pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เทศบาลเมืองนราธิวาส

เทศบาลเมืองนราธิวาส เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอเมืองนราธิวาส จังหวัดนราธิวาส ตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำบางนราริมฝั่งตะวันตก ซึ่งไหลออกสู่อ่าวไทยทางทิศเหนือ ห่างจากกรุงเทพมหานครไปทางทิศใต้ 1,141 กิโลเมตร มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลบางนาคทั้งตำบล และมีประชากรในปี พ.ศ. 2565 จำนวน 42,007 คน
== ประวัติ ==
เทศบาลเมืองนราธิวาสเดิมชื่อ "บางนรา" ลักษณะเป็นหมู่บ้านชายทะเล และเป็นท่าเรือสำคัญในแถบนี้ ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองนราธิวาส เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2479 และได้มีการเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลเมืองนราธิวาสใหม่ เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2499
== ภูมิศาสตร์ ==
เมืองนราธิวาสตั้งอยู่ติดทะเลด้านอ่าวไทย บนชายฝั่งตะวันออกของคาบสมุทรมลายู สภาพโดยทั่วไปลักษณะเป็นที่ราบลุ่มริมฝั่งแม่น้ำ มีแม่น้ำบางนราเป็นแม่น้ำสายหลักไหลผ่านทางทิศตะวันออกของตัวเมือง นอกจากนี้ ยังมีแม่น้ำโคกเคียน และคลองยะกัง มีอาณาเขตโดยสังเขป ดังนี้
ทิศเหนือ ติดทะเลด้านอ่าวไทย
ทิศใต้ ติดกับตำบลลำภู
ทิศตะวันออก ติดแม่น้ำบางนรา และตำบลกะลุวอเหนือ
ทิศตะวันตก ติดกับตำบลโคกเคียน
== ชุมชน ==
ชุมชนในเขตเทศบาลเมืองนราธิวาสมีทั้งหมด 35 ชุมชน ดังต่อไปนี้
ชุมชนกาแลตาแป
ชุมชนกำปงปายง
ชุมชนท่าเรือ 2000
ชุมชนพนาสณฑ์
ชุมชนกาแลปาแย
ชุมชนจือปอ
ชุมชนบางนาค
ชุมชนพิทักษ์ลิขิต
ชุมชนกำปงตาโก๊ะ
ชุมชนชายทะเล
ชุมชนบือตง
ชุมชนมัดยามัน
ชุมชนกำปงบารู 1
ชุมชน ณ นคร
ชุมชนบูรณะ
ชุมชนเมาะสือแม
ชุมชนกำปงบารู 2
ชุมชนตลาดเก่า
ชุมชนประชาภิรมย์
ชุมชนยะกัง 1
ชุมชนกำปงบารู 3
ชุมชนโต๊ะกอดอร์
ชุมชนประชาร่วมใจ
ชุมชนยะกัง 2
ชุมชนรายอบือรากะ
ชุมชนร่วมอุทิศ
ชุมชนละม้ายอุทิศ
ชุมชนวัดบางนรา
ชุมชนสมัยอาณาจักร
ชุมชนหลังตลาดสด
ชุมชนอดุลตานนท์
ชุมชนฮูยงตันหยง
ชุมชน 912
ชุมชนกูแบบาเดาะ
ชุมชนตรอกช้างสมานฉันท์
== การศึกษา ==
สถาบันการศึกษาสังกัดเทศบาล
สถาบันการศึกษาสังกัด สพท. นราธิวาส เขต 1
โรงเรียนอนุบาลนราธิวาส
โรงเรียนเมืองนราธิวาส
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์เทศบาลเมืองนราธิวาส
นราธิวาส
นราธิวาส
อำเภอเมืองนราธิวาส
ชะทอยยันซี

ในทางอัญมณีวิทยา ชะทอยยันซี (chatoyancy, ) หรือปรากฏการณ์ตาแมว คือการเหลือบแสงเป็นปรากฏการณ์การสะท้อนแสงของแร่โปร่งแสงบางชนิด ทำให้เกิดความวาวคล้ายไหมหรือคล้ายตาแมว
มีลักษณะเป็นแถบแสงเหลือบตั้งฉากกับความยาวของเส้นใยหรือแนวของมลทิน เนื่องจากแร่นั้นประกอบด้วยเส้นใยรูปเข็มหรือรูปท่อ ช่องว่างที่เป็นแนวยาวคล้ายเสี้ยน หรือมลทินที่เรียงตัวขนานกัน
การเหลือบแสงนี้พบได้ชัดเจนในแร่ที่เจียระไนแบบหลังเบี้ยโดยการจัดให้รับแสง
เช่น แร่คริโซเบริลชนิดไพฑูรย์ (แก้วตาแมว) แร่ควอตซ์แทนที่แร่โครซิโดไลต์ (แก้วตาเสือ) ทัวร์มาลีนเบริล เซอร์คอน โอปอล
== อ้างอิง ==
พจนานุกรม ศัพท์ธรณีวิทยา พ.ศ. 2530
ปรากฏการณ์ทางแสง
วิทยาแร่
เจ้าแว่นทิพย์ ณ เชียงตุง

