pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
อีเห็นข้างลาย

อีเห็นข้างลาย หรือ  อีเห็นธรรมดา หรือ มูสังหอม ในภาษาใต้ (Asian palm civet; ) เป็นอีเห็นขนาดเล็ก สีขนตามลำตัวเป็นสีเทาเข้มจนเกือบดำ ยกเว้นบริเวณรอบจมูก หู ขา และปลายหางมีสีดำมีลายสีขาวพาดขวางบริเวณหน้าผาก หลังมีจุดเล็ก ๆ สีดำเรียงตัวเป็นแนวยาว 3 เส้น จากไหล่ถึงโคนหาง หางมีความยาวพอ ๆ กับลำตัว ขนปลายหางบางตัวอาจมีสีขาว มีต่อมน้ำมันและจะส่งกลิ่นออกมาเมื่อเวลาตกใจ ซึ่งต่อมน้ำมันนี้จะแตกต่างจากชะมดหรืออีเห็นชนิดอื่น ๆ ตัวเมียมีเต้านม 3 คู่
มีความยาวลำตัวและหัว 43–71 เซนติเมตร ความยาวหาง 40.6–66 เซนติเมตร น้ำหนัก 2–5 กิโลกรัม
อีเห็นข้างลายมีการกระจายพันธุ์ที่กว้างขวางมาก โดยพบตั้งแต่รัฐชัมมูและกัศมีร์ และภาคใต้ของอินเดีย, ศรีลังกา, เนปาล, รัฐสิกขิม, ภูฏาน, พม่า, ไทย, ลาว, กัมพูชา, เวียดนาม, มาเลเซีย, สิงคโปร์, ฟิลิปปินส์, เกาะสุมาตรา, เกาะชวา, เกาะบอร์เนียว, เกาะซูลาเวซี และหมู่เกาะซุนดาน้อย และมีชนิดย่อยมากถึง 30 ชนิด (ดูในตาราง)
มีพฤติกรรมมักอาศัยและหากินตามลำพัง สามารถปรับตัวให้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่หลากหลายได้ ตั้งแต่ ป่าดิบชื้น, ป่าดิบแล้ง ไปจนถึงชายป่าที่ใกล้กับพื้นที่เกษตรกรรมของมนุษย์ กินอาหารได้ทั้งพืชและสัตว์ เช่น สัตว์ขนาดเล็กจำพวกแมลง และน้ำหวานของเกสรดอกไม้ ออกหากินในเวลากลางคืน นอนหลับในเวลากลางวัน ใช้เวลาส่วนมากตามพื้นดินและจะใช้เวลาน้อยมากอยู่บนต้นไม้ ออกลูกครั้งละ 2–4 ตัว โดยจะเลี้ยงลูกอ่อนไว้ตามโพรงไม้หรือโพรงหิน
อีเห็นข้างลายไม่ได้ถูกจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2546  ปัจจุบันทางสวนสัตว์เชียงใหม่ได้มีโครงการในการเพาะเลี้ยงอีเห็นข้างลาย เพื่อผลิต "กาแฟขี้ชะมด" ซึ่งเป็นกาแฟที่ได้จากมูลของอีเห็นข้างลาย มีราคาซื้อขายที่สูงมาก และในการเพาะเลี้ยงเพื่อใช้ประโยชน์ในการนี้ที่จังหวัดตรังโดยเอกชนด้วย
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
วงศ์ชะมดและอีเห็น 
สัตว์ป่าคุ้มครอง
ชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร

ชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร (UK Singles Chart) คือชาร์ตที่จัดอันดับซิงเกิลโดยบริษัทดิออฟฟิเชียลยูเคชาร์ตสคอมปานี (The Official UK Charts Company, OCC) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของอุตสาหกรรมดนตรีของอังกฤษ ชาร์ตรายสัปดาห์จะเริ่มนับจากวันอาทิตย์ จนกระทั่งถึงวันเสาร์ ชาร์ตนี้ออกเผยแพร่ทางนิตยสาร มิวสิกวีค โดยแสดง 75 อันดับแรก และชาร์ตพลัส แสดง 200 อันดับแรก และออกเผยแพร่ชาร์ตออนไลน์ใน 40 อันดับแรกเท่านั้น โดยได้รับความร่วมมือการให้ข้อมูลจากร้านค้าในสหราชอาณาจักรกว่า 6,500 ร้าน รวมถึงร้านทางอินเทอร์เน็ตอีกด้วย โดยซิงเกิลส่วนใหญ่ของสหราชอาณาจักรจะออกจำหน่ายในวันจันทร์
ชาร์ตซิงเกิลเต็มรูปแบบ 200 อันดับแรกประกอบไปด้วยยอดขายจากซีดีและยอดการจำหน่ายทางดิจิตอลดาวน์โหลด โดยทั่วไปจะพิจารณากันใน 75 อันดับแรก และออกเผยแพร่ต่อสาธารณชนทั่วไปเฉพาะใน 40 อันดับแรกทางสถานีวิทยุบีบีซีเรดิโอวันช่วงบ่ายวันอาทิตย์ ชาร์ต 75 อันดับแรกจะเผยแพร่ทางนิตยสาร มิวสิกวีค ในวันจันทร์ และชาร์ตเต็มรูปแบบ 200 อันดับแรกจะตีพิมพ์ใน ชาร์ตสพลัส หนังสือพิมพ์ชาร์ตอิสระ ในวันพุธ
อุตสาหกรรมดนตรีสหราชอาณาจักร
ชาร์ตเพลงสหราชอาณาจักร
ลั่วหยาง

ลั่วหยาง หรือสำเนียงฮกเกี้ยนว่า ลกเอี๋ยง เป็นนครแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในพื้นที่บรรจบกันของแม่น้ำลั่วและแม่น้ำเหลืองทางตะวันตกของมณฑลเหอหนาน มีฐานะเป็นนครระดับจังหวัด มีอาณาเขตทางทิศตะวันออกติดกับเจิ้งโจว ซึ่งเป็นเมืองหลวงของมณฑล ทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดกับผิงติ่งชาน ทิศใต้ติดกับหนานหยาง ทิศตะวันตกติดกับซานเหมินเสีย ทิศเหนือติดกับจี้หยวน และทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดกับเจียวจั้ว ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2018 ลั่วหยางมีประชากร 6,888,500 คน โดยอาศัยอยู่ในตัวเมือง 2,751,400 คน
ลั่วหยางตั้งอยู่บนที่ราบตอนกลางของจีน เป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศจีนและเป็นหนึ่งในแหล่งกำเนิดของอารยธรรมจีน นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในสี่เมืองหลวงเก่าที่ยิ่งใหญ่ของจีน โดยเคยเป็นเมืองหลวงของหลายราชวงศ์เช่น ราชวงศ์โจวตะวันออก ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก และราชวงศ์ถัง
== เขตการปกครอง ==
ลั่วหยางมีฐานะเป็นนครระดับจังหวัด แบ่งการปกครองออกเป็น 7 เขต และ 7 อำเภอ ดังนี้
เขต
* เขตเจี้ยนซี (涧西区)
* เขตซีกง (西工区)
* เขตเหล่าเฉิง (老城区)
* เขตชนชาติหุย ฉานเหอ (瀍河回族区)
* เขตลั่วหลง (洛龙区)
* เขตหย่านชือ (偃师区)
* เขตเมิ่งจิน (孟津区)
เขตที่ยุบไปแล้ว
* เขตจี๋ลี่ (吉利区), ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเขตเมิ่งจิน
อำเภอ
* อำเภอซินอัน (新安县)
* อำเภอลั่วหนิง (洛宁县)
* อำเภออี๋หยาง (宜阳县)
* อำเภออีชวัน (伊川县)
* อำเภอซง (嵩县)
* อำเภอลฺหวันชวัน (栾川县)
* อำเภอหรู่หยาง (汝阳县)
ในการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010 เขตที่อยู่ในตัวเมืองซึ่งมีจำนวน 5 แห่ง มีประชากร 1,857,003 คน ทำให้เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสี่ในมณฑลเหอหนาน ในขณะที่พื้นที่ทั้งหมดที่อยู่ในความควบคุมของเทศบาลนครลั่วหยางมีประชากรทั้งหมด 6,549,941 คน
== ภาพ ==
Luòyáng Museum.jpg|พิพิธภัณฑ์ลั่วหยาง
Luòyáng HST station.jpg|สถานีรถไฟลั่วหยางหลงเหมิน (รถไฟความเร็วสูง)
Txu-oclc-10552568-ni49-7.jpg|แผนที่แสดงลั่วหยาง (ในแผนที่เขียนว่า LO-YANG (HONANFU) 洛陽) (AMS, 1955)
洛阳白马寺齐云塔.jpg|เจดีย์ฉียฺหวินในวัดม้าขาว
香山寺.jpg
== เมืองแฝดและเมืองพี่น้อง ==
ลั่วหยางเป็นเมืองแฝดกับ
ลาครอส (La Crosse) รัฐวิสคอนซิน สหรัฐ
โอกายามะ จังหวัดโอกายามะ ญี่ปุ่น
== บุคคลที่มีชื่อเสียง ==
เล่าจื๊อ - ผู้ก่อตั้งลัทธิเต๋า
จักรพรรดิแห่งราชวงศ์โจวตะวันออก
จักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
พระถังซัมจั๋ง - พระภิกษุและวีรบุรุษในไซอิ๋ว
จักรพรรดิซ่งไท่จู่ - ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ซ่ง
หวัง อี้ป๋อ - นักร้อง นักแสดง ไอดอล นักเเข่งรถ พิธีกร
== ดูเพิ่ม ==
เมืองหลวงเก่าของจีน
== อ้างอิง ==
== อ่านเพิ่ม ==
Abramson, Marc. Ethnic Identity in Tang China. University of Pennsylvania Press (Philadelphia), 2008. .
Cotterell, Arthur. The Imperial Capitals of China: An Inside View of the Celestial Empire. Pimlico (London), 2008. .
Hill, John E. Through the Jade Gate to Rome: A Study of the Silk Routes during the Later Han Dynasty, 1st to 2nd Centuries&nbsp;CE. BookSurge (Charleston), 2009. .
Jenner, W. J. Memories of Loyang. Clarendon Press (Oxford), 1981.
Yang Hsüan-chih. Lo-yang ch'ien-lan chi, translated by Wang Yi-t'ung as A Record of Buddhist Monasteries in Lo-yang. Princeton University Press (Princeton), 1984. .
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ ของหน่วยงานบริหารเทศบาลนครลั่วหยาง 
"อุทยานหวางเฉิงในลั่วหยาง" ที่ China.org
| rowspan=2 |
| rowspan=2 |
 
เมืองหลวงเก่าของจีน
ก่อตั้งในศตวรรษที่ 12 ก่อนคริสตกาล
นครในมณฑลเหอหนาน
ภาษาละเว็น

ภาษาละเว็น (Laven) หรือภาษาโลเว็น ภาษาโบโลเว็น ภาษาบอริเว็น ภาษายะรู มีผู้พูด 40,519 คน (พ.ศ. 2538) บริเวณที่ราบสูงบอละเวน แขวงจำปาศักดิ์และแขวงอัตตะปือ ลาวตะวันออกเฉียงใต้ จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก
== อ้างอิง ==
Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
ละเว็น
Laven language
ไป๋ จวีอี้

ไป๋จวีอี้ (จีน: 白居易; พินอิน: Bái Jūyì; Wade-Giles: Po Chü-i, 772–846) เขาเป็นกวีช่วงกลางราชวงศ์ถัง มีบทประพันธ์กว่า 2,800 บท เขาถึงแก่กรรมเมื่อ ค.ศ.846 (พ.ศ. 1389) ขณะอายุได้ 74 ปี
บุคคลในยุคราชวงศ์ถัง
กวีชาวจีน
ภาษาเจ็ง

ภาษาเจ็ง (Jeng ISO 639-3: ) หรือภาษาเช็งมีผู้พูดในลาว 7,320 คน (พ.ศ. 2543) ในแขวงอัตตะปือ จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก ใกล้เคียงกับภาษาโอย ภาษาซาปวน และภาษาโสก
== อ้างอิง ==
Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
เจ็ง
ภาษาไตลอง

ภาษาไตลอง (Tai Long) มีผู้พูด 4,800 คน (พ.ศ. 2547) ในประเทศลาว เป็นภาษาใกล้เคียงหรืออาจจะเป็นภาษาเดียวกับภาษาเมาหรือไทเมาตามแนวชายแดนพม่า-ยูนนาน อยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท กลุ่มกัม-ไท สาขาเบ-ไท สาขาย่อยไท-แสก
== อ้างอิง ==
Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
ตไลอง
พระวินยาธิการ

วินยาธิการ /วินะยาทิกาน/ (วินย + อธิ + การ, แปล "เจ้าการพระวินัย") หรือภาษาปากว่า ตำรวจพระ หมายถึง พระภิกษุชาวไทยผู้มีหน้าที่ปฏิบัติการตามพระวินัย เรียกเต็มว่า "พระวินยาธิการ"
พระวินยาธิการเป็นคำใหม่ที่ใช้เรียกพระภิกษุผู้ได้รับแต่งตั้งจากเจ้าคณะจังหวัดให้มีหน้าที่ช่วยเหลือด้านการปกครองคณะสงฆ์ในจังหวัด โดยเฉพาะหน้าที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยด้านการปฏิบัติวินัยของพระภิกษุสามเณร
พระวินยาธิการมีหน้าที่ตรวจตรา แนะนำ ตักเตือน และชี้แจงระเบียบปฏิบัติแก่พระภิกษุสามเณรในจังหวัดหรือที่เข้ามาในจังหวัด บรรดาที่ประพฤติไม่เรียบร้อย และหากไม่ปฏิบัติตามหรือพบการกระทำความผิดก็มีอำนาจจับกุมตัวส่งเจ้าคณะผู้รับผิดชอบหรือเจ้าหน้าที่บ้านเมืองให้ดำเนินการตามอำนาจหน้าที่ แต่ไม่มีอำนาจในการให้สละสมณเพศ
ปัจจุบัน พระวินยาธิการเป็นตำแหน่งที่ยังไม่มีกฎหมายรองรับ ทำให้การปฏิบัติหน้าเป็นไปอย่างติด ๆ ขัด ๆ พระรัตนเมธี เจ้าอาวาสวัดแก้วฟ้าจุฬามณี และเจ้าคณะเขตบางซื่อ ในฐานะหัวหน้าพระวินยาธิการเขตกรุงเทพมหานคร กล่าวเมื่อวันที่ 13 มีนาคม 2552 ว่า "การทำงานของพระวินยาธิการขณะนี้ ถือว่าลำบาก เพราะเป็นตำแหน่งที่ยังไม่มีกฎหมายรองรับ จะดำเนินการอะไรกับพระที่ทำผิดพระธรรมวินัยไม่มีอำนาจในการลงโทษ เมื่อพบพระที่ทำความผิดก็ต้องพาไปให้เจ้าคณะผู้ปกครองในท้องที่นั้น ๆ วินิจฉัยลงโทษ รวมทั้งต้องอาศัยความร่วมมือจากเจ้าหน้าที่ตำรวจด้วย" อย่างไรก็ดี หัวหน้าพระวินยาธิการเขตกรุงเทพมหานครเปิดเผยว่า กำลังมีการเสนอร่างพระราชบัญญัติอุปถัมภ์และคุ้มครองพระพุทธศาสนา โดยจะมีการกำหนดสถานะของพระวินยาธิการ ซึ่งจะทำให้มีกฎหมายรองรับและจะมีการออกกฎหมายลูกตามมาอีก โดยอาจจะกำหนดให้พระวินยาธิการมีอำนาจในการวินิจฉัยตัดสินใจลงโทษได้เลย ทำให้มีความรวดเร็วในการทำงาน รวมทั้งจะต้องมีการออกระเบียบการแต่งตั้งพระวินยาธิการให้มีคุณสมบัติเป็นพระสังฆาธิการด้วย เพื่อความสะดวกในการวินิจฉัยลงโทษ และจะทำให้รูปแบบของพระวินยาธิการเป็นในลักษณะเดียวกันทั่วประเทศ ผิดกับปัจจุบันที่ยังเป็นในลักษณะต่างคนต่างทำอยู่
อนึ่ง หนังสือพิมพ์ไทยรัฐยังมีการรายงานว่า ปัญหาของพระวินยาธิการไม่ใช่แต่เพียงเท่านั้น เพราะยังพบว่าบางเขตมีจำนวนพระวินยาธิการมากเกินความจำเป็น ซึ่งพระวินยาธิการบางท้องที่ก็ไม่ยอมทำงาน แต่ที่เป็นพระวินยาธิการเพื่อต้องการอวดพระด้วยกันรวมทั้งจะเอาบัตรประจำตัวพระวินยาธิการไปอวดญาติด้วย
== อ้างอิง ==
ไทยรัฐ. (2552, 13 มีนาคม). ตำรวจพระปวดหัวเจอพระจีน ญี่ปุ่น ออกเรี่ยไร. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: .  (เข้าถึงเมื่อ: 13 มีนาคม 2552).
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเดโช). (2547, 8 ธันวาคม). วินยาธิการ. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: . (เข้าถึงเมื่อ: 13 มีนาคม 2552).
พระวินยาธิการ. (ม.ป.ป.). เข้าถึงได้จาก: .  (เข้าถึงเมื่อ: 13 มีนาคม 2552).
คำศัพท์ศาสนาพุทธ
การปกครองคณะสงฆ์ไทย
ปลากระเบนโมโตโร่

ปลากระเบนโมโตโร่ (Ocellate river stingray; ) ปลากระเบนที่อาศัยอยู่ในน้ำจืดชนิดหนึ่ง  ในวงศ์ปลากระเบนหางสั้น (Potamotrygonidae) มีลักษณะตัวกลมคล้ายจานข้าวหรือแผ่นซีดี ผิวลำตัวสีน้ำตาลอ่อนหรือเข้ม มีจุดกลมสีส้มอมเหลืองวงรอบด้วยสีน้ำตาลเข้มกระจายไปจนถึงโคนหาง มีเงี่ยงแหลมคม 2 ชิ้นที่โคนหาง ที่ปลายหางมีริ้วหนังบาง ๆ  โดยที่จุดกลมเหล่านี้จะแตกต่างและมีปริมาณมากน้อยไม่เท่ากันในแต่ละตัว
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ในธรรมชาติจะมีเส้นผ่าศูนย์กลางลำตัวราว 1 เมตร น้ำหนัก 15 กิโลกรัม
อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำธรรมชาติของทวีปอเมริกาใต้ เช่น เปรู, อุรุกวัย, โคลัมเบีย, โบลิเวีย, อาร์เจนตินา, บราซิล ซึ่งคนพื้นถิ่นนิยมกินเนื้อเป็นอาหาร
ปลากระเบนโมโตโร่ ได้รับความนิยมอย่างมากในฐานะของการเป็นปลาตู้สวยงาม โดยผู้เลี้ยงสามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้ โดยปลาที่จะเริ่มผสมพันธุ์ได้นั้นจะมีความยาวลำตัวประมาณ 2 ฟุต อายุราว 1 ปีครึ่ง และสามารถผสมพันธุ์ออกมาเป็นลูกปลาที่มีสีสันและลวดลายสวยแปลกตากว่าดั้งเดิมได้หลากหลาย และผสมกับปลากระเบนในสกุลเดียวกัน ของวงศ์เดียวกันนี้ได้อีกด้วย ซึ่งจะทำให้ได้ปลาสายพันธุ์ใหม่ขึ้นมา รวมถึงปลากระเบนเผือก ที่มีราคาซื้อขายแพงด้วย 
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลปลากระเบนโมโตโร่
วงศ์ปลากระเบนหางสั้น
ปลาทวีปอเมริกาใต้ปลาตู้
สเตอร์ลิง

สเตอร์ลิง (ภาษาอังกฤษ: Stirling; ภาษาเคลลิคสกอตแลนด์: Sruighlea; ภาษาสกอตแลนด์: Stirlin) เป็นบะระห์โบราณ ที่ตั้งอยู่ในแขวงการปกครองสเตอร์ลิงและปริมณฑลในมณฑลผู้บริหารแทนพระองค์สเตอร์ลิงและฟอล์คเคิร์คในสกอตแลนด์ ตัวสเตอร์ลิงตั้งอยู่รอบปราสาทสเตอร์ลิงและเมืองโบราณจากยุคกลาง จากการสำรวจสำมโนประขากรใน ค.ศ. 2001 สเตอร์ลิงมีประชากรทั้งหมดประมาณ 41,243 คน สเตอร์ลิงเป็นศูนย์กลางของรัฐบาลท้องถิ่น, การศึกษา, การค้าขาย และการอุตสาหกรรมขนาดเบา
สเตอร์ลิงเป็นที่มั่นหลักแห่งหนึ่งของราชอาณาจักรสกอตแลนด์ และได้รับก่อตั้งให้เป็นรอยัลบะระห์ (Royal burgh) โดยพระเจ้าเดวิดที่ 1 แห่งสกอตแลนด์ ในปี ค.ศ. 1130 และอยู่ในฐานะนั้นจนปี ค.ศ. 1975 เมื่อ, when the county of มณฑลสเตอร์ลิงเชอร์ถูกรวมเข้ากับภาคกลาง ในปี ค.ศ. 2002 ในวโรกาสที่สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักรทรงครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี พระองค์พระราชทานฐานะของสเตอร์ลิงให้เป็น “นคร”
เมืองสเตอร์ลิงเป็นเมืองหลวงเก่าของสก็อตแลนด์ซึ่งตั้งอยู่ล้อมรอบปราสาทสเตอร์ลิง พื้นที่นี้เป็นจุดเชื่อมระหว่าง Highland และ Lowland ของสก็อตแลนด์ ทำให้เมืองสเตอร์ลิงในสมัยก่อนนั้นถูกใช้เป็นเมืองศูนย์กลางการค้าขายของคนในประเทศ และถูกเรียกว่า Market Town โดยมีเกษตรกรรมและการค้าขายปลีกเป็นธุรกิจหลักของคนในเมือง
เมืองสเตอร์ลิงเป็นเมืองที่มีการขยายขนาดอย่างรวดเร็ว โดยเมื่อไม่นานมานี้รัฐบาลของสก็อตแลนด์ได้มีการลงทุนสร้าง Business Park ที่มีมูลค่า 140 ล้านปอนด์ โดยภายในประกอบด้วยบริษัทต่างๆ แหล่งช้อบปิ้ง ศูนย์ศิลปะและ สถานที่ท่องเที่ยวต่างๆมากมาย นอกจากจำนวนประชากรจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วแล้ว จำนวนผู้มาเยือนเมืองสเตอร์ลิงในแต่ละปียังเพิ่งขึ้นมากอีกด้วย ยกตัวอย่างเช่น จำนวนนักท่องเที่ยวที่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าจากปีที่ผ่านมา สถานที่ท่องเที่ยวที่เป็นจุดเด่นของเมืองอย่าง ปราสาทสเตอร์ลิง มีผู้มาเยี่ยมชมถึงปีละ 4 แสนคน 
==เมืองพี่น้อง==
Villeneuve d'Ascq, ประเทศฝรั่งเศส
ดูนเนอดิน, ฟลอริดา, สหรัฐอเมริกา
Óbuda, ฮังการี
ซัมเมอร์ไซด์, พรินซเอ็ดเวิร์ดไอส์แลนด์, แคนาดา
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
ระดับการปกครองของสกอตแลนด์
มณฑลผู้บริหารแทนพระองค์ของสกอตแลนด์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Stirling Council Website
Mapping the Town: the history of Stirling, presented by Julian Richards (BBC Radio 4) (RealAudio format)
Video footage of St Ninian's Chapel and Well
series of lectures about the history of Stirling by Dr Murray Cook, Stirling Council's archaeologist
นครในสหราชอาณาจักร
เมืองในสกอตแลนด์
ปลากระเบนโปลกาด๊อท

