pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
แกรนด์ดัชเชสอะนัสตาซียา นีคะลายีฟนา แห่งรัสเซีย

แกรนด์ดัชเชสอะนัสตาซียา นีคะลายีฟนาแห่งรัสเซีย (Великая Княжна Анастасия Николаевна Романова|Anastasiya Nikolayevna Romanova;  – 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1918), หรือมักเรียกสั้น ๆ ตามสำเนียงรัสเซียว่า อะนัสตาซียา (Anastasia, เสียงอ่านภาษารัสเซีย: /ʌnʌˈstɑsyɪyə/) หรือตามสำเนียงอังกฤษว่า แอเนิสเตชา (Anastasia, ), เป็นพระราชธิดาพระองค์สุดท้องของจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย กับจักรพรรดินีอะเลคซันดรา เฟโอโดรอฟนา แห่งรัสเซีย
อะนัสตาซียาและสมาชิกคนอื่น ๆ ในพระราชวงศ์ทรงถูกบอลเชวิก ปลงพระชนม์พร้อมกันที่ถูกปลงพระชนม์ในห้องใต้ดินของบ้านอิปาเตียฟ ย่านเยคาเตรินบุร์ก เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1918 ทว่า ข้อเท็จจริงที่ว่า ฝ่ายคอมมิวนิสต์ค้นไม่พบที่ฝังพระศพของอะนัสตาซียานั้น ทำให้มีข่าวลือว่าพระองค์อาจทรงรอดพ้นมรณภัยและหลบหนีมาได้ เสียงลือเสียงเล่าอ้างนี้แพร่ทั่วไป และมิได้รับการพิสูจน์ จนกระทั่งเดือนมกราคม ค.ศ. 2008 นักวิทยาศาสตร์ชาวรัสเซียว่า ได้พบซากศพตอตะโกสองร่าง เป็นร่างเด็กชายหนึ่ง และเด็กหญิงอีกหนึ่ง เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2007 ในถิ่นแถวใกล้เคียงย่านเยคาเตรินบุร์ก ครั้นวันที่ 30 เมษายนปีต่อมา นักนีติวิทยาศาสตร์รัสเซียยืนยันว่า ร่างทั้งสองนั้นเป็นพระศพพระโอรส (อะเลคเซย์ นีโคลาเยวิช) และพระธิดาที่เคยค้นหากันไม่เจอ กระทั่งเดือนมีนาคมปีต่อมา ไมเคิล คอเบิล อาจารย์ประจำศูนย์ปฏิบัติการพิสูจน์เอกลักษณ์ทางดีเอ็นเอแห่งกองทัพสหรัฐอเมริกา แถลงว่า ผลการทดสอบทางพันธุกรรมชั้นสุดท้ายพิสูจน์ว่า หนึ่งในร่างทั้งสองที่พบนั้นเป็นอะนัสตาซียา และเป็นอันยุติว่า ไม่มีผู้ใดรอดจากการถูกปลงพระชนม์
ทั้งนี้ ในระหว่างที่ยังไม่มีการพิสูจน์ยืนยันเช่นว่านั้น มีสตรีหลายนางอ้างตัวว่าเป็นอะนัสตาซียาผู้ทรงเร้นรอดมาได้ ในจำนวนผู้อ้างนี้ แอนนา แอนเดอร์สัน มีชื่อเสียงมากกว่าใครเพื่อน อย่างไรก็ดี ผลการทดสอบทางพันธุกรรมเมื่อปี ค.ศ. 1994 ปรากฏว่า ไม่มีสิ่งใดในร่างกายของแอนเดอร์สันเกี่ยวข้องทางพันธุกรรมกับราชวงศ์โรมานอฟ เลย
== เชิงอรรถ ==
ก.   ราชบัณฑิตยสถานเขียนว่า "อะนัสตาซียา นีโคลาเยฟนา" ดู 
ข.   ราชบัณฑิตยสถานเขียนว่า "อะนัสตาเซีย" ดู 
== อ้างอิง ==
ราชวงศ์ฮ็อลชไตน์-ก็อททอร์พ-โรมานอฟ
แกรนด์ดัชเชสแห่งรัสเซีย
ผู้ถูกประหารชีวิตด้วยอาวุธปืน
จักรพรรดินิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย
ไท่เก๊ก

