จักรพรรดิเสียนเฟิง

จักรพรรดิเสียนเฟิง  พงศาวดารไทยเรียก สมเด็จพระเจ้าฮำหอง เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 9 (นับจากจักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อ) แห่งราชวงศ์ชิง เป็นราชโอรสองศ์ที่ 4 ของจักรพรรดิเต้ากวง มีนามเดิมว่า  อ้ายซินเจว๋หลัว  อี้จู่ หรือองค์ชาย อี้จู่  ประสูติเมื่อปี พ.ศ. 2374 (ค.ศ. 1831) ขึ้นครองราชย์ได้ทั้ง ๆ ที่มิใช่รัชทายาทองค์เอกที่วางตัวไว้  แต่ว่าพระองค์สามารถเอาชนะใจพระราชบิดาได้ด้วยการออกล่าสัตว์ และพระองค์ไม่สังหารสัตว์ที่มีลูกอ่อน นอกจากนี้ยังมีคนกล่าวกันว่าพระราชวรกายของพระองค์อ่อนแอมาตั้งแต่ทรงพระเยาว์แล้ว จึงมักประชวรบ่อย ๆ
ขึ้นครองราชย์ในปี พ.ศ. 2393 (ค.ศ. 1850) ทันทีที่จักรพรรดิเต้ากวงสวรรคต ด้วยพระชนมายุ 67 พรรษา ซึ่งในระหว่างที่พระองค์ขึ้นครองราชย์ใหม่ ๆ พระราชประเพณีจีนห้ามจักรพรรดิองค์ใหม่มีมเหสีหรือพระสนม และต้องไว้ทุกข์เป็นเวลานานถึง 27 เดือน แต่ก่อนที่จักรพรรดิเต้ากวงจะสวรรคตมีพระมเหสีองค์แรกแล้ว คือ พระชายาสะโกตา ซึ่งสิ้นพระชนม์ก่อนที่จักรพรรดิเต้ากวงจะสวรรคต เมื่อจักรพรรดิเสียนเฟิงครองราชย์แล้วทรงสถาปนานางสะโกตะเป็น สมเด็จพระจักรพรรดินีเสี่ยวเต๋อเซียน
เมื่อผ่านช่วงไว้ทุกข์ไปแล้ว จึงมีการเลือกพระสนม โดยองค์ประธาน คือ พระนางคังฉินไท่เฟย (康慈皇贵太妃)  พระมเหสีองค์หนึ่งของสมเด็จพระจักรพรรดิเต้ากวง ที่ทรงดูพระราชวังหลัง
ซึ่งพระอัครมเหสีองค์แรกของสมเด็จพระจักรพรรดิเสียงเฟิง คือ พระอัครมเหสีหนิวฮู่ลู่ หรือ ซูอันไทเฮา ซึ่งได้รับการสนับสนุนจาก พระนางคังฉินไท่เฟย
ในสมัยพระองค์เกิดสงครามฝิ่นครั้งที่ 2 ซึ่งส่งผลให้เกาะฮ่องกงตกเป็นของจักรวรรดิอังกฤษโดยสมบูรณ์ และมาเก๊าตกเป็นของโปรตุเกส และกบฏไท่ผิง โดย หง ซิ่วฉวน ซึ่งล้วนแต่ส่งผลต่อความมั่นคงของประเทศและราชวงศ์
จักรพรรดิเสียนเฟิง มีพระมเหสีองค์รองอีกหนึ่งพระองค์ ที่ต่อมามีบทบาทอย่างมากในประวัติศาสตร์ภายหลัง คือ พระมเหสีเย่เฮ่อนาลา หรือ ซูสีไทเฮา
พระองค์สวรรคตในปี พ.ศ. 2404 (ค.ศ. 1861) ด้วยพระชนมายุเพียง 30 พรรษา ด้วยพระโรคที่รุมเร้าจากทรงกลัดกลุ้มในปัญหาของบ้านเมือง  และจักรพรรดิองค์ใหม่ คือ องค์ชายไจ้ฉุน หรือพระนามตอนขึ้นครองราชย์ คือ จักรพรรดิถงจื้อ จักรพรรดิเสียนเฟิงถือเป็นจักรพรรดิพระองค์สุดท้ายของจีนที่มีพระราชอำนาจปกครองบ้านเมืองด้วยพระองค์เองอย่างสมบูรณ์ เพราะในสมัยต่อมา ราชวงศ์ชิงอยู่ภายใต้การปกครองโดยพฤตินัยของผู้สำเร็จราชการมาตั้งแต่นั้น
== พระบรมวงศานุวงศ์ ==
พระราชบิดา: จักรพรรดิเต้ากวัง
พระราชมารดา: จักรพรรดินีเซี่ยวเฉฺวียนเฉิง
ฮองเฮา (皇后)
*จักรพรรดินีเซี่ยวเต๋อเสี่ยน (孝德显皇后)
*จักรพรรดินีเซี่ยวเจินเสี่ยน (孝貞顯皇后) จากสกุลหนิ่วฮู่ลู่ (鈕祜祿)
หวงกุ้ยเฟย (皇貴妃)
*จวงจิ้งหวงกุ้ยเฟย (莊靜皇貴妃) จากสกุลทาทาลา (他他拉)
*ต้วนเค่อหวงกุ้ยเฟย (端恪皇貴妃) จากสกุลถงเจีย (佟佳)
กุ้ยเฟย (贵妃)
*อี้กุ้ยเฟย (懿贵妃) จากสกุลเย่เฮ่อน่าลา (葉赫那拉) ภายหลังได้รับการสถาปนาเป็น สมเด็จพระจักรพรรดินีเสี้ยวชินเสี่ยน (孝欽顯皇后)
*เหวินกุ้ยเฟย (玫貴妃) จากสกุลสูเจีย (徐佳)
*หวั่นกุ้ยเฟย (婉貴妃) จากสกุลสั่วชั่วลั่ว (索綽絡)
พระอัครชายา (妃)
*ลู่เฟย (璷妃) จากสกุลน่าลา (那拉)
*สี่เฟย (禧妃) จากสกุลฉาฮาลา (察哈喇)
*จี๋เฟย (吉妃) จากสกุลหวัง (王)
*ชิ่งเฟย (慶妃) จากสกุลจาง (张)
ผิน (嬪)
*หยุนผิน (雲嬪) จากสกุลอู่เจีย (武佳)
*หรงผิน (容嬪) จากสกุลอีเอ่อร์เกินเจวี๋ยหลัว (伊爾根覺羅)
*สูผิน (璹嬪) จากสกุลน่าลา (那拉)
*อวี้ผิน (玉嬪) จากสกุลน่าลา (那拉)
พระสนมขั้นฉางไจ้ (常在)
*ผิงฉางไจ้ (玶常在) จากสกุลอีเอ่อร์เกินเจวี๋ยหลัว (伊爾根覺羅)
*ฉุนฉางไจ้  (瑃常在)
*ซินฉางไจ้ (鑫常在)
พระราชโอรส
* องค์ชายไจ้ฉุน (載淳,1856–1875) ภายหลังเป็นจักรพรรดิ;พระโอรสในราชเทวีอี้ (พระจักรพรรดินีเสี้ยวชินเสี่ยน ในขณะนั้น)
* องค์ชายไม่ปรากฏพระนาม (1858) หมิ่นจวิ้นอ๋อง(悯郡王)สถาปนาหลังสิ้นพระชนม์;พระโอรสในพระนางเหวินกุ้ยเฟย
พระราชธิดา
* องค์หญิงกู้หลุนหรงอันกงจวู่ (荣安固伦公主,1855–1874) พระธิดาในพระมเหสีจวงจิ้ง
พระราชธิดาบุญธรรม
*องค์หญิงกู้หลุนหรงโซ่วกงจวู่ (荣寿固伦公主,1854–1924) พระธิดาในองค์ชายอี้ซิน
เสียนเฟิง