pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
การศึกษาสร้างคุณค่า

การศึกษาสร้างคุณค่า เป็นระบบการศึกษาแบบแนวมนุษยนิยม สร้างคุณค่าความเป็นมนุษย์ เริ่มโดยจึเนะซาบุโร่ มาคิงุจิ นายกสมาคมโซคา งัคไก ท่านแรก
== ความเป็นมา ==
ในวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2473 จึเนะซาบุโร่ มาคิงุจิ ได้ตีพิมพ์หนังสือโซคา เคียวอิขุ ไทเค(ระบบการศึกษาสร้างคุณค่า)เล่มแรกออกมา ขณะอายุ 59 ปี อ.มาคิงุจิ ยังคงทำงานอย่างแข็งขันในฐานะครูใหญ่ของโรงเรียนประถมศึกษาชิโรคาเนะ จึงเป็นเรื่องยากสำหรับท่านที่จะอุทิศตนเองได้อย่างเต็มที่ ในการถ่ายทอดทฤษฎีการศึกษาของท่านให้ออกเป็นงานเขียนได้ ดังนั้น ท่านจึงได้ขอให้โจไก(โจเซอิ)โทดะ ลูกศิษย์หนุ่มของท่านช่วยในการรวบรวมและเรียบเรียงหนังสือ โดยยึดหลักตามเค้าโครงที่อ.มาคิงุจิ ได้ปรับปรุงแก้ไขไว้แล้ว ตลอดจนสาระโดยสังเขปจากกระดาษโน้ตจำนวนมาก ท่านได้บรรยายกระบวนการดังกล่าวนี้ไว้ในบทนำของหนังสือวิชาครู ของท่านว่า
แรงจูงใจในการเขียนหนังสือเล่มนี้อ.มาคิงุจิ ก็ได้แสดงออกด้วยความโกรธในบทนำดังกล่าวนี้ด้วย
== ความสุขคือเป้าหมาย ==
นักวิชาการซึ่งไม่ใช่คนญี่ปุ่นที่อ.มาคิงุจิได้ยกมาอ้างอิงในหนังสือ วิชาครู ของท่านก็คือ ผลงานของอีมิล เดอร์ไคม์ นักสังคมวิทยาชาวฝรั่งเศส ในปี พ.ศ. 2473 ไม่นานนักและยังไม่ได้รับการแปลเป็นภาษาญี่ปุ่นโดยสมบูรณ์ แต่ผลงานดังกล่าวก็อยู่ในอันดับที่โดดเด่นเป็นพิเศษ อ.มาคิงุจิ ได้สะท้อนความคิดดังกล่าวออกมาอย่างชัดเจนว่า
ทั้งเดอร์ไคม์และอ.มาคิงุจิ ต่างก็มองว่ามนุษย์เป็นสังคมตามธรรมชาติที่จำเป็น ตลอดจนเห็นว่าความเชื่อมต่อและการมีปฏิสัมพันธ์ต่อกันทางสังคม เป็นสิ่งที่จะขาดเสียมิได้ต่อการเจริญเติบโตและการพัฒนาของแต่ละบุคคล อีกทั้งเพื่อไม่ให้แต่ละบุคคลและสังคม ต้องถูกปิดกั้นให้อยู่แต่ในความขัดแย้งหรือความแตกต่างขั้นพื้นฐาน
อ.มาคิงุจิโต้เถียงว่า เป้าหมายของการศึกษาจะต้องสอดคล้องกับความต้องการของบุคคลและสังคมที่เขาสร้างขึ้น เป้าหมายที่มุ่งสู่ความพยายามต่อสู้ของบุคคล คือความสุข และนี่ก็จะต้องเป็นเป้าหมายของสังคมด้วย เป้าหมายสูงสุดของการศึกษาจะต้องอยู่ที่การมีความสุข
== คุณค่าชีวิต คือ ความงาม คุณประโยชน์ และความดี ==
อ.มาคิงุจิได้มีความระมัดระวังในการจำแนกความแตกต่างระหว่างความสุขกับความพึงพอใจ ท่านมีอายุกว่า 60 ปีตอนที่หนังสือการศึกษาสร้างคุณค่าเล่มแรกของท่านได้รับการตีพิมพ์ และท่านก็ได้รับประสบการณ์กับการมีส่วนร่วมรับผิดชอบในความล้มเหลวและความผิดหวังต่อวิชาชีพ พร้อมกับโศกนาฏกรรมส่วนตัวดังกล่าวก็คือการเสียชีวิตของเด็กๆสามคน ความสุขที่แท้จริงจะต้องถูกกำหนดให้ชัดเจนภายใต้เงื่อนไขที่ลึกซึ้งมากขึ้นและมีความอดกลั้นมากขึ้น อ.มาคิงุจิ ค้นพบสิ่งนี้อยู่ในขอบเขตของคำว่า คุณค่า ซึ่งท่านให้คำจำกัดความว่า ประเด็นปัญหาเร่งด่วนและมีความสำคัญอย่างที่สุดในการดำเนินชีวิตประจำวันของพวกเรา คือ ความดี ความงาม และคุณประโยชน์ ซึ่งก็คือ คุณค่า นั้นเอง และความสุขนั้นก็เทียบเท่ากับคุณค่า ดังนั้น ความสุขตามแนวทางปฏิบัติแล้ว จะรวมถึงการผสมผสานและนำเอาคุณค่าต่างๆเหล่านี้มาใช้
== สถานศึกษาที่ใช้การศึกษาสร้างคุณค่าในการสอน ==
มหาวิทยาลัยโซคา ญี่ปุ่น
มหาวิทยาลัยโซคา อเมริกา
วิทยาลัยสตรีโซคา
โรงเรียนมัธยมโซคา โตเกียว
โรงเรียนประถมโซคา โตเกียว
== อ้างอิง ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของจึเนะซาบุโร่ มาคิงุจิ
หนังสือเพื่อสันติภาพโลก,สร้างคุณค่า กุมภาพันธ์,2553
สมาคมสร้างคุณค่า การศึกษา
จักรพรรดิจินซีจง

