pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
องศาโรเมอร์

องศาเรโอมูร์ (Réaumur scale/degree; ย่อ:°Ré, °Re, °R) หรือในไทยนิยมเรียกว่า องศาโรเมอร์ คือหน่วยวัดอุณหภูมิที่คิดค้นขึ้นโดยเรอเน อ็องตวน แฟร์โชล เดอ เรโอมูร์ (René Antoine Ferchault de Réaumur) นักวิทยาศาสตร์และนักประดิษฐ์ชาวฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1731 โดยกำหนดให้จุดเยือกแข็งของน้ำอยู่ที่ 0 องศาโรเมอร์ และจุดเดือดของน้ำอยู่ที่ 80 องศาโรเมอร์ ดังนั้นช่วงอุณหภูมิ 1 องศาโรเมอร์จะเท่ากับ 1.25 องศาเซลเซียสหรือเคลวิน
เทอร์โมมิเตอร์ของเรโอมูร์นั้นจะบรรจุแอลกอฮอล์เจือจางและมีหลักการคือกำหนดให้อุณหภูมิจุดเยือกแข็งของน้ำอยู่ที่ 0 องศา และขยายตัวไปตามท่อเป็นทีละองศาซึ่งคือเศษหนึ่งส่วนพันของปริมาตรที่บรรจุไว้ในกระเปาะของหลอด ณ จุดศูนย์องศา เขาเสนอว่าคุณภาพของแอลกอฮอล์ที่ใช้นั้นจะต้องเริ่มเดือดที่ 80 องศาโรเมอร์ นั่นคือ เมื่อปริมาตรแอลกอฮอล์ได้ขยายตัวไป 8% เรโอมูร์เลือกแอลกอฮอล์แทนที่จะใช้ปรอทเพราะขณะที่ขยายตัวจะเห็นได้ชัดเจนกว่า แต่ปัญหาที่พบคือ เทอร์โมมิเตอร์รุ่นดั้งเดิมของเขานั้นดูเทอะทะ และจุดเดือดที่ต่ำของแอลกอฮอล์ก็ไม่ค่อยมีประโยชน์ในการใช้งานจริงเท่าใดนัก ผู้ผลิตอุปกรณ์มักจะหันไปเลือกใช้ของเหลวชนิดอื่น แล้วใช้อุณหภูมิ 80 องศาโรเมอร์เพื่อระบุจุดเดือดของน้ำแทน ซึ่งสร้างความสับสนให้กับผู้ใช้งาน
ในปี ค.ศ. 1772 ฌ็อง-อ็องเดร เดอลุก (Jean-André Deluc) ได้ศึกษาสสารหลายชนิดที่มีการใช้ในเทอร์โมมิเตอร์หลังจากที่มีทฤษฎีใหม่ ๆ ที่เกี่ยวกับความร้อน และได้ข้อสรุปว่าเทอร์โมมิเตอร์ที่ใช้ปรอทนั้นเหมาะสมกับการใช้งานที่สุด เช่นว่า หากนำน้ำในปริมาณที่เท่า ๆ กันสองส่วน ณ อุณหภูมิ ก และ ข มาเทรวมกันแล้ว อุณหภูมิสุดท้ายที่วัดได้จะเป็นค่ากึ่งกลางระหว่าง ก และ ข พอดี และความสัมพันธ์นี้จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อทำการวัดด้วยปรอทเท่านั้น นับแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมา ปรอทก็ถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลาย
== ประวัติการใช้งาน ==

ในอดีตการใช้หน่วยวัดองศาโรเมอร์ได้ถูกใช้อย่างมากในทวีปยุโรป โดยเฉพาะในประเทศฝรั่งเศส เยอรมนี และรัสเซีย
แต่ภายหลังจาก ค.ศ.1790 ประเทศฝรั่งเศสก็หันมาใช้องศาเซลเซียสในหน่วยวัดแทนองศาโรเมอร์
ปัจจุบันการใช้องศาโรเมอร์ยังถูกใช้งานในการวัดอุณหภูมิของนมในกระบวนการผลิตเนยในประเทศอิตาลี
{| border="1" cellspacing="0" cellpadding="5" align="right" class="wikitable"
|+สูตรการแปลงอุณหภูมิองศาโรเมอร์
|-
!
! จากเรโอมูร์
! เป็นเรโอมูร์
|-
| องศาเซลเซียส || [°C] = [°Ré] ×  || [°Ré] = [°C] × 
|-
| องศาฟาเรนไฮต์ || [°F] = [°Ré] ×  + 32 || [°Ré] = ([°F] − 32) × 
|-
| เคลวิน || [K] = [°Ré] ×  + 273.15 || [°Ré] = ([K] − 273.15) × 
|-
| แรงคิน || [°R] = [°Ré] ×  + 491.67 || [°Ré] = ([°R] − 491.67) × 
|}
==ตารางเปรียบเทียบหน่วยวัดอุณหภูมิ==
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เครื่องแปลงหน่วยอุณหภูมิ
หน่วยวัดอุณหภูมิ
วอลิสและฟูตูนา

วอลิสและฟูตูนา (Wallis and Futuna; Wallis et Futuna; ภาษาฟากาอูเวอาและภาษาฟูตูนา: Uvea mo Futuna) หรือชื่อทางการว่า ดินแดนหมู่เกาะวอลิสและฟูตูนา (Territory of the Wallis and Futuna Islands; Territoire des îles Wallis-et-Futuna) เป็นอาณานิคมของประเทศฝรั่งเศส มีพื้นที่ทั้งหมด 264 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วย 2 หมู่เกาะคือ
หมู่เกาะวอลิส (อูเวอา) ทางตอนเหนือ ประกอบไปด้วยเกาะวอลิส
หมู่เกาะฟูตูนา (หมู่เกาะฮูร์น) ทางตอนใต้ประกอบไปด้วยเกาะฟูตูนาและเกาะอะโลฟี
หมู่เกาะเหล่านี้ตั้งอยู่ในตอนใต้ของมหาสมุทรแปซิฟิก ระหว่างประเทศฟีจีกับประเทศซามัว ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546 มีฐานะเป็นอาณานิคมโพ้นทะเลของฝรั่งเศส (overseas collectivity) โดยระหว่างปี พ.ศ. 2504 - พ.ศ. 2546 วอลิสและฟูตูนามีฐานะเป็นดินแดนโพ้นทะเล (overseas territory) ดินแดนนี้ยังเป็นที่ตั้งของอาณาจักรถึง 3 กษัตริย์ 3 อาณาจักร คือ
สมเด็จพระราชาธิบดีโตมาซี กูลิโมเอโตเกที่ 2 แห่งอาณาจักรอุเวอา
สมเด็จพระราชาธิบดีโซอาเน ปาติตา ไมตูกู แห่งอาณาจักรตูอา (อาโล)
สมเด็จพระราชาธิบดีวีเซสิโอ โมเอลิกู แห่งอาณาจักรซิกาเว
== ภูมิศาสตร์ ==
== ประวัติศาสตร์ ==

== การเมืองการปกครอง ==
=== การบริหาร ===
== กองทัพ ==
=== กองกำลังกึ่งทหาร ===
== เศรษฐกิจ ==
=== การขนส่ง ===
== ประชากรศาสตร์ ==
=== เชื้อชาติ ===
=== ภาษา ===
=== ศาสนา ===
=== กีฬา ===
== วัฒนธรรม ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official website of the French Administrateur supérieur de Wallis-et-Futuna 
Wallis-et-Futuna La 1ère – Online news
GigaCatholic
Map of Wallis and Futuna, with district boundaries 
Information about Wallis and Futuna 
ประเทศในเขตโอเชียเนีย
อาณานิคมโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส
อดีตอาณานิคมในเขตโอเชียเนีย
เกาะในเขตโอเชียเนีย
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2504
พอลินีเชีย
ที-33 ชู้ทติ้ง สตาร์

ที-33 ชู้ทติ้ง สตาร์ (T-33 Shooting Star) เป็นเครื่องบินเจ๊ตฝึกแบบแรกของกองทัพอากาศ กองทัพเรือ และนาวิกโยธิน สหรัฐฯ ที-33 เป็นเครื่องที่พัฒนามาจากเจ๊ตขับไล่ที่นั่งเดียวแบบล็อกฮีด เอฟ-80 ชู้ทติ้งสตาร์ ซึ่งเป็นเจ๊ตขับไล่แบบแรกของกองทัพอากาศสหรัฐฯ
ที-33 บินเป็นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1948 กองทัพอากาศไทยได้รับ ที-33 รุ่นแรกเมื่อ ปี ค.ศ. 1955 และเป็นเครื่องบินเจ๊ตแบบแรกของกองทัพอากาศไทย
== รายละเอียด ที-33 ชู้ทติ้ง สตาร์ ==
ข้อมูลจำเพาะ
ผู้สร้าง บริษัทล็อกฮีด แอร์คราฟท์ (สหรัฐอเมริกา)
ประเภท เจ๊ตฝึก 2 ที่นั่งเรียงกัน
เครื่องยนต์ เทอร์โบเจ๊ตอัลลิสัน เจ-33-เอ-35 ให้แรงขับสถิต 2,360 กิโลกรัม ไม่มีสันดาปท้าย 1 เครื่อง
กางปีก 11.85 เมตร
สูง 3.55 เมตร
พื้นที่ปีก 22.02 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 3,810 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้น 5,432 กิโลกรัม
อัตราเร็วขั้นสูง 874 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 7,620 เมตร
อัตราเร็วเดินทาง 644 กิโลเมตร/ชั่วโมง
อัตราไต่ถึงระยะสูง 7,620 เมตร 6 นาที 30 วินาที
เพดานบินใช้งาน 14,480 เมตร
บินทน 3.12 ชั่วโมง
พิสัยบิน 2,093 กิโลเมตร
อาวุธ ปืนกลอากาศ ขนาด 0.50 นิ้ว 2 กระบอก
== อ้างอิง ==
เครื่องบินล็อกฮีด
เครื่องบินฝึก
หมู่เกาะโคโคส (คีลิง)

ดินแดนหมู่เกาะโคโคส (คีลิง) (Territory of Cocos (Keeling) Islands) หรือโดยย่อว่า หมู่เกาะโคโคส (คีลิง) (Cocos (Keeling) Islands; Pulu Kokos (Keeling); Kepulauan Cocos (Keeling)) เป็นหมู่เกาะเล็ก ๆ ในมหาสมุทรอินเดีย มีพื้นที่เพียง 14 ตารางกิโลเมตร เป็นดินแดนส่วนนอกของประเทศออสเตรเลีย ตั้งอยู่ระหว่างประเทศออสเตรเลียกับประเทศศรีลังกา ใกล้กับเกาะสุมาตราของประเทศอินโดนีเซีย จัดอยู่ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเขตซีกโลกใต้ เดิมดินแดนแห่งนี้มีชื่อว่า หมู่เกาะโคโคส หรือ หมู่เกาะคีลิง แต่หลังถูกรวมเข้ากับประเทศออสเตรเลียเมื่อ ค.ศ. 1955 ดินแดนแห่งนี้จึงถูกเรียกด้วยทั้งสองชื่อตั้งแต่นั้น
ดินแดนประกอบไปด้วยอะทอลล์ 2 แห่ง และเกาะปะการัง 27 แห่ง ในจำนวนนี้มีเพียงสองเกาะเท่านั้นที่มีคนอาศัย คือเกาะเวสต์และเกาะโฮม มีประชากรราว 600 คน ส่วนใหญ่เป็นชาวมลายูโคโคส นับถือศาสนาอิสลาม และใช้ภาษามลายูถิ่นเป็นภาษาแม่
== เชิงอรรถ ==
=== หมายเหตุ ===
=== อ้างอิง ===
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Shire of Cocos (Keeling) Islands homepage
Cocos (Keeling) Islands Tourism website 
ประเทศในเขตโอเชียเนีย
เกาะในมหาสมุทรอินเดีย
กลุ่มเกาะในประเทศออสเตรเลีย
*
มหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวัน

มหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวัน (, กั๋วลี่ไถวานต้าเสวีย นิยมเรียกย่อว่า ไถต้า; National Taiwan University ย่อว่า NTU) เป็นมหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติที่มีชื่อเสียงมากสุดในไต้หวันมีวิทยาเขตกลางตั้งอยู่ในนครไทเป จากการรายงานของคอกโครัลลีไซมอนส์ ประจำปี ค.ศ. 2020 มหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวันได้รับการจัดอันดับให้อยู่อันดับที่ 1 ของไต้หวัน และอันดับที่ 69 ของโลก
==ประวัติ==

ก่อนสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง มหาวิทยาลัยเป็นที่รู้จักในชื่อมหาวิทยาลัยจักรวรรดิไทโฮกุ(臺北帝國大學 ; Taihoku Imperial University) เป็นหนึ่งในเก้ามหาวิทยาลัยจักรวรรดิ (Imperial University) ของจักรวรรดิญี่ปุ่น(大日本帝国) ก่อตั้งโดยรัฐบาลญี่ปุ่นเมื่อ ค.ศ. 1928 โดยมีคณะศิลปศาสตร์และกฎหมาย และคณะวิทยาศาสตร์และการเกษตร เป็นคณะแรกตั้ง ต่อมาได้มีการจัดตั้งคณะวิศวกรรมศาสตร์และคณะแพทย์ศาสตร์เพิ่มขึ้นเพื่อรองรับจำนวนนักศึกษาที่เพิ่มขึ้น
หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 สิ้นสุดลง รัฐบาลจีนคณะชาติพรรคก๊กมินตั๋งได้เข้ามามีบทบาทต่อการจัดการเรียนการสอน เปลี่ยนชื่อจากมหาวิทยาลัยจักรววรดิ์ไทโฮกุเป็น มหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวัน เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2488 หลังจากที่ญี่ปุ่นพ่ายแพ้สงครามและก๊กมินตั๋งย้ายมาตั้งหลักที่เกาะไต้หวัน มหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวัน เป็นสถาบันอุดมศึกษาชั้นนำของไต้หวัน ตั้งอยู่ใจกลางกรุงไทเป มหาวิทยาลัยเป็นลำดับหนึ่งจากการสอบแข่งขันของเด็กมัธยมปลายทั่วไต้หวัน  และมีศิษย์เก่ามากมายที่มีชื่อเสียง ปัจจัยเหล่านี้ล้วนเอื้อให้มหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวันเป็นมหาวิทยาลัยที่โดดเด่นและได้รับการยอมรับในสังคมไต้หวัน
==วิทยาลัย/สาขาวิชาที่เปิดสอน==

รวมทั้งสิ้น 11 วิทยาลัย 54 ภาควิชา 105 หลักสูตรบัณฑิตศึกษา
วิทยาลัยศิลปศาสตร์
วิทยาลัยวิทยาศาสตร์
วิทยาลัยสังคมศาสตร์
วิทยาลัยแพทยศาสตร์
วิทยาลัยวิศวกรรมศาสตร์
วิทยาลัยทรัพยากรชีวภาพและการเกษตร
วิทยาลัยการจัดการ
วิทยาลัยสาธารณสุขศาสตร์
วิทยาลัยวิศวกรรมไฟฟ้าและวิทยาการคอมพิวเตอร์
วิทยาลัยนิติศาสตร์
วิทยาลัยวิทยาศาสตร์สุขภาพ
==ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง==
ไช่ อิงเหวิน ประธานาธิบดีไต้หวัน (2016-ปัจจุปัน)
Yuan Tseh Lee นักวิทยาศาสตร์รางวัลโนเบลสาขาเคมี
หม่า อิงจิ่ว อดีตประธานาธิบดีไต้หวัน (2008-2016)
เฉิน ฉุ่ยเปี่ยน อดีตประธานาธิบดีไต้หวัน (2000-2008)
ลี เติงฮุย อดีตประธานาธิบดีไต้หวัน (1988-2000)
วิกรม กรมดิษฐ์ นักธุรกิจชาวไทย
== อ้างอิง ==
สถาบันอุดมศึกษาในไต้หวัน
สมาคมมหาวิทยาลัยภาคพื้นแปซิฟิก
คงศักดิ์ วันทนา

พลอากาศเอก นายกองใหญ่ คงศักดิ์ วันทนา (เกิด 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2488- ชื่อเล่น บิ๊ก) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย อดีตผู้บัญชาการทหารอากาศ และ อดีตนายทหารราชองครักษ์พิเศษ
ครองตัวเป็นโสดหลังจากภรรยาเสียชีวิตนานหลายปี หลังจากดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารอากาศไม่นาน ก็สมรสกับ นางสาวสลิลลาวัลย์ ศิริวงศ์ ณ อยุธยา เพื่อนสนิทของ คุณหญิงพจมาน ชินวัตร ก่อนรับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยในรัฐบาลพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร
== การศึกษา ==
พล.อ.อ.คงศักดิ์ วันทนา จบการศึกษาจากโรงเรียนจ่าอากาศ รุ่น 2505 โรงเรียนนายเรืออากาศ รุ่นที่ 12 โรงเรียนนายทหารชั้นผู้บังคับฝูง รุ่นที่ 38 โรงเรียนเสนาธิการทหารอากาศ รุ่นที่ 26 วิทยาลัยการทัพอากาศ รุ่นที่ 25 วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 39
== หน้าที่การงาน ==
พล.อ.อ.คงศักดิ์ วันทนา ตำแหน่งหน้าที่ราชการประกอบด้วยผู้อำนวยการกองนโยบายและแผน กรมยุทธการทหารอากาศ เสนาธิการโรงเรียนการบิน รองผู้บัญชาการโรงเรียนการบิน รองเจ้ากรมส่งกำลังบำรุงทหารอากาศ ผู้ช่วยเจ้ากรมส่งกำลังบำรุงทหาร เสนาธิการกองบัญชาการสนับสนุนทหารอากาศ ผู้ช่วยเสนาธิการทหารอากาศฝ่ายยุทธบริการ
นอกจากนี้ยังมีตำแหน่งอื่นๆ ที่สำคัญ เช่น ตุลาการทหารสูงสุด ประธานกรรมการ บริษัทวิทยุการบินแห่งประเทศไทย กรรมการบริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) ประธานกรรมการบริษัท อุตสาหกรรมการบิน จำกัด
และได้รับการยกย่องจากกระทรวงกลาโหมเรื่องการบริจาคเงิน 1 ล้านบาท ให้โรงพยาบาลภูมิพลอดุลยเดช
=== งานการเมือง ===
พล.อ.อ.คงศักดิ์ วันทนา ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลของพันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร แทนพล.ต.อ.ชิดชัย วรรณสถิตย์ เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2548 จนกระทั่งถูกรัฐประหารในวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2549
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
=== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย ===
=== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ ===
* พ.ศ. 2546 - 80x80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์ดาวขั้วโลก ชั้นทวีตริตาภรณ์
* พ.ศ. 2547 - 80x80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์ออเรนจ์-นัสเซา ชั้นนายทัพ
== อ้างอิง ==
ประวัติจากเว็บไซต์กองทัพอากาศไทย 
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยไทย
ทหารอากาศชาวไทย
พลอากาศเอกชาวไทย
พลอากาศโทชาวไทย
ผู้บัญชาการทหารอากาศไทย
บุคคลจากโรงเรียนนายเรืออากาศนวมินทกษัตริยาธิราช
บุคคลจากโรงเรียนเสนาธิการทหารอากาศ
บุคคลจากวิทยาลัยการทัพอากาศ
บุคคลจากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
ผู้ได้รับเหรียญจักรมาลา
ผู้ได้รับเหรียญรัตนาภรณ์ ภ.ป.ร.5
ผู้บังคับบัญชาและเจ้าหน้าที่กองอาสารักษาดินแดน
สะพานซิดนีย์ฮาร์เบอร์

สะพานฮาร์เบอร์ (Harbour Bridge) มีโครงสร้างผิวจราจรพาดผ่านโครงเหล็กถักรูปโค้ง (แบบ Trussed Through Arch) ตั้งอยู่บนอ่าวซิดนีย์ กลางเมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย เป็นสะพานระนาบเดี่ยว ที่ใหญ่ที่สุดในโลก สร้างขึ้นในช่วงเศรษฐกิจตกต่ำในทศวรรษ 1930 เพื่อเป็นสัญลักษณ์แห่งความหวัง เปิดใช้ในปีค.ศ. 1932
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
[http://www.sydneyharbourbridge.info/]เว็บไซต์ซิดนีย์ฮาร์เบอร์บริดจ์อินโฟ
Building the Sydney Harbour Bridge Author: John Nicholson ISBN 1-86508-259-7
สิ่งก่อสร้างในซิดนีย์
สะพานในประเทศออสเตรเลีย
บึงโขงหลง

บึงโขงหลง (Bueng Khong Long) เป็นบึงน้ำจืดในจังหวัดบึงกาฬ มีพื้นที่อยู่ในเขตอำเภอเซกาและอำเภอบึงโขงหลง
== ลักษณะทางภูมิศาสตร์ ==
บึงโขงหลงเป็นแหล่งน้ำจืดปิดรูปเขาวัวแคบ ๆ เกิดขึ้นจากคลองและลำธารหลายสายไหลมารวมกัน บึงมีความยาวประมาณ 13 กิโลเมตร มีความลึกเฉลี่ย 50-100 เซนติเมตร โดยจุดที่ลึกที่สุดมีความลึก 6 เมตร มีพื้นที่กว่า 8,062 ไร่ หรือ (12.89 ตารางกิโลเมตร) ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของที่ราบแม่น้ำสงคราม ซึ่งเป็นบริเวณที่น้ำไหลออกจากบึงก่อนไหลลงสู่แม่น้ำโขง ในบึงมีเกาะแก่งอยู่มากมาย เช่น ดอนแก้ว ดอนโพธิ์ ดอนน่อง ดอนสวรรค์ บนเกาะแก่งเหล่านี้เป็นป่าดิบแล้งที่อุดมสมบูรณ์ ริมบึงมีเขื่อนเพื่อป้องกันตลิ่งพัง และมีประตูน้ำอยู่ที่ปลายสุดทางทิศใต้ของบึง พื้นที่โดยรอบส่วนใหญ่เป็นที่ราบ แต่มีเนินสลับขึ้นลงอยู่บ้าง มีชุมชนเมืองตั้งอยู่ด้านปลายสุดทางทิศใต้ของบึง และพื้นที่รอบบึงส่วนใหญ่ถูกใช้เพื่อทำนาข้าว
== ความหลากหลายทางชีวภาพ ==
พื้นที่รอบ ๆ บึงมีพืชขึ้นอยู่หลายชนิด เช่น ยาง ตะแบกแดง ประดู่ป่า ตะเคียนทอง ส่วนบนเกาะแก่งในบึงจะพบหว้า ไทร มะเดื่อ และตะแบกนา ป่าดิบแล้งบนดอนสวรรค์ประกอบไปด้วยไม้ยืนต้นอย่างตะแบก กระบก แสมขาว พญาสัตบรรณ กันเกรา กระบาก กกสามเหลี่ยม
ริมฝั่งบึงบริเวณที่เป็นป่าและทุ่งหญ้าจะเป็นแหล่งวางไข่ของนกหลายชนิด ในบริเวณบึงพบนกอย่างน้อย 29 ชนิด โดยเป็นจำพวกนกเป็ดน้ำและนกชายน้ำ 27 ชนิด จากนกทุกชนิดที่พบ จะมีอยู่ 3 ชนิดที่เป็นนกประจำถิ่น ที่เหลืออีก 26 ชนิดเป็นนกอพยพ โดยมีนกที่อยู่ในภาวะถูกคุกคามระดับนานาชาติ คือ เป็ดดำหัวดำ ส่วนนกที่มีความสำคัญระดับชาตินั้น มีนกที่อยู่ในภาวะใกล้สูญพันธุ์ไปจากประเทศไทย คือ นกกระสาแดง นกที่อยู่ในภาวะถูกคุกคามระดับชาติ คือ เป็ดดำหัวสีน้ำตาล และนกที่อยู่ในภาวะเสี่ยงต่อการถูกคุกคาม คือ เป็ดคับแค และนกกระแตหัวเทา ส่วนนกอื่น ๆ ที่อาศัยและหากินอยู่บริเวณบึง เช่น เป็ดแดง นกยางโทนน้อย นกยางเปีย นกอีแจว เป็ดลาย
ในบึงมีปลาที่ได้รับการบันทึกแล้ว 25 ชนิด โดยมีปลาที่อยู่ในภาวะถูกคุกคาม คือ ปลาดุกด้าน ในจำนวนนี้มี 8 ชนิดที่เป็นปลาในตระกูล Cyprinidae และมี 3 ชนิดที่เป็นปลาในตระกูล Anabantidae ส่วนปลาเศรษฐกิจในบึงมีอยู่ 8 ชนิด ได้แก่  ปลากระสูบจุด ปลาตะโกก ปลาสร้อยขาว ปลาสร้อยนกเขา ปลาแขยง ปลากดเหลือง ปลานิล และปลาช่อน
บริเวณริมบึงจะปกคลุมไปด้วยดงของแห้วทรงกระเทียม กกสามเหลี่ยม และผักไผ่น้ำ กลางผิวน้ำของบึงจะพบบัวสายและบัวหลวง ส่วนใต้น้ำจะพบสาหร่ายหางกระรอก สันตะวาใบพาย และผักบุ้ง และพืชน้ำที่ขึ้นรอบ ๆ เกาะแก่งจะเป็นแพงพวยน้ำและบอน
ปัจจุบันได้ขึ้นทะเบียนเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำเขตห้ามล่าสัตว์ป่าบึงโขงหลง   นับเป็นลำดับที่ 2 ของประเทศไทย และลำดับที่ 1098  (Wetland of International Importance) ในปี พ.ศ. 2544 ในทะเบียนพื้นที่ชุ่มน้ำที่มีความสำคัญระหว่างประเทศ
== ความเชื่อ==
นอกจากนี้แล้ว บึงโขงหลงยังเป็นสถานที่ ๆ ชาวบ้านมีความเชื่อในตำนานเรื่องพญานาคและเป็นที่ ๆ เชื่อว่า พญานาคมาปรากฏตัวให้เห็นและเกิดปรากฏการณ์บั้งไฟพญานาคด้วย
== อ้างอิง ==
เขตห้ามล่าสัตว์ป่าบึงโขงหลง 
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รายงานการวิจัยเรื่อง การศึกษาคุณภาพน้ำและสถานภาพของทรัพยากรประมงเพื่อการอนุรักษ์ พื้นที่ชุ่มน้ำ: เขตห้ามล่าสัตว์ป่าบึงโขงหลง จังหวัดหนองคาย
ข
แหล่งน้ำในจังหวัดบึงกาฬ
พื้นที่แรมซาร์ในประเทศไทย
ความเชื่อเกี่ยวกับพญานาค
อำเภอบึงโขงหลง
อำเภอเซกา
ชิไน

ชิไน หรือ ดาบไม้ไผ่  เป็นดาบที่ใช้ฝึกเค็นโดกันในโรงฝึกสมัยโบราณของประเทศญี่ปุ่น ตัวดาบจะทำด้วยไม้ไผ่ทั้งเล่มใช้ในการฝึกเค็นโดและแข่งขันเค็นโดในสมัยโบราณ
ดาบ
ความไม่สงบสุขในจังหวัดชายแดนภาคใต้

Redirectความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย
ที-34 เมนเตอร์

ที-34 เมนเตอร์ (T-34 Mentor) เป็นเครื่องบินฝึกขั้นต้นแบบหนึ่งใช้งานในกองทัพอากาศและกองทัพเรือสหรัฐฯ ในช่วงปี ค.ศ.  1953 กองทัพอากาศสหรัฐ กำหนดสัญลักษณ์เป็น ที-34 เอ ส่วนกองทัพเรือกำหนดสัญลักษณ์เป็น ที-34 บี เครื่องบิน ที-34 ได้ถูกใช้กันแพร่หลายทั่วโลกและใช้งานกว่า 10 ประเทศ เช่น อาร์เจนตินา ชิลี โคลัมเบีย เอกวาดอร์ อินโดนีเซีย เอลซัลวาดอร์ เม็กซิโก ฟิลิปปินส์ สเปน ตุรกี เวเนซุเอลา และ ญี่ปุ่น ในปี ค.ศ.  1973 ได้มีการพัฒนา ที-34 รุ่นใหม่ โดยใช้เครื่องยนต์เทอร์โบใบพัด กำหนดสัญลักษณ์เป็น ที-34ซี และได้ตั้งชื่อว่า เทอร์ไบน์ เมนเตอร์ และมีการพัฒนารุ่นต่อมาคือ ที-34ซี-1 เทอร์ไบน์ เมนเตอร์ ติดอาวุธขนาดเบา
== รายละเอียด ที-34 ==
ข้อมูลจำเพาะ
ผู้สร้าง บริษัทบีช แอร์คราฟท์ (สหรัฐอเมริกา)
ประเภท ฝึกขั้นต้น 2 ที่นั่งเรียงกัน
เครื่องยนต์ เทอร์โบใบพัด แพรทท์ แอนด์ วิทนีย์ พีที 6 เอ-25 ให้กำลัง 715 แรงม้า 1 เครื่อง (ที-34ซ๊)
* ลูกสูบ ไลโคมิง ไอจีเอสโอ 480-เอ1 เอฟ 6 ให้กำลัง 340 แรงม้า 1 เครื่อง (ที-34เอ,บี)
กางปีก 10.16 เมตร
ยาว 8.75 เมตร
พื้นที่ปีก 16.71 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 1,193 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้น-ร่อนลงสูงสุด 1,938 กิโลกรัม
อัตราเร็วสูงสุด 463.5 กิโลเมตร/ชั่วโมง
อัตราเร็วขั้นสูง 414 กิโลเมตร/ชั่วโมง
อัตราไต่ขั้นสูง 388 เมตร/นาที
เพดานบินใช้งาน 9,145 เมตร
พิสัยบิน 1,205 กิโลเมตร เมื่อบินสูง 6,100 เมตร
== อ้างอิง ==
เครื่องบินฝึก
ตำบลปาดังเบซาร์

ตำบลปาดังเบซาร์ อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา แยกจากตำบลทุ่งหมอ เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2527 เพราะตำบลทุ่งหมอมีพื้นที่กว้าง ยากแก่การปกครอง และตำบลปาดังเบซาร์เป็นตำบลติดต่อกับชายแดนประเทศมาเลเซีย อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอสะเดา มีจำนวนหมู่บ้านทั้งสิ้น 10 หมู่บ้าน แยกออกเป็นเขตเทศบาล 3 หมู่บ้าน คือ หมู่ที่ 1 บ้านต้นพยอม หมู่ที่ 2 บ้านปาดังเบซาร์ และหมู่ที่ 9 บ้านควนขัน
==ดูเพิ่ม==
เทศบาลเมืองปาดังเบซาร์ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลปาดังเบซาร์
เทศบาลตำบลปาดัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปาดังเบซาร์ส่วนที่เหลือ
ป
อำเภอสะเดา
Padang Besar
วังสวนกุหลาบ

วังสวนกุหลาบ  เป็นวังที่ประทับของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอัษฎางค์เดชาวุธ กรมหลวงนครราชสีมา ตั้งอยู่ที่มุมถนนราชสีมากับถนนศรีอยุธยา โดยทางด้านทิศเหนือติดกับถนนอู่ทองนอก  และทิศตะวันออกติดกับสวนอัมพร  ซึ่งอาณาเขตดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของพระราชวังดุสิต
== ประวัติ ==
ตามเดิมพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระราชดำริที่จะสร้างวังสมเด็จฯเจ้าฟ้ากรมหลวงนครราชสีมา  ที่วังริมแม่น้ำเจ้าพระยาตอนใต้ปากคลอง(ตลาด)  คูเมืองเดิม  ครั้งเสด็จฯกลับมาจากทรงศึกษาในประเทศอังกฤษ  พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  มีพระราชประสงค์จะให้ทรงศึกษาราชการอยู่ใกล้พระองค์  จึงได้โปรดเกล้าฯให้สร้างตำหนักชั่วคราวที่สวนดุสิต  ตรงริมถนนใบพร  พระราชทานนามว่า  "สวนกุหลาบ"  สมเด็จฯเจ้าฟ้ากรมหลวงนครราชสีมา  จึงเสด็จประทับอยู่ตลอดรัชกาลที่  5
ในสมัยรัชกาลที่  6  โปรดเกล้าฯ  ให้ขยายเขตที่วังสวนกุหลาบออกไปให้กว้างขวางกว่าเก่า  สร้างพระตำหนักและท้องพระโรงพระราชทานเป็นอาคารถาวร  สมเด็จเจ้าฟ้าฯกรมหลวงนครราชสีมาได้ประทับอยู่จนเสด็จทิวงคตในปีพุทธศักราช  2467
== สถาปัตยกรรม ==
วังสวนกุหลาบสร้างตามแบบสถาปัตยากรรมของยุโรป  ตัวอาคารมี  2  ชั้น  ก่ออิฐถือปูน  ทาสีเหลืองอ่อน  หลังคามุงกระเบื้องสีแดง  ภายในตกแต่งอย่างงดงาม
ที่วังนี้เคยเป็นที่ทำการของรัฐบาล  ในสมัยจอมพล  ป.  พิบูลสงคราม  เป็นนายกรัฐมนตรี  และเป็นที่ตั้งของกองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายใน  (กอ.รมน.)  ซึ่งต่อมาได้ย้ายไปอยู่ที่สวนรื่นฤดี  ในปีพุทธศักราช  2507  ต่อมากองออมทรัพย์ กองแผนและโครงการของกรมสวัสดิการทหารบกได้ย้ายจากสวนพุดตานมาทำการอยู่ที่วังนี้แทน จนกระทั่งในวันที่  9  ธันวาคม  พุทธศักราช  2539  กรมสวัสดิการทหารบก  ได้ทำหนังสือถวายคืนวังสวนกุหลาบให้กลับมาอยู่ในความควบคุมดูแลของสำนักพระราชวัง  โดยมีพิธีส่งมอบเมื่อวันที่  17  ธันวาคม  พุทธศักราช  2539  พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร  จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ  พระราชทานจิตรกรรมฝีพระหัตถ์  มาจัดแสดงไว้ที่พระตำหนักวังสวนกุหลาบตั้งแต่วันที่  28  ธันวาคม  พุทธศักราช  2542
นอกจากนี้ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ ยังใช้เป็นที่ทรงงาน และโปรดให้คณะบุคคลมาเข้าเฝ้าที่วังสวนกุหลาบอยู่เสมอ
==แหล่งข้อมูลอื่น==
พระราชวังดุสิต
สวนกุหลาบ
โบราณสถานในเขตดุสิต
อุทยานวิทยาศาสตร์พระจอมเกล้า

อุทยานวิทยาศาสตร์พระจอมเกล้า เป็นอุทยานวิทยาศาสตร์ในพื้นที่หมู่บ้านหว้ากอ ตำบลคลองวาฬ อำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทรมหามงกุฎ พระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระบิดาแห่งวิทยาศาสตร์ไทย ที่เสด็จพระราชดำเนินไปทอดพระเนตรเหตุการณ์สุริยุปราคาเต็มดวงในบริเวณนี้เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2411 ตามการคำนวณล่วงหน้าไว้ถึง 2 ปี
==  ประวัติ ==

หว้ากอเป็นสถานที่ที่พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทรมหามงกุฎ พระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินโดยเรือพระที่นั่งอรรคราชวรเดช เพื่อทรงพิสูจน์การคำนวณสถานที่และเวลาการเกิดสุริยุปราคาเต็มดวงได้อย่างถูกต้องชัดเจน ซึ่งคำนวณล่วงหน้าไว้ถึง 2 ปีว่าจะเกิดสุริยุปราคาเต็มดวงในวันอังคาร ขึ้น 1 ค่ำ เดือน 10 ปีมะโรง จุลศักราช 1230 ตรงกับวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2411 โดยเส้นศูนย์ของอุปราคา จะผ่านมาใกล้ที่สุด ณ บ้านหว้ากอ แขวงเมืองประจวบคีรีขันธ์ ในพระราชอาณาจักรสยาม ทางฝั่งทะเลตะวันออกของแหลมมลายู ตรงเส้นวิตถันดร (แลตติดจูต) 11 องศา 38 ลิปดาทิศเหนือ และเส้นทีรฆันดร (ลองติดจูต) 99 องศา 39 ลิปดาทิศตะวันออก โดยคราสเริ่มจับเวลา 10 นาฬิกา 4 นาที จับเต็มดวง เวลา 11 นาฬิกา 36 นาที 20 วินาที กินเวลานาน 6 นาที 45 วินาที คลายคราสออกเวลา 13 นาฬิกา 37 นาที 45 วินาที ซึ่งไม่ปรากฏว่ามีหลักฐานการคำนวณจากประเทศตะวันตกมาก่อนหน้านี้
ในระหว่างนั้นประชาชนชาวไทยและชาวต่างประเทศต่างก็เฝ้ารอวันพิสูจน์การเกิดสุริยุปราคาที่หว้ากอ เมื่อใกล้ถึงวันกำหนด ทรงโปรดให้เจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์มาสร้างค่ายไว้ล่วงหน้า และพระองค์ได้ใช้ค่ายนี้เป็นห้องทดลองวิทยาศาสตร์กลางแจ้ง เพื่อเป็นที่ชุมนุมของนักวิทยาศาสตร์ทั่วโลกและคณะทูตานุทูตประเทศต่างๆ แล้วก็เกิดสุริยุปราคาเต็มดวงตามที่พระองค์ทรงคำนวณ โดยไม่คลาดเคลื่อน พระราชกรณียกิจในครั้งนั้นทำให้พระเกียรติยศระบือไกล บรรดาแขกต่างประเทศจำนวนมากได้รับทราบถึงพระอัจฉริยภาพของพระองค์ที่มีไม่แพ้ชาติใดทั้งๆ ที่ยังขาดเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพ พระเกียรติคุณในด้านวิทยาศาสตร์เป็นที่ยอมรับและปรากฏเด่นชัดแก่บรรดานักปราชญ์และนักวิทยาศาสตร์ทั่วโลก
เพื่อเป็นการน้อมรำลึกถึงพระองค์และวันสำคัญทางประวัติศาสตร์ ในวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2532 คณะรัฐมนตรีจึงมีมติเห็นชอบในหลักการให้ดำเนินโครงการอุทยานวิทยาศาสตร์พระจอมเกล้า ณ หว้ากอ และในวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระราชทานนามสถานที่แห่งนี้ว่า "อุทยานวิทยาศาสตร์พระจอมเกล้า ณ หว้ากอ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์" โดยกระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศจัดตั้งขึ้นเป็นสถานศึกษาเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2536 ปัจจุบันสังกัดกรมส่งเสริมการเรียนรู้
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อุทยานวิทยาศาสตร์พระจอมเกล้า ณ หว้ากอ
อุทยานวิทยาศาสตร์ในประเทศไทย
การศึกษาในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์
สถานที่ที่ตั้งชื่อตามพระนามของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์
นอร์ธรอป ที-38 ทาลอน

ที-38 ทาลอน (T-38 Talon) เป็นเครื่องบินเจ๊ตฝึกหัดความเร็วเหนือเสียงแบบแรกของโลก เริ่มบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1959 และเริ่มประจำการในกองทัพอากาศสหรัฐฯ เมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1961 เครื่องบินฝึกหัด ที-38 เป็นต้นกำเนิดเครื่องบินยุทธวิธี เอฟ-5
== รายละเอียด ที-38 ==
ข้อมูลจำเพาะ
ผู้สร้าง บริษัทนอร์ทธรอป แอร์คราฟท์ (สหรัฐอเมริกา)
ประเภท เจ๊ตฝึกขึ้นสูง ความเร็วเหนือเสียง 2 ที่นั่งเรียงกัน
เครื่องยนต์ เทอร์โบเจ๊ต เจเนอรัล อีเล็คตริค เจ 65-ยีอี-5 ให้แรงขับเครื่องละ 1,216 กิโลกรัม และ 1,748 กิโลกรัม เมื่อใช้สันดาปท้าย 2 เครื่อง
กางปีก 7.7 เมตร
ยาว 14.13 เมตร
สูง 3.92 เมตร
พื้นที่ปีก 15.8 ตารางเมตร
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 5,465 กิโลกรัม
อัตราเร็วขั้นสูง 1.23 มัค ที่ระยะสูง 11,000 เมตร
อัตราเร็วเดินทาง 0.95 มัค
อัตราเร็วเดินทางประหยัด 0.88 มัค
อัตราไต่ 9,145 เมตร
เพดานบินใช้งาน 16,335 เมตร
เพดานบินเมื่อใช้เครื่องยนต์เดียว 12,200 เมตร
ระยะทางวิ่งขึ้น 762 เมตร
ระยะทางวิ่งลง 914 เมตร
พิสัยบิน 1,770 กิโลเมตร
อาวุธ ไม่ติดอาวุธ
== อ้างอิง ==
เครื่องบินฝึก
แม่น้ำสะแกกรัง

แม่น้ำสะแกกรัง เป็นแม่น้ำสายสำคัญของจังหวัดนครสวรรค์และจังหวัดอุทัยธานี ต้นน้ำเกิดจากเขาปลายห้วยขาแข้งในเขตอำเภอแม่วงก์ จังหวัดนครสวรรค์ ไหลลงทางทิศเหนือแล้ววกไปทางทิศตะวันออก เป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างอำเภอแม่วงก์ จังหวัดนครสวรรค์ กับอำเภอปางศิลาทองและอำเภอขาณุวรลักษบุรี จังหวัดกำแพงเพชร ไหลลงทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ กลับเข้าเขตอำเภอแม่วงก์และเข้าเขตอำเภอลาดยาว เป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างอำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์ กับอำเภอสว่างอารมณ์ จังหวัดอุทัยธานี เข้าเขตอำเภอสว่างอารมณ์ เป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างอำเภอสว่างอารมณ์กับอำเภอทัพทัน เข้าเขตอำเภอทัพทัน แล้วเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างอำเภอโกรกพระ จังหวัดนครสวรรค์ กับอำเภอเมืองอุทัยธานี จังหวัดอุทัยธานี เข้าเขตอำเภอเมืองอุทัยธานี ไปลงแม่น้ำเจ้าพระยาที่บ้านหนองปลามัน ตำบลท่าซุง มีความยาวประมาณ 225 กิโลเมตร
แม่น้ำสะแกกรังมีหลายชื่อตามท้องถิ่นที่แม่น้ำไหลผ่าน ได้แก่
ห้วยผาแดง และ ห้วยเดื่อ คือช่วงที่ไหลจากต้นน้ำขึ้นไปทางทิศเหนือก่อนวกไปทางทิศตะวันออก
ห้วยแม่วงก์ แม่น้ำแม่วงก์ และ น้ำแม่วงก์ คือช่วงที่ไหลเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างจังหวัดกำแพงเพชรกับจังหวัดนครสวรรค์ ไปจนถึงช่วงที่ไหลผ่านเขตอำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์
น้ำวังม้า ห้วยวังม้า และ แม่น้ำวังม้า คือช่วงที่ไหลผ่านเขตอำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์ และอำเภอสว่างอารมณ์ จังหวัดอุทัยธานี
แควตากแดด แม่น้ำตากแดด หรือ แม่น้ำแควตากแดด คือช่วงไหลผ่านเขตอำเภอสว่างอารมณ์ อำเภอทัพทัน และอำเภอเมืองอุทัยธานี จังหวัดอุทัยธานี ไปจนถึงปากคลองหนองอีเติ่ง
แม่น้ำสะแกกรัง คือช่วงตั้งแต่ปากคลองหนองอีเติ่ง (ที่บ้านหนองอีเติ่ง ตำบลเนินแจง และบ้านจักษา ตำบลสะแกกรัง) ไปจนถึงแม่น้ำเจ้าพระยา
== อ้างอิง ==
สะแกกรัง
สะแกกรัง
สะแกกรัง
อำเภอแม่วงก์
อำเภอปางศิลาทอง
อำเภอขาณุวรลักษบุรี
อำเภอลาดยาว
อำเภอสว่างอารมณ์
อำเภอทัพทัน
อำเภอโกรกพระ
อำเภอเมืองอุทัยธานี