pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เลียว อลอนโซ่

เลียว อลอนโซ่ นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 40 ครั้ง ชนะ 26 (น็อค 10) เสมอ 3 แพ้ 11
== ประวัติ ==
อลอนโซ่ ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495 ชนะคะแนน อัลเฟรโด บาเร็ตโต ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ และเคยชนะน็อค ลาร์รี บาตาน ยก 4 และได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทเมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2498 ชนะคะแนน แฟลซ อีลอสเด้ ป้องกันแชมป์ได้ 1 ครั้ง แล้วขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวท เมื่อ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2498 ชนะน็อค จิโร ซาวาดะ ยก 4 ป้องกันแชมป์ได้ 3 ครั้ง แล้วจึงสละแชมป์ จากนั้น อลอนโซ่ขึ้นชกชนะที่ ญี่ปุ่นอีกครั้ง แล้วจึงเดินทางไปชกที่สหรัฐ จนถึง พ.ศ. 2500 จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2500 แพ้คะแนน แฟลซ อีลอสเด้ ไม่ได้แชมป์ อลอนโซ่ยังคงชกมวยต่อมาจนถึง พ.ศ. 2506 โดยไม่ได้ชิงแชมป์ใดๆอีก และเคยชกชนะคะแนน สุทธิชัย คะนองศึกเมื่อ พ.ศ. 2505 ที่ ฟิลิปปินส์ หลังจากที่อลอนโซชกแพ้น็อค คาซูโอะ ทากายามะ ยก 2 ที่ ญี่ปุ่นเมื่อ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2506 ก็ไม่ได้ขึ้นชกอีก
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวท (2498)
แชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวท (2498 – 2499)
* ชิง 3 ธันวาคม 2498 ชนะน็อค จิโร ซาวาดะ (ญี่ปุ่น) ยก 4 ที่ มะนิลา
* ป้องกันครั้งที่ 1, 22 กุมภาพันธ์ 2499 ชนะคะแนน ออมทรัพย์ แหลมฟ้าผ่า ที่ มะนิลา
* ป้องกันครั้งที่ 2, 30 พฤษภาคม 2499 ชนะคะแนน จิโร ซาวาดะ (ญี่ปุ่น) ที่ โตเกียว
* ป้องกันครั้งที่ 3, 25 กรกฎาคม 2499 ชนะน็อค โทชิฮารุ โอโกชิ (ญี่ปุ่น) ยก 10 ที่ โตเกียว
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวท
แชมป์มวยสากลประเทศฟิลิปปินส์
แชมป์ OPBF
บุคคลจากมะนิลา
ญัง เพาลิโน

ญัง เพาลิโน นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 9 ครั้ง ชนะ 4 (น็อค 3) แพ้ 5
== ประวัติ ==
เท่าที่มีบันทึกใน boxrec.com เพาลิโนขึ้นชกมวยครั้งแรกเมื่อ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2497 ขนะคะแนน โกโก โอกาวา ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้นขึ้นชกแพ้มิลตัน รอส และอีตาโล สกอร์ติชินี ที่ฟิลิปปินส์ใน พ.ศ. 2498 จากนั้น ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2498 แพ้คะแนน สมเดช ยนตรกิจ ที่ ฟิลิปปินส์ ใน พ.ศ. 2499 เพาลิโนขึ้นชกสองครั้ง แพ้คะแนน สตีฟ โทนี ที่ฟิลิปปินส์ และชนะน็อค มิลตัน รอส ยก 3 ที่ ฟิลลิปปินส์ เพาลิโนขึ้นชกอีกครั้งใน พ.ศ. 2501 ชนะน็อค แซ ชุลกัง ยก 4 ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้น ใน พ.ศ. 2502 เขาขึ้นชกชิงแชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวทที่สิงคโปร์ พบกับดาวทอง สิงหพัลลภ เมื่อ 17 พฤษภาคม ซึ่งเพาลิโนเป็นฝ่ายชนะคะแนนไปอย้างน่ากังขา เพาลิโนมาชกป้องกันแชมป์กับดาวทองอีกครั้งที่กรุงเทพฯ เมื่อ 23 กรกฎาคม ปีเดียวกัน  ซึ่งเพาลิโนเป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 5 จากนั้นก็ไม่ได้ชกมวยอีก
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ OPBF รุ่นมิดเดิลเวท (2502)
* ชิง, 17 พฤษภาคม 2502 ชนะคะแนน ดาวทอง สิงหพัลลภ ที่ สิงคโปร์
* เสียแชมป์, 23 กรกฎาคม 2502 แพ้น็อค ดาวทอง สิงหพัลลภ ยก 5 ที่ กรุงเทพฯ
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 3 ธันวาคม 2498 แพ้คะแนน สมเดช ยนตรกิจ ที่ มะนิลา
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นเวลเตอร์เวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นมิดเดิลเวท
แชมป์ OPBF
แฟลนเดอส์

ฟลานเดอร์ (Vlaanderen, ) ในความหมายปัจจุบันหมายถึงพื้นที่ทางตอนเหนือของเบลเยียม ซึ่งใช้ภาษาดัตช์ (หรือฟลามส์) ในทางประวัติศาสตร์ ฟลานเดอร์เป็นพื้นที่ ครอบคลุมบางส่วนของประเทศเบลเยียม ฝรั่งเศส และเนเธอร์แลนด์ ในทางการปกครอง ฟลานเดอร์ประกอบด้วยชุมชนฟลามส์และเขตฟลามส์
== ความหมายในเบลเยียม ==
คำว่า ฟลานเดอร์ มีหลายความหมาย
ชุมชนของชาวเฟลมิช มีประชากรมากกว่า 6 ล้านคน
พื้นที่ของชุมชนฟลามส์ ประกอบด้วยเขตฟลามส์และเขตเมืองหลวงบรัสเซลส์
พื้นที่ของเขตฟลามส์ ซึ่งไม่รวมเขตเมืองหลวง
พื้นที่ของจังหวัดฟลานเดอร์ตะวันออกและฟลานเดอร์ตะวันตก ซึ่งรวมเป็นตำบลฟลานเดอร์ในประวัติศาสตร์
==อ้างอิง==
==อ่านเพิ่ม==
Demets, Lisa, Jan Dumolyn, and Els De Paermentier. "Political ideology and the rewriting of history in fifteenth-century Flanders." BMGN-THE LOW COUNTRIES HISTORICAL REVIEW 134.1 (2019): 73-95. online
De Vries, André. Flanders: a cultural history (Oxford University Press, 2007). excerpt
Humes, Samuel. Belgium: Long United, Long Divided (2014) online
 
หน่วยการบริหารของประเทศเบลเยียม
คอร์ซิกา
ภูมิภาคที่ถูกแบ่งแยก
โลกรอญโญ

โลกรอญโญ (Logroño) ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเอโบรทางภาคเหนือของประเทศสเปน เป็นเมืองหลักของแคว้นปกครองตนเองลาริโอฆาซึ่งเดิมเป็นที่รู้จักกันในชื่อจังหวัดโลกรอญโญ ศูนย์กลางการผลิตไวน์ริโอฆาซึ่งทำให้พื้นที่แถบนี้มีชื่อเสียง และมีอุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์จากสิ่งทอ โลหะ และไม้ อยู่ห่างจากเมืองบิลบาโอ 152 กิโลเมตร ห่างจากกรุงมาดริด 336 กิโลเมตร และห่างจากเมืองบาร์เซโลนา 468 กิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2006 มีประชากร 147,036 คน
โลกรอญโญเป็นที่ตั้งถิ่นฐานเก่าของชาวโรมันในช่วงแรกและชาวเคลต์ในช่วงต่อมา ในฐานะเมืองการค้าที่มีชื่อว่า "วาเรย์อา (Vareia)" จนกระทั่งในคริสต์ศตวรรษที่ 10 กษัตริย์แห่งนาวาร์และกษัตริย์แห่งกัสติยาต่างแย่งชิงอำนาจปกครองเหนือเมืองนี้ และในที่สุดก็ถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรกัสติยา
ลโกรโโญ
พรรคสันนิบาตแห่งชาติรัฐฉานเพื่อประชาธิปไตย

พรรคสันนิบาตแห่งชาติรัฐฉานเพื่อประชาธิปไตย (Shan National League for Democracy) เป็นพรรคการเมืองในรัฐฉาน มีสมาชิกเป็นทั้งชาวไทใหญ่และชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ ในรัฐฉาน เช่น ชาวปะหล่อง ชาวปะโอ เป็นพรรคการเมืองของชนกลุ่มน้อยที่ใหญ่พรรคหนึ่งในพม่า ในการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2533 ได้ 23 ที่นั่ง มีบทบาทในการเคลื่อนไหวทางการเมืองภายในพม่าเป็นหลัก
== อ้างอิง ==
ขบวนการทางการเมืองในประเทศพม่า
พรรคการเมืองพม่า
แอลคาไลน์

อัลคาไลมี 2 ประเภทคือ
โลหะอัลคาไลได้แก่ ลิเทียม โพแทสเซียม โซเดียม
* ว่องไวในการทำปฏิกิริยามาก
* ติดไฟเองในอากาศ
* ทำปฏิกิริยารุนแรงกับน้ำได้ ด่างและแก๊สไฮโดรเจน
* ต้องเก็บในน้ำมันพาราฟิน
โลหะอัลคาไลเอิร์ธได้แก่ แมกนีเซียม แคลเซียม แบเรียม
* ว่องไวในการทำปฏิกิริยาแต่น้อยกว่าโลหะอัลคาไล
* ทำปฏิกิริยากับน้ำได้ ด่างและแก๊สไฮโดรเจน
เคมี
สะพานโนวีโมสต์

สะพานโนวีโมสต์ (Nový Most แปลว่า สะพานใหม่) เป็นสะพานข้ามแม่น้ำดานูบในเมืองบราติสลาวา เมืองหลวงของประเทศสโลวาเกีย  ก่อสร้างในระหว่างปีค.ศ. 1967-1972 และเปิดใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1972 เป็นสะพานที่สองที่ข้ามแม่น้ำดานูบของเมืองบราติสลาวา
สะพานโนวีโมสต์ มีทางสำหรับรถวิ่ง 4 ช่องทางอยู่ชั้นบน มีทางสำหรับรถจักรยานและคนเดินอยู่ชั้นล่าง
== แกลลอรี ==
ไฟล์:Novy most zo sadu.jpg|สะพานโนวีโมสต์ จากสวนสาธารณะแจงโค ครายล์
ไฟล์:SNP most pylóny.jpg|การก่อสร้างเสาสะพาน
ไฟล์:Most SNP večer.jpg|ในช่วงแรกติดตั้งไฟส่องสว่างเฉพาะด้านข้าง
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภัตตาคาร UFO 
New Bridge  
สะพานในประเทศสโลวาเกีย
ประเทศสโลวาเกีย
อีวานเกเลียน: ปัจฉิมภาค

อีวานเกเลียน: ปัจฉิมภาค (, The End of Evangelion) เป็นภาพยนตร์อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2540 เขียนและกำกับโดย ฮิเดะอะกิ อันโนะ เนื้อเรื่องเป็นส่วนที่ต่อจากอนิเมะฉบับโทรทัศน์ อีวานเกเลียน มหาสงครามวันพิพากษา โดยแบ่งเนื้อหาออกเป็น 2 ตอนต่อจากภาคโทรทัศน์คือ ตอนที่ 25 และ ตอนที่ 26 ซึ่งผู้จัดทำยังคงเป็นทีมงาน Gainax
== เนื้อหา ==
ส่วนต่อของเรื่อง  อีวานเกเลียน จากการสู้รบระหว่างเทวทูตและมนุษย์ ระบบอีวา เริ่มไม่เสถียรภาพ เริ่มอาละวาดและ กลุ่มผู้ก่อตั้ง เซเล่ ได้สูญเสียหอกพระเจ้า ลองกินุส   แผนการพัฒนามนุษยชาติกำลังจะเริ่มต้นขึ้น หลังจากสูญเสียหอกลองกินุสไป ทางคณะกรรมการเซเล่ไม่สามารถจะใช้ลิลิธในแผนการได้อีกแล้ว ดังนั้นสิ่งที่มีสภาพเดียวกับลิลิธที่เหลืออยู่เพียงอย่างเดียวก็คือ " อีวานเกเลี่ยน 01 " ตัวเดียวที่สร้างมาจากลิลิธเท่านั้น เพื่อให้ได้สิ่งนี้มา เซเล่จึงต้องบุกยึดศูนย์บัญชาการใหญ่ของเนิร์ฟที่ญี่ปุ่น โดยขอความร่วมมือจากเนิร์ฟสาขาอื่นทั่วโลก
อีวา 02 ได้ถูกพบแล้วว่าอยู่ใต้ทะเลสาบจึงถูกโจมตีอย่างหนัก อาสึกะได้สติและเริ่มกลัวว่าตัวเองจะต้องตายแล้ว  อีวา 02 ทำงานอีกครั้งและสามารถจัดการกองทัพผู้บุกรุกได้อย่างราบคาบ เซเล่จึงส่ง " อีวาซีรีส์ "  9 ตัวเพื่อจัดการอีวา 02 และเริ่มแผนพัฒนามนุษยชาติที่นี่เลย อาสึกะต้องต่อสู้กับอีวาซีรีส์ตามลำพัง ถูกหอกลองกินุส เสียบ และ อีวาซีรีส์ เข้ารุมกัดกินอีวา 02 จนหมด หอกลองกินุสกลับมาสู่มือของผู้ใช้หอกที่แท้จริงแล้วนั่นคืออีวา 01 และให้อีวาซีรีส์นำตัวอีวา 01 ขึ้นไปตั้งที่แผนผังศักดิ์สิทธิ์ เพื่อทำให้จีโอ ฟร้อนท์คืนสู่สภาพเดิมก็คือ " ไข่ของลิลิธ แหล่งกำเนิดชีวิต "
ชินจิกำลังจะทำลายล้างโลกและสร้างโลกในอุดมคติของตัวเองตามที่หวังต่อไปหรือไม่.....
== การวางจำหน่าย ==
อีวานเกเลียน: ปัจฉิมภาค ได้วางขายในญี่ปุ่น ไปกับหนังสือ Dragon Magazine เล่ม 4 ระหว่าง สิงหาคม ปี พ.ศ. 2540- มกราคม พ.ศ. 2541 A
โดยในปี พ.ศ. 2550 ได้มีการวางจำหน่ายอีกครั้ง โดยเพิ่ม  ระบบเสียง 6.1 DTS และ  5.1 Dolby พร้อมเพิ่มบทแปลภาษาอื่นๆอีกด้วย
ปี พ.ศ. 2545 ได้มีการวางจำหน่าย กำเนิดใหม่อีวานเกเลียน 1.0
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
IMDb
==อ้างอิง==
ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
ภาพยนตร์อีวานเกเลียน
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2540
ภาพยนตร์หลังพยากรณ์
ภาพยนตร์ที่สร้างจากภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์
การ์ตูนญี่ปุ่น
ภาพยนตร์แอนิเมชัน
ภาพยนตร์ภาคต่อ
ถนนศรีนครินทร์

ถนนศรีนครินทร์ (Thanon Srinagarindra) เป็นถนนที่ตั้งชื่อขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี เนื่องในโอกาสทรงเจริญพระชนมายุครบ 7 รอบเมื่อปี พ.ศ. 2527 มีจุดเริ่มต้นจากถนนลาดพร้าวที่สามแยกบางกะปิ เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร ไปบรรจบกับถนนสุขุมวิทที่สามแยกการไฟฟ้า อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ลักษณะถนนแบบ 6-10 ช่องจราจร ระยะทางทั้งหมด 20.181 กิโลเมตร โดยมีระยะทางอยู่ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร 12.5 กิโลเมตร ในพื้นที่จังหวัดสมุทรปราการ 7.681 กิโลเมตร ตลอดแนวถนนไปจนถึงทางแยกศรีเทพาเป็นเส้นทางส่วนใหญ่ของรถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง ช่วงลาดพร้าว-สำโรง ซึ่งตั้งอยู่บริเวณเกาะกลางถนน
ถนนศรีนครินทร์ช่วงตั้งแต่กิโลเมตรที่ 0 (ทางแยกบางกะปิ) จนถึงกิโลเมตรที่ 10 มีหน่วยงานที่รับผิดชอบเส้นทางคือ สำนักการจราจรและขนส่ง และสำนักการโยธา กรุงเทพมหานคร และช่วงตั้งแต่กิโลเมตรที่ 10 (ทางแยกศรีอุดม) ไปจนถึงกิโลเมตรที่ 20+181 (ทางแยกการไฟฟ้า) มีหน่วยงานที่รับผิดชอบเส้นทางคือ หมวดทางหลวงศรีนครินทร์ แขวงทางหลวงสมุทรปราการ กรมทางหลวง ช่วงที่สองนี้มีฐานะเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3344 สายอุดมสุข–สมุทรปราการ
== รายชื่อทางแยก ==
== สถานที่สำคัญ ==
ตลาดบางกะปิ
โรงแรมเดอะแกรนด์โฟร์วิงส์
โรงพยาบาลสมิติเวช ศรีนครินทร์
แม็กซ์แวลู พัฒนาการ
โมเดอร์นฟอร์ม ทาวเวอร์
ธัญญะ ช็อปปิ้งพาร์ค
ตลาดเอี่ยมสมบัติ
โรงแรมดุสิตปริ๊นเซส ศรีนครินทร์
ซีคอนสแควร์
ตลาดนัดรถไฟ ศรีนครินทร์
พาราไดซ์ พาร์ค และพาราไดซ์ เพลส
สำนักงานที่ดินกรุงเทพมหานคร สาขาพระโขนง
โรงแรมโนโวเทลบางนา
ศูนย์ซ่อมบำรุงรถไฟฟ้าสายสีเหลือง
บริษัท อีสเทิร์น บางกอกโมโนเรล จำกัด
แขวงทางหลวงสมุทรปราการ
โรงพยาบาลศิครินทร์
แม็คโคร ศรีนครินทร์
บิ๊กซี ศรีนครินทร์
โรงแรมเบย์ โฮเตล
โรงเรียนนานาชาติไทย-สิงคโปร์
แจสเออร์เบิน ศรีนครินทร์
โลตัส ศรีนครินทร์
โฮมโปร ศรีนครินทร์
ไทวัสดุ ศรีนครินทร์ และ โก โฮลเซลล์ ศรีนครินทร์
โรงพยาบาลเปาโล เมมโมเรียล สมุทรปราการ
ชุมสายโทรศัพท์สมุทรปราการ
การไฟฟ้านครหลวง เขตสมุทรปราการ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวง  กรมทางหลวง กระทรวงคมนาคม
3344
4-3344
ถนนในกรุงเทพมหานคร
ถนนในจังหวัดสมุทรปราการ
ถนนในเขตบางกะปิ
ถนนในเขตสวนหลวง
ถนนในเขตประเวศ
ถนนในเขตบางนา
สถานที่ที่ตั้งชื่อตามพระนามของสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี
ไข่ข้าว

ไข่ข้าว คือไข่ที่มีเชื้อผสมเรียบร้อยแล้วแต่ฟักไม่ออก มีทั้งแบบที่ไม่เป็นตัว และแบบที่มีตัวอ่อนฟักอยู่ภายใน
ชื่อเรียกอื่น ๆ ได้แก่ ไข่ค้างฮัง,ไข่ลูก อยู่ทางภาคอีสาน
อาหารจากไข่
เลปลูว์แบลช็องซงดามูร์

เลปลูว์แบลช็องซงดามูร์ (Les plus belles chansons d'amour, "เพลงรักสุดงดงาม") เป็นอัลบั้มรวมเพลงของเซลีน ดิออนในยุคแรก ๆ ของเธอในภาษาฝรั่งเศส วางแผงเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 ในญี่ปุ่น ยอดขาย 100,000 แผ่นทั่วโลก
== รายชื่อเพลง ==
อัลบั้มเพลงของเซลีน ดิออน
อัลบั้มเพลงในปี พ.ศ. 2546
อัลบั้มเพลงแนวป็อป
อัลบั้มเพลงภาษาฝรั่งเศส
รุ้งกินน้ำ

รุ้งกินน้ำ  คือปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่เรามักจะพบเห็นได้หลังช่วงเวลาฝนตก เนื่องจากเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดจากการหักเหของแสงอาทิตย์เข้าสู่แนวสายตาเป็นมุม 40° - 42° ผ่านละอองน้ำในอากาศทำให้เกิดแถบสเปกตรัมปรากฏเป็นเส้นโค้งสีรุ้งขึ้นบนท้องฟ้า โดยจะมีสีจากล่างขึ้นบนเรียงตามลำดับ คือ ม่วง คราม น้ำเงิน เขียว เหลือง แสด แดง นอกจากนี้ในบางครั้งเรายังสามารถเห็นรุ้งกินน้ำได้สองแถบพร้อมกัน คือ รุ้งกินน้ำปฐมภูมิ และรุ้งกินน้ำทุติยภูมิ ซึ่งรุ้งกินน้ำตัวแรกที่อยู่ด้านล่าง หรือรุ้งกินน้ำปฐมภูมิ คือ รุ้งที่มีแถบสีแดงอยู่บนสุด แถบสีม่วงอยู่ล่างสุด รุ้งกินน้ำตัวที่สองจะอยู่ด้านบน หรือรุ้งกินน้ำทุติยภูมิ จะเรียงลำดับสีกลับกัน คือจากสีแดงไปยังสีม่วงจากข้างล่างขึ้นข้างบน โดยรุ้งกินน้ำทุติยภูมิเกิดจากการหักเหแสงภายในหยดน้ำสองครั้ง โดยถ้าแสงอาทิตย์ทำมุมกับหยดน้ำแล้วหักเหเป็นมุม 52° เข้าสู่แนวสายตา ก็จะมองเห็นเป็นแสงสีม่วง แต่ถ้าแสงอาทิตย์ทำมุมกับหยดน้ำแล้วหักเหเป็นมุม 50° เข้าสู่แนวสายตา ก็จะมองเห็นเป็นแสงสีแดง ด้วยเหตุนี้รุ้งทุติยภูมิจึงปรากฏอยู่ทางด้านบน และมีสีสลับกันกับรุ้งปฐมภูมินั่นเอง
== การมองเห็น==

เราสามารถมองเห็นรุ้งกินน้ำได้เมื่อมีละอองน้ำในอากาศและมีแสงอาทิตย์ส่องมาจากด้านหลังของผู้สังเกตการณ์ในมุมที่สูงจากพื้นไม่มากนัก โดยส่วนใหญ่รุ้งกินน้ำจะปรากฏให้เห็นชัดเจนเมื่อท้องฟ้าส่วนมากค่อนข้างมืดครึ้มด้วยเมฆฝน ส่วนผู้สังเกตการณ์อยู่ในที่พื้นที่สว่างซึ่งมีดวงอาทิตย์ จะทำให้มองเห็นรุ้งกินน้ำพาดผ่านฉากหลังสีเข้ม
ปรากฏการณ์รุ้งกินน้ำยังอาจพบเห็นได้ในบริเวณใกล้กับน้ำตกและน้ำพุ หรืออาจสร้างขึ้นเองได้โดยการพ่นละอองน้ำไปในอากาศกลางแสงแดด รุ้งกินน้ำยังอาจเกิดจากแสงอื่นนอกจากแสงอาทิตย์ ในคืนที่แสงจันทร์มีความสว่างมาก ๆ อาจทำให้เกิดรุ้งกินน้ำก็ได้ เรียกว่า รุ้งจันทรา แต่ภาพรุ้งที่เกิดขึ้นจะค่อนข้างจางมองเห็นได้ไม่ชัด และมักมองเห็นเป็นสีขาวมากกว่าจะเห็นเป็นเจ็ดสี
การถ่ายภาพวงโค้งสมบูรณ์ของรุ้งกินน้ำทำได้ยาก เพราะจำเป็นต้องกระทำในมุมมองประมาณ 84° ถ้าใช้กล้องถ่ายภาพแบบปกติ (35 mm) จะต้องใช้เลนส์ขนาดความยาว 19 mm หรือเลนส์ไวด์แองเกิลจึงจะใช้ได้ ถ้าผู้สังเกตการณ์อยู่บนเครื่องบิน อาจมีโอกาสมองเห็นรุ้งกินน้ำแบบเต็มวงได้ โดยมีเงาของเครื่องบินอยู่ที่ศูนย์กลางวง โดยรุ้งกินน้ำนั้น สีที่เราเห็นมักจะมองเห็นไม่ครบ 7 สี เพราะ สีบางสีจะกลืนซึ่งกันและกัน
แสงที่เกิดเป็นรุ้งนั้นคือแสงขาว และเกิดการหักเหจนเกิดเป็นแถบสี 7 แถบ โดยสีม่วงจะมีการหักเหมากที่สุด สีแดงมีการหักเหน้อยที่สุด
== ดูเพิ่ม ==
สเปกตรัมแม่เหล็กไฟฟ้า
== อ้างอิง ==
ปรากฏการณ์ของรุ้งในท้องฟ้า 
ทฎษฎีการเกิดรุ้งกินน้ำ 
รุ้งกินน้ำทำไมโค้ง 
 
ปรากฏการณ์ทางแสงในบรรยากาศ
อูนฟีเยกัทร์ติป

อูนฟีเยกัทร์ติป (1 fille & 4 types, "หนึ่งสาวสี่ชาย") เป็นอัลบั้มภาษาฝรั่งเศสที่ 21 และเป็นอัลบั้มที่ 30 เมื่อนับรวมทั้งหมด ของเซลีน ดิออน วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2546
== ข้อมูลอัลบั้ม ==
ในอัลบั้มนี้ เซลีน ดิออน ได้ร่วมงานกับนักแต่งเพลง, โปรดิวเซอร์ชื่อดัง เช่น ฌัก เวอเนอรูโซ, เอริก บ็องซี, ชีลดา อาร์เซล และฌ็อง-ฌัก กอลด์มาน
อัลบั้มนี้นำเพลงเก่ามาขับร้องใหม่ 3 เพลงอันได้แก่ "Tu nages" ฉบับดั้งเดิมของ Anggun (พ.ศ. 2543), "Retiens-moi" ของ Nanette Workman (พ.ศ. 2539), และ "Rien n'est vraiment fini" ของ Leyla Doriane (พ.ศ. 2543)
อูนฟีเยกัทร์ติป ออกจำหน่ายใน 3 รูปแบบ ได้แก่ ซีดี และแบบจำกัดอีก 2 แบบอันประกอบด้วย ซีดี และหนังสือภาพ 50 หน้า และซีดี กับดีวีดีเบื้องหลังการถ่ายทำ "ตูลอร์เดซ็อม" แต่อย่างไรก็ตามฉบับจำกัดออกจำหน่ายในฝรั่งเศสที่เดียว
ในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2546 เซลีนได้บันทึกเทปรายการโทรทัศน์พิเศษอูนฟีเยกัทร์ติป ที่โรงแรมซีซาส์พาเลซ ในลาสเวกัส ในที่ที่เธอจัดการแสดงชุด อะนิวเดย์ เพื่อสนับสนุนยอดขายอัลบั้ม
ภายหลังการออกจำหน่ายซิงเกิล 3 ซิงเกิลอันประกอบด้วย "ตูลอร์เดซอม", "เอเฌอแตม็องกอร์" และ "กงทร์นาตูร์" แต่มีซิงเกิลที่ 4 ได้ออกมาคือ "เฌอลุยดีเร" แต่ออกมาในช่วงการโปรโมตอัลบั้ม มิราเคิล ซึ่งเป็นหนึ่งในเพลงพิเศษในอัลบั้มมิราเคิล เฉพาะที่จำหน่ายในประเทศฝรั่งเศส
"เอเฌอแตม็องกอร์" เป็นเพลงในภาษาฝรั่งเศสของเพลง "เฌอแตมอ็องกอร์" ซึ่งบันจุในอัลบั้มก่อนหน้านี้ วันฮาร์ต และการร้องสดได้ออกมาในรูปแบบซีดีเพลง อะนิวเดย์... ไลฟ์อินลาสเวกัส (แสดงในช่วงพฤศจิกายน พ.ศ. 2546 และ พฤศจิกายน พ.ศ. 2547)
ทุกซิงเกิลจากอัลบั้มนี้ได้ปรากฏอีกครั้งในอัลบั้มรวมเพลงฮิต องเนอช็องช์ปา (พ.ศ. 2548)
เบื้องหลังผลงาน อูนฟีเยกัทร์ติป และการถ่ายทำมิวสิกวิดีโอ "กงทร์นาตูร์" ได้รวมรวมไว้ในดีวีดี องเนอช็องช์ปา
== รายชื่อเพลง ==
รายชื่อเพลงทั้งหมดผลิตโดย Erick Benzi
== ชาร์ต ==
===ชาร์ตรายสัปดาห์===
===ชาร์ตรายปี===
{|class="wikitable sortable plainrowheaders" style="text-align:center"
|-
! scope="col"| ชาร์ต (2547)
! scope="col"| อันดับ
|-
! scope="row"| Belgian Albums (Ultratop Wallonia)
| 86
|-
! scope="row"| Belgian Francophone Albums (Ultratop Wallonia)
| 40
|-
! scope="row"| French Albums (SNEP)
| 85
|}
==การรับรองและยอดขาย==
== ประวัติการจำหน่าย ==
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
อัลบั้มเพลงของเซลีน ดิออน
อัลบั้มเพลงในปี พ.ศ. 2546
อัลบั้มเพลงภาษาฝรั่งเศส
อัลบั้มเพลงแนวป็อป
วัดโรงธรรมสามัคคี

วัดโรงธรรมสามัคคี ตั้งอยู่ อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่
== ประวัติ ==
เดิมเป็นเพียงอารามเล็กๆ ที่อยู่ในบริเวณสวนมันแกว บ้านตลาดสันกำแพง ต่อมามีคณะผู้ศรัทธาได้ทำการซื้อที่ดินดังกล่าว แล้วยกให้เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม ฟังเทศน์ โดยได้ก่อสร้างศาลาบำเพ็ญบุญหลังหนึ่ง ชาวจึงเรียกตามสำเนียงคำเมืองว่า "โฮงธรรม" (โรงธรรม)โดยจะอาราธานานิมนต์พระภิกษุจากวัดต่างๆ มาเพื่อรับภัตตาหารและเทศนาธรรมทุกวันพระ ในช่วงเข้าพรรษา
ต่อมา ได้อาราธนาพระอาจารย์กู่ ธมมทินโน พระกรรมฐานสาย
พระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต มาจำพรรษา และมีการอาราธนาพระอาจารย์อีกหลายรูป จึงมีการสร้างเสนาสนะ และถวาวรวัตถุขึ้นไปตามลำดับ
ได้ประกาศตั้งเป็นวัดวันที่ ๑๑ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๐๑
ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา
ประกอบพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ ๔ มกราคม พ.ศ. ๒๕๑๐
== สถาปัตยกรรม ==
พระเจดีย์โพธิปักธิยธรรม เป็นเจดีย์ที่มีรูปร่างแปลกไปจากที่อื่น โดยชื่อหมายถึงธรรมอันเป็นฝักฝ่ายหนือเกื้อกุลแก่การตรัสรู้ ๓๗ ประการ
ได้แก่ สติปัฏฐาน ๔, สัมมัปปธาน ๔, อิทธิบาท ๔, อินทรีย์ ๕, พละ ๕, โพชฌงค์ ๗, มรรคมีองค์ ๘ รวมเป็น โพธิปักขิยธรรม ๓๗ ประการ ฐานเจดีย์เป็นทรงกลม ภายในประกอบห้องสมุด, ห้องแสดงศิลปวัตถุ, ประดิษฐานพระพุทธรูปประจำวันเกิดและพระพุทธรูปต่าง ๆ และชั้นสูงสุดได้ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ
== อ้างอิง ==
บันทึกประวัติวัดโรงธรรมสามัคคี โดยพระครูจิตตภัทราภรณ์(บุญฤทธิ์ จิตตสุโภ)
รโรงธรรมสามัคคี
ควอตซ์

ควอตซ์ (Quartz) (SiO2) หรือมีชื่อว่า "แร่เขี้ยวหนุมาน" เป็นแร่ที่พบมากที่สุดในโลกเป็นอันดับที่สองรองจาก เฟลด์สปาร์
== คุณสมบัติ ==
สี มีทั้งโปร่งใส จนถึงทึบแสง มีมากมายแทบจะทุกสี
ควอตซ์มีค่าความแข็งที่ 7 ตามสเกลของโมส์ (Moh's scale)
นอกจากนี้ ควอตซ์ยังมีคุณสมบัติพิเศษคือมี piezoelectric คือไฟฟ้าที่เกิดจากการกดดันทางกลไกที่มีต่อ
ซึ่งทำให้เกิดมีประจุไฟฟ้าขึ้นในควอตซ์ (เช่นเดียวกับทัวร์มาลีน) ด้วยคุณสมบัตินี้จึงนำมาใช้ควบคุมความถี่คลื่นวิทยุ ควบคุมความเที่ยงตรงของนาฬิกากันน้ำ ที่เราเรียกกันว่า นาฬิกาควอตซ์ และด้วยความโปร่งใสต่อแสงอัลตราไวโอเลต ทำให้ควอตซ์เหมาะที่จะนำมาทำเป็นเลนส์ของกล้องจุลทรรศน์อีกด้วย
== รูปแบบผลึก ==
ด้วยลักษณะของผลึก ทำให้ควอตซ์ถูกแบ่งออกเป็น 3 ประเภท
แบบผลึกเดี่ยว Single Quartz หรือ Crystalline Quartz เป็นผลึกที่มีการเรียงตัวกันอย่างมีระเบียบ มีชื่อเรียกต่างกันไปตามสีที่พบ สามารถนำไปใช้ในอุตสาหกรรมการผลิต นาฬิกา, เลนส์ และอุปกรณ์ควบคุมความถี่ของคลื่นวิทยุ ที่รู้จักและนิยมในท้องตลาดก็คือ ควอตซ์สีเหลือง ที่เรียกว่า ซิทรีน (Citrine) และสีม่วงที่เรียกว่า แอเมทิสต์ (Amethyst)

แบบ Microcrystalline ประกอบด้วยกลุ่มผลึกเล็กๆ ไม่สามารถมองเห็นรูปผลึกได้ด้วยตาเปล่า เช่น หินตาเสือ (Tiger's eye) ที่คนไทยเรียกว่า คดไม้สัก เป็นต้น
แบบ Cryptocrystalline Quartz หรือที่เรียกว่า คาลเซโดนี Chalcedony เป็นควอตซ์ที่มีผลึกเล็กๆ ละเอียดรวมตัวกันเป็นจำนวนมาก ต่างจากแบบ Microcrystalline คือเป็นผลึกเล็กๆ มารวมกัน ไม่ใช่กลุ่มผลึก มีลักษณะเล็กกว่ากลุ่มผลึกนั่นเอง เช่น เจสเปอร์, เลือดพระลักษณ์ (Bloodstone) และอาเกท เป็นต้น.
== เกร็ดความรู้เกี่ยวกับควอตซ์ ==
เนื่องจากฝุ่นละอองที่มีอยู่ในอากาศก็มีแร่ควอตซ์ปะปนอยู่เช่นกัน ดังนี้หากใช้ผ้าทำความสะอาดเช็ดถูอัญมณีที่มีความแข็งน้อยกว่า 7 เช่น ไข่มุก งาช้าง อำพัน ซอยไซต์ ไดออปไซด์ หรือเพอริโดต์ เป็นต้น จะทำให้อัญมณีที่มีค่าความแข็งน้อยกว่าควอตซ์จะเป็นรอยขีดข่วนได้ ดังนี้จึงเป็นที่นิยมเชื่อถือกันว่า แร่ที่มีค่าความแข็งมากกว่า 7 จึงเหมาะสมกับการนำมาทำเป็นอัญมณี ยกเว้นที่แข็งน้อยกว่าแต่มีคุณสมบัติที่จะนำมาเป็นอัญมณีได้ ก็คือ มีความสวยงามที่โดดเด่น และเป็นที่นิยมตามแฟชั่น
== รูปผลึกควอตซ์ ซึ่งพบได้ทั่วไป ==
QuartzUSGOV.jpg
Quartz a rutile.jpg
== แหล่งข้อมูล ==
กรมทรัพยากรธรณี 
แร่
ภาษามันดาอิก

ภาษามันดาอิก เป็นภาษาที่ใช้ในศาสนามันดาอี ใกล้เคียงกับภาษาอราเมอิก และได้รับอิทธิพลจากภาษากลุ่มอิหร่านอื่น ๆ ทั้งในด้านไวยากรณ์และรากศัพท์ ภาษามันดาอิกคลาสสิก จัดอยู่ในภาษากลุ่มเซมิติกตะวันออก สาขาตะวันออกเฉียงเหนือ ใกล้เคียงกับภาษาอราเมอิกที่ใช้พูดในบาบิโลเนียและภาษาในเมโสโปเตเมียอื่น ๆ มีความใกล้เคียงกับภาษาซีเรียค ที่เป็นภาษาของชาวคริสต์ในตะวันออกกลาง
== ภาษามันดาอิกใหม่ ==
ภาษามันดาอิกใหม่พัฒนามาจากภาษามันดาอิก ที่จัดอยู่ในกลุ่มเดียวกับภาษาอราเมอิก ภาษาอราเมอิกเคยใช้เป็นภาษากลางในยุคอัสซีเรียและอะคีเมนิด และเป็นภาษาสำหรับการติดต่อระหว่างชาติ หลังจากนั้น ภาษาอราเมอิกพัฒนาออกไปเป็นสองกลุ่มใหญ่คือ กลุ่มตะวันตกได้แก่ภาษาทัลมูดิกในปาเลสไตน์ ภาษาปาเลสไตน์ของชาวคริสต์ และภาษาซามาริทัน กับกลุ่มตะวันออก ได้แก่ ภาษาบาบิโลเนียยุคสุดท้าย ภาษาซีเรียคและภาษามันดาอิก
ภาษาที่ยังเหลืออยู่ของภาษาอราเมอิกกลุ่มตะวันออกได้แก่ ภาษาอราเมอิกใหม่กลาง (ภาษาตูโรโยและภาษามลาโซ) ภาษาอราเมอิกใหม่ตะวันออกเฉียงเหนือ (เป็นกลุ่มใหญ่สุด ซึ่งรวมทั้งภาษาอราเมอิกใหม่ในหมู่ชาวยิวและภาษาอราเมอิกใหม่อัสซีเรียและภาษาอราเมอิกใหม่คัลเดีย) และภาษามันดาอิกใหม่  ส่วนภาษาที่เหลือรอดของกลุ่มตะวันตกมีภาษาเดียวคือภาษาอราเมอิกใหม่ตะวันตกที่ใช้พูดในบางหมู่บ้านในดามัสกัส ในบรรดาภาษาที่เหลือรอดเหล่านี้ ภาษามันดาอิกใหม่จัดว่าเป็นภาษาที่สืบทอดมาจากภาษาอราเมอิกโดยตรง ในทางไวยากรณ์ ภาษามันดาอิกใหม่มีลักษณะอนุรักษนิยมเมื่อเทียบกับภาษาอราเมอิใหม่กลุ่มตะวันออกอื่น ๆ โดยยังคงใช้การเชื่อมต่อปัจจัยแบบภาษาเซมิติกยุคเก่า
ภาษามันดาอิกใหม่เหลืออยู่สามสำเนียง ใช้พูดในเมืองซุซตาร์ ชาห์ วาลติ และเดซฟูล ในฆูเซสถานตะวันออกเฉียงเหนือ ประเทศอิหร่าน ชุมชนชาวมันดาอีในเมืองเหล่านี้อพยพออกในช่วงพ.ศ. 2523 และเข้าไปตั้งถิ่นฐานในเมืองอะห์วาซและโคร์รัมชาห์ ซึ่งเป็นผลมาจากสงครามอิรัก-อิหร่าน
== อ้างอิง ==
Drower, Ethel Stefana and Rudolf Macuch. 1963. A Mandaic Dictionary. Oxford: Clarendon.
Häberl, Charles. 2006. The Neo-Mandaic Dialect of Khorramshahr. PhD Dissertation, Harvard University.
Macuch, Rudolf. 1965. Handbook of Classical and Modern Mandaic. Berlin: De Gruyter.
Macuch, Rudolf. 1989. Neumandäische Chrestomathie. Wiesbaden: Harrasowitz.
Macuch, Rudolf. 1993. Neumandäische Texte im Dialekt von Ahwaz. Wiesbaden: Harrasowitz.
Nöldeke, Theodor. 1862. “Ueber die Mundart der Mandäer.” Abhandlungen der Historisch-Philologischen Classe der königlichen Gesellschaft der Wissenschaften zu Göttingen 10: 81-160.
Nöldeke, Theodor. 1875. Mandäische Grammatik. Halle: Waisenhaus
มันดาอิก
การอธิษฐานในศาสนาพุทธ

อธิษฐาน ( อ่าน อะ-ทิด-ถาน )  มีสองความหมาย ความหมายแรกคือ การตั้งมั่นหรือการตัดสินใจ และความหมายที่สองคือ การตั้งใจหรือการผูกใจ
== อธิษฐานในความหมายของการตั้งมั่น ==
อธิษฐาน แปลว่า การตั้งมั่น การตัดสินใจ การตั้งความปรารถนา ทั่วไปหมายถึงการตั้งใจมุ่งผลอย่างใดอย่างหนึ่ง, การตั้งจิตร้องขอสิ่งใดสิ่งหนึ่งต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์, การนึกปรารถนาสิ่งที่ต้องการจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เช่น ตั้งจิตอธิษฐานขอพรจากพระ นึกอธิษฐานในใจ ขอให้เดินทางแคล้วคลาด เป็นต้น
คำว่า อธิษฐาน ในคำวัด หมายถึง ความตั้งใจมั่นคงตัดสินใจรักษาสัจจะ ตั้งใจประกอบความเพียร ตั้งใจเสียสละ ตั้งใจทำบุญ ตั้งใจหาความสงบ เป็นต้น
== อธิษฐานในความหมายของการตั้งใจ ==
อธิษฐาน แปลว่า การตั้งใจไว้ การผูกใจไว้  ใช้คู่กับคำว่า ปัจจุธรณ์ ที่แปลว่า ถอนคืน, การถอนคืน เป็นภาษาพระวินัย คือมีธรรมเนียมว่าเมื่อพระสงฆ์ได้ผ้ามาใหม่ ตั้งใจจะใช้เป็นผ้าชนิดใด เช่น เป็นสบงสำหรับนุ่ง เป็นจีวรสำหรับห่ม ก็อธิษฐาน คือตั้งใจกำหนดผูกใจไว้ ว่า จะใช้สอยเป็นผ้าชนิดนั้น เมื่ออธิษฐานเสร็จแล้วเป็นอันถูกต้อง และใช้สอยได้ตามพระวินัย เรียกผ้านั้นว่า ผ้าอธิษฐาน  ผ้าครอง หรือ สบงอธิษฐาน  จีวรอธิษฐาน
แม้บาตรก็ต้องอธิษฐานก่อนนำใช้บิณฑบาตทุกครั้งเช่นกัน โดยว่าดังนี้ ๓ หน “อิมัง ปัตตัง อะธิฏฐามิ” เมื่ออธิษฐานแล้วเรียกว่า บาตรอธิษฐาน
มีคำสำหรับอธิษฐานตามพระวินัยโดยเฉพาะเมื่อต้องการจะเลิกใช้หรือเปลี่ยนใหม่ก็ทำได้โดยการปัจจุธรณ์เสียก่อน
คำขอขมาและอธิฐานจิต
อธิฐานหน้าพระพุทธรูป หรือสวดมนต์ก่อนนอน
(ตั้งนะโม ๓ จบ)
สัพพัง อะปะระธัง ขะมะถะเม ภันเต อุกาสะ ทะวารัตตะเยนะคะตัง  สัพพัง ทะปะราธัง ขะมะถะเม ภันเต อุกาสะ ขะมามิ ภันเต
== อ้างอิง ==
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช) ป.ธ. ๙ ราชบัณฑิต  พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ ชุด คำวัด,   วัดราชโอรสาราม กรุงเทพฯ พ.ศ. 2548
พิธีกรรมในศาสนาพุทธ
คำศัพท์ศาสนาพุทธ
ภาษาลิซานิด โนซาน

ภาษาลิซานิด โนซาน เป็นภาษาอราเมอิกใหม่ของชาวยิว เริ่มใช้พูดในทางใต้และทางตะวันออกของเคอร์ดิสถานในอิรัก อยู่ในบริเวณที่เรียกว่าอาร์บิล ผู้พูดส่วนใหญ่ปัจจุบันอยู่ในอิสราเอล คำว่าลิซานิก โนซานหมายถึง “ภาษาของพวกเราเอง” ชื่อเรียกอื่นๆของภาษานี้คือ ภาษาฮาลัวลา (หมายถึงภาษายิว) ภาษากาลิกาลู (หมายถึง “ของฉัน-ของคุณ” เรียกตามลักษณะเฉพาะของไวยากรณ์ และภาษาคูร์ดิต (หมายถึงภาษาเคิร์ด)
== จุดกำเนิด ==
สำเนียงของภาษาอราเมอิกใหม่จำนวนมากใช้พูดในบริเวณทะเลสาบอูร์เมียและทะเลสาบวานในตุรกี จนถึงที่ราบโมซุลในอิรักและบริเวณซานานดาซในอิหร่าน ภาษาลิซานิดใช้พูดในแถบตอนกลางของบริเวณนี้จัดอยู่ในสำเนียงตะวันตกเฉียงใต้ ไม่อาจเข้าใจกันได้กับภาษาอราเมอิกใหม่อัสซีเรียและภาษาอราเมอิกใหม่คัลเดีย
== การใช้ในปัจจุบัน ==
ภาษานี้มีสำเนียงหลักสองกลุ่ม กลุ่มแรกคือกลุ่มตะวันตกใช้พูดรอบๆอาร์บิล ชาวยิวส่วนใหญ่ในบริเวณนี้พูดภาษาอาหรับด้วยและภาษาสำเนียงนี้ได้รับอิทธิพลจากภาษาอาหรับแบบอิรักมาก สำเนียงตะวันออกพบในเมืองกอย ซันจัต ในเขตภูเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือของอิรัก สำเนียงนี้ได้รับอิทธิพลจากภาษาอาหรับและภาษาเคิร์ดมาก
ระบบคำกริยาของภาษาลิซานิดต่างจากภาษาอราเมอิกใหม่อื่นๆมาก และมีความผันแปรไปตามกลุ่มสำเนียง สำเนียงอาร์บิลแสดงเป้าหมายกำลังกระทำโดยใชคำอุปสรรค la- กับรูปกริยา เช่น laqatil (เขากำลังฆ่า) สำเนียงโดเบใช้ระบบเดียวกันแต่ใช้คำอุปสรรค na- กลุ่มสำเนียงตะวันออกใช้รุปกริยาไม่จำกัดขอบเขตกับคำเชื่อมเพื่อแสดงการกำลังกระทำ
ความไม่สงบในดินแดนที่เคยอยู่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 และการก่อตั้งรัฐอิสราเอล ทำให้ชาวยิวส่วนใหญ่ในเคอร์ดิสถานอพยพออกไปที่อื่น ในกลุ่มคนรุ่นใหม่ ภาษานี้ถูกแทนที่ด้วยภาษาฮีบรู เหลือผู้พูดภาษานี้เพียง 3,000 คน ส่วนใหญ่อายุมากกว่า 40 ปี และจะกลายเป็นภาษาตายในอนาคตอันใกล้ เขียนด้วยอักษรฮีบรู
== อ้างอิง ==
Heinrichs, Wolfhart (ed.) (1990). Studies in Neo-Aramaic. Scholars Press: Atlanta, Georgia. .
ลิซานิด โนซาน
ลิซานิด โนซาน
ลิซานิด โนซาน