pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
อุ๋ยซี

อุ๋ยซี หรือที่รู้จักในชื่อจากนิยายและนิทานพื้นบ้านว่า หวงเยฺว่อิง  เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ภรรยาของจูกัดเหลียง บุตรสาวของอุยสิง่าน เป็นชาวเมืองซงหยง มณฑลหูเป่ย อุ๋ยซีมีรูปร่างขี้ริ้ว แต่มีความฉลาด ไหวพริบปฏิภาณเป็นเยี่ยม เชี่ยวชาญด้านภูมิศาสตร์ โหราศาสตร์และยุทธศาสตร์ มีบุตรชายกับจูกัดเหลียง 1 คน คือ จูกัดเจี๋ยม ลักษณะตามคำบรรยายในวรรณกรรมสามก๊กฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) อุ๋ยซีเป็นหญิงสาวรูปชั่วตัวดำ หน้าออกฝี มีลักษณะวิปริต ทั้งกายจะหางามสักสิ่งหนึ่งก็มิได้ แต่ทว่ามีสติปัญญาพาทีหลักแหลม รู้วิชาการในแผ่นดินและอากาศ ขงเบ้งเห็นดังนั้นจึงเลี้ยงเป็นภรรยา ได้บอกศิลปะทั้งปวงให้นางนั้นเป็นอันมาก ครั้งขงเบ้งถึงแก่ความตายก็เป็นม่ายอยู่
== ประวัติ ==

นอกจากในสามก๊กฉบับของเจ้าพระยาพระคลัง (หน) แล้ว มีการกล่าวถึงนางอุ๋ยซีในอีกแง่หนึ่งซึ่งแตกต่างออกไป โดยบางที่มาอ้างอิงถึงนางอุ๋ยซีว่านางมีนามเต็มว่า หวงเยฺว่อิง (黄月英) ซึ่งชื่อของนางที่อุยสิง่านเป็นผู้ตั้งให้นั้น แปลว่า จันทร์กระจ่าง หมายถึงสติปัญญาอันฉลาดเฉลียวจนเกินยิ่งกว่าหญิงใดๆ ในวัยเดียวกันนั้นเอง ลักษณะของอุ๋ยซีนั้นมิได้อัปลักษณ์จนเกินงามมากนัก เพียงแต่มีสีผิวที่เหลืองเข้มมากจนค่อนไปทางดำคล้ำเท่านั้น ทว่าสิ่งที่จูกัดเหลียงมองเห็นในตัวของอุ๋ยซีนั้น คือความงามจากภายใน การเจรจาพาทีที่สามารถชักจูงให้ผู้คนคล้อยตามโดยง่าย ความรอบรู้ฉลาดเฉลียว ทำให้นางงามล้ำโดดเด่นยิ่งกว่าหญิงใดๆ นอกจากการเจรจาพาทีอันชาญฉลาด อุ๋ยซียังมีความชำนาญในการเรียนรู้และถ่ายทอดอีกด้วย นางได้พัฒนาพาหนะที่จูกัดเหลียงประดิษฐ์ขึ้น และส่งต่อวิทยาการนั้นสู่อนุชนรุ่นหลังจนกลายเป็นที่กล่าวขานในเกงจิ๋วสืบมาจนปัจจุบัน
นอกจากชื่อเดิมของนางแล้ว อุ๋ยซี หรือหวงเยฺว่อิง ยังมีอีกชื่อหนึ่ง คือ หวงว่าน อันหมายถึงผู้มีปัญญาอันล้ำเลิศ ความฉลาดเฉลียวของนางไม่ได้ด้อยไปกว่าบิดาอุยสิง่าน และเสอปิ่งผู้เป็นพี่ชายเลย ในบทประพันธ์ของหลอกว้านจงมีการกล่าวถึงนางอีกด้วย รวมทั้งชื่อของนางยังเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะที่เป็นสตรีผู้มีความสามารถสูงส่งแห่งยุค ส่วนที่มีการกล่าวว่านางเป็นสตรีที่อัปลักษณ์ ผมเหลือง ผิวดำนั้น มีผู้สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นการกล่าวให้ร้ายจากผู้ที่ริษยาในความเก่งกาจสามารถผิดจากหญิงใดๆ ในยุคเดียวกันมากกว่า ซึ่งก็น่าจะมีส่วน เพราะสตรีจีนที่มีความเก่งกาจโดดเด่น ส่วนใหญ่มักถูกพาดพิงถึงในแง่ลบอยู่เสมอ
นอกจากความสามารถในด้านต่างๆ แล้ว อุ๋ยซียังเป็นที่ปรึกษาที่ดีของจูกัดเหลียง นางมักจะเศร้าโศกไปด้วยทุกครั้งที่จูกัดเหลียงกลัดกลุ้มใจ นางมีความปรารถนาดีต่อจูกัดเหลียงอย่างลึกซึ้ง นอกจากจะเป็นภรรยาที่ดีแล้ว อุ๋ยซียังเป็นแม่ที่ดีอีกด้วย เรื่องราวที่เล่าขานเกี่ยวกับความรักระหว่างอุ๋ยซีและจูกัดเหลียงนั้น นับว่าเป็นเรื่องที่งดงามที่สุดเรื่องหนึ่งเลยทีเดียว ในพงศาวดารบันทึกไว้ว่า หลังจากจูกัดเหลียงตายจากไปแล้ว อุ๋ยซีได้ตรอมใจและตายตามไปในเวลาไม่นาน เรื่องของอุ๋ยซีจึงเป็นอีกเรื่องหนึ่งซึ่งกล่าวถึงความภักดี และความกตัญญู ที่คนรุ่นหลังควรเอาเป็นเยี่ยงอย่าง
== อ้างอิง ==
วิธีเลือกเมียของขงเบ้ง 
บุคคลในยุคสามก๊ก
หนองหานหลวง

หนองหานหลวง เป็นหัวเมืองหลักทางเหนือของอาณาจักรขอมในสมัยนั้น สันนิษฐานน่าจะเป็นเมืองประเทศราชเช่นเดียวกับ พิมาย หรือละโว้ ของอาณาจักรขอม ซึ่งมีศูนย์กลางการปกครองที่เมืองพระนคร(นครธม) เมืองหนองหานหลวงมีเขียนบันทึกไว้ใน ตำนานอุรังคธาตุ ในตอนที่สร้างองค์พระธาตุพนม จังหวัดนครพนมตอนหนึ่งว่า
"...เมื่อพระพุทธองค์เสด็จปรินิพพานแล้ว มัลลกษัตริย์ทั้งหลายได้ถวายพระเพลิงพระสรีระ แต่ไม่สำเร็จ จนเมื่อพระมหากัสสปะมาถึงได้อธิษฐานว่า พระธาตุองค์ใดที่จะอัญเชิญไปประดิษฐานที่ภูกำพร้า ขอพระธาตุองค์นั้นเสด็จมาอยู่บนฝ่ามือ ดังนี้แล้ว พระอุรังคธาตุ ก็เสด็จมาอยู่บนฝ่ามือขวาของพระมหากัสสปะ ขณะนั้นไฟธาตุก็ลุกขึ้นโชติช่วง เผาพระสรีระได้เองเป็นอัศจรรย์ เมื่อถวายพระเพลิงและแจกพระบรมสารีริกธาตุเสร็จเรียบร้อยแล้ว พระมหากัสสปะพร้อมด้วยพระอรหันต์ 500 องค์ ก็ได้อัญเชิญพระอุรังคธาตุ มาทางอากาศ แล้วมาลงที่ดอยแท่น (ภูเพ็กในปัจจุบัน) จากนั้นได้ไปบิณฑบาตที่ เมืองหนองหานหลวง เพื่อบอกกล่าวแก่พญาสุวรรณพิงคาระ ตำนานตอนนี้ตรงกับตำนานพระธาตุเชิงชุม และพระธาตุนารายณ์เจงเวง ซึ่งมีรายละเอียดอยู่แล้ว
เมื่อพญาทั้ง 5 ซึ่งอยู่ ณ เมืองต่าง ๆ อันได้แก่ พญานันทเสน แห่งเมืองศรีโคตบูร พญาจุลณีพรหมทัต พญาอินทปัตถนคร พญาคำแดง แห่งเมืองหนองหานน้อย และพญาสุวรรณพิงคาระ แห่งเมืองหนองหานหลวง ได้พากันปั้นดินดิบก่อแล้วเผาไฟ ตามคำแนะนำของพระมหากัสสปะ แบบพิมพ์ดินกว้างยาวเท่ากับฝ่ามือพระมหากัสสปะ
ครั้นปั้นดินเสร็จแล้วก็พากันขุดหลุมกว้าง 2 วา ลึก 2 ศอก เท่ากันทั้ง 4 ด้าน เมื่อก่อดินขึ้นเป็นรูปเตา 4 เหลี่ยม สูง 1 วา โดยพญาทั้ง 4 แล้ว พญาสุวรรณภิงคาระก็ได้ก่อส่วนบน โดยรวมยอดเข้าเป็นรูปฝาปารมีสูง 1 วา รวมความสูงทั้งสิ้น 2 วา แล้วทำประตูเตาไฟทั้ง 4 ด้าน เอาไม้จวง จันทน์ กฤษณา กระลำพัก คันธรส ชมพู นิโครธ และไม้รัง มาเป็นพื้น ทำการเผาอยู่ 3 วัน 3 คืน เมื่อสุกแล้วจึงเอาหินหมากคอยกลางโคก มาถมหลุม เมื่อสร้างอุโมงค์ดังกล่าวเสร็จแล้ว พญาทั้ง 5 ก็ได้บริจาคของมีค่าบรรจุไว้ในอุโมงค์เป็นพุทธบูชา
จากนั้น พระมหากัสสปะ ก็ได้อัญเชิญพระอุรังคธาตุ เข้าบรรจุภายในที่อันสมควร แล้วให้ปิดประตูอุโมงค์ไว้ทั้ง 4 ด้าน โดยสร้างประตูด้วยไม้ประดู่ ใส่ดาลปิดไว้ทั้ง 4 ด้าน แล้วให้คนไปนำเอาเสาศิลาจากเมืองกุสินารา1 ต้น มาฝังไว้ที่มุมเหนือตะวันออก แปลงรูปอัศมุขี (ยักษิณีหน้าเป็นม้า) ไว้โคนต้นเพื่อเป็นหลักชัยมงคลแก่บ้านเมืองในชมพูทวีป นำเอาเสาศิลาจากเมืองพาราณสี 1 ต้น ฝังไว้มุมใต้ตะวันออก แปลงรูปอัศมุขีไว้โคนต้น เพื่อหมายมงคลแก่โลก นำเอาเสาศิลาจากเมืองตักศิลา 1 ต้น ฝังไว้มุมเหนือตะวันตก พญาสุวรรณพิงคาระให้สร้างรูปม้าอาชาไนยไว้ตัวหนึ่ง หันหน้าไปทางทิศเหนือ เพื่อแสดงว่าพระบรมธาตุเสด็จออกมาทางทิศทางนั้น และพระพุทธศาสนาจักเจริญรุ่งเรืองจากเหนือเจือมาใต้ พระมหากัสสปะให้สร้างม้าพลาหกไว้ตัวหนึ่ง คู่กัน หันหน้าไปทางทิศเหนือ เพื่อเป็นปริศนาว่า พญาศรีโคตบูรจักได้สถาปนาพระอุรังคธาตุไว้ตราบเท่า 5,000 พระวัสสา เกิดทางใต้และขึ้นไปทางเหนือ เสาอินทขีล ศิลาทั้ง 4 ต้น ยังปรากฏอยู่ 2 ต้น ทางทิศตะวันออก ส่วนอีก 2 ต้น ได้ก่อหอระฆังหุ้มไว้ ส่วนม้าศิลาทั้ง 2 ตัว ก็ยังปรากฏอยู่ถึงปัจจุบัน..."
จากตำนานอุรังคธาตุ พอหมดสมัยของพระยาสุวรรณภิงคาระ กษัตริย์องค์ต่อมาคงปกครองเรื่อยมา แต่ไม่มีบทบาทเท่าพระยาสุวรรณภิงคาระ ไม่ก็เกิดสงคราม หรือก็อาจเกิดภัยธรรมชาติจนทำให้ต้องอพยพไปที่อื่น อาจจะเป็นเพราะสาเหตุใดสาเหตุหนึ่งก็เป็นได้ จึงทำให้เมืองหนองหานหลวงร้าง และขาดหายไปจากประวัติศาสตร์ช่วงหนึ่ง เหลือเพียงชุมชนเล็กๆที่ไม่มีบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์เท่านั้น
== อ้างอิง ==
อาณาจักรพระนคร
ประวัติศาสตร์ของจังหวัดสกลนคร
กลุ่มภาษาตามาง