ปลากระเบนโปลกาด๊อท (Xingu river ray) เป็นปลากระเบนน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Potamotrygon leopoldi ในวงศ์ปลากระเบนหางสั้น (Potamotrygonidae) มีลำตัวรูปร่างทรงกลม พื้นลำตัวสีดำสนิท มีจุดกลมสีขาวกระจายไปทั่วลำตัวด้านบน ด้านล่างสีขาว ปลายหางมีริ้วหนังบาง ๆ ซึ่งจุดกลมเหล่านี้มีจำนวนและขนาดแตกต่างกันออกไปในปลาแต่ละตัว
มีขนาดลำตัวโตเต็มที่ราว  43 เซนติเมตร
พบอาศัยอยู่เฉพาะแม่น้ำซิงกู ซึ่งเป็นสาขาของแม่น้ำอเมซอน ในประเทศบราซิลเท่านั้น
ได้รับความนิยมในฐานะเป็นปลาสวยงาม โดยมีรหัสทางการค้าว่า P13 ซึ่งผู้เลี้ยงมักนิยมเลี้ยงในบ่อขนาดใหญ่และเลี้ยงรวมกันหลายตัว และสามารถผสมพันธุ์กันออกลูกในที่เลี้ยงได้ อายุเมื่อปลาพร้อมที่จะผสมพันธุ์คือ 5 ปี และยังสามารถผสมข้ามสายพันธุ์กับปลากระเบนชนิดอื่นในสกุลเดียวกันได้ด้วย เช่น ปลากระเบนโมโตโร่ (P. motoro) ทำให้เกิดลูกปลาสายพันธุ์ใหม่ที่จะได้จุดและสีสันลำตัวแปลกออกไป  ส่วนสถานะปลาในธรรมชาตินั้นใกล้สูญพันธุ์แล้ว เนื่องจากสูญเสียที่อยู่อาศัย
สำหรับในวงการปลาสวยงาม ปลาในตัวที่มีจุดสีขาวมากกว่าปกติ โดยมีจุดรอบขอบครีบถึง 3 แถว เรียกว่า "แบล็คไดมอนด์" เป็นปลาที่ในธรรมชาติ จะพบได้ที่แม่น้ำเซาเฟลิก ในเขตประเทศบราซิล มีราคาซื้อขายแพงกว่าปลากระเบนโปลกาด็อทธรรมดามาก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลปลากระเบนโป๊ลกาด๊อท
วงศ์ปลากระเบนหางสั้น
ปลาทวีปอเมริกาใต้
ปลาตู้
บะระ

บะระ (burgh; ) เป็นหน่วยการปกครองตนเองในสกอตแลนด์ที่มักจะเป็นเมือง ประเภทการบริหารระบบนี้มีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12 เมื่อพระเจ้าเดวิดที่ 1 แห่งสกอตแลนด์ทรงก่อตั้งรอยัลบะระ (royal burgh) หรือ "ราชบุรี" แรก การเป็นบะระไม่มีความหมายแต่อย่างใดนอกไปจากเป็นชื่อที่เป็นพิธี สถานะบะระโดยทั่วไปคล้ายกับการเป็น "เบอโร" (borough) ในสหราชอาณาจักร
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ระดับการปกครองของสกอตแลนด์
หน่วยการบริหารของสกอตแลนด์
วิรัตน์ วชิรรัตนวงศ์

วิรัตน์ วชิรรัตนวงศ์ เกิดวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 ในครอบครัวคนไทยเชื้อสายจีนที่กรุงเทพมหานคร โดยมีกิจการในครอบครัวคือการจำหน่ายอัญมณีจำพวกทองและเพชร ฐานะของครอบครัวจัดว่าอยู่ในขั้นดี
นายวิรัตน์เข้าสู่วงการมวยด้วยอายุ 20 กว่า ๆ ในวัยเรียน ด้วยการเข้าไปเล่นพนันมวยในเวทีมวยราชดำเนินและเวทีมวยลุมพินี ทำให้รู้จักบุคคลในวงการมากมาย จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2520 ได้ตั้งค่ายมวยของตนเองขึ้นมาเป็นครั้งแรก ในชื่อ "ค่ายเพชรยินดี" มีนักมวยไทยในสังกัดที่มีชื่อเสียง เช่น สกัด เพชรยินดี ทอง เพชรยินดี และวิชาญน้อย เพชรยินดี ในยุคแรก ๆ
ในปี พ.ศ. 2520 เวทีมวยลุมพินีได้แต่งตั้งให้เป็นโปรโมเตอร์ประจำสนาม โดยใช้ชื่อรายการของตนเองว่า "ศึกเพชรยินดี" มาจนปัจจุบัน และในปี พ.ศ. 2537 ได้ก่อตั้งบริษัทธุรกิจมวยของตนเองขึ้นมา ในชื่อ "เพชรยินดี บ๊อกซิ่ง โปรโมชั่น" (Diamond Boxing Promotion) และเป็นผู้จัดการแข่งขันมวยไทยรายการใหญ่ รวมทั้งเป็นผู้จัดมวยคู่เอก ดังเช่น การแข่งขันของ แซมซั้น แสนเมืองน้อย ลูกเจ้าพ่อมเหศัดิ์ (แซมซั้น กระทิงแดงยิม) ทวีศักดิ์เล็ก พลอยศักดา
สามเอ ไก่ย่างห้าดาวยิม
ในทางมวยสากล นายวิรัตน์ก็มีนักมวยที่ประสบความสำเร็จได้แชมป์โลกและมีชื่อเสียงมากมายในสังกัด เช่น ฉัตรชัย อีลิทยิม, แซมซั่น กระทิงแดงยิม, เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม, พงษ์ศักดิ์เล็ก กระทิงแดงยิม, โอเล่ห์ดง กระทิงแดงยิม, วันเฮง ซีพีเอฟ และ น็อคเอาท์ ซีพรเฟรชมาร์ท
นอกจากธุรกิจมวยแล้ว นายวิรัตน์ยังมีธุรกิจประเภทอื่นอีก เช่น ค้าทองคำซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัวแต่ดั้งเดิมอยู่แล้ว ธุรกิจสปอร์ตคอมเพล็กซ์ในชื่อ "อีลิท สปอร์ตคอมเพล็กซ์" เป็นต้น
ชีวิตส่วนตัว นายวิรัตน์มีชื่อเล่นที่นิยมเรียกกันในหมู่สื่อมวลชนและบุคคลในวงการมวยว่า "เสี่ยเน้า" หรืออีกมุมหนึ่งว่า "โปรโมเตอร์ไม่กะล่อน" ชีวิตครอบครัว สมรสกับนางภาวิณี วชิรรัตนวงศ์ มีบุตร 2 คน คือ นายณัฐเดช วชิรรัตนวงศ์ กับ นางสาวฐานิต วชิรรัตนวงศ์
ในปัจจุบัน มี "เสี่ยโบ๊ท" นายณัฐเดช ลูกชายคนโต และ "เสี่ยตัง" นายปิยะรัตน์ วชิรรัตนวงศ์ หลานชาย เป็นผู้สืบทอดกิจการมวย เสี่ยเน้า นายวิรัตน์ โปรโมเตอร์ไม่กะล่อน ได้เตรียมจะวางมือจากวงการมวยเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2558 โดยถ่ายโอนงานบางส่วนให้นายณัฐเดช และนายสุเมธ ซื่อสัตตบงกช เป็นผู้ดูแล  และได้วางมือเป็นการถาวรในวันที่ 8 ธันวาคม ปีเดียวกันเนื่องจากมีความขัดแย้งส่วนตัวอย่างรุนแรงกับอดีตนายสนามมวยเวทีลุมพินี โดยการจัดรายการมวยใหญ่นัดสุดท้ายเป็นการอำลา ผ่านรายการถ่ายทอดสดทาง ททบ. 5 ซึ่งตรงกับวันสถาปนาเวทีมวยลุมพินี นับเป็นเวลากว่า 38 ปี ที่ได้มีบทบาทในวงการมวย ทั้งมวยไทยและมวยสากล
== อ้างอิง ==
ประวัติส่วนตัวจากเว็บไซต์ เพชรยินดี บ๊อกซิ่ง โปรโมชั่น 
โปรโมเตอร์มวยไทย
โปรโมเตอร์มวยชาวไทย
บุคคลในวงการมวยไทย
นักธุรกิจชาวไทย
นักธุรกิจชาวไทยเชื้อสายจีน
ชาวไทยเชื้อสายจีน
บุคคลจากกรุงเทพมหานคร‎‎
เขตการปกครองของประเทศสกอตแลนด์

เขตการปกครองของประเทศสกอตแลนด์ เพื่อประโยชน์ในด้านการบริหารราชการส่วนท้องถิ่น สกอตแลนด์ได้แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 32 ท้องที่ เรียกว่า "พื้นที่สภา" (council areas) ซึ่งปกครองโดยองค์กรปกครองระดับเดียว คือ "สภา" (council) สภาเหล่านี้มีสิทธิ์ที่จะเลือกใช้ชื่อทางการเป็นภาษาเกลิกแบบสกอตว่า "โกร์ลเยอ" (comhairle) ตามพระราชบัญญัติรัฐบาลท้องถิ่น (ชื่อเกลิก) ค.ศ. 1997 แต่ก็มีเพียง "โกร์ลเยอนันเอลันเชียร์" (Comhairle Nan Eilean Siar) หรือสภาพื้นที่หมู่เกาะเอาเตอร์เฮบริดีสเท่านั้นที่เลือกใช้สิทธิ์ที่ว่านี้ ในขณะที่สภาพื้นที่ไฮแลนด์เลือกใช้ชื่อภาษาเกลิกแบบสกอตคือ "โกร์ลเยอนาแกอัลตัคก์" (Comhairle na Gaidhealtachd) ควบคู่ไปกับชื่อภาษาอังกฤษในบริบทที่ไม่เป็นทางการ
การแบ่งเขตการปกครองเป็นพื้นที่สภาเริ่มใช้มาตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1996 ภายใต้บทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติรัฐบาลส่วนท้องถิ่น (สกอตแลนด์) ค.ศ. 1994 (Local Government etc. (Scotland) Act 1994)
ในอดีต สกอตแลนด์แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 34 เทศมณฑล (counties, shires) ซึ่งในปัจจุบันยังมีที่ใช้อยู่บ้างในบริบททางภูมิศาสตร์และวัฒนธรรม แม้ว่าจะไม่ได้ใช้ในการปกครองแล้วก็ตาม
== แผนที่และชื่อพื้นที่สภา ==
left
อินเวอร์ไคลด์
เรนฟรูว์เชอร์
เวสต์ดันบาร์ตันเชอร์
อีสต์ดันบาร์ตันเชอร์
นครกลาสโกว์
อีสต์เรนฟรูว์เชอร์
นอร์ทแลนาร์กเชอร์
ฟอลเคิร์ก
เวสต์โลเทียน
นครเอดินบะระ
มิดโลเทียน
อีสต์โลเทียน
แคล็กแมนนันเชอร์
ไฟฟ์
นครดันดี
แองกัส
แอเบอร์ดีนเชอร์
นครแอเบอร์ดีน
มะรีย์
ไฮแลนด์
เอาเตอร์เฮบริดีส (นาเฮลานันเชียร์)
อาร์ไกล์และบิวต์
เพิร์ทและคินรอสส์
สเตอร์ลิง
นอร์ทแอร์เชอร์
อีสต์แอร์เชอร์
เซาท์แอร์เชอร์
ดัมฟรีสและแกลโลเวย์
เซาท์แลนาร์กเชอร์
สกอตติชบอร์เดอส์
ออร์กนีย์
เชตแลนด์
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
สกอตแลนด์
รายชื่อเมืองในสกอตแลนด์
หน่วยการบริหารของสกอตแลนด์
กฎว่าด้วยความชั่วสิบประการ

กฎว่าด้วยความชั่วสิบประการ (; Ten Abominations) เป็นกฎหมายจีนดั้งเดิมประเภทหนึ่งที่กำหนดความผิดซึ่งทั่วไปมองว่าเป็นความชั่วช้าอย่างถึงที่สุด สังคมจะมีความไพบูลย์หากไม่มีผู้ฝ่าฝืนกฎนี้ สิบประการที่ว่ามีดังนี้
มั่วสุมก่อความไม่สงบ 
มั่วสุมปลุกปั่นให้ขัดขืนอำนาจปกครอง 
มั่วสุมก่อกบฏ 
จงใจขัดคำสั่งศาล 
ทำให้เสื่อมเสียทางศีลธรรม 
เหยียดหยามศาสนา 
อกตัญญู 
กระทำสามัคคีเภท 
ฉ้อราษฎร์บังหลวง 
ร่วมประเวณีกับญาติสนิท 
ผู้ฝ่าฝืนกระทำความผิดอย่างหนึ่งอย่างใดในสามประการแรกต้องระวางโทษประหารชีวิตตามกฎหมายจีนดั้งเดิม
กฎว่าด้วยความชั่วสิบประการนี้เป็นกฎที่ถือกันเคร่งครัดมาก ถึงแม้จะเป็นใครใหญ่โตมาจากไหน หรือมีเอกสิทธิ์ใด ๆ ทางกฎหมาย เช่นตามกฎว่าด้วยเอกสิทธิ์แปดประการ หากฝ่าฝืนกฎสิบประการนี้ก็ต้องระวางโทษอย่างเดียวกันหมด
== อ้างอิง ==
กฎหมายจีน
กลอสเตอร์

กลอสเตอร์ (ภาษาอังกฤษ: Gloucester) เป็นนครและเมืองหลวงของเทศมณฑลกลอสเตอร์เชอร์ในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศอังกฤษ กลอสเตอร์ตั้งอยู่ทางติดกับชายแดนเวลส์และตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำเซเวิร์น ราว 51 กิโลเมตรทางตะวันออกเฉียงเหนือของบริสตอลและ 72 กิโลเมตรทางใต้ของตะวันตกเฉียงใต้ของเบอร์มิงแฮม
กลอสเตอร์ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 48 โดยจักรวรรดิโรมัน ในชื่อ “Glevum” และได้รับพระบรมราชานุญาต (charter) ให้เป็นเมืองครั้งแรกในปี ค.ศ. 1155 โดยสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ทางด้านเศรษฐกิจกลอสเตอร์เป็นเมืองอุตสาหกรรมการบริการ (service industries) และมีความสำคัญทางด้านการเงินและทางด้านธุรกิจ โดยเป็นที่ตั้งของธนาคารเชลท์แนมและกลอสเตอร์ และมีบทบาทสำคัญที่เกี่ยวข้องกับอุตสกรรมการบิน
กลอสเตอร์มีประชากรทั้งหมดประมาณ 123,205 คนและเป็นที่ตั้งของมหาวิหารกลอสเตอร์
== เมืองพี่น้อง ==
กลอสเตอร์เป็นเมืองพี่น้องกับ
เทรียร์ เยอรมนี (1957)
แม็ส ฝรั่งเศส (1967)
กลอสเตอร์ยังเคยเป็นเมืองพี่น้องกับเคาดาในเนเธอร์แลนด์ แต่ความสัมพันธ์นี้ได้ยุติลงใน ค.ศ. 2015
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Gloucester City Council Local government web site
BBC archive film of Gloucester from 1980
BBC archive film of Gloucester from 1987
Gloucester City Council YouTube channel
นครในสหราชอาณาจักร
เมืองในเทศมณฑลกลอสเตอร์เชอร์
เมืองเทศมณฑลในอังกฤษ
นิธิพัฒน์ ชาลีจันทร์

นายนิธิพัฒน์ ชาลีจันทร์ (พ.ศ. 2463 - พ.ศ. 2536 ) อดีตเสรีไทยสายสหรัฐอเมริกา  อดีตเลขาธิการนายกรัฐมนตรี  และรัฐมนตรี รัฐมนตรีช่วย ในรัฐบาลพรรคประชาธิปัตย์ ช่วง พ.ศ. 2518 และ พ.ศ. 2519 อีกทั้งยังเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหมคนแรกและคนเดียวตราบถึงปัจจุบันที่ไม่ได้เป็นทหาร
== ประวัติ ==
นายนิธิพัฒน์ ชาลีจันทร์ เป็นบุตรของ พันเอกหลวงชาญสงคราม (กฤษณ์ ชาลีจันทร์) กับ นางแฉล้ม ชาญสงคราม เกิดเมื่อ พ.ศ. 2463 ศึกษาจบชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเทพศิรินทร์  จบปีที่ 2 คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้รับทุนกรมโลหกิจด้านธรณีวิทยา ณ Massachusetts Institute of Technology ที่สหรัฐอเมริกา ในขณะที่กำลังศึกษาอยู่ที่สหรัฐฯ นายนิธิพัฒน์เป็นนักเรียนไทยรุ่นแรกที่สมัครเข้าเป็น "เสรีไทย"ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง และได้เข้าเรียนในหลักสูตรของ โรงเรียนสื่อสารและการรบพิเศษ (Office of Strategic Services) โดยในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ทาง O.S.S ส่งให้เดินทางมาปฏิบัติ "การรบพิเศษ" ในประเทศจีน อินเดีย ลังกา และไทย ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลงแล้ว นายนิธิพัฒน์ก็ได้เข้ารับราชการจนตำแหน่งสุดท้ายเป็นเลขาธิการสำนักงานพลังงานแห่งชาติ  เคยเป็นหนึ่งในคณะกรรมการควบคุมการประกอบวิชาชีพวิศวกรรมควบคุม (ก.ว.) ชุดแรก เมื่อ พ.ศ. 2505 
นายนิธิพัฒน์สมรสกับ นางอินทิรา อินทรทูต บุตรสาวของพระพินิจชนคดี อดีตผู้บัญชาการตำรวจนครบาล กับหม่อมหลวงอรุณ สนิทวงศ์ มีบุตรชายคือ นายเกริกเกียรติ ชาลีจันทร์
=== งานการเมือง ===
นายนิธิพัฒน์ ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516 และลาออกจากราชการเมื่อ พ.ศ. 2517 และเข้าทำงานการเมืองกับพรรคประชาธิปัตย์ พร้อมทั้งลงสมัครเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขตบางกอกใหญ่ เขาได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ในคณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 35  แต่ต้องพ้นจากหน้าที่ตั้งแต่ยังมิได้เริ่มปฏิบัติงาน เนื่องจากคณะรัฐมนตรีไม่ได้รับความไว้วางใจจากสภาในการแถลงนโยบาย ด้วยคะแนนไว้วางใจ 111 เสียง ไม่ไว้วางใจ 152 เสียง
ต่อมาเป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ควบตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม ในรัฐบาลหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช นับเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหมคนแรกของประเทศไทย ที่ไม่ได้เป็นทหาร แต่ดำรงตำแหน่งเพียง 12 วัน และได้เข้าเฝ้าถวายสัตย์ปฏิญาณเพียงวันเดียวก็ต้องพ้นจากตำแหน่ง เนื่องจากการรัฐประหารของพลเรือเอก สงัด ชลออยู่
=== บั้นปลายของชีวิต ===
หลังจากพ้นจากตำแหน่งรัฐมนตรีภายหลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2519 นายนิธิพัฒน์หันไปทำธุรกิจส่วนตัว และดูแลกิจการธนาคารกรุงเทพฯ พาณิชยการ ซึ่งเป็นธุรกิจของตระกูลภรรยา และนายนิธิพัฒน์ ได้ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ พ.ศ. 2536 รวมอายุ 73 ปี
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
ข้าราชการพลเรือนชาวไทย
วิศวกรชาวไทย
นักการเมืองไทย
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมไทย
รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีไทย
เลขาธิการนายกรัฐมนตรีไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร
สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
พรรคประชาธิปัตย์
สมาชิกขบวนการเสรีไทย
บุคคลจากโรงเรียนวัดสุทธิวราราม
บุคคลจากโรงเรียนเทพศิรินทร์
นักการธนาคารชาวไทย
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.จ. (ฝ่ายหน้า)
ชาวไทยในสงครามโลกครั้งที่สอง