pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ปิซา

ปิซา (Pisa) เป็นเมืองเอกของจังหวัดปิซา อยู่ในแคว้นตอสคานา ฝั่งแม่น้ำอาร์โน ประเทศอิตาลี อยู่ทางตะวันตกของเมืองฟลอเรนซ์ (ฟีเรนเซ) ประมาณ 100 กิโลเมตร และทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองเซียนาปรมาณ 130 กิโลเมตร
จตุรัสดูโอโมแห่งปิซาได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก เมื่อปี ค.ศ. 1987
== สถานที่สำคัญ ==
จตุรัสดูโอโมแห่งปิซา - มรดกโลก
มหาวิหารปิซา (Pisa Duomo) - มรดกโลก
หอศีลจุ่มเมืองปิซา (Baptistry (Pisa)) - มรดกโลก
หอเอนเมืองปิซา - มรดกโลก
สุสานนักบุญ (Campo Santo) - มรดกโลก
พิพิธภัณฑ์มหาวิหารปิซา (Museo del Opera del Duomo)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วิกิท่องเที่ยว: ท่องเที่ยวปิซา
เมืองในแคว้นตอสคานา
แหล่งมรดกโลกในประเทศอิตาลี
ปลาคางคก

ปลาคางคก หรือ ปลาย่าดุก (อังกฤษ: Freshwater toadfish, Grunting toadfish, Freshwater stonefish; ) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง จำพวกปลาคางคก (Batrachoididae) ชนิดหนึ่ง
มีรูปร่างคล้ายกับปลาย่าดุก (Batrachomoeus trispinosus) ที่มีลักษณะใกล้เคียงและพบในแหล่งที่อยู่เดียวกัน ด้วยมีสีเลอะทั้งลำตัว หัวมีขนาดใหญ่ มุมปากกว้าง ตากลมโต  แต่ว่าปลาคางคกมีลายแถบที่ครีบอกมีมากกว่า โดยมีถึง 7-8 ขีด (ขณะที่ปลาย่าดุก มี 3-4 ขีด) ขณะที่หนวดที่บริเวณแก้มและหัวของปลาย่าดุก แตกแขนงมากกว่าปลาคางคก
มีความยาวเต็มที่ประมาณ 20 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ตามพื้นโคลนหรือเลนตามปากแม่น้ำขนาดใหญ่ในเขตร้อนและอบอุ่นของทวีปเอเชีย ตั้งแต่ อินเดีย, บังกลาเทศ, พม่า, ไทย, เวียดนาม จนถึงฟิลิปปินส์ พบได้น้อยมากในแหล่งที่เป็นน้ำจืดสนิท 
หากินในเวลากลางคืนด้วยการซุมรอเหยื่ออย่างนิ่ง ๆ ด้วยการเขมือบกินไปทั้งตัว เหมือนเช่นปลาคางคกชนิดอื่น ๆ
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยมีการปรับสภาพให้เข้ากับน้ำจืดได้เหมือนกับปลาย่าดุก โดยมีชื่อเรียกเฉพาะในแวดวงปลาสวยงามว่า "ปลาสิงโต" หรือ "ปลาแซมเบ้"
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
รูปและข้อมูลปลาคางคกเพิ่มเติม 
วงศ์ปลาคางคก
ปลาตู้
ปลาน้ำกร่อย
บอบบี ฟิชเชอร์

บ็อบบี ฟิชเชอร์ หรือ โรเบิร์ต เจมส์ ฟิชเชอร์ (Robert James Fischer; 9 มีนาคม พ.ศ. 2486 — 17 มกราคม พ.ศ. 2551) เป็นนักหมากรุกชาวอเมริกันเชื้อสายยิว-เยอรมัน ที่มีพรสวรรค์และอุทิศตัวให้กับเกมหมากรุก จนถึงระดับที่ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นนักหมากรุกที่เก่งที่สุดตลอดกาล.  บ็อบบี ฟิชเชอร์ เคยเป็นทั้งแชมป์หมากรุกอเมริกา และแกรนด์มาสเตอร์หมากรุกที่อายุน้อยที่สุดเท่าที่เคยมีมา (นับถึงช่วงเวลานั้น) ฟิชเชอร์ได้ฉายแววความอัจฉริยะในทักษะหมากรุกของตนตั้งแต่อายุยังน้อย. เกมที่ฟิชเชอร์เล่นชนะ โดนัล เบิร์น (Donald Byrne) ในปี ค.ศ. 1956 ในขณะที่ฟิชเชอร์อายุได้เพียง 13 ปี ได้รับการขนานนามว่าเป็น "เกมหมากรุกแห่งศตวรรษ" (Game of the Century)  นอกจากนี้ บ็อบบี ฟิชเชอร์ ยังเป็นชาวอเมริกันเพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ที่เคยเป็นแชมป์โลกหมากรุกสากลอย่างเป็นทางการ (ก่อนหน้านี้มีเพียงนักหมากรุกอัจฉริยะชาวอเมริกันชื่อ พอล มอร์ฟี ที่เคยถูกยกย่องให้เป็นแชมป์หมากรุกโลกอย่างไม่เป็นทางการ ในระหว่างปี ค.ศ. 1858 ถึง ค.ศ. 1862) โดยเป็นฝ่ายชนะโบริส สปัสสกี อดีตแชมป์โลกชาวโซเวียตในการแข่งขันที่เรคยาวิก ประเทศไอซ์แลนด์ เขาเป็นแชมป์โลกระหว่างปี พ.ศ. 2515 ถึง 2518.  แมตช์แข่งขันชิงตำแหน่งแชมป์โลกระหว่าง บ็อบบี ฟิชเชอร์ และ โบริส สปัสสกี เป็นหนึ่งในเกมหมากรุกที่ได้รับความสนใจมากที่สุดในประวัติศาสตร์ และมีบทบาทในการยกระดับกีฬาหมากรุกให้กลายเป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมในวงกว้าง
ในบั้นปลายชีวิต บ็อบบี ฟิชเชอร์ กลายเป็นบุคคลที่เก็บตัวและมีอาการป่วยทางจิต โดยหมกมุ่นกับทฤษฎีสมคบคิดว่ายิวจะยึดครองโลก จนกระทั่งกลายเป็นผู้ฝักใฝ่ในลัทธิต่อต้านอเมริกัน และยังเผยแพร่ความคิดเห็นในทางเหยียดและต่อต้านยิว (ถึงแม้มารดาของเขาจะเป็นยิว) จนกระทั่งถูกเพิกถอนพาสปอร์ตอเมริกัน และถูกควบคุมตัวโดยทางการญี่ปุ่นเป็นเวลาหลายเดือนในฐานะที่เป็นบุคคลไร้สัญชาติ  และใช้พาสปอร์ตอเมริกันที่ถูกระงับแล้ว
ในปี พ.ศ. 2548 ฟิชเชอร์ ได้สัญชาติไอซ์แลนด์ เขาเดินทางไปใช้ชีวิตที่ไอซ์แลนด์กระทั่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2551 ที่โรงพยาบาลแลนด์สปิตาลิในเมืองเรคยาวิกด้วยภาวะไตวาย
==อ้างอิง==
==บรรณานุกรม==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นักหมากรุกสากลชาวอเมริกัน
ชาวไอซ์แลนด์
เสียชีวิตจากภาวะไตล้มเหลว
บุคคลจากชิคาโก
ผู้เข้าแข่งขันหมากรุกสากลโอลิมเปียด
แชมป์โลกหมากรุกสากล
นักหมากรุกสากลชาวยิว
แกรี คาสปารอฟ

แกรี คีโมวิช คาสปารอฟ ( Га́рри Ки́мович Каспа́ров; Garry Kimovich Kasparov; 13 เมษายน ค.ศ. 1963 — ) เป็นนักหมากรุกชาวรัสเซีย เชื้อสายยิว-อาร์มีเนีย เคยเป็นแชมป์โลกหมากรุกสากลในปี ค.ศ. 1985 - 2000
คาสปารอฟ ได้รับการยกย่องว่าเป็นนักหมากรุกสากลที่เก่งที่สุดในโลก ตั้งแต่เคยมีเกมนี้มา โดยนอกจากค่า เอเลอเรตติง (Elo Rating) ที่สูงที่สุดในโลก คือ 2851 ในปี ค.ศ. 1999 - 2000 แล้วนั้น คาสปารอฟ ยังชนะการแข่งขันรายการสำคัญ ๆ และมีอิทธิพลทางทฤษฎีหมากรุกสากล มาตลอดเวลากว่า 20 ปี
สไตล์การเล่นหมากรุกของ คาสปารอฟ นั้นเน้นไปในทางการใช้กลยุทธ์ (tactic) ที่แยบยล พิสดาร ลึกล้ำเป็นหลัก ในขณะที่ อนาโตลี คาร์ปอฟ คู่ปรับคนสำคัญ และเป็นแชมป์โลกคนก่อนหน้าเขา นั้นเป็นหนึ่งในนักยุทธศาสตร์ (strategy) ที่เก่งที่สุดคนหนึ่งเท่าที่โลกเคยมีมาเช่นกัน
เกมการแข่งขันระหว่าง คาสปารอฟ และ คาร์ปอฟ ที่ต่อสู้กันเพื่อชิงแชมป์โลกถึง 5 ครั้ง และการปะทะเชิงหมากกันอีกกว่าสิบปีนั้น เป็นการแข่งขันระหว่างนักหมากรุกที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์ถึงสองคน ในช่วงเวลายาวนานอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
คาสปารอฟ ประกาศถอนตัวจากการเข้าร่วมการแข่งขันรายการสำคัญของมืออาชีพ ในปี ค.ศ. 2005 อย่างไรก็ตาม คาสปารอฟ ยังคงเลือกเข้าแข่งขันในเกมที่เล่นประเภทบลิสซ์ในปี ค.ศ. 2006 (ลิคท์ฮอฟเชสแชมป์เปียนทัวร์นาเมนต์) โดยได้อันดับ 1 ของรายการ ร่วมกับ อนาโตลี คาร์ปอฟ
ต่อมา ในปี ค.ศ. 2007 คาสปารอฟ ถูกจับและจำคุกเป็นเวลาสั้น ๆ ด้วยข้อหาทางการเมือง ซึ่งคาร์ปอฟ ก็ได้พยายามเดินทางไปเยี่ยมถึงห้องขังแต่กลับถูกเจ้าหน้าที่กีดกัน ไม่ยอมให้ได้เข้าเยี่ยม
และในปี ค.ศ. 2009 คาสปารอฟ ได้ประลองเชิงหมากกับ คาร์ปอฟ อีกครั้งในกติกาการแข่งขันแบบไม่เป็นทางการ ซึ่งคาสปารอฟ สามารถเอาชนะ คาร์ปอฟ ไปได้
คาสปารอฟ เขียนตำราและบทวิเคราะห์ทางหมากรุกสากลไว้หลายเล่ม ซึ่งล้วนทรงคุณค่ามหาศาลต่อวงการหมากรุก และศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง เช่น การออกแบบปัญญาประดิษฐ์
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Garry Kasparov, "Man of the Year?", OpinionJournal, 23 December 2007
Edward Winter, List of Books About Fischer and Kasparov
นักหมากรุกสากลชาวรัสเซีย
นักหมากรุกสากลชาวโซเวียต
ผู้ฝึกสอนหมากรุกสากลชาวรัสเซีย
ผู้ฝึกสอนหมากรุกสากลชาวโซเวียต
ผู้เข้าแข่งขันหมากรุกสากลโอลิมเปียด
แชมป์โลกหมากรุกสากล
บุคคลจากบากู
ชาวรัสเซียเชื้อสายยิว
ชาวรัสเซียเชื้อสายอาร์มีเนีย
สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต
วิลล่าวัฒนา

วิลล่าวัฒนา (Villa Vadhana) เป็นพระตำหนักที่ประทับของสมเด็จพระราชชนนีศรีสังวาลย์ สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล และสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าภูมิพลอดุลยเดช ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
วิลล่าวัฒนา ตั้งอยู่เลขที่ 51 Chamblandes dessusv อยู่ระหว่างถนน Tour Haldimand กับถนน General Guisan เมืองปุยยี นอกเมืองโลซาน เป็นบ้าน 3 ชั้น ขนาด 13 ห้องนอน ตั้งอยู่บนเนินลาดในเนื้อที่ประมาณ 2 ไร่ มีบริเวณและสวนผลไม้ หันหน้าไปทางทะเลสาบเจนีวา (ทะเลสาบเลม็อง) และมองเห็นเทือกเขาแอลป์ สมเด็จพระราชชนนีศรีสังวาลย์ ทรงตัดสินพระทัยย้ายออกจากแฟลตขนาด 3 ห้องนอนที่ เลขที่ 16 ถนนทิสโซ่ต์ เมืองโลซาน เข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้ ภายหลังการสละราชสมบัติของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว และรัฐบาลได้อัญเชิญพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอานันทมหิดล เสด็จขึ้นครองสิริราชสมบัติ
สมเด็จพระราชชนนีศรีสังวาลย์ทรงเช่าบ้านหลังนี้จากเจ้าของในราคาเดือนละ 8,000 ฟรังก์สวิส โดยเจ้าของยินดีขายบ้านให้ในราคา 96,000 ฟรังก์สวิส แต่ไม่ได้ทรงซื้อไว้ เพราะไม่มีเงินก้อน ทรงย้ายเข้ามาอยู่ที่วิลล่าวัฒนา เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2478 และทรงใช้ชีวิตที่นี่เป็นเวลาสิบกว่าปี ทรงตั้งชื่อบ้านหลังนี้ว่า "วิลล่าวัฒนา" ตามพระนามาภิไธย "สว่างวัฒนา" ของสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า และพระนามของสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา
ในปี พ.ศ. 2493 สมเด็จพระราชชนนีศรีสังวาลย์เสด็จออกไปประทับที่แฟลตเลขที่ 19 ถนนอาวองต์ โพสต์ ภายหลังพระราชพิธีราชาภิเษกสมรสระหว่างสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชกับหม่อมราชวงศ์สิริกิติ์ กิติยากร โดยมีพระประสงค์ให้ทั้ง 2 พระองค์มีความเป็นส่วนพระองค์
ปัจจุบันเจ้าของบ้านได้รื้อบ้านหลังนี้ลง เนื่องจากสภาพทรุดโทรม และสร้างใหม่เป็นอาคารอะพาร์ตเมนต์ 3 ชั้นสำหรับให้เช่าพักอาศัย ตั้งชื่อว่า "อาคารเลขที่ 51" (Chamblandes 51) ทรงตั้งชื่อพระตำหนักหลังใหม่ว่า พระตำหนักวิลล่าวัฒนา ตามชื่อพระตำหนักที่ทรงใช้ชีวิตมาตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
พระตำหนัก
สถานที่ที่ตั้งชื่อตามพระนามของสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนาฯ
สิ่งก่อสร้างในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
กฎของบีโย–ซาวาร์

กฎของบีโย–ซาวาร์ (Biot–Savart Law)เป็นกฎทางฟิสิกส์ว่าด้วยสนามแม่เหล็ก ณ จุดใด ๆ ที่อยู่ห่างไปจากแหล่งกำเนิดสนามแม่เหล็กที่มีกระแสไฟฟ้าหรือประจุไฟฟ้าเคลื่อนที่อยู่ โดยระบุได้ทั้งขนาดและทิศทางของสนามแม่เหล็กซึ่งเป็นปริมาณเวกเตอร์ จุดเด่นของกฎของบีโย–ซาวาร์นั้นก็คือเป็นคำตอบกำลังสองผกผันของกฎของอ็องแปร์ กฎนี้ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ฌ็อง-บาติสต์ บีโย และเฟลิกซ์ ซาวาร์ (Félix Savart) นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส
== นิยาม ==
กฎของบีโย–ซาวาร์ เป็นสมการสำหรับอธิบายสนามแม่เหล็ก ณ จุดใด ๆ ที่ห่างออกไประยะหนึ่งจากบริเวณที่มีการไหลของกระแสไฟฟ้า หรือมีประจุไฟฟ้าเคลื่อนที่อยู่ ไม่จำกัดว่าจะไหลผ่านโลหะหรือพลาสมา ทั้งนี้ การไหลของกระแสไฟฟ้านั้นจะต้องคงตัวไม่แปรปรวน จึงจะสามารถใช้สมการดังต่อไปนี้ได้ สำหรับสมการอธิบายสนามแม่เหล็กย่อย d\mathbf{B} เป็นดังนี้
d\mathbf{B} = \frac{\mu_0}{4\pi} \frac{I d\mathbf{l} \times \mathbf{r}}{r^2} 
โดยที่
I แทนกระแสไฟฟ้า มีหน่วยเป็นแอมแปร์
d\mathbf{l} เป็นเวกเตอร์ทิศทางที่ที่มีขนาดสั้นมาก ๆ (ในทางแคลคูลัส) มีทิศทางเดียวกับการไหลของกระแสไฟฟ้าในตัวนำนั้น ๆ
d\mathbf{B} เป็นสนามแม่เหล็กย่อย ซึ่งเกิดจากเวกเตอร์ทิศทาง d\mathbf{l} ที่มีขนาดเล็กมากเช่นกัน
\mu_0 เป็นสภาพให้ซึมผ่านได้ของสุญญากาศ (magnetic permeability of free space)
\mathbf{r} เป็นเวกเตอร์ชี้จากจุดกำเนิดสนามแม่เหล็ก (คือตัวนำ) ไปยังจุดที่ต้องการจะคำนวณ
r เป็นระยะทางจากจุดกำเนิดสนามแม่เหล็กไปยังจุดที่ต้องการคำนวณ กล่าวให้ง่ายก็คือขนาดของเวกเตอร์ \scriptstyle{\mathbf{r}} นั่นเอง
\times เป็นตัวดำเนินการผลคูณเชิงเวกเตอร์ หรือการคูณเวกเตอร์ด้วยกันเองแล้วให้ผลเป็นเวกเตอร์
ซึ่งการคำนวณตามกฎนั้น จะต้องเลือกจุดหนึ่งจุดใดบนตัวนำ และถือว่าจุดนั้นมีขนาดเล็กมาก ๆ กำหนดทิศทางของกระแสไฟฟ้าเพื่อกำหนดเวกเตอร์ทิศทาง แล้วกำหนดจุดที่ต้องการจะหา จากนั้นแทนค่าในสมการ แล้วหาปริพันธ์จากปลายตัวนำหนึ่งไปหาอีกปลายหนึ่งอย่างระมัดระวัง
อากาศพลศาสตร์
ฟิสิกส์เบื้องต้น
แม่เหล็กไฟฟ้า
มิสเอเชียแปซิฟิกอินเตอร์เนชันแนล

"นางงามเอเชียแปซิฟิกนานาชาติ" (Miss Asia Pacific International) หรือ มิสเอเชียแปซิฟิกอินเตอร์เนชันนัล  หรือเรียกโดยย่อว่า มิสเอเชียแปซิฟิก เป็นตำแหน่งสำหรับผู้ชนะเลิศในการประกวดความงามที่มีเป็นรายการของทวีปเอเชีย เริ่มประกวดครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2511 ใช้ชื่อว่า "นางงามเอเชีย" หรือ "มิสเอเชีย" โดยใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า (Miss Asia Quest)
ในปี พ.ศ. 2528 การประกวดเปลี่ยนชื่อเป็น "นางงามเอเชียแปซิฟิก" หรือ "มิสเอเชียแปซิฟิก" (Miss Asia Pacific Quest) เพื่อรับผู้เข้าร่วมจากภูมิภาคแปซิฟิก เช่น ทวีปอเมริกาเหนือ และอเมริกาใต้ ด้วย และเปลี่ยนชื่อเป็น "นางงามเอเชียแปซิฟิกนานาชาติ" (Miss Asia Pacific International) ในปี พ.ศ. 2548 เพื่อให้ครอบคลุมประเทศอื่น ๆ ยิ่งขึ้น
==รายชื่อผู้ชนะการประกวด==
หมายเหตุ: ชื่อผู้เข้าประกวดในปี 1965 คือมิสเอเชีย และถูกเปลี่ยนชื่อเป็น มิสเอเชียเว็ซท ตั้งแต่ปี 1968 จนถึงปี 1983 จากนั้นเปลี่ยนชื่อเป็น มิสเอเชียแปซิฟิก อีกครั้งในปี 1984 จนถึงปี 2003 และในปี 2005 มีการเปลี่ยนชื่อเป็นชื่อปัจจุบันคือ มิสเอเชียแปซิฟิกอินเตอร์เนชั่นแนล
=== เรียงลำดับสัญชาติของผู้ชนะเลิศ ===
===  รองชนะเลิศ  ===
==ผลงานของสาวไทย==
ส่งรองชนะเลิศจากเวทีนางสาวไทยจักรวาลไปประกวด ปี 1982
ส่งรองชนะเลิศจากเวทีมิสออด๊าซไปประกวดปี 1984
ส่งรองชนะเลิศจากเวทีนางสาวไทยไปประกวด ปี 1985-1999
ส่งรองชนะเลิศจากเวทีมิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์สไปประกวด ปี 2000-2005
ส่งรองชนะเลิศจากเวทีมิสอินเตอร์เนชันแนลไทยแลนด์ไปประกวด ปี 2016
ส่งรองชนะเลิศและผู้เข้าประกวดจากเวทีมิสซูปราเนชันแนลไทยแลนด์ไปประกวด ปี 2017-2019
ส่งรองชนะเลิศจากเวทีมิสแกรนด์ไทยแลนด์ไปประกวด ปี 2024-ปัจจุบัน
== ดูเพิ่ม  ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
เว็บไซต์การประกวดนางงามไทยและต่างประเทศ
PAGEANTOPOLIS - MISS ASIA PASIFIC 
 การประกวดนางงาม
ซูเปอร์โมเดลอินเตอร์เนชันแนล

ซูเปอร์โมเดลอินเตอร์เนชันแนล (Supermodel International) เป็นตำแหน่งสำหรับผู้ชนะเลิศในการประกวดความงามที่มีเป็นรายการของทวีปเอเชีย เริ่มครั้งแรกเมื่อ ใน พ.ศ. 2554 ใช้ชื่อว่า "ซูเปอร์โมเดลออฟเอเชียแปซิฟิก" โดยใช้ภาษา (Supermodel of Asia Pacific) ก่อตั้งโดย ประดิษฐ์ ประดินันทน์
ปัจจุบันมีผู้เข้าร่วมประกวดจากประเทศต่างๆ มากยิ่งขึ้นใน พ.ศ. 2555 และมีการเปลี่ยนชื่อการประกวดเป็น "ซูเปอร์โมเดลอินเตอร์เนชันแนล" โดยใช้ภาษา (อังกฤษ Supermodel International) เพื่อรับผู้เข้าร่วมจากภูมิภาคอื่นๆทั่วโลก เช่น ทวีปอเมริกาเหนือ และอเมริกาใต้ ด้วย เพื่อให้ครอบคลุมประเทศอื่น ๆ ยิ่งขึ้น
== ผู้ชนะการประกวด ==
=== ผู้ชนะเรียงตามจำนวนครั้ง ===
== รองชนะเลิศ  ==
{| border="5" cellpadding="3" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #FFFFFF; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%; text-align:center;"
|- style="color:white; background:#787878;"
! width="10" |ปี
! width="180" |รองอันดับ 1
! width="180" |รองอันดับ 2
! width="180" |รองอันดับ 3
! width="180" |รองอันดับ 4
|-
|2022
|Arianna Ramsay
|Lotte Dirchs
|Linda Rose
|Marine Borloz
|-
|2019
| Daniella Van Zyl
| Sayuri Jayarathne
| Mar Anas
| Namhee Joo
|-
|2018
| N'mah Camara
| Jihyun Yoo
| Natalia Kowalczyk
| Janice Babel
|-
|2017
|Katherin Strickert
|Kamontaht Laobuddeepatapee
|Zijun Zhang
|Mekdalawit Mequanent
|-
|2016
|Alisa Manenok
|Julia Pikkarainen
|Marina Dokic
|Divya Saini
|-
|2015
|Anu Namshiryn
|Sotheary Bee
|Hanna Moulden
|Thaïs Meylemans
|-
|2014
|Phan Ha Phuong
|Nathalia Solis Oñate
|Viivi Aaltonen
|Kim Gi-yeong
|-
|2013
|Dong Vu Dieu Huyen
|Irina Nefedova
|Lenka Josefiova
|Cecile Brits
|-
|2012
|Wang Xiaojie
|Bruna Filipa Monteiro
|Ngoc Oanh
|Ruby Colle
|-
|2011
|อารยะ ศุภฤกษ์
|Anna Rogacheva
|Ratih Kartika
|Pham Anh Thu
|}
== คอนติเนนตัลซูเปอร์โมเดล ==
{| border="5" cellpadding="3" cellspacing="0" style="margin: 1em 1em 1em 0; background: #FFFFFF; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%; text-align:center;"
|- style="color:white; background:#787878;"
! width="10" |ปี
! width="180" |ซูเปอร์โมเดลอเมริกา
! width="180" |ซูเปอร์โมเดลแอฟริกา
! width="180" |ซูเปอร์โมเดลเอเชียแปซิฟิก
! width="180" |ซูเปอร์โมเดลยุโรป
|-
|2022
|Arianna Ramsay
|Samya Ghafary
|Gracelle Nicole Distura
|Sandra Djuricic
|-
|2019
|María del Mar Arias
|Enanga Ndolo Mbesa
|Phoebe Denight Palisoc
|Matilde Ramos de Lima
|-
|2018
| Lianeris Estremera
| Lianeris Estremera
| Wipada Inkaew
| Jasmine Dear
|-
|2017
|Stephanie Ellen Almeida
|Mekdalawit Mequanent
|Zijun Zhang
|Jasmine Jarvinen
|-
|2016
|Kelsey Ann Knutsen
|Bethelhem Belay
|Yun Hye-ji
|Stine Wincentsen
|-
|2015
|Alexandra Arboleda
|Meriam Kaxuxwena
|Huang Xuan
|Thaïs Meylemans
|-
|2014
|Nathalia Solis Oñate
|Magdalena Pieterse
|Tanawan Srisakuldis
|Beatrisa Mindak
|-
|2012
|Yoselinn Pereira
|Reabetswe Sechoaro
|Angelee delos Reyes
|Jekaterina Bulgarina
|}
== ตัวแทนประเทศไทย ==
== ดูเพิ่ม   ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์หลักซูเปอร์โมเดลอินเตอร์เนชันแนล 
เฟสบุ๊คหลักซูเปอร์โมเดลอินเตอร์เนชันแนล
การประกวดนางงาม
อัสซีซี

อัสซีซี (Assisi) เป็นโคมูนี (เทศบาล) ที่ตั้งอยู่ในจังหวัดเปรูจา แคว้นอุมเบรีย อยู่ทางตะวันตกของภูเขาซูบาซิโอ (Mt. Subasio) อัสซีซีเป็นเมืองเกิดของนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีผู้ก่อตั้งคณะฟรันซิสกันในปี ค.ศ. 1208 และนักบุญกลาราแห่งอัสซีซีผู้ก่อตั้งคณะกลาริส และนักบุญกาเบรียลแห่งแม่พระระทมทุกข์ในคริสต์ศตวรรษที่ 19
บาซิลิกาเซ็นต์ฟรานซิสแห่งอาซิซิและคริสต์ศาสนสถานในเมืองอัสซีซีได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก เมื่อปีค.ศ. 2000
== สถานที่สำคัญ ==
มหาวิหารนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซี (มรดกโลก) สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 13 เป็นมหาวิหารสามชั้น ส่วนล่างเริ่มสร้างไม่นานหลังจากที่ฟรังซิสแห่งอัสซีซีได้รับการประกาศเป็นนักบุญเมื่อปีค.ศ. 1228 และเสร็จเมื่อปีค.ศ. 1253 ส่วนนี้มีจิตรกรรมฝาผนังโดย ชิมาบูเอ (Cimabue) และ จอตโต ดี บอนโดเนซึ่งจิตรกรผู้มีชื่อเสียง  ชั้นบนมีจิตรกรรมฝาผนังเป็นประวัติของฟรังซิสแห่งอัสซีซีโดยจอตโต ดี บอนโดเน
มหาวิหารซันตามาเรียมัจโจเร (Santa Maria Maggiore)
มหาวิหารซันรูฟิโน (Cathedral of San Rufino) ด้านหน้ามหาวิหารเป็นลักษณะโรมาเนสก์ที่มี หน้าต่างกุหลาบสามบาน ภายในเป็นการตกแต่งสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 16
มหาวิหารนักบุญกลารา (Basilica of Santa Chiara) สร้างเมื่อปีค.ศ. 1257 มีกำแพงค้ำยันมหึมาด้านข้าง หน้าต่างกุหลาบ ภายในเป็นแบบกอทิก มึจิตรกรรมฝาผนังและภาพเขียนจากคริสต์ศตวรรษที่  13 บาซิลิกาเป็นที่ฝังศพของนักบุญกลารา
มหาวิหารซันตามาเรียเดกลีอันเจลี (Basilica of Santa Maria degli Angeli) ซึ่งมีโบสถ์น้อย Porziuncola อยู่ภายใน
แหล่งมรดกโลกในประเทศอิตาลี
เมืองในแคว้นอุมเบรีย
เมืองโบราณในประเทศอิตาลี
จูลิอาโน ดา ซานกาลโล

จูลิอาโน ดา ซานกาลโล (Giuliano da Sangallo หรือชื่อเต็ม Giuliano Giamberti da Sangallo ; ประมาณปี ค.ศ. 1443 – ปี ค.ศ. 1516) เป็นประติมากรและวิศวกรทางยุทธศาสตร์ ชาวอิตาลีสมัยเรอเนซองส์
== ประวัติ ==
จูลิอาโน ดา ซานกาลโล เกิดที่เมืองฟลอเรนซ์ เป็นลูกของฟรานเชสโก จิแอมเบอร์ติ (Francesco Giamberti) ผู้มีอาชีพเป็นช่างแกะไม้และสถาปนิกที่ทำงานกับโคสิโม เดอ เมดิชิ น้องชายของจูลิอาโนชื่ออันโตนิโอ ดา ซานกาโล ผู้พ่อ(Antonio da Sangallo the Elder) และ หลาน อันโตนิโอ ดา ซานกาลโล ผู้ลูก (Antonio da Sangallo the Younger) ต่างก็เป็นสถาปนิก ลูกชายของจูลิอาโน ฟรานซิสโก ดา ซานกาโล (Francesco da Sangallo) เป็นประติมากร จูลิอาโนเองเป็นสถาปนิกคนโปรดของลอเร็นโซ เดอ เมดิชิ งานหลายชิ้นจึงเป็นงานที่ตระกูลเมดิชิจ้าง
งานระยะแรกจูลิอาโนเป็นงานที่ทำกับลอเรนโซ เดอ เมดิชิซึ่งก็ได้แก่วัง Poggio a Caiano เมื่อปี ค.ศ. 1485 ตั้งอยู่ระหว่างฟลอเรนซ์กับพิสโตเอีย และเสริมป้อมที่ฟลอเรนซ์ คาสเตลลานา (Castellana) และที่อื่นให้แข็งแรงขึ้น นอกจากนั้นลอเร็นโซยังจ้างให้จูลิอาโนสร้างสำนักสงฆ์ลัทธิออกัสติเนียนนอกประตูซานกาลโลที่ของเมืองฟลอเรนซ์ซึ่งถูกทำลายระหว่างที่เมืองฟลอเรนซ์ถูกล้อมเมื่อปี ค.ศ. 1530
งานสร้างวัดที่ประตูซานกาลโลทำให้จูลิอาโนได้รับชื่อ “ซานกาลโล” ซึ่งต่อมาเป็นชื่อที่สถาปนิกชาวอิตาลีใช้ ขณะที่ยังอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของลอเร็นโซจูลิอาโนเดินทางไปเนเปิลส์เพื่อไปทำงานให้กับผู้ครองนครเนเปิลผู้ที่ส่งจูลิอาโนกลับไปฟลอเรนซ์พร้อมกับเงิน ถาดและรูปปั้นเก่า สิ่งหลังนี้จูลิอาโนมอบให้กับลอเร็นโซ หลังจากลอเร็นโซเสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1492 จูลิอาโนก็เดินทางไปโลเร็ตโตไปสร้างโดมที่วัดคาซาซานตาโลเร็ตโต (Chiesa della Casa Santa Loreto) ทั้งที่เสาของสิ่งก่อสร้างที่มีอยู่แล้วไม่ถูกลักษณะ จูลิอาโนใช้เถ้า pozzolana จากโรมเป็นส่วนผสมในซีเมนต์ในการสร้างโดมเพื่อทำให้สิ่งก่อสร้างแข็งแรงขึ้น
หลังจากนั้นจูลิอาโนก็ถูกเรียกตัวไปโรมโดยสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 6เพื่อออกแบบเพดานวัดซานตามาเรียมายอเร (Santa Maria Maggiore) งานส่วนใหญ่ของจูลิอาโนได้รับจากสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ทั้งเสริมป้อมรอบปราสาทเซ็นต์แอนเจโล (Castel Sant'Angelo) หน้ามหาวิหารเซนต์ปีเตอร์และสร้างวังติดกับวัดเซนต์ปีเตอร์ในวินโคลิ (San Pietro in Vincoli) ซึ่งเป็นวัดที่พระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 เคยเป็นคาร์ดินาล  จูลิอาโนต้องผิดหวังเมื่อโดนาโต ดันเจโล บรามันเตได้รับเลือกเป็นสถาปนิกในการก่อสร้างมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ใหม่แทนที่ จูลิอาโนจึงกลับไปฟลอเรนซ์ งานระยะนี้เป็นงานวิศวกรรมสิ่งก่อสร้างทางยุทธศาสตร์โดยการสร้างป้อมระหว่างสงครามระหว่างฟลอเรนซ์และปิซา ไม่นานหลังจากนั้นจูลิอาโนก็ถูกเรียกตัวกลับไปโรมอีกครั้งหนึ่งเพราะความสามารถทางวิศวกรรมยุทธศาสตร์เมื่อโรมถูกโจมตีโดยโบโลนยา
ระหว่างปี ค.ศ. 1514 ถึงปี ค.ศ. 1515 จูลิอาโนเป็นสถาปนิกร่วมกับราฟาเอลในการสร้างมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ แต่เนื่องจากจูลิอาโนอายุมากขึ้นสุขภาพเสื่อมลงจึงได้ลาออกสองปีก่อนที่จะเสียชีวิต
== อ้างอิง ==
บทความนี้ถอดมาจากบทความชื่อ “Sangallo” โดย  “Encyclopædia Britannica Eleventh Edition” ซึ่งขาดลิขสิทธิ์แล้ว 
== ดูเพิ่ม ==
ตระกูลเมดิชิ
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยา
บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 1440
สถาปนิกชาวอิตาลี
บุคคลจากฟลอเรนซ์
อาบูจา

อาบูจา (Abuja) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 8 ของประเทศไนจีเรีย ตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศในเฟเดอรัลแคพิทอลเทร์ริทอรี (FCT) อาบูจาเป็นเมืองที่สร้างขึ้นใหม่ในคริสตทศวรรษ 1980 เพื่อแทนที่เลกอส ซึ่งเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดของประเทศ ในฐานะเมืองหลวงแห่งใหม่เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1991
อาบูจามีภูมิลักษณ์ที่สำคัญคือหินอาโซ ซึ่งเป็นหินขนาดใหญ่ความสูง  เกิดจากการกร่อนของน้ำ ศูนย์ประธานาธิบดีไนจีเรีย, รัฐสภาแห่งชาติ, ศาลฎีกา และพื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองมีการขยายตัวไปทางทิศใต้ นอกจากนี้ ยังมีหินซูมา หินขนาดใหญ่อีกแห่งซึ่งมีความสูง  ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเมือง บริเวณทางด่วนที่ไปคาดูนา
ใน ค.ศ. 2006 อาบูจามีประชากร 776,298 คน ทำให้เป็นหนึ่งใน 10 นครที่มีประชากรมากที่สุดของประเทศ (อยู่อันดับที่ 8) องค์การสหประชาชาติเปิดเผยว่าอาบูจามีการเติบโตเพิ่มขึ้นร้อยละ 139.7 ระหว่างปี 2000 ถึง 2010 ทำให้เป็นนครที่เติบโตเร็วที่สุดในโลก ณ ขณะนั้น
ใน ค.ศ. 2015 นครมีอัตราการเติบโตต่อปีอย่างน้อยร้อยละ 35 ทำให้ยังคงเป็นนครที่เติบโตเร็วที่สุดในทวีปแอฟริกาและเป็นหนึ่งในนครที่เติบโตเร็วที่สุดในโลก พื้นที่เขตมหานครอาบูจามีประชากรประมาณ 6 ล้านคนโดยประมาณใน ค.ศ. 2016 ทำให้เป็นเขตมหานครที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 2 ของประเทศรองจากเลกอส
อาบูจาเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญทางศาสนาหลายแห่ง อาทิ มัสยิดแห่งชาติไนจีเรียและศูนย์คริสตศาสนิกชนแห่งชาติไนจีเรีย และยังเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาติเอ็นนัมดี อาซีกีเว อาบูจายังเป็นหนึ่งในเมืองหลวงที่ถูกสร้างขึ้นตามวัตถุประสงค์ในแอฟริกา เช่นเดียวกันกับหนึ่งในเมืองที่ร่ำรวยที่สุดในทวีป
อาบูจาเป็นศูนย์กลางการบริหารและการเมืองของประเทศ และเป็นเมืองหลวงที่สำคัญแห่งหนึ่งของทวีปเนื่องจากอิทธิพลทางการเมืองและภูมิศาสตร์ของประเทศที่มีต่อภูมิภาค อาบูจายังเป็นสถานที่ที่ใช้จัดการประชุมหลายครั้ง เช่น การประชุมของหัวหน้ารัฐบาลในเครือจักรภพเมื่อปี 2003 และการประชุมเศรษฐกิจโลกของแอฟริกาเมื่อปี 2014
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Abuja FCTA Official Website
เมืองในประเทศไนจีเรีย
เมืองหลวงในทวีปแอฟริกา
ปลาทรงเครื่อง

ปลาทรงเครื่อง เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Epalzeorhynchos bicolor อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)
==ลักษณะ==
มีรูปร่างคล้ายปลากา (Labeo chrysophekadion) ซึ่งเป็นปลาในวงศ์เดียวกัน แต่มีรูปร่างที่เพรียวยาว มีขนาดเล็กกว่ามาก สีลำตัวสีแดงอ่อน ครีบหางสีแดงเข้ม มีขนาดโตเต็มที่ไม่เกิน 12 เซนติเมตร
==ที่อยู่==
พบเฉพาะในประเทศไทยเท่านั้น บริเวณแม่น้ำเจ้าพระยาตอนบน ปัจจุบันเชื่อว่า สูญพันธุ์ไปแล้วจากธรรมชาติ เนื่องจากถูกคุกคามถิ่นที่อยู่อาศัยและถูกจับไปเป็นปลาสวยงาม ซึ่งปลาที่ขายกันในตลาดปลาสวยงามเป็นปลาที่เกิดจากการผสมเทียมทั้งสิ้น
==ชื่อเรียกอื่น==
ปลาทรงเครื่องยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกในวงการปลาสวยงาม เช่น "ปลาฉลามทรงเครื่อง" หรือ "ปลาหมูทรงเครื่อง" เป็นต้น
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลปลาทรงเครื่อง
สกุลปลาทรงเครื่อง
ทรงเครื่อง
ทรงเครื่อง
ทรงเครื่อง
ทรงเครื่อง
สิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่น
Spirulina

Spirulina หรือเรียกว่า สาหร่ายเกลียวทอง เป็นสาหร่ายสีเขียวแกมน้ำเงิน(ไซยาโนแบคทีเรีย) พบในน้ำจืดและบางส่วนพบในน้ำทะเล ลักษณะคล้ายแบคทีเรีย คือ ไม่มีเยื่อหุ้มนิวเคลียส เป็นสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ มีคลอโรฟิลล์แต่ไม่มีคลอโรพลาส ภายในมีสารไฟโคไซยานิน (Phycocyanin) สามารถตรึงไนโตรเจน คุณค่าสารอาหารไม่ใช่โปรตีนค่อนข้างต่ำ
== ดูเพิ่ม ==
สไปรูไลนา (ผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร)
ผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร
โจเซฟ ปาเด็น

โจเซฟ ปาเด็น (Joseph Paden) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 ที่ ประเทศฟิลิปปินส์  สถิติการชก 65 ครั้ง ชนะ 38 (น็อค 12) เสมอ 1 แพ้ 26
== ประวัติ ==
ปาเด็นขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 7 มกราคม พ.ศ. 2532 ชนะน็อค เท็ด อันดามอน ยก 4 จากนั้น ก็ชกชนะรวดมาตลอด มาแพ้ครั้งแรกเมื่อแพ้น็อคแอนดี้ ทานาบาส ปลายปี พ.ศ. 2532 หลังจากนั้น ปาเด็นก็ยังชกชนะเป็นส่วนใหญ่ โดยเคยชนะคะแนนทีโอฟีโล ทูนาเกา เมื่อ พ.ศ. 2535 มาชกนอกรอบในไทย แพ้น็อค โตโต้ ป.พงษ์สว่าง ยก 4 และไปชกที่เกาหลีใต้ แพ้น็อค ชา นัมฮุน ยก 1 เมื่อ พ.ศ. 2536 จากนั้น ปาเด็นได้ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท IBF ที่อินโดนีเซียเมื่อ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2536 แพ้น็อค แอบดี โปฮัง ยก 4 ไม่ได้แชมป์
ปาเด็นขึ้นชกชนะที่ฟิลิปปินส์อีกหลายครั้ง รวมทั้งชนะคะแนน คิด ราฟามอนเต เมื่อ พ.ศ. 2538  จากนั้นมาชกนอกรอบไนไทย แพ้น็อค ฉัตรชัย อีลิทยิม ยก 3 ต่อมาใน พ.ศ. 2543 มาชกนอกรอบ แพ้น็อค แสน ส.เพลินจิต ยก 4 นอกจากนั้น ปาเด็นเคยชกชนะคะแนน ลี เอสโคปิโด เมื่อ พ.ศ. 2545 และในปีเดียวกันนี้ก็ได้มาชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBC เมื่อ 30 มีนาคม ซึ่งปาเด็นเป็นฝ่ายแพ้น็อคนภาพล เกียรติศักดิ์โชคชัยยกแรก หลังจากนั้น ปาเด็นมาชกแพ้น็อคสายรุ้ง อ.สุวรรณศิลป์ ยก 1 ในเดือนสิงหาคม และขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2545 แพ้น็อค ดิออสกาโด กาบี ยก 1 จากนั้นก็แขวนนวมไป
== เกียรติประวัติ ==
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท IBF เมื่อ 28 ตุลาคม 2536 แพ้น็อค แอปดี้ โปฮัง ยก 4 ที่ อินโดนีเซีย
* ชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBC เมื่อ 30 มีนาคม 2545 แพ้น็อค นภาพล เกียรติศักดิ์โชคชัย ยก 1 ที่ นนทบุรี
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
บุคคลจากจังหวัดมีซามิสโอเรียนตัล
เฟร์นันโด โมนติลยา

เฟร์นันโด โมนติลยา (Fernando Montilla) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 ที่เมืองดาเบา ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 58 ครั้ง ชนะ 33 (น็อก 22) เสมอ 4 แพ้ 21
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวท (2545 - 2550)
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท เมื่อ 8 กันยายน 2544 แพ้น็อค ยอดสนั่น 3เคแบตเตอรี่ ยก 4 ที่ นนทบุรี
* ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวท เมื่อ 20 สิงหาคม 2546 เสมอกับ เดนนิส ลอเรนเต้ ที่ มะนิลา
* ชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์เวทเมื่อ 21 กรกฎาคม 2547 แพ้คะแนน ประเวศน์ ศักดิ์เมืองแกลง ที่ นครราชสีมา
* ชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์เวทเมื่อ 15 กรกฎาคม 2548 แพ้น็อค สมชาย นักบาลี ยก 8 ที่ สมุทรสาคร
* ชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์ไลท์เวทเมื่อ 21 มีนาคม 2550 เสมอกับ สถาพร บุญมาเลิศ ที่กทม.
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท 
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวท
บุคคลจากดาเบา