วิชามวยไท่เก๊ก หรือ ไท่เก๊กคุ้ง  เรียกชื่อภาษาจีนแต้จิ๋วตามชาวไทยเชื้อสายจีน อ่านแบบภาษาจีนกลางว่า ไท่จี๋เฉฺวียน แต่ในประเทศไทยเรียกกันหลายสำเนียงทั้ง ไท่เก๊ก ไทเก็ก ไท้เก๊ก ไท่จี๋ ไท้จี๋ ไทชิ และ ไทกิ๊บ
วิชามวยไท่เก๊กเป็นศิลปยุทธ์ที่มีชื่อเสียงในประเทศจีน เชื่อกันว่าปรมาจารย์ผู้ให้กำเนิดมวยไท่เก๊กคือนักพรตชื่อ จาง ซันเฟิง (เตียซำฮงในภาษาแต้จิ๋ว) ซึ่งมีชีวิตอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 12–14 แต่วิชานี้มามีชื่อเสียงเอาในสมัยราชวงศ์ชิง โดยหยาง ลู่ฉาน ซึ่งเป็นผู้ให้กำเนิดมวยไท่เก๊กตระกูลหยาง และภายหลังได้แพร่ขยายขจรขจายไปทั่วโลก สำหรับในประเทศไทย อาจารย์ต่ง อิงเจี๋ย (ตั่งเองเกี๊ยก) นำมวยไท่เก๊กมาเผยแพร่ในเมืองไทยเมื่อ พ.ศ. 2498 ต่อมาในปี พ.ศ. 2499 อาจารย์ต่งส่งบุตรชายของท่านคืออาจารย์ต่ง หูหลิ่ง (ตั่งโหวเนี่ย) มาเป็นครูมวยไท่เก๊กคนแรกในประเทศไทย จึงกล่าวได้ว่ามวยไท่เก๊กในไทยนั้นสืบสายมาจากมวยไท่เก๊กตระกูลหยาง
ในปัจจุบัน มวยไท่เก๊กที่แพร่หลายกันอยู่ทั่วไปมีอยู่มากมายหลายสาย หลายตระกูล ซึ่งสายมวยอันเป็นที่ยอมรับในปัจจุบันมีอยู่ 5 สายหลักคือ ไท่เก๊กตระกูลเฉิน, ตระกูลหยาง, ตระกูลอู่, ตระกูลอู๋ และตระกูลซุน ซึ่งภายหลังรัฐบาลจีนได้นำท่ามวยของทั้งห้าตระกูลมาเรียบเรียงขึ้นเพื่อใช้ในการแข่งขันลีลายุทธ์ด้วย นอกจากห้าตระกูลนี้แล้ว ภายหลังยังมีมวยไท่เก๊กตระกูลอื่น ๆ ซึ่งแตกแยกย่อยไปจากห้าตระกูลนี้ รวมถึงยังปรากฏมวยไท่เก๊กประจำถิ่นอีกหลาย ๆ สายปรากฏออกมาอีกมากมาย หากไม่ว่าจะเป็นมวยไท่เก๊กสายใดตระกูลใด แม้ท่วงท่าจะแตกต่างกัน แต่ยังอิงเคล็ดความเดียวกัน และล้วนนับถือจาง ซันเฟิง เป็นปรมาจารย์เช่นเดียวกัน
มวยไท่เก๊กมีลักษณะนุ่มนวล โอนอ่อน ผ่อนคลาย การเคลื่อนไหวลื่นไหลต่อเนื่อง การหายใจสอดประสานไปกับการเคลื่อนไหว พร้อมทั้งต้องตั้งจิตติดตามการเคลื่อนไหวของร่างกายไปตลอดทำให้เกิดสมาธิ เนื่องจากไม่มีการเกร็งกล้ามเนื้อ หรือการออกแรงกระแทก จึงมีโอกาสเกิดการบาดเจ็บร่างกายได้น้อยเมื่อเทียบกับกีฬาที่ใช้แรงชนิดอื่น ๆ ทำให้เหมาะกับคนทุกเพศทุกวัย แม้แก่ชราอายุ 90–100 กว่าปีก็ยังฝึกฝนได้ ประโยชน์ที่ได้รับนอกจากจะช่วยให้สุขภาพแข็งแรงทั้งร่างกายและจิตใจแล้ว ยังสามารถใช้เป็นศิลปะป้องกันตัวได้หากได้รับการฝึกฝนเพื่อใช้ต่อสู้ ในปัจจุบันไท่เก๊กมีผู้นิยมฝึกฝนกันอย่างแพร่หลายทั่วโลก
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บมวยไท่เก๊ก www.thaitaiji.com
ประวัติมวยไท่เก๊กในประเทศไทย www.fajing.net 
ชมรมมวยไท่เก๊กสกุลอู่ www.wuhaotaichi.net
 
ศิลปะการต่อสู้ของจีน
การแพทย์แผนจีน
มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ
ตัวอักษร

ตัวอักษร (letter) เป็นหน่วยอักขระ (อักษรเขียน) ในระบบการเขียนใดระบบหนึ่ง ซึ่งเป็นภาพที่ใช้แทนหน่วยที่เล็กที่สุดของเสียงที่พูด ตัวอักษรนั้นมีความสอดคล้องกับหน่วยเสียงในภาษาพูดอย่างกว้างขวางถึงแม้จะไม่สอดคล้องกันอย่างลงตัวก็ตาม
สัญลักษณ์ที่ใช้เขียนในระบบการเขียนอื่นเรียกว่า อักษรแทนพยางค์  ซึ่งเป็นการใช้อักษรภาพแทนพยางค์ใดพยางค์หนึ่ง และอาจรวมถึงการใช้อักษรภาพแทนทั้งคำหรือวลีด้วย
==ดูเพิ่ม==
หน่วยอักขระ
ประวัติศาสตร์อักษร
อักษร
การเรียงพิมพ์
จาง ซันเฟิง