จักรพรรดิจินซื่อจง (世宗; ค.ศ. 1123-1189) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์จิน ประสูติเมื่อ ค.ศ. 1123 (พ.ศ. 1663) พระนามเดิมว่า หว่านเอี๋ยน อู่ลู่ เป็นพระราชโอรสขององค์ชายซงเอี้ยว พระโอรสในจักรพรรดิจินไท่จู่ เมื่อองค์ชายหวางเอี๋ยนเหลียงปลงพระชนม์พระเจ้าจินซีจงสำเร็จ ก็ขึ้นเป็นจักรพรรดิ์แห่งต้าจินแทนในปี ค.ศ.1149 ทำให้เชื้อพระวงศ์หลายๆ คนไม่พอพระทัย ซึ่งองค์ชายหวางเอี๋ยนหยงทรงภักดีกับพระเจ้าจินซีจงผู้เป็นดังพระเชษฐา แม้ว่าพระเจ้าไหหลิงอ๋องจะยกย่องให้องค์ชายหวางเอี๋ยนหยงมีพระยศสูงขึ้นก็ตาม
ดังนั้น ในปี ค.ศ. 1161 องค์ชายหวางเอี๋ยนหยงจึงปลงพระชนม์พระเจ้าไหหลิงอ๋องแล้วขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าจินซื่อจง
พระจักรพรรดิจินซื่อจงสวรคต ปี ค.ศ. 1189 พระนัดดาในพระองค์นามว่า องค์ชายหว่านเอี๋ยนจิง สืบราชสมบัติเป็น พระจักรพรรดิจินจางจง
== พระบรมวงศานุวงศ์ ==
พระราชบิดา:จินรุ๋ยจง หวางเอี๋ยนซงเอี้ยว (父：金睿宗)
พระมารดาบุญธรรม:ฉินฉิ้ฮองเฮา จาสกุลปู้ฉ้า (嫡母：欽慈皇后蒲察氏（女真人）)
พระมารดาแท้:เจินอี๋ฮองเฮา จากสกุลลี (生母：貞懿皇后李氏（渤海人）)
ฮองเฮา พระสนม และพระโอรสธิดา
*เจาเต้อฮองเฮาจากสกุลอู่ลิ้นตา(昭德皇后烏林荅氏)
**องค์ชายจินเซียนจง หวางเอี๋ยนหยุ่นกง(金顯宗 完顏允恭) พระบิดาของ จักรพรรดิจินจางจง และ จักรพรรดิจินเสวียนจง
**อ๋องเจ๋า หวางเอี๋ยนซู้เนี่ยน (趙王完顏孰輦)
**อ๋องเยว๋ หวางเอี๋ยนเซี้ยลู่(越王完顏斜魯)
**องค์หญิงอู่กั้ว(豫國公主)
*พระสนมจางย้วน (張元妃)
**อ๋องฮ่าว หวางเอี๋ยนหย่งจง(鎬王完顏永中)
**อ๋องเยว๋ หวางเอี๋ยนหย่งกง(越王完顏永功)
*พระสนมลิย้วน(李元妃)
**อ๋องเจิ้ง หวางเอี๋ยนหย่งเต่า(鄭王完顏永蹈)
**อ๋องเว๋ย หวางเอี๋ยนหย่งจี๋ หรือจักรพรรดิเว่ยเซาอ๋อง (衛紹王完顏永濟)
**อ๋องลู๋ หวางเอี๋ยนหย่งเต๋อ(潞王完顏永德)
**องค์หญิงฮ้านกั้ว (韓國公主 下嫁仆散揆 永蹈妹)
**องค์หญิงเจ้อกั้ว (澤國公主 完顏長樂 下嫁蒲剌睹 永蹈妹)
*พระสนมเหลี้ยงเจา(梁昭儀)
**อ๋องอู๋ หวางเอี๋ยนหย่งเฉิ้ง(豫王完顏永成)
*สือหมู่ไฉ้เหริน(石抹才人)
**อ๋องกุ้ย หวางเอี๋ยนหย่งเชิง(夔王完顏永升)
*ไม่ทราบพระนามของพระสนม
**องค์หญิงใหญ่ลู่กั้วต๋าจ่าง อภิเษกกับอูกู่หลุ๋น (長女 魯國大長公主 下嫁烏古論元忠)
**องค์หญิงอู้กั้ว อภิเษกกับท้างกั๋วก๋ง (第四女 吳國公主 下嫁唐括貢)
**องค์หญิงซู่กั้ว อภิเษกกับท้างกั๋วติ่ง (第五女 蜀國公主 下嫁唐括鼎)
**องค์หญิงซีกั้ว อภิเษกกับเชื้อพระวงศ์สกุลทู้ตาน (息國公主 下嫁徒單公弼)
ซีจง
พระนิชโช (นิชิเร็งโชชู)

พระนิชโช โชนิน (24 กันยายน ค.ศ. 1879 - 14 ตุลาคม ค.ศ. 1957) เป็นพระสังฆราชแห่งนิชิเรนโชชู องค์ที่ 64 และทรงเป็นเจ้าอาวาสวัดใหญ่ไทเซขิจิด้วย
== กล่าวชมสมาคมสร้างคุณค่า ==
ภิกษุในนิกายนิจิเร็นโชชู
ภิกษุชาวญี่ปุ่น
จักรพรรดิจินจางจง

จักรพรรดิจินจางจง (章宗; ค.ศ. 1168-1208) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์จิน ประสูติเมื่อ ค.ศ. 1168  ดำรงพระยศเป็นท่านชาย เป็นพระโอรสขององค์ชายหวางเอี๋ยนหยุ่นกง เมื่อ จักรพรรดิจินซื่อจง ผู้เป็นพระอัยกาสิ้นพระชนม์ ท่านชายจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิจินจางจงในปี ค.ศ. 1189
จักรพรรดิจินจางจงเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1208 อ๋องเว๋ยพระโอรสองค์ที่เจ็ดของจักรพรรดิจินซีจง ซึ่งเป็นพระปิตุลาของพระองค์ได้สืบราชสมบัติต่อจากพระองค์เป็น จักรพรรดิเวย์เซาหวัง
== พระบรมวงศานุวงศ์ ==
พระบิดา:องค์ชายหวางเอี๋ยนหยุ่นกง (完顏允恭（章宗即位後，為父親上廟號顯宗）)
พระมารดา:เสี่ยวอี๋ฮองเฮาจากสกุลทู้ตาน(孝懿皇后徒單氏)
พระเชษฐา:สมเด็จพระจักรพรรดิจินเสวียนจง(金宣宗)
ฮองเฮา พระสนม พระโอรสธิดา
*ฉินฮ้วยฮองเฮาจากสกุลปู้ฉ้า(欽懷皇后蒲察氏)
**อ๋องเจี๋ยง หวางเอี๋ยนฮ้งหยู๋(絳王完顏洪裕)
*พระสนมย้วนธิดาลี่ซือ(元妃李師兒)
**อ๋องเก่อ หวางเอี๋ยนเต๋อหลิ้น(葛王完顏忒鄰)
*ฮูหยินซือหมิงจากสกุลหลิ้น(資明夫人林氏)
**อ๋องจิง หวางเอี๋ยนฮ้งจิ๋ง(荊王完顏洪靖)
*ฉี้ทาจีเฉีย(其他姬妾)
**อ๋องหร้ง หวางเอี๋ยนฮ่งซี(榮王完顏洪熙)
**อ๋องอิง หวางเอี๋ยนฮ้งย่าน(英王完顏洪衍)
**อ๋องโช๋ว หวางเอี๋ยนฮ่งฮุย(壽王完顏洪輝)
*สนมจากสกุลกู่(承御賈氏)
*สนมจากสกุลฟ้าน(承御范氏)
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1711
จางจง
พรรคโคเม

