pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ศิลา โคมฉาย

วินัย บุญช่วย นามปากกา ศิลา โคมฉาย วันเกิดวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2495 ที่อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช การศึกษาจบมัธยมศึกษาตอนปลาย จาก โรงเรียนวัดนวลนรดิศ ก่อนจะมาเรียนต่อที่เรียนระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยรามคำแหง ซึ่งเป็นช่วงเกิดเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519
ด้วยความเป็นหนอนหนังสือ ประกอบกับมีโอกาสได้คลุกคลีอยู่ในแวดวงของนักอ่านนักเขียน ทำให้เขาเริ่มมีงานเขียนตั้งแต่เรียนอยู่ชั้นมัธยมด้วยเรื่องสั้น ก่อนจะมีผลงานทั้ง นวนิยาย ความเรียง สารคดี รายงาน และบทความ
เริ่มต้นเขียนหนังสือโดยใช้ชื่อสกุลจริง "วินัย บุญช่วย" แต่พอหลัง 6 ตุลา กลับมาจากป่า ก็เขียนเรื่องสั้นมาจำนวนหนึ่ง 6-7 เรื่อง เอาไปทิ้งไว้ที่มติชน เอาไปฝากเสถียร จันทิมาธร บรรณาธิการเครือมติชนในขณะนั้น แล้วเรื่องสั้นก็ได้ลงหนังสือ "เฟื่องนคร" ขณะนั้นไม่มีนามปากกา บรรณาธิการเสถียรก็ใส่ชื่อ "ศิลา โคมฉาย"
นักเขียนที่เขาชอบมีหลายคน แต่ส่วนใหญ่ชอบงานทางเยอรมนีและฝรั่งเศส เขาไม่ค่อยชอบงานด้านฝั่งสหรัฐอเมริกาสักเท่าไหร่ นักเขียนที่ชอบก็มีอาลแบร์ กามูว์, หลู่ ซฺวิ่น, เลโอ ตอลสตอย, ญิบรอน เคาะลีล ญิบรอน ส่วนนักเขียนไทยชอบอ่านงานของลาว คำหอม, ศรีบูรพา, นิคม รายยวา
ศิลา โคมฉาย เคยอยู่ในวงการสื่อมวลชน ทำให้เขาเขียนหนังสือได้หลากหลาย ตั้งแต่งานวิจารณ์กีฬา วิจารณ์เพลง วิจารณ์หนัง ซึ่งก็จะใช้นามปากกาอื่น ๆ ไปตามสาระของคอลัมน์
== ผลงาน ==
=== เพลง ===
เป็นผู้แต่งคำร้องและทำนองเพลง "ดาวแดงแห่งภูพาน" ที่มีชื่อเสียง
=== หนังสือ ===
พ.ศ. 2516 "ก่อนจะสิ้นแสงดาว" ได้ลงพิมพ์ใน "สยาม-รัฐสัปดาห์วิจารณ์"
พ.ศ. 2517 ได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง และได้ร่วมงานกับรุ่นพี่ และได้ทำหนังสือเฉพาะกิจ เรื่อง "เวลา"
พ.ศ. 2518 ก่อตั้งวงดนตรีเพื่อชีวิต "โคมฉาย"
พ.ศ. 2532 ได้พิมพ์นวนิยายเรื่อง "ทางเสือ" และใช้นามปากกาว่า "ศิลา โคมฉาย"
พ.ศ. 2536 ได้รับรางวัลซีไรต์จากรวมเรื่องสั้นชุด "ครอบครัวกลางถนน"
นอกจากนี้ ยังมีผลงานที่รวมเล่ม ได้แก่ เรื่องสั้น พันธะแห่งเสรีภาพ, ครอบครัวกลางถนน, แล้วเมล็ดพันธุ์มิหยั่งราก, เธอมองไม่เห็นเส้นขอบฟ้า(พ.ศ. 2560) ส่วนนวนิยายมีทางเสือและในกรงเล็บ
นักประพันธ์รางวัลซีไรต์ชาวไทย
 นักเขียนชาวไทย
บุคคลจากโรงเรียนวัดนวลนรดิศ
บุคคลจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
บุคคลจากอำเภอท่าศาลา
บุคคลที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ 14 ตุลา
พระยาอุปกิตศิลปสาร (นิ่ม กาญจนาชีวะ)

พระยาอุปกิตศิลปสาร (นิ่ม กาญจนาชีวะ)  (10 พฤษภาคม พ.ศ. 2422 - 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2484) เป็นนักเขียน ผู้เชี่ยวชาญทางภาษาไทย ท่านใช้นามปากกาหลายนาม ที่รู้จักกันแพร่หลาย คือ "ในอีกชื่อคือ “อุนิกา", "อนึก คำชูชีพ" และเป็นผู้ริเริ่มคำทักทายคำว่า "สวัสดี" และยังเป็นผู้อุทิศร่างกายเพื่อการศึกษาทางการแพทย์หรือที่เรียกว่าอาจารย์ใหญ่ เป็นท่านแรกของประเทศไทย โดยกล่าวว่า "ฉันเป็นครู ตายแล้วขอเป็นครูต่อไป"
== ประวัติ ==
พระยาอุปกิตศิลปสารมีนามเดิมว่า นิ่ม กาญจนาชีวะ เป็นบุตรของ นายหว่าง และ นางปลั่ง เกิดวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2422 ศึกษาหาความรู้ภาษาไทยเบื้องต้นที่วัดบางประทุนนอก อำเภอบางขุนเทียน จังหวัดธนบุรี (ปัจจุบันคือจังหวัดกรุงเทพมหานคร) และที่วัดประยุรวงศาวาสวรวิหาร ต่อมาได้บวชเป็นสามเณรและเป็นพระภิกษุที่วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร สมเด็จพระวันรัต (แดง สีลวฑฺฒโน) เป็นพระอุปัชฌาย์ ระหว่างที่บวชได้ศึกษาพระธรรมวินัย จนสอบได้เปรียญธรรม 6 ประโยค และศึกษาวิชาครู
พระยาอุปกิตศิลปสารได้เริ่มเข้ารับราชการเป็นครูฝึกสอน ที่โรงเรียนฝึกหัดอาจารย์สายสวลี ต่อมาได้ย้ายไปสอนที่โรงเรียนสวนกุหลาบ วัดมหาธาตุ และ โรงเรียนฝึกหัดอาจารย์บ้านสมเด็จเจ้าพระยา นอกจากเป็นครูแล้ว พระยาอุปกิตศิลปสารยังเคยดำรงตำแหน่งข้าหลวงตรวจการ
พนักงานกรมราชบัณฑิต หัวหน้าการพิมพ์แบบเรียน หัวหน้าแผนกอภิธานสยาม ปลัดกรมตำราและอาจารย์ประจำกรมศึกษาธิการ และได้เลื่อนยศบรรดาศักดิ์มาตามลำดับ จนวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2467 จึงได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นพระยาอุปกิตศิลปสาร มีตำแหน่งในกระทรวงศึกษาธิการ ถือศักดินา 1,000 และมียศเป็นอำมาตย์เอก
พระยาอุปกิตศิลปสารเป็นผู้มีความรู้เชี่ยวชาญทางภาษาไทย ภาษาบาลี และวรรณคดีไทย อีกทั้งท่านยังเป็น อาจารย์พิเศษแผนกภาษาไทยและภาษาโบราณตะวันออกในคณะอักษรศาสตร์ แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อาจารย์พิเศษสอนภาษาไทยในชุดครูมัธยม และเป็นกรรมการชำระปทานุกรม ท่านถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2484
== ผลงาน ==
ตำราไวยากรณ์ไทย 4 เล่ม ได้แก่ อักขรวิธี วจีวิภาค วากยสัมพันธ์ และ ฉันทลักษณ์
สงครามภารตะคำกลอน
คำประพันธ์บางเรื่อง
ผู้ที่ริเริ่มใช้คำว่า "สวัสดี"
กลอนสุภาพ พ่อแม่รังแกฉัน
กลอนดอกสร้อยรำพึงในป่าช้า (ปรับจาก  Elegy Written in a Country Churchyard)
* ได้รับการบรรจุเป็นแบบเรียนสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษามานานนับ 10 ปี 
สยามไวยากรณ์
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
==อ้างอิง==
บรรดาศักดิ์ชั้นพระยา
กวีชาวไทย
เปรียญธรรม 6 ประโยค
ผู้ได้รับเหรียญ ร.ด.ม.(ศ)‎
ไพวรินทร์ ขาวงาม

ไพวรินทร์ ขาวงาม (10 กุมภาพันธ์ 2504 - ) กวี นักเขียน และคอลัมนิสต์ชาวไทย เจ้าของรางวัลซีไรต์ พ.ศ. 2538 จากหนังสือรวมบทกวี ม้าก้านกล้วย และศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ประจำปี พ.ศ. 2558
==ประวัติ==
ไพวรินทร์ เกิดในครอบครัวชาวนาจังหวัดร้อยเอ็ด  เป็นบุตรของนายสมัย และนางดวน ขาวงาม เขาเป็นคนที่ 3 จากพี่น้อง 9 คน จบชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนบ้านตาหยวก และบวชเรียนต่อจนจบมัธยมปลาย ที่มหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตวังน้อย พระนครศรีอยุธยา อยู่ช่วยฝึกสอนวิชาภาษาไทยและวรรณคดี เพื่อตอบแทนคุณสถาบันระยะหนึ่งจึงลาสิกขาบท
จากนั้นมุ่งสู่เชียงใหม่ เป็นพนักงานพิสูจน์อักษร หนังสือพิมพ์ประชากรรายวัน ก่อนเลื่อนฐานะขึ้นเป็นนักข่าว สั่งสมประสบการณ์กับหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นเล็กๆ หลายฉบับ จวบปี 2527 ตัดสินใจเข้ากรุง ทำงานฝ่ายศิลป์นิตยสารสปีดเวย์ ต่อสู้ชีวิตทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะทำรูปเคลือบพลาสติกวางขายข้างถนน พนักงานขายไอศกรีม ปี 2528 ช่วยงานนิตยสารสู่ฝัน ปี 2531 ประจำกองบรรณาธิการวารสารปาจารยสาร ต่อมาเป็นบรรณาธิการเฉพาะกิจสำนักพิมพ์ประพันธ์สาส์น ประจำกองบรรณาธิการหนังสือดีเขต เป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการชีวิตต้องสู้
ปัจจุบันเป็นคอลัมนิสต์อิสระ
จาก " สามเณรไพรัช " สู่ " ไพวรินทร์ "
ไพวรินทร์ เดิมชื่อ 'ไพรัช'   เป็นคนชอบอ่านหนังสือมาตั้งแต่เด็ก เคยใช้นามปากกา 'สามเณรไพรัช' ส่งความเรียงไปลงในนิตยสารชัยพฤกษ์การ์ตูน ต่อมาเปลี่ยนใช้นามปากกาว่า 'ไพวรินทร์ วิเชียรฉันท์' ในการเขียนกลอน และเพื่อขจัดความยุ่งยากในการรับค่าเรื่อง เขาได้เปลี่ยนชื่อจริงเป็น 'ไพวรินทร์' จึงเป็นทั้งชื่อจริงและนามปากกาตั้งแต่นั้นมา
== ผลงาน ==
ลำนำวเนจร (2528)	รวมบทกวี
คำใดจะเอ่ยได้ดั่งใจ (2529)	รวมบทกวี     เข้ารอบซีไรต์ พ.ศ. 2529
ไม่ใช่บทกวีจากชายป่าอารยธรรม (2530)	รวมบทกวีไร้ฉันทลักษณ์
ฤดีกาล (2532)	รวมบทกวี      เข้ารอบซีไรต์ พ.ศ. 2535
คือแรงใจและไฟฝัน (2534)	รวมบทกวี
ถนนนักฝัน (2535)	รวมบทกวีประกอบภาพ
ม้าก้านกล้วย (2538) 	รวมบทกวี   ได้รับรางวัลซีไรต์ พ.ศ. 2538
เจ้านกกวี (2540)	รวมบทกวี
ทอดยอด (2542)	รวมบทความและเรื่องสั้น
เพราะภาพพูดได้ หัวใจจึงขอฟัง (2544)
ผมจรรอนแรมจากลุ่มแม่น้ำมูล (2545)
ที่ใดมีรัก ที่นั่นมีรัก (2545)
ดวงใจจึงจำนรรจ์ (2547)
จิบใจ จอกจ้อย (2547)
กลอนกล่อมโลก (2547)
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บล็อกส่วนตัว
เฟชบุ๊คส่วนตัว
นักเขียนชาวไทย
นักประพันธ์รางวัลซีไรต์ชาวไทย
ศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์
กวีชาวไทย
บุคคลจากอำเภอสุวรรณภูมิ
บุคคลจากมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
นักหนังสือพิมพ์ชาวไทย
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จ.ภ.
แผ่นดินอื่น

right
แผ่นดินอื่น เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นของกนกพงศ์ สงสมพันธุ์ ประกอบด้วยเรื่องสั้น 8 เรื่องที่สะท้อนปัญหาของชีวิตและวัฒนธรรมท้องถิ่น ทั้งในระดับปัจเจกบุคคล ครอบครัว สังคม นำเสนอชีวิตหลากหลายด้วยแนวธรรมชาตินิยมสะท้อนความคิด ความเชื่อ คุณค่า และคตินิยมพื้นถิ่นอย่างลึกซึ้งและแหลมคม ชี้ให้เห็นว่าสังคมแม้ต่างวัฒนธรรม ต่างความเชื่อ มนุษย์ก็สามารถอยู่ร่วมกันได้โดยไมตรีสัมพันธ์ เป็นเรื่องสั้นที่มีคุณค่าทางวรรณศิลป์ การนำเสนอรายละเอียดประณีต เปิดโอกาสให้ผู้อ่านได้ใช้จินตนาการที่เป็นอิสระ ผู้เขียนใช้ภาษาถ่ายทอดเหตุการณ์และความรู้สึกได้อย่างงดงาม และต่อมาเรื่องนี้ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (รางวัลซีไรต์) เมื่อปี พ.ศ. 2539
== อ้างอิง ==
เรื่องสั้นไทย
ผแผ่นดินอื่น
วรรณกรรมในปี พ.ศ. 2539
แรคำ ประโดยคำ

แรคำ ประโดยคำ เป็นนามปากกาของ รองศาสตราจารย์ สุพรรณ ทองคล้อย เกิดเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2496 ที่อำเภอนายายอาม จังหวัดจันทบุรี ได้รับปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต (ภาษาไทย) จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต (วรรณคดี) จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เคยรับราชการอยู่ที่จังหวัดขอนแก่น ปัจจุบันรับราชการตำแหน่งรองศาสตราจารย์ ประจำภาควิชาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และในปลายปี 2538 เดินทางไปสอนภาษาไทยให้กับนักศึกษาเยอรมัน ในภาควิชา ภาษาเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ มหาวิทยาลัย Passau รัฐบาวาเรีย
== ผลงานที่ตีพิมพ์แล้ว ==
แรคำ (2528) รางวัลกวีนิพนธ์ดีเด่น จากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ และเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์
ลานชเล (2533) รางวัลชมเชยกวีนิพนธ์ 2534 จากคณะกรรมพัฒนาหนังสือแห่งชาติ
ดิน น้ำ ลม ไฟ (2535) เข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์
น้ำพุรุ้ง (2538) เข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์
อุตระ (2540) นิยายเรื่องแรก
ในเวลา (2541) รางวัลซีไรต์
ไฟต่อฝัน (2542) ความเรียง
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
บุคคลจากอำเภอนายายอาม
นักเขียนชาวไทย
นักประพันธ์รางวัลซีไรต์ชาวไทย
นามปากกา
อาจารย์คณะอักษรศาสตร์ - ศิลปศาสตร์ - มนุษยศาสตร์
รองศาสตราจารย์
บุคคลจากคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
นิสิตเก่าคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ช.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ม.ว.ม.
อมตะ (วิมล ไทรนิ่มนวล)

right

อมตะ  เป็นนวนิยายแนวส่งเสริมพุทธศาสนา โดย วิมล ไทรนิ่มนวล  โดยมีเป้าหมายเพื่อให้มนุษย์เห็นสัจจธรรมในชีวิต  และพบความสงบสุข   ซึ่งได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์)  ประจำปี 2543  ได้รับคำยกย่องจากคณะกรรมการตัดสินรางวัลนี้ตอนหนึ่งว่า "เป็นนวนิยายแห่งจินตนาการถึงโลกอนาคตเกี่ยวกับการแสวงหาความเป็นอมตะของชีวิตโดยใช้รูปแบบวิวาทะระหว่างแนวคิดบริโภคนิยม  กับแนวคิดทางศาสนาของโลกตะวันออก"
== รายละเอียด ==
เรื่องราวของนวนิยายเรื่อง "อมตะ"  คือความต้องการเป็นอมตะของตัวละครชื่อว่า     "พรหมินทร์"  ด้วยการโคลนนิ่งมนุษย์เทียมขึ้นมาเพื่อใช้สำหรับเปลี่ยนถ่ายอวัยวะ  "ชีวัน"  ผู้ที่พรหมินทร์ได้เลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กและเรียกพรหมมินทร์ว่า  "พ่อ" นั่นเอง แต่ชีวันไม่รู้ตัวมาก่อนเลยว่าตนเองไม่ใช่ลูกของพรหมินทร์  และไม่ใช่มนุษย์แท้  เมื่อเขารู้ความจริงจึงเจ็บปวดรวดร้าวใจยิ่งนัก  ถึงกับหนีเตลิดออกจากบ้านไปหาคนรัก  เพื่อหลบพัก และไตร่ตรองจนตัดสินใจได้จึงกลับบ้าน
ระหว่างนี้เอง  ตัวละครที่ชื่อ "อรชุน"  ก็ถูกเปิดตัวออกมาในฐานะนักจิตบำบัดหนุ่มที่มีความสามารถสูง  ขณะนั้นอรชุนกำลังติดพันอยู่กับ "รติรัตน์"  ลูกสาวของพรหมินทร์ เป็นการแก้แค้น  ด้วยเหตุที่ว่า  แท้จริงแล้วอรชุนก็เป็นมนุษย์โคลนนิ่งที่ถูกสร้างขึ้นเช่นเดียวกับชีวัน  อรชุนได้พบกับ "ศศิประภา"  ซึ่งเป็นภรรยาของพรหมินทร์  และพบกับชีวันเพื่อบำบัดจิตให้กับคนทั้งสอง  เมื่อทั้งสามคนมาพบกันความจริงเรื่องมนุษย์โคลนนิ่งก็ถูกเปิดเผย
ระหว่างพรหมมินทร์กับอรชุน
ปมขัดแย้งสำคัญของเรื่องก็คือ  แท้จริงแล้ว "โคลน"  ที่เป็นคนเหล่านี้เป็นมนุษย์หรือไม่      การฆ่า "โคลน"  เป็นบาปและผิดศีลธรรมหรือไม่    กรณีที่ตัวเอกของเรื่องเป็น "โคลน"  ทั้ง 2 ตัวที่มีผู้สร้างขึ้นมาเพื่อจะใช้ปลูกถ่ายอวัยวะของตนแต่บังเอิญตัวหนึ่งหนีไปได้  และได้กลับมาแก้แค้นและทำลายผู้ที่สร้างเขาขึ้นมา
"พร้อมกับผู้เขียนเองประกาศว่า  นวนิยายเรื่องนี้เป็น “ธัมมิกวรรณกรรม”  หรือวรรณกรรมที่แสวงหาสัจจะและปัญญาญาณเพื่อนำมนุษย์ไปสู่สันติสุข  และเพื่อนำเสนอปรัชญาพุทธศาสนาให้ทุกคนหันมาสนใจ  และนำไปหาความรู้ต่อ
นวนิยายไทย
วรรณกรรมรางวัลซีไรต์
ละครโทรทัศน์ไทย
100 หนังสือดีวิทยาศาสตร์ไทย
บ้านเก่า (วรรณกรรม)

right
บ้านเก่า เป็นหนังสือรวมบทกวีนิพนธ์ของโชคชัย บัณฑิต'ที่สะท้อนให้เห็นถึงวิถีชีวิตคน ในชนบทที่กำลังเปลี่ยนไปพร้อมกระแสบริโภคนิยมและเทคโนโลยีสมัยใหม่ ความแตกต่างระหว่างสังคมเมืองและสังคมชนบท  คุณค่าทางจิตใจและคุณค่าทางวัตถุ ที่กำลังเป็นปัญหาหลักที่สำคัญ
บ้านเก่าได้นำเสนอเรื่อง คุณค่าที่แท้จริงของมนุษย์ โดยผ่านทางมุมมองของบทกวี ที่เกิดจากการมองสังคม และการดำเนินชีวิตประจำวัน ที่ผู้แต่งได้พบเห็นมา โดยที่ผู้เขียนได้นำภาพบ้านเก่าซึ่งแสดงถึงวิถีชีวิตดั่งเดิมเป็นพื้นฉาก และกระแส บริโภคนิยม และเทคโนโลยีสมัยใหม่เข้ามาลบภาพทีละน้อย ซึ่งผู้แต่งได้พยายามสื่อให้ผู้อ่านได้เห็นสภาพบ้านเมืองที่กำลังเปลี่ยนแปลงในปัจจุบันผ่านบทกวีได้อย่างชัดเจน
== กรณีศึกษา ==
ปัญชิกา วรรณชาติ ได้ศึกษาวิจัยหนังสือกวีนิพนธ์ “บ้านเก่า” เป็นวิทยานิพนธ์ ระดับปริญญาโท เสนอต่อมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี เมื่อปีการศึกษา 2550 สรุปไว้ในบทคัดย่อว่า “...กวีมีความสำนึกในความรับผิดชอบต่อสังคมที่จะกระตุ้นเตือนการพินิจพิจารณาและวิพากษ์วิจารณ์พฤติกรรมสังคม และตรวจสอบวิธีคิดที่ดำรงอยู่ ทั้งที่สืบต่อจากอดีตและสร้างใหม่ โดยเฉพาะค่านิยมหรือความเชื่อที่ทำให้เกิดความสับสนทางคุณค่า แสดงความเปลี่ยนแปรซึ่งเป็นปฏิปักษ์ต่อคุณค่าอันพึงประสงค์ โดยนำข้อบกพร่องที่
ประสิทธิผลในการสร้างสรรค์บทประพันธ์ที่สามารถสื่อความหมายที่มีคุณค่าทางปัญญาดังกล่าวนี้เกิดขึ้นได้ด้วยการใช้ประโยชน์จากขนบวรรณศิลป์ไทย คือการปรับใช้ฉันทลักษณ์เพื่อสื่อความหมายที่เหมาะกับบริบท ใช้ระดับภาษาในชีวิตประจำวันประสานกับคำทำเนียบกวีในรากวัฒนธรรมทางวรรณศิลป์ที่เทียบเคียงได้กับงานสมัยก่อน โวหารและสัญลักษณ์ รวมทั้งสร้างความประสานด้วยองค์ประกอบที่ขัดกันเพื่อสื่อสารความหมายซ่อนเร้น”
== อ้างอิง ==
กวีนิพนธ์ร่วมสมัย
วรรณกรรมรางวัลซีไรต์
วรรณกรรมในปี พ.ศ. 2544
ความน่าจะเป็น (เรื่องสั้น)

right
ความน่าจะเป็น เป็นผลงานที่ได้รับรางวัลซีไรต์ หนังสือรวม 10 เรื่องสั้นของปราบดา หยุ่น ที่เคยตีพิมพ์ลงใน นิตยสารแพรวสุดสัปดาห์ พร้อม 3 เรื่องสั้นใหม่ ในหนังสือประกอบด้วยเนื้อหาของแง่มุมของคนที่มองโลก ในมุมกลับ เขาคิด กรองตรอง แล้วกล้ายิงคำถาม ด้วยการตั้งคำถามไว้มากมาย ที่คนทั่วไปไม่เคยถาม ซึ่งแต่ละคำถาม เป็นคำถามที่ผู้คน ไม่เคยคิดจะตอบ และเขาเองก็ไม่ต้องการคำตอบ นับเป็นการสร้างสรรค์จินตนาการ ที่แตกต่างไปจากคนอื่น แต่ทุกคำถามล้วนมี "ความน่าจะเป็น" ทั้งสิ้น
เรื่องสั้นไทย
วรรณกรรมรางวัลซีไรต์
วรรณกรรมในปี พ.ศ. 2543
ช่างสำราญ

ช่างสำราญ เป็นวรรณกรรมที่ได้รับรางวัลซีไรต์ในปี พ.ศ. 2546 แต่งโดย เดือนวาด พิมวนา
== เนื้อหา ==
นวนิยายเรื่องนี้แสดงภาพชีวิตของเด็กบ้านแตก คือเด็กชายกำพล ช่างสำราญ ที่ทำให้ผู้อ่านต้องคาดเดาว่า เนื้อเรื่องจะเป็นอย่างไร โดยเริ่มจากการเปิดเรื่องด้วยเหตุการณ์ที่รุนแรง ทั้งการกล่าวถึงแม่เด็กที่มีชู้ และพ่อเด็กที่ไม่มีเงินเช่าบ้าน ต้องหอบหิ้วเด็กไปอาศัยในสังคมใหม่ ที่มีชาวบ้านชอบยุ่งเรื่องของเพื่อนบ้าน
ดังนั้นเนื้อหาของเรื่องส่วนหนึ่งจึงเป็นการวิพากษ์วิจารณ์เรื่องของชาวบ้านที่ชอบยุ่งเรื่องของเพื่อนบ้าน แม้ว่าเหมือนจะทำให้เรื่องราวยุ่งยาก แต่ในความเป็นจริงแล้ว ลักษณะนี้เป็นรากเหง้าทางวัฒนธรรมของไทย ที่แม้จะเป็นการยุ่งสอดรู้สอดเห็น แต่ก็แฝงไปด้วยความเอื้ออาทรที่มีต่อเด็กชายคนนี้ ซึ่งในแง่นี้ก็คือ ผู้เขียนใช้รากเหง้าทางวัฒนธรรม และความเอื้ออาทรในหมู่ชาวบ้านมาช่วยเด็กชายคนนี้นั่นเอง
นวนิยายเรื่องนี้มีทั้งความสนุก เรื่องตลก (ที่อาจจะหัวเราะไม่ออก) ภาพความสะเทือนใจ อย่างไรก็ตาม อาจารย์ยุรฉัตรกล่าวว่า แม้เนื้อหามีลักษณะไม่เครียดทั้งเรื่อง แต่ก็แฝงความสะเทือนอารมณ์เอาไว้ในขณะเดียวกัน ซึ่งทำให้มีความน่าสนใจ
==  แหล่งข้อมูลอื่น ==
สมาคมคนน่ารัก  เดือนวาด พิมวนา ซีไรต์ 'ง่ายแต่งาม' ปี ๔๖
หนังสือพิมพ์ผู้จัดการ  "ช่างสำราญ" ซีไรต์ที่ยังไม่จบ
วรรณกรรมไทย
วรรณกรรมรางวัลซีไรต์
วรรณกรรมในปี พ.ศ. 2546
ภาพยนตร์อีโรติก
เดือนวาด พิมวนา

เดือนวาด พิมวนา หรือชื่อจริง  พิมใจ จูกลิ่น (22 มีนาคม 2512 - ) เป็นนักเขียนสตรีที่มีชื่อเสียง มีผลงานมากมาย เช่น ผู้บรรลุ, หนังสือเล่มสอง ปัจจุบันเธอปักหลักเขียนหนังสืออยู่ที่บ้านเกิดและมีเรื่องสั้นขนาดยาว ตีพิมพ์ในมติชน
== ประวัติ ==
พิมใจ จูกลิ่น เป็นชาวจังหวัดชลบุรี เกิดในครอบครัวชาวไร่ ทำงานหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นอยู่ระยะหนึ่ง ก่อนลาออกมาเขียนหนังสืออย่างจริงจัง ผลงานของเธอได้รับรางวัล ได้ประดับช่อการะเกด ผลงานยอดเยี่ยม และ ผลงานยอดนิยม ซึ่งในเรื่อง ผู้บรรลุ ได้ประดับช่อการะเกด โดยควบรางวัลเรื่องสั้นช่อการะเกดยอดเยี่ยมและรางวัลช่อการะเกดยอดนิยม นับเป็นนักเขียนหญิงคนแรกที่ได้รับการประดับช่อสามหน
== ผลงาน ==
พ.ศ. 2532 - สายลมที่พัดผ่านสวนร้าง (นิตยสารแพรว)
พ.ศ. 2535 - รอยภาพ ได้ประดับช่อการะเกด
พ.ศ. 2536 - เรื่องสั้น ผู้บรรลุ ได้ประดับช่อการะเกด, รางวัลเรื่องสั้นช่อการะเกดยอดเยี่ยมและรางวัลช่อการะเกดยอดนิยม และ เรื่องสั้น กาละแห่งงาน
พ.ศ. 2539 - ผลงานรวมเรื่องสั้นเรื่อง หนังสือเล่มสอง (หนึ่งในเจ็ดเล่มสุดท้ายในการประกวดรางวัลซีไรต์)
พ.ศ. 2546 - นวนิยายเรื่องแรก "ช่างสำราญ" ได้รับรางวัลซีไรต์
พ.ศ. 2547 - เรื่องสั้นขนาดยาว การแบกโลกของข้าพเจ้า (ตีพิมพ์ในมติชน) เปลี่ยนชื่อเป็น คุณสงคราม
พ.ศ. 2549 - รวมเรื่องสั้นชุดที่สอง "สัมพันธภาพ" และรวมเรื่องเล่าเชิงความเรียง "แดดสิบแปดนาฬิกา"
พ.ศ. 2550 - รวมเรื่องสั้นชุดที่สาม "ทุกข์หฤหรรษ์"
พ.ศ. 2557 - รวมเรื่องสั้นชุดที่สี่ "ฝันแห้ง"
== การศึกษา ==
โรงเรียนประภัสสรวิทยา จังหวัดชลบุรี
วิทยาลัยอาชีวศึกษาจังหวัดชลบุรี
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สมาคมคนน่ารัก  เดือนวาด พิมวนา ซีไรต์ 'ง่ายแต่งาม' ปี ๔๖
นักเขียนชาวไทย
นักประพันธ์รางวัลซีไรต์ชาวไทย
รางวัลช่อการะเกด
นามปากกา
บุคคลจากจังหวัดชลบุรี‎‎
แม่น้ำรำลึก

right
แม่น้ำรำลึก  เป็นกวีนิพนธ์ ของ เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์ ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (รางวัลซีไรต์) ของประเทศไทย ประจำปี พ.ศ. 2547
มแม่น้ำรำลึก
มแม่น้ำรำลึก
วรรณกรรมในปี พ.ศ. 2547
ภาพยนตร์ไทย
เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์

เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์ นักเขียนชาวไทย ได้รับรางวัลซีไรต์จากเรื่องแม่น้ำรำลึก ชื่อเล่นว่า โย เป็นชาว ตำบลวังลึก อ.สามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี เกิดเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509  เรียนจบมัธยม 6
โรงเรียนสามชุกรัตนโภคาราม เริ่มต้นงานเขียน เมื่อพ.ศ. 2528 ไปพร้อมๆกับการผันตัวเองไปเป็นชาวไร่ เคยมีประสบการณ์เข้มข้นจากการ
เป็นทหารเกณฑ์ คนงานในโรงงานผลิตรองเท้า คนดูแลสวน ปัจจุบันเขาเดินทางกลับบ้านเกิดที่ท้องทุ่งศรีประจันต์ ทิ้งกายอุทิศใจให้กับผืนแผ่นดิน
ดำเนินชีวิตเป็นเกษตรกรธรรมชาติ ผลงานเขียนรวมบทกวีมีตั้งแต่ปี 2538 ในเรื่อง "บ้านแม่น้ำ",ปี 2545 "ชีวิตสำมะหาอันใด"
ซึ่งเคยเข้ารอบ 7 เล่มสุดท้ายรางวัลซีไรท์ในปี 2545 และปี 2546 "นักปั้นน้ำ" และล่าสุดกับ "แม่น้ำรำลึก"
"แม่น้ำรำลึก" ของเรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์ คว้ารางวัลรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียนหรือซีไรท์ ประจำปี 2547
"เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์" อดีตกวีซีไรท์ หนึ่งในคณะกรรมการ ตัดสินกล่าวว่า กวีพนธ์นี้มีความงามทั้งด้านวรรณศิลป์และเนื้อหา โครงเรื่องมีเอกภาพ โดดเด่นด้านจินตภาพ เนื้อหาที่เป็นการนำเสนอวัยเยาว์อัน กระจ่างในความทรงจำ อ่านแล้วกินใจ บางบทถึงกับน้ำตาซึม ความงามของหนังสือ
เล่มนี้ สรุปได้เป็น 4 ประการหลักคือ 1. เป็นกวีที่มีชั้นเชิงและวรรณศิลป์สูง 2.เป็นกวีที่สามารถสร้างจิตนการให้ผู้อ่านอย่างกว้างไกลและลุ่มลึก
3. มีศิลปะในการนำเสนอแบบเดียวกันกับเรื่องสั้นที่โดดเด่นมาก อีกทั้งยังเป็นกวีที่ไม่จงใจกำหนดความรู้สึกให้แก่ผู้อ่าน
และ 4.มีความเป็นเอกภาพสูง
== อ้างอิง ==
นักเขียนชาวไทย
นักประพันธ์รางวัลซีไรต์ชาวไทย
บุคคลจากอำเภอสามชุก
กวีชาวไทย
เจ้าหงิญ

right
เจ้าหงิญ เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นทั้ง 8 เรื่อง ของบินหลา สันกาลาคีรี ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ของประเทศไทย ประจำปี พ.ศ. 2548 เรื่องสั้นในเล่มจะนำโลกของจินตนาการมาผสานกับโลกของความจริงโดยใช้รูปแบบนิทาน เสนอเนื้อหาเกี่ยวกับการเรียนรู้ประสบการณ์ทางอารมณ์ การเผชิญกับปัญหาและอุปสรรค การแสวงหาความหมายและความสุขของชีวิต แต่ด้วยความเขลา มนุษย์จึงดิ้นรนและหลงอยู่ในมายา ในที่สุด ผู้อ่านจะรับรู้ได้ว่าในโลกของความเป็นจริงนั้น โลกมีหลากหลายทางเลือกที่จะไปสู่วิถีชีวิตที่เรียบง่ายและพอดี อาจอ่านแยกกันเป็นเรื่อง ๆ แต่ด้วยการเรียงร้อยเข้าด้วยกัน ทำให้เรื่องสั้นแต่ละเรื่องกลายเป็นเรื่องสั้นในเรื่องยาว เป็นนิทานซ้อนนิทาน ที่เรื่องต้นกับเรื่องท้ายมาบรรจบกันอย่างแนบเนียน ผู้ประพันธ์สร้างตัวละครหลากหลาย ทั้งคน สัตว์ สิ่งของแบบนิทานเปรียบเทียบที่อุดมด้วยสีสัน รวมทั้งการเล่นคำ โดยเฉพาะชื่อ เจ้าหงิญ ที่สื่อความหลายนัยและอารมณ์ขัน มีลีลาภาษาที่รุ่มรวยด้วยโวหารเร้าจินตนาการและความคิด
เจ้าหงิญเล่าเรื่องด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานและอ่อนโยน ให้เรารู้ว่าในโลกความเป็นจริง ชีวิตไม่ได้เป็นไปดังหวัง หากดำรงอยู่ได้อย่างสันติ ก็ด้วยพลังของความดีงาม ซึ่งกระตุ้นจิตใต้สำนึกของผู้อ่านให้มองโลกในแง่ดี เข้าใจและรักเพื่อนมนุษย์
เรื่องสั้นไทย
วรรณกรรมรางวัลซีไรต์
วรรณกรรมในปี พ.ศ. 2548
100 หนังสือดีเพื่อพัฒนาเด็กและเยาวชนไทย
บินหลา สันกาลาคีรี

บินหลา สันกาลาคีรี เป็นนามปากกาของ วุฒิชาติ ชุ่มสนิท เป็นนักประพันธ์ไทยได้รับรางวัลซีไรต์
== ประวัติ ==
วุฒิชาติเกิดที่จังหวัดชุมพรเมื่อพ.ศ. 2508 จบชั้นมัธยมจากโรงเรียนมหาวชิราวุธ สงขลา เข้าเรียนที่ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ และคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แต่ไม่จบการศึกษา เขาทำงานหนังสือมาตลอด เป็นนักข่าวหนังสือพิมพ์ หัวหน้ากองบรรณาธิการ และเป็นนักเขียนเต็มเวลา เขียนเรื่องสั้น นิยาย วรรณกรรมเยาวชน และสารคดีท่องเที่ยว เรื่องราวส่วนใหญ่ของเขาเป็นเรื่องที่เก็บเกี่ยวจากการเดินทาง (หลายครั้งมีจักรยานเป็นพาหนะ) ด้วยความที่อยู่ไม่เป็นที่เขาจึงนิยามตนเองว่าเป็นเกสต์ไรเตอร์ (guest writer - นักเขียนรับเชิญ) ซึ่งพักอาศัยอยู่ตามเกสต์เฮาส์ (guest house) ซึ่งเขาบอกว่า “ทุกวันนี้ผมก็ยังไม่ปลูกบ้าน เพราะกลัวว่าจะต้องอยู่กับตรงนั้นนานเกินไป มีภาระต้องผ่อน ต้องอดทนกับสิ่งที่แวดล้อมนานเกินไป การที่ผมเช่าบ้านอยู่ผมเปลี่ยนแปลงตนเองง่ายกว่า”
ปัจจุบันเป็นบรรณาธิการนิตยสารไรเตอร์ นิตยสารวรรณกรรมรายเดือน ร่วมกับวรพจน์ พันธุ์พงศ์
== ผลงาน ==
เจ้าหงิญ เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นทั้ง 8 เรื่อง ของ บินหลา สันกาลาคีรี ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ของประเทศไทย ประจำปี พ.ศ. 2548
คนรักกับจักรยาน
คิดถึงทุกปี
ดวงจันทร์ที่จากไป
ดื่มทะเลสาบ อาบทะเลทราย
เที่ยวสิบทิศ : สิบสองนักเขียน
นกก้อนหิน
บินทีละหลา
ปลาฉลามฟันหลอ
ปุชิตา
รวมเรื่องสั้น คิดถึงทุกปี
รอยย่ำที่นำเราไป
หลังอาน
เราพบกันเพราะหนังสือ
ภู-มี-ศาสตร์
นักเขียนชาวไทย
นักประพันธ์รางวัลซีไรต์ชาวไทย
นามปากกา
บุคคลจากจังหวัดชุมพร‎‎
บรรณาธิการหนังสือพิมพ์
บุคคลจากโรงเรียนมหาวชิราวุธ จังหวัดสงขลา
สว่างวัน ไตรเจริญวิวัฒน์

สว่างวัน  ไตรเจริญวิวัฒน์ ผู้แปลภาษาสเปนอย่างเป็นทางการ โดยการรับรองจากสถานเอกอัครราชทูตสเปนประจำประเทศไทย  ปัจจุบันดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ ประจำสาขาวิชาภาษาสเปน ภาควิชาภาษาตะวันตก คณะมนุษยศาสตร์  มหาวิทยาลัยรามคำแหง  และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก สาขาวรรณคดีสเปนและละตินอเมริกัน
==การศึกษา==
อักษรศาสตรบัณฑิต คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง เหรียญทอง)
ปริญญาโทสาขาภาษาและวรรณคดีสเปน จากมหาวิทยาลัย N.Y.U. In Spain ทุนรัฐบาลสเปน
==ผลงานด้านวิชาการ==
คู่มือกระจายคำกริยา (ผลงานร่วมกับเอ๊ดดูอาร์โด  โดมิงเกซ ซูเรีย), สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 2548.
ภาษาสเปนเรียนเร็ว ฉบับไทยเที่ยวสเปน (ผลงานร่วมกับรัศมี กฤษณมิษ และวิภาดา เพ็ชรรักษ์), โรงพิมพ์ฟ้าอภัย, 2544.
ภาษาสเปนพื้นฐาน 3, สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 2542.
พจนานุกรมสเปน – ไทย (ผลงานวิจัยร่วมกับรัศมี กฤษณมิษ และวิภาดา เพ็ชรรักษ์), โรงพิมพ์ฟ้าอภัย, 2542.
พจนานุกรมไทย - สเปน (ผลงานวิจัยร่วมกับรัศมี กฤษณมิษ, วิภาดา เพ็ชรรักษ์ และสถาพร ทิพยศักดิ์), โรงพิมพ์ฟ้าอภัย, 2540.
==ผลงานด้านวรรณกรรม==
ผลงานแปลเรื่อง ดอนกิโฆเต้ แห่งลามันช่า ขุนนางต่ำศักดิ์นักฝัน จากภาษาสเปน - El Ingenioso Hidalgo Don Quijote de la Mancha  สำนักพิมพ์ผีเสื้อ, 2548.
ผลงานแปลเรื่อง หนิ่งงุ้นโน่ จากภาษาสเปน - Historías de Ninguno, สำนักพิมพ์ผีเสื้อ, 2539.
ผลงานแปลเรื่อง โลกของเธอ บิเบียน่า จากภาษาสเปน - Bibiana y su mundo, โรงพิมพ์ฟ้าอภัย, 2540. (ได้รับคัดเลือกจากกระทรวงศึกษาธิการให้เป็นหนังสืออ่านนอกเวลา ระดับมัธยมปลาย)
ผลงานแปลเรื่อง โบนี่ มาร๎ติน  (เกือบจะ) โชคร้ายที่เกิดมารวย  จากภาษาสเปน - La Leyenda de Boni Martín, โรงพิมพ์ฟ้าอภัย, 2542
==เกียรติคุณ==
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ระดับ Isabel la Católica (อิซาเบล ลา กาตอลิก้า) นับเป็นเครื่องราชฯ สูงสุดที่ประเทศสเปนจะมอบให้แก่ผู้ทำคุณงามความดีด้านวัฒนธรรม
นักแปลชาวไทย
นักแปลภาษาสเปน
นิสิตเก่าคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
วัดพระพุทธบาท

วัดพระพุทธบาท อาจหมายถึง
วัดพระพุทธบาทราชวรมหาวิหาร อำเภอพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี
วัดพระพุทธบาท จังหวัดนครศรีธรรมราช
วัดพระพุทธบาท จังหวัดนครสวรรค์
วัดพระพุทธบาท จังหวัดหนองคาย
==ดูเพิ่ม==
วัดพระพุทธบาทน้อย อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี
วัดพระพุทธบาทตากผ้า อำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน
วัดพระพุทธบาทห้วยต้ม อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน
วัดพระพุทธบาทสี่รอย อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่
วัดพระพุทธบาทยโสธร อำเภอมหาชนะชัย จังหวัดยโสธร
วัดพระพุทธบาทศรีสุราษฎร์ อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี
พ
นักแต่งเพลง

นักแต่งเพลง (Songwriter) หมายถึง ผู้ประพันธ์บทเพลง โดยกำหนดการจัดกระทำต่อเสียงให้อยู่ในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบที่มีเพียงการขับร้อง รูปแบบที่มีเพียงเครื่องดนตรี หรือรูปแบบที่มีทั้งการขับร้องและเครื่องดนตรี
 
เพลง
อาชีพเกี่ยวกับดนตรี
รัฐวิกทอเรีย

รัฐวิกทอเรีย (Victoria) เป็นรัฐหนึ่งของประเทศออสเตรเลียที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ ตั้งอยู่ทางใต้ของรัฐนิวเซาท์เวลส์ วิกทอเรียเป็นรัฐที่มีพื้นที่เล็กที่สุดเป็นอันดับสองของออสเตรเลีย แต่มีประชากรหนาแน่นที่สุด มีประชากรอาศัยอยู่ในรัฐนี้คิดเป็นร้อยละ 26 ของชาวออสเตรเลียทั้งหมด
เมลเบิร์นเป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐวิกทอเรีย  และมีประชากรขอรัฐอาศัยอยู่มากที่สุดถึง 70% เป็นศูนย์กลางที่มีชื่อเสียงทางด้านศิลปวัฒนธรรม การเงิน และการคมนาคมเนื่องจากมีท่าอากาศยานนานาชาติ ท่าเรือโดยสารและขนส่ง และทางรถไฟเชื่อมระหว่างรัฐใกล้เคียง
== ประวัติศาสตร์ ==
== ภูมิประเทศ ==
พื้นที่ประมาณร้อยละ 36 ของรัฐวิคตอเรียเป็นป่าไม้ แม่น้ำเมอร์รีย์ (Murray) เป็นแม่น้ำที่มีความยาวที่สุดของรัฐ และมีทะเลสาบขนาดใหญ่หลายแห่ง รัฐวิกตอเรียมีชายฝั่งที่ทอดยาวกว่า 1,600 กิโลเมตร เป็นแนวกั้นระหว่างมหาสมุทรทางตอนใต้ และช่องแคบบาสส์ (Bass) รวมทั้งแยกระหว่างพื้นแผ่นดินใหญ่ของประเทศออสเตรเลีย และเกาะแทสเมเนีย
== ภูมิอากาศ ==
รัฐวิกตอเรียตั้งอยู่ในเขตอากาศแบบกึ่งเขตร้อนและเขตหนาว
ฤดูร้อน  อุณหภูมิเฉลี่ยตั้งแต่ 13-25 องศาเซลเซียส (55-77 องศาฟาเรนไฮต์)
ฤดูหนาว  อุณหภูมิเฉลี่ยตั้งแต่ 5-13 องศาเซลเซียส (41-55 องศาฟาเรนไฮต์)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รัฐวิกทอเรีย
รัฐและดินแดนของประเทศออสเตรเลีย
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2394
อดีตอาณานิคมของอังกฤษ
อดีตอาณานิคมและรัฐในอารักขาของอังกฤษในเขตโอเชียเนีย
สถานที่ที่ตั้งชื่อตามพระนามของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย