pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
แฮร์มัน เฮ็สเซอ

แฮร์มัน คาร์ล เฮ็สเซอ (Hermann Karl Hesse; 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1877 – 9 สิงหาคม ค.ศ. 1962) เป็นกวี นักเขียน และจิตรกรชาวเยอรมัน-สวิส เกิดที่เมืองคัล์ฟในจักรวรรดิเยอรมัน ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมในปี ค.ศ. 1945 ผลงานที่มีชื่อเสียงคือ สิทธารถะ และ เกมลูกแก้ว
เฮ็สเซอเริ่มสร้างสรรค์งานประพันธ์ทั้งร้อยแก้วและร้อยกรองเมื่อมีอายุได้ 21 ปี จนเมื่อมีอายุได้ 26 ปี จึงเริ่มเป็นที่รู้จักแพร่หลาย นอกจากความสามารถทางด้านการประพันธ์แล้ว เฮ็สเซอยังมีความสามารถทางจิตรกรรมสีน้ำอีกด้วย เฮ็สเซอเสียชีวิตเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1962 ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
== ผลงาน ==
ค.ศ. 1898 - Romantische Lieder
ค.ศ. 1899 - Eine Stunde hinter Mitternacht
ค.ศ. 1904 - Peter Camenzind (เป็นผลงานที่สร้างชื่อเสียงเรื่องแรก)
* แปลในชื่อ ปีเตอร์ คาเมนซินด์ โดยสดใส (เคล็ดไทย, พ.ศ. 2534)
* แปลในชื่อ ปีเทอร์ คาเม็นซินด์ : ทางกลับบ้าน โดยวิภาดา กิตติโกวิท (Madman Books, พ.ศ. 2563)
ค.ศ. 1906 - Unterm Rad
* แปลในชื่อ บทเรียน โดยสดใส (พ.ศ. 2524)
ค.ศ. 1908 - Freunde
ค.ศ. 1910 - Gertrud
* แปลในชื่อ เกอร์ทรูด โดยสดใส (พ.ศ. 2536)
ค.ศ. 1914 - Rosshalde
* แปลในชื่อ รอสฮัลด์ โดยสดใส (พ.ศ. 2533)
ค.ศ. 1915 - Knulp
* แปลในชื่อ ทางเลือก โดย น.ชญานุตม์ (พ.ศ. 2527)
* แปลในชื่อ ฤดูใบไม้ผลิ โดยสาลินี คำฉันท์ (พ.ศ. 2530)
* แปลในชื่อ คนุลป์ โดยสดใส (พ.ศ. 2546)
* แปลในชื่อ คนุล์ป: วิญญาณพเนจร โดยวิภาดา กิตติโกวิท (Madman Books, พ.ศ. 2563)
ค.ศ. 1918 - Wanderung
* แปลในชื่อ ร่อนเร่พเนจร โดยสาลินี คำฉันท์ (พ.ศ. 2530)
* แปลในชื่อ การเดินทาง : บันทึกและภาพร่าง โดยวิภาดา กิตติโกวิท (Madman Books, พ.ศ. 2563)
ค.ศ. 1919 - Demian
* แปลในชื่อ เดเมียน โดยสดใส (พ.ศ. 2530)
* แปลในชื่อ เดเมียน: วัยว้าวุ่นของเอมิล ซินแคลร์ โดยวิภาดา กิตติโกวิท (Madman Books, พ.ศ. 2563)
ค.ศ. 1919 - Klein und Wagner
ค.ศ. 1919 - Märchen (รวมเรื่องสั้น)
* แปลในชื่อ เพลงขลุ่ยในฝัน โดยสดใส (พ.ศ. 2524)
ค.ศ. 1920 - Blick ins Chaos (ความเรียง)
ค.ศ. 1920 - Klingsors letzter Sommer (นวนิยายขนาดสั้น (โนเวลล่า) 3 เรื่อง)
* แปลในชื่อ ไฟชีวิต ฤดูร้อนปีสุดท้ายของคลิงซอร์ โดยสดใส (พ.ศ. 2546)
ค.ศ. 1922 - Siddhartha
* แปลในชื่อ สิทธารถ โดยฉุน ประภาวิวัฒน์ (พ.ศ. 2510)
* แปลในชื่อ สิทธารถะ โดยสดใส (พ.ศ. 2526)
ค.ศ. 1927 - Die Nürnberger Reise
ค.ศ. 1927 - Der Steppenwolf
* แปลในชื่อ สเตปเปนวูลฟ์ โดยสดใส (พ.ศ. 2527)
ค.ศ. 1930 - Narziss und Goldmund
* แปลในชื่อ นาร์ซิสซัส กับโกลด์มุนด์ โดยสดใส (พิมพ์ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2532; ฉบับปรับปรุงใหม่ พ.ศ. 2549)
ค.ศ. 1932 - Die Morgenlandfahrt
* แปลในชื่อ ท่องตะวันออก โดยสดใส (พ.ศ. 2529)
ค.ศ. 1937 - Gedenkblätter
ค.ศ. 1942 - Stufen
ค.ศ. 1942 - Die Gedichte
* แปลในชื่อ กวีนิพนธ์ของแฮร์มันน์ เฮสเสะ โดยยรรยง แดงบุปผา (พ.ศ. 2532)
* แปลในชื่อ แฮร์มันน์ เฮสเสอะ : บทกวีคัดสรร โดยวิภาดา กิตติโกวิท (Madman Books, พ.ศ. 2563)
ค.ศ. 1943 - Das Glasperlenspiel
* แปลในชื่อ เกมลูกแก้ว โดยสดใส (พ.ศ. 2545)
ค.ศ. 1946 - Krieg und Frieden
ค.ศ. 1976 - My Belief: Essays on Life and Art (รวมความเรียง ค.ศ. 1904–1961)
* แปลในชื่อ มาจากทางสายเปลี่ยว โดยพจนา จันทรสันติ (พ.ศ. 2528)
ค.ศ. 1995 - The Complete Fairy Tales of Hermann Hesse (รวมเทพนิยาย ค.ศ. 1904–1918)
== อ้างอิง ==
นักเขียนชาวเยอรมัน
นักเขียนนวนิยายชาวเยอรมัน
นักเขียนนวนิยายชาวสวิส
กวีชาวเยอรมัน
กวีชาวสวิส
จิตรกรชาวเยอรมัน
จิตรกรชาวสวิส
ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม
ชาวเยอรมันผู้ได้รับรางวัลโนเบล
ชาวสวิสผู้ได้รับรางวัลโนเบล
บุคคลจากรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
บุคคลจากรัฐตีชีโน
เจ้าชายน้อย

