แอ็กตอร์ แบร์ลีโยซ

แอ็กตอร์ แบร์ลีโยซ (Hector Berlioz, ) เป็นคีตกวี นักเขียน และนักวิจารณ์ชาวฝรั่งเศส เกิดเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1803 ที่เมืองลาโกตแซ็งต็องเดร จังหวัดอีแซร์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 1869 ที่กรุงปารีส
เขาเป็นหนึ่งในคีตกวีคนสำคัญในยุคโรแมนติกของทวีปยุโรป
== ประวัติ ==
=== ช่วงแรกของชีวิต ===
เขาสนใจวิถีชีวิตของชาวปารีสมาตั้งแต่เริ่มแรก ในช่วงสมัยการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง ซึ่งมีการเคลื่อนไหวทางวัฒนธรรมครั้งใหญ่และมีนักปรัชญาเกิดขึ้นจำนวนมาก
ในปี ค.ศ. 1823 เขาได้ศึกษาการประพันธ์เพลงที่วิทยาลัยดนตรีและนาฏศิลป์ชั้นสูงแห่งชาติ ณ กรุงปารีส ร่วมกับฌ็อง-ฟร็องซัว เลอ ซุเออร์ คีตกวีประจำสถาบันซึ่งมีรูปแบบอลังการ และได้รอดจากอุปสรรคในยุคต่าง ๆ มาได้ รวมทั้งการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองต่าง ๆ ตั้งแต่การปฏิวัติฝรั่งเศส จนกระทั่งการฟื้นฟูระบอบกษัตริย์
เขาได้พบคาร์ล มารีอา ฟอน เวเบอร์ (ซึ่งต่อมาได้ใช้เทคนิคของเวเบอร์ในการประพันธ์ แซ็งฟอนี ฟ็องตัสติก) และได้ประพันธ์ Messe solennelle ในปี ค.ศ. 1824
ถึงแม้เขาหัดเล่นดนตรีเอง โดยหัดเล่นกีตาร์และปี่แตร และแม้ว่าเขาจะไม่ประสบผลสำเร็จในการประกวดดนตรีที่กรุงโรม ในปี ค.ศ. 1826 เขาก็ได้เข้าศึกษาดนตรีที่วิทยาลัยดนตรี (ผู้อำนวยการในสมัยนั้นได้แก่ลุยจิ เชรูบินิ) และได้เรียนกับปรมาจารย์อันทอน ไรคา ที่สอนเขาเกี่ยวกันฟิวก์และเคาน์เตอร์พ้อยท์ รวมทั้งเรียนการเรียบเรียงเสียงประสานกับเลอซุเออร์ด้วย
ในปี ค.ศ. 1827 เขาเข้ารอบการประกวดดนตรีที่กรุงโรม แต่บทเพลงคันทาทา ของเขาที่มีชื่อว่า ลามอร์ดอร์เฟ ได้รับการตัดสินจากคณะกรรมการว่าไม่สามารถจะเอามาบรรเลงจริง ๆ ได้ ในระหว่างการแสดงละครเวทีเรื่องแฮมเล็ต เขาได้อ่านงานของวิลเลียม เชกสเปียร์ และตกหลุมรักแฮเรียต นักแสดงสาวชาวไอริชที่แสดงในละครเรื่องแฮมเล็ต ซึ่งต่อมาเขาได้สมรสกับเธอในปี ค.ศ. 1833
เขาค้นพบวรรณกรรมของเกอเทอ เรื่องเฟาสท์ ซึ่งต่อมาเขาได้ประพันธ์เพลงจากการแปลของเจราร์ด เดอ แนร์วาล ชื่อว่าแปดฉากจากเรื่องเฟาสท์ (ค.ศ. 1828) และอุปรากรโศกนาฏกรรมเรื่อง คำสาปของเฟาสท์ ในปี ค.ศ. 1843
เขารู้สึกประทับใจเป็นอย่างมาก เมื่อวิทยาลัยดนตรีและนาฏศิลป์ชั้นสูงแห่งชาติ ณ กรุงปารีส ภายใต้การอำนวยการของฟร็องซัว-อ็องตวน อาเบอแน็กได้จัดแสดงซิมโฟนีทุกบทของเบโธเฟน ในปี ค.ศ. 1828
=== แซ็งฟอนีฟ็องตัสติก ===
=== การเดินทาง การเป็นนักเขียนนักวิจารณ์ และอุปรากร ===
=== เลทรัวย็อง ===
== ผลงาน ==
=== บทวิเคราะห์ ===
=== ผลงานที่ไม่ได้รับการตอบรับที่ดีจากชาวฝรั่งเศส ===
== งานเขียน ==
Grand traité d'instrumentation et d'orchestration moderne (1860) ;
Mémoires, éditions Fayard ;
Correspondance générale, éditions Fayard ;
Les soirées de l'orchestre, (1852) ;
Le voyage musical en Allemagne et en Italie ;
À travers champs ;
Les Grotesques de la musique ;
Cauchemars et passion ;
Son œuvre critique est actuellement regroupée et rééditée : Critique musicale, sous la dir. de H. Robert Cohen et d'Yves Gérard, Paris : Buchet-Chastel, 1997- , en cours (4 vol. parus).
== งานเพลง ==
รายชื่อผลงานทั้งหมดได้ถูกตีพิมพ์โดย D. Kern Holoman ในแค็ตตาล็อกของเขา :
Dallas Kern Holoman, Catalogue of the Works of Hector Berlioz, Cassel : Bärenreiter, 1987.
=== สำหรับวงดุริยางค์ ===
Ouvertures : Le roi Lear, Carnaval romain, Le corsaire, Waverley, Rob Roy ;
la Symphonie fantastique op. 14 «&nbsp;Épisode de la vie d'un artiste&nbsp;» (1830) ;
Harold en Italie, symphonie à programme avec alto principal (1834) ;
Roméo et Juliette, pour mezzo-soprano, ténor, basse, chœur et orchestre (1839) ;
la Grande symphonie funèbre et triomphale (1840) ;
Rêverie et caprice, pour violon et orchestre (1841).
=== อุปรากร ===
Les francs-juges (1826 - 1833, partition incomplète) ;
Benvenuto Cellini (1834 - 1837) ;
La nonne sanglante (1841 - 1847, œuvre inachevée) ;
Les Troyens (1856-1858) ;
Béatrice et Bénédict (1860-1862).
=== บทเพลงขับร้องประสานเสียง ===
La Messe solennelle (1824, retrouvée en 1992 alors que Berlioz prétendait qu'il l'avait détruite) ;
Lélio ou le retour à la vie, op. 14b (1827) ;
Grand requiem ou Grande messe des morts  (1837) ;
La damnation de Faust, légende dramatique (1846) ;
Te Deum (1849 - 1855) ;
L'enfance du Christ, trilogie sacrée (1850 - 1854) ;
La Mort d'Orphée ;
Le 5 mai ;
Le ballet des ombres ;
Tristia ;
Herminie, cantate ;
La mort de Cléopâtre ;
Les nuits d'été.
== ผลงานที่ได้รับการบันทึกเสียง ==
=== เซอร์ คอลิน เดวิส ===
=== ตัวอย่างผลงานที่ได้รับการบันทึกเสียง ===
La Symphonie fantastique, Orchestre symphonique de San Francisco ou Orchestre philharmonique de Vienne, dirigé par Pierre Monteux ;
la Symphonie fantastique, Orchestre du Concertgebouw d'Amsterdam dirigé par Colin Davis ;
la Symphonie fantastique, Orchestre symphonique de Boston dirigé par Charles Münch ;
la Symphonie fantastique, Orchestre philharmonique de New York dirigé par Dimitri Mitopoulos ;
la Symphonie fantastique, Orchestre symphonique de Detroit  dirigé par Paul Paray ;
Te Deum, Orchestre symphonique de Londres dirigé par Claudio Abbado ;
Les Nuits d'été, Régine Crespin, Orchestre de la Suisse Romande dirigé par Ernest Ansermet ;
Benvenuto Cellini, Chœur de Covent Garden, Orchestre symphonique de la BBC dirigé par Colin Davis ;
Benvenuto Cellini, Chœur de Radio-France, Orchestre National de France dirigé par John Nelson (premier enregistrement de la version originale dite Paris I) ;
Les Troyens, Chœur et Orchestre de Covent Garden, direction Colin Davis (premier enregistrement mondial de l'œuvre) ;
Ouvertures : Carnaval romain, Le corsaire, Les francs-juges, Le Roi Lear, Waverley, Orchestre symphonique de Londres, dir. Colin Davis ;
Messe Solennelle. Choeur et  Orchestre de la Philharmonie Nationale de Cracovie, direction Jean-Paul Penin. Premier enregistrement mondial, Radio-France / France Télévision, 5 octobre 1993.
Harold en Italie, William Primrose , Orchestre philharmonique royal, dirigé par sir Thomas Beecham ;
Roméo et Juliette , Chœur du conservatoire de Nouvelle-Angleterre, Orchestre symphonique de Boston, direction Seiji Ozawa ;
Grand requiem, Orchestre de la radio de Bavière dirigé par Charles Münch ;
Grande symphonie funèbre et triomphale, Orchestre de la BBC dirigé par Colin Davis ;
La Damnation de Faust, chœur et Orchestre symphonique de Londres, dir. Colin Davis ;
L'enfance du Christ, chœurs John Alldis, Orchestre symphonique de Londres dirigé par Colin Davis.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Publication de l'ADPF 
"Les Premières armes du jeune Berlioz" : la Messe Solennelle
Association Nationale Hector Berlioz
Musée Hector Berlioz
== หนังสือชีวประวัติ ==
Hector Berlioz, Mémoires, Flammarion; (première édition: 1991) ISBN 2-08-212539-4
David Cairns, Berlioz, éditions Fayard (1991) ;
Claude Ballif, Berlioz, collection "Solfèges" au Seuil ;
Dictionnaire Berlioz, sous la dir. de Pierre Citron et de Cécile Reynaud, Paris, Fayard, 2003 ;
Berlioz, la voix du romantisme, catalogue d'exposition à la Bibliothèque nationale de France, 2003-2004, Paris, BnF / Fayard, 2003.
คีตกวีชาวฝรั่งเศส
บุคคลจากจังหวัดอีแซร์