pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
กล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไอ

ในกายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์ กล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรกิไอ (Biceps brachii muscle) เป็นกล้ามเนื้อที่สำคัญมัดหนึ่งที่อยู่ในพื้นที่ด้านหน้าของต้นแขน (Anterior compartment of arm) กล้ามเนื้อมัดนี้มีหน้าที่หลายประการ แต่ส่วนใหญ่จะเกี่ยวข้องกับการงอแขนและการหมุนของปลายแขนโดยมีข้อศอกเป็นจุดหมุน กล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรกิไอ ยังเป็นกล้ามเนื้อที่ผู้คนส่วนใหญ่รู้จักกันดี เนื่องจากเป็นกล้ามเนื้อที่เห็นได้ชัดจากภายนอก และสามารถบริหารกล้ามเนื้อนี้ให้มีรูปร่างที่ต้องการได้ง่ายโดยการยกน้ำหนัก
== กายวิภาคศาสตร์ ==
=== จุดเกาะ ===
กล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรกิไอ เป็นกล้ามเนื้อที่มีจุดเกาะต้น (origin) แยกเป็นสองจุดที่บริเวณไหล่ จึงเป็นที่มาของชื่อกล้ามเนื้อ biceps ในภาษาลาติน ซึ่งแปลว่า สองหัว โดยจุดเกาะต้นทั้งสองได้แก่
ปลายจุดเกาะต้นด้านสั้น (short head)  จะยึดเกาะที่คอราคอยด์ โพรเซส (Coracoid process) ของกระดูกสะบัก
ปลายจุดเกาะต้นด้านยาว (long head)  จะมีลักษณะเป็นเอ็นขนาดใหญ่ที่ผ่านโครงสร้างของปลอกหุ้มข้อต่อที่บริเวณหัวกระดูกต้นแขน และไปเกาะกับกระดูกสะบักที่ปุ่มเหนือแอ่งกลีนอยด์ (supraglenoid tubercle)
จุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อมัดนี้จะมีจุดเดียว คือที่ปุ่มนูนเรเดียส (Radial tuberosity) นอกจากนี้ยังมีบางส่วนขยายออกไปเป็นเอ็นแผ่ที่เกาะกับพังผืดของบริเวณส่วนต้นของปลายแขน ซึ่งเรียกว่า เอ็นแผ่ไบซิพิตัล (Bicipital aponeurosis)
=== หลอดเลือดแดง ===
กล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรกิไอ จะได้รับเลือดจำนวนมากจากหลอดเลือดแดงแขน (Brachial artery) ซึ่งเป็นหลอดเลือดแดงใหญ่ที่ต่อลงมาจากหลอดเลือดแดงรักแร้ (Axillary artery) และยังเป็นหลอดเลือดแดงที่นิยมใช้ในการตรวจวัดความดันโลหิตอีกด้วย
=== เส้นประสาท ===
เส้นประสาทที่มาสั่งการกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรกิไอ คือเส้นประสาทมัสคิวโลคิวทาเนียส (Musculocutaneous nerve) ซึ่งเริ่มต้นจากการเชื่อมรวมกันของเส้นประสาทไขสันหลังบริเวณคอ คู่ที่ 5,6 และ 7 จากนั้นจึงรวมเป็นแขนงด้านข้าง (lateral cord) ในร่างแหประสาทแขน (Brachial plexus) ก่อนจะแทงทะลุเข้าสู่กล้ามเนื้อคอราโคเบรเคียลิส (Coracobrachialis muscle) ก่อนจะให้แขนงเข้าสู่กล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรกิไอ
== หน้าที่การทำงาน ==
กล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรกิไอ เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวของแขนที่ข้อต่อสามจุด ซึ่งได้แก่
ข้อต่อกลีโนฮิวเมอรัล (Glenohumeral joint) ที่บริเวณไหล่ ซึ่งจะทำหน้าที่งอต้นแขนขึ้น
ข้อศอก (Elbow joint) ทำหน้าที่งอปลายแขนขึ้น เช่นในกรณีของการยกน้ำหนักเพื่อการบริหารกล้ามเนื้อมัดนี้
ข้อต่อเรดิโออัลนาส่วนต้น (Proximal radioulnar joint) ทำหน้าที่ในการพลิกหงายของปลายแขนและมือ โดยทำงานร่วมกับกล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์ (Supinator muscle)
== รูปประกอบเพิ่มเติม ==
ไฟล์:Shoulder joint.svg|ภาพวาดแสดงโครงสร้างของข้อต่อไหล่ และแสดงจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรกิไอ
ไฟล์:Gray413.png|ภาคตัดขวางของต้นแขนที่บริเวณส่วนกลางของกระดูกต้นแขน
ไฟล์:Gray525.png|หลอดเลือดแดงแขน
ไฟล์:Gray809.png|ร่างแหประสาทแขน ของรักแร้ขวา
ไฟล์:Nerves_of_the_left_upper_extremity.gif|เส้นประสาทของแขนด้านซ้าย
== อ้างอิง ==
Gray's anatomy for students. Drake, RL., Vogl, W. and Mitchell, AWM.
Clinically Oriented Anatomy, 4th ed. Keith L. Moore and Arthur F. Dalley.
กล้ามเนื้อของรยางค์บน
สัปดาห์

สัปดาห์ เป็นหน่วยวัดเวลาเท่ากับเจ็ดวัน เป็นหน่วยเล็กกว่าเดือน อย่างไรก็ดี บางครั้งคำว่า "สัปดาห์" นี้ยังหมายถึงหน่วยวัดเวลาอื่นซึ่งน้อยหรือมากกว่าเจ็ด โดยในประวัติศาสตร์ สัปดาห์หนึ่งยาวสี่ถึงสิบวันในที่ต่าง ๆ กัน
หลักฐานการนับว่าสัปดาห์หนึ่งมีเจ็ดวันอย่างต่อเนื่องมานั้นปรากฏในหมู่ชาวยิวระหว่างการคุมขังที่บาบิโลน (Babylonian Captivity) ในศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล ทั้งศาสนายูดาย (ตามบรรยายการสรรค์สร้างในโทราห์/ไบเบิล) และบาบิโลนโบราณใช้สัปดาห์เจ็ดวัน วัฒนธรรมอื่นได้รับเอาสัปดาห์เจ็ดวันไปในเวลาแตกต่างกัน ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 1 ถึง 3 จักรวรรดิโรมันค่อย ๆ แทนที่ปฏิทินโรมันซึ่งสัปดาห์หนึ่งมีแปดวันด้วยสัปดาห์เจ็ดวัน ชาวฮินดูอาจรับสัปดาห์เจ็ดวันก่อนศตวรรษที่ 11 ก่อนคริสตกาล นอกจากนี้ ยังมีหลักฐานว่าชาวจีนบางกลุ่มได้ใช้สัปดาห์เจ็ดวันตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4

