pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ณ ขณะรัก

ณ ขณะรัก หรือชื่ออื่นว่า อะโมเมนต์อินจูน (A Moment in June) เป็นภาพยนตร์ไทย ออกฉายในประเทศไทยเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ผลงานกำกับของ ณัฐพล วงศ์ตรีเนตรกุล นำแสดงโดย ชาคริต แย้มนาม, กฤษดา สุโกศล แคลปป์, เดือนเต็ม สาลิตุล, สินิทธา บุญยศักดิ์, นภัสกร มิตรเอม, สุเชาว์ พงษ์วิไล, มยุริญ ผ่องผุดพันธ์ และ ฮิโระ ซะโนะ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับเกียรติให้ฉายเปิดเทศกาลและฉายอย่างเป็นทางการครั้งแรกของโลกที่ “เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติปูซาน ครั้งที่ 13” ประเทศเกาหลีใต้ เมื่อเดือนตุลาคม 2551 เนื้อหาของเรื่องเป็นเรื่องราวความรักและความสัมพันธ์ที่เคยพลาดของคน 6 คนที่ผ่านบทเพลงที่ทำให้พวกเขามาพบกัน โดยเป็นเหตุการณ์ 2 ห้วงเวลาในปี 2515 และ 2542 มีเพลงประกอบภาพยนตร์คือ เพลง "ความคิด" เนื้อร้อง-ทำนอง-ขับร้อง อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข 
ภาพยนตร์ทำรายได้ 5.62 ล้านบาท
== เรื่องย่อ ==
เรื่องราวความรักที่ดำเนินผ่าน 2 ขณะห้วงเวลาของปี พ.ศ. 2515 และ พ.ศ. 2542
ปกรณ์ (ชาคริต แย้มนาม) และ พล (นภัสกร มิตรเอม) พบว่าการใช้ชีวิตร่วมกันนั้นไม่ได้เป็นไปตามที่คาด ทั้งสองจึงตกลงที่จะแยกกันสักพัก และสัญญาว่าจะกลับมาเจอกันอีกครั้งที่สถานีรถไฟ
อรัญญา (เดือนเต็ม สาลิตุล) เดินทางไปหา กรุง (สุเชาว์ พงษ์วิไล) ผู้ชายที่เธอมั่นรักมาตลอด 30 ปี เธอมีคำถามมากมายที่จะถามเขา แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นมันอย่างไร
สองสัปดาห์ก่อนการแต่งงาน เจ้าสาว (สินิทธา บุญยศักดิ์) พบว่าตัวเองได้อยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากใจที่สุด เธอตกหลุมรักกับ เพื่อนเจ้าบ่าว (กฤษฎา สุโกศล แคลปป์) ซึ่งเขามีครอบครัวแล้ว พวกเขาทั้ง 6 คนต้องเผชิญกับความสัมพันธ์ที่ยากต่อการตัดสินใจ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ภาพยนตร์ไทย
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2552
ภาพยนตร์รัก
ภาพยนตร์เกี่ยวกับความหลากหลายทางเพศ
ภาพยนตร์โดยสหมงคลฟิล์ม
ภาษานุง

ภาษานุง (Nung language) หรือภาษานอง, ภาษาไทนุง, ภาษาผู้นุง มีผู้พูดทั้งหมด 856,412 คน (พ.ศ. 2542) ในประเทศเวียดนาม ส่วนใหญ่อยู่ในจังหวัดกาวบั่งและจังหวัดหลั่งเซิน มีบางส่วนอยู่ในนครโฮจิมินห์และเมืองอื่น ๆ เป็นภาษาของชนกลุ่มน้อยในเวียดนาม มีผู้พูดภาษานี้อยู่ในลาวบ้างเล็กน้อย จัดอยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท กลุ่มภาษากัม-ไท สาขาเบ-ไท สาขาย่อยไท-แสก ใกล้เคียงกับภาษาจ้วง เป็นคนละภาษากับภาษาจีนนุงหรือภาษาจีนกวางตุ้ง และภาษานุงหรือภาษานูที่อยู่ในภาษากลุ่มทิเบต-พม่า
== อ้างอิง ==
Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
ภาษาในประเทศเวียดนาม
ภาษาในประเทศลาว
กลุ่มภาษาไท
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเรณู

พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเรณู (พ.ศ. 2342 - ไม่มีข้อมูล) ประสูติเมื่อเดือน 8 ปีมะแม เอกศก จุลศักราช 1161 ตรงกับปี พ.ศ. 2342 เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 26 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาบุนนาค ทรงเป็นต้นราชสกุลเรณุนันท์ สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3
== พระโอรส-พระธิดา ==
หม่อมเจ้าหญิงระทวย เรณุนันท์
หม่อมเจ้าหญิงอรชร เรณุนันท์
หม่อมเจ้าหญิงฉอ้อน เรณุนันท์
หม่อมเจ้าหญิงหนูวิลิต เรณุนันท์
หม่อมเจ้าหญิงชัชวาลย์ เรณุนันท์
หม่อมเจ้าหญิงไม่ปรากฏพระนาม
หม่อมเจ้าหญิงไม่ปรากฏพระนาม
หม่อมเจ้าหญิงออน (ประสูติ พ.ศ.2375)
หม่อมเจ้าหญิงเล็ก เรณุนันท์
หม่อมเจ้าชายสัตบุษ เรณุนันท์ (สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2428) มีธิดา คือ
*หม่อมราชวงศ์หญิงนาน เรณุนันท์ สมรสกับขุนแผลงสรศาสตร์ (หม่อมราชวงศ์สุภาพ อิศรางกูร) โอรสในหม่อมเจ้าโสภณ อิศรางกูร
หม่อมเจ้าชายน้อย เรณุนันท์ (ประสูติก่อน พ.ศ. 2396 พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ เมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2452)
หม่อมเจ้าหญิงแห เรณุนันท์ (ประสูติ พ.ศ. 2385 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2469 พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ เมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2469)
หม่อมเจ้าชายศิรินารถ เรณุนันท์
หม่อมเจ้าหญิงปุก เรณุนันท์ (สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2440)
หม่อมเจ้าหญิงเจริญเนตร เรณุนันท์ (พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ เมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2470)
หม่อมเจ้าชายอนันต์ เรณุนันท์ เสกสมรสกับ หม่อมหลวงแดง นรินทรางกูร
== อ้างอิง ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2342
รเณู
รเณู
รเณู
บุคคลที่ยังไม่ทราบปีที่เสียชีวิต
สถานีรถไฟเชียงใหม่

สถานีรถไฟเชียงใหม่ (Chiang Mai Railway Station) ตั้งอยู่ที่ถนนเจริญเมือง ตำบลวัดเกต อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ อยู่ห่างจากสถานีรถไฟกรุงเทพเป็นระยะทาง 751.424 กิโลเมตร เป็นสถานีรถไฟปลายทางชั้น 1 ของทางรถไฟสายเหนือ ใช้สัญญาณแบบ ตัวย่อของสถานีคือ ชม.
== ประวัติ ==
สถานีรถไฟเชียงใหม่ก่อสร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 6 และเปิดเดินรถครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2464 โดยเส้นทางช่วงปางยาง - อุโมงค์ขุนตาน - เชียงใหม ซึ่งมีระยะทาง 72 กิโลเมตร และเป็นส่วนหนึ่งของทางรถไฟสายเหนือ มีพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุรฉัตรไชยากร กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน เป็นผู้บัญชาการ และมีนายช่างชาวเยอรมัน เอมิล ไอเซนโฮเฟอร์ เป็นผู้ควบคุมการก่อสร้าง
หลังจากที่ทางรถไฟสายเหนือสร้างมาถึงเชียงใหม่ ทำให้การเดินทางจากกรุงเทพขึ้นมาเชียงใหม่ใช้เวลาไม่นานเหมือนแต่ก่อน ผู้คนจำนวนมากหันมาใช้บริการของรถไฟจึงทำให้แต่ละขบวนแออัดไปด้วยผู้โดยสาร จนบางครั้งต้องออกแรงปีนขึ้นไปนั่งบนหลังคาก็มี หลังจากนั้นทางมณฑลพายัพจึงได้สร้างสถานีรถไฟประจำเชียงใหม่ขึ้น ชาวบ้านเรียกสถานีนี้ว่า “สถานีป๋ายราง” หมายถึงที่สิ้นสุดของรางรถไฟ หลังการก่อสร้างสถานีรถไฟเชียงใหม่เสร็จก็ได้มีพิธีเปิดทำการเดินรถไฟสายเหนือขึ้นเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2464
อาคารสถานีรถไฟเชียงใหม่หลังแรก สร้างเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กชั้นเดียว ถือได้ว่าเป็นอาคารที่สวยงามมาก เพราะเป็นประตูผ่านเข้าออกระหว่างเชียงใหม่กับต่างจังหวัดที่มีคนใช้กันมากที่สุด สถานีรถไฟเชียงใหม่หลังแรกนี้เคยถูกใช้เป็นที่รับเสด็จ ฯ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 และสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี เมื่อครั้งเสด็จพระราชดำเนินประพาสมณฑลพายัพ
ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 สถานีรถไฟเชียงใหม่หลังนี้ ถูกเครื่องบินของฝ่ายสัมพันธมิตรทิ้งระเบิดพังพินาศไปพร้อมกับชีวิตคนนับร้อย รวมทั้งอาคารบ้านเรือน โกดังเก็บสินค้าที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงราบเรียบไปหมดเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2486 หลังจากสถานีเชียงใหม่ถูกระเบิด ทางราชการต้องประกาศงดใช้สถานีรถไฟแห่งนี้ไปหลายปี ผู้โดยสารที่เดินทางโดยรถไฟต้องไปขึ้นลงที่สถานีป่าเส้า จังหวัดลำพูนแทน ต่อมาเมื่อสงครามสงบแล้วจึงได้สร้างสถานีรถไฟขึ้นมาใหม่ในที่เดิมในปี พ.ศ. 2488 และเปิดอีกครั้งในปี พ.ศ. 2491 และใช้มาจนถึงปัจจุบัน 
== ตารางเวลาการเดินรถ ==
=== เที่ยวไป ===
=== เที่ยวกลับ ===
== แผนผังสถานี ==
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เชียงใหม่
โครงสร้างพื้นฐานด้านการขนส่งในจังหวัดเชียงใหม่
สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองเชียงใหม่
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอาภรณ์

สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอาภรณ์ (19 เมษายน พ.ศ. 2359 - พ.ศ. 2391) เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย กับสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากุณฑลทิพยวดี ประสูติเมื่อวันศุกร์ เดือน 5 แรม 7 ค่ำ ปีชวด อัฐศก จ.ศ. 1178 ตรงกับวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2359 ทรงกำกับกรมพระคชบาลในรัชกาลที่ 3 เป็นต้นราชสกุลอาภรณ์กุล
ภายหลังปลายรัชกาลที่ 3 เกิดเรื่องกรมหลวงรักษ์รณเรศ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอาภรณ์ จึงทรงพัวพันด้วยและทรงถูกจองจำและสิ้นพระชนม์ด้วยพระโรคอหิวาตกโรค เมื่อปีวอก จุลศักราช 1210 ตรงกับปี พ.ศ. 2391 สิริพระชันษา 32 ปี
== พระโอรส-พระธิดา ==
หม่อมเจ้าชายใหญ่ อาภรณ์กุล
หม่อมเจ้าชายวงศ์ อาภรณ์กุล (ประสูติ พ.ศ. 2384)
หม่อมเจ้าชายเป๋า อาภรณ์กุล (พ.ศ. 2385 – 27 ตุลาคม พ.ศ. 2421)
หม่อมเจ้าชายเนตร อาภรณ์กุล (7 สิงหาคม พ.ศ. 2388 – 31 สิงหาคม พ.ศ. 2456)
หม่อมเจ้าชายเผือก อาภรณ์กุล (พ.ศ. 2388 – 6 เมษายน พ.ศ. 2449)
หม่อมเจ้าชายข้อ อาภรณ์กุล
หม่อมเจ้าชายหนูเล็ก อาภรณ์กุล
หม่อมเจ้าหญิงแหวว อาภรณ์กุล
หม่อมเจ้าหญิงหนู อาภรณ์กุล
== พระเกียรติยศ ==
=== พระอิสริยยศ ===
สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าอาภรณ์ (19 เมษายน พ.ศ. 2359 - 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2367)
สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าอาภรณ์ (21 กรกฎาคม พ.ศ. 2367 - พ.ศ. 2391)
ภายหลังสิ้นพระชนม์
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอาภรณ์ (1 ตุลาคม พ.ศ. 2411)
==พงศาวลี==
== อ้างอิง ==
เจ้าฟ้าชาย
ชาวไทยเชื้อสายลาว
เสียชีวิตจากอหิวาตกโรค
ยุโรป (เพลงชาติ)

เพลงชาติ สาธารณรัฐคอซอวอ (Hymni i Republikës së Kosovës Europa
Европа) มีชื่อว่า ยุโรป (Europe) เพลงนี้เป็นเพลงชาติที่มีแต่ทำนอง ไม่มีบทร้องประกอบ (เหมือนกับเพลงชาติสเปน , ซานมารีโน และ บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา) ประพันธ์โดย เมนดี เมงจีกี (Mendi Mengjiqi) เพลงนี้ได้รับการคัดเลือกให้เป็นเพลงชาติคอซอวอเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2551 จากการลงมติของสมาชิกสภาแห่งชาติคอซอวอ โดยมีคะแนเสียงสนับสนุน 72 เสียง คัดค้าน 15 เสียง และและงดออกเสียง 5 เสียง  เหตุที่เพลงนี้ได้รับเลือก คือ เนื้อหาในเพลงไม่ได้กล่าวถึงกลุ่มชาติพันธุ์กลุ่มใดกลุ่มหนึ่งในประเทศโดยเฉพาะ
== การประกวดเพลงชาติ ==
วันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2551 กลุ่นคนในประเทศคอซอวอได้ประกาศให้มีการประกวดเพลงชาติ ในหนังสือพิมพ์ ปริสตินา (Pristina) และเว็บไซต์ชุมชนคอซอวออย่างเป็นทางการ ข้อบังคับในการประกวดประกอบไปด้วย
ควรจะมีองค์ประกอบซึ่งมองเห็นความแตกต่างได้ ควรจะมีความเป็นหนึ่งเดียว และไม่ได้ลอกหรือดัดแปลงมาจากเพลงอื่นใด
มีความยาวตั้งแต่ 30 ถึง 60 วินาที
ประกอบไปด้วยเนื้อหาของเพลงที่ใช้ภาษาประจำชาติคอซอวอ ซึ่งต้องมีความเป็นกลาง อย่างไรก็ตามในการประกวดจริงนั้นไม่ได้ใช้การมีเนื้อร้องในการพิจารณา โดยเห็นว่าเป็นการยากที่จะเลือกเนื้อเพลง เนื่องจากประชากรส่วนใหญ่ในคอซอวอ เป็นชาวอาเบเนีย รองลงมาคือชาวเซิร์บ (Serb) รัฐบาลเห็นว่าในเพลงชาติไม่ควรมีการแบ่งแยกเชื้อชาติ หรือมีการประกาศแถลงการณ์ต่างๆ ทางการเมือง เช่นเดียวกับการออกแบบธงชาติ ซึ่งตัดสินได้ยากมาก
จะต้องส่งเข้าประกวดภายในวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2551
ผู้ที่ชนะการประกวดจะได้รับเงินรางวัล 10,000 ยูโร อันดับที่สองและสาม จะได้ 7,000 ยูโร และ 5,000 ยูโร ตามลำดับ
==เนื้อเพลงโดยพฤตินัย==
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
เพลงชาติ
เบตตี เพจ

เบตตี เพจ (22 เมษายน ค.ศ. 1928 - 11 ธันวาคม ค.ศ. 2008) นางแบบชาวอเมริกัน มีชื่อเสียงในช่วงทศวรรษ 1950 จากการถ่ายแบบโปสเตอร์พิน-อัพ ในชุดเซ็กซี่ และชุดหนัง นอกจากนี้เธอยังเป็นนางแบบหน้ากลาง (เพลย์เมท) คนแรกของนิตยสารเพลย์บอย
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Official Site of Bettie Page
Who Is the Real Bettie Page? 
Hips, lips & tits...it's BETTIE PAGE! 
thebettiepage.com - Web guide to Bettie Page
นางแบบอเมริกัน
มหาวิทยาลัยแม่โจ้-แพร่ เฉลิมพระเกียรติ

มหาวิทยาลัยแม่โจ้-แพร่ เฉลิมพระเกียรติ เป็นสถานศึกษาในสังกัดมหาวิทยาลัยแม่โจ้ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2542 ตั้งอยู่ที่ตำบลแม่ทราย อำเภอร้องกวาง จังหวัดแพร่ ในปีการศึกษา 2555 มีจำนวนนักศึกษาทั้งสิ้น 1,851 คน
== ประวัติ ==
ปี พ.ศ. 2538 มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ได้ดำเนินการขยายพื้นที่การศึกษาของมหาวิทยาลัยไปยังภูมิภาค ตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2538 โดยให้มหาวิทยาลัย/สถาบัน 10 แห่ง ขยายวิทยาเขต/ขยายพื้นที่การสอนไปยังภูมิภาคในพื้นที่ 11 จังหวัด คือ จังหวัดหนองคาย พะเยา จันทบุรี แพร่ ตรัง ชุมพร สุราษฎร์ธานี สกลนคร กาญจนบุรี ราชบุรี และปราจีนบุรี ในครั้งนี้มหาวิทยาลัยแม่โจ้ได้เสนอโครงการจัดตั้งมหาวิทยาลัยแม่โจ้ - แพร่ เพื่อรับผิดชอบภาระหน้าที่ในการจัดการเรียนการสอนในระดับอุดมศึกษา โดยการกระจายโอกาสทางการศึกษาไปยังจังหวัดแพร่และจังหวัดใกล้เคียง
=== การก่อสร้างเพิ่มเติม ===
ต่อมาได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการอำนวยการจัดงานฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี ให้เป็น โครงการเฉลิมพระเกียรติ ” ตามหนังสือที่ นร (สส) 1201/65 ลงวันที่ 21 ธันวาคม 2538 จึงเรียกโครงการนี้ว่า โครงการจัดตั้งมหาวิทยาลัยแม่โจ้ – แพร่ เฉลิมพระเกียรติ ” เป็นส่วนราชการหนึ่งสังกัดมหาวิทยาลัยแม่โจ้ ในแรกเริ่มการพัฒนามหาวิทยาลัยแม่โจ้ได้แต่งตั้งผู้บริหารทั้งภาครัฐ เอกชนและบุคคลที่มีชื่อเสียงในจังหวัดแพร่ เป็นคณะกรรมการบริการโครงการจัดตั้ง และระดมสมองในการดำเนินแผนงานแม่บทด้านวิชาการและว่าจ้างบริษัทเซาท์เทอร์นเอ็นจิเนียร์จำนวนเงิน 2.14 ล้านบาท ศึกษาและวางแผนแม่บททางกายภาพในปี พ.ศ. 2538 และเสนอต่อทบวงมหาวิทยาลัย แต่เนื่องจากภาวะผันผวนทางเศรษฐกิจ ทำให้ต้องมีการปรับแผนแม่บทให้มีความสอดคล้องกับนโยบายภาวะเศรษฐกิจของประเทศ และศักยภาพของมหาวิทยาลัยเองโดยให้มีการพัฒนาเป็นวิทยาเขตขนาดเล็ก แต่มีประสิทธิภาพในการบริหารจัดการการศึกษาระดับอุดมศึกษาให้เป็นเลิศทางวิชาการและเป็นศูนย์กลางของการแก้ปัญหาในท้องถิ่น เมื่อได้รับการเห็นชอบจากทบวงมหาวิทยาลัย จึงได้จัดตั้งมหาวิทยาลัยขึ้นในปี 2542 ในชื่อว่า มหาวิทยาลัยแม่โจ้-แพร่ เฉลิมพระเกียรติ (Maejo University Phrae Campus) 
== สาขาวิชาที่เปิดสอน ==
สาขาวิชาพัฒนาการท่องเที่ยว 
สาขาวิชาการบัญชี 
สาขาวิชารัฐศาสตร์ 
สาขาวิชาเกษตรป่าไม้ 
สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ 
สาขาวิชาการจัดการชุมชน
สาขาวิชาเทคโนโลยีชีวภาพ
สาขาวิชาเทคโนโลยีการผลิตพืช 
สาขาวิชาบริหารธุรกิจ (การตลาด)
สาขาวิชาเทคโนโลยีการผลิตสัตว์
สาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศทางธุรกิจ
สาขาวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการอาหาร 
== ที่ตั้ง ==
ตั้งอยู่เลขที่ 17 หมู่ 3 ถนนยันตรกิจโกศล ตำบลแม่ทราย อำเภอร้องกวาง จังหวัดแพร่ 54140 โทร 0 5464 8593-5
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ของมหาวิทยาลัย
พแพร่
ม่โจ้
สิ่งก่อสร้างในอำเภอร้องกวาง
โพรเจสเทอเรกซ์

โพรเจสเทอเรกซ์ (Progesterex) คือชื่อของยาสำหรับใช้ข่มขืนซึ่งไม่มีอยู่จริง  เป็นเพียงเรื่องแต่งขึ้น ข่าวลวงนี้เริ่มมีการเผยแพร่ทางอีเมลและอินเทอร์เน็ตตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542 ยาชื่อนี้หรือยาที่มีคุณสมบัติเช่นนี้ไม่มีอยู่จริง เรื่องเล่าที่เกี่ยวข้องกันก็ไม่เคยมีหลักฐานว่าเกิดขึ้นจริง
== อ้างอิง ==
ยา
ข่าวลวงบนอินเทอร์เน็ต
แลงคาเชอร์

แลงคาเชอร์ (ภาษาอังกฤษ: Lancashire) เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักร ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของสหราชอาณาจักร ด้านตะวันตกติดกับทะเลไอริช ชื่อของมณฑลมาจากชื่อเมืองแลงคาสเตอร์ หรือบางที่เรียกว่า “เคานตีแห่งแลงคาสเตอร์” และถือว่าเป็นเมืองศูนย์กลางการปกครอง แลงคาเชอร์เรียกสั้นๆ ว่า “Lancs” แลงคาเชอร์มีประชาชนรวมทั้งสิ้นประมาณ 1,451,500 คน ในเนื้อที่ 3,079 ตารางกิโลเมตร  ผู้ที่อาศัยอยู่ในแลงคาเชอร์เรียกว่า “แลงคาเตรียน”
แลงคาเชอร์แบ่งการปกครองเป็นสิบสี่แขวง: เวสท์แลงคาเชอร์, คอร์ลีย์, เซาท์ริบเบิล, ฟีลด์, เพรสตัน, ไวร์, นครแลงคาสเตอร์, ริบเบิลแวลลีย์, เพนเดิล, เบิร์นลีย์, รอสเซ็นเดล, ฮินด์เบิร์น, แบล็กพูล, และ แบล็กเบิร์นและดาร์เวน โดยมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่ เพรสตัน
ประวัติศาสตร์แลงคาสเชอร์อาจจะเริ่มราวคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในบันทึกทะเบียนราษฎรดูมสเดย์ (Domesday Book) ที่ทำในปี ค.ศ. 1086 ระบุว่าดินแดนบางส่วนเป็นส่วนหนึ่งของยอร์กเชอร์ บริเวณระหว่างแม่น้ำเมอร์ซีย์และแม่น้ำริบเบิลเป็นส่วนหนึ่งของเชสเชอร์ เมื่อก่อตั้งเป็นมณฑลขึ้นเขตแดนก็ติดกับคัมเบอร์แลนด์, เวสต์มอร์แลนด์, ยอร์กเชอร์และเชสเชอร์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
*
เทศมณฑลทางพิธีการของอังกฤษ
เทศมณฑลในประวัติศาสตร์อังกฤษ
บันทึกดูมสเดย์

บันทึกดูมสเดย์ (Domesday Book) เป็นบันทึกจากการสำรวจสำมะโนประชากรในอังกฤษที่ทำเสร็จใน ค.ศ. 1086 ตามพระราชโองการในพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 การสำรวจดูมสเดย์ก็คล้ายกับการสำรวจสำมโนประชากรที่ทำกันในคริสต์ศตวรรษที่ 20 และ 21
บันทึกเหตุการณ์ของชาวแองโกล-แซกซันกล่าวว่าขณะที่ประทับอยู่ที่กลอสเตอร์ระหว่างคริสต์มาสในปี ค.ศ. 1085  พระเจ้าวิลเลียมมีพระราชโองการให้องคมนตรีของพระองค์ส่งเจ้าหน้าที่ไปทั่วทุกตำบลทุกหมู่บ้านในเกาะอังกฤษเพื่อสำรวจว่าเจ้าของที่ดินแต่ละคนมีที่ดินและสัตว์เลี้ยงเท่าใดและตีราคาเป็นจำนวนเท่าใด
จุดมุ่งหมายหลักของการสำรวจครั้งนี้ก็เพื่อที่จะได้ทราบว่าใครมีทรัพย์สมบัติเท่าใดและใครมีหน้าที่ต้องจ่ายภาษีภายใต้พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี การตัดสินของผู้สำรวจดูมสเดย์เป็นคำขาด—ข้อความในบันทึกถึงจำนวนอสังหาริมทรัพย์และมูลค่าของทรัพย์สินเป็นบันทึกที่ตายตัวที่ไม่สามารถเรียกร้องให้เปลี่ยนแปลงได้
ตัวบันทึกเขียนภาษาละตินที่มีคำภาษาท้องถิ่นที่ไม่มีศัพท์ภาษาละตินแทรกอยู่บ้าง ภาษาที่ใช้ย่อสั้นมากเป็นส่วนใหญ่คล้ายการจดชวเลข คำว่า “Domesday” มาจากคำว่า “dom” ในภาษาอังกฤษเก่า ซึ่งกลายมาเป็นคำว่า “doom” ในภาษาอังกฤษสมัยใหม่ ที่แปลว่า “การทำบัญชี” หรือ “การตัดสิน” ฉะนั้น “ดูมสเดย์” จึงหมายความตรงตัวว่าเป็นวันพิพากษา (Day of Judgment) ซึ่งหมายความว่าผู้ปกครองสำรวจบัญชีทรัพย์สินของผู้อยู่ในปกครอง
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2006  หอจดหมายเหตุแห่งชาติ (National Archives) ก็ทำ “บันทึกดูมสเดย์” ทั้งฉบับเป็นออนไลน์เป็นครั้งแรก
== ดูเพิ่ม ==
พระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บันทึกดูมสเดย์ จาก หอเอกสารแห่งชาติแห่งสหราชอาณาจักร
บันทึกเหตุการณ์อังกฤษ
วรรณกรรมด้านประวัติศาสตร์
กฎหมายสหราชอาณาจักร
บานพับภาพเปรูจา

บานพับภาพเปรูจา หรือ บานพับภาพของนักบุญแอนโทนี (ภาษาอังกฤษ: Polyptych of Perugia หรือ Polyptych of St. Anthony) เป็นบานพับภาพที่เขียนโดยเปียโร เดลลา ฟรานเชสกาจิตรกรสมัยสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติแห่งอุมเบรีย, เปรูจาในประเทศอิตาลี
“บานพับภาพเปรูจา” เป็นงานที่เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1470 เดิมเขียนสำหรับสำนักสงฆ์ซานอันโตนิโอ ดา ปาโดวาในเปรูจา อาจจะเป็นปีหลังจากที่เปียโรกลับมาจากโรม เป็นภาพพระแม่มารีและพระบุตรบนบัลลังก์ขนาบด้วยนักบุญสองข้าง ทางซ้ายเป็น นักบุญแอนโทนีแห่งปาดัวและนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ ทางขวาเป็น นักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิและนักบุญเอลิซาเบธแห่งฮังการี เหนือภาพหลักเป็นภาพการประกาศของเทพ . ส่วนบนของฐานแท่นบูชา (predella) เป็นภาพนักบุญแคลร์แห่งอาซิซิและนักบุญลูซิ ส่วนล่างของฐานเป็นฉากชีวิตของนักบุญสำคัญ
ส่วนกลางของบานพับภาพเป็นลักษณะการวางองค์ประกอบและการวาดและกรอบแบบแข็งแบบโบราณ (Archaic style) กรอบรอบภายในภาพและฉากหลังใช้สีทองเป็นหลัก งานชิ้นนี้เป็นงานที่เปียโรที่เขียนต่อจากจิตรกรท้องถิ่นที่เริ่มเอาไว้ก่อนหน้านั้น คุณภาพของภาพบนฐานก็ไม่เท่าเทียมกับส่วนกลางเข้าใจกันว่าเขียนโดยผู้ช่วย  สิ่งที่ใหม่ในภาพนี้คือการวาด “การประกาศของเทพ” ที่เปียโรวางฉากให้เกิดขึ้นภายในสำนักสงฆ์ที่เป็นสีสดใสกว่าตอนกลางและถือว่าเป็นงานเขียนแบบทัศนียภาพที่ดีที่สุดชิ้นหนึ่งของสมัยเรอเนซองส์
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา
บานพับภาพ
การประกาศของเทพ
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1470
เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
บานพับภาพ
ศิลปะเกี่ยวกับพระแม่มารีย์
ภาพเหมือนของซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตา

ภาพเหมือนของซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตา (Portrait of Sigismondo Pandolfo Malatesta) เป็นภาพที่เขียนโดยเปียโร เดลลา ฟรานเชสกาจิตรกรสมัยสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีสในประเทศฝรั่งเศส
“ภาพเหมือนของซิกิสมอนโด” เป็นงานที่เขียนราว ค.ศ. 1451 เป็นภาพเหมือนของผู้นำที่มาจากการเป็นทหารรับจ้างและขุนนางชาวอิตาลีซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตาผู้ครองริมินี, ฟาโน และ เซเซนา
เป็นภาพด้านข้างของซิกิสมอนโดที่กล่าวกันว่าอาจจะเขียนตามแบบบนเหรียญที่เขียนในปี  ค.ศ. 1445 โดยปิซาเนลโล หรือตามงานเขียนโดยมัตเตโอ เดปัสติในปี ค.ศ. 1450 เปียโรเขียนภาพนี้ระหว่างพำนักอยู่ที่ริมินิ ระหว่างนั้นก็เขียนจิตรกรรมฝาผนังโดยมีซิกิสมอนในภาพคุกเข่าต่อหน้านักบุญซิกิสมุนด์ ในภาพ “ซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตาสวดมนต์ต่อหน้านักบุญซิกิสมุนด์”(Sigismondo Pandolfo Malatesta Praying in Front of St. Sigismund) สำหรับมหาวิหารริมินิ (Tempio Malatestiano)
แม้ว่าจะเป็นการวางภาพแบบภาพเหมือนของคนสำคัญทั่วๆ ไปในสมัยนั้น แต่เปียโรให้ความสนใจกับการเขียนรายละเอียดอย่างธรรมชาติในหารเขียนเท็กซ์เจอร์และผมของตัวแบบ ซึ่งทำให้เห็นถึงอิทธิพลจากศิลปินเฟล็มมิชเช่นโรเจียร์ ฟาน เดอ เวย์เด็น
==ดูเพิ่ม==
ซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตา
เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา
ภาพเหมือน
==แหล่งข้อมูลอื่น==
หน้าจากเว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์ลูฟร์ 
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1450
เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
ภาพเหมือน
งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
วีนัสแห่งเออร์บิโน

วีนัสแห่งเออร์บิโน (ภาษาอังกฤษ: Venus of Urbino) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยทิเชียนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเรนซ์ ในประเทศอิตาลี
ทิเชียนเขียนภาพ “วีนัสแห่งเออร์บิโน” ในปี ค.ศ. 1538 ที่เป็นภาพเปลือยของหญิงสาวที่แสดงตัวเป็นวีนัสนอนเอนอยู่บนโซฟาหรือเตียงในห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหราของวังเรอเนซองส์ ภาพนี้มีพื้นฐานมาจากภาพเขียนของจอร์โจเนชื่อ “วีนัสหลับ” (Sleeping Venus) ที่เขียนเมื่อราวปี ค.ศ. 1510 แต่ภาพของทิเชียนแสดงความมี sensuality มากกว่าเมื่อเทียบกับงานของจอร์โจเนที่ดูจะห่างเหิน ทิเชียนไม่ได้ใช้อุปมานิทัศน์ใดๆ ในรูปแบบที่ทำกันมา (วีนัสไม่มีสัญลักษณ์อะไรที่บ่งว่าเป็นวีนัส) แต่เป็นภาพที่ดึงดูดความรู้สึกเร้าใจอย่างไม่มีการหลีกเลี่ยง
ความรู้สึกที่เปิดเผยของวีนัสเป็นสิ่งที่มักจะสังเกตได้จากภาพนี้  วีนัสมองตรงมายังผู้ชมภาพ ราวกับไม่มีรู้สึกอย่างใดต่อความเปล่าเปลือยของร่างกาย  ในมือขวาถือช่อดอกไม้ขณะที่มือซ้ายปิดระหว่างขาเหมือนจะยั่วความรู้สึกของผู้ดูอยู่กลางภาพ  ฉากหลังด้านหน้ามีสุนัขซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความจงรักภักดีนอนหลับอยู่ปลายเตียง ภาพของสุนัขมักจะเป็นสัญลักษณ์ของความซื่อตรงแต่เพราะสุนัขนอนหลับก็อาจจะเป็นนัยว่าสตรีในภาพอาจจะไม่ซื่อตรงต่อคนรักและไปมีความสัมพันธ์กับคนอื่น
จุยโดบาลโดที่ 2 เดลลา โรเวเร ดยุคแห่งเออร์บิโน (Guidobaldo II della Rovere) เป็นผู้จ้างทิเชียนให้เขียนภาพนี้ เดิมใช้ตกแต่ง “หีบคาสโซเน” (cassone) ซึ่งเป็นหีบที่ตามธรรมเนียมในอิตาลีให้เป็นของขวัญแต่งงาน สาวใช้ในฉากหลังของภาพกำลังรื้อหีบที่คล้ายคลึงกันดูเหมือนจะหาเสื้อผ้าของวีนัส ที่ออกจะแปลกคือเป็นภาพที่ดยุคตั้งใจจะใช้สอนจุยเลีย วารานาเจ้าสาวที่ยังเด็กของดยุคแต่หัวเรื่องของภาพกลับเป็นสตรีที่เร้าใจผู้ได้เห็น เนื้อหาการสั่งสอนของภาพอธิบายนักประวัติศาสตร์ศิลปะโรนา กอฟเฟ็นในปี ค.ศ. 1997 ในหนังสือ “Sex, Space, and Social History in Titian’s Venus of Urbino”
ในปี ค.ศ. 1880 มาร์ค ทเวน วิจารณ์ “วีนัสแห่งเออร์บิโน” ในหนังสือ “A Tramp Abroad” ว่าเป็น “the foulest, the vilest, the obscenest picture the world possesses” และกล่าวต่อไปว่าเป็นภาพที่เขียนสำหรับ โรงอาบน้ำ (Bagnio) แต่ถูกปฏิเสธเพราะออกจะแรงไปหน่อย แต่ก็กล่าวว่าเป็นภาพที่แรงไปสำหรับไม่ว่าจะเป็นที่ไหนนอกจากสำหรับหอศิลป์สาธารณะ
“วีนัสแห่งเออร์บิโน” เป็นแรงบันดาลใจของภาพเขียนต่อมาเช่นภาพ “โอลิมเปีย” โดย เอดวด มาเนท์ ซึ่งวีนัสในภาพคือ วิคตอรีน เมอร็อง (Victorine Meurent) นอกจากนั้นก็ยังเป็นแรงบันดาลใจของตัวละครฟิอัมเม็ตตา บิอันชินีในหนังสือ “In the Company of the Courtesan” โดยซาราห์ ดูนันท์
== ระเบียงภาพ ==
{|
||
||
||
|}
== อ้างอิง ==
=== บรรณานุกรม ===
Goffen, Rona (1997a), "Sex, Space and Social History in Titian's Venus of Urbino", in Goffen, Rona (ed), Titian's "Venus of Urbino", 1997, Cambridge University Press
Goffen, Rona (1997b), Titian's Women, 1997, Yale University Press, relevant excerpts
Hale, Sheila, Titian, His Life, 2012, Harper Press, 
Hope, Charles, "Classical antiquity in Venetian Renaissance subject matter", in Francis Ames-Lewis (ed), New Interpretations of Venetian Renaissance Painting, 1994, Birkbeck College History of Art 
Wind, Edgar, Pagan Mysteries in the Renaissance, 1967 ed., Peregrine Books
== ดูเพิ่ม ==
ทิเชียน
ภาพเขียนสีน้ำมัน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
“วีนัสแห่งเออร์บิโน” โดยทิเชียน – วิจารณ์ภาพ
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1530
ทิเชียน
จิตรกรรมสีน้ำมัน
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
ศิลปะเกี่ยวกับตำนานเทพ
กามิกศิลป์
วีนัส
วรรณรัตน์ ชาญนุกูล

นายแพทย์ วรรณรัตน์  ชาญนุกูล เป็นประธานที่ปรึกษาพรรคชาติพัฒนากล้า กรรมการในคณะกรรมการประสานงานพรรคร่วมรัฐบาล (วิปรัฐบาล)  ประธานสโมสรฟุตบอลนครราชสีมา มาสด้า อดีตหัวหน้าพรรคชาติพัฒนา อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ในรัฐบาลของนางสาว ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร และอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงาน ในรัฐบาลของนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ และรัฐบาลของนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์
== ประวัติ ==
นายวรรณรัตน์  ชาญนุกูล  ที่อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา เป็นบุตรของนายเหล็ง กับนางสวาท ชาญนุกูล จบการศึกษา วิทยาศาสตร์การแพทย์ และแพทยศาสตร์บัณฑิต จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย นิติศาสตร์บัณฑิต (มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช) และสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยฮาวาย ประเทศสหรัฐอเมริกา เริ่มต้นทำงานเป็นอายุรแพทย์ ที่โรงพยาบาลมหาราชนครราชสีมา
ชีวิตครอบครัวสมรสกับ นางเต็มศิริ  ชาญนุกูล ประธานผู้บริหารโรงเรียนอุบลรัตนนครราชสีมา และครูชำนาญการพิเศษ โรงเรียนราชสีมาวิทยาลัย จังหวัดนครราชสีมา ซึ่งเป็นพี่สาวของพลโทหญิงพูนภิรมย์ ลิปตพัลลภ มีบุตรชาย 1 คน คือ นายตะวัน ชาญนุกูล
== งานการเมือง ==
นายวรรณรัตน์ ชาญนุกูล เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา 6 สมัย สังกัดพรรคชาติพัฒนา (พ.ศ. 2535/2, 2538, 2544) สังกัดพรรคไทยรักไทย (พ.ศ. 2548) , พ.ศ. 2550 สังกัดพรรคชาติพัฒนาเพื่อแผ่นดิน พ.ศ. 2554  และเคยเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ ปี 2537 และ ที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม ปี 2537
เขาเป็น 1 ใน 3 รายชื่อบุคคลที่ได้รับเสนอชื่อเป็นนายกรัฐมนตรีไทย พ.ศ. 2562
=== หัวหน้าพรรค ===
นายวรรณรัตน์ ชาญนุกูล ได้รับเลือกตั้งจากสมาชิกพรรคให้เป็นหัวหน้าพรรคชาติพัฒนา (เดิมชื่อ พรรครวมใจไทยชาติพัฒนา และพรรคชาติพัฒนาเพื่อแผ่นดิน) ในปี พ.ศ. 2551 สืบต่อจากพลเอกเชษฐา ฐานะจาโร
=== การดำรงตำแหน่งรัฐมนตรี ===
ในปี พ.ศ. 2551 นายวรรณรัตน์ ชาญนุกูล ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงาน ในรัฐบาลนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ และในรัฐบาลนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ต่อมาในรัฐบาลของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ต่อมาในเดือนมกราคม พ.ศ. 2555 จึงได้ขอออกจากตำแหน่ง เนื่องจากเหตุผลด้านสุขภาพ
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
บุคคลจากอำเภอเมืองนครราชสีมา
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
แพทย์ชาวไทย
นักการเมืองไทย
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมไทย
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงานไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยแบบบัญชีรายชื่อ
พรรคชาติพัฒนา (พ.ศ. 2535)
พรรคไทยรักไทย
พรรคชาติพัฒนา (พ.ศ. 2550)
นิสิตเก่าคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
บุคคลจากสาขาวิชานิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
ประธานสโมสรฟุตบอลในประเทศไทย
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
หัวหน้าพรรคการเมืองในประเทศไทย