pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศ

ขีปนาวุธอากาศ-สู่-อากาศ (AAM) เป็นขีปนาวุธที่ใช้ปล่อยจากอากาศยาน มีจุดมุ่งหมายที่จะทำลายอากาศยานเป้าหมาย ปกติแล้วขีปนาวุธอากาศ-สู่-อากาศ จะใช้เครื่องยนต์จรวดเดี่ยวหรือหลายเครื่องยนต์ก็ได้ และใช้เชื้อเพลิงแข็ง แต่บางครั้งอาจใช้เชื้อเพลิงเหลว หรือเครื่องยนต์แรมเจ็ท
โดยทั่วไปขีปนาวุธอากาศ-สู่-อากาศสามารถจำแนกออกเป็นสองประเภท ประเภทแรกคือขีปนาวุธที่ออกแบบมาเพื่อติดตามอากาศยานในระยะไม่เกิน 20 ไมล์ (32 กิโลเมตร) เป็นขีปนาวุธระยะสั้นในระยะมองเห็น (SRAAMs หรือ WVRAAMs) โดยเน้นที่การใช้งานในการต่อสู้ระยะประชิด หรือเรียกว่า "ด็อกไฟท์" ขีปนาวุธประเภทนี้จะเน้นที่ความคล่องตัวมากกว่าระยะยิง ใช้ระบบนำวิถีแบบอินฟราเรด หรือเรียกอีกอย่างว่าระบบค้นหาเป้าหมายด้วยความร้อน
ประเภทที่สองคือขีปนาวุธในระยะกลางถึงไกล เป็นขีปนาวุธในระยะเกินมองเห็น (BVRAAMs) และนำวิถีด้วยเรดาร์
== ความเป็นมา ==
ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศ ถูกพัฒนาขึ้นมาจากจรวดอากาศสู่อากาศไม่นำวิถีในสมัยสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยกองทัพเยอรมันนำจรวดติดตั้งไปกับเครื่องบินปีกสองชั้น ควบคุมการยิงโดยระบบไฟฟ้าในการทำลายบัลลูนตรวจการณ์ของอังกฤษ โดยนักบินกลุ่มแรกที่ใช้คือ อัลเบิร์ต บอล และ เอ เอ็ม วอลเตอร์ส ต่อมาในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพเยอรมันได้พยายามพัฒนาอาวุธเพื่อนำมาตอบโต้กับกองกำลังทางอากาศฝ่ายสัมพันธมิตร โดยได้ดัดแปลงจรวด อาร์4เอ็ม เป็นจรวดนำวิถีด้วยเส้นลวดครั้งแรก ในชื่อว่า Ruhrstahl X-4 แต่มิได้ใช้งานจริงในการรบ
หลังสงครามโลกกองทัพอังกฤษได้เปิดตัวจรวดไฟร์แฟลช ในปี พ.ศ. 2498 แต่ก็ยังไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร ต่อมากองทัพเรือสหรัฐได้ร่วมมือกับกองทัพอากาศสหรัฐพัฒนาขีปนาวุธนำวิถีขึ้น คือ เอไอเอ็ม-4 ฟัลคอน และได้พัฒนาขีปนาวุธในรุ่นต่อมา เช่น เอไอเอ็ม-7 สแปร์โรว์ และ เอไอเอ็ม-9 ไซด์ไวน์เดอร์ ในขณะที่ทางฝั่งโซเวียตได้เปิดตัวขีปนาวุธ คาลินินกราด เค-5 ในปี พ.ศ. 2500 เช่นกัน
ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศมีการพัฒนาต่อไปอีกมาก จนกลายเป็นอาวุธหลักส่วนหนึ่งของอากาศยานหลากหลายประเภท ต่อมาหลักการของการรบ "ระยะนอกสายตา" ได้กลายมาเป็นหลักการสำคัญในการพัฒนาอาวุธนำวิถีในรุ่นหลัง ล่าสุดมีการพัฒนาขีปนาวุธนำวิถีตรวจจับความร้อนซึ่งสามารถจับเป้าหมายจากในหลายทิศทาง ไม่เฉพาะด้านหลังอย่างเดียว
== ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศโดยทั่วไป ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ตารางเปรียบเทียบขีปนาวุธอากาศ-สู่-อากาศ
ขีปนาวุธ
ทวิพันธมิตร

ทวิพันธมิตร (Dual Alliance) เป็นพันธมิตรป้องกันระหว่างเยอรมนีและออสเตรีย-ฮังการี ซึ่งสถาปนาขึ้นตามสนธิสัญญาลงวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1879 เป็นส่วนหนึ่งของระบบพันธมิตรเพื่อป้องกันและจำกัดสงครามของบิสมาร์ค เยอรมนีและออสเตรีย-ฮังการีประกันว่าจะช่วยเหลืออีกฝ่ายหนึ่งหากถูกรัสเซียโจมตี นอกจากนี้ แต่ละรัฐยังให้สัญญาความเป็นกลางแก่อีกฝ่ายหนึ่งหากประเทศใดประเทศหนึ่งโจมตีโดยประเทศยุโรปอื่น ซึ่งโดยทั่วไปถือกันว่าเป็นฝรั่งเศส โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังพันธมิตรฝรั่งเศส-รัสเซีย ค.ศ. 1894
หลังการก่อตั้งจักรวรรดิเยอรมันใน ค.ศ. 1871 นายกรัฐมนตรีเยอรมนี ออทโท ฟอน บิสมาร์ค ต้องการแสดงให้เห็นว่าเยอรมนีเป็นประเทศผู้สร้างสันติและผู้ธำรงรักษาไว้ซึ่งสถานะเดิมของยุโรป เช่นเดียวกับการเพิ่มอำนาจให้แก่จักรวรรดิเยอรมัน ใน ค.ศ. 1878 รัสเซียเอาชนะจักรวรรดิออตโตมันในสงครามฝรั่งเศส-ตุรกี สนธิสัญญาซาน สเตอฟาโนเป็นผลสืบเนื่องของสงคราม ซึ่งให้รัสเซียมีอิทธิพลมากพอสมควรในบอลข่าน พัฒนาการดังกล่าวสร้างความโกรธแค้นแก่ออสเตรีย-ฮังการี ซึ่งเป็นผู้แข่งขันหลักเพื่อชิงอิทธิพลในภูมิภาคบอลข่าน แม้ว่าจะเป็นพันธมิตรกับรัสเซียและเยอรมนีในสันนิบาตสามจักรพรรดิ ดังนั้น ใน ค.ศ. 1878 บิสมาร์คจึงจัดการประชุมระหว่างประเทศขึ้น คือ การประชุมเบอร์ลิน เพื่อจัดการปัญหาดังกล่าว สนธิสัญญาเบอร์ลินอันเป็นผลสืบเนื่องของการประชุม กลับดินแดนที่รัสเซียได้รับจากสนธิสัญญาซาน สเตอฟาโน และให้ค่าชดเชยแก่ออสเตรียสำหรับดินแดนที่เสียไป แม้ว่าบิสมาร์คจะพยายามแสดงบทบาทเป็น "นายหน้าผู้ซื่อสัตย์" ที่การประชุมเบอร์ลิน ความสัมพันธ์รัสเซีย-เยอรมนีเสื่อมลงหลังการประชุม สันนิบาตสามจักรพรรดิถูกล้มเลิกไป และเยอรมนีกับออสเตรีย-ฮังการีเป็นอิสระจะเป็นพันธมิตรระหว่างกันเพื่อรับมือกับรัสเซีย
พันธมิตรทางการทหาร
สนธิสัญญาด้านพันธมิตรทางการทหาร
สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับจักรวรรดิเยอรมัน
สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
ฝ่ายมหาอำนาจกลาง
พันธมิตรทางการทหารเกี่ยวข้องกับเยอรมนี
พันธมิตรทางการทหารเกี่ยวข้องกับจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
ปลาหนามหลังขาว

ปลาหนามหลังขาว เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Mystacoleucus ectypus ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีลำตัวแบนข้าง หัวและปากเล็ก ไม่มีหนวด  ลำตัวสีเงินวาวอมเหลืองอ่อน มีเกล็ดตามแนวเส้นข้างลำตัว 42-46 แถว  ครีบสีจางใส ครีบหลังตั้งอยู่ราวกึ่งกลางของความยาวตัว มีแต้มสีดำที่ตอนปลาย ครีบหางเว้าลึก
มีความยาวประมาณ 8 เซนติเมตร เป็นปลาที่พบกระจายพันธุ์เฉพาะลุ่มน้ำโขงในประเทศไทย, ลาว และกัมพูชาเท่านั้น เป็นปลาที่มีพฤติกรรมอพยพย้ายถิ่นในฤดูกาลน้ำหลาก
มีชื่อเรียกในภาษาถิ่นว่า "เกก๋อ"
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
รูปและข้อมูลจาก Fishbase.org
สกุลปลาหนามหลัง
ปลาที่พบในประเทศไทย
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำโขง
ฌาร์แด็งเดปล็องต์

ฌาร์แด็งเดปล็องต์ (Jardin des Plantes) คือสวนพฤกษศาสตร์ขนาด 175 ไร่ในกรุงปารีส ตั้งอยู่บนถนน Rue Cuvier ฝั่งซ้ายของแม่น้ำแซน ภายในก็จะมีสวนพืช ดอกไม้กลางแจ้ง พืชในสวนเรือนกระจก สวนสัตว์เล็ก ๆ สำหรับเด็ก ๆ และที่นี่ยังเป็นโรงเรียนเกี่ยวกับพืชอีกด้วย
== ภายในสวน ==
ภายในสวนพฤกษศาสตร์นี้ยังประกอบไปด้วย 4 พิพิธภัณฑ์ ได้แก่
พิพิธภัณฑ์วิทยาแร่ (The Mineralogy Museum)
พิพิธภัณฑ์บรรพชีวินวิทยา (The Paleontology Museum - ศึกษาเกี่ยวกับซากดึกดำบรรพ์)
พิพิธภัณฑ์วิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิต (The Grande Galerie de l'Évolution)
พิพิธภัณฑ์กีฏวิทยา (The Entomology Museum - สาขาวิชาหนึ่งทางสัตววิทยาที่ศึกษาเกี่ยวกับแมลง)
สวนสนุก
และที่นี่ยังมีสวนสัตว์ขนาดเล็ก ซึ่งเริ่มตั้งแต่ปี พ.ศ. 2338 (ค.ศ. 1795) โดยแบร์นาร์แด็ง เดอ แซ็ง-ปีแยร์
== ประวัติ ==
ฌาร์แด็งเดปล็องต์ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1626 โดยนักพฤกษศาสตร์และแพทย์ประจำพระองค์พระเจ้าหลุยส์ที่ 13 นามว่า ฌ็อง เอรัวร์ เพื่อปลูกพืชต่าง ๆ ที่ใช้ในการรักษาทางการแพทย์
สวนนี้ได้เริ่มต้นปลูกพืชจริง ๆ ในปี ค.ศ. 1633 โดยกีย์ เดอ ลา บร็อส ซึ่งเป็นแพทย์เช่นกัน ในสมัยก่อนสวนนี้ยังได้รับการเรียกว่า "สวนของพระราชา"
สวนพฤกษศาสตร์ได้เริ่มเปิดให้ประชาชนเข้าชมในปี ค.ศ. 1640
== การเดินทาง ==
ตั้งอยู่ที่ 57, rue Cuvier, Paris, France
โทรศัพท์ : +33 1 40 79 30 00
ตั้งอยู่ใกล้สถานี เมโทร Quai de la Rapée , Jussieu, Censier - Daubenton หรือ Gare d'Austerlitz
== อ้างอิง ==
เที่ยวปารีส ฝรั่งเศส วันแรกที่ Jardin des Plantes + Notre Dame Cathedral + Louvre Pyramid และ Eiffel Towe 
Jardin des Plantes 
สถานที่ท่องเที่ยวในปารีส
สวนสาธารณะในประเทศฝรั่งเศส
สวนสนุกในประเทศฝรั่งเศส
ความยุติธรรมที่ล่าช้าก็คือความไม่ยุติธรรม

ความยุติธรรมที่ล่าช้าก็คือความไม่ยุติธรรม (justice delayed is justice denied; justice différée est justice refusée) เป็นภาษิตกฎหมาย หมายความว่า ถ้ากฎหมายจัดให้มีการเยียวยาความเสียหายแก่ผู้เสียหาย แต่การเยียวยานั้นมาไม่ทันกาลหรือล้าสมัย ก็ไม่ต่างอะไรกับว่าไม่ได้เยียวยานั่นเอง หลักการนี้ตั้งอยู่บนสิทธิในอันที่จะเข้าถึงการพิจารณาคดีอย่างรวดเร็วและสิทธิอื่น ๆ ทำนองเดียวกันที่มีความมุ่งประสงค์เพื่อขับเคลื่อนให้กระบวนการยุติธรรมเร็วขึ้น เพราะถือว่า ไม่ยุติธรรมสำหรับผู้เสียหายที่จะต้องทุกข์ทนกับความเสียหายต่อไปพร้อมกับความหวังอันน้อยนิดว่าจะได้รับการเยียวยา นักกฎหมายหัวปฏิรูปได้ใช้ภาษิตนี้เป็นเสียงเรียกร้องเชิงรณรงค์ของพวกตนไปยังศาลและรัฐบาลที่มักทำงานล่าช้า เนื่องจากระบบที่มีอยู่ซับซ้อนเกินไปหรือแบกภาระมากเกินไป หรือเนื่องจากประเด็นหรือคู่ความที่เกี่ยวข้องไม่เป็นที่น่าสนใจมากนัก เป็นต้น
== ที่มา ==

ที่มาของภาษิตข้างนี้ ว่ากันไว้หลายกระแส ในหนังสือ Respectfully Quoted: A Dictionary of Quotations ("ขอยกมาอ้างอย่างนบน้อม: พจนานุกรมวาทะเด็ด") ว่า ภาษิตนี้เป็นของ วิลเลียม เอวาร์ต แกล็ดสโตน (William Ewart Gladstone) รัฐบุรุษอังกฤษ แต่ในหนังสือนี้ไม่ระบุแหล่งอ้างอิงไว้ด้วย อีกทางว่าเป็นวาทะของ วิลเลียม เพ็น (William Penn) นักปรัชญาชาวอังกฤษ แต่ก็ไม่ใช่ในถ้อยคำสำนวนอย่างปัจจุบันนี้
แต่จะว่าภาษิตนี้มีที่มาจาก มหากฎบัตร (Magna Carta) ก็ได้ เพราะข้อ 40 ของมหากฎบัตร ว่า "อันว่าสิทธิก็ดี หรือความยุติธรรมก็ดีนั้น เราจักไม่ขายให้แก่ผู้ใด เราจักไม่เพิกเฉยหรือทำให้ล่าช้าต่อผู้ใด" (To no one will we sell, to no one will we refuse or delay, right or justice)
วอร์เรน อี. เบอร์เกอร์ (Warren E. Burger) ประธานศาลสูงสุดแห่งสหรัฐอเมริกา เคยกล่าวว่า "ศาลทั้งหลายจำเป็นต้องได้รับความเชื่อมั่น เพื่อจะได้ธำรงโครงสร้างแห่งเสรีภาพอันเป็นระเบียบเรียบร้อยของเสรีชน และความเชื่อมั่นประการนี้...อาจย่อยยับไปด้วยโทษสามประการ คือ การที่ผู้คนเริ่มเชื่อว่า ความไร้ประสิทธิภาพและความล่าช้าจะบั่นทอนคุณค่าของคำพิพากษา แม้เป็นคำพิพากษาอันเที่ยงธรรมก็ตาม ประการหนึ่ง การที่ผู้คนผู้ถูกแสวงหาประโยชน์ในธุรกรรมเล็ก ๆ น้อยตามประสาชีวิตประจำวันเริ่มพากันเชื่อว่า ศาลจะไม่สามารถพิทักษ์สิทธิตามกฎหมายของพวกเขามิให้ถูกทำลายไปด้วยการฉ้อฉลและการเอื้อมไม่ถึง ประการหนึ่ง การที่ผู้คนตั้งต้นเชื่อว่า กฎหมายในความหมายอย่างกว้าง จะไม่บรรลุหน้าที่เบื้องต้นของมันในอันที่จะคุ้มครองพวกเขาและครอบครัวของพวกเขา ในบ้านของพวกเขา ในที่ทำงานของพวกเขา ตลอดจนบนถนนหนทางสาธารณะ อีกประการหนึ่ง"
== ดูเพิ่ม ==
"out of sight, out of mind" (ตรงกับภาษาไทยว่า "เอาหูไปนา เอาตาไปไร่"), การดำเนินกระบวนพิจารณาแบบเต่าคลาน โดยหวังจะให้คู่ความลืมเรื่องราวไปเอง
การมีขั้นตอนมากเกินไป (red tape), การไร้ประสิทธิภาพทางการบริหารซึ่งส่งผลให้ได้ข้อยุติทางกฎหมายมาอย่างเชื่องช้า
อายุความ (limitation), ระยะเวลาที่กำหนดให้หรือไม่ให้ดำเนินการบางอย่างภายในนั้น
== อ้างอิง ==
ภาษิตกฎหมาย
ปอรรัชม์ ยอดเณร

ปอรรัชม์ (/ปะ-ออน-รัด/) ยอดเณร (ชื่อเล่น: มิงค์) เป็นอดีตพิธีกร และนักการเมืองหญิงชาวไทย เกิดเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2522 เป็นบุตรคนกลางในบรรดาบุตรทั้ง 3 คน ของนายแพทย์ปิยเมธิ อดีตรองปลัดกรุงเทพมหานคร กับ  มาณวิกา ยอดเณร (นามสกุลเดิม: เปมะวิภาต) อดีตผู้ประกาศข่าวช่อง 3
จบการศึกษาศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต เอกนาฏศิลป์ตะวันตก (บัลเล่ต์) จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และครุศาสตรดุษฎีบัณฑิตจากคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
มีผลงานเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์รายการต่าง ๆ ในสังกัดอาร์.เอส.โปรโมชั่น รวมทั้งแสดงในภาพยนตร์เรื่อง ฝันติดไฟ หัวใจติดดิน ในปี พ.ศ. 2540 และละครโทรทัศน์ชุด พ่อ ในปี พ.ศ. 2542 และเป็นครูสอนการเต้นรำ
นอกจากนี้แล้วยังเป็นอาจารย์ในคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
จากนั้นในต้นปี พ.ศ. 2548 ได้เข้าสู่แวดวงการเมือง จากการชักชวนของจณิสตา ลิ่วเฉลิมวงศ์ สมาชิกพรรคที่เคยอยู่ในแวดวงบันเทิงด้วยกันมา ด้วยการเป็นผู้สมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่เขต 5 กรุงเทพมหานคร ซึ่งประกอบด้วยเขตปทุมวันและเขตราชเทวี สังกัดพรรคชาติไทย ในการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 แต่ว่าไม่ได้รับการเลือกตั้ง แต่หลังจากนั้นก็ได้มีตำแหน่งเป็นรองโฆษกพรรค
จนกระทั่งในปลายปี พ.ศ. 2551 ในคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2551 ซึ่งทางพรรคชาติไทยถูกศาลรัฐธรรมนูญตัดสินให้ยุบพรรคและตัดสิทธิ์ทางการเมืองกรรมการบริหารทั้งหมดเป็นเวลา 5 ปี ปอรรัชม์ก็เป็นหนึ่งในกรรมการผู้บริหารพรรคจึงถูกตัดสิทธิทางการเมืองในครั้งนั้นด้วย
==อ้างอิง==
นิสิตเก่าคณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
นิสิตเก่าคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
นิสิตเก่าคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
อาจารย์คณะศิลปกรรมศาสตร์‎
นักการเมืองไทย
พรรคชาติไทย
ศิลปินสังกัดอาร์เอส
บุคคลจากคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
บุคคลจากสำนักวิชาเทคโนโลยีสังคม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี
พันธมิตรอันศักดิ์สิทธิ์

พันธมิตรอันศักดิ์สิทธิ์ (หรือ มหาสัมพันธมิตร) เป็นพันธมิตรซึ่งประกอบด้วยรัสเซีย ออสเตรีย และปรัสเซีย ซึ่งก่อตั้งและลงนามโดยชาติทั้งสามในกรุงปารีส เมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1815 ตามพระบรมราชโองการของซาร์อเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งรัสเซีย  ไม่นานหลังจากการประชุมใหญ่แห่งเวียนนา ซึ่งจัดขึ้นหลังความพ่ายแพ้ของนโปเลียน แม้พันธมิตรดังกล่าวจะแสดงออกว่าก่อตั้งขึ้นเพื่อเป็นการปลูกฝังค่านิยมคริสเตียน ความกรุณาและสันติภาพ ในชีวิตการเมืองของยุโรป แต่ในทางปฏิบัติแล้ว เคลเมนส์ เวนเซล ฟอน เมทแทร์นิช จัดการให้พันธมิตรดังกล่าวเป็นปราการป้องกันการปฏิวัติ พระมหากษัตริย์ของทั้งสามประเทศใช้พันธมิตรดังกล่าวร่วมมือกันป้องกันอิทธิพลปฏิวัติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากการปฏิวัติฝรั่งเศส มิให้เข้าสู่ประเทศเหล่านี้ พันธมิตรดังกล่าวยังมีแนวคิดต่อต้านประชาธิปไตย การปฏิวัติและฆราวาสนิยม พันธมิตรดังกล่าวมักเกี่ยวข้องกับพันธไมตรีจตุรภาคีและพันธไมตรีเบญจภาคี ซึ่งรวมสหราชอาณาจักรและฝรั่งเศส (ตั้งแต่ ค.ศ. 1818) โดยมีจุดประสงค์ในการที่จะสนับสนุนการจัดการสันติภาพยุโรปซึ่งได้มีข้อสรุปที่การประชุมใหญ่เวียนนา พันธมิตรดังกล่าวตามประเพณีแล้วสิ้นสุดลงเมื่อจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์เสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1825
== อ้างอิง ==
พันธมิตรทางการทหาร
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
พันธมิตรทางการทหารเกี่ยวข้องกับออสเตรีย
พันธมิตรทางการทหารเกี่ยวข้องกับปรัสเซีย
พันธมิตรทางการทหารเกี่ยวข้องกับรัสเซีย
สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับจักรวรรดิออสเตรีย
สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับราชอาณาจักรปรัสเซีย
สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับจักรวรรดิรัสเซีย
จักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 2 และ 1
พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 3 แห่งปรัสเซีย
อเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งรัสเซีย
โอยาเบะ

โอยาเบะ  เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดโทยามะ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1962 มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 134.07 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2023 ประมาณ 27,892 คน
== ภูมิศาสตร์ ==
=== เทศบาลข้างเคียง ===
จังหวัดโทยามะ
* นครโทนามิ
* นครนันโตะ
* นครทากาโอกะ
จังหวัดอิชิกาวะ
* นครคานาซาวะ
* เมืองสึบาตะ
== ประชากร ==
จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของโอยาเบะลดลงในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการเทศกาลโอยาเบะ  
นครในจังหวัดโทยามะ
ไตรพันธมิตร

|-
| ประมุขไตรพันธมิตร: วิลเฮ็ล์มที่ 1 (เยอรมนี), ฟรีดริชที่ 3 (เยอรมนี), วิลเฮ็ล์มที่ 2 (เยอรมนี), ฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 (ออสเตรีย-ฮังการี), อุมแบร์โตที่ 1 (อิตาลี) และวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 (อิตาลี)
|}
ไตรพันธมิตร (Triple Alliance) เป็นพันธมิตรทางการทหารระหว่างเยอรมนี ออสเตรีย-ฮังการี และอิตาลี ซึ่งจัดตั้งขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1882 กระทั่งสงครามโลกครั้งที่หนึ่งอุบัติขึ้นใน ค.ศ. 1914 ประเทศภาคีให้สัญญาจะช่วยเหลือกันในกรณีที่ถูกโจมตีจากรัฐมหาอำนาจอื่นอีกสองรัฐ หรือในกรณีของเยอรมนีและอิตาลี หมายถึงการโจมตีจากฝรั่งเศสเพียงประเทศเดียว ในแถลงการณ์เพิ่มเติม อิตาลีระบุไว้ว่าข้อผูกพันของตนไม่อาจถือว่าเป็นการมุ่งต่อต้านสหราชอาณาจักร ไม่นานหลังจากต่ออายุพันธมิตรในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1902 อิตาลีได้ขยายการรับประกันที่คล้ายกันไปถึงฝรั่งเศสด้วยอย่างลับ ๆ
เมื่อเยอรมนีและออสเตรีย-ฮังการีพบว่าตนอยู่ในสภาวะสงครามในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1914 กับปรปักษ์ไตรภาคี ซึ่งประกอบด้วยอังกฤษ ฝรั่งเศส และพันธมิตรของฝรั่งเศส คือ รัสเซีย อิตาลีมีข้อผูกพันจะต้องให้การสนับสนุนฝ่ายมหาอำนาจกลาง แต่อิตาลีไม่ได้เข้าสู่สงครามเพราะไตรพันธมิตรเป็นพันธมิตรทางทหารเพื่อการป้องกัน และเยอรมนีกับออสเตรีย-ฮังการีเป็นฝ่ายรุกรานก่อน หลังจากนั้น อิตาลีเข้าร่วมสงครามโดยเข้ากับฝ่ายไตรภาคีต่อต้านออสเตรีย-ฮังการีในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1915 และเยอรมนีในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1916
== อ้างอิง ==
ประวัติศาสตร์ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
สนธิสัญญาลับ
สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับจักรวรรดิเยอรมัน
สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับราชอาณาจักรอิตาลี
สนธิสัญญาด้านพันธมิตรทางการทหาร
พันธมิตรทางการทหาร
พันธมิตรทางการทหารเกี่ยวข้องกับเยอรมนี
พันธมิตรทางการทหารเกี่ยวข้องกับจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
พันธมิตรทางการทหารเกี่ยวข้องกับอิตาลี
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
ฝ่ายมหาอำนาจกลาง
ถนนสายใยรัก

ถนนสายใยรัก หรือ ทางหลวงชนบท สค.4056 สายแยกทางหลวงหมายเลข 3091 - บ้านดอนไก่ดี [ถนนสาย ก ผังเมืองรวมเมืองกระทุ่มแบน] เป็นถนนในความรับผิดชอบของกรมทางหลวงชนบท เชื่อมต่อระหว่างถนนเทศบาล 4 บริเวณหมู่บ้านเบญจรงค์ ตำบลดอนไก่ดี อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ไปสิ้นสุดที่ถนนเศรษฐกิจ 1 (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3091) บริเวณกิโลเมตรที่ 10 เชิงสะพานข้ามคลองกระทุ่มแบน ตำบลคลองมะเดื่อ อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ระยะทาง 5.080 กิโลเมตร ลักษณะถนนสายใยรักเป็นถนนแอสฟัลต์คอนกรีต ขนาด 4 ช่องจราจรแบบไม่มีเกาะกลางถนน มีสะพานข้ามคลอง 4 แห่ง ได้แก่ คลองแนวลิขิต คลองกระทุ่มแบน คลองศาลเจ้า และคลองสาธารณะ
ถนนสายใยรัก ก่อสร้างขึ้นเพื่อแก้ไขปัญหาจราจรที่หนาแน่นบนถนนเศรษฐกิจ 1 และถนนสุคนธวิท ในเขตเทศบาลเมืองกระทุ่มแบน ซึ่งจากถนนเทศบาล 4 สามารถตรงไปยังอำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ผ่านถนนสายกระทุ่มแบน-บ้านแพ้ว และอำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม ผ่านถนนสายหนองนกไข่-สามพราน โดยได้มีการเวนคืนที่ดินในท้องที่ตำบลดอนไก่ดี และตำบลคลองมะเดื่อ อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร เมื่อปี พ.ศ. 2548 ต่อมากรมทางหลวงชนบทว่าจ้างบริษัท บุญสหะการสร้าง จำกัด เป็นผู้ก่อสร้าง เริ่มต้นสัญญาวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2552 สิ้นสุดสัญญา 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ใช้ระยะเวลาก่อสร้าง 720 วัน ใช้งบประมาณในการก่อสร้างทั้งสิ้น 283,700,000 บาท กระทั่งการก่อสร้างแล้วเสร็จสมบูรณ์ และตรวจรับงานเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 และเปิดเป็นทางสาธารณะให้สัญจรไปมาได้
สำหรับการตั้งชื่อถนนสายใยรักนั้น นายสุรชัย ศิริดาวทอง ผู้อำนวยการแขวงทางหลวงชนบทสมุทรสาคร (สำนักงานทางหลวงชนบทจังหวัดสมุทรสาคร ในขณะนั้น) เปิดเผยว่า ได้มีการตั้งชื่อถนนสายใยรัก เนื่องจากถนนสายนี้เชื่อมโยงไปถึงทางหลวงชนบท สค.4011 มุ่งหน้าไปยังอำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร และเลยไปยังที่ตั้งศูนย์ 3 วัย สานสายใยรักแห่งครอบครัว ตำบลอำแพง อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ซึ่งเป็นโครงการในพระอุปถัมภ์พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีรัศมิ์ พระวรชายาฯ โดยได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ครั้งดำรงพระอิสริยยศสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร
== อ้างอิง ==
สค.4056
สายใยรัก
สแตนดาร์ดแอนด์พัวร์ส

สแตนดาร์ดแอนด์พัวร์ส (Standard & Poor's, ตัวย่อ: S&P) เป็นบริษัทบริการทางการเงินที่ตั้งอยู่ในสหรัฐอเมริกา เป็นบริษัทลูกของบริษัทแมกกรอ-ฮิล ซึ่งตีพิมพ์วิจัยด้านการเงินและบทวิเคราะห์หุ้นและพันธบัตร เป็นที่รู้จักกันดีจากดัชนีตลาดหลักทรัพย์ อาทิ S&P 500, S&P/ASX 200 และ S&P/TSX เป็นหนึ่งในสามบริษัทยักษ์ใหญ่ (Big Three) ด้านการจัดอันดับความน่าเชื่อถือ (ซึ่งมีสแตนดาร์ดแอนด์พัวร์ส, มูดดีอินเวสเตอร์เซอร์วิส และฟิทช์เรดติง)
== อ้างอิง ==
บริษัทจัดอันดับความน่าเชื่อถือ
บริษัทของสหรัฐ
บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2403
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ไชยา

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ไชยา ตั้งอยู่บริเวณวัดพระบรมธาตุไชยาราชวรวิหาร ทางทิศตะวันออก ถนนรักษ์นรกิจ ตำบลเวียง อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี โดยพระครูโสภณเจตสิการาม(เอี่ยม) เป็นผู้เริ่มก่อตั้ง เมื่อ พ.ศ. 2478 ต่อมา พ.ศ. 2493 พระครูอินทปัญญาจารย์ (พุทธทาสภิกขุ) เป็นผู้เริ่มก่อสร้างอาคารพิพิธภัณฑ์ถาวรแห่งแรกให้แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2495 ต่อมากรมศิลปากรได้งบประมาณสร้างอาคารหลังที่ 2 ใน พ.ศ. 2499 ซึ่งก่อสร้างแล้วเสร็จใน พ.ศ. 2500 หลังจากนั้นใน พ.ศ. 2524 ได้ปรับปรุงขยายต่อเติมอาคารหลังแรก จัดทำครุภัณฑ์ปรับปรุงการจัดแสดงใหม่ให้ได้มาตรฐานสากล และทำพิธีเปิดพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ไชยา เป็นทางการครั้งแรกเมื่อ วันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2525
== การจัดแสดง ==
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ไชยา เป็นพิพิธภัณฑ์ประเภทประวัติศาสตร์ศิลปะ และโบราณคดี ประกอบด้วย
=== อาคารจัดแสดงหลังที่ 1 ===
แบ่งการจัดแสดงออกเป็น 2 ส่วน คือ
"ส่วนที่ 1" จัดแสดงรูปจำลองประติมากรรมรูปเคารพที่พบในอำเภอไชยา ที่สคัญได้แก่ พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร พระพุทธรูปปางนาคปรก และหน้าบันไม้จำหลักวิหารหลังเก่าวัดพระบรมธาตุไชยาราชวรวิหาร
"ส่วนที่ 2" จัดแสดงนิทรรศการหมุนเวียนในโอกาสสำคัญ เช่น วันอนุรักษ์มรดกไทย วันพิพิธภัณฑ์ไทย
=== อาคารจัดแสดงหลังที่ 2 ===
แบ่งการจัดแสดงออกเป็น 5 ส่วน คือ
"ส่วนที่ 1" เป็นการจัดตามหลักวิชาการ คือ จัดแสดงเกี่ยวกับศิลปวัตถุตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์จนถึงสมัยประวัติศาสตร์ ตั้งแต่สมัยทวารวดีถึงรัตนโกสินทร์
"ส่วนที่ 2" จัดแสดงศิลปโบราณวัตถุในศาสนาพุทธและศาสนาพราหมณ์ รวมทั้งเครื่องถ้วย เครื่องประดับ เครื่องใช้สอยที่พบจากการขุดค้นแหล่งโบราณคดีวัดแก้ว วัดหลง และวัดแหลมโพธิ์ อำเภอไชยา
"ส่วนที่ 3" จัดแสดงโบราณวัตถุประเภทพระพุทธรูปและสิ่งของทำด้วยเงินและทองคำที่ประชาชนนำมาถวายแด่องค์พระบรมธาตุและหนังใหญ่
"ส่วนที่ 4" จัดแสดงศิลปวัตถุ งานประณีตศิลป์พิ้นบ้าน
"ส่วนที่ 5" จัดแสดงเครื่องอัฐบริขารของพระชยาภิวัฒน์ สุภัทรสังฆปาโมกข์ ผู้บูรณะวัดพระบรมธาตุไชยา และสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โสม ฉนฺโน) ชาวพุมเรียงเจ้าอาวาสวัดสุทัศน์เทพวราราม
==แหล่งข้อมูลอื่น==
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ไชยา
ไชยา
สิ่งก่อสร้างในอำเภอไชยา
FB

FB Fb หรือ fb อาจหมายถึง
ฟุตบอล กีฬา
เฟซบุ๊ก (Facebook) เว็บไซต์ในเครือข่ายสังคมออนไลน์ (โดเมนเนมย่อ fb.com)
Feedback การป้อนกลับ
ซ่อนรอยฆาตกรรม

ซ่อนรอยฆาตกรรม (The I Inside) ภาพยนตร์อเมริกันในปี ค.ศ. 2004 นำแสดงโดย ไรอัน ฟิลลิปปี, ซาราห์ พอลลี, ไพเพอร์ เพราโด, โรเบิร์ต ฌอน ลีโอนาร์ด และสตีเฟน เร กำกับการแสดงโดย โรแลนด์ ซูโซ ริทเตอร์
==เนื้อเรื่อง==
ไซม่อน เคเบิล (ไรอัน ฟิลลิปปี) ฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาลเซนต์จูด เขาจำอะไรไม่ได้เลย นอกจากชื่อและวันเดือนปีเกิดตัวเอง โดย หมอนิวแมน (สตีเฟน เร) ได้พยายามฟื้นความทรงจำเขา โดยบอกว่า เมื่อคืนเขาประสบอุบัติเหตุและถูกนำส่งเข้ามาที่นี่ โดยวันนี้ คือ วันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2002 แต่ไซม่อนก็ได้เจอกับผู้หญิงลึกลับ 2 คน คือ แอนนา (ไพเพอร์ เพราโด) และ แคลร์ (ซาราห์ พอลลี) เขาไม่แน่ใจว่าใครคือภรรยาของเขากันแน่ แต่ก็เริ่มจำได้ลางเลือนว่า เมื่อ 2 ปีก่อน คือ ปี ค.ศ. 2000 เขาเคยประสบอุบัติเหตุและได้เข้ามารักษาตัวที่นี่ครั้งหนึ่งแล้ว โดยครั้งนั้นหมอที่รักษาตัวเขาชื่อ หมอทรูแมน เขาจำพยาบาลที่รักษาเขาได้ และจำ มิสเตอร์เทรวิส (สตีเฟน แลง) คนไข้ที่อยู่ร่วมห้องเขาได้ และเริ่มฟื้นความทรงจำได้ว่า ปีเตอร์ (โรเบิร์ต ฌอน ลีโอนาร์ด) พี่ชายเขาถูกฆาตกรรม โดยที่ตัวเขาเองอาจเป็นผู้ลงมือ
==วิจารณ์==
ภาพยนตร์ได้รับการวิจารณ์ว่าเหมือนกับภาพยนตร์เรื่อง Memento, The Butterfly Effect, eXistenZ และ Jacob's Ladder ที่เข้าฉายในเวลาไล่เลี่ยกัน โดยเป็นเรื่องของคนที่สูญเสียความทรงจำของตัวเอง 
ในเว็บไซต์IMDb ได้ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ไปทั้งหมด 6.1 ดาว จากทั้งหมด 10 ดาว
สำหรับในประเทศไทย ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้ถูกนำเข้าฉายในโรงปกติ แต่มีการจำหน่ายในรูปแบบวีซีดีและดีวีดีแทน
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ตัวอย่างภาพยนตร์
ภาพยนตร์อเมริกัน
ภาพยนตร์อังกฤษ
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2547
ภาพยนตร์ระทึกขวัญ
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในสหราชอาณาจักร
ไซโค (1998)

ไซโค (Psycho) ภาพยนตร์สัญชาติอเมริกันออกฉายในปี ค.ศ. 1998 นำแสดงโดย วินซ์ วอห์น, จูเลียน มัวร์, วิกโก มอร์เทนเซน, วิลเลียม เอช.เมซี, ฟิลิป เบเกอร์ ฮอลล์ และ แอนน์ เฮช กำกับการแสดงโดย กัส แวน แซงต์
==เนื้อเรื่อง==
วันศุกร์ที่ 11 ธันวาคม แมเรี่ยน เครน (แอนน์ เฮช) เลขานุการสาวขโมยเงินจำนวน 400,000 ดอลลาร์สหรัฐ จากนายจ้างของเธอ โดยหนีไปจากเมืองฟีนิกซ์ รัฐแอริโซนา หวังจะไปหาแซม คู่หมั้นหนุ่มของเธอ (วิกโก มอร์เทนเซน) แต่เธอขับรถหลงทางและขณะที่ฝนตก เธอได้หลงเข้าไปในโรงแรมแห่งหนึ่ง ที่ชื่อ เบตส์ โมเต๊ล ที่มีบ้านทรงโกธิคอยู่ข้างหลัง เจ้าของโรงแรมเป็นชายหนุ่มท่าทางขี้อาย ชื่อ นอร์แมน เบตส์ (วินซ์ วอห์น) เธอได้พักที่โรงแรมแห่งนี้ เมื่อพูดคุยกันเธอได้รู้ว่านอร์แมนมีแม่ที่สติไม่ค่อยดี และสร้างความอึดอัดใจให้กับนอร์แมนเสมอ ๆ เธอเสนอให้นอร์แมนพาแม่ไปที่โรงพยาบาล แต่นอร์แมนปฏิเสธ เมื่อเธอเข้าห้องพักและอาบน้ำ ความสยองขวัญก็บังเกิดขึ้น
หลังจากนั้น ไลล่า เครน (จูเลียน มัวร์) น้องสาวของแมเรี่ยนก็ออกตามหาพี่สาวของเธอซึ่งหายไปอย่างสาบสูญ เธอตามไปพบแซม แต่แซมปฏิเสธไม่รู้เรื่อง ทั้งคู่ได้ออกตามหาความจริง และได้พบกับนักสืบคนหนึ่งชื่อ อาร์โบกาส (วิลเลียม เอช.เมซี) อาร์โบกาสเหมือนจะรู้เรื่องทั้งหมด จึงเป็นฝ่ายอาสาออกตามหาแมเรี่ยนเอง และเมื่ออาร์โบกาสได้เข้าไปในเบตส์ โมเต๊ล ก็หายสาบสูญไปอีกคน
ไลล่า และแซม ไปขอความช่วยเหลือจากนายอำเภอ (ฟิลิป เบเกอร์ ฮอลล์) แต่นายอำเภอก็ไม่อาจช่วยอะไรได้มากนัก จึงออกตามหาเองและได้เข้าไปในเบตส์ โมเต๊ล ทั้งคู่ได้สืบเสาะหาความจริงจากโรงแรมแห่งนั้น ความจริงที่น่าสยองขวัญทั้งหมดจึงถูกเปิดเผยขึ้นว่า แท้ที่จริงแล้ว แม่ของนอร์แมนได้ตายไปนานแล้ว และนอร์แมนก็สวมบทบาทของแม่สังหารคนทั้งสอง โดยที่ไม่รู้ตัวเพราะร่างของแม่ได้สิงร่างของนอร์แมนทั้งหมด
==เบื้องหลังและคำวิจารณ์==
Psycho เป็นภาพยนตร์ที่สร้างขึ้นใหม่โดยอ้างอิงมาจากภาพยนตร์เรื่องเดิมในปี ค.ศ. 1960 คือ Psycho ที่เป็นภาพยนตร์ขาวดำ
กำกับการแสดงโดย อัลเฟรด ฮิตช์ค็อก ซึ่งนับเป็นผลงานที่สร้างชื่อเสียงให้กับฮิตช์ค็อกมากที่สุด  โดยคงเค้าโครงเรื่องเดิม มุมกล้อง และตัวละครเดิมทุกประการ เพียงแต่เปลี่ยนแปลงรายละเอียดเล็กน้อยเพื่อให้เข้ากับยุคสมัย และถ่ายทำเป็นภาพยนตร์สีเท่านั้นเอง
ใช้เวลาถ่ายทำเพียงแค่ 56 วันเท่านั้น โดยการถ่ายทำส่วนใหญ่ทำในสตูดิโอ
แต่เมื่อออกฉายแล้ว ได้รับเสียงวิจารณ์ไปในทางลบแทบทั้งสิ้น ซึ่งในเว็บไซต์ IMDbได้ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ไปเพียงแค่ 4.6 ดาวเท่านั้น จากทั้งหมด 10 ดาว
ในประเทศไทยเข้าฉายในวันที่ 30 เมษายน ปีถัดมา
==ดูเพิ่ม==
Psycho
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ตัวอย่างภาพยนตร์
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของภาพยนตร์ 
ภาพยนตร์อเมริกัน
ภาพยนตร์ที่นำกลับมาสร้างใหม่
ภาพยนตร์ระทึกขวัญ
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2541
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2542
ภาพยนตร์ที่นำกลับมาสร้างใหม่
ภาพยนตร์โดยยูนิเวอร์แซลพิกเจอส์
ภาพยนตร์ที่สร้างจากนิยาย
ภาพยนตร์อเมริกันที่สร้างจากเหตุการณ์จริง