pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
สำราญ แพทยกุล

พลเอก สำราญ แพทยกุล (24 เมษายน พ.ศ. 2458 – 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2529) อดีตรองประธานสภานิติบัญญัติแห่งชาติ อดีตแม่ทัพภาคที่ 1และแม่ทัพภาคที่ 3 และองคมนตรีไทย
== การรับราชการ ==
พลเอก สำราญ แพทยกุล เคยดำรงตำแหน่งผู้บังคับบัญชา กรมทหารราบที่ 31 รักษาพระองค์ ระหว่าง พ.ศ. 2500 – 2504  กองพลทหารราบที่ 4 ค่ายสมเด็จพระนเรศวรมหาราช จังหวัดพิษณุโลก เมื่อ พ.ศ. 2504   ดำรงตำแหน่งแม่ทัพภาคที่ 3 ระหว่าง พ.ศ. 2505 – 2507  และตำแหน่งแม่ทัพภาคที่ 1 ระหว่าง พ.ศ. 2510 – 2512  และเคยได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516
สำราญ เป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งกลุ่มนวพล เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2517 มีรหัส นวพล 001  ได้รับโปรดเกล้า ให้ดำรงตำแหน่งองคมนตรีเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2518  ดำรงตำแหน่งจนถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
พ.ศ. 2500 – 80px เหรียญงานฉลอง 25 พุทธศตวรรษ	
== อ้างอิง ==
ทหารบกชาวไทย
แม่ทัพภาคที่ 1
แม่ทัพภาคที่ 3
องคมนตรี
รองประธานสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
บุคคลที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ 6 ตุลา
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.จ.ว. (ฝ่ายหน้า)
ผู้ได้รับเหรียญจักรมาลา
ผู้บัญชาการโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า
บุคคลในประวัติศาสตร์กรุงรัตนโกสินทร์
วัฏจักรออกซิเจน

ออกซิเจนเป็นองค์ประกอบของบรรยากาศประมาณ 20.9% การหมุนเวียนของออกซิเจนจะเกิดควบคู่ไปกับคาร์บอน ในระหว่างการสังเคราะห์ด้วยแสงของสิ่งมีชีวิต จะมีการผลิตแก๊สออกซิเจนเข้าสู่บรรยากาศในขณะที่มีการใช้แก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ เมื่อสิ่งมีชีวิตหายใจ แก๊สออกซิเจนในบรรยากาศจะถูกใช้ ส่วนแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ ถูกผลิตออกมา
ในมหาสมุทร แพลงค์ตอนพืชเป็นผู้ผลิตแก๊สออกซิเจนจากการสังเคราะห์ด้วยแสง แก๊สออกซิเจนที่ได้ถูกนำไปใช้ในการหายใจและการย่อยสลาย สารอินทรีย์ที่มีออกซิเจนเป็นองค์ประกอบอาจถูกทับถมในดินตะกอนจนกลายเป็นหิน ออกซิเจนในรูปนี้จะกลับสู่บรรยากาศเมื่อเกิดการผุกร่อนของหินซึ่งอาจจะอยู่ในรูปแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์หรือแก๊สออกซิเจน
== โอโซน ==
ออกซิเจนบนชั้นบรรยากาศจะอยู่ในรูปของโอโซน (O3) อยู่ที่ชั้นโอโซน ภายในชั้นสตราโตสเฟียร์ ชั้นโอโซนนี้มีความสำคัญในฐานะที่ช่วยป้องกันอันตรายจากรังสีอัลตราไวโอเลต
\mathrm{O_2 + uv \ energy \longrightarrow 2O}
\mathrm{O + O_2 \longrightarrow O_3}
== อ้างอิง ==
Mackenzie, F.T. 1995. Biogeochemistry In Encyclopedia of Environmental Biology. W.A. Nierenberg, editor. San diago: Academic Press, Inc. pp. 261-267, 270
ธรณีวิทยา
นิเวศวิทยา
พระร่วง

พระร่วง พระยาร่วง หรือ พญาร่วง โดย ร่วง เป็นคำไทโบราณ แปลว่า รุ่ง (โรจน์) สามารถหมายถึง
พระร่วงโรจนฤทธิ์ ศรีอินทราทิตย์ธรรโมภาส มหาวชิราวุธปูชนียบพิตร พระพุทธรูปสำคัญของไทย
กษัตริย์อาณาจักรสุโขทัยทุกพระองค์ แต่โดยมากหมายถึงพ่อขุนรามคำแหงมหาราช
ราชวงศ์พระร่วงที่ปกครองอาณาจักรสุโขทัย หรือ ราชวงศ์สุโขทัยในสมัยกรุงศรีอยุธยา
ตำนานพระร่วง ตำนานเกี่ยวกับวีรบุรุษไทย
พระกรุสุโขทัย พระเครื่องที่นิยมเรียกว่าพระร่วง
ภาษาเมเดีย

ภาษาเมเดีย เป็นภาษากลุ่มอิหร่านตะวันตก อยู่ในสาขาตะวันออกเฉียงเหนือเช่นเดียวกับภาษาพาร์เทียน ภาษาบาโลชิ ภาษาเคิร์ด และอื่น ๆ เป็นภาษาของเผ่าเมเดีย ซึ่งมีการติดต่อกับชาวเปอร์เซียอย่างใกล้ชิด คำในภาษาเมเดียพบได้ทั่วไปในภาษาเปอร์เซียโบราณและภาษาของชาวอารยัน ตัวอย่างเช่น
Farnah: Divine glory; (พบในภาษาอเวสตะด้วย),
Paridaiza: สวรรค์ (ในภาษาปาดิส پردیس)
Vazraka: ยิ่งใหญ่, (ในภาษาเปอร์เซีย Bozorg بزرگ),
Vispa: ทั้งหมด, (เช่นเดียวกับภาษาอเวสตะ),
Mithra: The yazata,
Xshayathiya (King)
ปัจจุบันเรามีความรู้เกี่ยวกับภาษาเมเดียอยู่เพียงแค่คำที่ยืมไปใช้ในภาษาเปอร์เซียโบราณ โดยไม่มีหลักฐานเกี่ยวกับไวยากรณ์ของภาษานี้หลงเหลืออยู่เลย เนื่องจากชาวเมเดียไม่เหลือหลักฐานลายลักษณ์อักษรใด ๆ เกี่ยวกับพวกตนไว้เลย
== อ้างอิง ==
มแดีย
ภาษามัวไบต์

ภาษามัวไบต์  เป็นสำเนียงของภาษาฮีบรู-คานาอันไนต์ที่ตายแล้ว เคยใช้พูดในโมอาบ (ปัจจุบันอยู่ในจอร์แดน) ในช่วง 457 ปีก่อนพุทธศักราช หลักฐานจากจารึกแสดงให้เห็นว่าใกล้เคียงกับภาษาฮีบรูในไบเบิล ความแตกต่างที่พบมักเป็นส่วนเล็กๆ เช่น ใช้รูปพหูพจน์ -în มากกว่า -îm (เช่น mlkn "กษัตริย์" ซึ่งฮีบรูในไบเบิลใช้ məlākîm) ลงท้ายเพศหญิงด้วย -at แบบเดียวกับภาษาอาหรับและภาษาอราเมอิก ในขณะที่ภาษาฮีบรูไบเบิลใช้ to -āh (เช่น qryt "เมือง", ฮีบรูไบเบิล qiryāh) เป็นต้น
==อ้างอิง==
ภาษาโบราณในทวีปเอเชีย
ภาษาฟินิเชีย

ภาษาฟินิเชีย เป็นภาษาที่มีจุดกำเนิดในชายฝั่งที่เรียก "Pūt" ในภาษาอียิปต์โบราณ "คานาอัน" ในภาษาฟินิเชีย ภาษาฮีบรูและภาษาอราเมอิก และเรียก "ฟินิเชีย" ในภาษากรีกและภาษาละติน เป็นภาษากลุ่มเซมิติกสาขาคานาอัน ใกล้เคียงกับภาษาฮีบรูและภาษาอราเมอิก บริเวณดังกล่าวปัจจุบันอยู่ในเลบานอนและซีเรีย และอิสราเอลทางตอนเหนือ เป็นที่รู้จักจากจารึกต่าง ๆ ในบิบลอสและหนังสือที่เขียนด้วยภาษาต่าง ๆ
จารึกภาษาฟินิเชียเก่าสุดพบในบิบลอส อายุราว 457 ปีก่อนพุทธศักราช ซึ่งพบทั้งใน เลบานอน ซีเรีย อิสราเอล ไซปรัส เกาะซิซิลี ตูนีเซีย โมร็อกโก แอลจีเรีย มอลตา และที่อื่น ๆ ในคาบสมุทรไอบีเรีย การถอดความภาษาฟินิเชียใช้ความรู้ภาษาฮีบรูเป็นพื้นฐาน
== สัทวิทยา ไวยากรณ์ และคำศัพท์ ==
การจำแนกสำเนียงต่าง ๆ ของภาษาฟินิเชียทำได้ยากเพราะการเขียนไม่แสดงเครื่องหมายสระ เครื่องหมายสระเริ่มปรากฏในยุคท้าย ๆ ก่อนจะเปลี่ยนมาเขียนด้วยอักษรที่มีพื้นฐานคล้ายอักษรกรีกหรืออักษรละติน ความคล้ายคลึงระหว่างภาษาฟินิเชียกับภาษาใกล้เคียงคือมีการยกเสียงสระสูงขึ้น เช่น  ā เป็น ū (และภาษาฮีบรู ō) , เช่น rūs "หัว" (ภาษาฮีบรู ראש rôš) การยกเสียงสระนี้พบในภาษาอียิปต์โบราณด้วย โดยมีหลักฐานจากภาษาคอปติก
ในด้านไวยากรณ์ ภาษาฟินิเชียยังมีการลงท้ายการก คำศัพท์บางคำต่างไปเช่นมีคำกริยา KN "เป็น อยู่ คือ" (เช่นเดียวกับภาษาอาหรับ) และ P‘L "ทำ” และใช้ bal "ไม่" (ภาษาอราเมอิก/ฮีบรู lō < *lā‘)
== อ้างอิง ==
Krahmalkov Charles R (2001) : A Phoenician-Punic Grammar (Handbook of Oriental Studies, Section 1, Vol. 54) ; Brill Publishing (Leiden, Boston & Köln) ; ISBN 90-04-11771-7
ภาษาโบราณในทวีปเอเชีย
มิติสัมพันธ์

มิติสัมพันธ์ คือ ความสามารถในการรับรู้ตำแหน่งของสิ่งต่างๆ เมื่อเทียบกับตำแหน่งหรือจุดอ้างอิงจุดใดจุดหนึ่ง  เช่นการอ้างอิงจากตัวเอง  หน้า หลัง บน ล่าง ซ้าย ขวา เป็นต้น
คนที่มีทักษะด้านมิติสัมพันธ์ จะมีความสามารถในการมองเห็นความสัมพันธ์ของมิติต่างๆ อาทิ ความสัมพันธ์ของพื้นที่ ที่ว่าง สถานที่ อัตราความเร็ว ตำแหน่งที่ตั้ง เวลา อีกทั้งสามารถมองเห็นความเชื่อมโยงของสิ่งต่างๆ และสามารถวาดมโนภาพของความเชื่อมโยงให้เกิดขึ้นในใจ และถ่ายทอดออกมาให้คนอื่นรับรู้เป็นรูปธรรม
== อ้างอิง ==
มิติสัมพันธ์…ทักษะสำคัญของลูกวัย 1-3 ปี 
การให้เหตุผล
จิตวิทยาการศึกษา
การแทนความรู้
ทักษะ
อำเภอป่าพะยอม

ป่าพะยอม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพัทลุง
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอป่าพะยอมตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอชะอวด(จังหวัดนครศรีธรรมราช)
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอควนขนุนและอำเภอชะอวด(จังหวัดนครศรีธรรมราช)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอควนขนุนและอำเภอศรีบรรพต
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอห้วยยอด (จังหวัดตรัง)
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอป่าพะยอมแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 39 หมู่บ้าน ได้แก่
{|
|-
||1.||ป่าพะยอม || || (Pa Phayom)  || ||7 หมู่บ้าน||
|-
||2.||ลานข่อย || || (Lan Khoi)   || ||9 หมู่บ้าน||
|-
||3.||เกาะเต่า || || (Ko Tao) || ||13 หมู่บ้าน||
|-
||4.||บ้านพร้าว || || (Ban Phrao) || ||10 หมู่บ้าน||
|}
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอป่าพะยอมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลลานข่อย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลานข่อยทั้งตำบล
เทศบาลตำบลบ้านพร้าว  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านพร้าวทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลป่าพะยอม  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าพะยอมทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะเต่า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเกาะเต่าทั้งตำบล
== การศึกษา ==
มหาวิทยาลัยทักษิณ วิทยาเขตพัทลุง ตำบลบ้านพร้าว
ปัจจุบันจัดการศึกษาในคณะ
คณะวิทยาศาสตร์
คณะวิทยาการสุขภาพและการกีฬา
คณะเทคโนโลยีและการพัฒนาชุมชน
คณะนิติศาสตร์
คณะวิศวกรรมศาสตร์
คณะพยาบาลศาสตร์
คณะอุตสาหกรรมเกษตรและชีวภาพ
โครงการจัดตั้งคณะแพทยศาสตร์
 
ป่าพะยอม
อำเภอบางแก้ว

บางแก้ว  เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพัทลุง
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอบางแก้ว มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเขาชัยสน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอปากพะยูน
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอปากพะยูน อำเภอป่าบอน และอำเภอตะโหมด
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเขาชัยสนและอำเภอตะโหมด
== ประวัติ ==
พื้นที่ของอำเภอบางแก้วเดิมอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง ก่อนที่ต่อมาจะย้ายมาขึ้นการปกครองกับอำเภอเขาไชยสน ต่อมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลท่ามะเดื่อ ตำบลนาปะขอ และตำบลโคกสัก ออกจากการปกครองของอำเภอเขาชัยสน รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอบางแก้ว จนกระทั่งเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2538 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอบางแก้ว จนถึงปัจจุบัน
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอบางแก้วแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 34 หมู่บ้าน ได้แก่
{|
|-
||1.||ท่ามะเดื่อ || || (Tha Maduea)  || ||7 หมู่บ้าน||
|-
||2.||นาปะขอ || || (Na Pakho)   || ||14 หมู่บ้าน||
|-
||3.||โคกสัก || || (Khok Sak) || ||13 หมู่บ้าน||
|}
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอบางแก้วประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลท่ามะเดื่อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่ามะเดื่อ (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 1, 6) และตำบลโคกสัก (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 1)
เทศบาลตำบลแม่ขรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกสัก (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 7, 8, 10) รวมไปถึงตำบลแม่ขรีในอำเภอตะโหมด (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 1, 6, 7)
เทศบาลตำบลบางแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่ามะเดื่อ (นอกเขตเทศบาลตำบลท่ามะเดื่อ)
องค์การบริหารส่วนตำบลนาปะขอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาปะขอทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโคกสัก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกสัก (นอกเขตเทศบาลตำบลท่ามะเดื่อและเทศบาลตำบลแม่ขรี)
== อ้างอิง ==
บ
อำเภอตะโหมด

ตะโหมด  เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพัทลุง เดิมอยู่ในการปกครองของพื้นที่อำเภอปากพะยูนทั้งหมด ต่อมาในปี พ.ศ. 2499 ได้ย้ายมาขึ้นกับอำเภอเขาชัยสน และตั้งเป็นกิ่งอำเภอในปี พ.ศ. 2520 ก่อนที่จะยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2529
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอตะโหมดมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอกงหรา อำเภอเขาชัยสน และอำเภอบางแก้ว
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอป่าบอน
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอป่าบอน
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอปะเหลียน (จังหวัดตรัง)
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอตะโหมดแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 33 หมู่บ้าน ได้แก่
{|
|-
||1.||แม่ขรี  ||  || || (Mae Khari)  ||  || ||11 หมู่บ้าน||
|-
||2.||ตะโหมด  ||  || || (Tamot)  ||  || ||12 หมู่บ้าน||
|-
||3.||คลองใหญ่ ||  || || (Khlong Yai) || || || 10 หมู่บ้าน||
|}
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอตะโหมดประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลแม่ขรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่ขรี (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 1, 6–7) และตำบลโคกสัก (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 7–8, 10) ในเขตอำเภอบางแก้ว
เทศบาลตำบลตะโหมด  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตะโหมด (เฉพาะพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 3–4, 9, 11–12) และตำบลคลองใหญ่ (เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 1–2, 9)
เทศบาลตำบลเขาหัวช้าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตะโหมด (เฉพาะพื้นที่หมู่ 1–2, 5–8, 10 และบางส่วนของหมู่ที่ 3–4, 9, 11–12 ; เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลตะโหมด)
เทศบาลตำบลควนเสาธง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่ขรี (เฉพาะพื้นที่หมู่ 2–5, 8–11 และบางส่วนของหมู่ที่ 1, 6–7 ; เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลแม่ขรี)
เทศบาลตำบลคลองใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองใหญ่ (เฉพาะพื้นที่หมู่ 3–8, 10 และบางส่วนของหมู่ที่ 1–2, 9 ; เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลตะโหมด)
== อ้างอิง ==
ตะโหมด
อำเภอเขาชัยสน

เขาชัยสน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพัทลุง
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอเขาชัยสนตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองพัทลุง 28 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองพัทลุง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอกระแสสินธุ์ (จังหวัดสงขลา) และอำเภอปากพะยูน
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบางแก้วและอำเภอตะโหมด
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอกงหรา
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอเขาชัยสนแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 58 หมู่บ้าน ได้แก่
{|
|-
||1.||เขาชัยสน ||  || ||(Khao Chaison)  ||  || ||14 หมู่บ้าน||
|-
||2.||ควนขนุน|| || || (Khuan Khanun)  ||   || ||10 หมู่บ้าน||
|-
||3.||จองถนน ||  || ||(Chong Thanon) ||  || ||7 หมู่บ้าน||
|-
||4.||หานโพธิ์|| ||  || (Han Pho)   ||  || ||12 หมู่บ้าน||
|-
||5.||โคกม่วง|| || ||  (Khok Muang) ||  || ||15 หมู่บ้าน||
|}
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอเขาชัยสนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลเขาชัยสน  ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเขาชัยสน
เทศบาลตำบลโคกม่วง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกม่วงทั้งตำบล
เทศบาลตำบลจองถนน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจองถนนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเขาชัยสน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาชัยสน (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลเขาชัยสน)
องค์การบริหารส่วนตำบลควนขนุน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลควนขนุนทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหานโพธิ์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหานโพธิ์ทั้งตำบล
== การศึกษา ==
อำเภอเขาชัยสนมีสถาบันการศึกษาระดับมัธยมศึกษา 2 โรงเรียนประกอบด้วย
โรงเรียนเขาชัยสน
โรงเรียนหานโพธิ์พิทยาคม
ขเชัยสน
อำเภอกงหรา

กงหรา เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพัทลุง ห่างจากตัวเมืองพัทลุง 42 กิโลเมตร การเดินทางใช้ ถนนเพชรเกษมจากสี่แยกเอเชียมาทางทิศตะวันตกแล้วเลี้ยวซ้ายเข้าทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4122 ที่บ้านคลองหมวย อำเภอศรีนครินทร์
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอกงหราตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอศรีนครินทร์และอำเภอเมืองพัทลุง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองพัทลุงและอำเภอเขาชัยสน
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอตะโหมด และอำเภอปะเหลียน (จังหวัดตรัง)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอปะเหลียนและอำเภอย่านตาขาว (จังหวัดตรัง)อำเภอทุ่งยางแดง(จังหวัดปัตตานี)
== ประชากร ==
ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวไทยถิ่นใต้ ใช้ภาษาไทยถิ่นใต้ในการสื่อสาร ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม ร้อยละ 80 และนับถือศาสนาพุทธร้อยละ 20 ประเพณีของชาวกงหราก็มีความแตกต่างกันตามศาสนาเช่น การแต่งงานแบบอิสลาม การสุหนัต การฝังศพ ส่วนชาวพุทธก็มีการบวช งานชิงเปรต เป็นต้น แต่ชาวกงหราแม้จะต่างศาสนากันแต่ก็อยู่ร่วมกันอย่างสันติสุข
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอกงหราแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 45 หมู่บ้าน ได้แก่
{|
|-
||1.||กงหรา||||(Kong Ra)||||||7 หมู่บ้าน||
|-
||2.||ชะรัด||||(Charat)||||||9 หมู่บ้าน||
|-
||3.||คลองเฉลิม||||(Khlong Chaloem)||||||14 หมู่บ้าน||
|-
||4.||คลองทรายขาว||||(Khlong Sai Khao)||||||8 หมู่บ้าน||
|-
||5.||สมหวัง||||(Som Wang)||||||7 หมู่บ้าน||
|}
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอกงหราประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลชะรัด  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชะรัดทั้งตำบล
เทศบาลตำบลกงหรา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกงหราทั้งตำบล
เทศบาลตำบลคลองทรายขาว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองทรายขาวทั้งตำบล
เทศบาลตำบลสมหวัง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสมหวังทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลคลองเฉลิม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองเฉลิมทั้งตำบล
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์เทศบาลตำบลคลองทรายขาว 
 
กงหรา
อำเภอเมืองพัทลุง

เมืองพัทลุง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพัทลุง
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอเมืองพัทลุงมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอควนขนุน
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอกระแสสินธุ์ (จังหวัดสงขลา)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเขาชัยสนและอำเภอกงหรา
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอศรีนครินทร์และอำเภอกงหรา
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอเมืองพัทลุงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 14 ตำบล 145 หมู่บ้าน ได้แก่
{|
|-
||1.||คูหาสวรรค์|| || (Khuha Sawan)  || ||-|| || || || 8.||ลำปำ || || (Lampam)  || ||11 หมู่บ้าน
|-
||2.||เขาเจียก|| || (Khao Chiak)   || ||11 หมู่บ้าน|| || || || 9.||ตำนาน|| || (Tamnan) || ||15 หมู่บ้าน
|-
||3.||ท่ามิหรำ || || (Tha Miram) || ||10 หมู่บ้าน|| || || || 10.||ควนมะพร้าว || || (Khuan Maphrao) || ||16 หมู่บ้าน
|-
||4.||โคกชะงาย || || (Khok Cha-ngai) || ||9 หมู่บ้าน|| || || ||11.||ร่มเมือง || || (Rom Mueang) || ||9 หมู่บ้าน
|-
||5.||นาท่อม|| || (Na Thom)   || ||8 หมู่บ้าน|| || || ||12.||ชัยบุรี|| || (Chai Buri) || ||13 หมู่บ้าน
|-
||6.||ปรางหมู่ || || (Prang Mu) || ||9 หมู่บ้าน|| || || || 13.||นาโหนด|| || (Na Not) || ||11 หมู่บ้าน
|-
||7.||ท่าแค|| || (Tha Khae) || ||12 หมู่บ้าน|| || || || 14.||พญาขัน|| || (Phaya Khan) || ||10 หมู่บ้าน
|}
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
การท้องที่อำเภอเมืองพัทลุงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 14 แห่ง ได้แก่
เทศบาลเมืองพัทลุง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคูหาสวรรค์ทั้งตำบล รวมไปถึงพื้นที่หมู่ 11 (บางส่วน) ตำบลเขาเจียก หมู่ 2 (บางส่วน) ตำบลท่ามิหรำ หมู่ 9 (บางส่วน) ตำบลปรางหมู่ หมู่ 3 (บางส่วน), 4 (บางส่วน), 6 (บางส่วน), 7 (บางส่วน), 9 (บางส่วน) ตำบลลำปำ หมู่ 10 (บางส่วน) ตำบลตำนาน และหมู่ 3 (บางส่วน) ตำบลควนมะพร้าว
เทศบาลตำบลโคกชะงาย  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกชะงายทั้งตำบล
เทศบาลตำบลเขาเจียก ครอบคลุมพื้นที่หมู่ 1–10, 11 (บางส่วน) ตำบลเขาเจียก (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองพัทลุง)
เทศบาลตำบลท่ามิหรำ ครอบคลุมพื้นที่หมู่ 1, 2 (บางส่วน), 3–10 ตำบลท่ามิหรำ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองพัทลุง)
เทศบาลตำบลนาท่อม  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาท่อมทั้งตำบล
เทศบาลตำบลปรางหมู่ ครอบคลุมพื้นที่หมู่ 1–8, 9 (บางส่วน) ตำบลปรางหมู่ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองพัทลุง)
เทศบาลตำบลร่มเมือง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลร่มเมืองทั้งตำบล
เทศบาลตำบลพญาขัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพญาขันทั้งตำบล
เทศบาลตำบลนาโหนด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาโหนดทั้งตำบล
เทศบาลตำบลท่าแค ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าแคทั้งตำบล
เทศบาลตำบลตำนาน ครอบคลุมพื้นที่หมู่ 1–9, 10 (บางส่วน), 11–15 ตำบลตำนาน (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองพัทลุง)
องค์การบริหารส่วนตำบลลำปำ ครอบคลุมพื้นที่หมู่ 1–2, 3 (บางส่วน), 4 (บางส่วน), 5, 6 (บางส่วน), 7 (บางส่วน), 8, 9 (บางส่วน), 10–11 ตำบลลำปำ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองพัทลุง)
องค์การบริหารส่วนตำบลควนมะพร้าว ครอบคลุมพื้นที่หมู่ 1–2, 3 (บางส่วน), 4–16 ตำบลควนมะพร้าว (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองพัทลุง)
องค์การบริหารส่วนตำบลชัยบุรี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชัยบุรีทั้งตำบล
 
เมืองพัทลุง
อ.เมืองนราธิวาส

redirect อำเภอเมืองนราธิวาส
อ.รือเสาะ

redirect อำเภอรือเสาะ
อ.ระแงะ

redirect อำเภอระแงะ
อ.ยี่งอ

redirect อำเภอยี่งอ
อ.ศรีสาคร

redirect อำเภอศรีสาคร
อ.สุคิริน

redirect อำเภอสุคิริน
อ.จะแนะ

redirect อำเภอจะแนะ
อ.เจาะไอร้อง

redirect อำเภอเจาะไอร้อง
อ.เมืองพัทลุง

redirect อำเภอเมืองพัทลุง
อ.กงหรา

redirect อำเภอกงหรา
อ.เขาชัยสน

redirect อำเภอเขาชัยสน
อ.ตะโหมด

redirect อำเภอตะโหมด
อ.บางแก้ว

redirect อำเภอบางแก้ว
อ.ป่าพะยอม

redirect อำเภอป่าพะยอม
ประมวล รุจนเสรี

นายประมวล รุจนเสรี อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร และอดีตหัวหน้าพรรคประชามติ เจ้าของผลงานหนังสือ พระราชอำนาจ
== ประวัติ ==
ประมวล รุจนเสรี เกิดเมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2482 ที่ อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน จบการศึกษาจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รับราชการในกระทรวงมหาดไทยมาโดยตลอด  จนกระทั่งเกษียณอายุราชการในตำแหน่งอธิบดีกรมการปกครอง จากนั้นจึงเข้าสู่วงการการเมืองด้วยการเป็นรองหัวหน้าพรรคไทยรักไทย เคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) ระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคไทยรักไทย รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย และที่ปรึกษานายกรัฐมนตรีในรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร
จนกระทั่งเกิดวิกฤตการณ์การเมืองในประเทศไทย พ.ศ. 2548-2550 เมื่อนายเสนาะ เทียนทอง ประธานที่ปรึกษาพรรคไทยรักไทยเริ่มมีการไม่ลงรอยกับ พ.ต.ท.ทักษิณ นายประมวลซึ่งเป็นผู้ที่สนิทกับนายเสนาะ ได้เขียนหนังสือออกมา 2 เล่ม ซึ่งเป็นที่ฮือฮาและกล่าวขานกันอย่างมาก คือ การใช้อำนาจเป็นธรรมชาติของมนุษย์ และ พระราชอำนาจ (โดยเฉพาะหนังสือ พระราชอำนาจ นี้ นายปีย์ มาลากุล ณ อยุธยา ได้อัญเชิญกระแสพระราชดำรัส พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร มาแจ้งกับนายประมวล ว่าเมื่อได้ทอดพระเนตรแล้ว ได้มีพระราชดำรัสว่า "…เราอ่านแล้ว เราชอบมาก เขียนได้ดี เขียนได้ถูกต้อง") 
จนกระทั่งเกิดการขับไล่ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ในปี พ.ศ. 2549 ที่ท้องสนามหลวง นายประมวลได้ขึ้นเวทีปราศรัยพร้อมกับนายเสนาะ เทียนทอง ด้วย
จากนั้น นายประมวลได้เข้าร่วมงานกับพรรคประชาราช แต่ในกลางปี พ.ศ. 2550 นายประมวลก็ได้ออกจากพรรคประชาราชเพื่อดำเนินงานทางการเมืองด้วยตนเอง  และมีข่าวว่าอาจจะไปร่วมงานกับทางพรรคประชาธิปัตย์ หากตั้งพรรคการเมืองของตัวเองไม่สำเร็จ แต่ท้ายที่สุด นายประมวลก็ได้จัดตั้งพรรคการเมืองขึ้นมา โดยที่ตนเองเป็นหัวหน้า คือ พรรคประชามติ
ชีวิตส่วนตัวสมรสกับนางวันเพ็ญ รุจนเสรี มีบุตรชาย หญิง รวม 3 คน
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
==อ้างอิง==
บุคคลจากอำเภอแม่สะเรียง
ข้าราชการพลเรือนชาวไทย
นักการเมืองไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยแบบบัญชีรายชื่อ
พรรคไทยรักไทย
พรรคประชาราช
บุคคลจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ผู้ได้รับเหรียญจักรพรรดิมาลา
ผู้ว่าราชการจังหวัดแม่ฮ่องสอน
ผู้ว่าราชการจังหวัดปราจีนบุรี
กุ้งพันอ้อย

กุ้งพันอ้อย หรือ เจ่าโตม (chạo tôm) เป็นชื่อของอาหารเวียดนามชนิดหนึ่งที่นำเนื้อกุ้งบดที่ปรุงรสแล้วมาพันกับก้านอ้อยขนาดพอเหมาะ แล้วนำไปทอดหรือปิ้งก็ได้
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
thaiparents.com 
อาหารเวียดนาม
อาหารทอดในน้ำมันท่วม
อาหารจากกุ้ง
ธงประจำชาติ

Redirectธงชาติ
พระยาศรีเสนา (ศรีเสนา สมบัติศิริ)

ศรีเสนา สมบัติศิริ หรือ มหาอำมาตย์ตรี พระยาศรีเสนา (2 กันยายน พ.ศ. 2434 — 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2525) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย และกระทรวงการต่างประเทศ  เอกอัครราชทูตไทยประจำประเทศญี่ปุ่น และองคมนตรีไทย
ศรีเสนา สมบัติศิริ มีนามเดิมว่า ฮะ สมบัติศิริ ได้ศึกษาที่โรงเรียนอัสสัมชัญ ก่อนที่จะเป็นคนไทยกลุ่มแรกๆ ที่ไปศึกษาด้านการปกครอง ที่ London School of Economics ประเทศอังกฤษ เมื่อ พ.ศ. 2457  แล้วกลับมารับราชการในกระทรวงมหาดไทย  ดำรงตำแหน่งปลัดกระทรวงมหาดไทยคนแรก ระหว่าง พ.ศ. 2475 -  2478 (ก่อน พ.ศ. 2475 เรียกว่าตำแหน่ง ปลัดทูลฉลอง) เคยเป็นอัครราชทูตในหลายประเทศ และเป็นเอกอัครราชทูตไทย ประจำกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2484 ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 
ศรีเสนา สมบัติศิริ เคยดำรงตำแหน่งทางการเมือง เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ในรัฐบาลนายควง อภัยวงศ์ เมื่อ พ.ศ. 2487  รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย เมื่อ พ.ศ. 2489 
ศรีเสนา สมบัติศิริ ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ เป็นองคมนตรี เมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2501 ดำรงตำแหน่งจนถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2525 
ศรีเสนา สมบัติศิริ สมรสกับคุณหญิงถวิลหวัง (สกุลเดิม ประทีปะเสน) มีบุตรชายคือพินิจ สมบัติศิริ ซึ่งพินิจสมรสกับเลอศักดิ์ เศรษฐบุตร (ท่านผู้หญิงเลอศักดิ์ สมบัติศิริ) บุตรสาวบุญธรรมของพระยาภักดีนรเศรษฐ (เลิศ เศรษฐบุตร) และคุณหญิงสิน 
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
==อ้างอิง==
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยไทย
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศไทย
รัฐมนตรีไทยที่ไม่ได้ประจำกระทรวง
บุคคลจากโรงเรียนอัสสัมชัญ
นักการทูตชาวไทย
ศรีเสนา
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.จ. (ฝ่ายหน้า)
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ผู้ได้รับเหรียญจักรพรรดิมาลา
ผู้ได้รับเหรียญรัตนาภรณ์ ภ.ป.ร.1
ปลัดกระทรวงมหาดไทยไทย
บุคคลจากโรงเรียน ภ.ป.ร. ราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์
ผู้ว่าราชการจังหวัดของประเทศไทย
องคมนตรี
ศิษย์เก่าจากวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และรัฐศาสตร์แห่งลอนดอน
บุคคลจากเขตคลองสาน
ลิ้น

ลิ้น เป็นมัดของกล้ามเนื้อโครงร่างขนาดใหญ่ที่อยู่บริเวณฐานของช่องปากเพื่อรองรับอาหาร และช่วยในการเคี้ยวและการกลืน เป็นอวัยวะที่สำคัญในการรับรส บริเวณพื้นผิวของลิ้นปกคลุมไปด้วยปุ่มรับรส (taste bud) ลิ้นสามารถเคลื่อนไหวได้หลายทิศทาง จึงช่วยในการออกเสียง ลิ้นเป็นอวัยวะที่มีน้ำลายให้ความชุ่มชื้นอยู่เสมอ และเลี้ยงโดยเส้นประสาทและหลอดเลือดเป็นจำนวนมากเพื่อช่วยในการทำงานและการเคลื่อนไหว
== ภาพอื่น ๆ ==
ไฟล์:Gray955.png|ทางเข้าของกล่องเสียง (larynx) มองจากด้านหลัง
ไฟล์:Gray994.png|ภาพตัดกลางลำตัวของจมูก ปาก คอหอย (pharynx) และกล่องเสียง (larynx)
ไฟล์:Papillae foliatae.jpg|ปุ่มลิ้นโฟลิเอต (Foliate papillae)
== ดูเพิ่ม ==
กายวิภาคศาสตร์มนุษย์
ภาษา
น้ำลาย
ปุ่มรับรส
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
http://216.251.232.159/semdweb/internetsomd/ASP/1575041.asp
Histology at usc.edu 
Anatomy of the vocal tract at umanitoba.ca 
University of Manitoba, Anatomy of the Vocal Tract 
ปาก
อวัยวะ
อวัยวะรับความรู้สึก
ระบบทางเดินอาหาร
ระบบการรับรู้รส
ศีรษะและคอ
ขา

ขา เป็นส่วนหนึ่งในร่างกายของสัตว์ที่รองรับน้ำหนักทั้งหมด อยู่ระหว่างข้อเท้าและสะโพก ใช้ในการเคลื่อนที่ ปลายสุดของขามักเป็นโครงสร้างที่พัฒนาหรือเปลี่ยนแปลงเป็นโครงสร้างอื่นที่รับน้ำหนักของสัตว์บนพื้น (ดู เท้า) รยางค์ล่าง (lower limb) ของสัตว์มีกระดูกสันหลังที่มีสองขา (bipedal vertebrate) มักจะเป็นขาของสัตว์นั้นๆ ส่วนรยางค์บน (upper limb) มักจะเป็นแขนหรือปีก
จำนวนขาของสัตว์มักเป็นจำนวนคู่ นักอนุกรมวิธานอาจจัดสัตว์ออกเป็นกลุ่มตามจำนวนขา
Uniped: 1
Biped: 2
Tripedal: 3
Quadruped: 4
Quinped: 5
อาร์โธรโพดา (Arthropoda) : 4, 6, 8, 12, or 14
* สัตว์จำพวกอาร์โธรโพดาบางตัวอาจมีขาเป็นจำนวนมากมาย บางชนิดมีถึงร้อยขา จึงแบ่งออกได้เป็นกลุ่มดังนี้ตามจำนวนขา
** Centipedes หรือพวกตะขาบ โดยทั่วไปมีขาน้อยกว่าหนึ่งร้อยขา
** Millipedes หรือพวกกิ้งกือ มีจำนวนขาน้อยกว่าหนึ่งพันขา
== วิวัฒนาการ ==
ขามีวิวัฒนาการมาหลายครั้ง เห็นได้ชัดในระหว่างสัตว์จำพวกอาร์โธรโพดา (ครัสเทเชียน, แมลง, แมงมุม ฯลฯ) และสัตว์มีกระดูกสันหลัง ในกรณีทั้งสอง มีแนวคิดว่าในระยะแรกขามีวิวัฒนาการเพื่อการเคลื่อนที่ในน้ำ ต่อมาเมื่อมีการวิวัฒนาการขึ้นมาอาศัยอยู่บนบกจึงมีการเปลี่ยนแปลงเมื่อมีลูกหลานรุ่นต่อๆ มา
== ขาของมนุษย์ ==
กระดูกขาของมนุษย์ประกอบด้วย
กระดูกแข้ง (tibia)
กระดูกน่อง (fibula)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
http://www2.merriam-webster.com/cgi-bin/mwmednlm 
อวัยวะ
กายวิภาคศาสตร์ของรยางค์ล่าง
กายวิภาคศาสตร์ของสัตว์
การเคลื่อนที่
หม่อมเจ้าวงศานุวัตร เทวกุล

หม่อมเจ้าวงศานุวัตร เทวกุล (17 กันยายน พ.ศ. 2447 - 3 เมษายน พ.ศ. 2534) อดีตเอกอัครราชทูตไทยประจำกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ปลัดกระทรวงการต่างประเทศ และองคมนตรี
หม่อมเจ้าวงศานุวัตร เป็นพระโอรสในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเทวะวงศ์วโรปการ ประสูติแต่หม่อมจันทน์ เมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2447
สมรสกับ หม่อมเจ้ากมลปราโมทย์ กิติยากร มีบุตรคือ
หม่อมราชวงศ์เทพกมล เทวกุล อดีตองคมนตรีในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร