pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เมืองพระรถ

เมืองพระรถ เป็นเมืองโบราณ ที่ตั้งอยู่ในตำบลหน้าพระธาตุ อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี ประกอบด้วยโบราณสถานสมัยทวารวดี
== ประวัติ ==

เมืองพระรถเป็นชุมชนเมืองโบราณ อยู่ที่ตำบลหน้าพระธาตุ อำเภอพนัสนิคม อยู่ห่างจากตัวอำเภอพนัสนิคมไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 2 กิโลเมตร ไปทางถนนพนัสนิคม-ฉะเชิงเทรา ตัดทับส่วนหนึ่งของกำแพงและคูเมืองด้านทิศตะวันออก จากโบราณสถานและโบราณวัตถุที่พบ เชื่อว่าเมืองนี้เป็นเมืองในสมัยทวารวดี (ประมาณพุทธศตวรรษที่ 12-16) และเจริญสืบเนื่องมาจนถึงสมัยลพบุรี (ประมาณพุทธศตวรรษที่ 17-18)
เมืองพระรถจัดว่าเป็นเมืองขนาดใหญ่สมัยทวารวดี ตั้งอยู่ระหว่างที่สูงกับที่ลุ่มมาบรรจบกัน บริเวณรอบเมืองเป็นพื้นที่เหมาะแก่การเพาะปลูกข้าวแบบทดน้ำ มีลำน้ำไหลผ่านหลายสาย ลำน้ำที่ไหลผ่านเข้ามาในเขตเมืองพระรถ ได้แก่ คลองสระกลาง คลองหลวง คลองพานทอง คลองสระกลางไหลมาทางด้านทิศใต้ ผ่านตัวอำเภอพนัสนิคมและวัดเกาะแก้ว มายังคูเมืองพระรถด้านตะวันออกเรียกว่า คลองเมือง ดังนั้นเมืองนี้จึงมีสภาพเป็นศูนย์กลางของการคมนาคมท้องถิ่น เพราะมีลำน้ำต่าง ๆ เชื่อมต่อกับชุมชนร่วมสมัยอื่น ๆ เช่น เมืองศรีมโหสถ

== ที่ตั้ง ==
หมู่ที่ 4 ตำบลหน้าพระธาตุ อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี แผนที่ทหาร พิมพ์ครั้งที่ 1-RTSD ลำดับชุด L7017 ระวาง 5235 IV รุ้ง 13ฐ 27' 55" เหนือ แวง 101 ฐ 10'05" ตะวันออก พิกัดกริด 47 PQQ 346895 ขับรถผ่านโรงเรียนหน้าพระธาตุ ขับตรงไป จะมีทางแยกให้เลี้ยวขวา ขับตรงไป จะพบเจดีย์และศาลต่าง ๆ
== โบราณสถาน ==
โบราณสถานมีอยู่ 2 ประเภท คือ ร่องรอยผังเมือง และศาสนสถาน ได้แก่
ผังเมืองพระรถ
เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาด 1,550 x 850 เมตร กำแพงเมืองเป็นคันดินสองชั้นสูงจากพื้นดินประมาณสองศอกเศษ ห่างกันชั้นละห้าวา คูเมืองกว้างประมาณสามศอก
เนินพระธาตุ
เป็นศาสนสถานตั้งอยู่ตอนหลังของตัวเมืองด้านตะวันตก เป็นเนินพระสถูปสี่เหลี่ยมก่อด้วยอิฐขนาดใหญ่ เป็นฐานสถูปแบบทวารวดี ทางด้านเหนือของเนินพระธาตุมีเนินดินรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ตั้งอยู่ติดกับสระน้ำโบราณ ชาวบ้านเรียกว่า สระฆ้อง บนเนินนี้มีหินปักอยู่ตามมุมทิศสำคัญ สันนิษฐานว่า น่าจะเป็นฐานโบสถ์หรือวิหาร
== โบราณวัตถุ ==
โบราณวัตถุ ได้แก่ เครื่องปั้นดินเผา ทั้งชนิดเคลือบและไม่เคลือบกระจายอยู่ทั่วไป ชิ้นส่วนของเทวรูปพระนารายณ์สวมหมวกแขก พระพุทธรูปแบบทวารวดีปางนาคปรก หินบดยา กังสดาล และแท่นพระพุทธรูปทำด้วยหินขนาดใหญ่ ส่วนโบราณวัตถุชิ้นเล็ก ๆ ที่พบได้แก่ พระพุทธรูปสำริดแบบลพบุรี พระพุทธรูปศิลาแบบทวารวดี เป็นพระพุทธรูปปางประทับยืนเหนือตัวพนัศบดี (พนัสบดี เป็นสัตว์ที่มีส่วนผสมของครุฑ หงส์ และโค คือมีปากเป็นครุฑ มีเขาเป็นโค และมีปีกคล้ายหงส์ ซึ่งเป็นลักษณะที่รวมพาหนะของเทพเจ้าทั้งสามในศาสนาพราหมณ์) พระพุทธรูปองค์นี้ชาวบ้านพบที่คูเมืองด้านใต้ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เรียกกันว่า พระพนัสบดี เป็นสัญลักษณ์ของอำเภอพนัสนิคม โบราณวัตถุที่พบเกือบทั้งหมดเป็นศาสนวัตถุ มีอายุตั้งแต่สมัยทวารวดีมาถึงสมัยลพบุรี (พุทธศตวรรษที่ 12-18)
== ประกาศกรมศิลปากร ==
ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน เมืองพระรถ ตำบลหน้าพระธาตุ อำเภอพนัสนิคม ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 52 ตอนที่ 75 วันที่ 8 มีนาคม 2478
เป็นที่สนใจของผู้ที่ศึกษาประวัติศาสตร์โบราณคดีตั้งแต่ พ.ศ. 2474 - สำรวจ 2495, 2510 - สำรวจและขุดแต่ง 2510, 2528
== ดูเพิ่ม ==
นางสิบสอง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สถานที่ต่างๆ อำเภอพนัสนิคม 
ประวัติศาสตร์ของจังหวัดชลบุรี
สิ่งก่อสร้างในอำเภอพนัสนิคม
สิ่งก่อสร้างในพุทธศตวรรษที่ 12
ม
เมืองโบราณในประเทศไทย
โคกพนมดี

โบราณสถานเนินดินโคกพนมดี เป็นชุมชนโบราณสมัยก่อนประวัติศาสตร์ ที่ตั้งอยู่ในวัดโคกพนมดี ตำบลท่าข้าม อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี
== ประวัติ ==
โคกพนมดีเป็นเนินดินขนาดใหญ่ ลักษณะคล้ายเกาะที่ตั้งอยู่ในที่ราบลุ่ม มีรูปร่างค่อนข้างกลม เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 230 เมตร มีพื้นที่ประมาณ 28 ไร่ จุดสูงสุดจากพื้นที่โดยรอบประมาณ 12 เมตร อยู่ในตำบลท่าข้าม อำเภอพนัสนิคม ผลการศึกษาพบว่า โคกพนมดีเป็นที่ตั้งชุมชนโบราณที่สามารถสร้างเครื่องมือหิน (ขวานหินขัด หินลับ หินบด ค้อนหิน หินกรวดสำหรับขัดผิว ภาชนะและกำไลหิน) เครื่องมือที่ทำจากกระดูกสัตว์ เช่น ฉมวก เครื่องมือที่ทำจากหอย เช่น มีด สิ่ว เครื่องประดับที่ทำจากเปลือกหอย และภาชนะดินเผาแบบเชือกทาบ เป็นชุมชนที่อพยพ และเปลี่ยนแปลงมาจากสังคมแบบดั้งเดิม ซึ่งมักอาศัยอยู่ในที่สูงดำรงชีวิตด้วยการล่าสัตว์และแสวงหาอาหารจากธรรมชาติ ต่อมาอพยพลงมาอยู่ที่โคกพนมดี ซึ่งในครั้งนั้นเป็นพื้นที่ชายฝั่งทะเลที่อุดมสมบูรณ์ด้วยทรัพยากรธรรมชาติทั้งจากป่าและทะเล มีผู้เสนอข้อคิดเห็นว่าเนินดินแห่งนี้เป็น Shell Mound สมัยก่อนประวัติศาสตร์ขนาดใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในเอเซียอาคเนย์  ต่อมาผู้คนเหล่านั้นก็เริ่มพัฒนาการดำรงชีวิตด้วยการเพาะปลูกแบบเริ่มแรก ควบคู่กันไปกับการแสวงหาอาหารจากทะเล และล่าสัตว์
== ที่ตั้ง ==
โบราณสถานเนินดินโคกพนมดี อยู่ที่วัดโคกพนมดี ตำบลท่าข้าม อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี
แผนที่ทหาร พิมพ์ครั้งที่ 1 -RTSD ลำดับชุด L7017 ระวาง 5236 III รุ้ง 13 ฐ 34' 40"เหนือ แวง 101 ฐ 08'50 " ตะวันออก พิกัดกริด 47 PQR 317205
== โบราณสถาน ==
โบราณสถานเนินดินโคกพนมดี การตั้งถิ่นฐานที่โคกพนมดีนี้น่าจะมี 2 สมัย คือ
สมัยแรก
มีอายุประมาณ 8,000 - 5,000 ปีมาแล้ว ดำรงชีพด้วยทรัพยากรจากทะเลเป็นสำคัญ (พบเปลือกหอย ก้างปลา กระดองเต่า และก้ามปู จำนวนมาก)
สมัยที่สอง
มีอายุประมาณ 5,000 - 2,000 ปีมาแล้ว ชุมชนน่าจะขยายตัวใหญ่ขึ้น เพราะได้พบภาชนะดินเผาเป็นจำนวนมาก เริ่มปลูกข้าว (พบเมล็ดข้าวที่เป็นถ่าน)

== ประกาศกรมศิลปากร ==
โบราณสถานเนินดินโคกพนมดี พื้นที่ประมาณ 25 ไร่ กรมศิลปากรประกาศเป็นโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 101 ตอนที่ 125 ณ วันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2527
== อ้างอิง ==
ประกาศกรมศิลปากร ขึ้นทะเบียนโบราณสถานเนินดินโคกพนมดี อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี
โคกพนมดี 
ห้องจัดแสดงโบราณวัตุจากโคกพนมดี พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ปราจีนบุรี
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ห้องจัดแสดงโบราณวัตุจากโคกพนมดี พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ปราจีนบุรี
สิ่งก่อสร้างในอำเภอพนัสนิคม
โบราณสถานในจังหวัดชลบุรี
เอทีวี

เอทีวี (ATV ย่อจาก all-terrain vehicle) หรือ ควอดไบค์ (quad-bike หรือย่อว่า ควอด) เป็นรถที่มีเครื่องมอเตอร์ไซค์ออกแบบมาให้มีขนาดเล็ก และมีสี่ล้อสำหรับใช้ในทางวิบาก อย่างไรก็ตามทางแอนซี ได้นิยามว่า "เอทีวี" คือชื่อสำหรับยานยนต์ที่มีลักษณะสำหรับการขับขี่ที่มีแรงกดดันต่ำที่ยาง,และที่นั่งก็เป็นลักษณะที่ต้องถ่างขาหรือขึ้นคร่อมเวลาใช้งานโดยผู้ขับขี่ และมือทั้งสองข้างก็บังคับโดยจับที่แฮนด์ควบคุมขับขี่โดยมีคนบังคับคนเดียว ถึงแม้ว่าจะมีการประยุกต์ให้มีที่นั่งเพิ่มขึ้นมาอีกสองที่นั่ง (ตามแนวยาว) การประยุกต์ในการใช้งานแบบใหม่นี้ ก็ยังอยู่ในการพิจารณาอยู่
รถเอทีวี ถือกำเนิดขึ้นบนโลกใบนี้ครั้งแรก ราวปี 1960 เป็นผลงานของ John Gower ผู้ก่อตั้งบริษัท JGR Gunsport จากกรุงโตรอนโต ประเทศแคนาดา และ Fred Rohrer วิศวกรชาวสวิสเซอร์แลนด์ ในตอนแรกรถเอทีวี มีลักษณะเป็นรถสะเทินน้ำสะเทินบก 6 ล้อ มีชื่อเรียกว่า The Jiger จากนั้นในปี 1965 เริ่มมีการผลิตออกมาจำหน่ายมากขึ้นเนื่องจากเป็นที่ต้องการของตลาดโดยเฉพาะการทหารและกีฬา แต่ระยะเวลาเพียงไม่กี่ปี The Jiger ต้องปิดฉากลงหลังจากบริษัทมีปัญหาทางด้านการเงิน ในปี 1968 The Jiger ถูกผลิตออกมาได้เพียง 3 Model ทั้งหมดราว 3,337 คัน
รถเอทีวี 3 ล้อคันแรกของโลก มีชื่อว่า "The Sperry-Rand Tricart" มันถูกออกแบบขึ้นปี 1967 โดย John Plessinger ที่จริงแล้วมันคือโปรเจ็คระหว่างเรียนที่ the Cranbrook Academy of Art และมันถูกผลิตออกสู่ตลาดในปี 1968 โดยนาย John Plessinger ได้ ขายลิขสิทธิ์ให้แก่ New Holland บริษัทผลิตรถแทรกเตอร์ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็น Honda บริษัทยานยนต์ยักษ์ใหญ่ของญี่ปุ่นที่แย่งซีนไป ด้วยการมาของรถเอทีวี รุ่น US90 หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ATC90 ในปี 1970
ATV เริ่มมีชื่อเสียงโด่งดังและเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายมากขึ้น จากภาพยนตร์ชุด บอนด์เดอะซีรีส์เรื่อง Diamonds Are Forever (007 เพชรพยัคฆราช) จากฉากที่ James Bond แสดงโดย ฌอน คอนเนอรี ขี่เจ้า ATV 3 ล้อสัญชาติญี่ปุ่น รุ่น US90 หรือ ATC90 ของ หนีการไล่ล่าจากผู้ร้าย และมีให้เห็นผ่านตาจากซีรีย์โทรทัศน์อีกหลายเรื่อง เช่น Magnum, P.I. , Hart to Hart จากนั้นตลาดรถเอทีวี 3 ล้อ ก็เริ่มโตขึ้นเรื่อยๆ มีการพัฒนาประสิทธิภาพของรถให้ดียิ่งขึ้น และเมื่อตลาดเปิด คู่แข่งขันก็ย่อมเพิ่มมากขึ้นตามไปด้วย บริษัทยานยนต์ญี่ปุ่นเจ้าอื่นก็โดดเข้ามาร่วมแจมด้วย ไม่ว่าจะเป็น Kawasaki , Yamaha
จุดเริ่มต้นของรถเอทีวี 4 ล้อ กลับเป็น Suzuki ที่ชิงเปิดตัว "QuadRunner LT125" เอทีวี 4 ล้อคันแรกของโลก สู่สายตาสาธารณชน ในปี 1982 หลังจากนั้นตลาดรถเอทีวี 4 ล้อ ก็เปิดฉากฟาดฟันกันอย่างดุเดือด พัฒนาประสิทธิภาพเครื่องยนต์ ออกแบบรถให้ล้ำนำสมัย เพื่อแย่งชิงเป็นผู้นำตลาด และก็เป็น Honda ที่ทำสำเร็จ ครองตลาดเอทีวีสูงถึง 69% ในสหรัฐอเมริกาช่วงปี 1984 ถึง 1987 ส่วนรถเอทีวีสัญชาติอเมริกันคันแรกคือ "the Trailboss" จากค่าย Polaris เข้าสู่ตลาดในปี 1985 ในยุคหลังเริ่มมีการนำรถเอทีวีมาใช้ในงานไร่มากขึ้น
เมื่อรถเอทีวีเป็นที่นิยมในหมู่มาก จึงมีการจัดการแข่งขันอย่างเป็นทางการรายการแรก คือ The Grand National Cross Country จัดขึ้นในปี 1980 และ ATV National Motocross Championship series ในปี 1985 จนถึงปัจจุบัน
== อ้างอิง ==
รายละเอียดเอทีวี
ความเป็นมาของเอทีวี
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รวมเว็บไซต์เกี่ยวกับเอทีวี 
ยานพาหนะ
สระสี่เหลี่ยม

โบราณสถาน สระน้ำ สระสี่เหลี่ยม เป็นโบราณสถานแหล่งน้ำที่ใช้ในชุมชนโบราณตั้งแต่สมัยทวารวดี ที่ตั้งอยู่ในอำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี
== ประวัติ ==

โบราณสถาน สระน้ำ สระสี่เหลี่ยม แห่งนี้ กรมศิลปากรได้มาสำรวจและขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานวัตถุไว้เมื่อ พ.ศ. 2474 ตัวสระเป็นศิลาแลงรูปสี่เหลี่ยม ขนาด 5C5 วาลึก 2 วาเศษ ได้ขุดตัดหินเป็นหน้าเรียบเล็กลงไปเป็นแนวดิ่ง ได้มุมฉากทั้งสี่ด้าน คล้ายกับเครื่องจักรตัดจึงน่าอัศจรรย์นัก ทางด้านทิศตะวันตกมีบันไดหินลงไป12ขั้น ปี พ.ศ. 2512 กรมชลประทานได้ขุดคลองจาก ท่าลาด อ.พนมสารคาม ผ่านเข้ามาใกล้ได้ขุดดินถมบันไดบางส่วน เหลือไว้ให้เห็นเพียงเล็กน้อย ทางราชการได้ตั้งชื่อของตำบลนี้ตามลักษณะของรูปสระสี่เหลี่ยมว่า ตำบลสระสี่เหลี่ยม อำเภอพนัสนิคม จ.ชลบุรี
ครั้งสมัยพระอินทร์อาสาเป็นเจ้าของเมืองพนัสนิคม ตามหลักฐานทางประวัติศาสตร์ไม่ปรากฏว่าผู้ใดขุดสระนี้ไว้ เพื่อให้น้ำไก่ จึงสันนิษฐานว่า สระนี้ขุดพร้อมกันกับเมืองพระรถ อยู่ที่ตำบลหน้าพระธาตุ ในสมัยทราวดี ราวพุทธศตวรรษที่ 13-17 ผู้ที่ขุดจะต้องมีบุญบารมี ครองบ้านครองเมือง ที่นี้คงเป็นชุมชนแห่งหนึ่งในสมัยนั้น ยังมีรอยเท้าคนโบราณปรากฏบนหินขอบสระด้านทิศเหนือ กาลเวลาต่อมาอาจอพยพย้ายถิ่นฐานหรือล้มตาย จึงกลายเป็นบ้านเมืองร้างไป
หลักฐานทางประวัติศาสตร์ปี พ.ศ. 2372 ในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ มีผู้คนจากบ้านหน้าพระธาตุ อพยพมาตั้งบ้านเรือนอยู่อาศัยทำมาหากินที่สระสี่เหลี่ยมนี้ กับคนจีนอีกพวกหนึ่งได้ตั้งบ้านเรือนกระจัดกระจายกันอยู่ คนจีนได้ยึดเอาบริเวณสระสร้างห้องแถวเป็นที่อยู่อาศัยและขายของกินของใช้ต่าง ๆ ชาวบ้านเรียกกันติดปากว่า เนินตลาด หรือเดิรตลาด มีตำนานเล่าต่อ ๆ กันว่าพระรถในเรื่องพระรถเมรีทรงได้ขุดสระนี้เพื่อให้น้ำไก่ และยังเสด็จไปพนันตีไก่กับพระเจ้าอู่ทองอู่ไท ที่ ต.ดงน้อย จ.ปราจีนบุรี โดยพนันเอาบ้านเอาเมืองกัน
ยังมีหลักฐานทางภูมิศาสตร์ให้เห็นแนวทางเดินของคนโบราณจากบริเวณตำบลหน้าพระธาตุมาถึงสระ และมีคลองจากหน้าพระธาตุมาบ้านหลวงถึงหัวถนน จากหัวถนนมีถนนดินเป็นแนวมาถึงสระสี่เหลี่ยมเลยไปยัง อ.พนมสารคราม อ.สนามไชยเขต จ.ฉะเชิงเทรา และ อ.ศรีมโหสถ จ.ปราจีนบุรี ซึ่งเป็นเมืองโบราณสมัยทราวดีเช่นเดียวกับเมืองพระรถใน อ.พนัสนิคม
== ที่ตั้ง ==
โบราณสถาน สระน้ำ สระสี่เหลี่ยม อยู่ที่ บ้านสระสี่เหลี่ยม ตำบลสระสี่เหลี่ยม อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี
แผนที่ทหาร พิมพ์ครั้งที่1 -RTSD ลำดับชุดL7017 ระวาง 5236 III รุ้ง 13ฐ 33' 10"เหนือ แวง 101 ฐ 12'20 " ตะวันออก พิกัดกริด 47 PQR 380992
== โบราณสถาน ==
โบราณสถาน สระน้ำ สระสี่เหลี่ยม
หลักฐานที่พบ ได้แก่
1. สระน้ำรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดกว้าง 12 เมตร ยาว 15 เมตร ขุดลงไปบนพื้นศิลาแลง
2. แนวถนนพระรถ
หมายเหตุ - สำรวจ 2536 - บริเวณสระสี่เหลี่ยม เคยมีแท่งหินตั้งอยู่อาจจะเป็นแท่นบูชาแต่ปัจจุบันสูญหายไปแล้ว
== ประกาศกรมศิลปากร ==
กรมศิลปากรได้มาสำรวจและประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 52 หน้า 3684 ไว้เมื่อ 8 มีนาคม พ.ศ. 2474
== อ้างอิง ==
สระสี่เหลี่ยม ประวัติศาสตร์ทวารวดี 
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สระสี่เหลี่ยม ประวัติศาสตร์ทวารวดี 
สิ่งก่อสร้างในอำเภอพนัสนิคม
โบราณสถานในจังหวัดชลบุรี
ซูซูมุ ฮานางาตะ

ซูซูมุ ฮานางาตะ  นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 21 มกราคม พ.ศ. 2489 ที่โยโกฮามะ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 65 ครั้ง ชนะ 41 (น็อค 7) เสมอ 9 แพ้ 15
== ประวัติ ==
ฮานางาตะเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2506 จนกระทั่ง พ.ศ. 2512 จึงมีโอกาสได้ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวทของสภามวยโลกจากเอเฟรน ตอร์เรส เป็นครั้งแรกแต่ฮานางาตะเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป ฮานางาตะยังขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวทต่อมาอีก 3 ครั้ง แต่ไม่ประสบความสำเร็จทั้งสิ้น รวมทั้งมาชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวทของสมาคมมวยโลก แพ้คะแนน ชาติชาย เชี่ยวน้อยที่ กทม. ด้วย
หลังจากชกแพ้คะแนนชาติชายไปแล้ว ฮานางาตะรู้สึกข้องใจจึงขอแก้มือกับชาติชายอีกครั้งที่ญี่ปุ่น ซึ่งในการชกคราวนี้ ชาติชายถูกปลดออกจากตำแหน่งแชมป์โลกไปก่อนเพราะทำน้ำหนักตามพิกัดไม่ได้ เมื่อชกกัน ฮานางาตะเป็นฝ่ายชนะน็อค ชาติชายในยกที่ 6 ได้ครองแชมป์โลกสมใจ แต่แค่ป้องกันตำแหน่งครั้งแรกก็เสียแชมป์ให้เออร์บิโต ซาลาวาเรียไป
หลังจากเสียแชมป์แล้ว ฮานางาตะยังขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวทอีกสองครั้ง คือ ชิงแชมป์แก้มือกับซาลาวาเรียอีกครั้ง แต่ก็แพ้คะแนนไปอีก จากนั้นหันไปชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวทของสภามวยโลก แพ้คะแนนมิเกล คันโต อีกครั้ง จึงแขวนนวมไปในที่สุด
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ญี่ปุ่นรุ่นฟลายเวท (2512 - 2516)
แชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBA
* ชิง 18 ตุลาคม 2517 ชนะน็อค ชาติชาย เชี่ยวน้อย ยก 6 ที่ ญี่ปุ่น
* เสียแชมป์ 1 เมษายน 2518 แพ้คะแนน เออร์บิโต้ ซาลาวาเรีย ที่ ญี่ปุ่น
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 28 พฤศจิกายน 2512 แพ้คะแนน เอเฟรน ตอร์เรส ที่ เม็กซิโก
* ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 30 เมษายน 2514 แพ้คะแนน เออร์บิโต ซาลาวาเรีย ที่ ฟิลิปปินส์
* ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBA เมื่อ 4 มีนาคม 2515 แพ้คะแนน มาซาโอะ โอบะ ที่ ญี่ปุ่น
* ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBA เมื่อ 27 ตุลาคม 2516 แพ้คะแนน ชาติชาย เชี่ยวน้อย ที่ กทม.
* ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBA เมื่อ 7 ตุลาคม 2518 แพ้คะแนน เออร์บิโต ซาลาวาเรีย ที่ ญี่ปุ่น
* ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 15 พฤษภาคม 2519 แพ้คะแนน มิเกล คันโต ที่ เม็กซิโก
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
คนเหล็ก. ย้อนอดีตมวยดัง: ซูซูมุ ฮานางาตะ คู่ปรับตัวฉกาจของชาติชาย.นิตยสารมวยโลก. ฉบับที่ 1185 พฤษภาคม 2550 หน้า 40 -41
นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น
แชมป์โลก WBA
บุคคลจากโยโกฮามะ
มิเกล กันโต

มิเกล คันโต (Miguel Canto) นักมวยสากลชาวเม็กซิโก เกิดเมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2491 ที่เมริดา รัฐยูคาตัน ประเทศเม็กซิโก สถิติการชก 74 ครั้ง ชนะ 61 (น็อค 15) เสมอ 4 แพ้ 9
== ประวัติ ==
คันโตเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2512 ได้ครองแชมป์ฟลายเวทของเม็กซิโกเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นตำแหน่งแรก ในระหว่างนี้ได้ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวทของสภามวยโลกแต่ไม่สำเร็จ จนอีกสองปีต่อมาคันโตจึงได้เป็นแชมป์โลกเมื่อชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวทของสภามวยโลกอีกครั้ง คราวนี้ชนะคะแนน โชจิโอกูม่า เมือ พ.ศ. 2518 คันโตสามารถป้องกันแชมป์โลกได้ถึง 14 ครั้ง ซึ่งกลายเป็นสถิติโลกของรุ่นฟลายเวท ตั้งแต่ พ.ศ. 2522 – 2549 รวม 27 ปี ก่อนจะถูกทำลายลงโดยพงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ที่ป้องกันแชมป์ได้ 17 ครั้ง
คันโตเสียแชมป์ให้ปาร์ค ชานฮี นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้เมื่อ พ.ศ. 2522 โดยเป็นฝ่ายแพ้คะแนนแบบสูสี คันโตขึ้นชิงแชมป์โลกแก้มือกับปาร์คอีกครั้ง ผลปรากฏว่าเสมอกัน ชิงแชมป์คืนไม่สำเร็จ หลังจากนั้น คันโตยังคงชกมวยต่อไป แม้ว่าจะไม่มีโอกาสได้ชิงแชมป์โลกอีกเลย จนกระทั่งในช่วง พ.ศ. 2524 – 2525 การชกของคันโตเริ่มแย่ลง แพ้น็อคติดต่อกันถึง 3 ครั้ง จึงตัดสินใจแขวนนวมไปในที่สุด
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์เม็กซิโกรุ่นฟลายเวท (2515 - 2517)
แชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC
* ชิง 8 มกราคม 2518 ชนะคะแนน โชจิ โอกูม่า ที่ ญี่ปุ่น
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 24 พฤษภาคม 2518 ชนะคะแนน เบตูลิโอ กอนซาเลส ที่ เม็กซิโก
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 23 สิงหาคม 2518 ชนะน็อค จิโร ทากาดะ ยก 11 ที่ เม็กซิโก
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 13 ธันวาคม 2518 ชนะคะแนน อิกนาซิโอ เอสปินัล ที่ เม็กซิโก
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 15 พฤษภาคม 2519 ชนะคะแนน ซูซูมุ ฮานากาตะ ที่ เม็กซิโก
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 3 ตุลาคม 2519 ชนะคะแนน เบตูลิโอ กอนซาเลส ที่ เวเนซุเอลา
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 6, 19 พฤศจิกายน 2519 ชนะคะแนน ออร์ลันโด ฮาเวียร์โต ที่ สหรัฐ
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 7, 24 เมษายน 2520 ชนะคะแนน หลุยส์ เรเยส อาร์นัล ที่ เวเนซุเอลา
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 8, 15 มิถุนายน 2520 ชนะคะแนน คิมิโอ ฟูเรซาวา ที่ ญี่ปุ่น
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 9, 17 กันยายน 2520 ชนะคะแนน มาร์ติน วาร์กัส ที่ เม็กซิโก
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 10, 30 พฤศจิกายน 2520 ชนะคะแนน มาร์ติน วาร์กัส ที่ ชิลี
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 11, 4 มกราคม 2521 ชนะคะแนน โชจิ โอกูม่า ที่ ญี่ปุ่น
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 12, 18 เมษายน 2521 ชนะคะแนน โชจิ โอกูม่า ที่ ญี่ปุ่น
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 13, 20 พฤศจิกายน 2521 ชนะคะแนน ฟ้าคำรณ วิบูลย์ชัย ที่ สหรัฐ
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 14, 10 กุมภาพันธ์ 2522 ชนะคะแนน อันโตนีโอ อวีล่า ที่ เม็กซิโก
* เสียแชมป์ 18 มีนาคม 2522 แพ้คะแนน ปาร์ค ชานฮี ที่ เกาหลีใต้
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 4 สิงหาคม 2516 แพ้คะแนน เบตูลิโอ กอนซาเลซ ที่ เวเนซุเอลา
* ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 9 กันยายน 2522 เสมอกับ ปาร์ค ชานฮี ที่ เกาหลีใต้
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com  
คนเหล็ก. ย้อนอดีตมวยดัง: มิเกล แองเจล คันโต ราชาฟลายเวทของจังโก้. นิตยสารมวยโลก. ปีที่ 25 ฉบับที่ 1220 กุมภาพันธ์ 2551 หน้า 42 - 43
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
International Boxing Hall of Fame Bio 
นักมวยสากลชาวเม็กซิโก
แชมป์โลก WBC
บุคคลจากรัฐยูกาตัน
เทคเค่น

เทคเค่น (Tekken; 鉄拳) เป็นภาพยนตร์จากเกมส์เทคเคน ซึ่งจัดฉายครั้งแรกฉายใน ค.ศ. 2009 โดยในวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009 ภาพยนตร์ชุดดังกล่าวได้จัดแสดงที่ตลาดจัดแสดงภาพยนตร์อเมริกัน และวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 2010 เทรลเลอร์ของภาพยนตร์ดังกล่าวได้รับการเปิดตัว และจัดฉายภาพยนตร์รอบปฐมทัศน์ในญี่ปุ่นวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 2010
== โครงเรื่อง ==
== นักแสดง ==
จอน ฟู รับบทเป็น จิน คาซามะ
เอียน แอนโธนี่ เดล รับบทเป็น คาซึยะ มิชิม่า
Cary-Hiroyuki Tagawa รับบทเป็น เฮย์ฮาจิ มิชิม่า
Cung Le รับบทเป็น มาร์แชล ลอว์
Candice Hillebrand รับบทเป็น นีน่า วิลเลี่ยมส์
Marian Zapico รับบทเป็น แอนนา วิลเลี่ยมส์
Luke Goss รับบทเป็น สตีฟ ฟอกซ์
Chiaki Kuriyama รับบทเป็น หลิง เสี่ยวหยู
Holly Marie Combs รับบทเป็น คริสตี้ มอนเตโร่
ลาธีฟ คราวเดอร์ รับบทเป็น เอ็ดดี้ กอร์โด้
Darrin Henson รับบทเป็น ราเวน
Gary Daniels รับบทเป็น ไบรอัน ฟิวรี่
Gary Ray Stearns รับบทเป็น โยชิมิตสึ
นาธาน โจนส์ รับบทเป็น แคร็ก มาร์ดัค
Randal Reeder รับบทเป็น นักสู้ลับ
David Pitt รับบทเป็น แจ็ค (Tekken Police)
Mircea Monroe รับบทเป็น คาร่า
Charisma Carpenter รับบทเป็น แมด. เทค
Louis Herthum รับบทเป็น หัวหน้าการ์ด Tekken
Michael Showers รับบทเป็น ผู้ช่วยหัวหน้าการ์ด
Jevon Miller รับบทเป็น นักสู้ที่ถูกปฏิเสธ
Roger "El Matador" Huerta รับบทเป็น มิเกล คาบัลเลโร่ โรโจ
นักแสดงไม่ระบุนาม รับบทเป็น แชง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
TekkenThailand
IMDb
เทคเคนพีเดีย 
ภาพยนตร์ที่สร้างจากเกม
ภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้
ภาพยนตร์อเมริกัน
ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2552
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในรัฐลุยเซียนา
กิ้งกือมังกรสีชมพู

กิ้งกือมังกรสีชมพู (Shocking pink millipede; )  เป็นกิ้งกือมังกรที่พบในประเทศไทยเพียงแห่งเดียวในโลก  ค้นพบโดยนักสำรวจสมัครเล่น กลุ่ม siamensis.org ซึ่งต่อมาได้แจ้งให้ ศ.ดร.สมศักดิ์ ปัญหา และคณะทราบ  เมื่อเดือน พฤษภาคม พ.ศ. 2550 บริเวณป่าเขาหินปูนแถบภาคกลางตอนบนต่อกับภาคเหนือตอนล่าง
กิ้งกือมังกรสีชมพูจัดในวงศ์กิ้งกือมังกร มีสีชมพูสดใสแบบช็อกกิงพิงก์ (shocking pink) มีปุ่มหนามคล้ายมังกร เมื่อโตเต็มวัยจะมีลำตัวยาวประมาณ 7 ซม. มีจำนวนปล้องราว 20-40 ปล้อง และสามารถขับสารพิษประเภทไซยาไนด์ออกมาจากต่อมขับสารพิษข้างลำตัวเพื่อป้องกันตนเองจากศัตรูธรรมชาติ
กิ้งกือมังกรสีชมพู พบเป็นแห่งแรกในโลกที่ประเทศไทย ในอำเภอลานสัก จังหวัดอุทัยธานี
== อ้างอิง ==
สัตว์ขาปล้อง
สิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่น
การค้นพบในปี พ.ศ. 2550
กิ้งกือเอเชีย
อะดีโนซีนไตรฟอสเฟต

อะดีโนซีนไตรฟอสเฟต (adenosine triphosphate: ATP) เป็นสารให้พลังงานสูงแก่เซลล์ ผลิตจากกระบวนการสังเคราะห์ด้วยแสง หรือการหายใจระดับเซลล์และถูกใช้โดยกระบวนการต่าง ๆ ของร่างกาย เช่น สลายอาหาร , active transport ,move
ในสิ่งมีชีวิต ATP ถูกสร้างขึ้นด้วยวิถีทางต่าง ๆ ดังนี้
Substrate-level phosphorylation ATP สร้างขึ้นได้ โดยอาศัยพลังงานจากการย่อยสลายสารประกอบที่มีพลังงานสูงกว่า เช่น ใน ไกลโคไลซิส มีการย่อยฟอสโฟอีนอลไพรูเวต (Phosphoenolpyruvate) แล้วย้ายหมู่ฟอสเฟต ที่มีพลังงานสูงมาต่อกับ ADP ทำให้กลายเป็น ATP
ปฏิกิริยาออกซิเดทีพฟอสโฟรีเลชัน และปฏิกิริยาโฟโตฟอสโฟรีเลชัน ในกระบวนการเมแทบอลิซึมแบบออกซิเดทีพและกระบวนการสังเคราะห์ด้วยแสง จะทำให้เกิดความต่างของความเข้มข้นโปรตอน (H+) ระหว่างสองด้านของเยื่อหุ้มขึ้น (ในไมโทคอนเดรียและคลอโรพลาสต์) เมื่อมีการไหลกลับของโปรตอน จะมีพลังงานขับดันให้เกิดการสังเคราะห์ ATP จาก ADP และ Pi ขึ้นได้
ปฏิกิริยาของเอนไซม์ adenylate kinase AMP ที่เกิดขึ้นเนื่องจากการย่อยสลายตัดเอาฟอสเฟตออกไป (เกิดขึ้นในบางกระบวนการ เช่น การ ออกซิเดชันของกรดไขมัน) จะสามารถกลับไปเป็น ATP ได้โดยผ่านขั้นตอนที่เร่งปฏิกิริยาโดยเอนไซม์ adenylate kinase
==อ้างอิง==
นิวคลีโอไทด์
การหายใจระดับเซลล์
โคเอนไซม์
เรียวเฮ ไซงัง

เรียวเฮ ไซงัง หรือ เรียวเฮ ไซกัง (; เกิด 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 โตเกียว ญี่ปุ่น) เป็นนักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น ผลงานเด่นของเขาคือมังงะเรื่อง ซังโจเมะโนะยูฮิ (San-chōme no Yūhi) ที่ได้รับการดัดแปลงให้เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่ประสบความสำเร็จ ชื่อ ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม (Always: Sunset on Third Street, พ.ศ. 2548) และภาพยนตร์ภาคต่อที่ชื่อ ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม 2 (Always: Sunset on Third Street 2, พ.ศ. 2550) ทั้ง 2 ภาค กำกับโดยผู้กำกับภาพยนตร์ชาวญี่ปุ่น ทากาชิ ยามาซากิ
== ผลงาน ==
ผลงานการ์ตูนที่เรียวเฮ ไซงัง สร้างสรรค์เอาไว้ มีดังต่อไปนี้
=== มังงะ ===

ยูยะเกะโนะอุตะซังโจเมะโนะยูฮิ (Yūyake no uta Sanchōme no yūhi)
ทัมโปะโปะซังโนะอุตะ (Tanpopo-san No Uta)
ไทม์สกูตเตอร์ (TIME SCOOTER)
ชิงกิโร (SHINKIRŌ)
เรดคราวด์ (RED CLOUD)
โพลาร์เลดี (POLAR LADY)
Mysteryan
คะมะกุระโมะโนะงะตะริ (Kamakura Monogatari)
ฟันนีเดวิล (FUNNY DEVIL)
=== อนิเมะ ===
ซันเซ็ตอินซังโจเมะ (Sunset in San-chōme)
=== ผลงานที่ได้รับการดัดแปลง ===
ซังโจเมะโนะยูฮิ (Sanchōme no yūhi) ถือเป็นผลงานมังงะของเรียวเฮ ไซงัง ที่ได้รับการดัดแปลงให้เป็นสื่อบันเทิงประเภทอื่นมากที่สุด โดยได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่ชื่อ ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม (Always: Sunset on Third Street) ถึง 2 ภาคด้วยกัน โดยภาคแรกออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2548 และภาคที่ 2 ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2550 ทั้ง 2 ภาคกำกับและประพันธ์บทภาพยนตร์โดยผู้กำกับภาพยนตร์ชาวญี่ปุ่น ทะกะชิ ยะมะซะกิ ในส่วนของภาพยนตร์ภาคแรกนั้น ถือว่าประสบความสำเร็จทั้งด้านรายได้และรางวัลที่ได้รับ โดยสามารถสร้างรายได้เป็นอันดับที่ 1 ของญี่ปุ่น 2 สัปดาห์ด้วยกัน และชนะรางวัลภาพยนตร์ แจแปนิสอคาเดมี ประจำปี พ.ศ. 2549 ถึง 12 สาขาจากที่ได้รับการเสนอชื่อ 13 สาขาด้วยกัน
นอกจากนั้น มังงะเรื่องนี้ยังได้รับการดัดแปลงให้เป็นละครเวทีของญี่ปุ่นจำนวน 3 องก์ ความยาวทั้งหมด 3 ชั่วโมง โดยมีกำหนดเปิดการแสดงในช่วงเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ที่เมจิสะ ในกรุงโตเกียว
== ดูเพิ่ม ==
ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
=== ข้อมูลส่วนบุคคล ===
Ryohei SAIGAN เว็บไซต์ www.animenewsnetwork.com 
Ryôhei Saigan เว็บไซต์ www.imdb.com 
=== ผลงาน ===
Ryohei Saigan  เว็บไซต์ en.accessup.org 
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2490
นักวาดการ์ตูนญี่ปุ่น
วาร์ดา

วาร์ดา (Varda) เป็นตัวละครตัวหนึ่งในปกรณัมของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในงานเขียนเรื่อง ซิลมาริลลิออน โดยเป็นหนึ่งในเทพีวาลิแอร์ ทรงเป็นเทพีแห่งดวงดาว และเป็นผู้ครองแสงสว่าง เป็นคู่ครองของเทพมานเว ซึ่งเป็นเทพบดีผู้เป็นใหญ่ในบรรรดาวาลาร์ทั้งปวง
วาร์ดาเป็นผู้สร้างดวงดาวประดับบนฟากฟ้าหลังจากโลกอาร์ดาตกอยู่ในความมืดมิด เพื่อให้แสงจากดวงดาวช่วยส่องสว่างแก่โลก เมื่อครั้งที่พวกเอลฟ์ตื่นขึ้นเป็นครั้งแรก จึงได้เห็นแสงดาวก่อนสิ่งอื่น และหลงรักแสงดาวนั้น พวกเอลฟ์รักใคร่เทพีวาร์ดามากกว่าวาลาร์องค์ใดๆ เรียกขานนามของนางด้วยภาษาเควนยาว่า เอเลนทาริ (Elentári) ซึ่งหมายถึง ราชินีแห่งดวงดาว บ้างก็เรียกว่า ทินทัลเล (Tintallë) ซึ่งหมายถึง ผู้จุดแสงดาว  ในภาษาซินดาริน คำทั้งสองคำนี้เรียกว่า เอลเบเร็ธ (Elbereth) และ กิลโธนิเอล (Gilthoniel) ตามลำดับ
ตัวละครในซิลมาริลลิออน
ไอนัวร์
ヴァラ#ヴァルダ
Ainur#Valar
Valar#Varda
Valar (Tolkien)#Varda
วิชคิง

วิชคิงแห่งอังก์มาร์ (Witch King of Angmar) หรือ ราชาภูติ หรือ พญาโหงแห่งอังก์มาร์ เป็นตัวละครตัวหนึ่งในปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ในเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ เป็นหัวหน้าของเหล่านาซกูล หรือภูตแหวน ที่ทำหน้าที่รับใช้จอมมารเซารอน เนื่องจากตกอยู่ใต้อำนาจของเซารอนหลังจากยอมรับแหวนแห่งอำนาจของมนุษย์ทั้งเก้าวงมาไว้ในครอบครองด้วยความโลภ
ในปกรณัมของโทลคีนไม่ได้เอ่ยถึงชื่อจริงของเขา รวมถึงเหล่านาซกูลอื่น ๆ ด้วย แต่จากข้อมูลบางส่วนในงานเขียนที่ยังไม่เสร็จของเขา บ่งชี้ว่ามีแม่ทัพนูเมนอร์อย่างน้อย 3 คนที่ได้รับแหวนแห่งอำนาจ และหนึ่งในสามคนนี้น่าจะได้เป็นวิชคิงในเวลาต่อมา
เขาได้ชื่อว่าเป็น วิชคิง "แห่งอังก์มาร์" เนื่องจากสามารถโจมตีอาณาจักรอาร์นอร์ ยึดดินแดนมาส่วนหนึ่งก่อตั้งเป็นอาณาจักรอังก์มาร์ได้ จากนั้นก็โจมตีดินแดนส่วนอื่นของอาร์นอร์จนอาณาจักรล่มสลายลงในที่สุด แม้ภายหลังเหล่านาซกูลจะย้ายมายังมินัสมอร์กูลแล้ว ก็ยังคงเรียกชื่อราชันขมังเวทว่า "วิชคิงแห่งอังก์มาร์" อยู่
ในช่วงศึกที่ฟอร์นอสต์ครั้งอังมาร์แตก กลอร์ฟินเดลได้ทำนายชะตาของวิชคิงไว้ว่า "อวสานของเขาจะไม่เกิดขึ้นด้วยน้ำมือของบุรุษใด" ซึ่งผลลัพธ์ก็เป็นดังที่ว่า เมื่อเอโอวีน (นางเป็นสตรี)  พร้อมด้วยฮอบบิท เมอเรียด็อค แบรนดี้บั๊ก ได้สังหารเขาในศึกที่ทุ่งเพลานอร์ หน้ามินาสทิริธ ครั้งสงครามแหวน
เขาเป็นคนแทงโฟรโดรบนหอคอยแห่งอะมอนซูล (เวเตอร์ท็อป) ด้วยกริชมอร์กูล และทำลายประตูใหญ่ของมินาสทิริธด้วยมนต์ของเขา และหักไม้เท้าของแกนดาร์ฟในศึกเพลานอร์
== ดูเพิ่ม ==
นาซกูล
ตัวละครในเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์
อังก์มาร์

อังก์มาร์ (Angmar) คือชื่อดินแดนแห่งหนึ่งบนทวีปมิดเดิลเอิร์ธ ในจินตนิยายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของทวีปในอาณาจักรอาร์นอร์ของชาวมนุษย์ดูเนไดน์ ภายหลังตกไปอยู่ใต้อำนาจของเหล่านาซกูล
อังก์มาร์ตั้งอยู่ในแคว้นรูห์เดาร์ ซึ่งเป็นหนึ่งในสามแคว้นใหญ่ของอาณาจักรอาร์นอร์ ช่วงกลางยุคที่สาม ประมาณปีที่ 1300 อาณาจักรอาร์นอร์อ่อนแอ นาซกูลจึงมาตียึดเอาดินแดนบางส่วนในรูห์เดาร์ไปได้ และก่อตั้งอาณาจักรอังก์มาร์ขึ้น มีเมืองหลวงชื่อ "คาร์นดูม" (Carn Dûm) จากนั้นใช้ที่แห่งนี้เป็นที่มั่นในการบุกโจมตีดินแดนส่วนอื่นๆ ของอาร์นอร์ต่อไปอีกจนกระทั่งอาณาจักรล่มสลายลงในที่สุด
ต่อมาเมื่อเหล่านาซกูลยกลงมาโจมตีอาณาจักรกอนดอร์ และยึดเอามินัสอิธิลไปได้ จึงทิ้งให้อังก์มาร์กลายเป็นเมืองร้าง แล้วย้ายมายังมินัสอิธิลซึ่งเปลี่ยนชื่อเป็น มินัสมอร์กูล แทน
== อ้างอิง ==
เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน, Unfinished Tales, ลอนดอน:สำนักพิมพ์ฮาร์เปอร์คอลลินส์
ดินแดนในตำนานของโทลคีน
Platser i Tolkiens värld#Angmar