pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ปมฆ่าปริศนาพันล้าน

ปมฆ่าปริศนาพันล้าน ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์เรื่อง The Million Dollar Hotel นำแสดงโดย เจเรมี่ เดวี่ส์, มิลล่า โจโววิช, เมล กิ๊บสัน กำกับโดย วิม เวนเดอส์ ความยาว 122 นาที ฉายเมื่อปี พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000) ในประเทศไทยฉายในโครงการ Little Big Film Project 2 เมื่อเดือนกันยายน ปีเดียวกัน
== เนื้อเรื่องย่อ ==
อิสซี่ (ทิม รอธ) หนึ่งในผู้อาศัยในโรงแรมโทรม ๆ แห่งหนึ่งที่ชื่อ Million Dollar Hotel ชานเมืองลอสแอนเจลิส ได้กระโดดตึกโรงแรมฆ่าตัวตาย ท่ามกลางความแปลกใจของทุกคน แต่ที่ทำให้ตกตะลึงยิ่งกว่านั้นเมื่อรู้ว่าอิสซี่เป็นทายาทของเจ้าของธุรกิจสื่อพันล้าน โดยทิ้งปริศนาไว้ที่หลังรูปวาดของเขา ทอม ทอม (เจเรมี่ เดวี่ส์) หนึ่งในผู้อยู่อาศัยและเพื่อนของอิสซี่ผู้ผิดหวังในความรักเสมอพยายามสานสัมพันธ์กับเอลอยซ์ (มิลล่า โจโววิช) หญิงสาวที่งามราวนางฟ้าข้างถนนที่ผิดหวังในความรักเช่นกัน
แต่แล้ว จู่ ๆ เอฟบีไอผู้หนึ่งนามว่า สกินเนอร์ (เมล กิ๊บสัน) ก็ได้ปรากฏตัวขึ้น สกินเนอร์พยายามสอบสวนการตายของอิสซี่และพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด ซึ่งทำให้สัมพันธภาพระหว่างทอม ทอม และอีลุยซ์ต้องสะดุดลงและสั่นสะเทือนผู้คนที่อาศัยอยู่ ณ โรงแรมแห่งนี้ ซึ่งล้วนแต่เป็นคนเพี้ยน ๆ ทั้งสิ้น
== คำวิจารณ์ ==
The Million Dollar Hotel เป็นภาพยนตร์ที่สร้างจากแรงบันดาลใจของโบโน่ นักร้องนำแห่งวง U2 ที่เป็นเจ้าของความคิดพล็อตภาพยนตร์เรื่องนี้ กำกับโดย วิม แวนเดอร์ส ผู้กำกับชาวเยอรมันผู้สร้างชื่อมาจากภาพยนตร์ยุโรปหลายเรื่อง ซึ่ง The Million Dollar Hotel เรื่องนี้นับว่า เป็นภาพยนตร์ในแบบฉบับของฮอลลีวูดอย่างเต็มที่ครั้งแรกของแวนเดอร์ส โดยประเด็นภาพยนตร์เป็นการบอกเล่าเรื่องราวของคนนอกสังคม คนเพี้ยน คนบ้า คนมีสติกับคนไร้สติ โดยมีชื่อเป็นภาษาเยอรมันว่า O Hotel de Um Milhão de Dólares
ภาพยนตร์เรื่องนี้มีดาราซุปเปอร์สตาร์อย่าง เมล กิ๊บสัน มารับบทนำในบทของเจ้าหน้าที่เอฟบีไอเพี้ยน ๆ ที่เคยมีแขนที่สามงอกออกมากลางหลัง ชื่อ สกินเนอร์ การรับบทนี้ของเมล กิ๊บสัน ได้รับการยอมรับว่าเป็นการรับบทที่ดีที่สุดบทหนึ่งในชีวิตการแสดงของเขา และในส่วนดนตรีประกอบ โบโน่ก็ได้เป็นผู้ทำด้วย ซึ่งหลายคนเมื่อได้ดูแล้วยอมรับถึงอารมณ์ที่สื่อในเนื้อหา โดยออกไปในทำนองเศร้า เหงาซึมเซา โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับฉากเปิดเรื่อง ที่เป็นภาพในระยะไกลของหน้าต่างโรงแรมในห้อง ๆ หนึ่ง พร้อมกับคนที่อาศัยอยู่ในห้องนั้น ดนตรีก็ขึ้นมาด้วยเสียงแซกโซโฟนทุ้มต่ำ สื่ออารมณ์เหงาได้อย่างจับใจ ซึ่งภาพยนตร์ได้รับรางวัลหมีเงินในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลินปี 2000 ด้วย
สำหรับการฉายในประเทศไทย The Million Dollar Hotel ได้ฉายในโครงการ Little Big Film Project ครั้งที่ 2 ของบริษัทสหมงคลฟิล์ม ซึ่งเป็นโครงการการฉายภาพยนตร์ในแนวนอกกระแสในโรงภาพยนตร์ชั้นนำทั่วไป โดยฉายทั้งหมด 5 เรื่องสลับกันไปในหลายโรงภาพยนตร์ทั่วกรุงเทพ ฯ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ข้อมูลและรายละเอียดภาพยนตร์
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2543
ภาพยนตร์นอกกระแส
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย วิม เวนเดอร์ส
ภาพยนตร์เยอรมัน
007 พยัคฆ์ร้ายพญายม

007 พยัคฆ์ร้ายพญายม หรือในชื่อภาษาอังกฤษคือ A View to a Kill เป็นภาพยนตร์เรื่องที่ 14 ในภาพยนตร์ชุดเจมส์ บอนด์ เดอะซีรีส์ ที่เป็นทางการซึ่งจัดทำโดยค่ายภาพยนตร์อีโอเอ็นโปรดัคชั่น (EON Production) ภาพยนตร์เรื่องนี่เป็นครั้งที่ 7 และครั้งสุดท้ายที่ โรเจอร์ มัวร์ แสดงเป็น เจมส์ บอนด์ ให้กับค่ายภาพยนตร์นี้ และภาพยนตร์เรื่องนี้ก็เป็นครั้งสุดท้ายของ ลอยส์ แม็กซ์เวลล์ ในการแสดงเป็นมิส มันนี่เพ็นนี ให้ค่ายภาพยนตร์อีเอ็นนี้ด้วยเช่นกัน ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายใน พ.ศ. 2528 กำกับโดย จอห์น เกลน (John Glenn) ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อของ 007 เพชฌฆาตปลาหมึกยักษ์ โดยมีภาคต่อจากนี้คือ 007 พยัคฆ์สะบัดลาย
ใช้ทุนรวมทั้งสิ้น 30 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เทียบเท่าเงิน 60,111,524 ดอลลาร์สหรัฐใน พ.ศ. 2551
กวาดรายได้รวมทั้งสิ้น 152.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เทียบเท่าเงิน 305,366,542 ดอลลาร์สหรัฐในพ.ศ. 2551
เป็นภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ ที่ขายดีเป็นอันดับที่ 21 จากภาพยนตร์เจมส์ บอนด์อย่างเป็นทางการ 22 เรื่อง
== เนื้อเรื่องย่อ ==
เมื่อ เจมส์ บอนด์ (โรเจอร์ มัวร์) ถูกส่งตัวไปสืบสวนเกี่ยวกับการรักษาความปลอดภัยที่หละหลวมภายใน ซอริน อินดัสตรี้ เขากลับค้นพบเหตุฆาตกรรมอันมีเงื่อนงำ รวมทั้งเจ้าของบริษัทผู้ลึกลับชื่อ แม็กซ์ ซอริน (คริสโตเฟอร์ วอลเคน) ซึ่งดูเหมือนว่ากำลังวางแผนที่จะครองตลาดไมโครชิปของโลกด้วยวิธีการอัน ร้ายกาจ ดังนั้นจึงเป็นหน้าที่ของนักสืบ 007 ผู้นี้ในการที่จะต้องหยุดยั้งแผนการร้ายครั้งนี้ให้ได้
== ตัวละครสำคัญ ==
{|class=wikitable
| ตัวละคร || รับบทโดย
|-
| เจมส์ บอนด์ (James Bond) || โรเจอร์ มัวร์ (Roger Moore)
|-
| มันนี่เพ็นนี (Miss Moneypenny) || ลอยส์ แม็กซ์เวลล์ (Lois Maxwell)
|-
| เอ็ม (M) เจ้านายบอนด์ || โรเบิร์ต บราวน์ (Robert Brown)
|-
| คิว (Q) นักประดิษฐ์ของบอนด์ || เดสมอนด์ เลเวลีน (Desmond Llewelyn)
|-
| สเตซี่ ซัตตอน (Stacey Sutton) ผู้หญิงของบอนด์ || ทันย่า โรเบิร์ตส์ (Tanya Roberts)
|-
| โพล่า อิวาโนว่า (Pola Ivanova) ผู้หญิงของบอนด์ || ฟิโอน่า ฟูลเลอร์ตัน (Fiona Fullerton)
|-
| แม็กซ์ ซอริน (Max Zorin) ศัตรู || คริสโตเฟอร์ วอลเคน (Christopher Walken)
|-
| เมย์ เดย์ (May Day) ผู้ช่วยศัตรู || เกรซ โจนส์ (Grace Jones)
|-
|}
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาพยนตร์เจมส์ บอนด์
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2528
ภาพยนตร์ที่มีฉากในสหรัฐ
ภาพยนตร์ที่มีฉากในประเทศฝรั่งเศส
ภาพยนตร์ที่มีฉากในประเทศรัสเซีย
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในซานฟรานซิสโก
ภาพยนตร์ที่มีฉากในซานฟรานซิสโก
วงศ์ซาลาแมนเดอร์ยักษ์

วงศ์ซาลาแมนเดอร์ยักษ์ (Giant salamander; ; オオサンショウウオ) จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ในวงศ์ Cryptobranchidae
==สกุลและชนิด==
แบ่งออกเป็น 2 สกุล 3 ชนิด
สกุล Andrias Tschudi, 1837
Andrias davidianus 
Andrias japonicus 
สกุล Cryptobranchus Leuckart, 1821
Cryptobranchus alleganiensis
== ลักษณะทั่วไป ==
เป็นสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกจำพวกซาลาแมนเดอร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ซาลาแมนเดอร์ยักษ์จีน (Andrias davidianus) อาจมีความยาวได้สูงสุดถึง 1.8 เมตร หรือ 5.9 ฟุตหรือเกือบ ๆ 2 เมตร น้ำหนักกว่า 25 กิโลกรัม รูปร่างหัวกลมแบนใหญ่ ลำตัวแบน ตาเล็ก ปากกว้าง หางยาวมีแผ่นหนังคล้ายครีบ ขาสั้น 4 ข้าง มีนิ้ว 4 นิ้ว ขา 2 คู่แข็งแรงแต่สั้น ไม่มีเปลือกตา มีช่องเหงือก 1 คู่ ลำตัวสีน้ำตาลกระหรือดำและสามารถเปลี่ยนสีได้ตามสภาพแวดล้อม มีเมือกลื่นคลุมตลอดทั้งลำตัว ลำตัวหนาเป็นรอยยับย่นเป็นจำนวนมาก ภายในชั้นผิวหนังมีโครงข่ายของหลอดเลือดฝอยจำนวนมากใช้แลกเปลี่ยนก๊าซได้ ปอดมีขนาดเล็กและไม่ทำหน้าที่ในการหายใจ ขากรรไกรแตกต่างจากซาลาแมนเดอร์วงศ์อื่น  ๆ เพราะขากรรไกรและกระดูกฮัยออยด์แต่ละข้างทำหน้าที่เป็นอิสระจากกัน ซึ่งสามารถฉกกัดได้อย่างรวดเร็วและรุนแรง
อาศัยอยู่ในลำธารที่น้ำใสสะอาด ไหลแรง พบในภาคตะวันตกของสหรัฐอเมริกา, จีน, ญี่ปุ่น กินอาหารได้แก่ ปลาและสัตว์น้ำทั่วไป โดยเฉพาะกุ้ง รวมถึงสัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็กด้วย  โดยรวมแล้วมีนิสัยรักสงบ ออกหากินในเวลากลางคืน แต่จะดุร้ายและสามารถฉกกัดได้ด้วยความรุนแรงเมื่อถูกรบกวน
การสืบพันธุ์เป็นวิธีการปฏิสนธิภายนอกลำตัว ตัวผู้สร้างรังโดยขุดหลุมที่พื้นท้องน้ำหรือขุดโพรงริมตลิ่งหรือใช้โพรงไม้ใต้น้ำเพื่อให้ตัวเมียมาวางไข่ โดยวางไข่ได้จำนวนละ 300-600 ฟอง บางครั้งอาจมีตัวเมียหลายตัวมาวางไข่ในโรงเดียวกันก็ได้ ทำให้อาจมีจำนวนไข่มากถึง 1,000-2,000 ฟอง ในแต่ละโพรง ตัวผู้มีหน้าที่เฝ้าดูแลไข่
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
http://www.giant-salamander.com/ 
สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก
สัตว์ที่พบในประเทศจีน
สัตว์ที่พบในสหรัฐอเมริกา
วงศ์ซาลาแมนเดอร์ยักษ์
ทิงเจอร์

