pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์

คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ เป็นคณะลำดับที่ 3 ของมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ เปิดทำการเรียนการสอนในระดับปริญญาตรี (สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์) และระดับปริญญาโท ใน 2 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาเอกเศรษฐศาสตร์ธุรกิจ และสาขาวิชาเอกเศรษฐศาสตร์ภาครัฐ
== ประวัติ ==
นับตั้งแต่สถาบันธุรกิจบัณฑิตย์ได้เริ่มเปิดสอนในปี พ.ศ. 2511 และได้พัฒนาเป็นวิทยาลัยโดยมีอาจารย์ ดร.ไสว สุทธิพิทักษ์ เป็นผู้อำนวยการ ภายใต้การกำกับของสภาการศึกษาแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ มีคณะบริหารธุรกิจได้รับการรับรองหลักสูตรและอนุญาตให้เปิดสอนเป็นคณะแรก ในปี พ.ศ. 2513 ต่อมาได้แยกสาขาวิชาการบัญชีออกจากคณะบริหารธุรกิจ จัดตั้งเป็นคณะการบัญชีเป็นคณะวิชาที่ 2 ในปี พ.ศ. 2515
จุดเริ่มต้นของการก่อตั้งคณะเศรษฐศาสตร์ เริ่มขึ้นเมื่อปีการศึกษา 2513 ซึ่งเป็นปีที่เริ่มตั้งวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ เสนอหลักสูตรการเรียนการสอนสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ร่วมกับสาขาวิชานิติศาสตร์ ดำเนินการสอนโดย คณะวิชานิติเศรษฐศาสตร์ ไปยังสภาการศึกษาแห่งชาติเป็นผู้พิจารณาหลักสูตร แต่เนื่องจากหลักสูตรสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ที่เสนอไป เป็นหลักสูตรที่สร้างขึ้นตามนโยบายของวิทยาลัยที่จะให้มีการเรียนการสอนวิชานิติศาสตร์มากกว่าเศรษฐศาสตร์ของมหาวิทยาลัยของรัฐ จึงมีอุปสรรคบางประการเกี่ยวกับการพิจารณาหลักสูตร จึงต้องใช้เวลาพิจารณานานเป็นพิเศษ ต่อมาสภาการศึกษาแห่งชาติได้ขอให้วิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ แยกคณะวิชานิติศาสตร์ออกเป็น 2 คณะ คือ คณะนิติศาสตร์ และคณะเศรษฐศาสตร์ วิทยาลัยจึงได้เสนอหลักสูตรสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ ไปยังสภาการศึกษาแห่งชาติ เมื่อวันที่ 26 มีนาคม 2514 และได้อนุมัติให้เปิดสอนได้ในวันที่ 8 กันยายน 2515 ซึ่งเป็นคณะวิชาที่ 3 ของวิทยาลัยที่เปิดการเรียนการสอน นับถึงปัจจุบันนี้ คณะเศรษฐศาสตร์ได้ผลิตบัณฑิตทางเศรษฐศาสตร์ไปแล้ว 37 รุ่น มหาบัณฑิต 21 รุ่น
ปี พ.ศ. 2553 คณะเศรษฐศาสตร์ได้มีการปรับเปลี่ยนโครงสร้างของคณะ โดยได้นำสาขารัฐประศาสนศาสตร์ เข้ามาร่วมในคณะและได้เปลี่ยนชื่อจากคณะเศรษฐศาสตร์ เป็นคณะเศรษฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์
== สีประจำคณะ ==
สีประจำคณะ ได้แก่ สีเขียว
== หลักสูตร ==
ระดับปริญญาบัณฑิต
หลักสูตรเศรษฐศาสตรบัณฑิต สาขาเศรษฐศาสตร์
ระดับปริญญามหาบัณฑิต
หลักสูตรเศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเอกเศรษฐศาสตร์ธุรกิจ
หลักสูตรเศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเอกเศรษฐศาสตร์ภาครัฐ
== หน่วยงานภายในคณะเศรษฐศาสตร์ ==
สถาบันพัฒนาการศึกษาเศรษฐศาสตร์  (Institute for Development of Economic Education : IDEE) ถูกจัดตั้งขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ จุดประกายความสนใจเรื่องการศึกษาเศรษฐศาสตร์ในประเทศไทย ส่งเสริมสนับสนุนการเรียนรู้เศรษฐศาสตร์ในทุกระดับ และส่งเสริมให้คนไทยได้นำความรู้ความเข้าใจทางด้านเศรษฐศาสตร์ไปใช้ประโยชน์ในการดำเนินชีวิต โดยได้จัดให้มีการอบรมด้านการสอนวิชาเศรษฐศาสตร์ในระดับมัธยมศึกษาให้กับอาจารย์จากโรงเรียนมัธยมทั่วประเทศ และมีการจัดค่ายอบรมความรู้เกี่ยวกับเศรษฐศาสตร์ให้กับนักเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (Econ Junior Camp) เป็นประจำทุกปี รวมทั้งได้มีการจัดพิมพ์วารสารเศรษฐศาสตร์เยาวชน (Econ Junior Journal) เพื่อเผยแพร่ความรู้ทางด้านเศรษฐศาสตร์ไปยังโรงเรียนต่างๆ และภายในมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
== อ้างอิง ==
หนังสืออนุสรณ์มหาบัณฑิตรุ่นที่ 20 บัณฑิตรุ่นที่ 34 ปีการศึกษา 2548
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ 
มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
สถาบันพัฒนาการศึกษาเศรษฐศาสตร์ 
ธุรกิจบัณฑิตย์
มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
หอศิลป์

หอศิลป์ หรือ พิพิธภัณฑ์ศิลปะ (อังกฤษ: Art museum หรือ Art gallery) เป็นบริเวณหรืออาคารที่ใช้ในการแสดงนิทรรศการศิลปะ หอศิลป์มีทั้งแบบที่เปิดให้เข้าชมในลักษณะสาธารณะ หรือหอศิลป์ส่วนตัวที่เปิดให้ชมเฉพาะบุคคลขึ้นอยู่กับการบริหารของเจ้าของอาคาร โดยส่วนมากหอศิลป์จะแสดงภาพเขียน โดยนอกเหนือจากนี้หอศิลป์ยังมีการแสดง ประติมากรรม เฟอร์นิเจอร์ ลายผ้า ภาพพิมพ์ ภาพถ่าย อีกด้วย
ในปัจจุบัน หอศิลป์ได้รับความนิยมใช้เป็นสถานที่จัดงานสังสรรค์ การประชุม และงานสัมมนา
== ลักษณะของหอศิลป์ ==
Museum หรือ Musée  หรือ Pinakothek  ใช้ พิพิธภัณฑ์ เช่น พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ในกรุงปารีส (Musée du Louvre) หรือ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเดิม (Alte Pinakothek) ที่มิวนิก
Museum of Fine Arts ใช้ พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ เช่น พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์แห่งบิลเบา (Bilbao Fine Arts Museum) ในประเทศสเปน
National Museum of Art ใช้ พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติ เช่น พิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งชาติแห่งโรเมเนีย (National Museum of Art of Romania)
Museum of Modern Art ใช้ พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ เช่น พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่แห่งมอสโคว์ (Moscow Museum of Modern Art)
Art Institute ใช้ สถาบันศิลปะ เช่น สถาบันศิลปะแห่งชิคาโก (Art Institute of Chicago)
Gallery ใช้ หอศิลป์ เช่น หอศิลป์แห่งชาติ (วอชิงตัน ดี.ซี.) หรือ หอศิลป์เททบริเตน ในอังกฤษ
Collections ใช้ ห้องแสดงภาพ เช่น ห้องแสดงภาพซอร์น (Zorn Collections) หรือ ห้องแสดงภาพฟิลลิปส์ (Phillips Collection)
Folk Museum ใช้ พิพิธภัณฑ์ศิลปะพื้นบ้าน
== ดูเพิ่ม ==
พิพิธภัณฑสถาน
รายชื่อพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่มีผู้เข้าชมมากที่สุด
รายชื่อพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ใหญ่ที่สุด
== อ้างอิง ==
A Worthwhile Risk? 
พิพิธภัณฑ์
ศิลปะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะและหอศิลป์
เวทีแห่งฝัน วันแห่งศักดิ์ศรี

เวทีแห่งฝัน วันแห่งศักดิ์ศรี (Million Dollar Baby) เป็นภาพยนตร์ดราม่า กำกับ ร่วมสร้าง ทำดนตรีประกอบ นำแสดงโดยคลินต์ อีสต์วูด, ฮิลารี สแวงก์และมอร์แกน ฟรีแมน บทภาพยนตร์เขียนโดย พอล แฮกกิส ดัดแปลงจากเรื่องสั้นของ F.X. Toole นามปากกาของผู้จัดการการต่อสู้และ "คัตแมน" เจอร์รี บอยด์ โดยอยู่ในชื่อดั้งเดิมว่า Rope Burns'' เนื้อเรื่องพิมพ์ใหม่อีกครั้งภายใต้ชื่อภาพยนตร์ในภาษาอังกฤษ เนื้อเรื่องของภาพยนตร์เกี่ยวกับแม็กกี้ (ฮิลารี สแวงก์) เด็กสาวคนหนึ่งที่มีความใฝ่ฝันว่าอยากจะขึ้นชกมวย เธอจึงขอร้องให้แฟรงกี้ ดันท์ (คลินต์ อีสต์วูด) พี่เลี้ยงนักมวยมากประสบการณ์ช่วยสอนมวยให้เธอ แต่เขาปฏิเสธเธอเนื่องจากเขานั้นไม่รับสอนให้ผู้หญิง แต่แล้วด้วยความมุ่งมั่นของแม็กกี้กลับทำให้แฟรงกี้ใจอ่อนและยอมเป็นพี่เลี้ยงให้เธอ จนกระทั่งแม็กกี้ได้ขึ้นสังเวียนเป็นครั้งแรกมิตรภาพของครูและศิษย์จึงเกิดขึ้นผ่านการเล่าเรื่องราวชีวิตของทั้งคู่
เนื้อเรื่องหลักของภาพยนตร์กล่าวถึงชีวิตของคนเราที่จำเป็นต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่เราไม่อยากพบเจอและสิ่งที่ทุกข์ใจ เกี่ยวข้องกับชีวิตของมนุษย์เราที่ไม่มีอะไรแน่นอนในชีวิต ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 7สาขา และได้รับรางวัลมา 4สาขาด้วยกัน ได้แก่ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม และ นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2547
ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์
ภาพยนตร์โดยวอร์เนอร์บราเธอร์ส
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย คลินต์ อีสต์วูด
ภาพยนตร์ที่มีฉากในลอสแอนเจลิส
เบนซิน

เบนซิน สามารถหมายถึง
เครื่องยนต์เบนซิน
แก๊สโซลีน หรือน้ำมันเบนซิน
เบนซีน (Benzene) สารประกอบเคมี
โจวันนี บาลยีโอเน

จิโอวานนิ บากลิโอเน (ภาษาอิตาลี: Giovanni Baglione หรือ Il Sordo del Barozzo) (ค.ศ. 1566 - 30 ธันวาคม ค.ศ. 1643) เป็นจิตรกรสมัยบาโรกสมัยต้นและนักประวัติศาสตร์ศิลปะชาวอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง
==ชีวิต==
จิโอวานนิ บากลิโอเนเป็นลูกศิษย์ของฟรานเชสโค โมเรลลิ (Francesco Morelli) ส่วนใหญ่แล้วบากลิโอเนทำงานเขียนที่โรมโดยเริ่มด้วยลักษณะการเขียนแบบปลายสมับแมนเนอริสม์ และไดัพิมพ์หนังสือสองเล่ม “วัดเก้าวัดในโรม” ในปี ค.ศ. 1639) และ “ชีวิตของจิตรกร, ประติมากร และช่างแกะภาพพิมพ์ (ที่ทำงานระหว่าง ค.ศ. 1566-1642)” ในปี ค.ศ. 1642 หนังสือเล่มที่สองเป็นงานสำคัญทางประวัติศาสตร์เพราะเป็นแหล่งข้อมูลเกี่ยวกับจิตรกรที่พำนักอยู่ในกรุงโรมในสมัยเดียวกับบากลิโอเน
ในบรรดาชีวประวัติที่เขียนบากลิโอเนบันทึกประวัติของคาราวัจโจผู้ที่ไม่ลงรอยด้วยแต่มีอิทธิพลต่อการเขียนของบากลิโอเนมาก คาราวัจโจถูกไล่ออกจากเมืองหลังจากที่บากลิโอเนตั้งข้อกล่าวหาว่าการเล่นเพื่อนเพศเดียวกัน (sodomy) บากลิโอเนเขียนภาพ “ความรักอันศักดิ์สิทธิ์และความรักอันเป็นราคะ” (Sacred Love Versus Profane Love) เป็นการตอบโต้ภาพ “ชัยชนะของความรัก” ของคาราวัจโจ ที่เป็นภาพของเทวดา (ความรักอันศักดิ์สิทธิ์) ยับยั้งคิวปิด (ความรักอันเป็นราคะ) กับปีศาจ (ใบหน้าเป็นของคาราวัจโจ)
บากลิโอเนได้ทำงานในตำแหน่งดีๆ ที่รวมทั้งงานในสำนักของสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 8 และต่อมาสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 งานชิ้นสำคัญเป็นงานจิตรกรรมฝาผนังในมหาวิหารซานตามาเรียมายอเรในกรุงโรมในชาเปลบอร์เกเซ สำหรับวัดซานตามาเรียเดลลอร์โตบากลิโอเนเขียนงานภาพในชาเปลพระแม่มารีเกับเฟเดริโค ซุคคาริ (Federico Zuccari) เป็นภาพฉากชีวิตของพระแม่มารี งานอื่นๆ ที่เขียนให้วัดก็ได้แก่ภาพนักบุญเซบาสเตียน, “พระกระยาหารมื้อสุดท้าย” ที่วัดซานนิโคลาคาเชเร (San Nicola in Carcere), “นักบุญสตีเฟน” ที่มหาวิหารเปรูเจีย, และ “นักบุญแคทเธอริน” ที่โลเรโต  พระสันตะปาปาปอลที่ 5 ประทานบรรดาศักดิ์ให้เป็นขุนนางในตำแหน่ง “อัศวินแห่งพระเยซู” (Order of Christ) สำหรับภาพเขียน “นักบุญปีเตอร์ชุบชีวิตทาบิธา” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1607) สำหรับมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์  นอกจากนั้นบากลิโอเนก็ยังเขียนจิตรกรรมฝาผนังทั้งหมดในท้องพระโรงจุสติเซียในปราสาทเดอิโรสสิ (Rocca dei Rossi) บากลิโอเนเสียชีวิตที่กรุงโรม
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
จิตรกรรมฝาผนัง
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ชีวประวัติของจิโอวานนิ บากลิโอเนที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
ภาพเขียนของจิโอวานนิ บากลิโอเนที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2109
จิตรกรชาวอิตาลี
จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 16
จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 17
จิตรกรสมัยบาโรก
นักเขียนชาวอิตาลี
บุคคลจากโรม
โดเมนีกีโน

โดเม็นนิโค แซมเปียริ หรือ โดเม็นนิชิโน (Domenico Zampieri หรือ Domenichino) (21 ตุลาคม ค.ศ. 1581 - 16 เมษายน ค.ศ. 1641) เป็นจิตรกรสมัยบาโรกชาวอิตาลีของตระกูลการเขียนภาพแบบโบโลนยาในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและภาพเขียนสีน้ำมัน
== ชีวิต ==
โดเม็นนิโค แซมเปียริเกิดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1581 ที่เมืองโบโลนยาในประเทศอิตาลี เป็นบุตรของช่างทำรองเท้า และเริ่มการศึกษาเบื้องต้นกับจิตรกรเฟล็มมิชที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในอิตาลีเดนนิส คาร์ลแวร์ต (Denis Calvaert) หลังจากที่ทะเลาะกับคาร์ลแวร์ตแล้วแซมเปียริก็ออกไปทำงานที่  “Accademia degli Incamminati” หรือหมายความตรงๆ ว่าสถาบันเพื่อการแสวงหาความคิดใหม่ของอันนิบาเล คารัคชี เพราะโดเม็นนิโคตัวเล็กจึงได้รับชื่อเล่นว่า “โดเม็นนิชิโน” (โดเม็นนิโคเล็ก)
โดเม็นนิโคออกจากโบโลนยาไปโรมในปี ค.ศ. 1602 และกลายเป็นผู้ฝึกงานที่มีฝีมือดีที่สุดในความดูแลของอันนิบาเล คารัคชี ขณะที่อยู่ที่โรมโดเม็นนิโคพำนักอยู่กับจิตรกรจากโบโลนยาด้วยกันฟราเชสโค อัลบานิ (Francesco Albani) และ จุยโด เรนิ (Guido Reni) และทำงานเคียงข้างกับจิโอวานนิ ลานฟรังโค (Giovanni Lanfranco) ผู้ต่อมาเป็นคู่แข่งคนสำคัญของโดเม็นนิโค
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
จิตรกรรมฝาผนัง
จิตรกรรมสีน้ำมัน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ชีวประวัติของโดเม็นนิโค แซมเปียริที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
ภาพเขียนของโดเม็นนิโค แซมเปียริที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2124
จิตรกรชาวอิตาลี
จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 16
จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 17
จิตรกรสมัยบาโรก
บุคคลจากโบโลญญา
จิตรกรรมบาโรก

จิตรกรรมบาโรก (Baroque painting) เป็นจิตรกรรมที่เกี่ยวข้องกับขบวนการศิลปะบาโรก ซึ่งเป็นขบวนการที่เกี่ยวข้องกับระบบสัมบูรณนิยมทางการเมือง (absolutism), การปฏิรูปศาสนาซ้อน (Counter Reformation) และการฟื้นฟูโรมันคาทอลิก  แต่ความนิยมของศิลปะบาโรกและสถาปัตยกรรมบาโรกมิได้จำกัดอยู่เพียงในบริเวณที่เป็นโรมันคาทอลิก แต่ยังเผยแพร่และเป็นที่นิยมในบริเวณที่เป็นโปรเตสแตนต์ด้วย
ภาพเขียนที่สำคัญในสมัยบาโรกเริ่มราวปี ค.ศ. 1600 จนตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 17 จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษ 18 ลักษณะของศิลปะแบบบาโรกเป็นศิลปะที่เต็มไปด้วยนาฏกรรม, สีสด และแสงที่จัดและเงามืด ซึ่งตรงกันข้ามกับศิลปะในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาที่มักจะแสดงภาพของเหตุการณ์ก่อนหน้าที่จะเกิดขึ้น ศิลปะบาโรกจะแสดงวินาทีที่เป็นนาฏกรรมมากที่สุดหรือถ้าเป็นได้วินาทีที่เหตุการณ์เกิดขึ้น: ไมเคิล แอนเจโลศิลปินยุคเรอแนซ็องส์สูงสลักเดวิด ยืนวางท่านิ่งก่อนที่จะเข้าต่อสู้กับโกไลแอธ; แต่เดวิดของจัน โลเรนโซ แบร์นีนีในสมัยบาโรกเป็นเดวิดที่กำลังขว้างก้อนหินไปยังโกไลแอธ ศิลปะบาโรกเป็นศิลปะที่มีจุดประสงค์ในการกระตุ้นอารมณ์ผู้ดูแทนที่จะสร้างความสงบทางเหตุผลเช่นในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
ในบรรดาจิตรกรเอกของยุคบาโรกก็ได้แก่การาวัจโจ, แรมบรังด์, ปีเตอร์ พอล รูเบนส์, เดียโก เบลัซเกซ, นีกอลา ปูแซ็ง และโยฮันส์ เวร์เมร์ การาวัจโจมาจากศิลปินเรอแนซ็องส์สูงที่มาใช้ความเป็นจริงในการเขียนตัวแบบและเขียนจากคนจริงและใช้แสงบนตัวแบบบนฉากหลังที่มืด ที่ปูทางไปสู่การเขียนภาพแบบใหม่ จิตรกรรมแบบบาโรกมักจะสร้างความเป็นนาฏกรรมของภาพด้วยการใช้แสงที่ตัดกันเช่นในงานของแรมบรังด์, โยฮันส์ เวร์เมร์ และฌอร์ฌ เดอ ลา ตูร์ ส่วนแอนโทนี แวน ไดค์ ก็เป็นผู้สร้างวิธีการเขียนภาพเหมือนที่มีอิทธิพลโดยเฉพาะในอังกฤษ
ความมั่งคั่งของฮอลแลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ทำให้เกิดการเขียนภาพกันเป็นจำนวนมากที่เป็นภาพเขียนในหัวข้อที่เกี่ยวกับภาพชีวิตประจำวัน, ภูมิทัศน์, ภาพนิ่ง, ภาพเหมือน หรือ จิตรกรรมประวัติศาสตร์  มาตรฐานการเขียนก็สูงขึ้นและจิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์กลายมาเป็นพื้นฐานที่มีอิทธิพลต่อมมาจนกระทั่งถึงยุคสมัยใหม่นิยม
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ศิลปะบาโรก
จิตรกรรมบาโรกแบบฟลานเดอส์
ภาพชุดพระราชินีมารี เดอ เมดิชิ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วินเชนโซ จุสตีนีอานี

มาร์เกเซ วินเชนโซ จุสตีนีอานี (Marchese Vincenzo Giustiniani; 13 กันยายน ค.ศ. 1564 - 27 ธันวาคม ค.ศ. 1637) เป็นนายธนาคารและนักสะสมศิลปะคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 จุสตีนีอานีมีชื่อเสียงในปัจจุบันจากงานสะสมศิลปะที่พาลัซโซจุสตีนีอานี ใกล้ตึกแพนเทียนในกรุงโรมและที่ปาลัซโซของครอบครัวที่บัสซาโนโดยวินเชนโซและพี่ชายเบนเนเดตโต และในการเป็นผู้อุปถัมภ์การาวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 16
บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 17
นักการธนาคารชาวอิตาลี
นักสะสมศิลปะ
บุคคลจากเจโนวา
มัดหมี่

มัดหมี่ เป็นกรรมวิธีการทอผ้าแบบหนึ่ง ที่อาศัยการย้อมเส้นด้ายก่อนการทอ ทั้งที่ย้อมเฉพาะด้ายพุ่งและย้อมด้ายยืน เพื่อให้เมื่อทอผ้าออกม้าเป็นผืนแล้ว เกิดเป็นลวดลายและสีสันตามที่ต้องการ เดิมนั้นนิยมใช้เส้นไหม แต่ปัจจุบันพบการมัดหมี่ทั้งเส้นไหม ฝ้าย และเส้นใยสังเคราะห์
คำว่า "มัดหมี่" มาจากกรรมวิธีการ "มัด" เส้นด้ายเป็นกลุ่ม ๆ ก่อนการย้อมสี ส่วน "หมี่" นั้น หมายถึงเส้นด้าย การมัดหมี่ใช้ขั้นตอนยุ่งยาก ตั้งแต่การเตรียมเส้นด้าย และมัดเพื่อย้อมสีเป็นช่วงๆ กระทั่งได้สีที่ต้องการครบถ้วน ซึ่งต้องย้อมหลายครั้งด้วยกัน ในภาคเหนือนิยมเรียกว่า มัดก่าน ในต่างประเทศนิยมใช้คำว่า ikat ซึ่งเป็นคำศัพท์ภาษาอินโดนีเซีย-มลายู
อาจมีความสับสนระหว่างคำว่า มัดหมี่ และ มัดย้อม ซึ่งพบได้มากในปัจจุบัน กล่าวคือ มัดหมี่ นั้นเป็นการมัดเส้นด้ายเพื่อนำมาใช้ทอ มีหลากสี และมีลวดลายที่ละเอียด ส่วน มัดย้อม นั้น เป็นการนำผ้าสำเร็จมามัดแล้วย้อมสี (มักจะย้อมครั้งเดียว สีเดียว) มีลวดลายขนาดใหญ่ ไม่เน้นลักษณะของลวดลายให้ชัดเจนนัก
ผ้ามัดหมี่พบได้ในหลายภูมิภาคในทวีปเอเชีย (อินเดีย จีน ญี่ปุ่น อินโดนีเซีย ไทย ลาว เป็นต้น) และอเมริกาใต้ (อาร์เจนตินา, เม็กซิโก, กัวเตมาลา เป็นต้น) แต่ชาวตะวันตกมักรู้จักผ้ามัดหมี่ของมลายู-อินโดนีเซีย และเรียก "ikat" ตามไปด้วย
==ผ้ามัดหมี่ในประเทศไทย==
ผ้ามัดหมี่ในประเทศไทยพบได้มากในภาคอีสาน โดยการมัดเป็นลวดลาย เช่น ลายนาค ลายโคม สัตว์ ดอกไม้ ใบไม้ ฯลฯ โดยนิยมมัดเฉพาะเส้นพุ่ง อย่างไรก็ตาม ในหมู่ช่างทอแถบอีสานใต้ เช่น จังหวัดสุรินทร์ มีการทอผ้าที่มัดทั้งด้ายยืนและด้ายพุ่ง เกิดเป็นลายตาราง หรือกากบาท
ผ้าจากการมัดหมี่ อาจทอด้วยกรรมวิธีการทอสองตะกอตามปกติ หรือทอสามตะกอ เพื่อให้ได้ลวดลายในเนื้อผ้าที่ละเอียดเพิ่มขึ้นก็ได้
==แหล่งข้อมูลอื่น==
http://ich.culture.go.th/index.php/th/ich/traditional-craftsmanship/241-craft/75-----m-s 
http://www.qsds.go.th/monmai/cloth_history.php?cloth_id=3 
การทอผ้า
อุมาพร บัวพึ่ง

อุมาพร บัวพึ่ง (28 สิงหาคม พ.ศ. 2497 -  ) นักร้องแผ่นเสียงทองคำพระราชทาน ประจำปี  พ.ศ. 2524 และเสาอากาศทองคำพระราชทาน ประจำปี พ.ศ. 2520   และรางวัลพระพิฆเนศทอง ประจำปี พ.ศ. 2560 ผลงานที่สร้างชื่อเสียงให้เธอเป็นที่รู้จักจนปัจจุบันนี้คือเพลง "หนึ่งหญิงสองชาย" ของจงรัก จันทร์คณา ที่ร้องแก้กับเพลง" หนึ่งใจสองรัก " โดยชรัมภ์ เทพชัย
อุมาพร บัวพึ่ง เริ่มเป็นที่รู้จักการการประกวดร้องเพลงในรายการโทรทัศน์  "คนดังพาเลซ" ของ ยิ่งยง สะเด็ดยาด (ทวิชย์ โปสินธุ์) ทางไทยทีวีสีช่อง 3 เมื่อ พ.ศ. 2514 
มีงานร้องเพลงตามงานคอนเสิร์ตและงานโชว์ตัวต่างๆ และร้องประจำทุกคืนวันเสาร์ที่โรงแรมนิรันดร์แกรนด์ นอกจากนี้เธอยังเป็นครูสอนร้องเพลงอีกด้วย ในปัจจุบัน ยังมีผลงานรับเชิญตามคอนเสิร์ตต่าง ๆ โดยมักจะได้ร่วมงานกับ ชรัมภ์ เทพชัย , ฎากร เทพทอง , พรหมเทพ เทพรัตน์ ในนามของคณะ สุเทพโชว์จูเนียร์ อยู่เสมอ
==เทปแผ่นเสียง (เทปคาสเซ็ท)==
เหตุการณ์รัก
ขวัญหล้า
หลงเพ้อ - กลัวจูบ
โกรธกันทำไม
==อัลบั้มทั้งหมด (จากแผ่นซีดี)==
อัลบั้มชุด รักจากดวงใจ รวม 34 เพลง
อัลบั้มชุด เพลงไทยยอดนิยม คนหน้าเดิม - บัวขาว - รักต้องห้าม - ให้ - ความรักไม่รู้จบ - หนึ่งหญิงสองชาย - เศษเนื้อข้างเขียง - จงรัก - ใครหนอ - HELLO (แบ่งเวลาไปหาฉันบ้าง - สามหัวใจ) - หากรู้สักนิด - หัวใจสลาย - ทาสรัก - คีรีบูนบิน
อัลบั้มชุด สานอดีตเพลงทอง ชุด เชียงรายรำลึก - สามหัวใจ และ ถ้าวันนี้มีเขาอยู่
อัลบั้มชุด เพลงประทับใจ 7-8 บาดหัวใจ - คนหน้าเดิม
อัลบั้มชุด อมตะเพลงทอง คนหน้าเดิม - เศษเนื้อข้างเขียง - จงรัก
อัลบั้มชุด แม่ไม้เพลงไทย หนึ่งหญิงสองชาย - ดาว
อัลบั้มชุด อมตะเพลงลูกกรุง เพชรนํ้าเอก 1-7
อัลบั้มชุด สานตำนานสุนทราภรณ์ ชรัม - อุมาพร
อัลบั้มชุด กลางกรุงสราญ ชุดที่ 4 และ 6
==อ้างอิง==
นักร้องหญิงชาวไทย
นักร้องเพลงลูกกรุง
คยูจังกัก

คยูจังกัก  เป็นหอสมุดหลวงของ ราชวงศ์โชซ็อน ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1776 ตามพระบัญชาของ พระเจ้าช็องโจแห่งโชซ็อน ซึ่งเวลานั้นตั้งอยู่ในบริเวณ พระราชวังชังด็อกกุง ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อหอสมุดแห่งชาติคยูจังกัก หรือหอจดหมายเหตุคยูจังกัก ได้รับการดูแลโดยสถาบันคยูจังกักเพื่อการศึกษาภาษาเกาหลีที่ มหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล ตั้งอยู่ในแขวงชินลิม เขตควันอัก กรุงโซล ทำหน้าที่เป็นคลังเก็บบันทึกประวัติศาสตร์เกาหลีที่สำคัญและเป็นศูนย์กลางสำหรับการวิจัยและตีพิมพ์วารสารประจำปีชื่อ คยูจังกัก
== อ้างอิง ==
สิ่งก่อสร้างในเขตควันอัก
ราชวงศ์โชซ็อน
ห้องสมุด
ลีซาน จอมบัลลังก์พลิกแผ่นดิน

ลีซาน จอมบัลลังก์แผ่นดิน (이산-정조대왕) ยังเป็นที่รู้จักกันในนาม Lee San,Wind of the Palace เป็นละครประวัติศาสตร์ของเกาหลีใต้ปี 2550 นำแสดงโดย อี ซอ-จิน และ ฮัน จี-มิน ออกอากาศทาง เอ็มบีซี ตั้งแต่วันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2550 ถึง 16 มิถุนายน พ.ศ. 2551 ในวันจันทร์และวันอังคาร เวลา 21:55 น. ซีรีส์นี้กำกับโดย อี บย็อง ฮุน ผู้สร้างซีรีส์ทางโทรทัศน์ที่ได้รับรางวัล แดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวง
อี ซอ-จิน และ ฮัน จี-มิน ได้รับการยอมรับจากการแสดงของพวกเขาที่งาน MBC Drama Awards
== นักแสดง ==
ลีซอจิน - ลีซาน/พระเจ้าจองโจ
ฮัน จี-มิน - ซองซงยอน/พระสนมอึยพิน แห่งตระกูลซอง
ลีจงซู -  ปาร์คเทซู (ตัวละครตัวนี้เป็นตัวละครสมมุติที่ได้รับแรงบันดาลใจจาก แพ็ก ดง-ซู สมุหราชองครักษ์ในรัชสมัย พระเจ้าจองโจ)
== อ้างอิง ==
ละครโทรทัศน์ช่องบริษัทกระจายเสียงและแพร่ภาพมุนฮวา‎
หมู่สุสานโคกูรยอ

หมู่สุสานโคกูรยอ (Complex of Goguryeo Tombs) ตั้งอยู่ในประเทศเกาหลีเหนือ โดยสุสานทั้งหมดมี 30 สุสาน ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก (World Heritage) ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2004 (พ.ศ. 2547) พร้อมกับพื้นที่สุสานส่วนที่อยู่ในประเทศจีน โดยสถานที่นี้เป็นมรดกโลกแห่งแรกของเกาหลีเหนือ
== มรดกโลก ==
หมู่สุสานโคกูรยอได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 28 เมื่อปี พ.ศ. 2547 ที่เมืองซูโจว ประเทศจีน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
(i)  - เป็นตัวแทนที่แสดงถึงผลงานชิ้นเอกทีได้ถูกจัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันแสนฉลาด
(ii)  - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(iii)  - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(iv)  - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
== ดูเพิ่ม ==
เมืองหลวงและสุสานของอาณาจักรโคกูรยอโบราณ (Capital Cities and Tombs of the Ancient Goguryeo Kingdom) เป็นพื้นที่ของสุสานโคกูรยอ ส่วนที่อยู่ในประเทศจีน
ห
ห
ห
ห
จักรพรรดิโจวจิ้ง

สมเด็จพระจักรพรรดิจิงตี้ หรือ โจวจิ้งตี้ (ค.ศ. 573 - 581) ทรงเป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 5 และพระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์เป่ยโจว (โจวเหนือ) มีพระนามเดิมว่า อูเหวินเอี๋ยน ต่อมาเปลี่ยนเป็น อูเหวินชาน (Yuwen Chan)
ประสูติเมื่อปี ค.ศ. 573 (พ.ศ. 1116) โดยเป็นพระราชโอรสใน จักรพรรดิโจวเสวียนตี้ เมื่อพระราชบิดาสวรรคตใน
ปี ค.ศ. 579 (พ.ศ. 1122) องค์ชายอูเหวินชานจึงเสด็จขึ้นครองราชย์แทน มีพระนามว่า จักรพรรดิโจวจิงตี้ ขณะพระชนม์เพียง 6 พรรษา
จักรพรรดิโจวจิงตี้ ทรงครองราชย์ได้เพียง 2 ปีเท่านั้น ก็ทรงถูกหยางเจียง ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ และพระบิดาของหยางฮองเฮา ฮองเฮาในจักรพรรดิเสวียนตี้โค่นราชบัลลังก์ พร้อมกับสำเร็จโทษพระองค์ และต่อมาได้สถาปนาตนเองขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์แรกแห่งราชวงศ์สุย มีพระนามว่าจักรพรรดิสุยเหวินตี้
จิ้ง
พระมหากษัตริย์ที่ขึ้นครองราชย์ขณะทรงพระเยาว์
จักรพรรดิโจวเสวียน

จักรพรรดิเซวียนแห่งราชวงศ์โจว หรือ โจวเซวียนตี้ (ค.ศ. 559 - 579) จักรพรรดิองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์เป่ยโจว ทรงพระนามเดิมว่า อวี่เหวินอวิน ประสูติเมื่อ ค.ศ. 559 (พ.ศ. 1102) เป็นพระราชโอรสองค์โตในจักรพรรดิโจวอู่ตี้ เมื่อพระราชบิดาสวรรคต ในปี ค.ศ. 578 อวี่เหวินอวินจึงขึ้นทรงราชย์ ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวเซวียนตี้ เมื่อพระชนม์เพียง 19 พรรษา อูเหวินหยุนทรงเป็นจักรพรรดิที่อ่อนแอที่สุดในราชวงศ์ สวรรคตในปี ค.ศ. 579 (พ.ศ. 1122) ขณะพระชนม์เพียง 20 พรรษาเท่านั้น อวี่เหวินช่านจึงขึ้นครองราชย์ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวจิ้งตี้
เสวียน
จักรพรรดิจิง

จักรพรรดิจิงตี้ (Jing Di) สามารถหมายถึง
จักรพรรดิฮั่นจิงตี้ แห่งราชวงศ์ฮั่น (156  - 141 ปีก่อนคริสตกาล)
จักรพรรดิโจวจิ้งตี้ แห่งราชวงศ์โจวเหนือ (เป่ยโจว) (ค.ศ. 579 - 581)
Emperor Jing
จ
จักรพรรดิจีน
จักรพรรดิโจวอู่

thumb
จักรพรรดิอู่แห่งราชวงศ์โจว หรือ โจวอู่ตี้ (ค.ศ. 543 - 578) จักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์เป่ยโจว ทรงพระนามเดิมว่า "อวี่เหวินยง" (Yuwen Yong) ประสูติเมื่อ ค.ศ. 543 (พ.ศ. 1086)
ทรงเป็นบุตรชายคนที่ 4 ของ อวี่เหวินไท่ (Yuwen Tai) ขุนพลแห่งราชวงศ์วุยตะวันตก เมื่อพระเชษฐา(พี่ชาย)คือ จักรพรรดิโจวหมิงตี้"อวี่เหวินอวี้" สวรรคตในปี ค.ศ. 560 (พ.ศ. 1103) อวี้เหวินยง พระราชอนุชาจึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวอู่ตี้ (ค.ศ. 560 - 578) ขณะพระชนมายุเพียง 17 พรรษา
ในปี ค.ศ. 572 (พ.ศ. 1115) ทรงล่อ ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน คือ อวี่เหวินฮู่ มาสังหาร และทรงจัดระเบียบทหารใหม่ ทำให้ทหารมีระเบียบวินัยและเข้มแข็งมากขึ้น ในปี ค.ศ. 577 ทรงนำกองทัพบุกขยี้และยึด ราชวงศ์เป่ยฉี
ในปี ค.ศ. 578 สวรรคตระหว่างรบ ขณะพระชนม์ได้ 35 พรรษาทำให้ อวี่เหวินอวิน(บุตรชาย) ขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวเซวียนตี้
เรื่องราวของจักรพรรดิโจวอู่ตี้หรืออวี่เหวินยงนั้นยังถูกนำมาสร้างเป็นละครอีกด้วยอาทิ เช่น ศึกรักสะท้านแผ่นดิน (Lan Ling Wang 2013), ศึกรักลิขิตสวรรค์ (Princess of Lanling 2016), ตำนานสกุลตู๋กู (The Legend of Dugu 2018) และ ตู๋กูฮองเฮา (Queen Dugu 2018)
== พระบรมวงศานุวงศ์ ==
พระราชบิดา: อวี่เหวินไท่
พระราชมารดา:เหวินเซวียนฮองเฮา/ชื่อหนูไทเฮา
พระเชษฐาและพระอนุชา
* อวี่เหวินอวี้
* อวี่เหวินเจิ่น
* อวี่เหวินเจวี๋ย
พระเชษฐภิคินี
* องค์หญิงเซียงหยาง
พระมเหสีและพระสนม
* อาสือน่าฮองเฮา
พระราชโอรส
* อวี่เหวินอวิน
อู่
ฟรันส์ ฮัลส์

ฟรันส์ ฮัลส์ (Frans Hals; ประมาณ ค.ศ. 1582 – 26 สิงหาคม ค.ศ. 1666) เป็นจิตรกรชาวดัตช์ในสมัยยุคทองของเนเธอร์แลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ฮัลส์มีชื่อเสียงในการเขียนภาพเหมือนและการใช้ฝีแปรงที่อิสระและเป็นผู้นำวิธีการเขียนที่มีชีวิตชีวามาสู่ศิลปะดัตช์ และเป็นผู้มีบทบาทในการวิวัฒนาการการเขียนภาพเหมือนของกลุ่มคนในคริสต์ศตวรรษที่ 17
== ชีวิต ==
ฟรันส์ ฮัลส์ เกิดเมื่อราว ค.ศ. 1582 หรือ ค.ศ. 1583 ที่เมืองแอนต์เวิร์ป ประเทศเนเธอร์แลนด์ (ปัจจุบันอยู่ในประเทศเบลเยียม) ครอบครัวของฮัลส์ก็เช่นเดียวกับครอบครัวอื่นที่หลบหนีออกจากแอนต์เวิร์ประหว่างการเสียเมืองแอนต์เวิร์ป (Fall of Antwerp, 1584–1585) จากเนเธอร์แลนด์ของสเปนไปฮาร์เลมที่ฮัลส์อาศัยอยู่จนตลอดชีวิต ฮัลส์ได้รับการศึกษาทางศิลปะจากจิตรกรชาวเฟลมิชที่หลบหนีมาอีกคนหนึ่งกาเริล ฟัน มันเดอร์ (Karel van Mander) ที่ได้รับอิทธิพลจากลัทธิจริตนิยม แต่ไม่เห็นได้ชัดในภาพเขียน
เมื่ออายุได้ 27 ปีฮัลส์ก็ได้เป็นสมาชิกของสมาคมช่างนักบุญลูกา และเริ่มทำงานเป็นช่างซ่อมศิลปะสำหรับเทศบาลเมือง ฮัลส์ซ่อมภาพในงานสะสมขนาดใหญ่ที่กาเริล ฟัน มันเดอร์ บรรยายในหนังสือ "หนังสือจิตรกรรม" (Het Schilder-Boeck) ที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1604 งานที่เด่นคืองานของเคร์ตเคิน โตต ซินต์ ยันส์ (Geertgen tot Sint Jans), ยัน ฟัน สโคเริล (Jan van Scorel) และยัน โมสตาร์ต (Jan Mostaert) ที่แขวนอยู่ที่วัดเซนต์จอห์นในฮาร์เลม งานซ่อมภาพเขียนเป็นงานที่เมืองฮาร์เลมเป็นผู้จ่ายค่าจ้าง เพราะงานเขียนทางศาสนาทั้งหมดถูกยึดหลังจากเกิดการทำลายรูปเคารพ แต่งานเขียนทั้งหมดมิได้เป็นของเมืองฮาร์เลมอย่างเป็นทางการจนกระทั่งปี ค.ศ. 1625 หลังจากที่ผู้อาวุโสของเมืองตัดสินความเหมาะสมของภาพที่จะเป็นเจ้าของ งานที่เหลือถูกตัดสินว่าเป็นโรมันคาทอลิกเกินไปและถูกขายให้แก่กอร์เนลิส กลาสส์ ฟัน วีริงเงิน (Cornelis Claesz van Wieringen) สมาชิกสมาคมช่างเขียนด้วยกัน โดยมีข้อแม้ว่าต้องนำออกจากเมือง เมื่อไม่มีงานเขียนมากนักที่จะต้องซ่อม ฮัลส์จึงต้องเริ่มอาชีพใหม่เป็นช่างเขียนภาพเหมือน
== สมุดภาพ ==
ไฟล์:Cavalier soldier Hals-1624x.jpg|"คาวาเลียร์ผู้หัวเราะ"
ไฟล์:Frans Hals - Banket van de officieren van de Sint-Joris-Doelen.jpg|"งานเลี้ยงนายทหาร"
ไฟล์:Frans Hals - Feyntje van Steenkiste.jpg|"Feyntje van Steenkiste"
ไฟล์:Frans Hals - Maria Pietersdochter Olycan-1.jpg|"Maria Pietersdochter Olycan"
ไฟล์:Frans Hals - Portret van Catharina Hooft en haar min.jpg|"กาตารีนา โฮฟต์ กับพยาบาล"
ไฟล์:Frans Hals 029.jpg|"บัลตาซาร์ โกยมันส์"
ไฟล์:Frans Hals 046.jpg|"ภาพเหมือนหญิงสาว"
ไฟล์:Frans Hals 049.jpg|
ไฟล์:Frans Hals - Wedding portrait of Isaac Abrahamsz Massa and Beatrix van der Laan.jpg|"ภาพเหมือนคู่หนุ่มสาว"
ไฟล์:Frans Hals 007.jpg|
== ดูเพิ่ม ==
ภาพเหมือน
จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
– The Complete Works
บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 1580
ชาวเฟลมิช
จิตรกรชาวดัตช์
จิตรกรชาวเฟลมิช
จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 16
จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 17
จิตรกรยุคทองของเนเธอร์แลนด์
บุคคลจากแอนต์เวิร์ป