กลุ่มภาษาตามาง (Tamangic languages) เป็นกลุ่มย่อยของตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่าที่ใช้พูดในเขตเทือกเขาหิมาลัยของเนปาล ภาษาในกลุ่มนี้ได้แก่ภาษาตามาง (มีสองสำเนียง ผู้พูดราวล้านคน) ภาษากูรุง (มีสามสำเนียง ที่เข้าใจกันได้น้อยมาก ภาษาทากาลี (รวมสำเนียงเซเกของชาวตามาง) และภาษาที่ใกล้เคียงอย่างภาษามานัง ภาษากยาซัมโด และภาษานัรพู
ภาษาฆาเลที่พูดโดยชาวฆาเล ใกล้เคียงกับกลุ่มภาษานี้ แต่การจัดจำแนกยังไม่แน่นอน
== การจัดจำแนก ==
กลุ่มภาษาตามางเป็นกลุ่มเดียวกับกลุ่มภาษาโบดิชหรือหิมาลัยตะวันตกตามการจัดจำแนกของ Bradley (1997) และกลุ่มภาษาทิเบต-กาเนารีของ Van Driem (2001)
== อ้างอิง ==
George van Driem (2001) Languages of the Himalayas: An Ethnolinguistic Handbook of the Greater Himalayan Region. Brill.
ตระกูลภาษาจีน-ทิเบต
โมโมโกะ สึกุนากะ

โมโมโกะ สึกุนากะ (, เกิดวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2535) เป็นอดีตนักร้องหญิงชาวญี่ปุ่น เธอเคยเป็นสมาชิกของเบอร์รีซ์โคโบและโบโน่!
หลังจากที่เบอร์รีซ์โคโบได้ยุบวงเมื่อปี พ.ศ. 2558 ซึ่งสมาชิกคนอื่นในเบอร์รีซ์โคโซได้สำเร็จการศึกษายกเว้นเพียงสึกุนากะเท่านั้นที่ยังอยู่กับเฮลโล! โปรเจกต์จนถึงปี พ.ศ. 2560
== PhotoBook ==
Momo – (19 มิถุนายน 2007)
Momo16 -Momoiro- (momo16 -ももいろ-, "Momo16 Peach-colored"?,19 มีนาคม 2008)
Momo no Mi (桃の実, "Peach Seeds"?,21 พฤศจิกายน 2008)
Momochiii (21 สิงหาคม 2009)
== รายการวิทยุ ==
Momoko no Puri Puri Princess (7 เมษายน 2009 – ปัจจุบัน)
== ผลงานภาพยนตร์ ==
เดือน ธันวาคม พ.ศ. 2545 - 仔犬ダンの物語 Koinu Dan no Monogatari (Puppy DAN's story)
เดือน กรกฎาคม พ.ศ. 2547 - Promise Land ～クローバーズの大冒険～ (Promise Land ,Clovers Adventure) 
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official Hello! Project profile
 Tsugunaga Momoko
นักร้องญี่ปุ่น
บเอร์รีซ์โคโบ
นวสี

นวสี หรือ นวสีวถิกาบรรพ หมายถึง อาการ ซากศพทั้ง 9 เวลา นวสีวถิกา แปลว่า ป่าช้าสำหรับทิ้งซากศพ 9 อย่าง และความหมายในมหาสติปัฏฐานสูตรจะระบุถึงซากศพ 9 ลักษณะ ซึ่งถ้าหากหมั่นใช้เป็นที่ตั้งของสติ คือ ระลึกถึงตนเองโดยความเป็นศพหนึ่งใน 9 ลักษณะ
เหมือนกะว่าพึงเห็นสรีระที่เขาทิ้งไว้ในป่าช้า ตายแล้ววันหนึ่งบ้าง สองวันบ้าง สามวันบ้าง ที่ขึ้นพอง มีสีเขียวน่าเกลียด มีน้ำเหลืองไหลน่าเกลียด
เหมือนกะว่าพึงเห็นสรีระที่เขาทิ้งไว้ในป่าช้า อันฝูงกาจิกกินอยู่บ้าง ฝูงนกตะกรุมจิกกินอยู่บ้าง ฝูงแร้งจิกกินอยู่บ้าง หมู่สุนัขกัดกินอยู่บ้าง หมู่สุนัขจิ้งจอกกัดกินอยู่บ้าง หมู่สัตว์ตัวเล็กๆต่างๆ กัดกินอยู่บ้าง
เหมือนกะว่าพึงเห็นสรีระที่เขาทิ้งไว้ในป่าช้า เป็นร่างกระดูก ยังมีเนื้อและเลือด ยังมีเส้นเอ็นผูกรัดอยู่
เหมือนกะว่าพึงเห็นสรีระที่เขาทิ้งไว้ในป่าช้า เป็นร่างกระดูก ปราศจากเนื้อ แต่ยังเปื้อนเลือด ยังมีเส้นเอ็นผูกรัดอยู่ (ช่วงนี้อาจมีราสีดำๆขึ้นซากศพ)
เหมือนกะว่าพึงเห็นสรีระที่เขาทิ้งไว้ในป่าช้า เป็นร่างกระดูก ปราศจากเนื้อและเลือดแล้ว ยังมีเส้นเอ็นผูกรัดอยู่
เหมือนกะว่าพึงเห็นสรีระที่เขาทิ้งไว้ในป่าช้า คือ เป็นกระดูก ปราศจากเส้นเอ็นผูกรัดแล้ว เรี่ยรายไปในทิศใหญ่ทิศน้อย คือ กระดูกมือไปทางหนึ่ง กระดูกเท้าไปทางหนึ่ง กระดูกแข้งไปทางหนึ่ง กระดูกขาไปทางหนึ่ง กระดูกสะเอวไปทางหนึ่ง กระดูกหลังไปทางหนึ่ง กระดูกสันหลังไปทางหนึ่ง กระดูกสีข้างไปทางหนึ่ง กระดูกหน้าอกไปทางหนึ่ง กระดูกไหล่ไปทางหนึ่ง กระดูกแขนไปทางหนึ่ง กระดูกคอไปทางหนึ่งกระดูกคางไปทางหนึ่ง กระดูกฟันไปทางหนึ่ง กะโหลกศีรษะไปทางหนึ่ง
เหมือนกะว่าพึงเห็นสรีระที่เขาทิ้งไว้ในป่าช้า คือ เป็นกระดูกมีสีขาว เปรียบด้วยสีสังข์
เหมือนกะว่าพึงเห็นสรีระที่เขาทิ้งไว้ในป่าช้า คือ เป็นกระดูกกองเรียงรายอยู่แล้วเกินปีหนึ่งขึ้นไป
เหมือนกะว่าพึงเห็นสรีระที่เขาทิ้งไว้ในป่าช้า คือ เป็นกระดูกผุ เป็นจุณแล้ว
==อ้างอิง==
มหาสติปัฏฐานสูตร พระไตรปิฎก เล่มที่ ๑๐  พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๒ ทีฆนิกาย มหาวรรค
ศาสนาพุทธ
พระองค์แสน

หลวงพ่อพระองค์แสน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะเชียงแสน ประดิษฐานภายในพระวิหารวัดพระธาตุเชิงชุมวรวิหาร อำเภอเมือง จังหวัดสกลนคร
หลวงพ่อพระองค์แสน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะเชียงแสน ขัดสมาธิราบ ก่ออิฐถือปูนลงรักปิดทองหน้าตักกว้าง ๒ เมตร สูงจากฐานถึงพระเมาลี ๓.๒๐ เมตรประทับนั่งบนแท่นสูง๑.๓๕ เมตร หันพระพักตร์ไปทางทิศ ตะวันออก หันพระปฤศฎางค์เข้าหาองค์ หลวงพ่อพระองค์แสนเป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองของชาวสกลนครคู่มากับพระ ธาตุเชิงชุม ประดิษฐานเป็นพระประธานอยู่ภายในพระวิหาร เป็นพระพุทธรูปที่ศักดิ์สิทธิ์มากอีกองค์หนึ่งของประเทศ
จากตำนาน  หลวงพ่อพระองค์แสนสร้างขึ้นราวพุทธศักราช ๑๘๐๐ เพื่อแทนหลวงพ่อสุวรรณแสนองค์จริงที่เป็นทองคำทั้งองค์ (สร้างโดยพระเจ้า ชัยวรมันที่ ๓)คือในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ ๗ เกิดศึกสงครามหลายครั้ง จึงย้ายเมืองไปอยู่ที่นครธม ก่อนย้ายได้นำพระสุวรรณแสน ทองคำไปซ่อนไว้ในน้ำ ไม่สามารถนำไปได้ด้วยเหตุว่ากลัวข้าศึกจะมาแย่งชิงในระหว่างทาง พระเจ้าชัยวรมันที่ ๗ ได้สร้างหลวงพ่อ พระองค์แสน(องค์ปัจจุบัน)แทนไว้ให้ ทำด้วยหินเหล็กเส้นชนิดสี่เหลี่ยมเป็นโครง(ผูกลวด) แล้วฉาบด้วยทรายผสมปูนขาวแช่น้ำเปลือก ไม้(ยางบง) น้ำแช่หนัง - มะขาม - น้ำอ้อย และเถา ฝักกรูด ลงรักปิดทอง มีพุทธลักษณะเท่าเดิม ภายในก็บรรจุเครื่องราง ของขลังสมัยก่อนไว้มาก ให้นามว่า "หลวงพ่อพระองค์แสน" เป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ ต่อมามีการบูรณะซ่อมแซมหลายครั้ง
ในอดีต เมื่อมีการเฉลิมฉลองสมโพธิ์ราชธานีครบ ๒๐๐ ปีตามประกาศรัฐบาล จะมีการบูรณะปฏิสังขรณ์ขยายโบสถ์ โดยตรงทุบองค์หลวงพ่อออก แล้วสร้างองค์ใหม่ไว้ข้างหลังแทน เมื่อการบูรณะเริ่มขึ้นช่างชาวญวน(เวียดนาม) พยามทุบองค์พระ และพยามลอกทองที่หุ้มออกแต่พอทุบไปครั้งใด ก็ได้ยินแต่เสียงหัวเราะดังกังวานออกมา จนภายหลังถึงกลับต้องล้มป่วยไป ด้วยเหตุนี้จึงต้องล้มเลิกการบูรณะเอาหลวงพ่อออก จากเหตุดังกล่าวเมื่อท่านมาสักการะหลวงพ่อพระองค์แสน จะเห็นมีหลวงพ่อซ้อนกันอยู่ ๒ องค์ องค์หน้าคือหลวงพ่อองค์เดิม ส่วนองค์หลังเป็นองค์ใหม่ที่จะสร้างขึ้นมาแทน
จากประวัติหลวงพ่อหลายอย่าง ในสมัยก่อนเคยมีพระมอญ ที่เคยมาบำเพ็ญศีลภาวนาที่วัด แล้วพอจะกลับก็บอกพระที่วัดไว้ว่า หลวงพ่อองค์นี้เป็นองค์ปลอม แต่เป็นองค์ปลอมที่ศักดิ์มาก ปู่ย่าตายายชาวสกลนครและหลายๆคน คงเคยได้ยินตำนานเล่าต่อกันมาว่า บริเวณกลางหนองหานนั้น จะมีจุดที่ลึกมากกว่าปกติ อยู่หลายแห่ง ซึ่งชาวประมงหนองหานจะเรียกว่า ขุม  หรือหลุมนั้นเอง และจะมีชื่อเรียกต่างๆกัน เช่น ขุมใหญ่ ขุมเต่าฮาง ขุมก้านเหลือง ซึ่งขุมนี้จะลึกประมาณ ๑๕-๒๐ เมตรทีเดียวเชื่อกันว่าในสมัยก่อนเมื่อพระยาขอม จะย้ายเมืองอพยพผู้คนไปอยู่เขมรนั้น พระองค์ได้เอา หลวงพ่อพระสุวรรณแสน องค์เดิมมาซ่อนไว้ที่ขุมลึกกลางหนองหารชาวประมงจะเรียกจุดนี้ว่า ขุมใหญ่ ซึ่งเป็นขุมที่ลึกที่สุด ในอดีตสมัยรุ่นตา ยาย อาชีพหลักๆของชาวสกลนครก็คือ จับปลา มีอยู่วันหนึ่งมีคนออกทอดแหหาปลา แต่แหกลับติดอะไรบางอย่างใต้น้ำ จึงดำน้ำลงไปดึงออก เมื่อดำลงไปกำลังดึงแหออกนั้นก็เห็นว่าตนเหยียบอยู่บนบ่าพระพุทธรูปองค์ใหญ่อยู่ จากเหตุการณ์นี้ทำให้คนทั้งสกลนครเล่าลือกัน และมีคนพบเห็นเรื่อยมา แต่ในปัจจุบันเวลาผ่านมาหลายปี อาจจะเป็นเพราะ สาหร่าย วัชพืชน้ำ ตะกอนต่างๆทับถมกันสูงขึ้นทุกวัน จึงไม่มีคนพบเห็นอีก ด้วยเหตุนี้ชาวสกลนครจึงถือว่าหนองหาน เป็นหนองน้ำที่ศักดิ์สิทธิ์ประจำจังหวัดด้วย
กลุ่มภาษาทิเบต-กาเนารี

กลุ่มภาษาทิเบต-กาเนารี (Tibeto-Kanauri languages) หรือกลุ่มภาษาโบดิช-หิมาลัย เป็นการจัดจำแนกในระดับกลางของตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า ความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มภาษาทิเบตและภาษากาเนารี แตกต่างกันไปตามความเห็นของนักภาษาศาสตร์แต่ละคน
== แนวคิดของกลุ่มภาษาทิเบต-กาเนารี ==
Benedict (1972) เป็นคนแรกที่เสนอการจัดตั้งกลุ่มภาษานี้ แต่ได้ขยายของเขตของกลุ่มภาษาหิมาลัยให้รวมไปถึงภาษาเกวียงอิก ภาษามาการิกและภาษาเลปชา
Van Driem (2001) เสนอว่า กลุ่มภาษาหิมาลัยตะวันตก กลุ่มภาษาโบดิชและกลุ่มภาษาตามังอิกมีจุดกำเนิดร่วมกัน Bradley (1997)แสดงให้เห็นความแตกต่างในด้านของคำและจัดให้กลุ่มภาษาหิมาลัยตะวันตกและกลุ่มภาษาตามังอิกอยู่ในกลุ่มภาษาโบดิช ทำให้เกิดกลุ่มภาษาทิเบต-กาเนารีขึ้น Matisoff รมกลุ่มภาษาโบดิช กลุ่มภาษาหิมาลัยตะวันตกและภาษาเลปชา เป็นอีกกลุ่มหนึ่ง
ตระกูลภาษาจีน-ทิเบต
กลุ่มภาษาโลโล-พม่า

กลุ่มภาษาโลโล-พม่า (Lolo-Burmese languages) เป็นภาษาที่มีผู้พูดในพม่าและจีนตอนใต้ เป็นกลุ่มย่อยของตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า ภาษาน่าซีจัดอยู่ในกลุ่มนี้แต่การจัดจำแนกย่อยลงไปอีกยังไม่แน่นอน อาจจัดให้เป็นสาขาย่อยที่สามนอกเหนือจากกลุ่มภาษาพม่าและกลุ่มภาษาโลโล ภาษาปยูที่เป็นต้นกำเนิดของภาษาพม่าอาจมีความเชื่อมโยงกับกลุ่มภาษาโลโล-พม่า แต่ไม่มีหลักฐานเพียงพอสำหรับการจัดจำแนก ทำให้ถูกจัดให้เป็นตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่าที่จัดจำแนกไม่ได้ ภาษามรูซึ่งเป็นภาษาที่จัดจำแนกไม่ได้อีกภาษาหนึ่งเชื่อว่ามีความสัมพันธ์กับกลุ่มภาษาโลโล-พม่าเช่นกัน
== อ้างอิง ==
George van Driem (2001) Languages of the Himalayas: An Ethnolinguistic Handbook of the Greater Himalayan Region. Brill.
ตระกูลภาษาจีน-ทิเบต
ภูน้ำลอดเชิงชุม

ภูน้ำลอดเชิงชุม หรือ ภูน้ำลอด เป็นลักษณะเนินที่มีความสูงกว่าพื้นที่โดยรอบ ซึ่งปกติพื้นที่โดยรอบจะถูกน้ำหนองหานท่วมถึงในฤดูน้ำหลาก และมีตาน้ำธรรมชาติที่เกิดขึ้นบริเวณใกล้เคียงกับองค์พระธาตุเชิงชุมของวัดพระธาตุเชิงชุม ขนาดกว้างประมาณ 2 เมตร ยาว 2.5 เมตร โดยชาวบ้านจะเอาไม้ลงไปก่อเป็นบ่อ ในอดีตชาวเมืองสกลนครจะมาตักน้ำเพื่อไปบริโภคในบ่อนี้ มีเรื่องเล่าว่าถ้าทำถังน้ำหล่นลงไปในบ่อจะต้องไปรอรับที่สระพังทองริมหนองหาน เพราะทางน้ำใต้ดินไหลเชื่อมต่อไปไกลถึงที่นั่น
ภูมิศาสตร์ของจังหวัดสกลนคร
สระพังทอง

สระพังทอง เป็นสระน้ำขนาดใหญ่ อยู่ด้านทิศตะวันออกของตัวเมืองสกลนคร สร้างขึ้นตามคติของขอมในสมัยก่อน เพื่อใช้ในการชลประทานหน้าแล้ง การขุดบ่อน้ำที่อยู่ไม่ลึกจากผิวดิน ย่อมเหนื่อยน้อยกว่าการขุดบ่อที่มีระดับน้ำใต้ดินลึกบริเวณดังกล่าวซึ่งใกล้หนองหานมากจึงเหมาะแก่การสร้างเขื่อน ย่อยๆไว้ใช้หน้าแล้ง
ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ สกลนครเป็นสวนสาธารณะที่ชาวสกลนคร ใช้พักผ่อนในยามว่าง และใช้จัดงานลอยกระทง แข่งขันเรือยาว และงานรื่นเริงต่างๆ
หรือกล่าวอีกอย่างหนึ่งก็คึือ บาราย (สระน้ำในอารยธรรมขอม) เพราะขอมได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่เชี่ยวชาญในระบบชลประทานมากในอดีต (คำว่าสระพังทอง มาจากคำว่า ตระพัง มีรากศัพท์มาจากภาษาเขมรว่า “ตรฺพำง” (อ่านว่า ตรอเปียง) แปลว่า บ่อหรือสระน้ำที่ขุดขึ้น)
จากประวัติที่เคยเล่ากันมาแต่ในอดีตนั้น จะมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่เรียกกันว่า "ภูน้ำรอด" ที่วัดพระธาตุเชิงชุมนั้น ข้อสันนิษฐานก็คือ เดิมนั้นวัดพระธาตุเชิงชุมก็คือ อโรคยาศาลา(ของขอมที่สร้างในยุคนสมัยพระเจ้าชัยวรมัน)นั่นเองเพราะแดนดินถิ่นนี้ (สกลนคร)คาดว่าอารยธรรมขอมรวมทั้งอิทธพลขอมเรืองอำนาจมาก ดังจะปรากฏจากสถาปัตยกรรมต่างๆ เช่น พระธาตุนารายณ์เจงเวง พระธาตุภูเพ็ก พระธาตุดุม สะพานขอม ปราสาทขอมบ้านพันนา(สว่างแดนดิน) ล้วนแล้วแต่เป็นอารยธรรมขอมทั้งสิ้น "ภูน้ำรอด" ก็คือบ่อน้ำที่มีอุโมงค์น้ำส่งน้ำมาจาก "สระพังทอง" นั่นเอง มีเรื่องเล่ากันว่า เมื่อประชาชนมาตักน้ำที่บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์นี้หากว่า คุถังตกลงไปแล้วให้ไปเก็บที่ "สระพังทอง" นั่นน่าจะมีส่วนจริง เพราะระหว่างบ่อน้ำภูน้ำรอดนี้มีอุโมงค์ส่งน้ำมาจาก บาราย "สระพังทอง"
ระบบส่งน้ำแบบนี้มีทั่วไปที่อิสานใต้ บริเวณรอบๆ ปราสาทเมืองต่ำ (จังหวัดบุรีรัมย์) จะมีสระน้ำ(บาราย)ขนาดใกล้เคียงกันมากกับ "สระพังทอง" แห่งนี้ คลองส่งน้ำหรืออุโมงค์ส่งน้ำนี้ เขมรเรียกว่า "ละลม"
ความจริงตัวปราสาทขอมในจังหวัดสกลนครนั้นมีมากมาย แต่ในอดีตไม่มีใครทราบว่าคืออะไร จึงมีการทำลายและรื้อไป เช่นที่ คุ้มกลางพระศรีธงชัย มีหลักฐานชัดเจนว่าเคยเป็น อโรคยาศาลา หรือ ธรรมศาลามาก่อน โดยสังเกตจากก้อนหินศิลาแลง ที่ยังวางทิ้งระเกะระกะพอมีให้เห็นอยู่บ้าง แต่สันนิษฐานว่าใช่อย่างแน่นอน รวมทั้งในวัดพระธาตุเชิงชุมเอง ในอดีตจะมีหินศิลาแลง วางรอบๆตัวองค์พระธาตุ ปัจจุบันได้ถูกรื้อไปวางและเก็บไว้หน้ากุฏิ พระอาจารย์สมศักดิ์ฯ ในวัดพระธาตุเชิงชุมนั่นเอง
สิ่งก่อสร้างในจังหวัดสกลนคร
แหล่งน้ำในจังหวัดสกลนคร
พงศ์ชนก กันกลับ

พงศ์ชนก กันกลับ   มิสไทยแลนด์เวิร์ล ปี 2552 และนักกีฬาเทควันโดหญิงทีมชาติไทย
==ประวัติ==
พงศ์ชนก กันกลับ  ชื่อเล่น วิว เกิดเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2534  เป็นบุตรสาวของ นายพงษ์เทพ กันกลับ และนางภาวนา กันกลับ เป็นบุตรคนโต ในจำนวนพี่น้อง 2 คนมีน้องสาวอีกคนชื่อ หิรัญญา กันกลับ (เลนส์) โดยมีส่วนสูง 176 เซนติเมตร น้ำหนัก 52 กิโลกรัม สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญ และโรงเรียนนวมินทราชินูทิศเบญจมราชาลัย จากนั้นศึกษาระดับมหาวิทยาลัยอยู่ที่คณะนิเทศศาสตร์ สาขาวิทยุ-โทรทัศน์ มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต เธอเป็น มิสไทยแลนด์เวิร์ล ปี 2552 และ มิสไทยแลนด์เวิลด์คนแรกที่เกิดในยุค 90 สูง 175 เซนติเมตร นอกจากนี้เธอยังเป็น นักกีฬาเทควันโด ทีมชาติไทยอีกด้วย
พงศ์ชนก ยังเคยฝากผลงานลีลาการเตะบนหน้าจอโทรทัศน์ จากละครเรื่อง พยัคฆ์ยี่เก ในบทบาทสาวนักบู๊ และนอกจากนั้นเธอเคยเข้าประกวด ซูเปอร์โมเดลปี 2550 , ประกวดมิสทีนเข้ารอบ 150 คน จากผู้เข้าประกวด 2,000 คน และคว้าตำแหน่งรองอันดับ 2 มิสมอเตอร์โชว์แปซิฟิก พ.ศ. 2551 และรองอันดับ 1 Miss Photo Hitech 2009 มาแล้ว ก่อนที่จะมาคว้าตำแหน่ง มิสไทยแลนด์เวิลด์ 2009 ( Miss Thailand World 2009 ) พ่วงด้วยตำแหน่ง "ขวัญใจช่างภาพสื่อมวลชน" และ "นางงามรูปร่างดี" พร้อมกับเป็นตัวแทนสาวไทยไปประกวด มิสเวิลด์  2009 ที่ประเทศอังกฤษ และแอฟริกาใต้ ในเดือนพฤศจิกายน 2552
==ผลงาน==
===ละคร===
พยัคฆ์ยี่เก
===โฆษณา===
สก๊อต คอลลาเจน คิวเทน
===พิธีกร===
ซอคเก้อร์ วาไรตี้ (ทุกวันอังคาร-วันพุธ 19.00 - 20.00 น. - อดีตทางช่องสตาร์ซอคเก้อร์ทีวี ทรู วิชั่นส์ 75) (ทุกวันอังคาร,พุธและศุกร์ 18.00 - 18.30 น. อดีตทางช่องสยามสปอร์ตฟุตบอล ทรู วิชั่นส์ 96 - ปัจจุบันไม่มีรายการนี้แล้ว)
Champ Jud Pai (แชมป์ จัดไป) (ทุกวันอาทิตย์ 12.00 - 13.00 น. ทางช่อง 3 แฟมิลี่ ช่อง 13) ร่วมกับ พีรพล เอื้ออารียกูล
SPORT MAFIA กีฬาตัวพ่อ (ทุกวันพฤหัสบดี 23.00 - 23.30 น. ทางพีพีทีวี ช่อง 36) ร่วมกับ พีรพล เอื้ออารียกูล
==รางวัล==
รองอันดับ 2 มิสมอเตอร์โชว์แปซิฟิก ปี 2008
รองอันดับ 1 Miss Photo Hi tech 2009
มิสไทยแลนเวิลด์ ประจำปี 2552
นางงามรูปร่างดี ในเวทีมิสไทยแลนเวิลด์ ประจำปี 2552
ขวัญใจช่างภาพสื่อมวลชน ในเวทีมิสไทยแลนเวิลด์ ประจำปี 2552
นักแสดงชาวไทย
นางแบบไทย
มิสไทยแลนด์เวิลด์
นักเทควันโดหญิงชาวไทย
นักกีฬาชาวไทย
บุคคลจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต
นางงามไทย
กอบกุลยา จึงประเสริฐศรี

แพทย์หญิง กอบกุลยา จึงประเสริฐศรี (เกิด 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528) ชื่อเล่น เพื่อน รองนางสาวไทย ประจำปี 2552 เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย
== ประวัติ ==
กอบกุลยา จึงประเสริฐศรี มีชื่อเล่นว่า เพื่อน  เกิดเมื่อ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 เกิดที่จังหวัดขอนแก่น จบระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนอนุบาลขอนแก่น ระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนขอนแก่นวิทยายน และปัจจุบันสำเร็จการศึกษาแพทยศาสตรบัณฑิต เกียรตินิยมอันดับ 2 จากคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น ในชั้นปีสุดท้ายได้เข้ารับการฝึกงานทางการแพทย์ที่โรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์ จังหวัดอุบลราชธานี กอบกุลยาเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม 2553 ณ ศูนย์ประชุมเอนกประสงค์กาญจนาภิเษก มหาวิทยาลัยขอนแก่น และจบการศึกษาปริญญาโท  คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ในวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2553 พญ.กอบกุลยา จึงประเสริฐศรี ได้รับการคัดเลือกจาก นายนิพิฎฐ์ อินทรสมบัติ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม ให้ดำรงตำแหน่งเป็นทูตวัฒนธรรมให้กับกระทรวงวัฒนธรรม และเข้ามาช่วยงานในกระทรวงวัฒนธรรมและเผยเพร่วัฒนธรรมแกชาวต่างชาติอีกด้วย
กอบกุลยา  ดำรงตำแหน่งเป็น แพทย์หญิงปฏิบัติการ ที่โรงพยาบาลขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น และยังเป็นทีมหมอชนบทในการลงพื้นที่ห่างไกล รักษาพยาบาลให้แก้ประชาชนร่วมกับมูลนิธิ พอ.สว. อีกด้วย
ปัจจุบัน ปฏิบัติงานอยู่ที่ศูนย์ทางการแพทย์ คลินิกรักษาความงาม  โรงพยาบาลพญาไท 2  และยังมีผลงานทางหน้าจอโทรทัศน์อยู่อย่างต่อเนื่อง
==เข้าสู่วงการ==
เข้าสู่วงการโดยได้รับการคัดตัวเป็นนักแสดงแสดงภาพยนตร์เรื่อง  รับน้องสยองขวัญ  ในปี 2547 โดยรับบทเป็น เพื่อน ซึ่งขณะนั้นกำลังศึกษาอยู่ หลังจากที่ภาพยนตร์ออกอากาศแล้ว ได้มุ่งมั่นศึกษาทางสายแพทย์ต่อเพราะไม่มีเวลา จนปี 2552  กอบกุลยา จึงประเสริฐศรี ได้สมัครและเป็นผู้เข้าประกวดนางสาวไทย ปี 2552 หมายเลข 4 (รหัสโหวต M4) ที่มาพร้อมกับส่วนสูงถึง 165.5 เซนติเมตร ผ่านเข้ารอบตัดสิน 18 คนสุดท้าย และเข้าเก็บตัวที่เมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี และจัดการประกวด ณ โรงละครอักษรา คิงเพาเวอร์ คอมเพล็กซ์ ถนนรางน้ำ กรุงเทพมหานคร ภายใต้แนวคิด "ทอแสงงามแห่งจิตใจ" โดยโมเดิร์นไนน์ทีวี ถ่ายทอดสดการประกวด และได้รับตำแหน่งรองนางสาวไทย ประจำปี 2552
นางสาวไทย คือ อรวิภา กนกนทีสวัสดิ์
รองอันดับ 1 คือ กอบกุลยา จึงประเสริฐศรี
รองอันดับ 2 คือ วรวิตา จันทร์หุ่น
== ผลงาน ==
=== ภาพยนตร์ ===
|rowspan= "1" align="center"| 2547 ||align="center"| รับน้องสยองขวัญ ||align="center"| เพื่อน
|-
|rowspan= "1" align="center"| 2559 ||align="center"| อ้อมกอดเขมราฐ ||align="center"| คุณหมอแพรขวัญ โตพิวัฒนกุล
|}
=== ภาพยนตร์สั้น ===
พกรักกลับบ้าน (2554) คู่กับ ติณห์ ศรีตรัย
===พิธีกร===
รายการ หมอนอกกะลา ตามติดชีวิต Intern
รายการ มหัศจรรย์พันธุ์กาย KAI TAI SHIN SHOW ทางโมเดิร์นไนน์ ทีวี ร่วมกับ สมเกียรติ จันทร์พราหมณ์,  ศกุนตลา เทียนไพโรจน์, ธนากร ชินกูล  (2 มกราคม 2557 - 2561)
รายการ อยู่เป็นลืมป่วย ทางช่อง อมรินทร์ทีวี
=== งานเพลง ===
เพลง คนขอนแก่น - รวมศิลปินชาวจังหวัดขอนแก่น
== ตำแหน่งและรางวัลที่ได้รับ ==
รองนางสาวไทย ประจำปี 2552
รางวัล “ศิษย์เก่าแห่งความภาคภูมิใจ” จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น เป็นผู้มอบ
== ดูเพิ่ม ==
อินสตราแกรมของหมอเพื่อน
นักแสดงหญิงชาวไทย
บุคคลจากโรงเรียนขอนแก่นวิทยายน
บุคคลจากจังหวัดขอนแก่น‎‎
บุคคลจากคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
นิสิตเก่าคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
แพทย์ชาวไทย
รองนางสาวไทย
แพทย์หญิงชาวไทย
นางงามไทย
แสงธรรม ชูมีชัย

แสงธรรม ชูมีชัย นักแสดงหญิงชาวไทย ได้รับตำแหน่งรองนางสาวไทย ประจำปี 2547
== ประวัติ ==
แสงธรรม ชูมีชัย เกิดที่จังหวัดร้อยเอ็ด  จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสตรีศึกษาร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด  และจบการศึกษาระดับปริญญาตรี จากคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สาขาภาษาอังกฤษ  มหาวิทยาลัยขอนแก่น เป็นศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยขอนแก่น รุ่นที่ 39  ระดับปริญญาโท โครงการพิเศษ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น  สาขาวิชาการท่องเที่ยว
แสงธรรม ชูมีชัย เคยทำงานเป็นนักประชาสัมพันธ์ สังกัดงานประชาสัมพันธ์ กองกลาง มหาวิทยาลัยขอนแก่น ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 ต่อมาในปี พ.ศ. 2551 จึงได้ย้ายมาทำงานที่งานประชาสัมพันธ์และโสตฯ สำนักงานผู้อำนวยการ ศูนย์หัวใจสิริกิติ์ฯ และเป็นนักทรัพยากรบุคคล กลุ่มงานทรัพยากรบุคคล โรงพยาบาลร้อยเอ็ด ในปี พ.ศ. 2554
==เข้าสู่วงการ==
=== การประกวดนางสาวไทย 2547 ===
เป็นผู้เข้าประกวดนางสาวไทย ประจำปี 2547  และได้รับรางวัลรองนางสาวไทยอันดับหนึ่ง ประจำปี 2547  และได้รับรางวัลอีก 2 รางวัลจากการประกวด คือรางวัลขวัญใจประชาชน และขวัญใจภาคตะวันออกเฉียงเหนือ การประกวดนางสาวไทยในปี 2547 นี้  จัดการประกวดที่ เวทีใหม่ สวนอัมพร ภายใต้แนวคิด "กุหลาบงามสยามนคร" ในปีนี้ ได้เชิญอดีตนางสาวไทยหลายสมัยมาร่วมแสดงในชุด "กุหลาบงามสยามนคร" และที่เป็นที่น่าสนใจที่สุดคือการเชิญ คุณมยุรี วิชัยวัฒนะ (เจริญศิลป์) นางสาวสยาม พ.ศ. 2480 ร่วมแสดงบนเวทีด้วย (ในปี พ.ศ. 2547 นี้ คุณมุยรี มีอายุ 83 ปี) และมีผู้ที่ได้รับตำแหน่งคือ
นางสาวไทย คือ  สิรินทร์ยา สัตยาศัย
รองอันดับ 1 คือ แสงธรรม ชูมีชัย
รองอันดับ 2 คือ ปรัชนันท์ ลิ้มรัตน์
===มิวสิกวีดีโอ===
อยากเป็นแฟนเธอแทนเขา ศิลปิน ตั๊กแตน ชลดา
== ตำแหน่งและรางวัลที่ได้รับ ==
รองนางสาวไทย ประจำปี  2547
รางวัลขวัญใจประชาชน  ในการประกวดนางสาวไทย ประจำปี  2547
รางวัลขวัญใจภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ในการประกวด นางสาวไทย รอบคัดเลือกตัวแทนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประจำปี 2547
รางวัล “ศิษย์เก่าแห่งความภาคภูมิใจ”   จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น เป็นผู้มอบ
== ดูเพิ่ม ==
นางสาวไทย
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
http://www.gotoknow.org/blog/cancernurse/332179?locale=th
http://thaimisc.pukpik.com/freewebboard/php/vreply.php?user=doctorhe&topic=159 
http://archive.thaimiss.com/report.php?rid=R0370&type=txt
http://www.missthailandcontest.com/missthailandHallOfFame5.php 
http://www.itmelody.com/free_tip/AR_ViewItem.php?id=67 
http://home.kku.ac.th/alumni/index.php?option=com_content&view=article&id=9&Itemid=13
http://www.oknation.net/blog/buzz/2010/07/20/entry-1
บุคคลจากจังหวัดร้อยเอ็ด
บุคคลจากคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
นักประชาสัมพันธ์
รองนางสาวไทย
นางงามไทย
บุคคลจากโรงเรียนสตรีศึกษา
เทเลฟังเคน เอฟยูบีเค

เทเลฟังเคน เอฟยูบีเค (Telefunken FuBK) คือหน้าจอทดสอบโทรทัศน์ใช้ในประเทศเยอรมนี คล้ายกับภาพทดสอบพีเอ็ม 5544 โดยมีแถบขาว-ดำ อยู่ข้างนอก และมีตาราง
== ประวัติ ==
ภาพทดสอบนี้พัฒนาจากภาพทดสอบพีเอ็ม 5544 เมื่อ ค.ศ. 1973 ใช้ครั้งแรกในประเทศเยอรมนี หลังจากนั้นใช้ในโครเอเชีย ซีเรีย ตูนิเซีย อียิปต์ ฯลฯ ภาพทดสอบนี้มีความแตกต่างกับภาพทดสอบชนิด พีเอ็ม 5544 คือ วงกลมเป็นแค่ขอบเท่านั้น ส่วนภาพทดสอบจริงเป็นสี่เหลี่ยม ในแถบสีมีสีเพิ่มขึ้น 2 สีคือ ขาว และ ดำ และกล่องใส่ชื่อย้ายมาเป็นตรงกลาง ทำให้ใส่เมืองไม่ได้ และแถบบาร์โค้ดมีขนาดสั้นลง และภาพทดสอบนี้แถบขาวดำย้ายไปข้างบน และแถบ เหลือง แดง เหลือง ได้เปลี่ยนเป็น แดง น้ำเงิน เทา
อฟยูบีเค