pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
การ์ตูน

การ์ตูนเป็นรูปแบบหนึ่งของการวาดภาพประกอบซึ่งโดยทั่วไปเกิดจากการวาด หรือบางครั้งในรูปแบบแอนิเมชั่น ในรูปแบบไม่เหมือนจริงหรือกึ่งสมจริง ความหมายของการ์ตูนมีการเปลี่ยนแปลงมาตลอดยุคของประวัติศาสตร์ แต่ความหมายร่วมสมัยของการ์ตูนคือ ภาพหรือชุดของภาพที่มีเป้าหมายเพื่อเหน็บแนม, ล้อเลียน หรือ [หรืออาจหมายถึงภาพเคลื่อนไหวที่เกิดจากชุดต่อเนื่องของภาพเขียนเพื่อให้เกิดแอนิเมชั่น คำเรียกผู้สร้างสรรค์การ์ตูนคือ
รีเพลย์เจ

รีเพลย์ J  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่วาดโดยดัดแปลงมาจากเนื้อเรื่องส่วนหนึ่งจากนิยายภาษาอังกฤษเรื่อง "รีเพลย์" (Replay) ซึ่งเขียนโดย "เคน กริมวูด" (Ken Grimwood)
รีเพลย์ J จะออกไปทางคำถามปรัชญาว่า คนเราถ้าได้โอกาสครั้งที่สอง จะทำอย่างไร แก้ไขสิ่งใดบ้าง
== เนื้อเรื่อง ==
มุโรบุชิ ชูเฮ โบรกเกอร์บริษัทเงินทุนหลักทรัพย์แห่งหนึ่ง อายุ 40 ปี ชีวิตที่พยายามมาไม่ได้ดังหวัง และเสียชีวิตอย่างกะทันหัน ได้ย้อนเวลากลับมาอยู่ในร่างของตนเองครั้งยังหนุ่มอีกครั้งโดยมีความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตอีกด้วย ใช้ความทรงจำก่อนตาย มาแก้ไขอดีตของเขาเอง และเพื่อนฝูงของเขาในการ์ตูนนั้นจะเน้นไปเฉพาะในส่วนการย้อนกลับมาใช้ชีวิตครั้งแรก
== ตัวละคร ==
มุโรบุชิ ชูเฮ
พนักงานบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์แห่งหนึ่ง อายุ 40 ปี เสียชีวิตกะทันหัน ได้ย้อนเวลากลับมาอยู่ในร่างของตนเองครั้งยังหนุ่มอีกครั้งโดยมีความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตอีกด้วย ก่อตั้งบริษัทฟิวเจอร์
ชิมะซากิ ยูริ
พนักงาน บริษัทหลักทรัพย์อาโอโซร่า แล้วมาเป็นมือขวาของ มุโรบุชิ ชูเฮ
ทานิ โทชิโอะ
รุ่นพี่ชมรม รักบี้ของมุโรบุชิ สมัยเรียนอยู่มหาวิทยาลัย เป็นผู้ร่วมก่อตั้งบริษัทฟิวเจอร์
ฮาซิม
นักโทษ ผู้มีสัมปทานน้ำมัน เพื่อสร้างที่ทำกินให้พวกพ้อง
E Eแบคคัส
ประธานบริษัทผลิตน้ำมันเชบารอน
ริชาร์ด A แช็พแมน
ประธานบริษัทผลิตน้ำมันเมกาเดน
มาเรเน่ ฟิชเชอร์
นักไวโอลินของเยอรมันตะวันออก แต่เป็นสมาชิกองค์กรใต้ดินต่อต้านรัฐบาล
== รายชื่อตอน ==
== ดูเพิ่ม ==
เคน กริมวูด
Butterfly Effect
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Shinji Imaizumi ผู้วาด Replay J, ทายาทหมัดนักบุญ, วาดฝันสู่ฟากฟ้า, อื่นๆ
การ์ตูนญี่ปุ่น
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง‎
หัตถกรรม

หัตถกรรม (Handicraft) คือ งานช่างที่ทำด้วยมือหรืออุปกรณ์ง่าย ๆ อาศัยทักษะและเน้นประโยชน์ใช้สอยเป็นหลัก โดยทั่วไปเป็นผลิตภัณฑ์ที่แสดงให้เห็นถึงวัฒนธรรมและศาสนา สามารถนำมาใช้ในชีวิตประจำวันได้ ผลิตภัณฑ์ที่ผลิตออกมาเป็นจำนวนมาก หรือผลิตด้วยเครื่องจักร ไม่เรียกว่าหัตถกรรม
== ตัวอย่างหัตถกรรม ==
งานร้อยลูกปัด (beadwork)
ภาพปะติด (collage)
การทำอาหาร (cooking)
การจัดสวน (gardening)
งานถัก
* นิตติ้ง (knitting)
* โครเชต์
* ไหมพรม สำหรับถัก 
* อุปกรณ์ สำหรับงานถัก 
งานฝังไม้ (marquetry)
เครื่องโลหะ (metalwork)
เครื่องหนัง
* หนังตะลุง
งานจำลอง (scale model)
งานโมเสก (mosaic)
งานเย็บปักถักร้อย (needlework)
เครื่องปั้นดินเผา (pottery) และ เซรามิก (ceramics)
* ภาชนะเบญจรงค์
หุ่น (puppetry)
งานกระจกสี (stained glass)
ไม้แกะสลัก (woodworking)
* กะลา
เครื่องจักสาน
* ย่านลิเภา
เครื่องกระดาษ
* กระดาษสา
* ดอกไม้ประดิษฐ์
* สมุดไทย
* ร่ม
* หัวโขน
* หน้ากาก
* ว่าว
ภาพวาดลงรักปิดทอง [https://royalthaiart.com/]
งานอดิเรก
ศิลปหัตถกรรม
หัตถกรรม
นันทนาการ

นันทนาการ คือ กิจกรรมที่สมัครใจทำในยามว่าง เพื่อให้เกิดความเพลิดเพลิน ผ่อนคลายความตึงเครียดทั้งร่างกายและจิตใจ นันทนาการ การเล่น และความสนุกสนาน ไม่สงวนไว้แต่มนุษย์ แต่พบได้ในสัตว์เกือบทุกชนิด การเล่นช่วยพัฒนาทักษะต่าง ๆ โดยเฉพาะทักษะการเคลื่อนไหวในสิ่งมีชีวิตวัยเยาว์
สำหรับมนุษย์ กิจกรรมนันทนาการมักเกิดขึ้นในช่วงสุดสัปดาห์ และวันหยุด ประกอบด้วย ดนตรี การเต้นรำ กีฬา งานอดิเรก เกม และการท่องเที่ยว การดูโทรทัศน์ และฟังเพลง เป็นรูปแบบสามัญของนันทนาการ
== ศัพทมูล ==
คำว่านันทนาการตรงกับคำภาษาอังกฤษคือ "recreation" แต่เดิมกรมวิชาการ กระทรวงธรรมการเคยกำหนดให้ใช้ในภาษาไทยว่า "สันทนาการ" แต่คำนี้มาจาก "สนฺทน" + "อาการ" แปลว่า การไหล ซึ่งไม่ตรงกับความหมายของ "recreation" ที่แปลว่า การพักผ่อนหย่อนใจ ต่อมา ราชบัณฑิตยสถานจึงบัญญัติให้ใช้ว่า "นันทนาการ" แทน
== เอกลักษณ์ ==
ความเป็นเอกลักษณ์ของนันทนาการคือ
ไม่เป็นงานอาชีพ
ไม่เป็นอบายมุข
ไม่มีผลตอบแทน
ไม่มีใครบังคับให้ร่วมกิจกรรม
== ตัวอย่างกิจกรรมนันทนาการ ==
การเต้นรำ
การรับประทานอาหารและเครื่องดื่ม
การล่าสัตว์และการตกปลา
การท่องเที่ยว
เล่นอินเทอร์เน็ต
อ่านหนังสือ
เขียนนิยายหรือเรื่องสั้น (ในกรณีที่เขียนโดยไม่ได้ตั้งใจจะนำไปจัดพิมพ์)
การเล่นกีฬาและออกกำลังกาย
ศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัว
การเล่นวิดีโอเกม
ไปสวนสนุก
เล่นว่าว
เดินเล่น
การปั่นจักรยาน ฯลฯ
นอกจากนี้ ในปัจจุบันยังมีรูปแบบกิจกรรมนันทนาการ ที่ก่อให้เกิดความตื่นเต้นมากขึ้น อาทิ
สกี
สโนว์บอร์ด
บันจีจัมพ์
การเล่นเพนต์บอล
การเล่นบีบีกัน
การปีนหน้าผา
การท่องเที่ยวผจญภัย
วิ่งฟรีรันนิ่ง ฯลฯ
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
กลุ่มสัมพันธ์
 
สุขภาพ
ชีวิตประจำวัน
สัญรูปอารมณ์

สัญรูปอารมณ์ หรือที่นิยมทับศัพท์ อีโมติคอน หรือ เอโมติคอน (emoticon; , , น้อยมากที่ออกเสียง ), เป็นคำย่อมาจาก "emotion icon" (สัญรูปอารมณ์) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า อีโมท (emote) เป็นสัญรูปแสดงการแสดงออกของใบหน้า ผ่านการใช้ตัวอักษรเพื่อแสดงอารมณ์ ความรู้สึก
เอโมติคอนยุคแรกเป็นบรรพชนของเอโมจิ เอโมติคอนแรกของ ASCII คือ :-) และ :-( เขียนขึ้นครั้งแรกโดยสก็อต ฟอลแมนในปี 1982 แต่ความจริงแล้วเอโมติคอนแรกมีต้นกำเนิดมาจากระบบคอมพิวเตอร์เพลโต IV ในปี 1972
ผู้ใช้จากญี่ปุ่นเป็นผู้สร้างความนิยมให้กับรูปแบบเอโมติคอนที่เรียกว่า คาโอโมจิ (kaomoji) ซึ่งใช้งานอักษรคาตากานะ รูปแบบนี้เป็นที่นิยมมากบน ASCII NET ของญี่ปุ่นตั้งแต่ปี 1986
นับตั้งแต่ SMS และอินเทอร์เน็ตกลายมาเป็นที่นิยมใช้ไปทั่วในปลายทศวรรษ 1990s เอโมติคอนกลายมามีบทบาทและเป็นที่นิยมอย่างมาก และถูกใช้ทั่วไปในการส่งข้อความ, เว็บกระทู้ และอีเมล เอโมติคอนสร้าง "โทน" ที่แตกต่างและความรู้สึกใหม่ ๆ ที่สื่อสารผ่านตัวอักษร ท่ามกลางการสื่อสารที่มีเพียงตัวอักษรเพื่อสื่อเนื้อความเท่านั้น
== ยูนิโคด ==
== ดูเพิ่ม ==
สไมลีย์
เฮะเฮะโนะโนะโมเฮะจิ‎
== อ้างอิง ==
==== หนังสืออ่านเพิ่ม ====
Wolf, Alecia. 2000. "Emotional Expression Online: Gender Differences in Emoticon Use." CyberPsychology & Behavior 3: 827-833.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ตัวอย่างพื้นฐาน 
AA (Japanese ASCII art) underground thread @ hiding place (English version)
Emoticons
ศิลปะแอสกี
วัฒนธรรมอินเทอร์เน็ต
สแลงอินเทอร์เน็ต
อีเมล
อินเทอร์เน็ตมีม
การคุยออนไลน์
ผลิตภัณฑ์ที่ออกในปี พ.ศ. 2525
สัญรูปอารมณ์
เลนส์เว้า

เลนส์เว้า (concave lens) คือ เลนส์ที่มีผิวโค้งเข้าด้านใน มีขอบหนา และตรงกลางบาง แสงที่ผ่านเลนส์เว้าจะกระจายออก เลนส์เว้านำมาใช้ในกล้องโทรทรรศน์, กล้องจุลทรรศน์ และแว่นตา สำหรับในแว่นตานั้น เลนส์เว้าช่วยปรับสายตาสำหรับคนสายตาสั้นได้ เลนส์เว้าสามารถสร้างภาพเสมือนได้
เลนส์เว้า สามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ประเภทคือ
เลนส์เว้า 2 ด้าน
เลนส์เว้าแกมนูน
เลนส์เว้าแกมระนาบ
นิโคลัสแห่งคูซา เชื่อว่าเขาเป็นคนแรกที่ค้นพบประโยชน์ของเลนส์เว้าในการรักษาสายตาสั้น เมื่อ ค.ศ. 1451
เปรียบเทียบ: เลนส์นูน
== ภาพที่เกิดจากเลนส์เว้า ==
วัตถุอยู่ไกลมาก (ระยะเป็นอนันต์) แสงจากวัตถุขนานกับแกนมุขสำคัญ หักเหผ่านเลนส์เว้า เป็นรังสีปลายบานเข้าสู่ตาผู้สังเกต ผู้สังเกตจะมองเห็นภาพที่จุดโฟกัสเสมือนเป็นภาพเสมือน ขนาดเล็กมาก ข้างเดียวกับวัตถุ
ไม่ว่าวัตถุจะอยู่ที่ใด จะได้ภาพเสมือนหัวตั้ง ขนาดเล็กกว่าวัตถุ และอยู่ด้านเดียวกับวัตถุ
== สิ่งประดิษฐ์ที่ใช้เลนส์เว้า ==
แว่นตาสำหรับคนสายตาสั้น
== ดูเพิ่ม ==
การคำนวณเลนส์บาง
ทัศนูปกรณ์
ทัศนศาสตร์
เลนส์
ภาษาสอบถามเชิงโครงสร้าง

ภาษาสอบถามเชิงโครงสร้าง (Structured Query Language: SQL, อ่านอย่างย่อว่า เอสคิวแอล, ซีเควล, ซีควล) เป็นภาษาสอบถามที่นิยมมากที่สุดของการจัดการฐานข้อมูล สำหรับสร้าง แก้ไขและเรียกใช้ฐานข้อมูล โดยใช้มาตรฐานของแอนซี (ANSI) และ ไอเอสโอ (ISO) ปัจจุบันการใช้งานใช้ในหลายจุดประสงค์มากกว่าใช้สำหรับจัดการโปรแกรมเชิงวัตถุที่เป็นจุดประสงค์แรกของการสร้างภาษาสอบถามเชิงโครงสร้าง
== ประวัติ ==
จากเอกสารของ ดร.เอ็ดการ์ เอฟ. คอดด์แถลงต่อสาธารณชนในเดือน มิถุนายน ค.ศ. 1970 ใน นิตยสารของเอซีเอ็ม (Association for Computing Machinery:ACM) แบบจำลองของคอดด์ที่วางเอาไว้ ได้กลายเป็นผลงานที่ยอมรับทั่วโลกสำหรับระบบการจัดการฐานข้อมูลในปัจจุบัน
ในช่วงปี ค.ศ. 1970 ณ ศูนย์พัฒนาคอมพิวเตอร์ซานโฮเซของไอบีเอ็ม ได้วิจัยและพัฒนาระบบฐานข้อมูลที่เรียกว่าซิสเต็ม อาร์ ( "System R") ขึ้นตามแบบจำลองของค็อดด์ โดยใช้ระบบภายในภายใต้ชื่อว่าภาษาสอบถามเชิงโครงสร้างภาษาอังกฤษ หรือ ซีเควล (Structured English Query Language:SEQUEL) ซึ่งภายหลังถูกเปลี่ยนชื่อมาเป็นเอสคิวแอลเนื่องจากชื่อซีเควล (SEQUEL) ซ้ำกับชื่อเครื่องหมายการค้าของบริษัทผลิตเครื่องบินฮอกเกอร์-ซิดเดลีย์ (Hawker-Siddeley) ของสหราชอาณาจักร ถึงแม้ว่าเอสคิวแอลพัฒนามาจากแนวความคิดของ ดร.ค็อดด์ แต่การพัฒนาทั้งหมดไม่ได้มาจาก ดร.ค็อดด์ แต่พัฒนาจาก โดนัลด์ ดี. แชมเบอร์ลิน (Donald D. Chamberlin) และ เรย์มอนด์ เอฟ. บอยซี (Raymond F. Boyce) จากไอบีเอ็ม ซึ่งเป็นผู้ที่ทำให้ เอสคิวแอล เป็นที่นิยมมากขึ้น
== ระบบฐานข้อมูลที่ใช้ภาษาสอบถามเชิงโครงสร้าง ==
=== ระบบฐานข้อมูลเชิงสัมพันธ์ ===
รายชื่อระบบจัดการฐานข้อมูลเชิงสัมพันธ์ (relational database management systems) ที่ใช้ ภาษาสอบถามเชิงโครงสร้าง
==== ซอฟต์แวร์กรรมสิทธิ์ ====
4th Dimension
Dataphor
Daffodil database
DB2
FileMaker Pro
Informix
InterBase
Matisse
Microsoft Access
Microsoft SQL Server
Microsoft Visual FoxPro
Mimer SQL
Netezza
NonStop SQL
Oracle
Progress 4GL
Sand Analytic Server (ชื่อเดิมว่า Nucleus)
SmallSQL
Sybase ASA (ชื่อเดิมว่า Watcom SQL)
Sybase
Sybase IQ
Teradata
ThinkSQL
VistaDB
==== ซอฟต์แวร์เปิด ====
Cloudscape
Firebird
H2
HSQLDB
Ingres
MaxDB
MonetDB
MySQL
PostgreSQL
SQLite
tdbengine
==== ที่เลิกใช้งานแล้ว ====
Oracle Rdb
Paradox
SQL/DS
Sybase SQL Server
PRTV
QBE
=== ฐานข้อมูลเชิงวัตถุ ===
รายชื่อระบบจัดการฐานข้อมูลเชิงวัตถุ (object-relational database management systems) ที่ใช้ภาษาสอบถามเชิงโครงวัตถุ
==== ซอฟต์แวร์กรรมสิทธิ์ ====
DB2
GigaBASE
Informix
Oracle
UniSQL
Sybase
Intersystems Cache
==== ซอฟต์แวร์เปิด ====
PostgreSQL
== การกำหนดนิยามให้กับข้อมูล ==
== อ้างอิง ==
ภาษาโปรแกรมเชิงประกาศ
ภาษาสอบถาม
 
ฐานข้อมูล
ซอฟต์แวร์ของไอบีเอ็ม
ภาษาจำลองข้อมูล
หยวน

หยวน อาจหมายถึง
== ในภาษาจีน ==
ราชวงศ์หยวน (元)  (ค.ศ. 1271– ค.ศ. 1368) ราชวงศ์ของจักรวรรดิจีน ก่อตั้งขึ้นเมื่อกุบไลข่านโค่นล้มราชวงศ์ซ้อง ปกครองโดยชาวมองโกลมีกรุงปักกิ่งเป็นเมืองหลวง
หยวนจีน (元)  หน่วยเงินพื้นฐานของเหรินหมินปี้ เงินตราของสาธารณรัฐประชาชนจีน
* หยวนแมนจู (滿洲國圓)  หน่วยเงินของประเทศแมนจูในอดีต
หยวน (นามสกุล)
== ในภาษาไทย ==
ศัพท์สแลง หมายถึง อนุโลมให้, ยอมตามข้อเสนอของอีกฝ่ายหนึ่ง
== บุคคล ==
หยวน ซื่อไข่ อดีตประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีน ผู้โค่นล้มราชวงศ์ชิง
นิธิชัย ยศอมรสุนทร (หยวน) ศิลปินนักร้อง นักแสดง นายแบบ อดีตหนึ่งในสมาชิกวงดราก้อนไฟว์
คอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติ

คอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติ หรือ เรขภาพคอมพิวเตอร์สามมิติ (3D computer graphics) คืองานกราฟิกส์ที่สร้างขึ้นโดยใช้คอมพิวเตอร์ และซอฟต์แวร์เพื่องานคอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติ หรือหมายรวมถึงวิทยาการที่เกี่ยวข้อง เช่นคณิตศาสตร์และกระบวนการพัฒนาซอฟต์แวร์
คอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติแตกต่างจากสองมิติตรงที่ภาพจากคอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติจะมีค่าความลึกที่สามารถนำมาเปลี่ยนแปลงใช้ซ้ำ เช่นการเปลี่ยนมุมมอง การหาระยะใกล้ไกลจากในภาพ เป็นต้น ในแง่คณิตศาสตร์การคำนวณภาพแบบสามมิติจะคล้ายคลึงกับภาพสองมิติแบบเวกเตอร์ โดยจะใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ชนิดเดียวกันเพียงแต่เพิ่มตัวแปรเพื่อนิยามความลึกหรือแกน Z ลงไปนอกเหนือจากแกน X และ Y ตามปรกติ ทั้งนี้ งานสามมิติมักผสมผสานงานแบบสองมิติทั้งแบบเวกเตอร์และภาพแรสเตอร์เข้าด้วยกัน เช่นการขึ้นโครงสร้างในแบบสามมิติ แล้วใช้การกำหนดลวดลายหรือปรับรายละเอียดพื้นผิวด้วยภาพสองมิติ
เพื่อให้เกิดความสมจริง ในงานคอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติ จึงมีการพัฒนาระบบจำลองต่าง ๆ เช่นระบบคำนวณการเคลื่อนที่ของวัตถุตามหลักฟิสิกส์ เช่นการเคลื่อนที่ภายใต้แรงโน้มถ่วง แรงลม แรงเสียดทาน ฯลฯ ที่ผู้ใช้ยังสามารถปรับแต่งให้แตกต่างจากความเป็นจริงหรือเหนือธรรมชาติได้อย่างอิสระ ตลอดจนระบบอื่น ๆ เช่นระบบสีที่ใช้การคำนวณการสะท้อนแสง ซึ่งก็สามารถปรับแต่งให้ตรงกับความต้องการของผู้ใช้ได้เช่นเดียวกัน ในการแสดงผลภาพสามมิติ OpenGL และ Direct3D เป็นเอพีไอที่ได้รับความนิยมควบคู่ไปกับการใช้ซอฟต์แวร์ในการคำนวณการเคลื่อนที่เช่น Bullet (ซอฟต์แวร์)
ปัจจุบัน การใช้งานคอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติได้รับความนิยมแพร่หลาย ทั้งในสื่อภาพเคลื่อนไหว สิ่งพิมพ์ เกมคอมพิวเตอร์ สถาปัตยกรรม การแพทย์ ตลอดจนการจำลองอื่น ๆ ทางวิทยาศาสตร์ ฯลฯ
== งานสถาปัตยกรรม ==
ในทางสถาปัตยกรรม 3D คอมพิวเตอร์กราฟิกส์เริ่มเป็นที่นิยมในการออกแบบงานก่อสร้างอาคาร การใช้คอมพิวเตอร์สร้างภาพจำลอง
และเสนอผลงานแก่ลูกค้าก่อนที่จะมีการสร้างงานจริง ทำให้ให้ลูกค้าสามารถเห็นรูปร่างและรูปภาพของอาคารหรือสิ่งก่อสร้างที่จะสร้าง เพื่อปรับความเข้าใจและสามารถปรับแก้ได้ง่าย เมื่อเปรียบเทียบกับการใช้แบบก่อสร้างที่เป็นลายวาด 2 มิติ
== ดูเพิ่ม ==
การสร้างโมเดลสามมิติ
ซอฟต์แวร์เพื่องานคอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติ
คอมพิวเตอร์กราฟิกส์
แอนิเมชัน
การสร้างภาพสามมิติ
คอมพิวเตอร์กราฟิกส์สามมิติ
จารกรรม

จารกรรม (espionage หรือ spying) คือ การล้วงความลับจากคู่แข่งหรือศัตรูเพื่อความได้เปรียบทางการทหาร การเมือง หรือเศรษฐกิจ
จารชน (spy) คือ บุคคลที่รัฐส่งไปล้วงความลับจากศัตรูหรือฝ่ายที่มีแนวโน้มว่าจะเป็นศัตรู โดยเฉพาะอย่างยิ่งความลับทางการทหาร แต่อาจรวมถึงการล้วงความลับจากต่างบริษัท เรียกว่า จารกรรมทางอุตสาหกรรม หลายประเทศส่งสายลับเข้าไปในประเทศอื่นทั้งประเทศที่เป็นมิตรและศัตรู แม้ว่าจะไม่เป็นที่เปิดเผย จารชนนี้อย่างอื่นก็เรียก เช่น สายลับ, คนสอดแนม, อุปนิกขิต หรือ อุปนิกษิต
เรื่องราวเกี่ยวกับจารกรรมปรากฏในประวัติศาสตร์ตลอดมา ซุนวูกล่าวถึงการหลอกลวงและการบ่อนทำลาย อียิปต์โบราณพัฒนาระบบของการได้มาซึ่งข่าวกรอง โดยชาวฮิบรูก็ใช้ระบบนี้
โดยทั่วไป จารกรรมที่กระทำโดยพลเมืองของประเทศเป้าหมาย ถือเป็นรูปแบบหนึ่งของการกบฏ หลายประเทศถือว่าจารกรรมเป็นความผิดอาญา ต้องได้รับโทษประหารชีวิตหรือจำคุกตลอดชีวิต ตัวอย่างเช่น สหรัฐอเมริกากำหนดให้จารกรรมเป็นความผิดอาญาขั้นอุกฤษฏ์โทษ อย่างไรก็ตาม ผู้ต้องหามักได้รับข้อเสนอลดหย่อนโทษโดยแลกกับข้อมูลข่าวสาร
ในสหราชอาณาจักร จารชนต่างชาติจะได้รับโทษจำคุกไม่เกิน 14 ปี ภายใต้ พระราชบัญญัติความลับของทางราชการ ขณะที่จารชนชาวอังกฤษที่เป็นสายลับให้ต่างชาติ และพิสูจน์ได้ว่าช่วยเหลือศัตรู จะถูกพิพากษาในข้อหาการกบฏ รับโทษสูงสุดจำคุกตลอดชีวิต นอกจากนี้ จารชนที่ทำงานให้ผู้ก่อการร้ายยังถือว่ากระทำผิดพระราชบัญญัติการก่อการร้าย ค.ศ. 2000
ในระหว่างสงครามเย็น มีความเคลื่อนไหวที่เกี่ยวข้องกับจารกรรมบ่อยครั้ง ส่วนใหญ่เกี่ยวพันกับความลับด้านอาวุธนิวเคลียร์ ปัจจุบันใช้สายลับกับการค้ายาเสพติดโดยผิดกฎหมายและการก่อการร้าย
== จารชนที่ปรากฏในบันเทิงคดี ==
เนื่องจากชีวิตจริงของจารชนไม่เป็นที่เปิดเผยมากนัก เราจึงรู้จักบุคลิกของจารชนจากวรรณกรรมและภาพยนตร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 20-21 ซึ่งส่วนใหญ่ใช้ชีวิตสันโดษ บางครั้งไม่ยึดในกฎเกณฑ์ เป็นวีรบุรุษที่มีแนวคิดอัตถิภาวนิยม เจมส์ บอนด์ ตัวละครเอกในนวนิยายของ เอียน เฟลมมิ่ง อาจถือได้ว่าเป็นจารชนที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลกของบันเทิงคดี
 
สงครามไซเบอร์
ปริศนายมฑูต

redirect ปริศนายมทูต
ดอกกาญจนิกา

redirect กาญจนิการ์
Nyctanthes arbortristis

redirect กรรณิการ์
ค.ศ. 1996

redirect พ.ศ. 2539
จังหวัดฮิโรชิมะ

จังหวัดฮิโรชิมะ  เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคชูโงกุของญี่ปุ่นมีเมืองหลวงในชื่อเดียวกันคือ นครฮิโรชิมะ

== ภูมิศาสตร์ ==
จังหวัดฮิโรชิมะตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกของเกาะฮนชู ทิศเหนือติดต่อกับจังหวัดชิมาเนะและจังหวัดทตโตริ ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดโอกายามะ ทิศใต้ติดต่อกับทะเลเซโตะใน และทิศตะวันตกติดต่อกับจังหวัดยามางูจิและจังหวัดชิมาเนะ
== การปกครอง ==
จังหวัดฮิโรชิมะประกอบด้วย 14 นคร 5 อำเภอ และ 9 เมือง ได้แก่
=== นคร ===
คูเระ 
โชบาระ 
ทาเกฮาระ 
ฟูกูยามะ 
ฟูจู 
มิโยชิ 
มิฮาระ 
อากิตากาตะ 
เอตาจิมะ 
โอตาเกะ 
โอโนมิจิ 
ฮัตสึกาอิจิ 
ฮิงาชิฮิโรชิมะ 
ฮิโรชิมะ  (เมืองหลวง)
=== อำเภอและเมือง ===
อำเภอจินเซกิ 
* เมืองจินเซกิโกเง็ง 
อำเภอเซระ 
* เมืองเซระ 
อำเภอโทโยตะ 
* เมืองโอซากิกามิจิมะ 
อำเภอยามางาตะ 
* เมืองคิตะฮิโรชิมะ 
* เมืองอากิโอตะ 
อำเภออากิ 
* เมืองคูมาโนะ 
* เมืองไคตะ 
* เมืองซากะ 
* เมืองฟูจู 
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
 
ฮิโรชิมะ
พ.ศ. 2426

พุทธศักราช 2426 (นับแบบใหม่) ตรงกับคริสต์ศักราช 1883 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันจันทร์ ตามปฏิทินเกรกอเรียน
ปีมะแม เบญจศก จุลศักราช 1245 (วันที่ 14 เมษายน เป็นวันเถลิงศก)
== ผู้นำ ==
พระมหากษัตริย์: พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (1 ตุลาคม พ.ศ. 2411 – 23 ตุลาคม พ.ศ. 2453)
*กรมพระราชวังบวรสถานมงคล: กรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ
**เจ้าประเทศราช:
***เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่: พระเจ้าอินทวิชยานนท์
***เจ้าผู้ครองนครลำพูน: เจ้าดาราดิเรกรัตนไพโรจน์
***เจ้าผู้ครองนครลำปาง: เจ้าพรหมาภิพงษธาดา
***เจ้าผู้ครองนครน่าน: เจ้าอนันตวรฤทธิเดช
== เหตุการณ์ ==
4 สิงหาคม - พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้ตั้งกรมไปรษณีย์และเปิดทำการไปรษณีย์อย่างเป็นทางการ สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา เหนือปากคลองโอ่งอ่าง เรียกว่า ไปรษณียาคาร
18 กรกฎาคม - พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สถาปนาโรงเรียนสมุทรปราการ
26-28 สิงหาคม - ภูเขาไฟกรากาตัวเกิดระเบิดอย่างรุนแรง ทำลายหมู่บ้าน 163 หมู่บ้าน มีผู้เสียชีวิต 36,380 คน
== วันเกิด ==
6 มกราคม - ญิบรอน เคาะลีล ญิบรอน กวี นักเขียน และศิลปินชาวเลบานอน (เสียชีวิต พ.ศ. 2474)
13 มกราคม - เจ้าชายอาร์เธอร์แห่งคอนน็อต (สิ้นพระชนม์ 22 กันยายน พ.ศ. 2481)
3 มีนาคม - สมเด็จพระเชษฐาธิราช เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ (ทิวงคต 13 มิถุนายน พ.ศ. 2463)
5 มิถุนายน - จอห์น เมย์นาร์ด เคนส์ นักเศรษฐศาสตร์ชาวอังกฤษ (เสียชีวิต พ.ศ. 2489)
13 กรกฎาคม - พระเจนดุริยางค์ (ปิติ วาทยะกร) นักดนตรีชาวเยอรมัน ผู้แต่งทำนองเพลงชาติไทย (เสียชีวิต พ.ศ. 2511)
29 กรกฎาคม - เบนิโต มุสโสลินี ผู้นำเผด็จการชาวอิตาลี (เสียชีวิต พ.ศ. 2488)
11 สิงหาคม - พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นเทววงศวโรทัย (สิ้นพระชนม์ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2486)
12 สิงหาคม - พลตรีพระยาวิบุลอายุรเวท (เสข ธรรมสโรช) ได้รับพระราชทานไว้วางพระทัยให้เป็นผู้อำนวยการคนแรกที่เปิดและบริหารโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ตั้งแต่ 30 พฤษภาคม 2457 ขณะดำรงยศและศักดินา พันตรีหลวงศักดาพลรักษ์ ดังพระราชดำรัสในการการเปิดโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ตอนหนึ่งว่า " ครั้นใกล้ถึงกำหนดเปิดจะเปิดโรงพยาบาล หมอเชเฟอร์ยังมาตายลงอีกเป็นที่น่าเสียใจอย่างยิ่ง และเมื่อนึกไปก็เป็นที่อนาถใจ ซึ่งการหาคนใดคนหนึ่งมาเป็นผู้บังคับบัญชาโรงพยาบาลนี้ก็แสนยากอยู่แล้ว ยังกลับมาสิ้นคนดีไปเสียอีก" และ "ทั้งหวังใจว่าจะเป็นการแผ่เกียรติคุณของกรุงสยามว่ากาลบัดนี้เราไม่น้อยหน้าผู้ใด และปรากฏกิติศัพท์เล่าลือว่า ในทหารไทยมีผู้สามารถพอที่จะรับจัดการรักษาพยาบาลคนไข้ให้เจริญไปได้ ทั้งจะเป็นประโยชน์แก่ประชาชน" จนถึง 18 กันยายน 2460 ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯให้ดำรงตำแหน่ง นายแพทย์ใหญ่ทหารบก และดำรงยศและศักดินาเป็น พันเอกพระอนุรักษ์โยธา ดำรงตำแหน่งเป็นนายแพทย์ใหญ่ทหารบกนาน 15 ปีจนถึงเปลี่ยนแปลงการปกครอง 2475
19 สิงหาคม - โกโก ชาแนล นักออกแบบชาวฝรั่งเศส (เสียชีวิต 10 มกราคม พ.ศ. 2514)
5 ธันวาคม - พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสิงหวิกรมเกรียงไกร (สิ้นพระชนม์ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2490)
12 ธันวาคม - หม่อมราชวงศ์โต จิตรพงศ์ (ถึงแก่กรรม 2 ตุลาคม พ.ศ. 2501)
18 ธันวาคม - พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามาลิศเสาวรส (สิ้นพระชนม์ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514)
== วันถึงแก่กรรม ==
13 กุมภาพันธ์ - ริชาร์ด วากเนอร์ นักแต่งเพลงชาวเยอรมัน (เกิด พ.ศ. 2356)
14 มีนาคม - คาร์ล มาร์กซ นักปรัชญาการเมืองชาวเยอรมัน (เกิด พ.ศ. 2361)
=== ไม่ทราบวัน ===
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้กองทัพไทยปราบ "สงครามปราบฮ่อ" พวกฮ่อที่ยกมารุกรานเมืองหลวงพระบาง
พ.ศ. 2426
วัดดอนไก่ดี

วัดดอนไก่ดี ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำท่าจีน ตำบลตลาดกระทุ่มแบน อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร
==ประวัติและตำนาน==
จากการสันนิษฐานจากพระอุโบสถของวัด เป็นพระอุโบสถทรงเรือสำเภา คาดว่าน่าจะสร้างขึ้นในช่วงสมัยอยุธยาตอนกลาง ซึ่งสร้างโดยชาวบ้านโรงหีบ หรือบ้านโรงจักร ซึ่งตั้งชุมชนอยู่ริมฝั่งแม่น้ำท่าจีนทางด้านหลังของวัดในปัจจุบันไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ โดยตำแหน่งที่ตั้งในการสร้างเริ่มแรกนั้น ได้สร้างพระอุโบสถขึ้นบนที่ดอน น้ำท่วมไม่ถึง ริมฝั่งแม่น้ำท่าจีน และเรียกวัดนี้ตามที่ตั้งของวัดว่า "วัดดอน"
==สิ่งที่น่าสนใจ==
พระอุโบสถของวัดดอนไก่ดี เป็นพระอุโบสถทรงเรือสำเภา คาดว่าน่าจะสร้างขึ้นในช่วงสมัยอยุธยาตอนกลาง ด้วยศิลปะเชิงช่างทางสถาปัตยกรรมที่มีเครื่องบนเป็นเครื่องไม้ทรงหลังคามีลักษณะแอ่นกลางเล็กน้อย หรือที่เรียกว่าตกท้องสำเภา ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หลังคาไม่ซ้อนชั้น ด้านหน้าพระอุโบสถต่อเพิงหลังคาหรือจันทันหับ มุงหลังคาด้วยกระเบื้องดินเผาโบราณแบบเกล็ดปลา ประตูแต่เดิมมีสามช่อง ประตูซ้ายขวา ใช้เข้าออกปกติ และมีประตูกลางซึ่งอยู่สูงกว่าไม่สามารถใช้เข้าออกได้ เรียกว่าประตูเทวดา ปัจจุบันประตูเทวดาไม่มีแล้ว
รูปแบบการก่อสร้างตามแบบโบราณ ใช้ไม้ซุงฝังนอนตามแนวกำแพงและเสา ผนังก่ออิฐถือปูนบนแนวไม้ซุงที่ฝั่งใต้ดิน ด้านในมีเสาบัวแปดเหลี่ยมสองแถวรวมหกต้นตั้งแต่ด้านหลังพระประธานถึงหน้าพระประธาน ถัดมาเป็นบริเวณที่ใช้ประกอบสังฆกรรมไม่มีเสา แต่ใช้ไม้ซุงพาดบนแนวผนังรับน้ำหนักเครื่องบนหลังคาแทนเสา
เครื่องบนด้านในมีตีฝ้าเพดานเฉพาะแนวคู่เสาใต้แนวหลังคาจั่ว เขียนลายคล้ายดาวล้อมเดือน  หลังคาด้านข้างปีกนกทั้งสองฝั่งไม่ตีไม้กรุฝ้า อวดฝีมือช่างไม้เข้าขือตีแป
ด้านในมีพระประธานปางสมาธิมีชื่อเรียกขานกันมาแต่โบราณว่า หลวงพ่อโต ด้านหน้าบริเวณจันทันหับมีพระพุทธรูปปางสมาธิไม่มียอดพระเกศ ทั้งสององค์เป็นที่เคารพนับถือของชาวกระทุ่มแบน
ดอนไก่ดี
พันธะไอออน

redirect พันธะไอออนิก
นิราศนรินทร์

นิราศนรินทร์ เป็นวรรณคดีในยุครัตนโกสินทร์ตอนต้น ประเภทนิราศ ที่จัดว่าแต่งได้ดี โดยกระทรวงศึกษาธิการได้คัดมาให้นักเรียนได้ศึกษากันในชั้นเรียน และมีบทโคลงที่ใช้เป็นแบบแผนของโคลงสี่สุภาพ
== ผู้แต่ง ==

ผู้แต่งนิราศนรินทร์ คือ นายนรินทรธิเบศร์ (มิใช่ชื่อตัว แต่เป็น มหาดเล็ก ฝ่ายพระราชวังบวร (วังหน้า) ในสมัยรัชกาลที่ 2) มีนามเดิมว่า อิน  ในตำรารุ่นเก่า มักเขียนเป็น นายนรินทรธิเบศร์  (อิน) ได้แต่งนิราศเรื่องนี้เมื่อคราวตามเสด็จสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์ยกกองทัพหลวงไปปราบพม่า ซึ่งยกลงมาตีเมืองถลางและชุมพร ในช่วงต้นรัชกาลที่ 2 เมื่อปีมะเส็ง (พ.ศ. 2352) นิราศเรื่องนี้ผู้แต่งไม่ได้ระบุชื่อเอาไว้ แต่เรียกกันโดยทั่วไปตามชื่อผู้แต่ง ว่า “นิราศนรินทร์”
== เนื้อหา ==
เป็นการคร่ำครวญและพรรณนาความรู้สึกอาลัยอาวรณ์
ที่มีต่อหญิงคนรัก และเล่าถึงการเดินทาง เมื่อผ่านภูมิประเทศต่าง ๆ เริ่มจากคลองขุด ถึงวัดแจ้ง (วัดอรุณ) เข้าคลองบางกอกน้อย และล่องเรือไปจนถึงอ่าวไทย แล้วขึ้นบกที่เพชรบุรี
== คำประพันธ์ ==
นิราศนรินทร์แต่งด้วยโคลงสี่สุภาพ 143 บท โดยมีร่ายสุภาพขึ้นต้น 1 บท ผู้แต่งประณีตในการคัดสรรคำและความหมาย ร้อยกรองเป็นบทโคลงที่ไพเราะ ทั้งยังมีสัมผัสอักษรแพรวพราวตามขนบของคำโคลง อาจกล่าวได้ว่า แทบไม่มีโคลงบทไหนเลย ที่อ่านแล้วไม่รู้สึกถึงความไพเราะงดงาม อย่างไรก็ตาม ด้วยสำนวนภาษาที่เก่าถึงยุครัตนโกสินทร์ตอนต้น จึงมีคำศัพท์จำนวนไม่น้อยที่เข้าใจยาก หรือเป็นที่ถกเถียงกันโดยยังไม่มีข้อยุติ
นิราศเรื่องนี้เป็นที่ยกย่องกันมาก ถึงกับยกเปรียบกับวรรณคดีรุ่นเก่าอย่างโคลงกำสรวล ในเรื่องนี้ สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพยังได้ทรงพระนิพนธ์คำนำหนังสือนิราศนรินทร์เอาไว้ ตอนหนึ่งมีข้อความว่า “...มีผู้สันนิษฐานว่านายนรินทรธิเบศร์ (อิน) แต่งเอาอย่าง หรือเลียนแบบโคลงนิราศกำสรวลศรีปราชญ์ ซึ่งแต่งในรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราชครั้งกรุงศรีอยุธยา แต่เมื่อเทียบเคียงกันแล้ว กลับเห็นว่าแต่งดีกว่าเรื่องกำสรวลศรีปราชญ์
== ตัวอย่างจากนิราศนรินทร์ ==
๑. ๏ ศรีสิทธิ์พิศาลภพ เลอหล้าลบล่มสวรรค์ จรรโลงโลกกว่ากว้าง แผนแผ่นผ้างเมืองเมรุ ศรีอยุธเยนทร์แย้มฟ้า แจกแสงจ้าเจิดจันทร์ เพียงรพิพรรณผ่องด้าว ขุนหาญห้าวแหนบาท สระทุกข์ราษฎร์รอนเสี้ยน ส่ายเศิกเหลี้ยนล่งหล้า ราญราบหน้าเภริน เข็ญข่าวยินยอบตัว ควบค้อมหัวไหว้ละล้าว ทุกไทน้าวมาลย์น้อม ขอออกอ้อมมาอ่อน ผ่อนแผ่นดินให้ผาย ขยายแผ่นฟ้าให้แผ้ว เลี้ยงทแกล้วให้กล้า พระยศไท้เทิศฟ้า เฟื่องฟุ้งทศธรรม ท่านแฮ ๚ะ
(กรุงศรีอยุธยาแตกไปแล้ว แต่กลับลอยลงมาจากสวรรค์อีกหรืออย่างไร มีปราสาทพระราชวังอันงดงามตระการตา ด้วยบุญบารมีของพระมหากษัตริย์ช่วยทะนุบำรุงพระศาสนาให้รุ่งเรือง ปัดเป่าทุกข์ให้แก่ไพร่ฟ้าชาวประชา)
นักวรรณคดีมักเปรียบเทียบโคลงบทนี้ กับโคลงดั้นจากโคลงกำสรวล ซึ่งขึ้นบาทแรกด้วยสำนวนคล้ายกัน ดังต่อไปนี้ ซึ่งเป็นบทชมพระนครเช่นเดียวกัน ทั้งนี้ผู้แต่งอาจชื่นชมโคลงจากโคลงกำสรวล ซึ่งชื่นชมพระนครเมื่อครั้งยังรุ่งเรือง
นอกจากนี้ในโคลงหมายเลข ๒๒. ยังถือเป็นแม่แบบของโคลงสี่สุภาพบทหนึ่งด้วย
ด้วยโคลงบทนี้ใช้คำเอก 7 โท 4 และที่เหลือเป็นคำสุภาพทั้งหมด จึงใช้เป็นแม่แบบสำหรับการแต่งโคลงสี่สุภาพได้เป็นอย่างดี
ในตอนท้าย ๆ ผู้แต่งยังได้เอ่ยถึงวรรณคดีรุ่นเก่าอีกสองเรื่อง คือ กำสรวลศรีปราชญ์ และทวาทศมาส ซึ่งเป็นนิราศคำโคลงเช่นเดียวกัน
โคลงบทสุดท้าย (๑๔๔) ผู้แต่งได้ระบุชื่อตนเอาไว้ด้วย ดังนี้
== ดูเพิ่ม ==
วรรณคดีประเภทโคลง
นรินทร์