pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
โฮราชิโอ เนลสัน ไวเคานต์เนลสันที่ 1

พลเรือโท โฮราชิโอ เนลสัน ไวเคานต์เนลสันที่ 1 ดยุกแห่งบรงเต (Horatio Nelson, 1st Viscount Nelson, 1st Duke of Bronté) เป็นนายทหารเรือแห่งราชนาวี เป็นหนึ่งในชาวอังกฤษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ชาติ ผู้มากด้วยกลยุทธ์ ชั้นเชิงสมัยใหม่ นำมาซึ่งชัยชนะของฝ่ายอังกฤษในหลายยุทธนาวี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงสงครามนโปเลียน ตลอดการรับราชการทหารของลอร์ดเนลสัน เขาได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้หลายครั้ง ครั้งหนึ่งเขาสูญเสียดวงตาข้างหนึ่งไปที่คอร์ซิกา และสูญเสียแขนข้างหนึ่งไปในยุทธนาวีที่ซันตาครูซเดเตเนรีเฟ (Santa Cruz de Tenerife) เขาเสียชีวิตขณะบัญชาการรบในยุทธการที่ตราฟัลการ์ ซึ่งจบลงด้วยชัยชนะอันงดงามของอังกฤษ
เนลสันเกิดในครอบครัวชนชั้นกลางในนอร์ฟอล์กของอังกฤษ และเข้ารับราชการในราชนาวีตามกัปตันเมาริช ซัคลิง (Maurice Suckling) ผู้เป็นลุง เนลสันเติบโตในราชการอย่างรวดเร็วจนได้ทำงานกับเหล่าผู้บัญชาการระดับสูง ก่อนที่ตัวเขาเองจะได้เป็นผู้บัญชาการเรือครั้งแรกในปี 1778 ความกล้าหาญตลอดจนการคิดค้นกลยุทธ์ต่างๆทำให้เขามีชื่อเสียงขึ้นมา อย่างไรก็ตาม ภายหลังสงครามปฏิวัติอเมริกาซึ่งทำให้อังกฤษตกต่ำ เขาก็ต้องประสบกับความเจ็บป่วยตลอดจนถูกให้เกษียณจากราชการ เมื่อสงครามปฏิวัติฝรั่งเศสปะทุขึ้น เขาก็ได้รับการบรรจุเข้ารับราชการอีกครั้ง โดยคุมกองเรืออยู่ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เขาเข้าต่อสู้ในศึกย่อย ๆ ที่ชายฝั่งเมืองตูลงตลอดจนศึกสำคัญอย่างการเข้ายึดครองคอร์ซิกา และเป็นผู้ประสานงานทางการทูตกับบรรดาแคว้นในอิตาลี เขาโดดเด่นขึ้นมาอย่างมากจากชัยชนะในยุทธนาวีที่แหลมเซาวีแซงต์ (São Vicente) ของโปรตุเกสในปี 1797
ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็ทำศึกในยุทธนาวีที่ซันตาครูซเดเตเนรีเฟ ซึ่งจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของเขาและตัวเองได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการสูญเสียแขนขวา เขาจำต้องกลับอังกฤษเพื่อพักรักษาตัว และในปีต่อมา เขาก็ได้รับชัยชนะอย่างขาดลอยเหนือฝรั่งเศสในยุทธนาวีที่แม่น้ำไนล์ และยังคงประจำการอยู่ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเพื่อคอยสนับสนุนราชอาณาจักรเนเปิลส์เพื่อต้านทานการรุกรานโดยฝรั่งเศสของนโปเลียน ต่อมาในปี 1801 เขาถูกโอนย้ายไปคุมกองเรือที่ทะเลบอลติกและได้รับชัยชนะเหนือเดนมาร์ก-นอร์เวย์ในยุทธนาวีที่โคเปนเฮเกน ต่อมาเขาบัญชาการการปิดล้อมกองเรือผสมของฝรั่งเศสและสเปนที่ตูลง แต่กองเรือผสมก็สามารถฝ่าออกไปได้ เขาไล่ตามกองเรือผสมฝรั่งเศส-สเปนไปจนถึงหมู่เกาะเวสต์อินดีสในทวีปอเมริกา แต่ก็ไม่สามารถล่อกองเรือผสมให้ออกมาทำศึกได้
หลังจากนำกองเรือกลับมายังอังกฤษ เขาก็ไปปิดล้อมเมืองกาดิซในปี 1805 แต่เมื่อกองเรือฝรั่งเศส-สเปนเคลื่อนกำลังออกจากท่า กองเรือของเนลสันก็ไล่ตามไปจนถึงแหลมตราฟัลการ์ และเกิดเป็นยุทธนาวีที่ตราฟัลการ์ ซึ่งถือเป็นชัยชนะทางทะเลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของประวัติศาสตร์ชาติอังกฤษ ความทะเยอทะยานในการพิชิตอังกฤษของนโปเลียนได้แตกสลาย อย่างไรก็ตาม ระหว่างการปะทะ เนลสันที่กำลังบัญชาการรบอยู่บนดาดฟ้าเรือหลวงวิกตอรี ก็ถูกกระสุนปืนจากพลแม่นปืนของฝรั่งเศสยิงเข้าที่บริเวณหน้าอกและเสียชีวิต ร่างของเขาถูกนำตัวกลับไปยังอังกฤษ มีการจัดรัฐพิธีศพให้อย่างสมเกียรติและยิ่งใหญ่ มีการสร้างอนุสาวรีย์ของเขาและนำขึ้นประดับไว้บนเสากลางตั้งจัตุรัสทราฟัลการ์ของกรุงลอนดอน
== อ้างอิง ==
 
ขุนนางอังกฤษ
ไวเคานต์สหราชอาณาจักร
บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 18
นักการทหารชาวอังกฤษ
เสียชีวิตในสงคราม‎
บุคคลในสงครามนโปเลียนชาวอังกฤษ
ผู้นำในสงครามนโปเลียน
บุคคลจากเทศมณฑลนอร์ฟอล์ก
เสียชีวิตจากอาวุธปืน‎
ทหารเรือชาวสหราชอาณาจักร
พลเรือเอกชาวสหราชอาณาจักร
พลเรือโทชาวสหราชอาณาจักร
ยุทธนาวีที่ตราฟัลการ์
กองเรือของกองทัพเรือสหราชอาณาจักร
เฮตบรีด

เฮตบรีด (Hatebreed) เป็นวงฮาร์ดคอร์ที่เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี จากเมืองบริดจ์พอร์ตและนิวฮาเวน รัฐคอนเนตทิคัต ก่อตั้งวงเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1994 โดยเจมีย์ แจสตา, เดฟ รุสโซ, แลร์รี ดไวเยอร์ และคริส บีตตี สำหรับสมาชิกปัจจุบันประกอบด้วย เจมีย์ แจสตา (ร้องนำ) แฟรงก์ โนวิเนก (กีตาร์) คริส บีตตี (กีตาร์เบส) เวย์ โลซิแนก (กีตาร์ลีด) และแมตต์ เบิร์น (กลอง) แนวเพลงของวงเฮดบรีดสามารถจำแนกได้ว่าเป็นแนวเมทัลคอร์ ที่ได้รับอิทธิพลจากเดธเมทัล และกรูฟเมทัล แนวเพลงของพวกเขายังเป็นอิทธิพลให้กับวงเมทัลคอร์สมัยใหม่อีกด้วย
== อ้างอิง ==
กลุ่มดนตรีเมทัลคอร์สัญชาติอเมริกัน
กลุ่มดนตรีฮาร์ดคอร์พังก์สัญชาติอเมริกัน
กลุ่มดนตรีเฮฟวีเมทัลสัญชาติอเมริกัน
กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2537
พระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค

พระเจ้าฟรีดริชที่ 1 วิลเฮ็ล์ม คาร์ล (Friedrich I. Wilhelm Karl; 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1754 – 30 ตุลาคม ค.ศ. 1816) เป็นกษัตริย์แห่งราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์คแห่งครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1805 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1816 พระเจ้าฟรีดริชเป็นพระราชโอรสของฟรีดริชที่ 2 ยูจีน ดยุกแห่งเวือร์ทเทิมแบร์คและโซเฟีย โดโรเทีย แห่งบรานเดนบวร์ก-ชเวดท์ พระองค์ทรงมีชื่อว่ามีพระวรกายสูงใหญ่ (6 ฟุต 11 นิ้ว หรือ 2.11 เมตร) และทรงมีน้ำหนัก 200 กิโลกรัม
== อ้างอิง ==
Paul Sauer: Der schwäbische Zar. Friedrich - Württembergs erster König. Stuttgart 1984.
Ina Ulrike Paul: Württemberg 1797–1816/19. Quellen und Studien zur Entstehung des modernen württembergischen Staates (= Quellen zu den Reformen in den Rheinbundstaaten Bd. 7). München 2005.
== ข้อมูลเพิ่มเติม ==
ราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์ค
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2297
พระมหากษัตริย์เวือร์ทเทิมแบร์ค
ดยุกแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค
ราชวงศ์เวือร์ทเทิมแบร์ค
บุคคลในสงครามนโปเลียนชาวเยอรมัน
ผู้นำในสงครามนโปเลียน
ผู้คัดเลือกแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค
พระมหากษัตริย์ผู้ทรงก่อตั้ง
1 E+2 m²

1 E+2 m² เป็นอันดับของขนาด ของสิ่งที่มีพื้นที่ระหว่าง 100 ตารางเมตร ถึง 1,000 ตารางเมตร
----
พื้นที่ขนาดน้อยกว่า 100 ตารางเมตร
----


100 ตารางเมตร เทียบเท่ากับ:
* 1 E+2 m² หรือ 1 E2 m² หรือ 1×102 ตร.ม. ในรูป สัญกรณ์วิทยาศาสตร์
* 1 อาร์ (a)
* 1 ตารางเดคาเมตร (dam²)
* 1,080 ตารางฟุต
* พื้นที่ของสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่มีความยาวด้านละ 10 เมตร
* พื้นที่ของลูกบาศก์ที่ความยาวแต่ละด้านประมาณ 4.08 เมตร
* พื้นที่ของวงกลมที่มีรัศมีประมาณ 5.64 เมตร
* พื้นที่ผิวของทรงกลมที่มีรัศมีประมาณ 2.82 เมตร
== ตัวอย่าง ==
144 ตร.ม. — พื้นที่ลานมวยปล้ำสมัครเล่น (12 × 12 เมตร)
162 ตร.ม. — พื้นที่สนามวอลเลย์บอล (9 × 18 เมตร)
260.87 ตร.ม. — พื้นที่สนามเทนนิส
358 ตร.ม. — พื้นที่ปีกของเครื่องบินคองคอร์ด
420 ตร.ม. — พื้นที่สนามบาสเกตบอล (15 × 28 เมตร)
438 ตร.ม. — พื้นที่ปีกของเครื่องบินตูโปเลฟ ตู-144 ซึ่งเป็นเครื่องบินโดยสารความเร็วเหนือเสียงแบบแรกของโลก
521.74 ตร.ม. — พื้นที่ทั้งหมดของลำไส้เล็ก
550 ตร.ม. — ประเทศจำลองซีแลนด์
666⅔ ตร.ม. — 1 หมู่ (亩) เป็นหน่วยวัดพื้นที่ของจีนหน่วยหนึ่งที่ยังใช้กันอยู่ในปัจจุบัน
819 ตร.ม. — พื้นที่ของสโตนเฮนจ์
----
พื้นที่ขนาดมากกว่า 1,000 ตารางเมตร
----
== อ้างอิง ==
อันดับของขนาด (พื้นที่)
1 E+1 m²

Image:Scale one to hundred.svg|110px|right|กรอบสีเขียวเข้มมุมซ้ายบนคือพื้นที่เล็กกว่า 10 ตารางเมตร, กรอบสีเขียวตรงกลางคือพื้นที่ขนาด 10 ถึง 100 ตารางเมตร, กรอบสีเขียวอ่อนคือพื้นที่ขนาด 100 ถึง 1,000 ตารางเมตร, และกรอบสีเขียวอ่อนที่สุดคือพื้นที่ที่ใหญ่กว่า 1,000 ตารางเมตร
poly 0 0 20 0 20 20 0 20 พื้นที่เล็กกว่า 10 ตารางเมตร
poly 0 0 63 0 63 63 0 63 พื้นที่ระหว่าง 10 ถึง 100 ตารางเมตร
poly 0 0 200 0 200 200 0 200 พื้นที่ระหว่าง 100 ถึง 1,000 ตารางเมตร
poly 0 0 220 0 220 220 0 220 พื้นที่ขนาดใหญ่กว่า 1,000 ตารางเมตร
desc top-right
1 E+1 m² เป็นอันดับของขนาด ของสิ่งที่มีพื้นที่ระหว่าง 10 ตารางเมตร ถึง 100 ตารางเมตร
----
พื้นที่ขนาดน้อยกว่า 10 ตารางเมตร
----
10 ตารางเมตร เทียบเท่ากับ:
* 1 E+1 m² หรือ 1 E1 m² หรือ 1×10 ตร.ม. ในรูป สัญกรณ์วิทยาศาสตร์
* 107.6 ตารางฟุต
* พื้นที่ของสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่มีความยาวด้านละ 3.16 เมตร
* พื้นที่ของลูกบาศก์ที่ความยาวแต่ละด้านประมาณ 1.29 เมตร
* พื้นที่ของวงกลมที่มีรัศมีประมาณ 1.78 เมตร
* พื้นที่ผิวของทรงกลมที่มีรัศมีประมาณ 0.89 เมตร
== ตัวอย่าง ==
28 ตร.ม. — พื้นที่ลานฟันดาบ
36 ตร.ม. — พื้นที่สนามมวย
64 ตร.ม. — พื้นที่สนามคาราเต้
----
พื้นที่ขนาดมากกว่า 100 ตารางเมตร
----
== อ้างอิง ==
อันดับของขนาด (พื้นที่)
เก้าอี้ขาวในห้องแดง

== หนังสือ เก้าอี้ขาวในห้องแดง ==
นวนิยายที่มีชื่อเสียงที่สุดเรื่องหนึ่งของ สุวรรณี สุคนธา ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร ลลนา ฉบับปฐมฤกษ์ ได้รับการตีพิมพ์รวมเล่มครั้งที่ 1 เมื่อปีพ.ศ. 2518 โดยสำนักพิมพ์คลังวิทยา พิมพ์ครั้งที่ 2 เมื่อพ.ศ. 2540 และครั้งที่ 3 พ.ศ. 2542 โดยนวนิยายเรื่องนี้ได้ถูกนำไปสร้างเป็นละครทางโทรทัศน์ด้วยกัน 2 ครั้ง
=== สาระของหนังสือ ===
เรื่องราวรักสามเส้าของสามเพื่อนรัก ละเวง บูรพา และ สาวิตรี มีการสอดแทรกเนื้อหาของการดำเนินชีวิต ความเติบโตทางด้านอารมณ์ตามวัยของตัวละครแต่ละตัวอย่างละเอียดอ่อน
โดยมี ตะวัน/ อินทร /จิตดี
สามชายหนุ่มที่เข้ามามีส่วนเกี่ยวพันกับชีวิตละเวงต่างวาระกัน แต่มีเพียง อินทร เท่านั้น ที่เปรียบเสมือนคนที่เป็นดั่งคนช่วยพยุงวันเวลาที่ละเวงเหนื่อยล้า พบกับความสูญเสียและเสียใจ ทั้งการจากไปของตะวัน และความรักระหว่าง บูรพา กับ สาวิตรี แม้ว่าในเริ่มแรก ละเวงจะมองอินทร เป็นคนที่ปากร้ายและดูเย็นชา แต่ความนิ่งงันและสายตาที่อ่อนโยนของเขา กลับกุมหัวใจเธอได้
== ละคร เก้าอี้ขาวในห้องแดง ==
=== รายชื่อนักแสดงในครั้งต่างๆ ===
=== เนื้อหาละคร : ===
เมื่อละเวงต้องสูญเสียพ่อและแม่ไปอย่างกะทันหันหลังจากที่เรียนจบมหาวิทยาลัยฮาวาร์ด เธอจึงต้องเปลี่ยนเป้าหมายจากการเรียนต่อในระดับที่สูงขึ้นเป็นศัลยกรรม และได้สมัครงานใหม่เพื่อหนีหนี้เป็นซินแสของบริษัทรับตกแต่งบ้านแห่งหนึ่ง
ด้วยความที่เป็นคนที่มีความมั่นหน้าในตัวเองสูง อีกทั้งยังมีเพื่อนที่รักมากอีก 2 คน คือ บูรพา และ สาวิตรี คอยดูถูก เธอจึงยอมโดนดูถูกเพื่อมีเพื่อนที่รัก
บูรพา เด็กหนุ่มผู้มีความเป็นศิลปินอย่างเต็มเปี่ยม แอบรักละเวงอย่างเงียบๆ โดยที่ไม่รู้ว่าสาวิตรีเองก็แอบรักเขาเช่นกัน แต่ละเวงกลับมีใจให้กับ ตะวัน หนุ่มรุ่นน้องลูกครึ่งพม่าผู้ร่ำรวยและออกจะกะล่อนเจ้าชู้
ด้วยความรักที่ไม่สมประสงค์ของเพื่อนทั้ง 3 นี่เอง ได้ก่อให้เกิดโศกนาฏกรรมแห่งความรักที่เกือบจะทำลายความสัมพันธ์ของเพื่อนที่มีมายาวนาน
บูรพาบอบช้ำจากความรักที่ไม่สมปรารถนา สาวิตรีได้แต่อยู่ข้างๆ คอยปลอบใจและเฝ้าดูแล ทั้งคู่เผลอไผลไปด้วยกันจนสาวิตรีตั้งท้อง บูรพายินดีรับผิดชอบในสิ่งที่กระทำ ถึงแม้สาวิตรีจะสมปรารถนาที่ได้ครองคู่กับชายที่ตนรัก
แต่ด้วยความแตกต่างทางด้านความคิด ไม่นานทั้งคู่ก็ต้องแยกทางกัน  ละเวงถึงแม้จะรักตะวัน แต่ก็ไม่อาจตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกันได้ จนในที่สุดตะวันก็มีอันต้องจบชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุทางเครื่องบิน
ชีวิตของเพื่อนรักทั้งสาม ได้ก้าวผ่านจุดของวัยแรกเกิด เข้าสู่ความเป็นผู้ดี เรียนรู้ถึงการใช้ชีวิตในสังคม ความหลอกลวง ความสูญเสีย ความเจ็บปวดจากความรัก ในที่สุดละเวงก็ได้พบกับที่พักพิงอันเป็นรักแท้กับอินทร
แม้ทั้งคู่รู้สึกรักและถูกชะตากันแต่แรก
== อ้างอิง ==
นิตยสารลลนา ฉบับที่ 400 ปักษ์แรก กันยายน 2532
ชีวิตหนุ่มสาวเก้าอี้ขาวในห้องแดง. โดย ข่าวสด วัน อาทิตย์ ที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2551
Thai Film Foundation  
ละครโทรทัศน์ไทย
นวนิยายไทย
งานเขียนของ สุวรรณี สุคนธา
ดัชชีโมเดนาและเรจโจ

ดัชชีโมเดนาและเรจโจ (Duchy of Modena and Reggio) เป็นดัชชีขนาดเล็กที่รุ่งเรืองระหว่าง ค.ศ. 1452 จนถึง ค.ศ. 1859 โดยมีช่วงที่มีได้เป็นอาณาจักรระหว่างปี ค.ศ. 1796 ถึง ค.ศ. 1814 เดิมก่อตั้งขึ้นโดยตระกูลเอสเตผู้ปกครองแฟร์ราราจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1597 ในปี ค.ศ. 1796 รัฐก็ถูกยึดครองโดยกองทัพฝรั่งเศสของนโปเลียนผู้ก่อตั้งสาธารณรัฐชิสปาดานาขึ้น ดยุกคนสุดท้ายของตระกูลเอสเตกลายเป็นประมุขของอดีตดินแดนออสเตรียทางตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมนี (ไบรสเกา) และเสียชีวิตใน ค.ศ. 1803 จากนั้นโมเดนาก็ตกไปเป็นของลูกเขยคืออาร์ชดยุก แฟร์ดีนันด์แห่งออสเตรีย-เอสเต ซึ่งเป็นพระปิตุลาในจักรพรรดิฟรันซ์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เมื่อระบบนโปเลียนล่มสลายลงในปี ค.ศ. 1814 ฟรันเชสโกลูกชายของแฟร์ดีนันด์ก็กลายเป็นดยุกแห่งโมเดนา ไม่นานหลังจากนั้นฟรันเชสโกก็ได้ดินแดนมัสซาและการ์ราราจากแม่
ดยุกฮับส์บูร์กถูกขับจากตำแหน่งอยู่ชั่วระยะหนึ่งระหว่างปี ค.ศ. 1831 ถึงปี ค.ศ. 1848 แต่ก็ได้กลับมาหลังจากนั้น หลังจากสงครามฝรั่งเศส-พีดมอนต์ในการต่อต้านออสเตรียในปี ค.ศ. 1859 ดยุกก็ถูกบังคับให้หนีอีกครั้ง ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1859 โมเดนาก็รวมกับตอสคานาและปาร์มาเป็นสหมณฑลอิตาลีกลางที่ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรซาร์ดิเนียในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1860
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ดัชชี
ตระกูลเอสเต
รัฐสิ้นสภาพในประเทศอิตาลี
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 15
สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2402
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2357
เยอ

เยอ หรือเผ่าเยอ อพยพย้ายถิ่นฐานมาจาก ประเทศจีนตอนบน ซึ่งไม่ทราบแน่ชัดว่าย้ายมาก่อน หรือหลังสมัยกรุงศรีอยุธยา ซึ่งคนเผ่าเยอ ย้ายมาถึงจังหวัดศรีสะเกษ ตั้งถิ่นฐานอยู่ใน อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ
ต่อมาเกิดโรคระบาดจึงได้ได้แบ่งออกเป็นหลาย 4 กลุ่ม ย้ายถิ่นที่อยู่ใหม่ กลุ่มแรก เดินทางไปตั้งถิ่นฐานอยู่ที่เมืองปราสาทเยอ ซึ่งในปัจจุบัน คือบ้านปราสาทเยอ ตั้งอยู่ใน อำเภอไพรบึง จังหวัดศรีสะเกษ  กลุ่มที่ 2 ได้ย้ายไปตั้งถิ่นฐานใน อำเภออุทุมพรพิสัย และอำเภอห้วยทับทัน ส่วนกลุ่มที่ 3 และกลุ่มที่ 4 อาศัยอยู่ใน อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ ในปัจจุบัน ชื่อหมู่บ้านว่า บ้านขมิ้น อยู่ใน ตำบลทุ่ม อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ และบ้านโพนค้อ ตำบลโพนค้อ อำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ
== ภาษา ==
คาดว่าภาษาเยอได้รับภาษามาจากชาวกูย ภาษาเยอเป็นภาษาที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว คำส่วนมากจะออกเสียงสามัญในประโยคบอกเล่าอย่างภาษาตระกูลขร้า-ไท แต่ในประโยคคำถาม พยางค์สุดท้ายจะเป็นเสียงตรีหรือจัตวา
ส่วนภาษาเยอจะรวมภาษาตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติกกับภาษาตระกูลขร้า-ไท ผสมกันจากที่ภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติกจะไม่มีเสียงวรรณยุกต์ มาใส่เสียงวรรณยุกต์ตามภาษาตระกูลขร้า-ไท
ในปัจจุบัน ภาษาเยอได้เปลี่ยนไปตามยุคสมัย และกลายเป็นภาษาเยอสมัยใหม่ เช่น จะมีบางคำที่เป็นภาษาไทยบ้าง เช่น ฮัวใจ (หัวใจ) ภาษาอีสานบ้าง และภาษาที่เรียกสิ่งของที่ไม่เคยมีมาในสมัยโบราณ
== วัฒนธรรม ==
การแต่งตัวของชาวเผ่าเยอ ในดั้งเดิม ผู้ชายใส่เชิ้ตไม่มีคอปก สีกรมท่า กางเกงขายาว สีกรมท่า และมีผ้าขาวม้ามัดเอว ผู้หญิง ใส่เสื้อสีดำเทา ใส่ผ้าไหม(ผ้าถง)สีดำ และสีกรมท่า หรือสีอื่น ๆ และมีผ้าไหมพาดผ่านไหล่ซ้ายลงไปบรรจบกัน บริเวร เอวด้านขวา
คนเผ่าเยอแท้ทุกคน จะมีสีผิวเหลืองขาว เหมือนจีน
คนเผ่าเยอชอบอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม ๆ เห็นได้จากการปลูกบ้านเป็นกลุ่ม ลักษณะของบ้าน จะเป็นบ้านสองชั้น ใต้ถุนโล่งเพื่อใช้เลี้ยงควาย หรือวัว หลังคาจะทำจากฟางข้าว ผนังหรือกั้นห้อง จะเป็นไม้ใผ่สาน ซึ่งในปัจจุบันไม่มีให้เห็นแล้ว ส่วนเสาและพื้นบ้าน จะเป็นไม้เนื้อแข็งทั่วไป
== ประเพณี ==
ประเพณีและวัฒนธรรมของเผ่าเยอ ได้แก่
บุญข้าวสาก เป็นประเภณีที่มีขึ้นหลังจากการดำนาเสร็จสิ้น ประมาณเดือน สิงหาคม
บุญข้าวจี่ มีขึ้นหลังจากเก็บเกี่ยวเสร็จ ประมาณเดือนช่วงวันเพ็ญเดือน 3 เป็นวันมาฆบูชา รุ่งขึ้นวันแรม 1 ค่ำ
นอกจากนี้ยังมีประเพณีอื่น ๆ ซึ่ได้รับอิทธิพลจากประเพณีของชาวพื้นถิ่นรอบ ๆ นั้น รวมไปถึง วัฒนธรรมไทยเกือบทั้งหมด
== ศาสนา ==
คนในเผ่าเยอนับถือศาสนาพุทธเป็นหลัก และมีความเชื่อในศาสนาพราหมณ์-ฮินดูบ้าง เช่น การบายศรีสู่ขวัญ การขึ้นบ้านใหม่ การแต่งงาน และอื่น ๆ อาจมีบางครอบครัว นับถือผีบ้านหรือผีบรรพบุรุษ และจะมีการรำแถน (รำผีฟ้า) เพื่อบวงสรวง เชื่อกันว่า จะทำให้ลูกหลานอยู่ดีไม่มีโรคเบียดเบียน
สังเกตจากเรื่องอาถรรพณ์ที่ไม่น่าเชื่อ บางคนป่วยโดยไม่รู้สาเหตุ พาไปหาหมอที่โรงพยาบาล ก็ตรวจไม่พบว่าเป็นโรคอะไรทั้งนั้น คน ๆ นั้น สบายดีตอนหาหมอ แต่พอตอนอยู่ที่บ้าน กลับป่วยทรุดหนัก ว่ากันว่าบรรพบุรษเป็นผู้กระทำ จึงทำให้มีการรำแถนเพื่อบวงสรวง คนป่วยคนนั้นก็หายวันหายคืน
ผู้ชายที่บวชและสึกออกมาจากบวชเณร จะเรียกนำหน้าชื่อว่า เซียง และผู้ที่สึกออกมาจากบวชพระ จะเรียกนำหน้าชื่อว่า ญีมอม (ทิศ)
กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศไทย
กลุ่มชาติพันธุ์ตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก
แอร์สยาม

แอร์สยาม เป็นสายการบินที่มีฐานการบินในประเทศไทย เปิดให้บริการตั้งแต่ พ.ศ. 2508 ถึง 2519
==ประวัติ==
สายการบินแอร์สยามก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2508 โดยพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรานนท์ธวัช และมีเจ้ากอแก้วประกายกาวิล ณ เชียงใหม่ เจ้านายฝ่ายเหนือร่วมบริหารงานในช่วงหนึ่ง ภายใต้ชื่อ Varan Air-Siam แต่ได้เริ่มให้บริการใน พ.ศ. 2512 ด้วยเครื่องบิน แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-4 เนื่องจากในระยะแรกสายการบินนี้ยังไม่มีเครื่องบินให้บริการ  หลังจากนั้นแอร์สยามได้เปิดเส้นทางการบินไปยังฮ่องกง ด้วยเครื่องบิน แมคดอนเนลล์ดักลาส ดีซี-4 หลังจากนั้นใน พ.ศ. 2514 ก็ได้เปิดเส้นทางการบินระหว่าง กรุงเทพมหานคร - ลอสแอนเจลิส ด้วยเครื่องบินดักลาส ดีซี-8-63 พร้อมผู้โดยสารเต็มลำ แต่เส้นทางการบินดังกล่าวได้ถูกเลิกในอีก 10 เดือนให้หลัง เพราะมีผู้โดยสารน้อยและมีการแข่งขันที่สูง
ในระยะต่อมา สายการบินได้ใช้เครื่องบินรุ่น BAC-1-11 สำหรับเที่ยวบินไปยังฮ่องกง และได้เช่าเครื่องบินโบอิ้ง 707-131 เพื่อเปิดเส้นทางการบินไปยังกรุงโตเกียว หลังจากที่สายการบินเริ่มขยายตัวนั้น ได้มีการสั่งซื้อเครื่องบินดักลาส ดีซี-10-30 1 ลำ, แอร์บัส เอ300-บี2-1ซี 1 ลำ, โบอิ้ง 747-148 2 ลำ และ โบอิ้ง 747-206(บี) 1 ลำ
ด้วยเหตุที่ธุรกิจการบินในประเทศไทยได้เจริญเติบโตอย่างมาก และแอร์สยามถูกกดดันอย่างหนักจากนโยบายของทางรัฐบาลไทย ที่จะไม่ให้สายการบินอื่นมาบินในเส้นทางเดียวกันกับสายการบินไทย ซึ่งเป็นสายการบินประจำชาติ สถานการณ์ดังกล่าวทำให้แอร์สยามมีต้นทุนที่สูงมากในการให้บริการ ส่งผลให้แอร์สยามเกิดปัญหาขาดสภาพคล่องทางการเงินอย่างหนัก ทำให้บริษัทที่ให้เช่าเครื่องบินพากันเอาเครื่องบินกลับ บริษัท Air Siam จึงล้มละลายและเลิกทำการบินเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 เนื่องจากรัฐบาลยึดใบอนุญาต
==จุดหมายปลายทาง ==
ตลอดประวัติศาสตร์ แอร์สยามให้บริการปลายทางต่อไปนี้:
* ฮ่องกงท่าอากาศยานไขตั๊ก
* โตเกียวท่าอากาศยานฮาเนดะ
* กรุงเทพฯท่าอากาศยานดอนเมือง (ฐานการบิน)
* โฮโนลูลูท่าอากาศยานนานาชาติโฮโนลูลู
== ฝูงบิน ==
เครื่องบินที่สายการบินแอร์สยามให้บริการแก่ผู้โดยสารมีทั้งหมด 10 ลำ ดังนี้
ดักลาส ดีซี-4 จำนวน 1 ลำ
BAC-1-11 จำนวน 1 ลำ
โบอิ้ง 707-131 จำนวน 2 ลำ
ดักลาส ดีซี-8-63 จำนวน 1 ลำ
ดักลาส ดีซี-10-30 จำนวน 1 ลำ
แอร์บัส เอ300-บี2-1ซี จำนวน 1 ลำ
โบอิ้ง 747-148 จำนวน 2 ลำ
โบอิ้ง 747-206(บี) จำนวน 1 ลำ
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Air Siam fleet information
อแร์สยาม
บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2508
สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2519
สายการบินที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2508
ชิโมกิตาซาวะ

 เป็นย่านหนึ่งในแขวงเซตางายะ กรุงโตเกียว ประกอบด้วยพื้นที่รอบสถานีรถไฟชิโมกิตาซาวะ ซึ่งรถไฟสายโอดากิวและสายเคโออิโนกาชิระมาตัดกัน ย่านนี้รู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งว่า "ชิโมกิตะ" เป็นศูนย์กลางของโรงละครเวทีและสถานแสดงดนตรีสด อย่างเช่นอาคารโรงละครฮนดาเกกิโจ ที่มีประวัติมายาวนาน และยังเป็นย่านที่เป็นที่นิยมของนักเรียนและวัยรุ่นหนุ่มสาว เนื่องจากเต็มไปด้วยร้านกาแฟ ร้านค้าแฟชั่นที่มีเอกลักษณ์เฉพาะ และร้านค้าเกี่ยวกับดนตรี
เมื่อ พ.ศ. 2547 สภาของแขวงเซตางายะได้ประกาศแผนการพัฒนาพื้นที่ของย่านนี้ อย่างเช่นการก่อสร้างตึกสูงหลายหลัง และการขยายถนนสายที่ 54 ให้ตัดข้ามย่าน เนื่องจากปัจจุบันถนนสายต่าง ๆ แคบมากและมีแยกตัดกันหลายแห่ง อีกทั้งยังมีซอยเล็ก ๆ อีกมากมาย แต่เนื่องจากผู้อาศัยและนักท่องเที่ยวหลายคนเห็นว่าถนนลักษณะนี้เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของชิโมกิตาซาวะ จึงเกิดความขัดแย้งต่อแผนการพัฒนาอยู่บ้าง.
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Shimokitazawa (JNTO)
 (Shimo-Kitazawa Station)
Shimokitazawa ภาษาไทย 
ย่านในโตเกียว
ราชอาณาจักรอิตาลี (นโปเลียน)

ราชอาณาจักรอิตาลี (Regno d'Italia หรือ Regno Italico, Royaume d'Italie) เป็นราชอาณาจักรของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ก่อตั้งขึ้นโดยนโปเลียนทางตอนเหนือของอิตาลีในปี ค.ศ. 1805 และสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1814 เมื่อนโปเลียนได้รับความพ่ายแพ้
ราชอาณาจักรอิตาลีเกิดขึ้นจากสาธารณรัฐอิตาลีที่มีนโปเลียนเป็นประธานาธิบดีได้รับการประกาศให้เป็นราชอาณาจักรโดยมีนโปเลียนเป็นพระมหากษัตริย์และ เออแฌน เดอ โบอาร์เนส์ (Eugène de Beauharnais) เป็นอุปราช นโปเลียนทรงได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์ที่มหาวิหารมิลานด้วยมงกุฎเหล็กแห่งลอมบาร์ดี
== รัฐธรรมนูญ ==
== กองทัพ ==
== การล่มสลาย ==
== ดูเพิ่ม ==
== อ้างอิง ==
== หนังสืออ่านเพิ่ม ==
Connelly, Owen.  Napoleon's Satellite Kingdoms  (1965)
Gregory, Desmond.  Napoleon's Italy (2001)
Rath, R. John. The Fall of the Napoleonic Kingdom of Italy (1814)  (1941)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Napitalia. The Eagle in Italy about the army of the Kingdom of Italy under Napoleon.
รัฐสิ้นสภาพในประเทศอิตาลี
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2348
สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2357
รัฐบริวารในมหาสงครามฝรั่งเศส
อ
การรวมชาติอิตาลี
หยาดเพชร

หยาดเพชร เป็นเพลงแนวลูกกรุง ขับร้องโดย ชรินทร์ นันทนาคร แต่งคำร้องโดย ชาลี อินทรวิจิตร และทำนองโดย สมาน กาญจนะผลิน เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง เงิน เงิน เงิน (พ.ศ. 2508) ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่นำแสดงโดย มิตร ชัยบัญชา คู่กับเพชรา เชาวราษฎร์ มีดาราสมทบคือชรินทร์ นันทนาคร และสุมาลี ทองหล่อ เพลงนี้ในภาพยนตร์แสดงความอาลัยที่ต้องจากคู่นางรอง (สุมาลี)
ที่มาของเพลงนี้ ชาลี อินทรวิจิตร ผู้แต่งเล่าให้ฟังว่า
เพลง "หยาดเพชร" นั้นเป็นนามเพลงที่ได้รับการประทานจากพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรมงคลการ ให้ชาลี อินทรวิจิตร และสมาน กาญจนผลิน นำไปแต่ง
เพลงนี้มีการนำกลับมาขับร้องใหม่หลายครั้ง โดยในครั้งล่าสุดใช้ในเพลงประกอบ ภาพยนตร์โฆษณา ลิปสติก ไดมอนด์ นัมเบอร์ วัน ของมิสทีน ที่เป็นการปรากฏตัวของเพชรา เชาวราษฎร์ ในโฆษณาทางโทรทัศน์ครั้งแรกในรอบ 30 ปี ขับร้องโดยศุกลวัฒน์ คณารศ
== นักร้องที่เคยขับร้องเพลงนี้ ==
สุรสีห์ อิทธิกุล ประกอบภาพยนตร์เรื่อง เงิน เงิน เงิน (2526) อัลบั้ม เงิน เงิน เงิน โดย ศิลปิน บัตเตอร์ฟลาย
สุเทพ วงศ์กำแหง จากอัลบั้ม อภิมหาอมตะนิรันดร์กาล
ชรัมภ์ เทพชัย
ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี ประกอบละครเรื่อง เงิน เงิน เงิน (2540)
เกียรติกมล ล่าทา ประกอบละครเวที เงิน เงิน เงิน (2550) จากอัลบั้ม เพลงประกอบละครเวทีเอเอฟเดอะมิวสิเคิล ตอน เงิน เงิน เงิน
สุกฤษฎิ์ วิเศษแก้ว ประกอบละครเรื่อง พระจันทร์สีรุ้ง (2552)
ศรราม เทพพิทักษ์ ประกอบละครเรื่อง ปริศนา (2558)
นภัทร อินทร์ใจเอื้อ ประกอบละครเรื่อง ลูกกรุง (2562)
กิตติคุณ เชียรสงค์
ยุรนันท์ ภมรมนตรี
โอภาส ทศพร
ธงไชย แมคอินไตย์
อรวี สัจจานนท์
อุเทน พรหมมินทร์ จากอัลบั้ม กล่อมกรุง ชุดที่ 1 คิดถึง (2542)
ฝน ธนสุนทร จากอัลบั้ม ฝนฝากรัก ชุดพิเศษ (2549)
ศุกลวัฒน์ คณารศ ประกอบภาพยนตร์โฆษณามิสทีน
ฯลฯ
== อ้างอิง ==
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2508
เพลงของชรินทร์ นันทนาคร
เพลงไทยสากล
เพลงลูกกรุง
ราชอาณาจักรเว็สท์ฟาเลิน

ราชอาณาจักรเว็สท์ฟาเลิน (Königreich Westphalen) เป็นราชอาณาจักรที่รุ่งเรืองระหว่าง ค.ศ. 1807 จนถึง ค.ศ. 1813 ที่ตั้งอยู่ในเยอรมนีปัจจุบัน แม้ว่าจะเป็นอาณาจักรอิสระแต่ก็เป็นรัฐบริวารของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ปกครองโดยเฌโรม โบนาปาร์ตพระอนุชาของนโปเลียน ชื่อของอาณาจักรตั้งตามเว็สท์ฟาเลินแต่ดินแดนของอาณาจักรไม่มีความเกี่ยวข้องกับเว็สท์ฟาเลินเท่าใดนัก
ราชอาณาจักรเว็สท์ฟาเลินก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1807 โดยการรวมดินแดนที่ได้มาจากราชอาณาจักรปรัสเซียตามสนธิสัญญาทิลซิท ที่รวมทั้งอาณาจักรดยุคแห่งมักเดบวร์ก, ราชอาณาจักรฮาโนเวอร์, ราชรัฐโวลเฟ็นบืตเติล และ อาณาจักรเลือกตั้งแห่งเฮสเซน เมืองหลวงของอาณาจักรอยู่ที่คาสเซิล กษัตริย์ตั้งราชสำนักอยู่ที่วิลเฮล์มสเฮอเฮอ ที่เปลี่ยนชื่อมาเป็นนโปเลออนเฮอเฮอ ราชอาณาจักรเว็สท์ฟาเลินเป็นรัฐในกลุ่มสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
จักรวรรดิฝรั่งเศส
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2350
สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2356
รัฐสิ้นสภาพในประเทศเยอรมนี
รัฐในสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์
สงครามนโปเลียน
รัฐบริวารในมหาสงครามฝรั่งเศส
เอบิซุ (โตเกียว)

เอบิซุ  เป็นย่านหนึ่งในเขตชิบูยะในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ใกล้กับย่านรปปงงิและชิบูยะส่วนกลาง เดินทางเข้าถึงได้สะดวกโดยรถไฟสายยามาโนเตะ และสายฮิบิยะ ซึ่งจะจอดที่สถานีรถไฟเอบิซุ จากสถานีสามารถเดินเท้าเข้าถึงย่านนี้ได้อย่างสะดวก มีร้านเครื่องแต่งกายนำสมัย ร้านเหล้าองุ่น และร้านขายขนม เช่นเดียวกับย่านนำสมัยอย่างไดกังยามะและฮิโรโอะ
สถานที่ท่องเที่ยวหลักของย่านเอบิซุจะอยู่รอบ Yebisu Garden Place และโรงแรมเวสติน เดินเท้าได้จากทางออกด้านตะวันออกของสถานีเอบิซุผ่านทาง Yebisu Skywalk ตัวอย่างสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ เช่น สำนักงานใหญ่ของ Sapporo Breweries พิพิธภัณฑ์เบียร์เอบิซุ และ Tokyo Metropolitan Museum of Photography
เอบิซุเป็นจุดเปลี่ยนรถไฟของผู้ใช้บริการสายยะมะโนะเตะและฮิบิยะ จึงมีบาร์และร้านอาหารมากมาย ตั้งแต่ร้านอาหารแบบอิซากายะ ไปจนถึงผับแบบอังกฤษ รวมถึงบาร์ยืนดื่มแบบดั้งเดิมหรือทาจิโนมิ ร้านอาหารเหล่านี้ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในย่านเก่าที่อยู่ถัดจากทางออกด้านตะวันตกของสถานีรถไฟ แยกออกจากถนนโคมาซาวะ อาคาร Yebisu Garden Place Tower มีจุดชมทิวทัศน์ของกรุงโตเกียวอยู่บนภัตตาคารบนชั้นที่ 38
เอบิซุถือกำเนิดขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2471]โดยขณะนั้นเป็นชุมชนที่พัฒนาขึ้นรอบๆอาคารของ Japan Beer Brewery Company ซึ่ง Yebisu Garden Place ตั้งอยู่ในปัจจุบัน Yebisu Beer ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2433 โดย Japan Beer ตั้งชื่อตามเทพเอบิซุ หนึ่งในเจ็ดเทพแห่งโชคลาภของญี่ปุ่น และเป็นเบียร์ที่เป็นที่นิยมของคนในท้องที่มายาวนาน ย่านนี้ได้ชื่อตามสถานีรถไฟที่สร้างขึ้นโดย Japan Beer Brewery Company เมื่อ พ.ศ. 2444 เพื่ออำนวยความสะดวกในการขนส่งเบียร์ ตั้งแต่นั้น Japan Beer ได้จัดระบบองค์กรใหม่และเปลี่ยนชื่อเป็น Sapporo Breweries Ltd. หลังจากที่โรงกลั่นเบียร์ถูกย้ายออกไปที่ชิบะเมื่อ พ.ศ. 2531 พื้นที่นี้ได้พัฒนาใหม่เป็น Yebisu Garden Place และเปิดสำหรับประชาชนทั่วไปใน พ.ศ. 2537
คำว่า "Yebisu" เป็นการสะกดแบบโบราณ ซึ่งจะออกเสียงเช่นเดียวกับ "Ebisu" ไม่ว่าจะมี "Y" หรือไม่
== อ้างอิง ==
端田晶 「第三講義 慶応元年のビール王子」『もっと美味しくビールが飲みたい! - 酒と酒場の耳学問』 講談社〈講談社文庫〉、2008年7月15日、第1刷、130から134ページ。ISBN 978-4062761130。
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Yebisu Garden Place 
Sapporo Beer  History
Tokyo Essentials Ebisu
Tokyo Food Page Ebisu/Daikanyama Restaurants
Metropolis Magazine  Ebisu
อ
แคนแคน

แคนแคน (cancan, ก็องก็อง  แปลว่า อื้อฉาว; สะกด can-can) เป็นรูปแบบการแสดงเต้นระบำในห้องโถง ประกอบดนตรีจังหวะเต้นรำ โดยใช้นักเต้นสตรีสวมกระโปรงยาว มีกระโปรงลูกไม้ซับใน สวมถุงน่องและรองเท้าส้นสูง  นักเต้นจะเต้นด้วยท่าทางยั่วยวนผู้ชมที่เป็นชาย โดยเปิดชายกระโปรงให้เห็นกางเกงชั้นใน และเตะขาขึ้นสูง หรือกระโดดแยกขา สลับกับการเคลื่อนไหวร่างกาย 
ดนตรีที่ใช้ประกอบการเต้น มักใช้เพลงกาล็อพ (galop, ม้าควบ) ในจังหวะ 2/4 เพลงที่นิยมใช้ คือเพลง Orpheus in the Underworld ของชาก ออฟเฟนบาค หรือเพลงอื่นๆ ของโยฮันน์ ชเตราสส์ ที่สอง
การเต้นแบบแคนแคนเกิดขึ้นครั้งแรกราวทศวรรษ 1830 การเต้นบอลรูมของชนชั้นผู้ใช้แรงงานในย่านมงต์ปาร์นาส กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยนักเต้นชาย แต่เป็นที่นิยมเต้นในช่วงทศวรรษ 1890 เป็นการเต้นแสดงโดยนักเต้นหญิง โดยเฉพาะการแสดงที่โรงละครมูแลงรูจ ที่ตั้งอยู่ในย่านโคมแดงในมงมาร์ต  นักเต้นหญิงที่มีชื่อเสียง เช่น La Goulue และ Jane Avril ที่มีปรากฏอยู่ในภาพวาดแบบโพสต์อิมเพรสชันนิสม์ของอองรี เดอ ตูลูส-โลแตร็ก เป็นจำนวนมาก
การเต้นแคนแคนที่มูแลงรูจเป็นที่นิยมจนถึงทศวรรษ 1920 และเป็นที่รู้จักในวงกว้างจากละครเวทีเรื่อง Can-can (1953) โดยโคล พอร์ตเตอร์  จัดแสดงที่บรอดเวย์ และเวสต์เอนด์   และภาพยนตร์ในปี 1960 นำแสดงโดยแฟรงก์ ซินาตรา และเชอร์ลี แมคเลน 
==อ้างอิง==
การเต้นรำ