เจ้าชายน้อย (Le Petit Prince) เป็นนวนิยายที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของอ็องตวน เดอ แซ็งแตกซูว์เปรี นักเขียนชาวฝรั่งเศส ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1943 อ็องตวน เดอ แซ็งแตกซูว์เปรี เขียนงานเขียนชิ้นนี้ขณะพำนักอยู่ที่นิวยอร์ก เจ้าชายน้อยถือได้ว่าเป็นหนังสือขายดีติดอันดับโลก นวนิยายชุดนี้ได้รับการแปลกว่า 255 (ภาษาและภาษาถิ่น) ภาษาและมียอดจำหน่ายกว่า 80 ล้านเล่มทั่วโลก ในหลายประเทศได้มีการนำเอาเนื้อเรื่องจากหนังสือไปสร้างเป็นการ์ตูน ภาพยนตร์ ละครเวที อุปรากร และการแสดงรูปแบบอื่น ๆ
== ตัวละครสำคัญ ==
เจ้าชายน้อย (le Petit Prince)
เจ้าหมาจิ้งจอก (le Renard)
พระราชา (le roi)
ดอกกุหลาบ (la rose)
จอมหยิ่ง (le vaniteux)
ชายขี้เมา (le buveur)
นักธุรกิจจอมละโมบ (le businessman)
คนจุดแสงตะเกียง (l'allumeur de réverbères) (คนสำคัญ)
นักภูมิศาสตร์ (le géographe)
ฯลฯ
== รูปแบบวรรณกรรม ==
แรกเริ่มเดิมที แซ็งแตกซูว์เปรี ผู้ประพันธ์ มีจุดประสงค์เขียนเพื่อเสียดสีสังคมเท่านั้น ทว่าเนื้อหาที่มีแง่คิดดี ๆ เหล่านี้ได้ถูกนักวิจัยจัดให้งานเขียนชิ้นนี้อยู่ในกลุ่มของวรรณกรรมเยาวชนแทนในเวลาต่อมา
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Le Petit Prince  
The Little Prince Full collection, more than 240 languages
List of different editions
Study Guide at MonkeyNotes
Study Guide at SparkNotes
The Museum of The Little Prince in Hakone 
LE PETIT PRINCE series in Indic Languages
Song written in the voice of the Little Prince
The Little Prince (public domain in Canada)
 
วรรณกรรมภาษาฝรั่งเศส
วรรณกรรมเยาวชน
วรรณกรรมแปล
ตัวละครที่เป็นเจ้าชายนอกโลก
วินโดวส์ ลองฮอร์น

redirectวินโดวส์วิสตา
เทือกเขาแอลป์

เทือกเขาแอลป์ (Alpen; Alpes; Alpi; สโลวีเนีย: Alpe; Alps) เป็นเทือกเขาที่ใหญ่สุดของทวีปยุโรปโดยครอบคลุมตั้งแต่ออสเตรีย, อิตาลี และสโลวีเนียทางด้านตะวันออก ไปจนถึงสวิตเซอร์แลนด์, ลีชเทินชไตน์, เยอรมนี และฝรั่งเศสทางด้านตะวันตก
เทือกเขาแอลป์เป็นเทือกเขาอายุน้อย เกิดขึ้นเมื่อแผ่นทวีปแอฟริกามุดใต้แผ่นทวีปยูเรเซีย (อนุทวีปสเปนและอิตาลีชนกับแผ่นดินใหญ่) ภูเขาที่สูงที่สุดในเทือกเขาแอลป์คือ มงบล็อง ที่ความสูง 4,807 เมตร บริเวณชายแดนฝรั่งเศสกับอิตาลี
== นิรุกติศาสตร์ ==
คำว่า "แอลป์" (Alps) ซึ่งเป็นคำในภาษาอังกฤษ นำมาจากคำว่าแอลป์ในภาษาฝรั่งเศสและภาษาละตินจากคำว่า "Albus" ที่แปลว่า "สีขาว" อันหมายถึง "เทือกเขาสีขาวที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ"
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
แอลป์
ภูมิศาสตร์ยุโรป
ภูเขาในทวีปยุโรป
เทือกเขาแอลป์
ล่อกวนตง

หลัว กวั้นจง ตามสำเนียงกลาง หรือ ล่อกวนตง ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (; ประมาณ ค.ศ. 1330–1400 หรือประมาณ ค.ศ. 1280–1360) เป็นปราชญ์และนักประพันธ์ชาวจีน มีชีวิตอยู่ในช่วงศตวรรษที่ 14 (ค.ศ. 1330-ค.ศ. 1400) หรือยุคปลายของราชวงศ์หยวน ต่อถึงต้นราชวงศ์หมิง
ล่อกวนตงเป็นผู้แต่งนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก และได้ชื่อว่าเป็นผู้ปรับปรุงเรื่อง 108 ผู้กล้าหาญแห่งเขาเหลียงซาน ซึ่งนับเป็น 2 ใน 4 สุดยอดวรรณกรรมจีน (อีกสองเรื่องคือ ไซอิ๋ว และความฝันในหอแดง)
ชีวประวัติของล่อกวนตงไม่ใคร่แน่ชัด แต่มีการยืนยันว่าเขามีชีวิตอยู่ในช่วงปลายราชวงศ์หยวนถึงต้นราชวงศ์หมิงจริง นักปราชญ์ผู้หนึ่งชื่อ เจียจงหมิง (賈仲明) บันทึกไว้ว่าเคยพบกับล่อกวนตงในราวปี ค.ศ. 1364 และว่าเขาเป็นชาวไท่หยวน แต่นักประวัติศาสตร์ยุคเดียวกันหลายคนต่างระบุบ้านเกิดของล่อกวนตงแตกต่างกันไป เช่นมาจากหางโจวบ้าง หรือเจียงหนานบ้าง แต่ไท่หยวน น่าจะเป็นบ้านเกิดของเขามากที่สุดเพราะเป็นที่ตั้งของบ้านตระกูลหลอ ซึ่งมีชื่อของล่อกวนตงอยู่ในสาแหรกตระกูลด้วย
ล่อกวนตงเคยเข้าร่วมก๊กต่อต้านราชวงค์หยวนกลุ่มหนึ่ง (ซึ่งต่อมาถูกจูหยวนจางโจมตี)ซึ่งทำหน้าที่กุนซือ
นักประวัติศาสตร์วรรณกรรมจำนวนหนึ่งสงสัยว่า ล่อกวนตง กับ ซือไน่อัน เป็นบุคคลคนเดียวกันหรือไม่ ชื่อ ซือไน่อัน อาจเป็นเพียงนามแฝงในการประพันธ์เรื่อง 108 ผู้กล้าหาญแห่งเขาเหลียงซาน ก็ได้ เพราะเนื้อหาของเรื่องค่อนข้างต่อต้านรัฐบาลกลาง
== ผลงาน ==
นิยายสามก๊ก หรือ ซันกั๋วย่านอี่
108 ผู้กล้าหาญแห่งเขาเหลียงซาน หรือ สุยหู่จ้วน
平妖傳 (ผิงเหยาจ้วน)
三遂平妖傳 (ซานสุยผิงเหยาจ้วน)
残唐五代史演義 (จุดจบราชวงศ์ถัง และเหตุการณ์ยุคห้าราชวงศ์)
粉妝樓 (เฟินจวงโหลว)
隋唐志傳 (สุยถังจื่อจ้วน)
隋唐兩朝志傳 (สุยถังเหลียงเชาจื่อจ้วน: บันทึกเหตุการณ์ยุคราชวงศ์สุยและราชวงศ์ถัง)
== ดูเพิ่ม ==
สามก๊ก
108 ผู้กล้าหาญแห่งเขาเหลียงซาน
ซือไน่อัน
== อ้างอิง ==
=== ข้อมูล ===
A record of a conference on Romance of the Three Kingdoms in China in 1999 
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Andrew West, The Textual History of Sanguo Yanyi - Authorship
นักเขียนชาวจีน
สามก๊ก
สี่ยอดพธู

สี่ยอดพธู (; Four Beauties)
เป็นคำเรียกสตรีสี่คนที่ได้ชื่อว่างดงามที่สุดในประวัติศาสตร์จีนโบราณ โดยทั้งสี่คนนี้มีบทบาทสำคัญที่ทำให้สถานการณ์บ้านเมืองพลิกผันถึงขั้นล่มสลายของอาณาจักรหรือเป็นจุดเปลี่ยนของประวัติศาสตร์ คำโคลงจีนที่ใช้เรียกสตรีทั้งสี่นี้ได้แก่ "沉鱼落雁，闭月羞花" ถาวร สิกขโกศล แปลเป็นไทยว่า
{|border="0" cellspacing="0" cellpadding="0" style="margin:0.5em;margin-left:2em;background:transparent"
|-
!ตัวเต็ม
| rowspan = "2" width="10"|&nbsp;
!ตัวย่อ
| rowspan = "2" width="10"|&nbsp;
!พินอิน
| rowspan = "2" width="10"|&nbsp;
!ความหมาย
|-
|
西施沉魚
昭君落雁
貂嬋閉月
貴妃羞花
|
西施沉鱼
昭君落雁
貂婵闭月
贵妃羞花
|
XīShī chén yú
ZhāoJūn luòyàn
DiāoChán bì yuè
GuìFēi xiū huā
|
มัจฉาจมวารี
ปักษีตกนภา
จันทร์หลบโฉมสุดา
มวลผกาละอายนาง
|}
รายชื่อนามสตรีทั้งสี่ เรียงตามช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ดังนี้
ไซซี (Xi Shi, 沉鱼, 西施) มีชีวิตอยู่ช่วง ศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล ในสมัยชุนชิว ได้ฉายาว่า "มัจฉาจมวารี" (沉鱼) เนื่องจากในนิทานพื้นบ้านได้เล่าว่า วันหนึ่งไซซีไปฟอกด้ายยังริมลำธาร เหล่าปลาในลำธาร เมื่อได้เห็นรูปโฉมของนางก็ถึงกับตะลึง ความงามของนางนั้น ทำให้ฝูงปลาถึงกับจมลงไปในน้ำโดยไม่รู้ตัว บางตัวก็ถึงกับหมดเรี่ยวแรง ปล่อยให้สายน้ำพัดจนไปชนกับโขดหิน
หวัง เจาจฺวิน (Wang Zhaojun) มีชีวิตอยู่ในช่วงราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ได้ฉายาว่า "ปักษีตกนภา" (落雁) เพราะวันหนึ่งหวัง เจาจฺวิน นั่งอยู่บนหลังม้า เหล่านกที่บินบนอากาศ เมื่อได้เห็นรูปโฉมของนางก็ถึงกับตะลึง ความงามของนางนั้น ทำให้ฝูงนกถึงกับร่วงลงพื้นดินโดยไม่รู้ตัว
เตียวเสียน (Diao Chan) มีชีวิตอยู่ในยุคสามก๊ก ได้ฉายาว่า "จันทร์หลบโฉมสุดา" (闭月) เพราะคืนหนึ่งนางได้ไหว้พระจันทร์ ดวงจันทร์ได้เห็นรูปโฉมของนางก็ถึงกับตะลึง ความงามของนางนั้น ทำให้ดวงจันทร์ถึงกับซ่อนในม่านเมฆโดยไม่รู้ตัว
หยางกุ้ยเฟย์ (Yang Guifei) มีชีวิตอยู่ในช่วงราชวงศ์ถัง ได้ฉายาว่า "มวลผกาละอายนาง" (羞花) เพราะครั้งหนึ่งนางไปชมทุ่งดอกไม้ ปรากฏว่าร่างกายของนางมีกลิ่นหอมฟุ้ง เหล่ามวลดอกไม้ที่ปลูกรอบตัวนาง เมื่อได้เห็นรูปโฉมของนางก็ถึงกับตะลึง ความงามของนางนั้น ทำให้กลีบดอกไม้หุบลงโดยไม่รู้ตัว
== อิทธิพล ==
ชื่อของย่านซีเม แปลว่าสี่ยอดพธู
== อ้างอิง ==
ประวัติศาสตร์จีน
ชาวจีน
ไซซี

