pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ปืนใหญ่อัตตาจร เอ็ม107

ปืนอัตตาจร M107 175 มม. ถูกใช้โดยกองทัพสหรัฐฯ ตั้งแต่ต้นทศวรรษ 1960 ถึงปลายทศวรรษ 1970 มันเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลปืนใหญ่ขับเคลื่อนด้วยตนเอง มีจุดมุ่งหมายเพื่อใช้การสนับสนุนการยิงระยะไกลในระบบขนส่งทางอากาศ มันยังถูกส่งออกไปยังประเทศอื่น ๆ อีกหลายประเทศ เช่น เยอรมนี เกาหลีใต้ สเปน กรีซ อิหร่าน อิสราเอล อิตาลี เนเธอร์แลนด์ สหราชอาณาจักร และตุรกี ประวัติการใช้งานของ M107 ใน กองทัพสหรัฐ ถูกจำกัดไว้เฉพาะในสงครามเวียดนาม มีการใช้งานการต่อสู้อย่างกว้างขวางในอิสราเอล M107 ใช้ส่วนประกอบหลายอย่างร่วมกัน และในหลายครั้งถูกแทนที่ด้วยปืนครก M110 203 มม. รุ่นที่ใหม่กว่า แม้ว่าจะปลดประจำการจากสหรัฐในช่วงปลายทศวรรษ 1970 แต่ยังคงประจำการกับกองทัพบางส่วนถึงปี 2019
== ประวัติการออกแบบและการผลิต ==
ในช่วงทศวรรษ 1950 ปืนใหญ่อัตตาจรขนาด 203 มม. ที่ใช้เครื่องยนต์ของกองทัพบกสหรัฐฯ คือ M55 โดยอิงจากโครงเครื่องและป้อมปืนของปืนอัตตาจร M53 155 มม. ซึ่งใช้ส่วนประกอบบางส่วนจากรถถัง M48 น้ำหนักของ M55 ที่ 44 ตัน ห้ามขนส่งทางอากาศและเครื่องยนต์เบนซินของมันถูกจำกัดระยะไว้ที่ประมาณ 260 กม. รวมทั้งอันตรายจากการระเบิดในการรบ
สิ่งนี้ทำให้กองทัพสหรัฐฯ ออกข้อกำหนดสำหรับชุดระบบปืนใหญ่อัตตาจรรุ่นใหม่ รุ่นใหม่ต้องเบาลง เพื่อให้สามารถขนส่งทางอากาศได้ และยังคงสืบทอดพาหนะหลายคันจากแชสซีเดียวกัน เพื่อลดความซับซ้อนในการบำรุงรักษาและการฝึกอบรม บริษัท Pacific Car and Foundry (Paccar) ได้พัฒนาต้นแบบหลายรุ่น ปืนอัตตาจร 175 มม. T235 และปืนครกขับเคลื่อนด้วยตนเอง 203 มม. T236 ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ดีเซล และนอกจากอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ต่างกัน ยังเป็นพาหนะชนิดเดียวกันโดยพื้นฐานแล้ว พวกมันเป็นที่รู้จักในกองทัพสหรัฐ ในชื่อ M107 และ M110 ในปี 2505 และ 2506 ตามลำดับ
Paccar ได้รับสัญญาการออกแบบ M107 และ M110 และการเสนอราคาการผลิตเบื้องต้นจาก Detroit Arsenal สิ่งนี้อิงตามคุณสมบัติหลักที่ได้รับการจดสิทธิบัตรของ M55 เครื่องปรับสมดุลก๊าซ ซึ่งปรับปรุงความสมดุลของลำกล้องปืน ทำให้ปืนสามารถยกขึ้นได้ง่ายขึ้น (ซึ่งเชื่อมโยงกับลูกตุ้มที่ควบคุมด้วยระบบไฮดรอลิก) กลไกวงล้อที่ได้รับการปรับปรุงเพื่อปรับปรุงการเล็ง การออกแบบกลไกการหดตัวของไฮดรอลิกใหม่ และช่วงล่างของแชสซีที่ควบคุมด้วยระบบไฮดรอลิกค้ำยันเมื่อปืนถูกยิง อีกสองบริษัทผลิต M107: FMC ระหว่างปี 1965 ถึง 1980 และ Bowen-McLaughlin-York
M107 จำนวนมากถูกสร้างขึ้นใหม่ในชื่อ M110A2
== ประเทศที่ใช้งาน ==
=== ประเทศที่ใช้งานในอดีต ===
เยอรมนีตะวันตก
== ดูเพิ่มเติม ==
เอ็ม101 ฮาวอิตเซอร์
เอ็ม108 ฮาวอิตเซอร์
เอ็ม109 ฮาวอิตเซอร์
เอ็ม198 ฮาวอิตเซอร์
== อ้างอิง ==
George Forty & Jack Livesey, the World Encyclopedia of Tanks, Anness, 2006
ปืนใหญ่อัตตาจรสหรัฐ
ปืนใหญ่อัตตาจร
สหรัฐ
เอ็ม108 ฮาวอิตเซอร์

