โบอิง 787 ดรีมไลเนอร์

โบอิง 787 ดรีมไลเนอร์ (Boeing 787 Dreamliner) เป็นเครื่องบินโดยสารเจ็ตขนาดกลางลำตัวกว้างพิสัยไกล แบบใช้เครื่องยนต์คู่ ออกแบบโดยฝ่ายผลิตเครื่องบินพาณิชย์โบอิง รองรับผู้โดยสารได้ลำละ 210 ถึง 290 คน ขึ้นอยู่กับรุ่น โบอิ้งแถลงว่า เครื่องบินดังกล่าวเป็นเครื่องบินโดยสารที่ประหยัดเชื้อเพลิงที่สุดของบริษัท และเป็นเครื่องบินโดยสารสำคัญแบบแรกของโลกที่ใช้วัสดุผสมในการก่อสร้างเป็นส่วนใหญ่ โบอิง 787 บริโภคเชื้อเพลิงน้อยกว่าโบอิง 767 ที่มีขนาดเท่ากันถึง 20% ลักษณะที่แตกต่างที่สุดมีทั้งที่กันลมสี่แผง เชฟรอนลดเสียงบนส่วนแยกเครื่องยนต์ (engine nacelle) และเส้นระดับเสียง (nose contour) ที่เรียบขึ้น
ชื่อเดิมของเครื่องบินที่กำหนดคือ 7E7 ก่อนเปลี่ยนชื่อเป็นอย่างในปัจจุบันในเดือนมกราคม พ.ศ. 2548 โบอิง 787 ลำแรกเผยโฉมในพิธีเปิดตัวเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ที่โรงงานประกอบเอเวอร์เร็ตต์ของโบอิง โดยที่มันได้กลายมาเป็นเครื่องบินโดยสารลำตัวกว้างที่ขายเร็วที่สุดในประวัติศาสตร์ โดยมียอดสั่งถึง 677 ลำ จนถึงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2554 มีการสั่งซื้อโบอิง 787 จำนวน 797 ลำ เข้ามาจากผู้ให้บริการสายการบิน 57 ราย
การพัฒนาและการผลิตโบอิง 787 เกี่ยวข้องกับความร่วมมือระหว่างผู้ผลิตวัตถุดิบหลายรายทั่วโลก การประกอบขั้นสุดท้ายประกอบขึ้นที่โรงงานเอเวอร์เร็ตต์โบอิงในเอเวอร์เร็ตต์ รัฐวอชิงตัน เครื่องบินจะยังมีการประกอบขึ้นที่โรงงานแห่งใหม่ในนอร์ทชาลสตัน รัฐเซาท์แคโรไลนา โรงงานทั้งสองจะส่งมองเครื่อง 787 ให้แก่ผู้ให้บริการเครื่องบินโดยสาร โครงการดังกล่าวต้องล่าช้าออกไปหลายครั้ง จากที่เคยวางแผนจะให้บริการตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2551 การขึ้นบินครั้งแรกของเครื่องมีขึ้นเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2552 และสิ้นสุดการทดสอบการบินในกลาง พ.ศ. 2554 เอกสารรับรองของสำนักงานควบคุมความปลอดภัยการบินแห่งยุโรปสุดท้ายได้รับในปลายเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2554 และโมเดลแรกถูกส่งมอบในปลายเดือนกันยายน พ.ศ. 2554 และเข้าให้บริการเชิงพาณิชย์ตั้งแต่วันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2554
== ข้อมูลเบื้องต้น ==
ในช่วงแรกนั้น โบอิง ต้องการจะพัฒนาเครื่องบินุร่นใหม่เพื่อทดแทน 767 ที่มียอดสั่งซื้อชะลอตัวลง เพื่อจะแข่งขันกับเครื่องบินแอร์บัส เอ 330-200 แต่ใช้เชื้อเพลิงในปริมาณที่เท่ากับ 767 และ เอ330 แต่ภายหลังเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544และวิกฤติราคาน้ำมัน ทำให้ไม่เป็นที่ตอบรับมากนัก โบอิงจึงปรับเปลี่ยนโครงการมาพัฒนาเครื่องบินโดยสารโดยนำเครื่องเทคโนโลยีที่ได้จากการพัฒนาเครื่องบินความเร็วเหนือเสียงมาใช้แทน และใช้ชื่อว่า 7E7 (มีรหัสระหว่างการพัฒนาว่า Y2 ในโครงการโบอิงเยลโลสโตนโปรเจกต์)
จนในวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2548 โบอิงได้เปลี่ยนชื่อรุ่นมาเป็น 787 และได้เปิดเผยแบบขั้นสุดท้ายในวันที่ 26 เมษายน ในปีเดียวกัน โดยโบอิงจะผลิตออกมา 3 รุ่น คือ
787-8 พิสัยบินระยะไกล (13,620 กิโลเมตร) เพื่อทดแทนรุ่น 757-300, 767-200 และ-300 โดยมีลักษณะของปลายปีกเครื่องบินที่แตกแต่างจากรุ่นอื่น และมีออลนิปปอนแอร์เวย์เป็นสายการบินส่งมอบรายแรก และเจแปนแอร์ไลน์เป็นลูกค้าอีกหนึ่งราย
787-9 เป็นรุ่นที่เป็นโครงสร้างพื้นฐานของ 787 มีพิสัยบินระยะไกล (14,140 กิโลเมตร) เพื่อทดแทนรุ่น โบอิง 767-200ER และ โบอิง 767-300ER และจะเป็นรุ่นแรกของ 787 ที่จะเริ่มให้บริการในปีพ.ศ. 2551
787-10 มีพิสัยบินระยะไกล (11,910 กิโลเมตร) เป็นรุ่นที่ขยายลำตัวให้ยาวขึ้นจาก 787-8 เพื่อทดแทนรุ่น โบอิง 767-400ER โดยมีสิงคโปร์ แอร์ไลน์ เป็นสายการบินที่ส่งมอบรายแรก
==รุ่น==
เครื่องบินดรีมไลเนอร์รุ่น 787-8 ซึ่งเป็นรุ่นที่สั้นที่สุดได้เริ่มทำการบินครั้งแรกเมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 2009 และรุ่น 787-9 ซึ่งมีพิสัยการบินไกลกว่าเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 2013 ส่วนรุ่นที่สามารถบินได้ไกลที่สุดคือ 787-10 โดยยังไม่ได้เริ่มทำการบิน
===787-8===

เครื่องบินรุ่น 787-8 ซึ่งเป็นรุ่นแรกที่เริ่มทำการบินตั้งแต่ปีค.ศ. 2011 นั้นสามารถจุผู้โดยสารได้ 242 คน โดยมีพิสัยบินที่ 7,355 ไมล์ทะเล (13,621 กิโลเมตร) เพื่อใช้มาทดแทนรุ่น 767-200ER และ 767-300ER รวมถึงเพื่อใช้ทำการบินแบบไม่หยุดพักโดยไม่ต้องใช้เครื่องบินที่ใหญ่เกินกว่าความสามารถทางการตลาด เครื่องบินรุ่น 787-8 มีสัดส่วนการผลิตถึง 33% (ข้อมูล ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2017) โดยได้ทำการส่งมอบแล้ว 348 ลำ
===787-9===
เครื่องบินรุ่น 787-9 ได้มีการเพิ่มความยาวจากรุ่น 787-8 ถึง 20 ฟุต (6.1 เมตร) และความแข็งแรงของบริเวณลำตัว โดยสามารถมีน้ำหนักบรรทุกสูงสุดถึง 54,500 ปอนด์ (24,700 กก.) และจุผู้โดยสารได้ถึง 280 คน (สำหรับสามชั้นโดยสาร) โดยมีพิสัยบินไกลถึง 7,635 ไมล์ทะเล (14,140 กิโลเมตร) มีจุดประสงค์หลักเพื่อทดแทนเครื่องบินรุ่น 767-400ER และแข่งขันกับแอร์บัส เอ 330 และเพื่อทำการบินระยะไกลแบบไม่ต้องหยุดพัก
ในปีค.ศ. 2005 โบอิงได้วางแผนไว้ว่าจะสามารถเริ่มให้บริการได้ในปีค.ศ. 2010 โดยสารการบินต่างๆ ได้ข้อสรุปสำหรับการตกแต่งภายในห้องโดยสารได้แล้วเสร็จเมื่อ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2010 และได้เริ่มต้นส่งมอบในปีค.ศ. 2014
เครื่องบินต้นแบบของรุ่น 787-9 ได้ทำการขึ้นบินทดสอบครั้งแรกเมื่อ 17 กันยายน ค.ศ. 2013 และได้ถูกนำมาจัดแสดงก่อนการส่งมอบในงานฟาร์นโบโรแอร์โชว์ในปค.ศ. 2014 ต่อมาเมื่อ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2014 แอร์นิวซีแลนด์ ซึ่งเป็นสายการบินปฐมฤกษ์สำหรับเครื่องบินรุ่นนี้ ได้ทำการบินครั้งแรกในพิธีส่งมอบจากสนามบินเพนฟีล โดยเป็นเครื่องบินรุ่นพิเศษตัวถังสีดำ โดยแอร์นิวซีแลนด์ได้เริ่มใช้บินเพื่อการพาณิชย์เป็นครั้งแรกจากออกแลนด์ไปยังซิดนีย์ในวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 2014
สายการบินออล นิปปอน แอร์เวย์ ได้เริ่มทำการบินเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 2014 ยูไนเต็ด แอร์ไลน์จะเริ่มทำการบินแบบต่อเนื่องจากลอสแอนเจลิสถึงเมลเบิร์นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2014 แอร์ไชน่าเริ่มทำการบินระหว่างปักกิ่งถึงเฉิงตูในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2016 โดย ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2017 54% ของเครื่องบินรุ่นโบอิง 787 เป็นรุ่น 787-9 โดยมีการส่งมอบไปแล้วกว่า 265 ลำ
ความยาวของเครื่องบินที่เพิ่มขึ้นนั้นเกิดขึ้นจากการเพิ่มชิ้นส่วนขนาดยาวสิบฟุตบริเวณลำตัวเครื่องบินด้านหน้าและด้านท้าย โดยเครื่องบินรุ่น 787-8 และ 787-9 ใช้ชิ้นส่วนอะไหล่ร่วมกับถึง 50% โดยส่วนปีก ลำตัว และระบบการบินของรุ่น 787-8 ได้ถูกนำมาปรับปรุงใหม่เพื่อให้ได้ระยะการบินและน้ำหนักบรรทุกสำหรับรุ่น 787-9
===787-10===

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2005 โบอิงได้เริ่มทำโครงการศึกษาความเป็นไปได้ในการขยายขีดความสามารถในการจุผู้โดยสารของรุ่น 787-9 ซึ่งจากเดิมคือ 290 คน เป็น 310 คน โดยเกิดจากการผลักดันของสายการบินที่สนใจคือ เอมิเรตส์ และควอนตัส โดยจะเรียกเป็นชื่อรุ่นว่า 787-10 ซึ่งจะสามารถเทียบได้กับเครื่องบินรุ่นแอร์บัส เอ 350-900 และโบอิง 777-200ER โดยต่อมาได้มีการพูดคุยกันระหว่างสายการบินกับโบอิงจนถึงราวต้นปีค.ศ. 2006 ได้มีการเปิดเผยว่าจะมีการพัฒนาเครื่องบินรุ่นนี้ขึ้นแน่นอนเนื่องจากมีสายการบินอื่นที่ให้ความสนใจตามเอมิเรตส์
ต่อมาเมื่อ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 2013 สิงค์โปร์แอร์ไลน์ได้ตกลงเป็นสายการบินปฐมฤกษ์โดยตกลงสั่งซื้อเป็นจำนวน 30 ลำ โดยคาดว่าจะส่งมอบได้ราวปีค.ศ. 2018-2019 และเมื่อ 18 มิถุนายน ค.ศ. 2013 โบอิงได้ทำการเปิดตัวเครื่องบินรุ่น 787-10 อย่างเป็นทางการที่งานปารีสแอร์โชว์ โดยมีคำสั่งซื้อถึง 102 ลำ (แอร์ลีสคอร์เปอเรชั่น 30 ลำ สิงคโปร์แอร์ไลน์ 30 ลำ ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ 20 ลำ บริติชแอร์เวย์ 12 ลำ และจีอีแคปิตอล เอวิเอชันเซอร์วิส 10 ลำ)
เครื่องบินรุ่น 787-10 ได้ถูกออกแบบมาเพื่อทดแทนโบอิง 777-200ER แอร์บัส เอ 330 และแอร์บัส เอ 340 โดยจะแข่งขันโดยตรงกับรุ่นเอ 350-900 โดยโบอิงกล่าวว่าสามารถประหยัดเชื้อเพลิงได้ดีกว่าในระยะบินที่ใกล้ โดยรุ่น 787-10 จะมีความยาว 224 ฟุต (68 เมตร) โดยจุผู้โดยสารได้ถึง 330 คนในการจัดที่นั่งแบบสองชั้นโดยสาร และมีพิสัยบินที่ 6,430 ไมล์ทะเล (11,910 กิโลเมตร)
โดยการออกแบบนั้น โบอิงได้สรุปแบบของเครื่องบินรุ่น 10 เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 2015 และได้เริ่มการประกอบในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2016 ผู้ออกแบบได้คาดการณ์ว่าจะสามารถใช้ชิ้นส่วนอะไหล่ร่วมกันกับรุ่น 787-9 ถึง 90% ซึ่งสุดท้ายสามารถทำให้เป็นถึง 95% ส่วนต่อขยายซึ่งมีความยาว 18 ฟุต นั้นอยู่ที่บริเวณด้านหน้าของลำตัว 10 ฟุต และส่วนท้าย 8 ฟุต และยังได้เพิ่มความแข็งแรงของปริเวณฐานปีกสำหรับการรับน้ำหนักบรรทุกที่เพิ่มขึ้น โดยความยาวที่เพิ่มขึ้นนั้นทำให้ต้องมีความเสริมการป้องกันในการเกิตอุบัติเหตุที่ส่วนหางในยามนำเครื่องขึ้นและลง และระบบปรับอากาศนั้นมีความจุมากขึ้นถึง 15% เครื่องยนต์นั้นได้มีการใช้ Rolls-Royce Trent 1000 สำหรับรุ่นแรก และรุ่นที่สาม ส่วนรุ่นที่สองนั้นใช้เครื่องยนต์จากคู่แข่ง ได้แก่ General Electric GEnx-1B
ภายในงานดูไบแอร์โชว์ 2017 ได้มีคำสั่งซื้อ 787-10 ถึง 171 ลำ โดยเอมิเรตส์ได้สั่งซื้อจำนวน 40 ลำ โดยมีทั้งรุ่นที่ให้บริการสองชั้นโดยสาร และสามชั้นโดยสาร ซึ่งสามารถจุผู้โดยสารได้ตั้งแต่ 240-330 คน โดยคาดว่าจะส่งมอบได้ในปีค.ศ. 2022
== ข้อมูลจำเพาะ ==

{|style="font-size:95%;"|
|- bgcolor="#DDDD" align="center"
!รุ่น
!Boeing 787-8 Dreamliner
|- bgcolor="#EEEEEE" align="center"
|จำนวนนักบิน || สอง
|- bgcolor="#EEEEEE" align="center"
|ความจุผู้โดยสาร || 242 - 381
|- bgcolor="#EEEEEE" align="center"
|ความยาว || 56.72 เมตร (186 ฟุต 1 นิ้ว)
|- bgcolor="#EEEEEE" align="center"
|ความกว้างของปีก || 60.1 เมตร (197 ฟุต 3 นิ้ว)
|- bgcolor="#EEEEEE" align="center"
|ความสูง || 16.92 เมตร (55 ฟุต 6 นิ้ว)
|- bgcolor="#EEEEEE" align="center"
|ความจุห้องสินค้า || 137 ลบ.ม.
|- bgcolor="#EEEEEE" align="center"
|น้ำหนักบรรทุกเปล่า || 118,000 กก.  (259,500 ปอนด์)
|- bgcolor="#EEEEEE" align="center"
|น้ำหนักสูงสุดขณะทะยานขึ้น || 228,000 กก.  (502,500 ปอนด์)
|- bgcolor="#EEEEEE" align="center"
|ความเร็วปกติ || 0.85 มัค (913 กม./ชั่วโมง ที่ความสูง 35,000 ฟุต)
|- bgcolor="#EEEEEE" align="center"
|ความเร็วสูงสุด || 0.90 มัค (950 กม./ชั่วโมง ที่ความสูง 35,000 ฟุต)
|- bgcolor="#EEEEEE" align="center"
|พิสัยบิน เมื่อบรรทุกเต็มลำ || 14,500 กม.
|- bgcolor="#EEEEEE" align="center"
|ความจุเชื้อเพลิงสูงสุด || 126,210 ลิตร
|- bgcolor="#EEEEEE" align="center"
|เพดานบิน || 13,100 เมตร (43,100 ฟุต)
|- bgcolor="#EEEEEE" align="center"
|เครื่องยนต์ (2×) || General Electric GEnx-1B หรือ Rolls-Royce Trent 1000
|- bgcolor="#EEEEEE" align="center"
|แรงผลักดันสูงสุด || 280 กิโลนิวตัน
|}
ไฟล์:General Electric GEnx-1B (14233497776) (cropped).jpg|เครื่องยนต์ General Electric GEnx-1B
ไฟล์:Boeing 787-8 Dreamliner All Nippon Airways ANA JA813A (14265705524).jpg|เครื่องยนต์ Rolls-Royce Trent 1000
== ผู้ให้บริการและสถิติการสั่งซื้อ ==
=== ผู้ให้บริการ ===
{|class="wikitable"
|-
!Legend
!Notes
|-
|
|ให้บริการ
|-
|
|ให้บริการในอดีต
|-
|style="background:yellow;"|
|คำสั่งซื้อ
|}
{|class="wikitable sortable"
|-
!สายการบิน
!ประเทศ
!วันที่เริ่มทำการบิน
!class=unsortable|รูปภาพ
!787-8
!787-9
!787-10
!หมายเหตุ
|-
|แอโรเม็กซิโก
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|แอร์ อัสตานา
|
|
|
|style="background:yellow; text-align:center;"|3
|
|
|เริ่มทำการส่งมอบในปี 2566
|-
|แอร์ อัสทรัล
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|แอร์แคนาดา
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|แอร์ไชน่า
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|แอร์ ยูโรปา
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|แอร์ฟรานซ์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|แอร์อินเดีย
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|แอร์ นิวซีแลนด์
|
|
|150px
|
|
|style="background:yellow; text-align:center;"|8
|ผู้เริ่มให้บริการของ 787-9
|-
|แอร์พรีเมียร์
|
|
|
|
|
|
|
|-
|แอร์ทาฮิติ นุย
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|แอร์ทานซาเนีย
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|ออล นิปปอน แอร์เวย์
|
|
|150px
|
|
|
|ผู้เริ่มให้บริการของ 787-8
|-
|อเมริกัน แอร์ไลน์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|เอริก แอร์
|
|
|
|
|style="background:yellow; text-align:center;"|9
|
|
|-
|อาร์คีย์
|
|
|150px
|
|
|
|เปลี่ยนชื่อเป็น ตุยฟลาย เนเธอร์เลนด์ ในปี 2558
|-
|เอวิอันคา แอร์ไลน์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|อาเซอร์ไบจาน แอร์ไลน์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|แบมบู แอร์เวย์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|ไบมาน บังกลาเทศ แอร์ไลน์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|บริติช แอร์เวย์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|ไชน่าอีสเทิรน์ แอร์ไลน์
|
||
|150px
|
|
|
|
|-
|ไชน่าเซาท์เทิรน์ แอร์ไลน์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|คอมลักซ์ อารูบา
|
|
|
|
|
|
|
|-
|อียิปต์แอร์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|แอล อัล
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|เอมิเรตส์
|
|
|
|
|style="background:yellow; text-align:center;"|30
|
|กำหนดส่งมอบในปี 2566
|-
|เอธิโอเปียน แอร์ไลน์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|เอทิฮัด แอร์เวย์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|ยูโรแอตแลนติก แอร์ไลน์
|
|
|
|style="background:yellow; text-align:center;"|2
|
|
|กำหนดส่งมอบในปี 2564
|-
|อีวีเอ แอร์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|กานา แอร์เวย์
| กานา
|
|
|
|style="background:yellow; text-align:center;"|3
|
|
|-
|กัลฟ์ แอร์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|ไห่หนาน แอร์ไลน์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|ฮาวายอั่น แอร์ไลน์
|
|
|
|
|style="background:yellow; text-align:center;"|10
|
|กำหนดส่งมอบในปี 2565
|-
|อิรัก แอร์เวย์
|
|
|
|style="background:yellow; text-align:center;"|10
|
|
|
|-
|เจแปน แอร์ไลน์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|เจ็ตแอร์ฟลาย
|
|
|150px
|
|
|
|เปลี่ยนชื่อเป็น ตุยฟลาย เบลเยี่ยม ในปี 2559
|-
|เจ็ตสตาร์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|จูนเหยา แอร์ไลน์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|เคนยา แอร์เวย์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|เคเอลเอ็ม
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|โคเรียน แอร์
|
|
|150px
|
|
|style="background:yellow; text-align:center;"|20
|
|-
|แลน แอร์ไลน์
|
|
|150px
|
|
|
|เปลี่ยนชือเป็น ลาตัม ชิลี ในปี 2559
|-
|ลาตัม บราซิล
|
|
|
|
|
|
|
|-
|ลาตัม ชิลี
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|ล็อต โปแลนด์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|ลุฟท์ฮันซ่า
|
|
|
|
|style="background:yellow; text-align:center;"|25
|
|กำหนดส่งมอบในปี 2565
|-
|MIAT Mongolian Airlines
|
|
|
|
|style="background:yellow; text-align:center;"|1
|
|กำหนดส่งมอบในปี 2564
|-
|นีออซ
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|นอร์วีเจียนแอร์ สวีเดน
|
|
|
|
|
|
|
|-
|นอร์วีเจียนแอร์ ยูเค
|
|
|150px
|
|
|
|ปิดกิจการในปี 2564
|-
|นอร์วีเจียน ลอง เฮาล์
|
|
|150px
|
|
|
|ปิดกิจการในปี 2564
|-
|นอร์ส แอตแลนติก แอร์ไลน์
|
|
|
|style="background:yellow; text-align:center;"|3
|style="background:yellow; text-align:center;"|12
|
|กำหนดส่งมอบในปี 2565
|-
|โอเค แอร์เวย์
|
|
|
|
|style="background:yellow; text-align:center;"|5
|
|
|-
|โอมาน แอร์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|ควอนตัส
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|กาตาร์ แอร์เวย์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|รอยัล แอร์ โมร็อก
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|รอยัล บรูไน แอร์ไลน์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|รอยัล จอร์แดเนียน
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|หยุยลี่ แอร์ไลน์
|
|
|
|
|style="background:yellow; text-align:center;"|6
|
|
|-
|ซาอุเดีย
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|สกูต
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|เชี่ยงไฮ้ แอร์ไลน์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|สิงค์โปร์ แอร์ไลน์
|
|
|150px
|
|
|
|สายการบินเปืดตัวของ 787-10
|-
|ซูปรานา แอร์ไลน์
|
|
|
|
|
|
|787-8 ถูกย้ายไปยัง ไห่หนาน แอร์ไลน์
|-
|การบินไทย
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|ตุย แอร์เวย์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|ตุยฟลาย เบลเยี่ยม
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|ตุย ฟาย เนเธอร์แลนด์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|ตุย ฟลาย นอร์ดิก
|
|
|
|
|
|
|
|-
|เตอร์กิชแอร์ไลน์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|ยูไนเต็ด แอร์ไลน์
|อเมริกา
|
|150px
|
|
|
|
|-
|อุซเบกิสถาน แอร์ไลน์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|เวียดนาม แอร์ไลน์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|เวอร์จิน แอตแลนติก แอร์เวย์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|วิสทารา
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|เวสต์เจ็ต แอร์ไลน์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|เซียเหมน แอร์ไลน์
|
|
|150px
|
|
|
|
|-
|ซิปแอร์ โตเกียว
|
|
|150px
|
|
|
|
|}
ข้อมูลเมื่อ สิงหาคม 2564
=== สถิติรายปี ===



=== แบ่งตามสายการบิน ===
แผนภูมิสีฟ้าคือยอดสั่งซื้อ และสีเขียวคือจำนวนที่ส่งมอบแล้ว
== เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน ==
=== รุ่นที่ใกล้เคียงกัน ===
โบอิงโซนิคครุยเซอร์
โบอิง 747-8
โบอิง Y1/737RS
โบอิง Y2
โบอิง Y3
=== เครื่องบินที่คล้ายกัน ===
โบอิง 767-300ER/-400ER
แอร์บัส เอ 330-200
แอร์บัส เอ 350-900
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์หลักของโบอิง 787 ดรีมไลน์เนอร์ 
ข้อมูล 787 ในเว็บไซต์โบอิง 
ข่าวการเผยโฉม 787 ใน Wikinews 
787
บโบอิง 787