pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ถนนนราธิวาสราชนครินทร์

ถนนนราธิวาสราชนครินทร์ (Thanon Naradhiwas Rajanagarindra) เป็นเส้นทางการคมนาคมในท้องที่เขตบางรัก เขตสาทร และเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร ลักษณะเป็นถนนคอนกรีตเสริมเหล็กขนาด 8 ช่องจราจร ความกว้าง 60 เมตร ระยะทาง 5.115 กิโลเมตร เริ่มจากถนนสุรวงศ์ในพื้นที่แขวงสุริยวงศ์ เขตบางรัก มุ่งตรงไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้พร้อมกับเลียบคลองช่องนนทรี ตัดกับถนนสีลมเข้าพื้นที่แขวงสีลม ตัดกับถนนสาทรเข้าพื้นที่เขตสาทร โดยฝั่งซอยเลขคี่เป็นท้องที่ของแขวงทุ่งมหาเมฆ ส่วนฝั่งซอยเลขคู่เป็นท้องที่แขวงยานนาวา จนถึงปากซอยนราธิวาสราชนครินทร์ 8 (อาคารสงเคราะห์ 6) จึงเข้าท้องที่แขวงทุ่งวัดดอน ตัดกับถนนจันทน์ เฉพาะฝั่งซอยเลขคู่เข้าสู่ท้องที่แขวงช่องนนทรี เขตยานนาวา ส่วนฝั่งซอยเลขคี่ยังอยู่ในท้องที่แขวงทุ่งมหาเมฆจนกระทั่งตัดกับถนนจันทน์เก่า จากนั้นตัดกับถนนรัชดาภิเษก และไปบรรจบกับถนนพระรามที่ 3 ที่แยกพระรามที่ 3-นราธิวาส (ช่องนนทรี)
ถนนนราธิวาสราชนครินทร์ตัดขึ้นตามโครงการก่อสร้างระบบระบายน้ำและถนนเลียบคลองช่องนนทรี ในแผนพัฒนากรุงเทพมหานครฉบับที่ 4 (พ.ศ. 2535-2539) เมื่อสร้างแล้วเสร็จถนนสายนี้ยังไม่มีชื่อทางการ ดังนั้น เพื่อความสะดวกแก่ประชาชนที่สัญจรไปมา เพื่อความสะดวกแก่เจ้าหน้าที่ตลอดจนหน่วยงานราชการต่าง ๆ และเพื่อเทิดพระเกียรติสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ กรุงเทพมหานครจึงได้ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตเชิญพระนามของสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอฯ มาเป็นนามถนนอย่างเป็นทางการว่า ถนนนราธิวาสราชนครินทร์ ซึ่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระบรมราชานุญาตเมื่อปี พ.ศ. 2539
==ทางแยกที่สำคัญ==
== สถานที่สำคัญ ==
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ
สยามแม็คโคร สาทร
ตึกมหานคร
สถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสช่องนนทรี
สถานีรถโดยสารด่วนพิเศษบีอาร์ที สายสาทร–ราชพฤกษ์
วัดโพธิ์แมนคุณาราม
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
นราธิวาสราชนครินทร์
นราธิวาสราชนครินทร์
นราธิวาสราชนครินทร์
นราธิวาสราชนครินทร์
สถานที่ที่ตั้งชื่อตามพระนามของสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนาฯ
พอลิเอทิลีนความหนาแน่นสูง

พอลิเอทิลีนความหนาแน่นสูง (High-density polyethylene; HDPE) เป็นพลาสติกพอลิเอทิลีนความหนาแน่นสูงซึ่งผลิตจากปิโตรเลียม
== คุณสมบัติ ==
ความหนาแน่น (SPECIFIC DENSITY) : 0.95
อัตราการดูดซับน้ำ (WATER ABSORBTION RATE (%)): 0.01
การยืดตัว (ELONGATION (%)) : 100
การทนแรงดึง (TENSILE STRENGTH (psi)) : 4550
การทนแรงอัด (COMPRESSION STRENGTH (psi)) : 2900
การทนแรงกด (FLEXURAL STRENGTH (psi)) : 5800
ความทรงรูปในแนวแรงกด (FLEXURAL MODULUS (psi)) : 120000
อุณหภูมิที่เสียรูป (DEFLECTION TEMPERATURE (deg. F))
* @ 66 psi: 176
* @ 264 psi: 131
อุณหภูมิการใช้งาน (UTILIZATION TEMPERATURE (deg. F))
* min: -180
* max: 248
จุดหลอมเหลว (MELTING POINT (deg. F)) : 266
สัมประสิทธิ์การขยายตัว (COEFFICIENT OF EXPANSION) : 0.00007
== การประยุกต์ใช้ ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
HDPE for Robotics
พลาสติก
วัดเสลารัตนปัพพะตาราม

วัดเสลารัตนปัพพะตาราม (140px) หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า วัดไหล่หิน หรือ วัดไหล่หินหลวงแก้วช้างยืน และในบางครั้งชาวบ้านรุ่นก่อน ๆ เรียกว่า วัดป่าหิน หรือ วัดม่อนหินแก้ว เป็นวัดที่ตั้งอยู่ใน อำเภอเกาะคา จังหวัดลำปาง ไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าสร้างขึ้นเมื่อใด แต่ ดร.ฮันส์ เพนธ์ ได้พบคัมภีร์ใบลานที่เก่าแก่ที่สุดของวัด ระบุจุลศักราช 833 หรือ พ.ศ. 2014
ตำนานของวัดกล่าวไว้ว่า ช่วงพุทธศตวรรษที่ 23 ในสมัยของพระมหาป่าเกสรปัญโญ เป็นระยะที่มีการก่อสร้างและบูรณะเสนาสนะต่าง ๆ มากมาย เนื่องจากท่านเป็นพระสงฆ์ที่มีผู้นับถือมากมาย เล่ากันว่าครั้งที่ท่านธุดงค์ไปถึงเชียงตุง ท่านได้มอบกะลามะพร้าวซีกหนึ่งให้ชายคนหนึ่ง จากนั้นท่านก็กลับมาลำปาง โดยไม่ได้บอกชายผู้นั้นว่าท่านอยู่ที่ใด ต่อมาชายคนนั้นได้ตามมาหาท่านจนพบที่วัดไหล่หิน แล้วนำกะลามาประกอบเข้าเป็นหนึ่งเดียว ชายคนดังกล่าวเกิดความศรัทธาแรงกล้า ได้ขอบูรณะวัดและก่อสร้างวิหารหลังที่เห็นปัจจุบันขึ้นในปี พ.ศ. 2226
== สถาปัตยกรรม ==
สถาปัตยกรรมวัดไหล่หิน เป็นรูปแบบพุทธศาสนาแบบล้านนา ประกอบด้วยลานหน้าวัดหรือข่วงสำหรับกิจกรรมและปลูกต้นโพธิ์ วิหารโถง ศาลาบาตรและลานทราย และมีเจดีย์ท้ายวิหาร แบบล้านนาซึ่งเชื่อว่าบรรจุพระบรมธาตุ  มีรูปแบบจำลองภูมิจักรวาล คือวิหารเปรียบเสมือนชมพูทวีป เจดีย์เปรียบเหมือนเขาพระสุเมรุ และลานทรายเปรียบเสมือนมหานทีสีทันดร
ส่วนพุทธาวาสก่อสร้างอย่างสวยงาม และมีขนาดส่วนที่ค่อนข้างเล็กกะทัดรัด อาคารต่าง ๆ ก่อสร้างด้วยอิฐฉาบปูน ประดับปูนปั้น ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว วิหารมีลักษณะสกุลช่างลำปาง ซึ่งจะมีลักษณะอ่อนช้อยน้อยกว่าสกุลช่างเชียงใหม่ คือหลังคาจะมีลักษณะแอ่นโค้งเพียงเล็กน้อย เรียกวิหารแบบนี้ว่า ฮ้างปู้ หมายถึง ร่างการของผู้ชาย เป็นวิหารโถง หลังคาซ้อน 3 ชั้น 2 ตับ มุง กระเบื้องดินเผาปลายตัด ที่น่าสนใจคือ เครื่องลำยองของวิหารนี้มีการเปลี่ยนแปลงเนื่องจากการบูรณปฏิสังขรณ์ ทำให้มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ เป็นแบบไทยภาคกลาง
ซุ้มประตูโขงวัดไหล่หินนั้นมีลักษณะคล้ายคลึงกับวัดพระธาตุลำปางหลวง แต่มีการประดับตกแต่งที่แตกต่างกันบ้าง คือมีการใช้ตุ๊กตาดินเผาประดับ นอกจากเสนาสนะและบริเวณที่ทางวัดได้อนุรักษ์และดูและเป็นอย่างดี ยังมีคัมภีร์โบราณและโบราณวัตถุที่ทางวัดได้เก็บรักษาไว้เป็นจำนวนมาก บางสิ่งที่เกี่ยวข้องกับตำนานของวัดเช่น กะลามะพร้าว และบาตรของพระมหาป่าเกสรปัญโญ
กรมศิลปากรได้ประกาศวัดไหล่หินขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน โดยกำหนดขอบเขตในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 97 ตอนที่ 195 ลงวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2523 สิ่งที่ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน คือ วิหารทรงล้านนา พระธาตุเจดีย์ พระอุโบสถ ซุ้มประตูกำแพงแก้ว และหอธรรม นอกจากนี้ในปี 2550 ยังได้ขึ้นเป็นอาคารอนุรักษ์จากสมาคมสถาปนิกสยาม
== อ้างอิง ==
วัดไหล่หิน  ล้านนาคดี
วารสารอาษา ฉบับเดือน สิงหาคม-กันยายน 2550 ISSN 0857-3050
วัดไหล่หินหลวง วัดไหล่หินหลวง หรือ วัดเสลารัตนปัพพตาราม
วัดไหล่หินใหม่ ธ. วัดไหล่หินลุ่ม วัดชัยมงคลธรรมวราราม
เสลารัตนปัพพะตาราม
โบราณสถานในจังหวัดลำปาง
โคเรียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 902

โคเรียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 902 หรือรู้จักกันในชื่อ KAL 902 หรือ KE 902 เป็นเที่ยวบินของโคเรียนแอร์ไลน์ ของเกาหลี เดินทางด้วยเครื่องโบอิง 707 ทะเบียน HL7429 จากปารีส ฝรั่งเศส มุ่งหน้าสู่ท่าอากาศยานนานาชาติกิมโป โซล ประเทศเกาหลีใต้  โดยมีกำหนดแวะพักเติมน้ำมันที่ท่าอากาศยานนานาชาติเทด สตีเวนส์ เมืองแองคอเรจ อะแลสกา สหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2521 มีผู้โดยสาร 97 คน ลูกเรือ 12 คน
เครื่องบินมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ ผ่านฐานทัพแคนาดาที่เมืองอเลิร์ท (Alert) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะเอลสเมียร์ ใกล้ขั้วโลกเหนือ จากนั้นจึงปรับเส้นทางบินทางทิศใต้ มุ่งหน้าสู่แองคอเรจ แต่เกิดความผิดพลาดเนื่องจากเครื่องบินไม่ได้ติดตั้งระบบ Inertial navigation system ทำให้นักบินเกิดการหลงทิศ มุ่งหน้าไปทางเมืองมูร์มันสค์ สหภาพโซเวียต (68°58′N 33°5′E﻿) แทนที่จะเป็นเมืองแองคอเรจ (61°13′N 149°53′W)

สหภาพโซเวียตส่งเครื่องบินขับไล่ซู-15 (Su-15) ขึ้นสกัดกั้น และสั่งให้นักบินยิงเครื่องให้ตก (ระบบเตือนภัยของโซเวียตระบุว่าเครื่องบินลำนี้เป็นเครื่องบินสอดแนม โบอิง RC-135 ซึ่งมีแบบแผนใกล้เคียงกับเครื่องโบอิง 707) นักบินซู-15 พยายามแจ้งฐานทัพว่าเครื่องบินนี้เป็นเครื่องบินพลเรือน แต่ฐานทัพยังคงยืนยันคำสั่ง  จึงได้ยิงมิสไซล์ R-60 ออกไป 2 ลูก ทำความเสียหายให้กับปีกซ้าย ความดันภายในเครื่องลดลง และมีผู้โดยสารเสียชีวิต 2 คน
40 นาทีถัดมา เวลา 23.05 น. เครื่องบินถูกบังคับให้ลงจอดฉุกเฉินบนทะเลสาบน้ำแข็งโกร์ปิแยร์วิทางทิศใต้ของเมืองมูร์มันสค์ ใกล้ชายแดนฟินแลนด์ และได้รับการช่วยเหลือจากหน่วยกู้ภัยของโซเวียต  ผู้โดยสารทั้งหมดถูกกักตัวเป็นเวลาสองวันจึงได้รับการปล่อยตัว โดยสารเครื่องบินแพนแอมจากมูร์มันสค์ ไปเฮลซิงกิ และต่อเที่ยวบินไปกรุงโซลในที่สุด
== ดูเพิ่ม ==
โคเรียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 007
== อ้างอิง ==
(KAL).asp   Korean Airliner Shot Down By Soviets
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
KAL 902 fails to appear on time 
อุบัติเหตุทางการบินในประเทศรัสเซีย
อุบัติเหตุทางการบินในสหภาพโซเวียต
อุบัติเหตุทางการบินในปี พ.ศ. 2521
อุบัติเหตุของเครื่องบินโบอิง 707
อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับโคเรียนแอร์
เหตุเครื่องบินพาณิชย์ถูกยิงตก
สงครามเย็น
ความสัมพันธ์เกาหลี–สหภาพโซเวียต
วงศ์ปลาหมอช้างเหยียบ

วงศ์ปลาหมอช้างเหยียบ (Asian leaffish, Banded leaffish) เป็นวงศ์ปลาน้ำจืดวงศ์หนึ่ง ในอันดับAnabantiformes ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pristolepididae
มีลักษณะสำคัญ คือ มีรูปร่างแบนข้างมากเป็นรูปไข่หรือวงรี เกล็ดสาก เส้นข้างลำตัวขาดตอนแบ่งออกเป็น 2 ส่วน มีปากเล็ก มุมปากยาวถึงนัยน์ตา ดวงตากลมโต หนังขอบกระดูกแก้มติดต่อกันถึงส่วนใต้ปาก ริมกระดูกแก้มชิ้นกลางเป็นหนามแหลม 2 ชิ้น
มีเพียงสกุลเดียว คือ Pristolepis
จำแนกออกได้ทั้งหมด 6 ชนิด
Pristolepis fasciata (Bleeker, 1851) (ปลาหมอช้างเหยียบ)
Pristolepis grootii (Bleeker, 1852) (ปลาหมอช้างเหยียบแดง)
Pristolepis malabarica (Günther, 1864) 
Pristolepis marginata Jerdon, 1849
Pristolepis pentacantha Plamoottil, 2014 
Pristolepis rubripinnis Britz, Krishna Kumar & Baby, 2012 
พบกระจายพันธุ์ในภูมิภาคเอเชียใต้และเอเชียอาคเนย์ นิยมตกเป็นเกมกีฬาและใช้บริโภคในท้องถิ่น และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
หมายเหตุ: ปลาในวงศ์นี้ถูกแยกออกมาจากวงศ์ Nandidae
== ดูเพิ่ม ==
Nandidae
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รายละเอียดจาก Fishbase.org 
วงศ์ปลาหมอช้างเหยียบ
ปลาน้ำจืด
ปลาที่พบในประเทศไทย
ปลาตู้
อันดับปลากะพง
ปลาดุมชี

ปลาดุมชี ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Nandus oxyrhynchus อยู่ในวงศ์ปลาเสือดำ (Nandidae) มีรูปร่างคล้ายปลากะพงทั่วไป แต่มีส่วนหน้ายื่นยาวกว่า ปากกว้างสามารถยืดออกไปได้มาก ลำตัวมีลายสีด่างคล้ำ เนื่องจากต้องปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อม มีลายพาดสีดำที่ลูกตาไปจนถึงโคนครีบหลัง กลางหัวมีแถบสีจาง ครีบสีคล้ำ ครีบก้นใสและมีจุดสีคล้ำ มีความยาวประมาณ 6 เซนติเมตร-10 เซนติเมตร
เป็นปลาที่เพิ่งถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1996 มักอาศัยอยู่นิ่ง ๆ ตามใบไม้ใต้น้ำหรือกองหินเพื่อดักล่าเหยื่อที่มีชีวิต ซึ่งได้แก่ ลูกกุ้ง ลูกปลาขนาดเล็ก และแมลง พบอาศัยอยู่ตามแหล่งน้ำนิ่งที่มีพืชน้ำหนาแน่นในภาคกลางและภาคอีสานของประเทศ
เป็นปลาที่มักตายอยู่บ่อย ๆ เมื่อจับขึ้นมาพ้นน้ำ หรือขี้ตื่นตกใจ จึงได้ชื่อเรียกในภาษาอีสานว่า "ปลาเสียจิต" หรือ "ปลาบ่มีจิต" ที่นครสวรรค์นิยมเรียกว่า "ปลาเสือปรือ" หรือ "ปลาเสือดำ"
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งมีชื่อเรียกในวงการปลาสวยงามว่า "ปลาเสือลายเมฆ" 

== ดูเพิ่ม ==
ปลาเสือดำ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลปลาดุมชี
สกุลปลาเสือดำ
ปลาที่พบในประเทศไทย
ปลาน้ำจืด
ปลาตู้
ปลาเสือดำ

ปลาเสือดำ หรือ ปลากะพงเล็ก (ชื่อท้องถิ่นจันทบุรี) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Nandus nebulosus อยู่ในวงศ์ปลาเสือดำ (Nandidae) มีรูปร่างคล้ายปลาดุมชี (N. oxyrhynchus) ซึ่งอยู่ในวงศ์และสกุลเดียวกัน แต่มีจะงอยปากสั้นกว่าปลาดุมชี  มีลำตัวแบนข้าง หัวและตาโต ปากมน บนฝาปิดเหงือกมีหนามชิ้นเล็ก ๆ 1 ชิ้น ลำตัวสีน้ำตาลแดง มีลายบั้งและประสีคล้ำพาดขวาง 5-6 บั้ง มีแถบยาวสีดำจากปลายปากจนถึงท้ายทอย ครีบหลังตอนแรกสีเหมือนลำตัว ตอนหลังใส ครีบอกใส  มีขนาดประมาณ 6 เซนติเมตร-10 เซนติเมตร
มีพฤติกรรมชอบซ่อนตัวอยู่นิ่ง ๆ ใต้กองไม้หรือใบไม้ใต้น้ำ เพื่อล่าเหยื่อซึ่งเป็นซึ่งมีชีวิตเล็ก ๆ กินเป็นอาหาร  ปลาเสือดำพบได้ในบริเวณภาคตะวันออกของประเทศ และป่าพรุในภาคใต้
มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลานางคง" หรือ "ปลาดุมชี" ในวงการปลาสวยงามนิยมเรียกว่า "ปลาเสือลายเมฆ" 
== ดูเพิ่ม ==
ปลาดุมชี
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลปลาเสือดำ
สกุลปลาเสือดำ
ปลาที่พบในประเทศไทย
ปลาตู้
ปลาน้ำจืด
เสือดำ
ชุน วันโบ

ชุน วันโบ (Won-Bo Chun) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 ที่ เมืองฮวาซ็อง จังหวัดคย็องกี ประเทศเกาหลีใต้ สถิติการชก 19 ครั้ง ชนะ 15 (น็อค 9) เสมอ 3 แพ้ 1
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์เกาหลีใต้รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท (2542 – 2543)
แชมป์ PABA รุ่นไลท์เวท
* ชิง 21 พฤศจิกายน 2546 ชนะคะแนน สถาพร บุญมาเลิศ ที่ เกาหลีใต้
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 27 มีนาคม 2547 ชนะคะแนน ศรคม เกียรตินุกูล ที่ เกาหลีใต้
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 12 มิถุนายน 2547 เสมอกับ โนเอล ปาเนสโกโร ที่ เกาหลีใต้
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท เมื่อ 2 เมษายน 2543 แพ้ทีเคโอ ยอดสนั่น 3เคแบตเตอรี่ ยก 2 ที่ กรุงเทพฯ
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com
การชกชิงแชมป์พาบาของ ชุน วันโบ
นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้
แชมป์มวยสากลประเทศเกาหลีใต้
แชมป์ PABA
บุคคลจากจังหวัดคย็องกี
อาสนวิหารทรูโร

อาสนวิหารทรูโร (ภาษาอังกฤษ: Truro Cathedral) เป็นอาสนวิหารนิกายอังกลิคันตั้งอยู่ที่เมืองทรูโร มณฑลคอร์นวอล (Cornwall) ใน สหราชอาณาจักร มีชื่อเป็นทางการว่า “The Cathedral of the Blessed Virgin Mary, Truro” เป็นอาสนวิหารแรกที่สร้างในสหราชอาณาจักรตั้งแต่ยุคทองของการสร้างอาสนวิหารในยุคกลาง และเป็นอาสนวิหารเดียวที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็น สถาปัตยกรรมแบบฟื้นฟูกอธิคซึ่งนิยมกันในสมัยนั้น นอกจากนั้นยังเป็นหนึ่งในสามอาสนวิหารในอังกฤษที่มียอดสามยอด อีกสองอาสนวิหารคือ อาสนวิหารลิคฟิลด์ และ อาสนวิหารเอดินบะระ
ศิลาฤกษ์วางเมื่อค.ศ. 1880 ส่วนแรกของอาสนวิหารได้รับการสถาปนาเมื่อปีค.ศ. 1887 หอกลางสร้างเสร็จเมื่อปีค.ศ. 1905 ตัวอาสนวิหารเสร็จเมื่อสร้างหอสองหอทางตะวันตกเสร็จเมื่อปีค.ศ. 1910
== ดูเพิ่ม  ==
แผนผังอาสนวิหาร
สถาปัตยกรรมกอธิค
อาสนวิหารในสหราชอาณาจักร
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
อาสนวิหารทรูโรเว็บไซต์
อาสนวิหารทรูโรเว็บไซต์ยพานอรามา 
==สมุดภาพ==
ไฟล์:TruroCathedral-StMary-fromE-01.jpg|มองจากตะวันออกค.ศ. 1913
ไฟล์:Truro Cathedral in 1905, before completion of its spire.jpg|ค.ศ.  1905 ก่อนจะสร้างหอกลางเสร็จ
ไฟล์:TruroCathedralRain.jpg|มองจากด้านใต้
ไฟล์:Truro Cathedral 1.jpg|ด้านหน้า
ไฟล์:TruroCathedralWest.jpg|ด้านหน้า
ไฟล์:Truro rooftops.jpg|จากตัวเมือง
ทรูโร
ทรูโร
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 20
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1910
สิ่งก่อสร้างในเทศมณฑลคอร์นวอลล์
คริสต์ศาสนสถานแบบฟื้นฟูกอทิก
สิ่งก่อสร้างภายใต้การพิทักษ์ระดับ 1
สิ่งก่อสร้างในทรูโร
วิลปาเร จัมฮูร์

วิลปาเร จัมฮูร์ (Willpare Jamhur) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย เกิดเมื่อ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 ที่เมืองกมบง ประเทศอินโดนีเซีย สถิติการชก 13 ครั้ง ชนะ 8 (น็อค 2) แพ้ 4
== ประวัติ ==
วิลปาเร จัมฮูร์ เริ่มชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 20 มีนาคม พ.ศ. 2544 ชนะน็อค ปาร์ลิน ยก 1  จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์เวลเตอร์เวทที่ว่างเมื่อ 20 เมษายน พ.ศ. 2545 ชนะคะแนน ศรคม เกียรตินุกูล ที่อินโดนีเซีย ได้แชมป์มาครอง แต่หลังจากได้แชมป์มาแล้ว จัมฮูร์ก็ไม่ได้ขึ้นชกป้องกันตำแหน่งเลย จนถูกปลดออกไป แต่เขาก็ยังขึ้นชกในอินโดนีเซียอย่างต่อเนื่อง จนหลังจากที่เขาชกชนะคะแนนโดดี้ ลอเรง เมื่อ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2549 แล้ว เขาก็แขวนนวมไป ไม่ได้ขึ้นชกอีก
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์ไลท์เวท
* ชิง 20 เมษายน 2545 ชนะน็อค ศรคม เกียรตินุกูล ยก 11 ที่ อินโดนีเซีย
* ถูกปลด
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com  
นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย
แชมป์ PABA
บุคคลจากจังหวัดชวากลาง
ยามาโตะ มิตานิ

ยามาโตะ มิตานิ  นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 16 มกราคม พ.ศ. 2514 ที่เมืองคูราชิกิ จังหวัดโอกายามะ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 16 ครั้ง ชนะ 12 (น็อค 9) แพ้ 4
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ญี่ปุ่นรุ่นเฟเธอร์เวท (2538)
แชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท
* ชิง 9 ตุลาคม 2538 ชนะน็อค โนรี จ๊อกกี้ยิม ยก 8 ที่ โตเกียว
แชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท
* ชิง 8 พฤศจิกายน 2540 ชนะน็อค โฮเซลิโต ริเวร่า ยก 12 ที่ โอกลาโฮมา
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 2 มีนาคม 2541 ชนะคะแนน โนบูโตชิ ฮิรานากะ ที่ โตเกียว
* เสียแชมป์ 8 มิถุนายน 2541  แพ้คะแนน เค็งโงะ นางาชิมะ ที่ โตเกียว
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท เมื่อ 27 มกราคม 2539 แพ้คะแนน ชเว ยง-ซู ที่ โตเกียว
* ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท เมื่อ 13 ตุลาคม 2539 แพ้คะแนน ชเว ยง-ซู ที่ โตเกียว
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com  
นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น
แชมป์ OPBF
บุคคลจากคูราชิกิ
พระไภษัชยคุรุทั้ง 7

พระไภษัชยคุรุทั้ง 7 (; ) เป็นกลุ่มของพระพุทธเจ้าตามคติของมหายานกลุ่มหนึ่ง มีจำนวน 7 พระองค์ เป็นที่นับถือกันมาในทิเบตและเนปาล โดยพระพุทธะแต่ละองค์จะมีโลกธาตุหรือพุทธเกษตรเป็นของตนเองเช่นเดียวกับแดนสุขาวดีของพระอมิตาภะ ในบรรดาพระพุทธเจ้ากลุ่มนี้ พระไภษัชยคุรุไวฑูรยประภาเป็นที่นับถือมากที่สุด
== พระไภษัชยคุรุทั้ง 7 ตามความเชื่อของชาวจีน ==
พระพุทธะในกลุ่มนี้ได้แก่
พระสุนามยศศิริราชาตถาคต อยู่ที่ชยประภาโลกธาตุ มีปณิธาน 8 ประการคือ ช่วยสรรพสัตว์ให้หายจากโรคร้าย ช่วยผู้พิการให้มีร่างกายสมบูรณ์ ช่วยให้สรรพสัตว์มีโอกาสหลุดพ้นจากอนันตริยกรรม ช่วยให้สรรพสัตว์มีโภคทรัพย์สมบูรณ์ ช่วยเหลือสรรพสัตว์ที่ถูกโบยตีให้พ้นทุกข์ ช่วยให้สรรพสัตว์พ้นภัยจากสัตว์ร้าย ช่วยให้สรรพสัตว์มีเมตตา ช่วยสรรพสัตว์ที่พลัดหลงให้ปลอดภัย
พระรัตนจันทรประภาปรัชญาประภาศัพทศวรราชาตถาคต อยู่ที่สุรัตนโลกธาตุ มีปณิธาน 8 ประการคือ ช่วยให้สรรพสัตว์ประสบความสำเร็จในการค้า ช่วยสรรพสัตว์ให้พ้นจากการต้องทนหนาวร้อน ช่วยสตรีที่มักมากในกามให้พ้นจากกิเลส ช่วยสรรพสัตว์ให้พ้นจากการถูกปล้นระหว่างทาง ช่วยสรรพสัตว์ที่เดินทางกลางคืนให้ปลอดภัย ช่วยให้สรรพสัตว์หันมาศึกษาพระธรรม  ช่วยสรรพสัตว์ให้หันมาตั้งมั่นในโพธิจิต ช่วยสรรพสัตว์ให้พ้นภัยทางโลก
พระสุวรรณรัตนประภามัญชุจรยสิทธิตถาคต อยู่ที่บริบูรณ์คันธาลยโลกธาตุ มีปณิธาน 4 ประการคือ ช่วยสรรพสัตว์ที่ทำกรรมโดยอาชีพให้พ้นกรรม ช่วยสรรพสัตว์ที่ทำความชั่วให้พ้นกรรม ช่วยให้สรรพสัตว์มีความเมตตา ช่วยให้สรรพสัตว์ที่มีสังโยชน์ให้พ้นกรรม
พระอโศกาวิชยตถาคต อยู่ที่อโศกาโลกธาตุ มีปณิธาน 4 ประการคือ ช่วยสัตว์ให้พ้นจากความโศก ช่วยสัตว์ให้พ้นจากอเวจีนรก ช่วยสัตว์ที่จะตกนรกในชาติหน้าให้พ้นทุกข์ ช่วยให้สรรพสัตว์ให้พ้นจากอำนาจของภูตผีปีศาจ
พระธรรมสาครครชิตศัพทตถาคต อยู่ที่ธรรมธวัชโลกธาตุ มีปณิธาน 4 ประการคือ ช่วยให้สรรพสัตว์พ้นจากความหลงผิดในการมีมิจฉาทิฏฐิต่อพระรัตนตรัย ช่วยให้สัตว์พบกัลยาณมิตรที่จะพาไปสู่พระโพธิญาณ ช่วยให้สรรพสัตว์พ้นจากความขาดแคลนเครื่องนุ่งห่ม ช่วยให้สรรพสัตว์หันมาสร้างกรรมดี
พระธรรมสาครชยประภาอภิญญากรีฑาตถาคต อยู่ที่วิจิตรรัตนสาครโลกธาตุ มีปณิธาน 4 ประการ คือ ช่วยให้สรรพสัตว์เลิกสร้างกรรมชั่ว ช่วยให้สรพพสัตว์หันมาสร้างกุศลกรรม ช่วยสรรพสัตว์ให้พ้นจากการถูกประหารชีวิต ช่วยให้สรรพสัตว์พ้นจากมิจฉาทิฐิของมาร
พระไภษัชยคุรุไวฑูรยประภาตถาคต อยู่ที่ ศุทธิไวฑูรยโลกธาตุ มีปณิธาน 12 ประการ
นอกจากนั้นในคัมภีร์อุตรเคราะห์นิรภัยจิรายุวัฒนาวิเศษสูตร กล่าวถึงพระพุทธเจ้าทั้งเจ็ดพระองค์นี้ว่า ทรงมีนิรมาณกายเป็นเทพเจ้า 7 องค์ รวมกับพระโพธิสัตว์ 2 องค์ กลายเป็นเทพนพเคราะห์ 9 องค์ ที่ควบคุมสรรพสิ่งในจักรวาล
== พระไภษัชยคุรุทั้ง 9 ตามความเชื่อของชาวทิเบต ==
พระไภษัชยคุรุตามความเชื่อของชาวทิเบตมี 9 องค์ ดังนี้ 
พระไภษัชยคุรุ กายสีฟ้าหรือสีทอง หัตถ์ขวาถือผลสมอ หัตถ์ซ้ายทำสมาธิ
พระสิงหนาท หัตถ์กระทำปางวิตรรกะ หัตถ์ซ้ายทำสมาธิรองรับบาตร
พระสุปริกีรติตนามศรี กายสีเหลือง หัตถ์ขวาทำท่าวิตรรกะหรือประทานอภัย หัตถ์ซ้ายทำสมาธิ
พระสวรโฆษราช กายสีแดงอมเหลือง หัตถ์ขวาทำปางประทานพร หัตถ์ซ้ายทำสมาธิ
พระสุวรรณภัทรวิมลรัตนประภาส กายสีเหลืองซีด ทำปางธรรมจักรหรือประทานพร ประทานอภัย
พระอโคโกตมศรี กายสีแดงเพลิง ทำปางสมาธิ
พระธรรมกีรติสาครโฆษะ กายสีแดง ปางธรรมจักร
พระอภิฌาราช กายสีแดง หัตถ์ขวาประทานพร หัตถ์ซ้ายทำสมาธิ
พระศิยิน กายสีแดงอมเหลือง หัตถ์ขวาประทานอภัย หัตถ์ซ้ายทำสมาธิ
== อ้างอิง ==
พระพุทธเจ้าตามคติมหายาน
มหายาน
วัชรยาน
ธงชาติลิเบีย

ธงชาติลิเบีย (علم ليبيا) ในปัจจุบันเป็นธงชาติเดิมในสมัยสหราชอาณาจักรลิเบีย ระหว่าง พ.ศ. 2494 - พ.ศ. 2512 ซึ่งได้ถูกฟื้นฟูเป็นสัญลักษณ์ของชาติลิเบียอีกครั้งเมื่อเริ่มเกิดการต่อต้านรัฐบาลของพันเอกมูอัมมาร์ กัดดาฟี ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 จนกระทั่งบานปลายไปสู่สงครามกลางเมือง ต่อมาเมื่อกองทัพของสภาถ่ายโอนอำนาจแห่งชาติสามารถยึดกรุงตริโปลีและโค่นล้มรัฐบาลของกัดดาฟีลงได้ จึงได้มีการประกาศฟื้นฟูฐานะธงชาติแบบเดิมขึ้นอีกครั้ง เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม ปีเดียวกัน
== ประวัติ ==
ประเทศลิเบียเริ่มมีธงชาติในฐานะรัฐเอกราชครั้งแรกเมื่อลิเบียได้รับเอกราชจากอิตาลีในปี พ.ศ. 2494 ภายใต้ชื่อประเทศสหราชอาณาจักรลิเบีย (United Kingdom of Libya, ปกครองด้วยระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ) มีลักษณะเป็นธงสามแถบแนวนอนสีแดง สีดำ และสีเขียว ที่แถบดำซึ่งกว้างเป็นสองเท่าของแถบสีแดงและสีเขียวนั้นมีรูปจันทร์เสี้ยวและดาวห้าแฉกสีขาว
ต่อมาเมื่อพันเอกมูอัมมาร์ กัดดาฟีทำรัฐประหารโค่นล้มรัฐบาลระบอบกษัตริย์ในปี พ.ศ. 2512 และเปลี่ยนชื่อประเทศเป็นสาธารณรัฐอาหรับลิเบีย ธงชาติลิเบียจึงเปลี่ยนไปใช้ธงสามสีสามแถบแนวนอนสีแดง-ขาว-ดำ ตามอย่างธงซึ่งได้รับอิทธิพลจากธงขบวนการปฏิวัติอาหรับ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2515 ลิเบียได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกของประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐอาหรับ (มีอียิปต์และซีเรียเป็นสมาชิกร่วมด้วย) ลิเบียจึงรับเอาธงของสหพันธ์ดังกล่าวมาใช้เป็นธงชาติ ซึ่งมีลักษณะคล้ายธงชาติลิเบียในปี พ.ศ. 2512 แต่ได้เพิ่มรูปเหยี่ยวแห่งกูเรช (Hawk of Qureish) สยายปีกสีทองยืนจับม้วนแพรแถบจารึกนามของสหพันธ์ไว้ด้วย
ภายหลังลิเบียได้เปลี่ยนชื่อประเทศเป็นสาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชนอาหรับลิเบียเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2520 และประกาศเปลี่ยนธงชาติใหม่เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน เพื่อเป็นการตอบโต้การเยือนอิสราเอลของนายอันวาร์ ซาดัต ประธานาธิบดีแห่งอียิปต์ เนื่องจากลิเบียถือว่าอิสราเอลเป็นศัตรูของชนชาติอาหรับทั้งมวล ธงนี้มีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน พื้นสีเขียวเกลี้ยง  ในยุคสมัยของกัดดาฟีนั้น กล่าวได้ว่าธงนี้เป็นธงชาติเพียงธงเดียวในโลกที่ใช้สีเพียงสีเดียว และไม่มีสัญลักษณ์หรือตัวอักษรใดๆ ประกอบในธงทั้งสิ้น สีเขียวในธงนี้ หมายถึงศาสนาอิสลาม อันเป็นศาสนาประจำชาติ และเป็นสัญลักษณ์ของ "การปฏิวัติเขียว" (The Green Revolution) โดยมูอัมมาร์ กัดดาฟี
ในเหตุการณ์สงครามกลางเมืองลิเบีย พ.ศ. 2554 ได้ปรากฏว่าฝ่ายค้านและกลุ่มผู้ต่อต้านรัฐบาลเผด็จการของพันเอกกัดดาฟีได้ใช้ธงชาติในยุคราชอาณาจักรเป็นสัญลักษณ์ในการต่อสู้อย่างกว้างขวาง ทั้งในบริเวณเขตยึดครองของฝ่ายต่อต้านและโดยกลุ่มผู้คัดค้านรัฐบาลกัดดาฟีที่ชุมนุมประท้วง ณ สถานทูตลิเบียประจำประเทศต่างๆ อีกหลายแห่ง ธงนี้บางครั้งอาจพบว่าไม่มีรูปจันทร์เสี้ยวและดาวสีขาวเพื่อให้สามารถทำธงสัญลักษณ์ของตนได้ง่ายขึ้น
== การออกแบบ ==


ไฟล์:Flag of Libya (1951).svg|พ.ศ. 2494 – 2512
ไฟล์:Flag of Libya (1969–1972).svg|พ.ศ. 2512 – 2515
ไฟล์:Flag_of_Egypt_(1972-1984).svg|พ.ศ. 2515 – 2520
ไฟล์:Flag of Libya (2011 protests).svg|ธงสีที่ใช้ในการต่อต้านรัฐบาลกัดดาฟีในปี พ.ศ. 2554 (ปรากฏควบคู่กับธงชาติเดิมยุคราชอาณาจักรในเหตุการณ์ต่อต้านรัฐบาล)
ไฟล์:Flag of Libya (1977).svg|พ.ศ. 2520 – 2554
ไฟล์:Naval_ensign_of_Libya_(1977-2011).svg|พ.ศ. 2520 – 2554 (ธงนาวี)
ไฟล์:Naval ensign of Libya.svg|2554 - ปัจจุบัน (ธงนาวี)
ไฟล์:Flag of Libya (1951).svg|พ.ศ. 2554 – ปัจจุบัน
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ลิเบีย ลิเบีย ลิเบีย
อัลลอหุ อักบัร
ตราแผ่นดินของลิเบีย
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ลิเบีย
สัญลักษณ์ของประเทศลิเบีย
ลิงอ้ายเงียะ

ลิงอ้ายเงียะ, ลิงอัสสัม หรือ ลิงภูเขา (Assam macaque; ) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่งที่อยู่ในอันดับวานร (ไพรเมต) มีรูปร่างอ้วนเทอะทะ แขนและขาสั้น ขนตามลำตัวมีสีเหลืองปนเทา บางตัวอาจมีสีเข้มมากจนดูคล้ายสีน้ำตาลดำ ส่วนหัวไหล่ ศีรษะ และแขนจะมีสีอ่อนกว่าสีขนบริเวณอื่น ๆ ของร่างกาย ขนบริเวณหัวและหางมักมีสีเทา ขนที่ไหล่มีความยาวมากกว่า 8.5 เซนติเมตร ในบางฤดูกาลผิวหนังใต้ขนจะเปลี่ยนเป็นสีเทาอมฟ้า มีความยาวลำตัวและหางรวม 51-63.5 เซนติเมตร ความยาวหาง 20-38 เซนติเมตร น้ำหนัก 5-10 กิโลกรัม
มักอาศัยในป่าบนภูเขาสูงหรือตามที่ราบสูงซึ่งมีความสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 500-3,500 เมตร ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่บนต้นไม้ซึ่งมีเรือนยอดไม้สูงจากพื้นดินประมาณ 10-15 เมตร จากการศึกษาพบว่ามักอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงเล็ก ๆ โดยฝูงหนึ่งมีสมาชิกประมาณ 40- 60 ตัว ในระหว่างการหากินจะมีสมาชิกบางตัวทำหน้าที่ระวังภัยให้ฝูง โดยจะนั่งสังเกตการณ์อยู่บนต้นไม้ซึ่งสูงที่สุด และหากมีอันตรายเข้ามาใกล้จะส่งเสียงร้องเตือนให้หลบหนี โดยจะร้องเสียงดัง "ปิ้ว" ลิงอ้ายเงียะจัดเป็นลิงนิสัยดุร้าย สามารถกระดิกหางได้เหมือนสุนัข เริ่มผสมพันธุ์ได้เมื่อมีอายุ 3-4 ปี ระยะตั้งท้องนาน 5-6 เดือน ออกลูกครั้งละ 1 ตัว ในระหว่างเดือนเมษายน-มิถุนายน กินอาหารประกอบไปด้วย ผลไม้ ยอดไม้อ่อน แมลง และสัตว์เลื้อยคลานจำพวกกิ้งก่า เป็นต้น
มีการกระจายพันธุ์พบในเนปาล ภูฏาน สิกขิมและรัฐอัสสัมของอินเดีย ภาคใต้ของจีน ภาคเหนือของพม่า ภาคเหนือของเวียดนาม ภาคตะวันตกและภาคอีสานของไทย แบ่งเป็นชนิดย่อย 2 ชนิดได้แก่ ลิงอ้ายเงียะตะวันออก (M. a. assamensis) และลิงอ้ายเงียะตะวันตก (M. a. pelops) ซึ่งแบ่งตามสองฝั่งของแม่น้ำพรหมบุตร
ลิงอ้ายเงียะในประเทศไทย ปัจจุบันนี้พบได้เพียง 9 แห่งเท่านั้น ได้แก่ วัดถ้ำปลา และวัดถ้ำผาแลนิภาราม จ.เชียงราย, บ้านป่าไม้ จ.เชียงใหม่, เขตห้ามล่าสัตว์ป่าถ้ำผาท่าพล จ.พิษณุโลก, อุทยานแห่งชาติน้ำตกคลองลาน จ.กำแพงเพชร, เขตรักษาพันธ์ป่าอุ้มผาง จ.ตาก, อุทยานแห่งชาติภูเขียว จ.ชัยภูมิ, เขื่อนเขาแหลม และ อุทยานแห่งชาติน้ำตกเอราวัณ จ.กาญจนบุรี และยังมีข้อมูลว่าพบที่อุทยานแห่งชาติถ้ำผาไท จ.ลำปางอีกด้วยซึ่งถือว่าน้อยมาก ปัจจุบัน เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วงศ์ลิงโลกเก่า
สัตว์ที่พบในประเทศอินเดีย
สัตว์ที่พบในประเทศเนปาล
สัตว์ที่พบในประเทศภูฏาน
สัตว์ที่พบในประเทศจีน
สัตว์ที่พบในประเทศพม่า
สัตว์ที่พบในประเทศไทย
สัตว์ที่พบในประเทศเวียดนาม
สัตว์ป่าคุ้มครอง
ลิงวอก

ลิงวอก  เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับวานร (Primates) เป็นลิงที่มีร่างกายอ้วนสั้น บริเวณหลัง หัวไหล่ และตะโพกมีสีน้ำตาลปนเทา ส่วนบริเวณใต้ท้องและสีข้างมีสีอ่อนกว่า หางยาวประมาณครึ่งหนึ่งของความยาวลำตัว ขนหางค่อนข้างยาวและฟู มีการผลัดขนประมาณช่วงเดือนมิถุนายนถึงกรกฎาคมของทุกปี โดยจะเริ่มที่บริเวณปากก่อน หลังจากนั้นจึงจะเริ่มผลัดขนที่หลัง ตัวเมียอาจมีขนสีแดงในฤดูผสมพันธุ์ ขนที่หัวของลิงวอกจะชี้ตรงไปด้านหลัง ลิงตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย
มีความยาวลำตัวและหัว 47–58.5 เซนติเมตร ความยาวหาง 20.5–28 เซนติเมตร น้ำหนัก 3–6 กิโลกรัม
มีการกระจายพันธุ์ตั้งแต่อัฟกานิสถาน, ภาคเหนือของอินเดีย, เนปาล, พม่า, ภาคใต้ของจีน, ลาว, เวียดนาม และภาคตะวันตกของไทย โดยในประเทศ ปัจจุบันเชื่อว่า เหลืออยู่เพียงฝูงสุดท้ายแล้วที่วัดถ้ำผาหมากฮ่อ ในพื้นที่อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย แต่จากข้อมูลล่าสุด ยังพบเห็นฝูงลิงวอกได้อีกที่บริเวณสะพานข้ามน้ำ หน่วยพิทักษ์ป่าศาลาพรม ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูเขียว จังหวัดชัยภูมิ
มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ ตั้งแต่ 50 ตัวขึ้นไป สมาชิกส่วนใหญ่ในฝูงประกอบไปด้วยลิงตัวเมียและลูก ๆ ตัวเมียในฝูงจะมีบทบาทสำคัญมากกว่าตัวผู้ แต่ลิงตัวผู้จะมีบทบาทในการปกป้องฝูง ลิงวอกเริ่มผสมพันธุ์ได้เมื่อมีอายุ 3–4 ปี ระยะตั้งท้องนาน 5–7 เดือน ออกลูกครั้งละ 1 ตัว ลิงตัวเมียจะอยู่กับฝูงไปจนตาย แต่ตัวผู้เมื่อโตขึ้น มักจะถูกขับไล่ให้ออกจากฝูง จากการศึกษาพบว่า ลิงวอกมีความสัมพันธ์กับชุมชนมนุษย์มาเป็นเวลานาน แต่การที่ลิงวอกมักเข้ามาอาศัยและใช้ประโยชน์ในพื้นที่เกษตรกรรม จึงทำให้ไม่กลัวคน ในบางครั้งจึงถูกจับฆ่าเพื่อนำมาทำเป็นอาหารและฆ่าเพื่อลดความรำคาญ
ปัจจุบัน เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 แต่ประชาชนทั่วไป สามารถ ขออนุญาตเลี้ยงได้ ตามกฎกระทรวงกำหนดชนิดของสัตว์ป่าชนิดที่เพาะพันธุ์ได้ พ.ศ. 2546 ส่วนใหญ่จะเลี้ยงไว้ใช้งาน เป็นลิงเก็บมะพร้าว ซึ่งเป็นอาชีพดังเดิมของคนไทยที่ควรอนุรักษ์ไว้
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วงศ์ลิงโลกเก่า
สัตว์ที่พบในประเทศจีน
สัตว์ป่าคุ้มครอง