pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ดิออฟสปริง

ดิออฟสปริง (The Offspring) เป็นวงร็อกอเมริกันที่ก่อตั้งในการ์เดนโกรฟ รัฐแคลิฟอร์เนีย ในปี ค.ศ. 1984 สมาชิกปัจจุบันได้แก่ เดกซ์เตอร์ ฮอลแลนด์ (ร้องนำ กีตาร์), นูเดิลส์ (กีตาร์ลีดและกีตาร์ริธึม, ร้องประสาน) และท็อด มอร์ส (เบส และร้องประสาน) วงมีการเปลี่ยนมือกลองบ่อยครั้ง มือกลองคนล่าสุดคือ แบรนดอน เพิร์ซบอร์น อดีตสมาชิกวงมาริลีนแมนสัน และซุยไซด์เทนเดนซีส์ ที่อยู่กับวงมาตั้งแต่ปี 2023
วงดิออฟสปริงได้รับการยกย่องร่วมกับวงพังก์แคลิฟอร์เนียอย่างกรีนเดย์และแรนซิด ที่นำกระแสพังก์ร็อกกลับมาฟื้นฟูใหม่ในสหรัฐอเมริกาในช่วงระหว่างกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 จนปัจจุบัน ดิออฟสปริงออกผลงานสตูดิโออัลบั้ม 10 ชุด อัลบั้มรวมเพลง 2 ชุด อีพี 4 ชุด และดีวีดี 3 ชุด พวกเขามียอดขายอัลบั้มทั่วโลกกว่า 40 ล้านชุด ทำให้พวกเขาเป็นหนึ่งในวงพังก์ร็อกที่มียอดขายมากที่สุดตลอดกาล โดยอัลบั้มตั้งแต่ปี 1994 ทุกอัลบั้มมียอดขายเกินล้านชุด
ตั้งแต่ออกผลงานอัลบั้มชุด Smash ที่ถือเป็นอัลบั้มเพลงจากค่ายอิสระที่ขายดีที่สุดตลอดกาล ดิออฟสปริงประสบความสำเร็จด้านยอดขายมากกว่า 5 อัลบั้ม มีซิงเกิ้ลดังอย่าง "Come Out and Play", และ "Self Esteem" อัลบั้มถัดมา 3 อัลบั้ม Ixnay on the Hombre, Americana และ Conspiracy of One ก็ประสบความสำเร็จ ที่ Ixnay on the Hombre และ Conspiracy of One ได้รับแผ่นเสียงทองคำขาว ต่อมาปี 2003 วงออกอัลบั้มที่ 7 ชุด Splinter ที่ได้รับยอดขายที่ดีและได้เสียงวิจารณ์ที่ดีพอควร ในปี 2005 วงออกอัลบั้มรวมฮิตและออกทัวร์เพื่อสนับสนุนอัลบั้มรวมเพลงนี้ อัลบั้มที่ 8 ของพวกเขาชุด Rise and Fall, Rage and Grace ออกขายเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 2008 มีซิงเกิ้ลฮิตอย่าง "You're Gonna Go Far, Kid" และ "Hammerhead" พวกเขาออกสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 9 Days Go By ในปี 2012 และอัลบั้มที่ 10 Let the Bad Times Roll ในปี 2021
== ผลงานอัลบั้ม ==

The Offspring (1989)
Ignition (1992)
Smash (1994)
Ixnay on the Hombre (1997)
Americana (1998)
Conspiracy of One (2000)
Splinter (2003)
Rise and Fall, Rage and Grace (2008)
Days Go By (2012)
Let the Bad Times Roll (2021)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูล ==
กลุ่มดนตรีพังก์ร็อกสัญชาติอเมริกัน
กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2527
ยกกางเขน (รือเบินส์)

ยกกางเขน (Kruisoprichting; The Elevation of the Cross) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เป็นส่วนหนึ่งของบานพับภาพที่เขียนโดยเปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
เปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์
ศิลปะบาโรก
ชีวิตของพระเยซู
เปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์
จิตรกรรมบาโรก
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1610
จิตรกรรมสีน้ำมัน
ศิลปะเกี่ยวกับพระเยซู
บานพับภาพ
พระพิรุณ

ตามคติของศาสนาฮินดู พระพิรุณ หรือ พระวิรุณ หรือ พระวรุณ (वरुण) เป็นเทพแห่งน้ำและฝน เป็นโลกบาลประจำทิศประจิม (ทิศตะวันตก)  มีพระวรกายสีน้ำเงิน บ้างก็ว่าสีขาวผ่อง ถือบ่วงวรุณบาศและร่มอาโภค ทรงจระเข้เป็นพาหนะ (หรือนาค หรือมกร)
==ตำนาน==
สมัยฤคเวท พระวรุณเป็นเทพผู้เป็นใหญ่คู่กับพระอาทิตย์ หรือ พระมิตระ พระอาทิตย์มีหน้าที่ปกครองกลางวัน พระวรุณมีหน้าที่ปกครองกลางคืน เรียกว่า "เจ้าฟ้าอันอยู่ทั่วไป" มีความศักดิ์สิทธิ์และเป็นที่เคารพยำเกรง เป็นผู้บำรุงเทวโลกและมนุษยโลกด้วยน้ำ พระวรุณมีเทวทูตที่คอยจดบัญชีกรรมส่งให้พระยม พระองค์ทรงเป็นผู้รักความสัตย์และเกลียดความเท็จ มีตำนานเล่าว่า ครั้งหนึ่ง พระเจ้าหริศจันทร์ทำพิธีขอบุตรจากพระวรุณ และสัญญาว่าเมื่อบุตรโตขึ้น จะนำมาบูชายัญแด่พระวรุณ พระเจ้าหริศจันทร์ก็ทรงมีบุตรนามว่า พระโรหิตกุมาร กาลเวลาล่วงเลยไป พระเจ้าหริศจันทร์ก็มิได้ทำการบูชายัญแด่พระวรุณด้วยบุตร พระวรุณจึงบันดาลให้พระเจ้าหริศจันทร์ ประชวรเป็นโรคท้องมาน เป็นโรคที่มีน้ำในท้องมากเกินไป จึงเป็นต้นแบบประเพณีการถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาของไทย พระวรุณทรงเป็นเจ้าแห่งน้ำ ภายหลังได้ฉายาว่า "สินธุปติ" แปลว่า "เจ้าน้ำทั่วไป" ในรามเกียรติ์ พระวรุณ ทำหน้าที่เป็นกองเกียกกายในสงครามรบกับอินทรชิต ในรามายณะ พระวรุณทรงบอกวิธีข้ามไปกรุงลงกาแก่พระราม
ในพระไตรปิฎกภาษาบาลี ธชัคคสูตรระบุว่า พระวรุณเป็นเทวราชองค์หนึ่ง มีศักดิ์รองจากพระประชาบดี
ลักษณะของพระวรุณ ในคติไทย เป็นเทพบุรุษมีกายสีน้ำเงิน มี ๒ กร ทรงพระขรรค์เป็นอาวุธ สวมมงกุฎยอดเดินหน สวมอาภรณ์สีทอง ทรงเครื่องประดับด้วยทองคำ ไข่มุกและแก้วเพทาย ทรงพญานาคเป็นพาหนะ ในคติฮินดู เป็นเทพบุรุษมีกายสีน้ำเงิน บ้างก็ว่าสีขาว รูปร่างเล็ก แต่กำยำล่ำสัน มี ๔ กร ทรงบ่วงวรุณบาศ ร่มอาโภค หม้อน้ำ ดอกบัว สังข์ ฯลฯ สวมมงกุฎทองคำ มีรัศมีทอง สวมอาภรณ์สีทอง ทรงเครื่องประดับด้วยทองคำ ไข่มุกและแก้วเพทาย ทรงจระเข้ หรือ มกร เป็นพาหนะ พระวรุณ ยังมีนามอื่นๆอีก อาทิ เช่น พระสินธุปติ,พระชลปติ,พระชลพิมพา,พระนีลปุรุษ,พระปาศปาณี,พระอัมพุราช,พระยาทปติ ฯลฯ
พระวรุณเมื่อเทียบกับความเชื่อทางตะวันตกแล้ว เทียบได้กับโพไซดอนตามเทพปกรณัมกรีก และเนปจูนตามเทพปกรณัมโรมัน
ในหนังสือพระนลคำหลวง พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัวระบุว่า พิรุณเป็นนามของเทพคณะอาทิตย์ เป็นบุตรองค์โตของพระแม่อทิติ เป็นเทพแห่งความเป็นธรรม พระพิรุณย่อมรู้ว่าผู้ใดทำอะไร ย่อมรู้ว่าผู้ใดกะพริบตากี่ครั้ง ใครทำบาป เมื่อมีผู้ทำบาปพระพิรุณจักใช้บ่วงคล้องผู้นั้นไปหาพญายมราชเพื่อนำไปลงทัณฑ์ ในมหาภารตะ พระพิรุณเป็นบุตรพระฤๅษีกรรทมพรหมบุตร พระพิรุณในความเชื่อของคนไทยว่าเป็นผู้ให้ฝน ให้น้ำ ถือพระขรรค์ ทรงพญานาค หรือมกร เป็นพาหนะ จึงเป็นสัญลักษณ์ของหน่วยงานราชการที่เกี่ยวกับการเกษตร อาทิ กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ และมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
== อ้างอิง ==
เทพแห่งน้ำ
เทพแห่งฝน
โลกบาล
บทความที่ต้องการขยายความ
อาร์ม็อง ฌ็อง ดูว์ แปลซี เดอ รีเชอลีเยอ

อาร์ม็อง ฌ็อง ดูว์ แปลซี พระคาร์ดินัลดยุกแห่งรีเชอลีเยอ (Armand Jean du Plessis de Richelieu, Cardinal-Duc de Richelieu) เป็นบาทหลวงและรัฐบุรุษชาวฝรั่งเศส ท่านยังได้รับฉายาว่า พระคุณเจ้าแดง (I'Éminence rouge) จากการที่ท่านสวมเสื้อคลุมสีแดงของพระคาร์ดินัล
อาร์ม็อง ฌ็อง ดูว์ เปลซีได้รับแต่งตั้งเป็นมุขนายกแห่งลูว์ซงในปี ค.ศ. 1607 ต่อมาเข้ารับราชการจนได้เป็นเสนาบดีกระทรวงการต่างประเทศและเสนาบดีกระทรวงสงครามในปี ค.ศ. 1616 และยังก้าวหน้าในสมณศักดิ์จนได้รับการแต่งตั้งเป็นพระคาร์ดินัลในปี ค.ศ. 1622 และเป็นอัครมหาเสนาบดีในรัชสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศส จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมขณะดำรงตำแหน่งเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1642 โดยพระคาร์ดินัลฌูล มาซาแร็ง ได้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากเขา
พระคาร์ดินัลรีเชอลีเยอพยายามที่จะรวมพระราชอำนาจและยับยั้งอำนาจของขุนนางเพื่อเปลี่ยนฝรั่งเศสให้กลายเป็นรัฐรวมศูนย์อย่างเข้มแข็ง
== บรรณานุกรม ==
Alexander, Edward Porter. Museums in Motion: an introduction to the history and functions of museums. Lanham: Rowan and Littlefield. (1996)
Auchincloss, Louis. Richelieu. Viking Press. (1972)
Bergin, Joseph. The Rise of Richelieu. Manchester: Manchester University Press. (1997)
Bonnaffé, Edmond. Recherches sur les collections des Richelieu. Plon. (1883) (French)
Collins, James B. The State in Early Modern France. Cambridge: Cambridge University Press. (1995)
Elliot, J. H. Richelieu and Olivares. Cambridge: Canto Press. (1991)
Munck, Thomas. Seventeenth Century Europe, 1598-1700. London: Macmillan. (1990)
Pardoe, Julia. The Life of Marie de Medici, volume 3. BiblioBazaar. (2006)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Damayanov, Orlin. (1996). "The Political Career and Personal Qualities of Richelieu."
Goyau, Georges. (1912). "Armand-Jean du Plessis, Duke de Richelieu." The Catholic Encyclopedia, Volume XIII. New York: Robert Appleton Company
Schiller, Friedrich von. (1793). The History of the Thirty Years' War. Translated by A. J. W. Morrison. 
http://cardrichelieu.free.fr/
http://cardinalderichelieu.forumactif.com/index.htm
นายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศฝรั่งเศส
ขุนนางฝรั่งเศส
พระคาร์ดินัลชาวฝรั่งเศส
อธิการอารามกลูว์นี
บาทหลวงชาวฝรั่งเศส
บุคคลจากปารีส
ตระกูลรีเชอลีเยอ
บาร์โตโลเมโอ บันดีเนลลี

บาร์โทโลเมโอ บันดิเนลลิ (Bartolommeo Bandinelli หรือ Baccio) (7 ตุลาคม ค.ศ. 1488 - ไม่นานก่อนวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1560) เป็นประติมากร, ช่างเขียนแบบ และจิตรกรชาวอิตาลีของสมัยฟืนฟูศิลปวิทยาของคริสต์ศตวรรษที่ 16
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2036
จิตรกรชาวอิตาลี
ประติมากรชาวอิตาลี
จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 16
ประติมากรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
จิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
บุคคลจากฟลอเรนซ์
คองคอร์เดีย (เทพปกรณัม)

เทพีคองคอร์เดีย (Concordia, "harmony", Concordia) ในศาสนาของโรมันโบราณคองคอร์เดียเป็นเทพีแห่งความสมานฉันท์ ความเข้าใจ และความปรองดองกันในชีวิตคู่ ในตำนานเทพเจ้ากรีกที่เทียบเท่ากับเทพีฮาร์โมเนีย
== อ้างอิง ==
เทพเจ้าโรมัน
ด็อกวิลล์

ด็อกวิลล์ (Dogville) เป็นภาพยนตร์ภาษาอังกฤษแนวปรัชญา ดรามา และลึกลับ เขียนบทและกำกับโดยลาร์ส ฟอน เทรียร์ ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวเดนมาร์ก นำแสดงโดยนิโคล คิดแมน เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของไตรภาคชุด "สหรัฐอเมริกา ดินแดนแห่งโอกาส" (USA - Land of Opportunities)  โดยมีภาคต่อคือเรื่อง แมนเดอร์เลย์ (Manderlay)  ออกฉายในปี 2005 และปิดท้ายด้วย วอซิงตัน (Wasington)  ที่ยังไม่มีกำหนดการถ่ายทำ
ภาพยนตร์แบ่งออกเป็น 9 องก์ เล่าเรื่องราวในทศวรรษ 1930 เกี่ยวกับ เกรซ มัลลิแกน (รับบทโดย คิดแมน) เป็นหญิงสาวที่หลบหนีการตามล่าของอันธพาล มาหลบซ่อนในด็อกวิลล์ เมืองเล็กๆ แถบเทือกเขาร็อกกี การมาถึงของเธอ กลับทำให้ความเป็นอยู่ของชุมชนเมืองเล็กๆ เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอได้รับความช่วยเหลือจากชาวเมือง แต่ก็ต้องแลกกับถูกใช้งานเป็นคนรับใช้สารพัด และถูกล่วงละเมิดทางเพศ
ภาพยนตร์ถ่ายทำที่โรงถ่ายภาพยนตร์ในสวีเดนด้วยกล้องวิดีโอดิจิตอล โดยใช้ฉากเรียบง่าย คล้ายละครเวที อุปกรณ์ประกอบฉาก และตัวแสดงประกอบ ล้วนอยู่ในโรงถ่ายโล่ง โดยตีเส้นที่พื้นแสดงอาณาบริเวณของห้อง และสถานที่ต่างๆ ไม่มีการกั้นฝาห้อง   ในภาพยนตร์ แมนเดอร์เลย์ ภาคต่อมา ก็ถ่ายทำในฉากลักษณะเดียวกันนี้ แต่เปลี่ยนนักแสดงนำจากนิโคล คิดแมน เป็นไบรซ์ ดัลลัส ฮาเวิร์ด
ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลปาล์มทองคำ จากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ประจำปี 2003  และได้รับการจัดอันดับจากหนังสือพิมพ์เดอะการ์เดียน เป็นภาพยนตร์ยอดเยี่ยมลำดับที่ 8 แห่งทศวรรษ 2000 
ดนตรีประกอบภาพยนตร์เกือบทั้งเรื่อง เป็นดนตรีคลาสสิกจากการประพันธ์ของอันโตนีโอ วีวัลดี
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Dogville เมืองหมา หรือสุนัขนคร 
... เลวกว่าหมา มาจาก Dogville (ตีพิมพ์ในคอลัมน์สนามวิจารณ์ นสพ.กรุงเทพธุรกิจ 10 ก.ย. 2547)
ภาพยนตร์เดนมาร์ก
ภาพยนตร์สวีเดน
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2546
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย ลาร์ส ฟอน เทรียร์
จังหวะชีวิต ลิขิตด้วยเพลง

จังหวะชีวิต ลิขิตด้วยเพลง เป็นชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์เรื่อง "Dancer in the Dark"  ภาพยนตร์เพลง/ดรามา ที่กำกับและเขียนบทโดยลาร์ส ฟอน เทรียร์  นำแสดง ร้องและแต่งเพลงประกอบโดยปีเยิร์ก  เป็นภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายในไตรภาค "หัวใจทองคำ" (Golden Heart Trilogy) ของลาร์ส ฟอน เทรียร์  ต่อจากเรื่อง Breaking the Waves (1996) และ The Idiots (1998) 
ภาพยนตร์ถ่ายทำด้วยกล้องวิดีโอดิจิตอลโดยใช้แสงธรรมชาติ ไม่มีการจัดแสงใดๆ  ใช้เทคนิคที่เรียกว่า Cinéma vérité ทำให้ได้ภาพสั่นไหว  ภาพยนตร์ออกฉายครั้งแรกในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ประจำปี 2000 และได้รับรางวัลปาล์มทองคำ นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม (ปีเยิร์ก) ประจำปีนั้น  ท่ามกลางความอื้อฉาว เนื่องจากผู้ชมจำนวนมากเดินออกจากโรงภาพยนตร์ระหว่างการฉาย เนื่องจากทนไม่ได้กับภาพที่สั่นไหวจากการถ่ายทำด้วยกล้องมือถือ 
นอกเหนือจากเพลงประกอบของปีเยิร์กแล้ว ในภาพยนตร์ยังประกอบด้วยเพลงสามเพลงของร็อดเจอร์สและแฮมเมอร์สไตน์ จากเรื่องมนต์รักเพลงสวรรค์ คือเพลง "My Favorite Things" ที่เธอร้องขณะกำลังจะถูกประหารชีวิต นอกจากนี้ เพลง "I've Seen It All" ในภาพยนตร์ ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาเพลงประกอบยอดเยี่ยม  อัลบัมดนตรีประกอบภาพยนตร์ ใช้ชื่ออัลบัมตามตัวละครเอกว่า Selmasongs
== เรื่องย่อ ==
ภาพยนตร์เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในสหรัฐอเมริกาในช่วงทศวรรษ 1960 เกี่ยวกับชีวิตของเซลมา (รับบทโดย ปีเยิร์ก) คนงานอพยพมาจากเช็ก พร้อมกับลูกชาย เธอทำงานเป็นสาวโรงงาน กำลังจะตาบอดและมีเป้าหมายเดียวในชีวิต คือสะสมเงินเพื่อให้ลูกชายได้ผ่าตัดดวงตาและหลุดพ้นจากความทุกข์แบบเดียวกับเธอ นอกจากนี้เธอยังมีความใฝ่ฝันที่จะได้แสดงละครเวที ในบทมาเรีย จากเรื่อง The Sound of Music (บทบาทเดียวกับที่แสดงโดยจูลี แอนดรูว์) เธอถูกเพื่อนบ้าน คือบิล (รับบทโดย เดวิด มอร์ส) และ ลินดา (รับบทโดย คารา ซีมัวร์) กล่าวหาว่าขโมยเงินไป ซ้ำยังถูกจับและกล่าวหาว่าเป็นฆาตกร   จนถึงฉากสุดท้าย เธอตาบอดสนิทและกำลังจะถูกประหารชีวิตโดยการแขวนคอ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Review at The Film Experience 
ภาพยนตร์เพลง
ภาพยนตร์ชีวิต
ภาพยนตร์เดนมาร์ก
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย ลาร์ส ฟอน เทรียร์
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2543
ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม รางวัลปาล์มทองคำ
ชาวนาวี

นาวี (Na'vi) คือสิ่งมีชีวิตในจินตนาการจากภาพยนตร์เรื่อง อวตาร (Avatar)
เป็นประชากรส่วนใหญ่บนดาวแพนดอร่า (Pandora) มักอาศัยอยู่ในเขตป่าฝน ลักษณะโดยทั่วไปมีผิวเรียนเนียนเป็นสีน้ำเงิน มีหางยาว กะโหลกศีรษะค่อนข้างเล็กโหนกแก้มสูงมีจมูก เขี้ยวและหูที่คล้ายกับแมว บนใบหน้ามีจุดเรืองแสงอยู่ อายุขัยโดยเฉลี่ยพอ ๆ กับมนุษย์ ส่วนสูงประมาณ 9 - 12ฟุต มีผมเกลียวหนาห่อหุ้มเส้นประสาท นับถือเทพเจ้านาม เอวา (Eywa)
เบรกกิงเดอะเวฟส์

Breaking the Waves เป็นภาพยนตร์ภาษาอังกฤษ เขียนบทและกำกับโดยลาร์ส ฟอน เทรียร์ นำแสดงโดยเอมิลี วัตสัน และสเตลลัน สคาร์การ์ด เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกในไตรภาค "หัวใจทองคำ" (Golden Heart Trilogy) ของลาร์ส ฟอน เทรียร์ ที่ประกอบด้วย Breaking the Waves (1996), The Idiots (1998) และ Dancer in the Dark (2000)
ลาร์ส ฟอน เทรียร์ได้โครงเรื่องของภาพยนตร์เรื่องนี้มาจากนิทานที่เขาชื่นชอบมาตั้งแต่เด็ก เรื่อง "Golden Heart" กล่าวถึงเด็กหญิงคนหนึ่ง ที่เข้าไปเที่ยวเล่นในป่าพร้อมกับขนมปังแถวหนึ่ง เมื่อกลับออกมา เธอมีเพียงร่างกายเปลือยเปล่าไม่เหลืออะไรเลย มีแต่ร่างเปลือยเปล่าเท่านั้น เปรียบเทียบกับในภาพยนตร์ ที่ตัวเอกยอมเสียสละทุกสิ่งเพื่อให้คนรักพบแต่ความสุข 
ภาพยนตร์ถ่ายทำด้วยกล้องมือถือ ด้วยเทคนิคที่เรียกว่า Cinéma vérité ทำให้ได้ภาพสั่นไหว ทำให้ผู้ชมจำนวนมากไม่สามารถทนชมได้จนจบเรื่อง เพราะเกิดอาการมึน และปวดศีรษะ  เดิมลาร์ส ฟอน เทรียร์ คัดเลือกเฮเลนา บอนด์แฮม คาร์เตอร์ หรือเมลานี กริฟฟิท ให้รับบทเบส แต่ถูกปฏิเสธเนื่องจากต้องแสดงบทเปลือยกาย และฉากเซ็กซ์ 
ภาพยนตร์ได้รับรางวัลกรังปรีซ์ จากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ประจำปี 1996  และรางวัลอื่นๆ จากเทศกาลภาพยนตร์ยุโรป และทำให้เอมิลี วัตสัน ไดรับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมในปีนั้น
== เรื่องย่อ ==
เรื่องราวในภาพยนตร์เกิดขึ้นที่สกอตแลนด์ในทศวรรษ 1970 เบส แมคนีล (รับบทโดย วัตสัน) หญิงชาวสกอตเคร่งศาสนาที่แต่งงานกับ ยาน (รับบทโดย สคาร์การ์ด) คนงานแท่นเจาะน้ำมันชาวนอร์เวย์ ที่ประจำอยู่นอกชายฝั่งทะเลเหนือและได้พบกันนานๆ ครั้ง วันหนึ่งยานประสบอุบัติเหตุจนเป็นอัมพาตจนทำให้ไม่สามารถมีเพศสัมพันธ์กับเธอได้ เขาร้องขอให้เธอไปมีความสัมพันธ์กับชายอื่น และนำประสบการณ์กลับมาเล่าให้เขาฟัง เธอยินยอมตามคำของสามี โดยถือว่าพิธีกรรมดังกล่าวเป็นการล้างบาป โดยเสนอเรือนกายเป็นเครื่องบนบานต่อพระเจ้า เป็นการพิสูจน์ให้พระเจ้ารับรู้ถึงความรักที่เธอมีต่อยาน และจะทรงปัดเป่าโรคภัยแก่ยานในที่สุด 
เบสถูกข่มขืนและรุมโทรมโดยชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่ง จนไปเสียชีวิตที่โรงพยาบาล ในขณะที่เธอกำลังเสียชีวิตนั้น อาการป่วยของยานกลับดีขึ้นราวกับมีปาฏิหาริย์ ราวกับว่าพระเจ้าได้ทรงยอมรับการเสียสละของเธอ แลกกับอาการเจ็บป่วยของสามี
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาพยนตร์เดนมาร์ก
ภาพยนตร์สกอตแลนด์
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2539
ภาพยนตร์ชีวิต
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย ลาร์ส ฟอน เทรียร์
แมนเดอร์เลย์

แมนเดอร์เลย์ (Manderlay) เป็นภาพยนตร์ภาคต่อของเรื่อง ด็อกวิลล์ ของลาร์ส ฟอน เทรียร์ เป็นภาพยนตร์เรื่องที่สองในไตรภาคชุด "สหรัฐอเมริกา ดินแดนแห่งโอกาส" (USA - Land of Opportunities)
ภาพยนตร์ถ่ายทำด้วยทีมงานชุดเดียวกับเรื่องด็อกวิลล์ ทั้งผู้กำกับ ผู้อำนวยการสร้าง ผู้กำกับภาพ และตัดต่อ  โดยใช้เทคนิคแบบเดียวกัน คือใช้กล้องวิดีโอดิจิตอล ใช้ฉากเรียบง่ายคล้ายละครเวที อุปกรณ์ประกอบฉากอยู่ในโรงถ่ายโล่ง โดยตีเส้นที่พื้นและมีตัวหนังสือกำกับ เช่นเดียวกับในภาคแรก    ภาพยนตร์ยังแบ่งเป็นหลายๆ องก์ ตามแนวทางส่วนตัวของฟอน เทรียร์ เช่นเดิม  ดนตรีประกอบภาพยนตร์ใช้ดนตรีคลาสสิกจากการประพันธ์ของอันโตนีโอ วีวัลดี โทมาโซ อัลบิโนนี จอร์จ เฟรดริก ฮันเดล จิโอวานนี บัททิสตา เปอร์โกเลซี และเดวิด โบวี
ฟอน เทรียร์ใช้เสียงบรรยายของจอห์น เฮิร์ต เช่นเดิม แต่เปลี่ยนตัวนักแสดงนำในบทเกรซ จากนิโคล คิดแมน เป็นไบรซ์ ดัลลัส ฮาเวิร์ด และบทตัวพ่อ จากเจมส์ คาน เป็นวิลเลม เดโฟ ส่วนนักแสดงอื่น ได้แก่ลอเรน เบคอล โคลเอ เซวิกนี ฌอง-มาร์ก บาร์ และอูโด เคียร์ กลับมารับบทอีกครั้ง แต่เปลี่ยนตัวละครที่เล่นไปจากในภาคก่อน
เนื้อเรื่องในภาพยนตร์ต่อเนื่องจากภาคแรก ในทศวรรษ 1930 หลังจากเมืองด็อกวิลล์ถูกเผาทำลายไป เกรซและพ่อเดินทางไปยังแอละบามา และได้พบกับเมืองเกษตรกรรมเล็กๆ ชื่อ "แมนเดอร์เลย์"  เมืองชนบทที่ยังคงมีการใช้แรงงานทาส ถึงแม้จะเป็นเวลากว่า 70 ปีหลังสงครามกลางเมืองอเมริกาแล้วก็ตาม
ในการถ่ายทำภาพยนตร์ ถูกวิพากษ์วิจารณ์ถึงการทารุณกรรมสัตว์ โดยมีการฆ่าและชำแหละลาจริงๆ เพื่อความสมจริง  ผลจากฉากนี้ ทำให้นักแสดงคนหนึ่ง คือ จอห์น ซี. รีลลีย์ ขอถอนตัวออกจากภาพยนตร์เรื่องนี้ แต่ในที่สุด ฉากนี้ก็ถูกตัดออกจากการฉายจริง
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ภาพยนตร์เดนมาร์ก
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2548
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย ลาร์ส ฟอน เทรียร์
ดนตรีทดลอง

ดนตรีทดลอง (Experimental music) ในงานเขียนภาษาอังกฤษ มีความหมายถึงรูปแบบการเรียบเรียงดั้งเดิมที่เกิดขึ้นในกลางศตวรรษที่ 20 ในอเมริกาเหนือมีความหมายว่า การประพันธ์ดนตรีในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งที่ได้ผลมาแบบไม่สามารถคาดเดาได้ ทั้งนี้ดนตรีทดลองมีชื่อเสียงอย่างมาก และมีผู้สนับสนุนอันมีอิทธิพลอย่าง จอห์น เคจ ส่วนในความหมายโดยทั่วไปแล้ว คำว่า "ทดลอง" (experimental) ใช้เป็นตัวเชื่อมกับชื่อแนวเพลงที่อธิบายถึงดนตรีในทางเฉพาะที่ดันขอบเขต นิยาม หรืออื่น ๆ ซึ่งเป็นสไตล์ลูกผสมที่แตกต่างอย่างมาก หรือแนวรวมแบบนอกคอก หรือส่วนผสมที่โดดเด่นแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด ความโดดเด่นของดนตรีทดลองเด่นชัดขึ้นในปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 ที่อธิบายถึงการประพันธ์โดยการควบคุมของคอมพิวเตอร์ ซึ่งในบางครั้งก็จะใช้เรียกว่าดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ และ musique concrète
คำว่าดนตรีทดลองนั้น ได้ใช้โดยสื่อมวลชน ที่คำทั่วไปที่หมายถึง การขัดคอกันของดนตรีที่แยกมาจากดนตรีปกติดั้งเดิม
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
Grant, Morag Josephine. 2003. "Experimental Music Semiotics". International Review of the Aesthetics and Sociology of Music 34, no. 2 (December): 173–91.
Anon. [n.d.]a. "Explore Music ... Explore by ... /Avant-Garde//Experimental: Genre". Allmusic.com.
เสียง
การทดลอง
ทดลอง
กอนเตปาร์ตีโร

"กอนเตปาร์ตีโร" (Con te partirò ) มีความหมายว่า "ผมจะไปกับคุณ" เป็นเพลงครอสโอเวอร์คลาสสิกอิตาเลียน เขียนโดย ฟรานเซสโก ซาร์โตรี (ดนตรี) และลูซิโอ ควอแรนตอตโต (เนื้อเพลง) เป็นเพลงที่ร้องโดยอานเดรอา โบเชลลี ที่เทศกาลซานเรโม ในปี 1995 และบันทึกเสียงไว้อยู่ในอัลบั้มในปีเดียวกันนั้น ยังถือเป็นเพลงประจำตัวของโบเชลลี เพลงประสบความสำเร็จกับเวอร์ชันที่ 2 ที่ร้องในภาษาอังกฤษ โดยโบเชลลีร้องร่วมกับนักร้องเสียงโซปราโน ซาราห์ ไบรต์แมน ในชื่อ "Time to Say Goodbye" เพลงนี้ติดอันดับ 2 ในยูเคซิงเกิ้ลส์ชาร์ต และยังติดอันดับ 1 ในออสเตรเลีย เยอรมนี ไอร์แลนด์ สวิตเซอร์แลนด์ สำหรับเวอร์ชันภาษาอังกฤษ
เพลงในปี พ.ศ. 2538
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2539
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2540
เพลงของอานเดรอา โบเชลลี
เพลงของซาราห์ ไบรต์แมน
เพลงหลายภาษา
จดหมายของนักบุญเปโตร ฉบับที่ 2

จดหมายของนักบุญเปโตร ฉบับที่ 2 (The Second Epistle of Peter) เป็นหนังสือเล่มที่ 22 ของคัมภีร์ไบเบิล ภาคพันธสัญญาใหม่ เป็นหนึ่งในเจ็ดจดหมายสากล อันได้แก่ จดหมายของนักบุญยากอบ จดหมายของนักบุญเปโตร ฉบับที่ 1 จดหมายของนักบุญเปโตร ฉบับที่ 2 จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 1 จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 2 จดหมายของนักบุญยอห์น ฉบับที่ 3 และจดหมายของนักบุญยูดา เนื่องจากจดหมายเหล่านี้ถูกส่งถึงคริสต์ศาสนิกชนทั่วไป ไม่ได้ระบุว่าเป็นคริสตจักรใด
เดิมทีหนังสือเล่มนี้เป็นจดหมาย ซึ่งในตอนต้นระบุว่าผู้เขียนคือซีโมนเปโตรอัครทูตของพระเยซู จากข้อความในจดหมายที่ว่าจดหมายฉบับนี้เป็นฉบับที่สอง และเรียกนักบุญเปาโลว่าน้องที่รักของเรา รวมถึงเนื้อหาอื่น ๆ ในจดหมายแล้ว ก็น่าจะเชื่อได้ว่าเป็นอัครทูตเปโตรได้เขียนจดหมายนี้เอง จดหมายฉบับนี้น่าจะถูกเขียนขึ้นราวปีค.ศ. 66 หรือสองปีหลังจากเขียนจดหมายฉบับแรก
แม้ว่าในจดหมายฉบับที่สองนี้ อัครทูตเปโตรจะเรียกผู้รับจดหมายว่า "ท่านทั้งหลายที่ได้ความเชื่อเท่าเทียมกับเรา" ซึ่งต่างไปจากจดหมายฉบับแรกที่เรียกผู้รับจดหมายว่า "พวกที่กระจัดกระจายไป" แต่ผู้รับจดหมายทั้งสองฉบับน่าจะเป็นคนกลุ่มเดียวกัน เพราะจากข้อความที่ว่า "นี่เป็นจดหมายฉบับที่สองที่ข้าพเจ้าได้เขียนถึงท่านทั้งหลาย" แสดงว่าผู้รับจดหมายฉบับนี้ต้องได้รับฉบับแรกแล้ว
การที่อัครทูตเปโตรใช้คำแตกต่างกันในการเรียกคริสเตียนกลุ่มเดียวกัน น่าจะเป็นเพราะสถานการณ์เปลี่ยนไป ในจดหมายฉบับแรก คริสต์ศาสนิกชนกลุ่มนี้กำลังถูกกดขี่ข่มเหงจากการดำรงชีวิตอยู่ท่ามกลางผู้ที่ไม่เชื่อ แต่ในจดหมายฉบับที่สอง คริสเตียนกลุ่มนี้กำลังตกอยู่ในอันตราย เนื่องจากกำลังถูกชักจูงให้หลงผิดจากผู้ที่สอนผิดหรือครูเทียม
ในฐานะผู้เลี้ยงแกะของพระเยซู อัครทูตเปโตรเป็นห่วงคริสต์ศาสนิกชนที่กำลังถูกชักจูงให้หลงผิดเป็นอย่างมาก อัครทูตเปโตรต้องการสอนคริสตจักรว่าจะรับมือกับผู้ที่สอนผิดอย่างไร และต้องการสั่งให้คริสเตียนยึดมั่นทั้งในความเชื่อและหลักปฏิบัติควบคู่ไปด้วยกัน เพราะพระเยซูจะเสด็จกลับมาพิพากษาแน่นอน
อัครทูตเปโตรมีจุดประสงค์สามประการในการเขียนจดหมายฉบับนี้ ประการแรกคือ อัครทูตเปโตรทราบว่าวาระสุดท้ายของชีวิตใกล้เข้ามาแล้ว ดังที่เขียนในจดหมายว่า "อีกไม่ช้าข้าพเจ้าก็จะต้องสละทิ้งร่างกายของข้าพเจ้าไป"จึงต้องการเตือนให้คริสต์ศาสนิกชนดำเนินชีวิตให้เหมาะสม
ประการที่สองคือ ต้องการให้ระวังครูเทียมซึ่งสอนผิด ๆ อัครทูตเปโตรกล่าวถึงลักษณะของเหล่าครูเทียมไว้ว่า เป็นคนที่หลงระเริงไปตามกิเลสตัณหา ใจของเขาชินกับการโลภ พูดโอ้อวดตัว ปรารถนาชั่วทางกาย เป็นต้น
ประการสุดท้ายคือ ย้ำกับคริสต์ศาสนิกชนว่า พระเยซูจะเสด็จกลับมาพิพากษาแน่นอน เพราะมีหลายคนคิดไปว่า เวลาผ่านไปนานแล้ว ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น สิ่งต่าง ๆ ก็เป็นเหมือนเดิมตั้งแต่แรก อัครทูตเปโตรชี้แจงให้เข้าใจว่า เหตุการณ์นั้นจะต้องเกิดขึ้น แต่สาเหตุที่เวลาผ่านไปนานแล้วยังไม่เกิดขึ้น เพราะพระเจ้าอดทนรอเพื่อให้คนทั้งปวงกลับใจเสียใหม่ อัครทูตเปโตรยังกล่าวถึงเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในวันที่พระเยซูเสด็จมาพิพากษาไว้ด้วยว่า ชาวโลกจะพินาศไปเพราะน้ำท่วม "ท้องฟ้าจะล่วงเสียไปด้วยเสียงที่ดังกึกก้อง และโลกธาตุจะสลายไปด้วยไฟ และแผ่นดินโลกกับสิ่งสารพัดที่มีอยู่ในโลกนั้น จะต้องไหม้เสียสิ้น
== โครงร่าง ==
1. การดำเนินชีวิตคริสต์ศาสนิกชน 1:1 - 21
2. ลักษณะของความไม่ชอบธรรม 2:1 - 22
3. การเสด็จกลับมาอย่างแน่นอนของพระเยซู 3:1 - 18
== อ้างอิง ==
Thai Holy Bible, Thailand Bible Society, 1998
Walter A. Elwell, The Pocket Bible Handbook, Harold Shaw Publisher, 1997
== ดูเพิ่ม ==
พันธสัญญาใหม่
หนังสือของพันธสัญญาใหม่
มัณฑะเลย์

มัณฑะเลย์ หรือ มานดะเล (မန္တလေး, ) เป็นอดีตเมืองหลวง และเมืองใหญ่อันดับที่สองของพม่ารองจากนครย่างกุ้ง ตั้งอยู่ในภาคมัณฑะเลย์ ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำอิรวดี ห่างจากย่างกุ้งไปทางทิศเหนือ 716 กิโลเมตร ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1857 โดยพระเจ้ามินดง โดยตั้งชื่อตามภูเขามัณฑะเลย์ที่อยู่ใกล้เคียงซึ่งมีความสูง 775 ฟุต
มัณฑะเลย์เป็นเมืองศูนย์กลางการค้าทางตอนเหนือของพม่า และถือเป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับสองของประเทศรองจากย่างกุ้ง นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์กลางทางการค้าที่สำคัญบนเส้นทางการค้าระหว่างอินเดียกับจีน และรัฐบาลพม่ายังให้ความสำคัญโดยตั้งนิคมอุตสาหกรรมขึ้นในปี พ.ศ. 2533 ซึ่งปัจจุบันมีบริษัทเข้ามาดำเนินการประมาณ 1,000 แห่ง ส่วนใหญ่เป็นโรงงานถลุงเหล็กและโรงงานผลิตอุปกรณ์เครื่องจักรกล มัณฑะเลย์ยังเป็นเมืองศูนย์กลางคมนาคม มีทั้งท่าเรือและท่าอากาศยานนานาชาติมัณฑะเลย์
== ด้านสาธารณูปโภค ==
ถนนที่ใช้รองรับการขนส่งอยู่ในสภาพค่อนข้างดี สาธารณูปโภคพื้นฐานอื่น ๆ อาทิ น้ำประปา ไฟฟ้า โรงพยาบาล สถานีอนามัย มีคุณภาพและการให้บริการที่ดี ส่วนระบบโทรคมนาคมมีความสะดวกสบายพอสมควร สามารถใช้อินเทอร์เน็ตได้ อีกทั้งยังสามารถรับสัญญาณโทรทัศน์จากประเทศไทยได้บางช่องสัญญาณ
== ระเบียงภาพ ==
Mandalay-Kuthodaw-36-Pagoden-gje.jpg
Mandalay-Kuthodaw-12-Zugang-gje.jpg
Mandalay-Kuthodaw-22-Boddhibaum-gje.jpg
Mandalay-Mahamuni-Buddhawaschung-12-gje.jpg
Mandalay-Mahamuni-Khmerfiguren-30-gje.jpg
Mandalay-Mahamuni-Natschrein-04-gje.jpg
Mandalay-Goldschlaeger-32-Packerei-gje.jpg
Mandalay-Markt-18-gje.jpg
Mandalay-Transport-50-Fussgaengerbruecke-gje.jpg
Mandalay-Ayeyarwady-18-Fischerei-gje.jpg
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เมืองหลวงเก่า
เมืองในภาคมัณฑะเลย์
มัณฑะเลย์
สถานที่ที่มีประชากรในภาคมัณฑะเลย์
(เลิฟอีสไลก์อะ) ฮีตเวฟ

"ฮีตเวฟ" (Heat Wave) เป็นซิงเกิ้ลฮิตในปี 1963 แต่งโดย ฮอลแลนด์-โดซิเออร์-ฮอลแลนด์ ขับร้องโดยเกิร์ลกรุปจากโมทาวน์ มาร์ธาแอนด์เดอะแวนเดลลาส และต่อมานักร้องเพลงร็อกหญิง ลินดา รอนสตัดต์ นำมาร้องใหม่อยู่ในผลงานระดับแผ่นเสียงทองคำขาวชุด Prisoner In Disguise และในบางครั้งเพลงนี้จะเรียกว่า "(เลิฟอีสไลก์อะ) ฮีตเวฟ" ถึงแม้ว่าตอนออกซิงเกิ้ลในปี 1963 จะไม่ได้ใช้ชื่อนี้
== อ้างอิง ==
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2518
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2553
เพลงของมาร์ธาแอนด์เดอะแวนเดลลาส
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2506
ซิสเตอร์สเลดจ์

ซิสเตอร์สเลดจ์ (Sister Sledge) เป็นกลุ่มดนตรีสัญชาติอเมริกัน จากฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย ก่อตั้งวงในปี ค.ศ. 1972 ประกอบด้วยสมาชิก 4 สาวพี่น้องคือ คิม สเลดจ์ (เกิด 21 สิงหาคม 1958), เดบบี สเลดจ์ (เกิด 9 กรกฎาคม 1954), โจนี สเลดจ์ (เกิด 13 กันยายน 1957) และเคธี สเลดจ์ (เกิด 6 มกราคม 1959) นอกจากนี้พวกเธอยังมีพี่สาวชื่อ แคโรล แต่ไม่ได้เป็นบุคคลมีชื่อเสียง
4 พี่น้องเป็นหลานสาวของอดีตนักร้องโอเปราที่ชื่อ วิโอลา วิลเลียมส์ พวกเธอเคยแสดงภายใต้ชื่อวง มิสซิสวิลเลียมส์แกรนด์ชิลเดรน
==ผลงานเพลง==
===อัลบั้ม===
Circle of Love (1975) US R&B #56
Together (1977)
We Are Family (1979) US Pop #3, US R&B #1, UK #7
Love Somebody Today (1980) US Pop #31, US R&B #7
All American Girls (1981) US Pop #42, US R&B #13
The Sisters (1982) US Pop #69, US R&B #17
Bet Cha Say That to All the Girls (1983) US Pop #169, US R&B #35
When the Boys Meet the Girls (1985) US R&B #52, UK #19
Freak Out (with Chic) (1987) UK #72
The Very Best of Sister Sledge  (1993) UK #19
African Eyes (1997)
Style (2003)
===ซิงเกิล===
1 "Frankie" ติดชาร์ตสูงสุดที่ #15 บนชาร์ต Hot Adult Contemporary Tracks Chart.
== อ้างอิง ==
กลุ่มดนตรีแดนซ์สัญชาติอเมริกัน
กลุ่มดนตรีริธึมแอนด์บลูส์สัญชาติอเมริกัน
กลุ่มดนตรีโซลสัญชาติอเมริกัน
เกิร์ลกรุปสหรัฐอเมริกา
กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2515