pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ถนนลาดพร้าว

ถนนลาดพร้าว (Thanon Lat Phrao) เป็นถนนสายหนึ่งในกรุงเทพมหานคร  มีจุดเริ่มต้นที่ห้าแยกลาดพร้าว (หรือที่นิยมเรียกว่า "ปากทางลาดพร้าว") ในพื้นที่เขตจตุจักร ซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนพหลโยธินและถนนวิภาวดีรังสิต มีทิศทางมุ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ผ่านจุดตัดกับถนนรัชดาภิเษก ข้ามคลองน้ำแก้ว คลองบางซื่อ ผ่านพื้นที่แขวงสามเสนนอก เขตห้วยขวาง ในระยะสั้น ๆ ข้ามคลองลาดพร้าวเข้าสู่พื้นที่เขตวังทองหลาง เป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงสะพานสอง กับแขวงวังทองหลาง ตัดกับถนนโชคชัย 4 และถนนประดิษฐ์มนูธรรม จากนั้นเป็นเส้นแบ่งระหว่างแขวงคลองเจ้าคุณสิงห์กับแขวงพลับพลา จากนั้นตัดกับถนนลาดพร้าว 101 เข้าสู่พื้นที่แขวงคลองจั่น เขตบางกะปิ ผ่านสามแยกบางกะปิซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนศรีนครินทร์ ไปสิ้นสุดที่สี่แยกบางกะปิซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนนวมินทร์และถนนพ่วงศิริ โดยมีถนนที่ตรงต่อเนื่องต่อไปคือถนนเสรีไทย
ถนนลาดพร้าวได้รับการกำหนดเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3185 ต่อมาเปลี่ยนเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 336 แต่ปัจจุบันอยู่ในความควบคุมของกรุงเทพมหานคร (ยกเว้นสะพานเข้าถนนลาดพร้าว ที่ยังอยู่ในความดูแลของกรมทางหลวง)
ช่วงระหว่างห้าแยกลาดพร้าวจนถึงจุดตัดกับถนนรัชดาภิเษก มีระบบขนส่งมวลชนคือ รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล และมีรถไฟฟ้าสายสีเหลืองที่เริ่มตั้งแต่บริเวณสี่แยกรัชดา-ลาดพร้าว ไปจนถึงสามแยกบางกะปิ
==ประวัติ==
ถนนลาดพร้าวเริ่มตัดถนนเมื่อ พ.ศ. 2487 ซึ่งเป็นช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สอง จึงเริ่มมีประชาชนอพยพหลบภัยจากการทิ้งระเบิด โดยในระยะแรกตัดถนนถึงสามแยกสะพานคลองแสนแสบ ต่อมา พ.ศ. 2497 ประชาชนได้ช่วยกันสร้างถนนถึงช่วงที่ว่าการอำเภอบางกะปิ
ในปี พ.ศ. 2556 ถนนลาดพร้าวได้รับการจัดอันดับให้เป็นถนนที่มีการจราจรติดขัดที่สุดในกรุงเทพมหานคร ในช่วงต้นเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 มีรายงานจากกรมควบคุมมลพิษว่า ถนนลาดพร้าวมีปริมาณฝุ่นละอองที่มีค่า PM2.5 อยู่ที่ 91 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ซึ่งเกินกว่าค่ามาตรฐาน นับว่ามากที่สุดในกรุงเทพมหานคร เทียบเท่ากับถนนอินทรพิทักษ์ในฝั่งธนบุรี
== ทางแยกสำคัญ ==
แยกลาดพร้าว (ห้าแยกลาดพร้าว) ถนนพหลโยธินและถนนวิภาวดีรังสิต
แยกรัชดา-ลาดพร้าว ถนนรัชดาภิเษก
แยกภาวนา ซอยลาดพร้าว 41
แยกโชคชัย 4 ถนนโชคชัย 4
แยกเกตุนุติ ซอยลาดพร้าว 64
แยกลาดพร้าว 80 ซอยลาดพร้าว 80
จุดตัดกับถนนประดิษฐ์มนูธรรม
แยกลาดพร้าว 112 ซอยลาดพร้าว 112
แยกมหาดไทย ซอยลาดพร้าว 122
แยกลาดพร้าว 101 ถนนลาดพร้าว 101
แยกแฮปปี้แลนด์ ถนนแฮปปี้แลนด์
แยกบางกะปิ (สามแยก) ถนนศรีนครินทร์
แยกบางกะปิ (สี่แยก) ถนนนวมินทร์ ถนนเสรีไทย และถนนพ่วงศิริ
== สถานที่สำคัญที่ถนนตัดผ่าน ==
ที่ทำการไปรษณีย์สามแยกลาดพร้าว
สถานีดับเพลิงลาดพร้าว
ตลาดภาวนา
ตลาดลาดพร้าวสะพาน 2
สถานีตำรวจนครบาลโชคชัย
ตลาดโชคชัย 4
โรงเรียนถนอมพิศวิทยา
โรงพิมพ์ องค์การค้าของ สกสค. และศึกษาภัณฑ์พาณิชย์ สาขาลาดพร้าว
ที่ทำการไปรษณีย์ลาดพร้าว
ศูนย์การเรียนปัญญาภิวัฒน์ ลาดพร้าว
วัดสามัคคีธรรม
โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ บดินทรเดชา
ห้างสรรพสินค้าบิ๊กซี สาขาลาดพร้าว
สำนักงานเขตวังทองหลาง
สถานีย่อยคลองจั่น การไฟฟ้านครหลวง
เดอะมอลล์บางกะปิ
ตลาดบางกะปิ
สำนักงานเขตบางกะปิ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ลาดพร้าว
ลาดพร้าว
ลาดพร้าว
ลาดพร้าว
ลาดพร้าว
ถนนนวมินทร์

ถนนนวมินทร์ (Thanon Nawamin) เป็นถนนสายหนึ่งในกรุงเทพมหานคร เดิมชื่อว่า ถนนสุขาภิบาล 1 มีความยาวประมาณ 9 กิโลเมตร  มีจุดเริ่มต้นที่สี่แยกบางกะปิ ซึ่งเป็นจุดตัดระหว่างถนนลาดพร้าว ถนนเสรีไทย และถนนพ่วงศิริ ในแขวงคลองจั่น เขตบางกะปิ มีทิศทางมุ่งขึ้นไปทางทิศเหนือ ผ่านพื้นที่เขตบึงกุ่ม ไปสิ้นสุดที่แยกตัดกับถนนรามอินทรา (บริเวณกิโลเมตรที่ 8) ในเขตคันนายาว
เดิมถนนนวมินทร์ได้รับการกำหนดให้เป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3202 ในความดูแลของกรมทางหลวง ต่อมากรมทางหลวงได้โอนให้สำนักการโยธา กรุงเทพมหานคร เป็นผู้ดูแลตลอดระยะทาง
ถนนนวมินทร์เริ่มสร้างในช่วง พ.ศ. 2499–2500
== ทางแยกสำคัญ ==
ถนนแฮปปี้แลนด์
ถนนศรีบูรพา
ถนนโพธิ์แก้ว
ถนนประเสริฐมนูกิจ
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 350
ถนนรามอินทรา
== สถานที่สำคัญ ==
สถานีตำรวจนครบาลลาดพร้าว
การเคหะแห่งชาติ
โรงเรียนบ้านบางกะปิ
โรงเรียนโสมาภา 2
ตลาดอินทรารักษ์
สันติอโศก
โรงเรียนพระมารดานิจจานุเคราะห์
สำนักงานประกันสังคม เขตพื้นที่ 9
โรงเรียนวัดบางเตย
โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๒
โรงเรียนเบญจมินทร์
โรงพยาบาลพญาไท นวมินทร์
โรงเรียนนวมินทราชูทิศ กรุงเทพมหานคร
== รายชื่อทางแยก ==
ถนนในกรุงเทพมหานคร
ถนนในเขตบางกะปิ
ถนนในเขตบึงกุ่ม
ถนนในเขตคันนายาว
สถานที่ที่ตั้งชื่อตามพระนามของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
อุทยานแห่งชาติน้ำตกสี่ขีด

อุทยานแห่งชาติน้ำตกสี่ขีด มีพื้นที่ครอบคลุมอยู่ในท้องที่ป่าชัยคราม และป่าวัดประดู่ ในท้องที่ตำบลท่าอุแท ตำบลคลองสระ อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี และป่ายางโพรงและป่าเขาใหญ่ ในท้องที่ตำบลสี่ขีด ตำบลเขาน้อย อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช
==ประวัติ==
พื้นที่บริเวณน้ำตกสี่ขีด อยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติป่ายางโพรงและป่าเขาใหญ่ ท้องที่ตำบลสี่ขีด อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นพื้นที่ที่มีทิวทัศน์ธรรมชาติสวยงาม เช่น น้ำตก เกาะแก่ง แอ่งน้ำ โขดหิน และพันธุ์ไม้ตระกูลต่างๆ มากมาย สมควรที่จะได้รับการปรับปรุงพัฒนาให้เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจของประชาชนเป็นอย่างยิ่ง ทางจังหวัดนครศรีธรรมราชจึงได้กำหนดพื้นที่นี้เป็นแหล่งท่องเที่ยวของอำเภอสิชล และเพื่อเป็นการตอบสนองนโยบายดังกล่าว อำเภอสิชล จึงรณรงค์จัดทำโครงการอนุรักษ์ป่าเพื่อชุมชนบริเวณน้ำตกสี่ขีดและเสนอกรมป่าไม้พิจารณาจัดตั้งเป็นวนอุทยานต่อไป เพื่อเป็นการรักษาสภาพภูมิประเทศอันสวยงามและอนุรักษ์ต้นน้ำลำธารสำหรับราษฎรได้ใช้ประโยชน์ทางเกษตรกรรม ทั้งนี้เนื่องจากพื้นที่ป่าบริเวณใกล้เคียงน้ำตกได้ถูกราษฎรบุกรุกทำลายป่าเพื่อครอบครองที่ดินอย่างกว้างขวาง ซึ่งอาจก่อให้เกิดความเสียหายต่อสภาพธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมในอนาคตได้
และในเรื่องนี้ อธิบดีกรมป่าไม้ (นายชำนิ บุญโยภาส) ได้เห็นชอบให้มีการจัดตั้งพื้นที่บริเวณน้ำตกสี่ขีด ในป่าสงวนแห่งชาติป่ายางโพรงป่าเขาใหญ่เป็นวนอุทยานเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2529 แต่การดำเนินงานต้องหยุดชะงักลงเพราะปัจจัยข้อกำหนดด้านงบประมาณ จนกระทั่งปีงบประมาณ 2532 จึงได้รับการจัดสรรงบประมาณให้ดำเนินการได้ และเนื่องจากพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติป่ายางโพรงและป่าเขาใหญ่ มีอาณาเขตกว้างขวาง ประมาณ 90,625 ไร่ มีจุดเด่นทางธรรมชาติที่สวยงามมากมายหลายแห่ง เช่น น้ำตกสี่ขีด น้ำตกสำนักเนียน ถ้ำเขาพับผ้าและถ้ำสวนปราง เป็นต้น เป็นแหล่งต้นน้ำลำธารที่สำคัญที่หล่อเลี้ยงการเกษตรกรรมของอำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช และยังเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าอย่างชุกชุม ประกอบกับพื้นที่นี้ในสถานการณ์ปัจจุบันได้ถูกราษฎรบุกรุกแผ้วถางทำลายป่า เพื่อจับจองที่ดินอย่างกว้างขวางและรุนแรง กรมป่าไม้จึงได้มีคำสั่ง ที่ 584/2532 ลงวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2532 ให้ นายสมพล ศิลปธีรธร นักวิชาการป่าไม้ 4 กองอุทยานแห่งชาติ ไปปฏิบัติงานประจำทำหน้าที่หัวหน้าวนอุทยานน้ำตกสี่ขีด และให้ดำเนินการสำรวจเพิ่มเติมพื้นที่บริเวณใกล้เคียงที่มีความเหมาะสมเพื่อประกอบการพิจารณาจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติต่อไป ซึ่งในการสำรวจครั้งนี้ ครอบคลุมพื้นที่ป่าใกล้เคียงในเขตท้องที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี คือ บริเวณป่าสงวนแห่งชาติป่าชัยครามและป่าวัดประดู่ อยู่ทางด้านทิศตะวันตกของป่าสงวนแห่งชาติป่ายางโพรงและป่าเขาใหญ่
อุทยานแห่งชาติน้ำตกสี่ขีด ประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนที่ 48ก วันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2542 กำหนดบริเวณที่ดินป่าชัยคราม และป่าวัดประดู่ ในท้องที่ตำบลท่าอุแท ตำบลคลองสระ อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี และป่ายางโพรงและป่าเขาใหญ่ ในท้องที่ตำบลสี่ขีด ตำบลเขาน้อย อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช ให้เป็น อุทยานแห่งชาติ พ.ศ. 2542
==แหล่งท่องเที่ยว==
ถ้ำเขาพับผ้า
ถ้ำโครำ
ถ้ำสวนปราง
เทือกเขาคีโหมด
เทือกเขานาง
น้ำตกคลองคราม
น้ำตกภูริน
น้ำตกสำนักเนียน
น้ำตกสี่ขีด
น้ำตกไผ่ตง
น้ำตกห้วยโหมด
น้ำตกหินดินดาน-น้ำตกคีรีภูผา
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เว็บไซต์อุทยานแห่งชาติของกรมอุทยาน 
สถิติข้อมูลนักท่องเที่ยวในอุทยานแห่งชาติ 
เว็บไซต์จังหวัดนครศรีธรรมราช 
== อ้างอิง ==
น้ำตกสี่ขีด
น้ำตกสี่ขีด
อำเภอกาญจนดิษฐ์
อำเภอสิชล
ถนนมีนพัฒนา

ถนนมีนพัฒนา (Thanon Min Phatthana) เป็นถนนสายสั้น ๆ ในท้องที่แขวงมีนบุรี เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร มีความยาวประมาณ 700 เมตร เชื่อมระหว่างถนนเสรีไทยกับถนนรามคำแหง (ถนนสุขาภิบาล 3 เดิม)  มีจุดเริ่มต้นที่แยกบางชันบนถนนเสรีไทย มีทิศทางมุ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ข้ามคลองแสนแสบ ไปสิ้นสุดที่แยกลาดบัวขาวบนถนนรามคำแหง
ถนนในกรุงเทพมหานคร
ถนนในเขตมีนบุรี
ถนนสีหบุรานุกิจ

ถนนสีหบุรานุกิจ (Thanon Sihaburanukit) เป็นถนนสายสั้น ๆ ในแขวงมีนบุรี เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร มีความยาวประมาณ 3 กิโลเมตร  มีจุดเริ่มต้นที่แยกเมืองมีน ซึ่งเป็นจุดตัดระหว่างถนนรามอินทรา ถนนสุวินทวงศ์ และถนนเสรีไทย มีทิศทางมุ่งไปทางทิศตะวันออก ข้ามคลองสามวา เลี้ยวขึ้นไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ไปบรรจบกับกับถนนร่มเกล้าบริเวณวัดแสนสุข
สถานที่สำคัญบนถนนสายนี้ มีโรงพยาบาลนวมินทร์ วิทยาลัยเทคนิคมีนบุรี ตลาดนัดจตุจักร 2 ตลาดมีนบุรี สวนเฉลิมพระเกียรติ ร.9 มีนบุรี สำนักงานเขตมีนบุรี พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นกรุงเทพมหานคร เขตมีนบุรี โรงเรียนมีนบุรี  โรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ ศาลแพ่งมีนบุรี ศาลอาญามีนบุรี และวัดแสนสุข
ในอดีตถนนสายนี้เคยเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3101 แต่ในปัจจุบันดูแลโดยกรุงเทพมหานคร
ถนนในกรุงเทพมหานคร
ถนนในเขตมีนบุรี
ถนนพ่วงศิริ

ถนนพ่วงศิริ (Thanon Phuang Siri) เป็นถนนสายสั้น ๆ ในเขตบางกะปิ มีความยาวประมาณ 300 เมตร มีจุดเริ่มต้นที่สี่แยกบางกะปิ ปลายถนนลาดพร้าว ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของถนนนวมินทร์ (ถนนสุขาภิบาล 1 เดิม) และถนนเสรีไทย (ถนนสุขาภิบาล 2 เดิม) มุ่งไปทางทิศใต้ ข้ามคลองแสนแสบ ไปสิ้นสุดที่แยกตัดกับถนนรามคำแหง (ถนนสุขาภิบาล 3 เดิม)
ถนนในกรุงเทพมหานคร
ถนนในเขตบางกะปิ
ถนนพระราม 9

ถนนพระราม 9 (Thanon Rama IX) เป็นถนนสายหนึ่งในกรุงเทพมหานคร มีความยาวประมาณ 9 กิโลเมตร มีจุดเริ่มต้นที่แยกพระราม 9 ซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนรัชดาภิเษกและถนนอโศก-ดินแดงในพื้นที่เขตดินแดง มุ่งหน้าไปทางตะวันออก เข้าพื้นที่เขตห้วยขวาง ผ่านแยกถนนวัฒนธรรม ผ่านจุดตัดกับถนนประดิษฐ์มนูธรรม และตัดกับถนนรามคำแหงในพื้นที่เขตบางกะปิ ไปสิ้นสุดที่ทางแยกต่างระดับศรีนครินทร์ ซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนศรีนครินทร์ ในพื้นที่เขตสวนหลวง โดยจะยกระดับขึ้นมาบรรจบกับทางพิเศษศรีรัช และมีถนนที่ตรงต่อเนื่องไปคือทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 หรือมอเตอร์เวย์ ซึ่งถนนพระราม 9 ช่วงตั้งแต่ทางแยกรามคำแหงถึงทางแยกต่างระดับถนนศรีนครินทร์ มีฐานะเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 343 เดิมอยู่ในความรับผิดชอบของกรมทางหลวง ปัจจุบันอยู่ในความรับผิดชอบของกรุงเทพมหานคร และได้รับการกำหนดเป็นทางหลวงเอเชียสาย 123
เหตุที่ถนนพระราม 9 ไม่มีคำว่า "ที่" ต่อท้ายนั้น ปรากฏชัดเจนจากพระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชที่พระราชทานแก่ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครและปลัดกรุงเทพมหานครเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2539 ว่า ไม่มีพระราชประสงค์ให้มีคำ "ที่" ต่อท้ายคำ "พระราม" ซึ่งควรถือว่าเป็นพระราชนิยมของพระองค์
ถนนพระราม 9 ถือเป็นหนึ่งในสถานที่ยอดนิยมสำหรับการเที่ยวกลางคืนในกรุงเทพมหานคร เช่นเดียวกับถนนรัชดาภิเษกที่อยู่ใกล้เคียง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในคริสต์ทศวรรษ 1990 (ก่อนวิกฤตการณ์การเงินในเอเชีย พ.ศ. 2540) ที่ไนท์คลับหลายแห่งเปิดดำเนินการบนถนนสายนี้ คนไทยรู้จักกันในนาม "คาเฟ่"
== รายชื่อทางแยก ==
== สถานที่สำคัญ ==
กรมโยธาธิการและผังเมือง (สำนักงานพระราม 9)
บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) (รวมไปถึงสถานีโทรทัศน์ช่อง 9 เอ็มคอตเอชดี)
ธนาคารอาคารสงเคราะห์ สำนักงานใหญ่
การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย
วัดพระรามเก้ากาญจนาภิเษก
โรงพยาบาลพระรามเก้า
โรงพยาบาลปิยะเวท
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ถนนในกรุงเทพมหานคร
ถนนในเขตห้วยขวาง
ถนนในเขตบางกะปิ
ถนนในเขตสวนหลวง
สถานที่ที่ตั้งชื่อตามพระนามของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ราชกรีฑาสโมสร

ราชกรีฑาสโมสร (The Royal Bangkok Sports Club) เป็นสโมสรกีฬาในประเทศไทย หรือที่เรียกกันว่า สนามฝรั่ง  ตั้งอยู่เลขที่ 1 ถนนอังรีดูนังต์ แขวงปทุมวัน เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นที่ดินของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2444 ประกอบด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับสมาชิก เพื่อการเล่นกีฬาประเภทต่างๆ เช่น สนามกอล์ฟ สระว่ายน้ำ สนามเทนนิส ห้องฟิตเนส นอกจากนี้ ยังมีการจัดแข่งม้าในวันอาทิตย์เว้นอาทิตย์ สลับกับราชตฤณมัยสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ปัจจุบันมีสมาชิกประมาณ 12,500 คน
== ประวัติ ==
เมื่อปี พ.ศ. 2433 แฟรงคลิน เฮิร์สท์ ชาวอังกฤษ ยื่นหนังสือต่อสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเทวัญอุไทยวงศ์ กรมพระยาเทวะวงศ์วโรปการ เสนาบดีว่าการต่างประเทศ เสนอให้จัดตั้งสมาคมเพื่อส่งเสริมการเพาะพันธุ์ดูแลม้าและการเล่นกีฬา โดยควรเป็นสถานที่ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมืองเพื่อเข้าถึงได้ง่าย และเปิดโอกาสให้คนไทยเข้าเป็นสมาชิกได้ด้วย หลังจากนั้น พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้จัดสร้าง รอยัล สปอร์ต คลับ (Royal Sports Club) ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เปลี่ยนเป็นชื่อภาษาไทยว่าสโมสรราชกรีฑา และเปลี่ยนชื่อเป็นราชกรีฑาสโมสร จนถึงปัจจุบัน
ต่อมาใน พ.ศ. 2435 เริ่มทำสัญญาเช่าที่ดินบริเวณสระปทุม โดยการก่อสร้างดำเนินไปจนถึง พ.ศ. 2444 จึงมีพิธีเปิดสโมสรอย่างเป็นทางการ เป็นสถานที่เล่นกีฬากอล์ฟแห่งแรกในประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2445 และมีการจัดแข่งม้าเป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2446 จากนั้นเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2454 ฟัน เดน บอร์น ชาวเบลเยียม นำเครื่องบินแบบออวิลล์ไรต์ ปีกสองชั้น มาแสดงการบินเป็นครั้งแรกในประเทศไทย ที่สนามม้าของราชกรีฑาสโมสร ต่อมาใน พ.ศ. 2456 กระทรวงกลาโหมนำพื้นที่ส่วนหนึ่งของสนามม้าราชกรีฑาสโมสร ไปใช้เป็นสถานที่ขึ้นบินและลงจอดเครื่องบินแห่งแรกของประเทศไทย โดยใช้ชื่อว่าสนามบินสระปทุม จากนั้นเมื่อ พ.ศ. 2457 มีการพิจารณาว่า สนามบินถาวรควรตั้งอยู่บนที่ดอนซึ่งน้ำท่วมไม่ถึง จึงย้ายไปยังที่ดอนตอนเหนือของอำเภอบางเขน แล้วให้ชื่อว่าท่าอากาศยานดอนเมือง
== สิ่งอำนวยความสะดวก ==
สนามแข่งม้า
สนามเทนนิส
สนามแบดมินตัน
สนามกอล์ฟ
สนามฟุตบอล
สระว่ายน้ำ - หลังจากที่สระแห่งเก่ามีปัญหาน้ำรั่ว จึงมีการสร้างใหม่เป็น 3 สระ และเปิดให้บริการตั้งแต่ปลายปี พ.ศ. 2550
ห้องบิลเลียด
ห้องปิงปอง
ห้องฟิตเนส
ห้องสควอช
ห้องหมากรุก
== ดูเพิ่ม ==
ราชตฤณมัยสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
สโมสรกีฬา
สนามกีฬาในเขตปทุมวัน
สโมสรกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2444
โบราณสถานในเขตปทุมวัน‎
เมทัลคอร์

เมทัลคอร์  (metalcore) เป็นแนวเพลงที่ผสมผสานที่รวมองค์ประกอบของ แทรชเมทัล,อัลเทอร์เนทีฟเมทัล,เมโลดิกเดธเมทัล และ ฮาร์ดคอร์พังก์ เข้าด้วยกัน  คำว่าเมทัลคอร์  เป็นคำผสมระหว่าง เฮฟวี่เมทัล กับ ฮาร์ดคอร์พังก์ และจากกระแสความนิยมในสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ช่วงต้นปี 2000 ได้มีการจำกัดความว่าเป็น "เพลงเฮฟวี่เมทัลยุคใหม่ของอเมริกา"
โดยมีรากมาจากแนว ครอสโอเวอร์แทรช พัฒนาโดยวง Suicidal Tendencies,Dirty Rotten Imbeciles และ Stormtroopers of Death ในช่วงกลางทศวรรษที่ 80. จนทศวรรษที่ 90 เมทัลคอร์ส่วนใหญ่จะเป็นเพลงใต้ดิน โดยช่วงปี 2004 วงอย่าง Killswitch Engage และ Shadows Fall ที่มียอดขายอัลบั้มดีในอันดับนิตยสารบิลบอร์ด
วงเมทัลคอร์สมัยใหม่ที่เป็นที่รู้จักเช่น Hatebreed, Killswitch Engage,As I Lay Dying ,Bullet For My Valentine ,Trivium และ Shadows Fall เป็นต้น
== อ้างอิง ==
มเมทัลคอร์
มเมทัลคอร์
แนวเพลงย่อยเฮฟวีเมทัล
เมโลดิกเดทเมทัล

เมโลดิกเดธเมทัล (Melodic death metal) (หรือ กอเธนเบิร์คเมทัล, เมโลเดธ, สแกนดิเนเวียนเมทัล, และ โพสต์เดธ) คือสาขาย่อยของเดธเมทัล เมโลดิกเดธเมทัลผสมผสานสไตล์ที่นุ่มนวลและเมโลดี้ที่มีจังหวะครึกครื้นของบริทิชเมทัล กับเสียงที่รุนแรงตามแบบฉบับเดทเมทัลและแทรชเมทัล หลังจากนั้นเมโลดิกเดทเมทัลก็มีวิวัฒนาการจากการได้รับอิทธิพลต่างๆ ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดได้แก่ มีการใช้คีย์บอร์ดเป็นเครื่องดนตรีที่เพิ่มขึ้นมานั้นเอง
== ภูมิหลัง ==
เมโลดิกเดทเมทัล มีท่อนริฟกีตาร์แบบเมโลดิก ท่อนโซโล และเสียงอะคูสติกกีต้าร์ มากกว่าเดทเมทัล นอกจากนี้ยังมีเนื้อหาที่สามารถเข้าถึงได้ และเสียงร้องปรกติสลับกับเสียงร้องคำรามแบบเดท โดยทั่วไปแล้วโครงสร้างของเพลงมีความแปลกใหม่มากกว่า โดยมีการใช้แนวเพลงที่หลากหลายตลอดทั้งเพลง วง Death และ Morbid Angel ที่ถูกมองว่าเป็นบิดาอุปถัมป์ของเดทเมทัลบ่อย ๆ นั้น คือผู้มีอิทธิพลหลักของแนวนี้ เช่นเดียวกับแหล่งกำเนิดอย่างเช่น Dark Tranquillity, At the Gates, In Flames และ Carcass กับงานอัลบัมที่ชื่อว่า Heartwork ในบางครั้งวง Sentenced ก็ถูกยกย่องว่า เป็นผู้ที่สร้างอัลบัมเมโลเดทขึ้นมาเป็นอัลบัมแรกในชื่อ North from Here บางคนยกให้ In Flames เป็นวงที่ทำให้แนวนี้เป็นที่นิยม บางคนถึงกับยกย่องให้เป็นผู้ประดิษฐ์คิดค้นแนวนี้ขึ้นมาเลยทีเดียว
== ภูมิภาคที่นิยม ==
วงเมโลดิกเดทเมทัลส่วนใหญ่มาจากภูมิภาคแถวสแกนดิเนเวียและยุโรปตอนเหนือ โดยเฉพาะจากประเทศสวีเดน และประเทศฟินแลนด์ ตัวอย่างของวงจากฟินแลนด์ที่มีชื่อคือ Norther และ Kalmah และวงอย่าง Children of Bodom ที่สไตล์ของพวกเขายังเป็นที่ถกเถียงของแฟนๆอยู่ แต่ในบ่อยครั้งพวกเขาก็ไม่ถูกจัดว่าเป็นเมโลดิกเดทเมทัล
ในปัจจุบัน
แนวเมโลดิกเดทเมทัลได้รับความนิยมมากขึ้นอย่างล้นหลามจนมีผู้ติดตามในทวีปอเมริกาตอนเหนือ โดยเฉพาะในกลุ่มแฟนๆในอเมริกาตอนเหนือที่ชื่นชอบวงสแกนดิเนเวียผู้ซึ่งเป็นผู้บุกเบิกแนวเพลงเมโลดิกเดทเมทัลจวบจนถึงวันนี้ แนวเพลงนี้ยังมีผู้ติดตามในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งผลิตดนตรีวงดนตรีเมโลดิกเดทเมทัลของตัวเองเช่น Blood Stain Child อีกด้วย
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
แนวเพลงย่อยเฮฟวีเมทัล
ดนตรีร็อก
แนวเพลงย่อยเฮฟวีเมทัล
ไอริ ซูซูกิ

ไอริ ซูซูกิ (, เกิดวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2537) เป็นนักร้องหญิงและนางแบบชาวญี่ปุ่น เธอเคยเป็นไอดอลในสังกัด เฮลโล! โปรเจกต์ (Hello! Project) โดยเป็นสมาชิกของไอดอลวง ℃-ute  ไอริ ซุซุกิ เกิดเมื่อ  12 เมษายน พ.ศ. 2537 ที่จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น กรุ๊ปเลือด  B มีชื่อเล่นว่า "ไอ-จัง" "ไอริริน" "Osuzu" เริ่มต้นงานในวงการบันเทิงโดยผ่านการออดิชั่น Hello! Project Kids ในปี 2545 ตอนอายุ 8 ปี
ในปี พ.ศ. 2560 วง℃-ute ได้ยุติบทบาทไป ซูซูกิได้เริ่มทำงานในฐานะนักร้องเดี่ยวในปี พ.ศ. 2561 จนถึงปัจจุบัน
== วงที่เคยสังกัด ==
Hello! Project Kids (พ.ศ. 2545 - พ.ศ. 2548)
4 KIDS (พ.ศ. 2545 - พ.ศ. 2546)
Aa! (พ.ศ. 2546, พ.ศ. 2546- )
℃-ute (พ.ศ. 2548 - พ.ศ. 2552 - พ.ศ. 2558)
Buono! (พ.ศ. 2550 - พ.ศ. 2560)
ชัฟเฟิลยูนิต
*H.P.ออลสตาร์ส (พ.ศ. 2547)
ลิตเติลแกตตัส  (ทีมฟุตซอล)  (Gatas Brilhantes H.P. ทีมเยาวชน) (พ.ศ. 2547 - )
Gatas Brilhantes H.P. (พ.ศ. 2550年 - )
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ประวัติส่วนตัวในเว็บไซต์ เฮลโล! โปรเจกต์ 
Suzuki Airi
เฮลโล! โปรเจกต์
นักร้องหญิงญี่ปุ่น
นักร้องเด็กชาวญี่ปุ่น
นักแสดงเด็กหญิงชาวญี่ปุ่น
ซากิ นากาจิมะ

thumb
ซากิ นากาจิมะ  นักร้องหญิงชาวญี่ปุ่น ในกลุ่ม เฮลโล! โปรเจกต์ คิดส์, Athena & Robikerottsu, ℃-ute เกิดเมื่อ  5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 ที่จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น กรุ๊ปเลือด  O มีชื่อเล่นอย่างเป็นทางการว่า "นักกี้" "ซาคิตตี้"
== วงที่เคยสังกัด ==
℃-ute (พ.ศ. 2548 - )
Athena & Robikerottsu (พ.ศ. 2550 - )
ชัฟเฟิลยูนิต
* H.P.ออลสตาร์ส (พ.ศ. 2547)
ลิตเติลแกตตัส  (ทีมฟุตซอล)  (Gatas Brilhantes H.P. ทีมเยาวชน) (พ.ศ. 2547 - )
Gatas Brilhantes H.P. (พ.ศ. 2550年 - )
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ประวัติส่วนตัวในเว็บไซต์ เฮลโล! โปรเจกต์ 
Nakajima Saki
เฮลโล! โปรเจกต์
นักร้องญี่ปุ่น
บุคคลจากจังหวัดไซตามะ
พระเศวตสุทธวิลาศฯ

พระเศวตสุทธวิลาศฯ เป็นช้างสำคัญในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เป็นช้างเผือกตระกูลพิษณุพงศ์ จำพวกอัฏฐทิศ ชื่อ ดามพหัสดินทร์  โดยจมื่นศิริ วังรัตน์ เป็นผู้ตรวจคชลักษณ์ 
พระเศวตสุทธวิลาศฯ เกิดประมาณ พ.ศ. 2517 เป็นช้างพลายสีดอ พบโดยคนงานกรมป่าไม้ในป่าบริเวณแม่น้ำแควน้อย จังหวัดกาญจนบุรี ให้ชื่อว่า พลายบุญรอด และนำไปเลี้ยงที่วนอุทยานเขาเขียว จังหวัดชลบุรี อธิบดีกรมป่าไม้เป็นผู้น้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวาย
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ประกอบพระราชพิธีสมโภช และขึ้นระวางเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2520 พร้อมกับพระวิมลรัตนกิริณีฯ ณ โรงช้างต้น พระราชวังดุสิต พระราชทานนามว่า 
ปัจจุบันพระเศวตสุทธวิลาศฯ ย้ายไปยืนโรง ณ โรงช้างต้น ศูนย์อนุรักษ์ช้างไทย อำเภอห้างฉัตร จังหวัดลำปาง
== อ้างอิง ==
ช้างสำคัญในรัชกาลที่ 9
พ.ศ. 2520
จังหวัดกาญจนบุรี
จังหวัดชลบุรี
จังหวัดลำปาง
พระวิมลรัตนกิริณีฯ

พระวิมลรัตนกิริณีฯ เป็นช้างสำคัญในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เป็นช้างเผือกตระกูลพรหมพงศ์ จำพวกอัฏฐทิศ ชื่อ กมุท  
พระวิมลรัตนกิริณีฯ เป็นช้างพังเผือก นายปรีชาและนางพิมพ์ใจ วารวิจิตร ได้มาจากป่าจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 ให้ชื่อว่า พังขจร และนำไปเลี้ยงที่บ้าน แถบทุ่งสีกัน กรุงเทพมหานคร ต่อมานายปรีชาและนางพิมพ์ใจได้น้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวาย โดยจมื่นสิริวังรัตน เป็นผู้ตรวจคชลักษณ์
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ประกอบพระราชพิธีสมโภช และขึ้นระวางเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2520 พร้อมกับพระเศวตสุทธวิลาศฯ ณ โรงช้างต้น พระราชวังดุสิต และพระราชทานนาม เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2520 ว่า 
ปัจจุบัน พระวิมลรัตนกิริณีฯ ย้ายไปยืนโรง ณ โรงช้างต้น พระตำหนักภูพานราชนิเวศน์ จังหวัดสกลนคร ตั้งแต่ พ.ศ. 2538
== อ้างอิง ==
ช้างสำคัญในรัชกาลที่ 9
พ.ศ. 2520
จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
จังหวัดสกลนคร
พระศรีนรารัฐราชกิริณีฯ

พระศรีนรารัฐราชกิริณีฯ ช้างสำคัญในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เป็นช้างสำคัญอยู่ในตระกูล “พรหมพงศ์” จำพวก  “อัฏฐทิศ” ชื่อ “อัญชัน” 
พระศรีนรารัฐราชกิริณีฯ  เป็นช้างพังเผือก พลัดจากแม่ช้างป่าบริเวณป่าเทือกเขากือซา ตำบลจะแนะ อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส  นายมายิ มามุ ราษฎรบ้านกูมุง ตำบลจะแนะ ผู้พบได้ตั้งชื่อให้เป็นภาษาพื้นเมืองว่า จิ ต่อมาได้ชื่อว่า พังจิตรา  นายวัชร สิงคิวิบูลย์ ผู้ว่าราชการจังหวัดนราธิวาส น้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวาย เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2520
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ประกอบพระราชพิธีสมโภช และขึ้นระวางเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2520 ณ โรงช้างต้น จังหวัดนราธิวาส พระราชทานนามว่า 
ปัจจุบัน พระศรีนรารัฐราชกิริณีฯ ยืนโรงอยู่ ณ โรงช้างต้น สวนจิตรลดา พระราชวังดุสิต
==อ้างอิง==
ช้างสำคัญในรัชกาลที่ 9
พ.ศ. 2520
จังหวัดนราธิวาส
พระเศวตภาสุรคเชนทร์ฯ

พระเศวตภาสุรคเชนทร์ฯ ช้างสำคัญในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เป็นช้างเผือกตระกูลพรหมพงศ์ จำพวกอัฏฐทิศ ชื่อ ดามพหัสดินทร์  โดยจมื่นศิริ วังรัตน์ เป็นผู้ตรวจคชลักษณ์ 
พระเศวตภาสุรคเชนทร์ฯ  เป็นช้างพลายลูกเถื่อน เกิดจากแม่ช้างป่าในเขตตำบลสองพี่น้อง อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี พบโดยชาวกะเหรี่ยง บ้านหนองปืนแตก ตำบลสองพี่น้อง และนำมามอบให้นายสุรเดช มหารมย์ เจ้าของไร่ภาศรี และให้ชื่อว่า พลายภาศรี นายศุภโยค พาณิชย์วิทย์  ผู้ว่าราชการจังหวัดเพชรบุรีเป็นผู้น้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวาย
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ประกอบพระราชพิธีสมโภช และขึ้นระวางเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 ณ โรงพิธี จังหวัดเพชรบุรี พร้อมกับพระเทพวัชรกิริณีฯ และพระบรมนขทัศฯ  พระราชทานนามว่า 
ปัจจุบันพระเศวตภาสุรคเชนทร์ฯ ยืนโรง ณ โรงช้างต้น ศูนย์อนุรักษ์ช้างไทย อำเภอห้างฉัตร จังหวัดลำปาง
== อ้างอิง ==
ช้างสำคัญในรัชกาลที่ 9
พ.ศ. 2521
จังหวัดเพชรบุรี
จังหวัดลำปาง
พระเทพวัชรกิริณีฯ

พระเทพวัชรกิริณีฯ ช้างสำคัญในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เป็นช้างเผือกตระกูลวิษณุพงศ์ จำพวกอัฏฐคช ชื่อ ดามพหัสดินทร์  โดยจมื่นศิริ วังรัตน์ เป็นผู้ตรวจคชลักษณ์ 
พระเทพวัชรกิริณีฯ  เป็นช้างพังลูกเถื่อน เกิดจากแม่ช้างป่าในป่ายางชุม ตำบลสองพี่น้อง อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี นายสนิท ศิริวานิช กำนันตำบลเขาน้อย อำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ได้นำมามอบให้พระครูโสภณพัฒนกิจ (พระปลัดบุญส่ง ธัมมปาโล) เจ้าอาวาสวัดเขาบันไดอิฐ อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี ตั้งชื่อว่า พังขวัญตา และเลี้ยงไว้ที่วัดเขาบันไดอิฐ คู่กับ พลายดาวรุ่ง (พระบรมนขทัศฯ)  นายศุภโยค พาณิชย์วิทย์  ผู้ว่าราชการจังหวัดเพชรบุรีเป็นผู้น้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวาย
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ประกอบพระราชพิธีสมโภช และขึ้นระวางเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 ณ โรงพิธี จังหวัดเพชรบุรี พร้อมกับพระเศวตภาสุรคเชนทร์ฯ และพระบรมนขทัศฯ พระราชทานนามว่า 
ปัจจุบันพระเทพวัชรกิริณีฯ ย้ายไปยืนโรง ณ โรงช้างต้น พระตำหนักภูพานราชนิเวศน์  จังหวัดสกลนคร ตั้งแต่ พ.ศ. 2538
==อ้างอิง==
ช้างสำคัญในรัชกาลที่ 9
พ.ศ. 2521
จังหวัดเพชรบุรี
จังหวัดสกลนคร
พระบรมนขทัศฯ

พระบรมนขทัศฯ ช้างสำคัญในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เป็นช้างสำคัญในตระกูลวิษณุพงศ์ จำพวกอัฎฐคช ชื่อ "ครบกระจอก" เป็นช้างที่มีเล็บครบ 20 เล็บ คือเท้าละห้าเล็บทั้งสี่เท้า ช้างเดียวในรัชกาลที่ 9   โดยจมื่นศิริ วังรัตน์ เป็นผู้ตรวจคชลักษณ์ 
พระบรมนขทัศฯ  เป็นช้างพลายเผือกลูกเถื่อน เกิดจากแม่ช้างป่า พระครูโสภณพัฒนกิจ (พระปลัดบุญส่ง ธัมมปาโล) เจ้าอาวาสวัดเขาบันไดอิฐ อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี ได้มาจากราษฎรอำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ตั้งชื่อว่า พลายดาวรุ่ง และนำมาเลี้ยงไว้ที่วัดเขาบันไดอิฐ คู่กับ พังขวัญตา (พระเทพวัชรกิริณีฯ) นายศุภโยค พาณิชย์วิทย์ ผู้ว่าราชการจังหวัดเพชรบุรีเป็นผู้น้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวาย
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ประกอบพระราชพิธีสมโภช และขึ้นระวางเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 ณ โรงพิธี จังหวัดเพชรบุรี พร้อมกับพระเศวตภาสุรคเชนทร์ฯ และพระเทพวัชรกิริณีฯ พระราชทานนามว่า  "พระบรมนขทัศ วัชรพาหนพิษณุพงศ์ โสตถิธำรงอัฏฐคช ดิเรกยศอนันตคุณ อดุลยสารเลิศฟ้า ๚"
ปัจจุบัน พระบรมนขทัศฯ ได้ล้มลงแล้ว
==อ้างอิง==
ช้างสำคัญในรัชกาลที่ 9
พ.ศ. 2521
จังหวัดเพชรบุรี
อาสนวิหารอาเมียง

อาสนวิหารอาเมียง (Cathédrale d'Amiens) มีชื่อเต็มว่า อาสนวิหารแม่พระแห่งอาเมียง (Cathédrale Notre-Dame d'Amiens) เป็นอาสนวิหารที่สูงที่สุดในประเทศฝรั่งเศส มีฐานะเป็นอาสนวิหารประจำมุขมณฑลอาเมียง มีเนื้อที่ภายในกว้างใหญ่ถึง 200,000 ตารางเมตร หลังคาโค้งกอทิกสูง 42.30 เมตรซึ่งเป็นหลังคาแบบกอทิกที่สูงที่สุดในฝรั่งเศส ตัวอาสนวิหารตั้งอยู่ที่เมืองอาเมียงซึ่งเป็นเมืองสำคัญของแคว้นโอดฟร็องส์ในหุบเขาซอม ห่างจากกรุงปารีสไปทางทิศเหนือประมาณ 100 กิโลเมตร
== ประวัติ ==
ด้านหน้าโบสถ์สร้างครั้งเดียวเสร็จระหว่างปี ค.ศ. 1220 ถึง ค.ศ. 1236 ลักษณะจึงกลมกลืนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ตอนล่างสุดของด้านหน้าโบสถ์เป็นประตูเว้าลึกใหญ่สามประตู เหนือระดับประตูขึ้นไปชั้นหนึ่งเป็นหินสลักขนาดใหญ่กว่าองค์จริงของพระเจ้าแผ่นดิน 22 พระองค์เรียงเป็นแนวตลอดด้านหน้าอาสนวิหารภายใต้หน้าต่างกุหลาบ สองข้างด้านหน้าประกบด้วยหอใหญ่สองหอ หอด้านใต้สร้างเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1366 หอทางทิศเหนือสร้างเสร็จ 40 ปีต่อมาเมื่อปี ค.ศ. 1406 และเป็นหอที่สูงกว่า
เอกสารที่เกี่ยวกับประวัติการสร้างอาสนวิหารนี้ถูกทำลายไปหมดเมื่อสถานที่เก็บรักษาเอกสารสำคัญของโบสถ์ถูกไฟไหม้ไปเมื่อปีค.ศ. 1218 และอีกครั้งเมื่อปี ค.ศ. 1258 ครั้งหลังนี้ไฟได้ทำลายตัวอาสนวิหารด้วย  ต่อมามุขนายกเอวราร์ เดอ ฟูยี เริ่มสร้างอาสนวิหารใหม่แทนอาสนวิหารเดิมที่ไหม้ไปเมื่อ ค.ศ. 1220 โดยมีรอแบร์ เดอ ลูซาร์ช เป็นสถาปนิก และลูกชายของรอแบร์ คือ เรอโน เดอ กอร์มง เป็นสถาปนิกต่อมาจนถึง ค.ศ. 1288
จดหมายเหตุกอร์บี (Chronicle of Corbie) บันทึกไว้ว่าอาสนวิหารสร้างเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1266 แต่ก็ยังมีการปิดงานต่อมา พื้นโถงกลางภายในอาสนวิหารตกแต่งเป็นลวดลายต่าง ๆ หลายชนิดรวมทั้งลายสวัสดิกะ2021 |bot=InternetArchiveBot |fix-attempted=yes }} ลายวนเขาวงกต (labyrinth) ซึ่งปูเมื่อปีค.ศ. 1288 นอกจากนั้นก็มีระเบียงรูปปั้นไม่ใหญ่นัก 3 ระเบียง 2 ระเบียงอยู่ด้านเหนือและด้านใต้ของบริเวณร้องเพลงสวด และระเบียงที่ 3 อยู่ทางด้านตะวันเหนือของแขนกางเขน เป็นเรื่องราวของ