พรรคโคเมใหม่ หรือ NKP เป็นพรรคการเมืองหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น เป็นพรรคแบบกลาง-ขวา ก่อตั้งโดยสมาชิกขององค์กรพุทธศาสนาขนาดใหญ่ คือ สมาคมสร้างคุณค่า หรือ โซคา งัคไก ซึ่งเมื่อก่อนใช้ชื่อว่า พรรคโคเม ภายหลังได้เปลี่ยนมาเป็นชื่อในปัจจุบัน
==ตั้งพรรคโคเม==
หลังจากที่ ไดซะกุ อิเกะดะ ได้เป็นนายกสมาคมโซคา งัคไก เมื่อ พ.ศ. 2507 ได้ตัดสินใจกระทำในสิ่งที่ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างมากนั้นคือ ได้ก่อตั้งพรรคโคเม ซึ่งแปลว่า พรรคการเมืองมือสะอาด ไดซาขุ อิเคดะ เชื่อว่า จะปฏิรูปการเมืองในประเทศญี่ปุ่น การมีพรรคการเมืองที่ยึดถือหลักการแห่ง มนุษยนิยม และรักสันติตามหลักคำสอนของพุทธศาสนา เคารพศักดิ์ศรีของชีวิต เป็นสิ่งที่จำเป็นและวิสัยทัศน์ของพรรคโคเมก็ได้ยึดหลักการนี้เป็นพื้นฐาน
==ความหมายของชื่อพรรค==
พรรคโคเม จากคำว่า โคเฮ แปลว่า ความยุติธรรม เม แปลว่า แสงสว่าง ดังนั้นพรรคเคเม จึงแปลได้ว่าเป็นพรรค ดวงประทีปแห่งความยุติธรรม
==สถาบันที่แยกตัวออกห่าง==
แม้พรรคโคเมจะยึดหลักคำสอนพุทธศาสนา ด้านความเมตตาและการให้ความสำคัญต่อความสูงส่งของชีวิต และได้รับการสนับสนุนจากสมาชิกของสมาคมโซคา แต่โครงสร้างและการบริหารของพรรคก็เป็นอิสระ แยกตัวออกห่างจากสมาคมโซคาซึ่งเป็นองค์กรด้านศาสนา
สมาชิกพรรคโคเมจะไม่สามารถดำรงตำแหน่งผู้นำของสมาคมโซคา และสมาชิก สมาคมก็มีอิสระในการสนับสนุนพรรคการเมืองใดๆ หรือ ผู้ลงสมัครเลือกตั้งคนใดก็ได้ พรรคโคเมสามารถชักชวนทั้งสมาชิก หรือบุคคลภายนอกมาเป็นสมาชิกพรรคก็ได้
==ผลการเลือกตั้งที่พรรคได้ลงสมัคร==
พ.ศ. 2520 ได้ 55 ที่นั่ง
พ.ศ. 2522 ได้ 57 ที่นั่ง
พ.ศ. 2523 ได้ 33 ที่นั่ง
พ.ศ. 2526 ได้ 58 ที่นั่ง
พ.ศ. 2530 ได้ 56 ที่นั่ง
พ.ศ. 2533 ได้ 45 ที่นั่ง
พ.ศ. 2536 ได้ 51 ที่นั่ง
พ.ศ. 2543 ได้ 31 ที่นั่ง
พ.ศ. 2546 ได้ 34 ที่นั่ง
พ.ศ. 2549 ได้ 31 ที่นั่ง
พ.ศ. 2552 ได้ 21 ที่นั่ง
==อ้างอิง==
วารสารสร้างคุณค่า,กันยายน,2553
รู้จักการเมืองญี่ปุ่น,ขุนทอง อินทร์ไทย
ใหม่
ในญี่ปุ่น
สมาคมสร้างคุณค่า
พรรคการเมืองญี่ปุ่น
จักรพรรดิเวย์เซาหวัง

จักรพรรดิเวย์เซาหวัง (衛紹王) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์จิน ครองราชย์ ค.ศ. 1209-1213 ดำรงพระยศเป็นอ๋องเว๋ย พระนามเดิมหว่านเอี๋ยนหย่งจี้ เป็นพระโอรสองค์ที่เจ็ดของจักรพรรดิจินซีจง เมื่อสมเด็จพระจักรพรรดิจินจางจงผู้เป็นพระนัดดาสิ้นพระชนม์ บัลลังก์ก็ว่างและไม่มีรัชทายาทสืบราชบัลลังค์ได้ อ๋องเว๋ยจึงขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเว๋ยเส๋าอ๋องในปี ค.ศ.1208
เมื่อ จักรพรรดิเวย์เซาหวัง สวรรคต ท่านชายซุ้นพระนัดดา(หลานอา) จึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิจินเสวียนจงในปี ค.ศ.1213
== พระบรมวงศานุวงศ์ ==
พระบิดา:สมเด็จพระจักรพรรดิจินซีจง(金世宗)
พระมารดา:พระสนมลิย้วน(李元妃)
ฮองเฮา พระสนม พระโอรสธิดา
*พระชายาเว๋ยโซ๋ว จากสกุลทู้ตาน(衛紹王后徒單氏)
*ฮูหยินฉินเซิ๋นจากสกุลย้วน(欽聖夫人袁氏)
**อ๋องเลี้ยง หวางเอี๋ยนค้งเก๋อ(梁王完顏從恪)
**หวางเอี๋ยนจู(完顏琚)
**หวางเอี๋ยนเสวียน(完顏瑄)
**หวางเอี๋ยนเจ่า(完顏璪)
**องค์หญิงฉี้กั้ว จากพระสนมสกุลย้วน(岐國公主（母袁氏）)
เวย์เซาหวัง
แอโฟรไดที

แอมโฟรไดที (Aphrodite, ; Ἀφροδίτη) เป็นพระเจ้าแห่งความรัก ความงาม สุขารมณ์และการให้กำเนิด ภาคโรมัน คือ วีนัส
มีนิยายว่าด้วยกำเนิดของพระนางมากกว่าหนึ่งเรื่อง เฉกเช่นพระเจ้ากรีกโบราณหลายพระองค์ เทออกอเนียของฮีซิอัดระบุว่า พระองค์ประสูติเมื่อโครนัสตัดอวัยวะเพศของยูเรนัสแล้วโยนลงทะเล จากนั้นพระองค์กำเนิดขึ้นจากฟองสมุทร (aphros)
ด้วยพระสิริโฉมงดงามของพระองค์ พระเจ้าองค์อื่นจึงเกรงว่าการชิงพระนางจะขัดขวางสันติภาพในหมู่พวกตนและนำไปสู่สงคราม ฉะนั้นซูสจึงเสกสมรสพระนางกับฮิฟีสตัส ซึ่งด้วยความอัปลักษณ์และผิดรูปของพระองค์ ไม่ถูกมองว่าเป็นภัยคุกคาม แอโฟรไดทีมีชู้รักมากมาย ทั้งพระเจ้า เช่น แอรีส และมนุษย์ เช่น แองไคซีส (Anchises) พระองค์มีบทบาทในตำนานเอียรอสและไซคี ภายหลังเป็นทั้งชู้รักของอโดนิส (Adonis) และผู้ทดแทนมารดาของพระองค์ กล่าวกันว่าเทพชั้นรองจำนวนมากเป็นโอรสธิดาของแอโฟรไดที
แอโฟรไดทียังรู้จักกันในพระนามไคธีเรีย (นายหญิงแห่งไคธีรา) และไซปริส (นายหญิงแห่งไซปรัส) ซึ่งตั้งตามชื่อแหล่งลัทธิสองแห่ง ไคธีราและไซปรัส ซึ่งอ้างว่าเป็นที่ประสูติของพระนาง กล่าวกันว่าเมอร์เทิล (myrtle) นกพิราบ นกกระจอก ม้าและหงส์ศักดิ์สิทธิ์ต่อพระนาง ชาวกรีกโบราณระบุพระองค์แอโฟรไดทีกับเทพีแฮธอร์ของอียิปต์โบราณ
== ชีวิตรัก ==
เทพีแอโฟรไดทีเป็นหนึ่งในเทพีที่เลื่องชื่อด้านความสัมพันธ์เชิงชู้สาว พระนางได้รับบัญชาจากซูสให้สมรสกับเทพฮิฟีสตัสผู้อัปลักษณ์และพิการ ความสัมพันธ์ระหว่างเทพทั้งสองไม่ได้ดำเนินไปอย่างราบรื่น เทพีแอโฟรไดทีทรงมีความสัมพันธ์กับเทพและมนุษย์เป็นจำนวนมาก
หนึ่งในชู้รักของเทพีแอโฟรไดทีทีคือเทพแอรีส เทพแห่งสงครามผู้เป็นพระโอรสอีกองค์ของซูสและฮีรา เทพฮิฟีสตัสทรงดัดหลังทั้งคู่โดยวางกับดักตาข่ายไว้ที่เตียงนอน เมื่อถึงเวลาเช้าที่แอรีสจะหลบออกไปจากห้องบรรทมของแอโฟรไดที ทั้งเทพแอรีสและเทพีแอโฟรไดทีจึงรู้ตัวว่าติดกับดัก และต้องทนอับอายต่อการที่ถูกเทพทั้งมวลมองดูร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่อยู่เป็นเวลานาน
== บุตร ==
แอโฟรไดทีมีบุตรกับแอรีส 3 องค์ คือ
เอียรอส กามเทพ
แอนติรอส ผู้เป็นเทพแห่งรักที่ไม่สมหวัง การรักตอบ และเป็นผู้ลงโทษผู้ที่ดูถูกความรัก
ฮาร์โมเนีย ผู้เป็นเทพีแห่งความปรองดอง
บุตรของแอโฟรไดทีกับเฮอร์มีส มี 1 องค์ คือ เฮอร์แมฟระไดทัส
นอกจากนี้แอโฟรไดทียังมีบุตรเจ้าชายแอนคีซีสแห่งโทรจันซึ่งเป็นมนุษย์ 1 คน คือ อีเนียส ผู้เป็นกำลังสำคัญในสงครามแห่งทรอย
== ตำนาน ==
แอโฟรไดทีเป็นเทพีที่มีความเกี่ยวข้องกับตำนาน เรื่องเล่า และมหากาพย์มากมาย ไม่ว่าจะเป็นมหากาพย์โอดิสซีย์ และอีเลียด ตำนานดอกกุหลาบ ตำนานดอกนาซิสซา ฯลฯ
ในมหากาพย์อีเลียด ของโฮเมอร์ แอโฟรไดทีเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เกิดสงครามแห่งทรอย นางได้ทำให้ปารีสหลงรักเฮเลน ผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลกซึ่งเป็นมเหสีของกษัตริย์เมเนลาอุส ทำให้ชาวกรีกทั้งหลายมุ่งหน้าไปยังทรอยเพื่อชิงตัวเฮเลนคืนมา
ส่วนใหญ่แล้วกวีจะมอบบทบาทของหญิงสาวขี้อิจฉาที่ไร้เหตุผลให้กับแอโฟรไดที นางเป็นผู้ลบปัญหาออกจากสมองของนักปราชญ์ บันดาลให้เกิดความรักที่บ้าคลั่งและเป็นไปไม่ได้ นำความทุกข์ใหญ่หลวงมาสู่คู่รักที่นางไม่โปรดปราน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ เอียรอส ลูกชายของนางกับไซคี
== อ้างอิง ==
เทพเจ้ากรีก
วีนัส
จักรพรรดิจินเสวียนจง

จักรพรรดิจินเสวียนจง (金宣宗; ค.ศ. 1163-1224) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 8 แห่งราชวงศ์จิน ประสูติเมื่อ ค.ศ. 1163 พระนามเดิม หว่านเอี๋ยนซุน หรือหว่านเอี๋ยงชงเจี๋ย ดำรงพระยศเป็นท่านชายซุ้น  เป็นพระโอรสขององค์ชายหยุ่นกง(hutuwa)พระโอรสในจักรพรรดิจินซื่อจง จักรพรรดิจินเสวียนจงพระองค์เป็นพระอนุชาในจักรพรรดิจินจางจง เมื่อจักรพรรดิเวย์เซาหวัง(พระปิตุลา)สวรรคต ท่านชายซุ้นจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิจินเสวียนจงในปี ค.ศ.1213
ในปีค.ศ. 1224 จักรพรรดิจินเสวียนจงได้สวรรคต พระโอรสของพระองค์ องค์ชายรองหว่างเอี๋ยนโช๋วซู จึงขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิจินไอจง
== พระบรมวงศานุวงศ์ ==
พระบิดา:องค์ชายหวางเอี๋ยนหยุ่นกง (完顏允恭（章宗即位後，為父親上廟號顯宗）)
พระมารดา:เจาเซิ๋งฮองเฮาจากสกุลลิ้ว (昭聖皇后劉氏 )
พระอนุชา:สมเด็จพระจักรพรรดิจินจางจง (金章宗)
ฮองเฮา พระสนม พระโอรสธิดา
*หวั้งฮองเฮา (王皇后)
*พระสนมหวั้งย้วน พระมารดาของพระเจ้าจินไอจง (王元妃，金哀宗生母)
*พระสนมซื่อลี๋ (史麗妃)
*พระสนมป้างเจิน (龐真妃，完顏守純母)
**รัชทายาท หวางเอี๋ยนโช๋วจง (莊獻太子完顏守忠)
**พระจักรพรรดิจินไอจง หวางเอี๋ยนโชว๋ซู๋ (金哀宗完颜守绪)
**อ๋องจิ้ง หวางเอี๋ยนโชว๋ฉุน (荊王完顏守純)
**อ๋องจื๋อ หวางเอี๋ยนเสวียนหลิ้ง (至王完顏玄齡)
**องค์หญิงเวินกั้ว (温国公主)
เสวียนจง
บริกส์

บริกส์ (BRICS) เป็นอักษรย่อใช้เรียกกลุ่มประเทศที่มีการพัฒนาทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วอันประกอบด้วย บราซิล (Brazil) รัสเซีย (Russia) อินเดีย (India) จีน (China) และแอฟริกาใต้ (South Africa)
ศัพท์คำนี้ถูกสร้างขึ้นมาโดยจิม โอนีลล์ ในบทวิจัยในปี 2544 ชื่อ "The World Needs Better Economic BRICs" ชื่อบริกส์ถูกใช้เป็นสัญลักษณ์แสดงถึงการย้ายอำนาจเศรษฐกิจโลกจากกลุ่มพัฒนาแล้วอย่างจี7 (G7) มาสู่กลุ่มประเทศกำลังพัฒนา
ผลงานวิจัยที่ตีพิมพ์ในปี 2548 กล่าวถึงประเทศเม็กซิโกและเกาหลีใต้ว่าเป็นประเทศที่เทียบเท่าได้กับบริกส์แต่ถูกตัดออกจากกลุ่มตั้งแต่ต้น เพราะถือว่าเป็นประเทศมีการพัฒนามากกว่า เนื่องจากเป็นสมาชิกของกลุ่มโออีซีดี (OECD)  โกลด์แมน แซคส์กล่าวว่ากลุ่มบริกส์พัฒนาอย่างรวดเร็วมากจนประมาณปี พ.ศ. 2593 เศรษฐกิจของกลุ่มบริกส์รวมกันจะสามารถบดบังกลุ่มประเทศที่ร่ำรวยในขณะนี้ได้ ปัจจุบัน ประเทศทั้งสี่รวมกันมีพื้นที่มากกว่าหนึ่งในสี่ของแผ่นดินโลก และมากกว่าร้อยละ 40 ของประชากรโลก
โกลด์แมน แซคส์ ไม่ได้กล่าวว่ากลุ่มบริกส์จะรวมกลุ่มกันจัดตั้งกลุ่มเศรษฐกิจหรือสมาคมการค้าอย่างเป็นทางการเหมือนสหภาพยุโรป แต่อย่างไรก็ตาม มีข้อบ่งชี้บางอย่างว่า “ประเทศกลุ่มบริกส์ทั้งสี่ได้พยายามที่จะสร้าง สมาคมหรือพันธมิตรทางการเมือง” และพยายามเปลี่ยน “อำนาจทางเศรษฐกิจที่กำลังเติบโตให้เป็นอำนาจการเมืองทางภูมิภาค”  ในวันที่ 16 มิถุนายน 2552 ผู้นำกลุ่มประเทศบริกส์เข้าร่วมการประชุมสุดยอดครั้งแรกที่เมืองเยคาเตรินบุร์ก และประกาศเรียกร้องให้ระเบียบโลกใหม่มีหลายขั้วอำนาจ ต่อมา เมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2554 กลุ่มดังกล่าวได้รับเอาประเทศแอฟริกาใต้เข้าร่วมกลุ่มด้วย
== ประวัติ ==
== โควิด-19 ==
ธนาคารเพื่อการพัฒนาใหม่ (New Development Bank, NDB) ซึ่งตั้งอยู่ในจีน มีแผนจะมอบเงิน 15,000 ล้านดอลลาร์แก่ประเทศสมาชิกเพื่อช่วยแก้ปัญหาทางเศรษฐกิจ โดยประเทศสมาชิกต่างหวังว่าจะฟื้นตัวอย่างราบรื่นและดำเนินกิจกรรมทางเศรษฐกิจได้ในระดับเดียวกับก่อนเกิดการระบาดของโควิด-19 การประชุมสุดยอดครั้งที่ 12 เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 ซึ่งเป็นการประชุมทางไกลผ่านวีดิทัศน์จากเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ประเทศรัสเซีย หารือถึงวิธีจัดการกับภาวะการระบาดทั่วของโควิด และประเด็นการปรับปรุงความร่วมมือพหุภาคีโดยการปฏิรูปองค์กร อัตราการรับวัคซีนโควิด-19 มีความแตกต่างกันภายในกลุ่มบริกส์โดย จีน อินเดีย และแอฟริกาใต้ เต็มใจรับวัคซีนมากที่สุด ขณะที่บราซิลและรัสเซียแสดงความกังวลมากกว่าอีก 3 ประเทศ เมื่อวันที่ 9 กันยายน 2564 ในระหว่างการประชุมสุดยอดบริกส์ครั้งที่ 13 นเรนทระ โมที นายกรัฐมนตรีอินเดียเรียกร้องให้มีการสอบสวนอย่างโปร่งใสภายใต้องค์การอนามัยโลกเกี่ยวกับต้นกำเนิดของโควิด-19 ด้วยความร่วมมืออย่างเต็มที่จาก "ทุกประเทศ" ต่อจากนั้นประธานาธิบดีจีน สี จิ้นผิง ได้กล่าวเรียกร้องให้ทุกประเทศในกลุ่มต่อต้านกระบวนการ "ทำให้เป็นการเมือง"
== ผู้นำประเทศในบริกส์ ==
ไฟล์:Lula e Lira 2022 (cropped).jpg|ลูอิส อีนาซียู ลูลา ดา ซิลวา,ประธานาธิบดี
ไฟล์:Putin with flag of Russia.jpg|วลาดีมีร์ ปูติน,ประธานาธิบดี
ไฟล์:PM Modi Portrait(cropped).jpg|นเรนทระ โมที,นายกรัฐมนตรี
ไฟล์:Xi Jinping 2016.jpg|สี จิ้นผิง,ประธานาธิบดี
ไฟล์:Cyril Ramaphosa in Tehran.jpg|ไซริล รามาโฟซา,ประธานาธิบดี
== ดูเพิ่ม ==
องค์การความร่วมมือเซี่ยงไฮ้
== อ้างอิง ==
บริกส์
การจำแนกหมวดหมู่ประเทศ
องค์การที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2552
โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด

โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด (Grover Underwood) เป็นตัวละครหลักจากหนังสือวรรณกรรมเยาวชนชุดเพอร์ซีย์ แจ็กสัน โดย ริก ไรออร์ดัน โกรเวอร์เป็นซาไทร์ตามตำนานเทพปกรณัมกรีก มีลักษณะเป็นครึ่งแพะครึ่งมนุษย์ ซึ่งมีร่างกายเป็นมนุษย์ แต่มีขาและเขาเป็นแพะ โกรเวอร์ใส่ขาปลอม กางเกงยีนส์และรองเท้าผ้าใบเพื่อปกปิดขาที่เป็นแพะ แม้ว่าเขาจะมีอายุ 28 ปี แต่ในอายุมนุษย์ ซาไทร์มีอายุการเจริญเติบโตเป็นครึ่งนึงของอายุมนุษย์ โกรเวอร์จึงมีอายุเพียง 14 ปีในหนังสือเล่มแรก นอกจากนี้เขายังเป็นเพื่อนสนิทของเพอร์ซีย์ แจ็กสัน
โกรเวอร์ อันเดอร์วู้ด แสดงโดยแบรนดอน แจ็กสัน ในภาพยนตร์เพอร์ซีย์ แจ็กสันกับสายฟ้าที่หายไป
ตัวละครในเพอร์ซีย์ แจ็กสัน
ผู้โดยสาร

ผู้โดยสาร (passenger) หมายถึง ผู้ที่เดินทางไปกับยานพาหนะ แต่ไม่ต้องรับผิดชอบต่อยานพาหนะเพื่อให้ถึงจุดหมายปลายทาง อาจหมายถึงผู้โดยสารรถยนต์ ผู้โดยสารรถประจำทาง ผู้โดยสารเครื่องบิน  ผู้โดยสารบนเรือ เป็นต้น
โดยส่วนใหญ่ผู้ขับขี่หรือนักบิน รวมทั้งผู้ให้บริการบนยานพาหนะ เช่น กระเป๋ารถประจำทาง พนักงานบริการบนเครื่องบิน ไม่ถือเป็นผู้โดยสาร
การขนส่ง
พลังอะเดลข้ามขอบฟ้าโค่น 5 อภิมหาภัย

พลังอะเดลข้ามขอบฟ้าโค่น 5 อภิมหาภัย (The Extraordinary Adventures of Adèle Blanc-Sec ; Les aventures extraordinaires d'Adèle Blanc-Sec) เป็นภาพยนตร์ฝรั่งเศสที่เข้าฉายในปี พ.ศ. 2553 โดยสร้างจากการ์ตูนของ ฌาคส์ ทาร์ดิ เรื่องราวเกิดขึ้นในช่วง ค.ศ. 1920 ว่าด้วยนักข่าวสาว อะเดล บลอง-เซ็ค กับการคลายปมลึกลับพิศวงที่เปรียบเหมือนอินเดียน่าโจนส์สาวแห่งเมืองน้ำหอม
== นักแสดง ==
หลุยส์ บูร์ฌวง (Louise Bourgoin) รับบท อะเดล บลอง-เซ็ค (Adèle Blanc-Sec)
มาติเยอ อมัลริก (Mathieu Amalric) รับบท ดิเยอเลอวูลต์ (Dieuleveult)
ฌอง-ปอล รูฟว์ (Jean-Paul Rouve) รับบท ฌุสแต็ง เดอ แซงต์ อูแบร์ (Justin de Saint-Hubert)
จิลล์ เลอลูช (Gilles Lellouch) รับบท กาโปนี
ฌาคกี เนร์เซสเซียง (Jacky Nercessian) รับบท เอสเปอรองดิเยอ (Marie-Joseph)
ลอร์ เดอ เคลร์มงต์-ตงแนร์ (Laure de Clermont-Tonnerre) รับบท อกาธ (Agathe Blanc-Sec)
ฟิลิเป้ นาฮอน (Philippe Nahon) รับบท Professor Ménard
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2553
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย ลุก แบซง
ภาพยนตร์ฝรั่งเศส
ภาพยนตร์ที่สร้างจากการ์ตูน
อู่ ซง

อู่ซง (武松; Wu Song) หรือชื่อในสำเนียงแต้จิ๋วว่า บู๊สง เป็นตัวละครในเรื่องซ้องกั๋ง เป็นนายโจรคนหนึ่งที่มีบทบาทสำคัญมาก รูปลักษณ์ของอู่ซงเป็นผู้สูงใหญ่ 6 ฟุต หล่อเหลาสง่างาม
วันหนึ่งอู่ซงจะผ่านเนินจิ่งหยางกัง ก่อนเดินทางก็พบว่ามีประกาศเสือร้ายมาอาละวาดกินคนในเนินจิ่งหยาง อู่ซงเข้าร้านเหล้าดื่มจนเมามาย และจะขึ้นเนินโดยไม่ฟังคำตักเตือนของเจ้าของร้าน ด้วยฤทธิ์เหล้าก็ไปเมาหลับอยู่กลางป่า แต่แล้วก็ถูกปลุกขึ้นด้วยเสียงเสือ อู่ซงตกใจมากแต่เขาไม่หนี พยายามต่อสู้กับเสือ จนสามารถจับเสือกดคอ แล้วทุบกะโหลกจนตาย นับแต่นั้นชื่อเสียงของอู่ซงก็โด่งดังด้วยฉายา "อู่ซงตีเสือ" (打虎武松)
อู่ซงมีพี่ชายเป็นคนเตี้ยค่อมขี้ริ้วชื่อว่า อู่ต้า มีภรรยาชื่อว่าพานจินเหลียน  เมื่ออู่ซงมาพักอยู่กับพี่ชาย นางพานจินเหลียนก็พอใจในตัวอู่ซงจึงพยายามยั่วยวน แต่อู่ซงไม่ยอมตอบสนองความต้องการของนาง นางจึงหันไปแอบคบชู้กับซีเหมินชิ่ง ซึ่งมาติดพันเกี้ยวพาราสีนางเป็นประจำ ต่อมาจึงวางแผนฆ่าอู่ต้าผู้เป็นสามีเสีย  เมื่ออู่ซงรู้ความจริงจึงเชิญคนมากินเลี้ยงแล้วจับนางพานจินเหลียนตัดคอกลางวงเหล้า จากนั้นหิ้วศีรษะนางพานจินเหลียนบุกเข้าห้องคุณชายซีเหมินชิ่ง แล้วลากเอาตัวซีเหมินชิ่งออกมาตัดหัวกลางตลาด ท่ามกลางสายตาคนนับพัน จากนั้นจึงหิ้วศีรษะของทั้งสองคนไปมอบตัวต่อทางการ
อู่ซงมีพยานรู้เห็นมากมายว่าเขาฆ่าคนทั้งสองเพื่อเป็นล้างแค้นให้พี่ชาย ซึ่งถือเป็นเหตุผ่อนปรนในสมัยนั้น และได้รับโทษแค่จำคุก อู่ซงได้ช่วยเหลือพัศดีคนหนึ่ง ทีเดิมมีร้านเหล้าแต่ถูกนักเลงชื่อ เจียงเหมินเสินโกงไป อู่ซงเข้าไปอาละวาดที่ร้านเหล้าเดิมของพัศดี สร้างความโกรธแค้นให้เจี่ยงเหมินเสิน จึงวางแผนฆ่าอู่ซง ด้วยความช่วยเหลือของขุนนางใหญ่คนหนึ่ง
ขุนนางใหญ่แสร้งเรียกตัวอู่ซงให้เข้ามารับใช้ในจวน แล้วให้สาวใช้นางหนึ่งใส่ร้ายว่าอู่ซงขโมยของ ให้คนรุมทุบตีอู่ซง แล้วจับตัวนำส่งทางการ แล้วส่งคนตามไปฆ่าทิ้ง ปรากฏว่าระหว่างทางอู่ซงหักเครื่องพันธนาการทิ้งแล้วสังหารคนทั้งหมดนั้นด้วยมือเปล่า แล้วกลับมาสังหารเจี่ยงเหมินเสิน และขุนนางตายทั้งครอบครัว จากนั้นใช้เลือดของคนเหล่านั้นเขียนไว้บนฉากว่า  "ผู้ฆ่าคืออู่ซงตีเสือ" (杀人者打虎武松也) เป็นการประกาศตัวอย่างทรนง แล้วหลบหนีคดีอาญาไปเป็นโจรบนเขาเหลียงซานตั้งแต่นั้น
อู่ซงสวมชุดแบบนักบวชปลอมตัวในระหว่างหลบหนี จากนั้นจึงถือเพศนักบวช และสวมชุดแบบนี้ตลอดมา
== อ้างอิง ==
Li, Mengxia. 108 Heroes from the Water Margin, page 29. EPB Publishers Pte Ltd, 1992. ISBN 9971-0-0252-3. 
ตัวละครในซ้องกั๋ง
ตัวละครที่ถูกตัดแขนหรือขา
ซิมไลฟ์

ซิมไลฟ์ (Sim Life) เป็นเกมส์คอมพิวเตอร์ที่พัฒนาโดยแมกซิส ออกจำหน่ายเมื่อ พ.ศ. 2535 เกมส์เป็นแนวการจำลองระบบนิเวศ โดยผู้เล่นสามารถเปลี่ยนพันธุกรรมของพืชและสัตว์ที่อาศัยอยู่ในโลกเสมือน เพื่อทดสอบและสร้างระบบนิเวศที่มีความยั่งยืนด้วยตนเอง
ผู้ใช้สามารถสำรวจปฏิสัมพันธ์ของรูปแบบชีวิตและสภาพแวดล้อมในสิ่งที่เรียกว่า "สนามเล่นสายพันธุ" และยังสามารถจัดการกับพันธุศาสตร์ของทั้งพืชและสัตว์เพื่อตรวจสอบว่าสายพันธุ์ใหม่เหล่านี้สามารถอยู่รอดในสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ของโลกได้หรือไม่ ผู้เล่นยังสามารถสร้างโลกใหม่ด้วยสภาพแวดล้อมที่โดดเด่น
ใน ซิมไลฟ์ ให้ผู้เล่นสามารถจะ
สร้างและปรับเปลี่ยนโลก
สร้างและปรับเปลี่ยนพืชและสัตว์ในระดับพันธุกรรม
การออกแบบสภาพแวดล้อมและระบบนิเวศ
การศึกษาพันธุศาสตร์ในการดำเนินการ
จำลองและวิวัฒนาการของการควบคุม
เปลี่ยนทางฟิสิกส์ของจักรวาลในคอมพิวเตอร์ของคุณ
==ดูเพิ่ม==
== อ้างอิง ==
วิดีโอเกมจำลอง
เกมสำหรับอามิกา
ใบสำคัญแสดงสิทธิอนุพันธ์

ใบสำคัญแสดงสิทธิอนุพันธ์ (Derivative Warrants; ตัวย่อ: DW) เป็นตราสารชนิดหนึ่งที่ออกโดยสถาบันการเงิน เพื่อใช้สิทธิในการซื้อหุ้นสามัญในราคาและระยะเวลาที่กำหนดไว้ในใบสำคัญนั้นๆ ซึ่งเป็นสินค้าทางด้านการเงินซื้อขายกันได้ โดยแบ่งเป็น 2 ประเภทคือ  สิทธิในการซื้อ (Call) และสิทธิในการขาย (Put)
บริษัทผู้ออกใบสำคัญแสดงสิทธิอนุพันธ์ที่นิยมคือ บริษัทหลักทรัพย์เอเซีย พลัส จำกัด โดยรู้จักกันในนาม DW08 ในประเทศไทย บริษัทหลักทรัพย์ เคจีไอ เป็นรายแรกที่เสนอขายใบสำคัญแสดงสิทธิอนุพันธ์ ชื่อว่า PTT13CA เพื่อใช้สิทธิ์ซื้อหุ้นสามัญของบริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน) แก่นักลงทุนในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2552
== อ้างอิง ==
ตราสารทางการเงิน
ยุทธนาวีที่อ่าวเลย์เต

ยุทธนาวีอ่าวเลย์เต (Labanan sa Look ng Leyte; レイテ沖海戦|Reite oki Kaisen) หรือในอดีตรู้จักกันในชื่อ ยุทธนาวีทะเลฟิลิปปินครั้งที่สอง เป็นยุทธนาวีครั้งใหญ่ที่สุดในสงครามโลกครั้งที่สองและในบางกรณีถือเป็นยุทธนาวีใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ โดยมีทหารเรือที่เกี่ยวข้องมากกว่า 200,000 นาย
สมรภูมิอยู่ในทะเลบริเวณใกล้กับเกาะเลย์เต ซามาร์ และลูซอนของประเทศฟิลิปปินส์ ในวันที่ 23-26 ตุลาคม ค.ศ. 1944 ระหว่างฝ่ายสัมพันธมิตรซึ่งประกอบไปด้วยสหรัฐอเมริกาและออสเตรเลียกับจักรวรรดิญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม กองกำลังสหรัฐอเมริกาได้เข้าบุกจู่โจมเกาะเลย์เตซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกลยุทธ์ที่มีวัตถุประสงค์ที่จะโดดเดี่ยวญี่ปุ่นออกจากบรรดาประเทศที่ญี่ปุ่นทำการยึดครองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และยึดครองแหล่งน้ำมันซึ่งเป็นสิ่งสำคัญยิ่งในกองทัพและอุตสาหกรรม กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น (IJN) ได้ระดมเรือรบที่เหลือทั้งหมดในบริเวณนั้นเข้าต่อสู้เพื่อยับยั้งการบุกของฝ่ายสัมพันธมิตร แต่ถูกขับให้ล่าถอยโดยกองเรือที่ 3 และกองเรือที่ 7 ของกองทัพเรือสหรัฐ กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นประสบความล้มเหลวและสูญเสียอย่างใหญ่หลวงจนไม่สามารถฟื้นตัวได้อีกในภายหลัง เรือรบขนาดใหญ่ที่เหลือรอดก็ปราศจากน้ำมันเชื้อเพลิงต้องจอดทิ้งอยู่ในฐานทัพจนสงครามมหาสมุทรแปซิฟิกสงบลง
นี่เป็นยุทธการแรกที่อากาศญี่ปุ่นใช้วิธีโจมตีแบบคามิกาเซะ และเป็นยุทธนาวีระหว่างเรือประจัญบานครั้งสุดท้ายในประวัติศาสตร์ กองทัพเรือญี่ปุ่นประสบความสูญเสียอย่างหนักและไม่แล่นเรือในกำลังที่เทียบเคียงได้นับตั้งแต่นั้นมา เนื่องจากขาดเชื้อเพลิงในฐานทัพในช่วงที่เหลือของสงคราม
==รายละเอียด==
ยุทธการอ่าวเลย์เตประกอบไปด้วยยุทธนาวีหลัก ๆ 4 ยุทธการ: ยุทธการทะเลซิบูยัน, ยุทธการช่องแคบซูริกาโอ, ยุทธการแหลมเอ็นกาโน และยุทธการซามาร์ นอกจากนี้ยุทธการอ่าวเลย์เตยังถือว่าเป็นการรบครั้งแรกที่เรือบรรทุกเครื่องบินของญี่ปุ่นจัดให้มีการใช้การโจมตีแบบคะมิกะเซะ
== ดูเพิ่ม ==
ยุทธนาวีที่อ่าวอื่น ๆ
ยุทธนาวีอ่าวอกโพ
==อ้างอิง==
===บรรณานุกรม===
==อ่านเพิ่ม==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
United States Strategic Bombing Survey (Pacific) – Interrogations of Japanese Officials
Battle Experience: Battle for Leyte Gulf [Cominch Secret Information Bulletin No. 22]
Orders of battle at NavWeaps.com:
* Battle of the Sibuyan Sea
* Battle of Surigao Strait
* Battle off Cape Engaño
* Battle off Samar
'Glorious Death: The Battle of Leyte Gulf' by Tim Lanzendörfer
Return to the Philippines: public domain documents from HyperWar Foundation
The Battle for Leyte Gulf Revisited by Irwin J. Kappes
Japan's TA-Operation: A Blueprint for Disaster by Irwin J. Kappes
"USS Bergall vs IJN Myōkō'': A Tale of Two Cripples" by A. P. Tully
Oral history interview with Edward Gilbert, a member of the Army Boat Regiment during the Battle of Leyte Gulf  from the Veterans History Project at Central Connecticut State University
 
สงครามแปซิฟิก
ยุทธนาวีและปฏิบัติการทางทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง
ปฏิบัติการและยุทธการทางอากาศในสงครามโลกครั้งที่สอง
ปฏิบัติการและยุทธการบินนาวี