จาง ซันเฟิง (สำเนียงจีนกลาง) หรือ เตียซำฮง (สำเนียงแต้จิ๋ว)  เป็นบุคคลที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์จีน  มักกล่าวถึงในภาพยนตร์หรือนิยายกำลังภายใน ที่มีชื่อเสียง เช่น เรื่อง ดาบมังกรหยก ซึ่งเขียนโดยกิมย้ง หรือจินหยง ยอดนักเขียนนวนิยายกำลังภายในชาวจีนนั่นเอง
เชื่อกันว่าจาง ซันเฟิง เกิดเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1247 ในสมัยปลายราชวงศ์ซ้อง (ค.ศ. 960-ค.ศ. 1279) ที่มณฑลเหลียวหนิง มีชื่อเดิมว่า จาง เฉวียนอี หรือ จาง จวินอี้ว์ โดยที่ชื่อ ซันเฟิง นั้นเป็นฉายาที่เป็นนักบวชในลัทธิเต๋าแล้ว  มีชื่อเสียงสมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1279-ค.ศ. 1368)  เริ่มเป็นที่รู้จักในหมู่ชาวบ้านสามัญชน จากการใช้กำลังภายใน การช่วยเหลือคนเจ็บไข้  แล้วมีอายุยืนยาวมาจนถึงราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368-ค.ศ. 1654) และค่อย ๆ หายหน้าไปจากหน้าประวัติศาสตร์จีนหลังปี ค.ศ. 1459 ท่านใช้ชีวิตมากว่า 200 ปี และไม่มีประวัติการเสียชีวิต หลายคนเชื่อกันว่าหลังจากนั้นเชื่อว่าสำเร็จเป็นเซียนอมตะ
มีประวัติของจาง ซันเฟิงในหน้าประวัติศาสตร์มากมาย แต่ที่มีชื่อเสียงคือ การก่อตั้งสำนักอู่ตัง หรือบู๊ตึ๊ง ในสำเนียงแต้จิ๋ว และการค้นคิดวิชามวย ไท่เก๊ก
== อ้างอิง ==
ประวัติท่านจางซันเฟิง ปรมาจารย์มวยไท่เก๊ก fajing.net 
== แหล่งข้อมูลอื่น==
หมู่ตึกโบราณบนเขาบู้ตึ๊ง จากผู้จัดการออนไลน์
บุคคลในความเชื่อจีน
ปรมาจารย์กังฟู
ชาวจีนที่มีอายุเกิน 100 ปี
บุคคลที่เคยนับถือศาสนาพุทธ
ลัทธิเต๋า
บุคคลในยุคราชวงศ์หยวน
บุคคลในยุคราชวงศ์หมิง
ดับลิน

ดับลิน (Dublin; Baile Átha Cliath) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศไอร์แลนด์ ตั้งอยู่ใกล้อ่าวบนชายฝั่งทางภาคตะวันออกของประเทศ บริเวณปากแม่น้ำลิฟเฟย์ในจังหวัดเลนสเตอร์ ดับลินมีอาณาเขตติดต่อกับภูเขาดับลินซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาวิกโลว์ทางทิศใต้ ประชากรในเขตเมืองมีทั้งหมด 1,173,179 คน ในขณะที่ประชากรในเขตดับลิน (เทศมณฑลดับลินเดิม) มีทั้งสิ้น 1,347,359 คนใน ค.ศ. 2016 ส่วนประชากรรวมในเขตปริมณฑลทั้งหมดคือ 1,904,806 คนจากการสำมะโนครัวในปี 2016 เช่นกัน
มีการถกเถียงเรื่องการก่อตั้งดับลิน ซึ่งโดยส่วนใหญ่สันนิษฐานว่า ดับลินก่อตั้งโดยกลุ่มแกเอลส์ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 7 ต่อมาพวกไวกิงได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานและขยายอาณาเขตออกไปจนกลายเป็นอาณาจักรดับลิน ต่อมาดับลินได้กลายเป็นถิ่นฐานหลักของไอร์แลนด์อันเนื่องจากการรุกรานของพวกนอร์แมน ตัวนครได้ขยายตัวอย่างเร็วในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 และมีช่วงสั้น ๆ ที่ดับลินได้กลายเป็นนครที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของจักรวรรดิบริติช ก่อนที่จะมีพระราชบัญญัติสหภาพใน ค.ศ. 1800 หลังจากการแบ่งไอร์แลนด์ในใน ค.ศ. 1922 ดับลินกลายเป็นเมืองหลวงของรัฐอิสระไอริช ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นประเทศไอร์แลนด์
ดับลินเป็นศูนย์กลางทางด้านการศึกษา ศิลปวัฒนธรรม การปกครอง และเศรษฐกิจของประเทศมาอย่างช้านาน โดยใน ค.ศ. 2018 ดับลินได้รับการจัดอันดับให้ติด 30 อันดับแรกของ "เมืองสำคัญของโลก" ประเภทแอลฟา โดยโครงข่ายวิจัยโลกาภิวัฒน์และนครโลก
== เมืองแฝด ==
ดับลินเป็นเมืองแฝดกับสี่เมืองต่อไปนี้:
นอกจากนี้ ดับลินยังได้ทำข้อตกลงเพื่อดำเนินงานร่วมกันกับอีกหลายเมือง และได้เสนอข้อตกลงกับรีโอเดจาเนโรในบราซิลและกัวดาลาฮาราในเม็กซิโก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Dublin City Council&nbsp;– Official website of the local authority for Dublin
Dublin Tourist Board&nbsp;– Official tourism site
Alternative Dublin Guide Hidden-Dublin Guide
Dublin UNESCO City of Literature official site
 
เมืองหลวงในทวีปยุโรป
เมืองในประเทศไอร์แลนด์
เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป
เพลย์สเตชัน พอร์เทเบิล

เพลย์สเตชัน พอร์เทเบิล (PlayStation Portable ย่อว่า PSP) เป็นเครื่องเกมพกพาซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ของโซนี่ คอมพิวเตอร์ เอนเตอร์เทนเมนท์ โซนี่ประกาศเปิดตัวโครงการ PSP ครั้งแรกในงาน E³ 2003 และเผยโฉมตัวเครื่องเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 หรือ  ค.ศ. 2003 ในการแถลงข่าวของโซนี่ในงาน E³ พ.ศ. 2547 ตัวเครื่องได้ถูกนำออกขายในประเทศญี่ปุ่นครั้งแรกเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2547 หลังจากนั้น PSP ก็ถูกวางขายทั่วโลกโดยวางขายในปีต่อมาโดยเริ่มวางแผงในประเทศสหรัฐอเมริกาในวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2548 และวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2548 PSP ก็ได้เข้าสู่ตลาดในสหภาพยุโรปและออสเตรเลีย
เกมของ PSP ใช้สื่อแบบ UMD (Universal Media Disc) มีความสามารถในการเล่นเกมผ่านเครือข่ายไร้สาย Wi-Fi นอกจากนี้ยังสนับสนุนการเล่นไฟล์มัลติมีเดียต่างๆ เช่น MP3 MPEG-4 ผ่านเมมโมรีสติ๊กของโซนี่ด้วย
ปัจจุบันทาง บริษัท SONY ได้ออก PSP รุ่นที่สองในเดือนกันยายน 2550 ที่ผ่านมาใช้ชื่อว่า PSP Slim โดยมีน้ำหนักเบากว่าเดิม 33% และมีขนาดบางกว่าเดิม 17 %
== ฮาร์ดแวร์ ==
ซีพียู: MIPS32 แบบดูอัลคอร์ ความเร็ว 222MHz (ปรับความเร็วได้ตั้งแต่ 5-333 MHz)
แรม: 32 เมกะไบต์ (รุ่น Slim&Lite มี 64 เมกะไบต์)
กราฟิกชิปความเร็ว 166 MHz
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ PSP 
เครื่องเล่นวิดีโอเกม
โซนี่
ไวไฟ
เกมบอยอัดวานซ์

เกมบอยอัดวานซ์ (Gameboy Advance; ) เป็นเครื่องเล่นเกมพกพา 32 บิตที่พัฒนา ผลิต และวางจำหน่ายโดยนินเท็นโดในฐานะรุ่นสืบทอดของเกมบอยคัลเลอร์ วางจำหน่ายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 2001 ในทวีปอเมริกาเหนือในวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 2001 ในภูมิภาค PAL เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 2001 และในจีนแผ่นดินใหญ่ภายใต้ชื่อ iQue Game Boy Advance ในวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 2004 เกมบอยอัดวานซ์เป็นส่วนหนึ่งของยุคที่หกของเครื่องเล่นวิดีโอเกม
ณ เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2010 มีการจำหน่ายเกมบอยอัดวานซ์ไป 81.51 ล้าหนน่วยทั่วโลก นินเท็นโด DS เครื่องเล่นเกมรุ่นถัดมา ออกจำหน่ายในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2004
== ฮาร์ดแวร์ ==
ซีพียู: ใช้ซีพียูตระกูล ARM (ARM7TDMI) แบบ 32 บิต ที่ความเร็ว 16.8 MHz (สำหรับเล่นเกม ของ เกมบอยอัดวานซ์)
ใช้ซีพียูตระกูล Zilog Z-80 (สำหรับเล่นเกม ของ เกมบอย และ เกมบอยคัลเลอร์)
หน้าจอแอลซีดี 2.9 นิ้ว ความละเอียด 240×160 พิกเซล สนับสนุนสีแบบ 15 บิต (32,768 สี)
ตลับเกมแบบคาทริดจ์
ใช้ถ่านไฟฉายขนาด AA 2 ก้อน
== รุ่นต่าง ๆ ของเกมบอยอัดวานซ์ ==
นอกจากเกมบอยอัดวานซ์รุ่นปกติแล้ว นินเทนโดยังวางจำหน่ายรุ่นปรับปรุงของเกมบอยอัดวานซ์อีก 2 รุ่น
=== เกมบอยอัดวานซ์ SP ===

วางจำหน่ายเดือนมีนาคม ค.ศ. 2003 ชื่อ SP มาจากคำว่า "Special"
สิ่งที่เปลี่ยนแปลงคือเปลี่ยนมาใช้แบตเตอรี่แบบชาร์จได้ และเปลี่ยนดีไซน์มาเป็นแบบฝาพับ
=== เกมบอยไมโคร ===

วางจำหน่ายเดือนกันยายน ค.ศ. 2005 เป็นเกมบอยขนาดย่อส่วน โดยยังคงคุณสมบัติของเกมบอยอัดวานซ์ไว้อย่างครบถ้วน แต่จะไม่สามารถเล่นตลับเก่าของ เกมบอย และ เกมบอยคัลเลอร์ ได้
==คำตอบรับ==
=== ยอดขาย ===
ทางนินเท็นโดหวังขายเกมบอยอัดวานซ์ให้ได้ 1.1 ล้านหน่วยตอนเปิดตัวในประเทศญี่ปุ่นภายในเดือนมีนาคม และยอดขายที่คาดหวังที่ 24 ล้านหน่วยก่อนสิ้น ค.ศ. 2001; นักวิเคราะห์การตลาดหลายคนเชื่อว่านี่เป็นเป้าหมายที่เป็นจริงได้เนื่องจากบริษัทขาดคู่แข่งที่สำคัญในตลาดวิดีโอเกมพกพา ภายในสัปดาห์แรกหลังออกจำหน่ายในทวีปอเมริกาเหนือเมื่อเดือนมิถุนายน เกมบอยอัดวานซ์ขายได้ 500,000 หน่วย ทำให้เป็นเครื่องเล่นวิดีโอเกมที่ขายได้เร็วในสุดในสหรัฐในเวลานั้น ทำให้ทางนินเท็นโดสั่งเครื่องเล่นเกม 100,000 หน่วยเพื่อจัดส่งไปยังร้านค้าปลีก โดยหวังว่าจะจัดส่งอีกครึ่งล้านภายในสิ้นเดือนมิถุนายน เกมบอยอัดวานซ์ยังเป็นเครื่องเล่นวิดีโอเกมที่ขายได้เร็วที่สุดในสหราชอาณาจักร โดยขายไปได้ 81,000 หน่วยในสัปดาห์แรก และทำลายสถิติของเพลย์สเตชัน 2 ที่ 20,000 หน่วย ใน ค.ศ. 2004 มีการขายเครื่องเล่นวิดีโอเกมรุ่นนี้ในสหราชอาณาจักรมากกว่า 1 ล้านหน่วย
ณ วันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2009 เกมชุดเกมบอยอัดวานซ์ขายได้ 81.51 ล้านหน่วยทั่วโลก แบ่งออกเป็น Game Boy Advance SP 43.57 ล้านหน่วย และ Game Boy Micro 2.42 ล้านหน่วย
หลังหยุดการพัฒนาเกมบอยอัดวานซ์ ซอฟต์แวร์ที่ได้รับความนิยมสูงสุดกลายเป็นเกมที่เน้นผู้เล่นเกมอายุน้อยเป็นส่วนใหญ่
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เว็บไซต์ทางการ (archived)
Game Boy Advance at Nintendo.com (archived versions at the Internet Archive Wayback Machine)
เกมบอยอัดวานซ์
เครื่องเล่นวิดีโอเกม
มหาวิทยาลัยวอชิงตัน

มหาวิทยาลัยวอชิงตัน (University of Washington) หรือรู้จักในชื่อ ยูดับ (UW)  เป็นมหาวิทยาลัยรัฐในสหรัฐ ตั้งอยู่ที่รัฐวอชิงตัน เป็นมหาวิทยาลัยขนาดใหญ่และเก่าแก่ที่สุดในบริเวณชายฝั่งตะวันตกของประเทศ มหาวิทยาลัยวอชิงตันมี 3 วิทยาเขต โดยวิทยาเขตที่ใหญ่ที่สุดอยู่ที่เมืองซีแอตเทิล และวิทยาเขตอื่นอยู่ที่เมืองทาโคมาและบอเทลล์
มหาวิทยาลัยก่อตั้งเมื่อ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1861
มหาวิทยาลัยวอชิงตันมีชื่อเสียงอย่างมากในด้านการแพทย์และการพยาบาล และในด้านอื่น ๆ เช่นวิศวกรรมศาสตร์ สถาปัตยกรรมศาสตร์ จากการจัดอันดับคุณภาพของมหาวิทยาลัยในปี ค.ศ. 2019 มหาวิทยาลัยวอชิงตันอยู่ในอันดับที่ 14 ของโลกโดย ARWU อันดับที่ 26 ของโลกในการจัดอันดับของ Times Higher Education และอันดับที่ 28 ของโลกจาก Times World Reputation Rankings ในขณะเดียวกันการจัดอันดับมหาวิทยาลัยโลกของ QS อยู่ในอันดับที่ 68 ของโลก
มหาวิทยาลัยวอชิงตันมีศิษย์เก่าและคณาจารย์ที่มีชื่อเสียงมากมาย รวมถึงผู้ได้รับรางวัลโนเบล และรางวัลพูลิตเซอร์เป็นจำนวนมาก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์มหาวิทยาลัยวอชิงตัน
สมาคมนักเรียนไทยในมหาวิทยาลัยวอชิงตัน
สถาบันอุดมศึกษาในรัฐวอชิงตัน
สมาคมมหาวิทยาลัยภาคพื้นแปซิฟิก
มหาวิทยาลัยโคโลราโด เดนเวอร์

มหาวิทยาลัยโคโลราโด เดนเวอร์ (University of Colorado at Denver) เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลของสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่เมือง เดนเวอร์ ในรัฐโคโลราโด ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1912 หนึ่งในสองวิทยาเขตของมหาวิทยาลัยโคโลราโด คือ วิทยาเขตเดนเวอร์ และ วิทยาเขตโบลเดอร์ ในปี ค.ศ. 2005 มหาวิทยาลัยได้รวมเข้ากับ ศูนย์วิทยาศาสตร์สุขภาพมหาวิทยาลัยโคโลราโด และได้เปลี่ยนชื่อเป็น มหาวิทยาลัยโคโลราโด เดนเวอร์ และศูนย์วิทยาศาสตร์สุขภาพ (University of Colorado at Denver and Health Sciences Center)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์มหาวิทยาลัยโคโลราโด เดนเวอร์ 
คโโลราโด เดนเวอร์
CU

CU, Cu หรือ cu สามารถหมายถึง
ปริมาตร (cubic)
ทองแดง เป็นธาตุมีสัญญลักษณ์ทางเคมีคือ Cu (copper)
แชมเปญจน์-เออร์แบนา (Champaign-Urbana) บริเวณเมืองสองเมืองติดกันของเมืองแชมเปญจน์และเออร์แบนาในรัฐอิลลินอย
== มหาวิทยาลัย ==
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (Chulalongkorn University)
มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย (Columbia University)
มหาวิทยาลัยคอร์เนลล์ (Cornell University)
มหาวิทยาลัยโคโลราโด เดนเวอร์ (University of Colorado) มี 3 แคมปัสหลักได้แก่
* มหาวิทยาลัยโคโลราโด โบลเดอร์
* มหาวิทยาลัยโคโลราโด เดนเวอร์
* มหาวิทยาลัยโคโลราโด โคโลราโดสปริงส์
มหาวิทยาลัยอิลลินอย ชิคาโก

มหาวิทยาลัยอิลลินอย ชิคาโก (University of Illinois at Chicago) เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลของสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบมหาวิทยาลัยอิลลินอย ตั้งอยู่ที่เมืองชิคาโก ในรัฐอิลลินอย ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2508 (ค.ศ. 1965)   ในปัจจุบันมีนักศึกษาประมาณ 22,000 คน ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่มีนักศึกษามากที่สุดในเมืองชิคาโก
มหาวิทยาลัยอิลลินอย ชิคาโก มีชื่อเสียงในด้านแพทยศาสตร์ และการเงิน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์มหาวิทยาลัยอิลลินอย ชิคาโก
สมาคมนักเรียนไทยใน มหาวิทยาลัยอิลลินอย ชิคาโก 
อิลลินอย ชิคาโก
หนังสือพิมพ์คมชัดลึก

redirect คมชัดลึก
เจ้าชายแอนดรูว์ ดยุกแห่งยอร์ก

เจ้าชายแอนดรูว์ ดยุกแห่งยอร์ก (The Prince Andrew, Duke of York) (แอนดรูว์ อัลเบิร์ต คริสเตียน เอ็ดเวิร์ด เมานต์แบ็ตเต็น-วินด์เซอร์; ประสูติ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1960) เป็นสมาชิกในราชวงศ์วินด์เซอร์และเป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร และเจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินบะระ พระองค์ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นดยุกแห่งยอร์กมาตั้งแต่ ค.ศ. 1986 และทรงอยู่ในอันดับที่แปดของลำดับการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ
ในวันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 2022 สำนักพระราชวังอังกฤษได้ประกาศว่า พระยศทางทหารและกิจการในพระราชูปถัมภ์ทั้งหมดของเจ้าชายแอนดรูว์ จะถูกโอนกลับคืนไปยังสมเด็จพระราชินีนาถ และเจ้าชายแอนดรูว์จะมิได้ปฏิบัติพระราชภารกิจ นอกจากนี้ พระองค์จะทรงต่อสู้ต่อข้อกล่าวหาในฐานะพลเรือน ทั้งนี้สืบเนื่องจากกรณีอื้อฉาวที่เจ้าชายแอนดรูว์ทรงถูกฟ้องร้องในกรณีมีความสัมพันธ์ทางเพศกับเด็กอายุ 17 ปี เมื่อปี ค.ศ. 2001
== พระชนม์ชีพวัยเยาว์ ==
เจ้าชายประสูติเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 กับเจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินบะระ ณ พระราชวังบักกิงแฮม พระนามแอนดรูว์ได้มาจากเจ้าชายแอนดรูว์แห่งกรีซและเดนมาร์ก พระอัยกาฝ่ายพระราชบิดาซึ่งสิ้นพระชนม์ไปเมื่อ 16 ปีก่อนพระองค์ประสูติ
== ชีวิตส่วนพระองค์ ==
แอนดรูว์เสกสมรสและต่อมาทรงหย่าร้างกับซาราห์ เฟอร์กูสัน พระองค์ยังได้ทรงปฏิบัติราชการในราชนาวีอังกฤษ โดยทรงเข้าร่วมทำการรบในสงครามฟอล์กแลนด์บนเรือหลวง HMS Invincible ในปัจจุบันพระองค์ทรงมีหน้าที่เป็นตัวแทนพิเศษในด้านการค้าและการลงทุนระหว่างประเทศของสหราชอาณาจักร
== พระธิดา ==
เจ้าชายแอนดรูว์และซาราห์ เฟอร์กูสันมีพระธิดาด้วยกัน 2 พระองค์
เจ้าหญิงเบียทริซ (Princess Beatrice) ประสูติเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2531 ณ โรงพยาบาลพอร์ตแลนด์ กรุงลอนดอน พระองค์ทรงเป็นรัชทายาทสืบราชสมบัติลำดับ 9 แห่งพระราชวงศ์อังกฤษ ต่อจากพระบิดา
เจ้าหญิงยูจีนี (Princess Eugenie) ประสูติเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2533 ณ โรงพยาบาลพอร์ตแลนด์ กรุงลอนดอน พระองค์ทรงเป็นรัชทายาทสืบราชสมบัติลำดับ 11 แห่งพระราชวงศ์อังกฤษ ต่อจากซีเอนา มาเปลลี มอซซี
== ฐานันดรและพระอิสริยยศ ==
19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 – 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2529: ฮิสรอยัลไฮนิส เจ้าฟ้าชายแอนดรูว์แห่งสหราชอาณาจักร (His Royal Highness The Prince Andrew)
23 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 – ปัจจุบัน: เจ้าฟ้าดยุกแห่งยอร์ก (His Royal Highness The Duke of York)
* เฉพาะในประเทศสกอตแลนด์: เจ้าฟ้าเอิร์ลแห่งอินเวอร์เนส (His Royal Highness The Earl of Inverness)
เจ้าชายแอนดรูว์ทรงมีพระอิสริยยศอย่างเป็นทางการว่า เจ้าชายแอนดรูว์ อัลเบิร์ต คริสเตียน เอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือ ดยุกแห่งยอร์ก เอิร์ลแห่งอินเวอร์นีส และบารอนคิลลีลี อัศวินสูงสุดแห่งราชีนีนาถสหราชอาณาจักร (His Royal Highness The Prince Andrew Albert Christian Edward, Prince of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland, Duke of York, Earl of Inverness and Baron Killyleagh, Knight Companion of the Most Noble Order of the Garter, Knight Grand Cross of the Royal Victorian Order, Canadian Forces Decoration, Aide-de-Camp to Her Majesty)
==พงศาวลี==
== อ้างอิง ==
ดยุกแห่งยอร์ก
ราชวงศ์วินด์เซอร์
นักบินเฮลิคอปเตอร์
คริสต์ศาสนิกชนนิกายแองกลิคันชาวอังกฤษ
บุคคลจากเวสต์มินสเตอร์
ตระกูลโบวส์-ลีออน
แขไข เทวิณ

แขไข เทวิณ เป็นนามปากกาของ จงกลณี พุทธิแพทย์ ธิดาของขุนจักรวิจารณ์บดีและนางจักรวิจารณ์บดี เกิดเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2471 ที่อำเภอฮอด เชียงใหม่ บิดารับราชการเป็นนายช่างทาง จึงต้องย้ายที่อยู่ไปตามต่างจังหวัดเสมอ ๆ
== ประวัติ ==
จบการศึกษาชั้นต้นจาก โรงเรียนมาแตร์เดอี และจบเตรียมอุดมจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ใน พ.ศ. 2488 ตั้งใจศึกษาต่อในคณะนิติศาสตร์ แต่ไม่สำเร็จเพราะสุขภาพไม่สมบูรณ์
สนใจอ่านหนังสือวรรณคดีและนวนิยายมาก โดยเฉพาะเรื่อง ลูกรักลูกชัง ของ ก. สุรางคนางค์ เริ่มงานเขียนขณะรับราชการที่กระทรวงคมนาคม โดยส่งเรื่องสั้นหรือบทกวีไปตามนิตยสารต่าง ๆ แต่มักได้รับการปฏิเสธ แต่ไม่ท้อถอยยังคงเขียนหนังสือต่อไปโดยหวังว่าจะได้เป็นนักประพันธ์สักวันหนึ่ง
ปี 2490 เริ่มยึดอาชีพเป็นนักเขียน แต่งเรื่องสั้นและยาวลงในหนังสือพิมพ์ ประชากร มี อ.ร.ด. (เอื้อม รุจิดิษฏ์) เป็นบรรณาธิการ ต่อมาเขียนลงในหนังสือพิมพ์ปิยมิตรของ ป. อินทรปาลิต
ปี 2495 พิมพ์นวนิยายเรื่องแรกคือ ชีวิตมืด ได้รับความนิยมจึงเกิดกำลังใจเขียนนิยายอีก จนได้รับรางวัลตุ๊กตาทองในฐานะเจ้าของบทประพันธ์จากเรื่อง เกล็ดแก้ว ในปี 2501 มีผลให้อาชีพนักประพันธ์ก้าวหน้า มีผลงานตีพิมพ์ในนิตยสารหลายฉบับ เช่น สกุลไทย เพลินจิตต์ แดนดารา เป็นต้น
ปี 2505 ตั้งใจไปศึกษาต่อยังประเทศฝรั่งเศส แต่ล้มป่วย เมื่อหายป่วยจึงเปลี่ยนใจไปท่องเที่ยวญี่ปุ่น  นาน6เดือน จึงเดินทางกลับ แล้วเขียนสารคดีเกี่ยวกับการเดินทางครั้งนั้นลงใน สกุลไทย
สมรสครั้งแรกกับ ฉัตร บุญยศิริชัย นักเขียนและนักหนังสือพิมพ์ มีบุตรสาวด้วยกันหนึ่งคนชื่อ แขไฉไล  แต่แยกทางกัน และแต่งงานใหม่กับ นักประพันธ์ และบรรณาธิการนิตยสารจักรวาล ชื่อ ประสิทธิ์ ศิริบันเทิง ชีวิตคู่ไม่ราบรื่น
กลับจากญี่ปุ่น พบเหตุร้ายแรงทางครอบครัวทำให้กระทบกระเทือนใจมาก อาการโรคประสาทและหัวใจกำเริบ แขไข เทวิณ ถึงแก่อนิจกรรมอย่างสงบเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2505  ที่โรงพยาบาลกลาง อายุเพียง 33 ปี
== นามปากกา ==
แขไข เทวิณ
จงกลณี ราชนิมิตร ใช้เขียนเรื่องสั้นและบทโทรทัศน์
อัจฉริยา  ใช้เขียนบทความ คอลัมน์สตรี
จันทร์เจ้า ใช้เขียนเรื่องสั้น
พิมพ์พัตรา ใช้เขียนบรรยายภาพการ์ตูน
== ผลงานบทประพันธ์ (ในนามแขไข เทวิณ) ==
ชีวิตมืด
ผู้เป็นที่รัก
ทุ่งรวงทอง
คนข่าวตะวันออก
ฟ้าแดง
ทาสนางดิน
นาคสวาท
ตามรอยเลือด
แก้วหยาดฟ้า
ฟ้าหม่น
เกล็ดแก้ว
ลั่นทมแดง
สร้อยสามกษัตริย์
จุมพิศฆาตกรรม
ปนัดดา
บุหลันแดง
ห้วงมารยา
ม่านไข่มุก
ราชาวดีสีทอง
เยี่ยมวิมานรัก
คัทลียาชาว
แรมสวรรค์
ขอบฟ้าสีเงิน
สาปสวาท
ความรักของสัตตบุษย์
วสันต์สั่ง
ขวัญชีวา
สายขิม
ทุ่งร้าง
มนัสสวาสดิ์
สายสวาทยังไม่สิ้น
สวรรค์เป็นพยาน
พระจันทร์ส่องแสง (แต่งไม่จบ)
== บทประพันธ์ที่นำไปสร้างภาพยนตร์ ==
ทุ่งรวงทอง (พ.ศ. 2500)
เกล็ดแก้ว (พ.ศ. 2501)
สายสวาทยังไม่สิ้น  (พ.ศ. 2503)
เยี่ยมวิมานรัก
แก้วหยาดฟ้า
ม่านไข่มุก
นักเขียนชาวไทย
นามปากกา
บุคคลจากโรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย
บุคคลจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
บุคคลจากอำเภอฮอด
คอมพิวเตอร์วางตัก

redirect แล็ปท็อป
กาลามสูตร

กาลามสูตร (เรียกอีกอย่างว่า เกสปุตตสูตร) คือ
เทศน์

เทศน์ แปลว่า การแสดง การชี้แจง การชี้ให้เห็นแจ้ง ใช้ว่า เทศนา (อ่านว่า เท-สะ-นา หรือ เทด-สะ-หนา) ก็ได้
เทศน์ หมายถึงการถ่ายทอดธรรมอันเป็นคำสั่งสอนทางศาสนาด้วยการแสดงชี้แจงให้ฟัง เป็นการเผยแผ่ศาสนาแบบหนึ่งที่ใช้กันมาแต่สมัยพุทธกาล การเทศน์ในสมัยพุทธกาลไม่มีพิธีการแต่อย่างใด เพียงผู้แสดงนั่งอยู่ในสถานที่สมควรและผู้ฟังมีลักษณะตั้งใจฟังก็สามารถแสดงได้ ในขณะที่การเทศนานั้น อาจมีลักษณะลีลาต่างกันไปบ้างตามแต่อุปนิสัยของแต่ละบุคคล สำหรับพระพุทธเจ้าแล้วบางครั้งจะทรงใช้คาถาประพันธ์หรือร้อยแก้วธรรมดา
ในประเทศไทย การเทศน์กลายเป็นส่วนประกอบสำคัญในพิธีกรรมต่าง ๆ ของชาวไทยมาช้านาน เช่น วันขึ้นบ้านใหม่ วันแต่งงาน ไปจนถึงงานศพ และมีข้อปลีกย่อยในการประกอบพิธีกรรมมากมาย เช่น ต้องมีการอาราธนาศีลอาราธนาธรรม การจุดเทียนส่องธรรม เป็นต้น พระสงฆ์ไทยแต่โบราณก็มีการดัดแปลงโดยเพิ่มทำนองให้น่าสนใจ เรียกว่า เทศน์แหล่ ปัจจุบันอาจแบ่งการเทศน์พิธีกรรมของพระสงฆ์ในประเทศไทยตามจำนวนผู้เทศน์ได้เป็น เทศเดี่ยว (เทศน์รูปเดียว) และเทศน์สองธรรมมาสน์ขึ้นไป (ปุจฉา-วิสัชนา)
คำว่า เทศน์ หรือการเทศน์แบบพิธีการ ในความรู้สึกส่วนใหญ่ของคนไทยมักจะเข้าใจว่าเป็นพิธีกรรมการสอนที่เป็นทางการ เน้นพิธีการ และมีรูปแบบตายตัวที่ผู้เทศน์ไม่สามารถใช้ลูกเล่นหรือใช้อุปกรณ์ เช่น ภาพหรือสื่อประสมมาใช้เพื่อประกอบการเทศน์ได้ ทำให้ในปัจจุบันพระสงฆ์ได้มีปรับเปลี่ยนวิธีการเทศน์ด้วยวิธีอื่น ๆ เพื่อให้เข้ากับยุคสมัยที่เปลี่ยนไป เช่น การเทศน์ในพิธีการโดยไม่ใช้สำนวนโบราณ การสอนธรรมะผ่านสื่อต่าง ๆ การแต่งหนังสือ การแต่งเพลงธรรมะ เป็นต้น ซึ่งการเทศน์ด้วยวิธีหลังจะสามารถเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายมากกว่า เพราะส่วนใหญ่ไม่ได้ใช้ทำนองแบบเทศน์พิธีการ และอาจมีมุกสอดแทรกลงไปทำให้น่าสนใจมากขึ้น
== ประเภทการเทศน์แบ่งตามทำนอง ==
การเทศน์ว่าโดยทำนองมี 2 แบบ คือ
เทศน์ธรรมวัตร คือเทศน์โดยในเสียงและทำนองเป็นปกติเหมือนอ่านหรือพูดธรรมดา ไม่ได้ออกเสียงและทำนองไพเราะด้วยการขับขาน มุ่งให้เข้าใจในเนื้อหาธรรมะเพื่อให้นำไปปฏิบัติได้เป็นสำคัญ เรียกว่า เทศน์ทำนองธรรมวัตร ก็ได้
เทศน์แหล่ คือเทศน์โดยใช้เสียงและทำนองที่มุ่งความไพเราะเป็นสำคัญ เช่น เทศน์มหาชาติ เทศน์แหล่ ซึ่งมีทั้งแหล่ในคือเรื่องในมหาชาติและแหล่นอกคือเรื่องอื่นๆ ที่นำมาเสริมโดยมุ่งความสุนทรีย์ เช่น แหล่ชมนก แหล่ชมดง แหล่หญิงม่าย
นอกจากนี้ยังมีเทศน์แบบอื่นๆ เช่น เทศน์แจง
== ความเป็นมาของการเทศน์แบบพิธีการของพระสงฆ์ในประเทศไทย ==
ในประเทศไทย การเทศน์แบบพิธีการสันนิษฐานว่าได้รับธรรมเนียมมาจากลังกา ปรากฏหลักฐานว่ามีการให้ความเคารพพระสงฆ์ผู้เทศนาด้วยการให้นั่งบนอาสนะสูงวิจตรไว้ในศิลาจารึกหลักที่ 1 (ด้านที่ 3) ดังนี้
จากหลักฐานดังกล่าวแสดงให้เห็นว่า การเทศนาธรรมบนอาสนะสูงใหญ่ของพระสงฆ์ได้มีมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย โดยนิยมมีพิธีเทศนาในวันธรรมสวนะ ซึ่งประเพณีเทศนาธรรมก็ยังคงมีอยู่ตามวัดต่าง ๆ จนในปัจจุบันนี้
== อ้างอิง ==
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช) ป.ธ. 9 ราชบัณฑิต พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ ชุด คำวัด, วัดโอรสาราม กรุงเทพฯ พ.ศ. 2548
พิธีกรรมในศาสนาพุทธ
คำศัพท์ศาสนาพุทธ