pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ถนนปรีดี พนมยงค์ (มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต)

ถนนปรีดี พนมยงค์ (Thanon Pridi Banomyong) เป็นชื่อถนนสายหนึ่งภายในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต ช่วงระหว่าง ประตูพหลโยธิน 3 และ ถนนตลาดวิชา ทางมหาวิทยาลัยได้ตั้งชื่อถนนสายที่ขนานไปกับถนนป๋วย อึ๊งภากรณ์ และ ถนนสัญญา ธรรมศักดิ์ ว่า "ถนนปรีดี พนมยงค์" เพื่อเป็นเกียรติแก่นายปรีดี พนมยงค์ รัฐบุรุษอาวุโส, ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชกาลที่ 8, นายกรัฐมนตรีคนที่ 7, หัวหน้าขบวนการเสรีไทย, และผู้นำพลเรือนในคณะราษฎร ในฐานะที่ท่านเป็นผู้ริเริ่มก่อตั้ง และผู้ประศาสน์การ มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง
ถนนในจังหวัดปทุมธานี
ปรีดี พนมยงค์
ทางพิเศษฉลองรัช

ทางพิเศษฉลองรัช เป็นทางพิเศษในกรุงเทพมหานคร ก่อสร้างและเปิดให้บริการตลอดสาย เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2539 ดำเนินการโดยการทางพิเศษแห่งประเทศไทย มีระยะทางทั้งสิ้น 28.2 กิโลเมตร ทางพิเศษสายนี้เป็นการแบ่งเบาการจราจรบนถนนรามอินทรา และทางพิเศษเฉลิมมหานคร มีด่านเก็บค่าผ่านทางรวมทั้งสิ้น 14 ด่าน
== รายละเอียดของเส้นทาง ==
=== ช่วงที่ 1 รามอินทรา–อาจณรงค์ ===
การทางพิเศษแห่งประเทศไทยเปิดให้บริการทางพิเศษฉลองรัช ช่วงรามอินทรา–อาจณรงค์ เป็นช่วงแรก เป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจร ระยะทาง 18.7 กิโลเมตร เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2539 โดยมีเส้นทางเริ่มจากบริเวณอาจณรงค์ (ปลายซอยสุขุมวิท 50) จากนั้นเส้นทางมุ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ แล้วเลียบแนวคลองตันข้ามถนนสุขุมวิททางด้านตะวันตกของสะพานพระโขนง ตัดกับทางพิเศษศรีรัช ส่วน D พร้อมกับข้ามถนนรามคำแหง และถนนพัฒนาการ แล้วไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ จากนั้นข้ามถนนพระราม 9 แล้วไปทางทิศเหนือ ข้ามถนนประชาอุทิศ ถนนลาดพร้าว ถนนประเสริฐมนูกิจ แล้วไปสิ้นสุดช่วงแรกที่ถนนรามอินทรา กิโลเมตรที่ 5.5 ที่บริเวณแยกด่วนรามอินทรา/วัชรพล มีด่านเก็บค่าผ่านทางรวมจำนวน 10 ด่าน
นอกจากนี้ ยังมีการก่อสร้างถนนคู่ขนานระดับดินของกรุงเทพมหานคร มีชื่อว่าถนนประดิษฐ์มนูธรรม ซึ่งมีเขตติดต่อและขนานกับทางพิเศษฉลองรัช ก่อสร้างเป็นถนนขนาด 6 ช่องจราจร เริ่มต้นที่ถนนรามอินทราวิ่งคู่ขนานไปกับทางพิเศษฉลองรัช จนถึงถนนพระราม 9 แล้วมุ่งตรงไปทางทิศใต้ ข้ามทางรถไฟสายตะวันออกและถนนเพชรบุรีตัดใหม่และสิ้นสุดแนวสายทางที่ปลายซอยเอกมัย รวมระยะทาง 13.1 กิโลเมตร
=== ช่วงที่ 2 รามอินทรา–วงแหวนรอบนอก ===
ทางพิเศษฉลองรัชช่วงที่ 2 มีจุดเริ่มต้นโดยต่อจากช่วงแรกที่ถนนรามอินทรา กิโลเมตรที่ 5.5 ที่บริเวณแยกด่วนรามอินทรา/วัชรพล บริเวณแยกด่วนรามอินทรา/วัชรพล มุ่งไปทางทิศออกเฉียงเหนือ ยกระดับข้ามโครงการก่อสร้างถนนเชื่อมถนนสุขาภิบาล 5–ถนนนิมิตใหม่ และยกระดับข้ามถนนสุขาภิบาล 5 ไปสิ้นสุดช่วงที่ 2 ที่บริเวณถนนกาญจนาภิเษก ตรงคลองพระยาสุเรนทร์ เรียกถนนในช่วงนี้ว่า "ทางพิเศษสายรามอินทรา–วงแหวนรอบนอกกรุงเทพมหานคร" ซึ่งเป็นส่วนต่อขยายของทางพิเศษฉลองรัชทางด้านเหนือ มีระยะทาง 9.5 กิโลเมตร ก่อสร้างเป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจร เปิดให้ใช้บริการเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2552 และเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ได้มีพระบรมราชานุญาตให้ทางพิเศษสายนี้ใช้ชื่อทางการว่า "ทางพิเศษฉลองรัช" เช่นเดียวกับทางพิเศษช่วงรามอินทรา–อาจณรงค์ มีด่านเก็บค่าผ่านทางรวมจำนวน 4 ด่าน
=== ช่วงที่ 3 วงแหวนรอบนอกรอบ2 (ฝั่งตะวันออก)– วงแหวนรอบนอกรอบ3 (ฝั่งตะวันออก) ===
== รายชื่อทางแยกและทางต่างระดับ ==
== ทางเข้า-ออก ==
== โครงการในอนาคต ==
ทางพิเศษฉลองรัชจะมีส่วนต่อขยายไปยังจังหวัดสระบุรี ในชื่อทางพิเศษฉลองรัช–นครนายก–สระบุรี ผ่านพื้นที่ 4 จังหวัด ได้แก่ กรุงเทพมหานคร จังหวัดปทุมธานี จังหวัดนครนายก และจังหวัดสระบุรี โดยจุดเริ่มต้นที่ทางพิเศษฉลองรัช (รามอินทรา–วงแหวนรอบนอก) ผ่านถนนหทัยราษฏร์ ถนนนิมิตใหม่ เข้าสู่จังหวัดปทุมธานี ตัดถนนลำลูกกา บริเวณคลอง 9 และคลอง 10 เข้าพื้นที่จังหวัดนครนายก ผ่านทางหลวงชนบท นย.3001 ข้ามถนนรังสิต–นครนายก ถนนสุวรรณศร แล้วเลียบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3222 แล้วสิ้นสุดที่ถนนมิตรภาพบริเวณแก่งคอย ระยะทางรวมประมาณ 104 กิโลเมตร โดยโครงการนี้อยู่ในแผนงาน และจะเป็นอีกทางเลือกในการเดินทางไปยังจังหวัดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และตามแผนของกรมทางหลวงกำหนดหมายเลขทางพิเศษนี้ เป็นหมายเลข 62 
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
การทางพิเศษแห่งประเทศไทย 
ทางพิเศษในกรุงเทพมหานคร
ทางพิเศษในจังหวัดปทุมธานี
ทางพิเศษอุดรรัถยา

ทางพิเศษอุดรรัถยา หรือ ทางด่วนสายบางปะอิน–ปากเกร็ด เป็นทางด่วนของการทางพิเศษแห่งประเทศไทย ระยะทางรวม 32 กิโลเมตร มีปลายทางทิศใต้ที่ปลายทางทิศเหนือของทางพิเศษศรีรัชส่วน C บริเวณจุดตัดกับถนนแจ้งวัฒนะ ในอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี และมีปลายทางทิศเหนือบนถนนกาญจนาภิเษกด้านตะวันตก ในอำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ทางพิเศษอุดรรัถยามีวัตถุประสงค์การก่อสร้างเพื่อรองรับการแข่งขันเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 13 และเพื่อให้ระบบทางพิเศษในตอนบนของกรุงเทพมหานครสมบูรณ์ขึ้น
== รายละเอียดของเส้นทาง ==

ทางพิเศษอุดรรัถยามีเส้นทางเชื่อมต่อมาจากทางพิเศษศรีรัชส่วน C บริเวณจุดตัดกับถนนแจ้งวัฒนะ ในอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี เป็นทางยกระดับขนาด 4 ช่องจราจร (ยกเว้นช่วงที่ผ่านเมืองทองธานี มีขนาด 6 ช่องจราจร) มุ่งไปทางทิศเหนือ ผ่านเมืองทองธานี จากนั้นเข้าสู่อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 แล้วข้ามคลองเชียงราก ก่อนที่ลดระดับเป็นทางระดับดินขนาด 4 ช่องจราจร โดยมีรั้วกั้นตลอด จากนั้นเข้าสู่อำเภอสามโคก ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3214 ซึ่งบริเวณนี้จะมีเส้นทางแยกไปทางทิศตะวันออกเพื่อต่อเชื่อมกับถนนทางเข้ามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต หลังจากนี้ เส้นทางจะโค้งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือเข้าสู่อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ข้ามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 แล้วไปสิ้นสุดบริเวณกิโลเมตรที่ 79 ของถนนกาญจนาภิเษก
== รายชื่อทางออก ==
== ประวัติการก่อสร้าง ==
ทางพิเศษอุดรรัถยาแบ่งการก่อสร้างเป็น 2 ระยะ ดังนี้
ระยะที่ 1 แจ้งวัฒนะ–เชียงราก รวมระยะทางประมาณ 22 กิโลเมตร เริ่มต้นที่ปลายทางพิเศษศรีรัชบริเวณจุดตัดกับถนนแจ้งวัฒนะ ไปถึงบางพูน ก่อสร้างเป็นทางยกระดับขนาด 4 ช่องจราจร และจากบางพูนไปถึงเชียงราก เป็นทางระดับดินขนาด 4 ช่องจราจร (ระยะทางประมาณ 20 กิโลเมตร) รวมทั้งทางต่อเชื่อมจากเชียงรากไปถนนทางเข้ามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต ก่อสร้างเป็นทางยกระดับขนาด 4 ช่องจราจร (ระยะทางประมาณ 2 กิโลเมตร) ก่อสร้างแล้วเสร็จเดือนตุลาคม พ.ศ. 2541 เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2541
ระยะที่ 2 เชียงราก–บางไทร รวมระยะทางประมาณ 10 กิโลเมตร ก่อสร้างเป็นทางระดับดินขนาด 4 ช่องจราจร เชื่อมต่อกับระยะที่ 1 ที่เชียงราก และมีแนวสายทางมุ่งไปทางทิศเหนือ ไปสิ้นสุดที่ถนนกาญจนาภิเษก ในอำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา  เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542
== โครงการก่อสร้างในอนาคต ==
ปัจจุบัน การทางพิเศษแห่งประเทศไทยมีโครงการทางพิเศษสายอุดรรัถยา–พระนครศรีอยุธยา (ทางพิเศษอุดรรัถยาส่วนต่อขยาย) เป็นทางยกระดับขนาด 6 ช่องจราจร แนวสายทางเริ่มจากด่านเก็บค่าผ่านทางพิเศษบางปะอิน สิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ระยะทาง 35 กิโลเมตร ทั้งนี้ ได้มีโครงการทางเชื่อมต่อศูนย์ศิลปาชีพบางไทรในโครงการ และยังมีโครงการปรับปรุงทางพิเศษอุดรรัถยา ช่วงบางพูน-บางไทรจากทางระดับดินขนาด 4 ช่องจราจรเป็นทางยกระดับอีกด้วย ซึ่งโครงการนี้ถูกกำหนดหมายเลขทางหลวงตามแผนของกรมทางหลวง ให้เป็นทางหลวงพิเศษ (Motorway) หมายเลข 53 แต่ทางพิเศษนี้อยู่ในแผนขยายของการทางพิเศษแห่งประเทศไทย
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
การทางพิเศษแห่งประเทศไทย 
ทางพิเศษในจังหวัดนนทบุรี
ทางพิเศษในจังหวัดปทุมธานี
ทางพิเศษในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ดิก ชีนีย์

ริชาร์ด บรูซ ชีนีย์ (Richard Bruce Cheney; เกิด 30 มกราคม ค.ศ. 1941) เป็นอดีตรองประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา คนที่ 46 และอดีตประธานวุฒิสภาสหรัฐ โดยตำแหน่ง
รองประธานาธิบดีสหรัฐ
พรรคริพับลิกัน (สหรัฐ)
ชาวอเมริกันเชื้อสายอังกฤษ
ชาวอเมริกันเชื้อสายเวลส์
ชาวอเมริกันเชื้อสายฝรั่งเศส
บุคคลจากรัฐไวโอมิง
บุคคลจากรัฐเนแบรสกา
ผู้รอดชีวิตจากการลอบสังหาร
นักการเมืองอเมริกัน
รักษาการแทนประธานาธิบดีสหรัฐ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสหรัฐ
รองประธานาธิบดีสหรัฐ

รองประธานาธิบดีแห่งสหรัฐ (Vice President of the United States; ย่อ: VPOTUS) เป็นบุคคลแรกภายใต้โครงสร้างการบริหารของประธานาธิบดีสหรัฐ และจะได้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีเมื่อประธานาธิบดีคนปัจจุบันถึงแก่อสัญกรรม ลาออก หรือถูกถอดถอนจากตำแหน่ง และตามบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญสหรัฐ รองประธานาธิบดียังได้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานวุฒิสภาอีกด้วย แต่จะไม่มีอำนาจในการลงมติ เว้นแต่เพื่อการชี้ขาดในกรณีที่คะแนนเสียงในสภาเท่ากัน
รองประธานาธิบดีคนปัจจุบันของสหรัฐภายใต้การนำของประธานาธิบดีโจ ไบเดิน คือ กมลา แฮร์ริส
''ดูบทความเพิ่มเติมได้ที่ รายนามรองประธานาธิบดีสหรัฐ
รองประธานาธิบดีสหรัฐ
คณะรัฐมนตรีสหรัฐ
วุฒิสภาสหรัฐ

วุฒิสภาสหรัฐ (United States Senate) เป็นสภาสูงของรัฐสภาสหรัฐ โดยเป็นสภานิติบัญญัติแห่งสหรัฐร่วมกับสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐซึ่งเป็นสภาล่าง
องค์ประกอบและอำนาจของวุฒิสภาตั้งขึ้นตามรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐ มาตรา 1 วุฒิสภาประกอบด้วยสมาชิกวุฒิสภาซึ่งเป็นผู้แทนจากแต่ละรัฐ โดยแต่ละรัฐมีผู้แทนเท่ากันรัฐละสองคน ไม่ว่ามีประชากรมากน้อยเพียงใด โดยมีวาระดำรงตำแหน่งสลับฟันปลา (staggered term) วาระละ 6 ปี ปัจจุบันในสหภาพมี 50 รัฐ ฉะนั้นจึงมีสมาชิกวุฒิสภา 100 คน  รองประธานาธิบดีสหรัฐมีหน้าที่เป็นประธานในที่ประชุมและถือเป็นประธานวุฒิสภาโดยตำแหน่ง (ex officio member) และสามารถออกเสียงลงมติได้ในกรณีที่เสียงเท่ากันทั้งสองฝ่าย โดยหากรองประธานาธิบดีสหรัฐไม่ได้เป็นประธานในการประชุม ประธานชั่วคราวซึ่งโดยธรรมเนียมจะเป็นสมาชิกอาวุโสซึ่งมาจากฝ่ายเสียงข้างมากจะทำหน้าที่แทนประธาน
วุฒิสภานั้นกล่าวได้ว่าเป็นสภาที่มีความสุขุมรอบคอบและมีเกียรติมากกว่าสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐอันเนื่องมาจากวาระที่นานกว่า จำนวนสมาชิกที่น้อยกว่า และการเป็นผู้แทนของคนทั้งรัฐ ซึ่งจากอดีตจนถึงปัจจุบันแสดงให้เห็นว่าวุฒิสภามีบรรยากาศของความเป็นเหตุเป็นผลและมีการแบ่งพรรคพวกตามพรรคการเมืองน้อยกว่า
ตั้งแต่ปี 1789 ถึง 1913 สมาชิกวุฒิสภามาจากการแต่งตั้งของสภานิติบัญญัติของรัฐที่ตนเป็นผู้แทน หลังการให้สัตยาบันการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญครั้งที่ 17 ในปี 1913 ปัจจุบัน สมาชิกวุฒิสภามาจากการเลือกตั้งของประชาชนโดยระบบคะแนนนำ ห้องประชุมวุฒิสภาตั้งอยู่บริเวณปีกเหนือของอาคารรัฐสภาสหรัฐในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.
== ดูเพิ่ม ==
รัฐสภาแห่งสหรัฐ
สภาผู้แทนราษฎรสหรัฐ
รายนามวุฒิสมาชิกสหรัฐอเมริกา
== อ้างอิง ==
ระบบการปกครองของสหรัฐ
สหรัฐ
รัฐบาลสหรัฐ
รัฐสภาสหรัฐ
วุฒิสภาแบ่งตามประเทศ
วุฒิสภาสหรัฐ
โยฮัน บัลทาซาร์ น็อยมัน

โยฮัน บัลทาซาร์ น็อยมัน (Johann Balthasar Neumann; 27 มกราคม ค.ศ. 1687 – 19 สิงหาคม ค.ศ. 1753) เป็นวิศวกรทางยุทธศาสตร์แลสถาปนิกชาวเยอรมันสมัยบาโรกที่ผสมผสานการออกแบบจากหลายพื้นที่เข้าด้วยกัน เช่น ออสเตรีย ฝรั่งเศส อิตาลี โบฮีเมีย โดยออกมาเป็นสิ่งก่อสร้างที่สง่างามเช่นที่วังเวือทซ์บวร์ค (Würzburg Residence) และมหาวิหารเฟียร์ทเซนไฮลิกเกิน (Vierzehnheiligen) ที่ใกล้เมืองบัมแบร์ค สิ่งก่อสร้างทั้งสองถือว่าเป็นงานชิ้นเด่นของยุคนั้น
งานชิ้นสุดท้ายของน็อยมันคือ Visitation of Mary ที่เอ็ลท์มันอัมไมน์ (Eltmann am Main) ซึ่งเป็นงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของศิลปะบาโรก
น็อยมันเกิดที่เมืองเอเกอร์ในราชอาณาจักรโบฮีเมีย (ปัจจุบันคือเมืองแค็ปในประเทศเช็กเกีย) ย้ายไปเวือทซ์บวร์คเมื่อ ค.ศ. 1711 และได้รับอุปการะโดยครอบครัวเชินบอร์น (Schönborn) เมื่อค. ศ. 1717 โยฮัน บัลทาซาร์ น็อยมันเป็นสถาปนิกที่รับผิดชอบในการก่อสร้างอาคารทุกอาคารในบริเวณวังเวือทซ์บวร์ค น็อยมันเสียชีวิตที่เวือทซ์บวร์ค
นอกจากรูปของน็อยมันที่ปรากฏบนธนบัตร 50 มาร์คเก่าของประเทศเยอรมนี ค.ศ. 1991 แล้ว ยังพบรูปของน็อยมันได้ที่บันไดภายในวังเวือทซ์บวร์คในทำนองเครื่องแบบอิงปืนใหญ่ น็อยมันคุยว่าเพดานของวังนั้นออกแบบดีจนแม้แต่เสียงของปืนใหญ่ก็ไม่ทำให้เพดานพังลงมาได้
== ดูเพิ่ม  ==
สถาปัตยกรรมบาโรก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Encyclopedia of World Biography
Johann Balthasar Neumann - Catholic Encyclopedia article
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2230
สถาปนิกชาวเยอรมัน
สถาปนิกในคริสต์ศตวรรษที่ 18
พระเศวตคชเดชน์ดิลก

พระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ เป็นช้างเผือกประจำรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว  ตกที่ป่าแม่ยางมิ้ม อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่  เมื่อวันศุกร์ แรม 11 ค่ำ เดือน 6 ปีขาล ตรงกับวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2469  เจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 9 และนาย ดี.เอฟ. แมคฟี ผู้จัดการป่าไม้บริษัทบอร์เนียว ได้น้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวาย  ในคราวเสด็จพระราชดำเนินมณฑลพายัพ พร้อมกับพระราชพิธีทูลพระขวัญ และพระราชทานพระแสงราชศัสตรานครเชียงใหม่ และพระราชพิธีพระราชทานธงประจำกองลูกเสือของมณฑลพายัพ เมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2469 ณ บริเวณสนามหน้าโรงเรียนยุพราชวิทยาลัย ซึ่งมีเจ้าราชบุตร (วงศ์ตวัน ณ เชียงใหม่) เป็นแม่กองสร้างโรงช้าง และขนย้ายมาที่กรุงเทพมหานครพร้อมกับแม่ช้างชื่อ "พังหล้า" สูง 7 ฟุต 4 นิ้ว ทางรถไฟเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470 
พระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ มีลักษณะสำคัญดังนี้ 
หนังสีบัวโรย
ขนตามตัวแลศีรษะต้นแดงปลายขาว เมื่ออยู่กับตัวสีบัวโรย
ตาสีฟ้าอ่อน
เพดานขาว
ขนที่หูขาว
เล็บขาว
อัณฑโกสขาว (อัณฑโกส = เปลือกไข่)
ขนที่หางต้นแดงปลายขาว
พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ประกอบพระราชพิธีสมโภช และขึ้นระวางเป็นช้างสำคัญ เมื่อวันที่ 15-16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2470 พระราชนามว่า  
มีเรื่องเล่ากันว่า ในคืนวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2475 คืนก่อนการเปลี่ยนแปลงการปกครอง  พระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ ซึ่งยืนโรงอยู่ ณ โรงช้างต้น พระราชวังดุสิต ได้ส่งเสียงร้องประหลาดตลอดทั้งคืน เมื่อถึงเวลารุ่งสาง คณะราษฎรก็ก่อการ ณ บริเวณลานพระบรมรูปทรงม้า  ใกล้กับโรงช้างต้นนั้น  
เมื่อพระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ โตขึ้น มีลักษณะแปลก คือมีงางอกออกมาไขว้กัน มีเรื่องเล่าว่าวันหนึ่งในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2484  พระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ ได้ยกงวงขึ้นไปติดบนงา แล้วเอาลงไม่ได้ เจ็บปวดร้องครวญครางอยู่หลายวัน เจ้าหน้าที่แก้ไขอย่างไรก็ไม่หาย จึงจำเป็นต้องเลื่อยงาทั้งสองออก ขณะนั้นเป็นเวลาใกล้เคียงกับวันที่ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็ตสวรรคต เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2484  
พระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ ยืนโรงอยู่ ณ โรงช้างต้น พระราชวังดุสิต (ปัจจุบันคือ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ช้างต้น) คู่กับ พระเศวตวชิรพาหฯ เป็นเวลา 16 ปี จึงล้มลงเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2486
== อ้างอิง ==
ช้างที่มีชื่อเสียง
7
รัชกาลที่ 7
พ.ศ. 2470
พ.ศ. 2486
จังหวัดเชียงใหม่
ฟลอเรนซ์

ฟลอเรนซ์ (Florence) หรือ ฟีเรนเซ (Firenze) เป็นเมืองในภาคกลางของประเทศอิตาลี เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของแคว้นตอสคานา ฟลอเรนซ์มีประชากร 383,084 คน หากรวมปริมณฑลจะมีประชากรถึง 1.5 ล้านคน
ฟลอเรนซ์เป็นศูนย์กลางการค้าและการเงินของยุคกลางและถือเป็นหนึ่งในนครที่ร่ำรวยที่สุดในยุคนั้น นักวิชาการจำนวนมากถือว่าฟลอเรนซ์เป็นถิ่นกำเนิดของศิลปะเรอแนซ็องส์ จนมีการเรียกฟลอเรนซ์ว่าเป็น "กรุงเอเธนส์แห่งยุคกลาง" ประวัติศาสตร์ของฟลอเรนซ์ค่อนข้างยุ่งเหยิง ตั้งแต่ยุคที่ถูกปกครองโดยตระกูลเมดีชีและนักบวช ไปจนถึงยุคแห่งการปฏิวัติเป็นสาธารณรัฐ ระหว่างปีค.ศ. 1865 ถึง 1871 ฟลอเรนซ์มีฐานะเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรอิตาลี (สถาปนาปี 1861) ภาษาถิ่นฟลอเรนซ์กลายเป็นรากฐานของภาษาอิตาลีมาตรฐาน ซึ่งกลายเป็นภาษาที่แพร่หลายทั่วทั้งอิตาลี ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้แก่บุคคลอย่างดันเต อาลีกีเอรี, เปตราก, โจวันนี บอกกัชโช และนิกโกเลาะ มาเกียเวลลี
ฟลอเรนซ์ดึงดูดนักท่องเที่ยวหลายล้านคนในแต่ละปี และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปีค.ศ. 1982 นครฟลอเรนซ์มีวัฒนธรรม, อนุสาวรีย์, สถาปัตยกรรมเรอแนซ็องส์ และงานศิลป์ที่ลือเลื่อง ภายในเมืองมีห้องจัดแสดงงานศิลปะและพิพิธภัณฑ์อยู่มากมาย อาทิ หอศิลป์อุฟฟีซีและวังปิตตี เป็นต้น ฟลอเรนซ์ยังเป็นเมืองสำคัญของอุตสาหกรรมแฟชั่นอิตาลี มีศักดิ์เป็นเมืองหลวงแฟชั่นอันดับ 15 ของโลก นิตยสารฟอบส์ เคยจัดอันดับฟลอเรนซ์เป็นหนึ่งในเมืองที่งดงามที่สุดของโลก
==ภูมิอากาศ==
ฟลอเรนซ์มีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน ฤดูร้อนมีอากาศร้อนจัด ฤดูฝนมีฝนน้อยถึงปานกลาง ฤดูหนาวมีอากาศเย็นชุ่มชื้น
==อ้างอิง==
แหล่งมรดกโลกในประเทศอิตาลี
เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป
เมืองหลวงเก่าของอิตาลี
ฟลอเรนซ์
เมืองในแคว้นตอสคานา
เดชวารินทร์ ฮอลลีวูด

เดชวารินทร์ ฮอลลีวูด สถิติการชก 20 ครั้ง ชนะ 9 (น็อค 7) เสมอ 3 แพ้ 7
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ประเทศไทยรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
* ชิง 23 กรกฎาคม 2524 ชนะน็อค อัครเดช ศิษย์จอมทอง ยก 7
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 3 มีนาคม 2525 ชนะน็อค ทวีคูณ ช.เสืออนันต์ ยก 4
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 19 กรกฎาคม 2525 ชนะคะแนน ศักดา ศักดิ์สุรีย์
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 1 พฤษภาคม 2526 ชนะน็อค ประสงค์ ศิษย์เข็มเพชร ยก 5
* สละแชมป์
== อ้างอิง ==
สถิติการชก
นักมวยสากลชาวไทยรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
แดงเหนือ เกียรติอรดี

แดงเหนือ เกียรติอรดี สถิติการชก 27 ครั้ง ชนะ 17 (น็อค 5) แพ้ 10
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ประเทศไทยรุ่นแบนตัมเวท
* ชิง 28 พฤษภาคม 2530 ชนะคะแนน โนรี จ๊อกกี้ยิม
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 10 กันยายน 2530 ชนะคะแนน สุรสิทธิ์ มีประเสริฐ
* เสียแชมป์ 24 ตุลาคม 2531 แพ้น็อค ชูเชิด เอื้อสัมพันธ์ ยก 3
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
*  ชิงแชมป์ภาคฯรุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 1 มีนาคม 2532 แพ้น็อค มิน ยองชุน (เกาหลีใต้) ยก 5 ที่ เกาหลีใต้
== อ้างอิง ==
สถิติการชก
นักมวยสากลชาวไทยรุ่นแบนตัมเวท
มารีจี

มารีจี (摩利支天; Marici  bodhisattva) เป็นพระโพธิสัตว์ฝ่ายหญิงตามความเชื่อของพุทธศาสนามหายาน พุทธศาสนาวัชรยาน และศาสนาเต๋า โดยนับถือว่าเป็นพระโพธิสัตว์แห่งแสงอาทิตย์ยามเช้า ทรงรถที่ลากด้วยหมูป่าเจ็ดตัว รูปลักษณ์ของพระนางมีหลากหลายมีตั้งแต่พักตร์เดียว 2 กรไปจนถึงหกพัตร์ 12 กร ในอินเดียจะพบรูปปั้นแบบพักตร์เดียว 2 กร และ 3 พักตร์ 6 กร พระโพธิสัตว์องค์นี้เป็นที่นิยมนับถือในทิเบตและจีน ญี่ปุ่น และทรงมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับตำนานเทศกาลกินเจ
== อ้างอิง ==
ผาสุข อินทราวุธ. พุทธปฏิมาฝ่ายมหายาน. กทม. โรงพิมพ์อักษรสมัย. 2543 หน้า 79
พระโพธิสัตว์
เทพเจ้าจีน
เหรุกะ

เหรุกะเป็นยิดัมองค์หนึ่งตามความเชื่อของชาวพุทธในทิเบต อยู่ในกลุ่มวัชรโคตร ถือเป็นภาคดุร้ายของพระอักโษภยะพุทธะ รูปลักษณ์โดยทั่วไป มีกายสีน้ำเงิน มีสองแขน ถือคทาและกะโหลกบรรจุเลือด ถือว่าเป็นเทพเจ้าแห่งความตาย อิตถีภาวะของท่านคือฑากิณี หรือคานโดรในภาษาทิเบต ซึ่งมีที่มาจากยักษ์และมารร้ายก่อนการนับถือพุทธศาสนา เหรุกะและฑากิณีมีหลายองค์แต่เรียกรวมกันว่าเหรุกะ รูปปั้นของท่านมักทำเป็นรูปสวมกอดศักติหรือยับยุม อีกภาคของเหรุกะคือเหวัชระ
== อ้างอิง ==
สุมาลี มหณรงค์ชัย. พระชินพุทธะห้าพระองค์. กทม. ศูนย์ไทย-ทิเบต.2548
ยิดัม
รองเท้าแตะ

รองเท้าแตะ เป็นรองเท้าชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยพื้นรองเท้า ที่ยึดกับเท้าผู้สวมใส่ด้วยสายหรือแถบรัดหลังเท้า หรือข้อเท้า หรือใช้นิ้วเท้าคีบ  รองเท้าแตะจะมีส่วนที่ห่อหุ้มเท้าน้อยกว่ารองเท้าธรรมดา และใช้วัสดุในการผลิตน้อยกว่า จึงมักจะมีราคาถูก และใช้ในการสวมใส่ลำลอง
เครื่องนุ่งห่ม
เหวัชระ

เหวัชระ (ภาษาทิเบต: ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ kye'i rdo rje / kye rdo rje; ภาษาจีน: 喜金刚 Xǐ jīngāng;) เป็นอีกภาคหนึ่งของเหรุกะ ที่สะท้อนถึงจิตใจด้านดีงามต่างจากเหรุกะที่สะท้อนจิตใจด้านชั่วร้าย ถือเป็นยิดัมเช่นกัน อิตถีภาวะของเหวัชระ เรียกว่า วัชรโยคินี หรือ ไนราตมยะ ซึ่งบ่งถึงสุญตาหรือความไร้ตัวตน รูปปั้นของเหวัชระมีกายสีน้ำเงิน แปดเศียร สี่ขา สิบหกกร ถือถ้วยรูปหัวกะโหลกที่บรรจุรูปพระธยานิพุทธะหรือเทพต่าง ๆ รวมถึงสัญลักษณ์ของพุทธะและเทพเหล่านั้น
== อ้างอิง ==
สุมาลี มหณรงค์ชัย. พระชินพุทธะห้าพระองค์. กทม. ศูนย์ไทย-ทิเบต.2548
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Hevajra Tantra and Related Subjects (Himalayanart.org)
Forthcoming Hevajra studies by Harunaga Isaacson
ยิดัม
บัลลูน

บัลลูน หรือ บอลลูน (balloon) เป็นยานพาหนะที่ใช้ในการเดินทางทางอากาศ ด้วยหลักการของแรงลอยตัว (Buoyancy) และเคลื่อนที่ด้วยลม มีหลักฐานการสร้างในประเทศจีนตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3  ต่อมาในทวีปยุโรปมีการทดลองสร้างเป็นพาหนะสำหรับใช้เดินทางทางอากาศตั้งแต่ปี ค.ศ. 1709 ที่กรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส แต่ไม่ประสบความสำเร็จ จนกระทั่งวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1783 พี่น้องมงกอลฟีเย ชาวฝรั่งเศส ประสบความสำเร็จในการใช้บัลลูนขนาดใหญ่ ขับเคลื่อนด้วยอากาศร้อน เดินทางที่ความสูง 500 ฟุตในอากาศ เป็นระยะทาง 5 1/2 ไมล์  ใช้เวลา 25 นาที ได้สำเร็จเป็นครั้งแรกที่ ปารีส และนับเป็นก้าวแรกของการเดินทางด้วยบัลลูนอย่างแท้จริง
== อ้างอิง ==
หนังสือครั้งแรกของโลก เล่ม 1
อากาศยาน
Balŵn
ബലൂണ്‍ (ആകാശനൗക)
พี่น้องมงกอลฟีเย

พี่น้องมงกอลฟีเย (Frères Montgolfier; Montgolfier brothers) ประกอบด้วย โฌแซ็ฟ-มีแชล มงกอลฟีเย (Joseph-Michel Montgolfier; 26 สิงหาคม ค.ศ. 1740 - 26 มิถุนายน ค.ศ. 1810) และ ฌัก-เอเตียน มงกอลฟีเย (Jacques-Étienne Montgolfier; 6 มกราคม ค.ศ. 1745 - 2 สิงหาคม ค.ศ. 1799) นักประดิษฐ์ชาวฝรั่งเศส เป็นคนสร้างบัลลูนที่ขับเคลื่อนด้วยอากาศร้อน เดินทางที่ความสูง 500 ฟุตในอากาศ เป็นระยะทาง 5 1/2 ไมล์ ใช้เวลา 25 นาที ได้สำเร็จเป็นครั้งแรกของโลกที่กรุงปารีส เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1783
== อ้างอิง ==
หนังสือครั้งแรกของโลก
นักประดิษฐ์ชาวฝรั่งเศส
การบิน
อะนะตะ กะ อิตะ โมริ

อะนะตะ กะ อิตะ โมริ  เป็นซิงเกิลเปิดตัวของ จูไค ที่วางจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 15 มีนาคม 2006 โดย Sistus Records ซึ่งเพลงแรกของซิงเกิลนี้ เป็นเพลงปิดของอนิเมะเรื่อง เฟท/สเตย์ ไนท์ ส่วนอันดับในโอริก้อนชาร์ตนั้น ซิงเกิลนี้อยู่ในอันดับที่ 16 และมียอดวางจำหน่าย 19,172 ชุดด้วยกัน ซึ่งถือว่าเป็นซิงเกิลที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของจูไคเลยทีเดียว
== รายชื่อแทร็ค ==
อะนะตะ กะ อิตะ โมริ 
SAKURA difference
อะนะตะ กะ อิตะ โมริ (instrumental)
SAKURA difference (instrumental)
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2549
ผลงานของ จูไค
โคะอิบิโตะ โดชิ

 เป็นซิงเกิลชุดที่ 2 ของ จูไค ที่วางจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 26 กรกฎาคม 2006 โดย Sistus Records ซึ่งเพลงแรกของซิงเกิลนี้ เป็นเพลงปิดของอะนิเมะเรื่อง "โอ้! เทพธิดา ภาค ปีกของพวกเราทุกคน" 
== รายชื่อแทร็ค ==
โคะอิบิโตะ โดชิ 
วะสุเระนะกุสะ 
โคะอิบิโตะ โดชิ (instrumental)
วะสุเระนะกุสะ (instrumental)
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2549
ผลงานของ จูไค
พระเศวตวรวรรณ

พระเศวตวรวรรณฯ เป็นช้างสำคัญช้างที่หนึ่งในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นลูกช้างด่าง ตกที่เมืองพร้าว พระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 6 โปรดให้หนานไชยวงศ์ พระยาไยชเลิก คุมลงมาถวายที่กรุงเทพมหานคร   เดินทางถึงเมื่อวันขึ้น 6 ค่ำ เดือน 1  ปีมะเส็งเอกศก จุลศักราช 1231 ตรงกับ พ.ศ. 2412
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดพระราชพิธีสมโภช ขึ้นระวาง ณ โรงพิธี สนามชัย พระราชทานนามว่า พระเศวตวรวรรณฯ พระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกูร) เป็นผู้ตั้งนาม และแต่งคำฉันท์ดุษฎีสังเวย กล่อมพระเศวตฯ และโปรดฯ ให้สร้างโรงช้างต้นขึ้นภายในบริเวณ
จือนฺหวี่

จือนฺหวี่ เป็นเทพีแห่งการทอผ้าและดาวเวกาในเทพปกรณัมจีน พระองค์เป็นพระธิดาองค์สุดท้องจากพระธิดาทั้งเจ็ดของเง็กเซียนฮ่องเต้ เชื่อกันว่าพระองค์ทอเสื้อคลุมยาวหลวงของพระบิดาจากก้อนเมฆ
==ตำนาน==
จือนฺหวี่เป็นพระธิดาองค์ที่เจ็ดของเง็กเซียนฮ่องเต้ วันหนึ่งขณะเดินทางลงมายังโลกเพื่ออาบน้ำในแม่น้ำ พระองค์พบกับหนิวหลาง หนุ่มเลี้ยงวัว เขาตะลึงกับความงามของพระองค์มากจนตกหลุมรักกับพระองค์ทันทีและขโมยฉลองพระองค์ของพระองค์ไป เมื่อไม่มีฉลองพระองค์ จือนฺหวี่จึงไม่สามารถกลับไปสวรรค์ได้ ดังนั้น พระองค์จึงตัดสินพระทัยแต่งงานกับหนิวหลาง โดยหนิวหลางออกไปทำไร่ ส่วนจือนฺหวี่ทอผ้าที่บ้านและดูแลลูก ๆ ของพวกเขา จือนฺหวี่ตกหลุมรักนานมากจนพระองค์ไม่อยากกลับสวรรค์ อย่างไรก็ตาม เง็กเซียนฮ่องเต้พบตัวพระองค์ โดยมีรับสั่งให้ซีหวังหมู่นำจือนฺหวี่กลับมายังสวรรค์ หนิวหลางโมโหมากหลังรู้ว่าภรรยาถูกนำตัวกลับไปสวรรค์ วัวของหนิวหลางจึงสร้างเรือให้เขานำลูก ๆ ของเขาไปที่สวรรค์
ในตอนที่หนิวหลางกับลูกชายหลายคนของเขากำลังจะถึงสวรรค์ ซีหวังหมู่จึงลงโทษพวกเขาด้วยการสร้างแม่น้ำสวรรค์หรือทางช้างเผือกตรงใจกลางท้องฟ้าแยกคู่รักสองคนตลอดกาล เมื่อทั้งคู่อกหัก จือนฺหวี่จึงกลายเป็นดาวเวกาส่วนหนิวหลางกลายเป็นดาวตานกอินทรี
หลังจากนั้น ซีหวังหมู่ได้อนุญาตให้ทั้งคู่พบกันได้แค่ครั้งเดียวในวันที่เจ็ด เดือนเจ็ด เมื่อมีฝูงนกสาลิกาบินไปที่ท้องฟ้าและสร้างสะพานให้ทั้งคู่เดินข้าม วันที่ฉลองมีชื่อว่า"เทศกาลซีซี" ซึ่งมีอีกชื่อว่า วันวาเลนไทน์ของจีน
เนื้อเรื่องนี้กลายเป็นหนึ่งในนิทานที่ยิ่งใหญ่ทั้งสี่ของ "ขบวนการนิทานพื้นบ้าน" (Folklore Movement) ในคริสต์ทศวรรษ 1920—ส่วนอีกสามเรื่องคือตำนานนางพญางูขาว, พระนางเมิ่งเจียง และม่านประเพณี
==ภาพ==
ไฟล์:Jūnishi nochi ushi "kengyūsei" by Yamamoto Hōsui.jpg|ภาพวาดโดยยามาโมโตะ โฮซูอิใน ค.ศ. 1892
ไฟล์:The Weaver Girl, by Zhang Ling.jpg|จือนฺหวี่ที่ถือกระสวยเครื่องทอผ้าบนพระหัตถ์ของพระองค์ ภาพวาดโดย Zhang Ling ราชวงศ์หมิง
ไฟล์:Famous Women, 1799 (H).jpg|จือนฺหวี่ทรงพระดำเนินข้ามแม่น้ำสวรรค์ ภาพโดยGai Qi, ค.ศ. 1799
ไฟล์:Zhinu, ceiling of Muxuyuan Station, Nanjing metro.jpg|จือนฺหวี่บนเพดานในสถานีมู่ซุหยวน หนานจิง
ไฟล์:Yoshitoshi - 100 Aspects of the Moon - 40-2.jpg|จือนฺหวี่กับหนิวหลัง ภาพวาดโดยสึกิโอกะ โยชิโตชิ
ไฟล์:Guo Xu album dated 1503 (11).jpg|ภาพการสร้างแม่น้ำสวรรค์ (ทางช้างเผือก) โดย Guo Xu ราชวงศ์หมิง
==ดูเพิ่ม==
เทศกาลชีซี
เทศกาลทานาบาตะ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ตำนานเทศกาลชีซี 
เทพีจีน
เทพเจ้าจีน
ซีเอนา

ซีเอนา (Siena) เป็นเมืองในจังหวัดซีเอนา แคว้นตอสคานา ประเทศอิตาลี ซีเอนาเป็นเมืองคู่แข่งของฟลอเรนซ์ที่มีชื่อเสียงทางศิลปะและสถาปัตยกรรมในยุคกลาง ใจกลางเมืองเก่าของซีเอนาถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก เมื่อปี ค.ศ. 1995
== สถานที่สำคัญ ==
อาสนวิหารซีเอนา สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 12
หอศีลจุ่ม (ส่วนหนึ่งของอาสนวิหาร)
จัตุรัสกัมโป (Piazza del Campo) เป็นจัตุรัสยุคกลางที่สมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป
พาลัซโซพุบบลิโค (Palazzo Pubblico)
หอมังกีอา (Torre del Mangia) ที่จัตุรัสแคมโปสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 14
สถาบันดนตรีกีจานา (Accademia Musicale Chigiana)
บาซีลีกาเดลลอสแซร์วันซา (Basilica dell'Osservanza)
วิหารซานตามาเรียเดอีแซร์วี (Santa Maria dei Servi)
วิหารซันโดเมนีโก (San Domenico)
วิหารซันฟรานเชสโก (San Francesco)
วิหารซันโตสปีรีโต (Santo Spirito)
วิหารซันมาร์ตีโน (San Martino)
สถานศักดิ์สิทธิ์ซานตากาเตรีนา (Sanctuary of Santa Caterina) ซึ่งรวมบ้านของนักบุญแคทเธอริน กับ วัดซานตากาเตรีนา เป็นที่เก็บกางเขนศักดิ์สิทธิ์ (คริสต์ศตวรรษที่ 12) ที่นักบุญแคทเธอรินได้รับแผลศักดิ์สิทธิ์ (stigmata) และรูปปั้นของนักบุญแคทเธอริน (คริสต์ศตวรรษที่ 15)
แหล่งมรดกโลกในประเทศอิตาลี
เมืองในแคว้นตอสคานา
เมืองโบราณในประเทศอิตาลี
ซานจีมิญญาโน

ซานจีมิญญาโน (San Gimignano) เป็นเมืองเล็ก ๆ บนเนินเขา ตั้งอยู่ในแคว้นตอสคานา ประเทศอิตาลี ห่างออกไปทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองเซียนาประมาณ 50 กิโลเมตรและอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองฟลอเรนซ์
ความสำคัญของซานจีมิญญาโนเป็นเมืองที่ยังรักษาลักษณะเมืองในยุคกลางไว้อย่างพร้อมมูลโดยเฉพาะหอคอยซึ่งจะมองเห็นได้แต่ใกล ตัวเมืองตั้งอยู่บนเนินสูงล้อมรอบด้วยกำแพงเมือง ตามลักษณะที่ยังพบในหลายเมืองและหมู่บ้านในบริเวณแคว้นตอสคานา
เมืองซานจีมิญญาโนได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก เมื่อปี พ.ศ. 2533 (ค.ศ. 1990)
แหล่งมรดกโลกในประเทศอิตาลี
เมืองในแคว้นตอสคานา
เมืองโบราณในประเทศอิตาลี
โฮชิ อาคาริ

โฮชิ อาคาริ  เป็นซิงเกิลที่ 3 ของดูโอซอฟท์ร็อค จูไค ที่วางจำหน่ายในวันที่ 1 พฤศจิกายน 2006 โดย Sistus Records และเพลงแรกของซิงเกิลนี้ ยังเป็นเพลงปิดของอะนิเมะเรื่อง นักรบเหล็กเทวะ อีกด้วย
== รายชื่อแทร็ค ==
โฮชิ อาคาริ 
...because I love You
โฮชิ อาคาริ (instrumental)
...because I love You (instrumental)
ผลงานของ จูไค