pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
มิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนล

มิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนล (Miss Tourism International) เป็นการจัดประกวดความงามเวที 1 ของโลกดำเนินการโดย D’ Touch International s Sdn Bhd Foundation เป็นเวทีเดียวกับ มิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนลที่จัดขึ้นที่ประเทศศรีลังกา ซึ่งจัดขั้นเป็นเวลา 3 ปีคือ 2536 , 2539 และปี 2545 ซึ่งต่อมาไม่ได้มีการจัดประกวดเวทีนี้อีก
ปัจจุบันผู้ที่ดำรงตำแหน่งมิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนลคนปัจจุบันคือ สุภัทรา เกลี้ยงพร้อม  จากประเทศไทย
== ประวัติ ==
การประกวดเวทีมิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนลนั้นได้เริ่มจัดการประกวดตั้งแต่ปี 2537 โดย ดาตุก โออิ แดนนี จัดขึ้นเพื่อเฟ้นหาสาวงามไปเป็นทูตประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวให้กับประเทศมาเลเซีย และประเทศของผู้ที่ได้ตำแหน่งในปีนั้น การประกวดเวทีมิสทัวริซึมอินเตอร์แนชะนัลนั้นส่วนมากจะจัดขึ้นที่ประเทศมาเลเซีย ยกเว้นปี 2549 นั้นการประกวดมิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนลได้ไปจัดประกวดที่ประเทศจีน
การประกวดมิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนลนั้นไม่ได้มีการจัดประกวดในปี 2539, 2540, 2550 และปี 2558
==  รูปแบบการจัดประกวด  ==
การจัดประกวดมิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนลนั้น จะมีการจัดประกวดคล้ายกับเวทีการประกวดนางงามทั่วไปคือ จะมีการเก็บคะแนนระหว่างการทำกิจกรรมการจัดประกวด และมีการประกาศตำแหน่งต่างๆในการแข่งรอบสุดท้าย และในปี 2550 ได้กำหนดให้ผู้ชนะและรองอันดับต่าง ๆ โดยบางปีจะมีการแยกจัดการประกวด ซึ่งมีตำแหน่งต่างๆ ดังนี้
=== ตำแหน่งในการประกวดปัจจุบัน ===
มิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนล (เวทีหลัก)
มิสทัวริซึมควีนออฟเดอะเยียร์อินเตอร์เนชันแนล (จัดประกวดแยกในปี 1993-97, 2000, 2004-06, 2010-12, 2015-17)
มิสทัวริซึมเมโทรโพลิตันอินเตอร์เนชันแนล (จัดประกวดแยกในปี 2007, 2016, 2019)
มิสทัวริซึมโกลบอล
มิสทัวริซึมคอสโมโพลิแทนอินเตอร์เนชันแนล
ดรีมเกิร์ลออฟเดอะเยียร์อินเตอร์เนชันแนล
มิสเซาท์อีสต์เอเชียทัวริซึมแอมบาสเดอร์ (จัดประกวดแยกในปี 2015)
=== ตำแหน่งการประกวดในอดีต ===
มิสอินเตอร์คอนติเนนตัลอินเตอร์เนชันแนล
==   มิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนล   ==
===รายชื่อผู้ชนะเรียงตามปี===
=== เรียงลำดับสัญชาติของผู้ชนะเลิศ ===
== รองชนะเลิศ  ==
สัญลักษณ์สี
{|
|valign="top" width=10%|
มิสทัวริซึมควีนออฟเดอะเยียร์อินเตอร์เนชันแนล
มิสทัวริซึมเมโทรโพลิแทนอินเตอร์เนชันแนล
มิสทัวริซึมโกลบอล
มิสทัวริซึมคอสโมโพลิแทนอินเตอร์เนชันแนล
|valign="top" width=10%|
ดรีมเกิร์ลสออฟเดอะเยียร์อินเตอร์เนชันแนล
มิสเซาท์อีสต์เอเชียทัวริซึมแอมบาสเดอร์
มิสอินเตอร์คอนติเนนตัลอินเตอร์เนชันแนล (อดีต)
|}
=== มิสทัวริซึมควีนออฟเดอะเยียร์อินเตอร์เนชันแนล  ===
=== มิสทัวริซึมเมโทรโพลิตันอินเตอร์เนชันแนล ===
=== มิสทัวริซึมโกลบอล ===
=== มิสทัวริซึมคอสโมโพลิแทนอินเตอร์เนชันแนล ===
=== ดรีมเกิร์ลสออฟเดอะเยียร์อินเตอร์เนชันแนล ===
=== มิสเซาท์อีสต์เอเชียทัวริซึมแอมบาสเดอร์ ===
เป็นตำแหน่งที่ตัดสินจากผู้เข้าประกวดจากประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (อาเซียน)
=== มิสอินเตอร์คอนติเนนทัลอินเตอร์เนชันแนล (อดีต) ===
== มิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนล (เวอร์ชัน ศรีลังกา) ==
== ตัวแทนประเทศไทย ==
==  ดูเพิ่ม ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
pageantopolis - Miss Tourism International 
เว็บไซต์หลักของการประกวด
[http://www.pageantopolis.com]
การประกวดนางงาม
มิสทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนล
มิสทัวริซึมควีนออฟเดอะเยียร์อินเตอร์เนชันแนล
มิสทัวริซึมเมโทรโพลิตันอินเตอร์เนชันแนล
มิสเซาท์อีสต์เอเชียทัวริซึมแอมบาสเดอร์
ปิยา พงศ์กุลภา

