pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ปลาหมอสีเลบโตโซม่า

ปลาหมอสีเลบโตโซม่า (Herring cichlid, Sardine cichlid; ตัวย่อ: CYPS) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Cyprichromis leptosoma ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae)
จัดเป็นปลาขนาดเล็ก มีความยาวเต็มที่ประมาณ 5-6 นิ้ว โดยเฉลี่ยประมาณ 3.5 นิ้ว จัดเป็นปลาที่มีนิสัยรักสงบ มีพฤติกรรมอยู่รวมตัวกันเป็นฝูงขนาดใหญ่ตั้งแต่หลักร้อยจนถึงหลักพัน มีรูปร่างเรียวยาว ตากลมโต ปลายปากยาว ตัวผู้มีสีสันที่สดใสสวยงาม มักมีสีต่าง ๆ เช่น ฟ้า, เหลือง, ดำ, ม่วง หรือมีเหลือบสีขาว และมีการพัฒนาการของสีตามช่วงวัย มักอาศัยอยู่ตามโขดหินหรือตามหลีบซอกของวัสดุต่าง ๆ ใต้น้ำ หากินบริเวณกลางน้ำและผิวน้ำ กินอาหารจำพวก แพลงก์ตอนและสัตว์น้ำขนาดเล็กที่ลอยตามกระแสน้ำ
ขณะที่ปลาตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่า พฤติกรรมเมื่อผสมพันธุ์ ปลาตัวผู้ที่มีขนาดใหญ่สุดจะเป็นจ่าฝูง จะคอยกางครีบและขับสีออกมาเรียกร้องความสนใจจากตัวเมียภายในฝูง และข่มตัวผู้ตัวอื่น ๆ เมื่อผสมพันธุ์กัน ตัวผู้จะงอตัวและทำปากห่อ เพื่อกระตุ้นให้ตัวเมียปล่อยไข่ออกมา เมื่อไข่ถูกปล่อยออกมา ตัวเมียจะงับน้ำเชื้อจากตัวผู้ที่ปล่อยออกมา ให้ผสมกับไข่ที่อยู่ในปาก จำนวนของไข่ขึ้นอยู่กับขนาดของปลาตัวเมีย โดยมีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 0.3 เซนติเมตร จำนวนไข่ในแต่ละครั้งประมาณ 5-25 ฟอง โดยตัวเมียจะอมไข่จนกว่าไข่จะฟักเป็นตัวใช้เวลาประมาณ 18-20 วัน โดยไม่กินอะไรเลย
เป็นปลาที่อาศัยอยู่ตามส่วนต่าง ๆ ของทะเลสาบแทนกันยีกา จัดเป็นปลาชนิดแรกในสกุลนี้ที่ได้รับการค้นพบและอนุกรมวิธาน นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามกันอย่างยาวนานแล้ว ซึ่งในทางการค้าปลาสวยงามยังสามารถแบ่งออกเป็นชนิดแยกย่อยได้อีก ที่แตกต่างกันตามสีสันและแหล่งที่พบ อาทิ "จัมโบ" หรือ "คิโกม่า" ค้นพบในแหล่งคิโกม่าเท่านั้น ตัวผู้มีทั้งแบบหางสีน้ำเงิน และแบบหางสีเหลือง และมีสีเหลืองใต้บริเวณคอไปจนถึงช่วงท้อง ครีบหลังมีสีฟ้า และสีเหลืองเลอะผสมกัน, "เอ็มพูลังกู" หรือ "นีออน เฮด" เป็นปลาที่ไม่มีสีตามลำตัว แต่จะมีสีน้ำเงินสว่างที่ส่วนหัว อันเป็นที่มาของชื่อเรียก, "อูทินตา" ตัวผู้มีสีน้ำเงินตามตัวจากหัวไปจนถึงกลางหลัง ครีบหลังมีสีฟ้าสว่างที่สุด และมีจุดแต้มสีเหลืองอยู่หลายครีบหลัง, "ไทรคัลเลอร์" ตัวผู้มีสีเหลืองเข้มบริเวณส่วนหัว และส่วนหาง ลำตัว ครีบหลัง และครีบก้นมีสีออกดำกำมะหยี่ ตัวเมียมีสีน้ำตาลและสีเหลืองอ่อนบริเวณครีบหลังและครีบหาง และ "คิทุมบา" มีสีที่เปลี่ยนแปลงไปตามอายุ โดยมีสีเหลืองขยายลุกลามจากส่วนครีบหางไปสู่ส่วนอื่นของร่างกาย แทนสีอื่นที่มีอยู่จนกลายเป็นสีเหลืองทั้งตัวไป แต่ขณะที่บางตัวจะไม่เป็นเช่นนั้นแต่จะมีสีน้ำเงินที่คงที่ทั้งตัว
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Cyprichromis leptosoma 
สกุลไซไพรโครมิส
ปลาตู้
ปลาแอฟริกา
ภาษาลุนบาวัง

ลุนบาวัง (Lun Bawang) หรือ ลุนดาเยะฮ์ (Lundayeh) เป็นภาษาที่พูดโดยชาวลุนบาวัง อยู่ในกลุ่มภาษามาลาโย-โพลีเนเซีย ส่วน "ปูโตะฮ์" (Putoh) เป็นอีกชื่อหนึ่งของภาษานี้ในจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก
==ประวัติ==
ภาษาลุนบาวังยังคงเป็นภาษาพูดเป็นหลัก โดยมีสื่อสิ่งพิมพ์ในภาษานี้ที่ไม่ได้เขียนโดยมิชชันนารีหรือนักภาษาศาสตร์น้อยมาก สิ่งตีพิมพ์ที่เขียนขึ้นเป็นภาษาลุนบาวังทั้งหมดฉบับแรกคือคัมภีร์ไบเบิลใน ค.ศ. 1982 ซึ่งมีชื่อว่า บาลาลุกโด (Bala Luk Do) มหาวิทยาลัยวอชิงตันได้รวบรวมศัพทานุกรมลุนบาวัง–อังกฤษใน ค.ศ. 1969 เกอมาโละฮ์ลุนดาเยะฮ์ (Kemaloh Lundayeh) ซึ่งเป็นภาษาย่อยหนึ่งของภาษาลุนบาวังได้รับการรวบรวมในพจนานุกรมลุนดาเยะฮ์และอังกฤษใน ค.ศ. 2006
==สัทวิทยา==
ภาษาลุนบาวังมีหน่วยเสียงพยัญชนะ 19 หน่วยเสียง, หน่วยเสียงสระ 6 หน่วยเสียง และหน่วยเสียงสระประสม 5 หน่วยเสียง
รายงานจากรอเบิร์ต บลัสต์ (2006) ภาษาย่อยลุนดาเยะฮ์มีชุดเสียงหยุด ก้อง ผสม  คล้ายกับในภาษาเกอลาบิต แต่ไม่มีเสียง  ธรรมดา
==ตัวอย่าง==
===คำอธิษฐานขององค์พระผู้เป็นเจ้า===
แปล:
ข้าแต่พระบิดาแห่งข้าพระองค์ทั้งหลาย ผู้ทรงสถิตในสวรรค์ ขอให้พระนามของพระองค์เป็นที่เคารพสักการะ ขอให้แผ่นดินของพระองค์มาตั้งอยู่ ขอให้เป็นไปตามพระทัยของพระองค์ ในสวรรค์เป็นอย่างไรก็ให้เป็นไปอย่างนั้นในแผ่นดินโลก ขอทรงโปรดประทานอาหารประจำวัน แก่ข้าพระองค์ทั้งหลายในกาลวันนี้ และขอทรงโปรด ยกบาปผิดของข้าพระองค์ เหมือนข้าพระองค์ยกโทษผู้ที่ทำผิดต่อข้าพระองค์นั้น และขออย่านำข้าพระองค์เข้าไปในการทดลอง แต่ขอให้พ้นจากซึ่งชั่วร้าย เหตุว่าราชอำนาจ และฤทธิ์เดช และพระสิริเป็นของพระองค์สืบ ๆ ไปเป็นนิตย์ อาเมน (มัทธิว 6:9–13)
== อ้างอิง ==
== บรรณานุกรม ==
Clayre, Beatrice (1972). "A preliminary comparative study of the Lun Bawang (Murut) and Sa’ban languages of Sarawak". Sarawak Museum Journal 20: 40-41, 45-47.
Clayre, Beatrice (2014). "A preliminary typology of the languages of Middle Borneo." In Advances in research on cultural and linguistic practices in Borneo, edited by Peter Sercombe, Michael Boutin and Adrian Clynes, 123–151. Phillips, Maine USA: Borneo Research Council.
Crain, JB (1982). "A Lun Dayeh Engagement Negotiation in Studies of Ethnic Minority Peoples." Contributions to Southeast Asian Ethnography Singapour (1):142-178.
Deegan, James (1970). "Some Lun Bawang Spirit Chants." The Sarawak Museum Journal 18 (36–37):264–280.
Deegan, James, and Robin Usad (1972). "Upai Kasan: A Lun Bawang Folktale". Sarawak Museum Journal 20:107–144.
Ganang, Ricky, Jay Bouton Crain, and Vicki Pearson-Rounds (2008). Kemaloh Lundayeh-English Dictionary: And, Bibliographic List of Materials Relating to the Lundayeh-Lun Bawang-Kelabit and Related Groups of Sarawak, Sabah, Brunei and East Kalimantan. Vol. 1: Borneo Research Council.
Garman, M. A., Griffiths, P. D., & Wales, R. J. (1970). Murut (Lun Buwang) prepositions and noun particles in children's speech. Sarawak Museum Journal, 18, 353–376.
Lees, Shirley. 1959. "Lun Daye Phonemics". Sarawak Museum Journal 9/13-14: 56–62
Omar, A. H. (1983). The Malay peoples of Malaysia and their languages. Dewan Bahasa dan Pustaka, Kementerian Pelajaran Malaysia.
Southwell, C. Hudson (1949). ‘The Structure of the Murut Language’. Sarawak Museum Journal 5: 104–115.
ลุนบาวัง
ลุนบาวัง
ลุนบาวัง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 220

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 220 สายศรีสะเกษ–ขุขันธ์  เป็นเส้นทางคมนาคมที่สำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดศรีสะเกษซึ่งเชื่อมต่อจากอำเภอเมืองศรีสะเกษ ไปยัง อำเภอขุขันธ์ โดยเริ่มจากแยกจากถนนขุขันธ์ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 221) ในเขตเทศบาลเมืองศรีสะเกษ ตัดผ่านทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 294 (ถนนทองมาก) ผ่าน อำเภอวังหินและอำเภอขุขันธ์ ทางหลวงหมายเลข 220 จะไปบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24 (ห่างจากสี่แยกขุขันธ์ประมาณ 7 ก.ม.) รวมระยะทางทางหลวงหมายเลข 220 คือ 56 กิโลเมตร
== รายละเอียดของเส้นทาง ==
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 220 ตัดผ่านพื้นที่ตำบลต่าง ๆ ได้แก่
ในอำเภอเมืองศรีสะเกษ จุดเริ่มต้นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 220 ที่แยกออกจากถนนขุขันธ์(ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 221) ตำบลเมืองใต้ ผ่านตำบลหนองครก ตำบลหมากเขียบ อำเภอวังหิน ตำบลทุ่งสว่าง ตำบลธาตุ ตำบลบุสูง ตำบลโพนยาง ตำบลศรีสำราญ
จากนั้นเข้าสู่อำเภอขุขันธ์ ผ่านตำบลสำโรงตาเจ็น ตำบลหัวเสือ ตำบลดองกำเม็ด ตำบลห้วยเหนือ ตำบลหนองฉลอง แล้วสิ้นสุดโดยบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24 ตำบลห้วยใต้
== รายชื่อทางแยก ==
== สถานที่สำคัญ ==
หมวดการทางศรีสะเกษ
ศูนย์ฝึกอาชีพสตรีภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ค่ายลูกเสือห้วยคล้า
มูลนิธิสว่างจิตต์ธรรมสถานศรีสะเกษ
ที่ว่าการอำเภอขุขันธ์
การไฟฟ้าส่วนภูมิภาคอำเภอขุขันธ์
หมวดการทางขุขันธ์
ถนนอาหารปลอดภัยเทศบาลตำบลเมืองขุขันธ์
เทสโก้ โลตัสคุ้มค่า สาขาขุขันธ์
ศาลหลักเมืองขุขันธ์
อนุสาวรีย์พระยาไกรภักดีศรีนครลำดวน(ตากะจะ)
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษเขต 3
สำนักงานเกษตรอำเภอขุขันธ์
วิหารเจ้าแม่กวนอิมพันมือ
ปราสาทวัดเจ๊กโพธิ์พฤกษ์
วัดกลางอัมรินทราวาส
ธนาคารอาคารสงเคราะห์ สาขาย่อย ศรีสะเกษ
ไปรษณีย์ไทย สาขา ขุขันธ์
ไปรษณีย์ไทย สาขา วังหิน
ธนาคารกรุงเทพ สาขา ขุขันธ์
ธนาคารออมสิน สาขา ขุขันธ์
ธนาคารกรุงไทย สาขา ขุขันธ์
ธนาคารไทยพาณิชย์ สาขา ขุขันธ์
ธนาคารกสิกรไทย สาขาขุขันธ์
ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร สาขา ขุขันธ์
ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร สาขา วังหิน
ตลาดไทวังหิน (แม่สุนีย์ อินฉัตร)
== เขตควบคุม ==
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 220 แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 2 ตอน ได้แก่
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวง 
220
3-220
220
ไห่หนานแอร์ไลน์

ไห่หนานแอร์ไลน์ (; พินอิน: Hǎinán Hángkōng Gōngsī) เป็นสายการบินสัญชาติจีน มีสำนักงานใหญ่ที่เมืองไหโขว่ มณฑลไหหลำ สาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นสายการบินเอกชนที่ใหญ่ที่สุด และเป็นสายการบินที่มีขนาดฝูงบินใหญ่เป็นอันดับที่สี่ของจีน ให้บริการเที่ยวบินในเส้นทางทั้งในประเทศและระหว่างประเทศ รวมทั้งเที่ยวบินเช่าเหมาลำ
ไห่หนานแอร์ไลน์มีฐานบินหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติไหโข่วเม่ยหลัน และฐานบินอื่นๆ เช่น ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง ท่าอากาศยานนานาชาติซีอานเสียนหยาง ท่าอากาศยานไท่หยวนอู่ซู่ และท่าอากาศยานอูหลู่มู่ฉีตี้โวปู้
ไห่หนานแอร์ไลน์เป็นหนึ่งในเจ็ดสายการบินที่ถูกจัดอันดับจากสกายแทร็คให้อยู่ในระดับ 5 ดาว เมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2554 เป็นสายการบินเดียวของจีน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ไห่หนานแอร์ไลน์ (ภาษาจีน)
ไห่หนานแอร์ไลน์ (ภาษาอังกฤษ) 
ไห่หนานแอร์ไลน์อเมริกาเหนือ 
ห
บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2532
วอลลิส ซิมป์สัน

วอลลิส ดัชเชสแห่งวินด์เซอร์ (Wallis, Duchess of Windsor) มีชื่อแต่แรกเกิดว่า เบสซี วอลลิส วอร์ฟิลด์ (Bessie Wallis Warfield; 19 มิถุนายน ค.ศ. 1896 – 24 เมษายน ค.ศ. 1986) แต่เป็นที่รู้จักในชื่อ วอลลิส ซิมป์สัน (Wallis Simpson) เป็นสตรีที่มีชื่อเสียงในสังคมชาวอเมริกัน และมีชื่อเสียงที่สุดจากการสมรสกับพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 อันก่อให้เกิดวิกฤตการณ์สละราชสมบัติในเวลาต่อมา
== ประวัติ ==
เธอเติบโตในบอลทิมอร์ รัฐแมริแลนด์ หลังลืมตาดูโลกได้ไม่นานบิดาก็ถึงแก่กรรม มารดาและเธอจึงได้รับการอุปถัมภ์จากญาติที่ร่ำรวย วอลลิสสมรสครั้งแรกกับเอิร์ล วินฟิลด์ สเปนเซอร์ จูเนียร์ ทหารเรือสหรัฐ แต่ทั้งสองแยกกันอยู่และหย่าร้างในที่สุด กระทั่ง ค.ศ. 1931 หลังเธอสมรสหนที่สองกับเออร์เนสต์ แอลดริช ซิมป์สัน ในระหว่างนั้นเธอได้พบปะด้วยต้องอัธยาศัยกับเจ้าชายเอดเวิร์ด ซึ่งขณะนั้นยังดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายแห่งเวลส์และกลายเป็นหนึ่งในบาทบริจาริกา ห้าปีต่อมาเจ้าชายเอดเวิร์ดได้ขึ้นเถลิงถวัลยราชสมบัติเป็นกษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร วอลลิสจึงหย่าขาดกับสามีคนที่สองเพื่อที่จะอภิเษกสมรสกับพระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 8
พระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 8 มีพระราชประสงค์ที่จะอภิเษกสมรสกับหญิงม่ายผู้ผ่านการหย่าร้างมาสองครั้ง ซึ่งการเช่นนี้ก่อให้เกิดวิกฤตทางการเมือง ทั้งในสหราชอาณาจักรและประเทศราชต่างไม่ให้การสนับสนุนพระราชประสงค์ แต่อย่างไรก็ตามพระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 8 ได้ตัดสินพระราชหฤทัยสละราชสมบัติในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1936 เพื่อเสกสมรสกับ "หญิงที่ฉันรัก" หลังการสละราชสมบัติ อดีตพระเจ้าเอดเวิร์ดมีพระอิสริยยศเป็นดยุกแห่งวินด์เซอร์ และเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชอนุชา ขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระเจ้าจอร์จที่ 6 หกเดือนต่อมาเจ้าชายเอดเวิร์ดและวอลลิสเสกสมรสกัน วอลลิสมีบรรดาศักดิ์เป็น ดัชเชสแห่งวินด์เซอร์ ตามพระสวามี แต่ไม่ใช้ฐานันดรศักดิ์รอยัลไฮนิสตามพระสวามี
ช่วงก่อนจนถึงสงครามโลกครั้งที่สอง รัฐบาลหลายรัฐสงสัยว่าดยุกและดัชเชสแห่งวินด์เซอร์ทรงเข้าฝ่ายนาซี เพราะใน ค.ศ. 1937 ทั้งสองได้เสด็จเยือนประเทศเยอรมนีและเข้าพบอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ กระทั่งในปี ค.ศ. 1940 เจ้าชายเอดเวิร์ดได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ว่าราชการอาณานิคมบาฮามาสจนกระทั่งลงจากตำแหน่งในห้าปีถัดมา ช่วงปี 1950–1960 ดยุกและดัชเชสแห่งวินด์เซอร์ได้เดินทางไปมาระหว่างยุโรปและอเมริกา และใช้ชีวิตเยี่ยงคนดังในสังคม มีชีวิตสมรสราบรื่นมาตลอด 35 ปี หลังเจ้าชายเอดเวิร์ดสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1972 ดัชเชสแห่งวินด์เซอร์จึงใช้ชีวิตอย่างสันโดษและไม่ปรากฏตัวต่อสาธารณชนบ่อยครั้งนัก จนกระทั่งเธอถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 1986 ณ บัวเดอบูโลญ ปารีส ประเทศฝรั่งเศส ในวัย 89 ปี กระนั้นเรื่องส่วนตัวของเธอเป็นที่จับตามอง และเธอก็เป็นบุคคลที่สร้างข้อถกเถียงกันอยู่ในประวัติศาสตร์สหราชอาณาจักร
== ฐานันดรศักดิ์ ==

19 มิถุนายน 1896 – 8 พฤศจิกายน 1916 : นางสาวเบสซี วอลลิส วอร์ฟิลด์
8 พฤศจิกายน 1916 – 21 กรกฎาคม 1928  : นางเอิร์ล วินฟิลด์ สเปนเซอร์ จูเนียร์
21 กรกฎาคม 1928 – 7 พฤษภาคม 1937 : นางเออร์เนสต์ แอลดริช ซิมป์สัน
7 พฤษภาคม 1937 – 3 มิถุนายน 1937 : นางวอลลิส วอร์ฟิลด์
3 มิถุนายน 1937 – 24 เมษายน 1986 : เฮอร์เกรซ วอลลิส ดัชเชสแห่งวินด์เซอร์
== อ้างอิง ==
เชิงอรรถ
บรรณานุกรม
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The Duke & Duchess of Windsor Society
Short film about the King and Wallis Simpson 
ราชวงศ์วินด์เซอร์
บุคคลจากบอลทิมอร์
บุคคลจากรัฐเพนซิลเวเนีย
นักการกุศลชาวอเมริกัน
บาทบริจาริกาในพระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 8
คริสต์ศาสนิกชนนิกายเอปิสโคปอลชาวอเมริกัน
ปนตียานัก

ปนตียานัก (Pontianak) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดกาลีมันตันตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย เมืองปนตียานักตั้งอยู่บนเส้นศูนย์สูตรพอดี จึงเรียกชื่อเมืองนี้กันว่า Kota Khatulistiwa (เมืองศูนย์สูตร) ด้วยศูนย์กลางเมืองปนตียานักตั้งอยู่ไม่ถึง  ทางใต้ของเส้นศูนย์สูตร ปนตียานักมีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่ 26 ในประเทศอินโดนีเซีย
== อ้างอิง ==
นครในประเทศอินโดนีเซีย
จังหวัดกาลีมันตันตะวันตก
ตำบลหนองสาหร่าย (อำเภอพนมทวน)

หนองสาหร่าย เป็นตำบลหนึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของอำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี ประกอบด้วย 9 หมู่บ้าน มีพื้นที่ทั้งหมด 16,106 ไร่ ประชากรจำนวนทั้งสิ้น 3,651 คน ร้อยละ 90 ของครัวเรือนประกอบอาชีพทางการเกษตร ทั้งพื้นที่ของตำบลอยู่ในเขตเทศบาลตำบลหนองสาหร่าย
== ประวัติ ==
เดิมหนองสาหร่ายเป็นหมู่บ้านหนึ่งของตำบลดอนเจดีย์ อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งมีเรื่องเล่าทางประวัติศาสตร์สืบต่อกันมาว่า แต่ก่อน ณ ตำบลดอนเจดีย์ย่านนี้ เคยเป็นสถานที่พักทัพและเสด็จผ่านในสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราชเพื่อไปทำศึกกับพม่า ซึ่งปัจจุบันมีการบูรณะเจดีย์เดิมเป็นอนุสาวรีย์สมเด็จพระนเรศวรมหาราช เพื่อให้ผู้คนได้ระลึกถึงเข้ามาแสดงความเคารพสักการะ ต่อมาหนองสาหร่ายได้แยกเขตการปกครองจากตำบลดอนเจดีย์ เพื่อจัดตั้งเป็นตำบลหนองสาหร่ายเมื่อวันที่ 15 กันยายน 2535 ต่อมาได้มีการจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลหนองสาหร่ายเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2540 และได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลหนองสาหร่ายเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 2551
== ภูมิศาสตร์ ==
ตำบลหนองสาหร่ายอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอพนมทวนเป็นระยะทาง 10 กิโลเมตร สภาพภูมิประเทศเป็นที่ราบดินปนทราย มีระบบชลประทานครอบคลุมทุกหมู่บ้าน จึงมีน้ำเพียงพอต่อการทำเกษตรกรรม
== หมู่บ้าน ==
ตำบลหนองสาหร่ายแบ่งออกเป็น 9 หมู่บ้าน ดังนี้
หมู่ที่ 1 บ้านสระลุมพุก
หมู่ที่ 2 บ้านโกรกยาว
หมู่ที่ 3 บ้านหนองปริก
หมู่ที่ 4 บ้านหนองขุย
หมู่ที่ 5 บ้านปลักเขว้า
หมู่ที่ 6 บ้านหนองหราย
หมู่ที่ 7 บ้านหนองแหน
หมู่ที่ 8 บ้านใหม่พัฒนา
หมู่ที่ 9 บ้านหนองสาหร่าย
== สถานที่ต่าง ๆ ==
=== ศาสนสถาน ===
วัดหนองขุยสิริวราราม
วัดปลักเขว้า
=== การศึกษา ===
ตำบลหนองสาหร่ายมีโรงเรียนสังกัด สพป.กาญจนบุรี เขต 2 จำนวน 3 แห่ง ได้แก่
โรงเรียนเกียรติวัธนเวคิน 2 (วัดปลักเขว้า)
โรงเรียนบ้านสระลุมพุก
โรงเรียนบ้านหนองขุย
นอกจากนี้ ยังมีศูนย์เด็กเล็ก 3 แห่ง
=== สาธารณสุข ===
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลจำนวน 1 แห่ง คือ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล บ้านสระลุมพุก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์เทศบาลตำบลหนองสาหร่าย
ข้อมูลตำบลหนองสาหร่าย อำเภอพนมทวน กาญจนบุรี  ที่ ไทยตำบล
หนองสาหร่าย
หนองสาหร่าย
อำเภอพนมทวน
ไลบรารีแม่แบบมาตรฐาน

ไลบรารีแม่แบบมาตรฐาน (Standard Template Library / STL) เป็นไลบรารีของภาษาซีพลัสพลัส ประกอบไปด้วยคลาสของขั้นตอนวิธี คอนเทนเนอร์ (โครงสร้างข้อมูลและชนิดข้อมูล) ฟังก์เตอร์ และ ตัววนซ้ำ ไลบรารีแม่แบบมาตรฐานของ ISO C++ ได้อ้างอิงตามไลบรารีแม่แบบมาตรฐานของ Silicon Graphics (SGI)
== ส่วนประกอบ ==
=== คอนเทนเนอร์ ===
คอนเทนเนอร์ คือโครงสร้างข้อมูลและชนิดข้อมูล ประกอบไปด้วยรายการลำดับ ได้แก่    คอนเทนเนอร์แบบจับคู่ ได้แก่     คอนเทนเนอร์ดัดแปลงได้แก่    และคอนเทนเนอร์ประเภทอื่นๆ
=== ตัววนซ้ำ ===
=== ขั้นตอนวิธี ===
=== ฟังก์เตอร์ ===
== ประวัติ ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
การโปรแกรมแบบเจเนริก
ไลบรารีมาตรฐานของภาษาซีพลัสพลัส
มีรังชีดูวาลี

มีรังชีดูวาลี (Mirante do Vale "จุดชมวิวของหุบเขา") เป็นตึกระฟ้าที่สูงที่สุดในประเทศบราซิล  เริ่มก่อสร้างเมื่อ ค.ศ. 1960 (พ.ศ. 2503) และเปิดทำการเมื่อ ค.ศ. 1966 (พ.ศ. 2509) โดยมีความสูง 170 เมตร หรือ 558 ฟุต และมีทั้งหมด 51 ชั้น ตั้งอยู่ที่เมืองเซาเปาลู ประเทศบราซิล
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ
มีรังชีดูวาลี ในเอ็มโพริส
SkyscraperPage diagram of Mirante do Vale
== ดูเพิ่ม ==
ตึกระฟ้า
ตึกระฟ้าในเซาเปาลู
เอ็มเอส โอเอซิสออฟเดอะซีส์

โอเอซิสออฟเดอะซีส์ (อังกฤษ : MS Oasis of the Seas) เป็นเรือสำราญในชั้นโอเอซิส ของบริษัทรอยัลแคริบเบียนอินเตอร์เนชั่นแนล โดยมีเรือคู่แฝดอีกลำคืออัลลัวร์ออฟเดอะซีส์
เรือทั้งสองลำมีระวางขับน้ำ 225,282  ตัน มิติเรือกว้าง 60.5 ม. สูง 72 ม. และยาว 361.8 ม. กินน้ำลึก 9.3 ม. ตัวเรือแบ่งออกเป็น 18 ชั้น(16ชั้นสำหรับผู้โดยสาร)  บรรทุกผู้โดยสาร 5,484 คน (สูงสุด 6,780 คน) ลูกเรือ 2,165 คน ความเร็วสูงสุด 24.5นอต(45.4 กม/ชม)
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2553 เรือทั้งสองลำเดินทางจากอู่ต่อเรือในฟินแลนด์สู่ท่าเรือพอร์ตเอเวอร์เกลดส์ เมืองฟอร์ตเลาเดอร์เดล รัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา เพื่อให้บริการในเส้นทางบริเวณทะเลแคริบเบียน เคยสร้างสถิติบรรทุกผู้โดยสารกว่า 6 พันคน
เรือโอเอซิสออฟเดอะซีส์ทำลายสถิติของเรือสำราญในชั้นฟรีดอม เป็นเรือสำราญที่ใหญ่ที่สุดในโลกเมื่อสร้างเสร็จ ในปี 2009 ปัจจุบันถูกครองตำแหน่งโดยเรือซิมโฟนีออฟเดอะซีส์ ซึ่งเป็นเรือในชั้นเดียวกัน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ
เว็บไซต์โอเอซิสออฟเดอะซีส์ 
อ
เรือในสหรัฐ
เรือสำราญ
โตเกียวโมโนเรล

โตเกียวโมโนเรล (; Tokyo Monorail) หรือชื่อทางการ โตเกียวโมโนเรลสายท่าอากาศยานฮาเนดะ (; Tokyo Monorail Haneda Airport Line) เป็นระบบรถไฟฟ้ารางเดี่ยวเชื่อมต่อระหว่างท่าอากาศยานฮาเนดะ เขตโอตะ กับสถานีฮามามัตสึโจ เขตมินาโตะ กรุงโตเกียว โดยใช้เส้นทางรางรถไฟรางเดี่ยวยกระดับเลียบไปตามชายฝั่งอ่าวโตเกียว ค่าโดยสารตลอดระยะทางทั้งสิ้น 470 เยน
เปิดให้บริการครั้งแรกในปี ค.ศ. 1964 ปีเดียวกับโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ที่โตเกียว สร้างโดยฮิตาชิโมโนเรล รถในขบวนชุดแรก ๆ ถูกสร้างในญี่ปุ่นจากการออกแบบโดยบริษัทเยอรมัน ALWEG (เป็นแบบเดียวกับที่ใช้กับซีแอตเทิลเซ็นเตอร์โมโนเรล และดิสนีย์แลนด์โมโนเรล) และต่อมาถูกแทนที่ด้วยแบบรุ่นที่ใหม่กว่าในปี 1969, 1977, 1982 และ 1989
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ
รถไฟรางเดี่ยวในญี่ปุ่น
การขนส่งระบบรางในโตเกียว
การฉาบปูนขาว

การฉาบปูนขาว (whitewashing) เป็นคำพังเพยในสังคมตะวันตก หมายถึง "ปกปิดหรือซ่อนเร้นความชั่ว ความผิด หรือความอัปยศ หรือทำให้พ้นข้อครหา โดยใช้วิธีสืบสวนแบบขอไปที หรือนำเสนอข้อมูลข่าวสารอันมากด้วยอคติ" ทำนองเดียวกับสำนวนไทยว่า "ผักชีโรยหน้า" หรือ "ข้างนอกสุกใส ข้างในเป็นโพรง โดยถ้อยคำ "ฉาบปูนขาว" นี้มักใช้เปรียบเปรยในวงการเมือง หรือในแวดวงบริษัทหรือองค์กรต่าง ๆ
== ศัพทมูล ==
คำว่า "ฉาบปูนขาว" (whitewash) นั้น ปรากฏว่าใช้ครั้งแรกใน ค.ศ. 1591 โดยในสมัยนั้น ฉาบปูนขาว คือ ทาหรือโบกปูนขาว (calcium hydroxide) ราคาถูกลงบนเสื้อผ้าอาภรณ์เพื่อให้ดูขาวสะอาด ต่อมาใน ค.ศ. 1800 มีการนำถ้อยคำนี้ไปใช้ในบริบททางการเมือง เมื่อหนังสือพิมพ์ ออโรรา (Aurora) ของฟิลลาเดเฟีย ลงบทบรรณาธิการ ความตอนหนึ่งว่า "ถ้าไม่รีบฉาบปูนขาวให้ใต้เท้าแอดัมส์ ความสกปรกของเขาก็จะลามเลียไปยังพรรคด้วยเหมือนกับแมลงวันแห่มาตอมขี้ แล้วก็จะทำให้ทั้งเขาทั้งพรรคเป็นด่างเป็นดวงราวกับกำแพงโสโครก และดำปื๋อดุจพระกาฬทีเดียว" 
== การใช้ในวัฒนธรรมร่วมสมัย ==
รัฐเผด็จการและรัฐอำนาจนิยม รวมถึงรัฐประชาธิปไตยด้วย มักใช้วิธีฉาบปูนขาวเพื่อทำให้ผลลัพธ์บางประการออกมาดูดี
ในยุคโซเวียต โจเซฟ สตาลิน (Iosif Stalin) ตัดต่อรูปที่ตนถ่ายคู่กับวลาดิมีร์ เลนิน (Vladimir Lenin) โดยเขยิบรูปตนเองให้ใกล้เลนินมากขึ้น จะได้ให้ความรู้สึกว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์อันดี ต่อมา ในระหว่างที่โซเวียตยกพลขึ้นบกเชโกสโลวาเกียหลังจากเหตุการณ์ที่เรียก "ปรากสปริง" (Prague Spring) ใน ค.ศ. 1968 สื่อมวลชนของโซเวียตเผยแพร่ประมวล "ข้อเท็จจริง, เอกสาร, รายงานข่าว และคำบอกเล่าของประจักษ์พยาน" ซึ่งได้รับสมัญญาว่า "หนังสือสีขาว" (The White Book) เพราะมีปกสีขาวด้วยประการหนึ่ง และมีวัตถุประสงค์จะ "ฉาบปูนขาว" ให้แก่การยกพลขึ้นบกนั้นโดยเน้นย้ำว่า ประเทศภาคีแห่งกติกาสัญญาวอร์ซอมีสิทธิและมีหน้าที่จะรุกรานได้ อีกประการหนึ่ง
สถานีวิทยุของเกาหลีเหนือมักไขข่าวแพร่หลายในประเทศว่า ประเทศมีเสบียงเกียกกายเหลือหลาย แม้ว่ารัฐบาลตนต้องร้องขอความช่วยเหลือด้านอาหารจากต่างประเทศเสมอ
ญี่ปุ่นเองก็ถูกหาว่า ฉาบปูนขาวใส่ประวัติศาสตร์ด้านการยุทธและจักรวรรดินิยมของตน โดยละทิ้งหรือลดทอนประเด็นหลาย ๆ ประเด็นในหนังสือเรียน เช่น ที่เกี่ยวกับการสังหารหมู่ที่นานกิง
== การใช้ในไบเบิล ==
ในไบเบิล ภาคพันธสัญญาใหม่ มัทธิว บทที่ 23 ข้อที่ 27 ก็มีการใช้สำนวน "ฉาบปูนขาว" นี้ ตอนที่เยซูบริภาษเดียรถีย์แห่งฟาริสีว่า กำลังฉาบปูนขาวใส่ตนเองให้ดูดี แล้วอำพรางอกุศลกรรมของตน โดยเยซูตรัสว่า "วิบัติแก่เจ้า พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริสี คนหน้าซื่อใจคด เพราะว่า เจ้าเป็นเหมือนอุโมงค์ฝังศพซึ่งฉาบด้วยปูนขาว ข้างนอกดูงดงามจริง ๆ แต่ข้างในเต็มไปด้วยกระดูกคนตาย และการโสโครกสารพัด"  จอห์น กิล (John Gill), แอลเบิร์ต บานส์ (Albert Barnes) และ อดัม คลาร์ก (Adam Clarke) นักเทววิทยาทั้งสาม ได้ทำอรรถาธิบายข้อดังกล่าวว่า มาจากธรรมเนียมที่มักใช้ชอล์กสีขาวหรือปูนขาวขีดเตือนให้ชาวยิวทราบถึงที่ต้องห้าม เช่น สุสานที่โสโครก
== ถ้อยคำทำนองเดียวกัน ==
การฉาบสีเขียว (greenwashing) หมายถึง การที่บริษัทธุรกิจทั้งหลายมักทำทีว่าผลิตภัณฑ์และนโยบายของตนเป็นมิตรด้วยสิ่งแวดล้อม หรือเป็นการเมืองสีเขียว (green politics) 
การฉาบสีฟ้า (bluewashing) หมายถึง การช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมแบบไม่ปิดทองหลังพระ หรือความพยายามให้ผู้อื่นเข้าใจว่า ตนมีร่องรอยการใช้น้ำ (water footprint) เพียงน้อยนิด
== เชิงอรรถและอ้างอิง ==
== อ้างอิง ==
การตรวจพิจารณา
การจำแนกประเภทกระดูกหักแผลเปิดของกัสติโล

การจำแนกประเภทกระดูกหักแผลเปิดของกัสติโล (Gustilo open fracture classification) เป็นระบบการจำแนกประเภทของกระดูกหักแผลเปิดที่เป็นที่นิยมใช้ที่สุด สร้างโดย Ramon Gustilo และ Anderson จากนั้นจึงพัฒนาต่อยอดโดย Gustilo, Mendoza และ Williams
ระบบจำแนกประเภทนี้อาศัยพลังงานที่กระทำต่อบาดแผล ความรุนแรงของการบาดเจ็บต่อเนื้อเยื่ออ่อน และความรุนแรงของการปนเปื้อน มาใช้ตัดสินความรุนแรงของกระดูกหัก ชนิดของกระดูกหักแผลเปิดที่มีตัวเลขเพิ่มขึ้นจาก 1 ไปจนถึง 3C แสดงถึงความรุนแรงที่เพิ่มขึ้น และรวมถึงความเสี่ยงที่จะเกิดภาวะแทรกซ้อน เช่น การติดเชื้อ อีกด้วย
== อ้างอิง ==
กระดูกหัก
กส
เหยา ลี่

เหยา ลี่ ( หรือ Yiu Lei และ Miss Hue Lee) เป็นนักร้องชาวจีนที่มีผลงานในช่วงปี 1930-1970 ในช่วงทศวรรษที่ 1940 เธอได้กลายเป็นหนึ่งใน "เจ็ดดาวจรัสแสงเซี่ยงไฮ้" (Seven great singing stars  )
==ประวัติ==
เหยา ลี่เกิดที่เซี่ยงไฮ้ และเริ่มร้องเพลงออกอากาศทางวิทยุในปี 1935 ขณะอายุได้ 13 ปี และเซ็นสัญญากับ Pathé Records
เมื่อคอมมิวนิสต์เข้าปกครองประเทศจีนในปี 1949 เพลงป็อปได้ถูกตั้งข้อสงสัย เธอจึงหลบหนีไปยังฮ่องกงในปี 1950 และเริ่มต้นอาชีพนักร้องใหม่ จนกระทั่งหยุดไปในปี 1967 หลังการเสียชีวิตของพี่ชาย แต่ก็ได้ออกอัลบั้มพิเศษในปี 1969 กับ EMI Music Hong Kong และในปี 1970 เธอได้เดินทางไปไต้หวันเพื่อดำเนินการให้เติ้ง ลี่จวิน เซ็นสัญญากับ EMI แต่ไม่สำเร็จ ต่อมา เธอได้ออกจากวงการอย่างเป็นทางการในปี 1975 แต่ยังคงให้การสนับสนุนนักร้องคนอื่นๆ เช่น Wakin Chau เป็นต้น
==อาชีพนักร้อง==
ระหว่างช่วงทศวรรษ 1930-1940 เป็นยุคที่เหยาลี่โด่งดังถึงขีดสุด ด้วยสไตล์การร้องที่นุ่มนวลตามแบบฉบับทั่วไปของวงการเพลงจีนในเวลานั้น ผลงานสร้างชื่อของเธอเช่น กงสี่กงสี่  ซึ่งเป็นเพลงตรุษจีน และเพลง ซูโจวเหอเปียน  ซึ่งเธอร้องร่วมกับเหยา หมิ่น พี่ชายของเธอ ทั้งสองเพลง
ในปี 1940 เพลงเหมยกุย เหมยกุย หว่ออ้ายหนี่ ( / Rose, Rose, I Love You) ที่เธอขับร้อง ได้ถูกนำมาขับร้องใหม่ในภาคภาษาอังกฤษที่สหรัฐอเมริกาโดย Frankie Laine
==ฉายา==
เหยา ลี่ ได้ฉายาว่าเป็นนักร้องเสียงเงิน (銀嗓子) ตาม โจว เสวียน ซึ่งได้รับฉายาว่า นักร้องเสียงทอง (金嗓子)
==อ้างอิง==
นักร้องจีน
บุคคลจากเซี่ยงไฮ้
ซูกิชิ อินเตอร์กรุ๊ป

บริษัท ซูกิชิ อินเตอร์กรุ๊ป จำกัด  เป็นเครือธุรกิจอาหารในประเทศไทย ผู้ก่อตั้งคือคุณนพดล  จิรวราพันธ์ โดยเริ่มต้นจากทำธุรกิจอาหาร สุกี้ และ ซูชิ บนสายพาน โดยก่อตั้งบริษัทขึ้นเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 เปิดดำเนินการสาขาแรก ณ สาขาทองหล่อ ซอย 11 เมนู สุกี้ ซูชิ และ อาหารญี่ปุ่น แบบสายพานเป็นรายแรกในประเทศไทย ด้วยแนวคิดต้องการเสนออาหารที่ดีมีคุณภาพ เน้นความหลากหลาย กว่า 20 ปี ที่ดำเนินการธุรกิจอาหารเกาหลีและญี่ปุ่น ซูกิชิ ได้พัฒนาผลิตภัณฑ์และขยายไลน์ธุรกิจเพื่อตอบสนองความต้องการผู้บริโภค
== ธุรกิจในเครือ ==
ธุรกิจอาหาร มีร้านอาหารในเครือจำนวนมากกว่า 50 สาขา
* Sukishi Korean Charcoal Grill
* Sukishi Tokyo Buffet
*Sukishi Every Day
*Tokki Izakaya
*Tigar Pizza
* Wawacha Fresh
*Wawa (Taiwan Cuisine)
*Seoul Grill
* Red Kimchi Buffet
* Hachi Hachi
*Let's Eat
*Craft Tea & CO.
*Sukishi GO GO
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ซูกิชิอินเตอร์กรุ๊ป
ธุรกิจอาหาร
บริษัทของไทย
บริษัทอาหารของไทย
อาหารเกาหลี
อาหารญี่ปุ่น
ภัตตาคารในประเทศไทย
บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2544
อรหัน

อรหัน (/ออ-ระ-หัน/) เป็นสัตว์ในป่าหิมพานต์ชนิดหนึ่ง มีรูปร่างตัวและปีกเป็นนก มีสองตีน แต่มีศีรษะเป็นมนุษย์หรือยักษ์ ลักษณะคล้ายกับกินรีแต่มีขนาดเล็กกว่า มักพบตามภาพจิตรกรรมฝาผนังต่าง ๆ  เช่น  จิตรกรรมฝาผนังที่อุโบสถวัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร หรือภาพลายรดน้ำตามตู้พระธรรม เป็นต้น
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ มีพระราชวินิจฉัยเรื่องอรหันนี้คงมีต้นเค้าจาก "เครูบ" จากวัฒนธรรมของตะวันตก ไว้ความว่า "รูปมนุษย์มีปีกที่เรียกกันว่าตัว ‘อรหัน’ นั้น… เคยสังเกตเห็นชอบเขียนในลวดลายและทำรูปภาพตัวเช่นนั้นมาตั้งแต่รัชกาลที่ 2 ก่อนนั้นขึ้นไปไม่เห็นทำคิดว่าสมัยนั้นเป็นสมัยชอบเปลี่ยนแปลงแผลงลวดลายไปต่าง ๆ และชอบเอาลายฝรั่งมาใช้ น่าจะมาแต่รูปเทวดาเด็ก ๆ ของฝรั่งที่เรียกว่า CHERUB ดอกกระมัง ใคร่จะเดาว่าได้ชื่อมาจากโปรตุเกส เรียกเสียงคล้าย ๆ กันว่า อรหันต์ จึงเลยกลายมาเป็นอรหัน"
รูปอรหันนี้ปรากฏเป็นรูปแกะสลักไม้ที่หอเขียนของวังสวนผักกาด เข้าใจว่าสร้างในรัชสมัยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โดยรูปนั้นมีศีรษะเป็นแบบฝรั่ง และมีรูปปั้นอรหันที่หน้าบันพระอุโบสถวัดอินทรารามที่จังหวัดราชบุรีอีกแห่งหนึ่ง ซึ่งสร้างในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราชเช่นกัน
== อ้างอิง ==
สัตว์ในวรรณคดีไทย