ศรัทธาสร้างกุฏิถวาย
4. ฉันยาดองด้วยน้ำมูตรเน่า คือ การฉันยารักษาโรคด้วยยาดองน้ำมูตร(ปัสสาวะ) ซึ่งในปัจจุบันได้มีการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์แล้วว่า ปัสสาวะ ประกอบไปด้วย น้ำบริสุทธิ์ 95% ยูเรีย 2.5% และอื่นๆ อีก 2.5% แม้จะไม่มีโทษร้ายแรง แต่ก็ไม่ได้มีประโยชน์
ศาสนาพุทธ