=== วันในสัปดาห์ ===
== การนับแบบ ISO ==
สัปดาห์แรก(W01)ตามระบบ ISO กำหนดว่า
หากวันที่ 1 มกราคมเป็นวันจันทร์ อังคาร พุธ หรือพฤหัสบดี ให้สัปดาห์นั้นเป็นสัปดาห์แรกของปี
หากวันที่ 1 มกราคมเป็นวันศุกร์ เสาร์ หรืออาทิตย์ ให้สัปดาห์นั้นเป็นสัปดาห์สุดท้ายของปีก่อนหน้า และสัปดาห์ถัดมาเป็นสัปดาห์แรกของปี
== เปรียบเทียบหน่วยเวลา ==
1 สัปดาห์ = 7 วัน = 168 ชั่วโมง = 10,080 นาที = 604,800 วินาที
1 ปี = 52 สัปดาห์ + 1 วัน (และ 2 วัน สำหรับ ปีอธิกสุรทิน)
1 สัปดาห์ = 23.01% ของหนึ่งเดือนโดยเฉลี่ย
== หนังสืออ่านเพิ่ม ==
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
วันในสัปดาห์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
 
หน่วยเวลา
ดรากอน

ดรากอน (Dragon) อาจหมายถึง
มังกร - ศัพท์ภาษาอังกฤษ
โคโมโดดรากอน
มังกี้ ดี. ดราก้อน - ตัวละครในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง วันพีซ
ดราก้อนบอล
ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี

ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี (John F. Kennedy International Airport) หรือเดิมคือท่าอากาศยานไอเดิลไวล์ด (Idlewild Airport) เป็นท่าอากาศยานนานาชาติที่ตั้งอยู่ในเขตชุมชนจาเมกา, ควีนส์ ทางตะวันออกเฉียงใต้นิวยอร์กซิตี อยู่ห่างจากตอนใต้ของเกาะแมนแฮตตันประมาณ 19 กิโลเมตร (12 ไมล์)
เจเอฟเค เป็นประตูหลักสำหรับผู้โดยสารที่จะเดินทางมายังสหรัฐ และยังเป็นจุดขนส่งสินค้าที่สำคัญของประเทศอีกด้วย(Port Authority of New York and New Jersey) ซึ่งเป็นผู้ดูแลท่าอากาศยานแห่ง 3 แห่ง ในเขตเมืองนิวยอร์กซิตีและปริมณฑล ได้แก่
ฟิล์มนัวร์

ฟิล์มนัวร์ (Film Noir) ชื่อเรียกประเภทของภาพยนตร์ประเภทหนึ่ง โดยที่คำว่า "Noir" เป็นภาษาฝรั่งเศสแปลว่า "ดำ" หากจะแปลกันตรง ๆ ตัว ฟิล์มนัวร์ จึงแปลว่า "ฟิล์มดำ" หรือ "ภาพยนตร์ดำ" หรือ "ภาพยนตร์มืด"
ภาพยนตร์ที่จะจัดให้อยู่ในประเภทฟิล์มนัวร์ นั้น จะเป็นภาพยนตร์ที่ใช้แสงและสีมืดทึบ หรือขาวดำเป็นหลัก แสดงให้เห็นถึงด้านมืดในใจมนุษย์ แต่ที่สำคัญที่สุดคือ เรื่องราวที่เกิดในเรื่อง ก็ไม่ได้บ่งบอกว่าใครดี ใครเลวกว่ากัน ทุก ๆ คนมีปนกันไปทั้งดีและเลว เอกลักษณ์อีกประการของฟิล์มนัวร์ ก็คือ ผู้หญิงที่เป็นตัวเอกในเรื่อง จะเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์ทางเพศอย่างร้ายกาจ และจะหลอกล่อผู้ชายให้ตกเป็นเหยื่อของเธอได้ ตัวอย่างของภาพยนตร์ประเภทฟิล์มนัวร์ ได้แก่ Citizen Kane ของ ออร์สัน เวลส์ ในปี พ.ศ. 2484 (ค.ศ. 1941) , The Third Man ของ คาร์รอล รีด ในปี พ.ศ. 2484 (ค.ศ. 1941) , The Big Sleep ของ โฮเวิร์ด ฮอกส์ ในปี พ.ศ. 2489 (ค.ศ. 1946) เป็นต้น
สำหรับภาพยนตร์ฟิล์มนัวร์ ในยุคปัจจุบันนี้ ได้แก่ Chinatown ของ โรมัน โปลันสกี้ ในปี พ.ศ. 2517 (ค.ศ. 1974) , The Postman Always Rings Twice ของ บ๊อบ ราเฟลสัน ในปี พ.ศ. 2524 (ค.ศ. 1981) , Miller's Crossing ของ โจเอล โคแฮน ในปี พ.ศ. 2533 (ค.ศ. 1990), Naked Lunch ของ เดวิด โครเนนเบิร์ก ในปี พ.ศ. 2534 (ค.ศ. 1991) , L.A. Confidential ของ เคอติส แฮนซัน ในปี พ.ศ. 2539 (ค.ศ. 1997) , Dark City ในปี พ.ศ. 2541 (ค.ศ. 1998) ของ อเล็ก โพรยาส, Midnight in the Garden of Good and Evil ของ คลินต์ อีสต์วูด ในปีเดียวกัน, Memento ของ คริสโตเฟอร์ โนแลน ในปี พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000) , Femme Fatale ของ ไบรอัน เดอ พัลม่า ในปี พ.ศ. 2545 (ค.ศ. 2002) , Sin City ของ แฟรงก์ มิลเลอร์ และ โรเบิร์ต โรดริเกวซ ในปี พ.ศ. 2548 (ค.ศ. 2005), Planet Terror ของ โรเบิร์ต โรดริเกวซ ในปี พ.ศ. 2550 (ค.ศ. 2007) เป็นต้น
ในส่วนของภาพยนตร์ฮ่องกง เช่น The Longest Nite ของตู้ ฉีฟง ในปี พ.ศ. 2541 (ค.ศ. 1998) เป็นต้น
สำหรับภาพยนตร์ไทยนั้น ภาพยนตร์ที่สามารถจัดให้อยู่ในประเภทฟิล์มนัวร์ได้นั้น มี ภาพยนตร์ไทยเรื่อง "เมืองในหมอก" เป็นเรื่องแรก กำกับฯ โดย เพิ่มพล เชยอรุณ ออกฉายเมื่อ พ.ศ. 2521 ดัดแปลงมาจากบทละครที่เขียนขึ้นเมื่อ ค.ศ.1944 (พ.ศ. 2487) ของ อัลแบร์ กามู Albert Camus เรื่อง Le Malentendu หรือ The Misunder- standing ในภาคภาษาอังกฤษ กะโหลกบางตายช้า กะโหลกหนาตายก่อน ในปี พ.ศ. 2534 จากนั้นในอีกหลายปีต่อมาถึงมี ดอกไม้ในทางปืน ในปี พ.ศ. 2542 โดยผู้กำกับคนเดียวกัน คือ มานพ อุดมเดช ออกมา
และก็ยังมี ห้องน้ำ ภาพยนตร์แผ่นของอาร์.เอส.ฟิล์ม, เฉือน ของ ก้องเกียรติ โขมศิริ ในปี พ.ศ. 2552, นาคปรก ในปี พ.ศ. 2553 และ ฝนตกขึ้นฟ้า ของ เป็นเอก รัตนเรือง ในปี พ.ศ. 2554 เป็นต้น
== อ้างอิง ==
ภาพยนตร์ : ความสัมพันธ์กับประวัติศาสตร์และบริบทศึกษากรณี ฟิล์ม นัวร์ (Film Noir) โดย กฤษดา เกิดดี : วารสารนิเทศศาสตร์ปริทัศน์ ปีที่ 3 ฉบับที่ 1 (มกราคม 2541) โดย คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
ภาพยนตร์ฟิล์มนัวร์
ภาพยนตร์แบ่งตามเนื้อหา
ประเภทของภาพยนตร์
ประวัติศาสตร์ภาพยนตร์
สงครามเสน่หา

สงครามเสน่หา เป็นนวนิยายแปลของว.วินิจฉัยกุล ซึ่งแปลมาจากเรื่อง The Bored Bridegroom ของ บาร์บารา คาร์ทแลนด์
อเล็กซิส มาร์ควิสหนุ่มแห่งเมอร์ลินคอร์ทผู้เป็นที่หมายปองของสาว ๆ ในกรุงลอนดอนต้องการได้ทรัพย์สมบัติของตระกูลเมอร์ลีนที่บิดาของตนได้ขายไปให้กับเซอร์โจชัว เฮดลีย์กลับคืนมา  อเล็กซิสจึงยอมแต่งงานกับลูเครเชีย บุตรสาวของเซอร์โจชัว  ทั้ง ๆ ที่ตนมีคุณหญิงเฮสเตอร์แสตนดิช เป็นคู่รักอยู่แล้ว
ลูเครเชียได้ยินกิตติศัพท์ของว่าที่เจ้าบ่าวของเธอว่าไม่ชอบเด็กสาวซื่อๆ ไม่ประสีประสา เธอจึงไปเรียนการแสดงกับผู้กำกับคนหนึ่ง  เมื่อได้พบกันครั้งแรก อเล็กซิสจึงประหลาดใจเป็นอย่างยิ่งที่พบว่าว่าที่เจ้าสาวของเขาเป็นสาวสังคมทรงเสน่ห์   แทนที่จะเป็นสาวน้อย หัวอ่อน ว่านอนสอนง่ายดังที่คาดไว้
ภายหลังแต่งงาน อเล็กซิสได้รับมอบหมายให้ไปปฏิบัติภารกิจช่วยเหลือชาวอังกฤษที่ติดอยู่ในฝรั่งเศส  โดยชายหนุ่มตั้งใจที่จะปลอมตัวเข้าไปในระหว่างที่มาฮันนีมูนกับลูเครเชียในเรือ  เมื่อขึ้นฝั่งที่ประเทศฝรั่งเศส เขาก็ต้องประหลาดใจที่พบว่าลูเครเชียแอบตามเข้ามาในปฏิบัติการครั้งนี้ด้วย
ในระหว่างหลบหนีทหารฝรั่งเศสด้วยกัน อเล็กซิสพบว่าแท้จริงแล้ว บุคลิกสาวสังคมทรงเสน่ห์เป็นเพียงละครที่ลูเครเชียแสร้งทำเท่านั้น  แต่ชายหนุ่มกลับประทับใจความบริสุทธิ์ จริงใจต่างหากของหญิงสาว
เมื่อการผจญภัยและการช่วยเหลือตัวประกันส่วนหนึ่งสำเร็จลง  ลูเครเชียได้เดินทางกลับประเทศอังกฤษพร้อมกับเจ้าบ่าวที่ไม่ขี้เบื่ออีกต่อไป
เรื่องรักใคร่
วรรณกรรมภาษาอังกฤษ
วรรณกรรมแปล
วรรณกรรมในปี พ.ศ. 2517
โกมัตโต

โกมัตโต  เป็นอดีตวงไอดอลหญิงของค่ายเฮลโล! โปรเจกต์ ได้รับการก่อตั้งขึ้นมาครั้งแรกในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2545 มีแนวเพลงหลักเป็นแนวอาร์แอนด์บี ที่ผสมผสานไปกับลีลาการเต้นของสมาชิกในกลุ่มทั้ง 3 คน ได้แก่ มากิ โกโต (หัวหน้ากลุ่ม), อายะ มัตสึอุระ และมิกิ ฟูจิโมโตะ
โกมัตโตได้ออกเพลงซิงเกิลเพียงเพลงเดียว คือ "ชอลวีเลิฟ?" ซึ่งเปิดตัวครั้งแรกในวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 ในเวลาต่อมา สมาชิกทั้งสามของโกมัตโตได้เริ่มถอนตัวเพื่อไปสร้างผลงานเพลงกับวงไอดอลวงอื่น
== อดีตสมาชิก ==
มากิ โกะโต  – หัวหน้ากลุ่ม
อายะ มัตสึอูระ 
มิกิ ฟูจิโมโตะ 
== ผลงาน ==
=== เพลงซิงเกิล ===
{| border="1" cellpadding="2" style="margin: 1em; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; text-align:center;"
|- style="background:#efefef;"
!ลำดับ||ชื่อเพลง||ชื่อภาษาญี่ปุ่น/อังกฤษ||ว้นที่วางจำหน่าย||ยอดขายรวมสัปดาห์แรก (ก๊อปปี้)||ยอดขายรวมทั้งหมด(ก๊อปปี้)
|-
|1||แชลวีเลิฟว์?||SHALL WE LOVE?||20 พ.ย. พ.ศ. 2545
| align="right" |96,727
| align="right" |157,057
|}
== ดูเพิ่ม ==
เฮลโล! โปรเจกต์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วิกิเดอะพีพีเอ็น  ข้อมูลอื่นเกี่ยวกับกลุ่มโกะมัตโต (ภาษาอังกฤษ)
เฮลโล! โปรเจกต์ ดอตคอม ข้อมูลส่วนบุคคลของสมาชิกในกลุ่มโกะมัตโต (ภาษาญี่ปุ่น)
กโโมตโต
เกิร์ลกรุปญี่ปุ่น
ชู

thumb
ชู (Shu) เป็นเทพแห่งลม ถือว่าเป็นเทพที่เทพราสร้างขึ้นเป็นองค์แรก พระชายาคือเทพีเตฟนุต มีโอรสธิดาคือเทพเกบ (เทพแห่งดิน) กับเทพีนัต (เทพแห่งฟ้า) ทรงเป็นผู้แยกฟ้าและดินออกจากกัน บางตำนานกล่าวว่าเมื่อเทพรากลับสวรรค์ได้ตั้งให้เทพชูเป็นเทวกษัตริย์ครองโลกอยู่ระยะหนึ่งก่อนจะสละตำแหน่งให้เทพเกบพระโอรส
== อ้างอิง ==
ชลิตดา. ตำนานอียิปต์โบราณ. กทม.พิมพ์คำ. 2548
ชู
เทฟนุต

thumb
เทฟนุต (Tefnut) เป็นเทพีแห่งฝนและความชุ่มชื้น เป็นชายาของเทพชู มีโอรสธิดาคือเทพเกบและเทพีนัต ทรงเป็นดวงตาของสุริยเทพรา ลักษณะเป็นหญิงสาว พระเศียรสวมวงสุริยะหรือหน้ากากสิงโต
== อ้างอิง ==
ชลิตดา.ตำนานอียิปต์โบราณ.กทม. พิมพ์คำ. 2548
เทพเจ้าอียิปต์โบราณ
อาตัม

อาตัม (Atum) เป็นสุริยเทพสมัยก่อนราชวงศ์ และเป็นเทพดั้งเดิมของเมืองเอธีโอโปลิส ลักษณะในตำนานใกล้เคียงกับสุริยเทพรา กำเนิดจากน้ำหรือจากเทพนุน ลักษณะเป็นชายชรามีหนวด
== อ้างอิง ==
อาตุม
สุริยเทพ
ไก่ชนเมืองใต้

ไก่ใต้ หรือ ไก่เดือย ที่รู้จักกันในวงการกีฬาไก่ชนเมืองไทย เดิมทีหากย้อนอดีตไปเมื่อ 7-10 ปีที่แล้ว ไก่ภาคใต้จะเป็นที่รู้จักกันในวงแคบ ๆ หรือรู้จักกันเฉพาะทางภาคใต้ และจะไม่เป็นที่รู้จักหรือยอมรับในวงการไก่แข้ง หรือไก่ชนของทางภาคอื่น ๆ เพราะจะไม่มีสื่ออย่างเช่น “นิตยสารไก่ชนต่าง ๆ ” เป็นตัวเผยแพร่ให้รู้ถึงความจริง และความเป็นมาของไก่ใต้ ได้ชัดเจนได้อย่างทุกวันนี้
เพราะทุกวันนี้นิตยสารไก่ชนที่ออกวางแผงทั้งรายปักษ์ และรายเดือน ผู้เขียนกล้าการันตีว่ามีไม่ต่ำกว่า 10 นิตยสารอย่างแน่แท้ ? ซ้ำบ่อย ๆ ที่มีนิตยสารออกทำเล่ม “เฉพาะกิจ” ขึ้นมาตามกระแสของไก่สายพันธุ์ต่าง ๆ ในวงการไก่ชนเมืองไทย จุดนี้จึงเป็นสิ่งที่ยืนยันได้อย่างชัดเจนว่า “วงการไก่ชนเมืองไทย” เติบโตกว้างขวางได้อย่างรวดเร็ว แม้จะมีอุปสรรคใหญ่หลวงอย่าง “ไข้หวัดนก” มาทำให้กีฬาไก่ชนเมื่อไทยต้องสะดุดทุกปี แต่ก็ไม่สามารถต้านทานพลังความนิยมของกีฬาไก่ชนเมืองไทยได้เลย
ส่วนไก่ชนปักษ์ใต้ทุกวันนี้ก็จัดว่าได้รับความนิยมไม่น้อยเช่นกัน เพราะไก่ใต้เลือดร้อยรังแท้เป็นที่ต้องการของคนทุกภาค ทุกระดับชั้น เพื่ออยากได้จุดเด่นในตัวเหล่าพันธุ์ของไก่ชนปักษ์ใต้ ไปพัฒนาสายพันธุ์ของเหล่าไก่ตนเอง ส่วนจุดเด่นจุดดีของไก่ใต้คือสิ่งใดบ้างหรือ ? ท่านลงติดตามจุดเด่นหลัก ๆ สัก 4 ประการ ได้ดังนี้ครับ
ใช้เดือยจัด และแม่นยำ
แทงลงบนเป้าใหญ่ได้อย่างมืออาชีพ
ปากจัด จิกตีไม่เลือกที่
เชิงชนครบเครื่อง สมเป็นไก่ไอคิว
สีของไก่ใต้
ไก่ใต้มีสีสันที่แตกต่างไปจากไก่ทางภาคอื่นอยู่พอสมควร สีของไก่ใต้ส่วนใหญ่
ไก่ชี สีขาวล้วนทั้งตัว
ไก่สีเหลืองใหญ่ เหลืองอ่อน เหลืองเลา
ไก่เขียว เขียวเลา เขียวกา
ไก่สีพิราบ สีขาวทั้งตัว หัวปีกทั้ง2ข้างเป็นสีแดง
ไก่นกแดงหางแดง
.
== อ้างอิง ==
ไก่ชน
สัตว์ที่พบในประเทศไทย
นู (เทพ)

thumb
นุน (Nun) เป็นเทพแห่งน้ำ ได้รับการยกย่องให้เป็นเทพอาวุโส ถือกำเนิดในช่วงสร้างโลก พระชายาคือเทพีนันเน็ท เป็นเทพที่คอยให้คำแนะนำแก่เทพรา ลักษณะเป็นชาย เศียรเป็นกบ แมลงปีกแข็งหรืองูใหญ่ โผล่ขึ้นจากน้ำเพียงเอว ชูพระกรขึ้นเหนือเศียร เป็นเทพในลักธิอ๊อกโดดซึ่งเป็นลักธิที่ชาวอียิปต์นับถือในยุคแรก ทรงเป็นเทพแห่งน้ำในยุคแรกๆด้วย
==อ้างอิง==
เทพเจ้าอียิปต์โบราณ
อัลกาฟี

อัลกาฟี (الكافي) เป็นหนังสือรวบรวมฮะดีษของศาสนาอิสลามมัซฮับชีอะหฺรวบรวมโดย อัลกุลัยนีย์ เป็นหนึ่งในสี่หนังสือฮะดีษที่สำคัญ
อัลกาฟีมีฮะดีษครอบคลุมทุกหมวด ทุกวิทยาการอิสลาม ที่รายงานจากบรรดาอิมาม (อ) แบ่งออกเป็นสามส่วนหลัก ๆ คือ อุศูล อัลกาฟี, ฟุรูอฺ อัลกาฟี และเราฏอตุ อัลกาฟี ทั้งสามส่วนมีฮะดีษรวม 16,000 ฮะดีษ ในหมวดหมู่อะกีดะหฺและชะรีอะหฺ
== ผู้รวบรวมอัลกาฟี ==
ผู้รวบรวมอัลกาฟี มีนามและกิตินามว่า อัลฮาฟิซ อัลกะบีร อัลมุฮัดดิษ อัลญะลีล อัชเชค อะบูญะอฺฟัร  มุฮัมมัด บิน ยะอฺกูบ บิน อิสฮาก อัลกุลัยนีย์ อัลรอซีย์ อัลบัฆดาดีย์ เกิดฮ.ศ.260 มรณะ ฮ.ศ. 329 เป็นนักวิชาการด้านฟิกหฺ และเป็นมุฮัดดิษ(นักบันทึกและรายงานวจนะบรรดาอิมาม)
อัลกุลัยนีมีชีวิตอยู่ในสมัยที่บรรดาตัวแทน(สะฟีร)ของอิมามมะหฺดี (อ) ยังมีชีวิตอยู่ ท่านได้พบปะกับบรรดาสะฟีรที่อาศัยอยู่ในนครบัฆดาด อัลกุลัยนีย์เองก็เคยอาศัยอยู่ที่นั่นเช่นกัน อัลกุลัยนีย์สิ้นชีพในปีเดียวกันกับอะลีย์ บินมุฮัมมัด อัสสะมะรีย์ ตัวแทนคนสุดท้ายของอิมามมะหฺดี (อ)
== หนังสืออัลกาฟี ==
อัลกาฟีรวบรวมฮะดีษมาจาก บทบันทึกวจนะของบรรดาอิมาม หรือที่เรียกว่า ริซาละหฺ ฮะดีษ ที่รู้จักกันในนาม อัลอุศูล อัลอัรบะอะมิอะหฺ (الأصول الأربعمائة) เป็นบทบันทึกจากบรรดาสาวกและสานุศิษย์ของบรรดาอิมาม (อ) ที่บันทึกไว้ในสมัยของอิมามแต่ละท่าน ที่ตกทอดกันมา ริซาละหฺ เล็ก ๆ เหล่านี้มีค่ายิ่งและเรียกชื่อ ริซาละหฺ ฮะดีษ เหล่านั้นว่า อัศลุ เช่น อัศลุ ของอาดัม บินฮุเซน อันนุคอส อัลกูฟีย์ เป็นต้น
อัลกุลัยนีย์ได้ทุ่มเทความพยายามในการนำ ริซาละหฺ ฮะดีษ หรืออัศลุ ของบรรดาสาวกและสานุศิษย์ของบรรดาอิมามมารวบรวมไว้  ท่านได้เดินทางไปยังบ้านเมืองต่าง ๆ มากมายเพื่อสืบเสาะแสวงหาริซาละหฺเหล่านั้นเพื่อนำมารวมกัน จนเกิดเป็นหนังสืออัลกาฟีขึ้นมา
ฮะดีษต่าง ๆ ในอัลกาฟีมีสะนัด(สายรายงาน)อ้างอิงไปถึงบรรดาอิมาม (อ) และอัลกุลัยนีย์ก็พยายามบอกรายละเอียดของผู้รายงานของแต่ละฮะดีษ ซึ่งเป็นข้อมูลที่สำคัญสำหรับชนรุ่นหลังในการตัดสินความถูกต้องและความน่าเชื่อถือของสายรายงาน อัลกุลัยนีย์ใช้เวลา 20 ปีในการรวบรวมเรียบเรียงอัลกาฟี ซึ่งมี 34 กิตาบ(บท)และ 326 บาบ(หมวด) รวมฮะดีษทั้งสิ้น 16,121 ฮะดีษ
เชคญะอฺฟัร ซุบฮานีย์ ได้ตรวจสอบระดับฮะดีษในอัลกาฟีและแยกแยะไว้ดังนี้ :
มีฮะดีษศอฮีฮฺ (الصحيح ถูกต้อง) 5,072 ฮะดีษ
มีฮะดีษฮะซัน  (الحسن ดี) 144 ฮะดีษ
มีฮะดีษมุวัษษัก (الموثق เชื่อได้) 1,118 ฮะดีษ
มีฮะดีษกอวีย์  (القوي แข็ง) 302 ฮะดีษ
มีฮะดีษฎออีฟ (الضعيف อ่อนแอ) 9,485 ฮะดีษ
ศาสนาอิสลาม
วิทยาลัยการอาชีพเทิง

__NOTOC__
วิทยาลัยเทคนิคเทิง ตั้งอยู่เลขที่ 191 หมู่ 15 ถนนพิศาล ตำบลเวียง อำเภอเทิง  จังหวัดเชียงราย (สถาบันการอาชีวศึกษาภาคเหนือ 3) สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ประกาศจัดตั้งเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2536 ตามแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 7 บนที่ดินสาธารณประโยชน์ของสภาตำบลเวียงและที่ดินราชพัสดุโรงเรียนเทิง สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ  มีพื้นที่รวม ประมาณ 50 ไร่  สถานศึกษาแห่งนี้จัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นสถานศึกษาอาชีวศึกษาเพื่อผลิตบุคลากรที่มีคุณภาพสู่สังคม  โดยได้รับความช่วยเหลือและสนับสนุนจาก สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในขณะนั้น  ข้าราชการครู  ข้าราชการบำนาญ  ผู้ประกอบการ  หัวหน้าส่วนราชการและประชาชนในพื้นที่ในการประสานงานในการจัดตั้งและสนับสนุนการจัดการเรียนการสอน โดยเปิดสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ  ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง  และหลักสูตรระยะสั้นอื่น ๆ
== สาขาวิชาที่เปิดสอน ==
=== ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ===
สาขาบริหารธุรกิจ
การบัญชี
คอมพิวเตอร์ธุรกิจ
สาขาช่างอุตสาหกรรม
สาขาช่างยนต์
สาขาช่างก่อสร้าง
สาขาช่างไฟฟ้ากำลัง
สาขาช่างอิเล็กทรอนิกส์
สาขาช่างกลโรงงาน
สาขาช่างเชื่อมโลหะ
=== ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง ===
สาขาบริหารธุรกิจ
การบัญชี
เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร
สาขาช่างอุตสาหกรรม
สาขาช่างยนต์
สาขาช่างไฟฟ้ากำลัง
สาขาช่างอิเล็กทรอนิกส์
== ระเบียงภาพ ==
ไฟล์:Tice 001.jpg|
ไฟล์:Tice 002.jpg|
ไฟล์:Tice 003.jpg|
ไฟล์:Tice 004.jpg|
ไฟล์:Tice 006.jpg|
ไฟล์:Tice 007.jpg|
ไฟล์:Tice 008.jpg|
ไฟล์:Tice 009.jpg|
ไฟล์:Tice 010.jpg|
ไฟล์:Tice 011.jpg|
ไฟล์:Tice 012.jpg|
ไฟล์:Tice 013.jpg|
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วิทยาลัยเทคนิคเทิง
เทิง
สถานศึกษาในอำเภอเทิง
ภูมิพล (แก้ความกำกวม)

ภูมิพล สามารถหมายถึง
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
โรงพยาบาลภูมิพลอดุลยเดช
มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช ชื่อเดิม มหาวิทยาลัยภูมิพล
เขื่อนภูมิพล หรือเขื่อนยันฮี
สะพานภูมิพล หรือสะพานวงแหวนอุตสาหกรรม
ทุนภูมิพล
ทิวลิปคิงภูมิพล
== อ้างอิง ==
บ้านทับหลี

บ้านทับหลี แต่เดิมเป็นที่รกร้างว่างเปล่าเป็นเส้นทางผ่านระหว่างบ้านปลายคลองวันกับบ้านสองพี่น้อง ลักษณะเป็นที่ลาดเชิงเขา โดยคำว่า" ทับหลี"   น่าจะมีที่มาจากการที่รัชกาลที่ 6 เสด็จโดยขบวนช้างจาก จ.ชุมพร มาประทับร้อนที่พลับพลาบกอินทนิน และประทับแรมที่พลับพลาทับหลีสุริยวงศ์
ซึ่งคำว่า "ทับ" น่าจะมาจากคำว่า "ที่ประทับ" ตรงกับภาษาถิ่นใต้ที่ค้นหาของป่าทำเป็นที่พักชั่วคราวในป่า เพื่อรวบรวมของป่าที่หาได้หุงหาอาหารและพักแรมคืนเรียกว่า "สร้างทับ" ส่วนคำว่า "หลี" น่าจะมาจากชื่อของ  คุณหลี สุริยวงศ์ ที่เป็นผู้สร้างพลับพลาที่ประทับแรมในครั้งนั้น   โดยสะสมทรัพย์ให้พระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี สมุหเทศาบาล ผู้สำเร็จราชการ จังหวัดภูเก็ต สร้าง เพื่อรับเสด็จ รัชกาลที่ 6
ซึ่งในหมู่บ้านมีการทำ ซาลาเปาทับหลี  เป็นสินค้าโอทอปของหมู่บ้าน  มีอาณาเขตติดต่อกับชายแดนพม่า โดยมี แม่น้ำกระบุรี เป็นเส้นแบ่งดินแดน และมีส่วนมี่แคบที่สุดของแหลมมลายู ซึ่งเรียกกันว่า คอคอดกระ หรือ กิ่วกระ
โดยในทุก ๆ ปี จะมีงานเสด็จพระแข่งเรือ และมีการ ร้องเพลงเรือ ซึ่งถือเป็นงานประจำปีของชาวบ้านในชุมชนทับหลี
== อ้างอิง ==
รายงาน เรื่องชื่อบ้านนาเมือง โดย นิศากร คงรัตน์ โรงเรียนปากจั่นวิทยา อ.กระบุรี จ.ระนอง
ทับหลี
ทับหลี
อำเภอกระบุรี
ซาลาเปาทับหลี

ซาลาเปาทับหลี เป็นชื่อแฟรนไชส์ซาลาเปา เป็นส่วนหนึ่งของโครงการสินค้าจากโครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ ของ บ้านทับหลี ตำบลมะมุ อำเภอกระบุรี จังหวัดระนอง
== ประวัติ ==
ในปี 2495 ได้เกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่ในตลาดท่าข้าม ร้านค้าของนายยกกว้างถูกไฟไหม้หมดเนื้อหมดตัว จึงเดินทางกลับบ้านมาอาศัยอยู่กับครอบครัวดั้งเดิมและเริ่มทำซาลาเปาขายช่วยเหลือครอบครัว ได้ถ่ายทอดวิธีทำซาลาเปา ให้นายไฮ้กว้าง และ นาย ฮ่อกว้าง ฮั่นบุญศรี น้องชาย ได้ดำเนินกิจการสืบทอดกันมาจนถึงปัจจุบัน โดยคุณนิตยา งั่นบุญศรี ลูกสาวของนายอุ่ยกว้าง งั่นบุญศรี เป็นผู้ดำเนินกิจการต่อ นับว่าเป็นภูมิปัญญาของบ้านทับหลี ที่ได้สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น เป็นระยะเวลากว่า 50 ปี และได้ถ่ายทอดไปยังคนในหมู่บ้าน ทำให้ปัจจุบันสองข้างทางถนนในหมู่บ้านจะมีร้านจำหน่ายซาลาเปาทับหลี สองข้างถนน กว่า 1 กม. จำนวน 48 ร้าน ซึ่งแต่ละร้านมีคุณภาพ รสชาติใกล้เคียงกัน
== อ้างอิง ==
ธุรกิจอาหาร
เศรษฐกิจของจังหวัดระนอง
ตราสินค้าไทย
อำเภอกระบุรี
อักษรม้ง

อักษรม้ง หรือ พ่าเฮ่าม้อง (RPA: Phaj hauj Hmoob , พ่าเฮ่า:  ) ประดิษฐ์เมื่อ พ.ศ. 2502 โดย ชอง ลือ ยัง นักวรรณคดีม้งที่อยู่ทางภาคเหนือของลาวใกล้กับเวียดนาม ชางเชื่อว่าอักษรถูกส่งผ่านมายังเขาจากพระเจ้า เขาพยายามฟื้นฟูวัฒนธรรมม้ง แต่ถูกฝ่ายรัฐบาลลอบฆ่าเพราะหวั่นเกรงอิทธิพลของเขาที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เขาออกแบบอักษรสำหรับภาษาขมุด้วยแต่สาบสูญไป อักษรนี้เขียนสระก่อนพยัญชนะแต่ออกเสียงพยัญชนะก่อน มีเสียงวรรณยุกต์ 8 เสียง ชาวม้งที่ใช้อักษรนี้มีน้อย โดยมากเป็นกลุ่มชาตินิยมเพราะอักษรนี้ประดิษฐ์โดยชาวม้งเอง
อักษรอื่นที่ใช้เขียนภาษาม้งได้แก่อักษรพอลลาร์ด แม้วในจีน ในประเทศไทยใช้อักษรไทย ในช่วง พ.ศ. 2523 – 2533 มีการประดิษฐ์อักษรอื่นๆอีก เช่น เตาว์ ปาย ตวบ ที่มีลักษณะผสมระหว่างอักษรไทยกับอักษรจีน และอักษรไอโอโล ปัจจุบันชาวม้งส่วนใหญ่เขียนภาษาของตนด้วยอักษรละตินดัดแปลงที่ประดิษฐ์โดย มิชชันนารี วิลเลียม สมอลเลย์ เมื่อ พ.ศ. 2493 ซึ่งการเขียนแบบนี้กำหนดเสียงวรรณยุกต์ด้วยพยัญชนะท้าย
== อักขรวิธี ==
วิธีเขียนภาษาม้งด้วยอักษรม้ง เขียนจากซ้ายไปขวา แต่อักขรวิธีต่างจากภาษาอื่น ๆ คือ เขียนสระขึ้นก่อน เขียนวรรณยุกต์ แล้วจึงเขียนพยัญชนะต้นตามหลัง ถ้าไม่ใส่พยัญชนะต้น จะถือว่าสะกดด้วย k (ก) และตามปกติจะเว้นวรรคทุกคำหรือพยางค์ นอกจากนี้ อักษรม้งมีตัวเลขและเครื่องหมายวรรคตอนเป็นของตัวเอง
สระหนึ่งเสียงมีได้สองรูป ซึ่งมีพื้นเสียงวรรณยุกต์ต่างกัน การเติมเครื่องหมายเสริมบนสระจะทำให้วรรณยุกต์เปลี่ยนไป ในขณะที่พยัญชนะหลายเสียงใช้รูปเดียวกัน การเติมเครื่องหมายเสริมบนพยัญชนะจะทำให้ออกเสียงต่างกัน แต่หากพิจารณาพยัญชนะและสระทั้งหมดที่เติมเครื่องหมายเสริม จะพบว่าไม่ได้เรียงลำดับตามฐานกรณ์แต่อย่างใด ผู้ที่ศึกษาหรือใช้ต้องอาศัยความจำเป็นหลัก
== ยูนิโคด ==
อักษรม้งถูกเพิ่มเข้าไปในยูนิโคดเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2014 ในรุ่นที่ 7.0.
บล็อกยูนิโคดของพ่าเฮ่าม้องอยู่ที่ U+16B00-U+16B8F:
==ฟอนต์==
ปัจจุบัน ยูนิโคดพ่าเฮ่าม้งสนับสนุนเฉพาะใน:
Noto Sans Pahawh Hmong (direct download link), a font made by Google
Pahawh Unicode (direct download link), Google Drive
==อ้างอิง==
Ratliff, Martha. 1996. "The Pahawh Hmong Script," in The World's Writing Systems, edited by Peter T. Daniels and Bright, William. University of Oxford Press: New York, NY, pp.&nbsp;619–624.
Rogers, Henry. 2005. Writing Systems: A Linguistic Approach. Blackwell Publishing. pp.&nbsp;260–262.
Smalley, William Allen, Chia Koua Vang (Txiaj Kuam Vaj 𖬔𖬲𖬯𖬵 𖬐𖬰 𖬖𖬲𖬜 35px), and Gnia Yee Yang (Nyiaj Yig Yaj 𖬔𖬲𖬮𖬵 𖬃𖬶𖬤 𖬖𖬲𖬤35px). 1990. Mother of Writing: The Origin and Development of a Hmong Messianic Script. University of Chicago Press: Chicago.
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Omniglot Pahawh Hmong Alphabet
http://pahawh.org/ The Pahawh Hmong Platform
https://wiki.liamscode.net/unicode/block.php?n=Pahawh%20Hmong  Pahawh Hmong Unicode Block
https://unicode-table.com/en/blocks/pahawh-hmong/ Pahawh Hmong
http://pahawh.org/kbm/  Pahawh Hmong Semi-Keyboard
https://drive.google.com/file/d/1rP6wfm7tHsoAkzFPUomTydFr9RXy5uzm/view Pahawh/Romanized PDF
ม้ง
กรวยบ้าน

กรวยบ้าน (หรือเรียกเพียง กรวย) มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Horsfieldia irya (Gaertn.) Warb. เป็นไม้ต้นชนิดหนึ่ง ใบ เรียงเวียนสลับ เป็นมัน ใบเดี่ยว คล้ายใบจำปีแต่เรียวและนิ่มกว่า ดอกช่อ ออกเป็นช่อแยกแขนงตามง่ามใบ ออกชิดกันแน่นเป็นกลุ่ม ๆตามแขนงช่อดอก แยกเพศ อยู่ร่วมต้น มีขน ช่อดอกเพศผู้แตกแขนงแผ่กว้างกว่าดอกเพศเมีย วงกลีบรวมส่วนบนแยกเป็น 2 กลีบ ดอกเพศผู้มีเกสรเพศผู้ 6 - 10 อัน ดอกเพศเมียใหญ่กว่าเพศผู้ ดอกมีจำนวนมากและขนาดเล็ก สีเหลือง กลิ่นหอม ผล รูปทรงกลม มีเนื้อเป็นพวงคล้ายมะไฟ พวงละ 2 - 5 ผล ผนังผลหนา สุกสีส้ม เมล็ดแข็ง ใหญ่ สีน้ำตาลเข้ม เนื้อหุ้มเมล็ด สีแดงอมส้ม ขยายพันธุ์โดยเพาะเมล็ด
ประโยชน์ของกรวยบ้านมีมากมาย เนื้อไม้ใช้ก่อสร้างภายใน ผล เป็นอาหารสัตว์ป่า น้ำจากยางเปลือกต้มกลั้วคอ แก้เจ็บคอ ถิ่นกำเนิด พบที่ศรีลังกา หมู่เกาะอันดามัน พม่า ภูมิภาคอินโดจีน และภูมิภาคมาเลเซีย มักขึ้นตามฝั่งน้ำลำคลอง
== ดูเพิ่ม ==
กรวยป่า (Casearia grewiifolia)
== อ้างอิง ==
ข้อมูลต้นกรวย"พรรณไม้งามวังตะไคร้" 
บัวกันต์ วิลามาศ สารานุกรมพืช. สำนักพิมพ์ปิรามิด. กรุงเทพมหานคร
ไม้ดอกไม้ประดับ
วงศ์จันทน์เทศ
สมุนไพร
อักษรทิฟินาค

อักษรทิฟินาค (, Tifinaɣ Tifinagh) พัฒนามาจากอักษรเบอร์เบอร์โบราณ คำว่า “ทิฟินาค” หมายถึงอักษรฟินิเชีย หรืออาจมาจากภาษากรีก “pínaks” หมายถึง การเขียนป้าย อักษรนี้ใช้ในการเขียนบันทึกส่วนตัว จดหมายและการประดับตกแต่ง ส่วนเอกสารในระดับสาธารณะใช้อักษรอาหรับ นักเรียนระดับประถมศึกษาในโมร็อกโกต้องเรียนภาษาทามาไซต์ด้วยอักษรชนิดนี้ตั้งแต่ เดือนกันยายน พ.ศ. 2546
== ใช้เขียน ==
ภาษาตระกูลเบอร์เบอร์ เช่นภาษาทามาไซต์ ภาษาทามาเช็ก ภาษาอมาไซต์ ซึ่งมีผู้พูดในโมร็อกโก ไนเจอร์ มาลี บูร์กินาฟาโซ แอลจีเรีย และลิเบีย
== ยูนิโคด ==
== อ้างอิง ==
อักษรทิฟินาค
ทิฟินาค
อักษรโซมาลี

อักษรโซมาลี (Somali or af Soomaali) หรือออสมันยา ประดิษฐ์ขึ้นระหว่าง พ.ศ. 2463 – 2465 โดย ซิสมัน ยูซุฟ เคนดีก ( Cismaan Yuusuf Keenadiid)  น้องชายของสุลต่านแห่งออบเบีย มีชื่อเรียกในภาษาโซมาลีว่า การเขียนภาษาโซมาลี (far soomaali)  หรือซิสมานยะ ( cismaanya) อักษรนี้เข้ามาแทนที่ความพยายามของ เชค อูเวย์ที่พยายามใช้อักษรอาหรับเขียนภาษาโซมาลี และต่อมาถูกแทนที่ด้วยอักษรละติน โดย มูส ซาจิ อิสมาซีล กาลาอัล (Muuse Xaaji Ismaaciil Galaal) ต่อมาใน พ.ศ. 2504 ได้มีการปรับปรุงอักษรละตินและอักษรโซมาลีเพื่อใช้ในโซมาเลีย แต่ใน พ.ศ. 2512 เริ่มมีความพยายามที่จะเลือกระบบใดระบบหนึ่งเป็นระบบของประเทศ อักษรละตินถูกปรับปรุงครั้งสุดท้ายเมื่อ พ.ศ. 2515 ซึ่งเป็นปีเดียวกับที่กำหนดให้ภาษาโซมาลีเป็นภาษาประจำชาติของโซมาเลีย
อักษรนี้ไม่มีการใช้แล้วในปัจจุบัน แม้ใน พ.ศ. 2513 มีคนกลุ่มเล็กๆใช้อักษรนี้ในการสื่อสารระหว่างกัน รวมทั้งพิมพ์หนังสือและวารสารที่ใช้อักษรนี้ เขียนจากซ้ายไปขวา แนวนอน ชื่ออักษรเรียกตามชื่ออักษรอาหรับ อักษรวาวและยาใช้แทนสระอูและสระอี ภาษาโซมาลีมีวรรณยุกต์แต่ไม่ถูกกำหนดในระบบการเขียน
==ใช้เขียน==
ภาษาโซมาลีซึ่งเป็นภาษาตระกูลคุชติก มีผู้พูดราว 8 ล้านคนในโซมาเลีย เอธิโอเปีย จิบูติ เคนยา เยเมน ซาอุดิอาระเบีย อิตาลี ฟินแลนด์ สวีเดน และอังกฤษ
==อ้างอิง==
อักษรโซมาลี
ซโมาลี