ปิยา พงศ์กุลภา (เกิด 3 ตุลาคม พ.ศ. 2527) ชื่อเล่น กิฟท์ซ่า เป็นนักร้อง นักแสดง นางแบบ และพิธีกรชาวไทย เข้าสู่วงการด้วยการเป็นนางแบบจากนิตยสาร Katch ของค่าย โดโจ ซิตี้ ในปี พ.ศ. 2541–2543 หลังจากนั้นก็เข้ามาเป็นสมาชิกวงเกิร์ลลีเบอร์รี สังกัดอาร์เอส
== การศึกษา ==
อนุบาล 1-3 อนุบาลจุไรรัตน์
ประถม 1-6 โรงเรียนพญาไท
มัธยม 1-6 โรงเรียนสตรีวิทยา สาย วิทย์-คณิต
ปริญญาตรี คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เอกการแสดงและกำกับการแสดง รุ่นเดียวกับ ศรัณยู วินัยพานิช
ปริญญาโท วิทยาลัยนวัตกรรม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สาขาการบริหารวัฒนธรรม
== ผลงาน ==
==== ละครโทรทัศน์ ====
=== ละครเวที ===
ทายาทเจ้าคุณปู่ พ.ศ. 2547
หัวใจทอง (คุณนิด) กันยายน 2554
=== ภาพยนตร์ ===
ภาพยนตร์สั้น หนังไข่ (เทศกาลภาพยนตร์สั้น มูลนิธิหนังไทย)
สามย่าน รับบทเป็น เสียงหวาน และ เป้ย
=== มิวสิกวิดีโอ ===
ทำนองที่หายไป - โปเตโต้
=== โฆษณา ===
12 พลัส พ.ศ. 2544
ฟิชโช่ พ.ศ. 2544
EXIT พ.ศ. 2544
Nestle’ พ.ศ. 2544
PCT พ.ศ. 2544
ยามาฮ่า พ.ศ. 2544
=== บทบาทต่อสังคม ===
ทูตสมาคมป้องกันการทารุณสัตว์ฯ (TSCPA) (พ.ศ. 2551-ปัจจุบัน)
== ผลงานพิธีกร ==
โทรทัศน์
พ.ศ. 2565 : รายการ มโนสาเร่ ซุปตาร์พาไกล่เกลี่ย (ผลิตโดย กันตนา) ทุกวันอาทิตย์ เวลา 12.30 - น. ทางช่อง 7 (กด 35) ร่วมกับ จาตุรงค์ มกจ๊ก, บรมวุฒิ หิรัญยัษฐิติ, ธนวัฒน์ ประสิทธิสมพร, ภัณฑิลา ฟูกลิ่น, เกียรติศักดิ์ อุดมนาค, ปริศนา กัมพูสิริ (เริ่มวันอาทิตย์ที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565)
ออนไลน์
พ.ศ. 25 : รายการ ทางช่อง YouTube:
== อ้างอิง ==
ค่ายเพลง โดโจ ซิตี้
ค่ายเพลง อาร์เอส โปรโมชั่น
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
อินสตาแกรมของกิ๊ฟซ่า
เฟซบุ๊คแฟนเพจของกิ๊ฟซ่า
ศิลปินสังกัดอาร์เอส
บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
บุคคลจากโรงเรียนพญาไท
บุคคลจากโรงเรียนสตรีวิทยา
บุคคลจากคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
บุคคลจากวิทยาลัยนวัตกรรม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
พุทธศาสนิกชนชาวไทย
ศิลปินชาวไทย
นักร้องหญิงชาวไทย
นักแสดงหญิงชาวไทย
นักแสดงละครโทรทัศน์หญิงชาวไทย
นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวไทย
นางแบบไทย
พิธีกรชาวไทย
นักแสดงหญิงชาวไทยในศตวรรษที่ 21
เพชรดา เทียมเพ็ชร

ดร.เพชรดา เทียมเพ็ชร(เกิด 15 สิงหาคม พ.ศ. 2520) ชื่อเล่น โอ๋ เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย อดีตนักแสดงสังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ เริ่มเข้าสู่วงการจากการประกวดดัชชี่บอยแอนด์เกิร์ล
== ประวัติ ==
จบการศึกษาจากวิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา จบการศึกษาปริญญาโท คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา จบการศึกษาระดับปริญญาเอก คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา มีศักดิ์เป็นน้องสาวของ เบญทราย หุ่นน้อย หรือ น้องทราย พิธีกรรายการชุมทางเสียงทอง ทางช่อง 7 อีกด้วย
ในการชุมนุม 193 วันของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย เมื่อ พ.ศ. 2551 เธอได้เข้าร่วมด้วยทั้งกิจกรรมที่จังหวัดสงขลาบ้านเกิดและที่กรุงเทพมหานคร
==ชีวิตส่วนตัว==
ด้านชีวิตส่วนตัว เพชรดา คบหาดูใจกับ ฟิวส์ กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล แฟนหนุ่มผู้กำกับ คบหาดูใจกันมานานถึง10ปี เมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2560 ได้จัดพิธีหมั้นที่ ณ อกาลิโก สตูดิโอ สุขุมวิท 51และงานฉลองมงคลสมรสวันเสาร์ที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2560 จัดที่ ณ อุทยานวังตะไคร้ จ.นครนายก บรรยากาศเป็นไปอย่างเรียบง่ายและมีคอนเซ็ปต์ตามที่คู่บ่าวสาวตั้งใจวาดแบบเอาไว้ โดยเฉพาะธีมสีฟ้า-เทา ที่ให้กลิ่นอายของความอบอุ่นและธรรมชาติผสมกัน   โดยงานนี้มีเพื่อน ๆ คนสนิทในวงการบันเทิง มาร่วมแสดงความยินดีกับคู่บ่าว-สาวกันอย่างคับคั่ง อาทิ เบนซ์ พรชิตา, มิค บรมวุฒิ, วิกกี สุนิสา, ชาย ชาตโยดม, กิก ดนัย, เกรท วรินทร, โดนัท มนัสนันท์, นุ่น วรนุช, เจี๊ยบ ชมพูนุช, วุ้นเส้น วิริฒิพา, เข็ม ลภัสรดา, เต๋า สโรชา, เอ๊ะ อิศริยา, แยม มทิรา, โยเกิร์ต รวีวรรณ ฯลฯ 
== ผลงาน ==
===ละครโทรทัศน์ ===
===มิวสิควิดีโอ ===
===งานเพลง===
เพลงสะบัดช่อ (เพลงประกอบละครแชมป์เปี้ยนสะบัดช่อ ทางช่อง 3)
เพลงนิ้วก้อยข้างขวา (เพลงประกอบละครแชมป์เปี้ยนสะบัดช่อ ทางช่อง 3)
== รางวัลที่ได้รับ ==
รองอันดับ 1 การประกวดดัชชี่บอยแอนด์เกิร์ล ปี ค.ศ. 1999 (พ.ศ. 2542)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เพชรดา เทียมเพ็ชร
เพชรดา แอนด์ เดอะแก๊งค์
อินสตาแกรมโอ๋ เพชรดา
นักแสดงชาวไทย
บุคคลจากอำเภอสะเดา‎
บุคคลจากมหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม
พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย
พระนิตโช

พระนิตโช (日頂, ค.ศ. 1252 - 19 เมษายน ค.ศ. 1317) หรือ นิคโช หรือ เอียว-โบะ เป็นสาวกหรือศิษย์เอกของ พระนิชิเรน ซึ่งได้ก่อตั้งวัด ฮนมนจิ และ ฮนกะคุจิ
พระนิตโช เป็นบุตรบุญธรรมของ โทขิ โจนิน ศิษย์ของพระนิชิเรน ในวัยเด็กได้ศึกษาหลักธรรมของนิกายเทียนไท้ แต่ได้หันมาเป็นศิษย์ของพระนิชิเรนตามคำแนะนำของ โทขิ โจนิน ผู้เป็นบิดาบุญธรรม และยังได้ติดตามบิดาไปถึง เกาะซาโดะ เพื่อพบพระนิชิเรน เขาได้ช่วยเหลือพระนิกโคในการสร้างวัดฮนมนจิ และเป็นลูกศิษย์ของพระนิกโคในภายหลัง
ภิกษุชาวญี่ปุ่น
ภิกษุในนิกายนิจิเร็นโชชู
พระนิโก

มิมบุ นิโก (民部日向,ค.ศ. 1253- ค.ศ. 1314) เป็นศิษย์เอกหรือสาวกของพระนิจิเร็ง พระนิโกได้เป็นผู้ดูแลวันคุอนจิหลังจากการดับขันธ์ของ พระนิจิเร็ง และเป็นผู้ก่อต้งนิกาย นิจิเร็นชู โดยพระนิโกได้เป็นเจ้าอาวาสวัดคุอนจิแห่งเขามิโนบุ หลังจากการเดินทางออกจากวัดของ พระนิกโกซึ่งเป็นเจ้าอาวาสในปี ค.ศ. 1288
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
http://nichirenscoffeehouse.net/Ryuei/SixDisciples_04.html 
ภิกษุชาวญี่ปุ่น
พระภิกษุในนิกายนิชิเร็งชู
พระนิชโช (นิชิเร็งชู)

พระนิชโช (日昭, ระหว่าง ค.ศ. 1236- ค.ศ. 1323) เป็นพระสงฆ์ในศาสนาพุทธนิกายนิชิเรน และเป็นลุงของ พระนิชิโร เขาเป็นศิษย์ของพระนิชิเรนเพียงคนเดียวที่อาวุโสกว่า พระนิชิเรน ในภายหลัง พระนิชโชได้รับการแต่งต้งให้เป็น หนึ่งใน 6 พระสงฆ์อาวุโส
พระนิชโชเคยเป็น พระสงฆ์นิกายเทียนไท้ มาก่อนที่จะพบพระนิชิเรน หลังจากการดับขันธ์ของพระนิชิเรน พระนิชโชได้ดำเนินการเปลี่ยนแปลงปฏิรูปนิกายขึ้นมาใหม่ เขาได้สร้าง วัดเมียวฮอกเกะจิ ในปีค.ศ. 1284 โดยนิกายของท่านได้ยึดความสัมพันธ์ที่ดีกับนิกายเที้ยนไท้
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1779
ภิกษุชาวญี่ปุ่น
พระภิกษุในนิกายนิชิเร็งชู
พระนิจิโร

พระนิจิโร (日朗, ค.ศ. 1245- ค.ศ. 1320) เป็นสาวกและศิษย์เอกของพระนิจิเร็ง และเป็นหลานของพระนิชโช
พระนิจิโรเห็นด้วยกับพระนิชโช ในเรื่องการรักษาความสัมพันธ์อันดีกับนิกายเทียนไท้ พระนิจิโรได้สร้างวิหารสวดมนต์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ วัดอิเกงามิ ฮมมนจิ สถานที่ที่พระนิจิเร็งดับขันธ์ นิกายของพระนิจิโรในปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของนิจิเร็นชู พระนิจิโรได้ตั้งแต่ พระสงฆ์อาวุโส 9 รูป ในจำนวนนั้นมี พระนิจิโซ และ พระนิจิอิน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
http://nichirenscoffeehouse.net/Ryuei/SixDisciples_02.html 
ภิกษุชาวญี่ปุ่น
พระภิกษุในนิกายนิชิเร็งชู
พระนิชิจิ

