ภาษาเรอหวั่ง

ภาษาเรอหวั่ง (Rawang language) หรือภาษากนุง-เรอหวั่งมีผู้พูดทั้งหมด 122,600 คน ชนเผ่าเรอหวั่งเป็นชนกลุ่มน้อย จึงไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก.  ในปัจจุบันอาศัยอยู่กระจัดกระจายในแต่ละประเทศ ซึ่งบรรพบุรุษมาจากทางตะวันออกกลางและอพยพลงมาเรื่อยๆ พบมากที่สุดในพม่า 62,100 คน (พ.ศ. 2543) ในรัฐคะฉิ่น ทางเหนือของมยิตจีนา และชาวเรอหวั่งส่วนมากในพม่าจะอาศัยอยู่ที่ เมืองพูตาโอ ทางเหนือสุดของพม่า ที่ทีภูเขาหิมะที่เป็นที่น่าตื่นตาตื่นใจและเป็นสัญลักษณ์ของชาวเรอหวั่ง พบในอินเดีย 60,500 คน (พ.ศ. 2543) ในรัฐอรุณาจัลประเทศใกล้กับชายแดนพม่า และชายแดนจีนด้านที่ติดกับทิเบต พบในประเทศจีน มณฑลยุนนาน เมืองกงชาง 5,000 พบในประเทศไทยในภาคเหนือ จ.เชียงใหม่ และ กรุงเทพมหานคร ประมาณ1,000 คน ซึ่งในประเทศไทยกลุ่มเรอหวั่งยังไม่เป็นที่รู้จักเนื่องจากมีน้อยมาก และยังอยู่กระจัดกระจายในต่างประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย ฝรั่งเศส นอเวย์ สวีเดน แคนาดา เดนมาร์ค นิวซีแลนด์ จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต กลุ่มภาษาทิเบต-พม่า สาขานุง ผู้พูดภาษานี้ในพม่าพูดภาษาพม่า ภาษาลีซูหรือภาษาจิ่งเผาะได้ด้วย เขียนด้วยอักษรละติน มีหนังสือพิมพ์ตีพิมพ์ด้วยภาษานี้ เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา
ภาษาเรอหวั่งแบ่งออกเป็น 4 สำเนียง ได้แก่ มัดหว่าง, หลุ่งมี, ดั่งสั่ล, ดะหรู่
== ระบบเสียง ==
=== พยัญชนะ ===
{|class="wikitable" style=text-align:center
! colspan=2|
! ริมฝีปากทั้งสอง
! ปุ่มเหงือก
! เพดานแข็ง
! เพดานอ่อน
! เส้นเสียง
|-
! rowspan=2| เสียงกัก
! ไม่ก้อง พ่นลม
| style="background-color: #ccf" |  ¹
| style="background-color: #cfc" |  ¹
|
| style="background-color: #fcc" |  ¹
| style="background-color: #ccc" |  ²
|-
! ไม่ก้อง ไม่พ่นลม
| style="background-color: #ccf" |  
| style="background-color: #cfc" |  
|
| style="background-color: #fcc" |  
|
|-
! colspan=2| เสียงนาสิก
| style="background-color: #ccf" |  
| style="background-color: #cfc" |  
| style="background-color: #fcf" |  
| style="background-color: #fcc" |  
|
|-
! rowspan=2| เสียงเสียดแทรก
! ไม่ก้อง
| style="background-color: #ccf" |  ⁴
| style="background-color: #cfc" |  
| style="background-color: #fcf" |  
|
| style="background-color: #ccc" |  
|-
! ก้อง
|
| style="background-color: #cfc" |  
|
|
|
|-
! rowspan=2| เสียงผสมเสียดแทรก
! ไม่ก้อง พ่นลม
|
|
| style="background-color: #fcf" |  ⁵
|
|
|-
! ไม่ก้อง ไม่พ่นลม
|
|
| style="background-color: #fcf" |  
|
|
|-
! colspan=2| เสียงเปิด
| style="background-color: #cff" |  ³
| style="background-color: #cff" |  ³
| style="background-color: #cff" |  ³
|
|
|-
! colspan=2| เสียงเปิดข้างลิ้น
|
| style="background-color: #cff" |  
|
|
|
|}
, ,  เมื่อเป็นพยัญชนะสะกดจะกลายเป็นเสียง , , 
ใช้เป็นพยัญชนะสะกดเท่านั้น ส่วนพยัญชนะต้นไม่ปรากฏรูป
, ,  ใช้เป็นพยัญชนะควบได้
ใช้เฉพาะในคำยืม
บางครั้งก็เขียนเป็น 
=== สระ ===
สามารถใช้เครื่องหมายทวิภาค  เพื่อต่อเสียงสระให้ยาว ซึ่งพบได้ทั้งสระเดี่ยวและสระประสม โดยมากใช้เพื่อการผันคำศัพท์
สระที่เขียนติดกันจะเชื่อมเสียงรวมกันโดยไม่มี /ʔ/
=== วรรณยุกต์ ===
มีวรรณยุกต์ 4 เสียง คือ สูง กลาง ต่ำ และเบา แสดงได้ด้วยเครื่องหมายกำกับบนสระ     ระดับเสียงอธิบายได้เป็น /55/, /33/, /31/ และ /ไม่มี/ ตามลำดับ
เสียงเบาจะปรากฏในพยางค์เปิด (คือไม่มีพยัญชนะสะกด) เสียงจริงอาจจะสูงกลางต่ำก็ได้ตามคำแวดล้อม และการเขียนในปัจจุบัน เสียงกลางไม่ต้องเติมเครื่องหมายขีดบนตลอดเวลา เพื่อความสะดวก
พยางค์ที่สะกดด้วยเสียงกัก     จะเป็นเสียงสูงเสมอโดยที่ไม่ต้องเติมเครื่องหมาย
==อ้างอิง==
Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
ภาษาในประเทศอินเดีย
ภาษาในประเทศพม่า
ภาษาในประเทศจีน