pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
คริสซาออร์ กฤษณะ

คริสซาออร์ กฤษณะ ตัวละครในเซนต์เซย่าภาคเจ้าสมุทรโพไซดอน เป็น 1 ใน 7 ขุนพลมารีนเนอร์ผู้พิทักษ์เสาค้ำมหาสมุทรอินเดีย
== บทบาท ==
ขณะที่ดราก้อน ชิริว วิ่งเข้าสู่เสาค้ำมหาสมุทรอินเดีย คริสซาออร์ กฤษณะ ก็ปรากฏตัวขึ้น และได้โจมตีชิริวด้วยหอกทองคำในมือ โดยไม่ถามชื่อทันที จนชิริวได้รับบาดเจ็บไปทั่ว ขณะที่สลบอยู่นั้น ชิริวเห็นภาพของแคปริคอร์น ชูร่า บอกว่าที่มือขวาของชิริวมีวิญญาณของข้า คือ ดาบเอ็กคาริเบอร์สิงสถิตย์อยู่ ซึ่งสามารถตัดทุกสิ่งทุกอย่างได้ เมื่อชิริวฟื้นขึ้นมาพยายามตัดหอกทองคำของกฤษณะแต่ก็ไม่สำเร็จ ชิริวจึงต้องสละชุดคล็อธออก และรวบรวมคอสโม่ให้ถึงขีดสุด จึงสามารถใช้เอ็กคาริเบอร์ตัดหอกทองคำของกฤษณะลงได้ อีกทั้งชุดสเกลก็แตกเป็น 2 ส่วนด้วย
แต่กระนั้น กฤษณะก็ยังไม่หมดท่า กฤษณะได้นั่งลงและทำสมาธิทำตัวสามารถลอยในอากาศได้ และใช้พลังจากจักระในร่างกาย รวบรวมพลังกุดาลินี่ ปล่อยท่าไม้ตายสูงสุด มหาโรสินี ซึ่งเป็นแสงสว่างมากโจมตีใส่ชิริว จนตาของชิริวพร่ามัวและบอดในที่สุด ซึ่งก่อนที่ชิริวจะตาบอด ชิริวได้รวบรวมพลังคอสโม่ทั้งหมดขอให้เห็นจักระในร่างกายของกฤษณะ จึงสามารถเห็นได้ในที่สุดเป็นจุดเรียงกันเป็นแนวตรงตามร่างกาย ชิริวใช้เอ็กคาริเบอร์ผ่าจักระทั่งหมดของกฤษณะ และล้มกฤษณะลงได้
== สเกล ==
กฤษณะสวมชุดสเกลคริสซาออร์ ซึ่งตามตำนานว่า เป็นบุตรชายของโพไซดอน มีหอกทองคำเป็นอาวุธ เกิดมาจากเลือดคอที่พุ่งของเมดูซ่าที่ถูกตัดโดยเปอร์ซิอุส โดยเกิดมาพร้อมกับเพกาซัส ชื่อของคริสซาออร์ แปลว่า "หอกทองคำ"
== อ้างอิง ==
Kurumada, Masami (2006). "Chapter 53". Saint Seiya, Volume 15. Viz Media. ISBN 1-4215-0656-4.
มารีนเนอร์แห่งโปเซดอน
ตัวละครชาวศรีลังกา
ตัวละครชาวสิงหล
List of Saint Seiya characters#Poseidon's Mariners
ลิมนาเดส คาสะ