พระนิชิจิ (日持; 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1250– หลังจากปี ค.ศ. 1304) หรือ ไคอิโค เป็นลูกศิษย์และสาวกของพระนิชิเรน ซึ่งได้ออกเดินทางไปยัง ฮอกไกโด ไซบีเรีย และ ประเทศจีน
พระนิชิจิ เกิดในจังหวัดซุรุกะ เป็นบุตรคนที่สองของ ตระกูลที่ยิ่งใหญ่และมีอำนาจ ในตอนแรกพระนิชิจิได้ศึกษาธรรมของนิกายเทียนไท้ แต่หลังจากนั้นไม่นานก็ได้เข้าเป็นศิษย์ของพระนิชิเรน พระนิชิจิได้ถูกแต่งตั้งเป็น 1 ใน 6 พระสงฆ์อาวุโส จากพระนิชิเรน แต่ก็เป็น ลูกศิษย์ของพระนิกโคด้วย หลังจากการดับขันธ์ของพระนิชิเรนในปี ค.ศ. 1282 พระนิชิจิได้จัดตั้งวัด อิโชจิ ในปัจจุบันคือ วัดเรนอิจิ (蓮永寺) ใน ชิซุโอะกะ แต่ภายหลังความสัมพันธ์กับพระนิกโคกลับแย่ลง เขาได้ตั้งคณะมิชชันนารีเดินทางเผยแผ่ธรรมในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1295 โดยได้วางแผนว่าจะเดินทางเท้าไป ฮะโกะดะเตะ, ฮอกไกโด และหลังจากนั้นก็จะเดินทางไปยัง ชางตู ประเทศจีน เพื่อเผยแผ่ธรรมให้ชาวมองโกล เนื่องจากเห็นว่าชาวมองโกลนั้น ถูกกล่าวถึงบ่อยครั้งในบทธรรมนิพนธ์ของพระนิชิเรน
อย่างไรก็ตามเป็นเวลาหลายศตวรรษที่ไม่มีทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับพระนิชิจิ หลังจากการเดินทางออกจากประเทศญี่ปุ่น มีตำนานเล่าว่าท่านได้สร้างวัดขึ้นที่ภาคเหนือของประเทศญี่ปุ่น และได้จับปลาชนิดใหม่ในฮอกไกโด ได้ตั้งชื่อว่า ฮอกเกะ ในตำนานนั้นค่อนข้างกำกวมและไม่แน่ชัดว่า ท่านได้เดินทางไปถึงประเทศจีนโดยปลอดภัยหรือไม่ ในปี ค.ศ. 1936 นักท่องเที่ยวได้พบโงะฮนซนของพระนิชิจิและอัฐิของท่านในดินแดนที่ห่างไกลในประเทศจีน และในปี ค.ศ. 1989 อัฐิเหล่านั้นได้ถูกตรวจสอบโดย มหาวิทยาลัยโตเกียวแล้วมีความเป็นไปได้สูงว่าเป็นของพระนิชิจิ ในปัจจุบันจึงเป็นที่รู้กันว่าท่านได้ไปถึงประเทศจีนในปี ค.ศ. 1298 และได้พบชาวพุทธแห่งราชวงศ์เซี่ยตะวันตก และได้ปักหลักอยู่ที่ อำเภอซวนฮัว ท่านได้สร้าง วัดลีฮัว (立化寺塔; Japanese: Rikkai-ji) และมีประชาชนบางส่วนหันมานับถือนิชิเรน ภายใต้การนำของท่าน รวมไปถึงชายชราชื่อ นิโชเตะ ซึ่งท่านกล่าวว่าเป็นผู้นำของลูกศิษย์ของท่าน พระนิชิจิมรณภาพเมื่อใดไม่มีใครทราบ แต่คาดกันว่าหลัง ค.ศ. 1304
== หนังสือเพิ่มเติม ==
Li Narangoa. Japanische Religionspolitik in der Mongolei 1932-1945. Reformbestrebungen und Dialog zwischen japanischem und mongolischem Buddhismus. Wiesbaden: Harrassowitz, 1998.
Daniel B. Montgomery. Fire in the Lotus: The Dynamic Buddhism of Nichiren. Thorsons, 1991.
前嶋 信次 . "日持上人の大陸渡航について―宣化出土遺物を中心として "
日持上人開教の事跡－津軽十三湊をめぐって－ ". Nichiren Buddhism Modern Religious Institute.
劇画宗門史「日持上人」 
http://homepage1.nifty.com/tkawase/osigoto/mjbpa.pdf 
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Treasures of Senka - documentary in English
Hakodate News 
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1793
ภิกษุชาวญี่ปุ่น
ภิกษุในนิกายนิจิเร็นชู
พระนิชิโมะกุ

พระนิชิโมขุ (日目, ค.ศ. 1260- ค.ศ. 1333) หรือ พระนิชิโมขุ โชนิน เป็นสาวกและศิษย์ของพระนิชิเรน ซึ่งได้อยู่ฝั่งพระนิกโค ในการก่อตั้งนิชิเรนโชชู พระนิชิโมขุได้รับการแต่งตั้งจากพระนิกโคให้เป็น พระสังฆราชองค์ที่ 3 แห่งนิชิเรนโชชู 
==อ้างอิง==
ภิกษุชาวญี่ปุ่น
ภิกษุในนิกายนิจิเร็นโชชู
คิโนะคูนิยะ

ร้านหนังสือคิโนะคูนิยะ (; ราชบัณฑิตยสภา: คิโนกูนิยะ โชเต็ง) คือร้านหนังสือสัญชาติญี่ปุ่น ก่อตั้งเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2470 (ค.ศ. 1927) โดย โมอิจิ ทานาเบะ เริ่มแรกทำธุรกิจเกี่ยวกับ ขายถ่านและไม้ เพื่อเป็นเชื้อเพลิง คิโนะคูนิยะได้ผันตัวเองมาเป็นร้านหนังสือ ที่มีสาขาทั่วประเทศญี่ปุ่นกว่า 72 สาขา และ 30 สาขาทั่วโลก  โดยสาขาแรกตั้งอยู่ที่ชินจูกุ กรุงโตเกียว
==ประวัติ==
== สาขา ==
=== นอกประเทศญี่ปุ่น ===

