pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เจนนิเฟอร์ เฮล

เจนนิเฟอร์ เฮล (Jennifer Hale) เกิดเมื่อวันที่ 30 มกราคม 2515 ในตอนเหนือของแคนาดา เป็นนักพากย์วิดีโอเกม ภาพยนตร์ การ์ตูน และวิทยุมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536 เรื่องที่พากย์ได้แก่
== ภาพยนตร์ ==
เดอะพาวเวอร์พัฟเกิร์ลส์มูฟวี่ เป็น มิสคีน
Scooby-Doo and the Alien Invaders เป็น Dottie
Scooby-Doo and the Legend of the Vampire เป็น Thorn and Queen
Scooby-Doo and the Witch's Ghost เป็น Thorn
== การ์ตูน ==
สปายสาวคูณสาม เป็น แซม/แมนดี้
เดอะพาวเวอร์พัฟเกิร์ลส์ เป็น Princess Morbucks
เส้าหลิน สุดยอดพลังแห่งเพลงมวย เป็น แค้ทแนปเป้
การผจญภัยของบิลลี่และแมนดี้ เป็น แม่ของบิลลี่
เบ็น เท็น เป็น ครู/เจมมี่/โจอี้
รหัสลับเด็กข้างบ้าน เป็น Numbuh 86
== วิดีโอเกม ==
สไปเดอร์แมน
Finding Nemo
Justice League Heroes
 Path of Neo
Shadow of Rome
Samurai Western
 Mystery Mayhem
 The Shadow of Aku
 Knights of the Old Republic
 Starfleet Command III
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไชต์อย่างเป็นทางการของ "เจนนิเฟอร์ เฮล"
จเจนนิเฟอร์ เฮล
จเจนนิเฟอร์ เฮล
ซุคฮอย ซู-24

ซุคฮอย ซู-24  (Sukhoi Su-24) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าเฟนซ์เซอร์) เป็นเครื่องบินโจมตีและขัดขวางในทศวรรษที่ 1970 และ 1980 มันเป็นเครื่องบินสองที่นั่ง สองเครื่องยนต์ที่ใช้ระบบนำร่อง/โจมตีแบบดิจิตอลลำแรกของสหภาพโซเวียต ในหลายแง่มุมโครงสร้างภายนอกของมันคล้ายคลึงกับเอฟ-111 มันยังคงอย่ในประจำการในกองทัพอากาศโซเวียตและชาติอื่นๆ
== รายละเอียด ซู-24 ==

เครื่องยนต์ ไลยูก้า เอแอล-21 เอฟ-3เอ ให้แรงขับเครื่องละ 7,800 กิโลกรัม และ 24,690 กิโลกรัม เมื่อใช้สันดาปท้าย 2 เครื่อง
กางปีก  17.63 เมตรเมื่อกางเต็มที่
* 10.36 เมตร เมื่อลู่ปีกเต็มที่
ยาว 22.67 เมตร
สูง 6.19 เมตร
พื้นที่ปีก 55.2 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 22,300 กิโลกรัม
น้ำหนักสูงสุด  35,910 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 39,700 กิโลกรัม
อัตราเร็วสูงสุด 2.4 มัค ที่ระยะสูง 11,000 เมตร
* 1.1 มัค ที่ระดับน้ำทะเล
เพดานบินใช้งาน 11,000 เมตร
อัตราไต่ขั้นต้น 150 เมตร/วินาที
รัศมีทำการ 560 กิโลเมตรที่ระดับ ต่ำ-ต่ำ-ต่ำ ภารกิจโจมตี พร้อมอาวุธหนัก 3,000 กิโลกรัม
อาวุธ ปืนใหญ่อากาศ ขนาด 23 มม. ชนิดลำกล้องหมุน 6 ลำกล้อง 1 กระบอก
* สามารถบรรทุกอาวุธรวมกันได้ 4,500-5,000 กิโลกรัม
== อ้างอิง ==
ซู-24
เครื่องบินโจมตี
วันนักข่าว

วันนักข่าว หรือวันสื่อสารมวลชนแห่งชาติ ในประเทศไทย ตรงกับวันที่ 5 มีนาคม ของทุกปี ซึ่งตรงกับ วันสถาปนา สมาคมนักข่าวแห่งประเทศไทย (สมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย ในปัจจุบัน)
== ประวัติ ==
สมาคมนักข่าวแห่งประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2498 โดยนักข่าวรุ่นบุกเบิก จำนวน 15 ท่าน คือโชติ มณีน้อย, เท่ห์ จงคดีกิจ, ประจวบ อัมพะเสวต, วิเชียร โรจนวงศานนท์, ถาวร มุ่งการดี, สนิท เอกชัย, เชาว์ รูปเทวินทร์, จรัญ โยบรรยงค์, กุศล ประสาร, ชลอ อาภาสัตย์, อนงค์ เมษประสาท, วิสัย สุวรรณผาติ, นพพร ตุงคะรักษ์, วิภา สุขกิจ และเลิศ อัศเวศน์ นัดหมายกันที่ศาลานเรศวร ในสวนลุมพินี โดยมีชาญ สินศุข จากสยามนิกร เป็นประธานการประชุม
โดยหนังสือพิมพ์แทบทุกฉบับ ต่างก็ให้ความสำคัญกับวันสำคัญของพวกตนเป็นอย่างยิ่ง โดยเป็นประเพณีที่ทราบกัน ระหว่างหนังสือพิมพ์กับผู้อ่านว่า วันที่ 6 มีนาคม ของทุกปี จะไม่มีหนังสือพิมพ์วางจำหน่าย เนื่องจากเป็นวันหยุดงานประจำปีของบรรดานักหนังสือพิมพ์ทั้งหลาย แต่แล้วหนังสือพิมพ์ก็แอบออกวางจำหน่ายในวันที่ 6 มีนาคม เนื่องจากประชาชนในฐานะผู้อ่านเกิดความตื่นตัว และมีความต้องการที่จะบริโภคข่าวสารที่มากขึ้น จึงทำให้หนังสือพิมพ์ฉบับอื่นต้องเลิกประเพณีดังกล่าวไป
สมาคมนักข่าวแห่งประเทศไทย ได้กำหนดให้ วันที่ 4 มีนาคม ของทุกปี เป็นวันที่จัดให้มีการประชุมใหญ่สามัญประจำปี เพื่อให้วันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดเฉลิมฉลองกันอย่างเต็มที่ ในงานเลี้ยงสังสรรค์ประจำปี แต่เดิมมา งานทั้งสองจัดขึ้น ณ ที่ทำการสมาคมฯ อาคาร 8 ถนนราชดำเนิน ซึ่งบริเวณริมฟุตบาทใกล้เคียง ก็เป็นสถานที่ซึ่งบรรดาเหยี่ยวข่าว นัดพบปะสังสรรค์กันเป็นปกติอยู่แล้ว แต่ในช่วงหลัง จำนวนสมาชิกเพิ่มขึ้นอย่างมาก และถนนราชดำเนินยังเป็นถนนสายหลัก มีผู้ใช้รถใช้ถนนเป็นจำนวนมาก รวมถึงสถานที่ยังคับแคบ ส่งผลให้สร้างความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้สัญจรไปมา จึงได้ย้ายสถานที่จัดการประชุมไปยังโรงแรมต่าง ๆ ตามความเหมาะสม
ต่อมา สมาคมนักข่าวแห่งประเทศไทย เข้ารวมกับ สมาคมนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย กลายเป็น “สมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย” เมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2542 แต่ยังคงกำหนดให้วันที่ 5 มีนาคม เป็นวันคล้ายวันสถาปนาสมาคมฯ และวันนักข่าว จนถึงปัจจุบัน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย
น
หนังสือพิมพ์
บาเลนเซีย

บาเลนเซีย (Valencia, ) มีชื่อทางการและชื่อท้องถิ่นว่า วาเล็นซิอา (บาเลนเซีย: València, ) เป็นเมืองหลักของแคว้นบาเลนเซียและจังหวัดบาเลนเซีย เป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของประเทศสเปนและเป็นย่านอุตสาหกรรมใหญ่ริมชายฝั่งโกสตาเดลอาซาอาร์ (Costa del Azahar) ในปี พ.ศ. 2549 เฉพาะเมืองนี้มีจำนวนประชากรคือ 807,396 คน ส่วนประชากรในเขตมหานคร (เขตเมืองรวมกับเมืองบริวาร) มีจำนวน 1,807,396 คน
เมืองบาเลนเซียมีภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน มีฤดูร้อนที่แห้งอบอุ่นและอากาศหนาวที่ไม่รุนแรง  มีสโมสรฟุตบอลที่มีชื่อเสียงคือ สโมสรฟุตบอลบาเลนเซีย
== ชื่อเมือง ==
ชื่อดั้งเดิมของเมืองในภาษาละตินคือ "วาแล็นติอา" (Valentia)  หมายถึง "ความแข็งแกร่ง" (Vigour) ต่อมาในสมัยการปกครองของพวกมัวร์ เมืองนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ "บะลันซียะฮ์" (Balansiya) ในภาษาอาหรับ
เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงทางเสียง ชื่อเมืองนี้จึงกลายเป็น "บาเลนเซีย" ไปในภาษาสเปนแบบคาสตีล และเป็น "วาเล็นซิอา" หรือ "วาแล็นซิอา" ในภาษาบาเลนเซีย
== อ้างอิงและหมายเหตุ ==
 
เมืองในแคว้นบาเลนเซีย
เมืองหลวงเก่า
วาเลนเซีย (แก้ความกำกวม)

วาเลนเซีย (Valencia) ซึ่งดั้งเดิมคือเมืองและภูมิภาคในประเทศสเปน อาจหมายถึง:
ในประเทศสเปน
เมืองบาเลนเซีย (Valencia) เมืองหลวงของจังหวัดและแคว้นปกครองตนเองบาเลนเซีย
แคว้นปกครองตนเองบาเลนเซีย (Valencian Community)
ราชอาณาจักรบาเลนเซีย (Kingdom of Valencia)
จังหวัดบาเลนเซีย (Valencia) ในแคว้นชื่อเดียวกัน
เมืองบาเลนเซียเดอัลกันตารา (Valencia de Alcántara) จังหวัดกาเซเรส
เมืองบาเลนเซียเดลัสตอร์เรส (Valencia de las Torres) จังหวัดบาดาโฮซ
เมืองบาเลนเซียเดลม็อมบวย (Valencia del Mombuey) จังหวัดบาดาโฮซ
มหาวิทยาลัยบาเลนเซีย มหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศสเปน
สโมสรฟุตบอลบาเลนเซีย (Valencia CF)
ในลาตินอเมริกาและแคริบเบียน
เมืองวาเลนเซีย (Valencia) รัฐการาโบโบ ประเทศเวเนซุเอลา
เมืองวาเลนเซีย (Valencia) จังหวัดโลสรีโอส ประเทศเอกวาดอร์
เมืองวาเลนเซียเดเฟวนเตส (Valencia de Fuentes) รัฐกวานาวาโต ประเทศเม็กซิโก
เขตวาเลนเซีย (Valencia) เมืองซันเกรกรันเด ประเทศตรินิแดดและโตเบโก
ในประเทศฟิลิปปินส์
เมืองวาเลนเซีย (Valencia) จังหวัดโบฮอล
เมืองวาเลนเซียซิตี (Valencia City) จังหวัดบูกิดนอน
เมืองวาเลนเซีย (Valencia) จังหวัดเนโกรสโอเรียนตัล
ในสหรัฐอเมริกา
ชุมชนวาเลนเซีย (Valencia) ในหุบเขาแซนตาแคลริตา รัฐแคลิฟอร์เนีย
เมืองวาเลนเซีย (Valencia) รัฐนิวเม็กซิโก
เมืองวาเลนเซีย (Valencia) รัฐเพนซิลเวเนีย
เมืองวาเลนเซียเวสต์ (Valencia West) รัฐแอริโซนา
อื่น ๆ
Valencia หนังสือของ มิเชลล์ ที (Michelle Tea)
SS Valencia เรือที่แตกในปี ค.ศ. 1906
วาเลนเซีย (วงดนตรี) วงดนตรีอัลเทอร์เนทีฟจากสหรัฐอเมริกา
ส้มวาเลนเซีย (Valencia orange) -- ส้มสายพันธุ์หนึ่ง
ผู้ประกาศข่าว

ผู้ประกาศข่าว เป็นบุคคลที่ทำหน้าที่ประกาศข่าวสารต่าง ๆ สู่ประชาชนผู้รับสาร ผ่านสื่อมวลชนประเภทต่าง ๆ คือ วิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ และอินเทอร์เน็ต ในปัจจุบันอาจหมายถึงผู้ดำเนินรายการประเภทข่าวและสถานการณ์ปัจจุบัน ด้วย
คำศัพท์โทรทัศน์
อุลตร้าแมน VS มาสค์ไรเดอร์

ซูเปอร์แบทเทิล อุลตร้าแมน VS มาสค์ไรเดอร์  เป็นออริจินอลวิดีโอวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1993
== ภาพรวม ==
เป็นผลงานครอสโอเวอร์แฟรนไชส์ละครชุดโทรทัศน์โทคุซัทสึ อุลตร้าแมน และ คาเมนไรเดอร์ ซึ่งในอดีตอุลตร้าแมนและคาเมนไรเดอร์แทบไม่มีโอกาสที่จัทำผลงาน ครอสโอเวอร์ร่วมกันกับผลงานจากบริษัทผู้ผลิตต่างๆ แต่ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 แม้ว่าละครทีวีทั้งสองเรื่องจะยุติการออกอากาศไป แต่ยังมีการเคลื่อนไหวใหม่ๆ ก็เกิดขึ้น เช่น การเปิดตัวภาพยนตร์และวิดีโอเรื่องใหม่ในช่วงระยะเวลาหนึ่ง
นอกจากนี้ สึบุรายะโปรดักชัน ยังเป็นบริษัทคู่แข่งของโตเอะซึ่งได้ถอนตัวจากบริษัทโตโฮ (การยุติความสัมพันธ์ด้านทุน) ซึ่งภายใต้สถานการณ์ดังกล่าว ผลงานเรื่องนี้ถูกผลิตโดย บันไดวิชชัวล โดยเป็นตัวกลางให้กับ สึบุรายะโปรดักชัน และ โตเอะ ซึ่งเป็นผู้ถือสิทธิ์ของผลงาน 2 แฟรนไชส์ โดยทั้งสองบริษัทต่างก็เห็นพ้องต้องกันโดยมีข้อตกลงว่าจะไม่มีการเผยแพร่ซ้ำหรือออกอากาศทางโทรทัศน์เพื่อเคลียร์ด้านลิขสิทธิ์ที่ซับซ้อน แต่จะใช้วิธีการวางจำหน่ายในรูปแบบวิดีโอ นอกเหนือจากการแนะนำการเปรียบเทียบโดยใช้ฉากที่มีชื่อเสียงจากผลงานที่ผ่านมาของซีรีส์ทั้ง 2 แฟรนไชส์ ได้มีการสัมภาษณ์ทีมงานและนักแสดง รวมถึงหนังสั้นที่ได้รับการถ่ายทำใหม่
== เรื่องย่อ ==
เนื้อหานั้นเป็นเกี่ยวกับประวัติของอุลตร้าแมนและคาเมนไรเดอร์ต่างๆโดยบางฉากจะตัดต่อภาพแปลงร่างของอุลตร้าแมนไรคาเมนไรเดอร์ ในฉากสุดท้ายอุลตร้าแมนที่กำลังลำบากคาเมนไรเดอร์ได้ขยายร่างมาช่วยการต่อสู้
== สัตว์ประหลาดและปีศาจที่ปรากฏ ==
มนุษย์แมงป่องพิษ (毒サソリ男)
สัตว์ประหลาดยุคโบราณ กาโดรัส (古代怪獣 ガドラス)
สัตว์ประหลาดผสมรวมปีศาจ ซาโซริกาโดรัส (合体巨大怪人獣 サソリガドラス)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
โทคุซัทสึข้ามฝั่ง
วิดีโอต้นฉบับอุลตร้าซีรีส์
วิดีโอต้นฉบับมาสค์ไรเดอร์ซีรีส์
จอมคนแผ่นดินเดือด

จอมคนแผ่นดินเดือด (; พินอิน: Biān huāng chuánshuō; คำแปล - ตำนานแผ่นดินร้าง) เป็นนิยายกำลังภายใน แต่งโดยหวงอี้ ฉบับภาษาไทยแปลและเรียบเรียงโดย น.นพรัตน์ จัดพิมพ์โดย สำนักพิมพ์สยามอินเตอร์บุ๊คส์ เริ่มตีพิมพ์ในประเทศไทย พ.ศ. 2549 มีความยาวทั้งสิ้น 23 เล่ม
เนื้อเรื่องจับความช่วงปลายของราชวงศ์จิ้นตะวันตก และก่อนช่วงราชวงศ์เหนือ-ใต้ของประเทศจีน ตัวเอกเอี้ยนเฟยซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองเปียนฮวน ซึ่งเป็นเขตแดนร้างกันชนระหว่างแผ่นดินเหนือของเผ่านอกด่าน และแผ่นดินใต้ของชาวฮั่น
==เนื้อเรื่องย่อ==
เนื้อหาเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่ดำเนินไปในประวัติศาสตร์ที่เริ่มจับความช่วงสงครามแม่น้ำเฝยสุ่ย โดยการรุกรานลงใต้ของราชวงศ์เฉียนฉินของฝูเจียนต่อราชวงศ์จิ้น โดยผู้ที่รับมือศึกครั้งนี้คือผู้นำกองกำลังเป่ยฝู่ เซี่ยเสียน ซึ่งผู้ที่วิเคราะห์กลยุทธสงครามครั้งนี้จนได้ชัยคือเซี่ยอานแห่งราชวงศ์จิ้น การศึกครั้งนี้ส่งผลให้การรวมประเทศจีนให้เป็นปึกแผ่นต้องใช้เวลายาวนานถึง 270 ปี โดยสุยเหวินตี้ได้เป็นผู้รวบรวมแผ่นดินจีนให้เป็นปึกแผ่นในปีค.ศ.583 (พ.ศ. 1126) ความพ่ายแพ้ของฝูเจียนเป็นจุดเริ่มต้นของการก่อร่างสร้างตัวของผู้ก่อตั้งราชวงศ์เหนือและใต้ในอนาคตทั้งสองคนคือทัวปากุยและหลิวอวี้
โดยมีเขตแดนร้างเมืองเปียนฮวนเป็นจุดศูนย์กลางในการดำเนินเรื่อง และมีเอี้ยนเฟยผู้เป็นสหายของทั้งสองเป็นคนดำเนินเรื่อง
==รายชื่อตัวละคร==
เอี้ยนเฟย
หลิวอวี้
ทัวปากุย
จี้เชียนเชียน
สั้งหวีเถียน
เกาเอี่ยน
ศาสดาฟ้าซุนเอิน
มู่หยงฉุย
มู่หยงจ้าน
เจียงเหวินชิง
อิ่นชิงหยา
สุมาเต้าจื่อ
หวนเสียน
เซี่ยอาน
เซี่ยเสียน
หลิวเหลาจือ
เหอเชียน
สุมาหยวนเสียน
จั่วขวงเซิง
อันอี้ฉิง
==ดูเพิ่ม==
มังกรคู่สู้สิบทิศ
เทพมารสะท้านภพ
==อ้างอิง==
นวนิยายอิงประวัติศาสตร์
บันเทิงคดีกำลังภายใน
 งานเขียนของหวงอี้
วรรณกรรมในปี พ.ศ. 2544
หวงยี่หลาง
ยาโกเลฟ ยัค-28

ยาโกเลฟ ยัค-28  (Yakovlev Yak-28)  ยาโกเลฟ ยัค-28 เป็นเครื่องบินความเร็วเหนือเสียงเอนกประสงค์ องค์การนาโตกำหนดรหัสว่า ไฟร์บาร์ บริวเวอร์ และ เมสโตร บินครั้งแรกในวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1958 ปรากฏตัวเป็นครั้งแรกในงานสดงการบินตูชิโน ในปี  ค.ศ. 1961
== รายละเอียด ยัค-28 ==
ผู้สร้าง (โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต) ปัจจุบันคือบริษัทยาโกเลฟ
ประเภท เจ๊ตขับไล่ทุกกาลอากาศ 2 ที่นั่งเรียงกัน (ไฟร์บาร์)
* เจ๊ตโจมตีทางยุทธวิธี 2 ที่นั่งเรียงกัน (บริวเวอร์)
เครื่องยนต์ เทอร์โบเจ๊ต ตูมันสกาย อาร์-11 ให้แรงขับ 5,956 กิโลกรัม เมื่อใช้สันดาปท้าย  2 เครื่อง
กางปีก 12.95 เมตร
ยาว 21.65 เมตร
สูง 3.65 เมตร
พื้นที่ปีก 37 ตารางเมตร
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 15,875 กิโลกรัม
อัตราเร็วขั้นสูง 1.1 มัค ที่ระยะสูง 10,670 เมตร
อัตราเร็วเดินทาง 920 กิโลเมตร
พิสัยบินไกลสุด 1,930-2,575 กิโลเมตร
อาวุธ อาวุธปล่อยอากาศสู่อากาศ อแนบ ที่ใต้ปีกข้างละนัด
== อ้างอิง ==
เครื่องบินขับไล่
บิลบาโอ

บิลบาโอ (Bilbao) บางครั้งเรียกว่า บิลโบ (Bilbo) ตั้งอยู่ทางภาคเหนือของประเทศสเปน เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นประเทศบาสก์และเป็นเมืองหลักของจังหวัดบิซกายา ตั้งขึ้นในวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1300 (พ.ศ. 1843) โดยดอนดิเอโก โลเปซ เด อาโรที่ 5 (Don Diego Lopez de Haro V) ลอร์ดแห่งบิซกายา
เมืองบิลบาโอเป็นบริเวณที่มีความคล่องตัวทางเศรษฐกิจและอุตสาหกรรมมากที่สุดของมหานครบิลบาโอซึ่งเป็นบริเวณที่มีประชากรจำนวนเกือบครึ่งของแคว้นประเทศบาสก์อาศัยอยู่ เฉพาะตัวเมืองมีประชากร 351,629 คน (ค.ศ. 2012) ส่วนในเขตมหานครบิลบาโอและปริมณฑลมีจำนวนประชากรประมาณ 950,000 คน โดยอาศัยอยู่หนาแน่นตลอดความยาวของแม่น้ำเนร์บิออน (Nervión) สองฝั่งของแม่น้ำสายนี้ยังเป็นที่ตั้งของโรงงานและธุรกิจจำนวนมาก ซึ่งได้นำความเจริญมั่งคั่งมาสู่พื้นที่ในช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรม
== เมืองพี่น้อง ==
บัวโนสไอเรส, อาร์เจนตินา
โรซาริโอ, อาร์เจนตินา
เมเดยิน, โคลอมเบีย
บอร์โด, ฝรั่งเศส
ชิงเต่า, มณฑลชานตง, จีน
ทบิลิซี, จอร์เจีย
พิตส์เบิร์ก, รัฐเพนซิลเวเนีย, สหรัฐอเมริกา
ซันต์อาดริอาดาบาซ็อส, แคว้นกาตาลุญญา, สเปน
อีโลอีโลซิตี, ฟิลิปปินส์
ซูราการ์ตา, อินโดนีเซีย
== อ้างอิง ==
 
เมืองในแคว้นประเทศบาสก์
ฆิฆอน

ฆิฆอน (Gijón) หรือ ชิชอง (Xixón) เป็นเมืองอุตสาหกรรมชายฝั่งในแคว้นปกครองตนเองอัสตูเรียสในประเทศสเปน เอกสารในยุคกลางตอนต้นอ้างถึงเมืองนี้ในชื่อ "กีเกีย" (Gigia) ฆิฆอนเป็นหนึ่งในเมืองระดับภูมิภาคที่มีความสำคัญของจักรวรรดิโรมัน แม้ว่าจะมีการตั้งถิ่นฐานในเมืองนี้ในสมัยประวัติศาสตร์ยุคแรก ๆ ก็ตาม ท่าเรือหลักของเมืองซึ่งเป็นหนึ่งในท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดทางภาคเหนือของประเทศมีชื่อว่า "เอลมูเซล" (El Musel) ฆิฆอนมีจำนวนประชากรประมาณ 275,000 คนในปี พ.ศ. 2548
== ภูมิศาสตร์ ==
เมืองฆิฆอนตั้งอยู่ตอนกลางของชายฝั่งอัสตูเรียส ทิศตะวันตกติดกับเมืองการ์เรญโญ (Carreño) ทิศตะวันออกติดกับเมืองบิยาบิซิโอซา (Villaviciosa) และทางทิศใต้ติดกับเมืองซิเอโร (Siero) และเมืองยาเนรา (Llanera)
ตัวเมืองซึ่งตั้งอยู่ตามชายฝั่งอัสตูเรียสถูกแบ่งแยกโดยคาบสมุทรซีมาเดบียา (ถิ่นฐานดั้งเดิม) ซึ่งแยกหาดซาน โลเรนโซ (San Lorenzo) และบริเวณข้างเคียงทางทิศตะวันออกออกจากหาดโปนิเอนเต (Poniente) หาดอาร์เบยัล (Arbeyal) อู่ต่อเรือ และท่าเรือเอลมูเซลทางทิศตะวันตก ฆิฆอนยังอยู่ใกล้กับเมืองหลักเมืองอื่น ๆ ของแคว้นอัสตูเรียส คือ โอบิเอโด (Oviedo) และอาบิเลส (Avilés)
ทิวทิศน์ 180º ของบริเวณที่จอดเรือใบของเมืองฆิฆอนและเขตซิมาเดบิยา (Cimadevilla) 
2000px 
เมืองในแคว้นอัสตูเรียส
อ.จอมทอง

redirect อำเภอจอมทอง
อาโกรุญญา

อาโกรุญญา (A Coruña), ลาโกรุญญา (La Coruña) หรือ โครันนา (Corunna) เป็นเมืองที่สำคัญที่สุดของแคว้นปกครองตนเองกาลิเซียทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศสเปน เมืองนี้ยังเป็นเมืองหลักของจังหวัดอาโกรุญญาอีกด้วย ปัจจุบันชื่อทางการของเมืองนี้ใช้รูปสะกดในภาษากาลิเซียเพียงรูปเดียวคือ "อาโกรุญญา" แต่ "ลาโกรุญญา" ซึ่งเป็นรูปสะกดในภาษาสเปนยังคงใช้กันแพร่หลาย
อาโกรุญญาเป็นเมืองท่าที่พลุกพล่านบนฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกและเป็นจุดขนส่งสินค้าเกษตรกรรมจากภูมิภาครอบ ๆ แม้ว่าอุตสาหกรรมหนักส่วนใหญ่จะอยู่บนพื้นฐานของการต่อเรือและโลหการในเมืองเฟร์รอลซึ่งเป็นเมืองข้างเคียง แต่ในเมืองอาโกรุญญาเองก็มีโรงกลั่นน้ำมันอยู่หนึ่งแห่ง

ชาวโรมันมาถึงบริเวณเมืองนี้ในศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล ผู้อาศัยในนิคมนี้ได้สร้างตำแหน่งทางยุทธศาสตร์ไว้ และในไม่ช้าเมืองนี้ก็มีความสำคัญขึ้นในการค้าทะเล และในปีที่ 62 ก่อนคริสตกาล จูเลียส ซีซาร์ได้มาที่เมืองนี้ (ขณะนั้นมีชื่อว่า บรีกันติอุม - Brigantium) เพื่อหาลู่ทางการค้าโลหะ และได้สถาปนาการค้ากับดินแดนที่ในปัจจุบันคือประเทศฝรั่งเศส อังกฤษ และโปรตุเกส อาโกรุญญายังเป็นที่ตั้งของประภาคารเฮอร์คิวลีส (Tower of Hercules) ซึ่งเป็นประภาคารที่เปิดทำการต่อเนื่องมาเป็นเวลาเกือบ 1,900 ปี
ในช่วงยุคกลาง เมืองนี้เป็นท่าเรือสำคัญแห่งหนึ่งและเป็นศูนย์กลางการผลิตสิ่งทอ ในปี ค.ศ. 1598 เมืองนี้ถูกกองทัพอังกฤษที่นำโดยฟรานซิส เดรก (Francis Drake) เข้ายึดครองในช่วงสงครามอังกฤษ-สเปน (Anglo-Spanish War) และยังเป็นสนามรบในช่วงสงครามคาบสมุทร (Peninsular War) ในวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1809 และในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมืองนี้กลายเป็นศูนย์กลางของพวกต่อต้านระบบกษัตริย์
== เมืองพี่น้อง ==
กาดิซ ประเทศสเปน
บริสตอล สหราชอาณาจักร
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ท่องเที่ยวอย่างเป็นทางการของเมืองอาโกรุญญา
สภาเมืองอาโกรุญญา
ภาพถ่ายทัศนียภาพเมืองอาโกรุญญา
เมืองในแคว้นกาลิเซีย
ปลาฉลามครีบดำ

ปลาฉลามครีบดำ หรือ ปลาฉลามหูดำ (Blacktip reef shark; ) เป็นปลาฉลามชนิดหนึ่ง มีรูปร่างเพรียวยาว ปากกว้าง มีแถบดำที่ครีบหลัง ครีบไขมัน ครีบก้น และครีบหางตอนล่าง เป็นที่มาของชื่อ กินปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร มีนิสัยไม่ดุร้ายเมื่อเทียบกับปลาฉลามชนิดอื่น ๆ นิยมอยู่รวมเป็นฝูงบริเวณใกล้ชายฝั่ง และอาจเข้ามาในบริเวณน้ำกร่อย หรือปากแม่น้ำ โดยสามารถเข้ามาหากินใกล้ชายฝั่ง แม้กระทั่งในพื้นที่ ๆ มีน้ำสูงเพียง 1 ฟุต เป็นปลาหากินในเวลากลางคืน ในเวลากลางวันจะหลบซ่อนตัวพักผ่อนตามแนวปะการัง โดยจะหากินอยู่ในระดับน้ำความลึกไม่เกิน 100 เมตร ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 2 เมตร ตัวเมียตั้งท้องนาน 18 เดือน ออกลูกเป็นตัว ครั้งละ 2-4 ตัว เมื่อโตขึ้นมาแล้วสีดำตรงที่ครีบหลังจะหายไป คงเหลือไว้แต่ตรงครีบอกและครีบส่วนอื่น
ปลาฉลามครีบดำ นับเป็นปลาฉลามชนิดที่พบได้บ่อยที่สุดในทะเล และเป็นต้นแบบของปลาฉลามในสกุลปลาฉลามปะการัง มีนิสัยเชื่องคน สามารถว่ายเข้ามาขออาหารได้จากมือ เป็นที่ชื่นชอบของบรรดาผู้ที่นิยมการดำน้ำ พบทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน นิยมใช้บริโภคโดยเฉพาะปรุงเป็นหูฉลาม เมนูอาหารจีนราคาแพง และนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงามอีกด้วย
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลปลาฉลามครีบดำ
ฉลามครีบดำ
ปลาที่พบในประเทศออสเตรเลีย
ฉลามครีบดำ
ฉลามครีบดำ
ฉลามครีบดำ
สกุลปลาฉลามครีบดำ
ชฎิล เทพวัลย์

นายชฎิล เทพวัลย์ เป็นนักหนังสือพิมพ์ อดีตบรรณาธิการข่าวของหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ เป็นผู้ได้รับการยกย่องจากสมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย เป็น นักข่าวเกียรติยศ ประจำปี 2549 เนื่องในวันนักข่าว ครั้งที่ 52 เมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2550
ชฎิล เป็นบรรณาธิการข่าวผู้รับผิดชอบ กรณีข่าวที่เขียนโดยเสริมสุข กษิติประดิษฐ์ ซึ่งรายงานว่าผู้เชี่ยวชาญจากสหรัฐอเมริกา ยืนยันว่ารันเวย์ของสนามบินสุวรรณภูมิแตกร้าว ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ ฉบับวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2548 และเป็นข่าวไปทั่วโลก  ส่งผลให้กระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลทักษิณ ชินวัตร ยื่นฟ้องหมื่นประมาทหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ เรียกค่าเสียหายหนึ่งพันล้านบาท 
ผลจากการฟ้องร้องของกระทรวงคมนาคม ส่งผลให้ทางหนังสือพิมพ์กดดันให้ ชฎิลและเสริมสุข ลาออกจากงานเพื่อเป็นการรับผิดชอบ
== อ้างอิง ==
นักหนังสือพิมพ์ชาวไทย
บรรณาธิการหนังสือพิมพ์
การตรวจพิจารณาในประเทศไทย
ยรรยง โอฬาระชิน

ยรรยง โอฬาระชิน (ศิลปินแห่งชาติ)  เกิดเมื่อ พ.ศ. 2481 สำเร็จการศึกษาระดับประกาศนียบัติวิชาชีพชั้นสูง จากแผนกวิชาการถ่ายภาพและภาพยนตร์ วิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพ (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ) เมื่อพุทธศักราช 2506 (ช่างภาพรุ่นที่ 6) เป็นศิษย์ที่เรียนจากอาจารย์ที่มีชื่อเสียงหลายท่าน เช่น อาจารย์ระบิล บุนนาค อาจารย์รัตน์ เปสตันยี ศาสตราจารย์พูน เกษจำรัส ศาสตราจารย์กิตติคุณ ชะอุ่ม ประเสริฐสกุล อาจารย์จำรัส เอี่ยมพินิจ และอาจารย์ชูศักดิ์ ดิษยนันท์
== การทำงาน ==
หลังจบการศึกษาได้เข้าทำงานที่กองบัตรประชาชน กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย เป็นที่แรก หลังจากนั้นได้ย้ายไปทำงานในตำแหน่ง Photo Technician ที่องค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาติ (FAO) ในปีพุทธศักราช 2512 ได้เข้าทำงานที่ธนาคารทหารไทย เป็นผู้ชำนาญการถ่ายภาพ จนเกษียณอายุงานในปีพุทธศักราช 2542
== เกียรติคุณ ==
ยรรยง โอฬาระชิน ได้รับการเชิดชูเกียรติให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ศิลปะภาพถ่าย) ในปีพุทธศักราช 2550 และได้เข้ารับพระราชทานเข็มเชิดชูเกียรติศิลปินแห่งชาติ จากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ เมื่อ 24 กุมภาพันธ์ 2551 (วันศิลปินแห่งชาติ) นับเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ศิลปะภาพถ่าย) คนที่ 4  ต่อจากศาสตราจารย์ พูน เกษจำรัส  จิตต์ จงมั่นคง  และไพบูลย์ มุสิกโปดก
== ผลงานด้านการถ่ายภาพ ==

ยรรยง โอฬาระชิน เริ่มส่งภาพเข้าประกวดทั้งภายในประเทศและต่างประเทศตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2509 จนถึงปัจจุบันได้รับรางวัลและเลือกนำออกแสดงทั้งประเภทภาพขาวดำ ภาพสี และสไลด์สี มากกว่า 100 ภาพ ผลงานภาพขาวดำได้รางวัลยอดเยี่ยม ถ้วยพระราชทานของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่ทรงพระกรุณาฯ คัดเลือกภาพรางวัลยอดเยมด้วยพระองค์เอง จำนวน 2 ภาพ คือภาพที่ชื่อ "บินเดี่ยว" และภาพที่ชื่อ "ธารน้ำใส"
ยรรยง โอฬาระชิน เป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งสมาคมสยามคัลเลอร์สไลด์ขึ้นในปีพุทธศักราช 2517 ปัจจุบันเป็นที่ปรึกษาของสมาคมถ่ายภาพกรุงเทพ
ยรรยง โอฬาระชิน ได้รับเกียรตินิยมทางการถ่ายภาพจากสมาคมถ่ายภาพต่าง ๆ ดังนี้
Hon.F.PST, F.PST, ES.PST  จากสมาคมถ่ายภาพแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
E.FIAP                    จากสหพันธ์ถ่ายภาพนานาชาติประเทศสวิสเซอร์แลนด์
A.RPS                     จากราชสมาคมแห่งสหราชอาณาจักร ในพระบรมราชินูปถัมภ์
Hon.F.SCC                 จากสมาคมถ่ายภาพบริดจ์สไลด์คลับ ฮ่องกง
F.BPS                     จากสมาคมถ่ายภาพกรุงเทพ
A.35mmPS                  จากสมาคมถ่ายภาพ 35 มม. ฮ่องกง
Hon.E.YMCAPC              จากสมาคมถ่ายภาพ YMCA ฮ่องกง

== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
พ.ศ. 2551 - 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้น จตุตถดิเรกคุณาภรณ์
== อ้างอิง ==
บุคคลจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ
นักถ่ายภาพชาวไทย
ศิลปินแห่งชาติสาขาทัศนศิลป์
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จ.ภ.
ไมเคิล คาร์บาฮาล

ไมเคิล คาร์บาฮาล (Michael Carbajal) เกิดวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2510 ที่เมืองฟีนิกซ์ รัฐแอริโซนา สหรัฐอเมริกา คาร์บาฮาลได้เหรียญเงินจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ปี พ.ศ. 2531 ที่ประเทศเกาหลีใต้ ครองแชมป์โลกครั้งแรกในรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท IBF ด้วยการเอาชนะทีเคโอเมืองชัย กิตติเกษม ในปี พ.ศ. 2533 ในยกที่ 7
ไมเคิล คาร์บาฮาล เป็นนักมวยที่ความว่องไว ออกหมัดได้เร็ว ชกสนุก มักจะน็อกคู่ต่อสู้อยู่เสมอ ๆ  ต่อมาคาร์บาฮาลได้ชกเดิมพันตำแหน่งแชมป์รุ่นนี้กับยอดแชมป์ของ WBC คือ อุมเบร์โต กอนซาเลซ ในปี พ.ศ. 2536 ซึ่งคาร์บาฮาลได้ถูกชกล้มในยกที่ 2 และยกที่ 5 แต่สามารถพลิกกับมาเอาชนะน็อกได้ในยกที่ 7 แต่ภายหลังเมื่อได้แก้มือกันอีกถึง 2 ครั้ง กลับเป็นฝ่ายกอนซาเลซที่เอาชนะคะแนนไปได้ โดยเฉพาะในการพบกันครั้งที่ 3 การชกทั้ง 12 ยก ดำเนินไปอย่างจืดชืด เมื่อครบยกผู้ชมทั่วสนามถึงกลับเขวี้ยงเบาะปูรองนั่งด้วยความไม่พอใจ แต่ต่อมา คาร์บาฮาลก็ยังกลับมาครองแชมป์ของ IBF ได้ด้วยการเอาชนะคะแนน เมลชอร์ กอป กัสโตร นักมวยชาวเม็กซิกัน ไปได้
จากนั้นในปี พ.ศ. 2539 คาร์บาฮาลได้แพ้คะแนนแก่นักมวยโนเนมชาวโคลัมเบีย เมาริซิโอ ปัสตรานา  เสียแชมป์ IBF และจากนั้นการชกของคาร์บาฮาลก็ตกต่ำลงเรื่อย ๆ การชกมวยครั้งสุดท้ายของคาร์บาฮาลคือการได้ชิงแชมป์ WBO กับฆอร์เฆ อาร์เช นักมวยชาวเม็กซิโก ในปี พ.ศ. 2542 และเป็นฝ่ายชนะทีเคโอไปในยกที่ 11 จากนั้นคาร์บาฮาลก็แขวนนวมในเวลาต่อมา
ไมเคิล คาร์บาฮาล มีเชื้อสายเม็กซิกันกับอินเดียนแดง นับได้ว่าเป็นนักมวยรุ่นเล็กที่มีชื่อเสียงโด่งดังมาก และเป็นนักมวยรุ่นเล็กคนแรกที่ได้ค่าตัวมากกว่า 1 ล้านดอลล่าร์สหรัฐในการชกที่พบกับอุมเบร์โต กอนซาเลซ ครั้งแรก จึงได้ฉายาว่า "เจ้าหนูเงินล้าน" (Million Dollar Baby)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เทปการชกของไมเคิล คาร์บาฮาล
สถิติการชก
นักมวยสากลชาวอเมริกัน
แชมป์โลก WBC
แชมป์โลก IBF
ชาวอเมริกันเชื้อสายชนพื้นเมืองอเมริกัน
ชาวอเมริกันเชื้อสายเม็กซิโก
นักมวยสากลสมัครเล่นชาวอเมริกัน
นักกีฬาโอลิมปิกทีมชาติสหรัฐอเมริกา
สาคู

สาคู อาจหมายถึง
สาคู (อาหาร), ชื่ออาหารว่างชนิดหนึ่ง ทำด้วยสาคูเม็ดเล็กนวดน้ำร้อนให้ดิบ ๆ สุก ๆ ปั้นเป็นก้อน มีเนื้อหมูเป็นต้นสับผัดกับเครื่องปรุงทำเป็นไส้แล้วนึ่ง
สาคู (ไม้ล้มลุก), ชื่อไม้ล้มลุกชนิด Maranta arundinacea L. ในวงศ์ Marantaceae ต้นขนาดต้นขมิ้น เหง้าใช้ทำแป้งและต้มกิน
สาคู (ปาล์ม), ชื่อปาล์มสองชนิดในสกุล Metroxylon วงศ์ Palmae คือ (1) ชนิด M. sagus Rottb. กาบใบไม่มีหนาม และ (2) ชนิด M. rumphii Mart. กาบใบมีหนาม ทั้งสองชนิด ใบใช้มุงหลังคา ไส้ในลำต้นแก่ใช้ทำแป้งเรียกว่าแป้งสาคู
สาคู (ปรง), ชื่อปรงชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Cycas revoluta มีชื่อสามัญในภาษาอังกฤษว่า sago cycad หรือ king sago palm
สาคู (พยาธิ), ชื่อตัวอ่อนของพยาธิตัวตืดหมูชนิด Taenia solium ในวงศ์ Taeniidae ฝังตัวอยู่ในอวัยวะต่าง ๆ ของหมู ลักษณะเป็นถุงรูปคล้ายเม็ดสาคู ภายในมีหัวของตัวตืด
สาคู หรือสาคูจัง, ชื่อตัวละครในมังงะเรื่อง ยัยตัวป่วนชวนดูดาว (Sora no Manimani) ชื่อเต็มว่า ซะกุ โอยะงิ (Saku Ōyagi)
พืชมีพิษ
การแก้ความกำกวม
กะพ้อ

กะพ้อ (ชื่อวิทยาศาสตร์ : Licuala paludosa Griff.) เป็นปาล์มลำต้นเตี้ย สูง 1-3 ม. ลำต้นแตกหน่อเป็นกอ ใบมีลักษณะคล้ายฝ่ามือ เรียงเวียนสลับ รูปกลม ก้านใบรูปสามเหลี่ยม มีหนามแหลมสีดำ ใบประกอบด้วยกลุ่มใบย่อย 6-9 กลุ่ม แต่ละกลุ่มมีใบย่อย 3-4 ใบ ใบย่อยรูปแถบ ปลายเบี้ยว และเว้าเป็นหางปลา โคนสอบ ออกเป็นกลุ่มชิดกันที่ปลายก้านใบ โคนก้านใบมีเส้นใยประสานกันหุ้มหนาแน่น กาบใบเล็กเป็นหลอดสีเขียว ช่อดอกแบบช่อแยกแขนงสั้น แยกแขนงเป็นช่อเชิงลด 5-7 ช่อ ห้อยลง ดอกไม่มีก้าน กลีบเลี้ยงติดกันเป็นรูปถ้วย เมื่อดอกเจริญขึ้นกลีบเลี้ยงจะฉีกออกทางด้านข้าง กลีบดอกรูปคนโท โคนติดกัน ปลายแยกเป็น 3 แฉก เกสรเพศผู้ 6 อัน ติดกันเป็นวงรอบกลีบดอก เกสรเพศเมียเล็ก รังไข่ตอนบนตัดแบน ผลกลม แก่จัดสีส้ม เนื้อบาง เมล็ดกลม
== การใช้ประโยชน์ ==
ยอดอ่อนต้มจิ้มน้ำพริก ใบที่เป็นยอดอ่อนใช้ห่อข้าวเหนียวต้มจนสุกเป็น "ต้ม" ใช้เป็นขนมเดือนสิบ ก้านใบ เอาหนามออกผ่าเป็นตอกใช้มัดข้าวกล้าทนทานดีนัก ปัจจุบันนิยมนำมาจัดเป็นไม้ประดับให้สวยงามด้วย
== อ้างอิง ==
กะพ้อ  ไม้ประดับ.คอม
สกุลกะพ้อ
พืชที่รับประทานได้
พืชที่ใช้ทำของใช้
ระกำ

ระกำ  เป็นพืชวงศ์ปาล์ม ซึ่งมีต้นหรือเหง้าเตี้ย ยอดแตกเป็นกอ ใบมีลักษณะยาวเป็นทาง ยาวประมาณ 2-3 เมตร ลำต้นมีหนามแหลมยาวประมาณ 1 นิ้ว ออกผลเป็นทะลาย ทะลายหนึ่งมีตั้งแต่ 2-5 กระปุก เปลือกผลมีหนามแข็งเล็ก ๆ อุ้มไปทางท้ายผล ผลหนึ่ง ๆ มี 2-3 กลีบ เป็นส่วนมากเมื่อดิบมีรสฝาดและเปรี้ยว เมื่อสุกจะมีรสหวานอมเปรี้ยว เนื้ออ่อน บาง กลิ่นหอม ฉ่ำน้ำ ลักษณะใกล้เคียงกับสละ แต่ผลป้อมกว่า เมล็ดใหญ่กว่า สีจางกว่า เนื้อจะออกสีอมส้มมากกว่า
ระกำเป็นพืชที่สามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้ดี เจริญเติบโตและให้ผลผลิต ได้ทั่วไปในที่ดอนและชุ่มชื้น ระกำเป็นพืชที่ชอบร่มเงาปกคลุม ดังนั้นชาวสวนจึงนิยม ปลูกพืชขนาดใหญ่อื่น ๆ ให้ร่มเงาแก่ระกำ ระกำจะให้ผลผลิตมากในช่วงเดือนพฤษภาคม - มิถุนายน ระกำเป็นพืชขึ้นทั่วไป ในพื้นที่ป่าของจังหวัดตราด จันทบุรี และระยอง ต่อมาได้มีการนำระกำมาปลูกในสวน และปรับปรุงพันธุ์ให้เป็นพันธุ์ดีขึ้น โดยเฉพาะ จังหวัดตราด เกษตรกรนิยมปลูกระกำกันมาก จนเป็นที่รู้จักโดยทั่วไปว่า คือ "ระกำหวานเมืองตราด" ซึ่งจะมีการจัดงานเทศกาลระกำหวานเป็นประจำทุกปี
==การใช้ประโยชน์==
ระกำรับประทานเป็นผลไม้สด และนำมาปรุงรสเปรี้ยวในอาหาร เช่น น้ำพริก ต้มยำ ต้มส้ม ข้าวยำ และอาหารหวาน เช่น น้ำระกำ ระกำลอยแก้ว ไม้ของต้นระกำเมื่อลิดเอาหนามออกใช้กั้นทำเป็นฝาบ้าน ปอกเปลือกไม้ระกำออก เนื้อของไม้ระกำ ใช้ทำจุกขวดน้ำได้ ผิวระกำนำมาสกัดน้ำมันระกำได้
== ความสำคัญทางเศรษฐกิจ ==
ระกำเป็นพืชที่ทำรายได้ให้แก่เกษตรกรค่อนข้างสูง ราคาของระกำต่อกิโลกรัม ขึ้นอยู่กับคุณภาพ ของระกำ ระกำที่มีรสหวานหอม มีเนื้อมาก ราคาจะเหลือกิโลกรัมละ 30-50 บาท ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับปริมาณผลผลิตในแต่ละปีด้วย จึงนับได้ว่า ระกำเป็นพืชที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจของจังหวัดตราด
==อ้างอิง==
นิดดา หงส์วิวัฒน์ และทวีทอง หงส์วิวัฒน์. ระกำ ใน ผลไม้ 111 ชนิด: คุณค่าอาหารและการกิน. กทม. แสงแดด. 2550 หน้า 187 - 189
ผลไม้
สกุลสละ