เจ้าแว่นทิพย์  ณ เชียงตุง พระธิดาในเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง เจ้าฟ้าเชียงตุงองค์ที่ 6 ประสูติแต่เจ้านางบัวทิพย์หลวง โดยเจ้าแว่นทิพย์ได้เสกสมรสกับเจ้าห่มฟ้า จากเมืองแสนหวีด้วยเหตุผลทางการเมือง ท้ายที่สุด ทั้งสองพระองค์ก็หย่าขาดจากกัน
== ประวัติ ==
เจ้าแว่นทิพย์  ณ เชียงตุง พระธิดาในเจ้าฟ้ารัตนะก้อนแก้วอินแถลง เจ้าฟ้าเชียงตุงองค์ที่ 6 ประสูติแต่เจ้านางบัวทิพย์หลวง โดยเจ้าแว่นทิพย์มีพี่น้องร่วมมารดา 5 คน ได้แก่
เจ้านางแว่นแก้ว  ณ เชียงตุง
เจ้านางสุคันธา ณ เชียงตุง
เจ้านางแว่นทิพ ณ เชียงตุง
เจ้าสิงห์ไชย ณ เชียงตุง
เจ้าแก้วเมืองมา  ณ เชียงตุง
== สมรส ==
เจ้าแว่นทิพย์ ได้เสกสมรสกับเจ้าห่มฟ้า เมืองแสนหวี โดยในพิธีแต่งงานเจ้าห่มฟ้าได้แห่ขันหมากข้ามาหน้าหอคำเมืองเชียงตุง โดยเจ้าห่มฟ้าประทับอยู่บนหลังช้างตามประเพณี และจัดพิธีสมรสที่หน้าหอหลวงเมืองเชียงตุง โดยมีชาวเมืองเชียงตุงร่วมแสดงความยินดีแก่ทั้งสองพระองค์ แต่อย่างไรก็ตามการสมรสของทั้งสองพระองค์ไม่ได้เกิดจากความรัก แต่หากเกิดจากการเมืองระหว่างรัฐ ท้ายที่สุดชีวิตรักของทั้งสองพระองค์จึงสิ้นสุดโดยการหย่าขาดจากกัน
== ราชตระกูล ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รวมหลานเจ้าไทยใหญ่ เจียงตุง 
สกุล ณ เชียงตุง
เจ้าหญิงเชียงตุง
ราชธิดาในเจ้าผู้ครองนครฝ่ายเหนือ‎
บุคคลจากเชียงตุง
พระครูโศภณธรรมาภรณ์ (จูม โชติโก)

"พระครูโศภนธรรมาภรณ์ (จูม โชติโก)" (2441-2530) อดีตเจ้าอาวาสวัดเวฬุวันและรองเจ้าคณะอำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี สานุศิษย์ผู้เคารพศรัทธานิยมเรียกนามท่านว่า “หลวงปู่จูมหรือพ่อท่าน” นับเป็นเถระผู้นำภารธุระทั้งด้านคันถธุระและวิปัสสนาธุระ ควบคู่กันอย่างเข้มข้นเต็มความสามารถโดยเฉพาะการพัฒนาการศึกษาสงฆ์และพัฒนาชุมชนท้องถิ่น ซึ่งเป็นการพัฒนาคนให้มีความสมบูรณ์ทั้งสติปัญญา ร่างกาย และจิตใจ ตลอดจนการบ่าเพ็ญตนให้เป็นประโยชน์ต่อสาธารณชนอย่างใหญ่หลวง เป็นแบบอย่างของพระผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ และทรงไว้ซึ่ง ภูมิธรรม ภูมิปัญญา อย่างแท้จริง
== ประวัติ ==
"พระครูโศภนธรรมาภรณ์" มีนามเดิม "จูม บุญพูล" เกิดเมื่อ เกิดวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2441 ตรงกับวันอังคาร ขึ้น 3 ค่ำ ปีจอที่บ้านไผ่ใหญ่ ตำบลไผ่ใหญ่
รอยชีวิต

รอยชีวิต (ญี่ปุ่น: 個人的な体験, Kojinteki na taiken; อังกฤษ: A Personal Matter) เป็นนิยายที่เขียนโดยนักเขียนรางวัลโนเบลปี 1994, เค็นซะบุโร โอเอะ ซึ่งอัดแน่นไปด้วยมโนภาพของความตาย การผุสลาย และเซ็กส์ เขียนขึ้นในปี 1964 และได้รับรางวัลวรรณกรรมชิงโชซะ รอยชีวิต เป็นนิยายกึ่งอัตชีวประวัติที่ดำมืดและล้วงลึกเข้าไปในประสบการณ์ชีวิตส่วนตัวของโอเอะ บอกเล่าเรื่องราวของเบิร์ด ชายผู้ซึ่งต้องเผชิญหน้ากับลูกชายที่เกิดมามีความพิการทางสมอง
รอยชีวิต แปลโดย เดือนเต็ม กฤษดาธานนท์ และจัดพิมพ์โดย สนพ.นานมีบุ๊คส์ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2546
== พล็อตเรื่อง ==
ลูกชายของเบิร์ดเกิดมาพร้อมกับความผิดปกติทางสมอง เบิร์ดพยายามที่จะหลีกหนีความรับผิดชอบโดยการหันหน้าไปพึ่งแอลกอฮอล์และคนรักเก่า และต้องตัดสินใจว่าสุดท้ายจะปล่อยให้ลูกมีชีวิตอยู่ต่อไปหรือไม่
วรรณกรรมญี่ปุ่น
พระคัมภีร์คนยาก

พระคัมภีร์คนยาก (Poor Man's Bible)  คำว่า “พระคัมภีร์คนยาก” ในปัจจุบันหมายถึงงานศิลปะภายในคริสต์ศาสนสถานที่อาจจะเป็นงานชิ้นเดียวหรืองานชุดที่สร้างขึ้นเพื่อใช้ประกอบการสอนสาระของคัมภีร์ไบเบิลต่อประชากรส่วนใหญ่ที่ไร้การศึกษา ศิลปะ “พระคัมภีร์คนยาก” อาจจะเป็นงานประติมากรรม งานแกะสลัก จิตรกรรม งานโมเสก หรือหน้าต่างประดับกระจกสี ในโบสถ์บางแห่งหน้าต่างบานเดียวก็อาจจะเรียกได้ว่าเป็น “พระคัมภีร์คนยาก” ขณะที่ในโบสถ์อื่นทั้งโบสถ์อาจจะตกแต่งด้วยบทบรรยายพระคัมภีร์ไบเบิลอันซับซ้อนภายใต้หัวใจของเรื่องที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
== ที่มา ==
=== พระคัมภีร์ภาพ ===
“พระคัมภีร์คนยาก” มิใช่งานเดียวกับงานที่เรียกกันว่า  “บิเบลียเพาเพรุม”  (Biblia Pauperum หรือ “พระคัมภีร์สำหรับคนจน”) ซึ่งเป็นคัมภีร์ไบเบิลที่เป็นสิ่งพิมพ์ประกอบภาพที่อาจจะออกมาในรูปของเอกสารตัวเขียนสีวิจิตร หรือ หนังสือภาพพิมพ์แกะไม้ก็ได้  หนังสือพระคัมภีร์ภาพสีวิจิตรเป็นงานที่มีราคาสูงเกินกว่าที่ผู้ยากจนสามารถเป็นเจ้าของได้ แต่ถ้าเป็นงานที่พิมพ์จากบล็อกไม้ก็มีราคาต่ำกว่ามากและอาจจะใช้เป็นตำราสำหรับสอนผู้ยากจน
ตามชื่อภาษาละตินจะแปลว่าพระคัมภีร์สำหรับคนจนแต่หนังสือพระคัมภีร์ภาพแต่ในสมัยแรกเป็นหนังสือที่สร้างขึ้นสำหรับผู้มีฐานะดี และงานแกะสลักและหน้าต่างประดับกระจกสีจะเป็นงานที่สร้างขึ้นเพื่อความรู้ความบันเทิงสำหรับผู้ที่เข้ามาในคริสต์ศาสนสถาน และงานทั้งสองประเภทนี้ต่างก็ครอบคลุมหัวเรื่องหรือเนื้อเรื่องเดียวกัน และถือว่าเป็น งานประเภทที่เรียกว่า “รูปเคารพ”
=== การเขียนงานจากแม่แบบ ===
ในสมัยก่อนที่จะเกิดสิ่งพิมพ์ขึ้น การสืบทอดเรื่องราวจากหนังสือกระทำโดยการคัดลอกจากต้นฉบับซึ่งเป็นวิธีเดียวที่ใช้ในการอนุรักษ์บทงานเขียนคัมภีร์ไบเบิลและวรรณกรรมอื่น ๆ นอกไปจากบทเขียนแล้วหนังสือคัดลอกเหล่านี้ก็มักจะมีความเห็นและภาพประกอบสอดแทรกด้วย ภาพที่ประกอบแม้ว่าจะเขียนโดยผู้มีความสามารถที่มีเอกลักษณ์และแนวเขียนทางด้านเทคนิคที่เป็นของตนเอง แต่ลักษณะรูปแบบของหัวเรื่องที่เขียนโดยทั่วไปแล้วมักจะเหมือนกันในรูปแบบของฉากเรื่องราวและองค์ประกอบอย่างเดียวกันที่เขียนซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพียงแต่ใช้มีเดียที่ต่างกันเท่านั้น
ตัวอย่างเช่นแม่บท (Motif) ที่เป็นภาพแกะหลายตัวที่ตัวหนึ่งจะยกเท้าขึ้นมาเกาหู ก็จะนิยมเขียนกันในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 และ 14 ในเอกสารตัวเขียนสีวิจิตร จิตรกรรมฝาผนัง หรือแผ่นงานสลักหรือภาพตัวแบบคู่ที่มีปีกที่พบบนโลงหินของโรมันโบราณก็นำมาใช้กันในศิลปะศาสนาคริสต์กันเสมอในการวาดภาพทูตสวรรค์เช่นในภาพสลักหินของพระเยซูกับทูตสวรรค์สององค์เหนือพระพาหาจากราวคริสต์ศตวรรษที่ 7 หรือ 8 ในสเปนหรือ ในภาพ
คาทีดรา

คาทีดรา (cathedra) หรือ อาสนะบิชอป (bishop's throne) เป็นเก้าอี้ของบิชอป เป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจในการเทศนาของบิชอปในคริสตจักรคาทอลิก คริสจักรอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ และกลุ่มอังกลิคัน คริสต์ศาสนสถานซึ่งเป็นที่ตั้งของอาสนะบิชอปจึงเรียกว่า อาสนวิหาร (cathedral)
คำว่า "cathedra" ปรากฏในวรรณกรรมคริสเตียนยุคแรกในวลี "cathedrae apostolorum" ซึ่งบ่งบอกถึงอำนาจที่รับมาโดยตรงจากอัครทูต
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนสถาน
โรงเรียนวูดสต็อก

โรงเรียนวู๊ดสต็อก (Woodstock School) เป็นโรงเรียนประจำ ที่อยู่ในรัฐอุตตราขัณฑ์ ประเทศอินเดีย มีตั้งแต่ระดับชั้นเนอร์สเซอรี่ จนถึงระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 (KG-Grade 12) เป็นโรงเรียนคริสเตียน และโรงเรียนนานาชาติ ส่วนใหญ่มีครูผู้สอนมากจากยุโรปและสหรัฐอเมริกา
== ด้านวิชาการ ==
โรงเรียนวู๊ดสต็อกมีหลายทางเลือกให้สำหรับนักเรียนที่สำเร็จการศึกษา ทั้งเป็นโรงเรียนที่ได้รับการรับรองโดยสมาคมกลางของรัฐ และใบประกาศนียบัตรมีมาตรฐานเทียบเท่ากับประกาศนียบัตรระดับชั้นมัธยมปลายของสหรัฐอเมริกา โรงเรียนแห่งนี้เป็นศูนย์ทดสอบสำหรับการทดสอบของคณะกรรมการวิทยาลัย รวมทั้งการสอบSATและAdvanced Placement นอกจากนี้ การสอบIGCSEและการเตรียมการต่างๆได้มีการนำเสนอขึ้นที่วูดสต็อกแห่งนี้ ทางโรงเรียนยังได้มีการจัดเตรียมนักเรียนสำหรับการศึกษาต่อเนื่องในประเทศอินเดียโดยหน่วยงานวู๊ดสต็อก อินเดียน มาร์กชีท ซึ่งเป็นที่ยอมรับโดยสมาคมมหาวิทยาลัยอินเดีย คิดเป็น 10+2 ช่วงชั้นในระบบการศึกษาของอินเดีย
== วิทยาเขต ==
วิทยาเขตของโรงเรียนวู๊ดสต็อกตั้งอยู่ในเขตปลายเทือกเขาหิมาลัยและ มี กระจาย ทั่ว พื้นที่ ประมาณ 250 ไร่ (1.0 ตารางกิโลเมตร) และตั้งอยู่ในพื้นที่ป่าที่มีความหลากหลายของพืชนานาชนิด อาทิ โอ๊ก และพันธุ์ไม้พุ่มต่างๆ
== ศิษย์เก่า และนักเรียนไทยในปัจจุบัน ==
ธารินทร์ นิมมานเหมินทร์ และศิรินทร์ นิมมานเหมินทร์ (น้องชาย) เป็นศิษย์เก่าของโรงเรียนวู๊ดสต็อก รวมทั้งนิพัทธ์ พุกนะสุต เป็นอีกผู้หนึ่งที่เข้าโรงเรียนในรุ่นหลัง
ปัจจุบันมีนักเรียนชาวไทยเรียนอยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้เป็นจำนวนค่อนข้างน้อย สาเหตุที่มีนักเรียนไทยน้อยคือ ค่าเล่าเรียนค่อนข้างสูง (ประมาณ 5 แสนบาทต่อปี) โดยทุกๆปีทางโรงเรียนจะมาที่เมืองไทยในช่วงกุมภาพันธ์ที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ในงานที่มีชื่อว่า The Great Indian Education Fair
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Woodstock School website
Woodstock School alumni website 
Winterline Foundation website 
โรงเรียนนานาชาติในประเทศอินเดีย
โรงเรียนคริสเตียน
แท่นตั้งศพ

แท่นตั้งศพ (Catafalque (ออกเสียง)) คือแท่นที่มักจะเคลื่อนที่ได้ที่ใช้ในการตั้งหีบศพ หรือร่างของผู้ตายระหว่างพิธีศพหรือพิธีรำลึกผู้ตาย หลังจากพิธีมาสเรควีเอ็มของโรมันคาทอลิกแล้วแท่นตั้งศพก็อาจจะใช้ตั้งร่างของผู้ตายในการทำพิธีพิธียกบาปให้แก่ผู้ตาย (Absolution of the dead)
“Catafalque” มาจากภาษาอิตาลี “Catafalco” ที่แปลว่า “นั่งร้าน” “แท่นตั้งศพ” ที่มีชื่อเสียงที่สุดออกแบบโดยไมเคิล แอนเจโลสำหรับเพื่อนศิลปินด้วยกันในปี ค.ศ. 1564 การตกแต่ง “แท่นตั้งศพ” เรียกว่า “ปราสาทแห่งความเศร้า” (Castrum doloris)
== แท่นตั้งศพของประธานาธิบดีลิงคอล์น ==
ในสหรัฐอเมริกาแท่นตั้งศพลิงคอล์นใช้เป็นครั้งแรกในการวางศพประธานาธิบดีลิงคอล์นในปี ค.ศ. 1865 และใช้ต่อมาในการตั้งศพเคารพ (Lying in state) ของบุคคลสำคัญภายใต้โดมตึกรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกา เมื่อไม่ใช้แท่นตั้งศพก็จะตั้งแสดงให้ประชาชนได้ชมในหอแสดงภายในศูนย์นักท่องเที่ยวของตึกรัฐสภา
แท่นตั้งศพลิงคอล์นเป็นแท่นที่ทำจากแผ่นไม้สนเชื่อมกันด้วยตาปูคลุมด้วยผ้าดำ บางครั้งแม้ฐานก็จะได้รับการเปลี่ยนแปลงให้เหมาะสมกับขนาดของโลงที่มีขนาดใหญ่ขึ้นในปัจจุบัน แต่โดยทั่วไปแล้วก็ยังเป็นแท่นเดิมที่ใช้มาตั้งแต่สมัยของประธานาธิบดีลิงคอล์น ในปัจจุบันแท่นวางศพนี้มีความยาว 216 เซนติเมตร กว้าง 76 เซนติเมตร และสูง 61 เซนติเมตร ฐานแท่นยาว 269 เซนติเมตร กว้าง 131 เซนติเมตร และสูง 5 เซนติเมตร ตัวฐานแท่นยาว 338 เซนติเมตร กว้าง 183 เซนติเมตร และสูง 23.5 เซนติเมตร ผ้าคลุมดำได้รับการเปลี่ยนหลายครั้งแตกการจีบตกแต่งยังคงเป็นลักษณะเดียวกับที่ทำไว้ในปี ค.ศ. 1865
แท่นตั้งศพลิงคอล์นใช้ครั้งล่าสุดในการตั้งศพของประธานาธิบดีเจอรัลด์ ฟอร์ด
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
งานศพ
ประเพณีเกี่ยวกับความตาย
มหาวิหารนักบุญมาระโก

มหาวิหารนักบุญมาระโก หรือชื่อเต็มคือ อัครบิดรอาสนมหาวิหารนักบุญมาระโก (Basilica Cattedrale Patriarcale di San Marco, St Mark's Basilica หรือ Saint Mark's Basilica) เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิก ระดับมหาวิหารรอง ประจำเขตอัครบิดรเวนิสในประเทศอิตาลี สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นแบบกอทิก ได้รับการเสกในปี ค.ศ. 1094
มหาวิหารนักบุญมาระโกที่เป็นตัวอย่างอันสำคัญของสถาปัตยกรรมไบแซนไทน์ตั้งอยู่ที่จัตุรัสซันมาร์โกติดและเชื่อมกับปาลัซโซดูกาเล เดิมตัวโบสถ์เป็นโบสถ์น้อยของประมุขผู้ครองเวนิส และมิได้เป็นมหาวิหารของเมือง แต่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1807 เป็นต้นมาจึงใช้เป็นที่นั่งของอัครบิดรแห่งเวนิส ตัวสิ่งก่อสร้างเป็นสิ่งก่อสร้างที่สร้างอย่างงดงามประดับด้วยงานโมเสกแบบไบแซนไทน์ และ ประติมากรรมต่างที่แสดงถึงความอุดมสมบูรณ์ อำนาจ และ ความมั่งคั่งของเวนิส ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 11 ก็ได้รับสมญาว่า “Chiesa d'Oro” หรือ “โบสถ์ทอง”
== ระเบียงภาพ ==
ไฟล์:57VeneziaPzaSMarco.jpg|ด้านหน้ามหาวิหารซันมาร์โก
ไฟล์:SanMarco02.jpg|งานโมเสกเหนือประตูทางเข้า
ไฟล์:Venice Scene 17.jpg|ทางเข้า
ไฟล์:Plaza de San Marcos.JPG|หอระฆังซันมาร์โก
ไฟล์:PI6BA8~2Basilica di San Marco.JPG|ทางเข้า
== อ้างอิง ==
Guida d’Italia del Touring Club Italiano – Venezia. 3° ed
M. Da Villa Urbani. La Basilica di San Marco. 2001, Storti Edizioni, Venezia.
S. Vianello (a cura di) Le chiese di Venezia. Electa, 1993
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา
Cathedral of San Marco, Venice
San Marco Museum 
Satellite image from Google Maps
Video Introduction to Basilica San Marco
อาสนวิหารในประเทศอิตาลี
คริสต์ศาสนสถานแบบไบแซนไทน์
คริสต์ศาสนสถานแบบกอทิก
สถาปัตยกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1060
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 11
สิ่งก่อสร้างในเวนิส
นิรนาม (วงดนตรี)

นิรนาม คือวงดนตรีไทยแนวสะท้อนสังคมหรือเพื่อชีวิต วงแรกๆ ภายใต้สังกัด นิธิทัศน์ โปรโมชั่น โดยเป็นการรวมสมาชิกวง "เดอะ วอลล์" ที่เคยร่วมงานกับ เสกสรร ทองวัฒนา และ วง "ฮิวมัส" ซึ่งนำโดย คณิต อุทยานสิงห์ หรือ นิค มาตั้งวงใหม่ โดย นิค ทำหน้าที่นักร้องนำและแต่งเพลงทั้งหมด
วงนิรนาม เริ่มออกอัลบั้มเพลงชุดแรกในปลายปี พ.ศ. 2529 ชื่อ "คนกินแดด" และมีสตูดิโออัลบั้มตามมาอีก 4 ชุด  มีเพลงดัง อาทิ  คนกินแดด, ไอ้หรั่ง (กะลุกปุ๊กไทย), เห้..เห้, ป้าบัวศรี และ รักเรือล่ม  จนได้รับความนิยมสูสีกับวงคาราบาวอยู่ระยะเวลาหนึ่ง หลังจากนั้นสมาชิกในวงเกิดการแยกตัว จึงเหลือเพียง นิค โดยออกอัลบั้มเพลงเก่าชุด หยิบสิบ จำนวน 11 ชุด ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างสูงสุด
นิค นิรนาม ถือเป็นศิลปินต้นแบบของการนำเพลงลูกทุ่งมาร้องใหม่แล้วประสบความสำเร็จ จนศิลปินเพลงแนวอื่นๆ ต้องหยิบเพลงลูกทุ่งมาร้องกัน และมีนักก็อปปี้โชว์ เลียนแบบท่าทางและการร้องของนิคอีกด้วย
ตราสัญลักษณ์ประจำวงนิรนาม เป็นรูปพิมพ์ลายนิ้วหัวแม่มือ โดยประทับหน้าปกเทปของตัวเองมาตลอด ตั้งแต่อัลบั้มชุดแรกถึงชุดหยิบสิบ
== สมาชิก ==
คณิต อุทยานสิงห์ - ขับร้อง
มนต์ชัย หลักคำ - เบส
อำพล ถือความตรง - กีต้าร์
อนันต์ แทนเจ็ดริ้ว - กลอง
ราเชนทร์ ฤทธิ์ประเสริฐ - คีย์บอร์ด
ลือชา ฤทธิ์ประเสริฐ - กีต้าร์, คีย์บอร์ด
วุฒิศักดิ์ เหมทานนท์ - กีต้าร์, คีย์บอร์ด, เพอร์คัสชั่น
วีระ โชติวิเชียร - นักดนตรีรับเชิญ
สมหมาย กลั่นสระน้อย - เพอร์คัสชั่น
== ผลงานเพลง ==
คนกินแดด (2529)
นานาจิตตัง (2530)
ประชาชน (2531)
ชุดรวมฮิต 1-2-3 รักเรือล่ม (2533)
คุณมะละกอ (2535)
หยิบสิบ
หยิบร็อก
== คอนเสิร์ต ==
คอนเสิร์ต ร่วมฝันกันสร้างบ้าน คนเพลงรวมพลังสร้างบ้าน ตอนที่ 6 ใจประสานใจ (24 กันยายน 2554)
คอนเสิร์ต รำลึก 20 ปี ราชินีลูกทุ่ง พุ่มพวง ดวงจันทร์ (17 มิถุนายน 2555)
คอนเสิร์ต ประสานใจสู้ภัยเอดส์ (2537)
== ผลงานภาพยนตร์ ==
นานาจิตตัง (2530) รับบท นิด
คนมหากาฬ (2538) รับบท นิด
เพลงรักบ้านทุ่ง ภาค 2 (2566) รับบท นิด
== ผลงานอื่น ==
เข้าร่วมในรายการ โจ๊กตัดโจ๊ก ตันฉบับสลับเพลง ในเพลง หัวใจมักง่าย (ตันฉบับจาก แช่ม แช่มรัมย์) (2565)
== อ้างอิง==
กลุ่มดนตรีสัญชาติไทย
กลุ่มดนตรีไทยในยุค 1980
กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2529
ศิลปินสังกัดนิธิทัศน์ โปรโมชั่น
ดนตรีเพื่อชีวิต
นักร้องลูกทุ่งชายชาวไทย
ผู้เข้าร่วมโอลิมปิกโดยอิสระในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992

ผู้เข้าร่วมโอลิมปิกโดยอิสระ (Independent Olympic Participants) เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 25 ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ที่นครบาร์เซโลนาของสเปน ระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม – 9 สิงหาคม พ.ศ. 2535
== นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล ==
== อ้างอิง ==
ชาติในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992
บุคลาธิษฐานของความตาย

บุคลาธิษฐานของความตาย (Personification of Death) เป็นบุคลาธิษฐานของความเชื่อทางวัฒนธรรมที่เกิดขึ้นในสังคมมาตั้งแต่ยุคแรกของประวัติศาสตร์ ในภาษาอังกฤษ “บุคลาธิษฐานของความตาย” มักจะเรียกกันว่า “กริม รีพเพอร์” (Grim Reaper) และตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมาก็มักจะเป็นรูปโครงกระดูกสวมเสื้อคลุมยาวแบบมีหมวกคลุมศีรษะสีดำถือเคียวด้ามยาว หรือบางครั้งก็จะเรียกว่า “เทพแห่งความตาย” (Angel of Death หรือ מַלְאַךְ הַמָּוֶת Malach HaMavet) ที่มาจากคัมภีร์ไบเบิล
ในบางกรณีกริม รีพเพอร์อาจจะเป็นผู้ที่เป็นสาเหตุที่ทำให้เสียชีวิตได้ ที่ทำให้เชื่อกันว่ากริม รีพเพอร์เป็นผู้ที่ติดสินบน, ล่อลวง หรือ เอาฉลาดได้ เพื่อให้ยืดอายุต่อไปได้ ความเชื่ออื่นก็เชื่อว่าจินตสัตว์แห่งความตายเป็นแต่เพียงยมทูต ผู้มีหน้าที่ตัดสายใยสุดท้ายระหว่างวิญญาณและร่างกาย และมีหน้าที่นำผู้ตายไปยังโลกหน้าโดยไม่มีอำนาจใดๆ ต่อการตายของผู้ตาย
บุคลาธิษฐานของความตายในหลายวัฒนธรรมจะเป็นชาย และอีกหลายวัฒนธรรมก็จะเป็นหญิง เช่นในวัฒนธรรมสลาวิคเป็นต้น
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
บุคลาธิษฐาน
ความตาย
เทพแห่งความตาย
โรงเรียนการบินทหารบก

โรงเรียนการบินทหารบก (Army Aviation School) เป็นหน่วยฝึกอบรมทางด้านการบินของกองทัพบก ขึ้นตรงต่อศูนย์การบินทหารบก ค่ายสมเด็จพระศรีนครินทรา ซึ่งมีการจัดตามคำสั่งศูนย์การบินทหารบก (เฉพาะ) ที่ 5/2533 ลงวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 มีสถานที่ตั้ง ณ ค่ายสมเด็จพระศรีนครินทรา เลขที่ 303 หมู่ที่ 7 ตำบลเขาพระงาม อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
โรงเรียนการบินทหารบก
การบินทหารบก
ทหารบก
มิโซะเลือด

มิโซะเลือด (ญี่ปุ่น: イン ザ・ミソスープ In za Misosūpu, อังกฤษ: In the Miso Soup) เป็นนิยายที่เขียนโดย ริว มูราคามิ ตีพิมพ์ในญี่ปุ่นปี 1997 ฉบับภาษาไทยอยู่ระหว่างการจัดพิมพ์
== พล็อตเรื่อง ==
เคนจิ, ไกด์นำเที่ยวยามค่ำคืน ต้องพบกับฝันร้ายที่เขาไม่อาจลืมเลือน เมื่อแฟรงค์ว่าจ้างเคนจิให้พาเขาเที่ยวกลางคืนในอุตสาหกรรมเซ็กส์ของญี่ปุ่นเป็นเวลาสามวัน
== ตัวละคร ==
=== ตัวละครหลัก ===
1. เคนจิ - ไกด์นำเที่ยวยามค่ำคืนในโตเกียว อายุ 20 ปี เป็นผู้บรรยายเรื่อง
2. แฟรงค์ - นักท่องเที่ยวชาวอเมริกันตัวอ้วน เตี้ย ผู้ว่าจ้างให้เคนจิพาเขาเที่ยวกลางคืน
=== ตัวละครย่อย ===
1. อาซามิ/มาโดกะ - โฮสเตสในร้านโชว์เปลือย
2. จุน - แฟนสาวอายุสิบหกของเคนจิ
3. มากิ - หญิงบริการในโอมิไอผับ เธออ้างว่าเธอไม่ใช่หญิงขายบริการ และทำงานในคลับชั้นสูง
4. โนริโกะ - คนเชียร์แขกให้โอมิไอผับ และเคยเป็นเยาวชนผู้กระทำความผิดมาก่อน
5. เรกะกับริเอะ - สองสาวโฮสเตสในลินเจอรี่ผับ
6. ซาโตชิ - คนเชียร์แขกให้ลินเจอรี่ผับ เป็นเพื่อนของเคนจิ
7. โยโกยามะ - ผู้จัดพิมพ์หนังสือท่องเที่ยวยามค่ำคืน โตเกียว พิงค์ ไกด์
8. ยูโกะ - หญิงบริการในโอมิไอผับ เช่นเดียวกับมากิ
=== เหยื่อที่กล่าวถึงนอกท้องเรื่อง ===
1. อากิโกะ ทากาฮาชิ - เด็กนักเรียนมัธยมอายุสิบเจ็ดปี
2. คนจรจัดไม่ทราบชื่อ
=== บุคคลจริงที่นิยายกล่าวอ้างถึง ===
1. นามิเอะ อามุโระ - นักร้องเพลงป๊อบสาวชาวญี่ปุ่น
2. เคนนี เบอร์เรลล์ - นักกีตาร์เพลงแจ๊สชาวอเมริกัน
3. โรเบิร์ต เดอ นีโร - นักแสดงระดับรางวัลออสการ์ชาวอเมริกันที่แฟรงค์กล่าวถึง
4. เอ็ด แฮร์ริส - นักแสดงชาวอเมริกันที่แฟรงค์เปรียบเทียบเขากับตนเอง
5. เซโกะ มัตซึดะ - นักร้อง/นักแต่งเพลงป๊อบชาวญี่ปุ่น
6. เวส มอนต์โกเมอรี - นักกีดาร์เพลงแจ๊สชาวอเมริกัน
7. มิสเตอร์ชิลด์เด้นท์ - วงดนตรีญี่ปุ่นในยุคปลาย 1980
8. ทาคาโกะ โอคามูระ - นักร้อง/นักแต่งเพลงชาวญี่ปุ่น
9. ยูกิ อูชิดะ - นักแสดง/นางแบบชาวญี่ปุ่น
วรรณกรรมญี่ปุ่น
วรรณกรรมในปี พ.ศ. 2540
จอน แลนเดา

จอน แลนเดา ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชาวอเมริกัน อดีตผู้บริหารระดับสูงของทเวนตีธ์เซนจูรีฟอกซ์ ในช่วงทศวรรษ 1990 
แลนเดาเคยเป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการสร้างในภาพยนตร์เรื่อง Honey, I Shrunk The Kids (1989) และ Dick Tracy (1990) ส่วนผลงานสามเรื่องล่าสุด เป็นผลงานร่วมกับเจมส์ แคเมรอน ได้แก่เรื่อง ไททานิก (1997, กำกับโดยแคเมรอน), โซลาริส (2002, กำกับโดยสตีเวน โซเดอร์เบิร์ก) และ อวตาร (2009, กำกับโดยแคเมรอน) 
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชาวอเมริกัน
ทีวีพี 1

TVP 1 คือสถานีโทรทัศน์แห่งแรกของโปแลนด์ (เริ่มออกอากาศ 25 ต.ค. 1952) เปิดสถานีเวลา 19.00 มีช่องพีน้อง คือ ทีวีพี 2
== การออกอากาศก่อนเปิดและหลังปิดสถานี ==

หลังจากที่รายการโฆษณาได้จบไปในเวลาประมาณ 02:30 น. จะมีการทดสอบสัญญาณของสถานี พร้อมเสียงบี๊พ 1000 เฮิร์ตส์ และจึงมีการตัดสัญญาณ ไปสู่เครื่องรับโทรทัศน์ทั่วไป ซึ่งใช้ระบบสีแบบภาพทดสอบ (testcard) โดยในช่วงแรก เปิดในเวลา 08:00 น. จนถึงประมาณ 23:00 น. ในปี พ.ศ. 2535
โดยในภาพทดสอบวงกลมนั้น ด้านบนคือชื่อเมืองที่รับอยู่ในภาษาโปแลนด์ ตรงกลางคือวันที่และเวลาปัจจุบันตามเวลายุโรปกลาง ด้านล่างเขียนว่า TVP ซึ่งเป็นชื่อย่อของ เทเลวิเซีย พอลสก้า
ระหว่างพ.ศ. 2525-พ.ศ. 2533 ทีวีพี ได้ทำตามคำแนะนำของรัฐบาลคอมมิวนิสต์ โดยมีการปิดสถานีฯในช่วงกลางวัน ตั้งแต่เวลา 14:30 น. จนถึง เวลา 18:00 น. และเพิ่มหน้าจอ โปรดอย่าลืมปิดเครื่องรับโทรทัศน์ของคุณ (Nie zapomnij wyłączyć odbiornika) เข้าไปในแผนปิดสถานี แต่หน้าจอนี้ยังคงออกอากาศจนถึง พ.ศ. 2536
หลังจากนั้น ในช่วงปิดสถานี ทีวีพี ตั้งแต่เวลาประมาณ 01.45 น. ถึงเวลา 05.30 น.
ก่อน พ.ศ. 2540 ทีวีพี ออกอากาศเสียงเพลงบนหน้าจอทดสอบ แต่ได้ยกเลิกเนื่องจากปัญหาลิขสิทธิ์ ซึ่งในหน้าจอแจ้งรายการ เคยมีเพลงเหมือนกัน แต่ทีวีพี 1 ได้ยกเลิกเมื่อพ.ศ. 2536 และทีวีพี 2 เมื่อพ.ศ. 2540 โดยเปลี่ยนเป็นเพลงประจำสถานี ทั้งคู่ได้ยกเลิกเนื่องจากปัญหาลิขสิทธิ์
=== การเปิดสถานี ===
4:56:00 ตัดเสียงภาพทดสอบ
4:57:00 เริ่มออกอากาศนาฬิกา พร้อมเสียงเพลง แต่เสียงเพลงในนาฬิกาได้ยกเลิกเมื่อ พ.ศ. 2549 เนื่องจากปัญหาลิขสิทธิ์
4:58:00 รายการประจำวัน
5:00:00 รายการแรก
=== การปิดสถานี (ถึง พ.ศ. 2551) ===
เมื่อรายการโฆษณาได้จบไปเวลาประมาณ 2.30 น. - ทีวีพี เริ่มออกอากาศรายการวันพรุ่งนี้ ต่อด้วยนาฬิกา และเริ่มภาพทดสอบทันที
=== เวลาเปิดและปิดสถานีในยุคต่างๆ ===
ปี 2495 (ปีที่เริ่มออกอากาศ) เปิดสถานีเวลา 14.00 น. ในวันจันทร์-เสาร์ และ 18.00น. ในวันอาทิตย์ ปิดสถานีเวลา 23.00น.
ปี 2524 ช่อง 1 เปิดสถานีเวลา 8.00 น. ปิดสถานีเวลา 22.00 น. ปิดสถานีภาคกลางวันเวลา 14.30น. ถึง 17.30น. ช่อง 2 เปิดสถานีเวลา 17.00 น. ปิดสถานีเวลา 22.00 น. (ตามคำสั่งรัฐบาลโปแลนด์)
ปี 2532 (เลิกคอมมิวนิสต์) ทีวีพี 1 เปิดสถานีเวลา 08.00น. ปิดสถานีเวลา 00.00น.
ปี 2535 ทีวีพี 1 เปิดสถานีเวลา 06.00น. ปิดสถานีเวลา 01.00น.
ปี 2549 เปิดสถานีเวลา 06.00น. ปิดสถานีเวลา 02.30น.
== โลโก้ ==

โลโก้ทีวีพี1 ใช้ในวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ.1970

โลโก้ทีวีพี1 ใช้ในปี ค.ศ.1975 – ค.ศ.1976
Tvp1 1970.PNG
โลโก้ทีวีพี1 ใช้ในปี ค.ศ.1976 – 22 ธันวาคม ค.ศ.1985

โลโก้ทีวีพี1 วันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ.1985 – มิถุนายน ค.ศ.1987

โลโก้ทีวีพี1 ใช้ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1987 – 29 กุมพาพันธ์ ค.ศ.1992)

โลโก้ทีวีพี1 ใช้ในวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ.1992 – 6 มีนาคม ค.ศ.2003

โลโก้ทึวีพี1 ใช้ในวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ.2003 – ปัจุจปัน
==ดูเพิ่ม==
ทีวีพี 2
สถานีโทรทัศน์แห่งประเทศโปแลนด์
สถานีโทรทัศน์
ร็อคแมน เมกาเวิลด์

ร็อคแมน เมกาเวิลด์  หรือ เมกาแมน เดอะไวลี่วอร์ส (Mega Man The Wily Wars) เป็นวิดีโอเกมจากซีรีส์ร็อคแมนโดยซีรีส์นี้เป็นการนำ ร็อคแมนภาคแรก, ร็อคแมน 2 และ ร็อคแมน 3 มาทำใหม่ในรูปแบบ 16 บิท จากเครื่องเล่นเซก้า เมกาไดรฟ์ นอกจากนี้ยังเพิ่มบอสจากภาคนี้อีกด้วย ออกจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1994 ในประเทศสหรัฐอเมริกาและยุโรป และวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1994 ที่ประเทศญี่ปุ่น
== รูปแบบการเล่น ==
รูปแบบการเล่นของ ร็อคแมน เมกาเวิลด์ นั้นยังคงใช้องค์ประกอบตามแบบภาคก่อนแต่จุดที่เปลี่ยนไปคือฉาก, ดนตรี และ ตัดระบบพาสเวิร์ดจากภาค 2 และ 3 และสูตรปุ่ม Select จากภาคแรกออก อีกทั้งความยากของเกมต้นฉบับได้ถูกลดลงเพื่อให้ง่ายขึ้น
== ตัวละครบอส ==
=== ไวลี่ทาวเวอร์ ===
==== MWN ====
บัสเตอร์ ร็อด. G (バスターロッド・G)
เมกา วอลเตอร์. S (メガウォーター・S)
ไฮเปอร์ สตรอม. H (ハイパーストーム・H)
== เกร็ดข้อมูล ==
ตัวละครบอสสามราย ได้แก่ บัสเตอร์ ร็อด, เมกา วอลเตอร์ และไฮเปอร์ สตรอม ได้แรงดลบันดาลใจในการออกแบบมาจากตัวละครจากนิยายจีนเรื่องไซอิ๋ว
== อ้างอิง ==
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับเมกาแมน เดอะไวลี่วอร์ส 
นิตยสารเกมแม็คออนไลน์ (สนพ.อนิเมทกรุ๊ป)
ม
วิดีโอเกมที่ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2537