pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
มหาวิทยาลัยปารีส

มหาวิทยาลัยปารีส (Université de Paris) หรือนามนัยเป็นที่รู้จักกันว่า ซอร์บอนน์ (, บ้านประวัติศาสตร์) เป็นมหาวิทยาลัยในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ก่อตั้งประมาณ ค.ศ. 1150 จากสมาคมอาชีพที่เกี่ยวข้องกับโรงเรียนมหาวิหารของมหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส มหาวิทยาลัยปารีสถือว่าเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่เป็นอันดับสองของยุโรป ได้ตรากฎบัตรอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1200 โดยพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส และได้รับการยอมรับใน ค.ศ. 1215 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 มหาวิทยาลัยปารีสมีชื่อเล่นที่เรียกกันทั่วไปภายหลังการก่อตั้งสถาบันทางเทววิทยาคือวิทยาลัยซอร์บอนน์ซึ่งก่อตั้งใน ค.ศ. 1257 โดยรอแบร์ เดอ ซอร์บง และอนุญาตโดยนักบุญหลุยส์ กษัตริย์แห่งฝรั่งเศส
มหาวิทยาลัยปารีสมีชื่อเสียงอย่างมากในระดับนานาชาติเกี่ยวกับผลงานทางวิชาการในสาขามนุษยศาสตร์นับตั้งแต่ยุคกลางโดยเฉพาะสาขาเทววิทยาและปรัชญา มหาวิทยาลัยมีมาตรฐานทางวิชาการที่หลากหลาย ประเพณีที่เคร่งครัดมาอย่างยาวนาน และแพร่หลายในระดับนานาชาติ ตัวอย่างเช่น ริเริ่มการสอนระดับดุษฎีบัณฑิต การแบ่งนักศึกษาตามชาติ มีพระสันตะปาปา นักวิทยาศาสตร์ ปัญญาชน และชนชั้นเจ้าจำนวนมากศึกษาที่มหาวิทยาลัยปารีส
หลังจากความวุ่นวายของการปฏิวัติฝรั่งเศส การศึกษาถูกระงับใน ค.ศ. 1793 หลังจากนั้นคณะต่าง ๆ ได้รับการปรับโครงสร้างบางส่วนโดยนโปเลียนและเปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัยฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 1896 มหาวิทยาลัยถูกเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็นมหาวิทยาลัยปารีส
ใน ค.ศ. 1970 หลังจากเหตุการณ์เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1986 มหาวิทยาลัยถูกแบ่งออกเป็น 13 มหาวิทยาลัยอิสระ มหาวิทยาลัยใหม่บางแห่งได้ควบรวมคณะเก่าแก่ต่าง ๆ รวมถึงอาจารย์ส่วนใหญ่ของแต่ละคณะ โดยสาขามนุษยศาสตร์ จัดตั้งเป็นมหาวิทยาลัยปารีส-ซอร์บอนน์ และซอร์บอนน์นูแวลล์ สาขากฎหมาย จัดตั้งเป็นมหาวิทยาลัยปงเตอง-อัสแซส สาขาแพทยศาสตร์ จัดตั้งเป็นมหาวิทยาลัยปารีสเดการ์ต และสาขาวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ จัดตั้งเป็นมหาวิทยาลัยปีแยร์และมารี กูว์รี และมหาวิทยาลัยปารีสดีเดอโร มหาวิทยาลัยอื่น ๆ เช่น มหาวิทยาลัยปงเตอง-ซอร์บอนน์เลือกที่จะเป็นพหุวิทยาการ
ในทศวรรษที่ 2010 มหาวิทยาลัยปารีสทั้งสิบสามได้จัดตั้งเครือข่ายพันธมิตรที่แตกต่างกันเจ็ดกลุ่มเพื่อรักษาระดับมาตรฐานต่าง ๆ ที่สืบทอดมาจากมหาวิทยาลัยปารีส เช่นมหาวิทยาลัยซอร์บอนน์ (กลุ่มพันธมิตร)
== อ้างอิง ==
ปารีส
ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 13
วอร์ซอ

วอร์ซอ (Warsaw; Warszawa, ; Varsovia) หรือ วาร์สซาวา มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า นครหลวงวอร์ซอ เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำวิสวาในภาคกลาง-ตะวันออกของโปแลนด์ มีประชากรอาศัยอยู่ในตัวเมืองอย่างเป็นทางการประมาณ 1.8 ล้านคน และภายในเขตมหานครมีประชากรประมาณ 3.1 ล้านคน ซึ่งทำให้เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 7 ของสหภาพยุโรป ตัวเมืองวอร์ซอมีพื้นที่  และประกอบไปด้วย 18 โบโรฮ์ ในขณะที่เขตมหานครนั้นครอบคลุมพื้นที่  วอร์ซอเป็นเมืองสำคัญของโลกในระดับอัลฟา- เป็นศูนย์กลางด้านวัฒนธรรม การเมือง และเศรษฐกิจที่สำคัญ และยังเป็นที่ตั้งของรัฐบาลของโปแลนด์ เมืองเก่าทางประวัติศาสตร์นั้นได้การขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก
วอร์ซอเป็นเมืองศูนย์กลางอุตสาหกรรมหนัก เช่น เหล็กกล้า, รถยนต์, เครื่องจักรอุตสาหกรรม นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์กลางด้านการศึกษา มีสถาบันการศึกษามากกว่า 66 แห่ง
วอร์ซอเป็นที่รู้จักของนานาชาติจากสนธิสัญญาวอร์ซอ ซึ่งตั้งชื่อตามกรุงวอร์ซอ
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
==บรรณานุกรม==
Official webpage of Warsaw  includes 360° panoramas of the UNESCO listed area. 
District Police Headquarters&nbsp;– Warsaw II  (part of Warsaw Metropolitan Police)
Warsaw Guide.  Online City Guide for Warsaw in Poland. Retrieved 17 May 2015.
What to do and see in Warsaw
==อ่านเพิ่ม==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เมืองหลวงในทวีปยุโรป
เมืองในจังหวัดมาซอฟแช
วอร์ซอ
ขันโตก

