pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
จังหวัดมีนบุรี

จังหวัดมีนบุรี ขึ้นกับมณฑลกรุงเทพ ตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2444 โดยแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 อำเภอ ได้แก่ อำเภอคลองสามวา อำเภอแสนแสบ อำเภอหนองจอก และอำเภอเจียรดับหรืออำเภอในคลองเจียรดับ (ปัจจุบันอยู่ในเขตหนองจอก)
ต่อมาในปี พ.ศ. 2474 จังหวัดมีนบุรีได้ถูกยุบรวมเข้ากับจังหวัดพระนคร เพื่อประหยัดงบประมาณราชการ เนื่องจากปัญหาเศรษฐกิจตกต่ำหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 อำเภอที่เป็นที่ตั้งของจังหวัดมีนบุรีเดิมจึงมีชื่อเรียกว่า อำเภอมีนบุรี และได้รับเอาท้องที่ตำบลแสนแสบจากอำเภอลาดกระบังมาอยู่ในการปกครองในปี พ.ศ. 2500
จากนั้นอำเภอมีนบุรีได้เปลี่ยนแปลงฐานะเป็น เขตมีนบุรี เมื่อมีการรวมจังหวัดพระนครกับจังหวัดธนบุรีเข้าด้วยกันเป็นกรุงเทพมหานครในปี พ.ศ. 2515 แบ่งเขตการปกครองย่อยเป็นแขวง รวม 7 แขวง จนในที่สุด ปี พ.ศ. 2540 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยเปลี่ยนแปลงพื้นที่เขตมีนบุรี แยก 5 แขวงทางด้านเหนือของเขต ไปจัดตั้งเป็นเขตคลองสามวา ทำให้เขตมีนบุรีเหลือพื้นที่ปกครองอยู่ 60 ตารางกิโลเมตรเศษ ซึ่งใหญ่เป็นอันดับที่ 5 ของกรุงเทพมหานคร
หากจังหวัดมีนบุรียังคงอยู่ในปัจจุบัน จะประกอบด้วยอำเภอดังนี้
{| border=0
|- bgcolor=#ececec
! อำเภอ || เนื้อที่ (ตร.กม.) ||  จำนวนประชากรปัจจุบัน || จังหวัดปัจจุบัน || ปัจจุบันแยกเป็น
|-
| อำเภอคลองสามวา/อำเภอเมือง
| 63.645
| 142,131
| กรุงเทพมหานคร
| เขตมีนบุรี
|-
| อำเภอคลองสามวา/อำเภอเมือง
| 110.686
| 198,019
| กรุงเทพมหานคร
| เขตคลองสามวา
|-
| อำเภอหนองจอกและอำเภอเจียรดับ
| 236.261
| 172,990
| กรุงเทพมหานคร
| เขตหนองจอก
|-
| อำเภอแสนแสบ
| 123.859
| 175,662
| กรุงเทพมหานคร
| เขตลาดกระบัง
|- bgcolor=#ececec
| รวม
| 534.451
| 688,802
|
|
|}
== อ้างอิง ==
สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2474
จังหวัดของประเทศไทยในอดีต
ประวัติศาสตร์ของกรุงเทพมหานคร
พลอย เลี้ยงประเสริฐ

พลอย เลี้ยงประเสริฐ เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2450 ที่บ้านท่าเสา จ.อุตรดิตถ์ มีพี่น้อง 7 คน โดยเป็นชาย 6 คน หญิง 1 คน โดยพี่น้องที่เป็นชาย 5 คนคือ แก้ว เลี้ยงประเสริฐ โต๊ะ เลี้ยงประเสริฐ โพล้ง เลี้ยงประเสริฐ แพ เลี้ยงประเสริฐ และฤทธิ์  เลี้ยงประเสริฐ เป็นนักมวยมีชื่อเสียงทั้งหมด
พลอยเป็นนักมวยที่มีเชิงชกใกล้เคียงกับโพล้ง ผู้เป็นพี่ชาย เคยมาชกในกรุงเทพฯพร้อมกับพี่ๆ แต่ไม่มีข้อมูลว่าเคยขึ้นชกกับใครบ้าง เมื่อกลับไปบ้านเกิด กลายเป็นนักมวยมีชื่อรุ่นเดียวกับ ศรี ชัยมงคล ศิษย์ของนายโพล้ง น่าเสียดายที่นายพลอยเสียชีวิตแต่ยังหนุ่ม ขณะอายุได้ 24 ปี เท่านั้น (ประมาณ พ.ศ. 2474)
==อ้างอิง==
สมพงษ์ แจ้งเร็ว. 5 ใบเถาแห่งอุตรดิตถ์ ศิษย์ร่วมสำนักพระยาพิชัยดาบหัก. ศิลปวัฒนธรรม. ปีที่ 5(11). กันยายน 2527. หน้า 44 - 53
นักมวยไทยชาวไทยยุคคาดเชือก
บุคคลจากอำเภอเมืองอุตรดิตถ์
ฤทธิ์ เลี้ยงประเสริฐ

ฤทธิ์ เลี้ยงประเสริฐ เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2445 – 2446 ที่บ้านท่าเสา จังหวัดอุตรดิตถ์ มีพี่น้อง 7 คน โดยเป็นชาย 6 คน หญิง 1 คน โดยพี่น้องที่เป็นชาย 5 คนคือ แก้ว เลี้ยงประเสริฐ โต๊ะ เลี้ยงประเสริฐ โพล้ง เลี้ยงประเสริฐ แพ เลี้ยงประเสริฐ และพลอย เลี้ยงประเสริฐ เป็นนักมวยมีชื่อเสียงทั้งหมด
นายฤทธิ์เข้ามาชกในกรุงเทพฯพร้อมกับนายโต๊ะและนายพลอย ผลงานที่ปรากฏ เคยเสมอกับบังสะเล็บ ศรไขว้ นักมวยไทยเชื้อสายแขกชวา กลับไปอุตรดิตถ์พร้อมกับพี่น้องคนอื่น เสียชีวิตปีใดไม่ปรากฏ
== อ้างอิง ==
สมพงษ์ แจ้งเร็ว. 5 ใบเถาแห่งอุตรดิตถ์ ศิษย์ร่วมสำนักพระยาพิชัยดาบหัก. ศิลปวัฒนธรรม. ปีที่ 5 (11). กันยายน 2527. หน้า 44 – 53
นักมวยไทยชาวไทยยุคคาดเชือก
บุคคลจากอำเภอเมืองอุตรดิตถ์
โต๊ะ เลี้ยงประเสริฐ

พระอธิการโต๊ะ เลี้ยงประเสริฐ อดีตเจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภา เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2440 ที่บ้านท่าเสา จังหวัดอุตรดิตถ์ มีพี่น้อง 7 คน โดยเป็นชาย 6 คน หญิง 1 คน โดยพี่น้องที่เป็นชาย 5 คนคือ แก้ว เลี้ยงประเสริฐ โพล้ง เลี้ยงประเสริฐ แพ เลี้ยงประเสริฐ ฤทธิ์ เลี้ยงประเสริฐ และพลอย เลี้ยงประเสริฐ เป็นนักมวยมีชื่อเสียงทั้งหมด
นายโต๊ะเข้ามาชกในกรุงเทพฯพร้อมกับนายฤทธิ์และนายพลอย หลังจากที่นายแพและนายโพล้งเคยมาขึ้นชกก่อนหน้านั้น ผลงานการชกในกรุงเทพมหานคร ของนายโต๊ะเท่าที่มีบันทึกไว้ คือเคยชกกับสุวรรณ นิวาสะวัต และนายแอ ม่วงดี นายโต๊ะกลับอุตรดิตถ์พร้อมน้องชาย มาเป็นนักมวยดังแถวบ้านเกิด บั้นปลายชีวิตบวชเป็นพระภิกษุจนได้เป็นเจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภา มรณภาพปีใดไม่ปรากฏ ทราบแต่ว่าเสียชีวิตหลังนายพลอยและนายฤทธิ์ แต่ก่อนนายโพล้งและนายแพ
== อ้างอิง ==
เขตร ศรียาภัย. ปริทัศน์มวยไทย. กทม. มติชน. 2550. น. 219
สมพงษ์ แจ้งเร็ว. 5 ใบเถาแห่งอุตรดิตถ์ ศิษย์ร่วมสำนักพระยาพิชัยดาบหัก. ศิลปวัฒนธรรม. ปีที่ 5 (11). กันยายน 2527. หน้า 44 - 53
นักมวยไทยชาวไทยยุคคาดเชือก
ภิกษุจากจังหวัดอุตรดิตถ์
ภิกษุในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย
เจ้าอาวาส
บุคคลจากอำเภอเมืองอุตรดิตถ์
แพ เลี้ยงประเสริฐ

แพ เลี้ยงประเสริฐ เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2447 ที่บ้านท่าเสา จังหวัดอุตรดิตถ์ มีพี่น้อง 7 คน โดยเป็นชาย 6 คน หญิง 1 คน โดยพี่น้องที่เป็นชาย 5 คนคือ แก้ว เลี้ยงประเสริฐ, โต๊ะ เลี้ยงประเสริฐ, โพล้ง เลี้ยงประเสริฐ, ฤทธิ์ เลี้ยงประเสริฐ และพลอย เลี้ยงประเสริฐ เป็นนักมวยมีชื่อเสียงทั้งหมด
== เข้ากรุง ==
นายแพฝึกมวยกับครูเอม บ้านท่าเสาเช่นเดียวกับพี่ชาย เข้ามาชกในกรุงเทพฯพร้อมกับนายโพล้ง ผลงานการชกที่มีชื่อเสียงคือชกชนะบังสะเล็บ ศรไขว้ ที่เคยเสมอกับนายฤทธิ์
== ชกกันถึงตาย ==
ครั้งนั้น นายเจียร์ นักมวยชาวเขมรจากพระตะบองซึ่งมีชื่อเสียงในด้านคงกระพันชาตรี เคยชกคนตายมาแล้ว เข้ามาเปรียบมวยในกรุงเทพฯ พระชลัมภ์พิสัยเสนีย์จึงเสนอนายแพ เลี้ยงประเสริฐขึ้นชกด้วย นายแพขึ้นชกกับนายเจียร์ที่สนามหลักเมืองเมื่อ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2471  ผลการชกปรากฏว่า นายแพ ชนะน็อค นายเจียร์ในยกที่ 3 โดยขณะที่นายเจียร์ชกหมัดเหวี่ยงเข้าหา นายแพได้ปล่อยหมัดคู่แบบหมัดหงายที่เรียกหนุมานถวายแหวนถูกบริเวณลูกกระเดือกของนายเจียร์ นายเจียร์ชะงักอยู่กับที่ ทำท่าจะล้มเข้าหานายแพ นายแพไม่ทิ้งนาทีทองเข้าชกกระหน่ำใส่นายเจียร์จนทรุดลงนั่งบนเชือก นายแพถอยออกมาปรากฏว่านายเจียร์ทรุดลงกับพื้นหมดสติ พี่เลี้ยงพยายามประคองไปปฐมพยาบาลแต่ไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลยจนเสียชีวิตระหว่างนำส่งโรงพยาบาล
การตายของนายเจียร์ทำให้นายแพถูกจับด้วยข้อหาฆ่าคนตายและถูกขัง จนกระทั่งถูกปล่อยตัวใน 4 ทุ่มของวันเดียวกัน พระยาเทพหัสดินทร์ นายสนามในครั้งนั้นได้วิ่งเต้นช่วยเหลือ ในที่สุดนายแพถูกปล่อยตัวเพราะกฎหมายที่ใช้อยู่ในครั้งนั้นระบุว่า การตายที่เกิดขึ้นจากการชกมวยที่ต่างฝ่ายต่างสมัครใจมาชกกันเองนั้น ถือว่าไม่มีความผิด ดังที่เคยทีบัญญัติไว้ในกฎหมายตราสามดวงว่า
อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นเหตุให้กระทรวงมหาดไทยสั่งห้ามการชกมวยคาดเชือกทั่วราชอาณาจักร ให้สวมนวมแทน
== กลับบ้านเกิด ==
หลังจากทางตำรวจปล่อยตัวแล้ว นายแพและพี่ชายทั้ง 5 คนจึงกลับไปชกมวยที่อุตรดิตถ์บ้านเกิด ไม่กลับมาชกในกรุงเทพอีกเลย นายแพเสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2520 รวมอายุได้ 73 ปี
==อ้างอิง==
เขตร ศรียาภัย. ปริทัศน์มวยไทย. กทม. มติชน. 2550. หน้า 219–224
สมพงษ์ แจ้งเร็ว. 5 ใบเถาแห่งอุตรดิตถ์ ศิษย์ร่วมสำนักพระยาพิชัยดาบหัก. ศิลปวัฒนธรรม. ปีที่ 5 (11). กันยายน 2527. หน้า 44 - 53
นักมวยไทยชาวไทยยุคคาดเชือก
บุคคลจากอำเภอเมืองอุตรดิตถ์
ฮะดีษ

redirectหะดีษ
อานโตนอฟ อาน-14

อานโตนอฟ อาน-14 (Ан-14, Antonov An-14; รัสเซีย: Пчелка, "little bee") นาโตให้สมญานามว่า คล็อก(Clod) อาน-14 เริ่มบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1958 แต่มีการผลิตขึ้นในปี ค.ศ. 1965 และใช้งานในสายการบินแอโรฟลอต ซึ่ง อาน-14 สร้างขึ้นมาใช้งานแทนเครื่องบินอานโตนอฟ อาน-2 ซึ่งเป็นเครื่องบินธุรกิจและขนส่ง ปีก 2 ชั้นแบบเก่า
อาน-14 ได้รับการพัฒนาในปี ค.ศ. 1969 เป็นรุ่นใหม่ อาน-14 เอ็ม ใช้เครื่องยนต์เทอร์โบใบพัด ไอโซตอฟ ทีวีดี-850 ให้กำลัง 810 แรงม้า และบรรทุกผู้โดยสารได้ 15 คน การผลิต อาน-14 เอ็ม เริ่มในปี ค.ศ. 1973
== รายละเอียด อาน-14 ==
ผู้สร้าง โรงงานสร้างอาอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต ปัจจุบันคือสำนักงานอานโตนอฟ
ประเภท ขนส่งขนาดเบาใช้งานทั่วไป นักบิน 1-2 นาย และ ผู้โดยสาร 6-7 นาย
เครื่องยนต์ สูบดาว 9 กระบอกสูบ แบบ ลีฟเชนโก เอแอล-14 อาร์เอฟ ให้กำลังเครื่องละ 300 แรงม้า 2 เครื่อง
กางปีก 21.99 เมตร
ยาว 11.44 เมตร
สูง 4.63 เมตร
พื้นที่ปีก 39.72 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 2,000 กิโลกรัม
น้ำหนักบรรทุกปกติ 720 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 3,600 กิโลกรัม
อัตราเร็วขั้นสูง 222 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 1,000 เมตร
อัตราเร็วเดินทางปกติ 180 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 2,000 เมตร
อัตราเร็วเมื่อใช้งานทางเกษตร 140 กิโลเมตร/ชั่วโมง
อัตราไต่ขั้นสูง 306 เมตร/นาที ที่ระดับน้ำทะเล
เพดานบินใช้งาน 5,200 เมตร
ระยะทางวิ่งขึ้น พ้น 15 เมตร 200 เมตร
พิสัยบิน 650 กิโลเมตร เมื่อบรรทุกเต็มที่
*800 กิโลเมตร เมื่อบรรทุกเชื้อเพลิงเต็มที่
== อ้างอิง ==
อ
อ
ศาสนาพุทธในประเทศสิงคโปร์

ศาสนาพุทธในประเทศสิงคโปร์ เป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากที่สุด โดยมีจำนวนผู้นับถือประมาณ 31.1% ของประชากรใน ค.ศ. 2020 ใน ค.ศ. 2015 จากผลโพลชาวสิงคโปร์ 3,276,190 คน มี 1,087,995 คน (33.21%) ที่ระบุตนเองว่านับถือศาสนาพุทธ
พระพุทธศาสนาเริ่มต้นในประเทศสิงคโปร์ ตั้งแต่สมัยศรีวิชัย แต่ต่อมาชาวมลายูมุสลิมได้มาตั้งรกรากอยู่ และต่อมาก็มีชาวจีนโพ้นทะเลได้มาตั้งรกรากอยู่ที่สิงคโปร์ ได้นำพระพุทธศาสนาแบบมหายานมาเผยแผ่ด้วย และเป็นศาสนาที่แพร่หลายมากในประเทศนี้

== ประวัติ ==
ในอดีตประเทศสิงคโปร์ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของประเทศมาเลเซีย การแผ่ขยายของพุทธศาสนาจึงจะมีลักษณะเช่นเดียวกันกับประเทศมาเลเซีย และส่วนใหญ่ชาวสิงคโปร์จะเป็นชาวจีนโพ้นทะเล พุทธศาสนาแบบมหายานจึงเจริญรุ่งเรืองและได้รับการประดิษฐานอย่างมั่นคง
==สถานภาพและการจัดตั้งองค์กรยุวพุทธ==
สถานภาพของพุทธศาสนา แบบมหายานในสิงคโปร์ถือว่าดีมาก มีการปฏิบัติศาสนกิจ และการเผยแผ่อย่างจริงจัง โดยการแปลตำรา และคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาเป็นภาษาต่างๆ จัดตั้งโรงเรียนอบรมศาสนาจารย์ และมีโรงเรียนสอนพุทธศาสนาว่า "มหาโพธิ์" เพื่อจัดการเรียนการสอนพุทธศาสนาทุกระดับชั้น
มีการก่อตั้งองค์กรยุวพุทธแห่งสิงคโปร์ขึ้น เพื่อจัดกิจกรรมบรรยายธรรมภาษาต่างๆ จัดกิจกรรมการสวดมนต์ การสมาธิ การสนทนาธรรม และกิจกรรมอื่นๆ อันแสดงถึงความเจริญรุ่งเรืองของพุทธศาสนา และความศรัทธาทางศาสนาของชาวสิงคโปร์
==พุทธศาสนาในปัจจุบัน==
ชาวจีนที่มาตั้งรกรากอยู่ที่สิงคโปร์ ได้นำพระพุทธศาสนาแบบมหายานมาเผยแผ่ด้วย และเป็นศาสนาที่แพร่หลายมากในประเทศนี้ มีวัดมหายานอยู่หลายแห่ง รวมทั้งสมาคมทางศาสนา ซึ่งทำหน้าที่เผยแผ่ศาสนา ตั้งโรงเรียนสอนหนังสือ นอกจากวัดพระพุทธศาสนาแบบมหายานแล้ว ในสิงคโปร์มีวัดพระพุทธศาสนาแบบเถรวาท ซึ่งได้แก่ วัดไทย และวัดลังกา รวมอยู่ด้วย วัดไทยที่สำคัญมี ๒ วัดคือวัดอนันทเมตยาราม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 และทำการปฏิสังขรณ์ใหม่เมื่อ พ.ศ. 2502 อีกวัดหนึ่ง ชื่อ วัดป่าเลไลยก์ สิงคโปร์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506
==อ้างอิง==
==บรรณานุกรม==
Chia, Jack Meng Tat (2009). "Buddhism in Singapore: A State of the Field Review." Asian Culture 33, 81-93.
Kuah, Khun Eng. State, Society and Religious Engineering: Towards a Reformist Buddhism in Singapore. Singapore: Eastern Universities Press, 2003.
Ong, Y.D. Buddhism in Singapore: A Short Narrative History. Singapore: Skylark Publications, 2005.
Shi Chuanfa 释传发. Xinjiapo Fojiao Fazhan Shi 新加坡佛教发展史 [A History of the Development of Buddhism in Singapore]. Singapore: Xinjiapo fojiao jushilin, 1997.
Wee, Vivienne. “Buddhism in Singapore.” In Understanding Singapore Society, eds. Ong Jin Hui, Tong Chee Kiong and Tan Ern Ser, pp.&nbsp;130–162. Singapore: Times Academic Press, 1997.
ประวัติศาสตร์ศาสนาพุทธ
ประเทศสิงคโปร์
ศาสนาพุทธในประเทศฟิลิปปินส์

ศาสนาพุทธในประเทศฟิลิปปินส์ เป็นศาสนากลุ่มเล็ก ๆ ในประเทศฟิลิปปินส์ ในอดีตเป็นศาสนาที่ส่งอิทธิพลต่อวัฒนธรรมในดินแดนของประเทศฟิลิปปินส์มาช้านาน ก่อนการมาถึงของศาสนาอิสลาม โดยส่งอิทธิพลด้านคำยืมของภาษาต่าง ๆ รวมทั้งการค้นพบหลักฐานทางโบราณคดีที่เกี่ยวเนื่องกับพุทธศาสนา ซึ่งโดยมากเป็นแบบวัชรยาน
ปัจจุบันพุทธศาสนิกชนส่วนใหญ่เป็นชาวฟิลิปปินส์เชื้อสายญี่ปุ่นและเชื้อสายจีน จากการสำรวจสำมะโนครัวประชากรเมื่อ พ.ศ. 2553 พบว่ามีพุทธศาสนิกชน 46,558 คน ส่วนหนึ่งก็เพราะบุคคลเชื้อสายจีนส่วนใหญ่ร้อยละ 83 เข้ารีตศาสนาคริสต์เช่นคนส่วนใหญ่ในฟิลิปปินส์
== ประวัติ ==
ประเทศฟิลิปปินส์มีการรับศาสนาพุทธเมื่อไรไม่เป็นที่ปรากฏ แต่คาดว่าคงรับอิทธิพลจากอาณาจักรศรีวิชัยบนเกาะสุมาตราและอาณาจักรมัชปาหิตบนเกาะชวา ต่อมาทั้งสองรัฐนั้นได้เปลี่ยนนิกายจากเถรวาทเป็นวัชรยานเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 7 จากการขุดค้นทางโบราณคดี พบประติมากรรมรูปครุฑ รูปภาพของพระปัทมปาณีหรือพระอวโลกิเตศวร รวมทั้งพบภาพที่เชื่อว่าเป็นพระมัญชุศรีในถ้ำตาบนบนเกาะปาลาวัน
เจ้า หรู่โก้ว (趙汝适) ผู้ควบคุมการพาณิชยนาวีในมณฑลฝูเจี้ยน ได้เขียนหนังสือ "รายชื่อเผ่าอนารยชนต่าง ๆ" (諸番志) ได้บันทึกถึงดินแดนแห่งหนึ่งชื่อหมาอี่ (麻逸) ปัจจุบันคือเกาะมินโดโร ซึ่งเป็นรัฐอิสระก่อนตกเป็นเมืองขึ้นของสเปน โดยมีเนื้อหาว่า "รัฐหมาอี่ อยู่ทางตอนเหนือของเกาะบอร์เนียว มีชนพื้นเมืองอาศัยอยู่ในหมู่บ้านขนาดใหญ่ซึ่งตั้งอยู่สองฝั่งปากแม่น้ำและปกปิดร่างกายด้วยผ้าเฉพาะบริเวณสะโพก มีพุทธปฏิมาโลหะไม่ทราบที่มากระจัดกระจายอยู่ในป่ารกชัฏ"
ส่วนงานเขียนของโฮเซ รีซัล (Jose Rizal) และเฟอร์ดินานด์ บลูเมนทริตต์ (Ferdinand Blumentritt) ต่างออกมายอมรับแนวคิดที่ว่า "มีความเชื่อมโยงกับศาสนาพุทธ" เช่นบลูเมนทริตต์เสนอว่าหมาอี่คงอยู่ที่ไหนสักแห่งบนเกาะลูซอน และรีซัลอ้างอิงถึง "พระพุทธรูป" ที่เจ้า หรู่โก้วระบุในเอกสาร โดยรีซัลเขียนไว้ว่า "ความอ่อนโยนและใจกว้างของธรรมเนียมตากาล็อกที่ชาวสเปนคนแรกพบนั้น ผิดไปจากคนเผ่าเดียวกันที่อยู่ต่างถิ่นออกไปทั้ง ๆ ที่อยู่บนเกาะลูซอนเหมือนกัน คงเป็นผลจากการนับถือศาสนาพุทธ (เพราะพบพระพุทธรูปทำจากทองแดง)"
ประเทศฟิลิปปินส์ในปัจจุบันมีโรงเรียนสอนศาสนาพุทธอยู่หลายแห่ง มีศาสนสถานทั้งของนิกายมหายาน วัชรยาน และเถรวาท มีองค์กรเผยแผ่ศาสนา และศูนย์วิปัสสนาต่าง ๆ เป็นต้นว่าของกลุ่มสุขาวดี และสมาคมสร้างคุณค่า ทั้งยังมีการก่อตั้งสมาคมมหาโพธิของนิกายเซนเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2541
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Chinese Temple in Manila
Chinese Buddhist temples of the Philippines
Buddhism in Philippines 
ประวัติศาสตร์ศาสนาพุทธ
ประเทศฟิลิปปินส์
ศาสนาพุทธในประเทศอัฟกานิสถาน

ศาสนาพุทธในประเทศอัฟกานิสถาน เริ่มเข้ามาครั้งแรกผ่านการพิชิตของพระเจ้าอโศกมหาราชแห่งราชวงศ์โมริยะ (ครองราชย์ 268-232 ปีก่อนคริสต์ศักราช) โดยมีการพบส่วนเหลือของศิลาจารึกในกันดะฮาร์ที่สลักใน 260 ปีก่อนคริสต์ศักราช ที่หินโผล่ในชิลเซนา ศาสนานี้แพร่กระจายในทางใต้ของเทือกเขาฮินดูกูช
โลกเกษม (ประมาณ ค.ศ. 178) ผู้เดินทางมาจากลั่วหยาง เป็นผู้แปลคัมภีร์ศาสนาพุทธนิกายมหายานเป็นภาษาจีนคนแรก และMahadharmaraksita ซึ่งมหาวงศ์ (ตอน 29) บันทึกว่า ได้นำพระสงฆ์ 30,000 รูปจาก "เมืองกรีกแห่งอาลาซันดรา" (อะเล็กซานเดรียแห่งคอเคซัส อยู่ทางเหนือของคาบูลประมาณ 150 กิโลเมตร) ไปที่ศรีลังกาเพื่ออุทิศแด่มหาสถูปที่อนุราธปุระ พระเจ้าเมนันเดอร์ที่ 1 (ภาษาบาลี: "พระเจ้ามิลินท์"; ครองราชย์ 165 - 135 ปีก่อนคริสต์ศักราช) กษัตริย์กรีก-บักเตรีย เป็นผู้อุทิศคนสำคัญในศาสนาพุทธ ซึ่งปรากฎในมิลินทปัญหา
ศาสนาพุทธในอัฟกานิสถานเริ่มเสื่อมถอยจากการพิชิตของมุสลิมในคริสต์ศตวรรษที่ 7 แต่สิ้นสุดลงในสมัยจักรวรรดิกาสนาวิยะห์ในคริสต์ศตวรรษที่ 11
==ประวัติ==
ดินแดนในอัฟกานิสถานมีการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมและศาสนาตลอดทั้งศตวรรษ ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ระหว่างตะวันออกกลาง, เอเชียใต้ และเอเชียกลาง และตั้งอยู่ในเส้นทางสายไหม (เชื่อมเอเชียตะวันออกกับวัฒนธรรมเมดิเตอร์เรเนียน และอื่น ๆ ระหว่างนั้น) เป็นตัวขับเคลื่อนหลักทั้งในทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม หนึ่งในอิทธิพลหลักคือการพิชิตของอเล็กซานเดอร์มหาราช ทำให้เกิดอิทธิพลกรีกในศิลปะศาสนาพุทธในภูมิภาคนี้ ใน 305 ปีก่อนคริสต์ศักราช จักรวรรดิซิลูซิดเป็นพันธมิตรกับจักรวรรดิโมริยะ โดยโมริยะนำศาสนาพุทธมาและควบคุมพื้นที่ทางใต้ของฮินดูกูชจนกระทั้งถูกโค่นล้มประมาณ 185 ปีก่อนคริสต์ศักราช

ในช่วงเวลานั้น พื้นที่ส่วนใหญ่ในแบกเตรียและซอกเดียนานับถือศาสนาพุทธ จนกระทั่งการมาของศาสนาอิสลาม
หลังจากจักรวรรดิโมริยะแล้ว ศาสนาพุทธเจริญรุ่งเรืองในสมัยจักรวรรดิกุษาณะ เมื่อเผ่าเยฺว่จีเดินทางเข้ามาในภูมิภาคที่ปัจจุบันคืออัฟกานิสถาน
ศาสนาพุทธยังคงมีอยู่ในช่วงการพิชิตอัฟกานิสถานโดยมุสลิมของรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ถึงการปกครองของรัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์ ศาสนาพุทธในอัฟกานิสถานถูกทำลายลงในสมัยซัฟฟาริด, แฆสนอวียอน และฆูริด
== ดูเพิ่ม ==
มิลินทปัญหา
พระพุทธรูปแห่งบามิยัน
แคว้นคันธาระ
== อ้างอิง ==
มิลินทปัญหาฉบับแปลในมหาวิทยาลัยมหามงกุฏราชวิทยาลัย, (กรุงเทพฯ:มหามงกุฏฯ,2515). ; Horner,I.B.,Milinda's Questions. 2 vols. (London:PTS.,1969).;Rhy Devids, T.W., The Qurstions of King Milinda, (Dehli:Motilal Banarsidass Publishers,1992).
==  แหล่งข้อมูลอื่น ==
web.singnet.com.sg
StudyBuddhism.com
folk.uio.no
silkroadfoundation.org
ประวัติศาสตร์ศาสนาพุทธ
ประเทศอัฟกานิสถาน
อานโตนอฟ อาน-22

{|
|}
อานโตนอฟ อาน-22 อันเตย์ (Ан-22 Антей, Antonov An-22 Antej; สัญลักษณ์เนโท: "Cock") เป็นอากาศยานขนส่งทางทหารขนาดใหญ่ ออกแบบและผลิตโดยอานโตนอฟในสหภาพโซเวียต ถือเป็นอากาศยานขนส่งลำตัวกว้างลำแรกและยังคงเป็นเครื่องบินที่ขับเคลื่อนด้วยเทอร์โบใบพัดขนาดใหญ่ที่สุดในโลกจนถึงปัจจุบัน โดยขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์เทอร์โบใบพัด 4 เครื่อง เครื่องต้นแบบบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965 และปรากฏตัวครั้งแรกในงานปารีสแอร์โชว์ (Paris Air Show) ที่กรุงปารีสในปีเดียวกัน เข้าประจำการเป็นครั้งแรกในกองทัพอากาศโซเวียตในปี ค.ศ. 1967 และในปัจจุบันยังคงประจำการอยู่ในกองทัพอากาศและอวกาศของรัสเซีย
== การพัฒนา ==
== รุ่น ==
อาน-22 ต้นแบบ
ถูกสร้างขึ้นที่โรงงานอานโตนอฟในเคียฟ จำนวน 3 ลำ
อาน-22 สะเทินน้ำสะเทินบก
มีการเสนอรุ่นสะเทินน้ำสะเทินบก แต่ถูกยกเลิก เนื่องจากไม่ผ่านขั้นตอนแบบจำลองขนาด
อาน-22
เป็นรุ่นการผลิตเริ่มต้น พร้อมระบบสตาร์ทภายนอก สร้างขึ้นที่ทาชเคนต์ จำนวน 37 ลำ
อาน-22เอ
เป็นรุ่นปรับปรุงที่มีการติดตั้งระบบสตาร์ทด้วยอากาศ ปรับปรุงระบบไฟฟ้า รวมถึงอุปกรณ์วิทยุและระบบนำทาง สร้างขึ้นที่ทาชเคนต์ จำนวน 28 ลำ
อาน-22พีซี
เป็นรุ่นดัดแปลงเพื่อบรรทุกส่วนตรงกลางปีกและปีกด้านนอกของอานโตนาฟ อาน-124 หรือ อาน-225 ไว้ด้านนอกเหนือลำตัว สร้างขึ้นจำนวน 2 ลำ
== ผู้ให้บริการ ==
== อุบัติเหตุ ==
== ข้อมูลจำเพาะ (อาน-22) ==
ผู้สร้าง โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต
ประเภท ลำเลียงทางยุทธศาสตร์พิสัยบินไกล เจ้าหน้าที่ 5-6 นาย
เครื่องยนต์ เทอร์โบใบพัด คุซเนทซอฟ เอ็นเค-12 เอ็มเอ ให้กำลังเครื่องละ 15,000 แรงม้า ใบพัด 2 ชุดหมุนสวนทางกัน จำนวน 4 เครื่องยนต์
กางปีก 64.4 เมตร
ยาว 57.8 เมตร
สูง 12.53 เมตร
พื้นที่ปีก 345 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 114,000 กิโลกรัม
น้ำหนักบรรทุกสูงสุด 80,000 กิโลกรัม
น้ำหนักเชื้อเพลิงสูงสุด 43,000 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 250,000 กิโลกรัม
อัตราเร็วสูงสุด 740 กิโลเมตร/ชั่วโมง
อัตราเร็วเดินทางขั้นสูง 679 กิโลเมตร/ชั่วโมง
พิสัยบินไกลสุด 10,950 กิโลเมตร เมื่อบรรทุกเชื้อเพลิงเต็มที่
* 5,000 กิโลเมตร เมื่อมีภารกรรมบรรทุกสูงสุด
== เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน ==
== อ้างอิง ==
อ
อ
ศูนย์กีฬาและสนามกีฬามหาราช

ศูนย์กีฬาและสนามกีฬามหาราช เป็นสนามกีฬาตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเมืองสุไหงโก-ลก ประกอบด้วยศูนย์กีฬา ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2548 และสนามกีฬา ก่อสร้างแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2525
== ศูนย์กีฬามหาราช ==
จัดตั้งเมื่อ ปี พ.ศ. 2540 โดยมติคณะเทศมนตรีเทศบาลเมืองสุไหงโก-ลก โดยเริ่มดำเนินการก่อสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541 และแล้วเสร็จปี พ.ศ. 2548 ปัจจุบันเปิดใช้แล้วอย่างเป็นทางการ เป็นศูนย์กลางทางด้านกีฬาของจังหวัดมีการจัดแข่งขันกีฬาใหญ่ๆเป็นประจำตลอดทั้งปี
== สนามกีฬามหาราช ==
ก่อตั้งเมื่อ ปี พ.ศ. 2525 ปัจจุบันเป็นสนามกีฬาขนาดใหญ่มีอัฒจันท์ขนาดความจุ 5,000 ที่นั่ง ตั้งอยู่ในบริเวณศูนย์กีฬามหาราช
== สนามกีฬาและศูนย์กีฬาต่างๆ ==
อาคารอเนกประสงค์ 1
อาคารอเนกประสงค์ 2
สนามบาสเก็ตบอล
สนามคอร์ตเทนนิส
สนามแบทมินตัน
สนามฟุตบอลและลานอเนกประสงค์กลางแจ้ง
สระว่ายน้ำเฉลิมพระเกียรติ 2 คอร์ต
สนามบอลเล่บอลกล่างแจ้ง
สนามบอลเล่บอลในร่ม
ลานจอดรถ 500 คัน
มหาราช
สิ่งก่อสร้างในอำเภอสุไหงโก-ลก
ตูโปเลฟ ตู-126

ตูโปเลฟ ตู-126 (Tupolev Tu-126 Moss) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่ามอส) เป็นเครื่องบินแจ้งเตือนล่วงหน้าและควบคุมในอากาศที่พัฒนามาจากตูโปเลฟ ตู-114โดยสำนักงานออกแบบตูโปเลฟ ไดเข้าประจำการพร้อมกับกองกำลังติดอาวุธของสหภาพโซเวียตตั้งปีพ.ศ. 2514-2527
== การพัฒนาและการออกแบบ ==
ในปีพ.ศ. 2501 สำนักงานออกแบบตูโปเลฟได้รับคำสั่งให้ออกแบบเครื่องบินสำหรับการแจ้งเตือนล่วงหน้าและควบคุมในอากาศ หลังจากที่ลองใช้เรดาร์ในตู-95และตู-116 การตัดสินใจก็ตกลงใช้กับตูโปเลฟ ตู-114 พร้อมกับลำตัวขนาดใหญ่ของมันแทน สิ่งนี้แก้ไขทุกปัญหาในการทำความเย็นและพื้นที่ปฏิบัติการที่อยู่ในช่องแคบๆ ของตู-95 และตู-116 ไปได้  เพื่อให้ได้พิสัยการบินที่ต้องการเครื่องบินจึงได้ติดตั้งระบบเติมเชื้อเพลิงทางอากาศเอาไว้ด้วย ตู-126 มีลูกเรือ 12 นายและใช้เรดาร์"ไลน่า" (Laina) ที่จานหมุนที่ด้านบนของลำตัว อย่างไรก็ตามมันก็พบว่าการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงที่มากจากเครื่องยนต์ทั้งสี่ของมันนั้นรบกวนการทำงานของเรดาร์ ปัญหานี้แก้ไขด้วยการติดตั้งเรดาร์ใหม่เข้าไปเท่านั้น
== ประวัติการใช้งาน ==

ตู-126 ปรากฏตัวครั้งแรกในปีพ.ศ. 2511 และคาดว่าจะเข้าประจำการในปีพ.ศ 2519 จำนวนที่แท้จริงนั้นไม่ชัดเจนในหมู่ข่าวกรองทางตะวันตก แต่แหล่งข้อมูลของสหรัฐฯ คาดว่ามีประมาณหนึ่งโหลที่ทำงานได้ เป็นที่คาดกันว่าเรดาร์ของมันทำงานได้ด้อยกว่าของฝั่งตะวันตก ซึ่งมันไม่สามารถตรวจจับขีปนาวุธร่อนหรืออากาศยานขนาดเล็กได้ในระดับความสูงต่ำ อย่างไรก็ตามตู-126 มีอุปกรณ์รบกวนที่ทรงพลัง ตู-126 ถูกใช้โดยกองทัพอากาศโซเวียตจนกระทั่งถูกแทนที่โดยเบเรียฟ เอ-50 ตู-126 ยังได้รับสัญญาเช่าจากอินเดียในช่วงที่มีความขัดแย้งกับปากีสถาน ตู-126 ลำสุดท้ายถูกปลดออกในปีพ.ศ. 2527
== ประเทศผู้ใช้งาน ==
กองทัพอากาศโซเวียต
กองกำลังป้องกันทางอากาศโซเวียต
== รายละเอียด ตู-126 ==
ผู้สร้าง โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต ปัจจุบันคือโรงงานตูโปเลฟ
ประเภท เครื่องบินปฏิบัติภารกิจเตือนภัยและควบคุมการปฏิบัติทางอากาศ Airborne Warning and Control System (AWACS)
เครื่องยนต์ เทอร์โบใบพัด คุซเนทซอฟ เอ็นเค-12 เอ็มวี ให้กำลังเครื่องละ 14,795 แรงม้า 4 เครื่อง
กางปีก 51.2 เมตร
สูง 15.5 เมตร
พื้นที่ปีก 311.1 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 91,000 - 93,000 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นปกติ 163,290 กิโลกรัม
อัตราเร็วสูงสุด 820 กิโลเมตร/ชั่วโมง
อัตราเร็วเดินทางปฏิบัติการ 660 กิโลเมตร/ชั่วโมง
อัตราเร็วเดินทางต่อเนื่อง 740 กิโลเมตร/ชั่วโมง
เพดานบินใช้งาน 11,000 เมตร
บินนาน 9 ชั่วโมง
== ดูเพิ่ม ==
การพัฒนาที่เกี่ยวข้อง
ตูโปเลฟ ตู-95
ตูโปเลฟ ตู-114
ตูโปเลฟ ตู-145
เครื่องบินที่เทียบเท่า'
อี-3 เซนทรี
อีซี-121 วอร์นนิ่งสตาร์
== อ้างอิง ==
เครื่องบินตูโปเลฟ
เครื่องบินเตือนภัย
อี-3 เซนทรี

โบอิง อี-3 เซนทรี  (E-3 Sentry)  อี-3 เป็นเครื่องบินที่ดัดแปลงมาจากเครื่องบินเจ๊ตโดยสาร โบอิง 707 เริ่มประจำการในกองทัพอากาศสหรัฐฯเมื่อปี ค.ศ. 1977 อี-3 เป็นเครื่องบินที่ไว้ปฏิบัติภารกิจในระบบเตือนภัย และ ควบคุมการปฏิบัติทางอากาศ อี-3 จะบินอยู่ในระยะสูง 30,000 ฟุต จานเรโดมเหนือลำตัวมีอัตราการหมุน 6 รอบต่อนาที สามารถจับความเคลื่อนไหวของอากาศยานที่บินในระยะต่ำกว่าในรัศมี 200 ไมล์ อุปกรณ์อีเล็กทรอนิคส์และคอมพิวเตอร์ในเครื่องบินจะสามารถวิเคราะห์ได้ว่าอากาศยานเป็นของฝ่ายใด นอกจากเครื่องบินแล้วยังสามารถตรวจจับความเคลื่อนไหวของกองเรือและหน่วยทหารภาคพื้นดินได้เช่นกัน
== รายละเอียด อี-3 ==
ผู้สร้าง บริษัท โบอิง แอโรสเปส (สหรัฐอเมริกา)
ประเภท เครื่องบินปฏิบัติการภารกิจในระบบเตือนภัยและควบคุมการปฏิบัติการทางอากาศ  Airborne Warning and Control System (AWACS) เจ้าหน้าที่ 17 นาย
เครื่องยนต์ เทอร์โบแฟน แพรทท์ แอนด์วิทนีย์ ทีเอฟ 33-พี ดับลิว 100 เอ ให้แรงขับเครื่องละ 9,525 กิโลกรัม 4 เครื่อง
กางปีก 44.42 เมตร
เส้นผ่าศูนย์กลางจานเรโดม 9.14 เมตร
ความลึกของจานเรโดม 1.83 เมตร
ยาว 46.61 เมตร
สูง 12.93 เมตร
พื้นที่ปีก 283.4 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 77,110 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 147,418 กิโลกรัม
อัตราเร็วขั้นสูง 1,010 กิโลเมตร/ชั่วโมง
อัตราเร็วเดินทาง 886 กิโลเมตร/ชั่วโมง
อัตราไต่ 1,219 เมตร/นาที
เพดานบินใช้งาน 11,885 เมตร
พิสัยบิน ไกลกว่า 10,040 กิโลเมตร
== อ้างอิง ==
อี-3 เซนทรี
อ
อ.บางไทร

redirect อำเภอบางไทร
โฟตอน

โฟตอน (photon) หรือ อนุภาคของแสง เป็นการพิจารณาแสงในลักษณะของอนุภาค เนื่องจากในทางฟิสิกส์นั้น คลื่นสามารถประพฤติตัวเหมือนอนุภาคเมื่ออยู่ในสภาวะใดสภาวะหนึ่ง ซึ่งในทางตรงกันข้ามอนุภาคก็แสดงสมบัติของคลื่นได้เช่นกัน เรียกว่าเป็นคุณสมบัติทวิภาคคลื่น–อนุภาค ดังนั้นเมื่อพิจารณาแสงหรือคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในลักษณะอนุภาค อนุภาคนั้นถูกเรียกว่า โฟตอน
ทั้งนี้การพิจารณาดังกล่าวเกิดจากการศึกษาปรากฏการณ์โฟโตอิเล็กทริก ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่โลหะปลดปล่อยอิเล็กตรอนออกมาเมื่อถูกฉายด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า อย่างเช่น รังสีเอกซ์ (X-ray) อิเล็กตรอนที่ถูกปล่อยออกมาถูกเรียกว่า "โฟโตอิเล็กตรอน" (photoelectron) ปรากฏการณ์ดังกล่าวถูกเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "ปรากฏการณ์แฮทซ์" ตามชื่อของผู้ค้นพบ คือ ไฮน์ริช แฮทซ์
โฟตอนมีปฏิยานุภาค คือ ปฏิโฟตอน (Anti-Photon) ซึ่งมีสปินเหมือนอนุภาคต้นแบบทุกประการ โฟตอนจึงเป็นปฏิยานุภาคของตัวมันเอง
== คุณสมบัติทางกายภาพ ==

โฟตอนปราศจากมวล ไม่มีประจุไฟฟ้า และเสถียร โฟตอนมีสถานะโพลาไรซ์ที่เป็นไปได้สองสถานะและอธิบายได้โดยตัวแปรที่มีความต่อเนื่องสามตัว: เป็นส่วนประกอบของเวกเตอร์คลื่นซึ่งกำหนดความยาวคลื่น λ และทิศทางของการแพร่กระจายของมัน โฟตอนคือเกจโบซอนสำหรับแรงแม่เหล็กไฟฟ้า และดังนั้นจำนวนควอนตัมอื่น ๆ ทั้งหมดของโฟตอน (เช่นจำนวนเลปตอน (lepton number), จำนวนแบริออน (baryon number) และจำนวนเฟลเวอร์ควอนตัม (flavour quantum numbers)) จึงเป็นศูนย์
โฟตอนจะถูกปลดปล่อยออกมาในกระบวนการทางธรรมชาติมากมาย
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
แม่เหล็กไฟฟ้า
โบซอน
ฟิสิกส์อนุภาค
แสง
ทัศนศาสตร์
หลักการสำคัญของฟิสิกส์
เคลเบรอส

เคลเบรอส  หรือ เคโระจัง   เป็นตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องซากุระ มือปราบไพ่ทาโรต์ พากย์เสียงโดยอายะ ฮิซาคาวะ (ร่างเคโระจัง) และมาซายะ โอโนซากะ (ร่างเคลเบรอส)
== ความหมายของชื่อ ==
"เคลเบรอส" มีที่มาจากเซอร์เบอรัส สุนัขสามหัว สัตว์ในเทพปกรณัมกรีก ส่วน "เคโระ" ในภาษาญี่ปุ่นอ่านออกเสียงว่า "เค-โระ" (keh-ro) ส่วนในเรื่องซากุระ มือปราบไพ่ทาโรต์ ภาคภาษาอังกฤษ (Cardcaptors) ชื่อของเขาถูกออกเสียงว่า "คี-โระ" (kee-ro) ซึ่งออกเสียงคล้ายกับคำว่า ซีโร (zero)
ในหนังสือการ์ตูนเล่มเก่า ๆ ที่จัดจำหน่ายโดย โตเกียวป๊อป (TOKYOPOP) ชื่อของเขาถูกเขียนออกมาให้อ่านว่า "เคโรเบรอส" (Keroberos) ซึ่งต่อมาภายหลังได้ถูกเปลี่ยนมาเป็น "เคลเบรอส" ตามคำขอของทีมงานแคลมป์ 
== ประวัติตามท้องเรื่อง ==
เคลเบรอส หนึ่งในสองสัตว์อสูรที่โคลว์รีดสร้างขึ้นมาเพื่อทำหน้าที่ดูแลโคลว์การ์ดทั้งหมด เขาแอบเผลอหลับไปตอนที่ซากุระมาพบเปิดสมุดโคลว์การ์ดออกเป็นผลให้การ์ดที่อยู่ในนั้นกระจัดกระจายไปทั่ว (ในหนังสือการ์ตูนนั้นโคลว์การ์ดได้หายไปจากสมุดก่อนหน้าที่ซากุระจะมาเปิดออก)หน้าที่อีกหน้าที่หนึ่งของเคลเบรอสนั้นคือคอยคัดเลือกบุคคลที่มีพลังเวทมนตร์เพื่อที่จะมาเป็นเจ้าของโคลว์การ์ดคนใหม่หลังจากที่โคลว์ได้ตายลงไป
=== ข้อมูลส่วนตัว ===
{|
|-
| วันเกิด || ความลับ
|-
| สิ่งที่ชอบ || วิดีโอเกม หรืออะไรก็ตามที่ทำให้มีความสุข
|-
| สิ่งที่เกลียด || อะไรก็ตามที่ทำให้เสียใจ หรือรู้สึกไม่ดี
|-
| สีโปรด || แดง และ ส้ม
|-
| อาหารที่ชอบ || ขนมหวานทุกชนิด
|-
| อาหารที่เกลียด || อาหารที่มีรสขม
|-
| ของที่อยากได้ || วิดีโอเกมใหม่ ๆ
|-
| สัญลักษณ์ || ดวงอาทิตย์
|}
ตัวละครในซากุระ มือปราบไพ่ทาโรต์
มาสคอตอนิเมะและมังงะ
ตัวละครที่เป็นสิงโตภูเขา
ตัวละครชายในอนิเมะและมังงะ
List of Cardcaptor Sakura characters#Cerberus