pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เข็มกลัดตรึง

เข็มกลัดตรึง หรือ เข็มกลัดฟิบิวลา (Fibula แปลว่า “กลัดติด” ) เป็นเข็มกลัดประดับโบราณ (brooch) ภาษาละติน “fibulae” มีความหมายเฉพาะว่าเป็นเข็มกลัดแบบโรมัน แต่ต่อมาความหมายของคำนี้ก็กว้างขึ้นจนครอบคลุมเข็มกลัดจากยุคโบราณทั้งหมด และ จากยุคกลางตอนต้น เข็มกลัดตรึงไม่เหมือนกับเข็มกลัดสมัยใหม่ที่ไม่แต่จะเป็นเครื่องตกแต่งเท่านั้นแต่ยังมีประโยชน์ใช้สอยที่รวมทั้งตรึงเสื้อผ้าให้ติดตัว ที่รวมทั้งเสื้อคลุมปล่อยชาย (cloak) เข็มกลัดฟิบิวลามาแทนที่เข็มกลัดตรงที่คล้ายไม้กลัดที่ใช้ในการเหน็บเสื้อผ้าในยุคหิน และ ยุคสำริด ต่อมาในยุคกลางเข็มกลัดฟิบิวลาก็มาแทนที่ด้วยกระดุม แต่เข็มกลัด (safety-pin) ที่แปลงมาจากเข็มกลัดฟิบิวลาก็ยังใช้สอยกันจนกระทั่งทุกวันนี้
== อ้างอิง ==
Yarwood, Doreen (1986). The Encyclopedia of World Costume. Bonanza Books. ISBN 0-517-61943-1
== ดูเพิ่ม  ==
เข็มกลัดประดับ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Beck, Heinrich, et al.  Fibel und Fibeltracht.  (Excerpt from the Reallexikon der Germanischen Altertumskunde.)  Walter de Gruyter, Berlin, 2000.
Binding, Ulrike.  Band 16: Studien zu den figürlichen Fibeln der Frühlatenzeit.  Rudolf Habelt, Bonn, 1993.
Blinkenberg, Chr.  [Lindiaka V] Fibules grecques et orientales.  Bianco Lunos Bogtrykkeri, Kobenhavn, 1926.
Bohme, Astrid.  Die Fibeln der Kastelle Saalburg und Zugmantel in Saalburg Jahrbuch, XXIX, 1973.
Dudley, Dorothy.  Excavations on Nor'Nour in the Isles of Scilly, 1962-6 in The Archaeological Journal, CXXIV, 1967. (includes the description of over 250 Roman fibulae found at the site)
Fauduet, Isabelle.  Fibules preromaines, romaines, et mérovingiennes du musée du Louvre.  Presses de l'école normale supérieure, Paris, 1999.
Gergova, Diana.  Früh- und ältereisenzeitliche Fibeln in Bulgarien.  C.H. Beck, Munchen, 1987.
Glogovic, Dunja.  Fibeln im kroatischen Küstengebiet.  Franz Steiner Verlag, Stuttgart, 2003.
Hattatt, Richard.  A Visual catalogue of Richard Hattatt's Ancient Brooches.  Oxbow Books, Oxford, 2000.
Jobst, Werner.  Die römischen Fibeln aus Lauriacum.  Wimmer, Linz, 1975.
MacGregor, Arthur.  Ashmolean Museum Oxford: A Summary catalogue of the Continental Archaeological Collections.  BAR 674, Oxford, 1997.
Mills, Nigel.  Celtic and Roman Artefacts.  Buxton Press, Derbyshire, 2000.
Smith, R.A.  British Museum Guide to Early Iron Age Antiquities: 1925.  Anglia Publishing, Ipswich, 1994.
Soupault, Vanessa.  Les éléments métalliques du costume masculin dans les provinces romaines de la mer Noire. IIIe-IVe s. ap. J.-C.  BAR 1167, Archaeopress, Oxford, 2003.
สิ่งประดิษฐ์และการประดิษฐ์
เครื่องประดับ
เครื่องแต่งกายสมัยโรมัน
เครื่องรัดตรึง
ประวัติศาสตร์เครื่องแต่งกายของยุโรป
โบราณวัตถุ
เข็มกลัดประดับ

เข็มกลัดประดับ (Brooch หรือ broach) หรือในสมัยโบราณเรียกว่า “เข็มกลัดตรึง” หรือ “เข็มกลัดฟิบิวลา” เป็นเครื่องประดับที่ทำด้วยอัญมณีที่ออกแบบเพื่อใช้ติดประดับเสื้อผ้า เข็มกลัดประดับมักจะทำด้วยโลหะที่มักจะเป็นเงิน หรือ ทอง แต่บางครั้งก็ทำด้วยสำริดหรือวัสดุอื่น เข็มกลัดประดับมักจะแตกแต่งด้วยเครื่องเคลือบหรืออัญมณี บางครั้งก็จะใช้สอยในการตกแต่งเท่านั้น หรือบางครั้งก็จะมีประโยชน์ใช้สอยด้วยเช่นใช้ในการตรึงเสื้อผ้าให้ติดตัว หรือ หรือสำหรับเสื้อคลุมปล่อยชาย (cloak)
เข็มกลัดประดับแรกที่สุดมาจากยุคสำริด แต่เพราะลักษณะของเข็มกลัดประดับมักจะเปลี่ยนแปลงไปตามแฟชันทำให้กลายเป็นเครื่องมืออย่างหนึ่งในการใช้ระบุยุคสมัยในประวัติศาสตร์
== อ้างอิง ==
Hellenic Ministry of Culture: Katie Demakopoulou, "Bronze Age Jewellry in Greece" 
== ดูเพิ่ม ==
เข็มกลัดตรึง
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เครื่องรัดตรึง
เครื่องประดับ
เครื่องแต่งกาย
ซัลซา

ซัลซา (Salsa) มีรากศัพท์มาจากภาษาสเปน ออกเสียงแบบภาษาสเปนว่า [ˈsalsa] และออกเสียงแบบภาษาอังกฤษสำเนียงอเมริกันว่า [sɑːlsə] สามารถหมายถึง
ซัลซา (ซอส)  ซอสปรุงรส ใช้ในอาหารเม็กซิโก สเปน อิตาลี ลาตินอเมริกา  มีส่วนผสมของซอสมะเขือเทศและเครื่องเทศ
ซัลซา (แนวดนตรี) ดนตรีที่มีจังหวะแบบคิวบา มีถิ่นกำเนิดจากประเทศคิวบาในช่วงทศวรรษ 1960-1970
ซัลซา (การเต้นรำ) รูปแบบการเต้นรำ มีถิ่นกำเนิดจากประเทศคิวบา
แผงประดับหน้าอก

แผงประดับหน้าอก (Stomacher) เป็นแผ่นสามเหลี่ยมที่ใช้ปิดด้านหน้าของเครื่องแต่งกายสตรีหรือเสื้อรัดรูป แผงประดับหน้าอกอาจจะทำด้วยกระดูกที่เป็นส่วนหนึ่งเครื่องรัดลำตัว (corset) หรืออาจจะใช้ปิดด้านหน้าของเครื่องรัดลำตัว  แผงประดับหน้าอกเป็นเพียงเครื่องประดับที่ใช้เย็บติดกับเสื้อหรือกลัดให้อยู่กับที่ หรือยึดกับตัวเสื้อด้วยลูกไม้ของเสื้อตัวใน หรืออาจจะเป็นชิ้นหรือชุดเครื่องประดับที่ทำด้วยอัญมณี เพื่อตกแต่งเสื้อผ้าท่อนบน
==ประวัติ==
ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 และ 16 ทั้งชายและหญิงสวมแผงประดับหน้าอกที่มักจะเรียกว่า  “placard” หรือ “placket” กับเสื้อที่เปิดด้านหน้า
ต่อมาการใช้นิยมกันเป็นพักๆ ตลอดเวลาระหว่าง คริสต์ศตวรรษที่ 17 และ 18 ตามทรงและการตกแต่งที่ต่างกันไปทั้งในยุโรปและทวีปอเมริกาเหนือ
ตั้งแต่ราวค.ศ. 1740 เสื้อผ้าหรือเสื้อรัดรูปก็มักสวมอย่างเผยแผงประดับหน้าอกที่ปิดหน้าร่างกายท่อนบนตั้งแต่คอจนมาถึงเอว หรือบางครั้งก็อาจจะเลยต่ำกว่าเอวลงมา ลูกไม้ของเสื้อรัดรูปก็จะสานกลับไปกลับมาเพื่อรัดแผงประดับหน้าอกไว้ให้อยู่กับที่ และในที่สุดลูกไม้สานก็วิวัฒนาการมาเป็นริบบินตกแต่งหน้าแผง
แผงประดับหน้าอกมักจะเป็นงานปัก หรือตรึงด้วยไข่มุกและอัญมณีมีค่าต่างๆ แผงอาจจะทำด้วยผ้าชิ้นเดียวกับที่ใช้ทำตัวเสื้อ หรือ อาจจะเป็นผ้าที่มีสีตัดกับตัวเสื้อ ขึ้นอยู่กับสมัย แผงอาจจะมาหยุดลงที่เอว หรือต่ำกว่า เมื่อมาถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ก็อาจจะยาวถึง 10 นิ้วต่ำจากเอว ซึ่งทำให้ผู้สวมนั่งไม่ลง
ความลึกของคอเสื้อก็อาจจะใช้เป็นเครื่องจำกัดความยาวของแผงประดับหน้าอก ซึ่งมีอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่งระหว่างรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศสที่ทางราชสำนักนิยมสวมแผงประดับหน้าอกต่ำกว่าหน้าอกที่ตกแต่งด้วยเครื่องสำอาง ที่อยู่ภายใต้ผ้าลินนินใสที่เป็นระบายที่เรียกว่า “Fichu” แต่ความนิยมอันนี้ก็มีได้มีผู้ทำตาม
==ระเบียงภาพ==
ไฟล์:Anthonis van Dyck 021.jpg|แผงประดับราวคริสต์ทศวรรษ 1630
ไฟล์:Alexander Roslin 031.jpg|เสื้อเปิดด้านหน้าที่เผยให้เห็นแผงประดับ
ไฟล์:Elizabeth I (Armada Portrait).jpg|แผงประดับด้วยริบบินและไข่มุกที่ยาวเลยบั้นพระองค์ลงมามาก
ไฟล์:Adel im Wandel354.jpg|แผงประดับด้วยริบบินของคอเสื้อที่ค่อนข้างลึก
ไฟล์:Boucher Marquise de Pompadour 1756.jpg|แผงประดับของมาดามปอมปาดัวร์
== อ้างอิง ==
Embroidered stomacher 
Arnold, Janet:  Queen Elizabeth's Wardrobe Unlock'd, W S Maney and Son Ltd, Leeds 1988. ISBN 0-901286-20-6
Arnold, Janet: Patterns of Fashion: the cut and construction of clothes for men and women 1560-1620, Macmillan 1985. Revised edition 1986. (ISBN 0-89676-083-9)
Ashelford, Jane: The Art of Dress: Clothing and Society 1500-1914, Abrams, 1996. ISBN 0-8109-6317-5
Baumgarten, Linda: What Clothes Reveal: The Language of Clothing in Colonial and Federal America, Yale University Press, 2002.  ISBN 0-300-09580-5
Cunnington, C.Willett and Phillis Emily Cunnington: Handbook of English Costume in the Eighteenth Century. London: Faber, 1972.
Payne, Blanche: History of Costume from the Ancient Egyptians to the Twentieth Century, Harper & Row, 1965. No ISBN for this edition; ASIN B0006BMNFS
Ribeiro, Aileen: Dress in Eighteenth Century Europe 1715-1789, Yale University Press, 2002, ISBN 0-300-09151-6
== ดูเพิ่ม  ==
เครื่องแต่งกาย
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ประวัติศาสตร์เครื่องแต่งกายของยุโรป
เวกบอร์ด

เวกบอร์ด (Wakeboarding) เป็นกีฬาบนผิวน้ำที่โต้บนผิวน้ำโดยใช้อุปกรณ์เวกบอร์ด กีฬานี้พัฒนามาจากการเล่นสกีบนผิวน้ำ การเล่นสโนว์บอร์ด และเทคนิคการโต้คลื่น โดยจะมีเรือลากเคเบิลเวกบอร์ด โดยทั่วไปลากด้วยความเร็ว 18-24 ไมล์/ชั่วโมง ขึ้นอยู่กับสภาพน้ำ ขนาดเรือ น้ำหนักผู้เล่น และความถนัดในการขับขี่ของผู้ขับ
กีฬาทางน้ำ
ตอกา

ตอกา (toga) เป็นเครื่องแต่งกายที่มีลักษณะเป็นเอกลักษณ์ของโรมันโบราณ ที่เป็นผืนผ้าที่มีความยาวราว 20 ฟุต หรือ 6 เมตรที่ใช้พันรอบตัวและมักจะพันทับทิวนิก ตอกาตามปกติแล้วจะทำด้วยขนแกะ และทิวนิกชั้นในจะเป็นลินิน หลังจากศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราช ตอกาก็จะใช้เฉพาะบุรุษ และโดยผู้ที่เป็นพลเมืองโรมันเท่านั้นที่จะได้รับอนุญาตให้สวมได้ หลังจากนั้นแล้วสตรีก็จะแต่งตัวด้วยสตอลา
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
สตอลา
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
How to make a toga - a step by step guide
Lots of Toga Costume Ideas
How to make a toga
Make a Toga out of a Bedsheet
Clothing for Men in Ancient Rome 
William Smith's A Dictionary of Greek and Roman Antiquities on the toga
How to make a toga by Ron Turner
เสื้อคลุม
เครื่องแต่งกายสมัยโรมัน
โปโลน้ำ

โปโลน้ำ (Water polo) เป็นกีฬาทางน้ำประเภททีม ทีมหนึ่งประกอบด้วยผู้เล่น 6 คน และผู้รักษาประตูอีก 1 คน ผู้แข่งขันต้องพยายามทำคะแนนจากฝ่ายตรงข้ามให้มากที่สุด การเล่นจะมีองค์ประกอบทั้งการว่ายน้ำ ผู้เล่นจะโยนลูกบอลเข้าไปทำประตูในฝ่ายตรงกันข้าม กีฬาโปโลน้ำจะมีความคล้ายคลึงกับกีฬาแฮนด์บอลเป็นอย่างมาก
โดยตำแหน่งของผู้เล่นทั้ง 6 คนเแบ่งดังนี้
กองหน้า
# สเตย์ (ตัวที่อยู่ตรงกลาง)
# ปีกซ้าย
# ปีกขวา
กองหลัง
# เซนเตอร์
# แบกซ้าย
# แบกขวา
ไฟล์:NewWaterPoloBall.JPG|ลูกบอลโปโลน้ำแบบใหม่
ไฟล์:Water polo-2.jpg|ผู้รักษาประตู
ไฟล์:USC Waterpolo Player.jpg|โปโลน้ำชาย
ไฟล์:Test Five AU vs GBR 0389.JPG|โปโลน้ำหญิง
กีฬาทางน้ำ
กีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน
 
กีฬาที่มีต้นกำเนิดในสหราชอาณาจักร
กีฬาที่มีต้นกำเนิดในประเทศอังกฤษ
กีฬาที่มีต้นกำเนิดในประเทศสกอตแลนด์
สตอลา

สตอลา (stola)  เป็นเครื่องแต่งกายของสตรีโรมันโบราณที่คู่กับตอกาที่สวมโดยบุรุษ เดิมสตรีก็สวมตอกา แต่เมื่อมาถึงศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราช ตอกาก็สวมโดยบุรุษเท่านั้น และสตรีหันไปแต่งตัวด้วยสตอลา ในช่วงนี้ถือกันว่าการสวมตอกาเป็นสิ่งที่น่าละอายสำหรับสตรี เพราะการสวมใส่เครื่องแต่งกายบุรุษถูกนำไปเกี่ยวข้องกับการเป็นโสเภณีหรือการมีชู้
สตอลาเป็นเสื้อจับกลีบที่ยาวที่ใช้สวมทับทิวนิก บางครั้งก็อาจจะคาดรัดให้อยู่กับตัวด้วยสาย และแขนก็อาจจะเป็นส่วนหนึ่งของสตอลาเอง หรือเป็นส่วนหนึ่งของทูนิคชั้นในก็ได้ สตอลามักจะคาดรอบเอวด้วยริบบิน และมักจะสวมร่วมกับผ้าที่มีลักษณะคล้ายผ้าคลุมไหล่ยาวที่เรียกว่า "ปัลลา" สตอลาใช้กันมาจนถึงไบแซนไทน์
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
ตอกา
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Stola (article in Smith's Dictionary of Greek and Roman Antiquities)
How to make a stola 
เครื่องแต่งกายสมัยไบแซนไทน์
เครื่องแต่งกายสมัยโรมัน
เสื้อคลุม
สร้อยเข็มขัด

สร้อยเข็มขัด (Chatelaine) เป็นสร้อยที่ห้อยจากเข็มขัดหรือเข็มกลัดที่สวมไว้ที่เอว ที่มีโซ่ห้อยลงมาหลายเส้น แต่ละเส้นก็จะแขวนอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่ใช้ในบ้านที่รวมทั้งตระไกร, นาฬิกา, กุญแจ และ ตราประจำบ้าน และ อื่น ๆ
สร้อยเข็มขัดมักจะสวมโดยผู้ดูแลบ้านในคริสต์ศตวรรษที่ 19 สตรีแองโกล-แซ็กซอนที่ทราบได้จากหลักฐานการฝัง
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ประวัติศาสตร์เครื่องแต่งกายของยุโรป
เครื่องแต่งกาย
เครื่องประดับ
เลนา เมเยอร์-ลันดรุท

เลนา เมเยอร์-ลันดรุท (Lena Meyer-Landrut) เกิดเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1991, หรือใช้ชื่อว่า เลนา เป็นนักร้องชาวเยอรมัน เธอเป็นตัวแทนเยอรมนีในการประกวดเพลงยูโรวิชัน ในปี 2010 ณ เทเลนอร์ อารีนา เขตฟอเนบุ เมืองแบรุม  ประเทศนอร์เวย์ โดยเธอสามารถนำเพลง "Satellite" ชนะในการแข่งขัน ด้วยคะแนน 246 คะแนนในรอบตัดสินเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ทางด้านอันดับเพลง เธอสร้างสถิติมีเพลงเปิดตัวติดชาร์ต 3 เพลงในท็อป 5 บนเยอรมันซิงเกิลส์ชาร์ต  ซิงเกิล "Satellite" เปิดตัวที่อันดับ 1 ในเยอรมนีและได้รับแผ่นเสียงทองคำ 3 แผ่น ในเดือนพฤษภาคม 2010 เธออกผลงานอัลบั้มแรกชุด My Cassette Player ที่เปิดตัวที่อันดับ 1 บนเยอรมันอัลบั้มส์ชาร์ต
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Profile  at Eurovision.ndr.de 
Profile at Unser-Star-fuer-Oslo.de 
Videos of Meyer-Landrut's performances at Unser-Star-fuer-Oslo.de 
Video of Meyer-Landrut's performances at the Eurovision Song Contest 2010 
นักร้องเยอรมัน
ผู้ชนะการประกวดเพลงยูโรวิชัน
บุคคลจากฮันโนเฟอร์
ลิม จุงเคือน

ลิม จุงเคือน  (Jung-Keun Lim) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อ 27 กันยายน พ.ศ. 2507 สถิติการชก 17 ครั้ง ชนะ 12 (น็อค 4) แพ้ 5
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์เกาหลีใต้รุ่นไลท์ฟลายเวท (2532)
แชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวท
* ชิง 22 ตุลาคม 2532 ชนะน็อค เด่น ชูวัฒนะ ยก 10 ที่ เกาหลีใต้
* ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 25 มีนาคม 2533 ชนะน็อค มาซาโตะ ทานากะ ยก 4 ที่ ญี่ปุ่น
* สละแชมป์
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 23 กรกฎาคม 2533 แพ้น็อค ฮุมเบอร์โต กอนซาเลซ ยก 5 ที่ สหรัฐ
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้
แชมป์มวยสากลประเทศเกาหลีใต้
แชมป์ OPBF
มาซากาซุ ซูงาวาระ

มาซากาซุ ซูงาวาระ  นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2517 ที่เมืองนาโงยะ สถิติการชก 29 ครั้ง ชนะ 22 ครั้ง (น็อก 11 ครั้ง) แพ้ 3 ครั้ง และเสมอ 4 ครั้ง
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
* ชิง 20 กุมภาพันธ์ 2548 ชนะคะแนน ยาซูโอะ คูนิมิ ที่ ญี่ปุ่น
* เสียแชมป์ 26 มิถุนายน 2548 แพ้น็อค เวทย์ ศักดิ์เมืองแกลง ยก 3 ที่ ญี่ปุ่น
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น
แชมป์ OPBF
บุคคลจากนาโงยะ
บ้านเลขที่ 10 ถนนดาวนิง

บ้านเลขที่ 10 ถนนดาวนิง (10 Downing Street) ในลอนดอน หรือที่รู้จักกันทั่วไปในสหราชอาณาจักรว่า บ้านเลขที่ 10 เป็นที่พำนักและสำนักงานอย่างเป็นทางการของขุนคลังเอก (First Lord of the Treasury) ตั้งอยู่บนถนนดาวนิงในนครเวสต์มินสเตอร์ และยังเป็นสำนักงานใหญ่ของรัฐบาลสหราชอาณาจักร อีกทั้งยังเป็นที่พำนักของนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร ผู้ซึ่งปัจจุบันได้ถือว่าดำรงตำแหน่งขุนคลังเอกแห่งราชสมบัติไปด้วย
บ้านเลขที่ 10 ถนนดาวนิงถือว่าเป็นสถานที่ที่โด่งดังทั้งในสหราชอาณาจักรเองและในโลก ตัวอาคารมีอายุเกือบ 300 ปี ภายในมีห้องประมาณ 100 ห้องชั้นสามเป็นที่พักอาศัยส่วนตัวและมีห้องครัวอยู่ชั้นแรกของอาคาร ชั้นอื่น ๆ เป็นทั้งสำนักงาน, ห้องประชุม, ห้องรับแขก, ห้องนั่งเล่นและห้องทานอาหาร ที่ซึ่งนายกรัฐมนตรีได้พบปะและสังสรรค์กับบรรดาแขกผู้มีเกียรติและเหล่ารัฐมนตรีในคณะรัฐบาล ซึ่งบางครั้งรวมถึงผู้นำต่างประเทศและพระราชวงศ์ นอกจากนี้ยังมีสนามภายในอาคารและมีสวนขนาดครึ่งเอเคอร์อยู่ด้านหลัง บ้านเลขที่ 10 ตั้งอยู่ติดกับสวนสาธารณะเซนต์เจมส์ ใกล้กับพระราชวังเวสต์มินสเตอร์, อาคารรัฐสภาและพระราชวังบักกิงแฮม ซึ่งเป็นที่ประทับของ พระมหากษัตริย์ และเชื้อพระวงศ์พระองค์อื่น ๆ
แต่เดิมบ้านเลขที่ 10 มีอาคาร 3 หลัง ในปี พ.ศ. 2275 สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 2 พระราชทานอาคารหลังนี้ให้แก่ โรเบิร์ต วอลโพล สำหรับเป็นสำนักของขุนคลังเอก ไม่ใช่ของตัววอลโพลเอง ซึ่งต่อมาวอลโพลได้มอบหมายให้เจ้าพนักงานวิลเลียม เคนต์ เชื่อมอาคารทั้งสามหลังเข้าด้วยกัน จึงทำให้มีขนาดใหญ่ขึ้นและกลายมาเป็น บ้านเลขที่ 10 ถนนดาวนิง ในปัจจุบัน อย่างไรก็ดี จุดประสงค์ให้อาคารหลังนี้เป็นที่พำนักอย่างเป็นทางการของนายกรัฐมนตรีก็มิได้ลุล่วงในทันที ทั้ง ๆ ที่ขนาดอันใหญ่โตและความสะดวกสบายใกล้กับรัฐสภา นายกรัฐมนนตรีคนแรก ๆ จำนวนน้อยเท่านั้นที่เคยพำนักอยู่ที่นี่ ต่อมาจากค่าดูแลรักษาที่สูงลิบ, ความเพิกเฉยต่ออาคารและการเสื่อมโทรมลงตามกาลเวลา ทำให้อาคารหลังนี้ถูกรื้อถอนหลายต่อหลายครั้ง
อย่างไรก็ดีบ้านเลขที่ 10 ก็ยังคงรอดผ่านเหตุการณ์สำคัญ ๆ ในประวัติศาสตร์อังกฤษมาได้ ในปี พ.ศ. 2528 มาร์กาเรต แทตเชอร์ นายกรัฐมนตรีในขณะนั้นได้กล่าวไว้ว่า
"บ้านเลขที่ 10 ได้กลายมาเป็นอัญมณีอันล้ำค่าในมรดกของชาติเรา"
== ดูเพิ่ม ==
ลาร์รี่ (แมว)
== อ้างอิง ==
สิ่งก่อสร้างในนครเวสต์มินสเตอร์
ทำเนียบนายกรัฐมนตรี
สามย่าน (ภาพยนตร์)

สามย่าน เป็นภาพยนตร์ไทยแนวตลก ออกฉายเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 กำกับโดยภูพิงค์ พังสะอาด, ยุทธเลิศ สิปปภาค, เจริญพร อ่อนละม้าย นำแสดงโดย เกียรติศักดิ์ อุดมนาค, โก๊ะตี๋ อารามบอย, อี๊ด โปงลางสะออน, ทองภูมิ สิริพิพัฒน์, ปิยา พงศ์กุลภา, ปานวาด เหมมณี, ค่อม ชวนชื่น, ลูลู่ตี๋ โปงลางสะออน, ลาล่า โปงลางสะออน, ปฏิญญา ควรตระกูล, อังเคิล อดิเรก, เห็ดเผาะ เชิญยิ้ม เป็นภาพยนตร์เปิดตัวของค่ายหนัง ค่าย ฟิล์ม อาร์ อัส ในเครืออาร์เอส
==นักแสดงนำ==
ทองภูมิ  สิริพิพัฒน์  รับบท  บิ๊ก
เกียรติศักดิ์ อุดมนาค รับบท หอย
ปิยา พงศ์กุลภา รับบท เป้ย
ปานวาด เหมมณี รับบท ตุ๊กกี้
ค่อม ชวนชื่น รับบท น้าค่อม
โก๊ะตี๋ อารามบอย รับบท โก๊ะตี๋
สมพงศ์ คุนาประถม รับบท แอนดี้
ดวงฤดี บุญบำรุง รับบท ผู้จัดการกองถ่าย
ขวัญนภา เรืองศรี รับบท ผู้ดูแลกิจการกองถ่าย
ปฏิญญา ควรตระกูล รับบท ป๋าต๊อบ
โซเฟีย ลา รับบท เจ๊เกี๊ยว
อดิเรก วัฏลีลา รับบท ตำรวจ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ภาพยนตร์ไทย
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2553
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย พิง ลำพระเพลิง
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย ยุทธเลิศ สิปปภาค
ภาพยนตร์โดยอาร์เอสฟิล์ม
รัฐตลัซกาลา

รัฐตลัซกาลา (Tlaxcala) เป็นหนึ่งใน 31 รัฐของประเทศเม็กซิโก ตั้งอยู่ทางตะวันออก ช่วงกลางของประเทศ อยู่ติดกับรัฐปวยบลา รัฐอิดัลโก รัฐเมฮิโก เป็นรัฐที่มีขนาดเล็กที่สุด หรือเพียง 0.2% ของดินแดนในประเทศ ชื่อของรัฐนั้นตั้งขึ้นตามชื่อของเมืองหลวงของรัฐ คือเมืองตลัซกาลา
เศรษฐกิจของรัฐโดยมาก ขึ้นอยู่กับทางด้านเกษตรกรรม อุตสาหกรรมอย่างย่อมและการท่องเที่ยว สถานที่ท่องเที่ยวคือ ของรัฐตลัซกาลา เมืองสำคัญแต่โบราณ เช่นที่ กากัซตลา (Cacaxtla) และสิ่งก่อสร้างยุคอาณานิคมรอบ ๆ เมืองตลัซกาลา
== อ้างอิง ==
ตลัซกาลา
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2400
รัฐตลัซกาลา
ศิลปะและสถาปัตยกรรมสมัยก่อนโรมาเนสก์

ศิลปะและสถาปัตยกรรมสมัยก่อนโรมาเนสก์ (Pre-Romanesque art and architecture) เป็นสมัยศิลปะยุโรปตะวันตกที่รุ่งเรืองไม่ก็ในช่วงการเริ่มการก่อตั้งราชอาณาจักรเมรอแว็งเฌียงเมื่อราว ค.ศ. 500 หรือจากสมัยฟื้นฟูศิลปะวิทยาในการอแล็งเฌียงเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 ไปจนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 11 ของสมัยศิลปะโรมาเนสก์ คำว่า "สมัยก่อนโรมาเนสก์" โดยทั่วไปแล้วใช้ในภาษาอังกฤษเท่านั้นเมื่อกล่าวถึงสถาปัตยกรรมและมหาประติมากรรม แต่ในบทความนี้จะกล่าวถึงศิลปะแขนงอื่นแต่เพียงสั้น ๆ
หัวใจสำคัญของสมัยศิลปะและสถาปัตยกรรมสมัยก่อนโรมาเนสก์คือการนำเข้าและการรับลักษณะศิลปะของเมดิเตอเรเนียนคลาสสิกและศิลปะคริสเตียนเข้ามาในศิลปะเจอร์มานิกที่ทำให้เกิดศิลปะลักษณะใหม่ขึ้น และในที่สุดก็วิวัฒนาการขึ้นเป็นศิลปะโรมาเนสก์ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ต่อมา
ในกรอบของศิลปะสมัยกลาง ศิลปะและสถาปัตยกรรมสมัยก่อนโรมาเนสก์ตามมาจากศิลปะสมัยการโยกย้ายถิ่นฐานของ "อนารยชน" ซึ่งได้แก่ ศิลปะไฮเบอร์โน-แซ็กซอนในหมู่เกาะอังกฤษและศิลปะเมรอแว็งเฌียงบนแผ่นดินใหญ่ยุโรป
== อ้างอิง ==
Joachim E. Gaehde (1989). "Pre-Romanesque Art". Dictionary of the Middle Ages. ISBN 0-684-18276-9
Jacques Fontaine (1995) L'art pré-roman hispanique, Nuit des temps, Editions zodiaque ISBN 2-736-90215-7
== ดูเพิ่ม  ==
ศิลปะสมัยกลาง
ประวัติศาสตร์ยุโรป
ศิลปะตะวันตก
ศิลปะโรมาเนสก์
ศิลปะไฮเบอร์โน-แซ็กซอน
หนังสือวิจิตร
ศิลปะการอแล็งเฌียง
ศิลปะสมัยการโยกย้ายถิ่นฐาน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
El Portal del Arte Románico Visigothic, Mozarabe and Romanesque art in Spain. 
Preromanesque art of Croatia. 
ศิลปะสมัยกลาง
ศิลปะตะวันตก
สถาปัตยกรรมตะวันตก
ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม
สถาปัตยกรรมสมัยกลาง
ซิโนซอรอปเทอริกซ์

ซิโนซอรอปเทอริกซ์ (Sinosauropteryx ) เป็นไดโนเสาร์เทอโรพอดชนิดหนึ่ง มีชีวิตอยู่เมื่อ 120 ล้านปีก่อน  ไดโนเสาร์ชนิดนี้ผู้เชี่ยวชาญหลายคนคิดว่าเป็นตัวเชื่อมระหว่างไดโนเสาร์กับนก มันเป็นหนึ่งในพวกเทอโรพอดที่มีขน แต่ขนของมันยังไม่ค่อยเหมือนนกยังเป็นคนที่ใช้สำหรับให้ความอบอุ่นหรือขนอ่อน ตอนที่ฟอสซิลของมันค้นพบลักษณะของมันอยู่ในท่าคดตัวเหมือนกำลังบิน เทอโรพอดชนิดนี้มีลักษณะเด่นคือมีหางที่ยาวออกมา ซึ่งคาดว่าน่าจะมีไว้ถ่วงลำตัว ชื่อของมันมีความหมายว่าบิดานกแห่งจีน ฟอสซิลของมันค้นพบครั้งแรกในปีค.ศ. 1996 โดยเห๋อตุน ถือเป็นการค้นพบเทอโรพอดมีขนตัวแรกของจีน นอกจากนี้มันยังมีญาติอย่าง คอมซอกนาทัส อีกด้วย
== ลักษณะ ==

ซิโนซอรอปเทอริกซ์เป็นหนึ่งใน เทอโรพอดขนาดเล็กที่สุด มีขนาดความยาวโดยประมาณ 68 ซม. แต่ก็มีการพบขนาดใหญ่ที่สุดวัดได้ 98 ซม. หางมีความยาวมากเมื่อเทียบกับขนาดลำตัว ไซโนซอโรเทอริกซ์แตกต่างจากไดโนเสาร์ขนาดเล็กอื่นๆ กะโหลกศีรษะบนมีขนาดใหญ่กว่ากรามพอสมควร กระดูกแขนมีขนาดสั้นมาก โดยรวม ซิโนซอรอปเทอริกซ์มีกระดูกแขนสั้นกว่า คอมซอกนาทัส ญาติสนิทของมัน นอกจากนี้ ซิโนซอรอปเทอริกซ์ยังมีชิ้นกระดูกสันหลังถึง 64 ชิ้น และมีความยาวหางมากที่สุดเมื่อเทียบสัดส่วนความยาวของลำตัวกับไดโนเสาร์เทอโรพอดอื่นๆ นอกจากนี้มันยังมีมือขนาดใหญ่มาก สำหรับอาวุธขนาดเล็กที่มีกรงเล็บยาวกว่ากระดูกแขนท่อนล่างทั้งหมด
== อาหาร ==
มีตัวอย่าง NIGP 127,587 ของ ซิโนซอรอปเทอริกซ์ถูกเก็บรักษาไว้กับซากจิ้งจก(พร้อมกะโหลก) ในท้องของมันแสดงว่ามันมีอาหารเป็นสัตว์ที่เคลื่อนไหวได้รวดเร็ว อีกทั้งยังพบฟอสซิลกิ่งก่าหลายชนิดในชั้นหินที่พบฟอสซิลของมัน
ไดโนเสาร์ขนนก
รักที่รอคอย

รักที่รอคอย หรือ October Sonata เป็นภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายเมื่อ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2552 โดยเอ็มพิกเจอส์ กำกับโดยสมเกียรติ์ วิทุรานิช ถูกจัดระดับเรตติ้ง ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้ดูทั่วไป  นำแสดงโดย รัชวิน วงศ์วิริยะ , ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ และ พิษณุ นิ่มสกุล มีเรื่องราวเกี่ยวกับสาวโรงงานที่ชื่อ แสงจันทร์ กับหนุ่มซึ่งกำลังจะไปเรียนต่อเมืองนอก รวี ที่บังเอิญพบกันในงานศพของพระเอกชื่อดัง มิตร ชัยบัญชา เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2513 หลังจากนั้นในวันที่ 8 ตุลาคมของทุกปีจึงเป็นวันนัดพบเจอกันที่ บังกะโล แสนมุก โฮเต็ล โดยมีหนุ่มลูกครึ่งจีน ลิ้ม ซึ่งถูกเปรียบเสมือนมือที่สาม ภาพยนตร์เรื่องนี้ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกภาพยนตร์ของชาติ ครั้งที่ 12 ประจำปี 2565 เนื่องในวันอนุรักษ์ภาพยนตร์ไทย เมื่อวันที่ 4 ต.ค. 2565 โดย หอภาพยนตร์ (องค์การมหาชน)
== รางวัลที่ได้รับ ==
รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 18
* ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
* ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (สมเกียรติ์ วิทุรานิช)
* ผู้แสดงสมทบชายยอดเยี่ยม (พิษณุ นิ่มสกุล)
* กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม (ศักดิ์ศิริ จันทรังษี และ วิทยา ชัยมงคล)
* ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม (ไกวัล กุลวัฒโนทัย)
สตาร์เอนเตอร์เทนเมนต์อวอร์ดส 2009 ครั้งที่ 8
* ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม
รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 19
* ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
* ผู้แสดงสมทบชายยอดเยี่ยม (พิษณุ นิ่มสกุล)
* ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม (นพดล เตโช)
* บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (สมเกียรติ์ วิทุรานิช)
== อ้างอิง ==
ภาพยนตร์ไทย
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2552
ภาพยนตร์รัก
ภาพยนตร์ที่กำกับโดย สมเกียรติ์ วิทุรานิช
ก้องเกียรติ โขมศิริ

ก้องเกียรติ โขมศิริ (ชื่อเล่น: โขม) เกิดเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2518 เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนบทภาพยนตร์ และในบางครั้งยังเป็นนักแสดง สำเร็จการศึกษาจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ทำงานเบื้องหลังวงการภาพยนตร์ โดยเป็นคนเขียนบทภาพยนตร์เรื่องต่าง ๆ เช่น บางระจัน , ขุนแผน , 7 ประจัญบาน ภาค 1 และ 2 , ขุนศึก , คนเล่นของ ยังร่วมกำกับและเขียนบท องค์บาก อีกด้วย จนสร้างชื่อกับการเป็นทีมกำกับและเขียนบทใน ลองของ
ได้รับรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 19 สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่อง เฉือน
== ผลงาน ==
=== ผลงานกำกับ ===
==== ภาพยนตร์ ====
ลองของ (2548)
ไชยา (2550)
ลองของ 2 (2551)
เฉือน (2552)
หลุดสี่หลุด (2554) ตอน “ร้านของขวัญเพื่อคนที่คุณเกลียด”
อันธพาล (2555)
กาฝาก (ภาพยนตร์สั้น) (2555)
Take Me Home : สุขสันต์วันกลับบ้าน (2559)
ขุนพันธ์ (2559)
ขุนพันธ์ 2 (2561)
ขุนแผนฟ้าฟื้น (2562)
ขุนพันธ์ 3 (2566)
==== ละคร ====
ตะวันตัดบูรพา ช่องวัน (2558)
ชีวิตเพื่อฆ่า หัวใจเพื่อเธอ ช่องวัน (2560)
ชายไม่จริงหญิงแท้ ช่องวัน (2560)
ลองของซีรีส์ ช่อง 3 เอชดี (2563)
Let's Fight Ghost คู่ไฟท์ไฝว้ผี ช่องทรูเอเชียนซีรีส์ เอชดี (2564)
Bangkok Breaking มหานครเมืองลวง Netflix (2564)
==== มิวสิควิดีโอ ====
เพลง กินข้าวยัง? ขับร้องโดย สุกฤษฎิ์ วิเศษแก้ว (2558)
=== ผลงานเขียนบท ===
==== ภาพยนตร์ ====
ชุมเสือ แดนสิงห์ ตอน กระตุกติ่งเจ้าพ่อ (2543)
บางระจัน (2543)
7 ประจัญบาน ภาค 1 (2544)
ขุนแผน (2545)
องค์บาก (2546)
ขุนศึก (2546)
คนเล่นของ (2547)
7 ประจันบาน 2 (2548)
ลองของ (2548)
รักจัง (2549)
เปนชู้กับผี (2549)
ไชยา (2550)
รักสยาม เท่าฟ้า (2551)
ลองของ 2 (2551)
โปรแกรมหน้า วิญญาณอาฆาต (2551)
อันธพาล (2555)
กาฝาก (2555)
ขุนพันธ์ (2559)
ขุนพันธ์ 2 (2561)
ขุนพันธ์ 3 (2566)
นาคี 2 (2560)
==== ละคร ====
ตะวันตัดบูรพา (2558) ช่องวัน
ลูกผู้ชายเลือดเดือด (2559) ช่อง 3 เอสดี
A Love To Kill รักซ่อนแค้น (2560) ช่องวัน
เสียดาย (2560) ไลน์ทีวี
=== ผลงานการแสดง ===
==== ภาพยนตร์ ====
อรหันต์ซัมเมอร์ (2551) ...ลอย
ตุ๊กแกรักแป้งมาก (2557) ...เข่ง
บันทึกกรรม ตอน คุณพ่อสามล้อ (2554) ...พ่อ
The Pool นรก 6 เมตร (2561) ... เพื่อนของเดย์ (รับเชิญ)
มนต์รักนักพากษ์ (2566) ทางช่อง Netflix
==== ซิทคอม ====
เป็นต่อ รับบทเป็น คุณประกิต (ตอน ศัตรูที่รัก)
บางรักซอย 9 รับบทเป็น เสี่ยอูฐ
บ้านนี้มีรัก รับบทเป็น นักมวยคู่แข่งของลิงก์
==== ละคร ====
ตะวันตัดบูรพา รับบทเป็น เอเยนต์รายย่อย (รับเชิญ)
แค่เพื่อนครับเพื่อน Bad Buddy Series รับบท ลุงต๋ง
== รางวัล ==
รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 19 สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่อง เฉือน
สยามดาราสตาร์อวอร์ด 2010 สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่อง เฉือน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย
นักแสดงชาวไทย
นักเขียนบทภาพยนตร์ชาวไทย
บุคคลจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
บุคคลจากโรงเรียน ภ.ป.ร. ราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์
บุคคลจากอำเภอพนัสนิคม
วัลเกต

วัลเกต (Vulgate) คือคัมภีร์ไบเบิลที่เขียนเป็นภาษาละตินเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 5 ที่ส่วนใหญ่เป็นผลงานของนักบุญเจอโรมผู้ที่ได้รับคำสั่งจากสมเด็จพระสันตะปาปาดามาซุสที่ 1 ในปี ค.ศ. 382 ให้ปรับปรุงคัมภีร์ไบเบิลภาษาละตินฉบับ “เวตุสลาตีนา” (Vetus Latina) เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ฉบับปรับปรุงนี้ก็เรียกกันว่า “versio vulgata” ที่แปลว่า “ฉบับประชาชน” และในที่สุดก็กลายมาเป็นคัมภีร์ไบเบิลฉบับที่เป็นทางการของคริสตจักรโรมันคาทอลิก
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
คัมภีร์ไบเบิล
พระคัมภีร์คนยาก
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Online Latin Vulgate Bible with parallel Douay-Rheims Bible and Haydock Commentary, Clementine edition, but missing 3 and 4 Esdras and the Prayer of Manasses.
The Latin Vulgate Old Testament Bible with a line for line English translation - very useful for those that are interested in medieval literature, Stuttgart edition, but missing 3 and 4 Esdras, Manasses, Psalm 151, and Loadiceans.
Latin Vulgate with Parallel English Douay-Rheims and King James Version, Stuttgart edition, but missing 3 and 4 Esdras, Manasses, Psalm 151, and Loadiceans.
The Clementine Vulgate, searchable – Version 4.1.6 (2009). Michael Tweedale, et alia. Other installable modules include Weber's Stuttgart Vulgate. Missing 3 and 4 Esdras, Manasses, Psalm 151, and Loadiceans.
Nova Vulgata, from the Vatican
Timeline of Jerome's translations
Stuttgart Vulgate with Apocrypha, but missing Psalm 151, Laodiceans, and most of Daniel
Scans of the Clementine Vulgate, including apocrypha
Vulgate text of Laodiceans including a parallel English translation
Psalmus 151  Latin text
คัมภีร์ไบเบิล
วรรณกรรมภาษาละติน