ทิงเจอร์ (tincture) ในทางเภสัชกรรมหมายถึง สารสกัด (เช่นจากสมุนไพร) หรือสารละลายของวัตถุที่ไม่ระเหย (เช่นไอโอดีน) ในแอลกอฮอล์ ส่วนสารละลายของวัตถุที่ระเหยได้จะเรียกว่า ของเหลวผลกลั่น (spirit) หรือ เหล้ายา แล้วนำไปใช้เป็นยารักษาโรค ตัวอย่างของทิงเจอร์ที่รู้จักกันดีเช่น ทิงเจอร์ไอโอดีน ทิงเจอร์เบนโซอิน เป็นต้น
ยา
เทศบาลเมืองชัยภูมิ

เทศบาลเมืองชัยภูมิ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบเทศบาลเมือง ตั้งอยู่ในอำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลในเมืองทั้งตำบล จัดตั้งตามราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2479 ตั้งอยู่ห่างจากลำน้ำชีไปทางทิศเหนือประมาณ 14 กิโลเมตร พื้นที่เขตเทศบาลเดิม 2.88 ตารางกิโลเมตรหรือประมาณ 1,800 ไร่ มีบ้านเรือนปลูกสร้างประมาณ 7,000 หลังคาเรือน ประชากร 24,000 ต่อมาในปี พ.ศ. 2536 ได้มีการขยายขอบเขตเทศบาลออกไป มีเนื้อที่ 30.78 ตารางกิโลเมตรหรือประมาณ 19,237 ไร่
== การบริหาร ==

เทศบาลเมืองชัยภูมิประกอบด้วยสภาเทศบาล (ทำหน้าที่ฝ่ายนิติบัญญัติ) และนายกเทศมนตรี (ทำหน้าที่ฝ่ายบริหาร)
สภาเทศบาล ประกอบด้วยสมาชิกสภาเทศบาล 18 คน โดยมาจากการเลือกตั้งของประชาชนในเขตเทศบาลตามกฎหมายว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาเทศบาล มีวาระการดำรงตำแหน่งคราวละ 4 ปี สภาเทศบาลมีหน้าที่ออกกฎหมายท้องถิ่นที่เรียกว่า "เทศบัญญัติ" ซึ่งเป็นกฎหมายใช้ในเขตเทศบาลและมีหน้าที่ควบคุมการบริหารงานของนายกเทศมนตรี สมาชิกสภาเทศบาลทั้งหมดจะทำหน้าที่เป็นประะานสภาเทศบาลหนึ่งคน เป็นรองประธานสภาเทศบาลอีกคนหนึ่ง
นายกเทศมนตรีและรองนายกเทศมนตรี ทำหน้าที่บริหารกิจการของเทศบาล โดยมีนายกเทศมนตรีเป็นหัวหน้า มีวาระการดำรงตำแหน่งคราวละ 4 ปี
อาคารสำนักงานเทศบาลเมืองชัยภูมิหลังใหม่ได้ดำเนินการก่อสร้างจากงบประมาณรายได้ของเทศบาล และได้เปิดใช้บริการแก่ประชาชนทั่วไปแล้วตั้งแต่วันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2544 เป็นต้นมา เปิดให้บริการในชั้นต่าง ๆ ดังนี้
ชั้นที่ 1 งานทะเบียนราษฎร กองคลัง กองสวัสดิการสังคม และกองวิชาการและแผนงาน
ชั้นที่ 2 ห้องทำงานนายกเทศมนตรี ห้องรองนายกเทศมนตรี ปลัดเทศบาล สำนักปลัดเทศบาล กองสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อม กองช่าง และห้องประชุมเล็ก
ชั้นที่ 3 กองการศึกษา ห้องประชุมสภาเทศบาล ห้องประชุมใหญ่ ห้องเอนกประสงค์ ห้องรับรอง และงานตรวจสอบภายใน
== การศึกษา ==
เทศบาลเมืองชัยภูมิ มีสถานศึกษาในสังกัดจำนวน 4 แห่ง ภายใต้การกำกับดูแลโดยกองการศึกษา เทศบาลเมืองชัยภูมิ ดังนี้
โรงเรียนเทศบาล ๑ (วิทยานารี)
โรงเรียนเทศบาล ๒ (เมืองเก่าวิทยา)
โรงเรียนเทศบาล ๓ (ปรางค์กู่วิทยาคาร)
โรงเรียนเทศบาล ๔ (อมร สะเพียรชัย อุทิศ)
== ภูมิอากาศ ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เทศบาลเมืองชัยภูมิ
เทศบาลเมือง
เทศบาลในอำเภอเมืองชัยภูมิ
นูซาเปอนีดา

นูซาเปอนีดา (ᬦᬸᬲᬧᭂᬦᬶᬤ|nusa penida|เกาะเปอนีดา) เป็นเกาะทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอกลุงกุง ซึ่งเป็นอำเภอที่มีอาณาเขตรวมเกาะเล็กอื่น ๆ โดยรอบ เช่น นูซาเลมโบงัน และเกาะน้อยอีกสิบสองเกาะ เกาะเปอนีดากับเกาะบาหลีคั่นกันด้วยช่องแคบบาดุง ลักษณะเกาะเต็มไปด้วยเขา และมีจุดสูงสุดที่ 524 เมตรจากระดับน้ำทะเล ปัจจุบันเกาะเป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวสำคัญของบาหลี
เกาะเล็กโดยรอบมีอยู่สิบสามเกาะ รวมถึง เกาะเลมโบงัน, เกาะเซอนีงัน ประชากรของเกาะอยู่ที่ไม่เกิน 45,110 คน ตามสำมะโนปี 2010 ซึ่งเปลี่ยนแปลงน้อยมากเทียบกับสิบปีก่อนหน้า
== อัางอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Bali Starling Conservation Project on Nusa Penida. Friends of the National Parks Foundation.
Bali Bird Sanctuary on Nusa Penida. Friends of the National Parks Foundation.
นูซาเปอนีดา
จังหวัดบาหลี
หมู่เกาะซุนดาน้อย
เบอร์นาร์ด ลี

เบอร์นาร์ด ลี (Bernard Lee) เป็นนักแสดงชื่อดังชาวอังกฤษคนหนึ่ง โด่งดังจากบท "เอ็ม" จากเรื่องเจมส์ บอนด์
== ประวัติ ==
เบอร์นาร์ด ลี เกิดเมื่อวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1908 ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร เริ่มเข้าวงการบันเทิงครั้งแรกในช่วงทศวรรษ 1930 แต่เขาเริ่มประสบความสำเร็จในวงการนี้ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2
ในช่วงต่อมา บทบาทที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของเขาคือบท เอ็ม หรือ พลเรือเอก เซอร์ ไมลส์ เมสเซอร์วี (Admiral Sir Miles Messervy) ในภาพยนตร์ชุด เจมส์ บอนด์ เดอะซี่รี่ส์ ที่ค่ายภาพยนตร์อีโอเอ็นโปรดัคชั่น (EON Productions) จัดทำขึ้น เป็นจำนวน 11 เรื่องแรก จาก 20 เรื่อง ที่เอ็มปรากฏตัว
เบอร์นาร์ด ลี ป่วยเป็นโรคมะเร็งในช่องท้องจนเสียชีวิตในวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1981 ขณะอายุ 73 ปี ในขณะที่กำลังเตรียมการผลิตภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ เรื่อง เจาะดวงตาเพชฌฆาต (For Your Eyes Only) ทำให้ในภาคนี้ไม่มีเอ็มปากฎตัว เนื่องจากหาคนจะมารับบทเอ็มคนใหม่ไม่ทัน
== ผลงาน ==
ผลงานที่โด่งดังในช่วง 1949 - 1961
{|class=wikitable
| ชื่อเรื่อง || ในปี (ค.ศ.)
|-
| The Third Man || 1949
|-
| The Blue Lamp || 1950
|-
| Beat the Devil || 1953
|-
| The Battle of the River Plate || 1956
|-
| The Spanish Gardener || 1956
|-
| Dunkirk || 1958
|-
| Web of Evidence || 1959
|-
| Whistle Down the Wind || 1961
|-
|}
ผลงานชุดเจมส์ บอนด์
{|class=wikitable
| ชื่อเรื่อง || ชื่อภาษาอังกฤษ || ในปี
|-
| พยัคฆ์ร้าย 007 || Dr.No || ค.ศ. 1962
|-
| เพชฌฆาต 007 || From Russia with Love || ค.ศ. 1963
|-
| จอมมฤตยู 007 || Goldfinger || ค.ศ. 1964
|-
| ธันเดอร์บอลล์ || Thunderball || ค.ศ. 1965
|-
| จอมมหากาฬ 007 || You Only Live Twice || ค.ศ. 1967
|-
| ยอดพยัคฆ์ราชินี || On Her Majesty's Secret Service || ค.ศ. 1969
|-
| เพชรพยัคฆราช || Diamonds Are Forever || ค.ศ. 1971
|-
| พยัคฆ์มฤตยู 007 || Live and Let Die || ค.ศ. 1973
|-
| เพชฌฆาตปืนทอง || The Man with the Golden Gun || ค.ศ. 1974
|-
| พยัคฆ์ร้ายสุดที่รัก || The Spy Who Loved Me || ค.ศ. 1977
|-
| พยัคฆ์ร้ายเหนือเมฆ || Moonraker || ค.ศ. 1979
|-
|}
นักแสดงอังกฤษ
บุคคลจากลอนดอน
แบบจำลองเชิงคลื่น

แบบจำลองอะตอมเชิงคลื่น หรือเรียกอีกอย่างว่าแบบจำลองอะตอมแบบกลุ่มหมอก ได้มาจากสมมติฐานและการทดลองซ้ำ ๆ เพราะอะตอมเป็นสิ่งที่เล็ก ๆ มาก ๆ สิ่งก็ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน เมื่อนักวิทยาศาตร์ได้ค้นคว้าหาข้อมูลใหม่ ๆ มาก็นำมาประยุกต์ และใช้อธิบายแบบจำลองอะตอม ซึ่งแบบจำลองอะตอมแบบกลุ่มหมอกนี้เป็นแบบจำลองอะตอมที่เป็นที่ยอมรับกันมากที่สุด และคนส่วนใหญ่ก็เชื่อถือจนถึงปัจจุบัน
แบบจำลอง
เปรียญธรรม 4 ประโยค

เปรียญธรรม 4 ประโยค (ชื่อย่อ ป.ธ.4) เป็นระดับชั้นการศึกษาแผนกบาลีของคณะสงฆ์ไทย เรียกผู้สอบผ่านในชั้นนี้ว่า เปรียญโท กระทรวงศึกษาธิการเทียบวุฒิผู้สอบได้ในชั้นนี้ให้เทียบเท่ามัธยมศึกษาตอนต้น
== หลักสูตรการศึกษาพระปริยัติธรรมบาลีในชั้นเปรียญธรรม 4 ประโยค ==
ในชั้นนี้ แม่กองบาลีสนามหลวง กำหนดวิชาในการศึกษาไว้ 2 วิชา คือ
=== วิชาแปลมคธเป็นไทย (วิชาแปล) ===
วิชาแปลมคธเป็นไทย ใช้หนังสือ มงฺคลตฺถทีปนี (ปม ภาโค - ภาคหนึ่ง) 
==== ประวัติหนังสือ มงฺคลตฺถทีปนี  ====
หนังสือมังคลัตถทีปนี  เป็นคัมภีร์ชั้นฎีกา อธิบายความในมงคลสูตรที่มาในพระไตรปิฎก โดยมงคลสูตรเป็นคำสอนประเภทเนยยะ คือมีข้อความเป็นร้อยแก้ว ผสมร้อยกรอง
ผู้รจนาคัมภีร์มังคัลตถทีปนี  คือ พระสิริมังคลาจารย์ พระภิกษุชาวเมืองเชียงใหม่ มีอายุอยู่ประมาณพุทธศตวรรษที่ 20 ผลงานของท่านจากหลักฐานแสดงประวัติ มีอยู่สี่เรื่องคือ เวสสันดรทีปนี จักกวาฬทีปนี สังขยาปกาสกฎีกา มังคลัตถทีปนี
ประวัติของท่านปรากฏอยู่ในตอนท้ายผลงานของท่าน มีใจความว่า เป็นผู้ทรงพระไตรปิฎก มีศรัทธาความรู้ปรารถนาให้ตนและผู้อื่นมีความรู้ ได้รจนาคัมภีร์เวสสันตรทีปนี จักกวาฬทีปนี สังขยาปกาสกฎีกา ขณะพักอยู่ที่วัดสวนขวัญ อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของวัดพระสิงห์วรมหาวิหารในเมืองเชียงใหม่ และรจนามังคลัตถทีปนีในขณะที่พักอยู่ที่สุญญาคาร ห่างจากตัวเมืองเชียงใหม่ไปทางทิศใต้ 1 คาวุต ในช่วงปี พ.ศ. 2060 - พ.ศ. 2067 ในสมัยของท้าวลก เข้านครเชียงใหม่ อันเป็นนครที่มีความเจริญอย่างยิ่ง ผู้มีพระราชศรัทธาล้ำเลิศ ปรารถนาพระสัพพัญมุตญาณเลื่อมในในพระพุทธศาสนา
ช่วงเวลาการรจนา  ผลงานดังกล่าวอยู่ในรัชสมัยพระเจ้าดิลกปนัดดาธิราชหรือพระเมืองแก้ว 
=== วิชาแปลไทยเป็นมคธ (วิชาแต่ง) ===

วิชาแปลไทยเป็นมคธในชั้น ป.ธ. 4 นี้  ใช้หนังสือ ธัมมปทัฏกถา ภาคที่ 1
ธัมมปทัฏกถา (ปโม ภาโค - ภาคหนึ่ง)
ในชั้นนี้ผู้เรียนบาลีต้องศึกษาวิธีการเแต่งภาษาไทยเป็นภาษาบาลีโดยใช้หนังสือ อรรถกถาธรรมบทแปล ภาค 1 (ธัมมปทัฏกถา ภาษาไทย)  เพื่อฝึกแปลเป็นภาษามคธ
== หลักเกณฑ์ของผู้มีสิทธิ์สอบไล่ในชั้นเปรียญธรรม 4 ประโยค ==
ระดับเปรียญธรรม 4 ประโยค  เรียกว่า เปรียญโท คือ ผู้ที่จะมีสิทธิสอบเปรียญธรรม 4 ประโยคขึ้นไป   จะต้องสอบได้เปรียญธรรม 3 ประโยค และนักธรรมชั้นโทก่อน
== ผู้สอบไล่ได้เปรียญธรรม 4 ประโยค ==
พระภิกษุสามเณรผู้สอบไล่ได้ในชั้นนี้จะได้รับประกาศนียบัตร เลขพัดเปรียญ มีสมณศักดิ์อันดับในงานพระราชพิธี - รัฐพิธี  เหนือกว่า พระปลัดของพระราชาคณะ ชั้นสามัญ 
== ดูเพิ่ม ==
การสอบสนามหลวง
สำนักงานแม่กองบาลีสนามหลวง
สำนักงานแม่กองธรรมสนามหลวง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ข้อมูลบาลีประโยค 1-2 ถึง 9 .จากบาลีดอตเน็ต
4
ภาษาบาลี
การศึกษาแผนกบาลีของคณะสงฆ์ไทย
เปรียญธรรม 4 ประโยค
ตะพาบม่านลาย

ตะพาบม่านลาย  (Narrow headed softshell turtles) เป็นสกุลของสัตว์เลื้อยคลานจำพวกตะพาบ 3 ชนิด ใช้ชื่อสกุลว่า Chitra (/ชิ-ตร้า/)
มีรูปร่างโดยรวมคือ เป็นตะพาบที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก หัวและตามีขนาดเล็ก  เมื่อโตเต็มที่ ขนาดกระดองยาวได้ถึงเมตรเศษ น้ำหนักกว่า 120–200 กิโลกรัม กระดองแบนเรียบสีครีมหรือสีเนื้อ มีจุดเด่นที่เป็นลักษณะสำคัญ คือ มีลายสีน้ำตาลแลดูสวยงาม ที่ขนาดและลักษณะแตกต่างออกไปในช่วงวัยและชนิดพันธุ์ หัวเล็ก เท้าเป็นแผ่นผังผืด มีเล็บใหญ่แข็งแรง กรามแข็งแรงใช้สำหรับขบกัดสัตว์น้ำที่มีเปลือกแข็งและสัตว์มีกระดูกสันหลังบางประเภท เช่น กบหรือเขียด เป็นอาหารได้เป็นอย่างดี
พบกระจายพันธุ์เฉพาะแม่น้ำขนาดใหญ่บางสายเท่านั้น ในอนุทวีปอินเดียและภูมิภาคอินโดจีน เช่น ไทย, พม่า, มาเลเซีย และอินโดนีเซีย
ปัจจุบันจำแนกออกได้ 3 ชนิด คือ
ตะพาบม่านลายไทย (Chitra chitra)
ตะพาบม่านลายอินเดีย (Chitra indica)
ตะพาบม่านลายพม่า (Chitra vandijki)
มีพฤติกรรม คือ เป็นตะพาบที่ชอบซุ่มซ่อนตัวอยู่ใต้พื้นทรายที่มีน้ำไหลเพื่อรอดักเหยื่อ โดยจะไม่ขึ้นมาบกบนเลย นอกจากเพื่อวางไข่เท่านั้น โดยจะขุดหลุมวางไข่บนหาดทรายริมแม่น้ำเหมือนกับเต่าน้ำและตะพาบชนิดอื่น ออกไข่ครั้งโดยเฉลี่ยครั้งละ 60–100 ฟอง ใช้เวลาฟักเป็นตัวนาน 65 วัน
เป็นตะพาบที่มีขนาดใหญ่และลวดลายที่สวยงาม จึงทำให้ตะพาบม่านลายทุกชนิดกลายเป็นสัตว์ที่ใกล้สูญพันธุ์ในธรรมชาติ เพราะถูกจับมาขายเพื่อเป็นสัตว์เลี้ยง โดยเฉพาะในชนิด C. chitra ที่พบได้ในภาคกลางของไทย ที่ไม่มีรายงานการพบในธรรมชาติมานานกว่า 30 ปีแล้ว
แต่ในปัจจุบัน สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในที่เลี้ยงในทุกชนิด แต่ก็มีสนนราคาขายที่แพงมาก
==รูปภาพ==
ภาพ:Chitra indica, skeleton.jpg|โครงกระดูกของตะพาบม่านลายอินเดีย
ภาพ:Chitra indica Hardwicke white background.jpg|ภาพวาดตะพาบม่านลายไทย
ไฟล์:Chitra selenkae.jpg|กระดองของตะพาบม่านลายไม่ทราบชนิด ในพิพิธภัณฑ์ ที่กรุงเบอร์ลิน
==อ้างอิง==
บรรณานุกรม
Gray JE (1844). Catalogue of the Tortoises, Crocodiles, and Amphisbænians, in the Collection of the British Museum. London: Trustees of the British Museum. (Edward Newman, printer). viii + 80 pp. (Chitra, new genus, p.&nbsp;49).
วงศ์ย่อยตะพาบ
สัตว์เลื้อยคลานที่เป็นสัตว์เลี้ยง
สกุลตะพาบม่านลาย
พระมหา

พระมหา เป็นคำสมณศักดิ์ใช้นำหน้าชื่อพระภิกษุที่สอบไล่ได้ตั้งแต่เปรียญธรรม 3 ประโยค ขึ้นไป  โดยคำ "มหา" มาจากศัพท์ในภาษาบาลี (มหนฺต ลดรูปเป็น มหา) ใช้นำหน้าพระเถระผู้มีร่างกายสูงใหญ่ในสมัยพุทธกาลเช่น พระมหากัสสปเถระ พระมหาโมคคัลลานะ และใช้เรียกนำหน้ายกย่องพระเถระผู้เป็นที่น่าเคารพนับถือว่า พระมหาเถระ แปลว่า พระเถระผู้ใหญ่
โดยคำว่า "พระมหา" สันนิษฐานว่ากร่อนมาจากคำว่า "พระมหาชาติ" ที่ชาวพุทธใช้เรียกพระผู้ทรงภูมิบาลีแตกฉาน จนสามารถเทศนาพระมหาชาติเวสสันดรชาดกได้ และต่อมาพระมหากษัตริย์จึงใช้คำนี้แต่งตั้งพระผู้ทรงภูมิบาลีให้ดำรงสมณศักดิ์ที่พระมหา หรือพระมหาชาติ เพื่อเป็นการส่งเสริมการศึกษาภาษาบาลีเพื่อสืบทอดพระพุทธศาสนามาแต่โบราณ
พระมหากษัตริย์ไทยแต่โบราณถวายพัดยศสมณศักดิ์สายเปรียญธรรม (พัดยศมหาเปรียญ) แก่พระสงฆ์โดยยกย่องถวายคำว่า "มหา" เพื่อใช้นำหน้าพระภิกษุผู้สอบไล่ได้ ประโยคบาลี เพื่อเป็นการถวายกำลังใจแก่พระสงฆ์ผู้สนใจเล่าเรียนศึกษาและมีความรู้สอบไล่ได้สายเปรียญธรรมบาลีตั้งแต่ชั้นเปรียญตรีขึ้นไปจนถึงปัจจุบันนี้ (โดยในอดีตนั้นพระมหากษัตริย์เคยมีการถวายนิตยภัตรแก่พระสงฆ์และสามเณรที่เป็นมหาเปรียญทุกชั้น แต่ปัจจุบันคงมีการถวายนิตยภัตรายเดือนเฉพาะผู้สอบได้ระดับเปรียญธรรม ๙ ประโยค เท่านั้น)
ในปัจจุบัน พัดยศมหาเปรียญ นั้นจะแบ่งเป็นสีและระบุเลขลำดับชั้นเปรียญ ซึ่งเปรียบได้กับครุยวิทยฐานะของบัณฑิตผู้จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัย โดยพัดยศเปรียญมีฐานะเสมือนหนึ่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่พระมหากษัตริย์พระราชทานแก่ผู้ทำความชอบในราชการ พระสงฆ์สามเณรผู้ได้รับพระราชทานจะนำพัดยศมหาเปรียญออกใช้ประกอบสมณศักดิ์ได้แต่ในงานพระราชพิธีสำคัญเท่านั้น จะใช้ทั่วไปมิได้
ในอดีตก่อนมีการเลิกทาส หากพระภิกษุหรือสามเณรรูปใดที่สอบไล่ได้เปรียญธรรม มีบิดามารดาเป็นทาสเขาอยู่ ก็จะได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระมหากษัตริย์ไถ่ให้พ้นตัวจากความเป็นทาสมีอิสรภาพแก่ตนในทันทีที่บุตรชายของตนได้เป็นพระมหาเปรียญหรือสามเณรเปรียญ
ปัจจุบันเรียกพระภิกษุที่สอบได้พระปริยัติธรรมตั้งแต่ เปรียญธรรม ๓ ประโยคขึ้นไปว่า "พระมหาเปรียญ"
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
การสอบไล่เปรียญธรรมบาลี
ประโยค (บาลี)
คำศัพท์ศาสนาพุทธ
สมณศักดิ์ไทย
มณฑลเจ้อเจียง

มณฑลเจ้อเจียง ( เจ้อเจียงเฉิ่ง) ชื่อย่อ ‘เจ้อ’（浙）ในหลักฐานไทยแต่เดิมเรียก มณฑลเจ๊เกี๋ยง (ตามสำเนียงแต้จิ๋ว) มีเมืองหลวงชื่อเมืองหางโจว
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
มณฑลเจ้อเจียงมีพื้นที่ติดต่อดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับมณฑลอานฮุย มณฑลเจียงซู และนครเซี่ยงไฮ้
ทิศใต้ ติดต่อกับมณฑลฝูเจี้ยน (ฮกเกี้ยน)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับทะเลจีนตะวันออก
ทิศตะวันตก ติดต่อกับมณฑลอานฮุยและมณฑลเจียงซี
== ภูมิประเทศ ==
พื้นที่ทางตะวันตกเฉียงใต้สูงกว่าและลาดเอียงไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ลักษณะเป็นขั้นบันได ทิศตะวันตกเฉียงใต้เป็นเขตภูเขามีความสูงเหนือระดับ
น้ำทะเลเฉลี่ย 800 เมตร ยอดเขาที่มีความสูงเหนือระดับน้ำทะเลมากกว่า 1,500 เมตรรวมอยู่หนาแน่นบริเวณนี้ด้วย ยอดเขาที่สูงที่สุดคือยอด หวงเหมาเจียน(黄茅尖) ในอำเภอหลงเฉวียน สูงเหนือระดับน้ำทะเล 1,929 เมตร
=== ทรัพยากร ===
เจ้อเจียงเป็นแหล่งทรัพยากรสินแร่สำคัญประเภทแร่อโลหะ มีถึง 12 ชนิดที่มีปริมาณสำรองมากเป็นอันดับต้นของประเทศ เช่น ถ่านหิน สารส้ม
เถ้าภูเขาไฟใช้ในงานก่อสร้างและงานปูน แร่ฟลูโอไร ดินสาหร่ายเปลือกแข็ง เป็นต้น
== ภูมิอากาศ ==

เจ้อเจียงทอดตัวพาดเขตโซนร้อน มีสภาพอากาศแบบมรสุม มีช่วงแดดสดใสที่ยาวนาน และ 4 ฤดูกาลที่ชัดเจน
กลุ่มเชื้อชาติ เจ้อเจียงเป็นดินแดนหลากหลายเชื้อชาติ มีชนกลุ่มน้อยทั้งหมด 49 กลุ่ม รวมประชากรเกือบ 400,000 คน นับเป็นสัดส่วนประมาณ 0.7% ของประชากรทั้งหมดในมณฑล ในจำนวนนี้ เป็นเซอ 200,000 คน และมุสลิม (หุย) 20,000 คน ในเจ้อเจียงมีเขตปกครองตนเองของชนชาติเซอ (ในระดับอำเภอ) แห่งเดียวในประเทศจีนด้วย
== เศรษฐกิจ ==

ปี พ.ศ. 2547 มูลค่าการเติบโตของอุตสาหกรรมทั้งสามภาค เป็นดังนี้
ภาคการเกษตรมีมูลค่าเพิ่ม 81,600 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 3.7%
ภาคอุตสาหกรรม 604,500 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 16.2%
การบริการและอื่น ๆ 438,200 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 13.9%
=== เกษตรกรรม ===

ธัญพืชจำพวกข้าวเมล็ดพันธุ์พืชต่าง ๆ และน้ำมันที่กินได้ เป็นสินค้าหลักของมณฑล
=== อุตสาหกรรม ===
เจ้อเจียงเป็นแดนอุตสาหกรรมชั้นนำระดับประเทศ ประกอบด้วยภาคธุรกิจหลาก
หลายประเภทได้แก่ เครื่องจักรกล เครื่องใช้ไฟฟ้าและโทรคมนาคม ยาสมุนไพร
=== การค้าระหว่างประเทศ ===
มูลค่ารวมการส่งออกและนำเข้าปี 2004 เท่ากับ 85,230 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้นจากปีก่อนหน้า 38.8% เป็นมูลค่าส่งออกรวม 58,160 ล้านเหรียญฯ นำเข้ารวม 27,070 ล้านเหรียญฯ เพิ่มขึ้น 39.8% และ 36.6% ตามลำดับ
== การคมนาคม ==
=== ทางรถไฟ ===
เจ้อเจียงมีชุมทางคมนาคมอยู่ที่เมืองหางโจว เมืองหลวงของมณฑล โดยมีเส้นทางรถไฟสายสำคัญ 3 สาย เชื่อมต่อหังโจวกับ 3 เขตใหญ่  เซี่ยงไฮ้  เจียงซี และหนิงปอ  นอกจากนี้ยังมีเส้นทางย่อยอีก 2 สาย คือ หังโจว - เซวียนเฉิง และจินหัว - เวินโจว รวมระยะทาง 1,185 กิโลเมตร
=== ทางหลวง ===
เส้นทางหลวงในเจ้อเจียง ประกอบด้วยทางหลวง 6 สาย และทางหลวงของมณฑล 66 สาย รวมระยะทาง 42,000 กิโลเมตร  ทั้งนี้เป็นทางด่วน 770 กิโลเมตร ซึ่งเชื่อมต่อเมืองสำคัญในเขตเศรษฐกิจแยงซี อาทิ เซี่ยงไฮ้ หังโจว หนิงปอ ไถโจว เวินโจว จินหัว หนันจิง (นานกิง) เป็นต้น
=== ทางทะเล ===
เนื่องจากเป็นมณฑลติดชายฝั่งทะเล ซึ่งมีระยะทางยาวกว่า 300 กิโลเมตร จึงประกอบด้วยท่าเรือเล็กใหญ่ถึง 34 แห่ง ที่สำคัญเป็นท่าเรือใน 5 เมือง คือ ท่าเรือหนิงปอ โจวซัน จ้าพู่ ไห่เหมิน และเวินโจว มีท่าเทียบเรือที่สามารถรองรับการขนถ่ายสินค้าน้ำหนัก 1 หมื่นตันขึ้นไปถึง 44 จุด  สามารถขนถ่ายสินค้าได้ถึง 270 ล้านตัน / ปี
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์มณฑลเจ้อเจียง
 
เจ้อเจียง
มณฑลชานซี

ชานซี ตามสำเนียงกลาง  หรือ ซัวไซ ตามสำเนียงฮกเกี้ยน เป็นมณฑลหนึ่งของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ในภาคเหนือของประเทศจีน เมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของมณฑลคือ ไท่หยวน และเมืองที่ใหญ่รองลงมา คือ ฉางจื้อและต้าทง ชื่อย่อหนึ่งตัวอักษรของมณฑลนี้ คือ "จิ้น" ( ) ตั้งตามชื่อของรัฐจิ้นซึ่งเป็นรัฐในยุควสันตสารท
คำว่า ชานซี แปลตรงตัวว่า "ทิศตะวันตกของภูเขา" เนื่องจากมณฑลนี้ตั้งอยู่ทางตะวันตกของภูเขาไท่หัง ทางทิศตะวันออกของมณฑลติดกับมณฑลเหอเป่ย์ ทิศใต้ติดกับมณฑลเหอหนาน ทิศตะวันตกติดกับมณฑลฉ่านซี และทิศเหนือติดกับเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ภูมิประเทศของมณฑลชานซีมีลักษณะเป็นที่ราบสูง บางส่วนถูกล้อมรอบด้วยเทือกเขา วัฒนธรรมของชานซีส่วนใหญ่ได้รับอิทธิพลจากชาวฮั่นที่เป็นชนกลุ่มใหญ่ ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 99 ของประชากร ภาษาถิ่นที่ใช้ในมณฑล คือ ภาษาจีนจิ้น ซึ่งนักภาษาศาสตร์บางคนเห็นว่าเป็นภาษาที่แตกต่างจากภาษาจีนกลาง และขอบเขตทางภูมิศาสตร์ของผู้ที่ใช้ภาษานี้ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของมณฑลชานซี โดยในมณฑลนี้มีพูดทั้งภาษาจิ้นและจีนกลาง
มณฑลชานซีเป็นแหล่งผลิตถ่านหินชั้นนำในประเทศจีน โดยมีปริมาณถ่านหินประมาณหนึ่งในสามของถ่านหินทั้งหมดในจีน อย่างไรก็ตาม ผลิตภัณฑ์มวลรวมต่อหัวของมณฑลยังคงต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศ
== เขตการปกครอง ==
มณฑลชานซีแบ่งออกเป็นเขตการปกครองระดับจังหวัดจำนวน 11 แห่ง โดยทั้งหมดมีฐานะเป็นนครระดับจังหวัด
นครไท่หยวน 
นครต้าทง 
นครหยางเชฺวี่ยน 
นครฉางจื้อ 
นครจิ้นเฉิง 
นครชั่วโจว 
นครจิ้นจง 
นครยฺวิ่นเฉิง 
นครซินโจว 
นครหลินเฝิน 
นครลฺหวี่เหลียง 
นครระดับจังหวัดทั้ง 11 แห่ง แบ่งย่อยเป็นเขตการปกครองระดับอำเภอ 118 แห่ง (ประกอบด้วย 23 เขต, 11 นครระดับอำเภอ, และ 84 อำเภอ) และแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นเขตการปกครองระดับตำบล 1,388 แห่ง (ประกอบด้วย 561 เมือง, 634 ตำบล, และ 193 แขวง) ณ สิ้นปี 2017 ประชากรทั้งหมดของมณฑลชานซีมีจำนวน 37.02 ล้านคน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
(ภาษาจีน)
 
ชานซี