ในปัจจุบันคิโนะคูนิยะมีสาขานอกประเทศญี่ปุ่นจำนวนทั้งหมด 25 สาขา ได้แก่ 
สหรัฐอเมริกา
* ซานฟรานซิสโก
* แซนโฮเซ
* ซีแอตเทิล
* ลอสแอนเจลิส
* คอสตาเมซา
* พอร์ตแลนด์
* สำนักงานใหญ่นิวยอร์ก
* พาลีเซดส์เซ็นเตอร์ นิวยอร์ก
สิงคโปร์
* สำนักงานใหญ่สิงคโปร์
* เหลียงคอร์ท
* บูกิส
* จูร่ง
อินโดนีเซีย
* จาการ์ตา
* Pondok Indah
* แกรนด์อินโดนีเซีย
มาเลเซีย
* กัวลาลัมเปอร์
ไทย
* กรุงเทพ (เซ็นทรัลเวิลด์) - เปิด 2535
* สุขุมวิท (เอ็มควอเทียร์) -เปิด 2558  (ย้ายจากฝั่งเอ็มโพเรียม - เปิด 2540)
* สยามพารากอน เปิด 2548 (กำลังปรับปรุง)
ออสเตรเลีย
* ซิดนีย์
ไต้หวัน
* ไทเปเทียนมู่ทะกะชิมะยะ
* ไทเปบรีซ
* ฮันชิน
* ฮันชินอารีน่า
* โซโก้
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
* ดูไบมอลล์  (2551)
==คิโนะคูนิยะในประเทศไทย==
ร้านหนังสือคิโนะคูนิยะได้เปิดให้บริการในประเทศไทยเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2535 บริหารงานโดย บริษัท คิโนะคูนิยะ บุ๊คสโตร์ (ประเทศไทย) จำกัด สาขาแรกตั้งอยู่ที่ศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์ (เดิมคือ เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์) ซึ่งเปิดพร้อมกับห้างสรรพสินค้าอิเซตัน
ต่อมาในปี พ.ศ. 2540 ทางคิโนะคูนิยะได้ขยายสาขาที่ 2 ตั้งอยู่ที่ศูนย์การค้าเอ็มโพเรียม กลุ่มเป้าหมายที่อยู่อาศัยชาวญี่ปุ่น และในปี พ.ศ. 2548 เปิดสาขาที่ 3 ศูนย์การค้าสยามพารากอน เป็นสาขาแรกที่มีร้านกาแฟ มุมแสดงผลงานศิลปะ และหนังสือภาษาจีน จะไม่มีหนังสือภาษาญี่ปุ่น โดยสาขานี้เน้นกลุ่มเป้าหมายนักท่องเที่ยวชาวจีน ต่อมาในปี พ.ศ. 2558 สาขาที่ 2 ย้ายมายังศูนย์การค้าเอ็มควอเทียร์
ในปี พ.ศ. 2563 ทางห้างสรรพสินค้าอิเซตัน ปิดให้บริการตั้งแต่วันที่ 31 สิงหาคม เป็นต้นไป เนื่องจากสิ้นสุดสัญญาเช่าพื้นที่กับเซ็นทรัลพัฒนา ทางร้านหนังสือคิโนะคูนิยะสาขาแรกได้ย้ายร้านมาอยู่ที่ชั้น 5 ในส่วนศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์ โซนซี เป็นการชั่วคราว
ร้านคิโนะคูนิยะ สาขาเซ็นทรัลเวิลด์ ได้ย้ายกลับมาบริเวณใกล้เคียงที่ตั้งเดิม ในปี พ.ศ. 2565 ซึ่งตรงกับวาระครบรอบ 30 ปี การดำเนินธุรกิจในประเทศไทย โดยแบ่งออกเป็นสองส่วน คือ โซนหนังสือและของสะสมเกี่ยวกับการ์ตูนและเกม เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 12 เมษายน และโซนหนังสือทั่วไปพร้อมร้านกาแฟ ซึ่งเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม ปีถัดมาสาขาสยามพารากอนได้ดำเนินการปรับปรุงครั้งใหญ่ โดยยังเปิดดำเนินการตามปกติ ทั้งนี้ ส่วนที่ปรับปรุงใหม่เปิดให้บริการเฟสแรกในวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2566
== โลโก้ ==
คำว่า คิโนะคูนิยะ แปลว่า ร้านที่มาจากเมืองคิอิ ซึ่งอยู่ใกล้กับโอซากะ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บริษัทของญี่ปุ่น
ร้านค้า
บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2470
บริษัทนานาชาติที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ญี่ปุ่น
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองสาหร่าย (อำเภอปากช่อง)

