pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เฮอร์มีส

เฮอร์มีส (Hermes; Ἑρμῆς) เป็นพระเจ้าโอลิมปัสในศาสนาและเทพปกรณัมกรีก บุตรแห่งซูสและไลยาดีสเมอา พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าโอลิมปัสที่มีพระชนมายุน้อยที่สุดเป็นอันดับสอง
เฮอร์มีสทรงเป็นพระเจ้าแห่งการเปลี่ยนผ่านและเขตแดน พระองค์ทรงรวดเร็วและเจ้าเล่ห์ และสามารถเสด็จระหว่างโลกมนุษย์และพระเจ้าได้อย่างอิสระ ในฐานะทูตและผู้แจ้งข่าวแห่งพระเจ้า ผู้เจรจาระหว่างมนุษย์และพระเจ้า และผู้นำดวงวิญญาณสู่ปรโลก พระองค์ทรงเป็นผู้พิทักษ์และอุปถัมภ์นักเดินทาง คนเลี้ยงแกะ โจร นักพูดข้างถนนและคนมีปฏิภาณ วรรณกรรมและกวี นักกีฬาและกีฬา สิ่งประดิษฐ์และการค้า บางตำนานว่าพระองค์เป็นนักหลอกลวง และเอาชนะพระเจ้าองค์อื่นด้วยไหวพริบเพื่อความพอพระทัยส่วนพระองค์หรือเพราะทรงเห็นแก่มนุษยชาติ ลักษณะและสัญลักษณ์ประจำพระองค์มีประติมากรรมเฉพาะหัว ไก่เพศผู้และเต่าบก ถุงใส่เงิน รองเท้าแตะมีปีก หมวกมีปีก สัญลักษณ์หลักของพระองค์ คือ ไม้เท้าผู้แจ้งข่าว (kerykeion; caduceus) ซึ่งเป็นไม้เท้ามีปีกที่มีงูพันสองตัว
พระองค์ทรงถูกระบุเป็นพระเจ้าเมอร์คิวรีของโรมัน ซึ่งแม้เป็นพระเจ้าที่รับมาจากพวกอีทรัสคัน แต่ได้รับคุณลักษณะคล้ายกับเฮอร์มีสมาหลายประการ เช่น ทรงเป็นผู้อุปถัมภ์การค้า
== อ้างอิง ==
เทพเจ้ากรีก
เระไนะชะชิง

เระไนะชะชิง  หรือชื่อภาษาอังกฤษว่า คอลลาจอ็อฟอาวร์ไลฟ์ (Collage of Our Life) เป็น ภาพยนตร์ญี่ปุ่น ผลงานการกำกับของยุคิฮิโคะ ทสึทสึมิ (Yukihiko Tsutsumi) ออกฉายในวันที้ 16 พฤษภาคม ปีพ.ศ. 2546 ณ ประเทศญี่ปุ่น
== โครงเรื่อง ==
มาซาโตะ เป็นช่างภาพหนุ่ม เคยเรียนที่เดียวกับ ซาโตนากะ ซึ่งเคยชอบตามเขาไปถ่ายรูปด้วย  อยู่มาวันหนึ่งมีการจัดประกวดภาพถ่าย และทั้งสองก็เข้าร่วมด้วย ปรากฏว่าภาพของซาโตนากะได้รับรางวัล แต่มาซาโตะไม่ได้  ต่อมาซาโตนากะก็ตัดสินใจไปเรียนต่อที่อเมริกา และส่งผลงานต่างๆมาให้มาซาโตะดู และเมื่อมาซาโตะ ตามเธอไปที่อเมริกา เขาก็พบว่าเธอนั้นไม่ได้อยู่ที่นั้นอีกแล้ว..
== นักแสดง ==
=== นักแสดงหลัก ===
ริวเฮ มัตสึดะ (Ryuhei Matsuda) รับบท  Masato Segawa
เรียวโกะ ฮิโรสุเอะ (Ryoko Hirosue) รับบท  Satonaka
เอะอิโคะ โคะอิเคะ (Eiko Koike) รับบท  Aya
=== นักแสดงอื่น ===
โรเบิร์ต บาล์ดวิน (Robert Baldwin)
เคน เอะโทะ (Kan Eto)
อัตสึชิ ฮะระดะ (Atsushi Harada)
โดมินิกซ์ มาร์คัส (Dominic Marcus) รับบท  Cassius (as Maakusu Dominiku)
มายูโกะ นิชิยะมะ (Mayuko Nishiyama)
เรอิ โอะคะโมะโตะ (Rei Okamoto)
เรน โอะสุกิ (Ren Osugi) รับบท  Director
เกรกอรี่ พีคาร์ (Gregory Pekar) รับบท  James Bond
จิโระ ซะโตะ (Jiro Sato)
อิเซอิ ทะคะฮะชิ (Issei Takahashi)
สเตฟานี่ หวัง (Stephanie Wang) รับบท  Convoy
ลาอูรา วินดรัชท์ (Laura Windrath) รับบท  Girl in NY church
คารี่ วูดเวิร์ธ (Cary Woodworth)
ชิเกะโนะริ ยะมะซะคิ (Shigenori Yamazaki)
เควิน โอ ดริสโคล (Kevin O'Driscoll) รับบท  Construction Worker (uncredited)
== สถานที่ ==
กรุงโตเกียว : ประเทศญี่ปุ่น
นิวยอร์กซิตี้ : รัฐนิวยอร์ก : ประเทศสหรัฐอเมริกา
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
IMDb
วิกิพีเดียญี่ปุ่น
ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
ภาพยนตร์ตลก
ภาพยนตร์ชีวิต
ภาพยนตร์รัก
ภาพยนตร์แฟนตาซี
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2546
เฮราคลีส

เฮราคลีส (Heracles หรือ Herakles) เป็นชื่อเทพองค์หนึ่งในตำนานเทพเจ้ากรีก ชื่อมีความหมายว่า "ความรุ่งโรจน์ของเฮรา" เขาเป็นบุตรของเทพซูสกับนางแอลก์มินี เกิดที่เมืองธีบส์ เป็นหลานของแอมฟิไทรออน และเป็นเหลนของเพอร์ซูส เฮราคลีสนับเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ในปกรณัมกรีก ชื่อในตำนานเทพโรมันว่า เฮอร์คิวลีส ซึ่งดัดแปลงเอาเรื่องราวของเขาในปกรณัมกรีกไปใช้
นับแต่เฮราคลีสเกิดมาก็ตกอยู่ในความริษยาพยาบาทของเทพีเฮรา ซึ่งหึงหวงเทพซูสผู้สามี แม้เฮราคลีสเป็นบุตรเทพซูส แต่กลับมีกำเนิดเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา เมื่อโตขึ้น เฮราคลีสได้แต่งงานกับนางเมการะ มีบุตรสามคน เทพีเฮราบันดาลให้เขาวิกลจริตและสังหารบุตรภรรยาตายสิ้น เมื่อเขาคืนสติก็จะฆ่าตัวตายตาม แต่ธีซูสเพื่อนสนิทห้ามปรามไว้ แนะให้ไปขอคำพยากรณ์จากวิหารเดลฟี คำพยากรณ์บอกให้เฮราคลีสไปหาท้าวยูริสเทียสและรับทำภารกิจทุกประการตามแต่จะได้รับ เพื่อเป็นการชำระมลทินให้บริสุทธิ์ ท้าวยูริสเทียสสรรหาภารกิจอันเหลือที่มนุษย์จะกระทำได้ เรียกกันว่า "The Twelves Labours of Heracles" หรือ ภารกิจ 12 ประการของเฮราคลีส ได้แก่
ปราบราชสีห์แห่งนีเมียน
สังหารไฮดรา
จับกวางในป่าซีไรเนีย
จับหมูป่าแห่งเขาอีไรแมนทัส
ชำระคอกสัตว์ของท้าวออเจียส
สังหารนกกินคนสติมฟาเลียน
จับกระทิงแห่งเกาะครีต
จับม้าของไดโอมีดีส
ชิงเข็มขัดของนางฮิปโพลีที
ชิงฝูงโคของยักษ์จีริออน
เก็บผลแอปเปิลทองคำของนางเฮสเพอริดีส
เอาหมาสามหัวเซอร์บิรัสมาจากยมโลก
หลังภารกิจ เฮราคลีสยังได้ร่วมไปกับขบวนนาวิกของเจสัน เพื่อไปค้นหาขนแกะทองคำ และประกอบวีรกรรมอื่นๆ อีกมาก แต่เหมือนบาปกรรมของเฮราคลีสยังไม่สิ้นสุด เขาเกิดวิกลจริตสังหารเพื่อนอีก จนต้องไปเป็นทาสนางออมฟลี ต้องสวมชุดสตรีและทำการงานของผู้หญิง เมื่อพ้นโทษ เขาจึงได้นางเดียไนระ (Deianira) เป็นภรรยา
นางเดียไนระนี้เป็นเหตุแห่งความตายของเฮราคลีส เพราะนางหลงเชื่อคำลวงของเซนทอร์ชื่อ เนสสัส (Nessus) จึงนำเสื้อคลุมเปื้อนเลือดเซนทอร์ซึ่งเป็นยาพิษไปให้เฮราคลีสสวม ด้วยเข้าใจผิดว่าเป็นยาเสน่ห์จะให้เฮราคลีสรักแต่ตนเพียงผู้เดียว เมื่อเฮราคลีสจะตาย เทพซูสจึงบันดาลให้ร่างเขาไหม้เป็นจุณแล้วรับขึ้นสวรรค์ ประทานเทพธิดาฮีบีให้เป็นคู่ครอง
บุคคลในตำนานเทพปกรณัมกรีก
อีเนียส

อีเนียส (Aeneas) เป็นชื่อวีรบุรุษคนหนึ่งในตำนานปกรณัมกรีก เป็นเจ้าชายคนหนึ่งแห่งเมืองทรอย เป็นบุตรของเทพีอโฟรไดท์กับแอนไคซีส ญาติผู้น้องของท้าวเพรียม เจ้าเมืองทรอย อีเนียสจึงมีศักดิ์เป็นหลานของท้าวเพรียม เป็นลูกพี่ลูกน้องกับเฮกเตอร์และปารีส
อีเนียสมีส่วนร่วมรบอยู่ในสงครามเมืองทรอย แต่ได้รับการปกป้องระหว่างการรบหลายครั้งจากเทพมารดาคืออโฟรไดท์ รวมถึงอพอลโลและโพไซดอน ก่อนทรอยจะแตก อโฟรไดท์ช่วยให้อีเนียสหนีออกมาได้ เขาพาพลเมืองและทหารติดตามที่หลงเหลือ รวมถึงเชื้อพระวงศ์ทรอยอีกจำนวนหนึ่ง เดินทางระหกระเหินไปจนถึงดินแดนอิตาลี และตั้งอาณาจักรใหม่ขึ้นชื่อว่า อาณาจักรโรมัน ด้วยเหตุนี้ เทพปกรณัมของโรมันจึงมีเค้าที่มาจากเทพปกรณัมของกรีก
อีเลียด
บุคคลในตำนานเทพปกรณัมกรีก
มาร์ชสาธารณรัฐเขมร

มาร์ชสาธารณรัฐเขมร (ដំណើរសាធារណរដ្ឋខ្មែរ ฎํเณีรสาธารณรฎฺฐแขฺมร) เป็นชื่อของเพลงชาติของประเทศกัมพูชาในยุคสาธารณรัฐเขมร ตั้งแต่ พ.ศ. 2513 - พ.ศ. 2518 ประพันธ์โดยศาสตราจารย์ มอม โบเจียนี (លោកសាស្ត្រាចារ្យ ម៉ម បូជានី) ซึ่งเป็นนายกศาลาดุริยดนตรี (នាយកសាលាតុរ្យតន្ត្រី) แห่งกลุ่มมหาวิทยาลัยวิจิตรศิลปะ ในสมัยที่ท่าน ฮาง ทุน ฮัก (ហង្ស ធុន ហាក់) เป็นอธิการบดี
เพลงนี้มีชื่อภาษาอังกฤษว่า "The March of The Khmer Republic" และมีชื่อภาษาฝรั่งเศสว่า "La Marche de la République Khmère"
== เนื้อร้อง ==
==  อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เพลงชาติกัมพูชา
สาธารณรัฐเขมร
สโนว์

สโนว์ อาจหมายถึง
สโนว์ (นักร้อง) หรือในชื่อจริงว่า Darrin O'Brien นักร้องเรกเก้ชาวแคนาดา
สโนว์ ตัวละครในอิทธิฤทธิ์พิชิตมายา
สโนว์ วิลเลียส ตัวละครในไฟนอลแฟนตาซี XIII
ในภาษาอังกฤษ
หิมะ
กินตะ

กินตะ หรือ กิงตะ สามารถหมายถึง
กินตะ (Kinta) เขตการปกครองในประเทศมาเลเซีย
โทรามิซี กินตะ  ตัวละครในอิทธิฤทธิ์พิชิตมายา
ชาร์ลี มากรี

ชาร์ลี มากรี (Charlie Magri) นักมวยสากลชาวอังกฤษ เกิดเมื่อ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2499 ที่เมืองตูนิส ประเทศตูนิเซีย สถิติการชก 35 ครั้ง ชนะ 30 (น็อค 23) แพ้ 5
== ประวัติ ==
เดิมมากรีเป็นชาวตูนิเซีย ภายหลังจึงย้ายครอบครัวมาอยู่ที่อังกฤษ เริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2520 ชกเพียงสามครั้งเท่านั้นก็ได้ครองแชมป์อังกฤษรุ่นฟลายเวทและได้ครองแชมป์ยุโรปรุ่นเดียวกันนี้ในอีกสองปีต่อมา
มากรีได้ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ พ.ศ. 2526 และเป็นฝ่ายชนะน็อค อีเลียนาริโอ เมอร์ซิเดสจากโดมินิกัน ยก 7 ได้ครองแชมป์โลก แต่พอป้องกันตำแหน่งครั้งแรกกลับเสียแชมป์ แพ้น็อค แฟรงค์ ซีนาโบ จากฟิลิปปินส์อย่างเหลือเชื่อในยกที่ 6
หลังจากเสียแชมป์โลก มากรีกลับมาครองแชมป์ยุโรปรุ่นฟลายเวทได้อีกครั้ง จากนั้นจึงขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC อีกครั้ง คราวน้เป็นฝ่ายแพ้น็อค สด จิตรลดา ยก 5 ชิงแชมป์ไม่สำเร็จ จากนั้น มากรีหวนกลับมาครองแชมป์ยุโรปได้อีกสมัย จนกระทั่งเสียแชมป์ไปจึงแขวนนวมใน พ.ศ. 2528
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์อังกฤษรุ่นฟลายเวท (2520)
แชมป์ยุโรปรุ่นฟลายเวท
* ชิง 1 พฤษภาคม 2522 ชนะคะแนน ฟรานโก อูเดลลา ที่อังกฤษ
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 4 ธันวาคม 2523 ชนะคะแนน มานูเอล การ์รัสโซ ที่ อังกฤษ
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 28 มิถุนายน 2523 ชนะน็อค กิโอวานนี กัมปูราโต ยก 3 ที่ อังกฤษ
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 24 กุมภาพันธ์ 2524 ชนะน็อค เอ็นริกิว โรดริกูเอซ กัล ยก 2 ที่ อังกฤษ
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 18 กันยายน 2525 ชนะน็อค เอ็นริกิว โรดริกูเอซ กัล ยก 2 ที่ สเปน
* สละแชมป์
แชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC
* ชิง 15 มีนาคม 2526 ชนะน็อค อีเลียนซิโอ เมอร์เซเดส ยก 7 ที่ อังกฤษ
* เสียแชมป์ 27 กันยายน 2526 แพ้น็อค แฟรงค์ ซีเดโน ยก 6 ที่ อังกฤษ
แชมป์ยุโรปรุ่นฟลายเวท
* ชิง 23 สิงหาคม 2527 ชนะน็อค ฟรานโก เชอร์ชิ ยก 1 ที่ อิตาลี
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 30 ตุลาคม 2528 ชนะน็อค ฟรานโก เชอร์ชิ ยก 2 ที่ อิตาลี
* เสียแชมป์ 20 พฤษภาคม 2529 แพ้น็อค ดุก แมคเคนซี ยก 5 ที่ อังกฤษ
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2528 แพ้น็อค สด จิตรลดา ยก 5 ที่ อังกฤษ
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
คนเหล็ก. ย้อนอดีตมวยดัง: ชาร์ลี มากรี นักชกผู้ดี สายพันธุ์ตูนิเซีย อดีตคู่ชิงของสด จิตรลดา. นิตยสารมวยโลก. เล่มที่ 1165 มกราคม 2550 หน้า 42 - 43
นักมวยสากลชาวอังกฤษ
บุคคลจากตูนิส
แชมป์โลก WBC
แชมป์มวยสากลทวีปยุโรป
ชาวอังกฤษเชื้อสายตูนิเซีย
บุคคลจากลอนดอน
คอนราโด วาสเควซ

คอนราโด วาสเควซ (Conrado Vasquez) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 12 ครั้ง ชนะ 4 แพ้ 8
== ประวัติ ==
วาสเควซขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 30 เมษายน พ.ศ. 2514 ชนะน็อค วิค วิซการ์รา ยก 4 ต่อมาได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวทที่ว่างเมื่อ 17 กันยายน พ.ศ. 2517 เสมอกับถนอมจิต สุโขทัยที่กรุงเทพฯ ไม่ได้แชมป์ จากนั้น ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวทที่ว่างอีกครั้งเมื่อ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 แพ้คะแนน เวนิส บ.ข.ส. ไม่ได้แชมป์อีก จากนั้นขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 แพ้คะแนน โรแลนโด นาวาเรตเต ไม่ได้แชมป์ วาสเควซได้เดินทางไปชกมวยที่สหรัฐตั้งแต่ปลายปี พ.ศ. 2518 และชกชนะติดกันสามครั้ง จึงได้ชิงแชมป์มวยสากลของรัฐแคลิฟอร์เนียเมื่อ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2519 ชนะคะแนน โฮเซ่ เดล ริโอ ได้แชมป์มาครอง วาสเควซยังชกในสหรัฐจนถึง พ.ศ. 2521 หลังจากชกแพ้น็อค โรเบอร์โต รูบัลดิโน ยก 8 เมื่อ 11 พฤศจิกายน แล้ว วาสเควซก็แขวนนวมไป
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์รัฐแคลิฟอร์เนียรุ่นแบนตัมเวท
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 17 กันยายน พ.ศ. 2517 เสมอกับ ถนอมจิต สุโขทัยที่กรุงเทพฯ
* ชิงแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 22 พฤศจิกายน 2517 แพ้คะแนน เวนิส บ.ข.ส.. ที่ กทม. (บางแห่งว่าการชกครั้งนี้มีขึ้นเมื่อ 29 พฤศจิกายน แต่ที่ถูกเป็น 22 พฤศจิกายน)
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวท
บุคคลจากรัฐฮาวาย
เบตูลิโอ กอนซาเลซ

เบตูลิโอ เซกุนโด กอนซาเลซ (Betulio Segundo González) เป็นนักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา เกิดเมื่อ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2492 ที่เมืองมาราไกโบ ประเทศเวเนซุเอลา สถิติการชก 91 ครั้ง ชนะ 75 (น็อก 50) เสมอ 4 แพ้ 12
== ประวัติ ==
กอนซาเลซขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวตถึง 3 ครั้ง จึงประสบความสำเร็จ ครั้งแรก ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBA แพ้คะแนนมิซาโอะ โอบะ เมื่อ พ.ศ. 2514 และขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBC ในปีเดียวกัน เสมอกับเอร์บีโต ซาลาบาร์รียา จนครั้งที่ 3 เมื่อขึ้นชิงแชมปืโลกรุ่นรุ่นฟลายเวต WBC ที่ว่างชนะน็อกโซคราเตส บาโตโต ยก 4 ได้ครองแชมป์โลก แต่เมื่อขึ้นชกป้องกันตำแหน่งครั้งแรกก็เสียแชมป์ให้เวนิส บ.ข.ส. จนกระทั่งเวนิสสละแชมป์ กอนซาเลซจึงชิงแชมป์ที่ว่าง ชนะคะแนนมิเกล กันโต ได้ครองแชมป์อีกครั้ง ป้องกันตำแหน่งได้ 2 ครั้งก็เสียแชมป์ให้โชจิ โองูมะ
เมื่อกันโตชนะโองูมะได้ครองแชมป์โลก กอนซาเลซขึ้นชิงแชมป์กับกันโตอีก 2 ครั้ง แต่แพ้คะแนนไปทั้งสองครั้ง ต่อมา พ.ศ. 2521 กอนซาเลซจึงได้ครองแชมป์โลกสมัยที่ 3 เมื่อชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBA ชนะคะแนนกูติ เอสปาดัส ป้องกันตำแหน่งได้ 3 ครั้ง จึงเสียแชมป์ให้ลุยส์ อิบาร์รา
เมื่อเสียแชมป์ไปแล้ว กอนซาเลซยังมีโอกาสขึ้นชิงแชมป์อีก 2 ครั้งแต่ไม่ประสบความสำเร็จ แพ้น็อกฆวน เอร์เรรา ยก 7 เมื่อ พ.ศ. 2524 และแพ้คะแนนซานโตส ลาเซียร์ เมื่อ พ.ศ. 2525 ใน พ.ศ. 2526 กอนซาเลซไม่ได้ขึ้นชกอีกเลย กลับมาชกอีกสองครั้งเมื่อ พ.ศ. 2527 จนชิงแชมป์ลาตินอเมริการุ่นฟลายเวตไม่สำเร็จจึงแขวนนวมไป
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์เวเนซุเอลารุ่นฟลายเวต (2513)
แชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBC
* ชิง 3 มิถุนายน 2515 ชนะน็อกโซคราเตส บาโตโต ยก 4 ที่เวเนซุเอลา
* เสียแชมป์ 29 กันยายน 2515 แพ้น็อกเวนิส บ.ข.ส. ยก 10 ที่กรุงเทพมหานคร
แชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBC
* ชิง 4 สิงหาคม 2516 ชนะคะแนนมิเกล กันโต ที่เวเนซุเอลา
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 17 พฤศจิกายน 2516 ชนะน็อกอัลเบร์โต โมราเลส ยก 11 ที่เวเนซุเอลา
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 20 กรกฎาคม 2517 ชนะน็อกฟรังโค อูเดลลา ยก 10 ที่อิตาลี
* เสียแชมป์ 1 มกราคม 2517 แพ้คะแนนโชจิ โองูมะ ที่ญี่ปุ่น
แชมป์ WBC FECARBOX รุ่นฟลายเวต
* ชิง 20 มิถุนายน 2519 ชนะน็อกอิลเด โรเช ยก 2 ที่เวเนซุเอลา
แชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBA
* ชิง 12 สิงหาคม 2521 ชนะคะแนนกูติ เอสปาดัส ที่เวเนซุเอลา
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 4 พฤศจิกายน 2521 ชนะน็อกมาร์ติน บาร์กัส ยก 12 ที่เวเนซุเอลา
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 29 มกราคม 2522 เสมอกับโชจิ โองูมะ ที่ญี่ปุ่น
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 6 กรกฎาคม 2522 ชนะน็อกโชจิ โองูมะ ยก 12 ที่ญี่ปุ่น
* เสียแชมป์ 17 พฤศจิกายน 2522 แพ้คะแนนลุยส์ อิบาร์รา ที่เวเนซุเอลา
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBA เมื่อ 1 เมษายน 2514 แพ้คะแนนมิซาโอะ โอบะ ที่ญี่ปุ่น
* ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBC เมื่อ 20 พฤศจิกายน 2514 เสมอกับเอร์บีโต ซาลาบาร์รียา ที่เวเนซุเอลา
* ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBC เมื่อ 24 พฤษภาคม 2518 แพ้คะแนนมิเกล กันโต ที่เม็กซิโก
* ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBC เมื่อ 3 ตุลาคม 2519 แพ้คะแนนมิเกล กันโต ที่เม็กซิโก
* ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBA เมื่อ 19 ธันวาคม 2524 แพ้น็อกฆวน เอร์เรรา ยก 7 ที่เม็กซิโก
* ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวต WBA เมื่อ 14 สิงหาคม 2525 แพ้คะแนนซานโตส เบนิกโน ลาเซียร์ ที่เวเนซุเอลา
* ชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นฟลายเวตเมื่อ 7 กรกฎาคม 2527 แพ้คะแนนอัลเบร์โต กัสโตร ที่เวเนซุเอลา
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com  
นักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา
แชมป์โลก WBC
แชมป์โลก WBA
บุคคลจากมาราไกโบ
สำราญ ทรัพย์นิรันดร์

สำราญ ทรัพย์นิรันดร์ (เกิด พ.ศ. 2471 - ) เป็นนักเขียน นักหนังสือพิมพ์ นักจัดรายการวิทยุ เจ้าของนามปากกา หลวงเมือง และเขียนคอลัมน์ทำนายโชคชะตา ในนาม หมอทรัพย์ สวนพลู
สำราญ ทรัพย์นิรันดร์ เกิดที่ย่านตลาดพลู ฝั่งธนบุรี กำพร้ามารดาตั้งแต่เด็ก และอาศัยอยู่กับบิดาสองคน จบชั้นมัธยมจากโรงเรียนวัดนวลนรดิศ และเรียนวิชาการหนังสือพิมพ์ภาคค่ำ ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  เมื่อ พ.ศ. 2494  รุ่นเดียวกับสมบูรณ์ วรพงษ์ และสุรชัย ดิลกวิลาศ 
สำราญ เริ่มงานเขียนในเครือ ไทยพาณิชยการ ใน "กะดึงทอง รายเดือน"  กับ สาทิส อินทรกำแหง  ต่อมาจึงออกมาทำหนังสือ "สัปดาห์สาส์น" กับ นิลวรรณ ปิ่นทอง แล้วไปเป็นผู้ช่วยหัวหน้าฝ่ายรายการ ที่วิทยุเสียงสามยอด  แล้วลาออกไปเป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ "เจ้าพระยารายสัปดาห์"
สำราญทำหน้าที่เป็นผู้เขียนบท รายการ "ข่าวสารทางอากาศ" ทางสถานีวิทยุ ททท.  ตั้งแต่ พ.ศ. 2506 - 2527  ทำงานกับหนังสือพิมพ์สยามนิกร สยามสมัย และพิมพ์ไทย  งานเขียนที่มีชื่อเสียง คือเรื่องชุด "นาฏกรรมเมืองหลวง" ใช้นามปากกา "หลวงเมือง"  ต่อมาได้เป็นนักเขียนให้กับ สยามรัฐ และเริ่มใช้นามปากกา "หมอทรัพย์ สวนพลู" เขียนคอลัมน์ "ดวงใครดวงมัน" ทำนายโชคชะตา จนกระทั่ง หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช เสียชีวิต จึงลาออกจากสยามรัฐ มาเป็นนักเขียนประจำที่ มติชน และข่าวสด
ปัจจุบัน เป็นที่ปรึกษาในเครือมติชน และมีงานเขียนประจำในมติชนสุดสัปดาห์ และฉบับวันอาทิตย์
ผลงานรวมเล่มของสำราญ ทรัพย์นิรันดร์ ได้แก่
ภริยาฯ (ภรรยาที่เคารพรัก) (2514) 
นาฏกรรมในเงามืด (2544)
ลางสังหรณ์ (2545)
อยู่กับผี (2548)
พยากรณ์ชะตารายปี
== อ้างอิง ==
นักเขียนชาวไทย
นักหนังสือพิมพ์ชาวไทย
บุคคลจากโรงเรียนวัดนวลนรดิศ
นิสิตเก่าคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
นักโหราศาสตร์
นักจัดรายการวิทยุ
บุคคลจากกรุงเทพมหานคร‎‎
ถนนทางรถไฟสายเก่าปากน้ำ

ถนนทางรถไฟสายเก่าปากน้ำ (Thanon Thang Rotfai Sai Kao Paknam) เป็นถนนสายสำคัญสายหนึ่งของกรุงเทพมหานครและจังหวัดสมุทรปราการ เดิมเป็นทางเดินรถไฟสายปากน้ำ ต่อมาเมื่อยกเลิกรถไฟสายปากน้ำแล้วจึงปรับเป็นถนนขนาด 2 ช่องทางจราจรสวนทาง มีจุดเริ่มต้นจากถนนพระรามที่ 4 ในพื้นที่แขวงคลองเตย เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร ตัดกับถนนเกษมราษฏร์ แล้วจึงเลียบทางพิเศษเฉลิมมหานคร ตัดกับถนนกล้วยน้ำไทแล้วจึงลอดใต้ทางพิเศษเฉลิมมหานคร จากนั้นจึงข้ามคลองพระโขนงเข้าสู่แขวงพระโขนง เขตคลองเตย ตัดกับซอยสุขุมวิท 50 จากนั้นจึงเข้าพื้นที่แขวงพระโขนงใต้ เขตพระโขนง บริเวณใกล้กับจุดตัดกับถนนอาจณรงค์ซึ่งเป็นถนนเลียบทางรถไฟ แล้วเลียบแม่น้ำเจ้าพระยา ตัดกับซอยสุขุมวิท 62 จากนั้นจึงข้ามคลองบางอ้อเข้าพื้นที่แขวงบางนาเหนือ เขตบางนา ตัดกับถนนสรรพาวุธเข้าพื้นที่แขวงบางนาใต้ แล้วข้ามคลองบางนา ผ่านหน่วยงานทหารเรือ จากนั้นจึงเข้าเขตจังหวัดสมุทรปราการ โดยถนนสายนี้ทำหน้าที่แบ่งเขตระหว่างเขตเทศบาลตำบลสำโรงเหนือ อำเภอเมืองสมุทรปราการ กับเขตเทศบาลเมืองปู่เจ้าสมิงพราย อำเภอพระประแดง จากนั้นจึงข้ามคลองสำโรง แล้วตัดกับถนนปู่เจ้าสมิงพราย สุดท้ายจึงลอดใต้ทางพิเศษกาญจนาภิเษก และไปสิ้นสุดที่ถนนสุขุมวิทกิโลเมตรที่ 22 (บริเวณพิพิธภัณฑ์ช้างเอราวัณ) ที่ทางแยกโค้งเกริก ถนนทางรถไฟสายเก่านี้เดิมเคยเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3109 ปัจจุบันอยู่ในความรับผิดชอบของกรุงเทพมหานครและกรมทางหลวงชนบท (ช่วงถนนในเขตจังหวัดสมุทรปราการ)
== ลักษณะและสภาพพื้นผิวถนน ==
ในเขตกรุงเทพมหานครเป็นถนนลาดยางและถนนคอนกรีต สภาพถนนตั้งแต่ซอยสุขุมวิท 50 ถึงทางแยกสรรพาวุธถนนเป็นหลุมบ่อเสียหายมาก มีหลุมบ่อขนาดใหญ่และลึกอยู่ทั่วไป (เกิดอุบัติเหตุบ่อยครั้ง โดยเฉพาะผู้ขับขี่จักรยานยนต์) เนื่องจากเป็นเส้นทางวิ่งของรถบรรทุกสินค้าเข้าท่าเรือคลองเตย ส่วนเขตจังหวัดสมุทรปราการเป็นถนนคอนกรีต โดยทั่วไปสภาพถนนดี มั่นคง แข็งแรง มีหลุมบ่อบ้างเล็กน้อยบริเวณหน้าบริษัทโตโยต้า มอเตอร์ (ประเทศไทย) จำกัด และบริษัท ฮอนด้า ออโตโมบิล (ประเทศไทย) จำกัด ช่วงตั้งแต่ถนนสุขุมวิทถึงถนนปู่เจ้าสมิงพรายเปิดให้เดินรถขาขึ้นได้ทางเดียว
ทางรถไฟสายเก่าปากน้ำ
ทางรถไฟสายเก่าปากน้ำ
ทางรถไฟสายเก่าปากน้ำ
ทางรถไฟสายเก่าปากน้ำ
ทางรถไฟสายเก่าปากน้ำ
ราชวงศ์วาลัว

ราชวงศ์วาลัว (Maison de Valois, Valois dynasty) เป็นสาขาย่อยของราชวงศ์กาเปเตียง สืบราชสมบัติฝรั่งเศสต่อจากราชวงศ์กาเปเตียงในค.ศ. 1328 และส่งต่อให้ราชวงศ์บูร์บงในค.ศ. 1589 ราชวงศ์วาลัวสาขาเบอร์กันดีปกครองแคว้นเบอร์กันดีด้วย เป็นดุ๊กแห่งเบอร์กันดี ราชวงศ์วาลัวสืบเชื้อสายมาจากชาร์ลส์ เคานต์แห่งวาลัว (Charles, Count of Valois) พระโอรสองค์ที่ 3 ของพระเจ้าฟิลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศส
แม้พระเจ้าฟิลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศส ราชวงศ์กาเปเตียงจะมีพระโอรสถึงสามองค์ ซึ่งทั้งสามพระองค์ก็ได้เป็นกษัตริย์ แต่กลับไม่มีพระองค์ใดมีทายาทเลย ในค.ศ. 1328 พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 4 สิ้นพระชนม์ พระนางอิซาเบลลา พระขนิษฐาของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 4 ทรงอภิเษกกับพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ และมีพระโอรสเป็นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ดังนั้นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดจึงเป็นพระญาติที่ใกล้ชิดที่สุดของพระเจ้าชาร์ลส์ที่จะขึ้นครองบัลลังก์ฝรั่งเศส แต่ไม่มีขุนนางฝรั่งเศสคนใดจะยอมให้กษัตริย์อังกฤษมาครองฝรั่งเศสเป็นแน่ จึงยกกฎซาลิก (Salic Law) อันเก่าแก่ของชาวแฟรงก์โบราณออกมาอ้างว่าการสืบสันตติวงศ์นั้นจะต้องผ่านทางผู้ชายเท่านั้น เท่ากับตัดพระนางอิซาเบลลาและพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดออกไป และยกบัลลังก์ให้ฟีลิป ลูกชายของชาร์ลส์แห่งวาลัว เป็นพระเจ้าฟีลิปที่ 4 ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์วาลัว
ทั้งพระเจ้าฟิลิปและพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดตกลงกันแล้วว่าจะให้พระเจ้าฟีลิปครองฝรั่งเศส แต่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดรักษาแคว้นกาสโคนี (Gascony) ไว้ แต่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทำสงครามกับสกอตแลนด์ ซึ่งเป็นพันธมิตรของฝรั่งเศส พระเจ้าฟีลิปจึงฉวยโอกาสบุกแคว้นกาสโคนี แต่ศึกกับสกอตก็เสร็จเร็ว พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดยกทัพมาบุกฝรั่งเศสในค.ศ. 1338 กลายเป็นชนวนสงครามร้อยปี (Hundred Years' War)
หลุยส์ พระโอรสของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 5 ได้รับแต่งตั้งเป็นดยุกแห่งออร์เลออง (Duke of Orléans) ดยุกหลุยส์ให้ชาร์ลส์ลูกชายเป็นดยุกแห่งออร์เลออง และแต่งตั้งชองลูกชายอีกคนให้เป็นเคานต์แห่งอองกูแลม (Count of Angoulême) ทั้งลูกหลานของทั้งสองคนจะกลายเป็นสาขาย่อย คือ สาขาออร์เลออง และสาขาอองกูแลม
พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 8 สิ้นพระชนม์ในค.ศ. 1498 ทำให้ราชวงศ์วาลัวสายตรงสิ้นสุดลง ดยุกแห่งออร์เลออง ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 แห่งฝรั่งเศส แต่พระเจ้าหลุยส์ก็สิ้นพระชนม์ไร้ทายาทอีกในค.ศ. 1515 เคานต์แห่งอองกูแลม ขึ้นเป็นพระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 1
พระเจ้าอองรีที่ 3 ทรงได้เป็นกษัตริย์แห่งโปแลนด์ด้วย แต่ก็ทรงสละบัลลังก์โปแลนด์มาครองฝรั่งเศส พระเจ้าอองรีทรงสิ้นพระชนม์ในค.ศ. 1589 ทำให้ตามกฎซาลิกบัลลังก์ตกเป็นของกษัตริย์แห่งนาวาร์ ราชวงศ์บูร์บงต่อไป
== อ้างอิง ==
ราชวงศ์ฝรั่งเศส
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
โชติศรี ท่าราบ

แพทย์หญิงโชติศรี ท่าราบ (6 ตุลาคม พ.ศ. 2462 - 30 ธันวาคม พ.ศ. 2559)  เป็นนักเขียนเรื่องสั้น นักวิจารณ์ดนตรีคลาสสิก นักวิจารณ์ภาพยนตร์ และละครโทรทัศน์ มีผลงานเขียนวิจารณ์ดนตรีในนิตยสาร "ชาวกรุง" ติดต่อกัน 14 ปี ได้รับการเชิดชูเกียรติ รางวัลนราธิป ประจำปี พ.ศ. 2544 และได้รับการเชิดชูเกียรติ รางวัลเกียรติคุณแห่งความสำเร็จ รางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิง ประจำปี พ.ศ. 2549 เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550
== ประวัติ ==
โชติศรีเกิดที่บ้านสวนริมคลองบางซื่อ หลังกรมทหารปืนใหญ่ที่ 1 รักษาพระองค์ เป็นบุตรีของพันเอก พระยาศรีสิทธิสงคราม (ดิ่น ท่าราบ) กับคุณหญิงตลับ ศรีสิทธิสงคราม (สกุลเดิม อ่ำสำราญ) มีพี่น้อง คือ
อัมโภช จุลานนท์ มารดาของพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ ประธานองคมนตรี
แพทย์หญิงโชติศรี ท่าราบ
อารีพันธ์ ประยูรโภคราช
ชัยสิทธิ์ ท่าราบ
โชติศรีจบการศึกษาจากโรงเรียนสตรีโชติเวช,โรงเรียนราชินีบน, มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์และศิริราชพยาบาล (ปัจจุบันคือคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล) เมื่อปี พ.ศ. 2487 รุ่น 49 ตามลำดับ จากนั้นจึงเข้าทำงานที่ร้านวิทยาศรม ถนนราชดำเนิน จนเกษียณอายุ
เริ่มงานเขียน จากการเขียนเรื่องสั้น ลงพิมพ์ใน "สยามนิกรวันอาทิจ" และเริ่มงานเขียนวิจารณ์ดนตรีคลาสสิก ชื่อคอลัมน์ "กลางกรุง" ในนิตยสาร "ชาวกรุง" โดยใช้นามปากกาว่า "จิ๋ว บางซื่อ" โดยเขียนด้วยสำนวนเหมือนเป็นนักเขียนชาย ติดต่อกันโดยผู้อ่านไม่ทราบ เป็นเวลาถึง 10 ปี  นอกจากนี้ยังใช้นามปากกาต่างๆกัน อีกหลายนาม คือ
"ณ เพ็ชรภูมิ" เขียนเรื่องสั้น
"เนือง" วิจารณ์ละคร และวิจารณ์การใช้ภาษาไทย
"หนูเหน็ง" วิจารณ์หนังสือ
"แกลตา" วิจารณ์ภาพยนตร์
แพทย์หญิงโชติศรี ท่าราบ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2559 สิริอายุ 97 ปี
== ผลงาน ==
บรรเลงรมย์ เล่ม 1,2
ป่าหิมพานต์
น้ำหยดลงหิน
กำศรวลพระยาศรี
เนื้อนาบุญแห่งชีวิต
ก้นลิ้นชัก
เรื่องของสัตว์ การอยู่ร่วมกันอย่างสันติ ระหว่าง คน สัตว์ และต้นไม้ใบหญ้า
เปิดกรุ
ทัวร์ 4 ประเทศใน 2 สัปดาห์
== อ้างอิง ==
83 ปี จิ๋ว บางซื่อ หมอเพลง นักเลงวิจารณ์  วารสารเพลงดนตรี ปีที่ 8 ฉบับที่ 12 เดือนตุลาคม 2545
‘จิ๋ว’ แต่แจ๋ว แห่งวงการวิจารณ์บันเทิง  กรุงเทพธุรกิจ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550
90 ปี "โชติศรี ท่าราบ" จาก "หมอจิ๋ว" ลูกกบฏ สู่ "หมอเพลง บรรเลงภาษา" ผู้เลอค่าในแวดวงวรรณกรรม มติชน 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553
นักเขียนชาวไทย
แพทย์หญิงชาวไทย
บุคคลจากโรงเรียนราชินีบน
บุคคลจากคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล
บุคคลจากเขตบางซื่อ
ที.ไอ.

ที.ไอ. (T.I.) หรือชื่อจริงว่า คลิฟฟอร์ด โจเซฟ แฮร์ริส จูเนียร์ (Clifford Joseph Harris, Jr.) เกิดเมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 1980 เดิมเคยใช้ชื่อว่า ที.ไอ.พี. เป็นแร็ปเปอร์ชาวอเมเริกัน นักแต่งเพลง นักแสดง และยังเป็น CEO ค่ายเพลง Grand Hustle Records
== ประวัติ ==
ที.ไอ. เกิดที่แอตแลนต้า รัฐจอร์เจีย เริ่มแร็ปตั้งแต่อายุ 9 ปี จากนั้นได้เซ็นสัญญากับ อริสต้าเรคคอร์ด ค่ายย่อยลาเฟซ เดิมใช้ชื่อว่า ที.ไอ.พี. (T.I.P.) แต่ย่อลงเหลือเป็น ที.ไอ. เพื่อเคารพแร็ปเปอร์ Q-Tip ศิลปินร่วมค่าย
มีผลงานชุดแรกคือ I'm Serious ออกเดือนตุลาคม 2001 สามารถเข้าชาร์ทได้ใน 30 อันดับแรกของ Top R&B Hip-Hop หลังจากนั้นได้ร่วมในค่ายเพลงแอตแลนต้าเรคคอร์ดส มีผลงานชุด Trap Muzik วางขายเมื่อ 19 สิงหาคม ค.ศ. 2003  สามารถขึ้นชาร์ทได้ที่อันดับ 4 ของชาร์ทบิลบอร์ดอัลบั้มใน Billboard 200 เขายังร่วมงานกับศิลปินฮิปฮอปหลายคนอย่าง B.G., Nelly, Lil Wayne, plus Mannie Fresh ในอัลบั้มชุดที่ 3 ชื่อว่า Urban Legend สามารถขึ้นชาร์ทอัลบั้ม Billboard 200 ที่อันดับ 7 ด้วยยอดชาย 1.3 ล้านชุดในอเมริกาอย่างเดียว และถือเป็นอัลบั้มที่มียอดขายเร็วที่สุดของศิลปินชาวใต้ในอเมริกา มีเพลงฮิตอย่าง "Bring Em Out" (อันดับ 9), "U Don't Know Me", และ "ASAP" และยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ในสาขา ศิลปินแร็ปเดี่ยวยอดเยี่ยมจากซิงเกิล "U Don't Know Me" ในปี 2006
จากนั้น ที.ไอ. ออกอัลบั้มชุด King วางขาย สามารถขึ้นอันดับ 1 ชาร์ทบิลบอร์ดอัลบั้มได้ และมีเพลงดังติดท็อปเท็นอย่าง "What You Know" ต่อมาได้ออกอัลบั้มชุดที่ 5 ชื่อชุดว่า T.I. vs. T.I.P. อัลบั้มนี้ก็สามารถขึ้นอันดับ 1 ชาร์ทอัลบั้มบนบิลบอร์ดได้อีกครั้ง ได้ร่วมงานกับ  Jay-Z, Busta Rhymes, Wyclef Jean, Nelly, และ Eminem
ในปี 2008 ที.ไอ.ยังได้ร่วมงานกับมารายห์ แครี ในเพลง "I'll Be Lovin' U Long Time" ซึ่งเพลงนี้ถูกปล่อยออกมาเป็นซิงเกิลที่ 3 ในอัลบั้มของมารายห์ ต่อมาไม่นาน ที.ไอ. ได้ออกอัลบั้มใหม่ชื่อว่า   Paper Trail ที่มีซิงเกิลแรก "Whatever You Like" กระโดดจากอันดับ 71 มาอันดับ 1 ในสัปดาห์ที่ 3 และถือเป็นซิงเกิลอันดับ 1 เพลงแรกของที.ไอ. บนบิลบอร์ด อัลบั้ม Paper Trail วางขายเมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 2008 ซึ่งมีความหมายถึงว่าเนื้อเพลงที่เขาเขียนนั้นเขียนลงบนกระดาษ อัลบั้มเข้าชาร์ทบิลบอร์ด 200 ที่อันดับ 1 ด้วยยอดขายในสัปดาห์แรกในอเมริกา 568,000 ชุด ซิงเกิลถัดมา "Live Your Life" ที่ได้ริฮันน่ามาร่วมร้อง เข้าชาร์ทบิลบอร์ดฮ็อต 100 กระโดดจาก 80 มาที่อันดับ 1 ทำลายสถิติเพลงเดิม.
ปี 2014 ได้ซิงเกิ้ล No Mediocre เป็นซิงเกิ้ลหลัก ได้ อิกกี อาซาเลีย เด็กสร้างของ ที.ไอ. มาร่วมแจม และปล่อยอัลบั้ม Paperwork ภายใต้การดูแลของ Columbia และได้ผู้อำนวยการสร้างอย่าง ฟาร์เรลล์ วิลเลียมส์ มาทำอัลบั้มนี้
== ผลงานเพลง ==
2001: I'm Serious
2003: Trap Muzik
2004: Urban Legend
2006: King
2007: T.I. vs. T.I.P.
2008: Paper Trail
2010: No Mercy
2012: Trouble Man: Heavy Is the Head
2014: Paperwork
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
แร็ปเปอร์ชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 21
ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา
บุคคลจากแอตแลนตา
นักลงทุนชาวอเมริกัน
นักแสดงชายชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 21
นักแสดงภาพยนตร์ชายชาวอเมริกัน
นักแสดงละครโทรทัศน์ชายชาวอเมริกัน
แร็ปเปอร์ชายชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา
โปรดิวเซอร์เพลงชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา