pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ปราสาทโฮเอินชวังเกา

ปราสาทโฮเอินชวังเกา (Schloss Hohenschwangau) ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านชวังเกาใกล้เมืองฟึสเซินทางตอนใต้ของแคว้นบาวาเรียในประเทศเยอรมนี เป็นปราสาทที่พระเจ้าลุดวิกที่ 2 แห่งบาวาเรียประทับเมื่อยังทรงพระเยาว์
ตัวปราสาทสร้างบนซากปราสาทชวานชไตน์เดิมซึ่งกล่าวถึงเป็นครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ปราสาทเดิมสร้างโดยครอบครัวของอัศวิน หลังจากการยุบเลิกระบบอัศวินในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ปราสาทก็เปลี่ยนมือหลายครั้ง และตัวปราสาทก็เสื่อมโทรมลงจนเหลือแต่ซากเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19
ในปี ค.ศ. 1829 มงกุฏราชกุมารแม็กซิมิลเลียนแห่งบาวาเรียผู้ต่อมาเป็นพระเจ้าแม็กซิมิลเลียนที่ 2 แห่งบาวาเรียทรงพบว่าปราสาทนี้ตั้งอยู่ในทำเลที่มีสิ่งแวดล้อมเป็นที่ต้องตา ทรงถูกพระทัยจึงได้ซึ้อปราสาทเมื่อปี ค.ศ. 1832 ปีหนึ่งต่อมาการก่อสร้างปราสาทใหม่ก็เริ่มขึ้นและสร้างต่อมาจนถึง  ค.ศ. 1837 โดยมีสถาปนิกโดเมนีโค ควัลโย เป็นผู้รับผิดชอบในการสร้างปราสาทให้เป็นแบบฟื้นฟูกอทิก
ปราสาทโฮเอินชวังเกาสร้างเป็นพระราชวังฤดูร้อนและล่าสัตว์ของพระเจ้าแม็กซิมิลเลียน, เจ้าหญิงมารีแห่งปรัสเซียพระชายา และพระโอรสสององค์ -- เจ้าชายลุดวิกและ เจ้าชายออทโท พระเจ้าแม็กซิมิลเลียนและพระชายาประทับอยู่ในตัวปราสาทใหญ่ และพระโอรสในส่วนที่ต่อเติม
เมื่อพระเจ้าแม็กซิมิลเลียนที่ 2 สิ้นพระชนม์เมื่อปี ค.ศ. 1864 พระราชโอรสเจ้าชายลุดวิกก็ขึ้นครองต่อเป็นพระเจ้าลุดวิกที่ 2 แห่งบาวาเรีย ทรงย้ายจากส่วนที่ต่อเติมไปอยู่ในห้องบรรทมของพระบิดาและมารดา ในเมื่อลุดวิกไม่ทรงมีครอบครัว เจ้าหญิงมารีแห่งปรัสเซียพระมารดาจึงทรงประทับอยู่ที่ปราสาทได้  พระเจ้าลุดวิกโปรดการพำนักอยู่ที่โฮเอินชวังเกาโดยเฉพาะเมื่อทรงเริ่มสร้างปราสาทนอยชวานชไตน์บนเนินเหนือโฮเอินชวังเกาไม่ไกลเท่าใดนัก
เมื่อพระเจ้าลุดวิกที่ 2 สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1886 พระราชินีมารีแห่งปรัสเซียทรงเป็นผู้เดียวที่อาศัยอยู่ในโฮเอินชวังเกาจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1889 ต่อมาพระปิตุลาของลุดวิกเจ้าชายลุทโพลด์แห่งบาวาเรียก็มาประทับอยู่บนชั้นสาม และทรงเป็นผู้รับผิดชอบในการติดตั้งไฟฟ้าและลิฟต์ในปราสาทในปี ค.ศ. 1905 เมื่อเจ้าชายลุทโพลด์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1912 วังก็กลายมาเป็นพิพิธภัณฑ์ในปีต่อมา
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1และสงครามโลกครั้งที่ 2ปราสาทได้รับความเสียหาย  ในปี ค.ศ. 1923 รัฐบาลบาวาเรียยอมรับสิทธิในการพำนักอาศัยในปราสาทของอดีตราชวงศ์  ระหว่างปี ค.ศ. 1933 ถึงปี ค.ศ. 1939 มกุฎราชกุมารรูพเพร็คแห่งบาวาเรีย (Crown Prince Rupprecht of Bavaria) และครอบครัวใช้ปราสาทเป็นวังฤดูร้อนและเป็นที่โปรดปรานของผู้สืบต่อมา
ปีหนึ่งๆ จะมีผู้เข้าเยี่ยมชมปราสาทโฮเอินชวังเกาประมาณปีละ 300,000 คน
== ดูเพิ่ม  ==
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอทิก
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและประวัติ 
เว็บไซต์ปราสาทโฮเอินชวังเกา 
ข้อมูลสำหรับนักท่องเที่ยว
โฮเอินชวังเกา
โฮเอินชวังเกา
สิ่งก่อสร้างในรัฐไบเอิร์น
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 19
ไข้กระต่าย

ไข้กระต่าย  หรือ โรคทูลารีเมีย (Tularemia) เป็นโรคที่พบในสัตว์ฟันแทะ เช่น กระรอก หนู และกระต่าย มีพาหะคือ ตัวเห็บ หรือ ตัวฟลี (Flea) ลำตัวแบน สีดำ มีขนาดเล็กมาก กระโดดได้ไกลมาก เห็บที่ดูดเลือดกระต่าย หรือสัตว์ฟันแทะที่มีเชื้อ แล้วกระโดดไปเกาะและกัดอีกตัวทำให้ติดเชื้อกัน มีอาการเหมือนโรคกาฬโรค คือ ต่อมน้ำเหลืองโต มีไข้สูง มีน้ำมูก และมีอาการท้องเสียร่วมด้วย  โรคนี้สามารถติดจากสัตว์ไปสู่คนได้ทางลมหายใจ และสารคัดหลั่งต่างๆ
วิธีการป้องกันโรค คือ การพ่นยาฆ่าตัวเห็บ เพื่อตัดตอนพาหะออกไป
ข้อแนะนำสำหรับผู้ที่เลี้ยงกระต่ายหรือสัตว์ที่เป็นฟันแทะ เช่น กระรอก หนู ควรปฏิบัติดังนี้
1. การตัดสินใจในการที่จะเลี้ยงสัตว์ฟันแทะ จำพวกกระต่าย หรือหนู ควรเลือกซื้อจากแหล่งที่ไม่มีสัตว์ป่วย เช่น มีอาการเซื่องซึมไม่ปราดเปรียวอยู่ในกรงหรือในฝูงที่จำหน่าย
2. การเลี้ยงสัตว์เหล่านี้จะต้องรักษาความสะอาดทั้งตัวสัตว์ และอาหารสัตว์ที่นำมาเลี้ยง ควรกำจัดเห็บ หมัด ในสัตว์เลี้ยงให้หมด
3. หลังจากสัมผัสกับสัตว์เหล่านี้ ควรล้างมือทำความสะอาดทุกครั้ง โดยเฉพาะมือที่มีบาดแผล
4. ไม่ควรคลุกคลี หรือกอดหอมสัตว์เหล่านี้โดยตรง
5. สิ่งสำคัญ หากตัดสินใจเลี้ยงสัตว์เหล่านี้ จะต้องคำนึงถึงโรคต่าง ๆ ที่อาจมีมากับสัตว์เหล่านี้ เพราะนอกจากโรคทูลาเรเมียแล้ว ยังมีโรคอื่น ๆ อีกมากมายที่สัตว์เหล่านี้สามารถนำมาสู่คนได้
6. ส่วนผู้ที่เลี้ยงในเชิงอุตสาหกรรมควรใส่รองเท้าบู๊ต เสื้อกาวน์ ถุงมือ และหน้ากากในการป้องกัน
ท้ายนี้ผู้อ่านไม่ควรตื่นตระหนกเกินกว่าเหตุ เพราะกระต่ายและสัตว์ฟันแทะไม่มีเชื้อโรคนี้ทุกตัว สามารถเลี้ยงดูเล่นได้ เพียงแต่ควรซื้อจากแหล่งที่เชื่อถือได้เท่านั้น.
== ไข้กระต่ายในประเทศไทย ==
มีนาคม พ.ศ. 2551 พบโรคไข้กระต่ายรายแรกของประเทศ ที่ จ.ประจวบคีรีขันธ์  ผู้เสียชีวิตดังกล่าวเป็นเพศหญิง อายุ 37 ปี มีประวัติสัมผัสกระต่าย โดยติดเชื้อแบคทีเรีย บาซิลัส ฟรานซิเซลล่า ทูลารีซิส (Francisella tularensis) โดยที่บ้านมีการเลี้ยงกระต่ายพันธุ์ไทยจำนวนมาก 
== อ้างอิง ==
อาวุธชีวภาพ
โรค
โรคติดเชื้อแบคทีเรีย
เอ็ดมุนด์ โนนอง เดวิลลีเรส

เอ็ดมุนด์ โนนอง เดวิลลีเรส (Edmund Nonong Devilleres) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 37 ครั้ง ชนะ 11 (น็อค 4) เสมอ 5 แพ้ 21
== ประวัติ ==
เดวิลลีเรสขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 29 กรกฎาคมพ.ศ. 2543 ชนะคะแนน ริโอ นาวาเรส ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้เข้าร่วมแข่งขันในรายการ 2003 PPBL ฟลายเวท ทัวร์นาเมนต์เมื่อ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 แต่ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อค ยูยีน กอนซาเลซแค่ยกแรก ต่อมาได้มาชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทในไทยเมื่อ 26 มีนาคม พ.ศ. 2547 ปรากฏว่าเป็นฝ่านแพ้น็อค เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม ยก 4 จากนั้นมาชกแพ้น็อค สด ปูนนกอินทรียิม และชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวทเมื่อ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 แพ้คะแนน เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต และชิงแชมป์สหพันธ์มวยฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 2 เมษายน พ.ศ. 2548 แพ้น็อค จูน ทาลาเป ยก 5 จากนั้น เดวิลลีเรสขึ้นชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ รวมทั้งมาชกแพ้น็อคประมวนศักดิ์ โพธิ์สุวรรณ ยก 3 เมื่อ พ.ศ. 2549 และชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 21 กรกฎาคม 2549 ก็เป็นฝ่ายแพ้น็อคฟ้าสั่ง พ.ธวัชชัย ไม่ได้แชมป์ หลังจากที่ชกแพ้น็อค เออร์วิน จัมลัน ยก 7 เมื่อ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2551 แล้ว เดวิลลีเรสก็แขวนนวมไป
== เกียรติประวัติ ==
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ ABCO รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 26 มีนาคม 2547 แพ้น็อค เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม ยก 4 ที่ กทม.
* ชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวท เมื่อ 25 พฤศจิกายน 2547 แพ้คะแนน เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต ที่ กทม.
* ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 21 กรกฎาคม 2549 แพ้น็อค ฟ้าสั่ง พ.ธวัชชัย ยก 4 ที่ นครสวรรค์
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
บุคคลจากจังหวัดบูคิดโนน
โฟบอส (เทพปกรณัมกรีก)