องค์การบริหารส่วนตำบลหนองสาหร่าย เป็นองค์การบริหารส่วนตำบลแห่งหนึ่งในอำเภอปากช่อง  จังหวัดนครราชสีมา
==ที่ตั้งและอาณาเขต==
=== ที่ตั้ง ===
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองสาหร่าย  ตั้งอยู่ในตำบลหนองสาหร่าย  อำเภอปากช่อง  จังหวัดนครราชสีมา
=== อาณาเขต ===
ทิศเหนือ ติดต่อกับ องค์การบริหารส่วนตำบลคลองไผ่  เทศบาลตำบลคลองไผ่  อำเภอสีคิ้ว  และ องค์การบริหารส่วนตำบลจันทึก  อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา
ทิศใต้ ติดต่อกับ องค์การบริหารส่วนตำบลคลองม่วง  และ  องค์การบริหารส่วนตำบลขนงพระ  อำเภอปากช่อง  จังหวัดนครราชสีมา
ทิศตะวันออก ติดต่อกับ  เทศบาลตำบลวังไทร  อำเภอปากช่อง  จังหวัดนครราชสีมา
ทิศตะวันตก ติดต่อกับ  เทศบาลเมืองปากช่อง และ องค์การบริหารส่วนตำบลจันทึก  อำเภอปากช่อง  จังหวัดนครราชสีมา
==ประวัติ==
อดีตเป็นป่าดงดิบมีกลุ่มบุคคลอพยพตั้งถิ่นฐานบ้านเรือนใกล้หนองน้ำมีสาหร่ายสีเขียวเต็มไปหมดจึงได้ตั้งชื่อว่า”หนองสาหร่าย” อยู่ในเขตตำบลจันทึก อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา ในวันที่ 21 พฤศจิกายน 2516 แยกตำบลออกจากตำบลจันทึก  อำเภอปากช่อง เป็นตำบลหนองสาหร่าย  ในปี พ.ศ. 2537 ได้มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 (ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 111 ตอนที่  53 ก. ลงวันที่ 2 ธันวาคม 2537) เป็นกฎหมายที่ใช้จัดระเบียบการบริหารงานในตำแหน่งแทนประกาศคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 326 ลงวันที่ 13 ธันวาคม 2515   การปรับฐานะการบริหารงานในระดับตำบลในรูปแบบสภาตำบลหนองสาหร่าย เป็นอาคารสภา ก่อสร้างขึ้นตามเงินโครงการเงินผันในสมัย ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมทย์ เป็นนายกรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 30 กันยายน 2518 ใช้งบประมาณในการก่อสร้าง  90,000 บาท นับตั้งแต่ พ.ร.บ.สภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 มีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 2 มีนาคม  2538 ได้จัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหนองสาหร่าย
ในส่วนนี้จะสรุปเป็นรายปี
วันที่ 15  สิงหาคม   2516   ตั้งตำบลหนองสาหร่าย  โดยแยกออกจากตำบลจันทึก 
วันที่ 1   มิถุนายน   2520   ตั้งตำบลวังกะทะ  โดยแยกออกจากตำบลหนองสาหร่าย 
วันที่ 1  พฤษภาคม  2525  ตั้งตำบลคลองม่วง  โดยแยกออกจากตำบลวังกะทะ (ซึ่งแยกออกจากตำบลหนองสาหร่าย เมื่อ พ.ศ. 2520) 
วันที่ 1  สิงหาคม  2527  ตั้งตำบลวังไทร  โดยแยกออกจากตำบลหนองสาหร่าย 
วันที่ 2 มีนาคม 2538  ได้จัดตั้งเป็น องค์การบริหารส่วนตำบลหนองสาหร่าย
==หมู่บ้าน==
ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลหนองสาหร่าย  มีทั้งหมด  25  หมู่บ้าน  คือ
หมู่ 1 บ้านโนนอุดม
หมู่ 3 บ้านคลองยาง
หมู่ 5 บ้านซับหวาย
หมู่ 7 บ้านไทรงาม
หมู่ 9 บ้านผัง 13
หมู่ 11 บ้านซับยาง
หมู่ 13 บ้านหนองไม้เหลือง
หมู่ 15 บ้านบ่อทอง
หมู่ 17 บ้านหัวสนาม
หมู่ 19 บ้านคลองทราย
หมู่ 21 บ้านเฉลิมราษฎร
หมู่ 23 บ้านเขาเสด็จ
หมู่ 25 บ้านใหม่พัฒนา
หมู่ 2 บ้านโคกสง่า
หมู่ 4 บ้านหนองคู
หมู่ 6 บ้านหนองจาน
หมู่ 8 บ้านผัง 2
หมู่ 10 บ้านท่ามะนาว
หมู่ 12 บ้านเขาน้อย
หมู่ 14 บ้านหนองไผ่ล้อม
หมู่ 16 บ้านฝายมอญ
หมู่ 18 บ้านหลักเขต
หมู่ 20 บ้านหนองช้างตาย
หมู่ 22 บ้านโนนป่าติ้ว
หมู่ 24 บ้านทรายทอง
==อ้างอิง==
หนองสาหร่าย
คณะบัญชี มหาวิทยาลัยกรุงเทพ

คณะบัญชี มหาวิทยาลัยกรุงเทพ เป็นคณะที่เกิดขึ้นพร้อมกับการก่อตั้งมหาวิทยาลัยกรุงเทพ นับเป็นคณะแรกของมหาวิทยาลัย
== ประวัติคณะ ==
คณะบัญชีได้ก่อตั้งขึ้นพร้อมกับการก่อตั้งของมหาวิทยาลัยกรุงเทพ เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พุทธศักราช 2505 ทั้งนี้เนื่องจากในขณะนั้นมีสถาบันที่เปิดสอนทางด้านบัญชีอยู่เพียงไม่กี่แห่งและที่มีเสียงก็คือ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยซึ่งเป็นสถาบันของรัฐ มีผู้สนใจศึกษาทางด้านบัญชีมากแต่ยังขาดสถาบันรองรับ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ จึงเปิดสอนสาขาวิชาบัญชี โดยตั้งเป็นแผนกเรียกว่า แผนกบัญชี เพื่อสร้างบัณฑิตให้ออกไปทำงานด้านการบัญชีในหน่วยงานเอกชน และหน่วยงานราชการ ในเวลาต่อมาปีพุทธศักราช 2520 มหาวิทยาลัยได้ยกฐานะแผนกบัญชีขึ้นเป็นคณะวิชาบัญชีและเปลี่ยนชื่อเรียกให้สั้นเข้าในปีต่อมาว่า คณะบัญชี ปัจจุบันคณะบัญชีเปิดสอนนักศึกษาทั้งภาคปกติและภาคพิเศษ ในหลักสูตรปริญญาตรีและปริญญาตรีต่อเนื่อง
== หน่วยงานและหลักสูตร ==
== รายนามคณบดีคณะบัญชีตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบัน ==
หมายเหตุ เดิมเรียกว่า หัวหน้าแผนกวิชาการ-บัญชี ต่อมาในปีพุทธศักราช 2517 ได้ยกฐานะจากแผนกวิชาเป็นภาควิชา และเปลี่ยนชื่อเรียก ตำแหน่งเป็น หัวหน้าภาควิชาบัญชี ปีพุทธศักราช 2521 ยกฐานะจากหัวหน้าภาควิชาเป็นหัวหน้าคณะวิชา จนถึงปีพุทธศักราช 2523 เป็นต้นมา ได้เปลี่ยนชื่อเรียกจากหัวหน้าคณะวิชา เป็นคณบดีคณะบัญชี
คณะบัญชี มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
บัญชี
บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยกรุงเทพ

บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2528 จัดการเรียนการสอนในหลักสูตรภาษาไทยและหลักสูตรนานาชาติ ทั้งในระดับปริญญาโทและปริญญาเอก
== ประวัติ ==
บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยกรุงเทพ จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2528 โดยเปิดดำเนินการสอนระดับปริญญาโทสาขาบริหารธุรกิจ (Master of Business Administration) หลักสูตรภาษาอังกฤษและหลักสูตรภาษาไทย ด้วยมุ่งหวังที่จะผลิตมหาบัณฑิตที่มีคุณวุฒิและชำนาญทางการบริหารธุรกิจ  เพื่อก้าวขึ้นเป็นผู้บริหารระดับสูงในโลกธุรกิจแห่งปัจจุบัน และอนาคต  ทั้งยังร่วมมือทางวิชาการกับ Telecom Business School ประเทศฝรั่งเศส  ดำเนินการสอนระดับปริญญาเอก สาขาวิชาการจัดการความรู้และนวัตกรรม  หลักสูตรนานาชาติ (Doctoral Program in Knowledge Management and Innovation Management) เพื่อขยายโอกาสทางการศึกษาแก่ผู้ต้องการศึกษาต่อด้านบริหารธุรกิจในระดับสูงสุด
นอกจากนั้น  ด้วยเล็งเห็นความก้าวหน้าและการเจริญเติบโตของธุรกิจด้านการสื่อสาร  บัณฑิตวิทยาลัยจึงดำเนินการสอนระดับปริญญาโทสาขานิเทศศาสตร์ (Master of Communication Arts) ใน 2 หลักสูตรเช่นเดียวกับสาขาบริหารธุรกิจและเปิดสอนระดับปริญญาเอกสาขานิเทศศาสตร์  หลักสูตรนานาชาติ (Doctoral Program in Communication Arts) ด้วยความร่วมมือทางวิชาการกับ Ohio University สหรัฐอเมริกา  จุดมุ่งหมายเพื่อผลิตบุคลากรที่มีความรู้ความสามารถในการวิเคราะห์  และมีทักษะด้านการสื่อสารในระดับสูงทำหน้าที่แก้ปัญหาและเสริมสร้างความเข้าใจระหว่างสมาชิกในองค์กรและกลุ่มต่างๆ ในสังคม  ทั้งยังเป็นการส่งเสริมการค้นคว้าวิจัยทางวิชาการ อันจะนำไปสู่ความก้าวหน้าในสาขาวิชานิเทศศาสตร์  โดยโครงการปริญญาเอกสาขานิเทศศาสตร์  นักศึกษาจะได้ไปศึกษาที่สหรัฐอเมริกาเป็นเวลา 1 ปี  นอกจากนี้บัณฑิตวิทยาลัยได้เปิดดำเนินการสอนในระดับปริญญาโท เพิ่มอีก 11 สาขา ในปีการศึกษา 2548 เปิดสาขาวิชาวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม  สาขานิติศาสตร์  สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศและการจัดการ ในปี 2550 เปิดสาขาวิชาการบริหารธุรกิจบันเทิงและการผลิต  ในปีการศึกษา 2553 เปิดสาขาวิชาการจัดการสาระและการสร้างคุณค่า  ปีการศึกษา 2554  เปิดสาขาวิชาการจัดการอุตสาหกรรมการบริการและการท่องเที่ยว  และเปิดสาขาวิชาสถาปัตยกรรมภายใน ในปีการศึกษา 2555 เปิดดำเนินการสอนสาขาวิชาความเป็นผู้ประกอบการ ในปีการศึกษา 2556 นอกจากนี้ได้เปิดดำเนินการสอนสาขาวิชานวัตกรรมธุรกิจ  สาขาวิชาการเงิน  สาขาวิชาการสื่อสารการตลาดดิจิทัล  ในปีการศึกษา 2557
อาจารย์ผู้สอน
คณาจารย์ของบัณฑิตวิทยาลัยเป็นผู้มีคุณวุฒิทางการศึกษาและมีประสบการณ์เชี่ยวชาญในแวดวงวิชาการและวิชาชีพสาขาอื่นๆ
จำนวนนักศึกษา
ปัจจุบันบัณฑิตวิทยาลัยมีนักศึกษาจำนวนกว่า 1,500 คนในระดับปริญญาโทและปริญญาเอก ทั้งหลักสูตรภาษาไทย หลักสูตรนานาชาติ ภาษาอังกฤษ และหลักสูตรสองภาษา
== หลักสูตร ==
กรุงเทพ 
บัณฑิตวิทยาลัย
พระนิชิเนียว โชนิง

พระนิชิเนียว โชนิน (早瀬 日如 Hayase Nichinyo? หรือ 日如上人 Nichinyo Shonin, ประสูติ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1935)  เป็นพระสังฆราชของพุทธศาสนานิกาย นิชิเรนโชชู องค์ที่ 67 ซึ่งเป็นหนึ่งในนิกายสำคัญของศาสนาพุทธนิกายนิชิเรน ซึ่งมีผู้นับถือกระจายอยู่ทั่วโลก โดยเฉพาะในประเทศ อินโดนีเซีย มาเลเซีย สิงคโปร์ ฟิลิปปินส์ ไต้หวัน ศรีลังกา เกาหลีใต้ กานา สหรัฐอเมริกา บราซิล รวมไปถึงประเทศไทย  และยังดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสแห่งวัดใหญ่ไทเซขิจิ ณ ชิซุโอกะ ประเทศญี่ปุ่น
==ภารกิจในต่างแดน==
ประดิษฐานโงะฮนซนไม้ ณ วัดเมียวโทคุจิ ในไต้หวัน ในเดือน พฤษภาคม ค.ศ. 2007
ประดิษฐานโงะฮนซนไม้ และเปิดวัดไคเมียวอิน ในประเทศสิงค์โปร ในเดือน มีนาคม ค.ศ. 2008
== อ้างอิง ==
各種活字化された言葉 （インターネット大白法）
ภิกษุชาวญี่ปุ่น
ภิกษุในนิกายนิจิเร็นโชชู
ม้าลายเกรวี

ม้าลายเกรวี หรือ ม้าลายอิมพีเรียล (Grévy's zebra, Imperial zebra) เป็นม้าลายที่มีขนาดใหญ่ที่สุด สามารถพบได้ในป่าของประเทศเคนยาและประเทศเอธิโอเปีย เมื่อเทียบกับม้าลายชนิดอื่น ม้าลายเกรวีตัวสูงกว่า หูใหญ่กว่า และลายแคบกว่า ม้าลายชนิดนี้ถูกตั้งชื่อเป็นเกียรติแก ชูเลส เกรวี  ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส โดยรัฐบาลของแอบบินซินเนีย ในพื้นที่ตอนกลางของประเทศเคนยาม้าลายเกรวีจะอาศัยอยู่ร่วมกันกับม้าลายธรรมดา
== ลักษณะ ==

ม้าลายเกรวีเป็นม้าลายที่ใหญ่ที่สุด ยาว 2.5–2.75 เมตร จากหัวถึงหาง หางยาว 38–75 เซนติเมตร สูง 1.45–1.6 เมตรจรดไหล่ น้ำหนัก 350–450 กิโลกรัม ลายแคบและเบียดชิดกันมาก ลายที่คอจะกว้างที่สุด ตรงกันข้าม ลายที่ขาจะแคบที่สุด ที่ท้องและโคนหางไม่มีลาย ม้าลายเกรวีมีลายแคบที่สุดในบรรดาม้าลายด้วยกัน หูใหญ่ กลม เป็นรูปกรวย หัวใหญ่ ยาว แคบ คล้ายล่อ แผงคอจะสูงและชัน ลูกม้ามีแผงคอยาวถึงหลัง
นอกจากนี้แล้ว ม้าลายเกรวีเป็นม้าลายที่ไม่ได้มีสังคมในฝูงที่ใกล้ชิดเหมือนกับม้าลายธรรมดา มีการเกื้อกูลช่วยเหลือกันน้อยมาก
จากลวดลายที่แปลกไปจากม้าลายชนิดอื่น ๆ ทำให้ม้าลายเกรวีถูกล่าอย่างหนักในอดีต จนเกือบจะสูญพันธุ์ จนกว่าจะมีกฎหมายอนุรักษ์ออกมาคุ้มครองก็เกือบจะสายไปแล้ว
==ถิ่นที่อยู่อาศัย==
ม้าลายเกรวีเป็นสัตว์เฉพาะถิ่นที่พบได้เฉพาะอุทยานแห่งชาติแซมบูรู และบริเวณทุ่งหญ้าสะวันนาที่แห้งแล้งทางตอนเหนือของเคนยาและตอนใต้ของเอธิโอเปียเท่านั้น โดยสามารถที่จะอดน้ำได้นานถึง 3 วัน 
== อ้างอิง ==
Prothero D.R, Schoch R. M, 2003, Horns, Tusks, and Flippers: The Evolution of Hoofed Mammals, The Johns Hopkins University Press
Churcher, C.S. 1993. Mammalian Species No. 453. American Society of Mammalogists.
Nowak, R.M. and J.L. Paradiso. 1983. Walker's Mammals of the World, Fourth edition. Johns Hopkins University Press, Baltimore, London.
Mother-infant behavior of wild Grévy's zebra: Adaptations for survival in semi-desert East Africa. Becker, CD; Ginsberg, JR Animal Behaviour [ANIM. BEHAV.]. Vol. 40, no. 6, pp.&nbsp;1111–1118. 1990.
ปองพล อดิเรกสาร, 2553, สัตว์ป่าแอฟริกา, เอเรียสบุ๊คส์ จำกัด, ISBN 978-616-90508-0-3
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Grévy's Zebra: Wildlife summary from the African Wildlife Foundation 
ARKive: images and movies of the Grévy's zebra. 
Story of catching endangered Grévy's Zebra for translocation 
Why are the Grevy's Zebras in trouble?: Rich Blundell Reports from Kenya 
Grevy's Zebra Trust - A Kenyan organization dedicated to preserving the Grévy's Zebra
ม้าลาย
สิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่น