pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
จาโกโม เลโอปาร์ดี

จาโกโม ตัลเดการ์โด ฟรันเชสโก ดี ซาเลส ซาเวรีโอ ปีเอโตร เลโอปาร์ดี (Giacomo Taldegardo Francesco di Sales Saverio Pietro Leopardi, Conte; 29 มิถุนายน ค.ศ. 1798 - 14 มิถุนายน ค.ศ. 1837) เป็นกวี นักเขียน นักปรัชญา และนักภาษาศาสตร์ชาวอิตาลี ผลงานของเขามีแนวคิดทางด้านประวัติศาสตร์และความเป็นจักรวาล ขณะเดียวกันก็มีความสวยงาม เมื่ออายุเพียง 17 ปีเขาได้เขียนเรื่อง L'appressamento della morte ซึ่งเป็นบทกวีเกี่ยวกับประสบการณ์แห่งความตาย อันเป็นสิ่งที่เลโอปาร์ดีเห็นว่าเป็นความสงบสบาย ยุคของผลงานสำคัญของเขาเริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1818 จากผลงานเรื่อง All'Italia and Sopra il monumento di Dante ซึ่งโดดเด่นในแง่มุมเกี่ยวกับชีวิต
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รวมบทกวีของเลโอปาร์ดี 
นักเขียนชาวอิตาลี
นักปรัชญาชาวอิตาลี
บุคคลจากแคว้นมาร์เค
วัดเจดีย์เจ็ดแถว

วัดเจดีย์เจ็ดแถว เป็นหนึ่งในโบราณสถานที่สำคัญของอุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย ตั้งอยู่ในอำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย  โดยตัววัดตั้งอยู่ด้านหน้าวัดช้างล้อม หันหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ วัดนี้ มีเอกลักษณ์โดดเด่นกว่าวัดอื่นๆ ในเมืองศรีสัชนาลัย เพราะมีเจดีย์แบบต่างๆ กันมากมาย   เช่น  เจดีย์ประธานรูปดอกบัวตูมด้านหลังพระวิหารซึ่งเป็นศิลปะแบบสุโขทัยแท้ เจดีย์ราย 26 องค์
== ประวัติ ==
สาเหตุความเป็นมาที่วัดนี้ชื่อว่า "วัดเจดีย์เจ็ดแถว" นั้น ชื่อนี้เป็นชื่อที่เรียกขึ้นภายหลังโดยราษฎรในท้องถิ่น สาเหตุที่เรียกเนื่องจากพบเจดีย์จำนวนมากมายหลายแถวภายในวัด  
วัดเจดีย์เจ็ดแถวนี้น่าจะเป็นวัดที่มีความสำคัญมากแห่งหนึ่งในเมืองศรีสัชนาลัย เนื่องจากเป็นวัดที่ตั้งอยู่ในแนวแกนหลักของเมือง โดยดูได้จากแผนที่เมือง อีกทั้งยังมีขนาดใหญ่เกินกว่าที่ราษฎรธรรมดาจะเป็นผู้สร้างขึ้น ดังปรากฏในพระราชวินิจฉัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวในหนังสือ เที่ยวเมืองพระร่วง ว่า  "วัดเจดีย์เจ็ดแถวนี้เป็นวัดใหญ่ เพราะฉะนั้นจำจะต้องลองสันนิษฐานดูว่าเป็นของใคร นายเทียนกล่าวว่า วัดนี้เดิมเขาเรียกว่า วัดกัลยานิมิต เพราะว่านางพญาธิดาแห่งพระมหาธรรมราชา (บาธรรมราช) เป็นผู้สร้างขึ้น นายเทียนอ้างหนังสือที่ไฟไหม้นั้นเป็นพยานอีก" ส่วน สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ มีพระวินิจฉัยว่าวัดนี้เป็นวัดที่มีความสวยงามกว่าวัดอื่นๆ อาจเป็นวัดของกษัตริย์ที่ครองเมืองนี้ และเจดีย์รายอื่นๆ คงเป็นที่บรรจุพระอัฐิของเจ้านายในราชวงศ์สุโขทัยลาวได้ปกครองแผ่นดินนาน20ปีเลยทีเดียว
==สถาปัตยกรรม==
เจดีย์รายที่วัดเจดีย์เจ็ดแถวมีรูปแบบที่ได้รับอิทธิพลศิลปะจากที่ต่าง ๆหลายแห่ง  เช่น ลังกา และพุกามด้านหลังเจดีย์ประธานมีเจดีย์รายที่มีลักษณะเด่น คือฐานเป็นเจดีย์สี่เหลี่ยมจัตุรัส ยอดเป็นทรงกลม ภายในเจดีย์มีซุ้มโถงส่วนซุ้มโถงเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปยืนปูนปั้นมีภาพจิตรกรรมเป็นภาพอดีตพระพุทธเจ้า และเหล่าเทวดากษัตริย์
เจดีย์รายที่มีลักษณะเด่นองค์หนึ่งเรียกว่า เจดีย์ทรงปราสาท คือซุ้มจรนัมด้านหลังของเรือนธาตุ ทำเป็นซุ้มมณฑปมีเรือนยอดข้างบนสูงเป็นซุ้มทางทิศตะวันตกมีพระพุทธรูปปางนาคปรกประดิษฐานอยู่ เป็นพระพุทธรูปปางนาคปรกสมัยสุโขทัยที่สวยงามยิ่ง   รวมทั้งหมดแล้ววัดเจดีย์เจ็ดแถวมีเจดีย์รายและอาคารขนาดเล็กแบบต่างๆ กันถึงเกินกว่า 30 องค์ สมกับที่ได้ชื่อว่าวัดเจดีย์เจ็ดแถว นอกจากนั้นยังมีกำแพงแก้วล้อมรอบอีกชั้นหนึ่ง ภายนอกกำแพงมีโบสถ์และบ่อน้ำ ซึ่งเดิมมีคูน้ำล้อมรอบ   ทั้งนี้ภายในบริเวณวัดมีต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวบ้านให้ความเคารพ นำผ้าสีมาพันไว้รอบต้นไม้

==แผนผังของวัด==
ยุคสมัย : พุทธศตวรรษที่ 19
รุ้ง : 99' 47' 23' ตะวันออก
แวง : 17' 25' 46' เหนือ
แผนที่ทหาร : UTM 47 5 83 858 ตะวันออก 19 27 065 เหนือ
แผนผังของวัดเจดีย์เจ็ดแถวเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ประกอบไปด้วยวิหารประธาน 1 หลัง , อุโบสถ 1 หลัง , มณฑป 5 หลัง , อาคารศาลา 2 หลัง , เจดีย์ประธาน 1 องค์ และเจดีย์ราย 26 องค์ ส่วนวิหารประธานเป็นอาคารโถงขนาด 7 ห้อง ก่อด้วยศิลาแลงหลังคาเป็นเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผา
[http://img78.imageshack.us/img78/7162/plan46if0.jpg]
สถาปัตยกรรมของเจดีย์ในวัดเจดีย์เจ็ดแถวนี้มีความหลากหลายและสวยงามเป็นอย่างมาก แสดงออกถึงศิลปะสุโขทัยอย่างแท้จริง โดยสามารถแบ่งรูปแบบของเจดีย์ออกได้เป็น 3 กลุ่ม คือ
เจดีย์ทรงลังกา
เจดีย์ทรงปราสาท
เจดีย์ทรงดอกบัวตูม
== อ้างอิง ==
อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย
เจดีย์เจ็ดแถว
ปลาตะกรับ

สำหรับปลาตะกรับอย่างอื่น ดูที่: ปลาตะกรับ
ปลาตะกรับ  เป็นปลาน้ำเค็มชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะกรับ (Scatophagidae) มีรูปร่างสั้น ด้านข้างแบนและกว้างมาก หัวทู่ ปากเล็ก หางมน เกล็ดเป็นแบบสากขนาดเล็ก สีพื้นลำตัวมีสีแตกต่างกันมากอาจเป็นสีเขียว สีเทา หรือสีน้ำตาล ครึ่งบนของลำตัวสีเข้มกว่าและมีแถบสีเทาเข้มหรือดำพาดขวางหลายแนวและแตกเป็นจุดที่ด้านล่างหรือเป็นแต้มเป็นจุดทั่วตัวดูคล้ายเสือดาว ครีบต่าง ๆ มีสีเหลืองอ่อนอมเทา
ปลาตัวผู้จะมีหน้าผากโหนกนูนกว่าตัวเมียแต่ขนาดลำตัวจะเล็กกว่าเล็กน้อย เส้นก้านครีบหลังชิ้นที่ 4 จะยาวที่สุด ขณะที่ตัวเมียเส้นก้านครีบหลังเส้นที่ 3 จะยาวที่สุด ก้านครีบแข็งที่หลังรวมถึงที่ท้องมีความแข็งและมีพิษแบบอ่อน ๆ เป็นอันตรายได้เมื่อไปสัมผัสถูกก่อให้เกิดความเจ็บปวด บริเวณส่วนหัวของตัวเมียบางตัวจะเป็นสีแดง โดยลักษณะดังกล่าวจะเห็นได้ชัดเจนเมื่อปลามีความยาวมากกว่า 4 นิ้วขึ้นไป ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวได้ถึง 38 เซนติเมตร
ปลาตะกรับเป็นปลาทะเลที่สามารถปรับตัวให้อาศัยอยู่ในน้ำกร่อยหรือน้ำจืดสนิทได้ โดยปกติจะอาศัยอยู่ตามชายฝั่งทะเลใกล้ปากแม่น้ำหรือป่าชายเลน มีการกระจายพันธุ์กว้างขวางตั้งแต่ตะวันออกกลาง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เอเชียตะวันออก ไปจนถึงเขตโอเชียเนีย
สำหรับปลาในบางพื้นที่มีความหลากหลายทางสีมาก เช่น ปลาบางกลุ่มจะมีลายพาดสีดำเห็นชัดเจนตั้งแต่ส่วนหัว และลำตัวมีสีแดงเข้มจนเห็นได้ชัด ถูกจัดให้เป็นชนิดย่อยที่มีชื่อเรียกว่า "ปลาตะกรับหน้าแดง" (S. a. var. rubifrons)
เป็นปลาที่อาศัยอยู่เป็นกลุ่ม กินอาหารได้ทั้งพืชน้ำและสัตว์น้ำขนาดเล็ก นิยมตกเป็นเกมกีฬาและใช้รับประทานเป็นอาหารเป็นที่นิยมอย่างมากโดยเฉพาะในภาคใต้ สามารถนำไปปรุงเป็นแกงส้มแต่เมื่อรับประทานต้องระวังก้านครีบ นอกจากนี้ยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงามอีกด้วย โดยในที่เลี้ยง ปลาตะกรับเป็นปลาที่สามารถทำความสะอาดตู้ได้เป็นอย่างดี เพราะสามารถกินตะไคร่น้ำและสาหร่ายบางชนิดได้ แต่เป็นปลาที่มีนิสัยก้าวร้าวพอสมควร ปัจจุบันกรมประมงสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วด้วยวิธีการผสมเทียม โดยฤดูผสมพันธุ์มีตั้งแต่เดือนสิงหาคมถึงพฤษภาคมของปีถัดไป
ชื่ออื่น ๆ เรียกว่า "ปลากระทะ" หรือ "ปลาแปบลาย" ในภาษาใต้เรียกว่า "ปลาขี้ตัง" และชื่อในแวดวงปลาสวยงามจะเรียกว่า "ปลาเสือดาว" ตามลักษณะลวดลายบนลำตัว แต่ปลาตะกรับมีครีบหลังและครีบก้นที่มีหนามแหลมซึ่งอาจแทงถูกมือมนุษย์ได้ โดยมักจะเกิดขึ้นเมื่อปลดปลาออกจากเครื่องมือประมง แต่ก่อให้เกิดพิษน้อยมาก
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ตะกรับ
ตะกรับ
ตะกรับ
ตะกรับ
ตะกรับ
ตะกรับ
ตะกรับ
ตะกรับ
สัตว์น้ำประจำจังหวัดของไทย
เซ็ชโชและคัมปากุ

ในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น เซ็ชโช  เป็นยศของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ สำหรับจักรพรรดิที่ยังทรงพระเยาว์เกินกว่าจะปกครองก่อนที่พระองค์จะเจริญพรรษาพอที่จะปกครองประเทศ เซ็ชโชจะว่าราชการแทน และ คัมปากุ  เป็นตำแหน่งผู้สำเร็จราชการสำหรับจักรพรรดิที่ทรงเจริญพระชนพรรษาแล้ว โดยอ้างว่าพระจักรพรรดิทรงไม่รู้เรื่องงานบริหารประเทศ จึงต้องให้คัมปากุ คอยช่วยบริหารจัดการ ตลอดสมัยเฮอัง อำนาจการบริหารประเทศอยู่ในสองตำแหน่งนี้ คือ เซ็ชโช และคัมปากุตลอด 500 ปี ผูกขาดโดยคนของตระกูลฟูจิวาระ และสายย่อยของตระกูลนี้ตลอด โดยเราจะเรียกตระกูลเหล่านี้ว่าเซ็กกัง หรือตระกูลผู้สำเร็จราชการนั่นเอง ภายหลังจากสมัยเฮอังอำนาจอยู่ในมือของรัฐบาลทหาร โดยโชกุนปกครองประเทศแทน โดยผู้สำเร็จราชการของโชกุนจะเรียกว่า ชิกเก็ง 
== ที่มาและความสำคัญในประวัติศาสตร์ ==
ในอดีตนั้นสมาชิกของพระราชวงศ์ จะเป็นผู้ดำรงตำแหน่งเซ็ชโชเอง เช่น จักรพรรดิโอจิน เมื่อทรงพระเยาว์พระราชมารดาของพระองค์จักรพรรดินีจินกู เป็นปกครองประเทศแทน แต่ก็ยังไม่เป็นที่แน่ชัด โดยเซ็ชโชคนแรกของญี่ปุ่นคือ เจ้าชายโชโตกุ ผู้สำเร็จราชการใน จักรพรรดินีซูอิโกะ
ตระกูลฟูจิวาระเป็นตระกูลหลักที่ผูกขาดตำแหน่งเซ็ชโชและคัมปากุ โดยส่วนมากจะถูกผูกขาดโดยฟูจิวาระสายฮอกเกะ(สายเหนือ) โดยคนแรกคือ ฟูจิวาระ โนะ โยชิฟูซะ
ในปี ค.ศ. 858 ฟูจิวาระ โนะ โยชิฟูซะ ได้เป็นเซ็ชโชคนแรกที่ไม่ได้มาจากราชวงศ์ ในปี ค.ศ. 876 ฟูจิวาระ โนะ โมโตซูเนะ หลานชายและบุตรบุญธรรมของโยชิฟูซะ ได้สถาปนาตนเองเป็นคัมปากุคนแรก
หลังจากฟูจิวาระ โนะ มิจินางะ และ ฟูจิวาระ โนะ โยริมิจิ นั้นในศตวรรษที่ 12 ได้มีตระกูลใหม่ๆซึ่งเป็นเชื้อสายของตระกูลฟูจิวาระ เข้ามาครองสองตำแหน่งนี้แทนหลังจากการเสียชีวิตของ ฟูจิวาระ โนะ โยริมิจิคือ ตระกูลโคโนเอะ ตระกูลคูโจ ตระกูลอิจิโจ ตระกูลทากัตสึกาซะ และ ตระกูลนิโจ โดยตระกูลโคโนเอะและตระกูลคูโจได้สืบเชื้อสายจากฟูจิวาระ โนะ ทาดามิจิ ส่วนตระกูลอื่น ๆ ทั้งสามนั้นแยกออกมาจากสองตระกูลนี้ และผูกขาดสองตำแหน่งนี้กันจนถึงสมัยเมจิ
สำนักคัมปากุได้ล่มสลายลงหลังจากการมีนายกรัฐมนตรี คนแรกในสมัยเมจิ จักรพรรดิเมจิได้สั่งปิดสำนักคัมปากุลง ในปัจจุบันภายใต้กฎของราชสำนักพระจักรพรรดิตำแหน่งเซ็ชโช ต้องจำกัดให้เฉพาะบุคคลในราชวงศ์เท่านั้น เช่น สมเด็จพระจักรพรรดิโชวะในสมัยที่ยังทรงเป็น เจ้าชายฮิโรฮิโตะ ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทน สมเด็จพระจักรพรรดิไทโช พระบิดาที่ประชวร ส่งผลให้เหล่าตระกูลเซ็สกังทั้งหลายหมดความสำคัญลงไป
== รายชื่อเซ็ชโชและคัมปากุ ==
ตระกูลฟูจิวาระ
ราชสำนักญี่ปุ่น
 
เซ็สกัง
บรรดาศักดิ์ญี่ปุ่น
ทอฟฟี

ทอฟฟี (toffee) หรือ ลูกกวาด เกิดจากการเดือดของกากน้ำตาลหรือน้ำตาล ควบคู่ไปกับเนย และในบางครั้งอาจมีแป้งด้วย โดยจะต้องมีอุณหภูมิความร้อนประมาณ 150-160 องศาเซลเซียส (302-310 องศาฟาเรนไฮต์) ในการเตรียมอาหารบางครั้งทอฟฟีถูกจัดไว้ควบคู่กับมะพร้าวหรือลูกเกด
== ดูเพิ่ม ==
คาราเมล
== อ้างอิง ==
ขนมหวาน
รายชื่อประเทศเรียงตามการผลิตกาแฟ

== รายชื่อแหล่งปลูกกาแฟที่มีชื่อเสียงของโลก ==
จาเมกา เป็นแหล่งผลิตกาแฟที่มีชื่อเสียงที่สุดของโลก บลู เมาเทน ซึ่งปลูกบนยอดเขาสูง ผลผลิตเกือบทั้งหมดถูกส่งออกไปประเทศญี่ปุ่น และที่เหลืออีกเล็กน้อยถูกส่งไป สหรัฐอเมริกา, สหราชอาณาจักร, และเยอรมนี ยี่ห้อที่มีชื่อเสียงคือ ไฮ เมาเทน ซูพรีม (Hign Mountain Supreme) และไพรม์ วอชด์ จาเมกัน (Prime Washed Jamaican)
บราซิล ผลิตกาแฟเป็นอันดับ 1 ของโลก ยี่ห้อมีชื่อคือ บราซิเลี่ยน ซานโตส (Brazillian Santos)
โคลอมเบีย ผลิตกาแฟเป็นอันดับ 2 ของโลก กาแฟที่มีชื่อคือ ซูเรโม่ (Suremo)
ฮาวาย กาแฟขึ้นชื่อคือ โคน่า (Kona)
ประเทศลาว แหล่งปลูกบนที่ราบสูงบ่อละเวน (Bolaven Plateau) เมืองปากซ่อง (Pakxong) แขวงจำปาศักดิ์ ซึ่งถือว่าเป็นแหล่งปลูกที่ดีเป็นอันดับต้น ๆ ของโลก เนื่องจากมีคนเคยนำกาแฟที่ปลูกจากแหล่งนี้ ไปประกวดรสชาติกาแฟในระดับโลก ปรากฏว่ากาแฟที่ส่งเข้าประกวดติด 1 ใน 3 ของกาแฟที่มีรสชาติดีเยี่ยมของโลก  โดยเป็นกาแฟสายพันธุ์ อะราบิกา (Arabica) ที่นิยมดื่มกันทั่วโลก
อินโดนีเซีย
* ชวา วิธีการเฉพาะของที่นี่คือ การบ่มในโกดังพิเศษเพื่อให้เมล็ดกาแฟเปลี่ยนสี และมีรสชาติที่ดี
* สุมาตรา ผู้เชี่ยวชาญบางคนกล่าวว่า กาแฟแมนเฮลิงและอันโกลาของชวา มีรสชาติดีกว่าบลู เมาเทนและโคน่าเสียอีก
อินเดีย มีกาแฟรสชาติเฉพาะตัว ชื่อ มอนซูนด์ มาลาบาร์ (Monsooned Malabar)
เอธิโอเปีย ประชากร 1 ใน 4 ของประเทศมีรายได้จากอุตสาหกรรมกาแฟ กาแฟที่นี่มีลักษณะเฉพาะเนื่องจากมีกาแฟป่าปะปนอยู่ แต่นี่ก็เป็นสาเหตุให้รสชาติมีความไม่แน่นอนสูงด้วยเช่นกัน กาแฟที่มีชื่อเสียงคือ ฮาร์ราร์ลองเบร์รี (Harrar Longberry), ซิดาโม่ (Sidamo) และคาฟฟา (Kaffa)
เคนยา พิถีพิถันเรื่องคุณภาพมาก กาแฟที่มีคุณภาพที่สุดคือ "เคนยา AA"
เวียดนาม ส่งออกกาแฟได้เป็นอันดับ 3 ของโลก
== การปลูกกาแฟในประเทศไทย ==
สำหรับประเทศไทยปลูกกาแฟโรบัสตาร้อยละ 98 โดยมากปลูกทางภาคใต้ เช่น ระนอง สุราษฎร์ธานี และชุมพร อีกประมาณร้อยละ 2 เป็นกาแฟอะแรบิกาซึ่งปลูกมากตามดอยต่าง ๆ ทางภาคเหนือ กาแฟที่มีชื่อเสียงของไทยได้แก่ กาแฟดอยช้าง ซึ่งปลูกบนดอยช้าง จังหวัดเชียงราย ถือว่าเป็นกาแฟได้จากกระบวนการผลิตที่ได้มาตรฐานระดับสากล และรสชาติดีเทียบเคียงกับกาแฟที่มีชื่อเสียงของโลก ส่วนแหล่งปลูกอื่นๆ ในภาคเหนือได้แก่ บ้านแม่กำปอง อำเภอแม่ออน, บ้านแม่ตอนหลวง อำเภอดอยสะเก็ด, บ้านแม่หลอด อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ และ สวนยาหลวง บ้านสันเจริญ อำเภอท่าวังผา, บ้านมณีพฤกษ์ อำเภอทุ่งช้าง, บ้านห้วยโทน อำเภอบ่อเกลือ จังหวัดน่าน เป็นต้น
== ผู้ส่งออกหลักเรียงตามประเทศ ==

จากข้อมูลของ World Atlas ผู้ส่งออกเมล็ดกาแฟหลักในปี 2019 ได้แก่
== ดูเพิ่ม ==
กาแฟ
==อ้างอิง==
เกษตรกรรม
วัดเขาสุวรรณคีรี

วัดเขาสุวรรณคีรี เป็นหนึ่งในโบราณสถานสำคัญตั้งอยู่ใน อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย อำเภอศรีสัชนาลัย  จังหวัดสุโขทัย
==สถานที่ตั้ง==
วัดเขาสุวรรณคีรีตั้งอยู่บนเนินเขาอีกยอดหนึ่งในเทือกเขาเดียวกันแต่อยู่คนละยอดกับวัดเขาพนมเพลิง โดยอยู่ทางทิศตะวันตก หรือหากเดินเท้าขึ้นมาจากด้านวัดเขาพนมเพลิง วัดนี้จะอยู่ด้านหลังเขาพนมเพลิงไปทางทิศตะวันตกโดยมีทางเดินเชื่อมถึงกันห่างออกไปประมาณ 200 เมตร   ทางขึ้นเป็นบันไดจำนวนหลายสิบขั้นทำจากศิลาแลงขนาดกว้างประมาณ 6 เมตร
==สถาปัตยกรรม==
วัดเขาสุวรรณคีรีสามารถมองเห็นยอดเจดีย์ที่สูงเด่นเป็นสง่าได้จากทางเข้าจุดขายบัตรเข้าชมอุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัยเนื่องจากตั้งอยู่บนเนินเขา  โดยมีกลุ่มโบราณสถานที่สำคัญ คือ เจดีย์ประธานทรงระฆังขนาดใหญ่ก่อด้วยศิลาแลง ฐานของเจดีย์ทำสูงขึ้นไปถึง 5 ชั้นและยังมีความสมบูรณ์ค่อนข้างมากเมื่อขึ้นเป็นยังชั้นสูงสุดของฐานเจดีย์ประธานมองไปด้านหลัง สามารถเห็นทิวทัศน์ที่สวยงามของอุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัยได้ สำหรับลานชั้นต่างๆ ของเจดีย์ประธานมีขนาดกว้างขวางพอสมควรสันนิษฐานว่าใช้สำหรับเป็นลานประทักษิณ  โดยมีซุ้มพระทั้ง 4 ด้าน ตรงก้านฉัตรมีพระพุทธรูปปูนปั้นปางลีลารอบก้านฉัตรเช่นเดียวกับวัดช้างล้อมตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัสซ้อนกันสามชั้น  ด้านหน้าเจดีย์ เป็นวิหารขนาด 7 ห้อง ฐานวิหารและเจดีย์รายก่อด้วยศิลาแลง ปัจจุบันเหลือเพียงเสาและฐานวิหาร  สำหรับด้านหลังเจดีย์ประธานมีเจดีย์ขนาดปานกลางรูปร่างทรงกลมล้อมรอบด้วยแนวศิลาแลง   ตรงกำแพงแก้วชั้นในทิศตะวันตกเฉียงใต้ มีรูปยักษ์ปูนปั้นขนาดใหญ่และรูปสัตว์ รูปปูนปั้นเหล่านี้ชำรุดและล้มลงอยู่บนพื้นดิน ลักษณะของรูปยักษ์คล้ายกับรูปสัตว์ที่มีอยู่วัดช้างล้อมมาก สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยใกล้เคียงกัน เจดีย์ทรงลังกาซึ่งเป็นโบราณสถานหลักของวัด
เมื่อลงจากวัดเขาสุวรรณคีรีจะมีทางแยกลงมาทางด้านขวา ไม่ต้องเดินย้อนกลับไปยังวัดเขาพนมเพลิง ก็สามารถลงมายังด้านล่างซึ่งมีทางเดินเชื่อมไปยังทางขึ้นวัดเขาพนมเพลิงได้เช่นเดียวกันและวัดเขาสุวรรณคีรีถัดจากวัดเขาพนมเพลิงไปทางทิศตะวันออก
== อ้างอิง ==
อุทยานประวัติศาสตร์ศรีสัชนาลัย
เขาสุวรรณคีรี
ภาษาอ็อบเจกทีฟ-เจ

ภาษาอ็อบเจกทีฟ-เจ (Objective-J) พัฒนาขึ้นเพื่อใช้ใน Cappuccino สำหรับใช้ทำ web application ภาษาอ็อบเจกทีฟ-เจ มีลักษณะวากยสัมพันธ์คล้ายคลึงกับภาษาอ็อบเจกทีฟ-ซี แต่ใช้ ECMAScript หรือ JavaScript แทนส่วนที่เป็นภาษาซี ภาษาอ็อบเจกทีฟ-เจ ในแบบที่ใช้บนเว็บจะใช้ runtime ที่พัฒนาเลียนแบบ Objective-C runtime โดยตัวโปรแกรมจะใช้ชุดคำสั่งภาษา ECMAScript คอมไพล์ชุดคำสั่งภาษาอ็อบเจกทีฟ-เจ เป็น ECMAScript ก่อน ทั้งนี้ นอกจากใช้ในการทำเว็บแอปพลิเคชันแล้ว ยังมีการเริ่มใช้ภาษาอ็อบเจกทีฟ-เจเพื่องาน application scripting ด้วย 
ภาษาโปรแกรมเชิงวัตถุ
ตัวอ่อน

ตัวอ่อน (larva)  เป็นระยะที่ยังเจริญไม่เต็มวัยระยะหนึ่งของสัตว์ ซึ่งต้องผ่านกระบวนการเมตามอร์โฟซิสก่อนเป็นตัวเต็มวัย สัตว์ที่มีพัฒนาการแบบอ้อม (indirect development) เช่น แมลง สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ หรือไนดาเรียนมักมีระยะตัวอ่อนอยู่ในวงจรชีวิตด้วย
ลักษณะของตัวอ่อนมักจะต่างจากตัวเต็มวัยมาก (ดังเช่นหนอนผีเสื้อกับผีเสื้อ) อีกทั้งมีโครงสร้างและอวัยวะที่ต่างออกไป ซึ่งไม่ปรากฏในตัวเต็มวัย อาหารการกินก็อาจต่างกันด้วย
ตัวอ่อนมักมีการปรับเปลี่ยนเพื่ออยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ต่างจากของตัวเต็มวัย ตัวอ่อนบางชนิดเช่นลูกอ๊อดอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำแทบจะตลอด แต่สามารถอาศัยอยู่นอกแหล่งน้ำได้เมื่อเจริญเป็นกบตัวเต็มวัย ตัวอ่อนจะได้รับที่หลบภัยจากผู้ล่าและลดการแข่งขันแย่งทรัพยากรกับประชากรตัวเต็มวัย จากการที่อาศัยในสิ่งแวดล้อมที่ต่างกัน
สัตว์ในระยะตัวอ่อนจะกินอาหารเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเปลี่ยนผ่านไปสู่ตัวเต็มวัย สิ่งมีชีวิตบางชนิดเช่นโพลีคีตและเพรียงมีตัวเต็มวัยที่ไม่สามารถเคลื่อนที่แต่มีตัวอ่อนที่เคลื่อนที่ได้ และใช้ระยะตัวอ่อนเพื่อแพร่กระจายตัว
ตัวอ่อนบางชนิดต้องอาศัยตัวเต็มวัยคอยป้อนอาหารให้ แมลงพวก Hymenoptera ที่มีกลุ่มสังคมแท้หลายชนิดมีตัวอ่อนที่ตัวเมียวรรณะคนงาน (worker) คอยป้อนอาหารให้ ต่อกระดาษ (Ropalidia marginata) ตัวผู้สามารถทำหน้าที่ป้อนอาหารตัวอ่อนได้แต่ประสิทธิภาพด้อยกว่า โดยใช้เวลามากกว่าในการให้อาหารแต่ตัวอ่อนกลับได้อาหารปริมาณน้อยกว่า
== อ้างอิง ==
ชีววิทยาการเจริญ
มิจฉาวาณิชา

คือ การค้าขายที่ผิด หรือไม่ชอบธรรม หมายถึง บุคคลไม่ควรค้าขาย สิ่งเหล่านี้ ซึ่งถือว่าเป็นอันตรายต่อเพื่อนมนุษย์ต่อสัตว์และต่อสภาพแวดล้อม ประกอบด้วย
สัตถวณิชชา คือ การขายอาวุธ อันเป็นอุปกรณ์ซึ่งมีไว้ประทุษร้าย เชื่อว่า คือสิ่งที่ได้ชื่อว่า อาวุธทุกชนิด เช่น อาวุธปืน อาวุธเคมี ระเบิด นิวเคลียร์ อาวุธอื่น ๆ เป็นต้น อาวุธเหล่านี้หากมีเจตนาเพื่อทำร้ายกัน จะก่อให้เกิดการทำลายล้างซึ่งกันและกัน เป็นการทำลายสันติภาพและมิตรภาพ
สัตตวณิชชา หมายถึง การค้าขายมนุษย์ อันหมายถึงการจ้างวานแลกเปลี่ยนด้วยเงินทองเพื่อสำเร็จความพอใจที่เนื่องด้วยชีวิตมนุษย์ เช่นการซื้อประเวณี ตลอดถึงการค้าขายเด็ก การค้าทาส ตลอดจนการใช้แรงงานเด็กและสตรีอย่างทารุณเพื่อผลกำไร
มังสวณิชชา หมายถึง ค้าขายสัตว์เป็นที่ยังมีชีวิต สำหรับฆ่าเพื่อเป็นอาหารส่งเสริมทารุณกรรมและเป็นการส่งเสริมให้ทำผิดศีลข้อที่ 1 คือการฆ่าสัตว์ตัดชีวิต
มัชชวณิชชา หมายถึง การค้าขายสุราและของมึนเมา โดยการกล่าวครอบคลุมหลักการถึงการไม่ให้ค้าขายสารเสพติดทุกๆชนิด
วิสวณิชชา หมายถึง การค้าขายยาพิษ ซึ่งเป็นอันตรายต่อผู้ใช้ รวมทั้งสารเคมีที่อันตรายต่อชีวิต คน, สัตว์
== อ้างอิง ==
คำศัพท์ศาสนาพุทธ
บิกแบนด์

บิ๊กแบนด์ (Big band) เป็นลักษณะการรวมกันของการเล่นดนตรีในดนตรีแจ๊ส ได้รับความนิยมในยุคสวิง ต้นทศวรรษ 1930 จนถึงปลายยุค 1940 บิ๊กแบนด์โดยทั่วไปมักประกอบด้วยนักดนตรีประมาณ 12 ถึง 25 คน เล่นเครื่องดนตรีแซกโซโฟน, ทรัมเป็ต, ทรอมโบน และเครื่องให้จังหวะ
คำว่า แจ๊สแบนด์, สเตจแบนด์, แจ๊สออร์เคสตร้า, โซไซตีแบนด์ และแด๊นสแบนด์ อาจมีใช้อธิบายถึงบิ๊กแบนด์ก็ได้
== อ้างอิง ==
กลุ่มดนตรี
วงศ์ปลาตะกรับ

วงศ์ปลาตะกรับ (Scat, Butterfish, Spadefish) เป็นวงศ์ปลาน้ำเค็มในอันดับ Perciformes ใช้ชื่อวงศ์ว่า Scatophagidae (/สแคท-โต-ฟา-กิ-ดี้/)
มีรูปร่างทั่วไปแบนข้างมาก เกล็ดละเอียดเป็นแบบสากมือ  และติดแน่นกับลำตัว  ครีบหลังตอนแรกเป็นครีบแข็ง ครีบหลังตอนหลังจะอ่อนนุ่ม  ก้านครีบหลังก้านแรกเป็นครีบแข็งและชี้ไปด้านหน้า ครีบหางตัดตรงและมีก้านครีบจำนวนมาก ตามลำตัวจะมีจุดสีดำหรือลวดลายกระจายไปทั่วต่างกันไปตามสกุลและสายพันธุ์ มีฟันที่เพดานปากและขากรรไกร ไม่มีหนามบนกระดูกโอเปอร์คัลและกระดูกพรีโอเปอร์คัล มีเส้นข้างลำตัวโค้งและสมบูรณ์
เป็นปลาที่อาศัยอยู่ตามแนวชายฝั่งทะเลเขตอบอุ่น  พบตั้งแต่ทวีปแอฟริกา, ทะเลแดง, เอเชียใต้, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, ซูลาเวซี, อินโดนีเซีย ตลอดจนถึงโซนโอเชียเนีย พบในประเทศไทยเพียงชนิดเดียว คือ ปลาตะกรับ (Scatophagus argus) โดยปกติแล้วปลาในวงศ์นี้จะสามารถปรับตัวให้อยู่ในน้ำกร่อยหรือน้ำจืดสนิทได้ แต่จะวางไข่ในที่น้ำเค็มแบบน้ำทะเล  มีความยาวโดยเฉลี่ยประมาณ 30-40 เซนติเมตร
มีทั้งหมด 4 ชนิด ใน 2 สกุล ซึ่งทั้งหมดนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงาม หรือตกเป็นเกมกีฬาและรับประทานเป็นอาหารในบางประเทศ  โดยแบ่งออกเป็น
สกุล Scatophagus
ปลาตะกรับ (Scatophagus argus) พบกระจายอย่างกว้างขวาง ตั้งแต่เอเชียใต้จนถึงโซนโอเชียเนีย
Scatophagus tetracanthus พบได้ที่ทวีปแอฟริกา มีลายพาดสีดำเห็นชัดเจนตลอดทั้งตัว 6 ขีด
สกุล Selenotoca
ปลาซิลเวอร์สแกต (Selenotoca multifasciata) พบได้ที่ทะเลเซเลบีส (ซูลาเวซี) และอินโดนีเซีย พื้นลำตัวสีเงิน
Selenotoca papuensis
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
SCATOPHAGIDAE FAMILY 
วงศ์ปลาตะกรับ
ปลาน้ำเค็ม
ปลาน้ำกร่อย
ปลาน้ำจืด
ม้า (แก้ความกำกวม)

ม้า สามารถหมายถึง
สัตว์
ม้า สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีความสามารถหลายอย่าง
ม้าน้ำแคระ ม้าน้ำชนิดหนึ่งที่มีขนาดเล็ก มีความยาวไม่เกิน 2.4 เซนติเมตร
ปลาม้า ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งที่มีรูปร่างเพรียวเล็ก
เกมกระดาน
ม้า (หมากรุก) ตัวหมากรุกที่ใช้ในหมากรุกไทยและหมากรุกสากล
ยาสมุนไพรไทย
ม้ากระทืบโรง ยาสมุนไพรไทยชนิดหนึ่ง
วรรณคดี
ม้าก้านกล้วย กวีนิพนธ์เรื่องหนึ่งที่แต่งโดย ไพวรินทร์ ขาวงาม
ม้านิลมังกร สัตว์ประหลาดในวรรณคดีไทยเรื่องพระอภัยมณี
ชื่อบุคคล
อรนภา กฤษฎี (ม้า) นักแสดง นางแบบ พิธีกร ช่างแต่งหน้า ผู้เชี่ยวชาญในเรื่องของความสวยของผู้หญิง
ม้าต้าย ลูกพี่ลูกน้องกับม้าเฉียวและเป็นหลานม้าเท้ง ในวรรณคดีจีนเรื่องสามก๊ก
กระบวนการผลิตกาแฟ

กระบวนการผลิตกาแฟ คือ กระบวนการเปลี่ยนเมล็ดกาแฟให้กลายเป็นกาแฟพร้อมดื่ม
=== การบ่ม ===
ในการผลิตกาแฟ วิธีที่ยังไม่เป็นที่รู้จักกันดีนักวิธีหนึ่งได้แก่การบ่ม (Aging) กาแฟหลายๆ ประเภทจะมีคุณภาพดีขึ้นเมื่อผ่านการบ่ม รสเปรี้ยวของมันจะลดลง ในขณะที่ความกลมกลืนของรสชาติโดยรวมก็จะเพิ่มขึ้น ผู้ผลิตหลายๆ รายมักจะขายเมล็ดกาแฟออกไปหลังจากได้บ่มเอาไว้แล้วถึง 3 ปี และร้านที่ขึ้นชื่อเป็นพิเศษบางร้าน (เช่น "Toko Aroma" ในเมืองบันดุง ประเทศอินโดนีเซีย) ถึงกับบ่มเมล็ดที่ยังไม่ได้คั่วไว้ถึง 8 ปีทีเดียว
=== การบด ===
ความละเอียดของกากที่ได้จากการบดมีผลอย่างมากต่อรสชาติ ยิ่งบดกาแฟละเอียดเท่าไร ก็จะยิ่งได้รสชาติที่เข้มข้นและครบบริบูรณ์มากขึ้นเท่านั้น เหตุผลหลักที่บางคนไม่บดละเอียดมากนัก คือเพื่อไม่ให้กากสามารถผ่านตัวกรองชนิดหยาบๆ ออกไปได้ (เช่น cafetière) การผลิตกากกาแฟพร้อมชงมีสามวิธีด้วยกัน
การโม่: กดเมล็ดโดยใช้อุปกรณ์หมุนสองตัว ใช้การหมุนเพื่อให้เมล็ดแตก วิธีนี้มีความเสี่ยงน้อยที่เมล็ดจะไหม้ เครื่องบดอาจมีลักษณะเป็นแบบล้อหรือแบบกรวย โดยที่แบบกรวยจะทำงานได้เงียบกว่าและมีโอกาสเกิดการอุดตันน้อยกว่า
* Grinder แบบกรวยช่วยรักษากลิ่นส่วนใหญ่ไว้ได้ และสามารถบดได้ละเอียดมาก อีกทั้งกากที่ได้ก็จะมีความละเอียดสม่ำเสมอกันอีกด้วย โม่ที่ทำจากเหล็กซึ่งมีการออกแบบที่ยุ่งยากซับซ้อน อาจทำให้ลดประสิทธิภาพของเฟืองลง ส่งผลให้การบดทำได้ช้าลง ยิ่งการบดช้าลงเท่าไร ก็ยิ่งมีความร้อนเข้าไปในกากกาแฟน้อยลงเท่านั้น ด้วยเหตุนี้จึงสามารถรักษากลิ่นไว้ได้อย่างดี เนื่องจากสามารถปรับความละเอียดได้หลายระดับมา การบดวิธีนี้จึงเหมาะกับกาแฟทุกประเภท ทั้งแบบที่ทำด้วยเครื่องชงเอสเพรสโซ (Espresso) แบบหยด (Drip) แบบใช้เครื่องต้มให้น้ำซึมเข้า (Percolator) และแบบเฟรนช์เพรส (French Press) เครื่องโม่แบบกรวยที่คุณภาพดียังสามารถบดให้ละเอียดเป็นพิเศษสำหรับใช้ในการทำกาแฟแบบตุรกี ความเร็วในการบดโดยทั่วไปไม่เกิน 500 รอบต่อนาที
* เครื่องโม่ประเภทจานหมุน สามารถบดได้รวดเร็วกว่าแบบกรวย (10,000 ถึง 20,000 รอบต่อนาที) และจะส่งผลให้มีความร้อนเข้าไปในกาแฟเล็กน้อย เครื่องแบบนี้เป็นวิธีที่ประหยัดที่สุดในการผลิตกากละเอียดสม่ำเสมอ ที่สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้หลายแบบ กากแบบนี้เหมาะสมมากกับเครื่องชงเอสเพรสโซ่แบบปัมป์ตามบ้าน อย่างไรก็ตามมันไม่สามารถบดให้ละเอียดได้เท่ากับเครื่องแบบกรวย
การสับ: 'เครื่องบด'สมัยใหม่มักใช้วิธีการหั่นเมล็ดกาแฟออกเป็นชิ้นๆ ถึงแม้จะให้ผลเหมือนกับการบดดีๆ โดยทั่วไป คนที่พิถีพิถันมักตำหนิว่าวิธีนี้ให้กาแฟคุณภาพสู้วิธีแบบเก่าไม่ได้
* เครื่องบดแบบใบมีด &#8220;ปั่น&#8221; เมล็ดให้ละเอียดโดยใช้ใบมีดหมุนด้วยความเร็วสูง (20,000 ถึง 30,000 รอบต่อนาที) กากกาแฟที่ได้จะไม่ละเอียดสม่ำเสมอ และจะได้รับความร้อนมากกว่าการใช้เครื่องโม่ เครื่องบดใบมีดจะก่อให้เกิด &#8220;ฝุ่นกาแฟ&#8221; ซึ่งอาจทำให้ตะแกรงร่อนของเครื่องชงเอสเพรสโซและเครื่องชงเฟรนช์เพรสเกิดการอุดตันได้ ดังนั้นเครื่องบดแบบนี้ จึงเหมาะสมกับเฉพาะเครื่องชงแบบหยด และมันยังสามารถใช้บดเครื่องเทศและสมุนไพรได้เป็นอย่างดี เครื่องชนิดนี้ไม่ควรใช้กับเครื่องชงเอสเพรสโซแบบปัมป์
การบดเป็นผง: กาแฟตุรกีหรือ (เตอร์กิส คอฟฟี่) เป็นการต้มทั้งกากที่ได้จากการบด โดยวิธีการดื่มจะเทดื่มเลยและต่อมาจึงเริ่มมีการกรองดื่มเฉพาะน้ำ วิธีการนี้ให้กากซึ่งละเอียดเกินไปและเหมาะสำหรับการชงแบบนี้เท่านั้น
== ดูเพิ่ม ==
การคั่วเมล็ดกาแฟ
กาแฟ
การคั่วเมล็ดกาแฟ

การคั่วเมล็ดกาแฟ หมายถึงการนำเมล็ดกาแฟมาคั่วเพื่อนำมาใช้ดื่ม
== กระบวนการ ==
กระบวนการคั่วเป็นขั้นตอนที่ขาดไม่ได้ในการที่จะได้กาแฟรสชาติดีสักถ้วยหนึ่ง. เมื่อถูกคั่ว เมล็ดกาแฟสีเขียวก็จะพองออกจนเกือบจะมีขนาดเป็นสองเท่าของของเดิม พร้อมทั้งเปลี่ยนสีและความหนาแน่นไป เมื่อเมล็ดได้รับความร้อน มันจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลืองและในที่สุดก็จะกลายเป็นสีน้ำตาลอ่อนๆ แบบสีของผลอบเชย (cinnamon) และมันก็จะมีสีเข้มขึ้นเรื่อยๆ จนกว่าจะถูกยกออกจากความร้อน พร้อมกันนี้ เราก็จะเห็นน้ำมันออกมาตามผิวของเมล็ด ในการคั่วแบบอ่อนๆ กาแฟจะเก็บรสชาติดั้งเดิมไว้ได้ดีกว่า รสชาติดั้งเดิมนี้จะขึ้นอยู่กับดินและสภาพอากาศในที่ที่ต้นกาแฟได้เติบโตขึ้นมา. เมล็ดกาแฟจากพื้นที่ที่มีชื่อเสียง เช่น เกาะชวา และประเทศเคนยา จะถูกคั่วเพียงอ่อนๆ เท่านั้นเพื่อให้ยังคงรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์อยู่ให้มากที่สุด
ยิ่งเมล็ดกาแฟถูกคั่วให้เข้มมากขึ้นเท่าไหร่ รสชาติดั้งเดิมของมันก็จะยิ่งถูกบดบังด้วยรสที่เกิดจากการคั่วมากขึ้นเท่านั้น กาแฟบางประเภทที่ถูกคั่ว จนรสชาติแทบจะไม่ได้บ่งบอกถึงสถานที่ปลูกเลย จะถูกขายโดยใช้ระดับของการคั่วเป็นหลัก โดยเริ่มตั้งแต่ "อบเชยคั่วอ่อนๆ (Light Cinnamon Roast) " ไปจนถึง "การคั่วแบบเวียนนา (Vienna Roast) " และ "การคั่วแบบฝรั่งเศส (French Roast) " และอื่นๆ
ในศตวรรษที่ 19 เมล็ดกาแฟมักจะถูกซื้อขายขณะที่ยังเป็นเมล็ดเขียวๆ อยู่ และก็มักจะนำไปคั่วในกระทะสำหรับทอด การคั่วในลักษณะนี้ต้องใช้ความชำนาญสูงมาก สำหรับการสูญเสียรสชาติของเมล็ดที่ยังไม่ได้คั่วนั้น สามารถป้องกันได้โดยการบรรจุในห่อสุญญากาศ แต่ปัญหาก็คือการที่เมล็ดกาแฟจะปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์เป็นวันๆ หลังจากที่ถูกคั่วเสร็จใหม่ๆ ผู้ผลิตจึงต้องปล่อยให้กาแฟที่คั่วแล้วค้างไว้ก่อนที่จะนำไปบรรจุลงห่อสุญญากาศได้ ด้วยเหตุนี้เทคโนโลยีสองชนิดจึงได้ถูกพัฒนาขึ้นมา บริษัทอิลลี (Illy) ได้ใช้กระป๋องอัดความดัน (pressurized can) ส่วนผู้ผลิตกาแฟคั่วรายอื่นๆ ใช้วิธีการบรรจุเมล็ดทั้งอันลงในถุงทันทีที่คั่วเสร็จโดยใช้วาล์วปล่อยความดัน (pressure release valves).
== แกลลอรี่ ==
ภาพ:Cofffeebeans_aging_a.jpg|เมล็ดกาแฟที่ยังไม่คั่วในขั้นตอนต่างๆ จากขวาไปซ้าย: เมล็ดกาแฟสด ที่เพิ่งถูกคัดมา, หลังจากอบแห้ง และ 1 ปีหลังจากอบแห้ง รูปถ่ายที่ Toko Aroma ใน บันดุง, อินโดนีเซีย
ภาพ:coffeebeans_aging_b.jpg|เมล็ดกาแฟที่ยังไม่ได้คั่วในขั้นตอนต่อๆ มา เมล็ดมีอายุ 7-8 ปี รูปถ่ายที่ Toko Aroma ใน บันดุง, อินโดนีเซีย
ภาพ:coffeeroasting_woodfired.jpg|เครื่องอบกาแฟขนาดใหญ่แบบเก่าหล่อจากเหล็ก ใช้ฟืนเป็นเชื้อเพลิง ตั้งอยู่ใน Toko Aroma ใน บันดุง, อินโดนีเซีย
ภาพ:Roasted_coffee_beans.jpg|เมล็ดกาแฟที่คั่วแล้ว
== ดูเพิ่ม ==
กาแฟ
== อ้างอิง ==
กาแฟ