pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เทศบาลเมืองแม่โจ้

เทศบาลเมืองแม่โจ้ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ตั้งอยู่ในเขตอำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ มีพื้นที่รับผิดชอบประมาณ 19.46 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมบางส่วนของ 3 ตำบล คือ ตำบลหนองหาร ตำบลหนองจ๊อม และตำบลป่าไผ่ จำนวน 15 หมู่บ้าน มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 24,337 คน มีสถาบันอุดมศึกษาทีสำคัญที่ตั้งอยู่ในเขตเทศบาล คือ มหาวิทยาลัยแม่โจ้
== ประวัติ ==
เทศบาลเมืองแม่โจ้ เดิมเป็นสุขาภิบาลแม่โจ้ ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลแม่โจ้เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 และได้รับการยกฐานะจากเทศบาลตำบลเป็นเทศบาลเมืองเมื่อ พ.ศ. 2551 โดยสำนักงานเทศบาลเมืองแม่โจ้ตั้งอยู่ที่ตำบลหนองหาร อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่
== อาณาเขต ==
ทิศเหนือ ติดต่อเทศบาลตำบลหนองหาร อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่
ทิศใต้ ติดต่อกับเทศบาลตำบลหนองจ๊อม และเทศบาลตำบลสันทรายหลวง อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่
ทิศตะวันออก ติดต่อเทศบาลตำบลหนองหาร และเทศบาลตำบลป่าไผ่ อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่
ทิศตะวันตก ติดต่อเทศบาลตำบลเหมืองแก้ว อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่
== เขตการปกครอง ==
ครอบคลุมบางส่วนของ 3 ตำบล คือ ตำบลหนองหาร ตำบลหนองจ๊อม และตำบลป่าไผ่ จำนวน 15 หมู่บ้าน ได้แก่
ตำบลหนองหาร
หมู่ที่ 1 บ้านแม่เตาไห
หมู่ที่ 2 บ้านป่าบง (บางส่วน)
หมู่ที่ 3 บ้านห้วยเกี๋ยง
หมู่ที่ 4 บ้านแม่โจ้
หมู่ที่ 5 บ้านสหกรณ์นิคม
หมู่ที่ 6 บ้านทุ่งป่าเก็ด
หมู่ที่ 9 บ้านทุ่งหมื่นน้อย
หมู่ที่ 10 บ้านเกษตรใหม่ (บางส่วน)
หมู่ที่ 11 บ้านไร่สหกรณ์
หมู่ที่ 12 บ้านแม่โจ้ใหม่
ตำบลหนองจ๊อม
หมู่ที่ 4 บ้านแพะป่าห้า (บางส่วน)
หมู่ที่ 7 บ้านศรีสหกรณ์
ตำบลป่าไผ่
หมู่ที่ 5 บ้านแม่แก้ดน้อย
หมู่ที่ 10 บ้านหลิ่งมื่น
หมู่ที่ 13 บ้านพัฒนาทรายแก้ว
== ประชากร ==
ปัจจุบัน เทศบาลเมืองแม่โจ้มีประชากรทั้งหมด 24,337 คน แบ่งเป็น ชาย 10,927 คน หญิง 13,410 คน ข้อมูล ณ สิ้นปี 2560
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เทศบาลเมืองแม่โจ้
แม่โจ้
แม่โจ้
KC.Trio

KC.Trio เป็นนิตยสารการ์ตูนญี่ปุ่นตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ โดยต้นฉบับส่วนใหญ่มาจากนิตยสารในเครือของสำนักพิมพ์ โคดันฉะ
== การ์ตูนญี่ปุ่นที่ตีพิมพ์อยู่ในขณะนี้ ==
ไอ้หนูซูชิ  (โชเน็นแมกกาซีน) 
เกาะกระหายเลือด  (ยังก์แมกกาซีน) 
K2  (อีเวนนิ่ง) 
ZIPANG  (มอร์นิ่ง) 
HATAKI  (อีเวนนิ่ง) 
สูตรรักฉบับนักเรียน ภาค Z  (โชเน็นแมกกาซีน) 
ภูตพรายกับนายหมอผี  (โชเน็นแมกกาซีน) 
Xxxโฮลิค  (ยังก์แมกกาซีน) 
== การ์ตูนญี่ปุ่นที่ตีพิมพ์จบไปแล้ว ==
บ้านพักอลเวง  (โชเน็นแมกกาซีน) 
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็ปไซด์อย่างเป็นทางการ 
การ์ตูนญี่ปุ่น
มังงะ
หนังสือการ์ตูนปักษ์
อจินไตย

อจินไตย แปลว่า สิ่งที่ไม่ควรคิด อจินไตย มาจากคำว่า อะ + จินไตย (พึงคิดพิจารณา) แปลว่า ไม่พึงคิดหรือจำแนกตรรกะลงไปได้ หมายถึง สิ่งที่ไม่อาจเข้าใจได้ด้วยตรรกะสามัญของปุถุชน มี 4 อย่างได้แก่
พุทธวิสัย วิสัยแห่งความมหัศจรรย์ของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย
ฌานวิสัย วิสัยแห่งอิทธิฤทธิ์ของผู้มีฌาน ทั้งมนุษย์ และเทวดา
กรรมวิสัย วิสัยของกฎแห่งกรรม  และวิบากกรรม คือการให้ผลของกรรมที่สามารถติดตามไปได้ทุกชาติ
โลกวิสัย วิสัยแห่งโลก คือการมีอยู่ของสวรรค์ นรก และสังสารวัฏ
== อ้างอิง ==
ธรรมหมวด 4
รุ้งลาวัณย์ โทนะหงษา

รุ้งลาวัลย์ โทนะหงษา หรือชื่อจริง ราวรรณ โทนะหงษา (ชื่อเล่น: รุ้ง) เป็นนักแสดงชาวไทย มีชื่อเสียงจากภาพยนตร์เรื่อง หนูหิ่น เดอะมูฟวี่
== ประวัติ ==
รุ้งลาวัลย์ โทนะหงษา เป็นชาวจังหวัดเลย มีชื่อเสียงหรือที่เรียกกันว่า หนูหิ่น และเป็น ตัวประกอบหลายเรื่อง ในละครเรื่องต่าง ๆ อย่าง ละครคลื่นรักสีคราม ละครคู่รักพลิกล็อก เพลงรักริมฝั่งโขง เรไรลูกสาวป่า สาบภูษา เป็นต้น และยังเคยเป็นทีมงานฝ่ายกำกับเวทีของรายการ ก่อนบ่ายคลายเครียด ซึ่งออกอากาศทางไทยทีวีสีช่อง 3 อีกด้วย มีผลงานถ่ายโฆษณาลูกอมมายมิ้นท์หนูหิ่น เครื่องปรับอากาศ Hitachi ผงซักฟอก เปา ปลากระป๋อง ปลาซาร์ดีน สามแม่ครัว อายิโนะโมะโต๊ะ พลัส พัดลม ฮาตาริ ห้าง เซ็นทรัล พระราม 2 น้ำผลไม้ กรีนเมท เชสเตอร์ กริลล์ น้ำยารีดผ้าเรียบ Hygiene น้ำปลาแท้ ตราหอยหลอด ไก่จ๊อ 5 ดาว
ด้านการศึกษา ชั้นประถมศึกษา โรงเรียนชุมชนบ้านหนองหิน ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนหนองหินวิทยาคม ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนสวนอนันต์ และระดับปริญญาตรี คณะวิทยาการจัดการ สาขานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต
== ละครโทรทัศน์ ==
== ซิตคอม ==
== ภาพยนตร์ ==
พ.ศ. 2549 หนูหิ่น เดอะ มูฟวี่ รับบทเป็น หนูหิ่น
== โฆษณา ==
ลูกอม มายมิ้นท์
เครื่องปรับอากาศ Hitachi
ผงซักฟอก เปา
ปลากระป๋อง ปลาซาร์ดีน สามแม่ครัว
อายิโนะโมะโต๊ะ พลัส
พัดลม ฮาตาริ
ห้าง เซ็นทรัล พระราม 2
น้ำผลไม้ กรีนเมท
เชสเตอร์ กริลล์
น้ำยารีดผ้าเรียบ Hygiene
น้ำปลาแท้ ตราหอยหลอด
ไก่จ๊อ 5 ดาว
== รางวัล ==
ได้รับรางวัลผู้แสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากงานสุพรรณหงส์ ครั้งที่ 16 จากภาพยนตร์หนูหิ่น เดอะ มูฟวี่
1 ใน 5 รางวัลผู้แสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากงานชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 15 จากภาพยนตร์หนูหิ่น เดอะ มูฟวี่
1 ใน 5 รางวัลนักแสดงหญิงดีเด่นในบทนำ จากงานรางวัลเกียรติคุณทางการแสดง ครั้งที่ 4 จากภาพยนตร์หนูหิ่น เดอะ มูฟวี่
นักแสดงหญิงชาวไทย
บุคคลจากคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต
บุคคลจากจังหวัดเลย
บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่
กรมขุนเสนาบริรักษ์

กรมขุนเสนาบริรักษ์ หรือ กรมขุนเสนาบุรีรักษ์ มีพระนามเดิมว่า หม่อมแก้ว หรือ สมเด็จพระเจ้าหลานเธอพระองค์แก้ว เป็นพระโอรสของท้าวศรีจุฬาลักษณ์ (แจ่ม) บาทบริจาริกาในสมเด็จพระนารายณ์มหาราช และเป็นพระภาคิไนยของสมเด็จพระเพทราชา แต่ข้อมูลจากเอกสารของฟร็องซัว อ็องรี ตุรแปง (François Henri Turpin) ระบุว่าพระโอรสนี้ประสูติแต่เจ้าฟ้าน้อย พระราชอนุชา
== พระประวัติ ==
กรมขุนเสนาบริรักษ์เป็นพระโอรสของท้าวศรีจุฬาลักษณ์ (แจ่ม) พระสนมเอกในสมเด็จพระนารายณ์มหาราช นางเป็นบุตรีของท้าวศรีสัจจาหรือพระนมเปรม และเป็นพระขนิษฐาของสมเด็จพระเพทราชา ในเอกสารของฟร็องซัว อ็องรี ตุรแปง (François Henri Turpin) ให้ข้อมูลว่าพระชนนีมีศักดิ์พระญาติของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช
แต่ท้าวศรีจุฬาลักษณ์เป็นหญิงผู้มักมากในกามคุณ แม้จะถวายตัวเป็นบาทบริจาริกาในสมเด็จพระนารายณ์มหาราชแล้ว แต่นางก็ยังเพียรหาข้ออ้างเพื่อออกไปจากพระราชฐานแล้วไปสมสู่กับกระทาชายต่างด้าวที่หมู่บ้านโปรตุเกสจนกลายเป็นที่อื้อฉาวในหมู่ชาวบ้านร้านตลาด ประชาชนได้นำความอัปรีย์ของนางไปขับร้องเป็นเพลงทั่วพระนคร เมื่อเรื่องไปถึงพระเนตรพระกรรณของสมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงให้นางอยู่แต่ในรั้วในวัง มิให้ออกไปไหนอีก ด้วยเหตุนี้นางจึงไปมีความสัมพันธ์กับเจ้าฟ้าน้อย พระราชอนุชาแทน ภายหลังเมื่อถูกจับได้ นางก็ให้ประสูติพระโอรสคือหม่อมแก้ว แล้วจึงรับโทษประหารด้วยการโยนให้เสือกิน ส่วนเจ้าฟ้าน้อยรับโทษเฆี่ยนด้วยหวายจนมีพระอาการทุพพลภาพ ก็พบว่าพระวรกายบวม มีพระอาการอ่อนเปลี้ยที่พระเพลา และมีพระอาการอัมพาตที่พระชิวหา หลายคนเชื่อว่าพระองค์แสร้งเป็นใบ้
เรื่องราวของหม่อมแก้วปรากฏอีกครั้งเมื่อสมเด็จพระเพทราชา ซึ่งเป็นพระมาตุลาขึ้นเสวยราชย์ โปรดเกล้าฯ สถาปนาหม่อมแก้วหรือสมเด็จพระเจ้าหลานเธอพระองค์แก้วขึ้นเป็นกรมขุนเสนาบริรักษ์ (หรือกรมขุนเสนาบุรีรักษ์) ในฐานะที่หม่อมแก้วเป็นพระราชภาคิไนย
== อ้างอิง ==
เชิงอรรถ
บรรณานุกรม
พระองค์เจ้าชาย
กรมขุน
ราชวงศ์ปราสาททอง
เจ้านายทรงกรมสมัยกรุงศรีอยุธยา
ผู้เล่าเรื่อง

__NOTOC__
ผู้เล่าเรื่อง (Storyteller) อาจจะหมายถึง
การเล่าเรื่อง (Storytelling) -  การเล่าเรื่องไม่ว่าจะจริงหรือเป็นเรื่องจินตนาการด้วยคำพูด, ภาพ และ เสียง
การบรรยายเรื่อง (Narration) -  การบรรยายเรื่องหรือถ่ายทอดเรื่องราวแก่ผู้อ่าน/ผู้ฟัง/ผู้ดู โดยการใช้สื่อเช่นในงานวรรณกรรม, ภาพยตร์, ละคร, การเล่าเรื่องโดยตรง และอื่นๆ
ผู้บรรยายเรื่อง (Narrator) -  หมายถึงผู้เล่าเรื่องหรือถ่ายทอดเรื่องราวผู้มักจะปรากฏในงานที่เล่าเอง แก่ผู้อ่าน/ผู้ฟัง/ผู้ดู โดยการใช้สื่อเช่นในงานวรรณกรรม, ภาพยตร์, ละคร, การเล่าเรื่องโดยตรง และอื่นๆ
วิทยาการบรรยายเรื่อง (Narratology) -  หมายถึงทฤษฎีของการบรรยายเรื่องและการศึกษาว่าด้วยการบรรยายเรื่องและโครงสร้างของการบรรยายเรื่อง (narrative structure)
นวนิยายเชิงสารคดี

นวนิยายเชิงสารคดี (Nonfiction novel) เป็นประเภท (genre) ของนวนิยายที่บรรยายเนื้อหาของเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงโดยใช้วิธีการเขียนแบบนวนิยาย ซึ่งเป็นประเภทที่จัดอย่างหลวม ๆ ว่าเป็นประเภทยืดหยุ่น
== ประวัติ ==
โดยทั่วไปแล้วเชื่อกันว่าประเภทการเขียนนี้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการในงานเขียน “In Cold Blood” (ฆาตกรเลือดเย็น) โดยทรูแมน คาโพตีในปี ค.ศ. 1965 แม้ว่าจะเป็นงานชิ้นสำคัญที่เป็นการเริ่มแนวเขียนอย่างเป็นทางการก็จริง แต่อิทธิพลของงานลักษณะนี้มีมาแล้วก่อนหน้านั้นเป็นเวลานาน
งานเขียนเชิงประวัติศาสตร์หรือชีวประวัติมักจะใช้วิธีการบรรยายเรื่องแบบการเขียนนวนิยายเพื่อบรรยายเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริง นักวิชาการให้ความเห็นว่า “Operación Masacre” ที่เขียนโดยนักประพันธ์และนักหนังสือพิมพ์ชาวอาร์เจนตินาโรโดลโฟ วอลชในปี ค.ศ. 1957 เป็นงานเขียนประเภท “นวนิยายเชิงสารคดี” เล่มแรก
คาโพตีให้ความเห็นว่างานเขียนประเภท “นวนิยายเชิงสารคดี” ควรเลี่ยงการใช้บุคคลที่หนึ่งเป็นผู้บรรยายเรื่อง และถ้าจะให้ดีจริงแล้วก็ไม่ควรจะพาดพิงแต่อย่างใดถึงผู้เขียนนวนิยาย หลังจากการพิมพ์ “In Cold Blood” แล้วนักประพันธ์หลายท่านก็พยายามทดสอบความคิดต้นฉบับที่ว่านี้ ที่สำคัญคือ ฮันเทอร์ เอส. ทอมสันในเรื่อง “ The Strange and Terrible Saga of the Outlaw Motorcycle Gangs” (เฮลแอนเจล: ตำนานอันประหลาดและเศร้าของกลุ่มมอเตอร์ไซเคิลนอกกฎหมาย) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1966, นอร์มัน เมลเลอร์ ในเรื่อง “Armies of the Night” (ประท้วงสงคราม) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1968 และ ทอม วูล์ฟ ในเรื่อง “The Electric Kool-Aid Acid Test” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1968 เช่นกัน
การเขียนของวูล์ฟที่เรียกว่า “การเขียนข่าวแนวใหม่” (New Journalism) เป็นการเขียนประเภทที่เชื่อมการเขียนนวนิยายกับการเขียนบรรยายแบบนักข่าว ซึ่งเช่นในงานเขียนของคาโพตีที่แทบจะไม่ให้ความสำคัญกับกระบวนการของการบรรยายเรื่อง (แต่วูล์ฟไม่เหมือนกับคาโพตีตรงที่บางครั้งจะใช้บุคคลที่หนึ่งในการบรรยายเรื่อง) แต่ฮันเทอร์ เอส. ทอมสันใช้วิธีการเขียนแบบที่เรียกว่า “การเขียนข่าวแนวกอนโซ” (Gonzo Journalism) ซึ่งละทิ้งวิธีการบรรยายเรื่องแบบที่คาโพตีใช้ ไปใช้การบรรยายผสมระหว่างประสบการณ์ส่วนตัวของตนเอง กับการสังเกตเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซึ่งเป็นการเขียนที่หันไปหาการเขียนแบบเดิมมากกว่า
งานเขียนของนอร์มัน เมลเลอร์ “Armies of the Night” ที่ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์อาจจะเป็นนวนิยายที่สำคัญที่สุดในบรรดางานเขียนประเภทนวนิยายเชิงสารคดี เมลเลอร์แบ่งการบรรยายเรื่องออกเป็นประวัติศาสตร์ และ นวนิยายที่เป็นการบรรยายถึงประสบการณ์ของตนเองในการร่วมการเดินขบวนประท้วงสงครามเวียดนามที่เพนตากอนในปี ค.ศ. 1967 โดยใช้บุคคลที่สามเป็นผู้บรรยายเรื่อง
ในคริสต์ทศวรรษ 1970 นักประพันธ์ก็เริ่มนำบทความเก่าที่เขียนเป็นตอน ๆ มาพิมพ์ใหม่โดยเพิ่มความกลมกลืนและการผสานเนื้อหา เช่นในงานเขียนของไมเคิล เฮอรร์ ในชื่อ “Dispatches” (ผู้สื่อข่าว) ที่สะท้อนให้เห็นถึงบรรยากาศของการสื่อข่าวของนักหนังสือพิมพ์จากเวียดนาม
ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 เป็นต้นมานวนิยายเชิงสารคดีก็หมดความนิยมลง แต่งงานเขียนที่ใช้ลักษณะการเขียนของการขยายบทความเรียง, บทเขียนความทรงจำ และ ชีวประวัติ/อัตชีวประวัติก็อาจจะใช้เป็นพื้นฐานของการศึกษาการเขียนนวนิยายเชิงสารคดี เช่นงานเขียนของโจน ดิเดียนที่ไม่เคยบรรยายงานเขียนของตนเองว่าเป็นงานประเภท “นวนิยายเชิงสารคดี” แม้ว่าจะได้รับการสรรเสริญว่าเป็นงานที่อยู่ในประเภทนี้ ดิเดียนเรียกงานของตนเองว่าเป็นบทความยาวหรือบทความขยายความ
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
นวนิยาย
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
1966 interview of Capote by George Plimpton
นวนิยาย
วรรณกรรมแบ่งตามประเภท
Dokumentärroman
นวนิยายอิงชีวประวัติ

นวนิยายอิงชีวประวัติ (Biographical novel) เป็นประเภท (genre) ของนวนิยายที่เนื้อเรื่องมีพื้นฐานมาจากชีวประวัติของบุคคล นวนิยายประเภทนี้มักจะสร้างเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชีวิตของบุคคลที่มีจริง ที่ผู้ประพันธ์สร้างเสริมรายละเอียดจากจินตนาการที่อาจจะมีพื้นฐานจากเหตุการณ์ที่ทราบว่าเกิดขึ้นจริง ชื่อและสถานที่อาจจะได้รับการเปลี่ยนแปลงจากชื่อจริงเมื่อจำเป็น เช่นในงานเขียน “The Vicar of Wakefield” (วิคาร์แห่งเวคฟิลด์) โดยนักเขียนชาวไอริชโอลิเวอร์ โกลด์สมิธที่เขียนในปี ค.ศ. 1761 และ ปี ค.ศ. 1762 และได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1766 ที่เชื่อกันว่าเป็นเรื่องที่โกลด์สมิธเขียนขึ้นจากผู้ที่รู้จักกัน
นักเขียนผู้หนึ่งที่ใช้การเขียนแบบนวนิยายอิงชีวประวัติเป็นหลักคือฟิลิปปา เกรกอรี เช่นในงานเขียน “The Other Boleyn Girl” (แมรี โบลีน) ที่นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ในชื่อภาษาไทยว่า “บัลลังก์รัก ฉาวโลก” “The Other Boleyn Girl”เป็นนวนิยายที่เขียนจากชีวประวัติของแมรี โบลีน พี่สาวของแอนน์ โบลีน สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษผู้มีความสัมพันธ์กับสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษอยู่ชั่วระยะหนึ่ง หรือ “Virgin Earth” ที่เกรกอรีนำชีวิตของจอห์น เทรดสแคนท์ผู้เยาว์นักพฤกษศาสตร์และนักสะสมแสวงหาพันธ์ไม้ใหม่ของคริสต์ศตวรรษที่ 17 มาผูกเป็นนวนิยาย
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ประเภทของงานวรรณกรรม
นวนิยายอิงอัตชีวประวัติ
นวนิยายอิงประวัติศาสตร์
วรรณกรรมแบ่งตามประเภท
*
วรรณกรรมด้านประวัติศาสตร์
นวนิยายอิงประวัติศาสตร์
นวนิยายอิงอัตชีวประวัติ

นวนิยายอิงอัตชีวประวัติ (Autobiographical novel) เป็นประเภท (genre) ของนวนิยายที่เนื้อเรื่องมีพื้นฐานมาจากชีวประวัติของผู้ประพันธ์ การเขียนนวนิยายอิงอัตชีวประวัติแตกต่างจากการเขียนอัตชีวประวัติ หรือ บันทึกความทรงจำ (memoir) เพราะเป็นงานที่ระบุว่าเป็นนวนิยายซึ่งหมายความว่าไม่ใช่เรื่องจริง เพราะการที่จัดว่าเป็นงานกึ่งนวนิยายผู้ประพันธ์ก็มิได้หวังที่จะเขียนงานที่มีคุณสมบัติของงานเขียนที่เป็นบันทึกความทรงจำ ชื่อและสถานที่มักจะได้รับการเปลี่ยนแปลงจากความเป็นจริง และสร้างเหตุการณ์ต่างๆ ขึ้นเพื่อเป็นการสร้างเสริมความเป็นนาฏกรรมของเนื้อหาให้มากขึ้น แต่เนื้อหาโดยทั่วไปก็ยังมีพื้นฐานใกล้เคียงกับชีวิตของผู้ประพันธ์ แต่เมื่อบรรยายถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นผู้ประพันธ์ก็มิได้พยายามแต่อย่างใดที่จะเขียนให้ตรงต่อความเป็นจริง และบางครั้งก็จะเขียนอย่างเกินเลย หรือเปลี่ยนแปลงให้เหมาะแก่การดำเนินเรื่อง
คำว่า “นวนิยายอิงอัตชีวประวัติ” เป็นคำที่ยากต่อการให้คำนิยาม นวนิยายที่เป็นเรื่องของสถานที่และ/หรือเหตุการณ์ที่ผู้ประพันธ์มีความคุ้นเคยไม่จำเป็นที่อยู่ในข่ายของนวนิยายประเภทนี้ หรือนวนิยายที่มีเนื้อหาบางส่วนที่ดึงมาจากชีวิตของผู้ประพันธ์ที่เป็นโครงเรื่องย่อย การจะถือว่าเป็นนวนิยายอิงอัตชีวประวัติได้นวนิยายต้องประกอบด้วยตัวเอกของเรื่อง (protagonist) ที่ถอดมาจากผู้ประพันธ์และโครงเรื่องที่สะท้อนรายละเอียดของชีวิตของผู้ประพันธ์ “นวนิยายกึ่งอัตชีวประวัติ” (semi-autobiographical novel)
งานเขียนบางชิ้นก็เรียกตนเองว่า “นวนิยายเชิงสารคดี” ที่ใช้เป็นครั้งแรกในงานเขียน  “In Cold Blood” (ฆาตกรเลือดเย็น) โดยทรูแมน คาโพตีในปี ค.ศ. 1965 ที่ต่อมาเป็นประเภทของการเขียนวรรณกรรมที่ประยุกต์ไปใช้กับการเขียนหลายประเภทที่เกี่ยวกับอัตชีวประวัติ
== ตัวอย่างของงานเขียนชิ้นสำคัญของนวนิยายอิงอัตชีวประวัติ ==
ชาร์ลส์ ดิคเก้นส์, “เดวิด คอปเปอร์ฟิลด์” (ค.ศ. 1850)
เลโอ ตอลสตอย, “วัยเด็ก” (ค.ศ. 1852)
ดี. เอช. ลอว์เรนซ์, “ลูกชายและคนรัก” (ค.ศ. 1913)
แจ็ค ลอนดอน, “จอห์น บาร์ลีย์คอร์น” (ค.ศ. 1913)
ซัมเมอร์เซ็ท มอห์ม, “Of Human Bondage” (ค.ศ. 1915)
เจมส์ จอยซ์, “ภาพชีวิตวัยเยาว์ของศิลปิน” (ค.ศ. 1916)
เอฟ. สกอตต์ ฟิตซ์เจอรัลด์, “This Side of Paradise” (ค.ศ. 1920)
มาร์เซล พรูสต์, “In Search of Lost Time” (ค.ศ. 1927)
เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์, “A Farewell to Arms” (ค.ศ. 1929)
ทอมัส วูล์ฟ, “Look Homeward, Angel” (ค.ศ. 1929)
ซอล เบลโล, “The Adventures of Augie March” (ค.ศ. 1953)
ไอแซค บาเชวิส ซิงเกอร์, “In My Father's Court”, (1966)
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
ประเภทของงานวรรณกรรม
นวนิยายอิงชีวประวัติ
นวนิยายอิงประวัติศาสตร์
ชีวประวัติ
*
เอลิซาเบธ เสตราท์

เอลิซาเบธ เสตราท์ (Elizabeth Strout) (6 มกราคม ค.ศ. 1956 - ปัจจุบัน) เอลิซาเบธ เสตราท์เป็นนักเขียนนวนิยายคนสำคัญชาวอเมริกันผู้ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายสำหรับการนวนิยายเรื่อง “Olive Kitteridge” หรือ “On the Coast of Maine” (บนฝั่งทะเลเมน) ในปี ค.ศ. 2009 และเข้ารอบสุดท้ายของรางวัลวงนักวิพากษ์หนังสือแห่งชาติในปี ค.ศ. 2008 “Olive Kitteridge” เป็นเรื่องสั้นสิบสามเรื่องที่เกี่ยวพันกันกันเกี่ยวกับสตรีชื่อออลิฟ คิทเทอริดจ์และญาติพี่น้องที่สนิทกันที่อาศัยอยู่ที่เมืองครอสบีในรัฐเมนในสหรัฐอเมริกา
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
ประเภทของงานวรรณกรรม
== งานเขียน  ==
Amy and Isabelle (1998)
The Friend Who Got Away (2005, Strout contributed 1 short story, ISBN 978-0385511865)
Abide with Me (2006)
Olive Kitteridge (2008, Pulitzer Prize, aka On the Coast of Maine, ISBN 978-1400062089)
English Lesson: A Memoir, Washington Post magazine, July 2009
"A Different Road" in The Best American Mystery Stories 2008
นักเขียนชาวอเมริกัน
นักเขียนนวนิยายชาวอเมริกัน
ผู้ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยาย
บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 20
นักเขียนเรื่องสั้นชาวอเมริกัน
บุคคลจากพอร์ตแลนด์ (รัฐเมน)
ปลาปักเป้าปากขวด

ปลาปักเป้าปากขวด หรือ ปลาปักเป้าปากยาว  ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งจำพวกปลาปักเป้า  ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) มีลักษณะหัวโต ตาโต มีลักษณะเด่นคือ ปากยาวยื่นออกมาเห็นได้ชัด อันเป็นที่มาของชื่อ ลำตัวค่อนข้างเพรียว ครีบหางปลายมน หลังมีสีเขียวมะกอก ตามตัวมีลวดลายสีจางและคล้ำและมีขอบสีขาวข้างละดวง ตาสีแดง ท้องสีเทาจาง
มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 8–12 เซนติเมตร มีพฤติกรรมชอบกัดกินเกล็ดและครีบของปลาชนิดอื่นที่ติดเบ็ดหรืออวนของชาวประมง จัดเป็นปลาปักเป้าชนิดที่มีอุปนิสัยดุร้าย ก้าวร้าวมาก พบในแหล่งน้ำภาคกลางและภาคอีสานของประเทศไทย ในต่างประเทศพบได้ในแม่น้ำด่งนาย ประเทศเวียดนาม
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ข้อมูลปลาปักเป้าปากขวด
วงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่
ปลาที่พบในประเทศไทย
ปลาน้ำจืด
ปลาตู้
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำโขง
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา
ปลาปักเป้าจุดส้ม

ปลาปักเป้าจุดส้ม หรือ ปลาปักเป้าจุดแดง ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในอันดับปลาปักเป้า มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pao abei  ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) มีลักษณะทั่วไปคล้ายปลาปักเป้าดำ (P. cochinchinensis ) และปลาปักเป้าปากขวด (P. cambodgiensis) ซึ่งเป็นปลาในสกุลเดียวกัน แต่ปลาปักเป้าจุดส้มนั้นมีลักษณะเด่น คือ มีจุดสีแดงหรือสีส้มกระจายอยู่ทั่วตัว อันเป็นที่มาของชื่อ
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร พบกระจายอยู่ในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาในภาคกลางและลุ่มแม่น้ำโขงในภาคอีสานของประเทศไทย จัดเป็นปลาปักเป้าอีกชนิดหนึ่งที่มีนิสัยดุร้าย ก้าวร้าว ชอบกัดกินเกล็ดหรือครีบของปลาชนิดอื่นที่ติดเบ็ดหรืออวนของชาวประมง
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลปลาปักเป้าจุดส้ม 
วิดีโอคลิปของปลาปักเป้าจุดส้ม จากyoutube
วงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ปลาน้ำจืด
ปลาที่พบในประเทศไทย
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำโขงปลาตู้
ปลาปักเป้าทอง

ปลาปักเป้าทอง (Bronze puffer, Goldern puffer, Avocado puffer; ) เป็นปลาน้ำจืดและน้ำกร่อย ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae)
มีลำตัวแบนข้างมากกว่าปลาปักเป้าในสกุล Tetraodon อย่างเห็นได้ชัด และมีดวงตาที่โตกว่า ครีบหลังและครีบก้นใหญ่ ครีบหางปลายตัดตรง มีลำตัวสีทองเหลือบเขียวแวววาว โดยที่ไม่มีลวดลายหรือจุดใด ๆ ทั้งสิ้น หลังมีสีเทาเงิน ใต้ท้องสีขาว มีหนามสั้น ๆ ฝังอยู่ใต้ผิว  และสามารถสะบัดครีบว่ายน้ำได้เร็วกว่าปลาปักเป้าในสกุลอื่น อีกทั้งยังสามารถพองลมได้ใหญ่กว่าด้วย เดิมเคยถูกจัดว่าเป็นชนิดเดียวกับ Chonerhinos naritus แต่สามารถจัดแนกออกได้จากสัณฐานวิทยา จึงแยกออกมาอยู่ในสกุลนี้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999
โตเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร และพบในเขตน้ำกร่อยด้วย เช่น ลุ่มแม่น้ำบางปะกงในเขตจังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นต้น
มีอุปนิสัยดุร้าย ก้าวร้าว ชอบกัดกินเกล็ดและครีบของปลาชนิดอื่นที่ติดเบ็ดหรืออวนของชาวประมง และนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงาม
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลปลาปักเป้าทองชนิด Auriglobus modestus
วิดีโอคลิปปลาปักเป้าทองจากyoutube
สกุลปลาปักเป้าทอง
ปลาน้ำจืด
ปลาน้ำกร่อย
ปลาที่พบในประเทศไทย
ปลาตู้
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำบางปะกง
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา
ปลาที่พบในลุ่มแม่น้ำตาปี
อ้วนฮี

อ้วนฮี (袁熙 ; เสียชีิวิต  ธันวาคม ค.ศ. 207) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ที่มีตัวจริงในประวัติศาสตร์ เป็นบุตรชายของอ้วนเสี้ยวและนางเล่าชือ มีพี่คืออ้วนถำและน้องคืออ้วนซง เมื่อเสียบิดาและพี่คนโตไป อ้วนฮีได้ร่วมกับอ้วนซงเพื่อรบกับโจโฉเมื่อกองทัพพ่ายแพ้  อ้วนฮีและอ้วนซงได้หนีไปอยู่กับกองซุนของ
แต่กองซุนของกลัวว่าโจโฉจะบุกมาตีเมืองของตน  กองซุนของ เลยตัดหัวของสองพี่น้องมาให้โจโฉ อ้วนฮีและอ้วนซงจึงต้องจบชีวิตลง
==อ้างอิง==
Chen, Shou (คริสต์ศตวรรษที่ 3). จดหมายเหตุสามก๊ก (Sanguozhi).
Fan, Ye (คริสต์ศตวรรษที่ 5). Book of the Later Han (Houhanshu).
Pei, Songzhi (คริสต์ศตวรรษที่ 5). Annotations to Records of the Three Kingdoms (Sanguozhi zhu).
Sima, Guang (1084). Zizhi Tongjian.
อ้วนฮี
บุคคลในยุคราชวงศ์ฮั่นที่ถูกสังหารในยุทธการ
ข้าราชการของอ้วนเสี้ยว
เจอราลดีน บรุคส์ (นักเขียน)

เจอราลดีน บรุคส์ (Geraldine Brooks) (14 กันยายน ค.ศ. 1955 - ปัจจุบัน) เจอราลดีน บรุคส์เป็นนักเขียนนวนิยายและนักหนังสือพิมพ์ชาวอเมริกันผู้ยังถือหนังสือเดินทางออสเตรเลีย
บรุคส์ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยายสำหรับนวนิยายเรื่อง “March” (มิสเตอร์มาร์ช) ในปี ค.ศ. 2006
“March” เป็นนวนิยายประเภทที่เรียกว่านวนิยายคู่ขนาน (parallel novel) ที่ใช้เรื่อง “สี่ดรุณี” โดยลุยซา เมย์ แอลค็อทท์เป็นพื้นฐานในการเขียนจากมุมมองของมิสเตอร์มาร์ชผู้เป็นบิดาของตัวเอกของนวนิยายของแอลค็อทท์ ผู้ที่จากครอบครัวไปร่วมในสงครามกลางเมืองอเมริกัน
== งานเขียน ==
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
ประเภทของงานวรรณกรรม
รางวัลพูลิตเซอร์
== แหล่งข้อมูลอื่น  ==
Geraldine Brooks official website
Geraldine Brooks interviewed by Ramona Koval] on [[ABC Radio National]]'s [[The Book Show]], regarding her novel, People of the Boo
"A Muslim Response" (criticism of Nine Parts of Desire at the website www.jannah.org)
Geraldine Brooks' Civil War March, NPR
Book Page interview by Trisha Ping, An Idealist at War, 2005 
2008 interview on Littoral, the blog of the Key West Literary Seminar 
Audio recording of Brooks reading from March at the 2009 Key West Literary Seminar 
ชาวอเมริกันเชื้อสายออสเตรเลีย
นักเขียนชาวอเมริกัน
นักเขียนชาวออสเตรเลีย
นักเขียนนวนิยายชาวอเมริกัน
นักเขียนนวนิยายชาวออสเตรเลีย
ผู้ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์สาขานวนิยาย
บุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 20
นักหนังสือพิมพ์ชาวอเมริกัน
บุคคลจากซิดนีย์
บุคคลจากรัฐเวอร์จิเนีย
เอเชียนเกมส์ 1978

เอเชียนเกมส์ 1978 เป็นการแข่งขันเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 8 ประเทศไทยจำต้องเป็นเจ้าภาพอีกวาระหนึ่งเพราะปากีสถานซึ่งได้รับมอบหมายจากที่ประชุมมนตรีสหพันธ์ฯ ให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันครั้งนี้ได้แจ้งไปยังสหพันธ์ว่าไม่สามารถจัดการแข่งขันได้ เนื่องจากปัญหาทางการเมือง เศรษฐกิจภายในประเทศและภาวะเงินเฟ้อ ซึ่งเป็นเหตุให้ขาดดุลทางการเงิน นายซัลฟิการ์ อาลี บุตโต นายกรัฐมนตรีปากีสถานในขณะนั้น ได้สั่งระงับการเป็นเจ้าภาพจัด การแข่งขันเอเชี่ยนเกมส์ ครั้งที่ 8 ผลจากการที่ปากีสถานขอคืนความเป็นเจ้าภาพจึงได้มีการประชุมคณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชี่ยนเกมส์ขึ้นในระหว่างการแข่งขันโอลิมปิคครั้งที่ 21 ณ ประเทศแคนาดา เพื่อหาประเทศเจ้าภาพแทนปากีสถานและที่ประชุมได้มีมติขอร้องให้ประเทศไทยรับเป็นเจ้าภาพอีกครั้ง โดยสมาชิกสหพันธ์เอเชี่ยนเกมส์จะเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งสิ้นสำหรับการเป็นเจ้าภาพ ยกเว้นค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับการส่งนักกีฬาไทยเข้าร่วมแข่งขัน ประเทศไทยจึงรับเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันเอเชี่ยนเกมส์ครั้งที่ 8 ระหว่างวันที่ 9 – 20 ธันวาคม พ.ศ. 2521
การแข่งขันเอเชี่ยนเกมส์ ครั้งที่ 8 นี้ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้พระราชทานพระมหากรุณาทรงรับการแข่งขันครั้งนี้ไว้ในพระบรมราชูปถัมภ์
การแข่งขันครั้งนี้ กีฬาที่แข่งขันมี 19 ชนิด คือ กรีฑา ยิงธนู แบดมินตัน บาสเกตบอล มวย โบว์ลิ่ง จักรยาน ฟุตบอล ยิมนาสติคส์ ฮอกกี้ ลอนเทนนิส ยิงปืน ว่ายน้ำ เทเบิลเทนนิส วอลเลย์บอล ยกน้ำหนัก มวยปล้ำ และเรือใบ ส่วนประเทศที่เข้าแข่งขันมี 25 ประเทศ (สำหรับอิสราเอลนั้น คณะกรรมการบริหารสหพันธ์เอเชี่ยนเกมส์ได้ขอร้องมิให้ประเทศอิสราเอลส่งนักกีฬาเข้าแข่งขันครั้งนี้ เพื่อลดค่ารักษาความปลอดภัย แต่ก็ยังถือว่าประเทศอิสราเอลยังคงเป็นสมาชิกอยู่) นักกีฬาที่เข้าแข่งขันครั้งนี้มี 2,863 คน เป็นชาย 2,318 คน หญิง 454 คน ประเทศที่ไม่ได้รับเหรียญรางวัลเลยได้แก่ ซาอุดิอาระเบีย เนปาล บาห์เรน บังคลาเทศ กาตาร์ สหสาธารณรัฐอาหรับ
== สนามแข่งขัน ==
สนามศุภชลาศัย (สนามกีฬาหลัก)
ศูนย์กีฬาหัวหมาก
== การแข่งขัน ==
=== ชนิดกีฬา ===
== ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน ==
== สรุปเหรียญการแข่งขัน ==
ด้านล่างนี้เป็นตารางการจัดอันดับของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ โดยแสดงรายชื่อประเทศที่ได้รับเหรียญทองมากที่สุด 10 อันดับแรก ได้แก่
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Bangkok 1978
Over all Medal Standings - Bangkok 1978 
1978
ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2521
กีฬาในประเทศไทยปี พ.ศ. 2521
อ
อ
เอเชียนเกมส์ 1966

เอเชียนเกมส์ 1966 การแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 5 จัดขึ้นที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย ระหว่างวันที่ 9 – 20 ธันวาคม 2509 กีฬาที่แข่งขันมี 14 ชนิด คือ กรีฑา แบดมินตัน บาสเก็ตบอล มวย จักรยาน ฟุตบอล ฮอกกี้ ยิงปืน ว่ายน้ำ เทเบิลเทนนิส ยกน้ำหนัก วอลเลย์บอล มวยปล้ำ และมีการสาธิตกีฬาซอร์ฟบอล ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันมี 19 ประเทศ รวมส่งนักกีฬาทั้งหมด 1,945 คน เป็นชาย 1,569 คน หญิง 376 คน
== สนามแข่งขัน ==
สนามศุภชลาศัย (สนามกีฬาหลัก)
ศูนย์กีฬาหัวหมาก
== การแข่งขัน ==
=== ชนิดกีฬา ===
== ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน ==
== สรุปเหรียญการแข่งขัน ==
ด้านล่างนี้เป็นตารางการจัดอันดับของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ โดยแสดงรายชื่อประเทศที่ได้รับเหรียญทองมากที่สุด 10 อันดับแรก ได้แก่
== การตลาด ==
=== สิทธิการออกอากาศ ===
สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีช่อง 4, สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Bangkok 1966 
Over all Medal Standings - Bangkok 1966 
1966
อ
อ
กีฬาในประเทศไทยปี พ.ศ. 2509
ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2509