pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ทิวเขาภูเก็ต

ทิวเขาภูเก็ต เป็นทิวเขาในคอคอดกระ ประเทศไทย
== ภูมิศาสตร์ ==
แนวทิวเขานี้เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มทิวเขากลาง ซึ่งลากมาจากทิเบตจนลากผ่านตลอดคาบสมุทรมลายู
ทิวเขาภูเก็ตเป็นทิวเขาต่อเนื่องกับทิวเขาตะนาวศรีที่ใหญ่กว่า โดยลากลงไปทางใต้เป็นระยะทางมากกว่า 200 กิโลเมตร จนกระทั่งไปบรรจบกับทิวเขาติติวังซา ซึ่งเป็นทิวเขาหลักในที่ราบสูงมลายู
จุดสูงสุดอยู่ที่เขาหลังคาตึก ด้วยความสูง 1,395 เมตร เนื่องจากทิวเขาเพิ่มระดับความสูงเป็นแนวตรงจากชายฝั่งตะวันตก จึงไม่มีแม่น้ำสำคัญที่อยู่ทางด้านตะวันตกของสันเขา ส่วนทางตะวันออก แม่น้ำใหญ่ที่สุด คือ แม่น้ำพุมดวงและแม่น้ำหลังสวน ทะเลสาบใหญ่ที่สุดที่อยู่บนทิวเขานั้น คือ ทะเลสาบเชี่ยวหลาน อันเป็นที่ตั้งของเขื่อนรัชชประภา โดยมีขนาด 165 ตารางกิโลเมตร อ่าวเทียมในอุทยานแห่งชาติเขาสก หินที่พบบนทิวเขาส่วนใหญ่นั้นเป็นหินปูน ซึ่งนำไปสู่ภูมิศาสตร์คาสต์ของทิวเขาสูงชัน ทิวเขาที่อยู่ทางตะวันตกของสันเขานี้เป็นที่ตั้งของเหมืองดีบุกจำนวนมาก แต่ส่วนใหญ่ได้หมดลงไปแล้ว
เอกสารทางภูมิศาสตร์จำนวนมากจัดให้ทิวเขาภูเก็ตเป็นส่วนหนึ่งของแนวทิวเขาตะนาวศรี
== การคุ้มครอง ==
พื้นที่ส่วนใหญ่ของทิวเขาได้รับการคุ้มครองในรูปของอุทยานแห่งชาติและพื้นที่คุ้มครองอื่น ๆ ซึ่งมีอุทยานแห่งชาติศรีพังงา เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าโตนปริวรรต อุทยานแห่งชาติคลองพนม อุทยานแห่งชาติเขาสก เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าคลองยัน อุทยานแห่งชาติแก่งกรุง เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าคลองนาคา และ อุทยานแห่งชาติน้ำตกหงาว (เดิมชื่ออุทยานแห่งชาติคลองเพรา)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Geography of the Kra river area
ภูเก็ต
คอคอดกระ
ภูมิศาสตร์ของจังหวัดชุมพร
ภูมิศาสตร์ของจังหวัดระนอง
ภูมิศาสตร์ของจังหวัดสุราษฎร์ธานี
ภูมิศาสตร์ของจังหวัดพังงา
ภูมิศาสตร์ของจังหวัดภูเก็ต
วัดศาลาไก่ฟุบ

วัดศาลาไก่ฟุบ เป็นศาสนสถานในพระพุทธศาสนาเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่หมู่ 7 ตำบลท่าชัย อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย เป็นวัดที่มีความสำคัญ และเป็นศูนย์ของชุมชนตำบลท่าชัย  ที่สะท้อนถึงความเชื่อในชุมชน และการตั้งถิ่นฐานของชุมชนชาวท่าชัยได้เป็นอย่างดี
==ศาสนสถาน==
อุโบสถ (กำลังดำเนินการก่อสร้าง)
ศาลาการเปรียญ
ฌาปนสถาน/ศาลาคู่เมรุ
กุฎิที่พักสงฆ์
== อ้างอิง ==
ศาลาไก่ฟุบ
ซันนี (Sunny)

ซันนี หรือ ซันนี่ (Sunny) อาจหมายถึง
บุคคล
* ซันนี หรือ ลี ซุนคยู นักร้องชาวเกาหลีใต้ สมาชิกวงเกิลส์เจเนอเรชัน
* ซันนี่ สุวรรณเมธานนท์ นักแสดงชาวไทย
* ซันนี ยูโฟร์ หรือ ญาณวรุตม์ สุทธวาส นักร้องชาวไทย
* ซันนี เทโอล นักแสดงชาวอินเดีย
* ซันนี เลน นักแสดงหนังโป๊และนางแบบนู้ดชาวอเมริกัน
* ซันนี เลออน นักแสดงหนังโป๊ชาวอินโด-แคนาดา
นิสสัน ซันนี่ เริ่มผลิตเมื่อ ค.ศ. 1966
เอสเอส ซันนี เรือบรรทุกสินค้าของอินโดนีเซีย
ซันนี บริษัทลูกของ เซยูกรุป ซูเปอร์มาร์เก็ตสัญชาติญี่ปุ่น
ซันนี เพลงประพันธ์โดยบ็อบบี เฮบบ์ เมื่อ ค.ศ. 1966
== ดูเพิ่ม ==
ซันนี (Sonny)
ซันนี (Sonny)

ซันนี, ซันนี่, ซอนนี หรือ ซอนนี่ (Sonny) อาจหมายถึง
นักกีฬา
* ซันนี เอตส์ นักแข่งรถชาวอเมริกัน
* ซันนี บิชอป นักอเมริกันฟุตบอลชาวอเมริกัน
* ซันนี ชิบะ นักกีฬาศิลปะป้องกันตัวและนักแสดงชาวญี่ปุ่น
* ซันนี เฮิร์ตซ์เบิร์ก นักบาสเกตบอลเอ็นบีเอ ชาวอเมริกัน
* ซันนี ฮัตชินส์ นักแข่งรถชาวอเมริกัน
* ซันนี เจอร์เกินเซิน นักอเมริกันฟุตบอลชาวอเมริกัน
* ซันนี ลิสตัน นักมวยสากลรุ่นเฮฟวีเวต ชาวอเมริกัน
* ซันนี ซีเบิร์ต นักเบสบอลชาวอเมริกัน
* ซันนี ซิโลย นักฟุตบอลชาวดัตช์
* ซันนี อันเดร์ซอง นักฟุตบอลชาวบราซิล เล่นให้บาร์เซโลนาและลียง
* ซันนี บิล วิลเลียมส์ นักกีฬารักบี้ชาวนิวซีแลนด์
* ซอนนี มานาคาเน นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย
นักดนตรีแจ๊ส
* ซันนี เกรียร์ นักดนตรีแจ๊สชาวอเมริกัน
* ซันนี โรลลินส์ นักแซกโซโฟนแจ๊สชาวอเมริกัน
== ดูเพิ่ม ==
ซันนี (Sunny)
ทิฟฟานี

ทิฟฟานี (Tiffany) อาจหมายถึง
== บุคคล ==
ทิฟฟานี (นักร้อง)
ทิฟฟานี (นักร้องเกาหลีใต้)
== สถานที่ ==
ทิฟฟานี (รัฐวิสคอนซิน)
จี. เอช. ฮาร์ดี้

ก็อดฟรีย์ แฮโรลด์ "จี. เอช." ฮาร์ดี้ (Godfrey Harold “G. H.” Hardy; FRS; 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1877 - 1 ธันวาคม ค.ศ. 1947) เป็นนักคณิตศาสตร์ชาวอังกฤษคนสำคัญ เป็นที่รู้จักแพร่หลายจากผลงานด้านทฤษฎีจำนวนและคณิตวิเคราะห์ นอกจากนี้ยังเป็นที่รู้จักนอกวงการคณิตศาสตร์ด้วยผลงานเขียนตั้งแต่ปี 1940 เรื่อง "อะโพโลจีของนักคณิตศาสตร์" (A Mathematician's Apology) ซึ่งได้รับยกย่องเป็นหนึ่งในงานเขียนที่แสดงถึงความนึกคิดของนักคณิตศาสตร์ได้ดีที่สุดสำหรับผู้อ่านที่อยู่นอกวงการ
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1914 ฮาร์ดี้ได้เป็นที่ปรึกษาแก่นักคณิตศาสตร์ชาวอินเดีย ศรีนิวาสะ รามานุจัน ความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสองเป็นที่ชื่นชมกันแพร่หลาย ฮาร์ดี้ตระหนักถึงอัจฉริยภาพของรามานุจันซึ่งเกิดขึ้นเองทั้งที่ไม่ได้รับการศึกษาในระบบ ในเวลาต่อมาทั้งฮาร์ดี้และรามานุจันได้เป็นเพื่อนร่วมงานกัน และสร้างผลงานวิชาการร่วมกันหลายชิ้น พอล แอร์ดิช เคยให้สัมภาษณ์ไว้ว่า เคยมีผู้ถามฮาร์ดี้ว่างานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เขาทำให้แก่วงการคณิตศาสตร์คืออะไร ฮาร์ดี้ตอบโดยไม่ลังเลว่า คือการค้นพบรามานุจัน เขาพูดถึงการร่วมงานระหว่างกันว่าเป็น "หนึ่งในเหตุการณ์น่าประทับใจในชีวิตของผม"
== ประวัติและผลงาน ==
=== ผลงาน ===
ในปี 1911 ฮาร์ดี้และ จอห์น เอเดนซอร์ ลิตเติลวูด เริ่มค้นคว้าวิจัยคณิตศาสตร์ร่วมกันในหัวข้อคณิตวิเคราะห์และทฤษฎีจำนวนเชิงวิเคราะห์ ทั้งคู่เสนอคำตอบบางส่วนสำหรับข้อปัญหาของแวร์ริงโดยใช้พัฒนาวิธีการที่ปัจจุบันเรียกว่าวิธีวงกลมฮาร์ดี้-ลิตเติลวูด นอกจากนี้แล้วฮาร์ดี้และลิตเติลวูดได้พิสูจน์ผลลัพธ์และเสนอข้อความคาดการณ์ในด้านทฤษฎีของจำนวนเฉพาะ ข้อความคาดการณ์ที่เป็นที่รู้จักคือ ข้อความคาดการณ์ข้อแรกและข้อความคาดการณ์ข้อที่สองของฮาร์ดี้-ลิตเติลวูด  ความร่วมมือของนักคณิตศาสตร์ทั้งสองได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในการทำงานร่วมกันที่ประสบผลสำเร็จอย่างมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของคณิตศาสตร์ ในการบรรยายเมื่อปี 1947 ฮาราลด์ บอห์ร นักคณิตศาสตร์ชาวเดนมาร์ก เล่าถึงเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งของเขาที่กล่าวว่า "ปัจจุบันมีนักคณิตศาสตร์ชาวอังกฤษที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ เพียงสามคนเท่านั้น คือ ฮาร์ดี้, ลิตเติลวูด, และฮาร์ดี้-ลิตเติลวูด"
ฮาร์ดี้ยังเป็นที่รู้จักจากหลักการของฮาร์ดี-ไวน์แบร์กซึ่งเป็นหลักการพื้นฐานในพันธุศาสตร์ประชากร เขาตั้งหลักการดังกล่าวขึ้นมาในปี 1908 โดยค้นพบหลักการนี้ด้วยตัวของตัวเองแยกจากวิลเฮ็ล์ม ไวน์แบร์ก จุดเริ่มต้นมาจากฮาร์ดี้เล่นคริกเกตกับเรจินัลด์ พูนเน็ตต์ ซึ่งเป็นนักพันธุศาสตร์ พูนเน็ตต์ตั้งปัญหาข้อนี้ให้ฮาร์ดี้ในรูปคณิตศาสตร์แท้ ๆ เท่านั้น เป็นไปได้ว่า ฮาร์ดี้ผู้ไม่มีความสนใจในวิชาพันธุศาสตร์และกล่าวถึงคณิตศาสตร์ในหลักการนี้ว่า "ง่ายมาก" อาจไม่ตระหนักถึงความสำคัญในอนาคตของผลลัพธ์ที่เขาคิดขึ้นนี้
เอกสารวิจัยของฮาร์ดี้ร่วมได้ทั้งหมด 7 เล่มได้รับการตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด
==บรรณานุกรม==
Hardy, G. H. (1940) Ramanujan, Cambridge University Press: London (1940). Ams Chelsea Pub. (November 25, 1999) ISBN 0-8218-2023-0.
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Quotations of G. H. Hardy
Hardy's work on Number Theory
I. Grattan-Guinness, "The interest of G.H. Hardy, F.R.S. in the philosophy and the history of mathematics 
นักคณิตศาสตร์ชาวอังกฤษ
ภาคีสมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอน
แอลบล็องก์

แอลบล็องก์ (Elbląg) หรือ เอ็ลบิง (Elbing) เป็นเมืองทางตอนเหนือของประเทศโปแลนด์ มีประชากร 127,892 คน (ค.ศ. 2006) เป็นเมืองหลวงของอดีตจังหวัดแอลบล็องก์ เป็นเมืองท่าบนริมฝั่งแม่น้ำแอลบล็องก์ที่ไหลลงลากูนวิสตูลา ประมาณ 10 กิโลเมตรทางเหนือ เป็นเมืองท่าทางทะเลและมีอุตสาหกรรมต่อเรือและซ่อมเรือ อุตสาหกรรมโลหการ เครื่องจักร
เมืองในจังหวัดวาร์เมีย-มาซูรือ
กีซา

กีซา (Giza) หรือ อัลญีซะฮ์ (الجيزة) เป็นนครใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศอียิปต์ รองจากไคโร และเป็นนครที่ใหญ่เป็นอันดับ 4 ของแอฟริกา เป็นรองเพียงกินชาซา, เลกอส และไคโร ตั้งอยู่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไนล์ อยู่ห่างจากศูนย์กลางของไคโรไปทางตะวันตกเฉียงใต้  กีซาเป็นเมืองหลวงของเขตผู้ว่าการกีซาที่มีประชากร 9.2 ล้านคนใน ค.ศ. 2021
กีซาเป็นเมืองที่มีชื่อเสียง เป็นที่ตั้งของที่ราบสูงกีซา ที่ตั้งของอนุสรณ์โบราณ อย่างเช่น เกรตสฟิงซ์และพีระมิด 3 แห่งที่สร้างในสมัยราชวงศ์ที่ 4 ของอียิปต์
== ภูมิศาสตร์ ==
นครกีซาเป็นเมืองหลวงของเขตผู้ว่าการกีซา ซึ่งตั้งอยู่ใกล้เขตทางตะวันออกเฉียงเหนือของเขตผู้ว่าการ นครนี้มีประชากรตามสำมะโนแห่งชาติใน ค.ศ. 2006 ที่ 2,681,863 คน
===ภูมิอากาศ===
กีซามีสภาพภูมิอากาศทะเลทรายร้อน (เคิพเพิน: BWh) คล้ายกับไคโร ในช่วงฤดูใบไม้ผลิมักมีพายุนำฝุ่นทรายเข้านครในช่วงเดือนมีนาคมถึงมษายน อุณหภูมิในช่วงฤดูหนาวตอนกลางวันสูงถึง  ส่วนตอนกลางคือลดต่ำถึงน้อยกว่า  ในฤดูร้อน อุณหภูมิสามารถขึ้นสูงถึง  และต่ำลงถึง  นครกีซาไม่ค่อยพบฝน และอากาศหนาวเย็นแทบไม่ได้พบเห็นบ่อยมาก
จนถึงเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2013 อุณหภูมิสูงสุดเท่าที่บันทึกคือ  ในวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1965 ส่วนอุณหภูมิต่ำสุดเท่าที่บันทึกคือ  ในวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1966
==อ้างอิง==
==อ่านเพิ่ม==
Der Manuelian, Peter. 2017. Digital Giza: Visualizing the Pyramids. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press.
Hawass, Zahi A. 2010. Wonders of the Pyramids: The Sound and Light of Giza. Cairo: Misr Company for Sound, Light, & Cinema.
--. 2011. Newly-Discovered Statues From Giza, 1990-2009. Cairo: Ministry of State for Antiquities.
Magli, G. 2016. "The Giza 'written' landscape and the double project of King Khufu." Time & Mind-the Journal of Archaeology Consciousness and Culture 9, no.1: 57–74.
Khattab, Hind A. S., Nabil Younis, and Huda Zurayk. 1999. Women, Reproduction, and Health In Rural Egypt: The Giza Study. Cairo, Egypt: American University in Cairo Press.
Kormysheva, Ė. E., Svetlana Malykh, and Sergey Vetokhov. 2010. Giza, Eastern Necropolis: Russian Archaeological Mission In Giza. Moscow: Institute of Oriental Studies, Russian Academy of Sciences.
Lawton, Ian, and Chris Ogilvie-Herald. 2000. Giza: The Truth: the People, Politics and History Behind the World's Most Famous Archaeological Site. Rev. ed. London: Virgin.
Lehner, Mark, and Zahi A. Hawass. 2017. Giza and the Pyramids: The Definitive History. Chicago: The University of Chicago Press.
เมืองในประเทศอียิปต์
ออลโย

แม่น้ำออลโย (Oglio) เป็นสาขาแม่น้ำด้านซ้ายของแม่น้ำโป ในแคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี มีความยาว 280 กิโลเมตร มีต้นน้ำเกิดจากเทือกเขารีเชียนแอลป์ ไหลไปทางตะวันออกเฉียงใต้ ผ่านทะเลสาบอีเซโอ ไปลงแม่น้ำโป ห่างจากเมืองมันตูอาไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ 16 กิโลเมตร
แม่น้ำในประเทศอิตาลี
ทีนออง

ทีนออง (ထင်အောင်; ค.ศ. 1909–1978) หรือ มองทีนออง (မောင်ထင်အောင် - นิยมทับศัพท์เป็น "หม่องทินอ่อง") เป็นนักประพันธ์และนักวิชาการประวัติศาสตร์พม่าและวัฒนธรรมพม่าคนสำคัญ สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดและมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ มีผลงานเขียนเป็นหนังสือหลายเล่มเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมพม่าทั้งในภาษาพม่าและภาษาอังกฤษ ผลงานภาษาอังกฤษของเขานั้นได้เปิดมุมมองที่เป็นที่ต้องการมากในการศึกษาประวัติศาสตร์พม่าแบบสากล ซึ่งจนถึงขณะนี้มีเฉพาะนักประวัติศาสตร์อังกฤษในสมัยอาณานิคมเท่านั้น ผลงานที่สำคัญ อาทิ ประวัติศาสตร์พม่า, Folk Elements in Burmese Buddhism, Burmese Drama เป็นต้น
==  ประวัติ ==
ทีนอองเกิดในครอบครัวชนชั้นสูงของพม่าในปี ค.ศ. 1909 เป็นลื่อ (great-great-grandson) ของมะฮามีนลามีนดีนราซา ซึ่งเป็นทหารในราชสำนักราชวงศ์คองบอง ซึ่งเคยรบในสงครามพม่า-อังกฤษครั้งที่หนึ่ง เขาเป็นลูกชายคนที่ 4 และคนสุดท้องของครอบครัว
ทีนอองสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมอังกฤษเซนต์พอลส์ ซึ่งเป็นของชนชั้นสูงในย่างกุ้ง ปริญญาตรีด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ปริญญาโทด้านกฎหมายแพ่งจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด และปริญญาเอกด้านมานุษยวิทยาและวรรณกรรม ทีนอองเป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยย่างกุ้งระหว่าง ค.ศ. 1946 ถึง 1958 และรองนายกรัฐมนตรีในปี ค.ศ. 1959 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นเอกอัครราชทูตประจำศรีลังกาตั้งแต่ ค.ศ. 1959 ถึง 1962 และในภายหลังได้เป็นศาสตราจารย์รับเชิญพิเศษที่มหาวิทยาลัยโคลอมเบียและมหาวิทยาลัยเวกฟอเรสต์ตามลำดับ
== หนังสือ ==
Burmese Drama (Oxford University Press, 1937)
Burmese Folk-Tales (Oxford University Press, 1948)
Burmese Drama: A study, with translations, of Burmese plays (Oxford University Press, 1956)
Burmese Law Tales (Oxford University Press, 1962)
Folk Elements in Burmese Buddhism (Oxford University Press, 1962).
The  Stricken Peacock: An Account of Anglo-Burmese Relations 1752-1948 (Martinus Nijhoff, 1965)
Burmese Monk's Tales (Columbia University Press, 1966)
Epistles Written on Eve of Anglo-Burmese War (Martinus Nijhoff, 1967)
A History of Burma (Columbia University Press, 1967)
Lord Randolph Churchill and the dancing peacock : British conquest of Burma 1885
Burmese history before 1287: A Defence of the Chronicles (1970).
Folk Tales of Burma (Sterling Publishers, 1976)
== อ้างอิง ==
บุคคลจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด
นักประวัติศาสตร์
นักประวัติศาสตร์ชาวพม่า
บุคคลจากย่างกุ้ง
เกาะมินอร์กา

มินอร์กา (Minorca), มานอร์กา (Menorca) หรือ เมนอร์กา (Menorca) เป็นเกาะในประเทศสเปน เป็นเกาะใหญ่เป็นอันดับ 2 ของหมู่เกาะแบลีแอริก ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ชื่อในภาษาละตินคือ Insula Minor (หรือต่อมาคือ Minorica "เกาะน้อย") เพราะเล็กกว่าเกาะข้างคือคือ เกาะมาจอร์กา มินอร์กามีประชากรราว 94,383 คน (ข้อมูลวันที่  1 มกราคม ค.ศ. 2010) ตั้งอยู่ระหว่าง 39°47' to 40°00' เหนือ และ 3°52' to 4°24' ตะวันตก มีจุดสูงสุดเรียกเอลโตโรหรือมอนเตโตโร มีความสูงเหนือระดับน้ำทะเล 358 เมตร
เมืองหลักของเกาะชื่อ มาออน มีภูมิประเทศเป็นที่สูง ๆ ต่ำ ๆ ชายฝั่งมีลักษณะเว้าแหว่ง มีอ่าวจำนวนมาก ภูมิประเทศทางด้านเหนือเป็นเนินเขาและแห้งแล้ง ด้านใต้เป็นที่ราบสูงดินอุดมสมบูรณ์ มีอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ผลิตเนยแข็ง รองเท้าหนัง เลี้ยงปศุสัตว์ ผลิตผลสำคัญ เช่น ธัญพืช มันฝรั่ง อัลมอนด์ แตง ทับทิม
มินอร์กา
อดีตอาณานิคมและรัฐในอารักขาของอังกฤษในทวีปยุโรป‎
หมู่เกาะแบลีแอริก
เกาะมาจอร์กา

มาจอร์กา (Majorca), มัลยอร์กา (Mallorca) หรือ มายอร์กา (Mallorca) เป็นเกาะในประเทศสเปน ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เป็นเกาะใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะแบลีแอริก เป็นเกาะที่มีพื้นที่ใหญ่ที่สุดและเป็นเกาะที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 ของสเปน (รองจากเกาะเตเนริเฟใน[แคว้นกานาเรียส]]) เมืองหลวงของเกาะคือเมืองปัลมา ที่ยังเป็นเมืองหลักของแคว้นปกครองตนเองแห่งหมู่เกาะแบลีแอริก
เช่นเดียวกับเกาะอื่นในหมู่เกาะแบลีแอริกอย่างอิบิซา ฟอร์เมนเตรา และมินอร์กา ที่เป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวในวันหยุดที่ได้รับความนิยมมาก นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่มาจากเยอรมนี สหราชอาณาจักร และไอร์แลนด์ ชื่อของเกาะมาจากภาษาละติน insula maior,"เกาะใหญ่กว่า" ที่ต่อมาคือ Maiorica, "(เกาะ) ที่ใหญ่กว่า" ซึ่งเป็นการเปรียบเทียบกับเกาะมินอร์กา
เกาะนี้เป็นเกาะที่มีชายฝั่งเว้าแหว่งและลาดลึก โดยเฉพาะทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขา ด้านตะวันออกและด้านใต้พื้นที่เป็นที่ราบลูกคลื่น และมีความอุดมสมบูรณ์ เหมาะแก่การเพาะปลูก มีการผลิตบรั่นดี
== ภูมิศาสตร์ ==
=== ภูมิภาค ===
มาจอร์กาเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของสเปนตามพื้นที่และมีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับ 2  มายอร์ก้ามีพื้นที่ภูเขา 2 แห่งคือ Serra de Tramuntana และ Serres de Llevant แต่ละแห่งมีความยาวประมาณ 70 กม. (43 ไมล์) และครอบครองส่วนตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันออกของเกาะตามลำดับ
ยอดเขาที่สูงที่สุดในมายอร์ก้าคือ Puig Majorที่ 1,445 เมตร (4,741 ฟุต) ชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือประกอบด้วยอ่าวสองแห่ง ได้แก่ Badia de Pollença และ Badia d'Alcúdia ที่มีขนาดใหญ่กว่า
== มรดกโลก ==
ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของ Serra de Tramuntana ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อปี 2554
มาจอร์กา
หมู่เกาะแบลีแอริก
โพนทอง

เมืองโพนทอง (ເມືອງໂພນທອງ) เป็นเมืองหนึ่งที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของแขวงจำปาศักดิ์ ทิศตะวันออกติดกับเมืองปากเซ ทิศใต้ติดกับเมืองจำปาศักดิ์ ทิศตะวันตกและทิศเหนือติดกับประเทศไทย เป็นเมืองที่เป็นทางผ่านของการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศ โดยเฉพาะไทย-ลาว และเป็นแหล่งปลูกข้าว
== อ้างอิง ==
โพนทอง
เกาะอิบิซา

อิบิซา (Ibiza) หรือ ไอบิซา (Eivissa) เป็นเกาะในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนของประเทศสเปนอยู่นอกชายฝั่ง 79 กิโลเมตรจากเมืองบาเลนเซีย มีพื้นที่ 572 ตารางกิโลเมตร เป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของหมู่เกาะแบลีแอริก เขตการปกครองตนเองของสเปน เมืองที่ใหญ่ที่สุดคือเมืองอิบิซา, ซันตาเอาลาริอาดัสริว และซันอันตอนีดาปูร์มัญ จุดสูงสุดของเกาะมีชื่อว่า ซาตาลายาซา (Sa Talaiassa) หรือซาตาลายา (Sa Talaia) ที่มีความสูง 475 ม./1,558 ฟุต จากระดับน้ำทะเล
เมืองเป็นที่รู้จักเรื่อง การจัดงานสังสรรค์ในคลับในช่วงฤดูร้อน มีนักท่องเที่ยวมากมาย เป็นจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยวคลับวัยรุ่น มีคลับที่มีชื่อเสียงอย่างกาเฟเดลมาร์ ที่มีจุดเด่นเรื่องแนวเพลงชิลเอาต์ และยังมีอีบีซาร็อกส์ที่เป็นการแสดงสด
เนื่องจากเป็นจุดหมายปลายทางที่นิยมจากนักท่องเที่ยว ยูเนสโกจึงประกาศให้เป็นมรดกโลก
== อ้างอิง ==
อิบิซา
หมู่เกาะแบลีแอริก
มาร์ตีนิก

มาร์ตีนิก หรือ มาร์ตีนีก (Martinique; label=ครีโอลมาร์ตีนิก|Matinik หรือ Matnik; Kalinago: Madinina หรือ Madiana) เป็นเกาะทางตะวันออกของทะเลแคริบเบียน ในหมู่เกาะวินด์เวิร์ด เป็นแคว้นโพ้นทะเลและจังหวัดโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส มีพื้นที่ 1,128 ตารางกิโลเมตร (436 ตารางไมล์) มีเมืองหลวงชื่อ  ซึ่งตั้งอยู่บนฝั่งตอนเหนือของอ่าวชื่อเดียวกัน ภูมิประเทศเป็นภูเขา มีภูเขาไฟมงตาญเปอเล อยู่ทางเหนือของเกาะ เป็นแหล่งท่องเที่ยว ส่งสินค้าออก เช่น น้ำตาล  กล้วย สับปะรด และซีเมนต์
คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส เดินทางมาพบเกาะนี้ใน ค.ศ. 1502 ต่อมาชาวฝรั่งเศสเข้ามาตั้งถิ่นฐานใน ค.ศ. 1635 และเป็นอาณานิคมฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1674 ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ชาวดัตช์และชาวอังกฤษเข้าโจมตี ใน ค.ศ. 1762 อังกฤษเข้ายึดครองแต่ฝรั่งเศสยึดกลับคืนมาได้ อังกฤษยึดครองอีกครั้งระหว่าง ค.ศ. 1794-1802 และ ค.ศ. 1809-1814 จน ค.ศ. 1946 ฝรั่งเศสประกาศเกาะนี้เป็นจังหวัดโพ้นทะเลของฝรั่งเศส
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
รัฐบาล
Prefecture website 
Collectivité Territoriale de Martinique website  
ข้อมูลทั่วไป
การเดินทาง
Martinique Tourism Authority – Official site
Zananas Martinique – Informations site
ประเทศในเขตแคริบเบียน
แคว้นโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส
จังหวัดโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส
ประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาทางการ
มาร์ตีนิก
โทยามะ (เมือง)

โทยามะ  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดโทยามะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ติดชายฝั่งทะเลญี่ปุ่นในภูมิภาคชูบุ ภาคกลางของเกาะฮนชู อยู่ทางทิศเหนือของนครนาโงยะไปประมาณ 200 กิโลเมตร และทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของโตเกียวประมาณ 300 กิโลเมตร นครโทยามะมีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น  มีประชากรประมาณ ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2023 ประมาณ 406,727 คน และมีความหนาแน่นประชากรอยู่ที่ 328 คนต่อตารางกิโลเมตร
== ภูมิศาสตร์ ==
นครโทยามะเป็นเมืองริมชายฝั่งทะเลญี่ปุ่น ใจกลางเมืองตั้งอยู่กึ่งกลางของจังหวัดโทยามะ แต่เขตเทศบาลนครโทยามะทั้งหมดจะครอบคลุมทั้งพื้นที่ตอนกลางยาวไปจนถึงส่วนตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด
=== เทศบาลข้างเคียง ===
จังหวัดโทยามะ
* นครอิมิซุ
* นครนาเมริกาวะ
* นครโทนามิ
* นครนันโตะ
* เมืองคามิจิ
* เมืองทาเตยามะ
* หมู่บ้านฟูนาฮาชิ
จังหวัดนางาโนะ
* นครโอมาจิ
จังหวัดกิฟุ
* นครฮิดะ
* นครทากายามะ
=== ภูมิอากาศ ===
== ประชากร ==
จากสำมะโนประชากรญี่ปุ่น จำนวนประชากรของนครโทยามะเริ่มคงที่หลังจากที่เพิ่มขึ้นมาเป็นเวลานาน
== การเมืองการปกครอง ==

นครโทยามะปกครองในรูปแบบเทศบาลระบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยนายกเทศมนตรีมาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภานครซึ่งเป็นฝ่ายนิติบัญญัติระบบสภาเดียว มีสมาชิกจำนวน 38 คน นครโทยามะมีสถานะเป็นนครศูนย์กลาง ซึ่งมีอำนาจในการบริหารท้องถิ่นมากกว่านครทั่วไป
== ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ==
=== เมืองพี่น้อง ===
โทยามะเป็นเมืองพี่น้องกับ
เวลลิงตัน รัฐนิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย (ค.ศ. 1992)
เดอแรม รัฐนอร์ทแคโรไลนา สหรัฐ (ค.ศ. 1989)
โมฌีดัสกรูซิส รัฐเซาเปาลู ประเทศบราซิล (ค.ศ. 1979)
ควังจู ประเทศเกาหลีใต้ (ค.ศ. 2011)
=== เมืองมิตรภาพ ===
ฉินฮวงเต่า มณฑลเหอเป่ย์ ประเทศจีน (ค.ศ. 1981)
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ (อังกฤษ)
เว็บไซต์สำหรับชาวต่างชาติผู้มาเยือนโทยามะ 
ปราสาทโทยามะ
นครในจังหวัดโทยามะ
อิวากิ (จังหวัดฟูกูชิมะ)

อิวากิ  เป็นนครในจังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ริมชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกทางตอนใต้ของภูมิภาคฮามาโดริ ในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2020 อิวากิมีประชากร 337,765 คน 143,500 หลังคาเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 270 คนต่อตารางกิโลเมตร มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น  นับเป็นนครที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดฟูกูชิมะ และใหญ่เป็นอันดับ 10 ในประเทศญี่ปุ่น (ค.ศ. 2010) อิวากิได้รับการกำหนดเป็นนครศูนย์กลาง และอีกทั้งยังเป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีชื่อเขียนด้วยฮิรางานะ นครอิวากิในปัจจุบันมาจากการควบรวมเทศบาลขนาดเล็ก 14 แห่งเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1966 ในทุก ๆ ปี อิวากิจะมีการจัดงานเทศกาลไทระทานาบาตะ ในวันที่ 6–8 สิงหาคม
== ประวัติศาสตร์ ==

นครอิวากิในปัจจุบันจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1966 โดยการควบรวม 14 เทศบาล ซึ่งเป็นเทศบาลนคร 5 แห่ง ได้แก่ ไทระ (平), อูจิโง (内郷), อิวากิ (磐城), นาโกโซะ (勿来), และ โจบัง (常磐); เทศบาลเมือง 4 แห่ง ได้แก่ ยตสึกูระ, (四倉) โทโนะ (遠野), โองาวะ (小川) และ ฮิซาโนฮามะ (久之浜); และเทศบาลหมู่บ้าน 5 แห่ง ได้แก่ โยชิมะ (好間), มิวะ (三和), ทาบิโตะ (田人), คาวามาเอะ (川前) และ โอฮิซะ (大久) โดยไทระได้รับเลือกให้เป็นที่ตั้งของศาลาว่าการเทศบาลนครและสำนักงานการบริหารต่าง ๆ
เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1999 อิวากิได้รับการกำหนดให้เป็นนครศูนย์กลาง ทำให้มีอำนาจในการปกครองตนเองท้องถิ่นเพิ่มขึ้นและมีความเป็นอิสระจากหน่วยงานบริหารของจังหวัดมากขึ้น
เมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 2011 อิวากินี้ได้รับผลกระทบจากแผ่นดินไหวและสึนามิ นับตั้งแต่เกิดเหตุจนถึงวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 มีผู้เสียชีวิต 303 ราย และยังมีผู้สูญหายอีก 82 ราย
== ประชากร ==
จากข้อมูลสำมะโนของญี่ปุ่น ประชากรของอิวากิยังคงค่อนข้างคงที่ในช่วง 60 ปีที่ผ่านมา

== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ  
หนังสือพิมพ์อิวากิมินโป
สมาคมการท่องเที่ยวอิวากิยูโมโตะอนเซ็ง
นครในจังหวัดฟูกูชิมะ
เมืองท่าในประเทศญี่ปุ่น
โทโยฮาชิ

โทโยฮาชิ  เป็นนครในจังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งเป็นเทศบาลนครเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1906 มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น   โทโยฮาชิมีประชากรประมาณ 377,453 คน 160,516 หลังคาเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 1,400 คนต่อตารางกิโลเมตร โทโยฮาชิเคยเป็นนครที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของจังหวัดไอจิ จนกระทั่งวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2005 นครโทโยตะได้มีขนาดพื้นที่แซงหน้าโทโยฮาชิ เนื่องจากได้มีการควบรวมเทศบาลข้างเคียงจำนวน 6 แห่ง
== ภูมิศาสตร์ ==
=== เทศบาลข้างเคียง ===
จังหวัดไอจิ
* โทโยกาวะ
* ชินชิโระ
* ทาฮาระ
จังหวัดชิซูโอกะ
* เขตคิตะ ฮามามัตสึ
* โคไซ
== ประวัติศาสตร์ ==
ในช่วงที่มีการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่ภายใต้รัฐบาลเมจิใน ค.ศ. 1879 ได้มีการจัดตั้งเทศบาลเมืองโทโยฮาชิขึ้น ซึ่งอยู่ภายในเขตอำเภออัตสึมิ จังหวัดไอจิ ต่อมาโทโยฮาชิก็ได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลนครใน ค.ศ. 1906 และได้รับการยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางใน ค.ศ. 1999 ทำให้มีความเป็นอิสระจากจังหวัดเพิ่มมากขึ้น ในการปกครองตนเองท้องถิ่น
== ประชากร ==

จากข้อมูลสำมะโนของญี่ปุ่น ประชากรของโทโยฮาชิเติบโตขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วง 60 ปีที่ผ่านมา
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
 
นครในจังหวัดไอจิ
เมืองท่าในประเทศญี่ปุ่น
น้ำตกภูฟ้า

น้ำตกภูฟ้า ตั้งอยู่กลางป่าลึกใกล้ชายแดนลาว เป็นน้ำตกที่สูงที่สุดในอุทยานแห่งชาติดอยภูคา ในเขตอำเภอแม่จริม จังหวัดน่าน  สูงประมาณ 140 เมตร มีทั้งหมด 12 ชั้น น้ำตกภูฟ้าเป็นน้ำตกขนาดใหญ่อยู่ท่ามกลางป่าดิบเขาอันอุดมสมบูรณ์ และมีน้ำตลอดปี
ชั้นล่างสุดของน้ำตกเป็นแอ่งน้ำใหญ่และลึก มีผาน้ำตกลาดชันขึ้นไปเป็นขั้นบันไดสามารถมองเห็นชั้น 1 ถึงชั้น 3 ได้ชัดเจน รวมความสูงไม่ต่ำกว่า 100 เมตร ส่วนชั้นอื่นต้องปีนป่ายขึ้นไปทีละชั้นจึงจะสามารถเห็นได้ โดยเฉพาะชั้น 5 และ 6 สายน้ำจะทิ้งตัวลงตามผาหินเป็นสองสาย ชั้น 10 จะเป็นม่านน้ำลดหลั่นเป็นชั้นๆ ตามผาหินกว้าง และชั้น 12 สายน้ำจะทิ้งตัวจากผาสูงใหญ่อลังการ
== อ้างอิง ==
ภูฟ้า
อำเภอแม่จริม
คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง เปิดสอนหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์
 และปริญญาโทถึงปริญญาเอก นับเป็นสถาบันการศึกษาที่เปิดสอนการพัฒนาทรัพยากร มนุษย์ เป็นแห่งที่ 2 ของประเทศไทย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2552 โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อผลิตบัณฑิต นักปฏิบัติการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ที่มีความรู้คู่คุณธรรม เป็นผู้นำการเปลี่ยนแปลงในองค์กรแห่งการเรียนรู้ เพื่อผลิตบัณฑิตที่มีความรู้ ความสามารถ ทักษะ และทัศนคติในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ และมีสมรรถนะในการพัฒนาหลักสูตร และจัดกิจกรรมการเรียนรู้ เพื่อพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ให้มีศักยภาพในการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง และเป็นผู้นำการเปลี่ยนแปลงในองค์กร เพื่อผลิตบัณฑิตที่มีความรู้คู่คุณธรรม และมีจรรยาบรรณวิชาชีพ
== ประวัติ ==
คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ได้จัดตั้งขึ้นในรูปของโครงการจัดตั้งคณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ตามที่สภามหาวิทยาลัยรามคำแหง ในการประชุม ครั้งที่ 10/2552 เมื่อวันที่ 18 กันยายน 2552 โดยมีการจัดโครงสร้างการแบ่งส่วนงานพร้อมหน้าที่ความรับผิดชอบ และอัตรากำลัง 5 ปี(ปีงบประมาณ พ.ศ.2553-2557) คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ได้จัดการเรียนการสอนสาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ 3 ระดับปริญญา คือ ระดับปริญญาตรี ระดับปริญญาโท และระดับปริญญาเอกใน 3 หลักสูตร ได้แก่ หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ เป็นหลักสูตรเชิงบูรณาการศาสตร์ (Integrated science) หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ แผน ก๒ และแผน ข สอนด้วยระบบสหวิทยาการ (interdisciplinary) ทั้งภาคปกติ ภาคพิเศษ และโครงการพิเศษ และหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์
คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ เปิดทำการสอนในปีการศึกษา พ.ศ.2552 โดยแตกต่างจากคณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ซึ่งเปิดทำการสอนหลักสูตร วิทยาศาสตรมหาบัณฑิตสาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ปัจจุบันคณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ กำลังขยายงาน และบริการการศึกษาในด้านพร้อมทั้งเปิดสอนวิชาโท ให้แก่คณะอื่นๆในมหาวิทยาลัยอีกด้วย ดังนั้นคณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง จึงได้กำหนดทุกวันที่ 18 กันยายน ของทุกปีเป็นวันก่อตั้งคณะ
==รายนามคณบดีตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบัน==
♦ รองศาสตราจารย์ ดร.โฆษิต อินทวงศ์ พ.ศ. 2553 - 2560
♦ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ดวงเดือน จันทร์เจริญ พ.ศ. 2560 - 2563
♦ รองศาสตราจารย์ วิทยา  จิตนุพงศ์ พ.ศ. 2564 - ปัจจุบัน
== หลักสูตรการศึกษา ==
ปัจจุบัน คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร ได้แก่
== รายนามศิษย์เก่าคณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ==
เขมนิจ จามิกรณ์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ 
== อ้างอิง ==
รามคำแหง
รามคำแหง
มหาวิทยาลัยรามคำแหง
พระเจ้าเหยา

พระเจ้าเหยา , (ตามตำนาน 2356-2255 ก่อนคริสตกาล) คือ ผู้ปกครองจีนตามตำนาน ในยุคสามกษัตริย์ห้าจักรพรรดิ ชื่ออื่นที่เรียกกันได้แก่ เถาถัง ซื่อ (陶唐氏) หรือ ถัง เหยา (唐堯) เมื่อแรกเกิดมีนามว่า อี ฟ่างซวิน (伊放勳) หรือ อี ฉี (伊祁) เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองของจักรพรรดิคู่
พระเจ้าเหยามักได้รับยกย่องว่าเป็นพระมหากษัตริย์ที่สมบูรณ์แบบและมีคุณธรรมอย่างสูง เป็นผู้เฉลียวฉลาดและเป็นแบบอย่างแก่จักรพรรดิราชวงศ์ต่าง ๆ ของจีนในเวลาต่อมา ประวัติศาสตร์จีนในยุคต้นมักเอ่ยถึงพระเจ้าเหยา พระเจ้าซุ่น และพระเจ้าอวี่ ว่าเป็นบุคคลสำคัญ นักประวัติศาสตร์ปัจจุบันเชื่อว่าทั้งสามอาจเป็นหัวหน้าเผ่าที่ก่อตั้งระบบการปกครองที่เป็นหนึ่งเดียวและมีระบบลำดับชั้นในช่วงยุคเปลี่ยนผ่านเข้าสู่สังคมศักดินา
ตามตำนานเล่าว่า เหยาขึ้นเป็นผู้ปกครองเมื่ออายุ 20 ปี และสวรรคตเมื่ออายุ 119 ปี และมอบบัลลังก์ให้กับซุ่น ซึ่งสมรสกับพระราชธิดาของพระองค์ทั้ง 2 คน
== อ้างอิง ==
เหยา
ชาวจีนที่มีอายุเกิน 100 ปี
สามราชาห้าจักรพรรดิ