ลิมนาเดส คาสะ ตัวละครในเซนต์เซย่าภาคเจ้าสมุทรโพไซดอน เป็น 1 ใน 7 ขุนพลมารีนเนอร์ ผู้พิทักษ์เสาค้ำมหาสมุทรแอนตาร์กติก
==บทบาท==
ขณะที่ชิริวสามารถล้มคริสซาออร์ กฤษณะ และทำลายเสาค้ำมหาสมุทรอินเดียได้แล้วนั้น ซีดราก้อน คาน่อนพูดกับไซเรน โซเรนต์ว่า พวกบรอนเซนต์สามารถทำลายเสาค้ำมหาสมุทรไปได้ถึง 3 เสาแล้ว แต่โซเรนท์บอกว่า อย่าห่วง ตราบใดที่ยังมีลิมนาเดส คาสะ อยู่ เพราะคาสะจัดว่าเป็นขุนพลมารีนเนอร์ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในบรรดา 7 ขุนพลมารีนเนอร์
เมื่อซิกนัส เฮียวกะ วิ่งเข้าสู่เสาค้ำมหาสมุทรแอนตาร์กติก ได้พบกับอควอเรียส คามิว อาจารย์ของตนที่เสียชีวิตไปแล้วในศึก 12 ปราสาทแซงค์ทัวรี่ เฮียวกะไม่เชื่อว่าคามิวยังมีชีวิตอยู่ คามิวจึงต้องใช้ท่าไม้ตายสุงสุด ออโรร่า เอ็กคิวชั่น จัดการกับเฮียวกะ เฮียวกะจึงเชื่ออย่างสนิทใจว่า บุคคลที่อยู่ตรงหน้าเป็นคามิวจริงๆ และเมื่อเฮียวกะเผลอ คามิวก็โจมตีใส่เฮียวกะจนสลบไป
ต่อมาเพกาซัส เซย่า มาถึงก็ได้พบกับมารีน อาจารย์ของตนที่เซย่าสงสัยว่าเป็นเซกะ พี่สาวของตนที่หายสาบสูญไป มารีนถอดหน้ากากออก ปรากฏว่าเป็นเซกะจริงๆ เมื่อเซย่าโผเข้ากอด และเมื่อเผลอเซกะก็โจมตีใส่เซย่าทันที
ชุนเป็นคนสุดท้ายที่มาถึง เมื่อมาถึงก็ได้พบร่างของเฮียวกะและเซย่านอนอยู่ ลิมนาเดส คาสะ จึงได้ปรากฏตัวขึ้น และบอกว่าตนเป็นคนโจมตีใส่ทั้ง 2 เอง ด้วยการแปลงร่างเป็นคนรักของคนทั้ง 2 ชุนแค้นในพฤติกรรมของคาสะมาก จึงโจมตีใส่ด้วยธันเดอร์ เวฟ แต่คาสะได้เปลี่ยนร่างเป็นอิคคิ พี่ชายของชุนที่ชุนผูกพันมาก ชุนแม้จะรู้ว่าเป็นร่างแปลงของคาสะ แต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้ จึงโดนโจมตีจนสลบไปอีกคน คาสะจึงคืนร่างเดิมและหัวเราะด้วยความลำพองที่สามารถกำจัดบรอนเซนต์ลงได้ถึง 3 คนพร้อมกัน แต่ขณะนั้นจู่ ๆ ก็ได้พลังคอสโม่อย่างรุนแรงขึ้นมาโจมตีคาสะโดยไม่รู้ตัว เจ้าของคอสโม่นั้นคือ ฟีนิกซ์ อิคคิ แม้คาสะจะพยายามสู้กับอิคคิด้วยท่าไม้ตาย ซาลาแมนเดอร์ ช็อก แต่ก็ไม่อาจทำอะไรอิคคิได้ จนต้องกลายร่างเป็นชุน แต่อิคคิก็ไม่หลงกลและต่อยทะลวงหัวใจของคาสะในร่างชุนโดยไม่ลังเล ก่อนตายคาสะล้วงลึกเข้าไปในความทรงจำของอิคคิ และได้เจอเอสเมรัลด้า อดีตคนรักของอิคคิที่เกาะเดธ ควีน แต่พอได้ทราบว่าคนไร้หัวใจอย่างอิคคิก็ยังมีจุดอ่อนในจิตใจคาสะก็สิ้นลม อิคคิทำลายเสาค้ำมหาสมุทรแอนตาร์กติกลงได้ในที่สุด
==สเกล==
คาสะสวมชุดสเกลรูปลิมนาเดส ซึ่งเป็นพรายน้ำในเทพนิยายกรีกชนิดหนึ่ง ที่สามารถแปลงร่างเป็นคนรักของผู้ที่ถูกล่อลวง และเมื่อเหยื่อถูกล่อลงน้ำมันก็จะกระชากลงไปฆ่าในน้ำทันที  แต่รูปร่างของสเกลในเรื่อง กลับมีรูปร่างคล้ายซาลาแมนเดอร์ยักษ์
==อ้างอิง==
Kurumada, Masami (2006). "Chapter 56". Saint Seiya, Volume 16. Viz Media. ISBN 1-4215-0659-9.
มารีนเนอร์แห่งโปเซดอน
ตัวละครชาวโปรตุเกส
ตัวละครที่เป็นนักเล่นกลลวง
List of Saint Seiya characters#Poseidon's Mariners
Kaasa de Lymnades
คราเคน ไอแซ็ค

คราเคน ไอแซ็ค ตัวละครในเซนต์เซย่าภาคเจ้าสมุทรโพไซดอน เป็น 1 ใน 7 ขุนพลมารีนเนอร์ผู้พิทักษ์เสาค้ำมหาสมุทรอาร์กติก
== บทบาท ==
เพื่อนร่วมฝึกเซนต์ของซิกนัส เฮียวกะ กับอาจารย์อาจารย์คามิวนั่นเอง ตนเข้มแข็งกับเก่งกว่าเฮียวกะ ตอนที่เฮียวกะดำน้ำไปหาศพแม่ครั้งแรก ตนไปช่วยเฮียวกะไว้กระแสน้ำแข็งที่ไหลเชี่ยว จนเฮียวกะรอด แต่ตนได้แผลบนหน้าตาซ้ายบอด ถูกซัดไปถึงวังโพไซดอน ถูกรับเลือกเป็นขุนพลมารีนเนอร์ของโพไซดอน ตอนแรกก็ลังเล แต่พอรู้ข่าวว่าเฮียวกะเป็นเซนต์ฆ่าคามิวในศึก 12 ปราสาท ก็เริ่มผิดหวังกับโลกมนุษย์
สู้กับเฮียวกะ ทั้งคู่จึงต่อสู้กัน ไอแซ็คใช้ท่าไม้ตาย ออโรร่า บอเรียริส ซึ่งเป็นพลังเย็นที่ชั่วร้าย เฮียวกะเสียท่าและล้มลง กิกินำชุดไลบร้าคล็อธมาถึงพอดี ไอแซ็คทำร้ายกิกิเพื่อชิงไลบร้าคล็อธมาทำลาย เมื่อเฮียวกะฟื้นขึ้นและรวบรวมพลังคอสโม่ทั้งหมดจนชุดคล็อธกลายเป็นสีทอง จนล้มไอแซ็คได้ในที่สุด ไอแซ็คก่อนตายบอกถูกตัวการในศึกโพไซดอน คือ ซีดราก้อน คาน่อน นั่นเอง
== สเกล ==
ไอแซ็คสวมชุดสเกลรูปคราเคน ซึ่งเป็นสัตว์ประหลาดทะเลในยุคกลาง ที่เชื่อว่ามักโจมตีใส่เรือขนาดใหญ่ มีรูปร่างคล้ายหมึกยักษ์ขนาดใหญ่ แต่รูปร่างของคราเคนในเรื่องมีลักษณะคล้ายปลากระเบนหรือแมงดาทะเล
== อ้างอิง ==
Kurumada, Masami (2006). "Chapter 58". Saint Seiya, Volume 16. Viz Media. ISBN 1-4215-0659-9.
มารีนเนอร์แห่งโปเซดอน
ตัวละครชาวฟินแลนด์
ตัวละครในบันเทิงคดีที่มีความสามารถเกี่ยวกับน้ำแข็งหรือความเย็น
ตัวละครที่มีตาข้างเดียว
ตัวละครที่ถูกทำให้เสียโฉม
Lista de personagens de Os Cavaleiros do Zodíaco#Generais Marinas
ไซเรน โซเรนต์

ไซเรน โซเรนต์ เป็นตัวละครในเซนต์เซย่าที่มีบทบาททั้งในภาคอัศวินแห่งแอสการ์ด เจ้าสมุทรโพไซดอน และเจ้านรกฮาเดส เป็น 1 ใน 7 ขุนพลมารีนเนอร์ผู้พิทักษ์เสาค้ำมหาสมุทรแอตแลนติกใต้
==บทบาท==
===ภาคอัศวินแห่งเเอสการ์ด===
ไซเรน โซเรนต์ ปรากฏตัวขึ้นในปลายภาคนี้ เพื่อประกาศว่าการต่อสู้ทั้งหมดเป็นไปตามคำบัญชาของโพไซดอน และโดเบ ซิกฟรีดก็ได้สละชีวิตตัวเองทะยานขึ้นฟ้าไปพร้อมกับโซเรนต์ จากนั้นเนื้อเรื่องก็เข้าสู่ภาคเจ้าสมุทรโพไซดอน
===ภาคเจ้าสมุทรโพไซดอน===
ไซเรน โซเรนต์ เป็นมารีนเนอร์ที่อาสาขอเป็นผู้เด็ดหัวโกลด์เซนต์ที่ไปเฝ้าพวกเซย่าที่นอนรักษาตัวที่โรงพยาบาลในญี่ปุ่นเอง โซเรนต์สามารถเอาชนะทอรัส อัลเดบารันได้ และได้หน้ากากทอรัสกลับมาปราสาทใต้สมุทร แต่อาเทน่าก็ได้ติดตามมาด้วย โซเรนต์เกรงกลัวในพลังคอสโม่ที่เมตตาของอาเทน่ามาก
โซเรนต์สงสัยในตัวของซีดราก้อนจากพฤติกรรมทั้งหมดที่ผ่านมา  ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะปะทะกัน ก็เกิดพลังคอสโม่ 2 สายมุ่งไปยังเสาค้ำมหาสมุทรที่ทั้งคู่พิทักษ์อยู่ จึงต้องแยกย้ายกันไปพิทักษ์เสา สำหรับเสาค้ำมหาสมุทรแอตแลนติกใต้ของโซเรนต์ เป็นอันโดรเมด้า ชุน โซเรนต์จัดการกับชุนด้วยท่าไม้ตาย เดธ เอ็น ซิมโฟนี่ ซึ่งถึงแม้ใช้กระแสอากาศจากการป้องกันของโซ่วงกลมของชุน ก็ไม่อาจป้องกันได้ ในที่สุดชุนต้องใช้ท่าไม้ตายสูงสุด เนบิวล่า สตอร์ม เอาชนะโซเรนต์ได้  และโซเรนต์ก็ได้เปลี่ยนใจเมื่อได้รับรู้ว่าแท้จริงแล้ว ผู้อยู่เบื้องหลังการต่อสู้ทั้งหมดคือ ซีดราก้อน นั่นเอง  จึงพากิกิไปที่เสาค้ำมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือขณะที่ซีดราก้อนกำลังสู้กับฟีนิกซ์ อิคคิ และให้อิคคิใช้โล่แห่งไลบร้าทำลายเสาค้ำมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือเสีย
โซเรนต์ เป็นมารีนเนอร์คนเดียวที่รอดชีวิตมาได้ เมื่อการต่อสู้ได้จบลง โพไซดอนกลับไปเป็น จูเลี่ยน โซโล ดังเดิม โซเรนต์ปรากฏตัวขึ้นริมทะเลพร้อมแนะนำตัวว่า เป็นนักเรียนดนตรีออสเตรีย และขอติดตามจูเลี่ยนไปในที่ต่าง ๆ เพื่อช่วยเหลือเด็ก ๆ ที่ประสบภัยจากน้ำท่วมโลก
===ภาคเจ้านรกฮาเดส===
ขณะที่พวกเซย่ากำลังต่อสู้กับทานาทอสอยู่ที่เอลิเซี่ยน โพไซดอนได้เข้าสิงร่างจูเลี่ยน โซโล อีกครั้ง เพื่อให้ความช่วยเหลือพวกเซย่า ด้วยการส่งชุดโกลด์คล็อธข้ามห้วงจักรวาลผันแปรไปยังเอริเซี่ยน ขณะที่โซเรนต์เป็นผู้ติดตามจูเลี่ยน โซโล และอวยพรในใจขอให้พวกเซย่าสามารถเอาชนะฮาเดสได้
==สเกล==
โซเรนต์สวมชุดสเกลรูปไซเรน ซึ่งเป็นพรายน้ำชนิดหนึ่งในเทพนิยายกรีก ปรากฏในมหากาพย์โอดิสซี่ เป็นพรายน้ำที่มีเสียงไพเราะและเป็นผู้หญิงที่มีรูปร่างหน้าตาเย้ายวน
== อ้างอิง ==
ไทยเซนต์เซย่าดอตคอม
มารีนเนอร์แห่งโปเซดอน
ตัวละครชาวออสเตรีย
ตัวละครที่เป็นนักดนตรี
ตัวละครในบันเทิงคดีที่สามารถควบคุมเสียง
โช ชองมุน

โช ชองมุน (Chong-Moon Cho) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ สถิติการชก  1 ครั้ง แพ้ 1
== เกียรติประวัติ ==
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 18 มิถุนายน 2542 แพ้น็อค ศรพิชัย พิษณุราชันย์ ยก 4 ที่ สมุทรปราการ
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้
นีล กาก้า

นีล กาก้า (Neil Caga) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 34 ครั้ง ชนะ 14 (น็อค 2) แพ้ 20
== ประวัติ ==
กากาขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 17 มีนาคม พ.ศ. 2533 ชนะคะแนน เอ็ดวิน ตาลิตา ที่ฟิลิปินส์ การชกในช่วงแรกของกากาชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนในช่วง พ.ศ. 2535 เริ่มชกแพ้บ่อยขึ้น กากาเดินทางมาชกในไทยครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2538 แพ้น็อค พิชิต ช.ศิริวัฒน์ ยก 2 จากนั้นมาชกในเมืองไทยอีกหลายครั้งในช่วง พ.ศ. 2538 – 2540 มีแพ้คะแนน เอกวิทย์ สิงห์ชัชวาลย์ แพ้คะแนน พะเนียง พูนธรัตน์ แพ้คะแนน ชัยเดช จ.เจริญ และได้ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBU เมื่อ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2540 แพ้น็อค ศรพิชัย พิษณุราชันย์ ยก 2 ไม่ได้แชมป์ หลังจากชิงแชมป์ไม่สำเร็จ กากาหยุดชกไปสองปี กลับมาชกอีกใน พ.ศ. 2542 แต่ไม่ได้ชิงแชมป์ใดๆอีก มาชกในไทยอีกสองครั้ง แพ้คะแนน ฟ้าลั่น ศักดิ์กรีรินทร์ และแพ้น็อครัตนชัย ส.วรพิน ยก 2 กากาขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 ปพ้คะแนน โนเอล ซุงกาอิด จากนั้นก็แขวนนวมไป
== เกียรติประวัติ ==
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBU เมื่อ 23 พฤษภาคม 2540 แพ้น็อค ศรพิชัย พิษณุราชันย์ ยก  2 ที่ อุดรธานี
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวท
บุคคลจากจังหวัดมีซามิสโอเรียนตัล
ผู้ใหญ่ลี

ผู้ใหญ่ลี เป็นเพลงลูกทุ่งเสียดสีสังคม ที่ขับร้องโดย ศักดิ์ศรี ศรีอักษร และโด่งดังในช่วงประมาณ พ.ศ. 2504 ในยุคของจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ สะท้อนให้เห็นถึงการสื่อสารระหว่างข้าราชการกับชาวบ้านอย่างมีอารมณ์ขัน
เพลงผู้ใหญ่ลีแต่งโดยพิพัฒน์ บริบูรณ์ หัวหน้าวงพิพัฒน์ บริบูรณ์ ซึ่งเป็นสามีของศักดิ์ศรี ศรีอักษร ดัดแปลงมาจากรำโทน เรื่องราวของชายชาวอีสานชื่อ "ลี" มีตำแหน่งเป็นผู้ใหญ่บ้าน ที่ทางวงเคยมาร้องล้อเลียนและได้รับความนิยม  พิพัฒน์ บริบูรณ์ได้ใช้นามแฝงว่า "อิง ชาวอีสาน" เพลงนี้ได้รับการบันทึกเสียงในปี พ.ศ. 2507 กลายเป็นเพลงฮิตและส่งให้ศักดิ์ศรี ศรีอักษร กลายเป็นนักร้องชื่อดัง ได้เข้าไปขับร้องในไนต์คลับหรูในกรุงเทพ  และมีการดัดแปลงคำร้องเป็นเพลงภาคต่ออีกหลายฉบับ เช่น ผู้ใหญ่ลีเข้ากรุง ผู้ใหญ่ลีหาคู่ เมียผู้ใหญ่ลี ลูกสาวผู้ใหญ่ลี ผู้ใหญ่ลีผู้ใหญ่มา  และนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง ลูกสาวผู้ใหญ่ลี (2507) นำแสดงโดยศักดิ์ศรี ศรีอักษร และดอกดิน กัญญามาลย์ ต่อมาศักดิ์ศรี ศรีอักษร ได้นำมาขับร้องใหม่ในจังหวะวาทูซี (Watusi) ใช้ชื่อเพลงว่า"ผู้ใหญ่ลีวาทูซี่"  นอกจากนี้ยังมีเวอร์ชันของแหม่มสาวชื่อ หลุยส์/ลูอิส เคนเนดี้ เจ้าหน้าที่หน่วยงานของสหรัฐในเมืองไทย ผู้ชื่นชอบเพลงนี้อย่างมาก จนได้บันทึกลงแผ่นซิงเกิลสปีด 45 และร้องออกรายการทางไทยทีวีช่อง 4 บางขุนพรหม รวมทั้งเวอร์ชันของคณะสามศักดิ์ นำโดยอรสา อิศรางกูร ณ อยุธยา ด้วย
เพลงผู้ใหญ่ลีได้รับเลือกเป็นเพลงลูกทุ่งดีเด่นจากงานกึ่งศตวรรษเพลงลูกทุ่งไทย ครั้งที่ 2 ประจำปี พ.ศ. 2534 และได้รับการบันทึกเสียงใหม่อีกหลายครั้งโดยนักร้องคนอื่น ๆ เช่น นุภาพ สวันตรัจฉ์, หนู มิเตอร์, ไก่ พรรณิภา และถูกนำมาดัดแปลงเป็นภาพยนตร์โฆษณาของธนาคารกรุงไทย  เมื่อ พ.ศ. 2547 จนถูกประท้วงจากสมาคมกำนันผู้ใหญ่บ้านแห่งประเทศไทย 
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
“ผู้ใหญ่ลีตีอะไร...?”  สกุลไทย ฉบับที่ 2599 ปีที่  50 ประจำวัน  อังคาร ที่  10 สิงหาคม  2547
เพลงลูกทุ่ง
เพลงในปี พ.ศ. 2504
มาซาโมริ โทกูยามะ

มาซาโมริ โทกูยามะ  หรือในชื่อจริง ฮง ชัง-ซู  นักมวยสากลชาวเกาหลีเหนือ เกิดเมื่อ 17 กันยายน พ.ศ. 2517 ที่ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 36 ครั้ง ชนะ 32 (น็อค 8) เสมอ 1 แพ้ 3  เป็นแชมป์โลกมวยสากลคนแรกของประเทศเกาหลีเหนือ
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท
* ชิง 17 กันยายน 2542 ชนะคะแนน โผน แสงมรกต ที่ โอซากะ
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 13 ธันวาคม 2542 ชนะคะแนน ลี กังวุง ที่ โอซากะ
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 20 พฤษภาคม 2543 ชนะน็อค แจ็ก ซียาฮายา ยก 2 ที่ โอซากะ
* สละแชมป์
แชมป์โลก WBC รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
* ชิง 27 สิงหาคม 2543 ชนะคะแนน โช อินจู ที่ โอซากะ
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 12 ธันวาคม 2543 ชนะคะแนน อากิฮิโกะ นาโงะ ที่ โอซากะ
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 20 พฤษภาคม 2544 ชนะน็อค โช อินจู ยก 5 ที่ เกาหลีใต้
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 24 กันยายน 2544 ชนะคะแนน เจอร์รี่ พีญาโลซ่า ที่ โยโกฮามะ
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 23 มีนาคม 2545 ชนะน็อค คาซูฮิโระ รีวโก ยก 9 ที่ โยโกฮามะ
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 26 สิงหาคม 2545 ชนะน็อค อีริค โลเปซ ยก 6 ที่ ไซตามะ ญี่ปุ่น
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 6, 20 ธันวาคม 2545 ชนะคะแนน เจอร์รี่ พีญาโลซ่า ที่ ญี่ปุ่น
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 7, 23 มิถุนายน 2546 ชนะคะแนน คัตสึชิเงะ คาวาชิมะ ที่ โยโกฮามะ
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 8, 3 มกราคม 2547 ชนะคะแนน ดมิทรี คิริลลอฟ ที่ โอซากะ
* เสียแชมป์ 28 มิถุนายน 2547 แพ้น็อค คัตสึชิเงะ คาวาชิมะ ยก 1 ที่ ญี่ปุ่น
แชมป์โลก WBC รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
* ชิง 18 กรกฎาคม 2548 ชนะคะแนน คัตสึชิเงะ คาวาชิมะ ที่ โอซากะ
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 27 กุมภาพันธ์ 2549 ชนะคะแนน โฮเซ นาบาโร ที่ โอซากะ
* สละแชมป์
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com  
นักมวยสากลชาวเกาหลีเหนือ
นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น
แชมป์โลก WBC
แชมป์ OPBF
ชาวญี่ปุ่นเชื้อสายเกาหลี
นักกีฬาจากโตเกียว
ธงชาติกาบอง

ธงชาติกาบอง เป็นธงสามสีรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 3 ส่วน ยาว 4 ส่วน ซึ่งสัดส่วนที่กล่าวมานั้นใกล้เคียงกันรูปสี่เหลี่ยมจตุรัสมาก ภายในแบ่งเป็น 3 แถบตามแนวนอน สีเขียว-สีขาว-สีฟ้า เรียกจากบนลงล่าง ทุกแถบมีความกว้างเท่ากัน เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อได้รับอิสรภาพจากฝรั่งเศสในวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2503 ก่อนหน้าที่กาบองจะประกาศเอกราชนั้น ธงชาติกาบองภายใต้การปกครองของฝรั่งเศสมีลักษณะที่คล้ายกับธงปัจจุบัน แต่แถบสีเหลืองนั้นจะแคบกว่าแถบอื่น และที่มุมธงบนด้านคันธงจะมีภาพธงชาติฝรั่งเศสอยู่ด้วย
== ประวัติ ==
== การออกแบบ ==
=== ความหมาย ===
สีเขียว หมายถึง ทรัพยากรธรรมชาติอันอุดมสมบูรณ์.  (ป่าไม้ และ เกษตรกรรม อันเป็นทรัพยากรหลักที่สร้างรายได้ให้ประเทศ) as well as its "extensive forested area" that the Gabonese people are economically dependent on in the form of lumber. สีเหลือง หมายถึง เส้นศูนย์สูตรที่พาดผ่านดินแดนกาบอง – และ การนิยามความหมายที่ต่างออกไปอีกแบบหนึ่ง ซึ่งสื่อถึง พระอาทิตย์. สีฟ้า หมายถึง ท้องทะเล (ดินแดนชายฝั่งของกาบองติดกับมหาสมุทรแอตแลนติกใต้ ที่เรียกว่า "extensive coast") แต่ Whitney Smith ในสารานุกรมบริตานิกา และ Dorling Kindersley's Complete Flags of the World ได้อธบายเฉดสีของแถบสีเหลืองที่กลางธง The World Factbook อาจใช้สีเหลือง หรือ สีทอง.
=== สัดส่วนธง ===
สัดส่วนธงของธงชาติกาบองมีขนาด 3:4. ตามกฎหมายกาบอง, is shared by the flags of only three other countries – สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (ส่วนใหญ่ทุกประเทศใช้สัดส่วนธง 2:3), ปาปัวนิวกินี และ ซานมาริโน. หลายประเทศในทวีปแอฟริกา ส่วนใหญ่ใช้ธงสีเขียว-เหลือง-แดง สีเหล่านี้มีที่มาจากสีพันธมิตรแอฟริกา. เช่นเดียวกับประเทศที่เคยเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส.
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อธงในประเทศกาบอง
ตราแผ่นดินของกาบอง
ลากงกอร์ด
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ก
สัญลักษณ์ของประเทศกาบอง
ธงชาติสาธารณรัฐคองโก

ธงชาติสาธารณรัฐคองโก เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในมีแถบสีเหลือง พาดเป็นแนวทแยงมุมจากมุมธงบนด้านปลายธงมายังมุมธงล่างด้านคันธง แบ่งพื้นธงที่เหลือออกเป็น 2 ส่วน ด้านที่ติดคันธงเป็นพื้นสีเขียว ด้านปลายธงพื้นสีแดง สีเหล่านี้มีที่มาจากสีพันธมิตรแอฟริกา เช่น ธงชาติเบนิน ธงชาติเอธิโอเปีย เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2502 ต่อมาถูกห้ามใช้ในปี พ.ศ. 2513 เนื่องจากประเทศเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นระบอบคอมมิวนิสต์ในชื่อสาธารณรัฐประชาชนคองโก จนกระทั่งถึงวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2534 ธงนี้ก็ได้กลับมาใช้เป็นธงชาติคองโกอีกครั้ง หลังสิ้นสุดการปกครองของสาธารณรัฐประชาชนคองโก
== ดูเพิ่ม ==
ลากงกอแลซ
เลทรัวกลอรีเยิซ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คองโก
สัญลักษณ์ของสาธารณรัฐคองโก
ธงชาติเซาตูแมอีปริงซีป

ธงชาติเซาตูแมอีปริงซีป มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน พื้นธงแบ่งเป็นแถบแนวนอน 2 แถบ มีแถบสีเหลืองอยู่กลาง ขนาบด้วยแถบสีเขียวที่ตอนบนและล่าง โดยแถบสีเหลืองนี้กว้างกว่าแถบสีเขียวเล็กน้อย และภายในมีรูปดาวห้าแฉกสีดำ 2 ดวง ที่ด้านคันธงนั้นมีรูปสามเหลี่ยมสีแดง แบบของธงนี้มาจากธงของขบวนการปลดปล่อยเซาตูแมอีปริงซีป และได้เริ่มใช้อย่างเป็นทางการในฐานะธงชาติเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2518 อันเป็นวันประกาศเอกราชจากโปรตุเกส
สามเหลี่ยมสีแดงหมายถึงการต่อสู้อย่างหนักเพื่อให้ได้มาซึ่งเอกราช ดาว 2 ดวงหมายถึงเกาะหลักของประเทศทั้งสองเกาะ ส่วนสีเขียว สีเหลือง และสีดำ เป็นสีพันธมิตรแอฟริกา แสดงถึงความเป็นส่วนหนึ่งของทวีปแอฟริกา
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เซาตูแมอีปริงซีป
สัญลักษณ์ของประเทศเซาตูแมอีปริงซีป
ชาร์ลตัน เฮสตัน

ชาร์ลตัน เฮสตัน มีชื่อจริงว่า จอห์น ชาร์ลส คาร์เตอร์ (4 ตุลาคม ค.ศ. 1923 - 5 เมษายน ค.ศ. 2008) เป็นนักแสดงชาวอเมริกันที่มีชื่อเสียงจากบทบาทวีรบุรุษในภาพยนตร์มหากาพย์หลายเรื่องในช่วงทศวรรษ 1950 เคยรับบท มาร์ค แอนโทนี รวมสามครั้ง ใน Julius Caesar (1950 ,1970) และ   Antony & Cleopatra (1972) ,เป็นโมเสส ใน The Ten Commandments (ชื่อไทย บัญญัติสิบประการ ปี 1956) ,เป็น เบน-เฮอร์ ใน Ben-Hur ( 1959) และเป็น เอลซิด ใน El Cid (1961)
ชาร์ลตัน เฮสตัน จบการศึกษาด้านการแสดงจากมหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์น และเล่นละครเวทีก่อนจะเข้าวงการภาพยนตร์ เคยเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิมนุษยชนร่วมกับมาร์ติน ลูเทอร์ คิง จูเนียร์ และมาร์ลอน แบรนโด ใน "March on Washington for Jobs and Freedom" เมื่อปี ค.ศ. 1963
บั้นปลายชีวิต ชาร์ลตัน เฮสตัน ป่วยเป็นโรคอัลไซเมอร์ และเสียชีวิตจากอาการติดเชื้อที่ปอด เมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 2008 อายุ 84 ปี
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นักแสดงอเมริกัน
นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์
ผู้ได้รับอิสริยาภรณ์เหรียญแห่งอิสรภาพของประธานาธิบดี
ชาวอเมริกันเชื้อสายอังกฤษ
ชาวอเมริกันเชื้อสายสกอตแลนด์
บุคคลจากรัฐอิลลินอย
บุคคลจากมหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์น
ผู้เขียนอัตชีวประวัติชาวอเมริกัน
ชาเด

ชาเด อาดู หรือเรียกสั้นๆ ว่า  ชาเด (Sade Adu) (16 มกราคม ค.ศ. 1959 - ) เป็นนักร้องและนักแต่งเพลงชาวอังกฤษสาวลูกครึ่งไนจีเรีย-อังกฤษ ที่มีชื่อเสียงจากเพลง Smooth Operator (ใช้ทำนองเดียวกับเพลง "ไม่สายเกินไป" ของเรวัต พุทธินันทน์)
ชาเด อาดู มีชื่อจริงว่า เฮเลน ฟอลาชาเด อาดู เกิดที่ประเทศไนจีเรีย จากบิดาชาวไนจีเรีย และมารดาชาวอังกฤษ  เมื่ออายุ 4 ขวบ มารดาแยกทางกับบิดา และเดินทางกลับอังกฤษพร้อมกับชาเดและพี่ชาย
ชาเดเริ่มร้องเพลงตั้งแต่ปี พ.ศ. 2526 โดยร่วมกับเพื่อนอีก 4 คน ตั้งวงดนตรีชื่อ "ชาเด" มีผลงานทั้งสิ้น 5 อัลบั้ม มีเพลงดัง 2 เพลง คือ "Smooth Operator" และ "The Sweetest Taboo" เธอเคยแสดงภาพยนตร์ ในปี พ.ศ. 2528
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ส่วนตัว 
เว็บไซต์ทางการ
http://www.myspace.com/sade
รายชื่อผลงาน
LoversRock.narod.ru
เพลง Smooth Operator ที่ ยูทูบ
นักร้องอังกฤษ
นักแต่งเพลงชาวอังกฤษ
ชาวอังกฤษเชื้อสายไนจีเรีย
บุคคลจากลอนดอน
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์โอบีอี‎
บุคคลจากอีบาดัน
เรณู จีนเจริญ

เรณู จีนเจริญ (ณู - Mrs. Renu Cheencharoen) เกิดวันพุธที่  ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2557 สิริอายุ 75 ปี 10 เดือน เป็นศิลปินกรมศิลปากร มีความเชี่ยวชาญในละครดึกดำบรรพ์ ละครร้อง และละครในเป็นต้น ผลงานการแสดงที่สำคัญหลายอย่าง อาทิเช่น นางวาทินในละครเรื่องสามัคคีเภท นางจันทร์สุดาในละครดึกดำบรรพ์ เรื่องหลวิชัย-คาวี นางจันท์ ในละครเรื่องสังข์ทอง มะเดหวีในละครเรื่องอิเหนา เป็นต้น
== ประวัติ ==
นางเรณู จีนเจริญ เป็นบุตรของนายพิษณุ แช่มบางและนางบุญยืน แช่มบาง (พุกกะมาน)สมรสกับ นายจารุวัฒน์ จีนเจริญ มีบุตร-ธิดาด้วยกัน 3 คน คือ นางเครือมาศ โพธิ์ทอง  น.ส. บุษบรรณ จีนเจริญ           และนายณัฐวุฒิ จีนเจริญ
นางเรณู จีนเจริญ จบจาก วิทยาลัยนาฏศิลปเมื่อปีพ.ศ. 2504 วิชาเอก นาฏศิลปละคร (นาง)
== ประวัติการรับราชการ ==
เริ่มเข้ารับราชการเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พุทธศักราช 2502 ตำแหน่งศิลปินศิลปินจัตวา (วิสามัญชั่วคราว) แผนกนาฎศิลป กองการสังคีต กรมศิลปากร
พุทธศักราช 2520 ถึง พุทธศักราช 2523    ปฏิบัติงานในตำแหน่งหัวหน้างานเครื่องแต่งกาย
พุทธศักราช 2523 ถึง พุทธศักราช 2530    ปฏิบัติงานในตำแหน่งหัวหน้างานนาฏศิลป กองการสังคีต กรมศิลปากร
พุทธศักราช 2534 - พุทธศักราช 2538    ปฏิบัติงานหัวหน้างานนาฏศิลป กองการสังคีต กรมศิลปากร
ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง ผู้เชี่ยวชาญนาฏศิลป์ไทย สำนักการสังคีต กรมศิลปากร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุดที่ได้รับคือ ทช. ทม.
== ประสบการณ์ด้านการแสดง ==
==== การฝึกหัดและการออกแสดง ====
ได้รับการถ่ายทอดการแสดงในบทบาทตัวนางกับผู้ทรงวคุณวุฒิด้านการแสดงหลายท่าน อาทิ ท่านผู้หญิงแผ้ว สนิทวงศ์ เสนี อาจารย์จำเรียง พุธประดับ ศิลปินแห่งชาติ ด้านนาฏศิลปไทย  คุณครูเจริญจิต ภัทรเสวี และคุณครูเฉลย ศุขะวณิช เป็นต้น
เป็นผู้แสดงละคร และการแสดงพื้นเมือง  ให้ประชาชนทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศชม ณ โรงละครศิลปากร โรงละครแห่งชาติ ทำเนียบรัฐบาล และไปเผยแพร่ผลงานทางด้านการแสดงในต่างประเทศหลายครั้ง ปัจจุบัน ปฏิบัติหน้าที่ในฐานะผู้ชำนาญการพิเศษด้านนาฏศิลปไทยเฉพาะด้าน เช่น นาง การอนุรักษ์ท่ารำโบราณ ละครดึกดำบรรพ์ ละครร้อง การละเล่นพื้นเมืองซึ่งมีลักษณะพิเศษเฉพาะ คิดค้นและประดิษฐ์ท่ารำในการแสดงโขน ละคร กำกับการแสดงและฝึกสอนศิลปินรุ่นใหม่ รวมทั้งให้คำปรึกษา แนะนำความถูกต้องในการแสดงตามลักษณะนาฏศิลปไทยให้แก่นาฏศิลปินและผู้ที่เกี่ยวข้อง และถ่ายทอดวิชานาฏศิลปไทยให้ศิลปินสมัครเล่นบ้านปลายเนินมาตั้งแต่ปี 2509
==== หน้าที่อื่นๆที่ได้รับมอบหมาย====
อนุกรรมการ “ มูลนิธินริศรานุวัติวงศ์ ”
อนุกรรมการ “ มูลนิธิสิรินธร ”
อนุกรรมการ “ มูลนิธิสังคีตสายใจไทย ”
วิทยากรผู้บรรยายให้ข้าราชการของกระทรวงการต่างประเทศ และทูตทางการทหารที่จะต้องเดินทางไปปฏิบัติราชการในต่างประเทศ เรื่อง “ สังคมและวัฒนธรรมไทย ” ณ กระทรวงการต่างประเทศ
อนุกรรมการจัดงานมหกรรมวัฒนธรรมเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ เนื่องในวโรกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 5 รอบ ระหว่างวันที่ 18-24 เมษายน 2535 ณ บริเวณท้องสนามหลวง
คณะทำงานฝ่ายบรรเลงและจัดการแสดงในงานพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ สมเด็จพระศรีนครินราบรมราชชนนี
ที่ปรึกษาและครูผู้ฝึกสอนนาฎศิลปไทยให้คณาจารย์และนิสิตคณะครุศาสตร์ อักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และคณะแพทย์ พยาบาล แผนกอายุรกรรมศาสตร์ โรงพยาบาลศิริราช พร้อมทั้งผู้แสดงกิติมหศักดิ์ เนื่องในการจัดงาน “ วันมหิดล ”
ผู้กำกับการแสดง เนื่องในงานเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี วันที่ 21 มิถุนายน 2539 ณ มหาวิทยาศิลปากร
ผู้ช่วยอำนวยการแสดง ในงานนิทรรศการพระราชพิธีกาญจนาภิเษก ณ ท้องสนามหลวง
==== รูปผลงานการแสดง ====
บุคคลจากสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์
โจฮวน

พระเจ้าโจฮวน  เป็นฮ่องเต้พระองค์สุดท้ายของวุย ก๊ก  ซึ่งถูกสุมาเอี๋ยน (Sima Yan) ขับออกจากราชบังลังก์และสถาปนาราชวงศ์จิ้นขึ้นแทนที่ราชวงศ์วุยและเปลี่ยนชื่อก๊กจากวุยก๊กเป็นไต้จิ้น
โจฮวน ตอนเกิดชื่อ โจฮวง (Cao Huang 曹璜 ) เป็นบุตรของโจฮู (Cao Yu) ซึ่งเป็นบุตรคนที่ 3 ของโจโฉกับนางฮวนฮูหยิน (บุตรคนโตของโจโฉกับนางฮวนฮูหยินคือโจฉอง ซึ่งได้ชื่อว่ามีสติปัญญาคิดวิธีชั่งน้ำหนักช้างได้ แต่เสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก) ในปี ค.ศ. 258 ขณะโจฮวนทรงมีพระชนมายุได้ 12 พรรษา ทรงได้รับการแต่งตั้งเป็น ดยุคแห่ง Changdao ( "Duke of Changdao District" (常道鄉公) ) ซึ่งอยู่ในเขตซานตง
หลังจากพระเจ้าโจมอถูกปลงพระชนม์ พระองค์ได้รับเชิญให้ขึ้นครองราชย์และเปลี่ยนชื่อเป็นโจฮวน เนื่องจากชื่อเดิมของพระองค์เขียนคล้ายกับคำหลายคำที่ใช้กันทั่วไป (เช่น คำว่าเหลือง "yellow" (黃) หรือฮ่องเต้ "emperor" (皇)) โดยทั้งนี้เพื่อป้องกันการใช้ชื่อซ้ำกับพระองค์ (ตามธรรมเนียมจีน ดูที่ Naming taboo) ในรัชสมัยของพระองค์อำนาจต่าง ๆ ได้ตกอยู่กับตระกูลสุมาทั้งหมดแล้ว ในปี ค.ศ. 263 เมื่อทรงพระชนมายุได้ 17 พรรษาได้ทรงอภิเษกกับ นางเปียนฮูหยินและตั้งเป็นจักรพรรดินี
ในปีแรก ๆ ในรัชสมัยของพระองค์มีการโจมตีจากจ๊กก๊ก (Shu) อย่างต่อเนื่องภายใต้การนำของเกียงอุย (Jiang Wei) แม้โดยส่วนมากทัพเกียงอุยจะถูกตีกลับโดยง่าย แต่ในที่สุดสุมาเจียว (Sima Zhao) ก็ตัดสินใจโจมตีจ๊กก๊กกลับด้วยกำลังทหาร 180,000 นายภายใต้การนำของจงโฮย (Zhong Hui) และเต็งงาย(Deng Ai) ในช่วงท้ายของ ค.ศ. 263 พระเจ้าเล่าเสี้ยน (Liu Shan) แห่งจ๊กก๊กได้ยอมจำนนต่อเต็งงายทำให้จ๊กก๊กล่มสลาย ต่อมาจงโฮยได้กล่าวหาเต็งงายว่าเป็นกบฏ และเข้ายึดอำนาจจากเต็งงาย ในต้นปี 264 จงโฮยได้วางแผนกับเกียงอุยเพื่อฟื้นฟูจ๊กก๊กและได้คิดกำจัดแม่ทัพวุยก๊กที่ไม่เห็นด้วยทั้งหมด แต่แม่ทัพวุยก๊กได้รวมตัวกันต่อต้านและสังหารจงโฮยและเกียงอุยเสีย ทำให้จ๊กก๊ก (ปัจจุบันคือ เสฉวน (Sichuan) ฉงชิง ( Chongqing)  ยูนนาน (Yunnan) ทางใต้ของส่านซี (Shaanxi) และทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของ กานซู่ (Gansu)) ถูกผนวกเข้ากับแคว้นวุยโดยสมบูรณ์
ในปี 263 สุมาเจียวได้บังคับพระเจ้าโจฮวนให้มอบบรรดาศักดิ์เก้าขั้น (The Nine Bestowments) (Chinese: 九錫; pinyin: jǐu xī) แก่เขา ซึ่งเป็นการแสดงว่าขุนนางผู้ได้รับนั้นมีอำนาจบารมีมากและมีความตั้งใจที่จะยึดบัลลังก์ในไม่ช้า ในปี 264 สุมาเจียวได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋องแห่งจิ้น (Prince of Jin) ซึ่งเป็นขั้นสุดท้ายของการยึดบัลลังก์ สุมาเจียวได้ตายลงเสียก่อนในปี 265 สุมาเอี๋ยน (Sima Yan) ได้สืบทอดเจตนารมณ์ของบิดา บังคับพระเจ้าโจฮวนให้สละราชสมบัติ และก่อตั้งราชวงศ์จิ้น (Jin Dynasty) ส่วนโจฮวนได้รับการแต่งตั้งเป็นตันลิวอ๋อง (Prince of Chenliu) ซึ่งพระองค์อยู่ในตำแหน่งนั้นจนสิ้นพระชนม์ในปี 303 เมื่อพระชนม์มายุ 56 พรรษาในรัชกาลของพระเจ้าสุมาซอง (Sima Zhong โอรสของพระเจ้าสุมาเอี๋ยน)
ไม่ได้มีบันทึกมากนักเกี่ยวกับพระเจ้าโจฮวนหลังสละราชสมบัติ โดยพระเจ้าสุมาเอี๋ยนได้ทรงอนุญาตให้โจฮวนใช้ธงจักรพรรดิ (imperial banner) และรถพระที่นั่งของจักรพรรดิ์ตามเดิม และอนุญาตให้โจฮวนไม่จำเป็นต้องเรียกตัวเองว่าอยู่ใต้การปกครองของพระเจ้าสุมาเอี๋ยน
จักรพรรดิแห่งวุยก๊ก
พระมหากษัตริย์ผู้ทรงสละราชสมบัติ