pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ถู่โหล

ถู่โหล  เป็นที่อยู่อาศัยพื้นถิ่นของชุมชนในมณฑลฝูเจี้ยนทางตอนใต้ของประเทศจีน มักมีโครงสร้างแบบกลม โครงสร้างสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นนี้สร้างโดยกลุ่มชาวบ้าน
ถึงแม้ว่าถู่โหลจะเป็นโครงสร้างแบบตะวันออก แต่ความหมายของคำว่า "ถู่โหล" ก็เป็นรูปร่างที่เป็นเอกลักษณ์ของลักษณะอาคารและไม่จำกัดประเภทของสิ่งปลูกสร้าง ในบางแห่งใช้หินแกรนิตตัดหรือผนังอิฐ
บ้านดินถู่โหล ที่มีชื่อเสียงได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกจากยูเนสโกในปี ค.ศ. 2008 ที่เป็นกลุ่มอาคารถู่โหลหลาย ๆ หลังเล็ก ๆ รวมกัน
== ดูเพิ่ม ==
บ้านดินถู่โหล
==แหล่งข้อมูลอื่น==
http://www.chinadwelling.dk/images/htm/13_01.htm 
http://www.chinadwelling.dk/hovedsider/construction-tekst.htm 
http://whc.unesco.org/en/tentativelists/1689/
From the Earth  Article about the Tulou earth villages of the Fujian Hakka
สถาปัตยกรรมจีน
สิ่งก่อสร้างในมณฑลฝูเจี้ยน
หลังคาทรงปั้นหยา

หลังคาทรงปั้นหยา เป็นประเภทของหลังคาที่ทุกด้านลาดไหลลงสู่ผนัง โดยมักมีความชันไหลเอียงเท่ากัน หลังคาทรงปั้นหยาของบ้านทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า จะมีสามเหลี่ยม 2 ด้าน และมีสี่เหลี่ยมคางหมู 2 ด้าน ซึ่งเกือบทั้งหมดจะต้องมีความลาดเอียงเดียวกัน เพื่อให้สมดุลกัน หลังคาทรงปั้นหยาสามารถมีรางใต้รอบทุกด้านได้ นอกจากนี้หลังคาทรงปั้นหยายังสามารถมีหน้าต่างยื่นออกมาจากหลังคาในด้านที่ลาดเอียงได้
หลังคา
คณะคาร์ทูเซียน

คณะคาร์ทูเซียน (Carthusian Order, ออกเสียง) หรือ คณะนักบุญบรูโน (Order of St. Bruno) เป็นคณะนักบวชคาทอลิกที่ตั้งชื่อตามนักบุญบรูโนแห่งโคโลญ ผู้ตั้งคณะนี้ขึ้นในปี ค.ศ. 1084 คณะคาร์ทูเซียนเป็นคณะนักบวชอารามิกประจำเขตพรต สมาชิกมีทั้งนักพรตชายและนักพรตหญิงมาอยู่ร่วมกันและปฏิบัติตามวินัยของตนเองแทนที่จะถือ “วินัยของนักบุญเบเนดิกต์” (Rule of St Benedict) อย่างคณะนักบวชอารามิกอื่น ๆ นักพรตคาร์ทูเซียนถือวัตรปฏิบัติที่ผสมผสานการดำรงชีวิตอย่างสันโดษแบบฤๅษี (Hermit) กับการอยู่ร่วมกันเป็นประชาคมนักพรต (Cenobite)
ในภาษาอังกฤษคำว่า “Carthusian” แผลงมาจากคำว่า “Chartreuse Mountains” หรือ “เทือกเขาชาร์ทรูส” ที่นักบุญบรูโนได้ทำการสร้างอารามขึ้นเป็นแห่งแรกในหุบเขาในบริเวณเทือกเขาแอลป์ฝรั่งเศส ในภาษาอังกฤษคำว่า “Charterhouse” ซึ่งเป็นชื่อที่ใช้เรียกอารามคาร์ทูเซียนมาจากคำคำเดียวกัน อารามคาร์ทูเซียนเรียกเป็นภาษาต่าง ๆ แตกต่างกัน
* ภาษาอังกฤษ “Charterhouse” เช่น แอ็กซโฮล์มชาร์เทอร์เฮาส์
* ภาษาอิตาลี “Certosa” เช่น แชร์โตซาดีซันมาร์ตีโน
* ภาษาเยอรมัน “Kartause” เช่น อารามบุกซไฮม์
* ภาษาดัตช์ “Kartuize” เช่น อารามคาร์ทูเซียนพระแม่มารีย์
* ภาษาฝรั่งเศส “Chartreuse” เช่น กร็องด์ชาร์เทริซ
* ภาษาโปแลนด์ “Kartuzja” เช่น Kartuzja Trisulti ก็จะเรียกว่า อารามคาร์ทูเซียนแห่งทริซุลทิ
* ภาษาสเปน “Cartuja” เช่น Cartuja de Aula Dei ก็จะเรียกว่า การ์ตูคาเดเอาลาเดอี
== อ้างอิง ==
The Carthusian Order in Catholic Encyclopedia
== ดูเพิ่ม ==
คณะนักบวชอารามิก
นักพรต
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official website of the Carthusian Order
International Fellowship of St. Bruno
Article from the Catholic Encyclopedia
"Into Great Silence" Documentary Film 
Cartusiana - History of the Carthusians in the Low Countries
Official website Foundation The Carthusians of Roermond 
คณะนักบวชคาทอลิก
ศาสนาคริสต์ในประเทศฝรั่งเศส
ทะเลสาบอี้นเล่

ทะเลสาบอี้นเล่ (အင်းလေးကန်, ) หรือไทใหญ่เรียกว่า หนองอางเล เป็นทะเลสาบน้ำจืด ตั้งอยู่ในบริเวณภูเขาชานในรัฐชาน ห่างจากเมืองตองจีประมาณ 25 กิโลเมตร ในประเทศพม่า เป็นทะเลสาบที่ใหญ่เป็นอันดับสองของพม่ามีพื้นที่ประมาณ 44.9 ตารางไมล์ (116 ตารางกิโลเมตร) ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 2,900 ฟุต (880 เมตร) ในช่วงฤดูแล้งความลึกของน้ำเฉลี่ยอยู่ที่ 7 ฟุต (2.1 เมตร) โดยมีจุดที่ลึกที่สุดคือ 12 ฟุต (3.7 เมตร) แต่ในช่วงฤดูฝนสามารถเพิ่มขึ้นได้กว่า 5 ฟุต (1.5 เมตร)
แม้ว่าทะเลสาบจะไม่ใหญ่มากนักแต่ก็มีสัตว์สายพันธุ์เฉพาะถิ่น หอยทากกว่า 20 สายพันธุ์ และปลา 9 ชนิดพบว่าไม่มีที่ไหนในโลก บางส่วนของสัตว์เฉพาะถิ่นเหล่านี้ เช่น ปลาซิวซอ-บว่า ปลาซิวกาแล็กซี มีความสำคัญในเชิงพาณิชย์เล็กน้อยสำหรับการค้าให้แก่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ และมีนกนางนวลหัวสีน้ำตาลและสีดำอพยพกว่า 20,000 ตัวในเดือนพฤศจิกายน ธันวาคมและมกราคม
ทะเลสาบแห่งนี้เป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชนที่เรียกตนเองว่า ชาวอี้นต้า (Intha) ชนเผ่านี้อาศัยอยู่รอบทะเลสาบอี้นเล่มานานนับร้อยปีแล้ว โดยใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางการทำการเกษตรบนเกาะวัชพืชที่พวกเขาสร้างขึ้นมาเองกลางลำน้ำในทะเลสาบ
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2558 ได้กลายเป็นสถานที่แห่งแรกของพม่าในเขตสงวนชีวมณฑลโลก เป็นหนึ่งใน 20 แห่งที่เพิ่มขึ้นจากการประชุมครั้งที่ 27 ของยูเนสโก ในโครงการมนุษย์และชีวมณฑล (MAB) และคณะกรรมการประสานงานนานาชาติ (ICC)
Inle Lake, Fisherman rowing on the lake, Myanmar.jpg
Inle Lake, Trees on the lake, Myanmar.jpg
Indein, White Buddhist stupas, Shan State, Shan Hills, Myanmar.jpg
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Inle lake tourism
Large scale manufacture of Shan tofu at Inle Lake video
Inle Lake moving postcards 
Inle Lake in Photos 
ทะเลสาบในประเทศพม่า
สถานที่ท่องเที่ยวในประเทศพม่า
รัฐฉาน
แชร์โตซาดีซันมาร์ตีโน

แชร์โตซาดีซันมาร์ตีโน (Certosa di San Martino) หรือชาร์เตอร์เฮาส์ (อาราม) แห่งเซนต์มาร์ติน (St. Martin's Charterhouse) เดิมเป็นอาราม ของคณะคาร์ทูเซียนในคริสตจักรโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ที่เมืองเนเปิลส์ทางตอนใต้ของประเทศอิตาลี แต่ในปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ อารามเป็นสิ่งก่อสร้างที่โดดเด่นอยู่บนเนินโวเมโรที่มองเห็นได้แต่ไกล และจากตัวสิ่งก่อสร้างก็จะเป็นทิวทัศน์ของอ่าว
อารามนี้สร้างเสร็จและทำการเปิดใช้ในรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีโจนที่ 1 แห่งเนเปิลส์ในปี ค.ศ. 1368 เป็นคริสต์ศาสนสถานที่อุทิศให้แก่นักบุญมาร์ตินแห่งทัวร์ ระหว่างครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 16 อารามก็ได้รับการขยายต่อเติม ต่อมาในปี ค.ศ. 1623 ก็ได้รับการขยายเพิ่มขึ้นในรูปทรงที่ใกล้เคียงกับที่เห็นกันอยู่ในปัจจุบัน
ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศสเมื่อต้นคริสต์ทศวรรษ 1800 อารามก็ถูกปิดลงตามคำสั่งของคณะ ในปัจจุบันตัวสิ่งก่อสร้างเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์สำหรับแสดงศิลปะของสมัยบูร์บองและสเปน และเป็นที่แสดงงานสะสมงานศิลปะ “ฉากการประสูติของพระเยซู” (Nativity scene หรือ presepe) ที่ถือว่าเป็นงานสะสมชุดที่ดีที่สุดชุดหนึ่งของโลก
==ระเบียงภาพ==
ไฟล์:Certosa di s Martino porto e Vesuvio da s Elmo 1050129.JPG|
ไฟล์:Napoli s Martino QDP 1050019.JPG|
ไฟล์:Sommer, Giorgio (1834-1914) - n° 11739 - Napoli - Chiesa di San Martino.jpg|ภายในราว ค.ศ. 1880
ไฟล์:Napoli s Martino Parlatorio 1050083.JPG|ภายใน
ไฟล์:Napoli s Martino chiostro grande cimitero dei monaci 1050065-6.JPG|ระเบียงฉันนบถ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น  ==
พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา
ซันมาร์ตีโน
ซันมาร์ตีโน
ซันมาร์ตีโน
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 17
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1620
สิ่งก่อสร้างในนาโปลี
พระพุทธมหานวมินทรศากยมุนีศรีวิเศษชัยชาญ

พระพุทธมหานวมินทรศากยมุนีศรีวิเศษชัยชาญ หรือชื่อที่นิยมเรียกติดปากของคนในพื้นที่ว่า หลวงพ่อใหญ่ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยขนาดใหญ่ ประดิษฐานอยู่ ณ วัดม่วง ตำบลหัวตะพาน อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง เป็นรูปปั้นที่สูงที่สุดในประเทศไทย จัดเป็นพระพุทธรูปที่ใหญ่ที่สุดในโลกองค์หนึ่ง
พระพุทธมหานวมินทรศากยมุนีศรีวิเศษชัยชาญ สร้างขึ้นโดยดำริของ พระครูวิบูลอาจารคุณ (เกษม อาจารสุโภ) เจ้าอาวาสองค์แรกของวัดม่วง เพื่อถวายแด่พระพุทธเจ้าและพระพุทธศาสนา โดยเริ่มก่อสร้างตั้งแต่วันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2534 แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ใช้ทุนทรัพย์ในการสร้างทั้งหมด 104,261,089.65 บาท จากการบริจาคของผู้มีจิตศรัทธา รวมเป็นระยะเวลากว่า 16 ปี โดยที่ พระครูวิบูลอาจารคุณนั้นได้ถึงแก่มรณกรรมไปเสียก่อนที่การก่อสร้างจะเสร็จด้วยโรคมะเร็ง ในวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2544 ณ โรงพยาบาลศิริราช แต่ก่อนที่ท่านจะมรณภาพ ท่านได้ให้ชื่อพระพุทธรูปว่า "พระพุทธมหานวมินทรศากยมุนีศรีวิเศษชัยชาญ" เป็นการอุทิศแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช
พระพุทธมหานวมินทรศากยมุนีศรีวิเศษชัยชาญ มีความสูงจากฐานองค์พระถึงยอดเกศา 95 เมตร เทียบเท่ากับตึก 40 ชั้น และมีความกว้างของหน้าตัก 63.05 เมตร ซึ่งการเดินวนรอบองค์พระต้องใช้เวลากว่า 3 นาที
พระพุทธมหานวมินทรศากยมุนีศรีวิเศษชัยชาญ เป็นพระพุทธรูปที่สามารถมองเห็นได้จากระยะไกล นับเป็นพระพุทธรูปองค์สำคัญของวัดม่วงและจังหวัดอ่างทอง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รายชื่อรูปปั้นที่สูงที่สุดในประเทศไทย
ภาพถ่าย ที่ Flickr
พุทธมหานวมินทร
พุทธมหานวมินทร
สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2534
พระพุทธรูปขนาดมหึมาในประเทศไทย
สิ่งก่อสร้างในอำเภอวิเศษชัยชาญ
บักฟาสต์แอบบีย์

บักฟาสต์แอบบีย์ (Buckfast Abbey) เป็นอารามคณะเบเนดิกตินนิกายโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ที่เมืองบักฟาสต์ลีห์ในเทศมณฑลเดวอน อังกฤษ ที่อุทิศให้พระแม่มารีย์ บักฟาสต์แอบบีย์ก่อตั้งขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1018 และเปลี่ยนไปอยู่ภายใต้การบริหารของคณะซิสเตอร์เชียน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1147 จนกระทั่งมาถูกทำลายลงเมื่อมีการยุบอารามในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1882 ก็เริ่มมีนักพรตกลับมาอาศัยขึ้นอีกครั้ง และในปัจจุบันบักฟาสต์แอบบีย์เป็นอารามของคณะเบเนดิกติน
== อ้างอิง ==
Clutterbuck, Robin Buckfast Abbey — A History ISBN 0-9511806-1-4
Heald, Claire "Binge drinking — the Benedictine connection", BBC News, 26 September, 2006, retrieved 8 October, 2006.
St Boniface's Catholic College Historical Archives - 1951
== ดูเพิ่ม ==
คณะเบเนดิกติน
อาราม
คริสต์ศาสนสถาน
สถาปัตยกรรมการก่อสร้างมหาวิหารในยุโรปตะวันตก
ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน
แผนผังมหาวิหาร (ผังแสดงส่วนประกอบต่างๆ ของวัด)
อารามในประเทศต่างๆ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พจนานุกรมศัพท์สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนา
โบสถ์คริสต์ในอังกฤษ
อารามคริสต์ในประเทศอังกฤษ
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 11
สิ่งก่อสร้างในเทศมณฑลเดวอน
คริสต์ศาสนสถานแบบโรมาเนสก์
สถาปัตยกรรมนอร์มัน
ชีวิตอารามวาสีแบบศาสนาคริสต์

ชีวิตอารามวาสีแบบศาสนาคริสต์' (Christian monasticism) เป็นวิถีการปฏิบัติที่เริ่มวิวัฒนาการมาตั้งแต่ศาสนาคริสต์ยุคแรก โดยอาศัยแบบอย่างและอุดมคติจากคัมภีร์ไบเบิล ซึ่งรวมทั้งพันธสัญญาเดิมด้วย แต่มิได้ระบุไว้อย่างเป็นทางการ จนกระทั่งมีการบัญญัติวินัยของนักบวชขึ้นเช่น วินัยของนักบุญบาซิล วินัยของนักบุญเบเนดิกต์ วินัยของนักบุญออกัสติน ตลอดจนกฎหมายศาสนจักรคาทอลิกซึ่งระบุถึงการใช้ชีวิตอารามวาสี ผู้ที่ใช้ชีวิตอารามวาสีเรียกว่านักพรต (ชาย) และนักพรตหญิง หรือเรียกโดยรวม ๆ ว่าอารามิกชน
ในสมัยแรก นักพรตไม่ใด้อาศัยในอาราม แต่เป็นฤๅษีที่อยู่โดดเดี่ยวในป่า เมื่อนักพรตเริ่มมีจำนวนมากขึ้น จึงหันมาอาศัยอยู่ร่วมกัน จนกลายเป็นชุมชนนักพรตในอารามที่ยึดถือการปฏิบัติแบบพรตนิยม
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
อาราม
ชีวิตอารามวาสี
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
"Catholic Hermitage" – Christian Perspective on Monasticism
Eastern Christian Monasticism orthodoxinfo.com
Anglican religious orders and communities Anglican information on monasticism
Photographs of Christian Monasteries
Contemplative spirituality in the tradition of the medieval hermits who settled on Mount Carmel. 
Saint Augustine's House Lutheran Monastery & Retreat House, Oxford, Michigan
*
Mönchtum#Christentum
โรงเรียนรามราชพิทยาคม

โรงเรียนรามราชพิทยาคม ตั้งอยู่ที่ หมู่ 14 ตำบลรามราช อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม โรงเรียนรามราชพิทยาคม เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็กประจำตำบลรามราช เปิดสอนในชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น และชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย
==ประวัติ==
ในปีการศึกษา 2534 กระทรวงศึกษาธิการ โดยกรมสามัญศึกษา ได้ประกาศจัดตั้งสาขาโรงเรียนอุเทนพัฒนา สาขารามราช เป็นโรงเรียนรามราชพิทยาคม เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 และได้แต่งตั้งให้ นายวรสันต์ กิติศรีวรพันธุ์ อาจารย์ 2 โรงเรียนอุเทนพัฒนา มาปฏิบัติหน้าที่ในฐานะผู้บริหารโรงเรียนรามราชพิทยาคม และต่อมากรมสามัญศึกษาได้แต่งตั้งให้นายวรสันต์ กิติศรีวรพันธุ์ ดำรงตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนรามราชพิทยาคม เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535 และได้จัดสรรตำแหน่งข้าราชการครูจำนวน 5 อัตรา ให้กับโรงเรียน ต่อมา ก.ค. ได้กำหนดตำแหน่งผู้บริหารโรงเรียนเป็นตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2537 และในปีการศึกษา 2540 โรงเรียนได้รับอนุมัติจากกรมสามัญศึกษา ให้เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายอีกระดับหนึ่ง
เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2535 และได้แต่งตั้ง นายวรสันต์ กิติศรีวรพันธุ์ อาจารย์ 2 โรงเรียนอุเทนพัฒนา ปฏิบัติหน้าผู้บริหารโรงเรียนรามราชพิทยาคม และต่อมากรมสามัญศึกษาได้แต่งตั้ง นายวรสันต์ กิติศรีวรพันธุ์ ดำรงตำแหน่งครูใหญ่ เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 2535 และได้จัดสรรดำรงตำแหน่งข้าราชการครู จำนวน 2 อัตรา ให้กับโรงเรียนรามราช พิทยาคม ต่อมา ก.ค. ได้กำหนดตำแหน่งผู้บริหารอาจารย์ใหญ่ เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม 2537 และในการศึกษาปี 2540 กรมสามัญศึกษาอนุมัติโรงเรียนเปิดสอนชั้นระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย อีกระดับหนึ่ง เมื่อวันที่ 23 เมษายน 2543 ก.ค. ได้กำหนดตำแหน่งผู้บริหารโรงเรียนเป็นตำแหน่ง
== ทำเนียบผู้บริหารโรงเรียน ==
{|class="wikitable" align="center" style="text-align:center"
|-
! colspan = "4" style = "background:lime;color:black" |ทำเนียบผู้บริหารโรงเรียนรามราชพิทยาคม
|-
! style= "background:yellow;color:black " |ลำดับ
! style= "background:yellow;color:black " |รายนาม
! style= "background:yellow;color:black " |ระยะเวลาการดำรงตำแหน่ง
! style= "background:yellow;color:black " |ตำแหน่ง
|-
| rowspan="4" | 1
| rowspan="4" | นายวรสันต์ กิติศรีวรพันธุ์
| พ.ศ. 2532 - 2535
| อาจารย์ 2 ระดับ 7
|-
| พ.ศ. 2535 - 2538
| ครูใหญ่
|-
| พ.ศ. 2538 - 2544
| อาจารย์ใหญ่
|-
| พ.ศ. 2544 - 2550
| ผู้อำนวยการ
|-
| 2
| นายชวนชัย ภูดีทิพย์
| พ.ศ. 2550 - 2554
| ผู้อำนวยการ
|-
| 3
| นายสินธ์ สิงห์ศรี
| พ.ศ. 2554 - 2556
| ผู้อำนวยการ
|-
| 4
| นายประจักษ์ เข็มใคร
| พ.ศ. 2556 - 2558
| ผู้อำนวยการ
|-
| 5
| นายวีระ ดีแนบเนียน
| พ.ศ. 2558 - 2561
| ผู้อำนวยการ
|-
| 6
| นางพรณภัทร์ เอกนิพนธ์คงเสน
| พ.ศ. 2561 - 2564
| ผู้อำนวยการ
|-
| -
| นายแก้วสัมฤทธิ์  บุทา
| พ.ศ. 2564 - 2565
| รักษาการในตำแหน่งผู้อำนวยการ
|-
| 7
| นายประชา  สมศรี
| พ.ศ. 2565 - ปัจจุบัน
| ผู้อำนวยการ
|}
==อ้างอิง==
[http://school.obec.go.th/ramrach/history.html] 
โรงเรียนในจังหวัดนครพนม
โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครพนม
โรงเรียนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2535
สิ่งก่อสร้างในอำเภอท่าอุเทน
คณะซิสเตอร์เชียน

คณะซิสเตอร์เชียน (Ordo Cisterciensis, Cistercian Order, ออกเสียง) หรือคณะนักพรตขาว (White Monks) เป็น
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 212

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 212 สายหนองคาย–อุบลราชธานี หรือ ถนนชยางกูร เริ่มจากแยกถนนมิตรภาพสายเก่า ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 233 ใน อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย ไปทางทิศตะวันออกทอดยาวไปตามแม่น้ำโขง ผ่านเข้าจังหวัดบึงกาฬ จังหวัดนครพนม จังหวัดมุกดาหาร จังหวัดยโสธร จังหวัดอำนาจเจริญ และไปสิ้นสุดที่ตัวเมืองจังหวัดอุบลราชธานี มีระยะทางประมาณ 584.700 กิโลเมตร เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร ยกเว้นช่วงอำเภอปากคาดถึงอำเภอบ้านแพง มีขนาด 2 ช่องจราจร และ 4 ช่องจราจรในบางช่วง (ช่วงอำเภอปากคาดถึงอำเภอเมืองบึงกาฬ บางส่วน และอำเภอบ้านแพงถึงตำบลหนองแวง อยู่ระหว่างการขยายเป็น 4 ช่องจราจร)
== ประวัติ ==
เดิมมีชื่อเรียกว่า  ทางหลวงแผ่นดินสายอุบลราชธานี-มุกดาหาร-นครพนม  ได้รับการตั้งขนานนามว่า ถนนชยางกูร เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2493 ในสมัยที่จอมพล ป. พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี เพื่อเป็นเกียรติแก่หม่อมเจ้าวิเศษศักดิ์ ชยางกูร อดีตนายช่างกำกับแขวงการทางอำนาจเจริญ
== รายละเอียดเส้นทาง ==
|-
| จังหวัดหนองคาย
| align = "right" | 54.346
| align = "right" | 87.462
|-
| จังหวัดบึงกาฬ
| align = "right" | 78.293 
| align = "right" | 126 
|-
| จังหวัดนครพนม
| align = "right" | 109.333 
| align = "right" | 175.954 
|-
| จังหวัดมุกดาหาร
| align = "right" | 41.157
| align = "right" | 66.235
|-
| จังหวัดยโสธร
| align = "right" | 15.912
| align = "right" | 25.608
|-
| จังหวัดอำนาจเจริญ
| align = "right" | 30.618
| align = "right" | 49.275
|-
| จังหวัดอุบลราชธานี
| align = "right" | 33.657
| align = "right" | 54.166
|-
|รวม
| align = "right" | 363.316
| align = "right" | 584.700
|}
เริ่มต้นที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 233 อำเภอเมืองหนองคาย แล้วผ่าน อำเภอโพนพิสัย อำเภอรัตนวาปี เข้าเขตจังหวัดบึงกาฬ ที่อำเภอปากคาด ผ่าน อำเภอเมืองบึงกาฬ อำเภอบุ่งคล้า อำเภอบึงโขงหลง เข้าเขตจังหวัดนครพนม ที่อำเภอบ้านแพง เข้าสู่เขตอำเภอท่าอุเทน ที่บ้านพะทาย ตำบลพะทาย ประมาน 3 กิโลเมตร เข้าเขตอำเภอศรีสงคราม ที่บ้านเสียวสงคราม ตำบลหาดแพง อำเภอศรีสงครามก่อนจะเข้าเขตอำเภอท่าอุเทนอีกครั้ง ที่ตำบลพนอม อำเภอท่าอุเทน อำเภอเมืองนครพนม อำเภอธาตุพนม เข้าเขตจังหวัดมุกดาหาร ที่อำเภอดงหลวง แล้วผ่าน อำเภอเมืองมุกดาหาร อำเภอนิคมคำสร้อย เข้าเขตจังหวัดยโสธร ที่อำเภอเลิงนกทา เข้าเขตจังหวัดอำนาจเจริญ ที่อำเภอเสนางคนิคม ผ่านอำเภอเมืองอำนาจเจริญ อำเภอลืออำนาจ แล้วเข้าเขตจังหวัดอุบลราชธานี ที่อำเภอม่วงสามสิบ แล้วสิ้นสุดที่ถนนสรรพสิทธิ์ อำเภอเมืองอุบลราชธานี
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 212 ช่วงอาจสามารถ-นครพนม ได้รับการกำหนดเป็นทางหลวงเอเชียสาย 15 มีระยะทางประมาณ 12 กิโลเมตร ช่วงมุกดาหาร-บางทรายใหญ่ ได้รับการกำหนดเป็นทางหลวงเอเชีย 16 มีระยะทางประมาณ 7.182 กิโลเมตร และ ช่วงมุกดาหาร–เลิงนกทา ได้รับการกำหนดเป็นทางหลวงเอเชียสาย 121 มีระยะทางประมาณ 47.805 กิโลเมตร
== รายชื่อทางแยก ==
== เขตควบคุมของถนนชยางกูร ==
ถนนชยางกูร แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 17 ตอน ได้แก่
หมายเหตุ: ช่วงเขตการควบคุมของแขวงทางหลวงนครพนม ช่วงที่ 8 และ 9 ตอน ท่าควาย - กลางน้อย จะใช้เลขตอนที่ 0303 เป็นเลขเดียวกันทั้ง 2 ช่วง และช่วงที่ 10 และ 11 ตอน กลางน้อย - ย้อมพัฒนา จะใช้เลขตอนที่ 0304 เป็นเลขเดียวกันทั้ง 2 ช่วง เนื่องจากอยู่ช่วงระหว่างเขตเทศบาลเมืองนครพนม และ เทศบาลตำบลธาตุพนม
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวง 
3-212
212
ถนนในจังหวัดหนองคาย
ถนนในจังหวัดบึงกาฬ
ถนนในจังหวัดนครพนม
ถนนในจังหวัดมุกดาหาร
ถนนในจังหวัดยโสธร
ถนนในจังหวัดอำนาจเจริญ
ถนนในจังหวัดอุบลราชธานี
212
ออดงแห่งกลูว์นี

นักบุญออดงแห่งกลูว์นี (Odon de Cluny, Odo of Cluny) เป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิก อธิการอารามกลูว์นีองค์ที่สอง นักบุญออดงมีบทบาทในการปฏิรูปชีวิตอารามวาสีแบบศาสนาคริสต์สำนักกลูว์นีในประเทศฝรั่งเศสและประเทศอิตาลี
ออดงผู้เป็นบุตรของลอร์ดเจ้าที่ดินแห่ง Deols ไม่ไกลจากเลอม็องในประเทศฝรั่งเศสปัจจุบัน ได้รับการศึกษาเบื้องต้นที่สำนักของวิลเลียมที่ 1 ดยุกแห่งอากีแตน และต่อมากับเรอมี โดแซร์ ที่ปารีส ราวปี ค.ศ. 909 ออดงก็รับปฏิญาณตนเป็นนักพรต รับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวง และต่อมาเป็นอธิการของโรงเรียนประจำอารามโบมที่มีแบร์โนแห่งกลูว์นีเป็นอธิการอาราม แบร์โนกลายมาเป็นผู้ก่อตั้งและอธิการองค์แรกของอารามกลูว์นีในปี ค.ศ. 910 ออดงติดตามแบร์โนไปยังกลูว์นีและนำหนังสือที่สะสมติดตัวไปด้วย หลังจากที่แบร์โนเสียชีวิตในปี ค.ศ. 927 ออดงก็ดำรงตำแหน่งเป็นอธิการอารามต่อมา
== อ้างอิง ==
St. Odo of Cluny  on ewtn.com
Odo of Cluny  at Patron Saints Index
== ดูเพิ่ม  ==
นักบุญ
อธิการอารามกลูว์นี
บาทหลวงชาวฝรั่งเศส
นักบุญคณะเบเนดิกติน
นักบุญชาวฝรั่งเศส
นักบุญในคริสต์ศตวรรษที่ 10
นักเขียนในคริสต์ศตวรรษที่ 10
สตีฟ ฟอกซ์

สตีฟ ฟอกซ์ (スティーブ・フォックス; Steve Fox) เป็นตัวละครจากเกมเทคเคน (ปรากฏตัวครั้งแรกในเทคเคนภาค 4) ผู้เป็นนักมวยสากลชาวอังกฤษ นอกจากนี้ สตีฟ ฟอกซ์ ยังได้รับการกำหนดให้มีบทบาทสำคัญในภาพยนตร์เรื่องเทคเคนด้วยเช่นกัน (โดยมีผู้รับบทเป็นสตีฟ คือ ลุค กอสส์)
== ประวัติตามท้องเรื่อง ==
เทคเคนภาค 4 - 5
สตีฟ ฟอกซ์ สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ทั้งยังเป็นนักสู้ที่มีฝีมืออย่างเหลือเชื่อในสังเวียน อย่างไรก็ตามความเก่งกาจของเขาได้สร้างความหวั่นเกรงให้แก่เหล่ามาเฟีย ซึ่งพวกเขาจ้างให้ล้มมวย สตีฟไม่เชื่อฟัง และเข้าแข่งขันจนได้รับชัยชนะ ผลการแข่งนี้เองที่ทำให้สตีฟถูกติดตามโดยมาเฟียผู้ประสงค์ที่จะทำการสังหารเขา สตีฟจึงเดินทางออกต่างประเทศโดยนั่งเครื่องบินไปยังสหรัฐอเมริกา ซึ่งนับว่าเป็นการฉลาดที่เขาจะสามารถตามหาบุคคลหรือจัดการสิ่งไม่พึงประสงค์ได้ตามต้องการ สตีฟเข้าร่วมการแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 4 ด้วยความหวังที่จะพบข้อมูลเบื้องหลังเกี่ยวกับแผลเป็น ที่ปรากฏบนแขนของเขาเอง
สองเดือนภายหลังจากการสรุปผลแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 4 ได้มีการประกาศจัดการแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 5 ขึ้น สตีฟจึงเข้าร่วมการแข่งขันอีก โดยในครั้งนี้ เขาพุ่งเป้าไปยังการทำลายองค์กรมิชิมะไซบัตสึ
เทคเคนภาค 6
สตีฟ ฟอกซ์ ได้ทำลายสถาบันการวิจัยของมิชิม่าไซบัตสึ ด้วยความรู้สึกที่ไม่พอใจมาเป็นระยะเวลาที่ยาวนาน สตีฟมีความตั้งใจที่จะกลับไปสู่โลกแห่งวงการมวยสากลอีกครั้ง แต่การแข่งขันมวยสากลในรายการสำคัญส่วนใหญ่ได้ถูกยกเลิกไปอันเนื่องมาจากการเกิดสงครามที่มีขึ้นทั่วทุกมุมโลก สตีฟรู้สึกว่าคงไม่มีใครหันมาให้ความสนใจต่อการแข่มวยในขณะนี้ เขาจึงอยู่ในสถานะที่เสมือนคนไร้งานทำและไม่สามารถทำในสิ่งที่เขารักได้ จากนั้นเพียงไม่นาน เขาได้รับเชิญให้ทำการฝึกฝนร่วมกับมาร์แชล ลอว์ และพอล ฟีนิกซ์
== ภาพยนตร์ ==
== อ้างอิง ==
นิตยสารเกมแม็คออนไลน์ (สนพ.อนิเมทกรุ๊ป)
นิตยสารเมก้า (สนพ.วิบูลย์กิจ)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ข้อมูลเกี่ยวกับ "สตีฟ ฟอกซ์" (Tekkenpedia)
ข้อมูลเกี่ยวกับ "สตีฟ ฟอกซ์" 
เทคเคน
ตัวละครเกม
ตัวละครที่เป็นนักมวยสากล
ตัวละครชาวอังกฤษ
ออทโทแห่งบัมแบร์ก

นักบุญออทโทแห่งบัมแบร์ก (Otto von Bamberg) เป็นบิชอปชาวเยอรมัน และมิชชันนารีผู้เป็นทูตของพระสันตะปาปาที่ทำหน้าที่ช่วยชาวพอเมอเรเนียให้เปลี่ยนมาถือคริสต์ศาสนา
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
นักบุญ
== แหล่งข้อมูลอื่น  ==
บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 1060
นักบุญ
นักบุญในคริสต์ศตวรรษที่ 11
นักบุญในคริสต์ศตวรรษที่ 12
นักบุญชาวเยอรมัน
นักบุญชาวโปแลนด์
จังหวัดแซน-มารีตีม

แซน-มารีตีม (Seine-Maritime) เดิมชื่อ แซแน็งเฟรีเยอร์ (Seine-Inférieure) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นนอร์ม็องดีในประเทศฝรั่งเศส ตัวจังหวัดตั้งอยู่บนฝั่งทะเลทางตอนเหนือของประเทศตรงปากแม่น้ำแซน โดยมีรูอ็องเป็นเมืองหลัก จังหวัดนี้มีประชากร 759,684 คนใน ค.ศ. 2019
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดแซน-มารีตีม ได้แก่ อาสนวิหารรูอ็องและอารามแซ็ง-ฌอร์ฌแห่งโบแชร์วีล
==ประชากร==
== ดูเพิ่ม  ==
แคว้นนอร์ม็องดี
หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์สภาจังหวัด
เว็บไซต์จังหวัด
Communes 76
 
แซน-มารีตีม
จังหวัดเดอ-แซฟวร์

เดอ-แซฟวร์ (Deux-Sèvres) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นนูแวลากีแตน ประเทศฝรั่งเศส ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกของประเทศ โดยมีนียอร์เป็นเมืองหลัก จังหวัดนี้มีประชากร 374,878 คนใน ค.ศ. 2019
เดอ-แซฟวร์เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ชื่อจังหวัดแปลตรงตัวว่า "แซฟวร์ทั้งสอง" คือแซฟวร์น็องแตซและแซฟวร์นียอร์แตซซึ่งเป็นแม่น้ำสองสายที่เป็นที่มาของชื่อ
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดเดอ-แซฟวร์ได้แก่ คฤหาสน์อัวรง
== ประชากร ==
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1801:
== ดูเพิ่ม ==
แคว้นนูแวลากีแตน
หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์จังหวัด
เว็บไซต์สภาจังหวัด
 
เดอ-แซฟวร์
ภาษามลายูบ้าบ๋า

ภาษามลายูบ้าบ๋า (Bahasa Melayu Baba) หรืออาจเรียกว่า ภาษาจีนช่องแคบ (Straits Chinese) ถือเป็นภาษาถิ่นหนึ่งของภาษามลายู โดยมีการยืมคำในภาษาฮกเกี้ยนค่อนข้างมาก แต่ปัจจุบันเป็นภาษาที่ใกล้ตาย และใช้กันในกลุ่มชาวเปอรานากันรุ่นเก่า ในขณะที่คนรุ่นใหม่หันไปพูดภาษาอังกฤษกัน โดยชาวเปอรานากันในประเทศมาเลเซีย ส่วนใหญ่จะอาศัยในรัฐมะละกาและรัฐปีนัง ส่วนในสิงคโปร์มีผู้พูดภาษานี้ในเขตกาตง เขตกีย์แลนด์ และเขตเจาเฉียต และในอินโดนีเซีย มีผู้พูดภาษานี้แถบชวาตะวันออกโดยเฉพาะเมืองซูราบายา
ปัจจุบันมีผู้ใช้ภาษามลายูบ้าบ๋าน้อยลงจนเป็นภาษาใกล้สูญ ในประเทศอินโดนีเซีย ชาวเปอรานากันในแถบชวากลางหันมาพูดภาษาชวามากขึ้น ส่วนในแถบชวาตะวันตกก็หันมาพูดภาษาซุนดา และแถบซูราบายาเอง เด็กเชื้อสายจีนรุ่นใหม่ก็หันมาพูดภาษาชวาถิ่นซูราบายาแทน และหลายคนเลือกที่จะเรียนรู้ภาษาจีนกลางมากกว่าภาษามลายูบ้าบ๋า จนเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ภาษามลายูบ้าบ๋าลดความสำคัญลงไป ส่วนคนรุ่นใหม่ยังสามารถใช้ภาษาผสมนี้ได้ แต่ใช้ได้อย่างจำกัด จึงได้นำคำใหม่เข้ามาใช้ (และเสียคำเก่าไป) จนกลายเป็นศัพท์สแลง จึงกลายเป็นช่องว่างของภาษาระหว่างคนเปอรานากันรุ่นเก่ากับรุ่นใหม่
== ตัวอย่างภาษาบ้าบ๋าซูราบายา ==
{|class="wikitable"
! || ภาษาบ้าบ๋า  || ภาษาอังกฤษ || คำแปล
|-
|1 || Lu bo' gitu!|| Don't act that way!  ||อย่าทำอย่างนั้น!
|-
|2 ||Yak apa kabarnya si Eli?|| How's Eli?  || อลี สบายดีไหม?
|-
|3 ||Nti' kamu pigio ambek cecemu ae ya||Go with your sister, okay? || ไปกับพี่สาวของเธอได้ไหม?
|-
|4 ||Nih, makanen sa'adae||Please have a meal!||มารับประทานอาหารได้แล้ว!
|-
|5 ||Kamu cari'en bukune koko ndhek rumae Ling Ling||Search your brother's book in Ling Ling's house|| ไปหาหนังสือของพี่ชายคุณที่บ้านของหลิงหลิง
|}
== อ้างอิง ==
* Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
A Baba Malay Dictionary  by William Gwee Thian Hock
Bahasa Baba Baba Malay, Straits Chinese Malay
ภาษาพิดจินและภาษาครีโอล
ภาษามลายู
ภาษาในประเทศมาเลเซีย
ภาษาในประเทศอินโดนีเซีย
ภาษาในประเทศสิงคโปร์
จังหวัดอียอน

อียอน (Yonne, ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเตในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดอียอนตั้งชื่อตามชื่อแม่น้ำอียอน ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกของฝรั่งเศสโดยมีโอแซร์เป็นเมืองหลัก
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดอียอน ได้แก่ มหาวิหารเวเซอแล, อาสนวิหารนักบุญสเทเฟนแห่งซ็องส์ และอารามปงตีญี
== ประชากร ==
จำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1801:
== ดูเพิ่ม ==
แคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต
หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์จังหวัด
เว็บไซต์สภาจังหวัด 
(in French) Chamber of commerce
 
อียอน
จังหวัดโวฌ

โวฌ (Vosges, ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นกร็องแต็สต์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดโวฌตั้งชื่อตามชื่อทิวเขาโวฌ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกของฝรั่งเศสโดยมีเอปีนาลเป็นเมืองหลัก
โวฌเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 จากบางส่วนของอดีตจังหวัดลอแรน
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดโวฌก็ได้แก่ อาสนวิหารนกบุญดีเยแห่งแซ็ง-ดีเย-เด-โวฌและอารามเรอมีเรอมง
== ประชากร ==
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1801:
== ดูเพิ่ม ==
แคว้นกร็องแต็สต์
หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Vosges.com Economic information about the Vosges
เว็บไซต์สภาจังหวัด
เว็บไซต์จังหวัด
Tourisme Vosges
Illustrated Article on the Vosges Battlefields in Winter at 'Battlefields Europe'
Climbbybike.com: All information on and profiles of the climbs and cols of the Vosges
 
โวฌ
จังหวัดโอต-เวียน

โอต-เวียน (Haute-Vienne; Nauta Vinhana, Nauta Viena) เป็นจังหวัดหนึ่งในแคว้นนูแวลากีแตนของประเทศฝรั่งเศส อยู่ทางตอนกลางของประเทศ จังหวัดโอต-เวียนตั้งชื่อตามชื่อของแม่น้ำเวียน โดยมีลีมอฌเป็นเมืองหลัก จังหวัดนี้มีประชากร 372,359 คนใน ค.ศ. 2019
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดโอต-เวียน ได้แก่ ปราสาทมงเบริงและอาสนวิหารนักบุญสเทเฟนแห่งลีมอฌ
==ประชากร==
== ดูเพิ่ม ==
แคว้นนูแวลากีแตน
หน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส
รายชื่อเมืองในจังหวัดโอต-เวียน
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์จังหวัด
เว็บไซต์สภาจังหวัด
Tourism 
 
โอต-เวียน
มาซิฟซ็องทราล