pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ฟิงโกลฟิน

ตามปกรณัมชุด ซิลมาริลลิออน ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน  ฟิงโกลฟิน (Fingolfin) เป็นกษัตริย์ของชาวโนลดอร์พลัดถิ่นบนมิดเดิ้ลเอิร์ธ  พระองค์เป็นโอรสองค์ที่สองของกษัตริย์ฟินเวกับพระนางอินดิส  มีพี่ชายต่างมารดาคือ เฟอานอร์ และน้องชายร่วมมารดาเดียวกันคือ ฟินาร์ฟิน  ฟิงโกลฟินมีโอรสธิดารวมสี่องค์คือ ฟิงกอน ทัวร์กอน อาเรเดล และอาราคาโน (ไม่ได้เอ่ยถึงในปกรณัม)  ในปกรณัมกล่าวถึงฟิงโกลฟินว่า เป็นผู้มีร่างกายกำยำแข็งแรง จิตใจห้าวหาญ  บางแห่งยกย่องว่าพระองค์เป็นนักรบผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาบุตรแห่งอิลูวาทาร์ทั้งปวง  ชื่อของพระองค์ในภาษาเควนยา คือ โนโลฟินเว (Nolofinwë) ซึ่งมีความหมายว่า 'บุตรแห่งฟินเวผู้เฉลียวฉลาด'
ฟิงโกลฟินและฟินาร์ฟิน เป็นโอรสของกษัตริย์ฟินเวกับพระนางอินดิส ซึ่งอภิเษกหลังจากมีริเอล พระชายาองค์แรกและมารดาของเฟอานอร์สิ้นพระชนม์  ดังนั้นจึงมักมีเรื่องขัดเคืองกันระหว่างเฟอานอร์กับฟิงโกลฟินเสมอๆ เพราะต่างก็เป็นโอรสองค์ใหญ่  เหตุแห่งความขัดเคืองกันส่วนใหญ่มาจากการยุแยงของเมลคอร์ เทพอสูรที่ริษยาในความรุ่งเรืองของเหล่าวาลาร์และพวกเอลฟ์   ครั้งหนึ่งเกิดการวิวาทกันจนเฟอานอร์ชักดาบออกต่อหน้าฟิงโกลฟิน จนเป็นเหตุให้เฟอานอร์ถูกลงโทษ ให้เนรเทศออกจากนครทิริออน  ทว่าหลังจากนั้น มานเวเทพบดีได้จัดงานเลี้ยงและไกล่เกลี่ยให้พี่น้องทั้งสองกลับคืนดีกัน
แต่เมลคอร์และอุงโกลิอันท์ก่อเหตุร้าย ทำลายทวิพฤกษา สังหารกษัตริย์ฟินเว แล้วชิงซิลมาริลของเฟอานอร์ไปเสียจากท้องพระคลังที่ฟอร์เมนอส หลบหนีไปยังมิดเดิ้ลเอิร์ธ  เฟอานอร์ประกาศตามไล่ล่ามอร์กอธ (หรือเมลคอร์) ประชาชนชาวโนลดอร์ส่วนใหญ่ก็เคียดแค้นและจะตามไล่ล่ามอร์กอธด้วย ฟิงโกลฟินจึงเป็นผู้นำชาวโนลดอร์ส่วนใหญ่ที่ติดตามเฟอานอร์กลับมายังมิดเดิ้ลเอิร์ธ
หลังจากเฟอานอร์สิ้นพระชนม์  มายดรอส โอรสองค์ใหญ่ของเฟอานอร์สละสิทธิ์ในราชสมบัติ  ฟิงโกลฟินจึงขึ้นเป็นจอมกษัตริย์ของชาวโนลดอร์พลัดถิ่นบนมิดเดิ้ลเอิร์ธ เขาเป็นผู้นำในการสงครามต่อสู้กับมอร์กอธหลายครั้ง จนกระทั่งมอร์กอธตีโต้ด้วยไฟ ในสงครามดากอร์บราโกลลัค ทำให้ฝ่ายกองทัพเอลฟ์ได้รับความเสียหายยับเยิน รวมทั้งโอรสสององค์ของฟินาร์ฟิน คืออังกร็อดและอายก์นอร์ สิ้นพระชนม์ในการศึกครั้งนี้ด้วย ทำให้ฟิงโกลฟินลุแก่โทสะ บุกเพียงลำพังพระองค์เดียวเข้าไปถึงที่มั่นของมอร์กอธในอังก์บันด์ ฟิงโกลฟินได้สู้รบกับมอร์กอธตัวต่อตัว และสร้างบาดแผลแก่มอร์กอธได้ถึงเจ็ดแผล (จนทำให้มอร์กอธต้องเดินเขย่งขามานับแต่นั้น) แต่ไม่มีผู้ใดสามารถสังหารมอร์กอธซึ่งเป็นหนึ่งในเหล่าวาลาร์ได้  สุดท้ายฟิงโกลฟินจึงถูกมอร์กอธสังหาร
โธรอนดอร์พญาอินทรี นำร่างของฟิงโกลฟินออกมา ไปไว้ยังเขตเทือกเขาของกอนโดลิน  ทัวร์กอนได้สร้างหลุมพระศพของฟิงโกลฟินในที่นั้น
==ดูเพิ่ม==
ราชวงศ์ฟินเว
เอลฟ์ (มิดเดิลเอิร์ธ)
ตัวละครในซิลมาริลลิออน
Figuren in Tolkiens Welt#Fingolfin
Lista Calaquendich#Fingolfin
ซิกกุรัต

ซิกกุรัต หรือ ซีกูแรต (อักษรโรมัน: ziggurat, ; อักษรรูปลิ่ม: 𒅆𒂍𒉪, อัคคาเดีย: ziqqurratum, รากดีของ zaqārum 'ยืดออก, สร้างขึ้นสูง', ตรงกับภาษาเซมิติกอื่น ๆ เช่น ฮีบรู zaqar (זָקַר) 'ยื่น') เป็นสิ่งปลูกสร้างขนาดมหึมารูปแบบหนึ่งของเมโสโปเตเมีย มีรูปลักษณะเป็นเนินขั้นบันได ซิกกุรัตแหล่งที่สำคัญได้แก่ซิกกุรัตใหญ่แห่งอูร์ ใกล้กับนาซีรียะห์ ซึ่งเป็นซิกกุรัตซูเมรียใหม่ สร้างขึ้นโดยกษัตริย์อูร์นัมมูเพื่อบูชาซีน ในราว 2100 ปีก่อนคริสต์กาล ในสมัยราชวงศ์อูร์ที่สาม, ซิกกูรัตแห่งอาการ์กูฟ ใกล้กับแบกแดด เป็นต้น ชาวซูเมเรียเชื่อว่าเทพเจ้าอาศัยประทับอยู่ในวิหารบนยอดสุดของซิกกูรัต ฉะนั้นจึงมีเฉพาะนักบวชและบุคคลที่ได้รับความเคารพอย่างสูงเท่านั้นที่จะสามารถเข้าไปภายในได้
คำว่าซิกกุรัตมาจากคำว่า ziqqurratum (สูง, จุดสุดยอด) ในภาษาอัสซีเรียโบราณ รูปกริยา zaqārum แปลว่าการสร้างขึ้นสูง
==อ้างอิง==
ซากอารยธรรม
เมโสโปเตเมีย
พีระมิดในทวีปเอเชีย
มีเกลอซโซ

มีเกลอซโซ มีชื่อเต็มคือ มีเกลอซโซ ดี บาร์โตโลเมโอ มีเกลอซซี (Michelozzo di Bartolomeo Michelozzi; ค.ศ. 1391 - ค.ศ. 1472?) เป็นสถาปนิกและประติมากรชาวอิตาลี
มีเกลอซซีเกิดที่เมืองฟลอเรนซ์ เป็นบุตรของช่างตัดเสื้อ ได้รับเข้าเป็นลูกศิษย์ของปรามาจารย์แห่งประติมากรชื่อ โดนาเตลโล ตั้งแต่วัยเด็ก
มีเกลอซซีมีความเชี่ยวชาญในการใช้วัสดุหินอ่อน สำริด และเงิน ได้สร้างสรรค์ประติมากรรมเลื่องชื่อไว้มากมาย เช่น รูปปั้นนักบุญจอห์นวัยหนุ่ม ที่เหนือประตูหน้าโบสถ์ดูโอโมในเมืองฟลอเรนซ์ และรูปปั้นของนักบุญจอห์นที่ทำจากเงินในโบสถ์ซานโจวันนี เป็นต้น ลูกค้าและเพื่อนรักของมีเกลอซซี คือ โกซีโม เด เมดีชี (Cosimo de' Medici) แห่งตระกูลเมดีชี ที่มีอิทธิพลอย่างมากในเมืองเวนิส ซึ่งได้ชักชวนให้มีเกลอซซีย้ายถิ่นฐานไปพำนักที่เมืองเวนิสในปี ค.ศ. 1433 ณ เมืองเวนิสแห่งนี้ มีเกลอซซีได้สร้างอาคารหลายหลัง รวมทั้งห้องสมุดซานจอร์โจมัจโจเร (San Giorgio Maggiore)
ในปี 1428 มีเกลอซซีได้ร่วมงานกับโดนาเตลโล ได้ร่วมกันสร้างแท่นเทศน์กลางแจ้ง (open-air pulpit) ที่โบสถ์เซนต์สตีเฟนที่เมืองปราโต (St. Stephen at Prato) ผลงานออกแบบสถาปัตยกรรมที่สำคัญที่สุดของมีเกลอซซี คือ วังของตระกูลเมดีชี (Palazzo Medici in Florence) ซึ่งโกซีโมเป็นผู้ว่าจ้าง อาคารหลังนี้ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในงานสถาปัตยกรรมที่สำคัญที่สุดของอิตาลีใน ศตวรรษที่ 15 ของ งานออกแบบเป็นการ ผสมผสานกันระหว่างความบางเบาของรูปแบบกอทิกอิตาลี (Italian Gothic) กับความหนาหนักและเป็นทางการของสถาปัตยกรรมแบบคลาสสิก (classical style) นอกจากนี้ด้วยทักษะทางวิศวกรรมของเขา ทำให้มีเกลอซโซได้รับการว่าจ้างให้ทำการปรับปรุงโครงการวังเวกกีโอ (Palazzo Vecchio) ซึ่งอยู่ในสภาพที่พังทลายขึ้นใหม่โดยมีการเพิ่มห้องและบันได้เข้าไปหลายส่วน
โกซีโมได้ว่าจ้างให้มีเกลอซซีออกแบบอาคารอีกหลายแห่งที่มีความสำคัญ แต่ที่น่าสนใจและเป็นอาคารที่ตั้งอยู่ในแดนไกลคือ บ้านพักที่เมืองเยรูซาเลม สำหรับชาวฟลอเรนซ์ที่เดินทางไปแสวงบุญ มีเกลอซซีได้รับความนับถือจากลูกของโกซีโม ชื่อ โจวันนี เด เมดีชี (Giovanni de' Medici) เป็นอย่างมาก จึงได้รับความไว้วางใจให้ทำงานในรุ่นที่สองต่อไป โดยได้ทำโครงการให้กับโจวันนี เช่น ปราสาทแห่งเมืองฟิเอโซเล (Fiesole) มีเกลอซซีเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1472 (หลักฐานไม่ตรงกันในหลายบันทึก) ศพของเขาถูกเก็บไว้ในโบสถ์ซานมาร์โก ณ เมืองฟลอเรนซ์
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1939
สถาปนิกในคริสต์ศตวรรษที่ 15
สถาปนิกชาวอิตาลี
บุคคลจากฟลอเรนซ์
ยาโกบ ฟัน ตีเนิน

ยาโกบ ฟัน ตีเนิน (Jacob van Thienen) เป็นสถาปนิกชาวเฟลมมิช (จากภูมิภาคฟลานเดอส์ ทางเหนือของเบลเยียม) มีชีวิตอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 ตามประวัติศาสตร์ของเบลเยียม เชื่อว่า ฟัน ตีเนิน คือสถาปนิกผู้ออกแบบและก่อสร้างศาลาว่าการกรุงบรัสเซลส์ (Hôtel de Ville de Bruxelles) ในปี ค.ศ. 1402 ซึ่งตั้งอยู่ในเขตของพระราชวัง เป็นงานสถาปัตยกรรมที่ได้รับการยกย่องให้เป็นผลงานชั้นเอก (masterpiece) ของยุโรปยุคกลาง (Medieval European) หอแขวนระฆัง (belfry) ของอาคารหลังนี้ สร้างโดยสถาปนิกอีกคนชื่อ ยัน ฟัน เรยส์บรุก (Jan van Ruysbroeck)
บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 15
สถาปนิกชาวเบลเยียม
สถาปนิกในคริสต์ศตวรรษที่ 15
ชาวเฟลมิช
วัดวังกลม

วัดวังกลม เป็นวัดราษฎร์ มีเนื้อที่ 20 ไร่ 3 งาน 71 ตารางวา ตั้งอยู่เลขที่ 400 หมู่ที่ 1 ตำบลบ้านบุ่ง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร สังกัดคณะสงฆ์ มหานิกาย สร้างเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2459 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2480 ครั้งที่สอง วันที่ 21 พฤษภาคม 2534 มีพระประธานในอุโบสถ คือ "หลวงพ่อลือ"
== อ้างอิง ==
ข้อมูลแหล่งท่องเที่ยว : ตำบลบ้านบุ่ง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร 
http://www.sbl.co.th/%E0%B8%94%E0%B8%B9%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B2-22743-%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B8%A1.html 
วัดในอำเภอเมืองพิจิตร
จาโกโป ซานโซวีโน

จาโกโป ซานโซวีโน (Jacopo Sansovino) มีชื่อเต็มว่า จาโกโป ดันโตนีโอ ซานโซวีโน (Jacopo d’Antonio Sansovino) (2 กรกฎาคม ค.ศ. 1486 – 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1570) เป็นสถาปนิกและประติมากรชาวอิตาลี เกิดที่เมืองฟลอเรนซ์ ชื่อที่ได้รับตอนเกิดคือ จาโกโป ตัตตี (Jacopo Tatti) ได้รับการถ่ายทอดวิชาความรู้จากอันเดรอา ซานโซวีโน (Andrea Sansovino) หลังจากนั้นได้เปลี่ยนนามสกุลตามอาจารย์
เมื่อครั้งอยู่ในโรม ได้มีผลงานประติมากรรมที่ทำให้ศิลปินและสถาปนิกระดับปรมาจารย์ เช่น บรามันเต (Bramante) และ ราฟาเอล (Raphael) ซานโซวีโน ย้ายกลับมาพำนักที่ฟลอเรนซ์ในปี 1511 และได้รับการว่าจ้างให้ปั้นรูปจำลองของเซนต์เจมส์ ให้โบสถ์ประจำเมืองฟลอเรนซ์ (Basilica di Santa Maria del Fiore) รูปปั้นที่เขาวางแผนที่จะปั้นให้กับโบสถ์แห่งเมืองซานลอเรนโซ ได้รับการปฏิเสธโดยมีเกลันเจโล บัวนาร์โรตี (Michelangelo) ซึ่งเป็นสถาปนิกใหญ่ขณะนั้น หลังจากที่แบบร่างได้ถูกเสนอ โดยซานโซวีโนได้เขียนจดหมายประท้วงอย่างรุนแรงในปี 1518
ในช่วงนี้ซานโซวีโนได้พำนักกับเพื่อนศิลปินซึ่งเป็นจิตรกรเลื่องชื่อ นาม อันเดรอา เดล ซาร์โต และต่อมาเขาได้เดินทางกลับไปโรม โดยพำนักอยู่เป็นเวลาเก้าปี และหนีออกจากโรมไปพำนักที่เวนิสเนื่องจากภาวะสงคราม ในเหตุการณ์เข้าตีกรุงโรม โดยจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ทางตอนเหนือ นำโดยสมเด็จพระจักรพรรดิชาร์ลส์ที่ 5 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ในปี  1529 ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นสถาปนิกสูงสุด (Protomagister) ขึ้นตรงต่อผู้ว่าของเขตซานมาร์โกของเวนิส ทำให้เขากลายมาเป็นศิลปินที่มีอิทธิพลที่สุดในเมือง งานสถาปัตยกรรมชั้นเอกของเขาเป็นงานที่ยังได้รับการเยี่ยมชมโดยนักท่องเที่ยวที่มาเยือนเมืองเวนิสมาจนถึงทุกวันนี้ ซึ่งได้แก่ อาคารทุกหลังที่อยู่ ณ จัตุรัสมาร์โค (Piazza San Marco) โดยเฉพาะอาคารที่เรียกว่า เซกกา (Zecca) หอคอยแห่งจัตุรัส นอกจากนี้เขายังได้ทำการปั้นประติมากรรมหลายชิ้นให้กับมหาวิหารซานมาร์โค
งานที่สำคัญมากชิ้นหนึ่งคือห้องสมุดแห่งมาร์โค (Biblioteca Marciana) เป็นอาคารที่ได้รับการตกแต่งอย่างวิจิตรมากที่สุดอาคารหนึ่งในเวนิส เป็นความสำเร็จของการผสมผสานหลักการพื้นฐานที่เรียบง่ายของสถาปัตยกรรมคลาสสิก เข้ากับการตกแต่งประดับประดาอย่างวิจิตรในแบบของเมืองเวนิสได้อย่างลงตัว ซึ่งจะมีอิทธิพลอย่างมากต่อหลักการออกแบบสถาปัตยกรรมของอานเดรอา ปัลลาดีโอ
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2029
สถาปนิกชาวอิตาลี
ประติมากรชาวอิตาลี
สถาปนิกในคริสต์ศตวรรษที่ 16
บุคคลจากฟลอเรนซ์
โคนิอีน

โคนิอีน (Coniine)  เป็นแอลคาลอยด์ที่เป็นพิษที่พบในพืช poison hemlock และ yellow pitcher plant และทำให้เกิดกลิ่นเหม็นในพืช hemlock เป็นสารพิษที่มีฤทธิ์ทำลายระบบประสาทโดยรบกวนการทำงานของระบบประสาทส่วนกลาง มีความเป็นพิษต่อร่างกายมนุษย์และปศุสัตว์ทุกชนิด ปริมาณที่มีฤทธิ์ถึงแก่ชีวิตต่อมนุษย์มีไม่ถึง 0.2 กรัม โดยทำให้เสียชีวิตเนื่องมาจากระบบหายใจเป็นอัมพาต
พิษ
พระเจ้าซงแจ็นกัมโป

พระเจ้าซงแจ็นกัมโป  เป็นกษัตริย์ทิเบตระหว่าง พ.ศ. 1163 - 1193 เป็นกษัตริย์พระองค์แรกของทิเบตที่มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ชัดเจน ทรงครองราชย์ในสมัยที่ทิเบตเรืองอำนาจทางทหาร ทรงสร้างสัมพันธไมตรีกับกษัตริย์แห่งจีนและเนปาล โดยอภิเษกกับเจ้าหญิงภริคุติ ราชธิดาของพระเจ้าอังศุวรมันแห่งเนปาล และเจ้าหญิงเหวินเฉิง (文成公主, མུན་ཅང་ཀོང་ཅོའི) ราชธิดาของพระเจ้าถังไท่จง กษัตริย์จีน พระชายาทั้งสององค์นี้นับถือพุทธศาสนา และได้นำศาสนาพุทธเข้ามาเผยแพร่ในทิเบต
พระเจ้าซงแจ็นกัมโป ได้ส่งเสนาบดีของพระองค์คือ เทินมี สัมโภฏะไปศึกษาศาสนาพุทธในอินเดีย และเมื่อกลับมาเขาก็ได้ประดิษฐ์อักษรทิเบตและเขียนไวยากรณ์ภาษาทิเบต ส่งผลให้มีการแปลคัมภีร์ทางพุทธศาสนาเป็นภาษาทิเบต นอกจากนี้ พระองค์ได้วางระเบียบปฏิบัติ 16 ข้อ ที่ถือเป็นกฎหมายฉบับแรกของทิเบต และย้ายเมืองหลวงจากยาร์ลุงไปสร้างเมืองหลวงใหม่ที่ลาซ่า
== อ้างอิง ==
ซงแจ็นกัมโป
พระมหากษัตริย์ที่ขึ้นครองราชย์ขณะทรงพระเยาว์
ซงแจ็นกัมโป
พระเจ้ารัลปาแจ็น

พระเจ้ารัลปาแจ็น  เป็นพระโอรสองค์ที่ 2 ของพระเจ้าชีเตซงแจ็น ในรัชสมัยของพระองค์มีการทะนุบำรุงพระพุทธศาสนาอย่างมาก สนับสนุนการแปลพระไตรปิฎก ทรงรับไตรสรณคมน์ทุกครั้งก่อนออกว่าราชการ การอุปถัมภ์พระพุทธศาสนาของพระองค์สร้างความไม่พอใจในหมู่ข้าราชการและประชาชนที่นับถือศาสนาบอน ทรงครองราชย์อยู่นาน 20 ปี ปลายรัชกาลเกิดความยุ่งยากในราชวงศ์ พระองค์เสด็จสวรรคตโยพลัดตกจากบันได ชาวทิเบตโดยทั่วไปเชื่อว่าพระองค์ถูกลอบปลงพระชนม์
== อ้างอิง ==
จักรพรรดิทิเบต
พระมหากษัตริย์ทิเบต
เขื่อนหิน

เขื่อนหิน คือเขื่อนชนิดวัสดุถม (Embankment Dam) ประเภทหนึ่ง อาจเรียกว่า เขื่อนหินถม หรือเขื่อนหินทิ้ง ปรกติจะต้องมีแกนเป็นวัสดุทึบน้ำ คือดินเหนียว
== ประเภทของเขื่อนหิน ==
เขื่อนหินทิ้งแกนดินเหนียว
* แกนดินเหนียวแบบแกนกลาง
* แกนดินเหนียวแบบแกนเฉียง
* แกนดินเหนียวแบบปิดด้านเหนือน้ำ
เขื่อนหินทิ้งแกนผนังบาง
เขื่อนหินทิ้งดาดหน้าด้วยคอนกรีต
== ข้อดีของเขื่อนหินทิ้ง ==
เหมาะสำหรับพื้นที่ซึ่งมีสภาพฐานรากไม่ดี
เหมาะสำหรับบริเวณที่มีแหล่งดินน้อย
ก่อสร้างได้เร็ว
== ข้อพิจารณาสำหรับหินที่ใช้ในการก่อสร้าง ==
แหล่งหิน
คุณสมบัติความคงทนของหิน
กำลังของหิน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Rockfill Dam
ศูนย์วิจัยและพัฒนาวิศวกรรมปฐพีและฐานราก ภาควิชาวิศวกรรมโยธา คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
หิน
เขื่อนไม้

เขื่อนไม้ เป็นสิ่งก่อสร้างขวางลำน้ำเพื่อวัตถุประสงค์ในการกันน้ำ ปรกติจะใช้เป็นผนังกั้นน้ำชั่วคราวในการก่อสร้างอาคารในลำน้ำ เช่นประตูระบายน้ำ หรือประตูเรือสัญจร ฯลฯ อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันมักไม่นิยมใช้ โดยจะใช้เข็มพืดเหล็กแทน
== ดูเพิ่ม ==
ฝายแม้ว
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
การสร้างฝายในต้นน้ำลำธาร 
ฝายแม้วตามแนวพระราชดำริ 
มไม้
กาเลอาโซ อัลเลซี

กาเลอาโซ อัลเลซี (Galeazzo Alessi) (ค.ศ. 1512- 30 ธันวาคม ค.ศ. 1572) เป็นสถาปนิกชาวอิตาลี เกิดและเสียชีวิตที่จังหวัดเปรูจา ได้รับการถ่ายทอดวิชาโดย จิโอวาน บาติสตา คาโปราลิ (Giovan Battista Caporali) อัลเลซี ให้ความสนใจกับ สถาปัตยกรรมยุคโบราณ (ancient architecture) เป็นอย่างมากตั้งแต่วัยเยาว์ แนวทางการออกแบบที่เขาคิดค้นขึ้น ทำให้เขามีชื่อเสียงเป็นที่ยอมรับทั่วยุโรป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมืองเจนัว ซึ่งเขาได้ทำการออกแบบวังไว้หลายแห่ง บางแห่งได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นมรดกโลก อัลเลซี ได้ทำการออกแบบก่อสร้างโบสถ์ และ วัง ในหลายๆ เมือง เช่น มิลาน ซิซิลี ฟลอนเดอร์ (ตอนเหนือของประเทศเบลเยี่ยม) และ เยอรมนี
งานที่สำคัญที่สุดคือ โบสถ์ ซานตา มาเรีย แห่งเมือง อาซิซิ ในจังหวัดเปรูจา ประเทศอิตาลี (Basilica of Santa Maria degli Angeli in Assisi)
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2055
สถาปนิกชาวอิตาลี
สถาปนิกในคริสต์ศตวรรษที่ 16
บุคคลจากแคว้นอุมเบรีย
โอเคเนชั่น

โอเคเนชั่น เป็นบริการฟรีบล็อก แห่งหนึ่งในประเทศไทย ของเครือเนชั่น เปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2550 โดยผู้เขียนบล็อกมีทั้งบรรณาธิการ คอลัมนิสต์ ผู้สื่อข่าวจากสื่อในเครือเนชั่น และสมาชิกที่ลงทะเบียนร่วมกันผลิตเนื้อหา โดยมีเนื้อหาหลากหลาย ทั้งนี้ รูปแบบการนำเสนอเป็นไปในลักษณะที่เรียกว่า Citizen Reporter โดยให้สมาชิกทุกคนมีส่วนร่วมในการผลิตเนื้อหา
โอเคเนชั่นเป็นเว็บไซต์ที่มีผู้เข้าชมจากประเทศไทยมากเป็นอันดับที่ 89 (19 กันยายน 2557) จากการจัดอันดับโดยอะเล็กซา 
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บโอเคเนชั่น
เว็บไซต์ในประเทศไทย
บล็อก
เครือเนชั่น
น่าซี

ชาวน่าซี หรือ หน่าซี  เป็นชนกลุ่มหนึ่งในประเทศจีน ส่วนใหญ่จะอยู่ในเมืองลี่เจียง เมืองที่มีมนต์เสน่ห์แห่งหนึ่งของมณฑลยูนนาน
== ประวัติ ==
ไม่มีผู้ใดรู้แน่ชัดว่าต้นตระกูลของชาวน่าซีอยู่ที่ใด แต่เชื่อกันว่าเมื่อสหัสวรรษก่อน ชนกลุ่มนี้ตั้งถิ่นฐานอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีน (ในมณฑลชิงไห่ มณฑลกานซู่ และมณฑลเสฉวนในปัจจุบัน) ก่อนจะถูกชาวเอเชียกลางรุกรานจึงต้องถอยร่นลงมาทางใต้ในปัจจุบัน
นักชาติพันธุ์วิทยาจากทั่วโลกได้ให้ความสนใจศึกษา กรณีของชาวน่าซีมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของภาษาที่ใช้ภาพเป็นสัญลักษณ์ ขนบธรรมเนียมประเพณี พิธีกรรม หรือโครงสร้างทางสังคมของชนกลุ่มนี้ ชาวน่าซีเป้นหนึ่งในชนกลุ่มน้อยในโลกที่มีโครงสร้างแบบสตรีมีบทบาทโดดเด่น ปัจจุบันโครงสร้างนี้ก็ยังคงเห็นได้ชัด ในชุมชนชาวน่าซี สตรีเป็นผู้ประกอบกิจกรรมที่สำคัญ ๆ และกิจกรรมที่ต้องใช้แรงกายมาก และเป็นผู้ที่มีบทบาทสูงในการจัดการครอบครัวของตน
== การแต่งกาย ==
เครื่องแต่งกายของสตรีน่าซี มีรองหลังเพื่อช่วยลดน้ำหนักของสัมภาระที่ต้องแบกหาม เครื่องประดับเป็นรูปกลม 2 ชิ้นใหญ่ และ 7 ชิ้นน้อย ๆ ทางด้านหลังของชุด เป็นสัญลักษณ์แทนดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดาว ซึ่งก็คือฟากฟ้าของทั้งหลายทั้งปวงนั้นเอง เครื่องประดับเหล่านี้คือสัญลักษณ์ของสตรีผู้มีหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน
== วัฒนธรรม ==
ในคัมภีร์ตงปา (หรือบางที่อ่านทับศัพท์ว่าดองปา) ของชาวน่าซี ซึ่งเป็นคัมภีร์ที่จารึกแบบอักษรภาพ มีสุภาษิตบทหนึ่งกล่าวไว้ว่า "ที่ใดฟากฟ้าและแผ่นดินยังคงไม่ถูกแบ่งแยกออกจากกัน ที่นั่นมวลไม้ย่อมเคลื่อนกาย มวลหินย่อมเอ่ยวาจา" นอกจากนี้คัมภีร์นี้ยังรวมเรื่องราวเกี่ยวกับความเชื่อ และประวัติศาสตร์วัฒนธรรมอื่น ๆ ของชาวน่าซี ซึ่งรวมไปถึงความรู้ด้านดาราศาสตร์ และไสยศาสตร์
ประมาณว่าพ่อหมอตงปาที่ยังมีชีวิตอยู่ประมาณ 30-40 คน บางคนทำงานให้กับสถาบันลี่เจียง โดยทำหน้าที่แปลจารึกของชาวน่าซี นอกจากนี้ หมอดูยังเป็นผู้ประกอบพิธีกรรมเต้นไฟ และมีดอันเป็นกิจกรรมทางวัฒนธรรมของชาวน่าซี
เทศกาลที่สำคัญของชาวน่าซีคือวันที่8 เดือนกุมภาพันธ์ หนุ่มสาวจะมาชุมนุมกัน จัดกิจกรรมเซ่นไหว้ เต้นรำและร้องเพลงกัน ตลอดจนแข่งขันการร้องเพลงด้วย บางทีก็จัดกันเอง ตกกลางคืนแต่ละหมู่บ้านก็จะจัดกิจกรรมเต้นรำ
== พิธีกรรม ==
ในงานพิธีของชุมชนเป็นโอกาสของหญิงสาวที่จะได้เลือกคู่ครอง ชายที่ถูกเลือกจะอาศัยอยุ่กับภรรยาของตนเวลากลางคืนเท่านั้น ในเวลากลางวันเขายังต้องทำงานอยู่กับมารดาของตนเอง ห้องนี้เป็นที่รโหฐานซึ่งนางใช่ชีวิตอยู่ร่วมกับคู่รัก ส่วนผู้ชายต้องอาศัยอยู่ในห้องรวมกับสมาชิกชายคนอื่น ๆ ในครอบครัว ชุมชนที่มีเพศหญิงมีบทบาททางหน้าที่การงานเช่นนี้ บุรุษจึงเป็นเพศที่ให้ความรื่นรมย์แก่ชุมชน ได้แก่การร้อง การเต้น และการดนตรี
== อ้างอิง ==
ชนกลุ่มน้อยในประเทศจีน
จิตต์ จงมั่นคง

จิตต์ จงมั่นคง ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ภาพถ่ายศิลปะ) เกิดวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2465 ที่ กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาชั้นมัธยม 4 จาก โรงเรียนอัสสัมชัญ บางรัก
จิตต์ จงมั่นคง เป็นทั้งช่างภาพ และช่างห้องมืด เป็นศิลปินภาพถ่ายที่มีผลงานภาพถ่ายศิลปะมากมาย และทำงานต่อเนื่องมานานกว่า 40 ปี เป็นผู้ที่ได้อุทิศตนให้กับงานด้านภาพถ่ายศิลปะ
อย่างแท้จริง มีผลงานได้รับรางวัล และได้รับเกียรติบัตรจากสมาคมถ่ายภาพต่าง ๆ ทั้งในและต่างประเทศเป็นจำนวนมาก
ในปีพุทธศักราช 2538 ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติให้เป็น ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ภาพถ่ายศิลปะ)
จิตต์ จงมั่นคง เสียชีวิตเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2552 ณ โรงพยาบาลศิริราช ด้วยอาการโรคหัวใจ เมื่อเวลาประมาณ 14.00 น. มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2552 ณ วัดธาตุทอง
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
พ.ศ. 2550 - 80px  เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้นตติยดิเรกคุณาภรณ์ (ต.ภ.)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ข่าวการเสียชีวิตจาก mcot 
ศิลปินแห่งชาติสาขาทัศนศิลป์
ศิลปินชาวไทย
นักถ่ายภาพชาวไทย
บุคคลจากโรงเรียนอัสสัมชัญ
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ต.ภ.
บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
วัดหนองปล้อง

วัดหนองปล้อง ตั้งอยู่เลขที่ 258 บ้านหนองปล้อง หมู่ที่ 7 ตำบลคุ้งตะเภา อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ ตัววัดตั้งอยู่บนเนินเขาขนาดย่อม มีชื่อเดิมว่า วัดพุทธสุวรรณหงษ์บรรพต ตัววัดมีความร่มรื่นและเงียบสงบ ห่างไกลจากหมู่บ้าน ตัววัดตั้งอยู่บนเนินเขาเล็ก ๆ สามารถมองเห็นอาณาบริเวณโดยรอบได้ชัดเจน มีบรรยากาศที่สงบเหมาะแก่การปฏิบัติธรรม
== ประวัติ ==
วัดหนองปล้อง เป็นวัดที่ตั้งอยู่บนพื้นที่เนินเขาเตี้ย ๆ ห่างจากหนองน้ำประจำหมู่บ้านประมาณ 300 เมตร หนองน้ำนั้นชาวบ้านได้เรียกชื่อว่า “หนองปล้อง” เพราะว่ามีหญ้าปล้องขึ้นเต็มหนองน้ำนั้น ต่อมามีผู้คนมาอยู่อาศัย ทำมาหากิน และอยู่กันเป็นปึกแผ่น ได้รวมตัวกันตั้งเป็นหมู่บ้านขึ้นมา และเอาชื่อหนองน้ำนั้นเป็นชื่อหมู่บ้านว่า “บ้านหนองปล้อง” จนถึงทุกวันนี้ และชาวบ้านมี ความเห็นรวมกันว่าควรมีที่สะดวกในการบำเพ็ญกุศลใกล้ ๆ หมู่บ้าน จึงจัดการก่อสร้างที่พักสงฆ์ขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ. 2523 บนเนินเขาเตี้ยใกล้หมู่บ้าน และได้นิมนต์พระสงฆ์มาจำพรรษาฉลองศรัทธาชาวบ้าน โดยเรียกชื่อที่พักสงฆ์นี้ว่าที่พักสงฆ์พุทธสุวรรณหงษ์บรรพต หลังจากนั้นมาก็มีพระสงฆ์จำพรรษา ตลอดมามิได้ขาดทุกปี ภายหลังชาวบ้านมีความเห็นพ้องต้องกันว่าสมควรตั้งชื่อที่พักสงฆ์เสียใหม่ว่า ที่พักสงฆ์หนองปล้อง ให้สอดคล้องกับหมู่บ้าน ต่อมานายสมคิด แย้มนุช (ผู้ใหญ่บ้าน) และ แม่ชีกิมลี้ อักษรนิติ (ผู้อุปถัมภ์วัด) พร้อมด้วยชาวบ้านได้พิจารณาว่า ที่พักสงฆ์หนองปล้องนั้นยังไม่เป็นวัดที่ถูกต้องตามกฎหมาย จึงให้ นายสมคิด แย้มนุช ทำเรื่องขออนุญาตสร้างวัด และได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2533 แล้วได้ไปนิมนต์พระสมศักดิ์ สิรินฺธโร จากจากวัดป่าคา ตำบลประดู่ยืน อำเภอลานสัก จังหวัดอุทัยธานี  มาจำพรรษาพร้อมทั้งปกครองวัดนี้ (นิมนต์มาเมื่อปี พ.ศ. 2530) และได้ก่อสร้างเสนาสนะเรื่อยมา หลังจากได้รับอนุญาตให้สร้างวัดแล้ว ต่อมาได้ดำเนินการขอตั้งวัดในพระพุทธศาสนา ซึ่งได้รับประกาศตั้งเป็นวัดขึ้นในพระพุทธศาสนา มีนามว่า “วัดหนองปล้อง” เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2541
== อาณาเขตที่ตั้งวัด ==

ที่ดินเฉพาะบริเวณที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 15 ไร่ กรรมสิทธิ์ที่ดินเป็นของ ส.ป.ก.
ทิศเหนือ ยาว 8 เส้น 12 วา 2 ศอก จดที่นายเจริญ / นายคเชน
ทิศใต้ ยาว 7 เส้น จดสวนป่า ส.ป.ก.
ทิศตะวันออก ยาว 1 เส้น 18 วา 2 ศอก จดสวนป่า ส.ป.ก.
ทิศตะวันตก ยาว 2 เส้น 1 วา 2 ศอก จดทางสาธารณะ
พื้นที่ตั้งของวัดมีลักษณะอยู่บนเนินเขาเตี้ย ๆ รอบเขาเป็นไร่ และสวนป่าของ ส.ป.ก. บริเวณศาลาและลานวัดตั้งอยู่บนเนินเขาหิน เหมาะสำหรับปลูกสร้างสิ่งก่อสร้างถาวรวัตถุ บริเวณเชิงเขาและโดยรอบเป็นดินอุดมสำหรับปลูกต้นไม้ยืนต้นและไม้ต่าง ๆ ทำความร่มรื่นให้แก่บริเวณวัดได้เป็นอย่างดี
== ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุ ==
ศาลาการเปรียญ กว้าง 13 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537
กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง
ศาลาเอนกประสงค์ กว้าง 8 เมตร ยาว 8 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นอาคารไม้
นอกจากนี้อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ดังนี้ คือ ห้องสุขาคอนกรีต 1 หลัง และห้องสุขาไม้ / คอนกรีต 1 หลัง
ปูชนียวัตถุและโบราณวัตถุ
พระประธาน ปางขัดสมาธิ หน้าตักกว้าง 40 นิ้ว สูง 49 นิ้ว
== ข้อมูลจำเพาะ ==
ได้รับพระบรมราชานุญาตให้สร้างวัด ตามพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ. 121 เมื่อปี พ.ศ. 2530
== สังกัดการปกครองคณะสงฆ์ ==
== อ้างอิง ==
พระวินัยธรสมศักดิ์ สิรินธโร. เอกสาร . อุตรดิตถ์ : วัดหนองปล้อง, ๒๕๔๙. (อัดสำเนา)
ประวัติวัดในจังหวัดอุตรดิตถ์ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติจังหวัดอุตรดิตถ์ 
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
หนองปล้อง
หนองปล้อง
วัดกลางธรรมสาคร

วัดกลางธรรมสาคร หรือ วัดกลาง อยู่ที่ ตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ ห่างจากตัวอำเภอ 3 กิโลเมตร วัดกลางเป็น วัดโบราณตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ไม่ปรากฏชื่อผู้สร้าง มีพระอุโบสถที่มีลวดลายรูปปั้นสวยงาม ภายในอุโบสถมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทองมีพุทธลักษณะงดงาม เป็นศิลปะแบบรัตนโกสินทร์ตอนต้นผสมศิลปะแบบลาวหลวงพระบาง และจิตรกรรมฝาผนังที่เก่าแก่หายากสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เป็นภาพพระเวสสันดรชาดกและเทพชุมนุม
== ประวัติ ==
วัดกลางธรรมสาคร ตั้งอยู่ในเขตตำบลบ้านเกาะ อำเภอเมือง ฯ มีพระอุโบสถเก่าแก่อยู่ 1 หลัง สันนิษฐานว่า สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย มีภาพจิตรกรรมฝาผนังอยู่สามด้าน ลายปูนปั้นที่ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์และตัวเหรา รวมทั้งที่ซุ้มหน้าต่างประตูมีความวิจิตรงดงามอย่างยิ่ง  หน้าบันเป็นไม้จำหลักรูปครุฑจับนาค  มีตราพระราชลัญจกรในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประดิษฐานอยู่ท่ามกลางลายเครือเถาก้านขด มีเทพนมอยู่เป็นระยะ มีรูปสัตว์สอดแทรกอยู่ตามลายเครือเถาที่เกี่ยวพันกันไปอย่างต่อเนื่อง
วัดกลางธรรมสาคร เดิมชื่อวัดโพธาราม สร้างสมัยอยุธยาตอนปลาย ประมาณปี พ.ศ. 2285 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ประมาณปี พ.ศ. 2300 เคยเป็นท่าจอดเรือ เพื่อเดินเท้าไปนมัสการพระแท่นศิลาอาสน์  ต่อมาลำน้ำเปลี่ยนทางเดินจึงเลิกใช้กัน และทางน้ำเดิมกลายเป็นบุ่งน้ำหน้าวัด  ชาวบ้านจึงเรียกวัดนี้ว่า วัดบุ่งวัดกลาง
== อาณาเขตที่ตั้งวัด ==
== ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุ ==
== ข้อมูลจำเพาะ ==
== อ้างอิง ==
หอมรดกไทย 
กลางธรรมสาคร
กลางธรรมสาคร
กลางธรรมสาคร
วัดกลาง

วัดกลาง อาจหมายถึง
วัดกลาง จังหวัดกาฬสินธุ์
วัดกลาง อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น
วัดกลาง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
วัดกลาง อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี
วัดกลาง อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี
วัดกลาง อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี
วัดกลาง จังหวัดชลบุรี
วัดกลาง จังหวัดชัยนาท
วัดกลาง อำเภอเวียงแก่น จังหวัดเชียงราย
วัดกลาง อำเภอเวียงป่าเป้า จังหวัดเชียงราย
วัดกลาง จังหวัดตราด
วัดกลาง อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม
วัดกลาง อำเภอนาแก จังหวัดนครพนม
วัดกลาง อำเภอบ้านแพง จังหวัดนครพนม
วัดกลาง อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม
วัดกลางบางพระ จังหวัดนครปฐม
วัดกลาง จังหวัดนครศรีธรรมราช
วัดกลาง จังหวัดน่าน
วัดกลาง อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์
วัดกลาง อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์
วัดกลาง อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์
วัดกลางปักธงชัย อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา
วัดกลาง อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดกลาง อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดกลาง อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดกลาง อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดกลาง อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดกลาง อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดกลาง จังหวัดพัทลุง
วัดกลาง จังหวัดพิษณุโลก
วัดกลาง จังหวัดแพร่
วัดกลาง จังหวัดมหาสารคาม
วัดกลาง จังหวัดแม่ฮ่องสอน
วัดกลาง อำเภอเกษตรวิสัย จังหวัดร้อยเอ็ด
วัดกลาง อำเภอจตุรพักตรพิมาน จังหวัดร้อยเอ็ด
วัดกลาง อำเภอโพธิ์ชัย จังหวัดร้อยเอ็ด
วัดกลาง อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
วัดกลาง (ศรีทองนพคุณ) อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
วัดกลาง อำเภออาจสามารถ จังหวัดร้อยเอ็ด
วัดกลาง จังหวัดราชบุรี
วัดกลาง จังหวัดลพบุรี
วัดกลาง อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ
วัดกลาง อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ
วัดกลางอัมรินทราวาส จังหวัดศรีสะเกษ
วัดกลาง อำเภอกุสุมาลย์ จังหวัดสกลนคร
วัดกลาง อำเภอพรรณานิคม จังหวัดสกลนคร
วัดกลาง หมู่ที่ 16 ตำบลอากาศ อำเภออากาศอำนวย จังหวัดสกลนคร
วัดกลาง หมู่ที่ 9 ตำบลอากาศ อำเภออากาศอำนวย จังหวัดสกลนคร
วัดกลาง จังหวัดสงขลา
วัดกลาง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ
วัดกลางวรวิหาร จังหวัดสมุทรปราการ
วัดกลาง จังหวัดสิงห์บุรี
วัดกลาง จังหวัดสุพรรณบุรี
วัดกลาง จังหวัดสุราษฎร์ธานี
วัดกลางสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์
วัดกลาง อำเภอรัตนบุรี จังหวัดสุรินทร์
วัดกลาง จังหวัดหนองคาย
วัดกลาง ตำบลบางพลับ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง
วัดกลาง (กลางพุฒนิมิต) ตำบลบ่อแร่ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง
วัดกลาง อำเภอเมืองอ่างทอง จังหวัดอ่างทอง
วัดกลาง จังหวัดอำนาจเจริญ
วัดกลางธรรมสาคร จังหวัดอุตรดิตถ์
วัดกลาง อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี
วัดกลาง อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี
กลาง
วัดหมอนไม้

วัดหมอนไม้ ตั้งอยู่ที่ตำบลป่าเซ่า อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ ปัจจุบันเป็นวัดที่จำพรรษาของเจ้าคณะอำเภอเมืองอุตรดิตถ์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย
== ประวัติ ==
== อาณาเขตที่ตั้งวัด ==
== ปูชนียวัตถุ ==
หลวงพ่อสัมฤทธิ์ (วัดหมอนไม้) เป็นพระพุทธรูปหล่อด้วยสัมฤทธิ์ ปางมารวิชัย สมัยสุโขทัย หน้าตักกว้าง 37 นิ้ว สูง 46 นิ้วครึ่ง
== ศาสนสถาน-ถาวรวัตถุ ==
== ข้อมูลจำเพาะ ==
(รอเพิ่มเติมเนื้อหาในส่วนนี้)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
หมอนไม้
หมอนไม้