ไซซี ตามสำเนียงแต้จิ๋ว หรือ ซี ซือ ตามสำเนียงกลาง  ชื่อเดิมคือ อี๋กวง (; Yi Guang) เป็นหนึ่งในสี่หญิงงามแห่งแผ่นดินจีน เกิดประมาณ 506 ปีก่อนคริสตกาล หรือ พ.ศ. 37 ซึ่งตรงกับยุคชุนชิว ที่มณฑลเจ้อเจียง ในแคว้นเยว่ (State of Yue)
ไซซีได้รับฉายานามว่า "มัจฉาจมวารี" (จีน: 沉魚 พินอิน: chén yú) ซึ่งหมายถึง "ความงามที่ทำให้แม้แต่ฝูงปลายังต้องจมลงสู่ใต้น้ำ" (so beautiful as to make swimming fish sink)
ในยุคเลียดก๊กที่แต่ละแคว้นรบกันนั้น แคว้นอู๋ (State of Wu) เป็นแคว้นที่มีกองกำลังทหารที่แข็งแกร่งจึงสามารถรบชนะแคว้นเยว่และจับตัวเยว่อ๋องโกวเจี้ยน และเสนาธิการฟ่านหลีไปเป็นตัวประกันที่แคว้นอู๋ด้วย เยว่อ๋องโกวเจี้ยนต้องการที่จะแก้แค้นเพื่อกู้ชาติแต่จำต้องยอมจงรักภักดีเพื่อให้อู๋อ๋องไว้ใจ
ครั้งหนึ่งอู๋อ๋องเกิดมีอาการปวดท้อง บรรดาหมอหลวงทั้งหลายไม่สามารถให้การรักษาได้ เยว่อ๋องโกวเจี้ยนได้ชิมอุจจาระของอู๋อ๋องต่อหน้าเสนาธิการทั้งปวง  และบอกว่าอู๋อ๋องเพียงแค่มีพระวรกายที่เย็นเกินไป หากได้ดื่มสุราและทำร่างกายให้อบอุ่นขึ้นก็จะมีอาการดีขึ้นเอง และเมื่ออู๋อ๋องได้ทำตามก็หายประชวร อู๋อ๋องเห็นว่าเยว่อ๋องโกวเจี้ยนมีความจงรักภักดีจึงปล่อยตัวกลับคืนสู่แคว้นเยว่
เมื่อกลับสู่แคว้นเยว่ เยว่อ๋องโกวเจี๋ยนก็วางแผนที่จะกู้ชาติทันที โดยมีฟ่านหลีเป็นเสนาธิการคอยให้คำปรึกษา ฟ่านหลีได้เสนอแผนการสามอย่าง คือ ฝึกฝนกองกำลังทหาร พัฒนาด้านกสิกรรม และ ส่งสาวงามไปเป็นเครื่องบรรณาการ พร้อมกับเป็นสายคอยส่งข่าวภายในให้
ไซซีเป็นหญิงสาวชาวบ้าน ลูกสาวคนตัดฟืนที่เขาจู้หลัวซาน (ภาษาแต้จิ๋ว กิวล่อซัว)  นางถูกพบครั้งแรกขณะซักผ้าริมลำธาร นางมีหน้าตางดงามมาก พร้อมกับนางเจิ้งต้าน (แต้ตั๋น) ซึ่งมีความงามไม่แพ้กัน  ฟ่านหลี (เถาจูกง) เสนาบดีแคว้นเยว่เป็นผู้ดูแลอบรมนางทั้ง 2 ให้มีอุดมการณ์เพื่อบ้านเมือง เป็นเวลานานถึง 3 ปี เพื่อที่จะไปเป็นบรรณาการให้กับแคว้นอู๋ เพื่อมอมเมาให้อู๋อ๋องฟูไช เจ้านครแคว้นอู๋ ลุ่มหลงอยู่กับเสน่ห์ของนาง จนไม่บริหารบ้านเมือง ซึ่งอู๋อ๋องฟูไชหลงใหลนางไซซีมากกว่านางเจิ้งต้าน ทำให้นางเจิ้งต้านน้อยใจจนผูกคอตาย ขณะที่มาอยู่ได้เพียงปีเศษเท่านั้น ผ่านไป 13 ปี เมื่อแคว้นอู่อ่อนแอลง แคว้นเยว่ก็สามารถเอาชนะได้สำเร็จในที่สุด
ภายหลังจากที่อู่อ๋องฟูไชฆ่าตัวตายไปแล้ว นางกับฟ่านหลีที่ว่ากันว่า ได้ผูกสัมพันธ์ทางใจไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว ก็ได้หายตัวไปพร้อมกันหลังเหตุการณ์นี้ บ้างก็ว่าทั้งคู่ได้เดินทางท่องเที่ยวไปเรื่อย ๆ และไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันที่ทะเลสาบไซ้โอว (ทะเลสาบซีหู) เป็นต้น
== อ้างอิง ==
หนังสือ เถาจูกง เทพเจ้าแห่งการค้าขายของจีน โดย พีรยุทธ สุเทพคีรี ISBN.974-8437-87-6
The Tale of Xishi
บุคคลในยุคราชวงศ์โจว
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 37
บุคคลที่ยังไม่ทราบปีที่เสียชีวิต
หวัง เจาจฺวิน

หวัง เจาจฺวิน  (王昭君) ชื่อจริงคือ หวัง เฉียง (王牆, 王檣, 王嬙) เป็นหนึ่งในสี่หญิงงามแห่งแผ่นดินจีน
หวัง เจาจฺวิน ได้รับฉายานามว่า "ปักษีตกนภา" (จีน: 落雁 พินอิน: luò yàn) ซึ่งหมายถึง "ความงามที่ทำให้แม้แต่ฝูงนกยังต้องร่วงหล่นจากท้องฟ้า" (so beautiful as to make flying geese fall)
หวัง เจาจฺวิน เดิมเป็นนางกำนัลในวังหลวง ที่ฮ่องเต้ราชวงศ์ฮั่นส่งไปให้แก่ข่านของเผ่าซงหนู เพื่อกระชับสัมพันธ์ไมตรี
== หวัง เจาจฺวิน ในประวัติศาสตร์ ==
หวัง เจาจฺวิน เกิดในตระกูลผู้มั่งคัง ในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตก เธอถูกส่งเข้าเป็นนางกำนัลในจักรพรรดิฮั่นหยวนตี้ ก่อน พ.ศ. 504หรือ 39ปีก่อนคริสตกาล อย่างไรก็ตาม พระจักรพรรดิไม่ทรงได้เคยพบเห็นหวัง เจาจฺวิน เลยแม้แต่ครั้งเดียว แม้ในยามที่พระจักรพรรดิทรงเลือกนางสนมใหม่จากภาพนางกำนัลที่ทรงมี และมีศักดิ์สูงพอที่จะเป็นพระสนม ภาพวาดของหวัง เจาจฺวิน ก็ไม่ใช้ภาพที่นำเสนอความงามที่แท้จริงของนาง ดังนั้นพระจักรพรรดิจึงทรงมองข้ามนางไป
พ.ศ. 511หรือ 32ปีก่อนคริสตกาล หู ฮันเซีย ผู้นำเผ่าซงหนูเดินทางมาเยือนฉางอันตามธรรมเนียมระหว่างฮั่นและซงหนู เขาก็ถือโอกาสขอพระราชทานธิดาจากพระจักรพรรดิเพื่อที่จะผูกสัมพันธ์เป็นราชบุตรเขยของพระจักรพรรดิ แต่แทนที่พระจักรพรรดิจะทรงส่งพระธิดาให้หู ฮันเซียตามที่ขอมา กลับทรงเลือกนางกำนัล 5 นางมาให้ผู้นำเผ่าซงหนูเลือกเอาเอง และหนึ่งในนั้นก็คือ หวัง เจาจฺวิน
ใน Book of the Later Han กล่าวว่า หวัง เจาจฺวิน อาสาที่จะไปเชื่อมสัมพันธ์กับเผ่าซงหนูด้วยตัวเอง เมื่อนางได้ไปปรากฏตัวในท้องพระโรง ความงามของนางถึงกับสะกดขุนนางทั่วทั้งท้องพระโรง รวมทั้งพระจักรพรรดิด้วย จนพระองค์ถึงกับทบทวนแนวพระราชดำริที่จะส่งนางไปยังซงหนู
หวัง เจาจฺวิน กลายมาเป็นภริยาคนโปรดของหู ฮันเซีย มีลูกชายด้วยกัน 2คน คนหนึ่งดูเหมือนว่าจะมีชีวิตรอดมาได้ และมีลูกสาวอีกอย่างน้อย 1 คน พ.ศ. 513 หู ฮันเซียถึงแก่กรรม นางยื่นฎีกาถึงจักรพรรดิฮั่นเฉิง ขอเดินทางกลับฉางอัน แต่ทรงปฏิเสธและสั่งให้นางทำตามธรรมเนียมของชาวซงหนู คือตกเป็นภริยาของผู้นำคนใหม่ของเผ่าซงหนู ซึ่งก็คือพี่ชายคนโตของหู ฮันเซีย หลังการแต่งงานใหม่ เธอมีลูกสาวอีก 2คน
== หวัง เจาจฺวิน ในตำนาน ==
ยังมีตำนานอื่นที่กล่าวว่า หวัง เจาจฺวิน ตัดสินใจฆ่าตัวตายเพื่อหลีกเลี่ยงการแต่งงานกับลูกชายตัวเอง
เรื่องราวของเธอกลายมาเป็นตำนาน "การเดินทางของหวัง เจาจฺวิน สู่นอกด่าน" (昭君出塞) และทำให้สันติภาพระหว่างซุงหนู กับจีนดำเนินมาได้ถึง 60 ปี อย่างไรก็ตาม ในที่สุดทางจีนก็ขาดการติดต่อกับเชื้อสายของเธอ
ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3เป็นต้นมา เรื่องราวของเธอได้ถูกตบแต่งขึ้นมา และเธอถูกเล่าขานในลักษณะของวีรสตรีที่น่าสงสาร พรรคคอมมิวนิสต์จีน ใช้เรื่องราวของเธอเป็นสัญลักษณ์แห่งสายสัมพันธ์ระหว่างชาวฮั่นและชนชาติอื่น ๆ ในจีน ปัจจุบันสุสานของเธอยังคงปรากฏในเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน
ประวัติศาสตร์จีน
บุคคลที่ยังไม่ทราบปีที่เกิด
บุคคลที่ยังไม่ทราบปีที่เสียชีวิต
หยางกุ้ยเฟย์

หยางกุ้ยเฟย์ ตามสำเนียงกลาง หรือ เอียกุยฮุย ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (; 26 มิถุนายน ค.ศ. 719 – 15 กรกฎาคม ค.ศ. 756) ชื่อตัวว่า หยาง อฺวี้-หฺวัน  และชื่อเมื่อบวชว่า ไท่เจิน (太真; "จริงยิ่ง") เป็นสนมเอกของจักรพรรดิเสฺวียนจงแห่งราชวงศ์ถัง และเป็นหนึ่งในสี่ยอดพธู
ในปลายรัชกาลจักรพรรดิเสฺวียนจง แม่ทัพอาน ลู่ชาน (安祿山) ก่อกบฏ จักรพรรดิและข้าราชการหนีจากเมืองฉางอานไปเมืองเฉิงตู บรรดาทหารขอให้จักรพรรดิประหารสนมหยางเสีย เพราะเชื่อว่า หยาง กั๋วจง (楊國忠) ญาติของสนมหยาง เป็นตัวการกบฏ จักรพรรดิจึงสั่งให้ขันทีเกา ลี่ชื่อ (高力士) รัดคอสนมหยางจนสิ้นชีวิต
== อ้างอิง ==
ประวัติศาสตร์จีน
บาทบริจาริกาในราชสำนักจีน
สงคราม

สงคราม (war; संग्राम)  คือ สถานะความขัดแย้งด้วยอาวุธระหว่างหน่วยทางการเมืองที่ดำรงอยู่เป็นอิสระ (เช่น รัฐชาติ รัฐบาลและตัวแสดงที่มิใช่รัฐ) หรือแนวร่วมขององค์การดังกล่าว. โดยทั่วไปมีลักษณะเป็นการรุกรานที่มีการใช้ความรุนแรง การทำลายล้างและมีอัตราเสียชีวิตที่อยู่ในระดับสูง หรือในระดับอุกฉกรรจ์ โดยใช้กำลังทหารทั้งแบบที่เป็นทางการและไม่เป็นทางการ (irregular armies). การสงคราม (warfare) หมายถึง กิจกรรมทั่วไป หรือลักษณะที่พบเห็นได้ในสงครามประเภทนั้น ๆ. ภาวะปลอดสงคราม ปกติเรียก สันติภาพ. คำว่า สงคราม ในภาษาไทยมีที่มาจากภาษาสันสกฤตคำว่า संग्राम (sangraam) แปลว่าการรบพุ่ง หรือความขัดแย้ง (struggle).
นักวิชาการบางส่วนมองว่าการสงครามเป็นสากลและเป็นส่วนที่สืบมาแต่บรรพชนของธรรมชาติมนุษย์ แต่บางส่วนก็แย้งว่าสงครามเป็นเพียงผลลัพธ์แห่งกรณีแวดล้อมทางสังคม-วัฒนธรรมหรือระบบนิเวศเฉพาะ
ใน ค.ศ. 2003 ริชาร์ด สมอลลีย์ (Richard Smalley) ระบุว่าสงครามเป็นปัญหาใหญ่สุดอันดับหก (จากสิบ) ที่มนุษยชาติจะเผชิญในอีกห้าสิบปีข้างหน้า ปกติสงครามมีผลให้โครงสร้างพื้นฐานและระบบนิเวศเสื่อมลงอย่างสำคัญ รายจ่ายสังคม (social spending) ลดลง ทุพภิกขภัย การอพยพออกขนานใหญ่จากพื้นที่สงคราม และบ่อยครั้ง ทารุณกรรมต่อพลเรือน
== รายชื่อสงครามที่สำคัญในประวัติศาสตร์ ==
สงครามครูเสด
สงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง
สงครามโลก
* สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
* สงครามโลกครั้งที่สอง
สงครามเย็น
* สงครามเกาหลี
* สงครามเวียดนาม
สงครามอ่าว
สงครามต่อต้านการก่อการร้าย
สงครามอิรัก
สงครามรัสเซีย–ยูเครน
== ประวัติศาสตร์ ==

ก่อนหน้าที่จะมีความเจริญก้าวหน้าของมนุษย์ สงครามประกอบไปด้วยการจู่โจมอย่างรวดเร็วขนาดเล็ก ๆ เท่านั้น พบว่าชาวนูเบียประมาณ 12,000 ปีที่แล้ว ครึ่งหนึ่งเสียชีวิตเพราะความรุนแรง จนกระทั่งเมื่อถึงยุคการปกครองแบบรัฐเมื่อ 5,000 ปีที่แล้ว กิจการทหารได้แพร่ขยายไปทั่วโลก การคิดค้นดินปืนและความเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยีได้นำไปสู่การรบสมัยใหม่ในที่สุด
ในหนังสือเรื่อง Why Nations Go to War โดย จอห์น จี. สโทสซิงเกอร์ ได้กล่าวว่า ฝ่ายคู่สงครามทั้งสองฝ่ายจะกล่าวอ้างว่าตนเป็นฝ่ายที่ต่อสู้เพื่อคุณธรรม เขายังกล่าวอีกว่าสาเหตุเพื่อจะจุดชนวนสงครามขึ้นอยู่กับการประเมินในแง่ดีที่คาดว่าจะเป็นผลที่ได้รับจากความเป็นปรปักษ์นั้น (อันได้แก่มูลค่าและความสูญเสีย)
== ทฤษฎีแรงจูงใจ ==
ไม่มีข้อตกลงทางวิชาการว่าอะไรเป็นแรงจูงใจสำหรับสงครามที่พบมากที่สุด แรงจูงใจอาจต่างกันระหว่างของผู้สั่งสงครามกับผู้เข้าร่วมสงคราม ตัวอย่างเช่น ในสงครามพิวนิกครั้งที่สาม ผู้นำกรุงโรมอาจปรารถนาก่อสงครามกับคาร์เธจโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อกำจัดปรปักษ์ซึ่งฟื้นกำลังใหม่ ขณะทหารแต่ละนายอาจถูกจูงใจด้วยความปรารถนาทำเงิน เนื่องจากมีผู้เกี่ยวข้องจำนวนมาก สงครามจึงอาจมีขึ้นได้จากการรวมแรงจูงใจต่าง ๆ กันจำนวนมาก การตีความการต่อสู้ระหว่างคาอินกับอะเบล (Cain and Abel) ในปฐมกาล 4 (Parashot BeReshit XXII:7) ของคำวิจารณ์ยิวโบราณ (BeReshit Rabbah) ระบุว่า มีเหตุผลสากลสำหรับสงครามสามอย่าง คือ เศรษฐศาสตร์ อำนาจ และศาสนา
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อสงคราม
รายชื่อสงครามที่ยังดำเนินอยู่
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สงคราม
จริยธรรม
เจนนา ลิวอิส

เจนนา แอน ลิวอิส (Jenna Ann Lewis) เป็นผู้เข้าแข่งขันในรายการ เซอร์ไวเวอร์ บอร์เนียว ถูกโหวตออกคนที่ 9 เป็นสมาชิกลูกขุนคนที่ 2 เจนนาเป็นผู้เข้าขันที่อายุน้อยที่สุดในฤดูกาลนั้น เธอเป็นที่รู้จักเนื่องจาก เธอเป็นผู้เข้าแข่งขันคนเดียวที่ไม่ได้ดูวิดีโอที่ถูกส่งจากลูกสาวฝาแฝดของเธอ และทำให้เธอร้องไห้ฟูมฟาย
เจนนาได้รับโอกาสให้เข้าแข่งขันอีกครั้งใน เซอร์ไวเวอร์ รวมดารา อีกครั้งหนึ่งซึ่งครั้งนี้เธอไปได้ไกลถึงลูกขุนคนสุดท้าย เป็นคนที่ถูกโหวตออก เป็นคนที่16 หลังจากการแข่งขันเรื่องอื้อฉาวก็เกิดขึ้น วิดีโอสวาทระหว่างเธอกับนายแบบชื่อดัง ทราวิส วูฟว์ ซึ่งถ่ายในวันฮันนี มูน ในโรงแรมแห่งหนึ่งถูกแพร่กระจายออกมาตามอินเทอร์เน็ต  นอกจากนั้นเธอยังเป็นผู้เข้าแข่งขันอีกคนหนึ่งที่เป็นผู้บุกเบิกให้ ผู้เข้าแข่งขันอื่นๆในฤดูกาลถัดหน้าหันมาทำงานทางด้านวงการบังเทิงมากขึ้น เจนนาปัจจุบันอายุ 29 ปี (เธอเข้าแข่งขันเมื่ออายุ 23 ปี โดยใช้นามสกุลเดิม คือ วิทนีย์ ตอนที่เป็นนักศึกษา ในฤดูกาลแรก และอีกครั้งเมื่ออายุ 27 ปี)
ผู้เข้าแข่งขันในรายการเซอร์ไวเวอร์
บุคคลจากรัฐนิวแฮมป์เชอร์
มหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน

มหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน (The University of Texas at Austin) เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลตั้งอยู่ที่เมืองออสติน ใน รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2426 (ค.ศ. 1883) เป็นหนึ่งในระบบของมหาวิทยาลัยเท็กซัสที่มีด้วยกันทั้งหมด 9 วิทยาลัย มหาวิทยาลัยเท็กซัสได้ชื่อว่าเป็นมหาวิทยาลัยในสหรัฐอเมริกาที่มีนักศึกษามากที่สุด ในปัจจุบัน (พ.ศ. 2548) มีนักศึกษามากกว่า 50,000 คน และอาจารย์และเจ้าหน้าที่มากกว่า 20,000 คน
มหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน ในปี พ.ศ. 2548 อันดับของคณะวิศวกรรมศาสตร์ อยู่อันดับที่ 12 ตามอันดับของ ยูเอสนิวส์ ซึ่งภาควิชา วิศวกรรมโยธาถูกจัดอยู่ในอันดับ 3 ของสหรัฐอเมริกา
== คนดัง ==
จอห์น แมกซ์เวล คูตซี - รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 2003
กิลอัด สุขเคอร์แมน (อังกฤษ) - นักภาษาศาสตร์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์มหาวิทยาลัยเท็กซัส
ทเท็กซัส ออสติน
มหาวิทยาลัยแซมฮิวสตันสเตต

มหาวิทยาลัยแซมฮิวสตันสเตต (Sam Houston State University)  เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลในสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่เมือง ฮันตส์วิลล์ ใน รัฐเท็กซัส ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2422 ในปัจจุบัน (พ.ศ. 2548) มีนักศึกษาประมาณ 15,300 คน
มหาวิทยาลัยแซมฮิวสตันสเตต มีชื่อเสียงในสาขาครุศาสตร์ดนตรี และประวัติศาสตร์ดนตรี โดยในปัจจุบัน แซมฮิวสตันสเตต เปิดสอนในระดับปริญญาตรี 84 ภาควิชา ระดับปริญญาโท 47 ภาควิชา และ ปริญญาเอก 4 ภาควิชา
== ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง ==
จอช แม็คคาวน์ นักกีฬาอเมริกันฟุตบอล ทีม ดีทรอยต์ ไลออนส์
ดร.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรีประเทศไทย (ปริญญาเอก พ.ศ. 2522)
สตีฟ สปากส์ นักกีฬาเบสบอล
พลตำรวจเอก ดร.พงศพัศ พงษ์เจริญ อดีตรองผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจแห่งชาติ สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ เลขาธิการคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด (ปริญญาเอก)
== อ้างอิง ==
สถาบันอุดมศึกษาในรัฐเท็กซัส‎
ฌอน เคนนิฟฟ์

ฌอน อัลเฟรด เคนนิฟฟ์ (Sean Alfred Kenniff) เป็นผู้เข้าแข่งขันในรายการ เซอร์ไวเวอร์ บอร์เนียว ถูกโหวตออกคนที่ 12 เป็นลูกขุนคนที่ 5 ถึงแม้เขาโหวตตามกลุ่มพันธมิตรทากิดั้งเดิม แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมอยู่ในกลุ่มพันธมิตรนั้น เขาจึงกลายเป็นคนแรกที่ถูกโหวตออกหลังจากสมาชิกปากองคนสุดท้ายออกไป เขาเป็นที่รู้จักในฉายา "ดร.ตัวอักษร" เพราะเขาใช้ตัวอักษรตัวหน้าในการโหวตผู้เข้าแข่งขันบางคนแทนการเขียนชื่อ ปัจจุบันฌอนอายุ 37 ปี เป็นแพทย์รักษาโรคทางด้านระบบประสาท(เขาเข้าแข่งขันเมื่ออายุ 31 ปี)
ผู้เข้าแข่งขันในรายการเซอร์ไวเวอร์
แพทย์ชาวอเมริกัน
บุคคลจากลองไอแลนด์
คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นคณะนิเทศศาสตร์แห่งแรกของประเทศไทย และเป็นคณะที่ 14 ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รับผิดชอบเป็นหน่วยงานระดับอุดมศึกษาและบัณฑิตศึกษาของรัฐ ที่ส่งเสริมดำเนินงานด้านการวิจัยและวิรัชกิจที่มีคุณภาพสูง ในแขนงด้านการสื่อสารมวลชน
== ประวัติ ==
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้เปิดสอนวิชาการหนังสือพิมพ์ขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2482 ซึ่งเป็นหลักสูตรในระดับอนุปริญญา สังกัดในคณะอักษรศาสตร์และวิทยาศาสตร์ หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2497 ได้มีการโอนการศึกษาวิชาการหนังสือพิมพ์จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ไปทำการสอนที่มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง โดยได้เปิดสอนในระดับปริญญาตรี ซึ่งเป็นการสิ้นสุดการสอนในสาขานิเทศศาสตร์ในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยตั้งแต่นั้นมา
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้จัดการเรียนการสอนในสาขาวิชานิเทศศาสตร์อีกครั้งในแผนกสื่อสารมวลชนและการประชาสัมพันธ์ สังกัดอยู่กับคณะรัฐศาสตร์ เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 ดังนั้น จึงถือเอาวันที่ 5 กรกฎาคมของทุกปี เป็นวันคล้ายวันสถาปนาคณะนิเทศศาสตร์ หลักจากนั้น ในปี พ.ศ. 2509 ได้พระราชกฤษฎีกาจัดตั้ง "แผนกสื่อสารมวลชนและการประชาสัมพันธ์" ซึ่งเป็นแผนกอิสระ มีฐานะเทียบเท่าคณะหนึ่งในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยมีสีน้ำเงิน (Royal Blue) เป็นสีประจำแผนกอิสระฯ เนื่องจากสีน้ำเงินเป็นสีแทนน้ำหมึก และมีสัญลักษณ์เป็นสังข์แตร
ในเวลาต่อมาจึงได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "คณะนิเทศศาสตร์" เมื่อปี พ.ศ. 2517 นับเป็นคณะที่ 14 ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยมี ศ.บำรุงสุข สีหอำไพ เป็นคณบดีคนแรก
ปัจจุบันคณะนิเทศศาสตร์ ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของถนนพญาไท (ตรงข้ามกับคณะวิทยาศาสตร์) ในพื้นที่บริเวณเดียวกับคณะนิติศาสตร์ โดยมีอาคารทำการของคณะฯ 3 อาคาร คือ อาคารนิเทศศาสตร์ 1 อาคารนิเทศศาสตร์ 2 และอาคารมงกุฎสมมติวงศ์ เป็นอาคารสูง 12 ชั้น เพียบพร้อมไปด้วยอุปกรณ์ทางการสื่อสารมวลชนที่ทันสมัย และอาคารพินิตประชานาถซึ่งเป็นอาคารเรียนส่วนกลางของมหาวิทยาลัยซึ่งใช้ร่วมกับคณะนิติศาสตร์
== หน่วยงาน ==
ภาควิชาการภาพยนตร์และภาพนิ่ง (Motion Pictures and Still Photography)
ภาควิชาการประชาสัมพันธ์ (Public Relations)
ภาควิชาการสื่อสารมวลชน (Mass Communication)
ภาควิชาวาทวิทยาและสื่อสารการแสดง (Speech Communication and Performing Arts)
ภาควิชาวารสารสนเทศและสื่อใหม่ (Journalism and New Media)
== หลักสูตร ==
== เพลงประจำคณะ ==
เพลงนี้ ครูแก้ว อัจฉริยะกุล และครูเอื้อ สุนทรสนาน ร่วมกันประพันธ์ให้นิสิตสื่อสารมวลชนและการประชาสัมพันธ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เพื่อเป็นเพลงประจำคณะ ตลอดจนประจำนักสื่อสารมวลชนและนักประชาสัมพันธ์โดยทั่วไปด้วย สองครูเพลงผู้เลื่องชื่อท่านนี้มิได้ประพันธ์เพลงร่วมกันตามลำพังมาเป็นระยะเวลานาน เพลงนี้จึงนับว่าเป็นผลงานการประพันธ์เพลงร่วมกันครั้งสำคัญอีกชิ้นหนึ่ง ซึ่งประพันธ์เสร็จสิ้นเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2509
== บุคคลที่มีชื่อเสียง ==
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
รายนามบุคคลจากคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
คณะนิเทศศาสตร์
เว็บศิษย์เก่าคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 
เว็บนิสิตคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 
ละครนิเทศฯ Facebook Fanpage
ละครนิเทศฯ Twitter
หน่วยงานในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย