pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
กวอน ชางแจ

กวอน ชางแจ (권창재; Kwon Chang-Jae) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2509 ที่ประเทศเกาหลีใต้ สถิติการชก 17 ครั้ง ชนะ 14 (น็อค 10) แพ้ 3
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์เกาหลีใต้รุ่นฟลายเวท (2536)
แชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวท
* ชิง 6 มิถุนายน 2536 ชนะน็อค ชอย แคปชุล ยก 1 ที่ โซล
* เสียแชมป์ 22 ตุลาคม 2536 แพ้น็อค โชคชัย โชควิวัฒน์ ยก 3 ที่ เกาหลีใต้
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 19 พฤษภาคม 2550 แพ้น็อค โรเบิร์ต อัลลานิก ยก 7 ที่ เกาหลีใต้
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com  
นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้
แชมป์ OPBF
แชมป์มวยสากลประเทศเกาหลีใต้
โรเบร์โต ปาดียา

โรเบร์โต ปาดียา (Roberto Padilla) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515  สถิติการชก 37 ครั้ง ชนะ 26 (น็อก 18) เสมอ 2 แพ้ 9
== ประวัติ ==
ปาดียาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 20 เมษายน พ.ศ. 2533 ชนะคะแนน ราย นอกนอก ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้น ในช่วง พ.ศ. 2533 – 2535 ปาดียาขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่รวมทั้ง ชนะ เจอรี่ ปาฮายาไฮ นิค เซียนทอย นีล กาก้า นอกจากนั้น ยังมาชกนอกรอบในไทย ชนะน็อคกาจก้อง แดนภูไท ยก 3 แสะเสมอกับ สมาน ส.จาตุรงค์ใน พ.ศ. 2535 จากนั้น ปาดียาได้เดินทางไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทที่เกาหลีใต้ เมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2535 แต่เป็นฝ่ายแพ้น็อค ชา นัมฮุน ยก 8 ไม่ได้แชมป์ และมาชกนอกรอบกับตะคร้อเล็ก เดชรัตน์เมื่อ พ.ศ. 2536 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน
ต่อมา ปาดียาขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์ฟลายเวท เมื่อ 23 เมษายน พ.ศ. 2536 ซึ่งปาดียาเป็นฝ่ายชนะน็อคซูการ์ เรย์ ไมค์ ยก 10 ได้แชมป์มาครอง แต่เมื่อป้องกันแชมป์ครั้งแรก ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนเดวิด ฟรังโก เสียแชมป์ไปเมื่อ 18 กันยายน พ.ศ. 2536 ในปีต่อมา ปาดียามาชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทกับโชคชัย โชควิวัฒน์ เมื่อ 5 มีนาคม พ.ศ. 2537 ปาดียาเป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 9 ไม่ได้แชมป์ ต่อจากนั้น ปาดียาขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทเมื่อ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2537 และเป็นฝ่ายชนะคะแนนร็อคกี้ มาเซียล ได้แชมป์มาครอง ปาดียาป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 2 ครั้ง และยังชกชนะเมลวิน มากราโมและแดน เนียเตสด้วย ปาดียาเสียแชมป์ฟิลิปปินส์ไปเมื่อ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 โดยเป็นฝ่ายแพ้คะแนน โนเอล ทูนาเกา จากนั้นก็แขวนนวมไป
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลต์ฟลายเวต (2536)
แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวต (2538)
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลต์ฟลายเวตเมื่อ 26 กันยายน 2535  แพ้น็อก ชา นัมฮุน ยก 8 ที่โปฮัง เกาหลีใต้
* ชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวตเมื่อ 27 กุมภาพันธ์ 2537 แพ้น็อก โชคชัย โชควิวัฒน์ ยก 9 ที่ กทม.
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com  
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นไลท์ฟลายเวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวท
แชมป์มวยสากลประเทศฟิลิปปินส์
บุคคลจากจังหวัดเซบู
ดอนดอน จีเมนา

ดอนดอน จีเมนา (Dondon Jimenea) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 36 ครั้ง ชนะ 22 (น็อค 10) เสมอ 3 แพ้ 11
== ประวัติ ==
จีเมนาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2542 ชนะคะแนน โจนาธาน อีกอต ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะรวด รวมทั้งชนะจูน อีราแฮม 2 ครั้ง จากนั้น จีเมนา ได้เดินทางมาชกที่ประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2547 โดยมาซ้อมมวยที่ค่ายของใหม่ เมืองคอนอยู่ระยะหนึ่ง ในช่วงนี้ จีเมนาขึ้นชกในไทยหลายครั้ง โดยมีแพ้คะแนน วันมีโชค สิงห์วังชา และไก่ชน ส.วรพิน จากนั้น เสมอกับสำราญศักดิ์ สิงห์มนัสศักดิ์ สำราญศักดิ์ขอแก้มืออีก ปรากฏว่าจีเมนาเป็นฝ่ายชนะน็อค สำราญศักดิ์อีก 2 ครั้งรวด จากนั้น ชกชนะคะแนน นกน้อย สิทธิประเสริฐ และได้ชิงแชมป์ ABCO เฉพาะกาลรุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 แพ้น็อค เพชรตาปี ป.สิงห์ใต้ ยก 9 จากนั้น แพ้ทีเคโอ แมกไซไซ ศิษย์ทรายทอง ยก 9 จากนั้น จีเมนากลับไปชกที่ฟิลิปปินส์ ชกชนะอีกหลายครั้งแต่ไม่มีโอกาสได้ชิงแชมป์ จน พ.ศ. 2550 ได้มาชกในไทยอีก แพ้น็อค แท่งทอง เกียรติทวีสุข ยก 7 และแพ้คะแนน ประมวลศักดิ์ โพธิ์สุวรรณ
หลังจากนั้น จีเมนาชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ มีชกชนะและเสมอไม่กี่ครั้ง จนได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์ที่ว่างรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2553 แพ้คะแนน มาร์โก เดเมซีโญ จากนั้นได้ชิงแชมป์ WBC เข็มขัดเงินรุ่นฟลายเวท แพ้คะแนน พนมรุ้งเล็ก กระทิงแดงยิมเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 และชิงแชมป์ WBO ตะวันออกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 แพ้คะแนน ขวัญพิชิต วันทรงชัยยิม ขึ้นชกนอกรอบ แพ้คะแนนโดยเทคนิค ศรีสะเกษ ศ.รุ่งวิสัย จากนั้น ได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2555 แพ้น็อค พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม ยก 5 หลังจากที่จีเมนาขึ้นชกครั้งล่าสุดเมื่อ 25 มีนาคม พ.ศ. 2556 ซึ่งเป็นการชิงแชมป์เงาของ WBC เอเชียรุ่นแบนตัมเวทที่ว่าง แพ้น็อค เพชร ก่อเกียรติยิม ยก 8 แล้ว ก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย
== เกียรติประวัติ ==
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ ABCO เฉพาะกาลรุ่นไลท์ฟลายเวท เมื่อ 18 กุมภาพันธ์ 2548 แพ้น็อค เพชรตาปี ปิ่นสินชัย ยก 9 ที่ กทม.
* ชิงแชมป์ WBC เข็มขัดเงินรุ่นฟลายเวทเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ 2554 แพ้คะแนน พนมรุ้งเล็ก กระทิงแดงยิม
* ชิงแชมป์ WBO ตะวันออกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 13 กรกฎาคม  2554 แพ้คะแนน ขวัญพิชิต วันทรงชัยยิม
* ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 5 มิถุนายน 2555 แพ้น็อค พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม ยก 5
* ชิงแชมป์เงาของ WBC ASIA รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 25 มีนาคม 2556 แพ้น็อค เพชร ก่อเกียรติยิม ยก 8
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นไลท์ฟลายเวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
บุคคลจากเฮเนรัลซันโตส
บุคคลจากจังหวัดเบงเก็ต
เซลโซ โกโซ

เซลโซ โกโซ (Celso Gozo) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2516 สถิติการชก 39 ครั้ง ชนะ 10 (น็อค 2)เสมอ 2 แพ้ 27
== ประวัติ ==
โกโซขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 15 มีนาคม พ.ศ. 2534 แพ้คะแนน แซมมี เบอร์นาเบ้ จากนั้น ขึ้นชกในฟิลิปปินส์เป็นส่วนใหญ่ แพ้บ้าง ชนะบ้าง มาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2537 แพ้คะแนน ยอดชิงชัย ศรทองยิม และเทพสตาร์ เฉลิมศรี จากนั้นได้ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทเมื่อ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2537 แพ้คะแนน โชคชัย โชควิวัฒน์ ต่อมา ใน พ.ศ. 2538 โกโซยังมาชกในไทยอีกหลายครั้ง แพ้คะแนน ต้อยติ่ง เกียรติเพชรน้อย ดัทช์บอย ดัทช์บอยยิม แพ้น็อค รุ่งเรือง เกียรติปากพนัง ยก 7 และยังไปชกที่เกาหลีใต้และญี่ปุ่นด้วย แต่ก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไป จากนั้นมาชกแพ้คะแนน จ้าวสิงห์ทอง เฉลิมศรีใน พ.ศ. 2539 และมาชกแพ้น็อค เสาหิน ส.ธนิกุล ยก 1 ใน พ.ศ. 2540 หลังจากนั้น โกโซหยุดชกไปสามปี กลับมาชกอีกครั้งเมื่อ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2543 แพ้น็อค ออร์เก ดีโก ยก 1 ที่ฟิลิปินส์จากนั้นก็แขวนนวมไป
== เกียรติประวัติ ==
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทเมื่อ 27 สิงหาคม 2537 แพ้คะแนน โชคชัย โชควิวัฒน์ ที่ กทม.
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com  
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวท
บุคคลจากเมโทรมะนิลา
ทริฟฟอน ทอร์รัลบา

ทริฟฟอน ทอร์รัลบา (Triffon Torralba) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 ที่เมือง Ormoc City ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 89 ครั้ง ชนะ 41 (น็อค 22) เสมอ 10 แพ้ 37
== ประวัติ ==
ทอบรัลลาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 22 กันยายน พ.ศ. 2528 ชนะน็อค เอลิเซโอ คาสตาเนราส ยก 1 ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยชกชนะคะแนน เรย์ ลีกัส โรแลนโด วาเลนทิน ทอบรัลลาได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทเมื่อ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ริค ซิโอโดร่า ไม่ได้แชมป์ จากนั้น ทอบรัลลายังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง จนได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทอีกครั้งเมื่อ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2536 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน แดน เนียเตส ไม่ได้แชมป์ ต่อมา ทอบรัลลาได้มาชิงแชมป์  OPBF รุ่นฟลายเวทในไทยเมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 แพ้น็อค โชคชัย โชควิวัฒน์ ยก 8 จากนั้น ไปชกแพ้น็อค ฮิโรกิ อิโอกะ ยก 4 ที่ ญี่ปุ่น ทอบรัลลา ยังขึ้นชกมาอย่างต่อเนื่อง แต่ชกแพ้มากกว่าชนะ เขาขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 27 เมษายน พ.ศ. 2537 กับอลัน มอร์เรแต่ไม่มีการตัดสิน จากนั้น เขาก็แขวนนวมไป
== เกียรติประวัติ ==
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวท เมื่อ 1 พฤษภาคม 2537 แพ้น็อค โชคชัย โชควิวัฒน์ ยก 8 ที่ กทม.
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com  
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวท
บุคคลจากจังหวัดเลเต
วอน เซียงซุง

วอน เซียงซุง (Sieng-sung Won) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ สถิติการชก 1 ครั้ง แพ้ 1
== เกียรติประวัติ ==
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวท เมื่อ 13 พฤศจิกายน 2537 แพ้คะแนน โชคชัย โชควิวัฒน์ ยก 8 ที่ กทม.
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้
มัธยมกะ

นิกายมัธยมกะ (मध्यमक, Madhyamaka; "สายกลาง"; ; ทิเบต: དབུ་མ་པ ; dbu ma pa) เป็นนิกายในศาสนาพุทธฝ่ายมหายานยุคแรกที่ก่อตั้งโดยท่านนาคารชุนะ คำว่ามัธยมกะมาจากคำว่ามัชฌิมาปฏิปทา บางครั้งเรียกนิกายนี้ว่าศูนยตา เพราะคำสอนของนิกายนี้เน้นที่ความว่างเปล่าของสรรพสิ่ง และเรียกผู้ที่นับถือนิกายนี้เรียกว่า มาธยมิกะ (Mādhyamika) คณาจารย์สำคัญของนิกายนี้ เช่น จันทรกีรติ
== คัมภีร์ ==
คัมภีร์ที่สำคัญของนิกายนี้มีหลายเล่ม ที่เขียนโดยท่านนาคารชุนะได้แก่ มาธยมิกศาสตร์ ทวาทศนิกายศาสตร์ ปรัชญาปารมิตาศาสตร์ และที่เขียนโดยลูกศิษย์ของท่าน เช่น ศตศาสตร์ของท่านเทวะ กรกาลรัตนศาสตร์ของท่านภาววิเวก
== หลักธรรม ==
คำสอนของนิกายนี้เน้นที่หลักปฏิจสมุปบาทและศูนยตา โดยถือว่าสรรพสิ่งทั้งหลายไม่มีความอยู่ด้วยตัวเอง (สวภาวะ) แต่เกิดได้เพราะอาศัยเหตุปัจจัยอิงกันเกิด ปฏิเสธทั้งทิฐิข้างที่กล่าวอ้างว่าสรรพสิ่งมีอยู่จริง (สัสสตทิฐิ) และที่ถือว่าขาดศูนย์ (อุจเฉททิฐิ) คำสอนของนิกายนี้ขัดแย้งกับนิกายโยคาจารอย่างรุนแรง ในแง่ที่ว่านิกายโยคาจารยอมรับการมีอยู่ของสวภาวะแต่นิกายมัธยมกะไม่ยอมรับ มีการโจมตีกันว่าเป็นมิจฉาทิฐิในพุทธศาสนาทั้งสองฝ่าย
== การปฏิเสธคำสอน ==
นิกายมัธยมกะ เป็นคำสอนแนวปฏิเสธ และเป็นเพียงปรัชญา ที่ทำให้หลุดพ้นไปไม่ได้เป็นเพียงทฤษฎีตามนิกายอื่น ๆ ที่โจมตี โดยนิกายที่ต่อยอดให้มัธยมกะ คือนิกายเทนได ที่พยายามต่อความคิด
== นิกายมาธยมิกในประเทศต่าง ๆ ==
ในประเทศญี่ปุ่นเรียกว่า นิกายซานรอน ได้รับผ่านทางประเทศเกาหลีเมื่อราว พ.ศ. 1168
== อ้างอิง ==
ทวีวัฒน์ ปุณฑริกวิวัฒน์. ศาสนาและปรัชญาในจีน ทิเบต ญี่ปุ่น. กทม.สุขภาพใจ. 2545
ประยงค์ แสนบุราณ. พระพุทธศาสนามหายาน. กทม.โอเดียนสโตร์. 2548
==ข้อมูล==
Arnold, Dan (2010).  Nāgārjuna's 'Middle Way': A Non-Eliminative Understanding of Selflessness.  In:Revue Internationale de Philosophie vol. 64, no.253: 367-395
==อ่านเพิ่ม==
Huntington, C. W., Jr. (1989). The Emptiness of Emptiness: An Introduction to Early Madhyamika. Honolulu: University of Hawaii Press
Narain, Harsh. The Mādhyamika mind. Motilal Banarsidass Publishers, 1997.
==แหล่งข้อมูลอื่น==
The Mādhyamika or the Śūnyavāda school, Surendranath Dasgupta, 1940
Thinking in Buddhism: Nagarjuna's Middle Way
thezensite: articles on Nagarjuna
Introduction to the Middle Way A contemporary commentary based on the teachings of Dzongsar Khyentse Rinpoche
Stanford Encyclopedia of Philosophy: Madhyamaka
Stanford Encyclopedia of Philosophy: Nagarjuna
 
นิกายในศาสนาพุทธมหายาน
กลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียศูนย์กลาง

กลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียศูนย์กลาง หรือ กลุ่มภาษานิวเคลียร์มลายู-พอลินีเชีย เป็นสาขาของตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนซึ่งคาดว่ามีแหล่งกำเนิดอยู่ที่เกาะซูลาเวซี แยกเป็น 2 สาขาคือ
กลุ่มภาษาซุนดา-ซูลาเวซี หรือกลุ่มมลายู-พอลินีเชียตอนใน ซึ่งรวมภาษาในเกาะซูลาเวซีและหมู่เกาะซุนดาใหญ่ และภาษานอกบริเวณนี้เช่น ภาษาชามอร์โรและภาษาปาเลา
กลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชียตะวันออกตอนกลาง เป็นภาษาที่ใช้พูดทางตะวันออกคือบริเวณเกาะซุนดาน้อย เกาะอัลมาเฮอรา หมู่เกาะโมลุกกะ นิวกินีและหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก
== อ้างอิง ==
Fay Wouk and Malcolm Ross (ed.), The history and typology of western Austronesian voice systems. Australian National University, 2002
ตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน
สกุลมะกอก

สกุลมะกอก (Spondias) เป็นสกุลของพืชดอกในวงศ์ Anacardiaceae ประกอบด้วยพืช 17 สปีชีส์ โดย 7 ชนิดอยู่ในอเมริกากลางและอเมริกาใต้ และ 10 ชนิดอยู่ในเอเชีย แต่มีเพียง 10 ชนิดเท่านั้นที่ผลสามารถรับประทานได้และมีการนำไปเพาะปลูก ได้แก่
มะกอกฝรั่ง (Spondias dulcis)
Spondias haplophylla
Spondias indica
มะห้อ (Spondias lakonensis)
มะกอก, มะกอกเหลือง (Spondias mombin)
มะกอกป่า, มะกอกลาว (Spondias pinnata)
มะกอกแดง, jocote (Spondias purpurea)
Spondias radlkoferi
Spondias tuberosa
umbú (Spondias venulosa)

ไม้ยืนต้น
พืชแบ่งตามสกุล
สกุลมะกอก
พระจุนทีโพธิสัตว์

จุนที (สันสกฤต: चुन्दी, ; ; พินอิน: Zhǔntí Púsà; ) หรือ จุณฑา (चुन्दा, ) หรือที่รู้จักในพระนาม สัปตโกฏิพุทธมาตร (सप्तकोटिबुद्धमत्ड़्, "เทวีแห่งเจ็ดสิบล้าน (สัปตโกฏิ) [พระพุทธรูป]"; ; พินอิน: Qījùzhī Fómǔ) เป็นพระโพธิสัตว์องค์หนึ่งในศาสนาพุทธมหายาน เช่นเดียวกับพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ แต่มีคนรู้จักน้อยกว่า เชื่อกันว่าพระองค์เป็นพระพุทธมารดาภาคสัมโภคกาย (กายทิพย์) ของพระเจ้าห้าพระองค์ในภัทรกัปปัจจุบัน มักจะเข้าใจกันผิดว่าเป็นพระแม่กวนอิม เพราะเกิดจากความเชื่อในพุทธศาสนาของนิกายฉาน ที่กล่าวว่าพระจุนทีนั้นเป็นภาคหนึ่งของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ แล้วนำไปจัดรวมไว้ในรูปเคารพของกวนอิม 6 ปางใหญ่ ซึงในขณะที่นิกายอื่น ๆ ของทางมหายานเนั้นจะถือว่าพระจุนทีกับพระกวนอิม นั้นเป็นคนละองค์กัน หลายที่ก็ยังไปจำสับสนด้วยรูปลักษณะของพระมารีจี ซึ่งเป็นมารดาของเทวดานพเคราะห์ทางลัทธิเต๋า บ้างก็ไปจำสับสนกับพระมหามายูรีที่ทรงนกยูงเป็นพาหนะ โดยพระโพธิสัตว์พระองค์นี้จะมีกล่าวถึง แต่ไม่ค่อยมีบทบาทเท่าไรในพระพุทธศาสนาของจีน แต่จะมีบทบาทในญี่ปุ่นมากกว่า
== ลักษณะ ==
รูปลักษณ์ของท่านอยู่ในท่านั่งหรือยืน จะทรงมีสิบแปดพระกร  มีพระเนตร 3 พระเนตร  ลักษณะที่สังเกตได้ง่าย คือ หนึ่งในพระกรทั้งสิบแปดพระกรนั้นจะทรงร่มไว้คันหนึ่งเสมอ
== ความเชื่อ ==
พระจุนทีโพธิสัตว์ (准提菩薩) ในภาษาจีนกลางจะเรียกว่า “จุ่นถีผูซา” และในภาษาจีนแต้จิ๋วจะเรียกว่า “จุ้งที้พู้สัก” โดยทรงมีนามอย่างเต็ม ๆ ว่า “พระจุนทีสัปตโกฏิพุทธภควตี” ทางมหายานถือว่าพระองค์เป็นพระพุทธมารดาในรูปสัมโภคกายแห่งพระพุทธเจ้าในตรีกาลของภัทรกัปนี้ (อดีต ปัจจุบัน และอนาคต) ที่ทรงมีบุญญาบารมี และอิทธิฤทธิ์มากมาย สามารถบันดาลให้ผู้ที่เคารพศรัทธาสามารถสมปรารถนาได้ทุกประการ
== อ้างอิง ==
จุนที
จักรพรรดิคอนสแตนตินมหาราช

จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 (Constantine I; Flavius Valerius Constantinus; Κωνσταντῖνος|Konstantinos; 27 กุมภาพันธ์  – 22 พฤษภาคม ค.ศ. 337) ครองราชสมบัติเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมัน ระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 306 ถึงวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 312 มีพระนามเต็มว่า “Flavius Valerius Aurelius Constantinus” หรือที่รู้จักกันว่า “คอนสแตนตินที่ 1” ในบรรดาผู้นับถือนิกายโรมันคาทอลิก หรือ “คอนสแตนตินมหาราช” หรือ “นักบุญคอนสแตนติน” ในบรรดาผู้นับถือนิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์หรือนิกายบิแซนไทน์คาทอลิก พระราชกรณียกิจสำคัญที่สุดคือการประกาศให้ศาสนาคริสต์เป็นศาสนาที่ถูกต้องตามกฎหมายของจักรวรรดิโรมันเมื่อปี ค.ศ. 313 จักพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 จึงเป็นจักรพรรดิพระองค์แรกของจักรวรรดิโรมันที่นับถือศาสนาคริสต์ตามพระราชกฤษฎีกาแห่งมิลาน (Edict of Milan) ที่ประกาศโดยจักรพรรดิลีซีนีอุส (Licinius) ผู้ทรงเป็นจักรพรรดิร่วมกับพระองค์ พระราชกฤษฎีกาแห่งมิลานเป็นพระราชกฤษฎีกาที่ยกเลิกการทารุณกรรมต่อคริสต์ศาสนิกชนทั่วทั้งจักรวรรดิโรมัน
ตามปฏิทินศาสนาของบิแซนไทน์ของนิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ และนิการคาทอลิกตะวันออกแห่งบิแซนไทน์บันทึกจักพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 และเฮเลนแห่งคอนสแตนติโนเปิลพระมารดาว่าเป็นนักบุญ แต่ในปฏิทินศาสนาของตะวันตกไม่มีอยู่ในรายนามนักบุญ คอนสแตนตินได้รับนาม “มหาราช” เพราะพระราชกรณียกิจต่างที่ทรงทำให้ต่อคริสต์ศาสนา
ในปี ค.ศ. 324 จักรพรรดิคอนสแตนตินทรงประกาศการปรับปรุงเมืองบิแซนเทียมให้เป็น “กรุงโรมใหม่” (Nova Roma) และเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 330 ทรงประกาศให้เมืองบิแซนเทียมเป็นเมืองหลวงใหม่ของจักรวรรดิโรมัน เมืองบิแซนเทียมเปลื่ยนชื่อเป็น “คอนสแตนติโนเปิล” แปลว่า “เมืองของคอนสแตนติน” หลังจากจักรพรรดิคอนสแตนตินสิ้นพระชนม์เมื่อปี ค.ศ. 337 เมืองคอนสแตนติโนเปิลเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิบิแซนไทน์ต่อมาอีกกว่าหนึ่งพันปียกเว้นเพียงระยะเวลาสั้น ๆ เมื่อถูกปล้นและเผาและยึดครองระหว่างสงครามครูเสดครั้งที่สี่ เมื่อปี ค.ศ. 1204 ในที่สุดการเป็นเมืองหลวงก็มาสิ้นสุดลงในสมัยจักรวรรดิออตโตมันเมื่อปี ค.ศ. 1453
== ดูเพิ่ม ==
จักรวรรดิบิแซนไทน์
จักรวรรดิออตโตมัน
== อ้างอิง ==
 
จักรพรรดิโรมัน
มหาราช
อสูรน้อยคิทาโร่

อสูรน้อยคิทาโร่  เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่น แนวแอ็คชั่นแฟนตาซี ที่สร้างมาจากการ์ตูนเรื่อง  อสูรน้อยคิทาโร่ นำแสดงโดย เอย์จิ เวนท์ซ, เรนะ ทานากะ, คันเป ฮาซามะ, โย โออิซุมิ เข้าฉายในประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2550 และเข้าฉายในประเทศไทย วันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 เฉพาะโรงภาพยนตร์เครือเอเพ็กซ์ เท่านั้น
== เนื้อเรื่อง ==
มนุษย์หนู (โย โออิซุมิ) รับจ้างมนุษย์ด้วยการให้เพื่อน ๆ ผีออกอาละวาดไล่ผู้คนในอพาร์ตเมนต์เพื่อไล่ที่ แต่ถูก คิทาโร่ (เอย์จิ เวนท์ซ) ขัดขวางซะก่อน มนุษย์หนูเลยเข้าไปในศาลเจ้าปีศาจจิ้งจอกและได้พบกับหินเรืองแสงสีเขียวก้อนหนึ่งเข้า และได้ขโมยมาโดยที่ไม่รู้ว่า นั่นคือ "หินปีศาจ" ของปีศาจจิ้งจอก คูโกะ (ซาโตชิ ฮาชิโมโตะ) จึงทำให้คูโกะโกรธแค้นมาก และประกาศตามล่าผู้ที่ขโมยไป
มนุษย์หนูนำเอาหินก้อนนี้ไปขายให้กับฮารุฮิโกะ (โก ริจู) พ่อของเคนตะ (รุกะ อุจิดะ) เด็กผู้ที่ชื่นชอบในตัวคิทาโร่ และ มิกะ (มาโอะ อิโนะอุเอะ) พี่สาวของเคนตะ ได้ไปเจอเข้าและถูกความชั่วร้ายจากหินครอบงำ จึงขโมยไป และถูกตำรวจจับขังคุก
คิทาโร่ ผีน้อยที่มีผมซ่อนเข็มเป็นอาวุธจึงต้องปกป้องเคนตะกับมิกะ พร้อมความช่ววยเหลือจากเพื่อน ๆ ผีทั้งหลาย ทั้ง พ่อตาเดียว (ให้เสียงพากย์โดย อิซามุ ทาโนนากะ) และปีศาจแมวสาว (เรนะ ทานากะ) และเพื่อน ๆ พ้องผีทั้งหลาย โดยทั้งหมดต้องเผชิญกับปีศาจจิ้งจอกที่เจ่าเล่ห์และเหล่าลูกสมุน
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อผีญี่ปุ่น
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ภาพยนตร์ 
ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550
ภาพยนตร์ภาษาญี่ปุ่น
ภาพยนตร์ที่สร้างจากการ์ตูนญี่ปุ่น
ภาพยนตร์ผี
อิซูมิ

อิซูมิ (อิสึมิ อิซึมิ หรือ อิซุมิ) สามารถหมายถึง
== สถานที่ ==
อิซูมิ (จังหวัดโอซากะ) - นครในจังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
อิซูมิ (จังหวัดคาโงชิมะ) - นครในจังหวัดคาโงชิมะ ประเทศญี่ปุ่น
อิซูมิ (จังหวัดชิบะ) - นครในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น
อำเภออิซูมิ - อำเภอในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น
แคว้นอิซูมิ - แคว้นในอดีตของประเทศญี่ปุ่น
== บุคคล ==
=== บุคคลที่มีชื่อ "อิซูมิ" ===
อิซูมิ อากิ - นักแสดงชาวญี่ปุ่น
อิซูมิ ซากาอิ - นักร้องชาวญี่ปุ่น
อิซูมิ มัตสึโมโตะ - นักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น
อิซูมิ ทาเกโมโตะ - นักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น
อิซูมิ คาซูโตะ - นักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น
=== บุคคลที่มีนามสกุล "อิซูมิ" ===
อากิ อิซูมิ - ดาราชาวญี่ปุ่น
เคียวกะ อิซูมิ - นักประพันธ์ชาวญี่ปุ่น
ชิเงจิโยะ อิซูมิ - ผู้ชายที่อายุยืนที่สุดในโลก
== ตัวละครการ์ตูน ==
=== ตัวละครที่มีชื่อ "อิสึมิ" ===
เคอร์ติส อิสึมิ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง แขนกล คนแปรธาตุ
คานาอิ อิสึมิ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง Battle Royale
ซากิโนะมิยะ อิสึมิ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ฮายาเตะ พ่อบ้านประจัญบาน
อิโซะซากิ อิสึมิ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ไอส์
ซาวาตาริ อิสึมิ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง He Is My Master
ซาโนะ อิสึมิ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง Hana-Kimi
=== ตัวละครที่มีนามสกุล "อิสึมิ" ===
อิสึมิ โคชิโระ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ดิจิตอลมอนสเตอร์
อิซึมิ อาโกะ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง คุณครูจอมเวท เนกิมะ!
อิสึมิ โคนาตะ - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ลัคกี้ สตาร์
อิซุมิ ชิออน - ตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง กันสึ
เมสเซนเจอร์ (ยานอวกาศ)

ยานเมสเซนเจอร์ (MESSENGER ย่อจาก MErcury Surface, Space ENvironment, GEochemistry and Ranging probe) เป็นยานอวกาศขององค์การนาซา ส่งขึ้นจากพื้นโลกเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2547 มีเป้าหมายเพื่อสำรวจพื้นผิวของดาวพุธ เป็นโครงการแรกในรอบ 30 ปีที่มีการส่งยานไปสำรวจดาวพุธ ยานเพียงลำเดียวก่อนหน้านี้คือ ยานมาริเนอร์ 10 ซึ่งสิ้นสุดภารกิจไปตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2518
ยานเมสเซนเจอร์ได้บินผ่านดาวพุธเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2551 ที่ระดับความสูงประมาณ 200 กิโลเมตร จากพื้นผิว และตามกำหนดการที่วางไว้ ยานเมสเซนเจอร์จะบินผ่านดาวพุธอีก 2 ครั้งในวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2551 และ 29 กันยายน พ.ศ. 2552 ก่อนจะเข้าสู่วงโคจรในวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2554 เพื่อเริ่มภารกิจการสำรวจ
ภารกิจการสำรวจของเมสเซนเจอร์สิ้นสุดลงในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2558 เมื่อตัวยานได้พุ่งชนกับผิวดาวพุธ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ทางการ
ข้อมูลของโครงการจากเว็บไซต์องค์การนาซา 
ยานอวกาศของนาซา
ภารกิจสู่ดาวพุธ
ภารกิจอวกาศในปี พ.ศ. 2547
โครงการดิสคัฟเวอรี
ถนนราชปรารภ

ถนนราชปรารภ (Thanon Ratchaprarop) ถนนสายหนึ่งในพื้นที่เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร มีความยาวประมาณ 1.4 กิโลเมตร มีจุดเริ่มต้นที่แยกประตูน้ำซึ่งเป็นแยกตัดกับถนนเพชรบุรี มุ่งไปทางทิศเหนือเป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงถนนพญาไทกับแขวงมักกะสัน ตัดกับถนนศรีอยุธยาและถนนรางน้ำ และไปสิ้นสุดที่สามเหลี่ยมดินแดง ซึ่งเป็นจุดบรรจบกับถนนราชวิถีและถนนดินแดง
==  อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ราชปรารภ
ราชปรารภ
ดาบล่าพญามาร โดโรโระ

ดาบล่าพญามาร โดโรโระ  ภาพยนตร์ญี่ปุ่นในแนวพีเรียดผสมแฟนตาซี นำแสดงโดย โยชิโอะ ฮาราดะ, ซาโตชิ ซึมาบุกิ, โค ชิบาซากิ เข้าฉายในประเทศไทย 7 มิถุนายน พ.ศ. 2550
== เนื้อเรื่องย่อ ==

เรื่องราวเกิดขึ้นในญี่ปุ่นยุคเซ็นโกคุหรือในยุคสงครามระหว่างแคว้นปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ 48 ตนหรือที่รู้จักกันในชื่อ มาจินส์ (เทพปีศาจ) สัมผัสได้ว่าเวลาแห่งการกำเนิดของมนุษย์ผู้ทรงด้วยฤทธานุภาพซึ่งเมื่อเติบใหญ่ขึ้นจะกลายเป็นผู้กุมชัยชนะเหนือเผ่าพันธุ์ปีศาจทั้งปวงได้เคลื่อนคล้อยใกล้เข้ามาทุกขณะ
คาเงะมิตสึ ไดโกะ ซามูไรผู้เป็นบิดาของมนุษย์ผู้นั้นซึ่งยังมิได้ถือกำเนิดขึ้นมา คาเงะมิตสึได้ทำข้อตกลงกับเหล่ามาจินส์ทั้ง 48 ตน โดยมีเงื่อนไขให้ตนชนะสงครามและเป็นผู้ยิ่งใหญ่ และไม่พ่ายแพ้แก่ผู้ใดไม่ว่าจะเป็นการรบที่ไหนก็ตาม คาเงะมิตสึได้ใช้ 48 อวัยวะสำคัญของร่างกายของลูกชายที่ยังมิได้ถือกำเนิดของเขาคนนี้ไว้เป็นสิ่งค้ำประกันกับพวกปีศาจ
ต่อมาลูกของคาเงะมิตสึได้ถือกำเนิดขึ้น โดยไร้อวัยวะสำคัญของร่างกายทั้ง 48 จนดูเหมือนตัวหนอน แต่สามารถร้องได้ คาเงะมิตสึจึงนำเด็กน้อยใส่ตะกร้าแล้วปล่อยลอยไปตามน้ำ
เป็นโชคดีของเด็กน้อยที่ได้รับการช่วยเหลือจากแพทย์ผู้มีนามว่า จูไค (โยชิโอะ ฮาราดะ) เด็กน้อยที่ถูกเก็บมาได้รับการขนานนามจากจูไคว่า เฮียกกุมารุ จูไคได้ทำการคิดค้นเรื่องการปลูกถ่ายอวัยวะเทียมได้อย่างยอดเยี่ยมเอาไว้มากมายในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมาทำให้เด็กน้อย เฮียกกุมารุ ดำเนินชีวิตได้อย่างคนปกติทั่วไป และเฮียกกุมารุยังมีพลังเหนือธรรมชาติหลายประการทำให้เขาสามารถมองเห็น พูดคุยได้ยินทั้งที่ไม่มีตา ปาก หรือ หู และจูไคก็ได้ตีดาบขึ้นมา 2 เล่ม และติดเป็นแขนให้กับเฮียกกุมารุ พร้อมกับสอนเพลงดาบให้
เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่เฮียกกุมารุ (ซาโตชิ ซึมาบุกิ) ได้ออกเดินทางเพื่อกำจัด มาจินส์ทั้ง 48 เพื่อนำเอาร่างกายของเขากลับคืนมา หลังจากเดินทางได้ไม่นานเขาก็ได้เพื่อนร่วมทางเป็นเด็กน้อยผู้มีความสามารถเกินวัย เป็นหัวขโมยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นนั่นคือ โดโรโระ (โค ชิบาซากิ) ทั้งเฮียกกุมารุและโดโรโระเดินทางไปทั่วอาณาจักรญี่ปุ่น ช่วยเหลือชาวบ้านที่ถูกกดขี่และต่อสู้กับเหล่าปีศาจ โดยมีความหวังว่าวันหนึ่งเฮียกกุมารุจะได้ร่างกายทั้งหมดคืนกลับมาจากมาจินส์ทั้ง 48 ตน เมื่อเฮียกกุมารุฆ่าปีศาจไป 1 ตน ก็จะได้อวัยวะคืนมา 1 ชิ้น
==เบื้องหลังและการออกฉาย==
Dororo เป็นภาพยนตร์ที่สร้างจากการ์ตูนในชื่อเดียวกัน ของโอซามุ เทตสึกะ นักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่นผู้ได้ฉายาว่า บิดาแห่งการ์ตูนญี่ปุ่น (ลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ)
โดยได้มี เฉิน เสี่ยวตง นักแสดงและผู้กำกับฉากแอ๊คชั่นชื่อดังชาวฮ่องกง มาทำหน้าที่กำกับฉากแอ๊คชั่นในเรื่องนี้ด้วย และได้ชมซาโตชิ ซึมาบุกิ นักแสดงชาวญี่ปุ่นผู้รับบทนำในเรื่องว่า มีตั้งใจเป็นอย่างยิ่ง
ได้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศไทยเมื่อกลางปี พ.ศ. 2550 และฉายทางโทรทัศน์ทางช่อง 7 เมื่อวันศุกร์ที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 เวลา 03.25 น.
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น==
ภาพยนตร์ญี่ปุ่น
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550
ภาพยนตร์ที่สร้างจากการ์ตูน
ภาพยนตร์แฟนตาซี
เทซูกะโปรดักชัน
ถนนสุขุมวิท 71 (ปรีดี พนมยงค์)

ถนนสุขุมวิท 71 (ปรีดี พนมยงค์) (Thanon Sukhumvit 71 (Pridi Banomyong)) เป็นถนนสายหนึ่งในกรุงเทพมหานคร มีความยาวประมาณ 3 กิโลเมตร มีจุดเริ่มต้นจากถนนสุขุมวิทที่ทางแยกสุขุมวิทในแขวงพระโขนงเหนือ เขตวัฒนา มุ่งไปทางทิศเหนือ เมื่อถึงปากซอยปรีดี พนมยงค์ 26 (พัฒนเวศม์) จึงเริ่มเป็นเส้นแบ่งพื้นที่การปกครองระหว่างแขวงพระโขนงเหนือกับแขวงคลองตันเหนือ จนกระทั่งผ่านปากซอยปรีดี พนมยงค์ 25 (เจริญมิตร) จึงเข้าแขวงคลองตันเหนือ ไปทางทิศเดิม ข้ามคลองตันเข้าพื้นที่แขวงสวนหลวง เขตสวนหลวง และไปสิ้นสุดที่ทางแยกคลองตัน ซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนเพชรบุรีและถนนพัฒนาการ โดยมีถนนที่ตรงต่อเนื่องต่อไปคือถนนรามคำแหง
ถนนนี้เดิมคือซอยสุขุมวิท 71 สร้างในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ประมาณปี พ.ศ. 2485-2486 เทศบาลนครกรุงเทพได้รับมอบมาจากแขวงการทางกรุงเทพ (หน่วยงานของกรมทางหลวง) เมื่อปี พ.ศ. 2503 โดยกรมทางหลวงเรียกซอยนี้ว่า "ทางสายพระโขนง-คลองตัน (ซอยปรีดี)" และต่อมาคณะกรรมการกลางตั้งชื่อถนน ตรอก ซอย และสะพานได้ตั้งชื่อถนนสายนี้ว่า ถนนสุขุมวิท 71 เมื่อปี พ.ศ. 2513
ต่อมาในปี พ.ศ. 2542 สำนักงานเขตวัฒนาโดยคณะกรรมการพิจารณาตั้งชื่อถนน ตรอก ซอย และสะพานในพื้นที่เขตวัฒนาได้มีมติให้ตั้งชื่อถนนสุขุมวิท 71 ว่า ถนนสุขุมวิท 71 (ปรีดี พนมยงค์) เพื่อเป็นเกียรติแก่นายปรีดี พนมยงค์ รัฐบุรุษอาวุโส ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชกาลที่ 8 นายกรัฐมนตรีคนที่ 7 หัวหน้าขบวนการเสรีไทย และผู้นำพลเรือนในคณะราษฎร เพื่อสดุดีเกียรติคุณของท่านในฐานะบุคคลสำคัญของชาติ และในวาระที่องค์การศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติหรือยูเนสโก (UNESCO) ประกาศให้ท่านเป็นบุคคลสำคัญของโลกในปี พ.ศ. 2543 ซึ่งเป็นปีครบรอบ 100 ปีชาตกาลของท่าน และในฐานะที่ปรีดี พนมยงค์ ได้สั่งการให้สร้างถนนเส้นนี้ในสมัยที่ท่านดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยกรุงเทพมหานครได้อนุมัติให้ใช้ชื่อดังกล่าวเมื่อปี พ.ศ. 2545
สถานที่สำคัญบนถนนเส้นนี้ ได้แก่ สถานเอกอัครราชทูตสหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยเนปาล สถานเอกอัครราชทูตสหพันธ์สาธารณรัฐไนจีเรีย และโรงพยาบาลพัฒนเวช
== อ้างอิง ==
ถนนในกรุงเทพมหานคร
ถนนในเขตวัฒนา
ถนนในเขตสวนหลวง
สถานที่ที่ตั้งชื่อตามนามของบุคคลสำคัญของไทย
ปรีดี พนมยงค์
ถนนปรีดีพนมยงค์

ถนนปรีดีพนมยงค์ (Pridi Banomyong Road) เป็นถนนสายหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมเป็นส่วนหนึ่งของถนนโรจนะ ต่อมาในวันที่ 2 พฤษภาคม 2549 ซึ่งตรงกับวันคล้ายวันถึงอสัญกรรมของท่านรัฐบุรุษอาวุโส เทศบาลนครพระนครศรีอยุธยาได้เปลี่ยนชื่อถนนโรจนะ ช่วงใจกลางเมือง ระหว่างสะพานปรีดี-ธำรง กับการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย สำนักงานพระนครศรีอยุธยา (ศาลากลางจังหวัดพระนครศรีอยุธยาหลังเก่า) เป็นถนนปรีดีพนมยงค์ เพื่อเป็นเกียรติแก่นายปรีดี พนมยงค์ ในฐานะที่ท่านเป็นบุคคลสำคัญของชาติ ซึ่งเป็นชาวอยุธยา และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เขต 1 คนแรกอีกด้วย
== สถานที่สำคัญที่ถนนตัดผ่าน ==
ที่ว่าการอำเภอพระนครศรีอยุธยา
โรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
ศูนย์ศึกษาประวัติศาสตร์อยุธยา
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เจ้าสามพระยา
จวนผู้ว่าราชการจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ศาลจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ท้องฟ้าจำลองพระราชานุสรณ์พระจอมเกล้าฯ
ถนนในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ปรีดี พนมยงค์
สิ่งก่อสร้างในอำเภอพระนครศรีอยุธยา
สถานที่ที่ตั้งชื่อตามนามของบุคคลสำคัญของไทย