pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ปลากัดอมไข่กระบี่

ปลากัดอมไข่กระบี่ หรือ ปลากัดหัวโม่งกระบี่ เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Betta simplex อยู่ในวงศ์ Macropodinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ใหญ่ Osphronemidae เป็นปลากัดประเภทอมไข่ (Mouthbrooder) ชนิดหนึ่งที่พบได้ในประเทศไทย ปลาตัวผู้มีสีสันสวยงาม ครีบหลัง ครีบท้อง และครีบหางสีแดง ครีบท้องจะมีริมสีน้ำเงิน  ปลาตัวเมียมีขนาดเล็กกว่า หัวแหลมกว่า และสีสันไม่สวยงามเท่าตัวผู้ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 8 เซนติเมตร
ปลากัดอมไข่กระบี่ เป็นปลาที่พบเฉพาะกอหญ้าริมลำธารที่น้ำไหลเอื่อย ๆ ซึ่งเป็นลำธารที่ไหลมาจากภูเขาหินปูนที่น้ำมีความกระด้างและมีค่าความเป็นกรดเป็นด่าง (pH) ประมาณ 7.5–8.5 มีแคลเซียมคาร์บอเนตละลายสูง ในเขตจังหวัดกระบี่และจังหวัดใกล้เคียงเท่านั้น จัดเป็นปลาที่พบได้น้อยและถูกคุกคามถิ่นที่อยู่อาศัย แต่ปัจจุบัน สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในที่เลี้ยงโดยมนุษย์
==ปลากัดที่พบในประเทศไทย==
===กลุ่ม B. picta:===
ปลากัดอมไข่กระบี่ Betta simplex Kottelat, 1994
===กลุ่ม B. pugnax:===
ปลากัดปีนัง Betta pugnax Cantor, 1849
ปลากัดหัวโม่งจันทบุรี Betta prima Kottelat, 1994
ปลากัดอมไข่สงขลา Betta ferox I. Schindler & J. Schmidt, 2006
===กลุ่ม B. splendens:===
ปลากัดภาคกลาง (Siamese fighting fish) Betta splendens Regan, 1910
ปลากัดอีสาน Betta smaragdina Ladiges, 1972
ปลากัดภาคใต้ Betta imbellis Ladiges, 1975
ปลากัดตะวันออก Betta siamorientalis Kowasupat, Panijpan, Ruenwongsa & Jeenthong, 2012
ปลากัดมหาชัย Betta mahachaiensis Kowasupat, Panijpan, Ruenwongsa & Sriwattanarothai, 2012
===กลุ่ม B. waseri:===
ปลากัดช้าง Betta pi H. H. Tan, 1998
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลปลากัดกระบี่เพิ่มเติม 
สกุลปลากัด
กัดกระบี่
กัดกระบี่
สิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่น
โครมาติน

โครมาติน เป็นโครงสร้างย่อยของนิวเคลียส โครโมโซม 1 แท่งประกอบด้วยโครมาตินหรือโครมาทิด (Chromatid) ที่เหมือนกันซึ่งเกิดจากการที่โครโมโซมจำลองตัวเองขึ้นมาโดยโครมาตินหรือโครมาทิดทั้งสองจะติดกันตรงส่วนที่เรียกว่า เซนโทรเมียร์ (Centromere)
โครมาทิน หรือ โครมาติน (chromatin) คือ สายของดีเอ็นเอ(DNA)สายยาวเพียงสายเดียวที่พันตัวรอบโปรตีนที่ชื่อ“ฮิสโตน(histone)”เอาไว้ ทำให้รูปร่างของโครมาทิน(chromatin) มีรูปร่างคล้ายลูกปัดที่มีลักษณะเรียงต่อๆกัน โดยมีสายของดีเอ็นเอ (DNA) พันรอบลูกปัดนั้นอยู่ โครมาทิน(chromatin) จึงเป็นสารประเภท “นิวคลีโอโปรตีน (Nucleoprotein)” [มาจากคำว่า Nucleic + Protein ซึ่งดีเอ็นเอ(DNA)เป็นพวก Nucleic acid ส่วนฮิสโตน(histone) เป็นโปรตีน] นอกจากนี้ในโครมาทิน(chromatin)ยังประกอบด้วยโปรตีนที่ไม่ใช่ฮิสโตน (nonhistone)อีกด้วย โดยโครมาทิน(chromatin) จะพบในส่วนของนิวเคลียส เมื่อทำการย้อมสีเซลล์ของเซลล์แบบทั่วๆไป ในส่วนของโครมาทิน(chromatin) จะสามารถติดสีได้ดีและมีรูปร่างคล้ายเส้นใยตาข่าย (chromatin network) ละเอียดๆ จึงทำให้เห็นส่วนของนิวเคลียสได้ชัดเจน โดยโครมาทิน(chromatin)มักพบได้ในช่วงที่เซลล์ไม่มีการแบ่งตัวหรืออยู่ในระยะอินเตอร์เฟส (interphase)
ในการย้อมสีของ โครมาทิน(chromatin) จะติดสีที่มีความเข้มต่างกัน คือในส่วนที่ติดสีเข้มจะเป็นส่วนที่ไม่มียีน(gene)อยู่เลย หรือมีก็น้อยมาก เรียกว่า เฮเทอโรโครมาทิน (heterochromatin) ส่วนที่ย้อมติดสีจาง เรียกว่า ยูโครมาทิน (euchromatin) ซึ่งเป็นส่วนของตำแหน่งของยีน(gene)ในขณะที่เซลล์กำลังมีการแบ่งตัวของเซลล์ ซึ่งถ้าโครมาทิน(chromatin) มีการขดตัวสั้นจนมีลักษณะเป็นแท่งจะเรียกว่า โครโมโซม(chromosome)และเมื่อโครโมโซม(chromosome)ได้จำลองตัวเองจนมีลักษณะเป็นเส้นคู่ จะเรียกว่า โครมาทิด หรือ โครมาติด (chromatid)
อณูพันธุศาสตร์
ปลากัดหัวโม่งจันทบุรี

ปลากัดหัวโม่งจันทบุรี หรือ ปลากัดหัวโม่ง'   ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ย่อย Macropodusinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae)
มีรูปร่างคล้ายปลากัดภูเขา (B. pugnax) ซึ่งเป็นปลากัดจำพวกอมไข่ (Mouthbrooder) เหมือนกัน  ปลากัดหัวโม่งมีตัวโต ปลายปากแหลม ครีบทุกครีบใสโปร่งแสง ลำตัวสีเขียวอ่อน มีแถบสีดำพาดตามความยาวลำตัว 3 แถบ ตากลมโตสีเหลือง มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร ปลาตัวผู้เครื่องครีบทุกครีบและแหลมยาวกว่าตัวเมีย ตัวเมียไม่มีจุดไข่นำเหมือนปลากัดประเภทก่อหวอด
พบกระจายโดยทั่วไป ในประเทศไทยบริเวณลำธารน้ำตกแถบภาคตะวันออก  โดยสภาพของน้ำที่พบจะมีค่าความเป็นกรด-ด่าง (pH) ประมาณ 7-7.5 นอกจากนั้นยังพบได้ในแหล่งน้ำสภาพเดียวกันของประเทศกัมพูชา
เป็นปลาที่ไม่มีพฤติกรรมดุร้าย ก้าวร้าวเหมือนปลากัดจำพวกก่อหวอด จึงสามารถเลี้ยงรวมกันได้หลายตัว ปัจจุบัน สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในที่เลี้ยง
==ปลากัดที่พบในประเทศไทย==
===กลุ่ม B. picta:===
ปลากัดอมไข่กระบี่ Betta simplex Kottelat, 1994
===กลุ่ม B. pugnax:===
ปลากัดปีนัง Betta pugnax Cantor, 1849
ปลากัดหัวโม่งจันทบุรี Betta prima Kottelat, 1994
ปลากัดอมไข่สงขลา Betta ferox I. Schindler & J. Schmidt, 2006
===กลุ่ม B. splendens:===
ปลากัดภาคกลาง (Siamese fighting fish) Betta splendens Regan, 1910
ปลากัดอีสาน Betta smaragdina Ladiges, 1972
ปลากัดภาคใต้ Betta imbellis Ladiges, 1975
ปลากัดตะวันออก Betta siamorientalis Kowasupat, Panijpan, Ruenwongsa & Jeenthong, 2012
ปลากัดมหาชัย Betta mahachaiensis Kowasupat, Panijpan, Ruenwongsa & Sriwattanarothai, 2012
===กลุ่ม B. waseri:===
ปลากัดช้าง Betta pi H. H. Tan'', 1998
==อ้างอิง==
==  แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลปลากัดหัวโม่งจันทบุรี
สกุลปลากัด
กัดหัวโม่ง
กัดหัวโม่ง
กัดหัวโม่ง
กัดหัวโม่ง
ปลากัดช้าง

ปลากัดช้าง หรือ ปลากัดน้ำแดง'  ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae)
มีรูปร่างป้อมสั้น ครีบหลังยาว ครีบท้องเป็นเส้นยาว ครีบก้นยาว ปลายครีบเรียวยาว ครีบหางค่อนข้างใหญ่ หัวโต ปากกว้าง เกล็ดใหญ่ ส่วนหัวละลำตัวมีสีน้ำตาลอ่อนหรือสีน้ำตาลแดง มีลายใต้คางซึ่งมีลักษณะเหมือนสัญลักษณ์พาย (π) อันเป็นที่มาของชื่อวิทยาศาสตร์ ใต้ขอบตาเป็นสีส้มเข้มในตัวผู้ ครีบสีจางมีเหลือบสีเขียวอ่อน ปากสีคล้ำ มีรอยสีคล้ำเป็นรูปโค้งและมีแถบ 2 แถบติดกันที่ใต้คางและริมฝีปากล่าง
นับเป็นหนึ่งในปลากัดอมไข่ ที่พบได้ในประเทศไทย จัดเป็นชนิดที่ใหญ่ที่สุด โดยสามารถโตเต็มที่ได้ถึง 12 เซนติเมตร แต่เฉลี่ยทั่วไป 9 เซนติเมตร ซึ่งนับว่าใหญ่ที่สุดด้วยในบรรดาปลากัดทั้งหมดที่พบในประเทศไทย พบในป่าพรุโต๊ะแดง จังหวัดนราธิวาส ของประเทศไทย โดยอาศัยในน้ำที่มีสีชาหรือสีแดง อันเกิดจากการทับถมของซากพืชเป็นเวลานาน และมีค่าความเป็นกรดเป็นด่างค่อนข้างต่ำ (ประมาณ pH 5-6) เป็นปลาที่ไม่ดุร้าย ก้าวร้าว เหมือนพวกปลากัดประเภทก่อหวอด จึงสามารถเลี้ยงรวมกันได้หลาย ๆ ตัว
สถานภาพเป็นปลาที่ถูกคุกคามทางด้านถิ่นที่อยู่อาศัยในธรรมชาติ จัดเป็นปลาเฉพาะถิ่น ปัจจุบัน สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในสถานที่เลี้ยง
==ปลากัดที่พบในประเทศไทย==
===กลุ่ม B. picta:===
ปลากัดอมไข่กระบี่ Betta simplex Kottelat, 1994
===กลุ่ม B. pugnax:===
ปลากัดปีนัง Betta pugnax Cantor, 1849
ปลากัดหัวโม่งจันทบุรี Betta prima Kottelat, 1994
ปลากัดอมไข่สงขลา Betta ferox I. Schindler & J. Schmidt, 2006
===กลุ่ม B. splendens:===
ปลากัดภาคกลาง (Siamese fighting fish) Betta splendens Regan, 1910
ปลากัดอีสาน Betta smaragdina Ladiges, 1972
ปลากัดภาคใต้ Betta imbellis Ladiges, 1975
ปลากัดตะวันออก Betta siamorientalis Kowasupat, Panijpan, Ruenwongsa & Jeenthong, 2012
ปลากัดมหาชัย Betta mahachaiensis Kowasupat, Panijpan, Ruenwongsa & Sriwattanarothai, 2012
===กลุ่ม B. waseri:===
ปลากัดช้าง Betta pi H. H. Tan'', 1998
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
รูปและข้อมูลปลากัดน้ำแดง
สกุลปลากัด
กัดน้ำแดง
กัดน้ำแดง
กัดน้ำแดง
สิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่น
สัตว์ที่พบในประเทศไทย
ตากิตุส

ปูบลิอุส (หรือ กาอิอุส) กอร์เนลิอุส ตากิตุส (Pvblivs (Gaivs) Cornelivs Tacitvs; ประมาณ ค.ศ. 56 - ค.ศ. 117) เป็นชาวโรมันและนักประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิโรมันผู้บันทึกเหตุการณ์ต่าง ๆ ในสมัยโรมัน อาทิ เหตุการณ์ระเบิดของภูเขาไฟวิสุเวียส ตากิตุสเป็นหนึ่งในนักประวัติศาสตร์ของโรมที่โด่งดัง โดยบันทึกต่าง ๆ ของเขาเป็นภาษาละติน
นักเขียนชาวโรมัน
นักประวัติศาสตร์ชาวโรมัน
อาร์ม

อาร์ม เป็นเครื่องประดับจากการ์ตูนเรื่อง อิทธิฤทธิ์พิชิตมายา มีพลังในด้านต่างๆ เป็นอาวุธต่างๆมี 8 ชนิด (เอาฝ่ายเชส ไนท์ ควีน คิง)
1.การ์เดี่ยน อาร์ม - เป็นอาร์มเรียกผู้พิทักษ์ได้ มี
1.หมายเลข 1 ตุ๊กตาอัศวิน (แฟนธ่อม)
2.หมายเลข 2 เลมเลส (แฟนธ่อม)
3.หมายเลข 3 มนุษย์ซากไม้ (แฟนธ่อม)
4.หมายเลข 4 สามารถแหวกมิติได้(แฟนธ่อม)
5.หมายเลข 5 เด้ดดราก้อน (แฟนธ่อม)
6.หมายเลข 6 ตุ๊กตากระต่าย (แฟนธ่อม)
7.หมายเลข 7 ตุ๊กตานักมายากล (แฟนธ่อม)
8.หมายเลข 8 ปลาวาฬหิน (แฟนธ่อม)
9.หมายเลข 9 หุ่นขอนไม้ (แฟนธ่อม)
10.หมายเลข 10 หัวกะโหลกในชุดคุมดำ (แฟนธ่อม)
11.บอดี้ ไอ (เปตะ)
12.อะคันทังก้า (ฮาโลวีน)
13.โคกาโตริส (โรรัน)
14.ไบรดิ้งเบิร์ด (วีเซิ่ล)
15.เปรินตัน (เอียน)
16.ไนท์แมร์ (แมจิคัลโล)
17.ทรัมพ์โซลเยอร์ล (แมจิคัลโล)
18.ฟาสตี้ โตคารอน (พีนอคคีออน)
19.กังฟู ฟร้อก (โคงะ)
20.โทลเปดีเน่ (กาเรี่ยน)
21.โกกอน (แคนดีส)
22.ลาเมีย (แคนดีส)
23.เด๊ธ (อัช)
24.ออคโทปัส (เดียน่า)
25.ฟินิกซ์ (มาสเตอร์/โอ๊ป)
26.เทียมัต (มาสเตอร์/โอ๊ป)
2.เวพอน อาร์ม
1.
ปีสาม

ในโรงเรียนที่อังกฤษและเวลส์ ปีสาม เป็นปีการศึกษาที่สาม หลังจาก รีเซ็ปชั่น ช่วงอายุของเด็ก อยู่ระหว่าง 7 - 8 ปี นี่เป็นปีการศึกษาแรกของช่วงชั้นที่ 2
ใน ไอร์แลนด์เหนือ และสกอตแลนด์ ป.3 (P3) เป็นปีที่สองของ การศึกษาภาคบังคับ และโดยปกติ นักเรียนในชั้นนี้ มีอายุ 6 - 7 ปี
ปีการศึกษา
กลุ่มภาษานูริสถาน

กลุ่มภาษานูริสถาน (Nuristani languages) เป็นกลุ่มย่อยของกลุ่มภาษาอินโด-อิเรเนียน ใช้พูดในอัฟกานิสถานและบริเวณใกล้เคียง
== ประวัติศาสตร์ ==
เริ่มมีการกล่าวถึงกลุ่มภาษานูริสถานครั้งแรกเมื่อพุทธศตวรรษที่ 24 ชื่อเก่าของบริเวณที่ใช้ภาษานี้คือกาฟิริสถาน และเรียกภาษาที่ใช้ในเขตนั้นว่าภาษากาฟิริสถาน ต่อมาจึงถูกแทนที่ด้วยคำว่านูริสถานซึ่งหมายถึงดินแดนแห่งแสงสว่าง
มุมมองในปัจจุบันจัดให้กลุ่มภาษานูริสถานเป็นสาขาเอกเทศของกลุ่มภาษาอินโด-อิเรเนียน แต่บางครั้งถือว่าเป็นกลุ่มภาษาอิหร่านที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาที่อยู่ใกล้เคียงคือกลุ่มภาษาดาร์ดิก ดูเหมือนว่าผู้พูดภาษานี้เข้ามาอยู่ในบริเวณปัจจุบันไม่นานนักและไม่เคยเคลื่อนย้ายลงมาถึงบริเวณที่เป็นรัฐปัญจาบ
กลุ่มภาษานี้ใช้โดยชนเผ่าในบริเวณเทือกเขาฮินดูกูซ และไม่เคยเคลื่อนย้ายไกลออกไปจากบริเวณนี้ เทือกเขานี้อยู่ทางชายแดนด้านตะวันออกเฉียงเหนือของอัฟกานิสถานและตะวันตกเฉียงเหนือของปากีสถาน ภาษาในกลุ่มนี้เสี่ยงที่จะเป็นภาษาตายเพราะมีผู้พูดน้อยลง
กลุ่มภาษานูริสถานมี 5 ภาษา แบ่งย่อยได้เป็นหลายสำเนียง สำเนียงหลักได้แก่ สำเนียงกาตา-วิรี สำเนียงกัมวิรีและ สำเนียงไว-อลา ผู้พูดในปากีสถาน ส่วนใหญ่พูดสำเนียงกัมวิรี ภาษาเหล่านี้ได้รับอิทธิพลจากกลุ่มภาษาดาร์ดิกมากจนบางครั้งจัดให้อยู่ในกลุ่มเดียวกัน
Georg Mergenstierne กล่าวว่าบริเวณไครัลเป็นบริเวณที่มีความหลากหลายทางภาษามากบริเวณหนึ่งของโลก แม้ว่าภาษาโควาร์จะเป็นภาษาหลักของบริเวณไครัลแต่ก็มีภาษาอื่นใช้พูดในบริเวณนี้ เช่น ภาษากาลาชา-มุน ภาษาปาลูลา ภาษาดาเมลี ภาษาคาร์วา-บาตี กลุ่มภาษานูริสถาน ภาษายิดคา ภาษาบูรุสชานสกี ภาษาคูชาร์ ภาษาวาคี ภาษาคีร์กิซ ภาษาเปอร์เซียภาษาปาทาน ภาษาเหล่านี้ส่วนใหญ่ไม่มีภาษาเขียนโดยใช้ภาษาอูรดูหรือภาษาเปอร์เซียเป็นภาษาเขียนแทน
== รายชื่อภาษาในกลุ่มนี้ ==
ภาษาอัสกุนุ มีผู้พูด 2,000 คน
ภาษากัมกาตา-วิรี มีสำเนียงกาตาวิรี สำเนียงกัมวิรี และสำเนียงมุมวิรี มีผู้พูดรวม 24,000 คน
ภาษาวาซิ-วารี มีผู้พูด 2,000 คน
ภาษาเตรกามี มีผู้พูด 1,000 คน
ภาษากาลาซา-อลา มีผู้พูด 2,000 คน
== อ้างอิง ==
Decker, Kendall D. (1992) Languages of Chitral http://www.ethnologue.com/show_work.asp?id=32850
Morgenstierne, Georg (1926) Report on a Linguistic Mission to Afghanistan. Instituttet for Sammenlignende Kulturforskning, Serie C I-2. Oslo. ISBN 0-923891-09-9
Jettmar, Karl (1985) Religions of the Hindu Kush ISBN 0-85668-163-6
J. P. Mallory, In Search of the Indo-Europeans: Language, Archaeology and Myth, Thames and Hudson, 1989.
James P. Mallory & Douglas Q. Adams, "Indo-Iranian Languages", Encyclopedia of Indo-European Culture, Fitzroy Dearborn, 1997.
SIL International Ethnologue [http://www.ethnologue.com/show_family.asp?subid=90795 Nuristani Languages
* Kamviri, a Language of Afghanistan
* Kati, a Language of Afghanistan
* Prasuni, a Language of Afghanistan
Strand, Richard F. (1973) "Notes on the Nûristânî and Dardic Languages." Journal of the American Oriental Society, 93.3: 297-305.
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Reiko and Jun's Japanese Kalash Page
Hindi/Urdu-English-Kalasha-Khowar-Nuristani-Pashtu Comparative Word List
Richard Strand's Nuristân Site  This site is the primary source on the linguistics and ethnography of Nuristân and neighboring regions, collected and analyzed over the last forty years by the leading scholar on Nuristân.
ภาษาในเอเชียใต้
ตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน
กลุ่มภาษาโอคุซ

กลุ่มภาษาโอคุซ เป็นกิ่งย่อยของกลุ่มภาษาเตอร์กิกที่มีผู้พูดประมาณ 108 ล้านคน สามภาษาที่มีผู้พูดมากที่สุดคือภาษาตุรกี, ภาษาอาเซอร์ไบจาน และภาษาเติร์กเมน ซึ่งรวมแล้วมีผู้พูดมากกว่า 95%
มะห์มูด อัลกาชเฆาะรี นักวิชาการชาวคารา-คานิด ผู้มีชีวิตอยู่ในศตวรรษที่ 11 กล่าวว่า ภาษาโอคุซเป็นภาษาที่เรียบง่ายที่สุดในภาษาเตอร์กิกทั้งหมด
==คำศัพท์==
คำว่า "โอคุซ" กล่าวถึงกิ่งของกลุ่มภาษาเตอร์กิกทั่วไปแถบตะวันตกเฉียงใต้ โดยอิงถึงชาวเติร์กโอคุซที่อพยพมาจากเทือกเขาอัลไต ถึงเอเชียกลางในศตวรรษที่ 8 และขยายไปถึงตะวันออกกลางกับคาบสมุทรบอลข่าน
==การจัดหมวดหมู่==
ในปัจจุบัน กลุ่มภาษาโอคุซถูกแบ่งออกเป็นสามหมวดหมู่ตามรูปแบบและภูมิประเทศ: ตะวันตก, ตะวันออก และใต้
อีกสองภาษาคือ ภาษาตาตาร์ไครเมียและภาษาอูรุม เป็นกลุ่มภาษาเคียปชัก แต่ได้อิทธิพลจากกลุ่มภาษาโอคุซอย่างมาก
ภาษาเปเชเนกที่สูญพันธุ์ไปแล้วน่าจะอยู่ในกลุ่มนี้ แต่ไม่ค่อยมีการพบเอกสารบันทึก และเป็นเรื่องยากที่จะกำหนดให้อยู่ในวงศ์โอคุซ; ดังนั้น ภาษานี้มักถูกรวมไว้ในการจัดหมวดหมู่ด้วย
== ลักษณะทางภาษาศาสตร์ ==
กลุ่มภาษาโอคุซมีลักษณะที่คล้ายกัน ซึ่งทำให้นักภาษาศาสตร์จัดให้อยู่ในกลุ่มเดียวกัน คุณลักษณะบางส่วนแบ่งมาจากกลุ่มภาษาเตอร์กิกอื่น ๆ และอีกส่วนมีเฉพาะวงศ์โอคุซเท่านั้น
===ลักษณะร่วมกับกลุ่มภาษาเตอร์กิกอื่น ๆ===
ไม่มีเสียง h ที่ต้นคำ (พบเฉพาะในภาษาคาลาซ)
ไม่มีการกเครื่องมือ (พบเฉพาะในภาษาซาฮาและภาษาคาลาซ)
=== ลักษณะเฉพาะ ===
เปลี่ยนเสียงกักเป็นเสียงก้องก่อนสระหน้า (เช่น gör- < kör- "เพื่อดู")
ลดเสียง  หลังสระ  (เช่น quru < quruq "แห้ง", sarɯ < sarɯɣ "สีเหลือง")
เปลี่ยนรูปปัจจุบันกาลที่สมบูรณ์จาก -gan เป็น -an
==เปรียบเทียบ==
ความคล้ายคลึงที่เห็นได้ชัดระหว่างกลุ่มภาษาโอคุซอาจสังเกตผ่านประโยค ซึ่งมีคำนามที่มาจากคำกริยาในกรรมรองเป็นจุดเชื่อมระหว่างกริยาหลักกับกริยาช่วย คุณลักษณะนี้สามารถพบได้ในกลุ่มภาษาโอคุซทุกภาษา
นักเติร์กวิทยา Julian Rentzsch ใช้ประโยคนี้ในผลงานที่มีชื่อว่า "Uniformity and diversity in Turkic inceptive constructions":
อังกฤษ: ‘The dead man rose, sat down and began to speak.’
ตุรกี: Ölü doğrulup oturdu ve konuşmaya başladı.
เติร์กเมน: Öli ýerinden galyp oturdy-da, geplemäge başlady.
อาเซอร์ไบจาน: Ölü durub oturdu və danışmağa başladı.
กากาอุซ: Ölü oturdu da bašladï lafetmää.
==ดูเพิ่ม==
ชาวเติร์กโอคุซ
กลุ่มภาษาเตอร์กิก
กลุ่มชนเตอร์กิก
==อ้างอิง==
==สารานุกรม==
ตระกูลภาษาเตอร์กิก
ตระกูลภาษาอัลไต
ตงซา

ตองสา หรือ ตงซา (ཀྲོང་གསར་, Wylie : Krong gsar) อยู่ในภาคกลางของภูฏาน เป็นเมืองหลวงของมณฑลตงซา คำว่าตงซาหมายถึงหมู่บ้านใหม่ เป็นเมืองต้นกำเนิดของราชวงศ์วังชุก ซึ่งปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์นี้เคยเป็นเจ้าเมืองตองสามาก่อน จึงเป็นธรรมเนียมว่ามกุฏราชกุมารของภูฏานต้องได้รับตำแหน่งเจ้าเมืองตองสาก่อนจึงขึ้นครองราชสมบัติ เดิมทีเมืองนี้มีชาวทิเบตอพยพมาอยู่มาก แต่ในที่สุดก็ถูกกลืนทางวัฒนธรรมเป็นชาวภูฏานไปหมด
== สถานที่สำคัญ ==
ตองสาซอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2187 โดยชอกเยล มิงยูร์ เตนปา ซึ่งเป็นคนของท่านซับดรุง นาวัง นัมเกล ภายในซองมีโบสถ์เก่า สร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2086
ไฟล์:Trongsa1.jpg|ถนนสู่ซาร์ปัง ทางตะวันออกของเมือง
ไฟล์:Trongsa Town.jpg|ศูนย์การแพทย์ในตงซา
ไฟล์:TrongsaDzong.jpg|ตองสาซองมองจากด้านบน
== อ้างอิง ==
ประเทศภูฏาน
วัดเขาขุนพนม

วัดเขาขุนพนม  ตั้งอยู่หมู่ที่ 3 ตำบลบ้านเกาะ อำเภอพรหมคีรี จังหวัดนครศรีธรรมราช บริเวณเชิงเขาขุนพนม  เป็นวัดเก่าแก่ สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยอาณาจักรนครศรีธรรมราช ราวพุทธศตวรรษที่ 18 ถึงพุทธศตวรรษที่ 20   มีตำนานท้องถิ่นเล่าขานว่า วัดเขาขุนพนมนี้ เป็นวัดที่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช เสด็จมาประทับ และจำพรรษาในฐานะพระภิกษุ หลังจากสิ้นรัชกาลกรุงธนบุรี เป็นเวลา 43 ปี ตั้งแต่ พ.ศ. 2325 จนกระทั่งเสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 2368  โดยที่ไม่ได้ทรงถูกสำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์ ตามพระราชพงศาวดาร แต่ได้ทรงสับเปลี่ยนพระองค์กับทหารคนสนิทหรือพระญาติ ที่มีรูปพรรณใกล้เคียงกัน 
== อ้างอิง ==

== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เขาขุนพนม
โบราณสถานในจังหวัดนครศรีธรรมราช
สิ่งก่อสร้างในอำเภอพรหมคีรี
หม่อมหลวงเติบ ชุมสาย

หม่อมหลวงเติบ ชุมสาย (25 สิงหาคม พ.ศ. 2456 - พ.ศ. 2529)  เป็นผู้เชี่ยวชาญการทำอาหารไทย และเป็นผู้นำการเผยแพร่อาหารไทยให้มีชื่อเสียงในต่างประเทศ   มีชื่อเสียงจากการจัดรายการโทรทัศน์ "รายการแม่บ้าน" ถ่ายทอดทาง ช่อง 4 บางขุนพรหม และ ช่อง 9 ติดต่อกันนานถึง 20 ปี และเขียนบทความ ถ่ายทอดความรู้เกี่ยวกับการปรุงอาหารไทย ในหนังสือ "คู่มือแม่บ้าน"
หม่อมหลวงเติบ ชุมสาย เป็นบุตรคนที่ 6 ในจำนวน 7 คนของ พระยาสีหศักดิ์สนิทวงศ์ (หม่อมราชวงศ์ถัด ชุมสาย บุตรหม่อมเจ้าประวิช ชุมสาย กับหม่อมเจ้าหญิงสารภี สนิทวงศ์) กับคุณหญิงสีหศักดิ์สนิทวงศ์ (ติ๊ โภคาสมบัติ ธิดาขุนโภคาสมบัติ (เอม) กับนางโภคาสมบัติ (จั่น))  พี่น้องจำนวน 7 คน ได้แก่
หม่อมหลวงติ๋ว ชุมสาย(ญ)
หม่อมหลวงต๋อย ชุมสาย (ช)
หม่อมหลวงต้อย ชุมสาย (ช)
หม่อมหลวงตุ้ย ชุมสาย (ช)
หม่อมหลวงต่อ ชุมสาย (ญ)
หม่อมหลวงเติบ ชุมสาย (ญ)
หม่อมหลวงสีตอง ชุมสาย (ญ)
หม่อมหลวงเติบ ชุมสาย จบชั้นมัธยม 6 จาก โรงเรียนสายปัญญา และมัธยม 8 จาก โรงเรียนราชินีบน ได้รับการปลูกฝัง และประสบการณ์เกี่ยวกับการทำอาหารไทย มาจากทั้งบิดาและมารดา
==ลำดับสาแหรก==
== อ้างอิง ==
ราชสกุลชุมสาย
หม่อมหลวง
บุคคลจากโรงเรียนสายปัญญา ในพระบรมราชินูปถัมภ์
บุคคลจากโรงเรียนราชินีบน
พัวเจี้ยง

พัวเจี้ยง (; ถึงแก่กรรม ค.ศ. 234) เป็นขุนพลรับใช้ภายใต้ขุนศึก ซุนกวน ในช่วงปลาย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เขายังคงรับใช้ในรัฐง่อก๊ก (ก่อตั้งโดยซุนกวน) ในสมัยสามก๊กจนเขาถึงแก่กรรม
ความชอบครั้งสำคัญคือ การรบที่ซอกเขาเจาสัน  ซึ่งพัวเจี้ยงได่ขุดหลุมพลางไว้และจับกวนอูได้ที่นั่นพร้อมด้วยกวนเป๋ง (บุตรบุญธรรม) พัวเจี้ยงได้เอาง้าวของกวนอูมาเป็นอาวุธของตน เป็นผู้ออกรบลวงฮองตง ทหารเอกของพระเจ้าเล่าปี่ให้ตกเข้าไปในที่ล้อมหน้าเมืองอิเหลง แล้วให้ทหารระดมยิงเกาทัณฑ์ ถูกซอกคอฮองตงกลับไปตายที่ทัพหลวง ในที่สุดได้รบพุ่งกับกวนหินบุตรกวนอูตัวต่อตัว ถูกกวนหินฟันตาย กวนหินได้ง้าวของกวนอูจากพัวเจี้ยงคืนไป ตำแหน่งสุดท้ายของพัวเจี้ยง เป็นเจ้าเมืองเซียงหยัง (ซงหยง) และมียศทหารเป็นอิ้วเจียงจวิน (นายพล)
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
Chen, Shou (3rd century). Records of the Three Kingdoms (Sanguozhi).
ขุนพลของง่อก๊ก
ขุนนางของง่อก๊ก
อะโฮะเงะ

thumb
อะโฮะเงะ  หรือ ผมยื่น หมายถึงผมที่มีลักษณะเป็นกระจุกยื่นออกมาจากศีรษะของตัวละครในการ์ตูนญี่ปุ่น คาดว่ามีการเริ่มใช้อะโฮะเงะมาตั้งแต่ พ.ศ. 2496 โดย โอะซุมะ เท็นซุกะ ปัจจุบันอะโฮะเงะพบได้แพร่หลายในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องต่าง ๆ
ศัพท์ในการ์ตูนญี่ปุ่น
โมเอะ

โมเอะ  เป็นศัพท์สแลงในภาษาญี่ปุ่น มีความหมายถึงความรักความชอบหรืออารมณ์ทางเพศที่มีต่อตัวละครในมังงะ อนิเมะ หรือวิดีโอเกม
ที่มาของคำว่า "โมเอะ" ไม่แน่ชัด บางที่กล่าวว่ามาจากชื่อตัวละครในการ์ตูนญี่ปุ่น (เช่น โทโมเอะ โฮตารุ จากเรื่อง เซเลอร์มูน หรือ ซางิซาวะ โมเอะ จากเรื่อง Kyoryu Wakusei)  ในขณะที่บางแห่งกล่าวว่า เกิดจากการเล่นคำจากคำว่า "โมเอรุ"  ที่แปลว่า "เผาไหม้" กล่าวคือตัวละครที่เป็นโมเอะทำให้เกิด "เพลิงพิศวาส" ขึ้นในใจของผู้ชมนั่นเอง
ทามากิ ไซโต (Saitou Tamaki) นักจิตวิทยาผู้ศึกษาพฤติกรรมของโอตากุเห็นว่า โมเอะมีความหมายตรงตัว แปลว่าการ "แตกหน่อ" หรือ "แรกงอก" ของพืช ซึ่งเมื่อนำมาใช้กับคนจะหมายถึงตัวละครเด็กวัยกระเตาะ (มักเป็นผู้หญิง) ที่ยังไม่เติบโตเต็มที่ ต้องพึ่งพาคนอื่น ทำให้ผู้ชมการ์ตูนอยากปกป้องดูแล จนถึงขั้นหลงรักได้ในที่สุด
== อ้างอิง ==
ศัพท์ในการ์ตูนญี่ปุ่น
โมเอะ
ใครฆ่าพระเจ้ากรุงธน

ใครฆ่าพระเจ้ากรุงธน เป็นเรื่องสั้นอิงประวัติศาสตร์ ที่แต่งโดยพลตรีหลวงวิจิตรวาทการ ตีพิมพ์ครั้งแรกใน "เพลินจิตต์รายสัปดาห์" โดยสำนักพิมพ์เพลินจิตต์ ชุด "วิจิตรวรรณกรรม" เมื่อ ประมาณ พ.ศ. 2480  กล่าวถึงประเด็นใหม่ทางประวัติศาสตร์ เกี่ยวกับการปลงพระชนม์สมเด็จพระเจ้าตากสิน
== เรื่องย่อ ==
ในช่วงปลายรัชกาลกรุงธนบุรี  ว่าแท้ที่จริงสมเด็จพระเจ้าตากสินมิได้ถูกสำเร็จโทษที่ป้อมวิชัยประสิทธิ์ ปากคลองบางกอกใหญ่ เมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2325 ตามหลักฐานในพระราชพงศาวดาร แต่ได้ลักลอบเสด็จออกไปประทับที่อื่น โดยได้สับเปลี่ยนตัวกับพระญาติ ชื่อนายมั่น ซึ่งมีรูปพรรณใกล้เคียงกับพระองค์ เป็นผู้ถูกสำเร็จโทษแทน  ส่วนสมเด็จพระเจ้าตากสินพระองค์จริงได้เสด็จสวรรคตหลังจากนั้นอีก 3 ปี เนื่องจากถูกลอบทำร้าย
หลวงวิจิตรวาทการ เขียนถึงที่มาของเรื่องสั้นเรื่องนี้ไว้ตอนต้นของเรื่องว่า เกิดขึ้นระหว่างที่ท่านทำงานเป็นบรรณารักษ์อยู่ที่หอสมุดแห่งชาติได้ประมาณ 6 เดือน และเกิดเหตุการณ์ลึกลับที่หอเอกสารเก่าเกี่ยวกับช่วงปลายรัชกาลของพระเจ้ากรุงธนบุรี จนทำให้ยามเฝ้าหอสมุดลาออกจากงานหลายคน ท่านตัดสินใจมานอนเฝ้าที่หอสมุดด้วยตนเองเพื่อพิสูจน์ความจริง และคืนหนึ่งท่านก็ได้แรงบันดาลใจจากสิ่งลึกลับ ให้เขียนเรื่องสั้นนี้ขึ้นด้วยลายมือของตัวเอง ตามคำบอกเล่าของสิ่งลึกลับนั้น 
ใครฆ่าพระเจ้ากรุงธนรวบรวมพิมพ์เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้น ชื่อ "รวมเรื่องสั้น ใครฆ่าพระเจ้ากรุงธน"  โดยสำนักพิมพ์สร้างสรรค์บุ๊คส์ เมื่อ พ.ศ. 2544 โดยเป็นการตีพิมพ์ครั้งที่ 6 ประกอบด้วยเรื่องสั้นอิงประวัติศาสตร์ ของหลวงวิจิตรวาทการ จำนวน 40 เรื่อง แบ่งเป็นสองเล่ม เล่มละ 20 เรื่อง ชื่อชุด "ใครฆ่าพระเจ้ากรุงธน" และ "ครุฑดำ"
== ดูเพิ่ม ==
ผู้อยู่เหนือเงื่อนไข?
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
นวนิยาย
โกลกาตา

โกลกาตา (; কলকাতা) หรือชื่อเดิม แคลคัตตา (Calcutta) เป็นเมืองหลวงของรัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำฮุกลี ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ เมืองนี้มีจำนวนประชากร 4,580,544 คน (พ.ศ. 2544) ซึ่งหากนับรวมในเขตเมืองรอบนอกด้วยก็จะมีจำนวนมากกว่า 14 ล้านคน ทำให้เมืองนี้เป็นกลุ่มเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 3 และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 4 ของประเทศ
โกลกาตาเคยเป็นเมืองหลวงของอินเดียในสมัยการปกครองของอังกฤษ จึงทำให้เมืองนี้เป็นศูนย์กลางการศึกษาสมัยใหม่ วิทยาศาสตร์ วัฒนธรรม และการเมือง (จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2454 ได้มีการย้ายเมืองหลวงไปนิวเดลี) โดยถือเป็นเมืองหนึ่งที่มีระบบระบายน้ำเก่าแก่ที่สุดในโลก ด้วยมีอายุกว่า 150 ปี อย่างไรก็ตาม โกลกาตาประสบกับภาวะชะงักงันทางเศรษฐกิจเป็นเวลานานติดต่อกันหลายปีหลังจากอินเดียได้รับเอกราชในปี พ.ศ. 2490 ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา การฟื้นฟูและการกระตุ้นเศรษฐกิจก็ได้นำไปสู่ความเจริญเติบโตของเมืองอย่างเต็มที่ แต่ก็เช่นเดียวกับเมืองใหญ่แห่งอื่น ๆ ในอินเดีย โกลกาตาต้องเผชิญกับปัญหาเมืองต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นปัญหาความยากจน ปัญหามลภาวะ ปัญหาการจราจรติดขัด เป็นต้น นอกจากนี้ โกลกาตายังมีชื่อเสียงด้านประวัติศาสตร์การปฏิวัติ ตั้งแต่การเรียกร้องเอกราชของอินเดีย ไปจนถึงขบวนการฝ่ายซ้ายและสหภาพการค้าต่าง ๆ อีกด้วย
เป็นไปได้ว่าชื่อโกลกาตาและ "แคลคัตตา" นั้นอาจจะมาจาก กาลิกาตา ซึ่งเป็นหนึ่งในหมู่บ้านสามแห่ง (กาลิกาตา สุตนุติ และโคพินทปุระ) ในพื้นที่แถบนี้ก่อนการเข้ามาของอังกฤษ ซึ่งสันนิษฐานว่า "กาลิกาตา" นั้นเป็นรูปในภาษาอังกฤษของคำว่า กาลีเกษตร ("ดินแดนของพระแม่กาลี") หรือมาจากคำในภาษาเบงกอลว่า กิกิลา ("ที่ราบ")  หรืออาจมีต้นกำเนิดจากคำพื้นเมืองที่ใช้เรียกชื่อคลองธรรมชาติสายหนึ่ง คือ คาล ตามด้วย กัตตา แม้ว่าในภาษาเบงกอลซึ่งเป็นภาษาของท้องถิ่นจะเรียกชื่อเมืองนี้ว่า "โกลกาตา" มาตลอด แต่ชื่อภาษาอังกฤษของเมืองก็เพิ่งถูกเปลี่ยนจาก "แคลคัตตา" เป็น "โกลกาตา" ตามการออกเสียงในภาษาดังกล่าวเมื่อปี พ.ศ. 2544 นี้เอง บางคนมองว่านี่เป็นหนึ่งในการเคลื่อนไหวเพื่อลบล้างสิ่งที่เป็นมรดกตกทอดจากการปกครองของอังกฤษ
== ดูเพิ่ม ==
รถรางในโกลกาตา
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Kolkata Municipal Corporation
Kolkata – Incredible India
City Mayors: Richest cities in the world in 2020 by GDP
 
เมืองหลวงของรัฐและดินแดนสหภาพในประเทศอินเดีย
ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า 4: อาณาจักรกะโหลกแก้ว

ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า 4: อาณาจักรกะโหลกแก้ว (Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull) เป็นภาพยนตร์ภาคที่ 4 ในซีรีส์ของ อินเดียน่า โจนส์ เป็นภาพยนตร์แอ็คชั่น ออกฉายวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 กำกับโดย สตีเวน สปีลเบิร์ก และร่วมเขียนเรื่องโดย จอร์จ ลูคัส อำนวยการสร้างโดย แฟรงก์ มาร์แชล เดนิส แอล. สจ๊วต จอร์จ ลูคัส แคธรีน เคนเนดี ภาพยนตร์เรื่องนี้ถ่ายทำที่เกาะฮาวาย โดยเซ็ตฉากขึ้นมาให้เป็นป่าดงดิบในประเทศเปรู และอีกส่วนหนึ่งของการถ่ายทำคือที่ลอสแอนเจลิส
== เรื่องย่อ ==
ปี 1957 ในช่วง สงครามเย็น อินเดียน่า โจนส์ (แฮร์ริสัน ฟอร์ด) และสหายของเขา แมค (เรย์ วินสโตน) ได้หลบหนีการตามล่าจากสายลับโซเวียตและได้กลับไปยังมหาวิทยาลัยมาร์แชลบ้านเกิดของโจนส์ เพื่อนของเขาที่เป็นหัวหน้าภาควิชาไม่พอใจกับการกระทำครั้งล่าสุดของเขาและไล่เขาออกจากมหาลัย ในระหว่างที่โจนส์เดินทางไปยังเมืองเขาก็พบกับ มัตต์ วิลเลียมส์ (ไชอา เลอบัฟ) และ มาเรียน ราเวนวูด (คาเรน อัลเลน) ต้องเดินทางข้ามโลกเพื่อออกตามหากะโหลกแก้วศักดิ์สิทธิ์ และต้องต่อสู้กับศัตรูคือเหล่าสายลับรัสเซีย ภายใต้การนำทีมของ อีริน่า สปัลโก้ (เคต แบลนเชตต์) ที่ต้องการกะโหลกแก้วมาครอบครองเช่นกันและโจนส์ก็มารู้ทีหลังว่ามัตต์เป็นลูกชายของเขา
== นักแสดง ==
== ภาคต่อ ==
หลังจาก ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า ภาคที่ 4 ออกฉายเมื่อปี 2008 แล้ว ซึ่ง จอร์จ ลูคัส มีแผนการสร้างภาพยนตร์ภาคที่ 5 เมื่อเดือนมิถุนายนที่ผ่านมา มีข่าวลือว่าในภาคต่อไป แฮร์ริสัน และ ไชอา จะออกตะลุยสามเหลี่ยมเบอร์มิวดา บริเวณหนึ่งในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือที่เชื่อกันว่ามีเครื่องบินและเรือหายสาบสูญไปอย่างลึกลับจำนวนมาก ข่าวลือนี้ระบุด้วยว่าภาพยนตร์จะเปิดกล้องในปี 2011 แต่ผู้อำนวยการสร้าง แฟรงก์ มาร์แชลล์ ออกมาปฏิเสธอย่างทัน ว่าโครงการสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ยังอยู่ในขั้นค้นคว้าข้อมูล และยังไม่มีสรุปใดๆ ที่ชัดเจน ข่าวลือดังกล่าวยังมีความเป็นไปได้ เพราะ ไชอา เปิดเผยว่าเขาได้รับการทาบทามเรียบร้อยแล้ว 
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า
ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า 2 ตอน ถล่มวิหารเจ้าแม่กาลี
ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า 3 ตอน ศึกอภินิหารครูเสด
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ
Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull ที่เว็บไซต์ IMDb
Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull ที่เว็บไซต์ Allmovie
Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull (2008) ที่เว็บไซต์ สยามโซน
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2551
ภาพยนตร์อเมริกัน
ภาพยนตร์โลดโผน
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย สตีเวน สปีลเบิร์ก
ภาพยนตร์โดยลูคัสฟิล์ม
ภาพยนตร์ภาคต่อ
ภาพยนตร์โดยพาราเมาต์พิกเจอส์
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในรัฐแคลิฟอร์เนีย
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในประเทศบราซิล
ภาพยนตร์ที่มีฉากในสหรัฐ
ภาพยนตร์ที่มีฉากในประเทศเปรู
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในรัฐนิวเม็กซิโก
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในรัฐฮาวาย
ภาพยนตร์ที่มีฉากในรัฐเนวาดา
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในรัฐคอนเนทิคัต