pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ชาลส์ เทรเวเลียน บารอเนตที่ 1

ชาลส์ เทรเวเลียน บารอเนตที่ 1 (’’Charles Trevelyan, 1st Baronet’’; 2 เมษายน ค.ศ. 1807 - 19 มิถุนายน ค.ศ. 1886) ชาลส์ เทรเวเลียนข้าราชการชาวอังกฤษและข้าหลวงแห่งมัทราส
เทรเวเลียนผู้ที่ถือกำเนิดที่ทอนทันในมณฑลซัมเมอร์เซ็ทเป็นบุตรของจอร์จ เทรเวเลียนอาร์คดีคอนแห่งทอนทัน และ ภรรยาแฮร์เรียต ในคริสต์ทศวรรษ 1830 เทรเวเลียนทำงานที่โกลกาตาในบริติชราชและมีบทบาทในด้านการศึกษา
ระหว่างปี ค.ศ. 1840 ถึงปี ค.ศ. 1859 เทรเวเลียนมีตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีกระทรวงการคลัง ระหว่างทั้งวิกฤติการณ์ความอดอยากครั้งใหญ่ในไอร์แลนด์ และ ความอดอยากมันฝรั่งในสกอตแลนด์ ที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1846 ถึงปี ค.ศ. 1857 ในไอร์แลนด์เทรเวเลียนมีความรับผิดชอบในการบริหารโครงการบรรเทาภาวะการขาดแคลนอาหาร ส่วนในสกอตแลนด์เทรเวเลียนมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับงานของคณะกรรมการกลางเพื่อการบรรเทาทุกข์ในสกอตแลนด์ ความขาดประสิทธิภาพและทัศนคติส่วนตัวของเทรเวเลียนที่มีต่อชาวไอร์แลนด์เชื่อกันว่าเป็นสาเหตุที่ส่งผลให้ปัญหาที่เกิดขึ้นร้ายแรงกว่าที่ควรจะเป็น ในฐานะผู้ช่วยรัฐมนตรีเทรเวเลียนมีหน้าที่รับผิดชอบต่อการบริหารโครงการบรรเทาทุกข์ของรัฐบาลเพื่อผู้ประสบความยากเข็ญระหว่างภาวะความอดอยากของคริสต์ทศวรรษ 1840 ระหว่างวิกฤติการณ์เทรเวเลียนตีพิมพ์บทความที่แสดงถึงทัศนคติของตนต่อเหตุการณ์ที่มีต่อเกิดขึ้น เทรเวเลียนมีความเห็นว่าความอดอยากเป็น “เครื่องมือในการลดจำนวนประชากรที่เกินไปจากปกติ” และบรรยายภาวะดังกล่าวว่าเป็น “การตัดสินของพระเจ้าในการส่งความภัยพิบัติลงมาเพื่อสั่งสอนชาวไอริชให้ได้รับบทเรียน …ตัวปัญหาที่แท้จริงที่เราจะต้องแก้มิใช่ความเลวร้ายของความอดอยาก แต่เป็นความเลวร้ายทางจริยธรรมของลักษณะของประชาชนที่เห็นแก่ตัว, นอกลู่นอกทาง และขาดความสงบ” ในจดหมายอีกฉบับหนึ่งลงวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1846 เทรเวเลียนกล่าวว่า “การแก้ปัญหาของรัฐบาลต้องดำเนินต่อไปโดยให้มีผลกระทบกระเทือนต่อกิจการธุรกิจอันเป็นปกติของเอกชนให้น้อยที่สุด ที่ควรจะเป็นวิธีหารายได้หลักในการดำรงชีวิตของประชาชน แต่จะอย่างไรก็ตามประชาชนจะไม่ต้องถูกทอดทิ้งให้อดตาย เมื่อจะอดตายก็ควรจะสร้างความยุ่งยากให้แก่การค้าขายของเอกชนให้น้อยที่สุด”
== อ้างอิง ==
http://www.bbc.co.uk/history/historic_figures/trevelyan_charles.shtml - BBC History profile
http://www.irelandforvisitors.com/articles/black_47.htm  - Article on the Irish famine
http://multitext.ucc.ie/d/Charles_Edward_Trevelyan  - Cork Multitext Project article on Trevelyan
Chambers Biographical Dictionary, 1990, ISBN 0-550-16040-X
== ดูเพิ่ม  ==
ความอดอยากครั้งใหญ่ในไอร์แลนด์
ความอดอยากมันฝรั่งในสกอตแลนด์
ขุนนางอังกฤษ
ทุพภิกขภัยในไอร์แลนด์
บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 19
นักการเมืองอังกฤษ
บารอเนต
เซอร์
อะรัชออฟบลัดทูเดอะเฮด

อะรัชออฟบลัดทูเดอะเฮด (A Rush of Blood to the Head) เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 2 ของกลุ่มศิลปินร็อกอังกฤษ โคลด์เพลย์ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 2002 กับค่ายพาร์โลโฟนในสหราชอาณาจักร อัลบั้มโปรดิวซ์โดยวงและโปรดิวเซอร์ชาวอังกฤษที่ชื่อ เคน เนลสัน ทัศนคติในการเขียนเพลงของอัลบั้มนี้ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ซึ่งเกิดขึ้นก่อน 1 อาทิตย์ที่พวกเขาจะบันทึกเสียง เพลงหลายเพลงในอัลบั้มมีการใช้เปียโนและกีตาร์มากยิ่งขึ้นกว่าในอัลบั้มเปิดตัวที่ชื่อชุด Parachutes ในปี ค.ศ. 2003 อัลบั้มนี้ติดอยู่อันดับที่ 473 ของการจัดอันดับในนิตยสารโรลลิงสโตน ในหัวข้อ 500 อัลบั้มที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
อัลบั้มประสบความสำเร็จด้านยอดขาย ติดอันดับ 1 ในสัปดาห์แรกในสหราชอาณาจักรและต่อมายังติดอันดับ 7 ของอัลบั้มที่มียอดขายมากที่สุดในศตวรรษที่ 21 ในสหราชอาณาจักร โดยองค์กรตัวแทนอุตสาหกรรมสิ่งบันทึกเสียงอังกฤษยืนยันระดับยอดขาย 8 แผ่นเสียงทองคำขาว มียอดขายมากกว่า 2.6 ล้านชุดในสหราชอาณาจักรและมียอดขายมากกว่า 11 ล้านชุดทั่วโลก อัลบั้มมีซิงเกิ้ลฮิตอย่าง "In My Place", "The Scientist", "Clocks", และ "God Put a Smile upon Your Face" อัลบั้มยังได้รับเสียงชมเชยจากนักวิจารณ์ ในปี 2003 ยังได้รับรางวัลแกรมมี่ในสาขาอัลบั้มอัลเทอร์เนทีฟยอดเยี่ยมแห่งปี 2 ปีติดต่อกัน และยังประสบความสำเร็จโดยได้รับรางวัลแกรมมี่สาขาแผ่นเสียงแห่งปีจากเพลง "Clocks"
== อ้างอิง ==
อัลบั้มเพลงของโคลด์เพลย์
อัลบั้มเพลงในปี พ.ศ. 2545
อัลบั้มเพลงของค่ายแคปิตอลเรเคิดส์
อัลบั้มเพลงของค่ายพาร์โลโฟน
องค์กรตัวแทนอุตสาหกรรมสิ่งบันทึกเสียงบริติช

องค์กรตัวแทนอุตสาหกรรมสิ่งบันทึกเสียงบริติช (British Phonographic Industry (BPI)) เป็นองค์กรการค้าด้านสิ่งบันทึกเสียงของบริติช มีสมาชิกเป็นบริษัททางด้านดนตรีนับร้อย รวมถึงค่ายเพลงใหญ่ (วอร์เนอร์มิวสิกกรุ๊ป, อีเอ็มไอ, โซนีมิวสิกเอนเตอร์เทนเมนต์ และยูนิเวอร์แซลกรุ๊ป) ร่วมด้วยสมาชิกที่เกี่ยวข้องในด้านการผลิตและการจัดจำหน่าย และมีบริษัทค่ายเพลงอิสระอีกนับร้อย องค์กรเป็นตัวแทนดูแลผลประโยชน์ของบริษัทค่ายเพลงบริติชตั้งแต่เริ่มดำเนินการในปี ค.ศ. 1973 มีวัตถุประสงค์สำคัญในการต่อสู้การละเมิดลิขสิทธิ์
องค์กรยังเป็นผู้ก่อนตั้งงานแจกรางวัลประจำปี บริตอวอร์ดส เช่นเดียวกับเมอร์คิวรีไพรซ์ในสาขาอัลบั้มแห่งปี ในเดือนกันยายน 2008 บีพีไอเป็นหนึ่งในสมาชิกผู้ก่อตั้ง ยูเคมิวสิก องค์กรที่ดูแลผลประโยชน์ในทุกด้านของอุตสาหกรรมดนตรี
== อ้างอิง ==
สมาคมธุรกิจดนตรี
โรงทำงาน

เคหสงเคราะห์และโรงทำงาน หรือ โรงทำงาน (Workhouse) ภายใต้ระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษและเวลส์, สกอตแลนด์ and ไอร์แลนด์ “เคหสงเคราะห์และโรงทำงาน” คือสถานที่พำนักอาศัยและประกอบอาชีพสำหรับประชาชนผู้ที่ไม่สามารถหาเลี้ยงตนเองได้
คำอ้างอิงถึงเคหสงเคราะห์และโรงทำงานเป็นครั้งแรกที่สุดใน “พจนานุกรมภาษาอังกฤษฉบับออกซฟอร์ด” มีมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1652 ที่เอ็กซิเตอร์ แต่บันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรบางแห่งกล่าวว่ามีมาตั้งแต่ก่อหน้านั้นแล้ว บันทึกหนึ่งกล่าวถึงเคหสงเคราะห์ของปี ค.ศ. 1631 ที่ตั้งอยู่ที่แอบบิงดัน, ออกซฟอร์ดเชอร์ บริเวณที่พำนักอาศัยและทำงานเรียกกันเป็นภาษาพื้นบ้านว่า “spike” ที่มาจากเครื่องมือ spike ที่ใช้ในการทำเชือกด้ายดิบที่เป็นงานหนึ่งที่ทำกันในเคหสงเคราะห์
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม  ==
Crompton, Frank. Workhouse Children the treatment of children in the workhouses of the thirteen Worcestershire Poor Law Unions.
Higginbotham, Peter. The Workhouse Cookbook.
Higginbotham, Peter. Workhouses of the North.
Higginbotham, Peter. Workhouses of the Midlands.
Murray, Peter. Poverty and Welfare 1830–1914.
Rees, Rosemary. Poverty and Public Health 1815–1948.
== ดูเพิ่ม  ==
กฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษ
กฎหมายประชาสงเคราะห์ของไอร์แลนด์
กฎหมายประชาสงเคราะห์ของสกอตแลนด์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The workhouses from © Peter G Higginbotham, 2008
Horsham Workhouse  A site dedicated to the workhouse in Horsham
Horsham Workhouse today  Recent photographs of Horsham's 1839 workhouse now converted into apartments
Pauper Palaces by Anne Digby, the workhouses of Norfolk, UK. 1978
Workhouse records on The National Archives' website.
The poor in Burslem and Wolstanton, Stoke-on-Trent, early 19th century.  (c) Stoke on Trent City Council 2005.
High Hall Bainbridge 1809–2007  thedales.org.uk copyright 2004
Aysgarth Union Workhouse sycamoreclose.com
Workhouses in and around Bures,Suffolk Bures-online.co.uk
Workhouses in the Eastern Essex area of the UK  www.essex-family-history.co.uk
Case Study: Workhouses in Suffolk in the 1760s.
กฎหมายประชาสงเคราะห์
กฎหมายสหราชอาณาจักร
กฎหมายไอริช
กฎหมายสกอต
โครงการสังคม
จอร์จ กอร์ดอน มาร์ควิสแห่งฮันท์ลีย์ที่ 1

จอร์จ กอร์ดอน มาร์ควิสแห่งฮันท์ลีย์ที่ 1 (’’George Gordon, 1st Marquess of Huntly’’; ค.ศ. 1562 - 13 มิถุนายน ค.ศ. 1636) จอร์จ กอร์ดอนขุนนางชาวสกอตแลนด์ผู้มีบทบาทในการเป็นผู้นำในช่วงระยะเวลของการรวมตัวระหว่างสกอตแลนด์กับอังกฤษ
== อ้างอิง ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2105
ขุนนางสกอตแลนด์
8 ดาบทรมาน 6 ดาบสังหาร

8 ดาบทรมาน 6 ดาบสังหาร (14 Blades; อักษรจีนตัวเต็ม: 錦衣衛; อักษรจีนตัวย่อ: 锦衣卫; พินอิน: Jǐn Yī Wèi) เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงกำลังภายใน นำแสดงโดย เจิ้น จื่อตัน, เจ้า เวย, อู๋จุน, สฺวี จื่อชาน, ชี อวี้อู่ และ หง จินเป่า กำกับการแสดงโดย แดเนียล ลี
== เรื่องย่อ ==
ในยุคราชวงศ์หมิง ราชสำนักจะชุบเลี้ยงมือสังหารที่เก็บรวบรวมมาจากเด็กกำพร้าทั่วประเทศ มาสู่การเป็น "จินยี่เหว่ย" (องครักษ์เสื้อแพร) ซึ่งเหล่าจินยี่เหว่ยแต่ละคนนั้นจะได้รับมีดดาบทั้งหมด 14 เล่ม แบ่งเป็น 8 เล่มใช้สำหรับทรมานศัตรู อีก 5 เล่มใช้สำหรับสังหาร และเล่มสุดท้ายนั้นใช้สำหรับปลิดชีวิตตนเองหากทำภารกิจไม่สำเร็จ
อ๋องฉิน (หง จินเป่า) ต้องการก่อกบฏต่อฮ่องเต้ จึงร่วมกับขันทีเฒ่า เจีย หัวหน้าขันทีในราชสำนักก่อการกบฏ เมื่อ ชิงหลง (เจิ้น จื่อตัน) และ เสียนอู่ (ชี อวี้อู่) สองสุดยอดฝีมือจินยี่เหว่ยถูกมอบหมายให้ไปขโมยรายชื่อของผู้ที่ยังจงรักษ์ภักดีต่อฮ่องเต้ ด้วยเลห์กลของขันทีเจีย เสียนอู่จึงหักหลังชิงหลงและสังหารเหล่าจินยี่เหว่ยตายทั้งหมดได้ตามไล่ล่าชิงหลง ชิงหลงต้องหลบหนีไปยังทะเลทราย และได้พบกับ เฉียวฮวา (เจ้า เวย) บุตรสาวของหัวหน้าสำนักคุ้มภัยคุณธรรมที่กำลังจะเลิกกิจการเข้าช่วยเหลือ ทั้งหมดไม่ทราบว่าชิงหลงเป็นใคร แต่ก็ให้ความช่วยเหลือ
ขณะเดียวกัน อ๋องฉิน ก็ได้ส่งบุตรสาวบุญธรรมชื่อ ทัวทัว (สฺวี จื่อชาน) ซึ่งเป็นสุดยอดฝีมือเข้าตามล่าชิงหลงด้วยเช่นกัน
จนในที่สุด ชิงหลงและเฉียวฮวาก็ได้เดินทางมาสู่ยังเมืองชายแดนทะเลทรายเพื่อสกัดกั้นแผนการก่อกบฏของอ๋องฉิง โดยมี พ่านกวาน (อู๋จุน) จอมโจรทะเลทรายเจ้าของสมญา เหยี่ยวทะเลทราย เข้าร่วมด้วย
== เบื้องหลังและคำวิจารณ์ ==
14 Blades เป็นภาพยนตร์ที่สร้างมาจากภาพยนตร์เก่าเมื่อ 25 ปีที่แล้วของบริษัทชอว์บราเดอร์ที่ชื่อ Secret Service of the Imperial Court หรือ Police Pool of Blood (ยอดองค์รักษ์เสื้อแพร) โดยมี เจิ้น จื่อตัน นักแสดงกังฟูระดับซูเปอร์สตาร์ของฮ่องกงมารับบท ชิงหลง ตัวเอกของเรื่อง ร่วมด้วยนักแสดงชื่อดังอีกหลายคน รวมทั้ง หง จินเป่า ที่ร่วมแสดงด้วยในฐานะนักแสดงรับเชิญ โดยมี แดเนียล ลี ผู้กำกับชาวฮ่องกงที่มีผลงานเรื่องก่อนหน้านี้คือ Three Kingdoms: Resurrection of the Dragon ในปี ค.ศ. 2008 ที่ได้รับเสียงวิจารณ์ไปในทางที่ไม่ดีนักเป็นผู้กำกับและร่วมเขียนบทภาพยนตร์เรื่องนี้
เสียงวิจารณ์ในเว็บไซต์สยามโซนกล่าวว่าหากเปรียบเทียบภาพยนตร์เรื่องนี้กับผลงานที่เข้าฉายในเวลาไล่เลี่ยกันของเจิ้น จื่อตัน แล้ว อย่าง Ip Man 2 พบว่า Ip Man 2 สนุกและน่าดูกว่า
และในเว็บไซต์IMDbได้ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ไป 6.3 ดาว จากทั้งหมด 10 ดาว
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของภาพยนตร์ 
ตัวอย่างภาพยนตร์ จากyoutube
ภาพยนตร์ฮ่องกง
ภาพยนตร์กำลังภายใน
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2553
ภาพยนตร์ที่นำกลับมาสร้างใหม่
ภาพยนตร์วูซู
เจิน จื่อตัน
ภาพยนตร์จีน
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย แดเนียล ลี
จอห์น เดาว์แลนด์

จอห์น เดาว์แลนด์ (John Dowland; ค.ศ. 1563 - ฝังเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1626) เดาว์แลนด์เป็นคีตกวี, นักร้อง และนักเล่นลูตชาวอังกฤษ ในปัจจุบันเดาว์แลนด์เป็นที่รู้จักกันดีในดนตรีที่มีเนื้อร้องแบบเศร้าโศกหดหู่ เช่นในเพลง “Come, heavy sleep” (ที่มาของเพลง “Nocturnal” โดยเบนจามิน บริตเตน), “Come Again”, “I Saw My Lady Weepe” และ “In darkness let me dwell” แต่ดนตรีที่ใช้เครื่องดนตรีล้วนได้รับการฟื้นฟูอย่างขนานใหญ่ และเป็นที่มาของดนตรีกีตาร์คลาสสิกระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 20
== อ้างอิง ==
John Dowland by Diana Poulton, published by Faber & Faber (2nd edition, 1982). ISBN 0-520-04687-0.
A History of the Lute from Antiquity to the Renaissance by Douglas Alton Smith, published by the Lute Society of America (2002). ISBN 0-9714071-0-X
The Lute in Britain: A History of the Instrument and its Music by Matthew Spring, published by Oxford University Press (2001).
The Collected Lute Music of John Dowland edited by Diana Poulton, published by Faber Music (2nd edition, 1978). ISBN 0-571-10024-4.
The English Ayre by Peter Warlock, published by Greenwood Press, Publishers (1970). (Originally published 1926, Oxford University Press, London). ISBN 8371-4237-7.
New Oxford History of Music, Volume IV: The Age of Humanism 1540-1630 edited by Gerald Abraham, published by Oxford University Press (1968).
== ดูเพิ่ม  ==
กีตาร์คลาสสิก
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
johndowland.co.uk - site containing videos, essays, and scores
Some video performances of John Dowland's songs by Valeria Mignaco, soprano & Alfonso Marin, lute
John Dowland's Come Again sung by male alto Russell Oberlin 
Four Pieces by John Dowland performed by lutenist Brian Wright
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2106
บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 17
คีตกวีชาวอังกฤษ
บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 16
คีตกวีสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
บุคคลสมัยทิวเดอร์
คีตกวีสมัยบาโรก
คริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิกชาวอังกฤษ
นกกระเรียนออสเตรเลีย

นกกระเรียนออสเตรเลีย หรือ บรอลกา (Brolga) เป็นนกในวงศ์นกกระเรียน ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง อาศัยอยู่ในทางตะวันออกของประเทศออสเตรเลีย และเป็นสัญลักษณ์ของรัฐควีนส์แลนด์
== อนุกรมวิธาน ==
นกได้รับการจำแนกครั้งแรกโดยนักธรรมชาติวิทยา จอร์จ เพอร์รี (George Perry) ในปี ค.ศ. 1810 นกกระเรียนออสเตรเลียถูกจำแนกผิดพลาดไปอยู่ในสกุล Ardea ที่รวมถึงนกกระสาและนกกระยาง ทั้งที่จริงแล้วมันเป็นสมาชิกของอันดับ Gruiformes ซึ่งมีสมาชิกเป็นนกกวักและนกกระเรียนและเป็นสมาชิกของสกุล สหภาพวิหควิทยาหลวงแห่งออสเตรเลีย (Royal Australasian Ornithologists Union) ทำให้ชื่อ Brolga จากภาษา Gamilaraay - burralga ซึ่งกลายเป็นชื่อทางการของนกชนิดนี้ในปี ค.ศ. 1926
นกกระเรียนออสเตรเลีย นกกระเรียนไทย และ นกกระเรียนคอขาวถูกมองว่าเป็นกลุ่มธรรมชาติที่สร้างขึ้นมาบนพื้นฐานของความคล้ายคลึงกันในเสียงร้องในปี ค.ศ. 1976 ซึ่งได้รับการยืนยันเพิ่มเติมโดยการศึกษาระดับโมเลกุลของดีเอ็นเอ แต่มันยังไม่ชัดเจนนักที่นกสองในสามชนิดเป็นญาติใกล้ชิดกัน
== ลักษณะ ==
นกกระเรียนออสเตรเลียที่โตเต้มที่มีสีเทาถึงเงิน-เทา สูง 0.7&ndash;1.3&nbsp;ม. ช่วงปีกกว้าง 1.7&ndash;2.4&nbsp;ม. มีแถบแดงจากปากไปถึงด้านหลังของหัว ปากสีขาวเหมือนกระดูก นกวัยอ่อนไม่มีแถบสีแดง นกเพศผู้โดยเฉลี่ยหนักน้อยกว่า 7&nbsp;กก. เพศเมียโดยเฉลี่ยหนักน้อยกว่า 6&nbsp;กก. (13&nbsp;lb) น้ำหนักจะอยู่ระหว่าง 3.7 ถึง 8.7&nbsp;กก.
เป็นการง่ายที่นกกระเรียนออสเตรเลียจะสับสนกับนกกระเรียนไทย แต่นกชนิดหลังแถบแดงที่หัวจะแผ่ไปลงถึงคอ ขณะที่นกกระเรียนออสเตรเลียจะอยู่ที่หัวเท่านั้น และการกระจายพันธุ์ของนกกระเรียนไทยจำกัดอยู่เพียงสองสามแห่งในทางเหนือของออสเตรเลีย นกกระเรียนออสเตรเลียนั้นจะมีการกระจายพันธุ์กว้างกว่า
== การกระจายพันธุ์ ==
บรอลกามีการกระจายพันธุ์กว้างมากโดยเฉพาะในทางตอนเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือของออสเตรเลียโดยเฉพาะทางตะวันออกเฉียงเหนือของรัฐควีนส์แลนด์ และทางใต้ไปได้ไกลถึงรัฐวิกตอเรีย นกสามารถพบได้ในเกาะนิวกินีเช่นกัน และบางครั้งพบว่าอพยพไปถึงประเทศนิวซีแลนด์และทางตอนเหนือของรัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย มีประชากรประมาณ 20,000 ถึง 100,000 ตัว มูลนิธิอนุรักษ์นกกระเรียนสากล (International Crane Foundation) ได้เริ่มเพาะพันธุ์นกในกรงเลี้ยงจากนก 3 คู่ที่จับได้ในปี ค.ศ. 1972 บรอลกาไม่มีการอพยพย้ายถิ่น แต่จะมีการเคลื่อนย้ายซึ่งตอบสนองตามฤดูกาลฝน
== อ้างอิง ==
MacDonald JD (1987) The Illustrated Dictionary of Australian Birds by Common Name, Reed, p40, ISBN 0-7301-0184-3
Slater P, Slater P and Slater R (1995) The Slater Field Guide to Australian Birds, Landowne Publishing Pty Ltd, Sydney, NSW, Australia, p50, ISBN 0-947116-99-0
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
International Crane Foundation's Brolga page 
Unique Australian Animals &ndash; Brolga "reddish crane"
All Info About Myths&ndash; a copy of the Brolga's Dreamtime myth
Australian Museum fact sheet
Gould's The Birds of Australia plate
Australian Crane (Grus rubicundus) from Cranes of the World (1983) by Paul Johnsgard
ออสตเรลเีย
แอร์อินเดียเอกซ์เพรส เที่ยวบินที่ 812

แอร์อินเดียเอ็กซ์เพรส เที่ยวบินที่ 812 เป็นเครื่องบินโบอิง 737-8HG ระหว่างเที่ยวบินขนส่งผู้โดยสารจากดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ไปยังมังกาลอร์ ประเทศอินเดีย เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ตามเวลาท้องถิ่น ตัวเครื่องได้ประสบอุบัติเหตุไถลออกนอกรันเวย์ระหว่างพยายามลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติมังกาลอร์ และส่งผลให้เกิดเพลิงไหม้  โดยที่ผู้โดยสารส่วนใหญ่กำลังรัดเข็มขัดติดอยู่กับที่นั่งของตน ผู้โดยสาร 152 คน และลูกเรือ 6 คนเสียชีวิต มีผู้รอดชีวิตจำนวน 8 คน
== อ้างอิง ==
อุบัติเหตุทางการบินในปี พ.ศ. 2553
อุบัติเหตุทางการบินในประเทศอินเดีย
อุบัติเหตุของเครื่องบินโบอิง 737
ประเทศอินเดียในปี พ.ศ. 2553
พีเดียเพรสส์

พีเดียเพรสส์ (PediaPress) เป็นบริษัทพัฒนาซอฟต์แวร์และสำนักพิมพ์จากเยอรมนีที่ให้บริการพิมพ์หนังสือ และเนื้อหาออนไลน์
พีเดียเพรสส์และมูลนิธิวิกิมีเดียได้ร่วมมือกันจัดทำหนังสือเริ่มต้นในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยทางวิกิมีเดียจะได้รับเงิน 10% จากยอดขายของหนังสือที่ขายได้
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์พีเดียเพรสส์ อย่างเป็นทางการ
สำนักพิมพ์
งานแต่งงานของฟีกาโร

งานแต่งงานของฟีกาโร (Le nozze di Figaro, ossia la folle giornata, The Marriage of Figaro หรือ the Day of Madness) เป็นอุปรากรชวนขันสี่องก์ที่เขียนเป็นภาษาอิตาลีโดยว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท ผู้เป็นคีตกวีอุปรากรคนสำคัญของคริสต์ศตวรรษที่ 18 โมทซาร์ทเขียน งานแต่งงานของฟีกาโร จากเนื้อร้องภาษาอิตาลีที่เขียนโดยลอเรนโซ ดา พอนเตที่มาจากละครเวทีชวนขันโดยชาวฝรั่งเศสปิแยร์ โบมาร์เชส์ชื่อ “La folle journée, ou le Mariage de Figaro” (ค.ศ. 1784)
แม้ว่าบทละครของโบมาร์เชส์จะถูกห้ามเล่นในกรุงเวียนนา เพราะมีเนื้อหาเสียดสีชนชั้นเจ้านาย ซึ่งถือว่าเป็นสร้างความไม่มั่นคงให้แก่รัฐบาลในช่วงสิบปีก่อนที่จะเกิดการปฏิวัติฝรั่งเศส แต่อุปรากรที่โมทซาร์ทเขียนกลายเป็นงานชิ้นที่เป็นที่นิยมที่สุดของโมทซาร์ท โดยเฉพาะโอเวอร์เชอร์ที่มีชื่อเสียงที่มักจะนำมาเล่นเป็นดนตรีคอนเสิร์ต  เนื้อหาของโอเวอร์เชอร์มิได้นำมาใช้ในการสร้างงานต่อมา นอกไปจากวลีสั้นสองวลีในบทของเคานต์ Cosa sento! ในองก์ที่ 1
งานแต่งงานของฟีกาโร เปิดแสดงเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1786 ที่กรุงเวียนนา ออสเตรีย
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
Plot taken from The Opera Goer's Complete Guide by Leo Melitz, 1921 version.
==ดูเพิ่ม==
อุปรากร
ว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Complete libretto
Full orchestral score (German/Italian)
English Translation 
Italian/English side by side translation
Complete recording  at Mozart Archiv 
Teaching material & analysis  from the Metropolitan Opera
Mozart in Vienna Where Mozart composed his Figaro (+ video)
Synopsis  of The Marriage of Figaro from the English Touring Opera
อุปรากรชวนขัน
อุปรากรโดยว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท
อุปรากรภาษาอิตาลี
อุปรากรคริสต์ทศวรรษ 1780
ลา ทราวิอาทา

ลาทราวิอาทา (La traviata) เป็นอุปรากรภาษาอิตาลีที่เขียนโดยจูเซปเป แวร์ดีผู้เป็นคีตกวีอุปรากรคนสำคัญของคริสต์ศตวรรษที่ 19 “ลาทราวิอาทา” เขียนขึ้นจากเนื้อร้องที่เขียนโดยฟรานเชสโค มาเรีย พิอาเว ที่มีพื้นฐานมาจากบทละคร “La dame aux Camélias” ที่แปลงมาจากนวนิยายที่เขียนโดยอเล็กซองเดรอ ดูมาส์ผู้เยาว์ ชื่ออุปรากร “La traviata” แปลตรงตัวว่า “สตรีนอกลู่นอกทาง” ที่เดิมตั้งใจจะเป็นชื่อ “Violetta” ตามชื่อตัวละครเอก
“ลาทราวิอาทา” เปิดแสดงเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1853ที่เวนิสในประเทศอิตาลี
== อ้างอิง ==
Balthazar, Scott. The Cambridge Companion to Verdi. New York: Cambridge University Press, 2004. ISBN 0521635357.
Budden, Julian. The Operas of Verdi: Volume 2: From Il Trovatore to La Forza del Destino. New York: Oxford University Press, 1992. ISBN 0198162626.
Melitz, Leo. The Opera Goer's Complete Guide. New York: Dodd, Mead and Company, 1921.
Rattalino, Piero, Memoriale di "Pura Siccome". La storia di Violetta la traviata raccontata dalla sorella nubile di Alfredo, Zecchini Editore, 2006. ISBN 88-87203-05-9
==ดูเพิ่ม==
อุปรากร
จูเซปเป แวร์ดี
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
La Traviata: listen to the whole opera, or to a selection of airs and preludes on Magazzini Sonori. 
A public domain MP3 recording.
Public domain vocal score on Cantorion.org
Vocal score at VARIATIONS: Public domain vocal score (scanned from an 1899 edition)
Orchestra score at VARIATIONS: Public domain orchestra score (scanned from an old edition)
Recorded Violettas in La Traviata
Recommended recordings
Libretto
Libretto and its translation
Aria database
Further La traviata discography
La Traviata performed in the Zurich Railway Station, September 30, 2008
La Traviata at Zurich Hauptbahnhof by Swiss TV, September 30, 2008 (in German) 
La Traviata at Zurich Hauptbahnhof, 30 September 2008, on YouTube
อุปรากรโดยจูเซปเป แวร์ดี
อุปรากรภาษาอิตาลี
อุปรากรคริสต์ทศวรรษ 1850
เหยี่ยวแดง

เหยี่ยวแดง เป็นนกล่าเหยื่อขนาดกลางในวงศ์ Accipitridae สามารถพบได้ในอนุทวีปอินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และ ประเทศออสเตรเลีย
== ลักษณะ ==

เหยี่ยวแดงมีสีที่ตัดกันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะ ทั้งตัวจะมีสีน้ำตาลแดงยกเว้นที่หัวและอกมีสีขาว ปลายปีกมีสีดำ ขามีสีเหลือง ตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้มีความยาวจากปลายปีกจดปลายหาง 51 ซม. ตัวผู้ยาว 43 ซม. นกวัยอ่อนมีสีน้ำตาลแกมดำคล้ายกับเหยี่ยวดำ แต่มีสีจางกว่า ปีกสั้น และ หางมน
เหยี่ยวแดงมีขนาดพอๆกับเหยี่ยวดำและมีลักษณะการบินที่คล้ายกันจากมุมปีก แต่มันมีปลายหางมนเหมือนกับนกในสกุล Milvus ขณะที่เหยี่ยวดำมีหางเป็นแฉก นกทั้งสองสกุลนี้มีลักษณะใกล้เคียงกันมาก
เสียงร้อง:กิ๊ก หรือ เกรออ
== อนุกรมวิธาน ==
เหยี่ยวแดงถูกจำแนกครั้งแรกโดยนักธรรมชาติวิทยาชาวดัตช์ที่ชื่อ พีเทอร์ บอดเดอต์ (Pieter Boddaert) ในปี ค.ศ. 1783 มีด้วยกัน 4 สปีชีส์ย่อย:
indus (Boddaert, 1783) พบในเอเชียใต้
flavirostris Condon & Amadon, 1954 พบในหมู่เกาะโซโลมอน
girrenera (Vieillot, 1822) พบในเกาะนิวกินี หมู่เกาะบิสมาร์ค และ ประเทศออสเตรเลีย
intermedius Blyth, 1865 พบในคาบสมุทรมลายูไปถึงหมู่เกาะซุนดา เกาะซูลาเวซี และ ประเทศฟิลิปปินส์
== การกระจายพันธุ์และสถานะการอนุรักษ์ ==

เหยี่ยวแดงสามารถพบได้ในประเทศศรีลังกา, ประเทศอินเดีย, ประเทศปากีสถาน, ประเทศบังกลาเทศ, และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และทางใต้ไปได้ไกลถึงรัฐนิวเซาท์เวลส์, ประเทศออสเตรเลีย เป็นนกประจำถิ่น แต่อาจมีการย้ายถิ่นตามฤดูกาลตามปริมาณน้ำฝนในบางบริเวณของพิสัย
ส่วนใหญ่จะพบในที่ราบแต่บางครั้งพบที่ระดับความสูง 5000 ฟุตในเทือกเขาหิมาลัย
เหยี่ยวแดงถูกประเมินเป็นความเสี่ยงต่ำในบัญชีแดงของสหภาพเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติของชนิดพันธุ์ที่ถูกคุกคาม อย่างไรก็ตามในบางพื้นที่ นกชนิดนี้มีแนวโน้มที่จะลดจำนวนลง อย่างเช่นใน ชวา
สำหรับในประเทศไทย เหยี่ยวแดงเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 เป็นนกที่สามารถพบได้หลายพื้นที่ โดยจะพบได้ตามแถบชายฝั่งน้ำ, ที่ราบทุ่งนา, ป่าโปร่ง, ปากอ่าว, ชายฝั่งทะเล รวมถึงเกาะเล็ก ๆ ส่วนใหญ่ชอบอยู่ใกล้หมู่บ้าน เช่น หมู่บ้านเลนตัก บริเวณาปากแม่น้ำเวฬุ เป็นต้น โดยถือว่าเป็นดัชนีชี้วัดความอุดมสมบูรณ์ของป่าชายเลนประการหนึ่ง
== พฤติกรรม ==
เหยี่ยวแดงชอบบินอยู่ตัวเดียวหรือ เป็นคู่หรือเป็นกลุ่มเล็ก ๆ เมื่อพบอาหารมันจะบินเป็นวงกลม พร้อมกับบินดิ่งควงลงมา โฉบอาหารนั้นขึ้นไปกินบนต้นไม้สูงซึ่งอยู่ใกล้ ๆ อาหารได้แก่ กบ เขียด งู นก แมลง หนู ลูกเป็ด ลูกไก่ สัตว์เลื้อยคลานเล็ก ๆ เหยี่ยวแดง ผสมพันธุ์ในช่วงฤดูหนาวต่อฤดูร้อน ทำรังตามกิ่งไม้ใกล้แหล่งน้ำ วางไข่ครั้งละ 2 - 4 ฟอง ไข่สีขาวไม่มีลวดลายใดๆ ทั้งสองเพศช่วยกันฟักไข่นาน 29 - 31 วัน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Video of re-introduction of Brahminy Kites in their natural habitat in Indonesia from BBC Sci-Tech
BirdLife Species Factsheet 
เหยี่ยว
เหยี่ยวแดง
สัตว์ป่าคุ้มครอง
นกในประเทศปากีสถาน
นกในประเทศออสเตรเลีย
นกในประเทศอินเดีย
นกที่พบในประเทศอินโดนีเซีย
ปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซีย

ปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซีย (; raja laut; /รา-จา-ลี-เจา/; แปลว่า: "เจ้าแห่งทะเล") เป็นหนึ่งในสองชนิดของปลาซีลาแคนท์ที่ยังมีชีวิตอยู่ ลำตัวมีสีน้ำตาล
==การค้นพบ==
เมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1997 อาร์นาซ และมาร์ค เอิร์ดมันน์ ได้ท่องเที่ยวไปในอินโดนีเซียในการดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ของเขา เขาพบปลาตัวแปลก ๆ เข้าไปในตลาดที่เมืองมานาโด บนเกาะซูลาเวซี มาร์คคิดว่าเป็นปลา “กอมเบสซา” (ปลาซีลาแคนท์จากคอโมโรส) แม้ว่ามันไม่เป็นสีน้ำเงินแต่กลับเป็นสีน้ำตาล ผู้เชี่ยวชาญท่านหนึ่งได้พิจารณาภาพถ่ายในอินเทอร์เน็ตของเขาแล้วให้ความเห็นว่ามันมีลักษณะที่มีนัยสำคัญ หลังจากนั้นคู่สามีภรรยาเอิร์ดมันน์ได้ติดต่อกับชาวประมงในท้องที่และได้ร้องขอว่าหากจับปลาลักษณะดังกล่าวได้อีกขอได้โปรดส่งให้เขา ตัวอย่างที่สองจากอินโดนีเซียมีความยาว 1.2 เมตรและมีน้ำหนัก 29 กิโลกรัมถูกจับได้ขณะยังมีชีวิตอยู่เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1998 มันมีชีวิตอยู่ได้ 6 ชั่วโมง ทำให้นักวิทยาศาสตร์สามารถบันทึกภาพลักษณะของสี การเคลื่อนที่ของครีบ และพฤติกรรมอื่น ๆ ทั่วไป ตัวอย่างปลาถูกเก็บรักษาไว้และบริจาคให้พิพิธภัณฑ์สัตววิทยาโบกอร์ (MZB) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งอินโดนีเซีย (LIPI)
ผลการตรวจสอบดีเอ็นเอชี้ชัดว่าตัวอย่างปลามีความแตกต่างทางพันธุกรรมกับปลาซีลาแคนท์คอโมโรสอย่างชัดเจน เมื่อดูอย่างผิวเผินแล้วปลาซีลาแคนท์จากอินโดนีเซียซึ่งในท้องที่เรียกกัน ว่า "ราชาลีเจา" (หมายถึงเจ้าแห่งทะเล) มีลักษณะที่เหมือนกันกับที่พบในคอโมโรสยกเว้นที่สีผิวที่เป็นสีเทาแกมสีน้ำตาลแทนที่จะเป็นสีน้ำเงิน ปลาชนิดนี้ถูกบรรยายรูปพรรณไว้ในวารสาร Comptes Rendus de l'Académie des sciences Paris ใน ค.ศ. 1999 โดย โพยูลด์และคณะ และถูกตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ว่า ลาติเมอเรีย เมนาโดเอนซิส (Latimeria menadoensis) ผลการศึกษาทางโมเลกุลประมาณการได้ว่าช่วงเวลาที่เกิดการแตกแขนงเป็นปลาซีลาแคนท์ 2 ชนิดนั้นอยู่ที่ประมาณ 40-30 ล้านปีมาแล้ว โดยปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซีย สามารถโตเต็มที่ได้ถึง 2 เมตร น้ำหนักกว่า 90 กิโลกรัม
==การจับได้โดยชาวประมงท้องถิ่น==
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2007 มีชาวประมงชาวอินโดนีเซียจับปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซียตัวหนึ่งได้ ที่บริเวณเกาะซูลาเวซี ใกล้อุทยานทางทะเลบูนาเคน  ปลาตัวนี้มีความยาว 131 เซนติเมตร น้ำหนัก 51 กิโลกรัม และได้สร้างความฉงนให้แก่ผู้ที่ได้พบเจอ เพราะมีชีวิตอยู่ได้นานถึง 17 ชั่วโมงก่อนจะตายลง ทั้ง ๆ ที่น่าจะตายตั้งแต่  2 ชั่วโมงแรกที่ถูกจับ เพราะเป็นปลาที่อยู่น้ำลึกและเย็นมาก
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ปลาซีลาแคนท์