เอ็ม108 ฮาวอิตเซอร์ (M108 Howitzer) เป็นปืนใหญ่ฮาวอิตเซอร์อัตตาจรขนาด 105 ม.ม.ของอเมริกา นำมาใช้ครั้งแรกในต้นทศวรรษ 1960
เอ็ม108 มีขุมกำลังเป็นเครื่องยนต์ดีเซลแบบดีทรอยท์ 8วี-71ที 8 ลูกสูบ ใช้ป้อมปืนแบบเดียวกับเอ็ม109 ฮาวอิตเซอร์ขนาด 155 ม.ม. และมีส่วนประกอบเหมือนกับเอ็ม113 เอ็ม108 ถูกเลิกใช้ไม่นานหลังจากอเมริกาเข้าแทรกแซงในสงครามเวียดนาม เมื่อเอ็ม109 นั้นเป็นที่มองว่าได้เปรียบกว่าสำหรับสงครามยุคใหม่
มีการใช้ เอ็ม108 ในหลายประเทศของกลุ่มนาโต้
=== รายละเอียดเฉพาะของเอ็ม108 ===
ความยาว 6.11 เมตร
ความกว้าง 3.15 เมตร
ความสูง 3.28 เมตร
ความเร็ว 56 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
พิสัย 360 กิโลเมตร
ลูกเรือ 5 นาย
อาวุธ
*อาวุธหลัก ปืนใหญ่ฮาวอิตเซอร์เอ็ม103 ขนาด 105 ม.ม.
*อาวุธรอง ปืนกลเอ็ม 2 ขนาด 12.7 ม.ม.
อัตราการยิง 4 นัดต่อนาที
ระยะยิง 11.5 กิโลเมตร (ระเบิดแรงสูง)
==ประเทศผู้ใช้งาน==
กองทัพบกเบลเยียม ตั้งแต่ทศวรรษที่ 90 จนถึง 1980
กองทัพบกบราซิล มีเอ็ม108เอพี 72 คัน
กองทัพบกสเปน มี 48 คัน
กองทัพบกไต้หวัน มี 100 คัน
กองทัพบกตุรกี มีเอ็ม108ที 26 คัน
กองทัพบกสหรัฐฯ เลิกใช้เรียบร้อยแล้ว
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Detailed data
ปืนใหญ่ฮาวอิตเซอร์อัตตาจรสหรัฐ
เอ็ม109 ฮาวอิตเซอร์

เอ็ม109 ฮาวอิตเซอร์ (M109 howitzer) เป็นปืนใหญ่อัตตาจรสัญชาติอเมริกันขนาด 155 ม.ม.ซึ่งปรากฏตัวครั้งแรกในต้นทศวรรษ 1960 มันได้พัฒนามาอย่างต่อเนื่องจนถึงรุ่นในปัจจุบันคือเอ็ม109เอ6 พาลาดิน ปัจจุบันถูกใช้เพียงกองทัพสหรัฐฯ เท่านั้น สหรัฐฯ ยังคงมีเอ็ม109เอ5 จำนวนมากอยู่ในประจำการ ตระกูลเอ็ม109 เป็นสิ่งที่พบเห็นได้บ่อยตามกองพลยานเกราะของโลกตะวันตก
กองทัพอังกฤษได้แทนที่เอ็ม109 ด้วยเอเอส-90 กองกำลังติดอาวุธในยุโรปจำนวนมากได้แทนที่เอ็ม109 ด้วยพีซีเอช 2000 ของเยอรมนี ซึ่งดีเหนือกว่าเอ็ม109 ในหลายๆ ด้าน การพัฒนาที่สำคัญของเอ็ม109 เกิดขึ้นโดยสหรัฐฯ และสวิตเซอร์แลนด์ ด้วยการยกเลิกโครงการครูเซเดอร์ในสหรัฐฯ พาลาดินยังคงเป็นปืนใหญ่อัตตาจรหลักของกองทัพบกสหรัฐฯ ไปอีกหลายปี จนกระทั่งจะมีโครงการใหม่ของสหรัฐฯ ที่จะเริ่มในปี พ.ศ. 2551–2553
ลูกเรือของเอ็ม109 จะประกอบด้วยหัวหน้า พลขับ พลปืนสามนายที่ต้องเตรียม บรรจุ และยิง และพลปืนอีกสองนายที่จะเป็นคนเล็งปืนใหญ่ พลปืนจะเล็งปืนไปทางซ้ายขวา โดยที่อีกคนจะเล็งขึ้นลง เอ็ม109เอ6 พาลาดินนั้นต้องการพลปืนเพียงหนึ่งนายและคนบรรจุกระสุนสองนาย
==รายละเอียดเฉพาะของเอ็ม109 ฮาวอิตเซอร์==
ประเทศผู้ผลิต สหรัฐอเมริกา
บทบาท ปืนใหญ่อัตตาจร
น้ำหนัก
ความยาว 9.1 เมตร
ความกว้าง 3.1 เมตร
ความสูง 3.3 เมตร
ลูกเรือ 8 นาย (ผู้บัญชาการปืน พลขับ พลปืนหกนาย)
อัตราการยิง 4 นัดต่อนาที
ระยะยิงที่มีประสิทธิภาพ 18,000-30,000 เมตร (กระสุนจรวด)
อาวุธหลัก ปืนใหญ่126 ฮาวอิตเซอร์ขนาด 155 ม.ม.
อาวุธรอง ปืนกลเอ็ม2 ขนาด 12.7 ม.ม.
พิสย 350 กิโลเมตร
ความเร็ว 56 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Gary's Combat Vehicle Reference Guide
M109A7 155mm self-propelled tracked howitzer artillery vehicle (United States) on armyrecognition.com
Fas.org
Globalsecurity.org
Israeli-weapons.com
M109 Technical Manuals
ปืนใหญ่ฮาวอิตเซอร์อัตตาจรสหรัฐ
ปืนใหญ่อัตตาจรสหรัฐ
เอ็ม 110

{| border=1 cellspacing=0 cellpadding=2 style="width:250px; float:right; border-collapse:collapse; margin:0 0 .5em 1em;"
|-
| colspan = 2 | 250ppx
|-
! colspan=2 bgcolor=#c0c0c0 | เอ็ม110 203 มม.
|-
| ประเทศผู้ผลิต
| สหรัฐอเมริกา
|-
| ปีที่ใช้งาน
| 1980
|-
| ประเภท
| ปืนใหญ่เคลื่อนที่
|-
| เจ้าหน้าที่
|  5 นาย พลปืน 8 นาย
|-
| ยาว
| 7.5 เมตร
|-
| กว้าง
| 3.15 เมตร
|-
| สูง
| 3.15 เมตร
|-
| หนัก
| 28,346 กิโลกรัม/ 27.9 ต้น
|-
| ความเร็ว
| 55 กิโลเมตร/ชั่วโมง
|-
| รัศมีทำการ
| 523 กิโลเมตร
|-
| อาวุธหลัก
| ปืนใหญ่ขนาด 203 มม./ 8 นิ้ว
|-
| อาวุธรอง
| ปืนกล
|-
| เกราะหนา
| ความลับ
|-
| เครื่องยนต์
| ดีเซล ให้กำลัง 500 แรงม้า
|}
== อ้างอิง ==
George Forty & Jack Livesey,the World Encyclopedia of Tanks,Anness,2006
ปืนใหญ่อัตตาจรสหรัฐ
ปืนใหญ่ฮาวอิตเซอร์อัตตาจรสหรัฐ
MAZ-543

{| border=1 cellspacing=0 cellpadding=2 style="width:250px; float:right; border-collapse:collapse; margin:0 0 .5em 1em;"
|-
| colspan = 2 | 250px
|-
! colspan = 2 bgcolor=#808000 | MAZ-543 (9พี117)
|-
| ประเทศผู้ผลิต
| สหภาพโซเวียต
|-
| ปีที่ใช้งาน
| 1965
|-
| ประเภท
| รถยิงขีปนาวุธ
|-
| เจ้าหน้าที่
| 4 นาย
|-
| ยาว
| 13.36 เมตร
|-
| กว้าง
| 3.02 เมตร
|-
| สูง
| 3.33 เมตร
|-
| หนัก
| 37,400 กิโลกรัม/ 36.4 ต้น
|-
| ความเร็ว
| 45 กิโลเมตร/ชั่วโมง
|-
| รัศมีทำการ
| 450 กิโลเมตร
|-
| อาวุธ
| ขีปนาวุธ อาร์300
|-
| เกราะ
| ไม่มี
|-
| เครื่องยนต์
| ดีเซล ให้กำลัง 525 แรงม้า
|}
MAZ-543 / MAZ-7310 "อูราแกน" (МАЗ-543/МАЗ-7310 "Ураган"/Hurricane) เป็นรถยิงขีปนาวุธของสหภาพโซเวียต เป็นรถบรรทุกขับเคลื่อน 8 ล้อ ที่ออกแบบและผลิตโดยบริษัท MAZ (Minsk Automobile Plant) ในเบลารุส มีสายการผลิตตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1960 โดยเปิดเผยสู่สาธารณะตั้งแต่วันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1965 ในพิธีสวนสนามของโซเวียตที่จัตุรัสแดง โดยเป็นส่วนหนึ่งของระบบขีปนาวุธ SS-1c สกั๊ด (9K72 Elbrus) มีรหัสการผลิต 9P117
ในปี ค.ศ. 1974 โซเวียตได้เปิดเผยรถต้นแบบ MAZ-543 รุ่นใหม่ ใช้รหัสว่า MAZ-7310 เริ่มสายการผลิตตั้งแต่ ค.ศ. 1976 และพัฒนาเป็น MAZ-7313 ในปี ค.ศ. 1983
== อ้างอิง ==
George Forty & Jack Livesey,the World Encyclopedia of Tanks,Anness,2006
ยุทโธปกรณ์
ขีปนาวุธ
รถยิงขีปนาวุธ
ขีปนาวุธ
รายชื่อนักวาดการ์ตูน

== รายชื่อนักวาดการ์ตูนญี่ปุ่น ==
เค็นจิโร ฮะตะ
เคน อาคามัตสึ
แคลมป์
โชทาโร่ อิชิโนะโมะริ
โยชิฮิโร โตกาชิ
ไทโตะ คุโบะ
คิโยฮิโกะ อะสึมะ
ซากุระ สึคุบะ
ซึงุมิ โอบะ
ทาเคชิ โอบาตะ
ทาเคฮิโกะ อิโนอุเอะ
ฟูจิโกะ ฟูจิโอะ
มาซาชิ คิชิโมโตะ
มาซาคาสึ คัตสึระ
อาดาจิ มิซึรุ
เลอิจิ มัตซึโมโตะ
รูมิโกะ ทากาฮาชิ
อากิระ โทริยามะ
เอะอิจิโร โอะดะ
ฮิโรมุ อาราคาวะ
โคซูเอะ อามาโนะ
นานาเอะ คุโระโนะ
อัตสึชิ  โอคุโบะ
โกโช อาโอยาม่า
มิซูโตะ อควา
อารินะ ทาเนมูระ
จุง โมจิซูกิ
== รายชื่อนักวาดการ์ตูนไทย ==
จุก เบี้ยวสกุล
ปยุต เงากระจ่าง
ภานุวัฒน์ วัฒนนุกูล
วิศุทธิ์ พรนิมิตร
วนิดา นิรมร
สกล เหลี่ยมมุกดา
==ดูเพิ่ม==
นักวาดการ์ตูน
รายนามนักวาดการ์ตูนไทย
เสือโคร่งขาว

ความหมายอื่น ดูที่: เสือขาว



เสือโคร่งขาว (white tiger) เป็นลักษณะพิเศษประการหนึ่งของเสือโคร่ง ที่เป็นโดยมากในชนิดย่อยเสือโคร่งเบงกอล 
โดยมีรูปร่างลักษณะเหมือนกับเสือโคร่งเบงกอลทุกประการ เพียงแต่มีลักษณะเด่น คือ แต่มีขนพื้นสีขาวและลายสีน้ำตาลเข้ม ม่านตาสีฟ้า จมูกสีชมพูและสีขาวครีม ซึ่งเกิดจากการผิดปกติของยีน โดยมิใช่สัตว์เผือกโดยแท้จริง (albino) แต่เป็นอาการผิดปกติที่ผิวหนังมีจำนวนเม็ดสีน้อย ที่เรียกว่า "ภาวะด่าง" (leucism)
เสือโคร่งขาวเบงกอลตัวแรกที่มีประวัติบันทึกไว้ในธรรมชาติ พบที่ประเทศอินเดีย ในรอบ 100 ปี พบเพียง 12 ตัวเท่านั้น ปัจจุบันพบได้น้อยมากในธรรมชาติ และด้วยความโดดเด่นในสีผิวจึงนิยมแสดงไว้ตามสวนสัตว์ต่าง ๆ  มีการนำไปเพาะเลี้ยงในต่างประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา จนมีแพร่ขยายพันธุ์ออกลูกในที่เลี้ยง  ปัจจุบันมีเสือโคร่งขาวประมาณ 200 ตัว ส่วนใหญ่อยู่ตามสวนสัตว์ต่าง ๆ ทั่วโลก รวมทั้งในประเทศไทยด้วย
นอกจากนี้แล้ว เสือโคร่งขาวเบงกอลยังเป็นสัตว์เลี้ยงของบุคคลระดับมหาเศรษฐีด้วย เช่น ไมค์ ไทสัน อดีตแชมป์โลกมวยสากลในรุ่นเฮฟวี่เวทชาวอเมริกัน เป็นต้น
==เสือโคร่งขาวในเสือโคร่งชนิดอื่น==
ไม่ปรากฏพบเสือโคร่งขาวในเสือโคร่งชนิดย่อยอื่น ๆ จะมีก็แต่เสือโคร่งไซบีเรีย ที่มีการแสดงในสวนสัตว์ต่าง ๆ เช่น ในประเทศจีน เป็นต้น 
== เสือโคร่งขาวในประเทศไทย ==
เสือโคร่งขาวเบงกอลในประเทศไทยเป็นสัตว์ป่านำเข้าจากสวนสัตว์ต่างประเทศ ซึ่งเสือขาวนี้จะจัดแสดงในสวนสัตว์ดุสิต, สวนสัตว์เชียงใหม่, สวนสัตว์เปิดเขาเขียว, สวนสัตว์สงขลา, สวนสัตว์ชัยภูมิสตาร์ไทเกอร์, เชียงใหม่ ไนท์ซาฟารี, สวนสัตว์เขาสวนกวาง, อุทยานหินล้านปีและฟาร์มจระเข้พัทยา, ฟาร์มจระเข้สมุทรปราการ, สวนสัตว์อุบลราชธานี, สวนสัตว์บึงฉวาก และ ไทเกอร์คิงดอม (คุ้มเสือ) ทั้งสาขาเชียงใหม่และภูเก็ต เป็นต้น
==ดูเพิ่ม==
สิงโตขาว
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ขาวเบงกอล
คณะพันธมิตรแห่งแหวน

คณะพันธมิตรแห่งแหวน (The Fellowship of the Ring) เป็นชื่อของกลุ่มบุคคลกลุ่มหนึ่งในเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ งานประพันธ์ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในเนื้อเรื่องครั้งแรกในภาคที่หนึ่ง คือตอน มหันตภัยแห่งแหวน คณะพันธมิตรแห่งแหวนประกอบด้วยสมาชิก 9 คน ซึ่งเป็นตัวแทนของเผ่าพันธุ์ต่างๆ อันเป็นอิสระชนแห่งมิดเดิลเอิร์ธ มีภารกิจเพื่อป้องกันคุ้มครองผู้ถือแหวน โฟรโด แบ๊กกิ้นส์ ในการเดินทางเพื่อนำแหวนเอก ไปทำลายที่ใจกลางอาณาจักรมอร์ดอร์ การเดินทางของพวกเขาเริ่มต้นในวันที่ 25 ธันวาคม ในปีที่ 3018 ของยุคที่สาม หลังจากการก่อตั้งคณะพันธมิตรแห่งแหวนในที่ประชุมของเอลรอนด์
== สมาชิกทั้งเก้า ==
ตัวแทนเหล่าคนแคระ
* กิมลี
ตัวแทนเหล่าเอลฟ์
* เลโกลัส
ตัวแทนเหล่าฮอบบิท
* โฟรโด แบ๊กกิ้นส์
* เมอเรียด็อค แบรนดี้บั๊ก (เมอร์รี่)
* เปเรกริน ตุ๊ก (ปิ๊ปปิ้น)
* แซมไวส์ แกมจี (แซม)
ตัวแทนเหล่ามนุษย์
* อารากอร์น
* โบโรเมียร์
ไมอา/อิสทา
* แกนดัล์ฟ
เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์
ตัวละครในเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์
The Fellowship of the Ring#Members of the Fellowship of the Ring
ปริศนา

ปริศนา (puzzle)  คือปัญหาสำหรับท้าทายความเฉลียวฉลาด (ingenuity) ของมนุษย์ ปริศนามักจะถูกออกแบบมาเพื่อความบันเทิง แต่บางครั้งก็กลายเป็นปัญหาทางตรรกศาสตร์หรือคณิตศาสตร์อย่างจริงจัง สำหรับกรณีหลัง ผลสำเร็จของปริศนาอาจมีความสำคัญในการพิสูจน์และการวิจัยทางด้านคณิตศาสตร์
การหาผลสำเร็จของปริศนาบางอย่างอาจต้องใช้แบบแผน (pattern) และขั้นตอนที่เฉพาะเจาะจง บุคคลที่มีความสามารถในการเรียนรู้ได้เร็ว อาจสามารถไขปัญหาได้ดีกว่าบุคคลอื่น ปริศนาซึ่งมีพื้นฐานอยู่บนการเสาะหาและการค้นพบแนวทางในการแก้ปัญหา อาจแก้ได้รวดเร็วกว่าด้วยทักษะการอนุมานที่ดี
== ที่มาของคำ ==
ในพจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด ค.ศ. 1989 ได้ระบุไว้ว่า คำว่าปริศนาในภาษาอังกฤษ "puzzle" เริ่มมีใช้ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 หมายถึงทำให้ยุ่งยากหรือทำให้ซับซ้อน ซึ่งอ้างอิงจากหนังสือ The Voyage of Robert Dudley...to the West Indies, 1594-95, narrated by Capt. Wyatt, by himself, and by Abram Kendall, master. (ตีพิมพ์ประมาณ ค.ศ. 1595) ในการวิจัยระบุว่าคำนี้เคยเป็นคำกริยามาก่อน แล้วจึงถ่ายทอดมาเป็นคำนามจนถึงปัจจุบัน
ส่วนคำว่า "ปริศนา" ในภาษาไทย พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถานได้ให้ความหมายว่า สิ่งหรือถ้อยคำที่ผูกขึ้นเป็นเงื่อนงำเพื่อให้แก้ให้ทาย และมีที่มาจากคำในภาษาสันสกฤต "प्रश्न" ปฺรศฺน
== ประเภทของปริศนา ==
ปริศนานั้นมีจำนวนมากมายจนสามารถแบ่งให้เป็นหมวดหมู่ได้ ตัวอย่างเช่น เขาวงกตก็นับเป็นปริศนาการเดินทางชนิดหนึ่ง เป็นต้น
{|
|-
|
ปริศนาการเดินทาง (tour puzzles)
ปริศนาการสร้าง (construction puzzles)
ปริศนาแท่งไม้ (stick puzzles)
tiling puzzles
ปริศนาการขนส่ง (transport puzzles)
disentanglement puzzles
ปริศนาการเลื่อน (sliding puzzles)
|
ปริศนาตรรกะ (logic puzzles)
ปริศนาคำ (word puzzles)
ปริศนาภาพ (picture puzzles)
ปริศนาจิ๊กซอว์ (jigsaw puzzles)
lock puzzles
ปริศนาการพับ (folding puzzles)
ปริศนากล (mechanical puzzles)
|-
|}
== ตัวอย่างปริศนาที่เป็นที่รู้จัก ==


คำสลับอักษร (Anagram)
Connect the dots
ปริศนาอักษรไขว้ (Crossword)
ปริศนาควีนแปดตัว (Eight queens puzzle)
n-puzzle (a.k.a. Fifteen puzzle)
Impossible Puzzle
ปริศนาจิ๊กซอว์ (Jigsaw puzzle)
Knight's Tour
ปริศนาจัตุรัสล่องหน (Missing square puzzle)
Nonograms (a.k.a. Gridders, Paint by numbers, etc.)
Peg solitaire
Puzz-3D
ลูกบาศก์ของรูบิค (Rubik's Cube)
Sangaku
สะพานทั้งเจ็ดแห่งเมืองเคอนิชส์แบร์ค (Seven Bridges of Königsberg)
Slitherlink
ซูโดะกุ (Sudoku)
โซโคะบัง (Sokoban)
ลูกบาศก์โซมา (Soma cube)
เกมจับผิด (Spot the difference)
แทงแกรม (Tangram)
Three cottage problem
Three cups problem
หอคอยแห่งฮานอย (Tower of Hanoi)
Whodunit
== อ้างอิง ==
Creative Puzzles of the World, 1980, Plenary Publications International
Denkspiele Der Welt, München 1977,1981, Heinrich Hugendubel Verlag
== ดูเพิ่ม ==
ปฏิทรรศน์ (paradox)
เกม
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The puzzle archive of the rec.puzzles newsgroup
 
การแก้ปัญหา
รายชื่อนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร

นี่เป็นรายนามของ นายกรัฐมนตรีแห่งบริเตนใหญ่ ระหว่าง ค.ศ. 1721 ถึง ค.ศ. 1800 และนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร ระหว่าง ค.ศ. 1801 ถึงปัจจุบัน
==ตั้งแต่ ค.ศ. 1721==
== เชิงอรรถ ==
=== หมายเหตุ ===
=== อ้างอิง ===
== บรรณานุกรม ==
=== สื่อสิ่งพิมพ์ ===
=== ออนไลน์ ===
สหราชอาณาจักร
รายชื่อบุคคล
นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร
ผู้นำประเทศ
ผงปถมัง

ผงปถมัง หรือ ปถมัง [ปะ-ถะ-หฺมัง] ชื่อวิชาไสยศาสตร์โบราณของไทย  ว่าด้วยการทำผงด้วยเวทมนตร์คาถา โดยใช้แท่งดินสอพองเขียนอักขระลงบนกระดานชนวน เริ่มจากลงนะปถมังหรือนะทรงแผ่นดิน บางแห่งเรียกนะปัดตลอด แล้วลบบังเกิดเป็นนะโมพุทธายะ เป็นองค์พระ เป็นมะอะอุ เป็นอุณาโลม  เป็นต้น ไปจนกระทั่งถึงสูญนิพพานจึงเป็นอันสิ้นสุด โดยระหว่างการลงอักขระและลบในขั้นตอนต่าง ๆ จะต้องมีการบริกรรมสูตร ซึ่งเป็นพระคาถาสำหรับการลงอักขระและลบอักขระต่าง ๆ กล่าวกันว่าเป็นอุบายในการฝึกสมาธิอย่างหนึ่งในสมัยโบราณ ผงดินสอพองที่ได้จากการเขียนและลบอักขระตามคัมภีร์ปถมังนี้ เรียกว่าผงปถมัง เชื่อว่ามีอานุภาพทางด้านอิทธิฤทธิ์อยู่ยงคงกระพันโดยมากมักนำมาผสมทำเป็นเครื่องราง ผู้ที่สำเร็จคัมภีร์ปถมังจะอยู่ยงคงกระพันรวมทั้งล่องหนหายตัวได้ ชื่อวิชานี้ปรากฏในวรรณกรรมเสภาเรื่องขุนช้างขุนแผนด้วย
ผงอิทธิเจ (อ่านว่า ผง-อิด-ทิ-เจ) และผงปถมํ (อ่านว่า ผง-ปัด-ถะ-มัง) เป็นผง ใช้สำหรับสร้างพระพิมพ์ ประกอบด้วยสูตรการเขียนผง ผงอื่นๆ จากพระสงฆ์ชื่อดัง ว่านหลายชนิด เช่น ว่านนางกวัก ว่านเพชรน้อย ว่านเพชรใหญ่ ว่านเพชรกลับ เศษพระชำรุดจากพระผงพระสมเด็จกรุต่างๆ เช่น วัดใหม่อมตรส วัดอินทรวิหาร เขตบางขุนพรหม กรุงเทพมหานคร ผงปถมํวัดระฆังโฆสิตารามวรมหาวิหาร ผงปถมํจากหลวงปู่หิน หลวงปู่นาค วัดระฆังโฆสิตารามวรมหาวิหาร  ผงปถมํจาก วัดสามปลื้ม ผงปถมํจาก วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร
ในครั้งแรก การทดลองพิมพ์พระ เนื้อพระเปราะ แตกและหักง่าย พิมพ์ออกมาแล้วไม่สวยบ้างจึงใช้น้ำมนต์และน้ำมันตั้งอิ้วเป็นตัวประสานผง จนประสบผลสำเร็จ ผลปรากฏต่อมาว่าพระผง เนื้อดี เป็นมันแกร่ง คล้ายพระกรุวัดใหม่อมตรส และที่สำคัญเป็นที่เลื่องลือมากในพุทธคุณ มีความเชื่อด้านเมตตามหานิยม
เกาะลมบก

เกาะลมบก (Lombok) เป็นเกาะที่อยู่ทางตะวันออกของเกาะบาหลี คำว่า "ลมบก" ในภาษาชวาหมายถึงพริกขี้หนู ตั้งอยู่ในจังหวัดนูซาเติงการาตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย
== ภูมิประเทศ ==
เป็นทิวเขาและภูเขาไฟ
== ประชากร ==
ส่วนใหญ่เป็นชาวซาซักมีภาษาเป็นของตนเองคือภาษาซาซักที่ใกล้เคียงกับภาษาชวาและภาษาบาหลี วัฒนธรรมหลายอย่างของชาวซาซักก็ใกล้เคียงกับวัฒนธรรมของชวาและบาหลี ชาวซาซักแบ่งตามศาสนาได้ 2 กลุ่มคือ
เวอตูลิมา นับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี แบบเดียวกับชาวอินโดนีเซียโดยทั่วไป
เวอตูเตอลู นับถือศาสนาอิสลามควบคู่กับวัฒนธรรมดั้งเดิม
นอกจากนี้ ยังมีชาวซาซักอีกกลุ่มหนึ่งที่นับถือพุทธ-ผี ควบคู่กัน มีอยู่ประมาณ 8,000 คน
== ประวัติศาสตร์ ==
เดิมเกาะลมบกเป็นอาณาจักรอิสระประกอบด้วยอาณาจักรเล็กๆหลายแห่ง โดยอาณาจักรที่สำคัญที่สุดคืออาณาจักรเซอลาปารัง ที่นับถือศาสนาฮินดู ต่อมาชวาตะวันออกได้ยกทัพมาตีและรวมลมบกเข้ากับอาณาจักรมัชปาหิต โดยลมบกรับอิทธิพลจากชวาทั้งศาสนาฮินดูและศาสนาอิสลาม
ต่อมาชาวบาหลีในสมัยอาณาจักรคารังกาเซ็มเข้ามาปกครองลมบกจนถึง พ.ศ. 2437 ในปีนี้เอง ลมบกร่วมมือกับเนเธอร์แลนด์ก่อกบฏต่อบาหลี ซึ่งทำให้บาหลีเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ อย่างไรก็ตามเมื่อเนเธอร์แลนด์ชนะได้เข้ามาปกครองลมบกในฐานะอาณานิคมทันที จนญี่ปุ่นยกพลขึ้นบกเมื่อพ.ศ. 2485 เนเธอร์แลนด์เคลื่อนพลกลับมาอีกครั้งเมื่อสงครามสงบในพ.ศ. 2488 แต่เกิดการต่อต้านจากชาวพื้นเมืองโดยทั่วไป เมื่ออินโดนีเซียได้รับเอกราช ลมบกจึงเป็นส่วนหนึ่งของอินโดนีเซีย
ลมบก
จังหวัดนูซาเติงการาตะวันตก
หมู่เกาะซุนดาน้อย
ตินตินอินไทยแลนด์

ตินตินอินไทยแลนด์ (Tintin en Thaïlande, Tintin in Thailand) เป็นการ์ตูนใต้ดินล้อเลียนเรื่อง การผจญภัยของตินติน เขียนเมื่อ พ.ศ. 2542 เป็นประเภท ตลก ล้อเลียน และผจญภัย โดยใช้ตัวละครจากเรื่องตินติน การ์ตูนเรื่องนี้ตีพิมพ์และวาดภาพในประเทศไทย และมีการลักลอบนำไปจำหน่ายอย่างผิดกฎหมายในอังกฤษ ฝรั่งเศส และเบลเยียม และมีให้ดาวน์โหลดฟรีในรูปแบบ pdf
ในประเทศเบลเยียม มูลนิธิแอร์เช (Hergé Foundation) ซึ่งเป็นผู้ดูแลลิขสิทธิ์ผลงานของ Georges Prosper Remi ผู้เขียนตินติน ได้แจ้งเบาะแสให้เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าจับกุมผู้ลักลอบจำหน่ายการ์ตูนเรื่องนี้
== เนื้อเรื่อง ==
ตินติน กับ สโนวีสุนัขคู่ใจ พร้อมด้วย กัปตันแฮ็ดด็อค และ ศาสตราจารย์คัลคูลัส เดินทางไปเที่ยวประเทศไทยในวันหยุดพักผ่อน และไปเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ ที่ชาวต่างชาตินิยมไปกัน ไม่ว่าจะเป็น บาร์อะโกโก้ ในพัฒนพงษ์ หรืออาบอบนวดในเชียงใหม่ และไปเที่ยวชมธรรมชาติ และวัดวาอาราม ในเชียงราย
== อ้างอิง ==
Lewd Tintin shocks Belgium - BBC
ตินติน
หนังสือการ์ตูนที่มีฉากในประเทศไทย
หนังสือการ์ตูนที่มีฉากในกรุงเทพมหานคร
คาวาซากิ (จังหวัดคานางาวะ)

คาวาซากิ  เป็นนครที่อยู่ในจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดอันดับที่ 9 ของประเทศ (เมื่อนับรวมโตเกียว) และเป็นส่วนหนึ่งของเขตอภิมหานครโตเกียวและเขตอุตสาหกรรมเคฮิง
ในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2017 คาวาซากิมีประชากรประมาณ 1,503,690 คน 716,470 ครัวเรือน มีความหนาแน่น 10,000 คนต่อตารางกิโลเมตร คาวาซากิเป็นเพียงเมืองเดียวในประเทศญี่ปุ่นที่ไม่ใช่เมืองหลวงของจังหวัดที่มีผู้อยู่อาศัยมากกว่า 1 ล้านคน มีพื้นที่ทั้งหมด 142.70 ตารางกิโลเมตร
นครคาวาซากิได้รับการสถาปนาขึ้นเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1924 และได้รับการกำหนดเป็นนครที่ตั้งขึ้นโดยข้อบัญญัติรัฐบาล เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1972
== ภูมิศาสตร์ ==


=== ตำแหน่งที่ตั้ง ===
คาวาซากิตั้งอยู่ทางฝั่งขวาของแม่น้ำทามะซึ่งไหลลงสู่อ่าวโตเกียวที่บริเวณนี้ เมืองนี้มีรูปร่างเป็นแนวยาวแทรกกลางระหว่างโตเกียวที่อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ และโยโกฮามะที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ คาวาซากิเชื่อมทั้งสองเมืองใหญ่นี้เข้าด้วยกัน และเป็นส่วนหนึ่งของเขตอภิมหานครโตเกียว พื้นที่เมืองที่ใหญ่ที่สุดและหนาแน่นที่สุดในโลก
พื้นที่ด้านตะวันออกตามแนวชายฝั่งของอ่าวโตเกียวเป็นเขตอุตสาหกรรมที่มีประชากรหนาแน่น ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเขตอุตสาหกรรมเคฮิง ส่วนพื้นที่ด้านตะวันตกบริเวณเนินเขาทามะ ประกอบไปด้วยเขตที่อยู่อาศัยที่เดินทางไปมาระหว่างโตเกียวและโยโกฮามะ
=== เขต ===
คาวาซากิแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 7 เขต (คุ) ได้แก่
=== อาณาเขตติดต่อ ===
ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ คาวาซากิติดต่อกับเขตพิเศษของโตเกียว ได้แก่ (เริ่มจากทางอ่าวโตเกียว) เขตโอตะ และเขตเซตางายะ ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือติดต่อกับนคร (ชิ) ต่าง ๆ ของมหานครโตเกียว ได้แก่ โคมาเอะ โชฟุ มาจิดะ อินางิ และทามะ ส่วนทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ติดต่อกับเขตต่าง ๆ ของโยโกฮามะ ได้แก่ เขตสึรูมิ เขตโคโฮกุ เขตสึซูกิ และเขตอาโอบะ หลังจากที่ทางด่วนข้ามอ่าวโตเกียวแล้วเสร็จเมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 1997 คาวาซากิก็สามารถเชื่อมต่อกับคิซาราซุ ซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามของอ่าวโตเกียว อยู่ในจังหวัดชิบะ
== ความสัมพันธ์กับเมืองอื่น ==
=== เมืองแฝด ===
นครคาวาซากิสถาปนาความสัมพันธ์เมืองแฝดกับเมืองอื่น ๆ ทั้งในและนอกประเทศญี่ปุ่นดังนี้
==== ในประเทศ ====
เมืองนากาชิเบ็ตสึ จังหวัดฮกไกโด ตั้งแต่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2535
เมืองฟูจิมิ จังหวัดนางาโนะ ตั้งแต่ 22 เมษายน พ.ศ. 2536
นครนาฮะ จังหวัดโอกินาวะ ตั้งแต่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2539
==== นอกประเทศ ====
รีเยกา สาธารณรัฐโครเอเชีย ตั้งแต่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2520
บอลทิมอร์ รัฐแมริแลนด์ สหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2522
เฉิ่นหยาง สาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งแต่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2524
วูลลองกอง รัฐนิวเซาท์เวลส์ เครือรัฐออสเตรเลีย ตั้งแต่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2531
เชฟฟีลด์ สหราชอาณาจักร ตั้งแต่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2533
ซาลซ์บูร์ก สาธารณรัฐออสเตรีย ตั้งแต่ 17 เมษายน พ.ศ. 2535
ลือเบ็ค สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี ตั้งแต่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2535
พูช็อน จังหวัดคย็องกี สาธารณรัฐเกาหลี ตั้งแต่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2539
=== เมืองท่าพันธมิตร ===
ดานัง สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม ตั้งแต่ 24 มกราคม พ.ศ. 2537
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ  
เว็บไซต์ทางการ 
 
นครในจังหวัดคานางาวะ
นครที่ตั้งขึ้นโดยข้อบัญญัติรัฐบาล
เขตชินจูกุ

เขตชินจูกุ  เป็น 1 ใน 23 เขตพิเศษของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เขตชินจูกุเป็นหนึ่งในเขตธุรกิจของมหานครโตเกียว สถานีรถไฟชินจูกุเป็นสถานีรถไฟที่มีผู้ใช้บริการต่อวันมากที่สุดในโลก และมีอาคารสำนักงานบริหารมหานครโตเกียวตั้งอยู่ พื้นที่รอบชินจูกุเป็นอีกสถานที่หนึ่งที่วัยรุ่นและนักท่องเที่ยวนิยมมาเที่ยวเป็นย่านที่มีแสงสีของโตเกียว และเป็นสถานที่ที่มีของขายมากมาย เช่น เสื้อผ้า รองเท้า เครื่องประดับ และร้านอาหารจำนวนมาก
== สมุดภาพ ==
ไฟล์:Skyscrapers of Shinjuku 2 23 November 2003.jpg
ไฟล์:Skyscrapers Shinjuku 2007 rev.jpg
ไฟล์:Shinjuku night view.jpg
ไฟล์:Sunset over Shinjuku.jpg
== อ้างอิง ==
Shinjuku Ward Office, History of Shinjuku 
Hiroo Ichikawa "Reconstructing Tokyo: The Attempt to Transform a Metropolis" in C. Hein, J.M. Diefendorf, and I. Yorifusa (Eds.) (2003). Building Urban Japan after 1945. New York: Palgrave.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ  
ชินจูกุ  สถาปัตยกรรมและแผนที่
 
ชินจูกุ
เกาะชิโกกุ

ชิโกกุ  เป็นเกาะที่เล็กที่สุดในบรรดาสี่เกาะหลักของญี่ปุ่น มีพื้นที่ 18,783 ตารางกิโลเมตร ถูกล้อมรอบ 3 ด้านด้วยเกาะฮนชูและเกาะคีวชู ตอนกลางของเกาะมีภูเขาสูงกว่าระดับน้ำทะเล 1,000-2,000 เมตร มีประชากรประมาณ 4.2 ล้านคนอาศัยอยู่กระจายตามที่ลุ่มชายฝั่งทะเล หากเทียบกับอีก 3 เกาะหลักของญี่ปุ่นแล้ว ชิโกกุมีความเงียบสงบและยังคงบรรยากาศแบบธรรมชาติไว้ได้ โดยที่ไม่ถูกกลืนโดยวัฒนธรรมสมัยใหม่ ชิโกกุถูกแบ่งออกเป็นตอนเหนือและตอนใต้โดยภูเขาสูงชัน ทางเหนือมีปริมาณน้ำฝนน้อยและมีเมืองอุตสาหกรรมอยู่ตลอดแนว ส่วนทางใต้ด้านมหาสมุทรแปซิฟิกนั้นจะเป็นป่ารก อากาศจะอบอุ่น ปริมาณน้ำฝนมีมาก อากาศบนเกาะจะอบอุ่นสบายในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ และช่วงเริ่มฤดูใบไม้ร่วง นอกจากอุตสาหกรรมผลิตเหล็กและเคมีแล้ว การประมงกับการเกษตรกรรมแบบเร่งผลผลิตทำกันอย่างแพร่หลาย บนที่ราบของเมืองโคจิชายฝั่งทะเลแปซิฟิก มีการมีการทำไร่ผลไม้ และการปลูกผักในเรือนกระจก เกาะชิโกกุถูกเชื่อมต่อกับเกาะฮนชูด้วยสะพานเซโตโอฮาชิ ซึ่งเป็นสะพานหกสาย ใช้เกาะเล็ก ๆ 5 แห่งเป็นจุดเชื่อมต่อ ด้วยความยาวถึง 12.3 กิโลเมตร ทำให้สะพานแห่งนี้ เป็นหนึ่งในสะพานสองชั้นที่มีความยาวมากกว่าสะพานแห่งอื่น ๆ ในโลกเกาะ
== ลักษณะภูมิประเทศ ==
เกาะชิโกกุถูกแบ่งออกเป็นตอนเหนือและตอนใต้โดยภูเขาสูงชัน สิ่งสำคัญอีกอย่างในเกาะชิโกกุก็คือ ตัวเกาะจะเชื่อมต่อกับเกาะฮนชูด้วยสะพานเซโตโอฮาชิ (Seto-Ohashi Bridge)  ซึ่งเป็นสะพานหกสาย ใช้เกาะเล็ก ๆ 5 แห่งเป็นจุดเชื่อมต่อ ด้วยความยาวถึง 12.3 กิโลเมตร
ชิโกกุประกอบไปด้วย 4 จังหวัด ได้แก่
จังหวัดโทกูชิมะ
จังหวัดคางาวะ
จังหวัดเอฮิเมะ
จังหวัดโคจิ
== อ้างอิง ==
A Country Study: Japan Library of Congress Call Number DS806 .J223 1992
 
ชิโกกุ
ชิโกกุ
ชิโกกุ
อเมริกันมิวสิกอะวอดส์

อเมริกันมิวสิกอะวอร์ด (American Music Awards) เป็นงานแจกรางวัลทางด้านดนตรีประจำปี เป็นหนึ่งใน 4 รายการใหญ่ที่แจกรางวัล (รายการอื่นคือ บิลบอร์ด มิวสิก อวอร์ดส,รางวัลแกรมมี และ ร็อกแอนด์โรลฮอลอ็อฟเฟมอินดักชันเซเรโมนี)
อเมริกันมิวสิกอะวอร์ด สร้างโดย ดิค คลาร์คในปี ค.ศ. 1973 เพื่อแข่งขันกับรางวัลแกรมมี ขณะที่รางวัลแกรมมีการคัดสรรรางวัลขึ้นอยู่กับการออกคะแนนเสียงของสมาชิกที่อยู่ในแวดวงบันเทิง แต่อเมริกันมิวสิกอะวอร์ด ได้ทำแบบสำรวจโดยผู้บริโภคทางด้านดนตรี มีลักษณะของยอดความนิยมมากกว่า
ศิลปินเดี่ยวที่ได้รางวัลมากที่สุดคือ เทย์เลอร์ สวิฟต์  40 รางวัล  รองลงมาคือ ไมเคิล แจ็คสันได้รับรางวัล 26 รางวัล ส่วนศิลปินกลุ่มคือ อลาบามา ได้รับ 19 รางวัล
ส่วนผลงานที่ได้รับรางวัลมากที่สุดในปีเดียวคือ ไมเคิล แจ็คสัน ในปี 1983 กับผลงานชุด Thriller และ วิทนีย์ ฮูสตัน ในปี 1993 ผลงานชุด The Bodyguard
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
รางวัลดนตรี