pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
พินอคคิโอ (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2483)

พินอคคิโอ (Pinocchio) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันอเมริกันแนวละครเพลงและแฟนตาซี ฉายเมื่อ ค.ศ. 1940 สร้างโดย วอลต์ดิสนีย์โปรดักชันส์ จากนวนิยายเด็กอิตาลีเมื่อ ค.ศ. 1883 เรื่อง ปิน็อกกีโอ โดย การ์โล กอลโลดี พินอคคิโอ เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องที่สองที่สร้างโดยดิสนีย์ โดยสร้างหลังจาก สโนว์ไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด (1937) ประสบความสำเร็จ
ภาพยนตร์เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับ เจปเปตโต ช่างแกะสลักไม้ชาวอิตาลีวัยชรา เขาแกะสลักหุ่นกระบอกไม้แล้วตั้งชื่อว่า พินอคคิโอ หุ่นกระบอกนี้ถูกปลุกให้มีชีวิตโดยนางฟ้าสีน้ำเงิน โดยบอกเขาว่าเขาจะกลายเป็นเด็กจริง ๆ ได้ ถ้าเขาพิสูจน์ตัวเองว่า "กล้าหาญ, จริงใจและไม่เห็นแก่ตัว" ความพยายามของพินอคคิโอในการเป็นเด็กชายตัวจริงนั้นเกี่ยวข้องกับการเผชิญหน้ากับตัวละครที่น่ารังเกียจมากมาย ตัวละครหลัก จิมินี คริกเกต อิงจาก จิ้งหรีดพูดได้ อายุ 100 ปี จากหนังสือต้นฉบับ ผู้ซึ่งเตือนพินอคคิโอถึงความเย่อหยิ่งของเขา จิ้งหรีดพูดได้ถูกพินอคคิโอฆ่า ก่อนที่จะกลับมาเป็นผีหลังจากนั้นไม่นาน
ภาพยนตร์ดัดแปลงโดยศิลปินสตอรีบอร์ดหลายคนจากหนังสือของกอลโลดี การสร้างภาพยนตร์ได้รับการดูแลโดย เบน ชาร์ปสตีนและแฮมิลตัน ลุสค์ และฉากต่าง ๆ ในภาพยนตร์กำกับโดย นอร์แมน เฟอร์กูสัน, ที. ฮี, วิลเฟรด แจ็กสัน, แจ็ก คินนีย์และบิล รอเบิร์ตส์ พินอคคิโอ เป็นความสำเร็จที่แปลกใหม่ในด้านแอนิเมชันเอฟเฟกต์ มีการเคลื่อนไหวที่สมจริงของยานพาหนะ, เครื่องจักรและองค์ประกอบทางธรรมชาติ เช่น ฝน, ฟ้าผ่า, ควัน, เงาและน้ำ พินอคคิโอ ฉายในโรงภาพยนตร์โดย อาร์เคโอเรดิโอพิกเชอส์ เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940
พินอคคิโอ เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องแรกที่ได้รับรางวัลออสการ์ โดยได้รับรางวัลในสาขาเพลง, ดนตรีประกอบยอดเยี่ยมและเพลงดั้งเดิมยอดเยี่ยม ด้วยเพลง "เวนยูวิชอะพอนอะสตาร์" ภาพยนตร์ทำเงินได้ไม่ดีเมื่อตอนฉายครั้งแรก เนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง ทำให้ตัดขาดจากตลาดต่างประเทศอย่างยุโรปและเอเชีย แต่สุดท้ายภาพยนตร์ก็ทำกำไรในการฉายซ้ำเมื่อ ค.ศ. 1945 พินอคคิโอ ถือเป็นหนึ่งในภาพยนตร์แอนิเมชันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เคยสร้างมา โดยได้รับเรตติง 100% บนเว็บไซต์ รอตเทนโทเมโทส์ ภาพยนตร์และตัวละครยังคงแพร่หลายในวัฒนธรรมประชานิยม โดยยังปรากฏอยู่ในดิสนีย์พาร์กและสื่อความบันเทิงรูปแบบอื่น ๆ พินอคคิโอ ได้รับการบรรจุใน หอทะเบียนภาพยนตร์แห่งชาติ ในฐานะที่ภาพยนตร์ "มีวัฒนธรรม, ประวัติศาสตร์, หรือ มีความสุนทรีย์อย่างมีนัยสำคัญ" เมื่อ ค.ศ. 1994
เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2015 ภาพยนตร์ที่ดัดแปลงเป็นคนแสดงเข้าสู่การพัฒนาอย่างเป็นทางการ ภาพยนตร์เริ่มถ่ายเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2021 กำหนดฉายวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 2022 บนดิสนีย์+
==อ้างอิง==
== บรรณานุกรม ==
ภาพยนตร์แอนิเมชัน
ภาพยนตร์แอนิเมชันของดิสนีย์
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2483
ภาพยนตร์จินตนิมิตเพลงอเมริกัน
นาก (แก้ความกำกวม)

"นาก" อาจหมายถึง:
นาก - ชื่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมหลายชนิดในวงศ์ Lutrinae เป็นสัตว์ที่หากินในน้ำและว่ายน้ำได้อย่างคล่องแคล่วมาก
นาก - โลหะผสมชนิดหนึ่ง เกิดจากการผสมของทองคำ เงิน และทองแดง มีสีออกเงินด้าน และเรียกสีอย่างนั้นว่า สีนาก ด้วย
== ดูเพิ่ม ==
แม่นาค หรือ แม่นาคพระโขนง
นาค พญานาค บางครั้งอาจสะกดว่า นาคา หรือ นาคี
นางนาก ภาพยนตร์ไทยกำกับโดย นนทรีย์ นิมิบุตร
นากหญ้า สัตว์ฟันแทะ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Myocastor coypus
การแก้ความกำกวม
พระเจ้ากุสตาฟที่ 1 แห่งสวีเดน

พระเจ้ากุสตาฟที่ 1 แห่งสวีเดน (12 พฤษภาคม พ.ศ. 2039 - 29 กันยายน พ.ศ. 2103)
== อ้างอิง ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2039
พระมหากษัตริย์สวีเดน
พระมหากษัตริย์ฟินแลนด์
เวสต์มินสเตอร์

เวสท์มินส์เตอร์ (Westminster) เป็นย่านในเซนทรอลลอนดอน ส่วนหนึ่งของนครเวสท์มินส์เตอร์ ครอบคุลมพื้นที่ตั้งแต่แม่น้ำเทมส์ ถึงถนนออกซฟอร์ด เป็นที่ตั้งของสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย เช่น พระราชวังเวสท์มินส์เตอร์, พระราชวังบัคคิงฮัม, เวสท์มินส์เตอร์แอบบี, อาสนวิหารเวสท์มินส์เตอร์ และพื้นที่ส่วนใหญ่ของย่านค้าขายและบันเทิง เวสท์เอนด์
ชื่อ เวสท์มินส์เตอร์ (Westmynstre) มาจากคำเรียกที่ไม่ทางการของโบสถ์แอบบี และที่ดินในพระองค์ที่เซนต์ปีเตอร์ (ซึ่งคือเวสท์มินส์เตอร์แอบบี) ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันตก (West) ของนครลอนดอน (จนกระทั่งในสมัยการรีฟอร์ม เคยมีพื้นที่ชื่อ อีสท์มินส์เตอร์ ใกล้กับหอคอยลอนดอนในด้านอีสท์เอนด์) แอบบีนี้สร้างขึ้นตั้งแต่ราวศตวรรษที่ 7 ถึง 10 แต่ต่อมาได้กลายมาเป็นสถานที่สำคัญแห่งรัฐภายหลังการบูรณะโดยเอ็ดเวิร์ดผู้พิชิตในศตวรรษที่ 11
==อ้างอิง==
ย่านในลอนดอน
นครเวสต์มินสเตอร์
สมเด็จพระเจ้าออสการ์ที่ 2 แห่งสวีเดน

สมเด็จพระเจ้าออสการ์ที่ 2 แห่งสวีเดน (21 มกราคม ค.ศ. 1829 - 8 ธันวาคม ค.ศ. 1907) เป็นพระมหากษัตริย์ตั้งแต่วันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1872 ทรงสละราชสมบัติจากการเป็นกษัตริย์แห่งนอร์เวย์เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1905 และทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งสวีเดนเมื่อวันเดียวกันกับการเป็นพระมหากษัตริย์แห่งนอร์เวย์ พระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1907 รวมพระชนมพรรษาได้ 78 ปี ทรงดำรงตำแหน่งตามฐานันดรดังนี้ เป็นพระราชปนัดดาบุญธรรมของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 เเห่งฝรั่งเศส
สมเด็จเจ้าฟ้าชายดยุกแห่งออสเตอร์กอตแลนด์
สมเด็จเจ้าฟ้าชายมกุฎราชกุมารแห่งสวีเดนและนอร์เวย์
พระมหากษัตริย์แห่งสวีเดนและนอร์เวย์
พระมหากษัตริย์แห่งสวีเดน
== พระราชโอรส ==
สมเด็จพระราชาธิบดีแห่งสวีเดนและนอร์เวย์มีพระราชโอรสทั้งสิ้น 4 พระองค์ดังต่อไปนี้
สมเด็จพระเจ้ากุสตาฟที่ 5 แห่งสวีเดน (16 มิถุนายน ค.ศ. 1858 - 29 ตุลาคม ค.ศ. 1950) เมื่อแรกประสูติทรงดำรงตำแหน่งเป็น ดยุกแห่งวาร์มแลนด์ ทรงขึ้นครองราชสมบัติแทนพระราชบิดาเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1907 เมื่อพระชนมายุ 49 พรรษา
เจ้าชายออสการ์ ดยุกแห่งกอตลันด์ (หรือ เคานท์ ออสการ์ เบอร์นาดอตต์แห่งวิสเบิร์ก) (15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1859 - 4 ตุลาคม ค.ศ. 1953)
เจ้าชายคาร์ล ดยุกแห่งเวสเตร์เกิตลันด์ (27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1861 - 24 ตุลาคม ค.ศ. 1951)
เจ้าชายยูจีน ดยุกแห่งนาร์ก (1 สิงหาคม ค.ศ. 1865 - 17 สิงหาคม ค.ศ. 1947)
อ
ราชวงศ์เบอร์นาดอตต์
ไนต์ออฟเดอะการ์เตอร์
พระมหากษัตริย์นอร์เวย์
จักรพรรดิจินไท่จง

thumb
สมเด็จพระจักรพรรดิจินไท่จง (ค.ศ.1075 - 1135) จักรพรรดิองค์ที่2แห่งราชวงศ์จิน ประสูติเมื่อปี ค.ศ.1075 (พ.ศ. 1618) มีพระนามเดิมว่า หว่านเอี๋ยน อู่ฉีไม (Wanyan Wuqimai) (金太宗完颜晟，名 吴乞买)เป็นพระราชอนุชาในจักรพรรดิจินไท่จู่เมื่อพระเชษฐาสวรรคตในปี ค.ศ. 1123 (พ.ศ. 1666) พระองค์จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา  ทรงพระนามว่าจักรพรรดิจินไท่จง
ในปีที่ 4 ของรัชกาล ตรงกับ ค.ศ. 1127 (พ.ศ. 1670) พระองค์ได้ทรงนำกองทัพบุกเข้ายึดเมืองไคฟง เมืองหลวงของราชวงศ์ซ่งเหนือได้สำเร็จ  ทำให้ราชวงศ์ซ่งต้องย้ายเมืองหลวงหนีลงใต้ไปที่หลินอัน (เมืองหังโจว มณฑลเจ้อเจียงในปัจจุบัน)
จักรพรรดิจินไท่จงสวรรคตในปี ค.ศ. 1135 (พ.ศ. 1678) พระชนมายุได้ 60 พรรษา  พระราชนัดดาของพระองค์จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิจินซีจง (หว่านเอี๋ยน เหอล่า)
== พระบรมวงศานุวงศ์ ==
พระราชบิดา:หวางเอี๋ยนเหอลี่เป่า(完颜劾里钵)
พระราชมารดา:อี๋เจี่ยนฮองเฮา จากสกุล นาล่าน(翼简皇后拏懒氏)
พระเชษฐา
*จินคังจง หวางเอี๋ยนฮู่หย่าซู๋(金康宗完颜乌雅束)
*จักรพรรดิจินไท่จู่  หวางเอี๋ยนอากูต่า(次子金太祖完颜旻，名 阿骨打)
พระอนุชา
*อ๋องเว๋ย หวางเอี๋ยนหว๋อไต๋(魏王完颜斡带)
*อ๋องเลี้ยว หวางเอี๋ยนเซี๋ยเย่(辽王完颜杲，名 斜也)
*อ๋องเว๋ย หวางเอี๋ยนหว๋อไซ๋(卫王完颜斡赛)
*อ๋องลู่ หวางเอี๋ยนหว๋อเจ่อ(鲁王完颜斡者)
*อ๋องฮ๋าน หวางเอี๋ยนอู่กู๋ไน่(汉王完颜乌故乃)
*อ๋องลู่ หวางเอี๋ยนตูมู่(鲁王完颜阇母)
*อ๋องอี๋ หวางเอี๋ยนช้าล๋า(沂王完颜查剌)
*อ๋องยุ๋น หวางเอี๋ยนอู่ตัวปู่(郓王完颜昂，名 吾都补)
ฮองเฮา พระสนม และพระโอรส
*ฉินเหรินฮองเอาจากสกุลต้างกั่ว(钦仁皇后唐括氏)
**องค์ชายใหญ่ อ๋องซ๋งกั้ว หวางเอี๋ยนซงป้าน(长子宋国王完颜宗磐，名 蒲鲁虎)
**อ๋องบิน หวางเอี๋ยนซงกู๋(豳王完颜宗固，名 胡鲁)
**อ๋องไต๋ หวางเอี๋ยนซงย่า(代王完颜宗雅，名 斛鲁补)
**อ๋องซุ่ หวางเอี๋ยนซงชุ๋น(徐王完颜宗顺，名 阿鲁带)
**องค์ชายสี่ อ๋องยู้ หวางเอี๋ยนซงเว่ย(四子虞王完颜宗伟，名 阿鲁补)
**องค์ชายสาม อ๋องเต้ง หวางเอี๋ยนซงอิง(三子滕王完颜宗英，名 斛沙虎)
**อ๋องเซีย หวางเอี๋ยนซงอี๋(薛王完颜宗懿，名 阿邻)
**อ๋องหย้วน หวางเอี๋ยนซงเปิ่น(原王完颜宗本，名 阿鲁)
**อ๋องอี๋ หวางเอี๋ยนกู๋หล่าน(翼王完颜鹘懒)
**อ๋องเฟิง หวางเอี๋ยนซงเม่ย(丰王完颜宗美，名 胡里甲)
**อ๋องหยุ่น หวางเอี๋ยนเชินทู่เมิ้น(郓王完颜神土门)
**อ๋องฮั๋ว หวางเอี๋ยนฮู๋เป๋ยซู๋(霍王完颜斛孛束)
**อ๋องไฉ๋ หวางเอี๋ยนหว๋อเลี๋ยว(蔡王完颜斡烈)
**อ๋องบี๋ หวางเอี๋ยนซงเจ้อ(毕王完颜宗哲，名 鹘沙)
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1618
ไท่จง
ภูมิภาคของประเทศอังกฤษ

ภาคของอังกฤษ (Regions of England) เป็นเขตการปกครองท้องถิ่นระดับบนสุดของรัฐบาลท้องถิ่นในอังกฤษ (Local government in England)  ยกเว้นลอนดอนที่มีระบบการปกครองเป็นของตนเอง ภาคการปกครองของอังกฤษก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1994 และในปัจจุบันแบ่งเป็น 9 ภาค
:# เกรเทอร์ลอนดอน (Greater London)
:# อีสต์ออฟอิงแลนด์ (East of England)
:# นอร์ทอีสต์อิงแลนด์ (North East England)
:# เซาท์อีสต์อิงแลนด์ (South East England)
:# นอร์ทเวสต์อิงแลนด์ (North West England)
:# เซาท์เวสต์อิงแลนด์ (South West England)
:# อีสต์มิดแลนส์ (East Midlands)
:# เวสต์มิดแลนส์ (West Midlands)
:# ยอร์กเชอร์และฮัมเบอร์ (Yorkshire and the Humber)
== ดูเพิ่ม ==
สหราชอาณาจักร
หน่วยการบริหารของประเทศอังกฤษ
*
เตียวเหลียง (ราชวงศ์ฮั่นตะวันตก)

เตียวเหลียง หรือ จางเหลียง (Zhang Liang; 张亮; พินอิน: Zhāng liàng อ่านว่า จางเลี่ยง; ? - 189 ปีก่อน ค.ศ.) ชื่อรอง จื่อฟาง (子房) เป็นนักยุทธศาสตร์ทางการทหารและขุนนางชาวจีน ที่มีชีวิตอยู่ในสมัย ราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ตอนต้น เขายังเป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งใน วีรบุรุษทั้งสามแห่งราชวงศ์ฮั่นตอนต้น (漢初三傑) ร่วมกับ หาน ซิ่น (韓信) และ เซียว เหอ (蕭何) เตียงเหลียงมีส่วนอย่างมากในการสถาปนาราชวงศ์ฮั่น ภายหลังเขาถึงแก่กรรม เขาได้รับเกียรติให้มียศหลังมรณกรรมเป็น เหวินเฉิงโหว โดย จักรพรรดิฮั่นเฉียนเฉ่า เตียวเหลียงปรากฏใน ตารางรายชื่อของวีรบุรุษผู้ไร้เทียมทาน โดย จิน กู่เหลียง
เชื่อกันว่า เตียวเหลียงได้รับคัมภีร์พิชัยสงครามที่ตกทอดมาจากเจียง ไท่กง หรือเจียง จื่อหยาง ที่ปรึกษาและเสนาธิการคนสำคัญอีกคนหนึ่งในยุคราชวงศ์โจวตอนต้น และในประวัติศาสตร์จีน จึงทำให้เตียวเหลียงวางแผนไม่เคยผิดพลาด
ซือหม่า เชียน นักบันทึกประวัติศาสตร์ในยุคจีนโบราณได้บันทึกถึงเตียวเหลียงเอาไว้ว่า "เมื่อถึงคราวที่พระเจ้าฮั่นโกโจเผชิญปัญหาหนักหนาถึงขนาดคอขาดบาดตาย เตียวเหลียงผู้นี้ก็มักจะเป็นคนที่ช่วยพระองค์ให้รอดพ้นจากเรื่องเหล่านั้นเสมอ"
นอกจากนี้แล้ว เตียวเหลียงยังได้รับการกล่าวขานอีกว่า เป็นบุรุษที่มีใบหน้าสวยราวกับอิสตรีคนหนึ่งในประวัติศาสตร์จีน ผู้คนมักจะเข้าใจผิดอยู่บ่อยครั้งว่าเป็นอิสตรี
ในวรรณกรรมสามก๊ก นอกจากขวันต๋ง, งักเย (เล่ออี้) และเจียง จื่อหยาง แล้ว ความสามารถของขงเบ้งที่ทั้งชีซี ผู้เป็นสหาย และสุมาเต็กโช ผู้เป็นอาจารย์มักจะกล่าวเปรียบเปรยนั้น เตียวเหลียงก็เป็นอีกผู้หนึ่งที่มักถูกหยิบยกไปเทียบเคียงกับขงเบ้ง โดยระบุว่า "หนึ่งในนั้นคือเกงสง (เจียง จื่อหยาง) ผู้วางฐานรากของราชวงศ์โจวอย่างแน่นหนาเป็นเวลาแปดร้อยปีและคนอื่น ๆ เตียวเหลียงที่ทำให้ราชวงศ์ฮั่นรุ่งโรจน์เป็นเวลาสี่ร้อยปี"
เตียวเหลียงถึงแก่อสัญกรรรมเมื่อ 189 ปีก่อน ค.ศ. (พ.ศ. 354)
==อ้างอิง==
ขุนนางสมัยราชวงศ์ฮั่น
บุคคลในยุคราชวงศ์ฮั่น
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1250

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1250 (ทางแยกเข้าท่าโป่งแดง) เป็นทางหลวงแผ่นดินภายในเขตอำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ระยะทาง 2.3 กิโลเมตร เป็นถนนสายสั้นที่แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 108 (ถนนเชียงใหม่-ฮอด-แม่ฮ่องสอน) ไปยังพื้นที่การท่องเที่ยวริมฝั่งแม่น้ำปายด้านทิศใต้ของตัวเมือง บริเวณหมู่บ้านท่าโป่งแดง
เส้นทางนี้แม้มีระยะทางสั้น แต่สามารถเชื่อมต่อกับทางหลวงชนบทได้หลายเส้นทาง ได้แก่ ทางหลวงชนบท มส.4012 (บ้านท่าโป่งแดง-บ้านห้วยเสือเฒ่า) ซึ่งเป็นเส้นทางต่อเนื่องจากสะพานแม่น้ำปาย ผ่านเรือนประทับแรมโป่งแดง ไปสิ้นสุดที่บ้านห้วยเสือเฒ่า (หมู่บ้านชาวกะเหรี่ยงคอยาว ที่นักท่องเที่ยวสามารถเข้าถึงได้สะดวกที่สุด) บริเวณชายแดนไทย-พม่า (รัฐกะยา) หรือเชื่อมต่อด้วยถนนเลียบแม่น้ำจากบ้านท่าโป่งแดง ถัดลงมายังบ้านห้วยเดื่อ และบรรจบกับทางหลวงชนบทสายบ้านแม่สะกึด-น้ำเพียงดิน ไปสิ้นสุดเส้นทาง ณ จุดผ่อนปรนการค้าชายแดนไทย-พม่า ที่บ้านน้ำเพียงดิน
นอกจากนี้ ทั้งบ้านท่าโป่งแดงและบ้านห้วยเดื่อ ที่โครงข่ายถนนตัดผ่าน ยังเป็นจุดที่มีท่าเรือหางยาวให้บริการนักท่องเที่ยวที่ต้องการล่องแม่น้ำปาย ไปชมวิถีชีวิตชาวกะเหรี่ยงคอยาวบ้านห้วยปูแกง เที่ยวชมถ้ำน้ำเพียงดิน และวนอุทยานผาหินตั้ง ก่อนสิ้นสุดการเดินทางที่บ้านน้ำเพียงดิน
== รายละเอียดของเส้นทาง ==
เป็นถนนผิวลาดยางขนาด 2 ช่องจราจร ไป-กลับ ในพื้นที่ตำบลผาบ่อง อำเภอเมืองฯ จังหวัดแม่ฮ่องสอน แยกจากหลักกิโลเมตรที่ 265.4268 ของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 108 (ถนนเชียงใหม่-แม่ฮ่องสอน) ด้านซ้ายทาง (มุ่งหน้าตัวเมือง) ที่สามแยกประตูเมืองแม่ฮ่องสอนทิศใต้ ผ่านบ้านท่าโป่งแดง แล้วทอดข้ามแม่น้ำปายระยะทาง 186 เมตร ไปสิ้นสุดที่คอสะพานฝั่งขวาของแม่น้ำ โดยมีเส้นทางต่อเนื่องกับทางหลวงชนบท มส.4012 (บ้านท่าโป่งแดง-บ้านห้วยเสือเฒ่า) และมีแยกถนนผิวคอนกรีตเลียบแม่น้ำปายไปยังบ้านห้วยเดื่อ
== ประวัติการก่อสร้างเส้นทาง ==
เดิมเส้นทางนี้เป็นทางลำลองผิวลูกรัง กว้าง 3-4 เมตร ตัดผ่านพื้นที่ป่า ใช้สำหรับเข้าหมู่บ้านและโรงเรียนท่าโป่งแดง ต่อมาในปีงบประมาณ พ.ศ. 2523 กรมทางหลวงได้สำรวจวางแนวเส้นทางใหม่เพื่อเป็นทางเข้าสู่พระตำหนัก (เรือนประทับแรมโป่งแดง) มีการก่อสร้างทางและสะพานเบลี่ข้ามแม่น้ำปายเมื่อปี พ.ศ. 2523 ลาดยางเมื่อปี พ.ศ. 2524 มีการปรับปรุงพื้นผิวและภูมิทัศน์อีกครั้งในช่วงปี พ.ศ. 2544-2545 กระทั่งปี พ.ศ. 2546 จึงได้โอนพื้นที่บริเวณปากทางระยะทาง 220.5 เมตร ให้แก่เทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน เพื่อก่อสร้างซุ้มประตูเมือง
==แยกที่สำคัญ==
สามแยกประตูเมืองทางทิศใต้
สามแยกเลี่ยงเมืองแม่ฮ่องสอน ตัดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 108 (เลี่ยงเมือง)
สามแยกไม้แงะ เชื่อมต่อกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 108 ที่วัดไม้แงะ
สามแยกท่าโป่งแดง ตัดกับถนน บ.ท่าโป่งแดง-บ.ห้วยเดื่อ บริเวณก่อนถึงสะพานข้ามแม่น้ำปาย
== อ้างอิง ==
1250
4-1250
ถนนในจังหวัดแม่ฮ่องสอน
หาน ซิ่น

หาน ซิ่น (; เสียชีวิต 196 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นขุนศึกซึ่งรับใช้หลิว ปัง (劉邦) ในช่วงสงครามฉู่–ฮั่น (楚漢戰爭) และมีส่วนสำคัญในการก่อตั้งราชวงศ์ฮั่น
เขาเป็นที่จดจำในฐานะแม่ทัพผู้ปราดเปรื่อง เลื่องลือกลยุทธ์ วิธีการบางอย่างของเขาเป็นที่มาของสำนวนจีนหลายสำนวน นอกจากนี้ เขา พร้อมด้วยจาง เลี่ยง (张亮) และเซียว เหอ (蕭何) ได้รับยกย่องเป็น "สามวีรบุรุษต้นยุคฮั่น" (漢初三傑)
หลิว ปัง ตอบแทนเขาโดยตั้งเขาเป็นฉีหวัง (齊王; "เจ้าฉี") ปกครองรัฐฉี (齊国) เมื่อ 203 ปีก่อนคริสตกาล ครั้นปีถัดมา ก็ตั้งเขาเป็นฉู่หวัง (楚王; "เจ้าฉู่") ปกครองรัฐฉู่ (楚国) แต่หลิว ปัง หวั่นเกรงที่เขามีอิทธิพลมากขึ้นทุกวัน จึงค่อย ๆ ลดทอนอำนาจเขา จนปลาย 202 ปีก่อนคริสตกาล ก็ถอดเขาจากตำแหน่ง "หวัง" (王; "เจ้า") ลงเป็นขุนนางตำแหน่ง "โหว" (侯) บรรดาศักดิ์ "หฺวายอินโหว" (淮陰侯) ต่อมาใน 196 ปีก่อนคริสตกาล เขาถูกกล่าวหาว่า คิดกบฏ และถูกลวงมาฆ่าทิ้งตามพระเสาวนีย์ของจักรพรรดินีลฺหวี่ (呂后)
บุคคลที่ยังไม่ทราบปีที่เกิด
หวัง
บุคคลในสงครามฉู่–ฮั่น
ขุนพลราชวงศ์ฮั่นจากเจียงซู
นักการเมืองราชวงศ์ฮั่นจากเจียงซู
ชาวเจียงซูซึ่งถูกประหารชีวิต
บุคคลซึ่งถูกราชวงศ์ฮั่นประหารด้วยการตัดศีรษะ
บุคคลราชวงศ์ฮั่นซึ่งถูกประหารชีวิต
การประหารชีวิตเมื่อ 200 ปีก่อนคริสตกาล
ผู้ถูกประหารชีวิตทั้งตระกูล
ฮั่นเกาจู่
บุคคลจากหฺวายอาน
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1194

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1194 (แม่สะเรียง-แม่สามแลบ) เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร ขึ้นเขาเป็นบางช่วงมีระยะทางทั้งหมด 26 กิโลเมตร เริ่มต้นจากสะพานข้ามแม่น้ำยวม และสิ้นสุดที่ศาลาชมทิวทัศน์แม่น้ำสาละวิน เป็นถนนลาดยางตลอดสาย
== แยกที่สำคัญ ==
แยกทุ่งแล้ง
แยกแม่สามแลบ
== ดูเพิ่ม ==
อุทยานแห่งชาติสาละวิน
1194
4-1194
1194
เซียว เหอ

เซียว เหอ (, ? - 193 ปีก่อน ค.ศ.) เป็นขุนนางจีนในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตกตอนต้น เขารับใช้ หลิว ปัง (จักรพรรดิฮั่นเกาจู่) ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ฮั่น ในระหว่างการจลาจลต่อต้าน ราชวงศ์ฉิน และต่อสู้เคียงข้างหลิวใน สงครามฉู่-ฮั่น กับคู่แข่งของหลิว เซี่ยง อวี่ ภายหลังการก่อตั้งราชวงศ์ฮั่น เซียว เหอ กลายเป็น อัครมหาเสนาบดี และดำรงตำแหน่งไปจนเขาถึงแก่กรรม สำหรับผลงานของเขา เขายังเป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งใน วีรบุรุษทั้งสามแห่งราชวงศ์ฮั่นตอนต้น (漢初三傑) ร่วมกับ หาน ซิ่น และ เตียวเหลียง
เซี่ยวเหอถึงแก่อสัญกรรมในปีที่ 2 ในรัชกาลฮั่นฮุ่ยตี้ เมื่อ พ.ศ. 351
ขุนนางสมัยราชวงศ์ฮั่น
ขุนนางจีน
บุคคลในยุคราชวงศ์ฮั่น
อัครมหาเสนาบดีจีน
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1270

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1270 [แยกทางหลวงหมายเลข 108 (กองลอย)-แม่แฮใต้] เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร โดยเริ่มต้นจากบ้านกองลอย อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่หรือเริ่มต้นจาก ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 108 ที่บริเวณกิโลเมตรที่ 55 และสิ้นสุดที่บ้านแม่โถ อำเภอแม่ลาน้อย จังหวัดแม่ฮ่องสอน
==ทางแยกที่สำคัญ==
แยกกองลอย
== ดูเพิ่ม ==
อุทยานแห่งชาติแม่โถ
1270
4-1270
ถนนในจังหวัดแม่ฮ่องสอน
ถนนในจังหวัดเชียงใหม่
กรุซ การ์บาฆัล

กรุซ การ์บาฆัล (Cruz Carbajal) อดีตนักมวยสากลชาวเม็กซิกัน เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ที่เมืองเบรากรุซ ประเทศเม็กซิโก มีศักดิ์เป็นน้องชายของนักมวยอดีตแชมป์โลกชื่อดัง ไมเคิล คาร์บาฮาล มีสถิติการชกทั้งหมด 47 ครั้ง ชนะ 29 (น็อก 25) เสมอ 2 แพ้ 16
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์เม็กซิโกรุ่นแบนตัมเวท (2544)
แชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท WBO
* ชิง 15 มีนาคม 2545 ชนะน็อค เมาริซิโอ มาร์ติเนซ ยก 9 ที่ เม็กซิโก
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 27 กันยายน 2545 ชนะน็อค แดนนี่ โรเมโร ยก 4 ที่ สหรัฐอเมริกา
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 4 ตุลาคม 2546 ชนะน็อค เกราร์โด เอสปิโนซา ยก 8 ที่ สหรัฐอเมริกา
* เสียแชมป์ 7 พฤษภาคม 2547 แพ้คะแนน รัตนชัย ส.วรพิน ที่ นครราชสีมา
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท WBU เมื่อ 17 พฤศจิกายน 2539 แพ้คะแนน เลห์โลโฮโนโล เลดวาบา ที่ แอฟริกาใต้
* ชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBF เมื่อ 7 มีนาคม 2540 แพ้น็อค แซมซั่น กระทิงแดงยิม ยก 4 ที่ เลย
* ชิงแชมป์ WBC Continental Americas รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 19 กรกฎาคม 2540 แพ้คะแนน เซอร์จิโอ มิญัน ที่ เม็กซิโก
* ชิงแชมป์ WBO NABO รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 5 ธันวาคม 2540 แพ้คะแนน เนสเตอร์ การ์ซา ที่เม็กซิโก
* ชิงแชมป์ NABF เฉพาะกาลเมื่อ 4 ธันวาคม 2542 แพ้คะแนน ฟรานซิสโก เมเตโอส ที่ เม็กซิโก
* ชิงแชมป์ WBO NABO และ NABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 10 พฤศจิกายน 2550 แพ้คะแนน โอลิเวียร์ ลอนต์ชิ ที่ แคนาดา
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com  
นักมวยสากลชาวเม็กซิโก
แชมป์โลก WBO
บุคคลจากเบรากรุซ
ฆิลเบร์โต โรมัน

ฆิลเบร์โต โรมัน ซัลดาญญา (Gilberto Román Saldaña) อดีตนักมวยสากลชาวเม็กซิกัน เป็นแชมป์โลกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท (115 ปอนด์) ของสภามวยโลก (WBC) 2 สมัย ได้ชื่อว่าเป็นนักมวยในรุ่น 115 ปอนด์ที่เก่งกาจที่สุดในโลกคนหนึ่งเทียบเท่ากับ เขาทราย แกแล็คซี่ เมื่อสมัยที่ทั้งคู่ยังชกมวยอยู่ แต่ทั้งคู่ไม่ได้มีโอกาสชกเพื่อพิสูจน์ฝีมือกัน โดยก่อนที่จะชกมวยสากลอาชีพ โรมันเคยชกมวยสากลสมัครเล่นในทีมชาติเม็กซิโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 มาก่อน โดยตกรอบ 3 ในรุ่นฟลายเวท (51 กิโลกรัม)
โรมันเกิดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2504 ที่เมืองเมฆิกาลิ รัฐบาฮากาลิฟอร์เนีย  เสียชีวิตเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2533 ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ รวมอายุได้ 29 ปี มีสถิติการชกทั้งหมด 61 ครั้ง ชนะ 54 (น็อก 35) เสมอ 1 แพ้ 6
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์โลก WBC รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท (สมัยแรก)
* ชิง 30 มีนาคม 2529 ชนะคะแนน จิโร วาตานาเบะ ที่ ญี่ปุ่น
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 15 พฤษภาคม 2529 ชนะคะแนน เอดการ์ โอมาร์ มอนเซร์รัต ที ฝรั่งเศส
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 18 กรกฎาคม 2529 ชนะคะแนน รูเบน โอสบัลโด กอนโดริ ที่ อาร์เจนตินา
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 30 สิงหาคม 2529 เสมอกับ ซานโตส เบนิกโน ลาซิอา ที่ อาร์เจนตินา
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 19 ธันวาคม 2529 ชนะคะแนน ก้องธรณี พยัคฆ์อรุณ ที่ อินดอร์ สเตเดียม หัวหมาก กทม.
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 31 มกราคม 2430 ชนะน็อค อันตอยเน มอนเตโร ยก 9 ที่ ฝรั่งเศส
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 6, 20 มีนาคม 2530 ชนะคะแนน แฟรงก์ เซเดโน ที่ เม็กซิโก
* เสียแชมป์ 16 พฤษภาคม 2530 แพ้น็อค ซานโตส เบนิกโน ลาซิอา ยก 11 ที่ ฝรั่งเศส
แชมป์โลก WBC รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท (สมัยที่ 2)
* ชิง 8 เมษายน 2531 ชนะคะแนน ซูการ์ เบบี โรฮัส ที่ สหรัฐ
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 9 กรกฎาคม 2531 ชนะน็อค โยชิยูกิ อูชิดะ ยก 5 ที่ ญี่ปุ่น
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 4 กันยายน 2531 ชนะคะแนน คิโยชิ ฮาทานากะ ที่ ญี่ปุ่น
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 7 พฤศจิกายน 2531 ชนะคะแนน ชูการ์ เบบี โรฮัส ที่ สหรัฐ
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4, 5 มิถุนายน 2532 ชนะคะแนน ฆวน การาโซ ที่ สหรัฐ
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 5, 12 กันยายน 2532 ชนะคะแนน ซานโตส เบนิกโน ลาซิอา ที่ สหรัฐ
* เสียแชมป์ 7 พฤศจิกายน 2532 แพ้คะแนน นานา คอนาดู ที่ เม็กซิโก
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท เมื่อ 9 มิถุนายน 2533 แพ้อาร์ทีดี มุน ซ็อง-กิล ยก 8 ที่ เกาหลีใต้
== อ้างอิง ==
นักมวยสากลชาวเม็กซิโก
แชมป์โลก WBC
เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางถนน
บุคคลจากเมฮิกาลิ
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1285

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1285 [แยกทางหลวงหมายเลข 1095 (ทุ่งมะส้าน)-ห้วยผึ้ง] เป็นทางหลวงแผ่นดินในพื้นที่ตำบลห้วยผา อำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ระยะทาง 15 กิโลเมตร แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 (ถนนแม่มาลัย-ปาย) เข้าสู่หมู่บ้านในพื้นที่ชายแดนไทย-พม่า (รัฐฉาน) จนสิ้นสุดเส้นทางที่บ้านห้วยผึ้ง
ปัจจุบันเส้นทางนี้ได้มีการก่อสร้างทางหลวงชนบทเพิ่มเติม เพื่อต่อขยายเส้นทางจากบ้านห้วยผึ้ง ผ่านพื้นที่อุทยานแห่งชาติถ้ำปลา-น้ำตกผาเสื่อไปยังจุดผ่อนปรนบ้านห้วยผึ้ง ที่ชายแดนประเทศพม่า บริเวณเขตเมืองปั่น ในแขวงลอยแหลม รัฐฉาน ซึ่งได้เปิดตลาดร่องแห้งเป็นตลาดนัดการค้าชายแดนอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ถือเป็นช่องทางการค้าชายแดนที่สำคัญ 1 ใน 2 แห่งของจังหวัดแม่ฮ่องสอน นอกเหนือจากจุดผ่อนปรนบ้านห้วยต้นนุ่นในอำเภอขุนยวม ที่ชายแดนไทย-พม่า รัฐกะยา คาดว่าทางหลวงสายบ้านห้วยผึ้งรวมถึงส่วนต่อขยายนี้จะมีบทบาทต่อการค้าชายแดนผ่านรัฐฉานมากขึ้นในอนาคต โดยเฉพาะการขนส่งวัสดุก่อสร้าง เนื่องจากจุดผ่อนปรนแห่งนี้อยู่ห่างจากกรุงเนปยีดอ เมืองหลวงใหม่ของพม่าประมาณ 240 กิโลเมตรเท่านั้น
== รายละเอียดของเส้นทาง ==
เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร ไป-กลับ ระยะทาง 15.000 กิโลเมตร ผิวทางลาดยาง อยู่ในความดูแลของแขวงการทางแม่ฮ่องสอน สำนักทางหลวงที่ 1 (เชียงใหม่) กรมทางหลวง เส้นทางแยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 บริเวณกิโลเมตรที่ 188.125 ด้านขวาทาง (มุ่งหน้าตัวเมืองแม่ฮ่องสอน) ที่หมู่บ้านห้วยผา ใกล้กับถ้ำปลา (ที่ทำการอุทยานแห่งชาติถ้ำปลา-น้ำตกผาเสื่อ) เลียบฝั่งซ้ายของลำน้ำแม่สะงี ผ่านบ้านทุ่งมะส้าน บ้านนาปลาจาด บ้านทุ่งคาหาร ไปสิ้นสุดเส้นทางที่บ้านห้วยผึ้ง 
== ประวัติการก่อสร้างเส้นทาง ==
เดิมเส้นทางนี้เป็นทางดิน กว้างประมาณ 3-4 เมตร เป็นเส้นทางของจังหวัดแม่ฮ่องสอน ต่อมากรมทางหลวงได้รับมาดำเนินการก่อสร้างตามโครงการพระราชดำริเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528 จนแล้วเสร็จในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2529 และรับเป็นทางบำรุงของกรมทางหลวงเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2529 มีสภาพเป็นทางลูกรังและลาดยางบางช่วง คันทางกว้าง 6 เมตร ในภายหลังได้มีการลาดยางเพิ่มเติมเป็นตอน ๆ ในช่วงปี พ.ศ. 2537-2541 จนเป็นผิวลาดยางตลอดทั้งเส้นทาง 
== ทางแยกที่สำคัญ ==
สามแยกทุ่งมะส้าน ตัดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095
== ดูเพิ่ม ==
อุทยานแห่งชาติถ้ำปลา-น้ำตกผาเสื่อ
จุดผ่อนปรนบ้านห้วยผึ้ง
== อ้างอิง ==
1285
4-1285
ถนนในจังหวัดแม่ฮ่องสอน
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1226

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1226 [แยกทางหลวงหมายเลข 1095 (แม่ละนา)-ปางคาม] เป็นทางหลวงแผ่นดินภายในเขตอำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน ระยะทาง 24.793 กิโลเมตร เป็นเส้นทางที่แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 (ถนนแม่มาลัย-ปาย) ไปยังหมู่บ้านหลายแห่งในพื้นที่ชายแดนไทย-พม่า (รัฐฉาน) และสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญของจังหวัดแม่ฮ่องสอน คือ ถ้ำแม่ละนา
== รายละเอียดของเส้นทาง ==
เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร ไป-กลับ แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 (ถนนแม่มาลัย-ปาย) ที่หลักกิโลเมตรที่ 152.275 ด้านขวาทาง (จากแม่มาลัยมุ่งหน้าปาย) ที่ตำบลนาปู่ป้อม ผ่านบ้านแม่ละนา และสิ้นสุดที่บ้านปางคาม ในพื้นที่ตำบลปางมะผ้า อำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน ลักษณะเส้นทางช่วงต้นเป็นผิวลาดยาง ช่วงถัดมาเป็นผิวคอนกรีตสลับลูกรัง โดยมีแนวเส้นทางบางช่วงเลียบชายแดนไทย-พม่า
== ประวัติการก่อสร้างเส้นทาง ==
ช่วงที่ 1 (ทางหลวง 1095-บ้านแม่ละนา) ระยะทาง 6 กิโลเมตร
เดิมเส้นทางนี้เป็นทางคนเดินและม้าต่าง ต่อมาทางจังหวัดแม่ฮ่องสอนมีบัญชาให้อยู่ในความดูแลของกรมทางหลวง เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 เพื่อเป็นเส้นทางเข้าหมู่บ้านแม่ละนา ต่อมามีการก่อสร้างและรับมอบเป็นทางบำรุงของกรมทางหลวงเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2529 และได้ปรับปรุงเป็นผิวลาดยางสลับกับผิวลูกรังในช่วงปี พ.ศ. 2539-2541
ช่วงที่ 2 (บ้านแม่ละนา-บ้านปางคาม) ระยะทาง 21.350 กิโลเมตร
เป็นเส้นทางที่กรมทางหลวงได้รับมอบจากกองบัญชาการทหารสูงสุดเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2534 ได้ปรับปรุงเป็นผิวลาดยางสลับกับผิวลูกรังในช่วงปี พ.ศ. 2543-2545
==แยกที่สำคัญ==
แยกนาปู่ป้อม
== อ้างอิง ==
==ดูเพิ่ม==
ถ้ำแม่ละนา
กลุ่มถ้ำแม่ละนา
1226
4-1226
ถนนในจังหวัดแม่ฮ่องสอน
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1265

ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1265 [แยกทางหลวงหมายเลข 1095 (ปาย)-วัดจันทร์] เป็นทางหลวงสายหลักที่ใช้สำหรับเดินทางเข้าสู่หมู่บ้านวัดจันทร์ และศูนย์พัฒนาโครงการหลวงวัดจันทร์ อำเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่ โดยเชื่อมต่อจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 (แม่มาลัย-ปาย-แม่ฮ่องสอน) ที่อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน
==รายละเอียดของเส้นทาง==
เส้นทางนี้อยู่ในการดูแลของแขวงทางหลวงแม่ฮ่องสอน สำนักงานทางหลวงที่ 1 (เชียงใหม่) กรมทางหลวง เริ่มต้นจากแยกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 (ถนนแม่มาลัย-ปาย) กิโลเมตรที่ 85+225 ด้านซ้ายทาง (จากแม่มาลัย) ที่บ้านแม่ปิง ตำบลแม่ฮี้ อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน เลียบไปตามริมฝั่งห้วยแม่ยะและแม่น้ำปาย ผ่านบ้านเมืองแปง ศูนย์พัฒนาโครงการหลวงวัดจันทร์ ข้ามแม่น้ำแม่แจ่ม และสิ้นสุดที่หมู่บ้านวัดจันทร์ ตำบลบ้านจันทร์ อำเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่ ที่แยกตัดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1349 (สะเมิง-วัดจันทร์) รวมระยะทาง 43.619 กิโลเมตร เส้นทางเป็นถนนลาดยางขนาด 2 ช่องจราจรตลอดสาย กว้าง 7.00 เมตร เขตทางกว้างข้างละ 20.00 เมตร
==ประวัติการก่อสร้างเส้นทาง==
แนวเส้นทางสายนี้ เดิมเป็นทางลำลองของเหมืองแร่มหาลานนาและทางเดินเท้าเข้าสู่หมู่บ้านวัดจันทร์ อำเภอแม่แจ่ม (เดิม) จังหวัดเชียงใหม่ ความกว้าง 2.5 เมตร กรมทางหลวงได้เริ่มก่อสร้างโดยขยายคันทางเดิมและปรับปรุงช่วงที่ลาดชันในปี พ.ศ. 2523-2524 จากนั้นได้ปรับปรุงเส้นทางช่วง 12 กิโลเมตรแรกเป็นผิวทางลูกรังในปี พ.ศ. 2526 และได้เร่งดำเนินการก่อสร้างผิวทางลูกรังในส่วนที่เหลือเพื่อสนับสนุนศูนย์พัฒนาโครงการหลวงวัดจันทร์เมื่อปี พ.ศ. 2527 แต่เนื่องจากกำลังคนและเครื่องจักรไม่พอ ทางแขวงการทางแม่ฮ่องสอนจึงดำเนินการจากกิโลเมตรที่ 12 ถึง 28 และศูนย์สร้างทางลำปางดำเนินการตั้งแต่กิโลเมตรที่ 28 เป็นต้นไป จากนั้นในปี พ.ศ. 2528 จึงได้ตัดลาดเชิงเขาแก้ความลาดชันเป็นแห่งๆ ในช่วง 28 กิโลเมตรแรก และได้รับมอบเส้นทางช่วงกิโลเมตรที่ 0 ถึง 26+931 เป็นทางบำรุงเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2528 ในภายหลังมีการปรับปรุงเส้นทางเป็นระยะๆ ในช่วงปี พ.ศ. 2539-2545 จนกระทั่งการปรับปรุงล่าสุด ทำให้เส้นทางนี้เป็นถนนลาดยางตลอดสายเมื่อปี พ.ศ. 2550
==รายชื่อทางแยก==
แยกแม่ปิง
แยกวัดจันทร์
==สถานที่สำคัญบนเส้นทาง==
น้ำพุร้อนเมืองแปง
หน่วยพิทักษ์ป่าแม่สา
อ่างเก็บน้ำห้วยจันทร์ และอ่างเก็บน้ำห้วยอ้อ
ศูนย์พัฒนาโครงการหลวงวัดจันทร์ องค์การอุตสาหกรรมป่าไม้
หมู่บ้านวัดจันทร์
==ดูเพิ่ม==
อำเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่
==อ้างอิง==
1265
4-1265
ถนนในจังหวัดแม่ฮ่องสอน
ถนนในจังหวัดเชียงใหม่