pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ดรรชนีกระบี่หกชีพจร

ดรรชนีกระบี่หกชีพจร (The Six Meridian Swords ;  , Liu Mai Shen Jian)  เป็นวิทยายุทธในนิยายกำลังภายในของกิมย้ง
ดรรชนีกระบี่หกชีพจร หรือเพลงกระบี่หกสาย  เป็นยอดวิชาดรรชนีของสกุลต้วน นับเป็นยอดวิชาอันดับหนึ่งแห่งแผ่นดิน อานุภาพร้ายกาจรุนแรง ดรรชนีหกชีพจรเป็นวิชาที่เป็นต้นกำเนิดของดรรชนีเอกสุริยัน แต่ฝึกได้ยากจึงดัดแปลงมาเป็นดรรชนีเอกสุริยัน ต่อมามีความจำเป็นต้องสู้กับหลวงจีนธิเบตจึงต้องแบ่งกันฝึกคนละท่าโดย ยิงพลังจากนิ้วทั้งหกออกไปเป็นปราณกระบี่ได้หกสายมีชื่อเรียกต่างกัน ผู้ฝึกวิชานี้ต้องมีพลังลมปราณสูงส่ง จึงยากต่อการฝึกพร้อมกันทั้งหกกระบี่ ทำให้น้อยคนนักที่จะสำเร็จวิชานี้ แม้แต่หลวงจีนแห่งวัดมังกรฟ้าที่มีพลังวัตรสูงยังต้องแบ่งกันฝึกคนละกระบี่  เมื่อประสานพร้อมกันจึงจะทรงอานุภาพ ต้วนอี้เป็นคนสุดท้ายที่สำเร็จวิชานี้ เพราะคัมภีร์ถูกผู้อาวุโสโกวย้งแห่งวัดมังกรฟ้าเผาทำลายเพื่อไม่ให้จิวม่อจื้อแย่งชิงไป ดังนั้นกระบี่หกชีพจรจึงสาบสูญไปในยุคของแปดเทพอสูรมังกรฟ้า เหลือเพียงดรรชนีเอกสุริยันที่สืบทอดมาจนถึงยุคมังกรหยก หรือยุคของราชันย์ทักษิณ ต้วนตี่เฮง นั่นเอง
เพลงยุทธประกอบไปด้วย (ฉบับการ์ตูน)
1.กระบี่เส้าซาง-นิ้วโป้ง
2.กระบี่เส้าเจ๋อ-นิ้วก้อยซ้าย
3.กระบี่จงเหิง-นิ้วกลาง
4.กระบี่กวนเหิง-นิ้วนาง
5.กระบี่ซางหยาง-นิ้วชี้
6.กระบี่เส้าเหิง-นิ้วก้อยขวา
แปดเทพอสูรมังกรฟ้า
วิทยายุทธในนิยายกำลังภายใน
Võ thuật trong truyện Kim Dung#Lục mạch thần kiếm
แดนฝันปลายขอบฟ้า

แดนฝันปลายขอบฟ้า (世界の終りとハードボイルド・ワンダーランド; Hard-Boiled Wonderland and the End of the World) เป็นนิยายของฮารูกิ มูราคามิ นักเขียนชาวญี่ปุ่น ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1985 ฉบับภาษาไทยแปลโดยนพดล เวชสวัสดิ์ ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2547 โดยสำนักพิมพ์แม่ไก่ขยัน
แดนฝันปลายขอบฟ้าเป็นนิยายที่ใช้วิธีการเขียนแบบสลับบท โดยแบ่งเป็นเนื้อเรื่องของ แดนฝัน (Hard-Boiled Wonderland) และ ปลายขอบฟ้า (The End of the World)
== เนื้อเรื่องย่อ ==
=== แดนฝัน ===
=== ปลายขอบฟ้า ===
เรื่องราวของ "ผม" (ตัวเอก) ที่ค่อย ๆ สืบหาความลับของ "มหานคร" ที่เขาเข้ามาอยู่อาศัย มหานครนี้มีกำแพงสูงล้อมรอบทำให้ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ผู้คนที่อาศัยอยู่ในมหานครนี้ล้วนแต่ไม่มี "หัวใจ" และดำเนินชีวิตอย่างสงบสุขไปเรื่อย ๆ ในแต่ละวัน นอกจากนี้ยังมีสัตว์เขาเดียวอาศัยอยู่อีกด้วย
เมื่อ "ผม" เข้ามาในมหานครในสภาพที่ลืมความทรงจำของโลกภายนอกทั้งหมด เขาถูก "นายทวาร" ตัดแบ่ง "เงา" ออก ให้อาศัยอยู่ในหอพักเดียวกับ "ผู้การ" และมอบหน้าที่ให้เป็นนักอ่านฝันที่ห้องสมุดโดยมี "สาวห้องสมุด" เป็นผู้ช่วย เขาใช้เวลาว่างในการทำแผนที่มหานครตามคำไหว้วานของ "เงา" เมื่อได้รับเครื่องดนตรีจากผู้ดูแลโรงไฟฟ้าเค้าก็สามารถรื้อฟื้นความทรงจำเกี่ยวกับเสียงเพลงกลับมา และรู้ว่ามหานครนี้คือสิ่งที่ตัวเขาสร้างขึ้นมาเอง เขานำแผนที่ไปให้เงาตามสัญญาแต่ปฏิเสธที่จะหนีกลับไปยังโลกภายนอก และตัดสินใจที่จะไปอยู่ในป่ากับสาวห้องสมุด
ความสัมพันธ์ของทั้งสองเรื่องคือ เมื่อตัวเอกในแดนฝันทำการชัฟเฟิล (เมื่อเปลี่ยนระบบความคิดเป็นระบบความคิดที่สาม) เรื่องของปลายขอบฟ้าก็เริ่มต้นขึ้น
== ตัวละคร ==
ในแดนฝันปลายขอบฟ้านั้นไม่มีการเรียกชื่อตัวละครแต่อย่างใด แต่ใช้วิธีเรียกตามลักษณะหรือบุคลิกของตัวละครนั้นๆ เป็นวิธีการเขียนโดยปกติของฮารูกิ มูราคามิ
=== แดนฝัน ===
ตัวเอก - เป็น "แคลคิวเท็ค" ที่อาศัยอยู่ในโตเกียว มีมุมมองต่อโลกที่แตกต่างจากคนทั่วไป
พ่อเฒ่า - นักวิทยาศาสตร์ผู้ค้นคว้าการปิดกั้นเสียง อาศัยอยู่ในห้องวิจัยใต้ดิน
หลานสาวเจ้าเนื้อ - หลานสาวและผู้ช่วยของพ่อเฒ่า ค่อนข้างเจ้าเนื้อแต่มีสเน่ห์ นิยมแต่งกายสีชมพู
สาวห้องสมุด - พนักงานประจำโต๊ะค้นคว้าของห้องสมุด ช่วยเหลือตัวเอกในการค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับยูนิคอร์น และกลายเป็นคู่รักในระยะสั้นกันในที่สุด
อิงกลิง (INKling) - ชนเผ่าสัตว์ประหลาดที่อาศัยอยู่ในท่อใต้ดิน มีลักษณะแบบเดียวกับ กัปปะ
=== ปลายขอบฟ้า ===
ตัวเอก - ผู้มาใหม่อาศัยอยู่ในมหานคร ประกอบอาชีพเป็นนักอ่านฝัน
นายทวาร - ผู้เฝ้าประตูของมหานคร "ปลายขอบฟ้า" เป็นผู้แนะนำการใช้ชีวิตในมหานครให้ตัวเอก และเป็นคนตัดแบ่งเงาของตัวเอก
สาวห้องสมุด - ผู้ช่วยของตัวเอกในการอ่านฝัน
ผู้การ - นายทหารเกษียณราชการ อาศัยอยู่ในบ้านเดียวกับตัวเอก มีทักษะในการเล่นหมากรุก
เงาของตัวเอก - เงาโดนตัดแบ่งจากตัวเอกเมื่อเข้ามาในมหานคร และต้องการกลับไปรวมกับเจ้าของร่าง
== วรรณกรรมที่ปรากฏในเรื่อง ==
พี่น้องคารามาซอฟ - ฟีโอดอร์ ดอสโตเยฟสกี
คนนอก - อัลแบร์ กามู
The Razor's Edge - William Somerset Maugham
ลอร์ดจิม - โจเซฟ คอนราด
นวนิยาย
งานเขียนของฮารูกิ มูราคามิ
วรรณกรรมญี่ปุ่น
วัดนิเวศธรรมประวัติราชวรวิหาร

วัดนิเวศธรรมประวัติราชวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดราชวรวิหาร ในสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ที่ ตำบลบ้านเลน อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดฯ ให้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2421 เพื่อทรงใช้เป็นสถานที่สำหรับบำเพ็ญพระราชกุศล เมื่อเสด็จฯ แปรพระราชฐานมาประทับที่พระราชวังบางปะอิน ใช้รูปแบบสถาปัตยกรรมกอทิกเลียนแบบโบสถ์คริสต์
==ลักษณะสถาปัตยกรรม==

พระอุโบสถของวัดนั้นสร้างเลียนแบบโบสถ์คริสต์ โดยภายในประดิษฐาน "พระพุทธนฤมลธรรโมภาส" เป็นพระประธาน โดยพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประดิษฐวรการทรงออกแบบ โดยลักษณะที่ผสมผสานศิลปะแบบประเพณีนิยม และศิลปะแบบตะวันตกเข้าด้วยกัน  ซึ่งมีพุทธลักษณะคล้ายสามัญชน นอกจากนี้ บริเวณฐานชุกชีก็มีลักษณะเหมือนที่ตั้งไม้กางเขนแบบโบสถ์ และฝาผนังโบสถ์ด้านหน้าของพระประธานนั้น เป็นพระบรมฉายาลักษณ์ของรัชกาลที่ 5 ที่ประดับด้วยกระจกสี ไม่เสียค่าเข้าชม
==สถานที่สำคัญภายในวัด==
พระอุโบสถ เป็นพระอุโบสถแบบโกทิกภายในประดิษฐานพระพุทธนฤมลธรรโมภาส
หอพระคันธารราษฎร์ เป็นหอพระภายในประดิษฐานพระคันธารราษฎร์ ปางขอฝน
หอพระพุทธศิลา เป็นหอพระภายในประดิษฐานพระพุทธศิลา ปางนาคปรกสมัยลพบุรี
พระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว   เป็นพระบรมรูปทรงม้า
สุสานสวนหินดิศกุลอนุสรณ์ เป็นสวนหินสำหรับประดิษฐานพระอัฐิของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ  เจ้าจอมมารดาชุ่ม ในรัชกาลที่ 4 และราชสกุลดิศกุล
ต้นพระศรีมหาโพธิ์ เป็นต้นที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงปลูกไว้หน้าพระอุโบสถ
== อ้างอิง ==
วัดนิเวศธรรมประวัติราชวรวิหาร จาก ธรรมะไทยดอตคอม
พระพุทธรูปที่สำคัญ   โดย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
พระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดราชวรวิหาร
วัดในอำเภอบางปะอิน
วัดไทยในสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย
สิ่งก่อสร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา
เออร์เนสต์ รัทเทอร์ฟอร์ด

เออร์เนสต์ รัทเทอร์ฟอร์ด บารอนรัทเทอร์ฟอร์ดที่ 1 แห่งเนลสัน (Ernest Rutherford, 1st Baron Rutherford of Nelson) หรือที่นิยมเรียกว่า ลอร์ดรัทเทอร์ฟอร์ด เป็นนักฟิสิกส์ชาวบริติชที่เกิดในนิคมนิวซีแลนด์ ได้รับการยกย่องให้เป็น "บิดา" แห่งฟิสิกส์นิวเคลียร์ เขาเป็นผู้บุกเบิกทฤษฎีการโคจรของอะตอม ชื่อของเขาได้นำไปใช้เป็นชื่อธาตุที่ 104 คือ รัทเทอร์ฟอร์เดียม
== ประวัติ ==
เออร์เนสต์ รัทเทอร์ฟอร์ด เป็นบุตรชายของ เจมส์ รัทเทอร์ฟอร์ด ชาวนาผู้ซึ่งอพยพมาจากเมืองเพิร์ธ ประเทศสกอตแลนด์ กับ มาร์ธา (นามสกุลเดิม ธอมป์สัน) ซึ่งดั้งเดิมอาศัยอยู่ที่เมือง ฮอร์นเชิช เมืองเล็ก ๆ ในแถบตะวันออกของประเทศอังกฤษ บิดามารดาของเขาย้ายมายังประเทศนิวซีแลนด์ เออร์เนสต์ เกิดในเมืองสปริงโกรฟ (ปัจจุบันคือ เมืองไบรท์วอเตอร์) ใกล้กับเมืองเนลสัน ประเทศนิวซีแลนด์ เขาศึกษาในเนลสันคอลเลจ และได้รับทุนการศึกษาเพื่อเรียนในวิทยาลัยแคนเทอร์บรี (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยแห่งแคนเทอร์บรี) ในปี 1895 หลังจากจบการศึกษาด้าน BA, MA และ BSc และใช้เวลา 2 ปีในการทำวิจัยเกี่ยวกับเทคโนโลยีไฟฟ้า รัทเทอร์ฟอร์ดเดินทางไปยังประเทศอังกฤษเพื่อศึกษาต่อที่ ศูนย์วิจัยคาเวนดิช มหาวิทยาลัยแคมบริดจ์ (1895 - 1898) เขาได้รับการบันทึกไว้ในฐานะผู้ค้นพบระยะของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ในระหว่างการทดลองด้านกัมมันตภาพรังสี เขาเป็นผู้สร้างนิยามของรังสีแอลฟา และบีตา ซึ่งเป็นคำที่ใช้เรียกรังสี 2 ชนิดที่ปล่อยออกมาจากทอเรียมและยูเรเนียม เขาค้นพบมันระหว่างการตรวจสอบอะตอม อย่างไรก็ตาม เขาไม่ยอมรับว่าเป็นผู้ค้นพบรังสีแกมมา ซึ่งถูกค้นพบโดยนักวิทยาศาสตร์ชาวฝรั่งเศส P.V. Villard ไม่นานหลังรัทเทอร์ฟอร์ดรายงานการค้นพบของเขาเกี่ยวกับการแพร่กระจายของก๊าซกัมมันตภาพรังสี
ในปี 1898 รัทเทอร์ฟอร์ดได้เป็นหัวหน้าด้านฟิสิกส์ของมหาวิทยาลัยแมคกิลล์ ในมอนทรีออล ประเทศแคนาดา ที่ซึ่งเขาสร้างผลงานจนได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมี ในปี 1908
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The Rutherford Museum
Rutherford Scientist Supreme. For book email the publisher aas@canterbury.ac.nz
Ernest Rutherford  @ nobelprize.org
"Ernest Rutherford 1871 - 1937". A Science Odyssey, pbs.org.
http://www.nzedge.com/heroes/rutherford.html 
Annotated bibliography for Ernest Rutherford from the Alsos Digital Library for Nuclear Issues 
ค้นหาข้อมูลของรัทเทอร์ฟอร์ดได้ที่ http://www.dnzb.govt.nz
Rutherford at Canterbury University College. The Rutherford Journal
Rutherford's Timebomb : a New Zealand Herald article about Rutherford's contribution to dating the Age of the Earth
ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมี
ชาวอังกฤษผู้ได้รับรางวัลโนเบล
ชาวนิวซีแลนด์ผู้ได้รับรางวัลโนเบล
นักฟิสิกส์ชาวอังกฤษ
นักฟิสิกส์ชาวนิวซีแลนด์
นักเคมีชาวอังกฤษ
นักเคมีชาวนิวซีแลนด์
ชาวนิวซีแลนด์เชื้อสายอังกฤษ
ชาวนิวซีแลนด์เชื้อสายสกอตแลนด์
บุคคลจากแคว้นแทสมัน
ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยแคนเทอร์บรี
ศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
บุคคลจากมหาวิทยาลัยแมคกิลล์
บุคคลจากมหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์
บุคคลจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
ประเสริฐ ภัทรมัย

ประเสริฐ ภัทรมัย (5 มิถุนายน 2490 - ) ผู้ก่อตั้งบริษัท ทีม คอนซัลติ้ง เอนจิเนียริ่ง แอนด์ แมเนจเมนท์ จำกัด ปัจจุบันเป็นประธานกรรมการบริหารกลุ่มบริษัท ทีม สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา เข้าศึกษาในคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2508 และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกจากสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชียใน ปี พ.ศ. 2516  เคยดำรงตำแหน่งเลขาธิการสมาคมนักเรียนเก่าสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย (AITAA) หลายสมัย อดีตคณบดี คณะ Computer & Engineering Management (CEM) มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ และเคยดำรงตำแหน่งนายกสมาคมวิศวกรที่ปรึกษาแห่งประเทศไทย 2 สมัย ระหว่างปี พ.ศ. 2544-2547 เป็นผู้ผลักดันให้วิศวกรไทยมีบทบาทในโครงการระดับสากลมากขึ้น ทั้งในประเทศและต่างประเทศ และส่งเสริมที่ปรึกษาไทยไปทำงานต่างประเทศ
== การศึกษา ==
2512: วิศวกรรมศาสตรบัณฑิต คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
2514: M. Eng. (Water Resource Engineering) สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย (AIT)
2516: D. Eng. (Water Resource Engineering) สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย (AIT)
== ประวัติการทำงาน ==
2516-2521: วิศวกรแหล่งน้ำ บริษัท เซ้าท์อิ๊สท์เอเซียเทคโนโลยี จำกัด ( SEATEC )
2521- : ผู้ก่อตั้งบริษัท ทีม คอนซัลติ้ง เอนจิเนียริ่ง แอนด์ แมเนจเมนท์ จำกัดและประธานกรรมการบริหาร
2544-2547: นายกสมาคมวิศวกรที่ปรึกษาแห่งประเทศไทย (วปท.)
== ผลงานวิจัย ==
Analysis of Areal and Time Distribution of Daily Rainfall in Thailand
Analysis of Probability of Wet and Dry Days of Daily Rainfall in Thailand
Simulation Study of Rainwater Collection System.
การให้บริการและขีดความสามารถที่ปรึกษาไทย 
== หนังสือ ==
ประเสริฐ ภัทรมัย และคณะ 25 ปี ทีมฯ มุมมองเพื่อการพัฒนา  ทีซีจี พริ้นติ้ง พ.ศ. 2546. ISBN 974-9132-51-3
ประเสริฐ ภัทรมัย ตัว...ตน ประเสริฐ ภัทรมัย ที่ระลึกในโอกาสวันเกิดปีที่ 60  ทีซีจี พริ้นติ้ง พ.ศ. 2550. ISBN 978-974-8311-04-3
ประเสริฐ ภัทรมัย เคล็ด(ไม่) ลับฉบับทีมกรุ๊ป  พ.ศ. 2558. ISBN 978-616-8005-01-9
ประเสริฐ ภัทรมัย ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย พบกันตอนอายุ 72  พ.ศ. 2562. ISBN 978-616-485-857-2
ประเสริฐ ภัทรมัย ความคำนึงของกวีวิศวกร  พ.ศ. 2564. ISBN 978-616-577-722-3
== รางวัล ==
ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย ได้รับรางวัลวิศวกรดีเด่น จากสมาคมนิสิตเก่าวิศวกรรมศาสตร์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2536 และได้รับรางวัลแห่งหอเกียรติยศ จากสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย ในปี พ.ศ. 2553
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วิศวกรซีอีโอ "ประเสริฐ ภัทรมัย"
บริษัท ทีม คอนซัลติ้ง เอนจิเนียริ่ง แอนด์ แมเนจเมนท์ จำกัด 
วิศวกรชาวไทย
นิสิตเก่าคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
บุคคลจากสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย
บุคคลจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ
อาจารย์คณะวิศวกรรมศาสตร์
วิตามินอี

วิตามินอี เป็นวิตามินที่ละลายได้ในไขมัน ช่วยในการทำงานของระบบต่างๆ ในร่างกายหลายระบบ และเป็นสารต้านอนุมูลอิสระที่ช่วยให้เซลล์ต่างๆ รอดอันตรายจากท็อกซิน ช่วยชะลอความแก่
== ประโยชน์ ==
เป็นตัวแอนติออกซิแดนท์ คือทำให้เกิดการเผาผลาญโดยมีออกซิเจนเป็นตัวการสำคัญทำให้ร่างกายเผาผลาญได้ดี
เป็นตัวช่วยไขกระดูกในการสร้างเลือด ช่วยขยายเส้นเลือด ต้านการแข็งตัวของเลือด ลดความสามารถในการจับตัวเป็นลิ่มเลือด และลดอัตราเสี่ยงของโรคที่เกี่ยวกับหลอดเลือดสมองและหัวใจ
บำรุงตับซึ่งทำหน้าที่เกี่ยวกับเลือดมาก
ช่วยในระบบสืบพันธุ์ เซลล์ประสาท และกล้ามเนื้อให้ทำงานได้ตามปกติ
ช่วยให้ผิวพรรณสดใส และช่วยสมานแผลไฟไหม้ น้ำร้อนลวกให้หายเร็วขึ้น
ช่วยให้ปอดทำงานดีขึ้นและไม่อ่อนเพลียง่าย
== แหล่งวิตามินอี ==
วิตามินอีมีมากในน้ำมันพืชจากธัญพืชและถั่วประเภทเปลือกแข็งและผักใบเขียว การเก็บรักษาให้วิตามินอีควรเก็บให้พ้นจากความร้อนแสงแดด รวมทั้งออกซิเจนในอากาศ  การขัดสี การบด จะทำให้ธัญพืชสูญเสียวิตามินอีไปจำนวนมาก
ร่างกายคนเราต้องการวิตามินอีอยู่ที่วันละ 10-15 IU
{|
|แหล่งวิตามินในธรรมชาติ||จำนวน||ปริมาณสารอาหารที่ได้รับ
|-
|น้ำมันเมล็ดฝ้าย||น้ำหนัก 100 กรัม||40 IU
|-
|น้ำมันดอกคำฝอย||น้ำหนัก 100 กรัม||31.5 IU
|-
|น้ำมันข้าวโพด||น้ำหนัก 100 กรัม||19 IU
|-
|น้ำมันถั่วเหลือง||น้ำหนัก 100 กรัม||14.4 IU
|-
|กะหล่ำปลี||น้ำหนัก 100 กรัม||6.4 IU
|-
|จมูกข้าวสาลี||1 ช้อนโต๊ะ||11-14 IU
|-
|เมล็ดทานตะวัน||น้ำหนัก 100 กรัม||25 IU
|-
|ถั่วเปลือกแข็งประเภทอัลมอนด์||น้ำหนัก 100 กรัม||13.5 IU
|-
|มันเทศ||น้ำหนัก 100 กรัม||6 IU
|-
|เมล็ดมะม่วงหิมพานต์||น้ำหนัก 100 กรัม||4.6 IU
|-
|อะโวคาโด (เฉพาะเนื้อ)||น้ำหนัก 100 กรัม||4.5 IU
|-
|ปวยเล้ง||น้ำหนัก 100 กรัม||3 IU
|}
== อ้างอิง ==
นิตยสารชีวจิต ฉบับวันที่ 1 พฤษภาคม 2550
http://www.pharmacy.mahidol.ac.th/dic/news_week_full.php?id=437
http://www.medscape.com/viewarticle/584984
Vitamins E and C in the Prevention of Prostate and Total Cancer in Men - Physicians’ Health Study II Randomized Controlled Trial
วิตามินอี 
วิตามิน
สารต้านอนุมูลอิสระในอาหาร
ไทอามีน

ไทอามีน หรือ ไทอามิน (thiamine, thiamin) หรือ วิตามินบี1 (vitamin B1) เป็นวิตามินที่ร่างกายไม่สามารถสร้างขึ้นเองได้ ต้องรับประทานอาหารหรืออาหารเสริม เป็นวิตามินที่ละลายในน้ำได้ มีคุณสมบัติพิเศษคือไม่มีพิษตกค้าง ถ้ามีมากเกินไป ร่างกายจะขับออกมาทันที
== ประโยชน์ ==
จำเป็นต่อการทำงานของสมอง ระบบประสาท ระบบย่อย หัวใจและกล้ามเนื้อ
ช่วยให้เจริญอาหารและช่วยในการเจริญเติบโตของร่างกาย
ช่วยแก้อาการเมาคลื่นและเมาอากาศ
ช่วยเพิ่มภูมิชีวิตและรักษางูสวัดให้หายเร็วขึ้น
== อ้างอิง ==
นิตยสารชีวจิต ฉบับวันที่ 1 พฤษภาคม 2550
อะโรมาติกเอมีน
วิตามินบี
แอลกอฮอล์ปฐมภูมิ
พิริมิดีน
ไทอาโซล
วิตามินบี6

วิตามินบี6 (Vitamin B6) เป็นวิตามินชนิดที่ละลายในน้ำได้ ซึ่งมักใช้ร่วมกับบี1 และบี12 ซึ่งวิตามินบี1 ทำงานกับคาร์โบไฮเดรตส่วนวิตามินบี6 และบี12 ทำงานร่วมกับโปรตีนและไขมัน ร่างกายมนุษย์ต้องการวิตามินบี6 ประมาณ 1.5 มิลลิกรัม
== รูปแบบ ==
ปัจจุบันค้นพบว่าวิตามินบี6 มีหลายรูปแบบ ได้แก่
ไพริดอกซีน (pyridoxine: PN)
ไพริดอกซิน 5'-ฟอสเฟต (pyridoxine 5'-phosphate: PNP)
ไพริดอกซาล (pyridoxal: PL)
ไพริดอกซาล 5'-ฟอสเฟต (pyridoxal 5'-phosphate: PLP)
ไพริดอกซามีน (pyridoxamine: PM)
ไพริดอกซามีน 5'-ฟอสเฟต (pyridoxamine 5'-phosphate: PMP)
กรด 4-ไพริดอกซิก (4-pyridoxic acid: PA)
== ประโยชน์ ==
ช่วยเปลี่ยนกรดอะมิโนให้เป็นวิตามินบี3 หรือไนอะซิน
ช่วยร่างกายสร้างภูมิต้านทานแอนติบอดี และช่วยสร้างเซลล์โลหิตได้ดียิ่งขึ้น
ช่วยร่างกายสร้างน้ำย่อยในกระเพาะอาหารและแร่ธาตุแมกนีเซียม
ช่วยบรรเทาโรคที่เกิดจากระบบประสาทและผิวหนัง
ช่วยบรรเทาการคลื่นไส้อาเจียน
ช่วยบรรเทาอาการปากแห้งและคอแห้ง
ช่วยแก้การเป็นตะคริว แขนขาชาและช่วยขับปัสสาวะ
== ภาวะการได้รับเกินขนาด ==
หากร่างกายได้รับวิตามินบี6 เกินกว่า 500 มิลลิกรัมต่อ 1 วันจะทำให้เกิดอาการหลายอย่าง เช่น เท้าชาและกระตุก กระสับกระส่ายเวลานอน ฝันเหมือนจริงมากเกินไป และมีปัญหาทางระบบประสาท
== แหล่งที่พบ ==
ปลา ไข่ ตับ ข้าวไม่ขัดสี จมูกข้าวสาลี รำข้าว ข้าวโอ๊ต วอลนัท ถั่วเหลือง ถั่วลิสง บริวเวอร์ยีสต์ กากน้ำตาล กะหล่ำปลี แคนตาลูป
== อ้างอิง ==
นิตยสารชีวจิต ฉบับวันที่ 1 พฤษภาคม 2550
บี6
ไนอาซิน

ไนอาซิน หรือ ไนอะซิน (niacin) หรือ กรดนิโคตินิก (nicotinic acid) หรือ วิตามินบี3 (vitamin B3) เป็นวิตามินชนิดที่ละลายในน้ำได้ ซึ่งจำเป็นใน Lipid Metabolism,Tissue respiration และ Glycogenolysis Nicotinic Acid ในปริมาณสูง ๆ จึงสามารถลดระดับโคเลสเตอรอลในเลือดได้ โดยฤทธิ์ของยาจะทำให้ระดับ Triacylglycerol ใน Plasma และ VLDL ลดลงภายใน 1-4 วัน ส่วนฤทธิ์ในการลดระดับโคเลสเตอรอลและ LDL นั้น 5-7 วันจึงจะเห็นผล และนอกจากนั้น Nicotinic Acid ยังสามารถเพิ่ม HDL อีกด้วย จากการทดลองผลการลดระดับไขมันในเลือดจะเกิดประสิทธิภาพสูงสุดหลังรับประทานยา 5-7 สัปดาห์ ยาส่วนเกินที่รับประทานเข้าไปจะขับออกจากร่างกายผ่านทางปัสสาวะ ซึ่งร่างกายมนุษย์มีความต้องการวิตามินชนิดนี้
== ผลกระทบที่ร่างกายได้รับ ==
=== ภาวะการได้รับไม่เพียงพอ ===
เมื่อร่างกายได้รับไนอาซีนไม่เพียงพอจะทำให้เกิดอาการอาหารไม่ย่อย คันตามผิวหนัง ปลายประสาทและลิ้นอักเสบ ภาวะซีด ปวดท้องเวียนศีรษะ คลื่นไส้ ซึมเศร้า โรคผิวหนัง ท้องร่วง อ่อนเพลีย
=== ภาวะการได้รับเกินขนาด ===
เมื่อร่างกายได้รับไนอาซินมากกว่า 10-20 เท่าจะทำให้เกิดอาการท้องอืด ปวดท้อง หรือมีผื่นแดงขึ้นตามร่างกาย
== แหล่งที่พบ ==
แหล่งที่พบไนอาซินได้แก่ ตับ แครอท เนื้อมะเขือเทศ เห็ด เนื้อไก่ เนื้อเป็ด เนื้อวัว เครื่องในสัตว์ ใบตำลึง อาโวคาโด รำข้าว ลูกพรุน อินทผลัม
== ดูเพิ่ม ==
ไนเซอริทรอล
ไนโคฟูราโนส
อะลูมิเนียม นิโคติเนท
นิโคตินิล แอลกอฮอล์
อะคิพิม็อกซ์
== อ้างอิง ==
นิตยสารชีวจิต ฉบับวันที่ 1 พฤษภาคม 2550
the Journal of Neurology, Neurosurgery, and Psychiatry; August 2004 
ยา
วิตามินบี
ภาษาญ้อ

ภาษาญ้อ (Nyaw) หรือ ภาษาไทญ้อ (Tai Yo/Tai Nyaw) หรือ ภาษาไทแมน (Tai Mène) หรือ  ภาษาย้อ เป็นภาษากลุ่มไทในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยมีความใกล้ชิดกับภาษาไทเปาในประเทศเวียดนาม ซึ่งมีชื่อเรียกว่า Tai Do และ Tai Quy Chau ภาษานี้พูดกันในหมู่ชาวไทญ้อซึ่งมีอยู่ในประเทศไทยราว 50,000 คน (พ.ศ. 2533) โดยในปัจจุบันพบได้ที่จังหวัดสกลนคร หนองคาย นครพนม มหาสารคาม ปราจีนบุรี และสระบุรี พบได้มากที่อำเภอนาหว้า อำเภอท่าอุเทน อำเภอโพนสวรรค์ อำเภอศรีสงคราม อำเภอสว่างแดนดิน อำเภอเมืองสกลนคร อำเภออรัญประเทศ เป็นต้น ส่วนใหญ่อพยพมาจากทางตอนเหนือของแขวงหลวงพระบาง และแขวงคำม่วนประเทศลาว
ภาษาญ้อจัดอยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท มีพยัญชนะ 19 เสียง สระเดี่ยว 18 เสียง สระประสม 3 เสียง วรรณยุกต์ 4 เสียง พยัญชนะควบกล้ำ 6 เสียง
==อ้างอิง==
==อ่านเพิ่ม==
Boonsner, Thepbangon. 1982. An Introduction to the Nɔɔ dialect.
Nantaporn Ninjinda. 1989. A Lexical Study of Nyo Spoken in Sahon Nakhon, Nakhon Phanom, and Prachin Buri. Silpakorn University (in Thai).
Pacqement, Jean. 2018. The Nyo language spoken at Kut Kho Kan village (Loeng Nok Tha district, Yasothon province): A Language Documentation Research at Roi Et Rajabhat University. Sikkha Journal of Education 5(2). Nakhon Ratchasima: Vongchavalitkul University.
เรืองเดช ปันเขื่อนขัติย์. ภาษาถิ่นตระกูลไทย. กทม. สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาชนบทมหาวิทยาลัยมหิดล. 2531.
Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
==บรรณานุกรม==
Chamberlain, James R. 1983. The Tai Dialects of Khammouan Province: Their Diversity and Origins. 16th International Conference on Sino-Tibetan Language and Linguistics, 16–18 September (Seattle, Washington, 1983)
Chamberlain, James R. 1991. "Mène: A Tai dialect originally spoken in Nghệ An (Nghệ Tinh), Vietnam -- preliminary linguistic observations and historical implications." Journal of the Siam Society 79(2):103-123.
Chamberlain, James R. 1998. "The Origin of the Sek: Implications for Tai and Vietnamese History". Journal of the Siam Society 86.1 & 86.2: 27-48.
Finot, Louis. 1917. Recherches sur la Littérature Laotienne. BEFEO 17.5.
Robequain, Charles. 1929. Le Thanh Hoá. EFEO, Paris et Bruxelles.
Thananan, Trongdee. 2014. "The Lao-speaking Nyo in Banteay Meanchey Province of Cambodia". In Research Findings in Southeast Asian Linguistics, a Festschrift in Honor of Professor Pranee Kullavanijaya. Manusya, Special Issue 20. Bangkok: Chulalongkorn University Press.
ญ้อ
ญ้อ
ญ้อ
ญ้อ
ภาษายรุ

ภาษายรุ  อยู่ในภาษากลุ่มบะห์นาริก มีผู้พูดในแขวงเซกองและแขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว มีคำยืมจากภาษาลาวมาก ระบบน้ำเสียงไม่เด่นชัดว่ามีนัยสำคัญทางภาษาศาสตร์หรือไม่ มีเสียงพยัญชนะต้น 30 เสียง เสียงตัวสะกด 17 เสียง เสียงสระ 24 เสียง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Sidwell, Paul (2003). A Handbook of comparative Bahnaric, Vol. 1: West Bahnaric. Pacific Linguistics, 551. Canberra: Research School of Pacific and Asian Studies, Australian National University.
http://projekt.ht.lu.se/rwaai RWAAI (Repository and Workspace for Austroasiatic Intangible Heritage)
http://hdl.handle.net/10050/00-0000-0000-0003-9043-C@view Jru' in RWAAI Digital Archive
Consonant Ear Training
ธีระพันธ์ ล.ทองคำ. ภาษาของนานาชนเผ่าในแขวงเซกอง ลาวใต้: ความรู้พื้นฐานเพื่อการวิจัยและและพัฒนา. กทม. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2544.
ยรุ
กรดแพนโทเทนิก

กรดแพนโทเทนิก (pantothenic acid) หรือ วิตามินบี5 (vitamin B5) เป็นวิตามินชนิดที่ละลายในน้ำได้ ในการสร้างความเจริญเติบโตของร่างกาย ช่วยสร้างเซลล์ใหม่และช่วยบำรุงระบบประสาท
ร่างกายมนุษย์ต้องการวิตามินบี5 อย่างน้อย 200 มิลลิกรัม
== ประโยชน์ ==
ช่วยสร้างแอนติบอดีซึ่งเป็นตัวสำคัญของภูมิชีวิต
เมื่อร่างกายเปลี่ยนไขมันที่สะสมไว้ให้เป็นน้ำตาลเพื่อสร้างพลังงาน วิตามินบี5 จะเป็นตัวสำคัญในการเปลี่ยนไขมันเป็นน้ำตาล
ช่วยให้บาดแผลหายเร็วขึ้น
ช่วยให้ร่างกายหายจากการช็อกหลังการผ่าตัดใหญ่
ช่วยให้อาการอ่อนเพลียหายเร็วขึ้น
ช่วยลดอาการข้างเคียงจากการใช้ยาปฏิชีวนะ
ช่วยรักษาอาการเหน็บชาที่มือและเท้า
== แหล่งที่พบได้ตามธรรมชาติ ==
เนื้อสัตว์เช่น ไก่ หัวใจ ไต ตับ ธัญพืชไม่ขัดสีเช่น ถั่ว จมูกข้าวสาลี รำข้าว ผักใบสีเขียว บริเวอร์ยีสต์ กากน้ำตาลไม่บริสุทธิ์
== ดูเพิ่ม ==
วิตามิน
== อ้างอิง ==
นิตยสารชีวจิต ฉบับวันที่ 1 พฤษภาคม 2550
วิตามินบี
แพนโทเทนิก
แพนโทเทนิก
แพนโทเทนิก
ภาษาก่อ (อึมปี้)

ภาษาก่อ (อึมปี้) เป็นภาษาตระกูลทิเบต-พม่า กลุ่มโลโลใต้ สาขาย่อยพม่า-โลโล ไม่มีระบบการเขียน มีผู้พูดในประเทศไทยที่จังหวัดแพร่ คาดว่าอพยพมาจากสิบสองพันนา ประเทศจีน
==อ้างอิง==
==อ่านเพิ่ม==
Nahhas, Ramzi W. (2007) Sociolinguistic Survey of Mpi in Thailand. SIL International 
Sittichai, Sah-iam (1984). Phrases and clauses in the Mpi language at Ban Dong, Phrae Province. Bangkok: Mahidol University MA thesis.
เรืองเดช ปันเขื่อนขัติย์. ภาษาถิ่นตระกูลไทย. กทม. สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล. 2531.
มปี
มปี
พระไวโรจนพุทธะ

พระไวโรจนพุทธะเป็นพระธยานิพุทธะ 1 ใน 5 องค์ ของนิกายวัชรยานและนิกายมหายาน ทรงเป็นประธานของพระพุทธะทั้ง 5 หมายถึงปัญญาอันสูงสุด ตราประจำพระองค์เป็นธรรมจักร หมายถึง ความเป็นหนึ่ง พระกายเป็นแสงสว่าง มักแทนด้วยสีขาว ตำแหน่งในพุทธมณฑลจะอยู่ตรงกลางโดยมีพุทธะอีก 4 องค์ห้อมล้อม พระโพธิสัตว์ในกลุ่มของท่านที่สำคัญมี 2 องค์ คือ พระสมันตภัทรโพธิสัตว์ และพระมัญชุศรีโพธิสัตว์
== ความเชื่อ ==
พระองค์ได้รับการเคารพนับถือจากชาวพุทธทั้งในตะวันออกไกล เนปาล ทิเบต และชวา ชาวพุทธจำนวนมากยกย่องให้เป็นอาทิพุทธะหรือพระพุทธเจ้าองค์ปฐม ความเชื่อเกี่ยวกับพระไวโรนะพุทธะปรากฏตั้งแต่ครั้งยุคมหายานและจรยาตันตระ พระสูตรที่กล่าวถึงพระองค์มีหลายฉบับเช่น
มหาไวโรจนสูตร ยกให้พระองค์เป็นศูนย์กลางมณฑล เป็นตัวแทนของความจริงสากล
อวตังสกสูตร ที่มีรากฐานมาจากคัณฑวยูหสูตรและทศภูมิกสูตร กล่าวไว้ว่าพระไวโรจนะพุทธะเป็นพระพุทธเจ้าในโลกแห่งแสงสว่าง เหมาะกับผู้ที่ต้องการความหลุดพ้นในปัจจุบัน
ในคัมภีร์มรณศาสตร์ของทิเบตกล่าวว่าพระองค์จะปรากฏตัวในวันแรกของบาร์โดพร้อมกับแสงสีคราม
== ลักษณะ ==
=== สีประจำพระองค์ ===
พระไวโรจนะมีพระกายสีขาว รัศมีธรรมเป็นสีน้ำเงินอ่อน ในทางวัชรยานถือว่าสีน้ำเงินเป็นสีของความจริงปรมัตถ์ ส่วนสีขาวเป็นที่รวมของสีทั้งหมด เหมือนแสงขาวจากดวงอาทิตย์ที่มองผ่านแท่งแก้วปริซึมจะเห็นเป็นสีต่างๆ 7 สี ซึ่งแทนความหมายของการเป็นประมุขแห่งพระธยานิพุทธะ
=== ธาตุประจำพระองค์ ===
พระไวโรจนะเป็นตัวแทนของอากาศธาตุ ซึ่งเป็นช่องว่างในจักรวาลที่ต่างจากธาตุลม เป็นตัวแทนของเอกภาพที่รวมทุกสิ่งทุกอย่างเข้าด้วยกัน
=== ศักติหรืออิตถีภาวะ ===
อิตถีภาวะของพระไวโรจนะพุทธะคือวัชรธาตุวิศวรี (ท่านหญิงแห่งปัญญาธาตุ) หรืออากาศธาตุวิศวรี (ท่านหญิงผู้ยิ่งใหญ่แห่งอากาศอันไร้ขอบเขต) เป็นบุคลาธิษฐานของปัญญาญาณ ที่สะท้อนให้เห็นจักรวาลภายใต้พระบารมีธรรมของพระไวโรจนะมีสัญลักษณ์เป็นรูปสามเหลี่ยมหรือเปลวไฟ กายสีขาว อยู่ในท่าแสดงธรรม
=== ท่าทาง ===
ท่าทางประจำพระองค์คือธรรมจักรมุทรา เป็นสัญลักษณ์ที่สื่อถึงการหมุนกงล้อธรรมครั้งแรกต่อหน้าปัญจวัคคีย์ทั้งห้า รูปแบบอื่นๆของพระไวโรจนะคือทำท่าสมาธิคล้ายพระอมิตาภะพุทธะแต่จะถือธรรมจักรแทนดอกบัว
=== เสียง ===
เสียงประจำพระองค์คือเสียง “โอม” ซึ่งเกิดจากศูนย์ลมบริเวณศีรษะ ในศาสนาพุทธ เสียงนี้หมายถึงความว่าง ในศาสนาฮินดู ใช้เป็นเสียงที่ดึงจิตให้เกิดสมาธิ เพื่อประสานเป็นหนึ่งเดียวกับจักรวาล ธารณีประจำพระองค์ โอม อะ วิ ระ ขัมวัชรธาตุ ตวาม
=== พาหนะ ===
พาหนะของพระไวโรจนพุทธะคือสิงโตเผือก ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจ ความกล้าหาญและความยิ่งใหญ่ สิงโตเผือกยังสื่อถึงสิงโตหิมะซึ่งเป็นสัตว์หายากในตำนานของทิเบต จึงเป็นตัวแทนของธรรมะขั้นสูงสุด
== ความเกี่ยวข้องกับพระอักโษภยะ ==
ลักษณะของพระไวโรจนพุทธะกับพระอักโษภยะพุทธะถือเป็นสิ่งตรงกันข้ามกัน พระไวโรจนะกายขาว รัศมีสีน้ำเงิน พระอักโษภยะ กายสีน้ำเงิน รัศมีสีขาว พระไวโรจนะเป็นตัวแทนของวิญญาณขันธ์ ส่วนพระอักโษภยะเป็นตัวแทนของรูปขันธ์ ตำแหน่งในมณฑลของพระไวโจนะพุทธะทั้งสององค์นี้อาจสลับกันได้ โดยทั่วไปจะใช้พระไวโรจนะเป็นสัญลักษณ์แทนจุดเริ่มต้นและหลักการ ส่วนพระอักโษภยะเป็นสัญลักษณ์ของภาพสะท้อนและการเคลื่อนไหว
== ระเบียงภาพ ==
Bulguksageumdongbirojanabuljwasang (Seated gilt-bronze vairocana buddha statue of Bulguksa Temple).jpg|ประติมากรรมสำริดรูปพระไวโรจนพุทธะ, วัดบุลกุกซา ประเทศเกาหลีใต้
2016 Singapur, Chinatown, Świątynia i Muzeum Relikwi Zęba Buddy (28).jpg|
TodaijiDaibutsu0224.jpg|วัดโทได
== อ้างอิง ==
พระพุทธเจ้าตามคติมหายาน