โฟบอส (Phobos, ; Φόβος แปลว่า "ความกลัว") เทพเจ้าในเทพปกรณัมกรีก เป็นบริวารหนึ่งในสองของเทพแอรีส เทพแห่งสงคราม บางตำนานกล่าวว่า เป็นบุตรชายฝาแฝดของเทพแอรีสกับเทพีแอโฟรไดที คู่กับดีมอส (Deimos) ซึ่งทั้งคู่จะติดตามอาเรสไปในที่ต่าง ๆ เมื่ออาเรสเสด็จ
โฟบอส เป็นเทพเป็นความกลัว ซึ่งต่อมาเป็นรากศัพท์ของคำว่าความกลัวอย่างรุนแรงในทางจิตวิทยาที่เรียกว่า โฟเบีย (Phobia) ซึ่งมีระดับความรุนแรงมากกว่า ความกลัวธรรมดา (Fear) ในทางดาราศาสตร์ โฟบอสถูกตั้งเป็นชื่อดวงจันทร์บริวารของดาวอังคารคู่กับดีมอส
เชื่อกันว่า เมื่ออเล็กซานเดอร์มหาราช คืนก่อนที่จะออกรบกับกษัตริย์กษัตริย์ดาไรอุสที่ 3 แห่งเปอร์เซีย ที่สมรภูมิกอกามีลา (ปัจจุบันเป็นที่ราบกว้างขวางใกล้กับประเทศอิรัก) พระองค์ได้สักการะถึงโฟบอสด้วย เพื่อระงับความกลัว
== ดูเพิ่ม ==
ดีมอส
แอรีส
โฟบอส
เทพเจ้ากรีก
ยูอิจิ โฮโซโนะ

 เป็นนักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2512 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 27 ครั้ง ชนะ 22 (น็อค 12) เสมอ 1 แพ้ 4
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ญี่ปุ่นรุ่นมินิมัมเวท (2535 – 2536)
แชมป์ญี่ปุ่นรุ่นไลท์ฟลายเวท (2537)
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBA เมื่อ 22 กุมภาพันธ์ 2535 แพ้น็อค ชเว ฮี-ยง ยก 10 ที่ เกาหลีใต้
* ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท WBA เมื่อ 25 กรกฎาคม 2536 แพ้คะแนน ยู มย็อง-อู ที่ เกาหลีใต้
* ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC และ IBF เมื่อ 12 พฤศจิกายน 2538 แพ้น็อค สมาน ส.จาตุรงค์ ยก 4 ที่ ราชบุรี
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น
นักกีฬาจากโตเกียว
เร็กซ์ มาซาน

เร็กซ์ มาซาน (Rex Marzan) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2523 สถิติการชก 39 ครั้ง ชนะ 15 (น็อค 7) เสมอ 1 แพ้ 23
== ประวัติ ==
มาซานขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 ชนะคะแนนโดยเทคนิค เบิร์ต อันดาเลสที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ มาซานได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทในไทยเมื่อ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 แพ้ทีเคโอ ยอดสนั่น 3เคแบตเตอรี่ ยก 2 ต่อมา ใน พ.ศ. 2545 มาซานมาชกแพ้น็อค ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์ ยก 3 และในปีเดียวกันนั้น ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 1 ธันวาคม ชนะน็อค รานี่ กานอย ยก 2 และป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 1 ครั้ง ก่อนจะสละแชมป์ไป หลังจากนั้น มาซานก็ขึ้นชกแพ้มากกว่าชนะ ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวท 2 ครั้ง และรุ่นไลท์เวทอีก 1 ครั้งใน พ.ศ. 2548 แต่ไม่ประสบความสำเร็จทั้งหมด มาซานขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 แพ้น็อค อาร์เนล พอร์ราส ยก 7 จากนั้นก็แขวนนวมไป
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท (2545-2548)
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 15 กรกฎาคม 2543 แพ้ทีเคโอ ยอดสนั่น 3เคแบตเตอรี่ ยก 2 ที่ กทม.
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท
แชมป์มวยสากลประเทศฟิลิปปินส์
ลานซ์ คอสเทโล

ลานซ์ คอสเตโล (Lance Gostelow) นักมวยสากลชาวออสเตรเลีย เกิดเมื่อ 23 มีนาคม พ.ศ. 2527 ที่เมือง มารีบา รัฐควีนส์แลนด์ ประเทศออสเตรเลีย สถิติการชก 14 ครั้ง ชนะ 13 (น็อค 11) แพ้ 1
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นจูเนียร์มิดเดิลเวท
* ชิง 22 ตุลาคม 2548 ชนะน็อค ก้องธวัช ส.กิตติ ยก 5 ที่ ออสเตรเลีย
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์มิดเดิลเวท WBF เมื่อ 6 พฤษภาคม 2550 แพ้น็อค กุยเลอร์โม มอสเกวรา ยก 12 ที่ ออสเตรเลีย
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com  
นักมวยสากลชาวออสเตรเลีย
แชมป์ IBF แพนแปซิฟิก
บุคคลจากรัฐควีนส์แลนด์
เวนเดล คอร์จูเลส

เวนเดล คอจูเลส (Wendell Cajoles) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 40 ครั้ง ชนะ 14(น็อค 5) เสมอ 4 แพ้ 22
== ประวัติ ==
คอร์จูเลสขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 10 กันยายน พ.ศ. 2542 แพ้น็อค อัลเฟรด นากัลป์ ยก 2 ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ มาชกในไทยครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2545 เสมอโดยเทคนิคกับ สงคราม ป.เปาอินทร์ แพ้คะแนน ชนะ ป.เปาอินทร์ และได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน พรสวรรค์ ป.ประมุข แล้วมาชกแพ้คะแนน ขุนศึก ลูกพระบาท และใน พ.ศ. 2550 แพ้น็อค คมพยัคฆ์ ป.ประมุข ยก 6 คอร์จูเลสขึ้นชกมาจนถึง พ.ศ. 2551 หลังจากชกแพ้น็อค วาร์ คัตสุมาตะ ยก 3  ที่ ญี่ปุ่นเมื่อ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2551 แล้วจึงแขวนนวมไป
== เกียรติประวัติ ==
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวท เมื่อ 17 ตุลาคม 2546 แพ้คะแนน พรสวรรค์ ป. ประมุข ที่ นครปฐม
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวท
อามาเตราซุ

อามาเตราซุ , อามาเตราซุ-โอมิกามิ  หรือ โอฮิรูเมโนมูจิโนกามิ  เป็นสุริยเทพีตามความเชื่อของศาสนาชินโต มีตำนานที่เกี่ยวข้องกับเทพีองค์นี้มากมาย ซึ่งเป็นรากฐานของพิธีกรรมสำคัญต่าง ๆ เรื่องที่สำคัญคือการที่สุริยเทพีหลบหนีพระพายซูซาโนโอะ
==พระนาม==
ในโคจิกิ มีการเรียกเทพีนี้ด้วยพระนาม 'อามาเตราซุ-โอมิกามิ' ( / 天照大神; รูปเขียนในอดีต: あまてらすおほみかみ, Amaterasu-Ohomikami; ภาษาญี่ปุ่นเก่า: Amaterasu Opomi1kami2) ในขณะที่นิฮงโชกิมีการให้พระนามดังนี้:
โอฮิรูเมะ-โนะ-มูจิ (; มังโยงานะ: 於保比屢咩能武智; รูปเขียนในอดีต: おほひるめのむち, Ohohirume-no-Muchi; ญี่ปุ่นเก่า: Opopi1rume1-no2-Muti)
อามาเตราซุ โอ(มิ)กามิ (天照大神; รูปเขียนในอดีต: あまてらすおほ(み)かみ, Amaterasu Oho(mi)kami)
อามาเตราซุ-โอฮิรูเมะ-โนะ-มิโกโตะ (天照大日孁尊)
ฮิ-โนะ-คามิ (日神; ญี่ปุ่นเก่า: Pi1-no-Kami2)
'Amaterasu' อาจจะมาจากรูปกริยา amateru "ส่องสว่าง / ส่องแสงบนท้องฟ้า" (ama "ท้องฟ้า, สวรรค์" + teru "สว่าง") ประสมกับกริยาช่วยประเภทให้เกียรติ -su, ในขณะที่ 'Ōmikami' แปลว่า "เทพที่ยิ่งใหญ่ [และ] น่าเคารพ" (ō "ยิ่งใหญ่" + คำนำหน้าประเภทให้เกียรติ mi- + kami)
เนื่องจากเป็นบรรพบุรุษของราชวงศ์ ฉายา 'ซูเม(ระ)-โอ(มิ)กามิ' (皇大神, ; สามารถอ่านได้เป็น 'โคไตจิง') สามารถอิงถึงอามาเตราซุได้ และมีพระนามอื่นที่อิงถึงเทพีองค์เดียวกัน เช่น 'อามาเตราซุ-ซูเม(ระ)-โอ(มิ)กามิ' (天照皇大神, สามารถอ่านได้เป็น 'เท็นโชโคไตจิง') และ 'อามาเตราชิมาซุ-ซูเม(ระ)-โอมิกามิ' (天照坐皇大御神)
ในสมัยกลางถึงสมัยใหม่ตอนต้น มีการเรียกเทพีองค์นี้เป็น 'เท็นโชไดจิง' (รูปองโยมิของ 天照大神) หรือ 'อามาเตรุองงามิ' (พระนามเดียวกันที่อ่านอีกแบบ)
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมุลอื่น==
สมฤทธี บัวระมวล. ตำนานแห่งศาสนา ลัทธินิยมและความเชื่อปรัมปรา. กทม. คุ้มคำ. มปป. หน้า 127-129
เทพเจ้าญี่ปุ่น
ศาสนาชินโต
สุริยเทพ
บุคลาธิษฐานประจำชาติ
ความทรงจำแห่งโลก

ความทรงจำแห่งโลก (Memory of the World,  Mémoire du monde) คือแผนงานที่องค์การศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ หรือยูเนสโก กำหนดขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2535 (ค.ศ. 1992) เพื่อมีวัตถุประสงค์เพื่อการอนุรักษ์ และการเผยแพร่มรดกภูมิปัญญาของโลกที่บันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษร ไม่ว่าจะเป็นการบันทึกไว้ในรูปแบบใดหรือของประเทศใดก็ตาม ถือว่าเป็นแหล่งรวมความคิด ความรู้ ประสบการณ์ ที่สามารถสะท้อนให้เห็นถึงความหลากหลายทั้งในด้านของวัฒนธรรม จากสังคมในอดีตให้แก่สังคมปัจจุบัน และเพื่อที่จะสืบสานส่งต่อให้แก่สังคมในอนาคต
== วัตถุประสงค์ ==
เพื่ออำนวยความสะดวกในการอนุรักษ์โดยวิธีที่เหมาะสมที่สุด
เพื่อช่วยเหลือให้มีการเผยแพร่เอกสารมรดกอย่างกว้างขวางที่สุด
เพื่อเผยแพร่ความตระหนักในความสำคัญของเอกสารมรดกอย่างกว้างขวางทั่วโลก
== หลักเกณฑ์ในการคัดเลือก ==
หลักเกณฑ์ในการคัดเลือกเอกสารมรดก ดังต่อไปนี้ ใช้ได้ในการคัดเลือกเอกสารมรดกที่มีคุณค่าต่อประเทศ ต่อภูมิภาค และต่อโลก 
หลักเกณฑ์ที่ 1 ความเป็นของแท้ (Authenticity)
หลักเกณฑ์ที่ 2 มีความโดดเด่นและไม่อาจทดแทนได้ (Unique and Irriplaceable)
หลักเกณฑ์ที่ 3 มีความสำคัญในระดับโลก ในเรื่องเวลาและอายุ (Time) สถานที่ (Place) บุคคล (People) เนื้อหาสาระแนวคิด (Subject and Theme) และ รูปแบบและวิธีเขียน (Form and Style)
หลักเกณฑ์ที่ 4 ลักษณะอื่นๆ ได้แก่ ความหายาก (Rarity) ความบริบูรณ์ (Integrity) ความเสี่ยง (Threat) และโครงการบริหารจัดการ (Management plan)
==สถิติ==
==ประเทศไทย==
สำหรับในประเทศไทย มีเอกสารที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นความทรงจำแห่งโลกทั้งสิ้น 6 รายการ ได้แก่
นอกจากนี้ ทางการไทยยังขึ้นทะเบียนมรดกความทรงจำระดับชาติ และระดับท้องถิ่นดังนี้ 
มรดกความทรงจำระดับชาติ
ศิลาจารึกวัดพระยืน
นันโทปนันทสูตรคำหลวง (เคยขอขึ้นทะเบียนเป็นความทรงจำแห่งโลกรอบ พ.ศ. 2565-2566 แต่ยังไม่ผ่านการพิจารณา โดยได้รับการแก้ไข 3 ครั้ง และรอทางยูเนสโกชี้แจงคำอธิบายอย่างเป็นทางการเพื่อนำข้อเสนอแนะไปปรับปรุงแก้ไขเอกสารให้ถูกต้องต่อไป)
กฎหมายตราสามดวง
มรดกความทรงจำระดับท้องถิ่น
เอกสารการบริหารราชการหัวเมืองตะวันออก: จันทบุรี
จดหมายเหตุเหตุการณ์สำคัญของเจ้าคณะจังหวัดระยองและเจ้าคณะอำเภอ
เอกสารโรงเรียนสฤษดิเดช
ภาพเก่าเมืองสงขลา
เอกสารทรัพยากรธรณีฝั่งทะเลตะวันตก
ภาพเก่าของหอจดหมายเหตุแห่งชาติ เฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ สงขลา
ภาพถ่ายฟิล์มกระจก พุทธศักราช 2440-2470 ของหลวงอนุสารสุนทร (สุ่นฮี้ ชุติมา)
คัมภีร์ใบลานพระไตรปิฎก ครูบากัญจนอรัญญวาสีมหาเถร วัดสูงเม่น
บันทึกประวัติศาสตร์ลักษณะการพิจารณาความ เมืองโกสุมพิสัย ร.ศ.117 - 119
เอกสารส่วนบุคคล Mr.Emile Eisenhofer (ค.ศ.1879 – 1962) วิศวกรชาวเยอรมันผู้คุมการเจาะอุโมงค์ขุนตาน
บันทึกพระครูบาโนชัยธรรมจินดามุนี เจ้าคณะหนเหนือ (อดีตเจ้าคณะจังหวัดลำปาง)วัดปงสนุกด้านเหนือ พุทธศักราช 2400 - 2485
กฎหมายอาณาจักรหลักคำเมืองน่าน
แผนที่กัลปนาวัดบนคาบสมุทรสทิงพระ ในสมัยอยุธยา
บันทึกโรงเรียนสฤษดิเดช
บันทึกครูบามหาป่า (เกสรปัญโญ)
ทั้งนี้มรดกความทรงจำระดับชาติ หากมีความสำคัญเพียงพอในระดับนานาชาติ ก็จะสามารถนำเสนอข้อมูลเพื่อขึ้นทะเบียนเป็นความทรงจำแห่งโลกได้ในอนาคต
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
แหล่งมรดกโลก
มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ทะเบียนความทรงจำแห่งโลก องค์การยูเนสโก
เว็บไซต์คณะกรรมการแห่งชาติว่าด้วยแผนงานความทรงจำแห่งโลก
มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม 
ยูเนสโก
เก็ตซัลโกอาตล์

เก็ตซัลโกอาตล์ (Quetzalcōātl) เป็นเทพผู้สร้างโลกในคติความเชื่อของชาวแอซเท็ก เป็นผู้สร้างมนุษย์และเป็นเทพผู้เป็นใหญ่ในโลกแห่งความตาย รูปลักษณ์เป็นรูปงูใหญ่ ในตำนานของชาวแอซเท็กกล่าวว่าเทพองค์นี้ได้ลงมายังโลกมนุษย์และสร้างมนุษย์จากกองกระดูกในโลก
== อ้างอิง ==
สมฤทธี บัวระมวล. ตำนานแห่งศาสนา ลัทธินิยมและความเชื่อปรัมปรา. กทม. คุ้มคำ.มปป. หน้า 76
เทพเจ้าแอซเท็ก
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุม

กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุม (Extensor digitorum) หรือ กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุม คอมมิวนิส (Extensor digitorum communis; ED) เป็นกล้ามเนื้อที่มีจุดเกาะต้นโดยเป็นเอ็นคอมมอนเอกซ์เทนเซอร์อยู่ที่ปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์ (lateral epicondyle) ของกระดูกต้นแขน (humerus) และเกาะมาจากผนังกั้นอินเตอร์มัสคิวลาร์ (intermuscular septa) ซึ่งกั้นระหว่างกล้ามเนื้อมัดนี้และกล้ามเนื้อใกล้เคียง และเกาะมาจากพังผืดปลายแขน (antebrachial fascia)
== จุดเกาะต้น จุดเกาะปลาย และความสัมพันธ์ ==
ตอนปลายของกล้ามเนื้อนี้แบ่งออกเป็นเอ็นกล้ามเนื้อ 4 เอ็น ซึ่งวิ่งร่วมกับกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ อินดิซิส (Extensor indicis) ภายในแผ่นเยื่อเมือกผ่านเข้าไปในช่องของเอ็นดอร์ซัลคาร์ปัล (dorsal carpal ligament) แล้วเอ็นจะแผ่แยกออกที่ด้านหลังมือ เข้าไปเกาะปลายที่กระดูกนิ้วมือชิ้นที่ 2 และ 3
ตรงข้อต่อระหว่างฝ่ามือกับนิ้วมือ (metacarpophalangeal) เอ็นกล้ามเนื้อแต่ละเอ็นจะผูกติดโดย fasciculi กับเอ็นคอลแลทเทอรัล (collateral ligaments) ทำหน้าที่เป็นเอ็นด้านหลังมือของข้อต่อนี้ หลังจากข้ามข้อต่อนี้แล้ว เอ็นจะแผ่ออกเป็นแอ็นแผ่ (aponeurosis) กว้างซึ่งคลุมพื้นผิวด้านหลังมือของกระดูกนิ้วมือชิ้นแรก และถูกเสริมแรงโดยกล้ามเนื้ออินเตอร์ออสเซียสและลัมบริคัล
ตรงข้อต่อระหว่างกระดูกนิ้วมือข้อแรก (first interphalangeal joint) เอ็นแผ่นี้จะแบ่งออกเป็น 3 แผ่น เป็นแผ่นตรงกลาง (intermediate) 1 อัน และแผ่นคอลแลทเทอรัล (collateral) 2 อัน แผ่นตรงกลางจะเกาะปลายเข้ากับฐานของกระดูกนิ้วมือชิ้นที่ 2 ส่วนแผ่นคอลแลทเทอรัลซึ่งต่อเนื่องมาตลอดด้านข้างของกระดูกนิ้วมือชิ้นที่ 2 จะรวมกันเกาะปลายที่พื้นผิวด้านหลังของกระดูกนิ้วมือชิ้นปลาย เมื่อ
เอ็นของกล้ามเนื้อมัดนี้ที่เข้าไปในนิ้วชี้ จะเข้าร่วมกับกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ อินดิซิส ซึ่งทอดตัวบนด้านอัลนา
บนด้านหลังมือ เอ็นกล้ามเนื้อนี้ที่เกาะเข้าไปในนิ้วกลาง นิ้วนาง และนิ้วก้อย จะเชื่อมกันด้วยแผ่นคาดเฉียงๆ 2 แผ่น แผ่นแรกมาจากเอ็นนิ้วนางผ่านมาด้านล่างและด้านข้างไปยังเอ็นนิ้วกลาง ส่วนอีกแผ่นหนึ่งผ่านมาจากเอ็นนิ้วนางมาด้านล่างและด้านใกล้กลางไปยังเอ็นนิ้วก้อย ในบางครั้งอาจพบแผ่นคาดแนวนอนบางๆ ที่เชื่อมระหว่างเอ็นนิ้วชี้และเอ็นนิ้วกลางได้
== หน้าที่ ==
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุมทำหน้าที่เหยียด (extend) นิ้วมือ ข้อมือ และข้อศอก
กล้ามเนื้อนี้กระทำต่อกระดูกนิ้วมือท่อนต้นเป็นหลัก ส่วนกระดูกนิ้วมือท่อนกลางและปลายมักจะเหยียดได้โดยกล้ามเนื้ออินเตอร์ออสเซียสและลัมบริคัล
กล้ามเนื้อนี้มักจะพยายามกางแยกนิ้วมือออกด้วยเมื่อมันกำลังเหยียดนิ้ว
== ภาพอื่นๆ ==
ไฟล์:Gray214.png|มุมมองด้านหลังของกระดูกปลายแขนข้างซ้าย
ไฟล์:Gray416.png|เอ็นของนิ้วชี้และวินคิวลา เทนดินา (vincula tendina)
ไฟล์:Gray417_color.PNG|ภาพตัดขวางผ่านตรงกลางของปลายแขน
ไฟล์:Gray421.png|ภาคตัดขวางของปลายกระดูกปลายแขน
ไฟล์:Gray424.png|แผ่นเมือกของเอ็นกล้ามเนื้อด้านหลังของข้อมือ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
PTCentral 
กล้ามเนื้อของรยางค์บน
สแตนด์บายยัวร์ไซด์

"สแตนด์บายยัวร์ไซด์" (Stand by Your Side) คือซิงเกิลที่ 4 ของอัลบั้มวันฮาร์ต ของเซลีน ดิออน ในรูปแบบซิงเกิลวิทยุเท่านั้น วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2546
"สแตนด์บายยัวร์ไซด์" ประพันธ์และอำนวยการสร้างโดย มาร์ก เทย์เลอร์ และ พอล แบร์รี ผู้ประพันธ์เพลงดังของแชร์ อย่าง "บีลีฟ"
ไม่มีมิวสิกวิดีโอสำหรับเพลงนี้
"สแตนด์บายยัวร์ไซด์"ขึ้นสูงสุดอันดับที่ 17 ในชาร์ตเพลงร่วมสมัย
== รูปแบบและรายชื่อเพลง ==
ซิงเกิลเพื่อการประชาสัมพันธ์ในสหรัฐอเมริกา
"สแตนด์บายยัวร์ไซด์" – 3:33
== ชาร์ต ==
{|class="wikitable"
!align="left"|ชาร์ต (พ.ศ. 2546)
!align="center"|อันดับสูงสุด
|-
| align = "left"|U.S. Billboard Hot Adult Contemporary Tracks
| align = "center"|17
|}
== อ้างอิง ==
เซลีน ดิออน - เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
เซลีน ดิออน - ประวัติชาร์ต 
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2546
เพลงของเซลีน ดิออน
ตูลอร์เดซอม

"ตูลอร์เดซอม" (Tout l'or des hommes) คือซิงเกิลแรกจากอัลบั้มอวีนฟีเยอเอกัตเรอตี ของเซลีน ดิออน จำหน่ายเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2546 ในบางประเทศ
"ตูลอร์เดซอม " ประพันธ์โดย ชาก เวอเนอรูโซ ผู้ประพันธ์เพลงภาษาฝรั่งเศสยอดนิยมของเซลีนก่อนหน้านี้ "ซูเลอวอง" เพลงอำนวยการสร้างโดย Erick Benzi ผู้เคยทำงานร่วมกับเซลีนในอัลบั้ม เดอ ในปี พ.ศ. 2538 และอัลบั้มซีลซูฟฟีเซแดมเม ในปี พ.ศ. 2541
มิวสิกวิดีโอเพลงนี้อำนวยการสร้างโดย Yannick Saillet ถ่ายทำเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2546 ในทะเลทรายในรัฐเนวาดา ลอสแอนเจลิส และเผยแพร่เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2546 ซึ่งได้บรรจุในซิงเกิลดีวีดี "ตูลอร์เดซอม" และดีวีดีรวมสื่อวีดิทัศน์องเนอชองช์ปา และเบื้องหลังการถ่ายทำมิวสิกวิดีโอเพลง "ตูลอร์เดซอม " ได้บรรจุในอวีนฟีเยอเอกัตเรอตีฉบับจำกัด และดีวีดีองเนอชองเช่ปา
เพลงนี้อยู่ในชาร์ตแอร์เพลควิเบกนานถึง 8 สัปดาห์ และ 3 สัปดาห์บนอันดับสูงสุดในชาร์ตโพลิชแอร์เพล และขึ้นติดอันดับ 1 ใน 10 ของประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส และได้รับสถานะ เงิน ในฝรั่งเศส สำหรับยอดขาย 125,000 แผ่น  "ตูลอร์เดซอม" เป็นวิงเกิลภาษาฝรั่งเศสที่อยู่บนชาร์ตแคนาดานานที่สุด อันดับสูงสุดคืออันดับที่ 2
เพลงนี้ได้รวมอยู่ในอัลบั้มรวมเพลงยอดนิยมในปี พ.ศ. 2548 องเนอชองช์ปา
== รูปแบบและรายชื่อเพลง ==
ซิงเกิลซีดี 2 เพลง - (แคนาดา)
"ตูลอร์เดซอม " – 2:58
"Tu nages" – 3:11
ซิงเกิลซีดี 3 นิ้ว 2 เพลง - (ยุโรป)
"ตูลอร์เดซอม " – 2:58
"ซูเลอวอง " – 3:32
ซิงเกิลซีดี 3 เพลง - (ฝรั่งเศส)
"ตูลอร์เดซอม " – 2:58
"Tu nages" – 3:11
"ตูลอร์เดซอม " (บรรเลง) – 2:58
ซิงเกิลดีวีดี - (ฝรั่งเศส)
"ตูลอร์เดซอม " (วิดีโอ) – 2:58
"ตูลอร์เดซอม " (คาราโอเกะ) – 2:58
== ชาร์ต ==
{| width="0%"
|- valign="top"
| width = "50%" |
{|class="wikitable"
!align="left"|ชาร์ต (พ.ศ. 2546)
!align="center"|อันดับสูงสุด
|-
| align = "left"|Belgian Wallonie Singles Chart
| align = "center"|5
|-
| align = "left"|Belgian Wallonie Airplay Chart
| align = "center"|2
|-
| align = "left"|Belgian Flanders Singles Chart
| align = "center"|29
|-
| align = "left"|Belgian Flanders Airplay Chart
| align = "center"|13
|-
| align = "left"|Canadian Singles Chart
| align = "center"|2
|-
| align = "left"|Dutch Singles Chart
| align = "center"|100
|-
| align = "left"|European Singles Chart
| align = "center"|10
|-
| align = "left"|Finnish Singles Chart
| align = "center"|16
|-
| align = "left"|French Singles Chart
| align = "center"|3
|}
| width = "50%" |
{|class="wikitable"
!align="left"|ชาร์ต (พ.ศ. 2546)
!align="center"|อันดับสูงสุด
|-
| align = "left"|French Airplay Chart
| align = "center"|16
|-
| align = "left"|German Singles Chart
| align = "center"|77
|-
| align = "left"|Hungarian Juventus Radio Chart
| align = "center"|16
|-
| align = "left"|Polish National Airplay Chart
| align = "center"|1
|-
| align = "left"|Polish Regional Airplay Chart
| align = "center"|4
|-
| align = "left"|Polish RMF FM Chart
| align = "center"|1
|-
| align = "left"|Quebec Singles Chart
| align = "center"|1
|-
| align = "left"|Quebec Airplay Chart
| align = "center"|1
|-
| align = "left"|Swiss Singles Chart
| align = "center"|10
|}
|}
== อ้างอิง ==
เซลีน ดิออน - เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
เซลีน ดิออน - ประวัติชาร์ต 
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2546
เพลงของเซลีน ดิออน
กล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส

กล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (Abductor pollicis longus) เป็นกล้ามเนื้อที่ทอดตัวอยู่ใต้กล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์ (supinator) และบางครั้งอาจรวมเข้าอยู่ด้วยกัน
== จุดเกาะต้นและจุดเกาะปลาย ==
กล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัสมีจุดเกาะต้นที่ส่วนด้านข้างของพื้นผิวด้านหลังของตัวกระดูกอัลนา (ulna) ใต้ต่อจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อแอนโคเนียส (Anconæus) และยังมีจุดเกาะต้นที่เอ็นเยื่อระหว่างกระดูก (interosseous membrane) และจากตรงกลาง 1/3 ของพื้นผิวด้านหลังของตัวกระดูกเรเดียส
กล้ามเนื้อนี้ทอดตัวเฉียงลงและไปด้านข้าง และกลายเป็นเอ็นกล้ามเนื้อ วิ่งผ่านร่องที่อยู่ด้านข้างของปลายล่างกระดูกเรเดียสร่วมกับเอ็นกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (Extensor pollicis brevis) และเข้าไปเกาะปลายที่ด้านเรเดียลของฐานของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1
ในบางครั้งเอ็นนี้อาจแบ่งเป็น 2 แผ่นใกล้กับจุดเกาะปลาย อันหนึ่งไปยังกระดูกทราพีเซียม (trapezium) และอีกอันหนึ่งรวมไปกับจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส เบรวิส (Abductor pollicis brevis)
== หน้าที่ ==
หน้าที่หลักของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัสคือการกาง (Abduction) นิ้วหัวแม่มือออกจากฝ่ามือ หน้าที่ที่ต่อเนื่องกันคือช่วยในการเหยียด (extend) และกางข้อมือ
== ความแปรผัน ==
อาจพบกล้ามเนื้อและเอ็นนี้เพิ่มขึ้นมา โดยมีจุดเกาะปลายของเอ็นที่เกินนี้ที่กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1, กระดูกทราพีเซียม, หรือที่กล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส เบรวิส หรือออพโพเนนส์ พอลิซิส
== ดูเพิ่ม ==
อนาโตมิคัล สนัฟฟ์ บอกซ์
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส ลองกัส
== ภาพอื่นๆ ==
ไฟล์:Anatomical-snuff-box.jpg|อนาโตมิคัล สนัฟฟ์ บอกซ์
ไฟล์:Gray214.png|มุมมองด้านหลังของกระดูกปลายแขนข้างซ้าย
ไฟล์:Gray219.png|กระดูกของมือข้างซ้าย มุมมองด้านฝ่ามือ
ไฟล์:Gray416.png|เอ็นของนิ้วชี้และวินคิวลา เทนดินา (vincula tendina)
ไฟล์:Gray417_color.PNG|ภาพตัดขวางผ่านตรงกลางของปลายแขน
ไฟล์:Gray418.png|พื้นผิวด้านหลังของปลายแขน แสดงกล้ามเนื้อชั้นตื้น
ไฟล์:Musculusabductorpollicislongus.png|พื้นผิวด้านหลังของปลายแขน แสดงกล้ามเนื้อชั้นลึก (กล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัสอยู่ตรงกลางด้านซ้ายของภาพ)
ไฟล์:Gray421.png|ภาคตัดขวางของปลายกระดูกปลายแขน
ไฟล์:Gray422.png|ภาคตัดขวางผ่านข้อมือและนิ้วมือ
ไฟล์:Gray426.png|กล้ามเนื้อของนิ้วหัวแม่มือ
ไฟล์:Gray527.png|หลอดเลือดแดงเรเดียลและอัลนา
ไฟล์:Gray817.png|เส้นประสาทฝ่ามือชั้นลึก
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
PTCentral 
กล้ามเนื้อของรยางค์บน