pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
แก๊ก คอนเสิร์ต

แก๊ก คอนเสิรต์ (개그콘서트) เป็นรายการโทรทัศน์แนวคอมาดี้กเกาหลีใต้ ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ KBS2
ซึ่งบางครั้งเรียกว่า Gag Con (เกาหลี: 개콘) เริ่มออกอากาศครั้งแรก ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1999 และเป็นรายการตลกที่เก่าแก่ที่สุดของเกาหลีใต้ รายการจะบันทึกเทปในวันพุธ และออกอากาศทาง KBS2 ในวันอาทิตย์เวลา 17:15 น. (ตามเวลาท้องถิ่น) รายการจะออกอากาศพร้อมคำบรรยายภาษาอังกฤษทาง KBS World TV ในวันเสาร์เวลา 18:00 น.
== ประวัติการออกอากาศ ==
Season 1 (September 1999 to October 2000)
Season 2 (October 2000 to January 2003)
Season 3 (January 2003 to March 2004)
Season 4 (March 2004 to April 2008)
Season 5 (April 2008 to May2020)
== นักแสดง ==
개그콘서트 GAG CONCERT
Current comedians※ As of 4 January 2020
{| cellpadding="4"
|- valign="top"
|
K
Kang Seong beom
Kang Yumi
Kwon Jae Kwan
Kim Dae Hui
Kim Min Kyeong
Kim Du Hyun
Kim Shi deok
Kim Seong Won
Kim Su Yeong
Kim Won hun
Kim Tae Won
Kim Hoe Kyeong
|
Park, S 
Ryu Keun Ji
Park Dae Seung
Park Sung-kwang
Park So Yeong
Park So Ra
Park Joon-hyung
Bae Jung Keun
Bok Hyun Kyu
Seo Nam Yong
Seo Taehun
Song Yeonggil
Song JunKeun
Song JunSeok
Song Jae In
Shin BongSeon
|
A,Y, L, I,J 
An Sang Tae
An So Mi
Yang Seung Won
Alpago Şinasi
O Ki Hwan
Yang Seon Il
Yu Minsang
Yun Hyeong Bin
Eom Ji Yun
Lee Kwang Seop
Lee Dong Yun
Lee Ga eun
Lee Jae Yul
Lee Jeong In
|
Lee Jae Hoon
Lee Hyeong Jeong
Lee Chang ho
Lee Chang yun
Im Jae Baek
Jang dong Hyeok
Jang Jun Hee
Jang Ki Yeong
Jeon Su Hee
Jo Jin Se
Jeong Seung Hwan
Jeong Taeho
|
|}
== Name ==
(2011.7.3~2019.7.21)
==Notable Corners==
==Past Favourite Sketches==
รายการโทรทัศน์ช่องเคบีเอส‎
การเข้ารหัสขนส่งเป็นชิ้นส่วน

การเข้ารหัสขนส่งเป็นชิ้นส่วน (chunked transfer encoding) เป็นวิธีหนึ่งของเว็บเซิร์ฟเวอร์เอชทีทีพี ในการส่งถ่ายข้อมูลไปยังโปรแกรมประยุกต์ของเครื่องลูกข่าย (ซึ่งมักจะเป็นเว็บเบราว์เซอร์) ปกติแล้วข้อมูลที่ได้รับจากข้อความตอบรับเอชทีทีพีจะถูกส่งมาเป็นข้อมูลชิ้นเดียว ซึ่งขนาดของเนื้อหานั้นได้แสดงไว้ในส่วนหัว Content-Length ขนาดของข้อมูลเป็นสิ่งสำคัญ เพราะว่าเครื่องลูกข่ายจำเป็นต้องทราบว่า เมื่อไรข้อความตอบรับจะสิ้นสุดและเมื่อไรข้อความถัดไปจะตามมา และด้วยการใช้การเข้ารหัสขนส่งเป็นชิ้นส่วน ข้อมูลจะถูกแบ่งออกเป็นบล็อกย่อย ๆ และถูกส่งออกไปเป็นหนึ่งหรือหลาย "ชิ้นส่วน" (chunk) ดังนั้นเครื่องแม่ข่ายอาจเริ่มส่งข้อมูลก่อนที่มันจะทราบว่าขนาดรวมทั้งหมดของเนื้อหาเป็นเท่าใด บ่อยครั้งที่ขนาดของบล็อกจะเท่ากันหมด แต่ก็ไม่แน่เสมอไป
บางครั้งเครื่องให้บริการเอชทีทีพีใช้การบีบอัดข้อมูล (gzip หรือ deflate) เพื่อลดเวลาที่ใช้ในการส่งถ่ายข้อมูล แม้ว่าการเข้ารหัสขนส่งเป็นชิ้นส่วนสามารถใช้ได้กับทรัพยากรที่บีบอัดเพื่อลดปริมาณชิ้นส่วนที่ส่ง แต่หลังจากแบ่งแล้ว ชิ้นส่วนต่าง ๆ ที่ไม่ได้มีการบีบอัดในตัวเองก็จะไม่มีประโยชน์อะไร แถมยังทำให้เซิร์ฟเวอร์เสียเวลาในการบีบอัดอย่างเต็มที่ แล้วข้อมูลบีบอัดที่ออกมาจึงค่อยถูกตัดแบ่งตามแผน ส่วนกรณีที่มีการตัดแบ่งเป็นชิ้นส่วนก่อนแล้วค่อยนำไปบีบอัด มีข้อดีตรงที่สามารถบีบอัดได้ทันทีในขณะที่ข้อมูลกำลังส่ง เพราะข้อมูลที่นำมาบีบอัดมีขนาดเล็ก แต่ก็มีข้อเสียคือไม่สามารถทราบถึงขนาดข้อมูลสุดท้ายที่บีบอัดแล้วได้โดยง่าย
== รูปแบบ ==
เครื่องแม่ข่ายจะส่งส่วนหัวของการตอบรับ Transfer-Encoding โดยกำหนดค่าเป็น chunked แต่ละชิ้นส่วนจะขึ้นต้นด้วยขนาดของข้อมูลในชิ้นส่วนนั้นเป็นเลขฐานสิบหก ตามด้วยอักขระปัดแคร่ (carriage return) อักขระป้อนบรรทัด (line feed) และข้อมูลในส่วนนั้น ในการนำไปใช้บางอย่าง จะมีอักขระช่องว่าง (0x20) เพิ่มเข้ามาระหว่างขนาดของชิ้นส่วน กับอักขระปัดแคร่ป้อนบรรทัด และเมื่อไม่มีข้อมูลที่จะส่งต่อแล้ว ชิ้นส่วนตอบรับสุดท้ายจะจบด้วยขนาดที่เท่ากับ 0
=== ตัวอย่างข้อความตอบรับ ===
HTTP/1.1 200 OK
Content-Type: text/plain
Transfer-Encoding: chunked
23
This is the data in the first chunk
1A
and this is the second one
0
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
RFC 2616 ส่วนที่ 3.6.1
เอชทีทีพี
การจัดการข้อมูล
ช่องว่าง

ช่องว่าง อาจหมายถึง
ในการเขียน
* วรรค
* ช่องไฟ
* จุดไข่ปลา (ช่องว่างให้กรอกข้อมูล)
ช่องว่าง (อักขระ) (whitespace)
ปริภูมิ (space)
ช่องว่าง (vacuole)
กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์

__NOTOC__

กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์ (cornucopia หรือ horn of plenty; cornu copiae) เป็นสัญลักษณ์ของอาหารและความอุดมสมบูรณ์ที่ใช้กันมาราวห้าร้อยปีก่อนคริสต์ศักราชบางครั้งก็เรียกว่า “กรวยแห่งอมาลเธีย” (Horn of Amalthea) หรือ “กรวยแห่งการเก็บเกี่ยว” (Harvest cone) “กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์” พบบ่อยในงานศิลปะทุกแขนงมาตั้งแต่สมัยกรีกโรมันในการใช้เป็นสัญลักษณ์ที่แสดงถึงความอุดมสมบูรณ์และการให้กำเนิด
ในตำนานเทพเจ้ากรีกเทพีอมาลเธีย (Amalthea) เป็นแพะผู้เลี้ยงดูซูสด้วยน้ำนมของตนเอง เมื่อเขาของอมาลเธียหักด้วยอุบัติเหตุโดยซูสขณะที่กำลังเล่นกันซึ่งทำให้อมาลเธียกลายเป็นยูนิคอร์น เทพซูสผู้รู้สึกผิดก็คืนเขาให้ เขานั้นจึงมีอำนาจเหนือธรรมชาติที่จุสิ่งใดก็ได้ที่ผู้เป็นเจ้าของต้องการ ภาพดั้งเดิมเป็นภาพเขาแพะที่เต็มไปด้วยผลไม้และดอกไม้ เทพเช่นเทพีฟอร์ชูนา (Fortuna) บางภาพจะถือกรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์ นอกจากจะเป็นสัญลักษณ์แห่งความอุดมสมบูรณ์ กรวยก็ยังเป็นสัญลักษณ์ของการให้กำเนิด
อีกทฤษฎีหนึ่งก็ว่าเทพีอมาลเธียอาจจะเป็นนิมฟ์ที่ถูกขอให้มาเลี้ยงซูสเมื่อถูกซ่อนตัวจากโครเนิส อมาลเธียก็นำซูสไปซ่อนไว้ที่เขาไอไกออน (Mount Aigaion) ที่แปลว่าภูเขาแพะ ซึ่งอาจจะหมายความว่าอมาลเธียเป็นนิมฟ์ที่เป็นแพะหรือเป็นนิมฟ์ที่ดูและแพะก็ได้ ฉะนั้นเขาที่หักอาจจะเป็นเขาของอมาลเธียหรือเขาของแพะของอมาลเธียที่หักขณะที่เล่นกับซูสก็ได้ เพื่อเป็นการตอบแทนเทพซูสจึงสร้าง “กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์” อีกทฤษฎีหนึ่งก็ว่าอมาลเธียเป็นชื่ออีกชื่อหนึ่งของกลุ่มดาวแพะทะเล
การสร้างงานศิลปะในสมัยใหม่ของ “กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์” มักจะเป็นกรวยที่สานด้วยหวายที่มีรูปร่างเหมือนเขาแพะที่บรรจุด้วยสิ่งต่างสำหรับฉลองเช่นผลไม้และผัก ในทวีปอเมริกาเหนือ “กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์” กลายมามีความสัมพันธ์กับเทศกาลวันขอบคุณพระเจ้าและการเก็บเกี่ยว ในรัฐบริติชโคลัมเบีย “Cornucopia” เป็นชื่อของเทศกาลไวน์และอาหารประจำปีที่ฉลองกันที่วิสเลอร์ นอกจากนั้นสัญลักษณ์นี้ก็ยังปรากฏในธงและตราของรัฐไอดาโฮ, รัฐนอร์ทแคโรไลนา และรัฐนิวเจอร์ซีย์ และในตราของประเทศโคลอมเบีย, ประเทศเปรู และประเทศเวเนซุเอลา
“กรวยแห่งความอุดมสมบูรณ์” ใช้ในเครื่องประดับที่เป็นสัญลักษณ์ของการมีบุตร, โชค และความอุดมสมบูรณ์ ผู้นับถือคริสต์ศาสนาบางกลุ่มก็กล่าวเตือนไม่ให้ใช้สัญลักษณ์ที่ว่านี้เพราะถือกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของความโชคร้าย และเปรียบเทียบกับ “เขา” ที่บรรยายในพระคัมภีร์ที่หมายถึงพระเยซูเท็จ (Antichrist)
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
สัญลักษณ์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
== ระเบียงภาพ ==
ไฟล์:Cornucopia Tindari MAR Palermo NI5582.jpg|กรวยจากคริสต์ศตวรรษที่ 1 พบที่เมสซินาในอิตาลี
ไฟล์:Bas-relief romain MNC 1.JPG|เทพีฟอร์ชูนาแบบกรวย
ไฟล์:Dionysos Ploutos BM F68.jpg|เทพพลูโตถือกรวย
ไฟล์:Giovanni Caccini - Autunno . Ponte Santa Trinita-florence.jpg|ประติมากรรมโดย จิโอวาน บัตติสตา คัชชินิที่ฟลอเรนซ์
ไฟล์:Cornucopia.png|โปสเตอร์จากแคนาดา
สัญลักษณ์
วันขอบคุณพระเจ้า
โรงแรมริตซ์ ปารีส

โรงแรมริตซ์ ปารีส (Hôtel Ritz Paris) เป็นโรงแรมที่ตั้งอยู่ที่ปลาซวองโดม ใจกลางกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เป็นโรงแรมที่มีชื่อเสียงและหรูหราที่สุดในโลกแห่งหนึ่ง และเป็นหนึ่งในเจ็ด Parisian Palace ที่จัดอันดับโดย The Leading Hotels of the World  นับเป็นโรงแรมริตซ์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก โดยก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2441
==ประวัติ==
อาคารของโรงแรมสร้างขึ้นเมื่อต้นศตวรรษที่ 18 เพื่อเป็นที่พักอาศัยส่วนตัว ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2397 อาคารได้ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของพี่น้อง Péreire ซึ่งได้ใช้เป็นสำนักงานใหญ่ของสถาบันการเงิน Crédit Mobilier

ด้านหน้าของอาคารออกแบบโดย  ฌูลส์ อาร์ดวง-มองซาร์ ต่อมาเซซาร์ ริตซ์ ได้ปรับเปลี่ยนให้เป็นโรงแรมหรู และเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2441 เมื่อรวมกับพรสวรรค์ด้านการทำอาหารของออกุสต์ เอสกอฟฟิเยร์ ผู้ถือหุ้นรายย่อย ทำให้โรงแรมริตซ์มีพร้อมทั้งความหรูหรา บริการ และอาหารชั้นเลิศ
โรงแรมริตซ์ประกอบด้วยอาคาร Vendôme และ Cambon มีห้องพักด้านหนึ่งหันหน้าเข้าหาปลาซวองโดม และห้องพักด้านตรงข้ามมองลงไปเห็นสวนของโรงแรม ที่นี่เป็นที่ชื่นชอบของเหล่าบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในโลก และมีห้องชุดหรูหราบางห้องที่ตั้งชื่อตามแขกที่มีชื่อเสียง ตัวอย่างผู้มีชื่อเสียงที่มาพักที่โรงแรมริตซ์ เช่น เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ ซึ่งนำชื่อไปตั้งเป็นชื่อบาร์ของโรงเรม และมาร์แซล พรุสต์ สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร ชาร์ลี แชปลิน เกรทา การ์โบ มาร์ลีน ดีทริช ฌ็อง-ปอล ซาทร์ เอลตัน จอห์น รวมทั้งนักออกแบบเสื้อผ้า โกโก ชาแนล ซึ่งพักอยู่ที่โรงแรมริตซ์นานกว่าสามสิบปี

==โรงแรมริตซ์ในปัจจุบัน==
ปัจจุบันโรงแรมริตซ์ ปารีส มีห้องพัก 161 ห้อง ห้องอาหารหนึ่งห้อง และบาร์สองแห่ง ราคาห้องพักเริ่มต้นที่ 730 ยูโรต่อคืน ห้องชุดเริ่มต้นที่ 3,000 ยูโร ห้องอาหารของโรงแรมที่มีชื่อว่า L'Espadon ได้รับระดับคะแนนหนึ่งดาวจาก Michelin Red Guide ฉบับปี 2007
==เกร็ด==
Forbes Magazine ยกย่องคอลิน ฟีลด์ head barman ประจำบาร์เฮมิงเวย์ในโรงแรม ให้เป็น "บาร์เทนเดอร์ที่ดีที่สุดในโลก" 
== References ==
==External links==
Hotel website
Interview with Colin Field, leading mixologist and head barman of the Ritz's Hemingway Bar 
โรงแรมในปารีส
ประเทศฝรั่งเศส
Immiserizing growth

Immiserizing growth
เศรษฐกิจที่เจริญเติบโตจะส่งผลในทางที่เลวร้าย กว่าก่อนเกิดการเจริญเติบโต โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
ถ้าการเจริญเป็นการส่งออกเพียงอย่างเดียว จะเป็นหนทางที่นำไปสู่ ความตกต่ำในอัตราการค้าของประเทศที่ส่งออก
ในบางโอกาสที่พอเหมาะพอเจาะ ซึ่งดีที่มันจะเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก
การตกต่ำของอัตราการค้า อาจจะใหญ่ยิ่งกว่าผลได้จากการค้าเสียด้วยซ้ำ สถานการณ์แบบนี้ จะยิ่งทำให้ประเทศแย่ลงกว่าก่อนที่จะมีการเติบโต
ผลลัพธ์นี้เกิดขึ้นกับประเทศที่กำลังเจริญเติบโต ซึ่งความสามารถต่างๆ ขึ้นอยู่กับอิทธิพลราคาของโลก
Harry G. Johnson, ได้ทำความเข้าใจกับเงื่อนไขนี้ และผลลัพธ์เกี่ยวกับเรื่องนี้ในปี 1995 พบว่า มีความสัมพันธ์กันอย่างลึกซึ้งที่กระทบถึงกันอย่างดีระหว่าง
immeserizing growth กับ export of primary goods โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศกำลังพัฒนา
บทความเกี่ยวกับ เศรษฐศาสตร์ ที่ยังไม่สมบูรณ์
เศรษฐศาสตร์
ชาวซุนดา

ชาวซุนดา เป็นกลุ่มชาติพันธุ์พื้นเมืองในประเทศอินโดนีเซียอาศัยอยู่ในพื้นที่ทางตะวันตกของเกาะชวา  มีจำนวนประมาณ 31 ล้านคน ชาวซุนดาใช้ภาษาหลักคือภาษาซุนดา และนับถือศาสนาอิสลามเป็นส่วนใหญ่
เดิมนั้นชาวซุนดามักจะอาศัยอยู่หนาแน่นในจังหวัดชวาตะวันตก, บันเติน และจาการ์ตา รวมทั้งพื้นที่ทางตะวันตกของจังหวัดชวากลาง สำหรับชวากลาง และชวาตะวันออกนั้น เป็นถิ่นฐานเดิมของชาวชวา ซึ่งเป็นกลุ่มชาติพันธุ์กลุ่มใหญ่ที่สุดในอินโดนีเซีย
วัฒนธรรมของชาวซุนดานั้นส่วนใหญ่ยืมมาจากวัฒนธรรมชวา แต่มีความแตกต่างออกไปเนื่องจากการนับถือศาสนาอิสลาม และมีลำดับชั้นทางสังคมที่แข็งแกร่งน้อยกว่ามาก 
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
Hefner, Robert (1997), Java's Five Regional Cultures. taken from 
กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศอินโดนีเซีย
ชาวซุนดา
ภาษาเบอตาวี

ภาษาเบอตาวี มีอีกชื่อว่า ภาษามลายูเบอตาวี, ภาษามลายูจาการ์ตา หรือ ภาษามลายูบาตาเวีย  เป็นภาษาพูดของชาวเบอตาวีในกรุงจาการ์ตาของประเทศอินโดนีเซีย มีผู้พูดภาษาเบอตาวีเป็นภาษาแม่ประมาณ 5 ล้านคน โดยเป็นภาษาลูกผสมที่อิงภาษามลายู (Malay-based creole language) ในจาการ์ตา เกาะชวา ประเทศอินโดนีเซีย เป็นภาษาลูกผสมที่มีภาษามลายูเป็นฐาน ภาษาเบอตาวีเป็นภาษาไม่ทางการยอดนิยมในอินโดนีเซียสมัยปัจจุบัน ซึ่งเป็นฐานของสแลงอินโดนีเซียและมักพูดกันในละครโทรทัศน์จาการ์ตา คำว่า เบอตาวี มาจากคำว่าบาตาฟียา อันเป็นชื่อทางการของจาการ์ตาในสมัยหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ อูรี ตัดมอร์รายงานว่า ยังไม่มีขอบเขตแบ่งภาษาปากอินโดนีเซียจาการ์ตา (Colloquial Jakarta Indonesian) ออกจากภาษามลายูเบอตาวีอย่างแน่ชัด
==ตัวอย่าง==
===ภาษาไทย===
มนุษย์ทุกคนเกิดมามีอิสระเสรีและเสมอภาคกันทั้งในศักดิ์ศรีและสิทธิ ต่างมีเหตุผลและมโนธรรม และควรปฏิบัติต่อกันด้วยเจตนารมณ์แห่งภราดรภาพ
===ภาษามลายู===
Semua manusia dilahirkan bebas dan samarata dari segi kemuliaan dan hak-hak. Mereka mempunyai pemikiran dan perasaan hati dan hendaklah bertindak di antara satu sama lain dengan semangat persaudaraan. 
===ภาษาเบอตาวี===
Semue orang ntu dilahirin bebas ame punye martabat dan hak-hak yang same. Mereka ntu dikasih akal ame ati nurani dan kudu bergaul satu ame lainnye dalem semangat persaudaraan.
==อ้างอิง==
==หล่งข้อมูลอื่น==
Documentation of Betawi
An example of Betawi language conversation
ภาษาในประเทศอินโดนีเซีย
รายชื่อกระจุกดาวทรงกลม

รายชื่อต่อไปนี้คือ รายชื่อกระจุกดาวทรงกลม
== ทางช้างเผือก ==
ต่อไปนี้คือกระจุกดาวทรงกลมที่พบในดาราจักรฮาโลของทางช้างเผือก ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางแสดงเป็นหน่วยลิปดาที่เห็นจากบนโลก สำหรับการอ้างอิง จุดอ้างอิงบนท้องฟ้าที่ใจกลางดาราจักรสำหรับ J2000 epoch อยู่ที่ ไรต์แอสเซนชั่น เดคลิเนชั่น  กระจุกดาวทรงกลมจำนวนมากพบอยู่ในบริเวณกลุ่มดาวคนแบกงู และกลุ่มดาวคนยิงธนู ทั้งสองกลุ่มดาวตั้งอยู่ในทิศทางเดียวกันกับแกนกลางดาราจักร
== กลุ่มท้องถิ่น ==
NGC 1049
== อ้างอิง ==
[http://www.physics.mcmaster.ca/Globular.html] 
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
LMC Clusters database , University of Cambridge.
VizieR VII/202 - Globular Clusters in the Milky Way (Harris, 1997) 
Galactic Globular Clusters Database , Rome Astronomical Observatory
กระจุกดาว
มารธาและมารีย์ชาวมักดาลา (การาวัจโจ)

มารธาและมารีย์ชาวมักดาลา (Martha and Mary Magdalene ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยการาวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่สถาบันศิลปะดีทรอยต์ในสหรัฐอเมริกา
ภาพ “มารธาและมารีย์ชาวมักดาลา” เป็นภาพที่เขียนราวปี ค.ศ. 1598 เป็นภาพของพี่น้องในคัมภีร์ไบเบิล ขณะที่มารธากำลังพยายามชักชวนให้มารีย์ชาวมักดาลาละทิ้งชีวิตเดิมและหันมารับพระเยซู ใบหน้าของมารธาอยู่ในเงาเอนตัวไปข้างหน้าเพื่อหว่านล้อมมารีย์ผู้หมุนดอกส้มเล่นอยู่ในมือหนึ่งขณะที่อีกมือหนึ่งถือกระจกสัญลักษณ์ของความสำรวยที่แมรีจะต้องเลิกใช้เมื่อหันไปนับถือคริสต์ศาสนา
“มารธาและมารีย์” เป็นภาพที่เขียนขณะที่พำนักอยู่ที่วังของพระคาร์ดินัลฟรันเชสโก มาเรีย เดล มอนเต  ผู้เป็นผู้อุปถัมภ์คนสำคัญคนแรก ภาพที่การาวัจโจเขียนให้แก่เดล มอนเตแบ่งเป็นสองชุดชุดหนึ่งเป็นภาพชีวิตประจำวันทางโลกที่รวมทั้ง “นักดนตรี”, “คนเล่นลูท” และ “บาคคัส” - ภาพในกลุ่มนี้เป็นภาพเด็กชายหรือชายหนุ่มที่เขียนภายในห้องที่แคบ - และอีกกลุ่มหนึ่งคือภาพทางคริสต์ศาสนาที่รวมทั้ง “พักระหว่างหนีไปอียิปต์”  และ “นักบุญฟรานซิสเกิดปีติสานติ์” ในบรรดาภาพทางศาสนาเป็นภาพเขียนสี่ภาพที่นางแบบเป็นสตรีคนเดียวกันสองคนทั้งรูปเดี่ยวและรูปที่มีทั้งสองคนอยู่ในภาพ  ทั้งสองคนคืออันนา บิอังชินิ (Anna Bianchini) และฟิลลิเด เมลันโดรนิ (Fillide Melandroni) ผู้เป็นสาวโสเภณีผู้มีชื่อเสียงของกรุงโรมขณะนั้นและเป็นที่แสวงหาของชนชั้นสูงในสังคมของชาวโรม และมักจะมาแวะที่วังของเดล มอนเต อันนา บิอังชินิปรากฏก่อนเป็นแมรี แม็กดาเลนในภาพ “มารีย์ชาวมักดาลาสำนึกผิด” ที่เขียนรา ค.ศ. 1597 ฟิลลิเดปรากฏในภาพ “ภาพเหมือนของสตรีในราชสำนัก” ที่เขียนในปีเดียวกันสำหรับวินเชนโซ จุสตินิอานินายธนาคารและนักสะสมศิลปะเพื่อนของเดล มอนเต ในปี ค.ศ. 1598 คาราวัจโจก็เขียนฟิลลิเดอีกครั้งในภาพ “นักบุญแคเธอรินแห่งอะเล็กซานเดรีย” ที่จับความงามและความฉลาดเฉลียวของฟิลลิเด ในภาพ “มารธาและมารีย์” ทั้งอันนาและฟิลลิเดปรากฏด้วยกันในภาพเดียวกัน ฟิลลิเดในบทที่เหมาะสมกับการเป็นมารีย์ชาวมักดาลาและอันนาผู้ดูเหมือนจะไม่ยอมหยุดยั้งในการชักชวน
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
การาวัจโจ
มารีย์ชาวมักดาลา
การาวัจโจ
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1590
จิตรกรรมบาโรก
จิตรกรรมสีน้ำมัน
ศิลปะเกี่ยวกับนักบุญ
ความกังขาของนักบุญทอมัส (คาราวัจโจ)

ความกังขาของนักบุญทอมัส (The Incredulity of Saint Thomas) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พระราชวังซองส์ซูซิ, พ็อทซ์ดัมในประเทศเยอรมนี
ภาพ “ความกังขาของนักบุญทอมัส” เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1601 ถึงปี ค.ศ. 1602 เป็นภาพที่ในกลุ่มเดียวกับ “แรงบันดาลใจของนักบุญแม็ทธิว” และ “สังเวยไอแซ็ค” ที่อุฟฟิซิเพราะตัวแบบอัครสาวกในทุกภาพเป็นคนคนเดียวกัน เช่นเดียวกับภาพ “นักบุญแม็ทธิวและเทวดา” ภาพนี้เดิมเป็นของวินเชนโซ จุสตินิอานิและต่อมาเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมหลวงของปรัสเซีย แต่โชคดีที่เก็บไว้ที่พ็อทซ์ดัมจึงรอดจากการทำลายด้วยระเบิดระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองมาได้ ภาพนี้เป็นภาพที่นิยมก็อปปีกันมากที่สุด ซึ่งมีด้วยกันทั้งสิ้น 22 ก็อปปีจากคริสต์ศตวรรษที่ 17
ตามบันทึกของพระวรสารนักบุญจอห์น นักบุญทอมัสไม่ได้เห็นการปรากฏตัวของพระเยซูแก่อัครสาวกหลังจากที่ทรงฟื้นชีพ นักบุญทอมัสจึงประกาศว่านอกจากว่าจะได้ยื่นมือไปสัมผัสแผลของพระองค์ก็จะไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน สัปดาห์หนึ่งต่อมาพระเยซูก็ทรงมาปรากฏตัวและบอกให้ทอมัสสัมผัสพระองค์และกล่าวว่า “ขอสมพรแก่ผู้ที่ยังไม่เห็นแต่เชื่อ”
ความกังขาของนักบุญทอมัสประทับใจคาราวัจโจเป็นการส่วนตัวเป็นอันมาก ไม่มีภาพเขียนภาพอื่นใดของคาราวัจโจที่สร้างความประหลาดใจได้เท่าภาพนี้ นักบุญทอมัสมีความกังขาจนถึงกับต้องเอานิ้วจิ้มแผลเพื่อพิสูจน์ก่อนที่จะอุทานเมื่อทราบแน่ว่าเป็นพระเยซูว่า “My Lord and my God” การวางภาพชายสี่คนยืนรวมกันจนศีรษะแทบชนกันโดยมีพระพักตร์ของพระเยซูอยู่ในเงามืดเป็นการเพิ่มอารมณ์ของภาพ ตัวแบบอีกสามคนมีแสงส่องบนใบหน้าว่า “รู้”
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
คาราวัจโจ
ทอมัสอัครสาวก
ทอมัสกังขา
การาวัจโจ
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1600
จิตรกรรมบาโรก
จิตรกรรมสีน้ำมัน
ศิลปะเกี่ยวกับนักบุญ
นักบุญฟรังซิสอธิษฐาน (การาวัจโจ)

นักบุญฟรังซิสอธิษฐาน (Saint Francis in Prayer ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยการาวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์โบราณแห่งชาติ กรุงโรม ประเทศอิตาลี
ภาพ “นักบุญฟรังซิสอธิษฐาน” เป็นภาพที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1602 ถึงปี ค.ศ. 1604 เป็นภาพไม่ได้มีหลักฐานบันทึกซึ่งทำให้ยากต่อการระบุว่าเขียนขึ้นเมื่อใด หรือยากที่จะบอกได้ว่าภาพใดเป็นภาพดั้งเดิมหรือภาพใดเป็นภาพก็อปปี จอห์น แกชกล่าวว่าภาพที่อยู่ที่วัดคัปปุชชินิ (Chiesa dei Cappuccini) เป็นก็อปปีของภาพดั้งเดิมที่หายไปที่นักวิชาการบ่งว่าเป็นภาพเขียนในวัดซานเปียโตรที่คาร์ปิเนโต โรมาโน (พิพิธภัณฑ์ของวังเวเนเซีย) ขณะที่เฮเลน แลงดอนกล่าวถึงภาพนี้ในหนังสือชีวประวัติของคาราวัจโจโดยอ้างถึงภาพในหอศิลป์โบราณแห่งชาติในกรุงโรมในปาลัซโซบาร์เบรีนิ (Palazzo Barberini)
การใช้ชีวิตอันสมถะของนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีเป็นหัวข้อการเขียนภาพที่เป็นที่นิยมกันในสมัยของการาวัจโจ โดยปีเตอร์ รอบบ์เสนอว่านักบุญฟรังซิส พร้อมทั้งนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมา และนักบุญเจอโรม เป็นนักบุญสามองค์ที่เป็นสัญลักษณ์ของผู้ที่อยู่นอกกรอบของสังคม ที่การาวัจโจเขียนแล้วเขียนอีก ซึ่งกลายเป็นสัญลักษณ์ที่มีความหมายเป็นการส่วนตัวต่อชีวิตอันไม่ราบรื่นของคาราวัจโจเอง
ระหว่างการฟ้องร้องในปี ค.ศ. 1603 โอราซีโอ เจนตีเลสกีเพื่อนของการาวัจโจกล่าวได้ให้ยืมเสื้อคลุมนักบวชแก่การาวัจโจสองสามเดือนก่อนหน้านั้นซึ่งอาจจะเกี่ยวกับการเขียนภาพที่ว่านี้ คำให้การของเจ็นทิเลสชิทำให้เชื่อกันว่าเป็นภาพเขียนราว ค.ศ. 1602/ค.ศ. 1604 แต่รอบบ์ดูจากลักษณะการเขียนแล้วเชื่อว่าอาจจะเป็นภาพเขียนจากปี ค.ศ. 1606 เมื่อคาราวัจโจหนีออกจากโรมในฐานะที่เป็นอาชญากรเนื่องจากไปฆ่าคนกลางถนนหลังจากมีปากมีเสียงกัน
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
การาวัจโจ
ฟรังซิสแห่งอัสซีซี
การาวัจโจ
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1600
จิตรกรรมบาโรก
จิตรกรรมสีน้ำมัน
ศิลปะเกี่ยวกับนักบุญ
อารามแซ็ง-ซาแว็ง-ซูร์-การ์ต็องป์

อารามแซ็ง-ซาแว็ง-ซูร์-การ์ต็องป์ (Abbaye de Saint-Savin-sur-Gartempe) เดิมเป็นแอบบีย์ของคณะเบเนดิกติน ตั้งอยู่ที่แซ็ง-ซาแว็ง-ซูร์-การ์ต็องป์ มณฑลปัวตู ประเทศฝรั่งเศส อารามแซงต์ซาแว็งเริ่มสร้างราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 11 ในลักษณะสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์  ความสำคัญของอารามอยู่ที่จิตรกรรมฝาผนังจากคริสต์ศตวรรษที่ 11 และ 12 ที่ได้รับการอนุรักษ์ให้อยู่ในสภาพที่ดีมาก
แผนผังอารามเป็นแบบกางเขนโดยมีหอสี่เหลี่ยมเหนือจุดตัดของกางเขน บริเวณแขนกางเขนเป็นบริเวณแรกที่ได้รับการก่อสร้าง ต่อมาเป็นบริเวณขับเพลงสวด (Choir) พร้อมกับบริเวณจรมุข (ambulatory) โดยมีชาเปลกระจายออกไปด้วยกันห้าโบสถ์น้อยทางมุขตะวันออก ต่อมาตัวอารามก็ได้รับการขยายเพิ่มเติมโดยการเพิ่มทางเดินข้างประกบทางเดินกลาง หอระฆัง และระเบียงทางเข้าหน้าโบสถ์ และในที่สุดก็เพิ่มทางเดินกลางอีกหกช่วง หอระฆังสร้างด้วยหินที่สูงกว่า 80 เมตรที่ต่อเติมในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 19
เพดานโค้งประทุนรองรับด้วยเสาที่มีหัวเสาที่แกะสลักเป็นใบไม้ ภายในคริปต์เป็นที่ฝังศพนักบุญซาแว็งและนักบุญซิเปรียน ผนังเป็นจิตรกรรมฝาผนังที่แสดงภาพชีวิตของนักบุญทั้งสององค์
อารามแซ็ง-ซาแว็ง-ซูร์-การ์ต็องป์ได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปี ค.ศ. 1983
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Fully illustrated description of the church  
== สมุดภาพ ==
ไฟล์:PixAile7.jpg|มองจากเบื้องบน
ไฟล์:Interieur_Saint-Savin-sur-Gartempe.jpg|ทางเดินกลาง
ไฟล์:Saint-Savin_Chapit.JPG|หัวเสาแกะสลัก
ไฟล์:Saint-Savin nef.jpg|เพดานที่ยังมีจิตรกรรมฝาผนังที่อยู่ในสภาพดี
ไฟล์:Meister_von_Saint-Savin-sur-Gartempe_001.jpg|รายละเอียดของจิตรกรรมฝาผนัง
แหล่งมรดกโลกในประเทศฝรั่งเศส
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
แซ็ง-ซาแว็ง-ซูร์-การ์ตองป์
สิ่งก่อสร้างในจังหวัดเวียน
ซาฟารีปาร์ค

สวนสัตว์เปิดซาฟารีปาร์ค (Safari Park Open Zoo) เป็นสวนสัตว์เปิดแห่งแรกในกาญจนบุรี ตั้งอยู่ที่อำเภอบ่อพลอย ห่างจากตัวเมืองกาญจนบุรีไป 40 กิโลเมตร โดยเป็นสวนสัตว์เปิดที่มีลักษณะเหมือนกับซาฟารีเวิลด์ที่กรุงเทพมหานคร โดยแบ่งส่วนต่าง ๆ ออกเป็น 8 โซน
== การแบ่งส่วน ==
โครงการที่ 1 สวนสัตว์เปิด แบ่งออกเป็น 8 โซน
โซนที่ 1 กวางฟลอโลว์สีแฟนซี
โซนที่ 2 หมีควาย
โซนที่ 3 แบล๊คบัคและเนื้อทราย
โซนที่ 4 เสือโคร่ง
โซนที่ 5 สิงโตอัฟริกา
โซนที่ 6 เสือดาว
โซนที่ 7 กวางดาวอินเดีย กวางฟลอโลว์สีขาว นกอีมู
โซนที่ 8 ยีราฟ ม้าลาย ลามา นกกระจอกเทศ และนกฟลามิงโก้
นักท่องเที่ยวจะได้นั่งรถมินิบัสเข้าไปในโซนสัตว์ซึ่งมีทั้งหมด 8 โซน สัตว์ทุกตัวที่นี่จะเดินเข้ามาหานักท่องเที่ยวที่รถ เพื่อให้นักท่องเที่ยวได้ป้อนอาหาร-ถ่ายรูป และสัมผัสได้ใกล้ชิดอย่างมาก ถึงขนาดว่าสามารถ "กอดคอยีราฟถ่ายรูป" ได้เลยทีเดียว หรือ "ป้อนอาหารด้วยปาก" ก็ยังได้ ทำให้นักท่องเที่ยวรู้สึกตื่นเต้น สนุกสนานมาก โซนสัตว์ที่อันตรายกรุณางดเปิดกระจก เช่น เสือ, สิงโต และ หมีควาย เค้าก็จะไม่เข้ามาใกล้หรือ ทำอันตรายแก่นักท่องเที่ยว นักท่องเที่ยวสามารถนำรถส่วนตัวเข้าเที่ยวชมสวนสัตว์เปิด หรือใช้บริการรถมินิบัส ของทางสวนสัตว์ ซึ่งบริการฟรี และที่นี่มีบริการให้อาหารสัตว์ด้วยการซื้อขันอาหารจากด่านขายบัตรผ่านประตู ราคา ชุดละ 100 บาท (มี 4 ขัน) เพื่อนำไปป้อนอาหารสัตว์กินพืชภายในโซนได้
โครงการที่ 2 การแสดงโชว์
1. การแสดงโชว์ช้างแสนรู้
2. การแสดงโชว์จับจระเข้ด้วยมือเปล่า
3. ลานแสดงนกมาคอว์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ของสวนสัตว์ซาฟารีปาร์ค 
สวนสัตว์ในประเทศไทย
สถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดกาญจนบุรี
เจ้าเครือแก้ว ณ เชียงใหม่

เจ้าเครือแก้ว ณ เชียงใหม่ (5 มกราคม พ.ศ. 2456 - 21 ธันวาคม พ.ศ. 2546) ศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดง (คีตศิลป์พื้นเมืองล้านนา) ประจำปีพุทธศักราช 2541
== ประวัติ ==
เจ้าเครือแก้ว ณ เชียงใหม่ เกิดเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2456 ในสกุล ณ เชียงใหม่ เป็นธิดาของเจ้าน้อยมรกต  ณ เชียงใหม่ และเจ้าเกี๋ยงคำ ณ เชียงใหม่ มีเจ้าพี่ เจ้าน้องรวม 8 คน อาทิ เจ้าพันธ์คำ สุขุม เจ้าใจทิพย์ นาคนิกร เจ้าดวงไทย ณ เชียงใหม่ และได้สมรสกับเจ้าพรหา ณ เชียงใหม่ ไม่มีบุตร – ธิดา ในวัยเด็กได้ถวายตัวเป็นข้าหลวงของเจ้าดารารัศมี พระราชชายา ทำให้ได้เรียนรู้ฝึกฝน และสืบสานเพลงพื้นเมือง และการฟ้อนรำพื้นเมืองของจังหวัดเชียงใหม่ที่กำลังจะสูญหายไว้เป็นจำนวนมาก เป็นผู้เชี่ยวชาญเพลงพื้นเมืองภาคเหนือที่ยังจดจำคำร้อง ทำนอง ไว้อย่างครบถ้วน  เมื่อ พ.ศ. 2513 ก่อนที่จะมีการก่อตั้งวิทยาลัยนาฏศิลป เชียงใหม่ ได้มีการสัมมนาทางวิชาการเกี่ยวกับนาฏศิลป์ และการอนุรักษ์ฟื้นฟูนาฏศิลป์พื้นเมืองที่จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อจัดตั้งวิทยาลัยนาฏศิลป์เชียงใหม่ขึ้นใน พ.ศ. 2514 ท่านได้รับเชิญให้มาเป็นผู้ชำนาญการสอนขับร้องเพลงไทยและเพลงพื้นเมือง ภาคเหนือ นับตั้งแต่นั้นมา ท่านได้ทำหน้าที่ เป็นครูถ่ายทอดศิลปะพื้นเมืองภาคเหนือให้สืบทอดต่อไป
เจ้าเครือแก้ว ณ เชียงใหม่ ได้รับการยกย่องเป็นศิลปินของกรมศิลปากร ตั้งแต่ครั้งที่นายธนิต อยู่โพธิ์ เป็นอธิการบดีกรมศิลปากร และได้รับการคัดเลือกให้เป็นบุคลากรผู้มีผลงานดีเด่นทางวัฒนธรรม จังหวัดเชียงใหม่ ประจำปี พ.ศ. 2533 ซึ่งกรมศิลปากรได้เชิญมาเป็นครูพิเศษขับร้องเพลงไทยและเพลงพื้นเมืองภาคเหนือที่วิทยาลัยนาฏศิลปเชียงใหม่ ให้แก่ครูและนักศึกษาได้ขับร้องประกอบการแสดงจำนวนมาก อาทิ ระบำซอ (ซอยิ้น ซอจ๊อยเจียงแสน ซอโยนก) ซอล่องน่าน ฟ้อนม่านมุ้ยเซียงตา ฟ้อนโยคีถวายไฟ ฯลฯ นอกจากนี้ยังถ่ายทอดเพลงพื้นเมือง ได้แก่ ซออื่อก่อมหละอ่อน ซอสิกจุ้งจา ซออื่อ (เฒ่าสอนหลาน) ซอจั๊กปุ (สิกเก๊าแก) นับเป็นศิลปินครูที่สืบสานศิลปะการขับร้องเพลงพื้นเมืองดั้งเดิมของเชียงใหม่ให้ดำรงอยู่ในยุคปัจจุบัน เป็นการผดุงรักษาศิลปะดั้งเดิมของล้านนาไทยมิให้สูญหายไปกับกระแสความเจริญในปัจจุบัน
เจ้าเครือแก้ว ณ เชียงใหม่ ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (คีตศิลป์พื้นเมืองล้านนา) ประจำปีพุทธศักราช 2541  ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2546 สิริรวมอายุได้  90  ปี
== ผลงาน ==
ได้รับการคัดเลือกให้เป็นบุคลากรผู้มีผลงานดีเด่นทางวัฒนธรรม จังหวัดเชียงใหม่ ประจำปี พ.ศ. 2533
เป็นผู้เชี่ยวชาญเพลงพื้นเมืองภาคเหนือที่ยังจดจำคำร้อง ทำนอง ไว้อย่างครบถ้วน
ได้รับการยกย่องเป็นศิลปินของกรมศิลปากร
เป็นบุคคลที่ร่วมก่อตั้ง วิทยาลัยนาฏศิลป์เชียงใหม่  ขึ้นใน พ.ศ. 2514
ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (คีตศิลป์พื้นเมืองล้านนา) ประจำปีพุทธศักราช 2541
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== ราชตระกูล ==
== อ้างอิง ==
เจ้าหญิงเชียงใหม่
สกุล ณ เชียงใหม่
ค
ค
ศิลปินพื้นบ้าน
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จ.ภ.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ม.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
ผู้ได้รับเหรียญรัตนาภรณ์ อ.ป.ร.2
ครูชาวไทย
บุคคลจากสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์