ขันโตก หรือ โตก ภาชนะสำหรับวางสำรับอาหารของชาวล้านนา บ้างเรียก สะโตก มีรูปทรงกลม ความกว้างมีเส้นผ่าศูนย์กลางตั้งแต่ 30 เซนติเมตรขึ้นไปมีเชิง สูงประมาณ 1 ฟุต มีทั้งขันโตกไม้ และขันโตกหวาย
== การใช้งาน ==
ใช้เป็นภาชนะที่วางถ้วยอาหารกับข้าว เมื่อใส่กับข้าวแล้วยกมาตั้งสมาชิกในครอบครัวหรือแขกที่มาบ้านจะนั่งล้อมวงกันกินข้าว
ใส่ดอกไม้ธูปเทียนแทนขันดอก
ใส่เครื่องคำนับเป็นขันตั้ง
ใส่ผลหมากรากไม้
ทั้งนี้ภาชนะที่วางถ้วยกับข้าวนอกจากจะใช้ขันโตกแล้วยังใช้กระด้งหรือถาดแบนแทนและเรียกว่า ขันเข้าขันโตกถ้ายังไม่ได้วางถ้วยอาหารเรียกว่า ขันโตก เมื่อวางถ้วยอาหารแล้วก็มักจะเรียกว่า ขันเข้า หรือสำรับอาหาร
== การแบ่งประเภท ==
ขันโตกแบ่งออกเป็น 3 ขนาด ดังนี้
ขันโตกหลวง หรือ สะโตกหลวง ทำด้วยไม้ขนาดใหญ่ ตัดท่อนมากลึงหรือเคี่ยนเป็นขันโตก มีความกว้างประมาณ 25 - 50 นิ้ว ตามขนาดของไม้ที่หามาได้ และนิยมใช้การในราชสำนักในคุ้มในวังของเจ้านายฝ่ายเหนือทั่วไป รวมทั้งใช้ในวัดวาอารามทั่วไปด้วย ทั้งนี้เพื่อให้เหมาะสมกับยศศักดิ์ และความยิ่งใหญ่ของชนชั้นผู้ปกครองใช้ในการที่จะเลี้ยงแขกบ้านแขกเมืองด้วย ส่วนวัดนั้นพระสงฆ์เป็นผู้ควรแก่การเคารพนพนอบ มีประชาชนนำอาหารไปถวายมากดังนั้นประชาชนจึงนิยมทำขันโตกหลวงไปถวายวัด
ขันโตกฮาม หรือ สะโตกทะราม เป็นขันโตกขนาดกลางประมาณ 17-24 นิ้ว (คำว่า ฮาม หรือ ทะรามนี้ หมายถึงขนาดกลาง) ใช้ไม้ขนาดกลางมาตัดและเคี่ยนหรือกลึงเหมือนขันโตกหลวง ลงรักทาหางอย่างเดียวกัน ผู้ที่ใช้ขันโตกขนาดนี้ มักได้แก่ครอบครัวขนาดใหญ่ เช่น คหบดี เศรษฐีผู้มีอันจะกิน หรือถ้าเป็นวัด ผู้ที่ใช้ขันโตกขนาดนี้คือ พระภิกษุ ในระดับรองสมภาร
ขันโตกหน้อย เป็นขันโตกขนาดเล็ก ขนาดประมาณ 10 - 15 นิ้ว วิธีทำมีลักษณะเช่นเดียวกับขันโตกหลวงและขันโตกฮาม ใช้ในครอบครัวเล็ก เช่น หญิงชายพึ่งแต่งงานใหม่ หรือ ผู้ที่รับประทานคนเดียว อาหารที่ใส่ก็มีจำนวนน้อย
บรรจุภัณฑ์
ของพื้นเมืองภาคเหนือ
อาหารไทยภาคเหนือ
วัฒนธรรมล้านนา
สต็อกโฮล์ม

สต็อกโฮล์ม หรือ สตอกโฮล์ม (Stockholm) เป็นเมืองหลวงของประเทศสวีเดน และเป็นพื้นที่เขตนครที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศและในภูมิภาคสแกนดิเนเวีย ด้วยประชากรหนึ่งล้านคนอาศัยในเขตเทศบาล, 1.6 ล้านคนในเขตเมือง, และ 2.4 ล้านคนในเขตนคร สต็อกโฮล์มมีพื้นที่กินเกาะจำนวนสิบสี่ที่ซึ่งมีทะเลสาบมะลาเรนไหลลงทะเลบอลติก และเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะสต็อกโฮล์ม พื้นที่ของสต็อกโฮล์มปรากฏหลักฐานว่ามีการตั้งรกรากมาตั้งแต่ยุคหิน ราวหกพันปีก่อนคริสตกาล และจัดตั้งขึ้นมาในฐานะเมืองเมื่อปี 1252 โดยบีรเยร์ ยาร์ล
สต็อกโฮล์มเป็นเมืองหลวงของมณฑลสต็อกโฮล์ม และเป็นศูนย์กลางด้านวัฒนธรรม สื่อ การเมือง และเศรษฐกิจของประเทศสวีเดน ภูมิภาคสต็อกโฮล์มมีมูลค่าสูงกว่าหนึ่งในสามของจีดีพีของประเทศ และเป็นหนึ่งในสิบภูมิภาคที่มีจีดีพีต่อหัวสูงสุดในทวีปยุโรป สต็อกโฮล์มได้รับการจัดอันดับเป็นมหานครโลกระดับอัลฟา รวมถึงเป็นนครที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคสแกนดิเนเวีย รวมถึงเป็นศูนย์กลางของสำนักงานใหญ่บริษัทใหญ่ ๆ ในภูมิภาคนอร์ดิก สถาบันการศึกษาและมหาวิทยาลัยระดับต้น ๆ ของโลกที่ตั้งอยู่ในสต็อกโฮล์ม เช่น สถาบันเศรษฐศาสตร์สต็อกโฮล์ม, สถาบันคาโรลินสกา, ราชวิทยาลัยเทคโนโลยีเคทีเอช และ มหาวิทยาลัยลุนด์ นอกจากนี้สต็อกโฮล์มยังเป็นเมืองเจ้าภาพการจัดพิธีมอบรางวัลโนเบลที่โถงคอนเสิร์ตสต็อกโฮล์ม และ ศาลาว่าการเมืองสต็อกโฮล์ม หนึ่งในบรรดาพิพิธภัณฑ์ชั้นนำของสต็อกโฮล์มคือพิพิธภัณฑ์วาซา ซึ่งเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ไม่ใช่หอศิลป์ที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดในภูมิภาคสแกนดิเนเวีย รถไฟใต้ดินสต็อกโฮล์ม ซึ่งเปิดทำการในปี 1950 เป็นที่รู้จักทั่วโลกจากการตกแต่งภายในสถานีทุกสถานี จนได้รับการขนานนามให้เป็นหอศิลป์ที่ยาวที่สุดในโลก
สต็อกโฮล์มเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของรัฐบาลสวีเดนและกระทรวงทบวงต่าง ๆ ของประเทศ รวมถึงศาลสูงสุดในระบบยุติธรรม และที่ประทับอย่างเป็นทางการของสถาบันพระมหากษัตริย์และนายกรัฐมนตรี ที่ทำการรัฐบาลสวีเดนตั้งอยู่ในอาคารโรเซินบาด ส่วนริคสดาก (สภา) ตั้งอยู่ในอาคารรัฐสภา และที่อยู่ทางการของนายกรัฐมนตรีตั้งอยู่ตรงข้ามกันที่บ้านซาเกร์ ที่ประทับทางการและสถานที่ทรงงานหลักของพระราชวงศ์สวีเดนคือพระราชวังสต็อกโฮล์ม ในขณะที่พระราชวังโดรตท์นิงโฮล์มซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลกและตั้งอยู่ชานเมืองสต็อกโฮล์ม เป็นที่ประทับส่วนพระองค์ของพระบรมวงศานุวงศ์
== ดูเพิ่ม ==
โฮลเมียม – ธาตุเคมีซึ่งตั้งชื่อตามสต็อกโฮล์ม
รายชื่อบุคคลจากสต็อกโฮล์ม
ภาพรวมสต็อกโฮล์ม
ท่าเรือในทะเลบอลติก
กลุ่มอาการสต็อกโฮล์ม
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Stockholm—official website
Stockholm Visitors Board —the official visitors' guide
Selma Lagerlöf's account of the history of Stockholm, in Ch. VII of The Wonderful Adventures of Nils [https://archive.org/details/furtheradventure00lage/page/133/mode/2up] 
 
เมืองหลวงในทวีปยุโรป
เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป
สันนิบาตฮันเซอ
ออสโล

ออสโล (Oslo; ในภาษานอร์เวย์ออกเสียง อุสลู หรือ อุชลู) เป็นเมืองหลวงของประเทศนอร์เวย์
ออสโลมีประชากรประมาณ 811,688  (เมื่อ 1 มกราคม ค.ศ. 2005) โดยประชากรร้อยละ 22 เป็นผู้อพยพมาจากประเทศใกล้เคียง เขตการปกครองออสโลมีพื้นที่ทั้งหมด 115 ตารางกิโลเมตร ซึ่ง 7 ตารางกิโลเมตรใช้ทำการเกษตร ปัจจุบัน (ค.ศ. 2006) ออสโลเป็นเมืองที่มีค่าครองชีพสูงที่สุดในโลก แทนที่โตเกียว
ออสโลตั้งอยู่ขอบด้านเหนือของอ่าวฟยอร์ด (fjord) ที่ชื่อออสโลฟยอร์ด ตัวเมืองประกอบด้วยเกาะ 40 เกาะ เกาะใหญ่ที่สุดชื่อ Malmøya นอกจากนี้ยังมีทะเลสาบ 343 แห่งซึ่งเป็นแหล่งน้ำจืดสำคัญ
ตามตำนานของเผ่านอร์ส ออสโลก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1048 แต่หลักฐานทางโบราณคดีสามารถบอกได้ว่าออสโลมีคนอยู่อาศัยมาก่อน ค.ศ. 1000
Norway Counties Oslo Position.svg|แผนที่กรุงออสโล
In the streets of Oslo.jpg
Downtown Oslo Norway skyline.png|หอคอยเทาวเวอร์ ณ เมืองออสโล
Stortinget, Oslo, Norway.jpg|รัฐสภาแห่งนอร์เวย์
CyclePickandDrop.jpg|สถานที่ให้เช้ารถจักรยานกลางกรุงออสโล
Oslo rådhus (by alexao).jpg|ศาลาว่าการออสโล
Nationaltheatret Oslo Front at Night.jpg|โรงละครแห่งชาติที่ใหญ่ที่สุดในนอร์เวย์
Oslo S aerial.jpg|สถานีรถไฟกลางแห่งเมืองออสโล
 
เมืองในประเทศนอร์เวย์
เมืองหลวงในทวีปยุโรป
เอาต์พุต

เอาต์พุต (output) หมายถึง สารสนเทศหรือ ผลผลิต หรือ สิ่งที่ได้จากกระบวนการผลิด ที่ส่งออกมาจากวงจรภายในคอมพิวเตอร์มาแสดงผลที่อุปกรณ์ต่อพ่วง เช่น มอนิเตอร์ ลำโพง เครื่องพิมพ์ เป็นต้น
อินพุต/เอาต์พุต
ธูป

ธูป เป็นสิ่งที่ใช้เป็นเครื่องสักการบูชาตั้งแต่สมัยอียิปต์โบราณเพื่อบูชาเทพเจ้าหรือทำให้เทพเจ้าพอใจด้วยของหอม ในอดีตธูปทำจากเนื้อไม้หอม (Aromatic wood) หลายชนิด เช่น ไม้จันทน์ขาว (Sandalwood) จันทน์เทศ (Nutmeg) กำยาน (Gum Benzoin เป็นยางไม้หอมชนิดหนึ่ง) ไม้กฤษณา (Agar wood) กันเกรา (Tembusu) หรือต้นบง หรือโกวบั๊วะ (นำมาผสมน้ำเพื่อให้เนื้อผงธูปเหนียว พอที่จะฟั่นเป็นธูปได้) บดเนื้อไม้ให้เป็นผงละเอียด นำมาเป็นวัตถุดิบในการทำธูป
ธูปไทยในอดีตที่ผลิตจากไม้หอม มีลักษณะคล้ายธูปจีนโบราณ (วัฒนธรรมและการทำธูปในไทย สืบทอดมาจากการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม และการค้าในอดีต) และเนื่องจากตัววัตถุดิบเป็นไม้หอม ควันธูปค่อนข้างละเอียด ไม่ระคายเคืองจมูกและตา
ปัจจุบัน เนื่องจากภาวะเศรษฐกิจที่เปลี่ยนไป ประกอบกับวัตถุดิบที่แพงขึ้น ไม้หอมต่าง ๆ ที่นำมาผลิตธูปเริ่มมีราคาแพง ผู้ผลิตส่วนใหญ่ จึงเปลี่ยนมาใช้ขี้เลื่อยไม้ยางพาราแทน เนื่องจากมีราคาถูกกว่า และมีสีขาวนวลเหมือนไม้จันทน์ขาว ลักษณะเป็นผงละเอียด ขึ้นรูปได้ง่าย แล้วจึงนำมาผสมน้ำหอม เรียกว่า "ธูปหอม" เมื่อนำมาจุดจะให้ควันและกลิ่นหอม
== ความเชื่อ ==
ลักษณะของธูปบูชาพระ ปกติมีความยาว 13 นิ้วโดยประมาณ ก้านธูปชุบสีแดง ตัวธูปสีขาวนวล เวลาจุดประมาณ 40 - 45 นาที นอกจากนี้ยังมีธูปหอมที่เป็นสีประจำวัน มี 7 วัน 8 สี ตามความเชื่อของพราหม์ คือ
วันอาทิตย์  - สีแดง
วันจันทร์ - สีเหลือง
วันอังคาร - สีชมพู
วันพุธ (กลางวัน) - สีเขียว
วันพุธ (กลางคืน) - สีดำ (ราหู)
วันพฤหัสบดี - สีส้ม
วันศุกร์ - สีฟ้า
วันเสาร์ - สีม่วง
== การใช้งาน ==
=== จำนวนธูปที่ใช้สักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ===
=== จำนวนของการจุดธูป ===
1 ดอก - เป็นการจุดไหว้เจ้าที่เจ้าทาง ผีบ้านผีเรือน วิญญาณภาคพื้น
2 ดอก - เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับวิญญาณและการจุดธูปบนอาหาร
3 ดอก - เป็นการจุดธูปบูชาพระรัตนตรัย บูชา พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์
4 ดอก - เป็นเรื่องเกี่ยวกับธาตุสี่ ใช้ในการสวดเสริมดวงชะตาราศี
5 ดอก - เป็นการจุดธูปบูชาพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ พ่อแม่และครูบาอาจารย์
6 ดอก - เป็นการ จุดธูปเสริมดวงชะตาตามกำลังไฟของพระอาทิตย์ ของคนที่เกิดวันอาทิตย์
7 ดอก - เป็นการจุดบูชาจิตวิญญาณตามศาลเจ้าพ่อเจ้าแม่ และครูบาอาจารย์ที่เสียชีวิตแล้ว
8 ดอก - เป็นการเสริมดวงชะตา ตามกำลังพระอังคาร และตามจำนวนอัฎฐเคราะห์
9 ดอก - เป็นการจุดธูปบูชาผู้มีพระคุณ พระภูมิเจ้าที่ เทพ เจ้าป่า เจ้าเขา รุกขเทวดา ศาลพระภูมิ ศาลเทพ พระเกตุ กำลัง 9
10 ดอก - เกี่ยวข้องกับธาตุไฟ ตามกำลังของพระเสาร์ มีกำลัง 10 เพื่อใช้ในการสวดเสริมดวงชะตา
11 ดอก - ใช้บูชาเทวดาชั้นสูง
12 ดอก - ในการบูชาตามกำลังพระราหู ใช้ในการสวดเสริมดวงชะตา คนที่เกิดวันพุธกลางคืน
13 ดอก - เป็นเลขไม่เป็นมงคล จึงไม่นิยมจุดบูชา
14 ดอก - ใช้จุดธูปบูชารูปปั้นพระสงฆ์ (เป็นการบูชาคุณพระสงฆ์)
15 ดอก - ใช้สวดบูชาดวงชะตา เกี่ยวข้องกับธาตุ ตามกำลังของพระจันทร์
16 ดอก - เป็นการจุดธูปบูชาเทพชั้นสูง บูชาเทพชั้นครู หรือ พิธีกลางแจ้ง ที่มีการอัญเชิญเทวดา ที่สำคัญหมายถึงสวรรค์ 16 ชั้น
17 ดอก - เป็นการเสริมดวงชะตา บูชาตามกำลังพระพุธ มีกำลัง 17 สวดเสริมดวงชะตาของคนเกิดวันพุธ (กลางวัน)
18 ดอก - ไม่นิยมจุดบูชา
19 ดอก - บูชาเทวดาทั้ง 10 ทิศ บูชาตามกำลังพระพฤหัสบดี มีกำลัง 19
21 ดอก - บูชาพระคุณของพ่อ การบูชาแม่พระธรณี บูชาพระศุกร์ มีกำลัง 21
32 ดอก - ใช้สวดชุมนุมเทวดาทั้ง 4 ทิศ การไหว้ 16 ชั้นฟ้า 15 ชั้นดินและ 1 โลกมนุษย์
39 ดอก - การบูชาพระแม่โพสพ
56 ดอก - เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับบูชาคุณพระพุทธเจ้า
108 ดอก - บูชาสิ่งสูงสุดทั่วทั้งโลกทุกชั้นฟ้า
== อ้างอิง ==
พิธีกรรม
สุริยุปราคาเต็มดวง

redirect สุริยุปราคา
รายชื่อปลาน้ำเค็ม

รายชื่อปลาน้ำเค็ม เป็นบทความที่จัดรวมรายชื่อปลาน้ำเค็มโดยแยกตามระบบเศรษฐกิจ
== ปลาน้ำเค็มนำเข้า ==
ปลาแซลมอน
ปลาหิมะ
== ปลาน้ำเค็มในเขตเศรษฐกิจจำเพาะไทย (ก่อน พ.ศ. 2500) ==
ปลากะพง
ปลาการ์ตูน
ปลาฉลาม
ม้าน้ำ
ปลาสิงโต
รายชื่อสัตว์
อนุกรมวิธาน (ชีววิทยา)
รายชื่อปลาน้ำจืด

รายชื่อปลาน้ำจืด
== ปลาน้ำจืดนำเข้า ==
ปลาคาร์ป
ปลาจีน
ปลานิล
== ปลาน้ำจืดในไทย (ก่อน พ.ศ. 2500) ==
ปลากด
ปลากระโห้
ปลากราย
ปลากัด
* ปลากัดไทย
* ปลากัดจีน
ปลาเงินปลาทอง
* ปลาดุกด้าน
* ปลาสวาย
ปลาบึก
ปลาม้า
ปลาเสือพ่นน้ำ
ปลาแรด
ปลาหางนกยูง ไม่ใช่ของไทยต้นกำเนิดอยู่ที่ประเทศอเมริกา จริงๆแล้วต้องอยู่ในหมวดปลานำเข้า
ปลา
อนุกรมวิธาน (ชีววิทยา)
นักโทษ

นักโทษ หมายถึง ผู้ต้องขังที่อยู่ภายในทัณฑสถาน
ก่อนหน้านี้ ผู้กระทำผิดซึ่งศาลตัดสินให้ต้องโทษจำคุกถูกเรียกว่า “นักโทษ” (prisoner) แต่ต่อมาถูกเปลี่ยนเป็น “ผู้ต้องขัง” (inmate) เนื่องจากการเปลี่ยนแนวคิดเรื่องการลงโทษในประเทศสหรัฐอเมริกาจากการลงโทษเพื่อลงโทษมาเป็นเพื่อแก้ไขฟื้นฟู
==ประเทศไทย==
พระราชบัญญัติราชทัณฑ์ พ.ศ. 2479 มาตรา 4 (2) – (6) ระบุว่า ผู้ต้องขัง หมายถึง “นักโทษเด็ดขาด คนต้องขังและคนฝาก” โดยนักโทษเด็ดขาด คือ “บุคคลซึ่งถูกขังไว้ตามหมายจำคุกภายหลังคำพิพากษาถึงที่สุด และหมายความรวมถึงบุคคลซึ่งถูกขังไว้ตามคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายให้ลงโทษด้วย” และคนต้องขัง คือ “บุคคลที่ถูกฝากขังไว้ตามหมายขัง” นอกจากนี้ยังมีผู้ต้องขังอีก 2 ประเภทคือ คนฝาก หมายถึง “บุคคลที่ถูกฝากให้ควบคุมไว้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาหรือ กฎหมายอื่น โดยไม่มีหมายอาญา”  และ นักโทษพิเศษ ซึ่งเป็น “นักโทษเด็ดขาดซึ่งส่งไปอยู่ทัณฑนิคมตามพระราชบัญญัตินี้”
ต่อมาในพระราชบัญญัติราชทัณฑ์ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2522 เปลี่ยนความหมายของนักโทษเด็ดขาดเป็น “บุคคลซึ่งถูกขังไว้ตามหมายจำคุกภายหลังคำพิพากษาถึงที่สุด และหมายความรวมถึงบุคคลซึ่งถูกขังไว้ตามคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมาย ให้ลงโทษด้วย”
กฎหมายระหว่างประเทศ
การกักขัง
กฎหมายอาญา
นักโทษ
มหาวิทยาลัยโคจิ

มหาวิทยาลัยโคจิ  ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1949
ตั้งอยู่ในจังหวัดโคจิ เกาะชิโกะกุ ประเทศญี่ปุ่น
ปัจจุบันเปิดการเรียนการสอนอยู่ 5 คณะคือ
คณะมนุษยศาสตร์และเศรษฐศาสตร์ 
คณะครุศาสตร์ 
คณะวิทยาศาสตร์ 
วิทยาลัยแพทยศาสตร์ 
คณะเกษตรศาสตร์
สำหรับคณะเกษตรศาสตร์ เป็นวิทยาเขตที่แยกออกมา ตั้งอยู่ในเขตเมือง นังโกะกุ ติดกับท่าอากาศยานโคจิ (Kochi Ryoma Airport) ประกอบด้วย 5 ภาควิชา
ภาควิชาเกษตรเขตร้อน 
ภาควิชาวนศาสตร์ 
ภาควิชาการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ 
ภาควิชาวิศวกรรมสิ่งแวดล้อม 
ภาควิชาทรัพยากรชีวภาพ 
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
มหาวิทยาลัยโคจิ
คโจิ, มหาวิทยาลัย
พระเจ้าอโศกมหาราช

จักรพรรดิอโศก (พราหมี: 𑀅𑀲𑁄𑀓, Ashoka, IAST: Aśoka) หรือ อโศกมหาราช เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิเมารยะ ผู้ปกครองส่วนใหญ่ของอนุทวีปอินเดีย ตั้งแต่ ถึง 232 ปีก่อนคริสตกาล ท่านเป็นหลานของจันทรคุปต์ เมารยะ ปฐมจักรพรรดิของราชวงศ์ และเป็นผู้มีบทบาทมากต่อการเผยแผ่ศาสนาพุทธไปทั่วเอเชียโบราณ และได้รับการยกย่องโดยทั่วไปว่าเป็นหนึ่งในจักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่ที่สุดพระองค์หนึ่งของประวัติศาสตร์อินเดีย จักรพรรดิอโศกขยายดินแดนของจักรวรรดิจากสมัยของพระเจ้าจันทรคุปตเมารยะไปถึงพื้นที่ที่ปัจจุบันคืออัฟกานิสถานจนถึงบังกลาเทศ เกือบทั่วทั้งอนุทวีปอินเดีย ยกเว้นเพียงบางส่วนของที่ซึ่งปัจจุบันคือรัฐทมิฬนาฑู, กรณาฏกะ และเกรละ ราชธานีในรัชสมัยคือปาฏลีบุตร (ใน มคธ, ปัจจุบันคือปัฏนา) และราชธานีชนบทที่ตักศิลา และ อุชไชนะ
ศึกครั้งสำคัญของจักรพรรดิอโศกคือศึกต่อรัฐกลิงคะ (ปัจจุบันอยู่ในรัฐโอริสา) ซึ่งท้ายที่สุดทรงยึดครองได้เมื่อ 260 ปีก่อนคริสตกาล ข้อมูลจากการตีความจารึกพระเจ้าอโศก ระบุว่าพระองค์เปลี่ยนศาสนาเป็นศาสนาพุทธ หลังต้องเผชิญกับการล้มตายครั้งใหญ่ในสงครามกลิงคะ ซึ่งมีรายงานเสียชีวิตอยู่ที่ราว 100,000 รายเป็นอย่างต่ำ จักรพรรดิอโศกเป็นที่จดจำในฐานผู้ตั้งอโศกสตมภ์ และเผยแผ่จารึกของพระองค์ และจากการส่งพระสงฆ์ไปยังศรีลังกาและเอเชียกลาง รวมถึงการสร้างวิหารขึ้นเพื่อบูชาและเป็นอนุสรณ์ต่อช่วงชีวิตสำคัญของพระโคตมพุทธเจ้า
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สุรพศ ทวีศักดิ์. (2560). ความคิดทางการเมืองของพุทธศาสนายุคต้น: กำเนิดและพัฒนาการรัฐพุทธศาสนายุคอโศกและยุคกลาง. ใน ความ (ไม่) เป็นสมัยใหม่: ความเปลี่ยนแปลงและย้อนแย้งของไทย. บรรณาธิการโดย ธเนศ อาภรณ์สุวรรณ. น. 115-39. กรุงเทพฯ: สยามปริทัศน์, 2560.
 
มหาราช
จักรพรรดิโมริยะ
พุทธศาสนิกชนชาวอินเดีย
บุคคลจากศาสนาฮินดูที่เปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธ
ไทเป 101

ไทเป 101 (; Taipei 101 เขียนตามสไตล์เป็น TAIPEI 101) เดิมชื่อ ศูนย์การเงินโลกไทเป เป็นตึกระฟ้าจุดสงเกตตั้งอยู่ในย่านซินยี กรุงไทเป สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) อาคารดังกล่าวจัดเป็นอาคารสูงที่สุดในโลกอย่างเป็นทางการตั้งแต่ พ.ศ. 2547 กระทั่งการเปิดตัวอาคารเบิร์จคาลิฟา ดูไบ ใน พ.ศ. 2553 ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2554 อาคารดังกล่าวได้รับเอกสารรับรองลีดแพลตินัม รางวัลสูงสุดในระบบการจัดอันดับผู้นำการออกแบบพลังงานและสิ่งแวดล้อม (ลีด) และกลายเป็นอาคารสีเขียวสูงที่สุดและใหญ่ที่สุดในโลก ไทเป 101 ได้รับการออกแบบโดย ซี.วาย. ลี และหุ้นส่วน และผู้ก่อสร้างหลัก คือ ธุรกิจร่วมทุนเคทีอาร์ที (KTRT Joint Venture) อาคารดังกล่าวเป็นสัญลักษณ์ของไต้หวันสมัยใหม่นับแต่เปิดตัว และได้รับรางวัลตึกระฟ้าเอ็มพอริส พ.ศ. 2547 มีการยิงดอกไม้ไฟจากไทเป 101 ซึ่งโดดเด่นในการแพร่ภาพวันสิ้นปีสากลและอาคารมักปรากฏบ่อยครั้งในสิ่งตีพิมพ์ท่องเที่ยวและสื่อนานาชาติ
ไทเป 101 มี 101 ชั้นเหนือพื้นดิน และอีก 5 ชั้นใต้ดิน อาคารดังกล่าวสร้างขึ้นทางสถาปัตยกรรมเป็นสัญลักษณ์แห่งวิวัฒนาการของเทคโนโลยีและประเพณีเอเชีย การใส่หลังสมัยใหม่นิยมเข้าไปในสไตล์ซึ่งรวมองค์ประกอบการออกแบบดั้งเดิมและจัดการแบบสมัยใหม่ อาคารได้รับการออกแบบให้ทนพายุไต้ฝุ่นและแผ่นดินไหว ศูนย์การค้าหลายชั้นซึ่งอยู่ติดกับอาคารเป็นที่ตั้งของร้านค้าทันสมัย ร้านอาหารและคลับหลายร้อยแห่ง
ไทเป 101 มีบริษัทศูนย์การเงินไทเปเป็นเจ้าของ และจัดการโดยฝ่ายต่างประเทศของบริษัทค้าปลีกอสังหาริมทรัพย์เมือง (Urban Retail Properties Corporation) ซึ่งตั้งอยู่ในชิคาโก ชื่อที่เดิมวางแผนไว้สำหรับอาคาร ศูนย์การเงินโลกไทเป มาจากชื่อเจ้าของ ใช้กระทั่ง พ.ศ. 2546 และชื่อเดิมในภาษาจีนแปลตามตัวอักษรได้ว่า ศูนย์การเงินระหว่างประเทศไทเป (臺北國際金融中心)
== ภาพถ่าย ==
ไฟล์:Taipei_101_at_night.jpg|ไทเป 101 ยามค่ำคืน
ไฟล์:Taipei-101-construction-2003-07.jpg|ตึกไทเป 101 ในระหว่างการก่อสร้างในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2546
ไฟล์:Skyscrapercompare.svg|เปรียบเทียบความสูงกับตึกระฟ้าอื่น
ไฟล์:Cityscape from Taipei 101 08.23.jpg|ทัศนียภาพทิศตะวันออกเฉียงเหนือบนชั้นที่ 89 เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2566
ไฟล์:Cityscape from Taipei 101 08.23 (2).jpg|ทัศนียภาพทิศตะวันออกเฉียงใต้บนชั้นที่ 89 เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2566
ไฟล์:Cityscape from Taipei 101 08.23 (3).jpg|ทัศนียภาพทิศตะวันตกบนชั้นที่ 89 เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2566
ไฟล์:Cityscape from Taipei 101 08.23 (4).jpg|ทัศนียภาพทิศเหนือบนชั้นที่ 89 เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2566
== ดูเพิ่ม ==
ตึกระฟ้า
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
2013 Taipei 101 New Year Fireworks
Taipei 101 Official Website 
Taipei 101 Official Website – Observatory 
Taipei 101 Official Website – Mall 
YouTube – Taipei 101 New Year Fireworks 2005, 2006, 2007, 2008
National Geographic Channel – Richard Hammond examines Taipei 101
Consulting services by RWDI (wind engineering and emergency ventilation) and Motioneering (tuned mass damper)
Megastructure Supports Taipei's 508-Meter 'Megatower' by Engineering News-Record, a weekly magazine by McGraw-Hill Construction of McGraw-Hill
LEED Official Site
C. Y. Lee Architects Office Official Website 
ตึกระฟ้าในไต้หวัน
สถานที่ท่องเที่ยวในไทเป
สิ่งก่อสร้างในไทเป
ล้อ

ล้อ คือวัตถุรูปวงกลมถูกยึดไว้ด้วยเพลาที่บริเวณจุดศูนย์กลาง ทำให้ล้อสามารถหมุนรอบเพลาได้ มักใช้ประกอบกับยานพาหนะเพื่อให้เคลื่อนที่ได้โดยง่ายบนพื้น มีหลักฐานว่าล้อถูกประดิษฐ์ขึ้นครั้งแรก โดยชาวสุเมเรียนเมื่อ 3,500 ปี ก่อนคริสตกาล
ล้อ ชาวจีนโบราณ เมื่อ 5 พันปีก่อน ถูกพัฒนามาจากลูกสนกลม ประกอบการแกน คล้ายเกวียน มีหลักฐานการค้นพบล้อ คู่ขนาน ห่างกัน 80 เซนติเมตร อายุกว่า 4,200 ปี
ล้อในปัจจุบันมีอยู่หลายแบบ หลายขนาดโดยทำจากวัสดุหลายอย่างตามการใช้งาน เช่น ล้อเกวียนทำด้วยไม้ ล้อแม็ก ล้อรถยนต์ ที่จะมียางรถยนต์หุ้ม ล้อรถไฟที่ทำด้วยเหล็ก ล้อใส่ตู้ที่ทำจากพลาสติก เป็นต้น
วิศวกรรมเครื่องกล
เครื่องทุ่นแรง
ล้อ
รถยนต์
== แหล่งข้อมูลอื่น ๆ  ==
ล้อแม็ก
ยางรถยนต์
รถดีเซลราง

รถดีเซลราง (diesel multiple unit) หรือ DMU เป็นรถไฟโดยสารที่มีเครื่องยนต์ดีเซลขับเครื่องด้วยตนเอง และมีห้องขับหรือห้องควบคุมในตัว ไม่จำเป็นต้องมีรถจักรในการลากหรือควบคุมขบวนรถ รถดีเซลรางที่ใช้เครื่องยนต์ดีเซลส่งกำลังขับเคลื่อนโดยตรงมักจะถูกเรียกว่า DMU ซึ่งอาจจะมีการจำแนกประเภทตามการส่งกำลัง เช่น ดีเซลรางไฮดรอลิก DHMU หรือ ดีเซลรางไฟฟ้า DEMU
รถดีเซลรางมีคุณสมบัติที่เหนือกว่าขบวนรถซึ่งใช้รถจักรลากจูงหลายประการ คือ รถดีเซลรางเร่งความเร็วและหยุดได้เร็วกว่า จึงทำให้ใช้เวลาในการเดินทางน้อยกว่า และเมื่อถึงปลายทาง  พนักงานขับรถเปลี่ยนไปขับท้ายขบวนก็สามารถออกรถได้ทันที ไม่ต้องเปลี่ยนตั้งหัวขบวนใหม่เช่นการใช้รถจักร นอกจากนั้นยังสามารถพ่วงติดต่อกันได้หลายคัน เพราะรถทุกชุดขับเคลื่อนด้วยตัวเอง รถที่เป็นตัวกำลังจะทำงานสัมพันธ์กันทุกเครื่องยนต์ ทำให้เฉลี่ยกำลังขับเคลื่อนออกไปตลอดขบวน
นอกจากความคล่องตัวแล้ว  รถดีเซลรางยังสะดวกในการจัดทำขบวนรถสั้น ๆ เพียงชุดเดียว (2 คัน) หรือรถดีเซลรางแบบตู้เดียว (1 คัน) ให้พอเหมาะกับสภาพการโดยสาร
== ประเภทรถดีเซลราง ==
รถดีเซลรางมักจะจําแนกตามวิธีการส่งกําลังไปยังล้อ
===ดีเซล-เชิงกล (DMMU)===
DMMUเป็นรถดีเซลรางที่พลังงานการหมุนของเครื่องยนต์จะถูกส่งผ่านชุดเกียร์ และ เพลาขับโดยตรงไปยังล้อของรถไฟแบบเดียวกับการทำงานของรถยนต์ คนขับรถไฟสามารถเปลี่ยนเกียร์ได้ด้วยตนเอง แต่ในการใช้งานส่วนใหญ่เกียร์จะเปลี่ยนโดยอัตโนมัติ
===ดีเซล-ไฮดรอลิก (DHMU) ===
DHMUเป็นรถดีเซลรางที่พลังงานการหมุนของเครื่องยนต์จะถูกส่งผ่านทอร์คคอนเวอร์เตอร์ (Torque converter) และ เพลาขับโดยตรงไปยังล้อของรถไฟ
ไฮดรอลิก (Hydraulics) เป็นระบบส่งกำลังด้วยของเหลวชนิดหนึ่งโดยการเปลี่ยนพลังงานการไหลเป็นพลังงานกล โดยทําหน้าที่เป็นสื่อกลางในการส่งกําลังของเครื่องยนต์ดีเซลในการหมุนล้อรถไฟผ่านเพลาขับ
รถดีเซลรางส่วนใหญ่จะใช้ระบบนี้

===ดีเซล-ไฟฟ้า (DEMU)===
DEMU หรือ รถดีเซลรางไฟฟ้า เป็นรถดีเซลรางที่ใช้เครื่องยนต์ดีเซลขับเคลื่อนเครื่องกําเนิดไฟฟ้า เพื่อผลิตกระแสไฟฟ้า กระแสไฟฟ้าที่สร้างขึ้นจะถูกป้อนไปยังมอเตอร์ฉุดลาก (Traction motor) ที่อยู่บนล้อหรือโบกี้เพื่อสร้างกำลังในการหมุนล้อรถไฟ ในลักษณะเดียวกับรถจักรดีเซลไฟฟ้าทั่วไป
ใน DEMU บางรุ่นรถแต่ละคันมีเครื่องยนต์เครื่องกําเนิดไฟฟ้าและมอเตอร์ไฟฟ้าเป็นของตัวเอง และในบางรุ่นอาจจะมีแค่เครื่องยนต์เครื่องเดียวติดตั้งในตัวรถแยกต่างหาก แล้วจึงผลิตกระแสไฟฟ้าให้ทั้งขบวนรถ เรียกว่า รถ "Power Pack"


== อ้างอิง ==
==ดูเพิ่ม==
รถจักรดีเซลไฟฟ้าในประเทศไทย
ยานพาหนะ
รถไฟ
ตู้โดยสาร

ตู้โดยสาร (passenger car, coach หรือ carriage ) หมายถึง ตู้หรือรถโดยสารที่วิ่งบนทางรถไฟ ซึ่งพ่วงต่อกันหลายคันเป็น ขบวนรถไฟ สำหรับการขนส่งผู้โดยสาร ซึ่งมีใช้อยู่หลายชนิด ในยุคแรกๆ ที่รถไฟเริ่มเปิดเดินรถใหม่ๆ ตู้โดยสารจะมีที่นั่งซึ่งหุ้มด้วยเบาะหนัง เก้าอี้หวาย หรือเก้าอี้ไม้สัก ขึ้นอยู่กับประเภทของชั้นที่นั่ง โดยแบ่งออกเป็นสามชั้นคือ ชั้น 1, 2 และ 3 ตามลำดับ ลักษณะที่นั่งเหล่านี้ได้มีการปรับปรุงให้เหมาะสมยิ่งขึ้นตามกาลเวลาในยุคต่อมา นอกจากนั้นยังเพิ่มสิ่งอำนวยความสะดวก อย่างเตียง เครื่องสุขภัณฑ์และเครื่องปรับอากาศ โดยเฉพาะรถนอน ในปัจจุบันมีให้บริการทั้งแบบรถพัดลมและรถปรับอากาศในชั้นที่ 1, 2 และ 3 ซึ่งค่าโดยสารจะแตกต่างกันไปตามประเภทชั้นที่นั่งและความสะดวกสบายที่เพิ่มขึ้น
== ประเภทตู้โดยสารรถไฟในประเทศไทย ==
ปัจจุบันการรถไฟแห่งประเทศไทย มีตู้โดยสารซึ่งแบ่งตามระดับชั้นและให้บริการในขบวนรถดังต่อไปนี้
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ชนิดรถโดยสาร - การรถไฟแห่งประเทศไทย 
==  ดูเพิ่ม ==
ขบวนรถไฟในประเทศไทย
ยานพาหนะ
ขบวนรถไฟ
รถจักร

รถจักรคือ  ยานพาหนะหรือเครื่องล้อเลื่อนที่ออกแบบให้มีกำลังขับเคลื่อนตัวเองได้  และสามารถลากจูงรถพ่วงอีกจำนวนหนึ่งให้เคลื่อนที่ไปได้บนรางรถไฟ  โดยควบคุมความเร็วที่ต้องการได้
== ส่วนประกอบที่สำคัญของรถจักร ==
โครงประธาน  เป็นส่วนที่รองรับอุปกรณ์ต่างๆ จะวางหรือตั้งอยู่บนล้อหลายล้อวางอยู่บนราง
ตัวกำเนิดพลังงาน  คือเครื่องจักรต้นกำลัง  ติดตั้งบนโครงประธานและมีกลไกถ่ายทอดกำลังจากเครื่องไปหมุนล้อ  เป็นกำลังขับเคลื่อนตัวรถและฉุดลากรถพ่วง
ตัวถังคลุมและป้องกันอุปกรณ์  อำนวยความสะดวกแก่พนักงาน  ภายในแบ่งเป็นห้องคนขับ  ห้องเครื่องและห้องอุปกรณ์
เครื่องพ่วง  เป็นเครื่องอุปกรณ์พ่วงรถจักรเข้ากับรถพ่วงช่วยในการฉุดลากจูงรถพ่วง
เครื่องอุปกรณ์ต่างๆ ที่ใช้ในการควบคุมตัวเครื่องกำเนิดกำลังโดยเฉพาะ  และควบคุมการทำงานของรถจักร
== ประเภทของรถจักร ==
รถจักรไอน้ำ ใช้เครื่องจักรไอน้ำเป็นเครื่องจักรต้นกำลัง
รถจักรดีเซล ใช้เครื่องจักรดีเซล
รถจักรไฟฟ้า ใช้พลังงานไฟฟ้าเป็นแหล่งกำลัง
รถจักรที่ใช้เครื่องจักรต้นกำลังชนิดอื่นๆ เช่น  รถจักรกังหันก๊าซ  ใช้เครื่องกังหันก๊าซเป็นเครื่องจักรต้นกำลัง
นอกจากนี้ยังมีรถจักรอีกชนิดหนึ่ง  คือรถโดยสารชนิดขับเคลื่อนด้วยตัวเอง  ใช้เครื่องยนต์ดีเซลเป็นเครื่องจักรต้นกำลัง  เรียกว่ารถดีเซลราง  และรถโดยสารที่ใช้พลังงานไฟฟ้าเป็นเครื่องจักต้นกำลัง  เรียกว่า  รถรางไฟฟ้า (Electric  Railcar)
ยานพาหนะ
รถไฟ