pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
นกแต้วแร้วท้องดำ

นกแต้วแร้วท้องดำ หรือ นกแต้วแล้วท้องดำ (Gurney's Pitta, ) เป็นนกที่พบในพม่าและไทย ปัจจุบันพบได้ที่ เขานอจู้จี้ ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาประ-บางคราม อำเภอคลองท่อม จังหวัดกระบี่ และบางส่วนในประเทศพม่า
นกแต้วแร้วท้องดำถูกค้นพบครั้งแรกในปี ค.ศ. 1875 ในเขตตะนาวศรี ประเทศพม่า  โดยชื่อสามัญในภาษาอังกฤษและชื่อวิทยาศาสตร์ตั้งขึ้นเป็นเพื่อเป็นเกียรติแก่ จอห์น เฮนรี เกอนีย์ นายธนาคารและนักปักษีวิทยาสมัครเล่นชาวอังกฤษ  มีรายงานการพบครั้งสุดท้าย ในประเทศพม่าปี  ค.ศ. 1914  และไม่พบอีกเลยติดต่อกันนานถึง 50 ปี ทำให้ CITES ขึ้นบัญชีเป็นสัตว์ที่สูญพันธุ์ ต่อมาในปี  ค.ศ. 1986  ถูกค้นพบในประเทศไทยโดย ฟิลิป ดี. ราวด์ และ อุทัย ตรีสุคนธ์   โดยพบ 44-45 คู่ แต่ในปี ค.ศ. 1997 เหลือเพียง 9 คู่เท่านั้น ปัจจุบันคาดว่ามีอยู่ประมาณ 13-20 คู่เท่านั้น  จึงถูกให้เป็นสัตว์ป่าสงวน 19 ชนิดของไทย ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 ซึ่ง IUCN ประเมินสถานภาพให้อยู่ในระดับใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง (Cr)
นกแต้วแร้วท้องดำ เป็นหนึ่งในนกแต้วแร้ว  12 ชนิดที่พบได้ในประเทศไทย รูปร่างอ้วนป้อม คอสั้น หัวโต หางสั้น ลำตัวยาว 22 เซนติเมตร ตัวผู้หัวมีสีดำ กระหม่อมและท้ายทอยสีน้ำเงินเหลือบฟ้า หางสีน้ำเงินอมเขียว ท้องสีเหลืองสดมีริ้วสีดำบาง ๆ พาดสลับตลอดช่วงท้อง ใต้ท้องมีแต้มสีดำ อันเป็นที่มาของชื่อ ตัวเมียกระหม่อมสีเหลืองอ่อน มีแถบดำผ่านใต้ตาลงไปถึงแก้ม ท้องสีขาว มีแถบสีน้ำตาลขวางจากอกลงไปถึงก้น
อาศัยอยู่ในป่าดิบที่ราบต่ำ ซึ่งมีระดับความสูงไม่เกิน 200 เมตรจากระดับน้ำทะเล มักพบตามที่ราบ ใกล้ร่องน้ำหรือลำธารที่ชื้นแฉะ ไม่ชอบอยู่บริเวณที่มีไม้พื้นล่างขึ้นรกทึบ
หากินด้วยการกระโดดหาแมลงบนพื้นดินกินหรืออาจขุดไส้เดือนดินขึ้นมากิน บางครั้งอาจจับกบ และสัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็กด้วย โดยเฉพาะในช่วงมีลูกอ่อน

นกตัวผู้จะร้องหาคู่ด้วยเสียง 2 พยางค์ เร็ว ๆ ว่า "ท-รับ" แต่ถ้าตกใจจะร้องเสียงว่า "แต้ว แต้ว" เว้นช่วงแต่ละพยางค์ประมาณ 7-8 วินาที และอาจร้องนานเป็นชั่วโมง ส่วนเสียงที่ใช้ในการสื่อสารกันระยะใกล้จะใช้เสียงนุ่มดังว่า "ฮุ ฮุ"
มีฤดูผสมพันธุ์อยู่ในช่วงเดือนมีนาคม-มิถุนายน ออกไข่คราวละ 3-4 ฟอง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นกที่พบในประเทศไทย
สัตว์ป่าสงวน
สัตว์ที่พบในประเทศพม่า
สิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่น
Hydrornis
แอนโทนีแห่งปาดัว

นักบุญแอนโทนี (หรืออันตน) แห่งปาดัว (Anthony of Padua) เป็นนักบุญในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก และเป็นไฟรอาร์สังกัดคณะฟรันซิสกัน เกิดวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1195 ที่เมืองลิสบอน  ประเทศโปรตุเกส และถึงแก่มรณกรรมวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1231  ที่เมืองปาโดวา  ประเทศอิตาลี  นักบุญแอนโทนีแห่งปาดัวเป็นหนึ่งใน "นักปราชญ์แห่งคริสตจักร"  ชื่อเสียงในการเทศน์ให้คนต่างศาสนาเปลี่ยนใจมาศรัทธานิกายโรมันคาทอลิกเป็นจำนวนมาก ว่ากันว่าหลังจากการฝังศพท่านไปเกือบ 40 ปี เมื่อมีการขุดศพขึ้นมาเพื่อทำเป็นเรลิกบูชาในมหาวิหาร กลับพบชิ้นส่วน "ลิ้น" ของท่านที่ยังคงสีแดงสดในขณะที่ร่างกายส่วนอื่นเน่าเปื่อยหมดแล้ว ซึ่งเป็นเครื่องหมายของการเทศนาอันดีเยี่ยมนั่นเอง จึงทำให้ท่านได้รับการประกาศเป็นนักบุญในคริสต์ศาสนา
== ประวัติ ==
นักบุญอันตนแห่งปาดัว เกิดที่เมืองลิสบอน จากบิดาชื่อมาร์ติโน เด โบยญอน ซึ่งเป็นผู้ว่าราชการของเมืองลิสบอน และมารดาชื่อเทเรซา คาเวรา ท่านได้ถูกตั้งชื่อว่า แฟร์นันโด เด โบยญอน ครอบครัวของแฟร์นันโดเป็นครอบครัวจากตระกูลขุนนางที่ร่ำรวย บิดาของท่านต้องการสนับสนุนท่านให้ได้รับการศึกษาอย่างดีและให้ชีวิตของท่านประสบความสำเร็จทางด้านสังคม แต่จิตใจของท่านมีความรักที่จะเจริญชีวิตในความยากจน และอุทิศตนเพื่อเพื่อนมนุษย์ตามแบบอย่างของพระเยซู
เมื่ออายุได้ 15 ปี ท่านได้เข้าเป็นนักบวชคณะออกัสติเนียน ที่อารามนักบุญวินเซนต์ นอกกำแพงเมืองลิสบอน ตลอด 2 ปีที่ใช้ชีวิตนักบวชอยู่ที่นั่นมักมีมิตรสหายเก่ามาเยี่ยมเยียนมิได้ขาด ท่านจึงขออนุญาตย้ายไปอยู่ในที่อารามซานตาครุส ซึ่งเป็นบ้านแม่ของคณะ อยู่ห่างจากกรุงลิสบอนเกือบร้อยไมล์ ท่านใช้เวลา 8 ปีที่นี่ ในความนบนอบ ในการภาวนา ในการศึกษาเล่าเรียน ท่านได้มีโอกาสรู้จักกับไฟรอาร์ห้าท่านในคณะฟรันซิสกัน และท่านก็เริ่มสนใจพวกเขาเป็นการส่วนตัว ซึ่งต่อมาไฟรอาร์ทั้งห้าท่านได้กลายเป็นมรณสักขีที่ประเทศโมรอกโก ท่านจึงตัดสินใจเป็นนักบวชคณะฟรันซิสกัน และได้รับนามใหม่ว่า อันตน
== ดูเพิ่ม ==
เซนต์
นักปราชญ์แห่งคริสตจักร
== อ้างอิง ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1738
นักบุญในคริสต์ศตวรรษที่ 13
นักบุญคณะฟรันซิสกัน
นักบุญชาวโปรตุเกส
นักปราชญ์แห่งคริสตจักร
นักบวชในศาสนาคริสต์ชาวโปรตุเกส
นักเทววิทยาศาสนาคริสต์
บุคคลจากลิสบอน
เสียชีวิตจากภาวะบวมน้ำ
เม็กกาโลดอน

เม็กกาโลดอน (Megalodon; มาจากภาษากรีกโบราณคำว่า μέγας (megas) "ใหญ่, ทรงพลัง" และ ὀδoύς (odoús), "ฟัน" รวมกันแปลว่า ฟันใหญ่) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า เม็ก (Meg) ปลาฉลามเป็นปลาฉลามขนาดใหญ่ เดิมใช้ชื่อวิทยาศาตร์ว่า Carcharocles megalodon แต่ปัจจุบันได้มีการพิจารณาใหม่ให้ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Otodus megalodon อยู่ในวงศ์ Otodontidae ซึ่งเป็นวงศ์ของปลาฉลามขนาดใหญ่ที่สูญพันธุ์ไปแล้วตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ในอันดับ Lamniformes
== ในช่วงที่มีชีวิตอยู่ ==
เม็กกาโลดอน มีชีวิตอยู่ในราว 23 ถึง 3.6 ล้านปีก่อน สมัยไมโอซีนตอนต้นถึงไพลโอซีน โดยแหวกว่ายอยู่ในทั่วทุกมหาสมุทรเขตที่อบอุ่นและตามแนวปะการังที่อุดมสมบูรณ์ มันเป็นฉลามที่มีขนาดใหญ่ โดยงานวิจัยล่าสุดระบุว่ามันมีขนาดอยู่ที่ราวๆ 10-13 เมตร นักบรรพชีวินวิทยาคาดว่าเม็กกาโลดอนกินอาหารหลากหลาย ซึ่งส่วนใหญ่เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเล เช่น วาฬ เนื่องจากมีการค้นพบฟอสซิลวาฬและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเลอื่นๆที่มีรอยกัดของเม็กกะโลดอน
== การสูญพันธุ์และการอ้างว่ามีการพบเห็น ==
ปัจจุบัน เม็กกาโลดอนได้สูญพันธุ์ไปหมดแล้วราว 3.6 ล้านปีก่อน คาดว่าอาจมาจากหลายสาเหตุ เช่น สภาพอากาศเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว แหล่งอาหารลดน้อยลง รวมถึงการถูกแย่งอาหารโดยบรรพบุรุษของปลาฉลามขาว โดยมีบางทฤษฎีระบุว่าบรรพบุรุษของวาฬเพชฌฆาต เป็นสาเหตุที่ทำให้เม็กกาโลดอนสูญพันธุ์ แต่จากการวิจัยภายหลังพบว่าบรรพบุรุษของวาฬเพชฌฆาตกินปลาขนาดเล็กเป็นอาหาร และไม่ได้เป็นสาเหตุที่ทำให้เม็กกะโลดอนสูญพันธุ์
ความใหญ่และน่ากลัวของเม็กกาโลดอนทำให้มีผู้นำไปสร้างเป็นนวนิยายและภาพยนตร์หลายต่อหลายเรื่อง เช่น  Megalodon ในปี ค.ศ. 2002, นวนิยายเรื่อง Megalodon เขี้ยวมหึมาสึนามิ นวนิยายแนววิทยาศาสตร์สยองขวัญ โดย ดร.ธรณ์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ นักเขียนและนักสมุทรศาสตร์ชาวไทย ในปี ค.ศ. 2005 หรือสารคดีทางโทรทัศน์เรื่อง  The Monster Shark Lives เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2013 ทางช่องดิสคัฟเวอรี 
หลายครั้งที่มีรูปภาพหรือวีดิโอซึ่งอ้างว่าเป็นหลักฐานการมีอยู่ของเม็กกะโลดอน แต่มักจะเป็นการตัดต่อ หรือเป็นเพียงปลาฉลามขนาดใหญ่ชนิดอื่น เช่น ปลาฉลามสลีปเปอร์และปลาฉลามอาบแดด
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ปลาฉลามขาว
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คลิปวิดีโอของปลาฉลามลึกลับ ที่เชื่อว่าเป็น เมกะโลดอน
===เอกสารอ่านเพิ่มเติม===
Bretton W. Kent (1994). Fossil Sharks of the Chesapeake Bay Region. Egan Rees & Boyer, Inc.; 146 pages.  ISBN 1-881620-01-8
ปลาชนิดเดียว
อันดับปลาฉลามขาว 
ปลาฉลามยุคก่อนประวัติศาสตร์
รถเมล์นายเลิศ

รถเมล์นายเลิศ หรือ รถเมล์ขาว  เป็นรถโดยสารประจำทางสายแรกของไทย ผู้ริเริ่มคือพระยาภักดีนรเศรษฐ หรือนายเลิศ  เศรษฐบุตร  เริ่มจากกิจการบริการรถม้าเช่า ซึ่งนายเลิศเป็นผู้ออกแบบตัวรถเอง โดยคิดค่าโดยสารสำหรับรถม้าเดี่ยวชั่วโมงละ 75 สตางค์ รถม้าคู่ชั่วโมงละ 1 บาท  แต่นายเลิศเห็นว่าเป็นการทรมานสัตว์ จึงคิดเปลี่ยนมาใช้รถยนต์ เมื่อประมาณ พ.ศ. 2453
== ลักษณะของรถ ==
รถเมล์นายเลิศมีลักษณะเฉพาะคือ ทาสีขาวทั้งคัน มีตราประจำรถเป็นรูปขนมกง นายเลิศเป็นผู้ออกแบบตัวถังรถเมล์ด้วยตัวเอง โดยเขียนแบบด้วยชอล์กบนพื้นปูน ให้ช่างไม้ชาวเซี่ยงไฮ้เป็นผู้ต่อ โดยใช้เครื่องยนต์ที่สั่งซื้อมาจากประเทศอังกฤษ  นายเลิศมีนโยบายในการเดินรถว่า "สุภาพ ซื่อสัตย์ ประหยัด ทันใจ เอากำไรแต่น้อย บริการผู้มีรายได้น้อย" 
รถเมล์สายแรกของนายเลิศ วิ่งจากประตูน้ำไปสี่พระยา เมื่อกิจการเจริญก้าวหน้าจึงขยายออกไปจนเกือบทั่วกรุงเทพมหานคร คนทั่วไปเรียกรถของท่านว่า "รถเมล์ขาว" ตามสีของรถ   ต่อมานายเลิศได้ริเริ่มบริการเรือเมล์ที่ชาวบ้านเรียก "เรือขาว" รับส่งผู้โดยสารตามคลองแสนแสบ ผ่านหนองจอก มีนบุรี แล้วมาสุดทางที่ประตูน้ำ เชื่อมโยงกับเส้นทางของรถเมล์ขาว กิจการนี้เป็นที่ประทับใจของคนทั่วไป และสร้างชื่อเสียงให้ท่านมาก
== การสิ้นสุดกิจการ ==
กิจการรถเมล์นายเลิศ ดำเนินการมานานถึง 70 ปี ได้รับสัมปทานเดินรถประจำทางในกรุงเทพฯ ถึง 36 สาย มีรถประมาณ 700 คัน มีพนักงาน 3,500 คน นับเป็นบริษัทรถเมล์ที่ใหญ่ที่สุด แต่ได้เลิกกิจการลงในปี พ.ศ. 2520  เมื่อรัฐบาลมีนโยบายรวมกิจการรถเมล์ทุกสายในกรุงเทพมหานครมาอยู่ในความดูแลของ องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) ซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจ
== อ้างอิง ==
ธุรกิจขนส่งและโลจิสติกส์
สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2520
ก้องฤกษ์ ว.เจริญรัตน์

ก้องฤกษ์ ว.เจริญรัตน์ สถิติการชก 2 ครั้ง ชนะ 1 (น็อค 1) แพ้ 1
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ประเทศไทยรุ่นซูเปอร์ไลท์เวท
ชิง 9 ธันวาคม 2523 ชนะน็อค ทม สิงห์ทนงศักดิ์ ยก 3
สละแชมป์
== อ้างอิง ==
สถิติการชก
นักมวยสากลชาวไทยรุ่นซูเปอร์ไลท์เวท
เรย์ โอราอิส

เรย์ โอราอิส (Rey Orais) หรือเรย์นัลโด โอราอิส นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2527 ที่เมืองมาลิตโบก จังหวัดเลย์เตใต้ ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 25 ครั้ง ชนะ 9 (น็อค 2) เสมอ 1 แพ้ 15
== ประวัติ ==
โอราอิสขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 29 เมษายน พ.ศ. 2543 เสมอกับ จอยเซน อาลอง ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ โดยเคยชกชนะคะแนน โจโจ้ โรดรีโก โอราอิสได้ขึ้นชิงแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 6 กันยายน พ.ศ. 2545 โดยมาชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC แพ้คะแนน สาลิกาเล็ก อ.เอกรินทร์ มาชกนอกรอบ ชนะคะแนน สำราญศักดิ์ สิงห์มนัสศักดิ์ จากนั้นขึ้นชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 14 มีนาคม พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน โอเล่ห์ดง ศักดิ์เสมอชัย จากนั้นมาชกแพ้น็อค ขุนศึก ลูกพระบาท ยก 1 แพ้คะแนน วิษณุ ก่อเกียรติยิม ไปชกนอกรอบที่ญี่ปุ่น ชนะน็อค มาโกโตะ มิยากิ ยก 8 และแพ้คะแนน เคน นากาจิมะ เมื่อ พ.ศ. 2547 จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์ WBF รุ่นมินิมัมเวทที่ว่าง แพ้น็อค เบนจี้ โซรอลลา ยก 7 เมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2547
โอราอิสได้ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นมินิมัมเวท WBC กับโอเล่ห์ดงอีกครั้งเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 แต่คราวนี้เป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 6 มาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2549 แพ้คะแนน สายรุ้ง อ.สุวรรณศิลป์ แต่ก็ขึ้นชกในฟิลิปปินส์ชนะคะแนน โรแลนโด ทูยูกอน และชนะน็อค โนเอล ทูนาเกา ยก 3 จากนั้น มาชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 แพ้น็อค เนตร ศศิประภายิม ยก 3 โดยโอราอิสถูกเนตรชกลงไปนับแปดถึง 2 ครั้งในยกที่ 2 ก่อนจะแพ้น็อคไปในที่สุด โอราอิสไปชกชนะที่ฟิลิปปินส์อีก 3 ครั้ง ก่อนจะมาชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นฟลายเวทเมื่อ 21 มีนาคม พ.ศ. 2551 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อคเด่นเก้าแสน เก้าวิชิต ยก 3 จากนั้น โอราอิสก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย
== เกียรติประวัติ ==
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 6 กันยายน 2545 แพ้คะแนน สาริกาเล็ก อ.เอกรินทร์ ที่ รังสิต
* ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 14 มีนาคม 2546 แพ้น็อค โอเล่ห์ดง ศักดิ์เสมอชัย ยก 5 ที่ร้อยเอ็ด
* ชิงแชมป์เงารุ่นมินิมัมเวท WBF แพ้น็อค เบนจี้ โซรอลลา ยก 7 ที่ ฟิลิปปินส์
* ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 25 กุมภาพันธ์ 2548 แพ้น็อค โอเล่ห์ดง กระทิงแดงยิม ยก 6 ที่ พัทยา
* ชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 2550 แพ้น็อค เนตร ศศิประภายิม ยก 3 ที่ ชลบุรี
* ชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวทเมื่อ 21 มีนาคม 2551 แพ้น็อค เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต ยก 3 ที่ กทม.
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com  
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นไลท์ฟลายเวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวท
บุคคลจากจังหวัดตีโมกเลเต
โรเดล โอราอิส

โรเดล โอราอิส (Rodel Orais) เกิดเมื่อ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2522 ที่เมือง Marbel ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 33 ครั้ง ชนะ 14 (น็อค 6) เสมอ 1 แพ้ 18
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์เงารุ่นแบนตัมเวท WBF
* ชิง 27 พฤศจิกายน 2547 ชนะคะแนนโดยเทคนิค เอลเดรด โรเมโร ที่ ฟิลิปปินส์
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 7 กุมภาพันธ์ 2545 แพ้คะแนน กุหลาบแดง เกียรติกรีรินทร์ ที่ นนทบุรี
* ชิงแชมป์ ABC รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 9 สิงหาคม 2546 แพ้น็อค เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม ยก 3 ที่ ขอนแก่น
* ชิงแชมป์ ABC รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 24 ตุลาคม 2546 แพ้น็อค เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม ยก 4
* ชิงแชมป์ ABC รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 28 มีนาคม 2548 แพ้น็อค แสงหิรัญ ลูกบ้านใหญ่ ยก 4 ที่ นครราชสีมา
* ชิงแชมป์ ABC รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 29 กรกฎาคม 2548 แพ้น็อค เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม ยก 4 ที่ กทม.
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com  
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
บุคคลจากจังหวัดตีโมกโคตาบาโต
อาร์มัน เดอ ลาครูซ

อาร์มัน เดอ ลาครูซ (Arman dela Cruz) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2527 ที่ เมือง Guindulman จังหวัดโบโฮล ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 35 ครั้ง ชนะ  21 (น็อค 8) เสมอ 3 แพ้ 11
== ประวัติ ==
เดอลาครูซขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 แพ้คะแนน แจ๊กกี้ คอลลามาร์ หลังจากนั้น ก็ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่น มินิมัมเวท WBC ที่ว่างเมื่อ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2545 แพ้คะแนน โอเล่ห์ดง ศิษย์เสมอชัย ต่อมา ได้ขึ้นชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 14 มีนาคม พ.ศ. 2546 ซึ่งคราวนี้เดอลาครูซเป็นฝ่ายชนะน็อค สาลิกาเล็ก อ.เอกรินทร์ ยก 2 ได้แชมป์มาครอง แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรก ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน สาลิกาเล็ก เสียแชมป์ไปเมื่อ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2546 จากนั้น เดอลาครูซได้ขึ้นชกในรายการ 2003 PPBL FLYWEIGHT TOURNAMENT เมื่อ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 ปรากฏว่าเสมอกับจูน อีบาเล ตกรอบ ต่อมา เดอลาครูซขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2546 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายชนะคะแนนเออร์เนสโต รูบิลลาร์ ได้แชมป์ไปครอง จากนั้น เดอลาครูซไปชกนอกรอบชนะที่ญี่ปุ่นสองครั้ง และชกชนะน็อค เดชศักดิ์ ศิษย์สายทอง ยก 1 ที่ฟิลิปปินส์ ก่อนจะขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิม้มเวทเมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2549 แพ้น็อค ฟลอเรนเต คอนเดส ยก 5 ได้ไปชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท IBO ที่แอฟริกาใต้ในปีเดียวกันนั้นก็เป็นฝ่ายแพ้น็อค ไม่ได้แชมป์
เดอลาครูซได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ชนะคะแนน ฟาบิโอ มาร์ฟา ได้แชมป์มาครอง แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ แพ้คะแนน เดนเวอร์ คูเอโญ เมื่อ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ต่อมา ได้ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2550แพ้น็อค วันเฮง มีนะโยธิน ยก 5 และเมื่อขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์คืนจากคูเอโญเมื่อ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ก็ทำได้เพียงเสมอกันโดยเทคนิคเพราะหัวชนกันแตกโดยอุบัติเหตุ เดอลาครูซได้ครองแชมป์อีกครั้งเมื่อ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2551 เมื่อชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นไลท์ฟลายเวทที่ว่าง ชนะน็อค สำราญศักดิ์ สิงห์มนัสศักดิ์ ยก 1 แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เป็นฝ่ายแพ้น็อค ซอนนี บอยจาโร ยก 6 เสียแชมป์ไปเมื่อ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 จากนั้นก็ไม่ได้ชกมวยอีกเล
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์โลกเยาวชนรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC
* ชิง 14 มีนาคม 2546 ชนะน็อค สาริกาเล็ก อ.เอกรินทร์ ยก 2 ที่ ร้อยเอ็ด
* เสียแชมป์ 5 มิถุนายน 2546 แพ้คะแนน สาริกาเล็ก อ.เอกรินทร์ ที่สงขลา
แชมป์เงารุ่นมินิมัมเวท WBC
* ชิง 26 กันยายน 2546 ชนะคะแนน เออร์เนสโต้ รูบิลลาร์ ที่ ฟิลิปปินส์
แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวท
แชมป์  IBF แพนแปซิฟิกรุ่นไลท์ฟลายเวท
* ชิง 26 ธันวาคม 2551 ชนะน็อค สำราญศักดิ์ สิงห์มนัสศักดิ์ ยก 1 ที่ สิงห์บุรี
* เสียแชมป์ 31 พฤษภาคม 2553 แพ้น็อค ซอนนี บอย จาโร ยก 6
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 24 ตุลาคม 2545 แพ้คะแนน โอเล่ห์ดง ศักดิ์เสมอชัย ที่ กทม.
* ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 24 ตุลาคม 2550 แพ้น็อค วันเฮง มีนะโยธิน ยก 5 ที่ สมุทรปราการ
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นไลท์ฟลายเวท
แชมป์มวยสากลประเทศฟิลิปปินส์
แชมป์โลกเยาวชน
แชมป์เงา WBC
แชมป์ IBF แพนแปซิฟิก
บุคคลจากจังหวัดโบโฮล
เทศบาลเมืองหัวหิน

หัวหิน เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เป็นที่ตั้งของพระราชวังไกลกังวล ศูนย์ราชการอำเภอหรือที่ว่าการอำเภอ ย่านธุรกิจประจำอำเภอหัวหิน และเป็นพื้นที่ท่องเที่ยวตากอากาศที่สำคัญแห่งหนึ่งของประเทศไทยและระดับโลก เช่นเดียวกับเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี นอกจากนี้ เทศบาลเมืองหัวหินยังเป็นเทศบาลที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์และในภาคตะวันตกของประเทศไทย
== ประวัติ ==
ในอดีตหัวหินเป็นพื้นที่ขึ้นตรงกับแขวงปราณบุรี จังหวัดปราณบุรี (หลังจากได้ย้ายศาลากลางจังหวัดไปที่ตำบลเกาะหลัก จึงได้เปลี่ยนเป็นจังหวัดประจวบคีรีขันธ์) บางช่วงสมัยแขวงเมืองปราณบุรีถูกยุบรวมกับเมืองเพชรบุรี หัวหินจึงถูกอยู่ในความดูแลของจังหวัดเพชรบุรี ภายหลังจึงได้มีการยกฐานะหัวหินขึ้นเป็นกิ่งอำเภอหัวหินขึ้นตรงกับอำเภอปราณบุรี และเป็นอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เมื่อ พ.ศ. 2492 เทศบาลตำบลหัวหินจึงอยู่ในเขตพื้นที่อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
พ.ศ. 2480 ได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลตำบลหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ดูแลพื้นที่ตำบลหัวหิน และตำบลหนองแก กิ่งอำเภอหัวหิน อำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เป็นเทศบาลตำบลหัวหิน มีพื้นที่รับผิดชอบ 72 ตารางกิโลเมตร ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลตำบลหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ พ.ศ. 2538 โดยขยายเขตเพิ่มเติมจากเดิม 72 ตารางกิโลเมตร เป็น 86.36 ตารางกิโลเมตร มาจนถึงปัจจุบัน ซึ่งขยายพื้นที่ลงไปในทะเล 500 เมตรด้วย
ระยะแรกการจัดตั้งเทศบาลตำบลหัวหินมีราษฎรประมาณ 4,000 คน มีบ้านเรือนประมาณ 500 หลัง และมีรายได้ประมาณ 30,000–40,000 บาท และเมื่อ พ.ศ. 2492 กิ่งอำเภอหัวหินยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอหัวหิน และต่อมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 ได้มีการประกาศกระทรวงมหาดไทยเปลี่ยนแปลงฐานะจากเทศบาลตำบลหัวหินเป็นเทศบาลเมืองหัวหิน
== อาณาเขต ==
เทศบาลเมืองหัวหิน มีพื้นที่ครอบคลุม 2 ตำบลคือ ตำบลหัวหินและตำบลหนองแก มีพื้นที่รวม 86.36 ตารางกิโลเมตรหรือ 53,975 ไร่
ทิศเหนือ ติดเขตเทศบาลเมืองชะอำ (อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี
ทิศใต้ ติดอำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
ทิศตะวันออก ติดอ่าวไทย
ทิศตะวันตก ติดตำบลทับใต้และตำบลหินเหล็กไฟ อำเภอหัวหิน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์เทศบาลเมืองหัวหิน
หัวหิน
หัวหิน
เทศบาลเมืองหัวหิน
โรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญ

โรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญ (อักษรย่อ : ศ.บ.; อังกฤษ: Setthabut Bamphen School) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษในสังกัดมัธยมศึกษา กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการสร้างโดยพระยาภักดีนรเศรษฐ (เลิศ เศรษฐบุตร) เป็นอดีตโรงเรียนประจำจังหวัดมีนบุรี
== ประวัติ ==
เดิมโรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญชื่อโรงเรียนวัดแสนแสบ (วัดแสนสุข) เริ่มก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2453 มีฐานะเป็นโรงเรียนประจำอำเภอมีนบุรี ในระยะแรกโรงเรียนนี้ยังไม่มีอาคารเรียนที่ถาวร จึงต้องอาศัยศาลาการเปรียญของวัดเป็นอาคารเรียน จนกระทั่งใน พ.ศ. 2469 นายณรงค์ วีริยินทะ ครูใหญ่ของโรงเรียนในขณะนั้น ได้พิจารณาร่วมกับทางราชการมีความเห็นว่า โรงเรียนวัดแสนแสบตั้งอยู่ห่างไกลจากตัวเมืองและชุมชน การคมนาคมไม่สะดวก และอาคารหลังเดิมอยู่ในสภาพชำรุดทรุดโทรมมาก สมควรสร้างอาคารหลังใหม่ให้อยู่ใกล้ย่านชุมชนมากขึ้น จึงได้ติดต่อขอความช่วยเหลือจากนายเลิศ เศรษฐบุตร เจ้าของบริษัทเรือเมล์ขาว ซึ่งเป็นผู้ที่เอาใจใส่ส่งเสริมการศึกษาและความเป็นอยู่ของเด็กในท้องถิ่น
ท่านได้บริจาคเงิน 7,000 บาท สมทบกับเงินงบประมาณที่กระทรวงธรรมการอนุมัติให้ดำเนินการก่อสร้างอาคารอีก 4,850 บาท สร้างอาคารเรียนหลังใหม่ขึ้นที่บริเวณตัวจังหวัดมีนบุรี บนเนื้อที่ 3 ไร่เศษ ซึ่งปัจจุบันนี้เป็นที่ตั้งของโรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ ทำการก่อสร้างเรียบร้อยและเปิดทำการสอน เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2471  เปลี่ยนชื่อเป็นเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดมีนบุรี (เศรษฐบุตรบำเพ็ญ) จัดการสอนในระบบสหศึกษา
ในปี พ.ศ. 2474 ทางราชการได้ยุบจังหวัดมีนบุรีลงเป็นอำเภอมีนบุรี ขึ้นกับจังหวัดพระนคร โรงเรียนประจำจังหวัดมีนบุรี (เศรษฐบุตรบำเพ็ญ) จึงเปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญ สังกัดแผนกโรงเรียนส่วนกลาง กองโรงเรียนรัฐบาล กรมวิสามัญศึกษา กระทรวงธรรมการ
ต่อมาเมื่อจำนวนนักเรียนมีมากขึ้นทุกปี บริเวณโรงเรียนจึงไม่เพียงพอที่จะก่อสร้างอาคารเพิ่มขึ้นได้อีก คุณหญิงสิน ภักดีนรเศรษฐ (ภรรยาของพระยาภักดีนรเศรษฐ (เลิศ เศรษฐบุตร)) ผู้อุปการะโรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญ จึงได้จัดหาที่ดินเพื่อปลูกสร้างอาคารหลังใหม่ขึ้นใน พ.ศ. 2493 โดยเป็นที่ดินจำนวน 32 ไร่ 2 งาน 97 ตารางวา อยู่ริมถนนรามอินทรา ห่างจากโรงเรียนเดิมประมาณ 2 กิโลเมตร ซึ่งเป็นที่ตั้งของโรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญในปัจจุบัน
อาคารเรียนบนที่ดินแห่งใหม่นี้ได้สร้างขึ้นเป็นหลังแรกเมื่อ พ.ศ. 2496 ชื่อ อาคารเลิศสิน (ปัจจุบันรื้อแล้ว) และได้ย้ายนักเรียนชายทั้งหมดมาอยู่ในที่ตั้งใหม่เมื่อ พ.ศ. 2498 ใช้ชื่อว่า โรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญ ส่วนสถานที่เดิมรับเฉพาะนักเรียนหญิง โดยใช้ชื่อว่า โรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ ภายหลังจึงได้รับอนุญาตจากกระทรวงศึกษาธิการ ให้เปิดสอนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายแบบสหศึกษาได้เมื่อ พ.ศ. 2523 และเปิดรับนักเรียนในแบบสหศึกษาทั้งหมด (ทั้งมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลาย) เมื่อ พ.ศ. 2534
== สถานที่ภายในโรงเรียน ==
โรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญมีอาคารเรียน 8 หลัง โรงอาหาร 2 หลัง หอประชุม 1 หลัง และสถานที่ต่างๆ ดังนี้
หอประชุม
อาคาร 1 (เลิดสิน)
อาคาร 2
อาคาร 3
อาคาร 4
อาคาร 5
อาคาร 6
อาคาร 7
อาคาร 8 (เลิดสิน 109)
โดมโรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญ
ร้านค้า
ปรัมพิธี
โรงยิม
สนามฟุตบอล
ลานกิจกรรม
โรงอาหาร1
โรงอาหาร2
==รายนามผู้บริหาร==
== อ้างอิง ==
สถานศึกษาในเขตมีนบุรี
โรงเรียนในกรุงเทพมหานคร
โรงเรียนที่มีอัตราการแข่งขันสูง
ศ
โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2
ห้าขุนเขากระบี่

ห้าขุนเขากระบี่ (The Five Mountains Alliance, 五嶽劍派)  ปรากฏในภาพยนตร์จีนกำลังภายในเรื่อง  กระบี่เย้ยยุทธจักร  เป็นสมาพันธ์สำนักกระบี่ที่มีชื่อเสียงห้าสำนักซึ่งนำชื่อมาจากหนังสือฉบับ น.นพรัตน์แปล ได้แก่  ซงซาน  ไท่ซาน  หัวซาน  เฮ้ยซาน  และเหิงซาน  แต่ละสำนักมีวรยุทธของตนเองที่เป็นเอกลักษณ์  แต่เนื่องจากมีอุดมการณ์เดียวกันจึงจับมือเป็นภาคีต่อต้านพรรคมารหรือก็คือพวกผาไม้ดำ  ต่อมาจ้อแน่เซียงเจ้าสำนักซงซัวมีความคิดรวบห้าขุนเขากระบี่หนึ่งเดียว  ให้ชื่อว่า  พรรคห้าขุนเขากระบี่  เพื่อให้เป็นสำนักใหญ่เทียบเคียงได้กับ  เส้าหลิน  บู๊ตึ๊ง   แต่เจ้าสำนักทั้งสี่ที่เหลือล้วนไม่เห็นด้วย  เนื่องจากแต่ละสำนักมีประวัติยืนยาวมานาน  อีกทั้งมีวรยุทธเป็นแบบเฉพาะตัวที่โดดเด่น  หากรวมเป็นหนึ่งเดียวจะเป็นการไม่สมควร   แต่กระนั้นงั๊กปุ๊กคุ้งเจ้าสำนักฮั้วซัวดูเหมือนจะคล้อยตามจ้อแน่เซียงที่สุด  เพราะในใจลึกๆแล้ว   เขาก็อยากเป็นผู้นำของพรรคห้าขุนเขากระบี่ไม่ได้ด้อยไปกว่าจ้อแน่เซี้ยงเลย
สำนักและพรรคในนิยายกำลังภายใน
แคว้นลอแรน

ลอแรน (Lorraine) เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นกร็องแต็สต์
== ประวัติศาสตร์ ==
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 แคว้นลอแรนถูกปรับปรุงในรัชสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 และพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 และกลายเป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศฝรั่งเศส บ่อยครั้งที่แคว้นอาลซัสได้ถูกกล่าวรวมกับแคว้นลอแรน เนื่องจากการครอบครองดินแดนของแคว้นทั้งสอง (อาลซัส-ลอแรน) เป็นที่เลื่องชื่อในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19-20
จนถึงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเยอรมนีรวมกับปรัสเซียและไซลีเซียเข้าโจมตีฝรั่งเศสและสามารถยึดอาลซัสและบางส่วนของลอแรนมาได้ระยะหนึ่ง พอเยอรมนีแพ้สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ฝรั่งเศสซึ่งชนะสงครามจึงเอาอาลซัสและบางส่วนของลอแรนคืนมา หลังจากนั้นในสงครามโลกครั้งที่สอง นาซีเยอรมนีได้เข้ายึดปารีสและขู่ให้ฝรั่งเศสยกอาลซัสและบางส่วนของลอแรนคืนให้เยอรมนี อาลซัสและบางส่วนของลอแรนจึงกลับเป็นของเยอรมนีอีกครั้ง เมื่อเยอรมนีนาซีแพ้สงครามโลกครั้งที่สอง เยอรมนีก็คืนอาลซัสและบางส่วนของลอแรนแก่ฝรั่งเศส
ภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมของฝรั่งเศส
แคว้นมีดี-ปีเรเน

มีดี-ปีเรเน (Midi-Pyrénées; Miègjorn-Pirenèus หรือ Mieidia-Pirenèus; Mediodía-Pirineos) เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส โดนถูกยุบเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นอ็อกซีตานีตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2016 แคว้นนี้เป็นแคว้นที่ใหญ่ที่สุดตามพื้นที่ในประเทศฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่ โดยมีขนาดใหญ่กว่าประเทศเนเธอร์แลนด์หรือเดนมาร์ก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
French Ministry of Culture website for Occitanie 
ภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมของฝรั่งเศส
แกรี่ เลวิน

แกรี่ เลวิน เป็นหัวหน้าทีมกายภาพบำบัดของสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอลและเป็นนักกายภาพบำบัดของทีมชาติอังกฤษอีกด้วย
== ประวัติ ==
แกรี่ เลวิน เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1964 ที่อีสต์แฮม(East Ham) กรุงลอนดอน ได้มาอยู่กับอาร์เซนอลด้วยการเป็นผู้รักษาประตูทีมเยาวชนตั้งแต่อายุแค่ 16 ปี และผัดตัวเองมาเป็นนักกายภาพบำบัดของทีมสำรองด้วยอายุที่น้อยมากเพียง 19 ปีเท่านั้น หลังจากนั้นหนึ่งปี ก็ไปเป็นนักเตะของสโมสรฟุตบอลบาร์เน็ต ต่อมาในปี 1986 แกรี่ มีอายุเพียง 22 ปี แต่ก็ได้ทำงานเต็มเวลาในตำแหน่งนักกายภาพบำบัดของทีมชุดใหญ่ในที่สุด เขามีประสบการณ์ด้านงานนี้มาแล้วว่า 1,000 เกม (ครบเกมที่ 1,000 เมื่อธันวาคม ปี 2004)
ส่วนการได้รับอนุญาตให้เป็นนักกายภาพบำบัดนั้น เนื่องจากว่าเขาเรียนมาจากโรงพยาบาลกาย วิทยาลัยแห่งวิชากายภาพบำบัดในช่วงปี 1983 ถึง 1986 เขาจบปริญญาตรี (hons) ในสาขาชีววิทยาและอนุปริญญาสาขากายภาพบำบัด เขาเป็นสามาชิกของวิทยาลัยแห่งกายภาพบำบัดการกีฬา และเป็นสมาชิกของสมาคมนักกายภาพบำบัดอาชีพแห่งรัฐอีกด้วย เขามีความเชี่ยวชาญด้านเอ็นร้อยหวายอย่างมาก เนื่องจากว่าเคยมีประสบการณ์กับโทนี อดัมส์ หรือแม้แต่เคยเป็นที่ปรึกษาให้กับนักกายภาพบำบัดของสโมสรฟุตบอลเบอร์มิงแฮมในช่วงที่เดวิด ดันน์ได้รับบาดเจ็บอยู่บ่อย ๆ ด้วย
ในเกมลีกคัพรอบชิงชนะเลิศเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 นั้น เลวินเป็นผู้ที่อยู่ใกล้เหตุการณ์ที่จอห์น เทอร์รี กองหลังของเชลซีโดนอาบู ดิยาบี้เตะเข้าที่ปลายคางในบริเวณกรอบเขตโทษของอาร์เซนอลซึ่งเป็นจังหวะที่เชลซีได้ลูกเตะมุม เทอร์รี่กลืนลิ้นตัวเองเข้าไปและเลวินก็เป็นนักกายภาพบำบัดคนแรกที่มาถึงก่อนและได้ช่วยเหลือเทอร์รี่และสามารถช่วยชีวิตเทอร์รี่ได้ทันท่วงที แต่นี่ไม่ใช่ประสบการณ์เพียงครั้งเดียวที่เขาเคยทำหน้าที่ในกรณีแบบนี้ ในปี 1989 นั้น เขาก็เกือบจะต้องหักขากรรไกรของเดวิด โรคาสเซิล อดีตนักเตะของอาร์เซนอลเพื่อปฐมพยาบาลด้วยวิธีที่คล้าย ๆ กับกรณีช่วยชีวิตเทอร์รี่มาแล้วเหมือนกัน
เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 แกรี่ เลวินก็ได้ปฏิบัติหน้าที่สำคัญอีกครั้งหนึ่ง นั่นคือการช่วยชีวิตเอดูอาร์โด ดา ซิลวา ศูนย์หน้าอาร์เซนอล ที่ได้รับบาดเจ็บขาซ้ายหักและข้อเท้าเคลื่อนจากจังหวะที่โดนมาร์ติน เทย์เลอร์พุ่งเข้าสะกัดผิดจังหวะ แกรี่ เลวินเข้ามาปฐมพยาบาลทันเวลา มิฉะนั้นแล้ว เอดูอาร์โด ดา ซิลวา อาจจะต้องเสียขาซ้ายจนยุติอาชีพการค้าแข้งไปเลยทีเดียว
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ประวัติใน Arsenal.com  
สโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล
นักกายภาพบำบัด
แคว้นปีการ์ดี

ปีการ์ดี (Picardie, ) เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2016 มันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโอดฟร็องส์ที่อยู่ทางตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศส
== อ้างอิง ==
==สารานุกรม==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Picardy: the other north of France - Official French website
Official regional council website
Picardy, brief guide to the region and attractions
photos from Southern Picardy
ภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมของฝรั่งเศส
จังหวัดในประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส