pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ศูนย์การแพทย์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี

ระวังสับสนกับ ศูนย์การแพทย์สมเด็จพระเทพรัตน์ คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล
ศูนย์การแพทย์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เป็นโรงพยาบาลในสังกัดคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ตั้งอยู่ภายในมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ องครักษ์ ถนนรังสิต-นครนายก ตำบลองครักษ์ อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก เป็นโรงพยาบาลสำหรับการเรียนการสอนและฝึกวิชาชีพของคณะแพทยศาสตร์, คณะพยาบาลศาสตร์ และ คณะกายภาพบำบัด ของมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ควบคู่ไปกับโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยอีกแห่งคือศูนย์การแพทย์ปัญญานันทภิกขุ ชลประทาน มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ในจังหวัดนนทบุรี
== ประวัติ ==
ศูนย์การแพทย์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารี เริ่มโครงการมาตั้งแต่ พ.ศ. 2535 เพื่อเฉลิมพระเกียรติเนื่องในวโรกาสที่สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีเจริญพระชนมายุ ครบ 35 พรรษา และก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2542 และมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544   โดยมีวัตถุประสงค์คือเป็นสถาบันในการจัดการเรียนการสอนของคณะแพทยศาสตร์และนิสิตคณะอื่นๆ ในสายวิทยาศาสตร์สุขภาพที่เกี่ยวข้อง รวมทั้งเป็นแหล่งวิจัยที่มีคุณภาพ โดยเฉพาะการวิจัยในทางคลินิค ซึ่งมีพื้นที่การดำเนินงานครอบคลุมทั้งสิ้น 5 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดนครนายก ปราจีนบุรี สระแก้ว ฉะเชิงเทรา ระยอง และชลบุรี
==บริการทางการแพทย์==
ศูนย์การแพทย์สมเด็จพระเทพ ฯ เป็นโรงพยาบาลขนาด 360 เตียง  พื้นที่ทั้งสิ้น 58,595 ตารางเมตร โดยได้เปิดบริการรักษาด้วยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทาง ปัจจุบันเปิดบริการทั้งสิ้น 11 สาขา คือ สาขาสูติศาสตร์นรีเวชวิทยา, สาขากุมารเวชศาสตร์, สาขาอายุรศาสตร์, สาขาศัลยศาสตร์, สาขาศัลยศาสตร์ออโธปิดิกส์, สาขาทันตกรรม, สาขารังสีวิทยา, สาขาโสต ศอ นาสิก, สาขาจักษุ, สาขาเวชศาสตร์ฟื้นฟู และสาขาจิตเวชศาสตร์ ในตอนแรก ทางโรงพยาบาลได้เปิดรับรักษาผู้ป่วยในจำนวน 30 เตียง จนได้ขยายศักยภาพการดำเนินงานเพิ่มขึ้นตามลำดับ เพื่อให้สามารถรองรับความต้องการของผู้รับบริการที่เพิ่มขึ้น ปัจจุบันสามารถรับรักษาผู้ป่วยในได้ทั้งสิ้น 500 เตียง
==ดูเพิ่ม==
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยในประเทศไทย
โรงพยาบาลในจังหวัดนครนายก
สิ่งก่อสร้างในอำเภอองครักษ์
สถานที่ที่ตั้งชื่อตามพระนามของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ
น้ำตาลโตนด

น้ำตาลโตนด  เป็นน้ำตาลที่ได้จากต้นตาลโตนด ซึ่งในกรณีที่เป็นต้นตาลตัวผู้จะได้จากงวงตาล โดยใช้มีดตาล ปาดตรงบริเวณปลายงวง เพื่อให้น้ำตาลไหลซึมออกมา
ในกรณีที่เป็นต้นตัวเมียให้ใช้ไม้คาบนวดระหว่างลูกประมาณ 3 วัน แล้วใช้มีดปาดตาลปาดตรงบริเวณปลายจั่นหรืองวง ถ้ามีน้ำตาลไหลออกมาก็แสดงว่าใช้ได้
== วิธีสังเกตน้ำตาลโตนดแท้หรือเทียม ==
หากเป็นน้ำตาลโตนดแท้สีจะออกแดง แต่ถ้าหากน้ำตาลโตนดเทียมสีจะออกขาว
หากเป็นน้ำตาลโตนดแท้จะมีรสหวานนุ่ม  แต่ถ้าหากน้ำตาลโตนดเทียมจะมีรสหวานแบบเลี่ยน ๆ
หากเป็นน้ำตาลโตนดแท้จะมีเนื่อน้ำตาลที่ละเอียด  แต่ถ้าหากน้ำตาลโตนดเทียมเนื่อจะหยาบ ๆ
หากเป็นน้ำตาลโตนดแท้เมื่อถูกอากาศจะเหลว แต่ถ้าหากน้ำตาลจะแข็งและอยู่ได้นาน
น้ำตาล
มีดปาดตาล

มีดปาดตาล หรือ มีดตาล เป็นมีดขนาดกลาง ใบมีดรูปร่างคล้ายปลากราย ปลายแหลม สันหนา ด้ามทำด้วยไม้ยาวประมาณ 1 คืบ หรือประมาณ 30 ซม. มีความคมมาก ใช้สำหรับปาดงวงตาลหรืองวงมะพร้าว
== อ้างอิง ==
มีด  
มีด
โอน้อยออก

โอน้อยออก เป็น กระบวนการสั้นๆ ที่เด็กๆ นิยมใช้เพื่อ คัดสรร จัดลำดับ แบ่งกลุ่ม แยกข้าง ฯลฯ ก่อนจะเริ่มเล่นเกมส์ต่างๆ ที่ต้องมีการคัดแยกทีม หรือเรียงลำดับก่อนหลัง ด้วยการนับ"จำนวน"คนที่ หงาย หรือ คว่ำฝ่ามือ เป็นเครื่องแบ่ง และมักใช้คัดสรร เมื่อมีเด็กตั้งแต่ 3 คนขึ้นไป ถ้าเหลือ 2 คน จะใช้การ "เป่ายิ้งฉุบ" หรือ "เป่ายิงฉุบ" แทน น่าประหลาดใจที่ "โอน้อยออก" และ "เป่ายิงฉุบ" เป็นที่แพร่หลายไปทั่วประเทศ ทั้งๆ ที่การสื่อสารยุคก่อน ไม่สะดวกง่ายดาย แต่เด็กทุกภูมิภาค ล้วนรู้จัก "โอน้อยออก" เหมือนๆ กัน
ส่วนเด็กต่างประเทศ เท่าที่ทราบ ไม่ค่อยมี "โอน้อยออก" แต่มักใช้การ เป่ายิงฉุบ (หรือที่ภาษาอังกฤษเรียก hammer-paper-scissors หรือ Rock-paper-scissorsเพื่อคัดสรร ไม่ว่าจะมีกี่คน ก็
วัดขงจื๊อ สุสานขงจื๊อ และจวนตระกูลขงในชฺวีฟู่

วัดขงจื๊อ สุสานขงจื๊อ และจวนตระกูลขงในชฺวีฟู่ (曲阜的孔庙、孔林、孔府; Temple and Cemetery of Confucius and the Kong Family Mansion in Qufu) คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเมืองชฺวีฟู่ มณฑลชานตง ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 1021 (ค.ศ. 478) เพื่อระลึกถึงขงจื๊อ นักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ของจีน หมู่อาคารและสิ่อก่อสร้างทั้งหลายนี้ได้ถูกทำลายและสร้างขึ้นเพิ่มเติมใหม่เรื่อยมาในช่วงระยะเวลาอันยาวนานหลังจากการสร้าง
==สิ่งก่อสร้าง==
===วัดขงจื๊อ===
เมื่อแรกสร้างนั้นมีอาคารเพียงแค่ 3 หลัง แต่พระจักรพรรดิสมัยต่าง ๆ ของจีนได้ขยายศาลเรื่อยมา กระทั่งต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 จักรพรรดิหย่งเจิ้งแห่งสมัยราชวงศ์ชิงได้โปรดให้บูรณะวัดขงจื๊อขนานใหญ่จนทำให้ตัวศาลมีขนาดใหญ่เท่าสภาพในปัจจุบัน เป็นกลุ่มสิ่งก่อสร้างสมัยโบราณที่เพียงแต่มีขนาดเล็กกว่าพระราชวังต้องห้ามในกรุงปักกิ่งเท่านั้น
===สุสาน===
สุสานของขงจื๊อและตระกูลข่งเป็นเขตสุสานที่มีขนาดใหญ่ที่สุดและมีอายุใช้นานที่สุดในโลกในปัจจุบัน มีสุสานลูกหลานตระกูลข่งกว่า 1 แสนสุสาน
===จวน===
จวนตระกูลขงสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่ง
== มรดกโลก ==
วัดขงจื๊อ สุสานขงจื๊อ และจวนตระกูลขง ได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกภายใต้ชื่อ "ศาลและสุสานขงจื๊อและคฤหาสน์ตระกูลข่งในชฺวีฟู่" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 18 เมื่อปี พ.ศ. 2537 ที่ภูเก็ต ประเทศไทย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
(i) - เป็นตัวแทนในการแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันชาญฉลาดของมนุษย์
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
==อ้างอิง==
ศาลขงจื๊อ คฤหาสน์ขงจื๊อและสุสานขงจื๊อ 
Temple and Cemetery of Confucius and the Kong Family Mansion in Qufu 
แหล่งมรดกโลกในประเทศจีน
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
มณฑลชานตง
ถู่โหลวแห่งฝูเจี้ยน

ถู่โหลวแห่งฝูเจี้ยน หรือ บ้านดินแห่งฝูเจี้ยน  คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเขตภูเขา มณฑลฝูเจี้ยน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นอาคารรูปทรงวงแหวนหลายชั้นที่สร้างจากดินของชาวจีนแคะ ซึ่งที่ได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกนี้มีจำนวน 46 หลัง ทั้งหมดสร้างขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึง 20 อาคารแต่ละหลังสามารถเป็นที่อยู่อาศัยของผู้คนกว่า 800 คน
== มรดกโลก ==
ฝูเจี้ยนถู่โหลวได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 32 เมื่อปี พ.ศ. 2551 ที่นครเกแบ็ก ประเทศแคนาดา ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
(v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตามกาลเวลา
== อ้างอิง ==
Fujian Tulou 
แหล่งมรดกโลกในประเทศจีน
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
มณฑลฝูเจี้ยน
สถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA ในประเทศจีน
หอตรวจการณ์และหมู่บ้านแห่งไคผิง

หอตรวจการณ์และหมู่บ้านแห่งไคผิง  คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเมืองไคผิงและเมืองใกล้เคียง ในมณฑลกวางตุ้ง ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นหอสูงหลายชั้นสร้างจากคอนกรีตเสริมแรง ซึ่งในปัจจุบันมีตัวหอเหลืออยู่ในเมืองไคผิงประมาณ 1,833 หอ และประมาณ 500 หอในเมืองไถซาน
งานก่อสร้างหอนั้นมีมาตั้งแต่สมัยปลายราชวงศ์หมิง วัตถุประสงค์เพื่อต่อต้านของผู้รุกราน แต่ยุคทองของการสร้างหอคอยดังกล่าวนี้เริ่มในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อชาวจีนจำนวนมากเริ่มอพยพไปตั้งรกรากทางฝั่งตะวันตกของสหรัฐในยุคตื่นทอง โดยไปทำงานเป็นคนงานในเหมืองหรือก่อสร้างทางรถไฟ แต่เมื่อถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงประมาณก่อนสงครามโลก ชาวจีนส่วนหนึ่งได้เดินทางกลับบ้าน และอีกส่วนหนึ่งได้ส่งเงินกลับ พวกเขาจึงซื้อที่ดินแล้วสร้างอาคารแปลกตาตามสถาปัตยกรรมที่เขาได้พบเห็นในต่างประเทศผสานกับสถาปัตยกรรมจีน ในช่วงที่มีการก่อสร้างมากสุดคือตั้งแต่ช่วงปี พ.ศ. 2443 (ค.ศ. 1900) ถึง ปี พ.ศ. 2474 (ค.ศ. 1931) มีการสร้างหอถึง 1,648 หอ คิดเป็นเกือบร้อยละ 90 ของจำนวนหอทั้งหมด
== มรดกโลก ==
หอตรวจการณ์และหมู่บ้านแห่งไคผิงได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 31 เมื่อปี พ.ศ. 2550 ที่เมืองไครสต์เชิร์ช ประเทศนิวซีแลนด์ ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
==อ้างอิง==
Kaiping Diaolou and Villages 
แหล่งมรดกโลกในประเทศจีน
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
มณฑลกวางตุ้ง
คะน้า

คะน้า ( var. Alboglabra) เป็นพืชผักใบเขียวที่นิยม เป็นผักอายุ 2 ปี แต่ปลูกเป็นผักฤดูเดียว อายุเก็บเกี่ยวประมาณ 50-55 วัน ผักคะน้าสามารถปลูกได้ตลอดปี แต่เวลาที่ปลูกได้ผลดีที่สุดในช่วงเดือนตุลาคมถึงเมษายน
== สายพันธุ์ ==
คะน้าที่นิยมปลูกในประเทศไทยมีอยู่ 3 พันธุ์ด้วยกัน คือ
พันธุ์ใบกลม มีลักษณะใบกว้างใหญ่ ปล้องสั้น ปลายใบมนและผิวใบเป็นคลื่นเล็กน้อย ได้แก่ พันธุ์ฝางเบอร์ 1
พันธุ์ใบแหลม เป็นพันธุ์ที่มีลักษณะใบแคบกว่าพันธุ์ใบกลม ปลายใบแหลม ข้อห่าง ผิวใบเรียบ ได้แก่ พันธุ์ P.L.20
พันธุ์ยอดหรือก้าน มีลักษณะใบเหมือนกับคะน้าใบแหลม แต่จำนวนใบต่อต้นมีน้อยกว่า ปล้องยาวกว่า ได้แก่ พันธุ์แม่โจ้ 2
== สารอาหาร ==
คะน้ามีวิตามินหลายชนิด เช่น บีตา-แคโรทีน 186.92 ไมโครกรัม/100 กรัม  ช่วยลดความเสี่ยงต่อการเกิดมะเร็งกระเพาะอาหาร มะเร็งลำไส้ มะเร็งปอด และมะเร็งกระเพาะปัสสาวะ
และยังมีวิตามินซีช่วยเสริมสร้างเนื้อเยื่อให้ชุ่มชื้น และทำให้ระบบภูมิคุ้มกันโรคมีความแข็งแรงสมบูรณ์ นอกจากนี้ยังมีแคลเซียมซึ่งช่วยเสริมสร้างกระดูก
นอกจากนั้นยังพบกอยโตรเจนในคะน้า ถ้าบริโภคมากจะทำให้ท้องอืด
== อ้างอิง ==
ผัก
วงศ์ผักกาด
คำและวลีภาษาแต้จิ๋ว
อินซฺวี

อินซฺวี  คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเมืองอันหยาง มณฑลเหอหนาน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นเมืองหลวงแห่งสุดท้ายของราชวงศ์ซาง โดยเป็นเมืองหลวงอยู่ 225 ปี มีจักรพรรดิปกครองอยู่ 12 พระองค์
เมืองหลวงเก่าแห่งนี้เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญของสิ่งที่เป็นไปในยุคทองของอารยธรรมจีนยุคสำริด สุสานหลวงและพระราชวังที่เป็นต้นแบบของสถาปัตยกรรมจีน และกระดูกคำทำนายที่จารึกด้วยตัวอักษรจีนโบราณ ที่บ่งบอกเกี่ยวกับวัฒนธรรม และสถานะทางสังคมของคนในยุคนั้นนับว่าเป็นสิ่งสำคัญที่สุดที่ได้ขุดค้นพบในเมืองนี้
== มรดกโลก ==
อินซฺวีได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 30 เมื่อปี พ.ศ. 2549 ที่กรุงวิลนีอัส ประเทศลิทัวเนีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
== อ้างอิง ==
Yin Xu 
แหล่งมรดกโลกในประเทศจีน
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
มณฑลเหอหนาน
ราชวงศ์ซาง
สถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA ในประเทศจีน
เมืองหลวงเก่าของจีน
หลวงพ่อไตรรัตน์โรจน์ฤทธิ์

หลวงพ่อไตรรัตน์โรจน์ฤทธิ์ เป็นพระพุทธรูปซึ่งเป็นที่เคารพบูชาของคนทั่วไปในวัดปราสาทสิทธิ์ หรือ วัดหลักห้า

แต่เดิมหลวงพ่อไตรรัตน์โรจน์ฤทธิ์ เป็นพระพุทธรูปที่ประดิษฐานอยู่ที่วัดพนัญเชิง จังหวัดพระนครศรีอยุทธยา คณะสงฆ์นำโดยเจ้าอาวาสและประชาชนชาวหลักห้าในอดีต ได้ไปอัญเชิญองค์หลวงพ่อฯ จากวัดพนัญเชิง มาประดิษฐานที่วัดปราสาทสิทธิ์ โดยการเดินทางมาทางน้ำ เมื่อถึงวัดปราสาทสิทธิ์ ได้อัญเชิญองค์หลวงพ่อประดิษฐานบนอาคารที่สร้างด้วยไม้ ที่ได้ก่อสร้างเตรียมไว้ เมื่อเวลาผ่านไปอาคารดังกล่าวได้ทรุดโทรมลง คณะสงฆ์และประชาชนได้ร่วมมือกันก่อสร้างวิหาร ซึ่งเป็นอาคารซีเมนต์ 2 ชั้น โดยการนำของพระครูประสาทสิทธิรักษ์เจ้าอาวาสและญาณบารมี สมเด็จพระพุฒาจารย์ โต พรหม รังสี

วิหารหลวงพ่อไตรรัตน์โรจน์ฤทธิ์ เป็นอาคาร 2 ชั้น ชั้นล่างมีบ่อน้ำพระพุทธมนต์ขนาดใหญ่ และเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์ให้ประชาชนทั่วไปได้เข้าชม ชั้นบนประดิษฐานองค์หลวงพ่อไตรรัตน์โรจน์ฤทธิ์ และรูปเหมือนของเจ้าอาวาสในอดีต รวมทั้งมีรูปเหมือนของพระอริยสงฆ์ สำหรับให้ประชาชนได้สักการบูชา
วิหารหลวงพ่อไตรรัตน์โรจน์ฤทธิ์ สร้างขึ้นจากแรงศรัทธาของประชาชนทั่วไป มีการบริจาคเงิน สิ่งของ และแรงงาน เพื่อช่วยในการสร้าง ผู้คนในเขตชุมชนหลักห้าและใกล้เคียง ไม่ว่าจะเป็น ชาวสวน ข้าราชการ พ่อค้าประชาชน ต่างสละเวลา แรงกายและแรงใจ เพื่อช่วยในการก่อสร้างจนแล้วเสร็จ โดยมีสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก เสด็จเป็นองค์ประธานในพิธีเปิด

ไตรรัตน์โรจน์ฤทธิ์
อำเภอดำเนินสะดวก
เขาชิงเฉิงและระบบชลประทานตูเจียงยั่น

เขาชิงเฉิงและระบบชลประทานตูเจียงยั่น  คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในมณฑลเสฉวน ประเทศจีน
ระบบชลประทานตูเจียงยั่นซึ่งยังคงใช้ได้อยู่ในปัจจุบันนี้ได้เริ่มก่อสร้างในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 3 เพื่อกั้นแม่น้ำหมินและจัดการระบบน้ำในที่ราบสูงเฉิงตู ส่วนเขาชิงเฉิงนั้นเป็นจุดกำเนิดของลัทธิเต๋า มีสิ่งก่อสร้างโบราณเป็นจำนวนมากบนเขาแห่งนี้
== มรดกโลก ==
เขาชิงเฉิงและระบบชลประทานตูเจียงยั่นได้ร่วมกันลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 24 เมื่อปี พ.ศ. 2543 ที่เมืองแคนส์ ประเทศออสเตรเลีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
==อ้างอิง==
Mount Qingcheng and the Dujiangyan Irrigation System 
แหล่งมรดกโลกในประเทศจีน
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
มณฑลเสฉวน
ลัทธิเต๋า
สิมคู่ วัดสระเกตุ

สิมคู่ วัดสระเกตุ เป็นอุโบสถเก่าแก่ ตั้งอยู่วัดสระเกตุ บ้านน้ำคำ ตำบลน้ำคำ อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด โดยวัดสระเกตุตามประวัติย์ของกรมศิลปากรที่ได้บูรณะปฏิสังขรเขียนไว้ว่า วัดสระเกตุสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย ช่วงที่เป็นกลุ่มชนวัฒนธรรมไท-ลาว เข้ามาตั้งถิ่นฐานอยู่ในพื้นที่จังหวัดร้อยเอ็ด บริเวณเมืองท่งหรือเมืองทุง หรืออำเภอสุวรรณภูมิในปัจจุบัน สิมคู่ก็คือ อุโบสถ 2 หลังสร้างคู่กันมีดังนี้
หลังที่ 1. วิหารเดิมใช้เป็นสิม(อุโบสถ) เป็นอาคารทึบ  ฐานเป็นแบบฐานเอวบัน มุขหน้าทำเป็นเครื่องไม้ประดับ แกะสลักรูปราหูอมจันทร์ และลายพรรณพฤกษาอย่างงดงามตามแบบพื้นถิ่น
หลังที่ 2. สิม(อุโบสถ) ตั้งอยู่ทางทิศเหนือคู่กับวิหาร สร้างขึ้นในปลายสมัยรัชกาลที่ ๔ ต้นรัชกาลที่ ๕ เป็นอาคารโปร่ง ฐานสูง มุขหน้าแกะสลักลายเช่นเดียวกับวิหาร
ศาสนสถานในจังหวัดร้อยเอ็ด
สิ่งก่อสร้างในอำเภอสุวรรณภูมิ
สถานที่พักร้อนและหมู่วัดในเฉิงเต๋อ

สถานที่พักร้อนและหมู่วัดในเฉิงเต๋อ  คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเมืองเฉิงเต๋อ มณฑลเหอเป่ย์ ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนสถานที่พักร้อนแห่งนี้หมายถึงวังฤดูร้อนบนเขา (避暑山庄) ของราชวงศ์ชิงที่สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2246 (ค.ศ. 1703) ซึ่งมีวัตถุประสงค์อีกสิ่งคือเป็นที่ประทับของพระราชวงศ์จีนในคราเสด็จไปเมืองเฉิ่นหยาง เมืองหลวงเก่า ส่วนหมู่วัดที่หมายถึงนี้คือหมู่วัดบนเขาที่สร้างด้วยการผสมสถาปัตยกรรมระหว่างทิเบตกับจีน
== มรดกโลก ==
เชิงเขาพักร้อนและวัดไว้ปาเฉิงเต๋อได้จดทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 18 เมื่อปี พ.ศ. 2537 ที่ภูเก็ต ประเทศไทย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
==อ้างอิง==
Mountain Resort and its Outlying Temples, Chengde 
แหล่งมรดกโลกในประเทศจีน
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
สิ่งก่อสร้างในมณฑลเหอเป่ย์
ที่ประทับของจักรพรรดิในประเทศจีน
สถานที่ท่องเที่ยวระดับ AAAAA ในประเทศจีน
วัดดอนไผ่

วัดดอนไผ่ เป็นชื่อที่เรียกวัดปราสาทสิทธิ์ในอดีต
เดิมวัดปราสาทสิทธิ์ อยู่ในพื้นที่ตำบลดอนไผ่ ซึ่งเป็นมีลักษณะพื้นที่เป็นโคกสูง ประชาชนสวนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในบริเวณนี้ คือ ชาวไทยเชื้อสายจีน ประกอบอาชีพเกษตรกรรมเป็นหลัก ชาวบ้านจึงมักเรียกว่า วัดดอนไผ่ หรือวัดหลักห้า ซึ่งวัดหลักห้านั้นเรียกตามเสาหลักเขต หลักที่ 5 ที่ปักอยู่ริมคลองดำเนินสะดวก บริเวณหน้าวัดนั่นเอง  แต่มีชื่อทางราชการว่า วัดปราสาทสิทธิ์ ในปัจจุบัน จะรู้จักกันในชื่อวัดหลักห้า หรือวัดปราสาทสิทธิ์ ตั้งอยู่ในเขต ตำบลประสาทสิทธ์ อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี ซึ่งตำบลประสาทสิทธิ์ปัจจุบันได้แยกพื้นที่ออกมาจากตำบลดอนไผ่ และมีอาณาเขตติดต่อกับ อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร

== เจ้าอาวาสวัดปราสาทสิทธิ์ ==
วัดนี้เมื่อสร้างเสร็จ ประกอบพิธีผูกพัทธสีมา โดยมีเจ้าคุณอริยมุนี วัดราชาธิวาสมาเป็นประธานในพิธี
องค์ที่ 1 เมื่อประกอบพิธีเสร็จ ได้แต่งตั้งพระสมุห์สิน เป็นเจ้าอาวาสองค์แรก  และได้ปกครองวัดได้ 6-7 ปี
องค์ที่ 2 พระอธิการทอง
องค์ที่ 3 พระอธิการแดง ภายหลังลาสิกขาบท วัดนี้ได้รับการดูแลและปกครองโดยขรัวตา 4 องค์
องค์ที่ 4 ท่านเจ้าอธิการแก้ว (รตนโชตํ) ได้มีบทบาทเป็นอย่างมากในการบริหารวัดนี้ หรือสร้างวัดขึ้นมาใหม่ในปัจจุบัน ภายหลังลาสิกขาบทแล้วจึงถึงแก่กรรมที่ตำบลดอนไผ่
องค์ที่ 5 พระครูล้อม (พรหมสโร) เป็นน้องชายเจ้าอธิการแก้ว เมื่อท่านเจ้าอธิการแก้วลาสิกขาบท เมื่อ พ.ศ. 2468 ได้มารับตำแหน่งเจ้าอาวาสแทน
องค์ที่ 6 พระครูประสาทรัตนกิจ (บุญ ปทุมสโร)
องค์ที่ 7 พระครูประศาสน์สิทธิรักษ์ (กิมใช้ รตฺน วณฺโณ)
องค์ที่ 8 พระครูประภัสสรวรคุณ (พระมหาชัยพร วลฺลโภ) เป็นเจ้าอาวาสองค์ปัจจุบัน
ดอนไผ่
หมู่บ้านโบราณในอานฮุยตอนใต้ ซีตี้และหงชุน

ซีตี้ (西递) และ หงชุน (宏村) คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในมณฑลอานฮุย ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน หมู่บ้านทั้งสองแห่งนี้ได้รับการอนุรักษ์เป็นอย่างดีไม่ให้เปลี่ยนแปลงไปพร้อมกับสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไป ผังเมือง ถนน สถาปัตยกรรม การตกแต่ง และระบบชลประทานที่ครอบคลุมทั้งเมือง ได้แสดงให้เห็นถึงสิ่งที่เป็นเอกรักษ์โดดเด่นของสิ่งที่ยังเหลืออยู่
== มรดกโลก ==
หมู่บ้านซีตี้และหงชุนได้จดทะเบียนร่วมกันเป็นมรดกโลกภายใต้ชื่อ "หมู่บ้านโบราณในอานฮุยตอนใต้ ซีตี้และหงชุน" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 24 เมื่อปี พ.ศ. 2543 ที่เมืองแคนส์ ประเทศออสเตรเลีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
(v) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของวัฒนธรรมมนุษย์ ขนบธรรมเนียมประเพณีแห่งสถาปัตยกรรม วิธีการก่อสร้าง หรือการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งเสื่อมสลายได้ง่ายจากผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมตาม กาลเวลา
==อ้างอิง==
Ancient Villages in Southern Anhui – Xidi and Hongcun 
แหล่งมรดกโลกในประเทศจีน
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
มณฑลอานฮุย
ไม้คาบ

ไม้คาบ  ไม้คาบนั้นใช้ในการนวดปลีตาล  มี 2 ชนิด คือ
1.  ไม้คาบตัวผู้ ใช้สำหรับนวดปลีของต้นตาลตัวผู้
2.  ไม้คาบตัวเมีย  ใช้สำหรับนวดงวงตาล
ลักษณะของไม้คาบ ไม้คาบมีลักษณะ ดังนี้
1.  ไม้คาบตัวเมียจะมีลักษณะ กลม หนาปานกลาง  มีความยาวประมาณ  2  เมตร
2.  ไม้คาบตัวผู้จะมีลักษณะบาง ยาวประมาณ  1.5  เมตร
อุปกรณ์
คิม เรเวอร์

คิม เรเวอร์ (Kim Raver; เกิด 15 มีนาคม ค.ศ. 1969) เป็นนักแสดงและโปรดิวเซอร์ชาวอเมริกัน เธอเป็นที่รู้จักในบทบาทซีรีส์ทางโทรทัศน์ เช่น Dr. Teddy Altman ในละครเกี่ยวกับการแพทย์ของเอบีซี เรื่อง แพทย์มือใหม่ หัวใจเกินร้อย, Kim Zambrano เรื่อง Third Watch และ ออเดรย์ เรนส์ ในซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง 24 ชั่วโมงอันตราย
== ประวัติ ==
คิมเบอร์ลี เจน เรเวอร์  เกิดและเติบโตในนิวยอร์กซิตี้โดยการเลี้ยงดูของแม่ของเธอ เธอเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยบอสตันซึ่งเธอได้รับปริญญาตรีศิลปกรรมศาสตรบัณฑิตสาขาการละคร
เธอพูดภาษาฝรั่งเศสและเยอรมันได้อย่างคล่องแคล่ว ซึ่งเป็นภาษาที่เธอเรียนรู้จากแม่ที่เกิดในเยอรมันตั้งแต่ยังเป็นเด็ก
== อาชีพ ==
เรเวอร์เริ่มต้นจากการเป็นดาราเด็กในปี ค.ศ. 1975 โดยปรากฏตัวในเซซามีสตรีท เมื่ออายุเพียง 6 ขวบ เธอยังคงอยู่ในรายการอีกเป็นเวลา 3 ปี เธอแสดงในโฆษณาโทรทัศน์ของวีซ่า และจี๊ป เมื่อเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ บทบาทที่โดดเด่นของเธอคือการแสดงละครบรอดเวย์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1995 ในละครเรื่อง Holiday ของฟิลิป แบร์รี ซึ่งเธอแสดงร่วมกับลอรา ลินนีย์และโทนี โกลด์วิน เธอยังปรากฏตัวในภาพยนตร์เรื่อง จอมอิทธิพลป่าคอนกรีต (1996) ร่วมกับอัล ปาชิโน ในฐานะนักแสดงที่ไม่ได้รับเครดิตชื่อในตอนท้าย เธอยังแสดงร่วมกับจอห์น สเปนเซอร์และเดวิด ชวิมเมอร์ใน The Glimmer Brothers หลังจากที่เธอแสดงใน Third Watch เธอก็ได้รับเลือกให้เป็นออเดรย์ เรนส์ในซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่อง 24 ชั่วโมงอันตราย และเป็นนักแสดงประจำซีรีส์ถึง 2 ซีซั่น
ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 2006 เรเวอร์ได้แสดงในซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่อง เดอะไนน์ ทางช่องเอบีซี แม้ว่าซีรีส์จะได้รับคำวิจารณ์ที่ดี แต่เรตติ้งก็ไม่ดี ดังนั้นซีรีส์จึงถูกยกเลิก
== อ้างอิง ==
นักแสดงอเมริกัน
บุคคลจากนครนิวยอร์ก
โรเบิร์ต คารร์ เอิร์ลที่ 1 แห่งซัมเมอร์เซต

โรเบิร์ต คารร์ เอิร์ลแห่งซัมเมอร์เซ็ทที่ 1 (ภาษาอังกฤษ: Robert Carr, 1st Earl of Somerset) (ราว ค.ศ. 1587 - 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1645) โรเบิร์ต คารร์เป็นขุนนางและนักการเมืองสกอตแลนด์คนโปรดของสมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ
==คนโปรด==
โรเบิร์ต คารร์เกิดที่ไรท์ตันในมณฑลซัมเมอร์เซ็ทในอังกฤษ เมื่อราว ค.ศ. 1587 เป็นบุตรคนเล็กของทอมัส เคอรร์ (คารร์) แห่งเฟอร์นิเฮิร์สท์ในสกอตแลนด์[http://en.wikipedia.org/wiki/New_International_Encyclopedia]กับภรรยาคนที่สองแจเน็ต เคอรร์ (คารร์) โรเบิร์ตเดินทางติดตามพระเจ้าเจมส์จากสกอตแลนด์ไปยังอังกฤษในฐานะมหาดเล็กแต่ถูกปลด หลังจากถูกปลดออกแล้วคารร์ก็เดินทางไปแสวงโชคในฝรั่งเศสอยู่ระยะหนึ่ง
คารร์กลับมาอังกฤษเมื่ออายุ 17 ปี ในการประลองบนหลังม้าครั้งหนึ่งคารร์ประสบอุบัติเหตต่อหน้าพระเจ้าเจมส์ผู้ทรงจำได้ ตามคำกล่าวของทอมัส โฮเวิร์ด เอิร์ลแห่งซัฟโฟล์คที่ 1 (Thomas Howard, 1st Earl of Suffolk) พระเจ้าเจมส์ทรงตกหลุมรักเด็กหนุ่ม ทรงช่วยดูแลรักษาพยาบาลด้วยพระองค์เอง ทรงประทานของขวัญต่างๆ ให้เป็นเวลาหลายปีจนกระทั่งปี ค.ศ. 1615 เมื่อคารร์ถูกแทนด้วยคนโปรดคนใหม่จอร์จ วิลเลียรส์ ดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 1 พระเจ้าเจมส์ทรงเขียนจดหมายบรรยายลำดับข้อต่างๆ ที่คารร์ทำให้พระองค์ไม่ทรงพึงพอใจรวมทั้งเมื่อออกจากห้องส่วนพระองค์เมื่อทรง “ขอให้ทำตรงกันข้าม”
โรเบิร์ต คารร์ต่อมาสมรสกับฟรานเซส คารร์ เคานเทสแห่งซัมเมอร์เซ็ทผู้เดิมเป็นภรรยาของโรเบิร์ต เดเวอโรซ์ เอิร์ลแห่งเอสเซ็กซ์ที่ 3
== อ้างอิง ==
บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 1580
บุคคลจากเทศมณฑลซัมเมอร์เซต
ขุนนางอังกฤษ
บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 17
นักการเมืองอังกฤษ
ลูทวิชที่ 4 แกรนด์ดยุกแห่งเฮ็สเซิน

ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม ลูทวิชที่ 4 คาร์ล แห่งเฮ็สเซินและริมไรน์ (Friedrich Wilhelm Ludwig IV. Karl von Hessen und bei Rhein) เป็นแกรนด์ดยุกแห่งเฮ็สเซินและริมไรน์ระหว่างปี ค.ศ. 1877 จนสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1892
แกรนด์ดยุกลูทวิชที่ 4 ประสูติ ณ เมืองดาร์มชตัท ในแกรนด์ดัชชีเฮ็สเซิน เป็นพระบุตรองค์แรกในเจ้าชายคาร์ลแห่งเฮ็สเซินและริมไรน์ กับเจ้าหญิงเอลีซาเบ็ทแห่งเฮ็สเซินและริมไรน์ พระมารดาเป็นนัดดาในพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งปรัสเซีย
เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1862 ทรงเข้าอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงอลิซแห่งสหราชอาณาจักร พระราชธิดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ที่ตำหนักออสบอร์น ซึ่งเป็นการสมรสที่ผู้ใหญ่ตกลงกันไว้ เมื่อวันถึงเวลาแต่งงาน สมเด็จพระราชินีนาถมีจดหมายถึงพระองค์ผู้เป็นลูกเขยว่าให้เปลี่ยนฐานันดรเป็น รอยัลไฮเนส ของสหราชอาณาจักร สมเด็จพระนางยังทรงแต่งตั้งแกรนด์ดยุกเป็นอัศวินของเครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เตอร์ แกรนด์ดยุกลูชวิชกับเจ้าหญิงอลิซมีพระบุตรด้วยกันถึง 7 พระองค์
==พระบุตร==
แกรนด์ดยุกลูทวิชที่ 4 กับเจ้าหญิงอลิซแห่งสหราชอาณาจักร มีพระโอรส-ธิดาด้วยกันดังนี้:
แกรนด์ดยุกแห่งเฮ็สเซิน
แกรนด์ดยุกรัชทายาทแห่งเฮ็สเซิน
บุคคลจากดาร์มชตัท
ตระกูลเฮ็สเซิน-ดาร์มชตัท
ไนต์ออฟเดอะการ์เตอร์
บรุก ชีลส์

บรุก ชีลส์''' (Brooke Shields) เป็นนักแสดงและนางแบบชาวอเมริกันเกิดเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1965 เป็นที่รู้จักในฐานะอดีตภรรยา
ของอังเดร อากัสซี อดีตนักเทนนิสมือ 1 ของโลก และผลงานภาพยนตร์ เดอะ บลูลากูน โดยงานถ่ายแบบแรกของเธอเกิดขึ้นเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1966 ขณะอายุเพียง 11 เดือน
โดยเป็นงานถ่ายแบบสบู่ไอวอรี
นักแสดงเด็กหญิงชาวอเมริกัน
นักแสดงอเมริกัน
ชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาลี
ชาวอเมริกันเชื้อสายไอริช‎
ชาวอเมริกันเชื้อสายสเปน
ชาวอเมริกันเชื้อสายเยอรมัน
บุคคลจากนครนิวยอร์ก
บุคคลจากรัฐนิวเจอร์ซีย์
นางแบบเด็กหญิงชาวอเมริกัน
นักแสดงหญิงชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 20
นักแสดงหญิงชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 21
นักแสดงหญิงจากนิวเจอร์ซีย์