pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น (Faculty of Pharmaceutical Sciences, Khon Kaen University) เป็นส่วนราชการไทยระดับคณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยขอนแก่น จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม 2523 เป็นคณะวิชาลำดับที่ 11 ของมหาวิทยาลัยขอนแก่นและเป็นสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษาที่ผลิตบัณฑิตสาขาวิชาเภสัชศาสตร์ แห่งที่ 5 ของประเทศ ถัดจาก จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มหาวิทยาลัยมหิดล และมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
== ประวัติ ==

คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้จัดตั้งขึ้นเพื่อตอบสนองแผนพัฒนาเศรษฐกิจ และสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 4 (พ.ศ. 2523–2525) ตามโครงการพัฒนาการสาธารณสุขของประเทศ คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้ก่อตั้งโดยพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา ฉบับพิเศษหน้าที่ 13 เล่ม 92 ตอนที่ 197 ลงวันที่ 22 ธันวาคม พุทธศักราช 2523นับเป็นสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษา ผลิตบัณฑิตสาขาวิชาเภสัชศาสตร์ แห่งที่ 5 ของประเทศ ถัดจาก คณะเภสัชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล และคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ โดยมีการจัดการเรียนการสอนในสาขาเภสัชศาสตร์ หลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต ซึ่งเป็นหลักสูตร 5 ปี เริ่มรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี รุ่นแรกเมื่อปีการศึกษา 2525 ต่อมาเปิดหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต ภาคสมทบในปีการศึกษา 2538 และเปิดสอนหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต (ศึกษาเป็นภาษาอังกฤษ) ในปีการศึกษา 2547 ซึ่งเป็นหลักสูตรแรกของประเทศไทยที่เปิดสอนเป็นภาษาอังกฤษในสาขาเภสัชศาสตร์ และเป็นหลักสูตรแรกในระดับปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยขอนแก่นที่เปิดสอนเป็นภาษาอังกฤษ การเรียนการสอนในระดับบัณฑิตศึกษาเริ่มเปิดหลักสูตรเภสัชศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเภสัชกรรมคลินิก โดยจัดการเรียนการสอนแบบสะสมหน่วยกิต (Module) ในปีการศึกษา 2548 มีการขยายและพัฒนามาอย่างต่อเนื่อง จนปัจจุบันมีการจัดการเรียนการสอนในระดับประกาศนียบัตรบัณฑิต 1 หลักสูตร ระดับปริญญาโท 7 หลักสูตร และระดับปริญญาเอก 2 หลักสูตร มีบุคลากรสายผู้สอน จำนวน 80 คน วุฒิการศึกษาระดับปริญญาเอก จำนวน  70 คน  คิดเป็นร้อยละ 87.50 และมีตำแหน่งทางวิชาการ รองศาสตราจารย์ : ผู้ช่วยศาสตราจารย์ : อาจารย์ เท่ากับ  29 : 26 : 25 คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น มุ่งมั่นที่จะพัฒนาและดำเนินการเพื่อให้บรรลุภารกิจตามพันธกิจที่ได้รับมอบหมายอย่างมีวิสัยทัศน์ และสอดคล้องกับมหาวิทยาลัยขอนแก่น และนโยบายการพัฒนาประเทศของรัฐบาล
== สัญลักษณ์ ==
สัญลักษณ์ประจำคณะ
สัญลักษณ์ประจำคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น คือตราพระธาตุพนม ภายใต้ตราสัญลักษณ์ มีข้อความว่า "คณะเภสัชศาสตร์ Faculty of Pharmaceutical Science, KKU" พร้อมสัญลักษณ์ เรซิพี (℞)
สีประจำคณะ
 สีเขียวมะกอก
ต้นไม้/ดอกไม้ประจำคณะ
ต้นกระถินณรงค์ คือต้นไม้ประจำคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
== หลักสูตร ==
== คณบดี ==
หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี และผู้รักษาการแทนคณบดี เป็นคำนำหน้านามตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น
== บุคคลที่มีชื่อเสียง ==
ดูเพิ่ม รายนามบุคคลที่มีชื่อเสียงจากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
หมายเหตุ รายนามดังกล่าว จัดเรียงชื่อและนามสกุลตามตัวอักษร
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
มหาวิทยาลัยขอนแก่น, "คณะเภสัชศาสตร์", ขอนแก่น 18 ปี, 2525, หน้า 169 - 174
มหาวิทยาลัยขอนแก่น, "คณะเภสัชศาสตร์", 30 ปี มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ขอนแก่น : มหาวิทยาลัย, 2537, หน้า 81 - 82
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
ขอนแก่น
เภสัชศาสตร์
กัปปุชชีโน

กัปปุชชีโน (cappuccino) เป็นหนึ่งในเครื่องดื่มประเภทกาแฟซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากประเทศอิตาลี  กัปปุชชีโนมีส่วนประกอบหลักคือเอสเปรสโซและนม
การชงกัปปุชชีโนส่วนใหญ่มักมีอัตราส่วนของเอสเปรสโซ 1/3 ส่วน ผสมกับนมร้อนผ่านไอน้ำ 1/3 ส่วน และนมตีเป็นฟองละเอียด 1/3 ส่วนลอยอยู่ด้านบน นอกจากนั้นอาจโรยหน้าด้วยผงอบเชยหรือผงโกโก้เล็กน้อยตามความชอบ ส่วนผสมของกัปปุชชีโนต่างจากของลัตเตมักกีอาโตซึ่งประกอบไปด้วยนมเป็นส่วนใหญ่และนมตีฟองเพียงเล็กน้อย
ในประเทศอิตาลี ผู้คนมักดื่มกัปปุชชีโนเป็นอาหารเช้าโดยเฉพาะ โดยอาจมีขนมปังแผ่นหรือคุกกี้ประกอบ ทั้งนี้อาจเป็นเพราะว่าวิถีชีวิตของชาวอิตาลีมักไม่ค่อยรับประทานอาหารเช้าแบบเป็นกิจลักษณะ กัปปุชชีโนและขนมปังเบา ๆ จึงเหมาะเป็นอาหารรองท้องสำหรับยามเช้า และด้วยเหตุนี้ทำให้ไม่ดื่มกัปปุชชีโนในช่วงอื่นของวัน แต่สำหรับต่างประเทศรวมถึงประเทศไทยสามารถดื่มกัปปุชชีโนได้ทุกเวลาโดยไม่ถือว่าเป็นเรื่องแปลก
== ดูเพิ่ม ==
กัฟเฟลลัตเต
เอสเปรสโซ
ลัตเตมักกีอาโต
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
กาแฟ
เครื่องดื่ม
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (Faculty of Pharmaceutical Sciences, Prince of Songkla University) เป็นสถาบันการศึกษาขั้นสูงในสาขาเภสัชศาสตร์ ที่ดำเนินการเปิดสอนในระดับปริญญาตรีขึ้นไป เป็นแห่งแรกในภาคใต้
== ประวัติ ==
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 110/5 หมู่ 3 ถนนกาญจนวนิช ตำบลคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา นับเป็นสถาบันการศึกษาขั้นสูงในสาขาเภสัชศาสตร์ ที่ดำเนินการเปิดสอนในระดับปริญญาตรีขึ้นไป เป็นแห่งแรกในภาคใต้ โดยเริ่มจัดตั้งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการจัดตั้งศูนย์วิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ตามการอนุมัติของรัฐบาลใน พ.ศ. 2515 คณะเภสัชศาสตร์ได้รับการจัดตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2521 ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา และสภามหาวิทยาลัยได้แต่งตั้งให้ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ภญ.ดร. สุนาลินี นิโครธานนท์ เป็นคณบดีคนแรก เริ่มเปิดรับนักศึกษารุ่นแรกตามหลักสูตรเภสัชศาสตรบัณฑิต เมื่อปีการศึกษา พ.ศ. 2522 จำนวน 19 คน โดยนักศึกษาในรุ่นแรกนี้ เป็นนักศึกษาที่รับจากการสอบตรงทั้งหมด นับถึงปีการศึกษา พ.ศ. 2556 คณะฯ ได้รับนักศึกษามาแล้ว 36 รุ่น และได้ผลิตเภสัชกรออกไปทำงานรับใช้สังคมประมาณ 3,177 คน
== หน่วยงาน ==
หน่วยงานภายในคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
=== กลุ่มบริการวิชาการ ===
ศูนย์บริการปฏิบัติการเภสัชศาสตร์
หน่วยเภสัชสนเทศ (DIC)
ศูนย์สมุนไพรทักษิณ
=== กลุ่มงานวิจัย ===
สถานวิจัยระบบนำส่งยา(DDSRC)
หน่วยวิจัยผลิตภัณฑ์ธรรมชาติทางทะเล
หน่วยวิจัยเภสัชกรรมเชิงโมเลกุล
=== อื่นๆ ===
สถานปฏิบัติการเภสัชชุมชน
== สาขาวิชา ==
เภสัชกรรมคลินิก
เภสัชเคมี
เภสัชเวทและเภสัชพฤกษศาสตร์
บริหารเภสัชกิจ
เทคโนโลยีเภสัชกรรม
== หลักสูตร ==
== ทำเนียบคณบดี ==
รายนามคณบดีคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบันมีดังนี้
== อันดับของคณะ ==
จากผลการรายงาน 50 อันดับของคณะทางสาขาชีวการแพทย์ของคณะกรรมการการอุดมศึกษา ประจำปี พ.ศ. 2552 โดยประเมินคุณภาพของการเรียนการสอนและงานวิจัย คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้อันดับที่ 40 ในสาขาด้านชีวการแพทย์ทั้งหมด เป็นอันดับที่ 7 ในคณะเภสัชศาสตร์ทั้งหมดและเป็นอันดับ 1 ของคณะเภสัชศาสตร์ในภาคใต้ ในส่วนผลการสอบใบประกอบวิชาชีพเภสัชกรรมโดยสภาเภสัชกรรม คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์มีร้อยละของนิสิตผู้สอบผ่านมากเป็นอันดับต้นๆ ของคณะเภสัชศาสตร์ทั่วประเทศ โดยสถิติตั้งแต่ปี 2552 โดยสภาเภสัชกรรม มีดังนี้
ปี พ.ศ. 2552 มีนิสิตสอบผ่านร้อยละ 94.3 (อันดับที่ 1)
ปี พ.ศ. 2553 มีนิสิตสอบผ่านร้อยละ 77.6 (อันดับ 5)
ปี พ.ศ. 2554 มีนิสิตสอบผ่านร้อยละ 90.0 (อันดับ 4)
ปี พ.ศ. 2555 มีนิสิตสอบผ่านร้อยละ 80.0 (อันดับ 8)
ปี พ.ศ. 2556 มีนิสิตสอบผ่านร้อยละ 87.7 (อันดับ 9)
ปี พ.ศ. 2560 มีนิสิตสอบผ่านร้อยละ 90.1 (อันดับ 9)
ปี พ.ศ. 2561 มีนิสิตผ่านร้อยละ 80.43 (อันดับ 13)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ 
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
สงขลานครินทร์
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่
เอ็มวีอาร์ดีวี

เอ็มวีอาร์ดีวี (MVRDV) เป็นสำนักงานออกแบบสถาปัตยกรรมและผังเมือง ตั้งอยู่ในนครรอตเทอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ ก่อตั้งมาตั้งแต่ปีค.ศ. 1991 ชื่อของสำนักงานเป็นตัวอักษรย่อของคณะผู้ก่อตั้งได้แก่ วินี มาส (M - เกิดเมื่อปีค.ศ. 1959) จาคอบ แวน ริจ (VR - เกิดเมื่อปีค.ศ. 1964) และ นาตาลี เดอ วรี (DV - เกิดเมื่อปีค.ศ. 1965)
มาส กับ แวนริจ เคยทำงานที่สำนักงานสถาปัตยกรรมเมโทรโปลิตัน และสำนักงานสถาปนิกของเร็ม คูลฮาส ส่วนเดอ วรี เคยทำงานที่เมคานูก่อนจะมาร่วมกันก่อตั้งเอ็มวีอาร์ดีวี
งานชิ้นแรกที่ได้สร้าง ได้แก่สำนักงานใหม่ของ วีโปร ในเมืองฮิลเวอร์ซัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ (ค.ศ. 1993 - ค.ศ. 1997) ผลงานออกแบบอื่นๆที่ได้รับการก่อสร้างได้แก่ อาคารพักอาศัยโวโซโค ในนครอัมสเตอร์ดัม (ค.ศ. 1994 - ค.ศ. 1997) และศาลาดัชท์ที่เอ็กซ์โป 2000 ที่เมืองฮานโนเวอร์ ประเทศเยอรมนี (ค.ศ. 1997 - ค.ศ. 2000)
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของเอ็มวีอาร์ดีวี
สำนักงานสถาปนิก
น็อกซ์

น็อกซ์ เป็นสำนักงานสถาปนิกออกแบบ ก่อตั้งมาตั้งแต่ต้นปีคริสต์ศักราช 1900 โดยโมรีซ นีโอ และลาร์ส สปุยโบรก งานของน็อกซ์เน้าการผสมผสานกันระหว่างสถาปัตยกรรมและสื่อหลากหลายประเภท ซึ่งสำนักงานออกแบบนี้ได้พัฒนาความเป็นไปได้ในการสร้างอาณาเขตทางสถาปัตยกรรมที่มีปฏิสัมพันธ์กับผู้ใช้
== รูปแบบสถาปัตยกรรมของน็อกซ์ ==
การค้นคว้าของพวกเขามุ่งเน้นการเพิ่มพูนสื่อในการเก็บข้อมูลที่เชื่อมโยงกับตัวสถาปัตยกรรมซึ่งเป็นตัวเอกของเรื่อง พวกเขาได้หารูปแบบใหม่ในการสร้างสถาปัตยกรรม ที่ผนวกเอาวัสดุกับข้อมูลเข้าไว้ด้วยกัน อันเป็นการปรับเปลี่ยนสถาปัตยกรรมให้เกิดรับรู้ด้วยผัสสะในรูปแบบใหม่ แต่งานของพวกเขาเป็นยิ่งกว่าการปรับเปลี่ยนธรรมดาๆ เนื่องจากมีการสังเคราะห์เอาเทคโนโลยีที่มีอยู่เดิมกับเทคโนโลยีใหม่ล่าสุดเข้าไว้ด้วยกัน ตัวอย่างผลงานชิ้นเอกของน็อกซ์ได้แก่ ศาลาน้ำจืด FreshH2O eXPO ที่กลายเป็นสัญลักษณ์ของ สถาปัตยกรรมของเหลว อันเป็นศัพท์ที่บัญญัติขึ้นโดยมาร์โค โนแวก สถาปนิกชาวอเมริกัน โปรเจกต์ที่เป็นนวัตกรรมใหม่สุดมีการกล่าวถึงแนวความคิดของสถาปัตยกรรมที่รับรู้แบบมนุษย์ ด้วยการใช้ระบบผู้เชี่ยวชาญในการรับปรับเปลี่ยนสถาปัตยกรรมให้เข้ากับความต้องการของผู้ใช้ และประโยชน์ใช้สอย
น็อกซ์ยังเป็นสำนักงานที่ผลิตวิดีโอ งานนิทรรศการ นิตยสาร หนังสือ และการก่อสร้างทางสถาปัตยกรรม การที่น็อกซ์ผลิตผลงานหลากหลายเช่นนี้ เนื่องมาจากพวกเขามองเห็นข้อจำกัดในการผลิตผลงานของสถาปัตยกรรมคลาสสิก พวกเขาจึงใช้รูปแบบการตัดแต่งพันธุกรรมเ่พื่อสร้างลูกผสมระหว่างสถาปัตยกรรมกับสื่ออื่นๆ งานของน็อกซ์ยังเป็นสถาปัตยกรรมที่ยืดหยุ่น มีรากฐานมาจากชิ้นส่วนทางชีวภาพ โลกของเทคโนโลยี และอิเลคทรอนิก โดยพวกเขาใส่ใจในกระบวนการแปลงสิ่งต่างๆเหล่านี้อย่างต่อเนื่องในชิ้นงานหนึ่งๆ เมื่อเราชมผลงานของน็อกซ์ จึงรู้สึกว่าไม่มีสิ่งใดที่หยุดนิ่งอยู่กับที่และสถาปัตยกรรมเลื่อนไหลไปตลอดเวลา ด้วยเหตุนี้ สถาปัตยกรรมของน็อกซ์จึงยืดหยุ่น อันเป็นส่วนสำคัญในการดึงดูดความสนใจของคนหมู่มาก มีการนำเสนอเทคโนโลยีสมัยใหม่ในงานของพวกเขาอย่างไม่หยุดยั้ง เพื่อตอบสนองความต้องการใช้สอย โดยมีอุปกรณ์เสริมที่เน้นความสะดวกสบายของผู้ใช้ ตอบสนองความต้องการอย่างเต็มศักยภาพ และยังเกินเลยความต้องการทั่วไปที่เน้นความมั่นคง และความคงทนถาวรของสถาปัตยกรรม
"ความเหลวของสถาปัตยกรรมไม่ใช่เพียงแค่การสร้างรูปทรงเรขาคณิตที่เคลื่อนไหวแบบของไหล หรือการสร้างสภาพแปรปรวนเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการทำลายทุกอย่างที่เป็นของแข็งและผลึก"
== นิทรรศการบางส่วนของน็อกซ์ ==
1999 - « Deep Surface » นิทรรศการชั่วคราว ที่แกเลอรีเอ็กเซดรา เมืองฮิลเวอร์ซัม ประเทศเนเธอร์แลนด์
1998 - "Arquitectura Virtual" ศูนย์วัฒนธรรมเบเลม กรุงลิสบอน ประเทศโปรตุเกส
1998 - "NearDeathHotel" ศูนย์ศิลปะวอล์กเกอร์ มินเนอาโปลิส สหรัฐอเมริกา
1998 - 1997 - "transArchitectures 02/03" IFA ปารีส นิวยอร์ก กราซ ลอสแอนเจลิส บอร์โด มอนติคาร์โล บรัสเซล รอตเทอดัม เวียนนา
1998 - 1997 - "NINE+One" งานนิทรรศการร่วมของสิบสถาปนิกรุ่นใหม่ชาวเนเธอแลนด์ - รอตเทอดัม ลอสแอนเจลิส นิวยอร์ก เซาเปาโล เวียนนา เบอร์ลิน
1997 - "NOX Sixty minutes" นิทรรศการชั่วคราวเกี่ยวกับวิดีโอส่วนตัว NAI นครรอตเทอดัม
== แหล่งข้อมูลอื่ น==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
สำนักงานสถาปนิก
ค.ศ. 1922

redirect พ.ศ. 2465
RISC

Reduced Instruction Set Computer (RISC)  เป็นไมโครโพรเซสเซอร์ชนิดหนึ่งที่มีชุดคำสั่งจำนวนไม่มากนัก ตรงข้ามกับ CISC (Complex Instruction Set Computer) คอมพิวเตอร์แบบ RISC สามารถกระทำการตามคำสั่งได้อย่างรวดเร็วมากเพราะคำสั่งจะสั้น นอกจากนั้นชิพแบบ RISC ยังผลิตได้ง่ายกว่าอีกด้วย (เนื่องจากใช้จำนวนทรานซิสเตอร์น้อยกว่า) ตัวอย่างชิพประเภทนี้ได้แก่ ARM, DEC Alpha, PA-RISC, SPARC, MIPS, และ PowerPC
RISC เป็นสถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์ที่นิยมใช้ในปัจจุบัน และยังมีแนวโน้มจะเพิ่มมากขึ้นเป็นลำดับในอนาคต ทั้งนี้เพราะการใช้สถาปัตยกรรมแบบนี้เป็นวิธีหนึ่งที่ทำให้คอมพิวเตอร์ทำงานเร็วขึ้น ปกติ หากพิจารณาจำนวนบิตที่เท่ากันระหว่างสถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์แบบ CISC กับ RISC แล้ว จะพบว่าคอมพิวเตอร์แบบ RISC จะเร็วกว่าแบบ CISC ประมาณ 3 เท่า หลักการอย่างง่ายของเครื่องคอมพิวเตอร์แบบ RISC คือ ออกแบบให้ซีพียู (CPU) ทำงานในวงรอบสัญญาณนาฬิกา (Cycle) ที่แน่นอน โดยพยายามลดจำนวนคำสั่งลงให้เหลือเป็นคำสั่งพื้นฐานมากที่สุด แล้วใช้หลักการไปป์ไลน์ (pipeline) คือ การทำงานแบบคู่ขนานชนิดเหลื่อมกัน (overlap) ปกติแล้วการทำงานใน 1 ชุดคำสั่งจะใช้เวลามากกว่า 1 วงรอบสัญญาณนาฬิกา (cycle) หากแต่การทำคำสั่งเหล่านั้นให้มีการทำงานในลักษณะเป็นแถว (pipe) และขนานกันด้วย จึงทำให้ได้ค่าเฉลี่ยโดยรวมของเวลาเป็นคำสั่งละหนึ่งวงรอบสัญญาณนาฬิกา (cycle)
ตัวอย่างสถาปัตยกรรมแบบ RISC ได้แก่ mips รุ่น R 2000 ได้ออกแบบชุดคำสั่งไว้ชัดเจนว่ามีการทำงานแบบ 5 ขั้นตอน นั่นคือเป็นการทำงานแบบขนานถึง 5 ระดับด้วยกัน
ประเภทของคอมพิวเตอร์
สถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์
ซาฮา ฮาดิด

เดม ซาฮา โมฮัมมัด ฮาดิด  (زها حديد Zahā Ḥadīd, Zaha Mohammad Hadid, 31 ตุลาคม 1950&nbsp;– 31 มีนาคม 2016) เป็นสถาปนิก, ศิลปิน และนักออกแบบชาวอังกฤษ-อิรัก และเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญของวงการสถาปัตยกรรมในปลายศตวรรษที่ 20 และต้นศตวรรษที่ 21 ฮาดิดิเกิดที่เมืองแบกแดด ประเทศอิรัก และสมัครเข้าศึกษาต่อที่สถาบันสถาปัตยกรรมศาสตร์สมาคมสถาปัตยกรรมในปี 1972 งานออกแบบของฮาดิดมีความสนใจที่จะหาระบบมาทดแทนวิธีร่างแบบแบบดั้งเดิม ประกอบกับเธอได้รับอิทธิพลจากลัทธิซูพรีมาทิสม์และอะว็องต์-การ์แบบรัสเซีย ฮาดิดได้ใช้การละเลงสี (painting) เป็นเครื่องมือออกแบบ และใช้นามธรรมเป็นหลักการในการตรวจสอบเพื่อ "ตรวจสอบใหม่ (reinvestigate) บรรดาการทดลองที่ถูกทิ้งและไม่ได้ทดลองของลัทธิโมเดิร์นนิสม์ (Modernism) [...] เพื่อเปิดเผยสาขา (fields) ใหม่ ๆ ชองสิ่งก่อสร้าง"
เดอะการ์เดียน เรียกขานเธอว่าเป็น "ราชินีแห่งเส้นโค้ง" (Queen of the curve) ผู้ "ปลดปล่อยเรขนาคณิตในทางสถาปัตยกรรม และให้อัตลักษณ์เชิงแสดงออกใหม่ทั้งหมด (a whole new expressive identity)"
ในปี 2004 ฮาดิดเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รับรางวัลสถาปัตยกรรมพริทซ์เคอร์ และได้รับรางวัลด้านสถาปัตยกรรมสูงสุดของสหราชอาณาจักร รางวัลสเตอร์ลิง ในปี 2010 และ 2011 และในปี 2012 เธอได้รับสถานะเดมโดยพระราชินีเอลิซาเบธที่สอง และในเดือนกุมภาพันธ์ 2016 หนึ่งเดือนก่อนเธอเสียชีวิต เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รับพระราชทานเหรียญราชเดียรติยศทองคำจากราชวิทยาลัยสถาปนิกอังกฤษ
=== ผลงานที่สำคัญ ===
ผลงานชิ้นสำคัญของเธอ เช่น ลอนดอนอควาทิกเซนเตอร์ให้กับโอลิมปิกปี 2012, พิพิธภัณฑ์ศิลปะบรอด, พิพิธภัณฑ์ MAXXI ที่โรม และ โรงอุปรากรกว่างโจว รางวัลของเธอบางส่วนนั้นมอบให้ภายหลังมรณกรรมของเธอ เช่น รางวัลบริทปี 2017 และขณะที่เธอเสียชีวิตยังคงมีผลงานอาคารอีกมากที่ยังก่อสร้างอยู่ เช่น ท่าอากาสยานนานาชาติต้าซิง ที่ปักกิ่ง และสนามกีฬาอัลวักรอฮ ที่กาตาร์ซึ่งจะใช้เป็นสถานที่แข่งขันฟีฟ่าปี 2022 และยังมีงานสถาปัตยกรรมอื่นๆที่โด่งดังทั่วโลก เช่น
1. Vitra fire station, Weil am Rhein, Germany (1994)
2. Phaeno science centre, Wolfsburg, Germany (2005)
3. Bridge Pavilion, Zaragoza, Spain (2008)
4. Evelyn Grace Academy, London (2008)
5. Guangzhou opera house, Guangzhou, China (2010)
6. Dongdaemun Design Plaza (DDP), Seoul (2010)
7. Riverside museum, Glasgow (2011)
8. London aquatics centre, Stratford (2012)
9. Heydar Aliyev cultural center, Baku, Azerbaijan (2012)
10. Galaxy Soho, Beijing, China (2012)
== อ้างอิง ==
สถาปนิกชาวอิรัก
สถาปนิกชาวอังกฤษ
ผู้ได้รับรางวัลพริตซ์เกอร์
บุคคลจากสมาคมสถาปัตยกรรม วิทยาลัยสถาปัตยกรรม
บุคคลจากแบกแดด
ชาวอังกฤษเชื้อสายอิรัก
แร็ม โกลฮาส

แร็มเมินต์ ลือกัส "แร็ม" โกลฮาส (Remment Lucas "Rem" Koolhaas; เกิด 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944, โรตเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์) เป็นสถาปนิกรางวัลพริตซ์เกอร์ นักทฤษฎีสถาปัตยกรรม และนักวางผังเมืองชาวดัตช์ ผู้ที่ได้ศึกษาด้านสถาปัตยกรรมที่สมาคมสถาปัตยกรรม วิทยาลัยสถาปัตยกรรม (Architectural Association School of Architecture) ในกรุงลอนดอน เขาเป็นประธานของสำนักงานสถาปัตยกรรมมหานคร (OMA) และสตูดิโอเพื่อการวิจัยที่มีชื่อว่า "อาโม" (AMO) ในเมืองโรตเตอร์ดัม โกลฮาสยังเป็นศาสตราจารย์ด้านวิชาชีพสถาปัตยกรรมและการออกแบบชุมชนเมืองของบัณฑิตวิทยาลัยการออกแบบแห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
== เกียรติประวัติ ==
ในปี ค.ศ. 2000 แร็ม โกลฮาส ชนะเลิศรางวัลพริตซ์เกอร์สถาปัตยกรรม
== รายชื่อผลงาน ==
ผลงานของโกลฮาสได้แก่
พิพิธภัณฑสถานกึนสต์ฮัล (โรตเตอร์ดัม, 1993)
การวางผังเขตธุรกิจเออราลีล (ลีล, 1988)
Netherlands Dance Theater (เดอะเฮก, 1988)
Educatorium (ยูเทรกต์, 1993-1997)
สถานเอกอัครราชทูตเนเธอร์แลนด์ ณ กรุงเบอร์ลิน (เบอร์ลิน, 2003)
พิพิธภัณฑสถานกุกเกนไฮม์ (ลาสเวกัส, 2002)
Nexus Housing (ฟุกุโอะกะ ประเทศญี่ปุ่น)
Retail design for Prada stores (นิวยอร์ก, 2003; ลอสแอนเจลิส, 2004)
McCormick Tribune Campus Center (สถาบันเทคโนโลยีอิลลินอย ชิคาโก รัฐอิลลินอย, 1997-2003)
หอสมุดกลางซีแอตเทิล (2004)
กาซาดามูซีกา (โปร์ตู, 2005)
สำนักงานใหญ่สถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน (ปักกิ่ง, 2004)
ภาพ:Coolhaas-mccormick02.jpg|ภายในอาคารแคมปัสเซ็นเตอร์อีกหลังหนึ่งในบริเวณมักคอร์มิกในสถาบันเทคโนโลยีอิลลินอย ซึ่งออกแบบโดยโกลฮาส
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Office for Metropolitan Architecture สำนักงานสถาปัตยกรรมของโกลฮาส
ข้อมูลส่วนตัวจากฮาร์วาร์ด ดีไซน์ สคูล 
ลิงก์เกี่ยวกับแร็ม โกลฮาส 
สถาปนิกชาวดัตช์
บุคคลจากสมาคมสถาปัตยกรรม วิทยาลัยสถาปัตยกรรม
ผู้ได้รับรางวัลพริตซ์เกอร์
บุคคลจากรอตเทอร์ดาม
อิชิกาวะ โกเอมง

อิชิกาวะ โกเอมง (คันจิ: 石川五右衛門, ฮิรางานะ: いしかわ ごえもん, Ishikawa Goemon, พ.ศ. 2101 - พ.ศ. 2137) นักรบนินจาและจอมโจรที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น ถูกประหารชีวิตหลังจากที่ลอบสังหารโทโยโตมิ ฮิเดโยชิไม่สำเร็จ โกเอมงถูกต้มในน้ำเดือดจนตายพร้อมกับลูกชาย โดยตำนานกล่าวไว้ว่าโกเอมงได้อุ้มลูกชายเหนือน้ำจนกระทั่งตัวตาย อ่างอาบน้ำที่มีรูปทรงกะทะในประเทศญี่ปุ่นได้ตั้งชื่อตามว่าโกเอมงบูโระ
โกเอมงได้มาเป็นตำนานพื้นบ้านของญี่ปุ่น และเป็นตัวละครที่นิยมนำมาเล่นในละครคาบุกิ โดยเฉพาะตอนต่อสู้ที่ด่านนันเซนจิในเกียวโต
== การอ้างอิงในวัฒนธรรมสมัยนิยม ==
โกเอมงได้เป็นตัวละครในวิดีโอเกมหลายเกม ได้แก่ กัมบาเระ โกเอมอนของโคนามิ และซามูไรวอริเออร์ของโคเอ
ในการ์ตูนเรื่องลูแปง ตัวละครหลักที่เป็นขโมยร่วมกับลูแปงมีชื่อว่าโกเอมอน ที่ 13
ทีวีซีรีส์โทคุซัทสึของญี่ปุ่นเรื่องมาสค์ไรเดอร์โกสต์ มีการใช้วิญญาณของโกเอมอนมาเป็นร่างต่อสู้ของมาสค์ไรเดอร์โกสต์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Goemon Ishikawa (character)  at the Internet Movie Database
บุคคลในยุคอาซูจิ–โมโมยามะ
โจร
นินจา
เนะซุมิ โคโซ

เนะซุมิ โคโซ หรือ จอมโจรหนู ยิโรคิจิ (คันจิ: 次郎吉 , ฮิรางานะ: ねずみ小僧  เสียชีวิต พ.ศ. 2375) เป็นจอมโจรในตำนานพื้นบ้านของญี่ปุ่น โดยปล้นคนรวยเอาเงินมาแจกคนจนเหมือนโรบินฮูดของอังกฤษ เนะซุมิ โคโซ โยในเมืองเอโดะ (ปัจจุบันคือเมือง โตเกียว) ในช่วงยุคเอโดะ สาเหตุที่ได้ชื่อว่า "จอมโจรหนู" เนื่องมาจากที่เนะซุมิ โคโซ เวลาแอบปล้นบ้านเศรษฐี เขาได้ขนถุงที่เต็มไปด้วยหนู และได้ปล่อยหนูให้วิ่งทั่วในบ้านเพื่อสร้างความแตกตื่นแก่เจ้าของบ้าน
ในปี พ.ศ. 2365 โคโซได้ถูกจับและถูกขับไล่ออกจากเอโดะ และสิบปีให้หลังในปี พ.ศ. 2375 ได้ถูกจับอีกครั้งและถูกจับมัด โดยขี่ม้ารอบเมืองประจานต่อหน้าสาธารณชน ก่อนที่จะถูกประหารชีวิต โดยหัวของเนะซุมิ โคโซ ได้ถูกเสียบประจานกลางตัวเมือง ก่อนที่จะเสียชีวิตได้กล่าวถึงเงิน 30,000 เรียว ที่ขโมยมาจากซามูไรเศรษฐีกว่า 100 คนในช่วงเวลา 15 ปีของเขา สุสานของเนะซุมิ โคโซตั้งอยู่ที่เอโคะ ในโตเกียว
ในช่วงชีวิตที่เป็นจอมโจร โคโซได้เป็นที่ชื่นชอบของผู้คนที่ถูกกดขี่ข่มเหงจากความไม่เป็นธรรมของรัฐบาลญี่ปุ่นในสมัยนั้น หลังจากที่เสียชีวิตลง ตำนานของเนะซุมิ โคโซ ได้ถูกเล่าต่อกันมา โดยมีกล่าวถึงว่า เนะซุมิ โคโซ ได้เคยเป็นนินจามาก่อน เรื่องราวของเนะซุมิ โคโซ นิยมนำมาแสดงในละครคาบุกิ ภาพยนตร์ ละครย้อนยุค เนื้อเพลง วิดีโอเกม และ วัฒนธรรมป๊อป ต่างๆ
เนะซุมิ โคโซ ได้ถูกเทียบกับอิชิคาวา โกเอมอน โดยถึงแม้ว่าจะอยู่ในช่วงคนละยุคกัน และในวิดีโอเกมกัมบาเระ โกเอมอน ของโคนามิ ได้มีโคโซและโกเอมอนเป็นตัวละครหลัก
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
http://homepage1.nifty.com/aby/2003/nezumikozo-auguste.htm 
http://www.bbc.co.uk/nottingham/features/2003/02/jirokichi_the_rat.shtml
บุคคลในยุคเอโดะ
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2375
กัฟแฟะอาเมรีกาโน

กัฟแฟะอาเมรีกาโน (caffè americano) หรือ กาเฟอาเมริกาโน (café americano) ซึ่งมักเรียกย่อเป็น อาเมริกาโน คือเครื่องดื่มกาแฟชนิดหนึ่ง มีวิธีการชงโดยเติมน้ำร้อนผสมลงไปในเอสเปรสโซ การเจือจางเอสเปรสโซซึ่งเป็นกาแฟเข้มข้นด้วยน้ำร้อน ทำให้กัฟแฟะอาเมรีกาโนมีความแก่พอ ๆ กับกาแฟธรรมดา แต่มีกลิ่นและรสชาติที่เข้มที่มาจากเอสเปรสโซ
กัฟแฟะอาเมรีกาโนเหมาะสำหรับผู้ที่ชื่นชอบกาแฟดำ แต่ไม่แก่และหนักถึงขั้นเอสเปรสโซ คอกาแฟส่วนใหญ่นิยมดื่มกัฟแฟะอาเมรีกาโนโดยไม่ปรุงด้วยนมหรือน้ำตาล เพื่อดื่มด่ำกับรสชาติกาแฟซึ่งแตกต่างจากกาแฟธรรมดา
สำหรับที่มาของชื่อ "อาเมรีคาโน" หรือ "อาเมริกาโน" ซึ่งหมายถึง "แบบอเมริกัน" นั้น ว่ากันว่าเอสเปรสโซล้วน ๆ เข้มข้นเกินไปสำหรับคอกาแฟชาวอเมริกัน จึงมีการเสิร์ฟกาแฟเอสเปรสโซที่ทำให้เจือจางด้วยน้ำร้อนแทน แม้ว่าชื่อกาแฟจะหมายถึงกาแฟแบบอย่างอเมริกัน แต่กัฟแฟะอาเมรีกาโนก็มิได้เป็นกาแฟที่ชาวอเมริกันนิยมดื่มจนกระทั่งยุครุ่งเรืองของร้านกาแฟแบบลูกโซ่สตาร์บัคส์ในปี พ.ศ. 2533 ถึงกระนั้น กัฟแฟะอาเมรีกาโนก็ไม่จัดเป็นกาแฟที่ได้รับความนิยมมากนัก
กาแฟ
เครื่องดื่ม
แย้มปีนัง

แย้มปีนัง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Strophanthus gratus (Wall. and Hook.) Baill.) มีชื่อพื้นเมือง เช่น บานทน และ หอมปีนัง เป็นไม้ที่มีดอกหอมแรง แย้มปีนังเป็นไม้พุ่ม แตกกิ่งมาก ลำต้นตั้งตรง ใบเดี่ยว เรียงตรงข้าม รูปวงรีแกมขอบขนาน ใบดกทึบ ค่อนข้างหนา ผิวเรียบมัน สีเขียวเข้ม ท้องใบสีเขียวปนม่วง ดอกช่อ ออกที่ปลายกิ่ง ดอกย่อย 5-20 ดอก กลิ่นหอม กลีบดอกสีม่วงแกมชมพู เชื่อมติดกันเป็นรูประฆัง ผลเป็นฝัก รูปเรียวยาว เมล็ดสีน้ำตาล มีขน ขึ้นง่ายในดินทั่วไป ออกดอกตลอดปี หากปลูกในที่ร่มมากจะกลายเป็นไม้เลื้อยได้
เมล็ด มีสารที่ออกฤทธิ์กระตุ้นหัวใจ คือสาร ouabain มีความเป็นพิษสูงไม่ควรรับประทาน หากเข้าสู่ร่างกาย ทำให้คลื่นไส้ ท้องเสีย หัวใจเต้นแรง และเร็ว ต้องรีบทำให้อาเจียน และนำส่งโรงพยาบาลทันที
===ระเบียงภาพ===
ไฟล์:แย้มปีนัง Strophanthus gratus (Wall. & Hook.) Baill. FAMILY APOCYNACEAE (1).jpg|thumb|ลักษณะดอกในมุมต่างๆ
ไฟล์:แย้มปีนัง Strophanthus gratus (Wall. & Hook.) Baill. FAMILY APOCYNACEAE (2).jpg|thumb|แย้มปีนัง
ไฟล์:แย้มปีนัง Strophanthus gratus (Wall. & Hook.) Baill. FAMILY APOCYNACEAE (3).jpg|thumb|แย้มปีนัง
ไฟล์:แย้มปีนัง Strophanthus gratus (Wall. & Hook.) Baill. FAMILY APOCYNACEAE (4).jpg|thumb|แย้มปีนัง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
วงศ์ตีนเป็ด
ไม้ดอกไม้ประดับ
พืชมีพิษ
ลิงก์

ลิงก์ อาจหมายถึง
ไฮเปอร์ลิงก์ จุดอ้างอิงในการเชื่อมโยงในข้อมูลแบบไฮเปอร์เท็กซ์ ไปยังข้อมูลหรือสื่ออื่น ในเวิลด์ไวด์เว็บ
ช่องทางสื่อสาร ในระบบโทรคมนาคม
ลิงก์ (เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา) ตัวละครในวิดีโอเกม เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา ใช้ดาบเป็นอาวุธหลัก
ในความหมายภาษาอังกฤษ
ลิงก์ (link หรือ links) อาจหมายถึง
ส่วนของโซ่
ไส้กรอก อาหารที่มีลักษณะเป็นท่อน ๆ
สนามกอล์ฟ (golf links)
ในวิกิพีเดีย
วิกิลิงก์ คือ ไฮเปอร์ลิงก์ ที่เชื่อมโยงระหว่างข้อมูลในวิกิพีเดีย
ลิงก์ข้ามภาษา คือไฮเปอร์ลิงก์ที่เชื่อมโยงวิกิพีเดียที่มีเนื้อหาเดียวกัน แต่คนภาษาต่างกัน
ลิงก์ข้ามโครงการ คือไฮเปอร์ลิงก์ที่เชื่อมโยงวิกิพีเดียกับโครงการอื่น ในภาษาเดียวกัน
อินเตอร์วิกิลิงก์ คือไฮเปอร์ลิงก์ที่เชื่อมโยงข้อมูลในวิกิพีเดียกับข้อมูลในเครือวิกิพีเดียอื่น ที่อยู่ต่างฐานข้อมูล
สะกดผิดจาก
ลิงส์ (Lynx) ชื่อเว็บเบราว์เซอร์ ตัวหนึ่ง ทำงานในระบบข้อความล้วน
== ดูเพิ่ม ==
ลิงค์
ลอสแอนเจลิส

ลอสแอนเจลิส (Los Angeles ; Los Ángeles, ) หรือที่รู้จักในชื่อ แอลเอ (L.A.) เป็นเมืองใหญ่ที่มีประชากรมากที่สุดอันดับ 2 ในสหรัฐ และเป็นหนึ่งในศูนย์กลางทางด้านเศรษฐกิจ วัฒนธรรม และการบันเทิง ลอสแอนเจลิสตั้งอยู่ในรัฐแคลิฟอร์เนีย เริ่มตั้งเป็นเมืองเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2393 (ค.ศ. 1850) ในขณะที่มีประชากร 1,610 คน และใน พ.ศ. 2543 ตามสำได้ชื่อว่าเป็นเมืองที่มีการปะปนของวัฒนธรรมมากที่สุดในโลกแห่งหนึ่ง เนื่องจากการอพยพของคนหลายเชื่อชาติโดยเฉพาะชาวเอเชีย และอเมริกาใต้ เนื่องจากลักษณะของอากาศที่อบอุ่นสบาย และลักษณะการเป็นอยู่ต่าง ๆ
ชื่อเมืองลอสแอนเจลิส (Los Angeles)  มาจากคำว่า โลสอังเฆเลส (Los Ángeles)  ในภาษาสเปน หมายถึง ทูตสวรรค์หลายองค์ เป็นรูปพหูพจน์ของคำว่า el ángel ซึ่งเป็นเพศชาย ชื่อเมืองจึงมีความหมายว่า "เมืองแห่งทูตสวรรค์"
ลอสแอนเจลิสได้เป็นที่รู้จักในฐานะเป็นที่ตั้งของฮอลลีวูด และปลายทางของถนนสายประวัติศาสตร์ ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 66  มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงที่ตั้งอยู่ในลอสแอนเจลิส ได้แก่ มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส (UCLA) และมหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย (USC)
ทีมกีฬาที่มีชื่อเสียงในเมือง ได้แก่ ลอสแอนเจลิส เลเกอร์ส (บาสเกตบอล) ลอสแอนเจลิส คลิปเปอร์ส (บาสเกตบอล) ลอสแอนเจลิส สปาร์ค (บาสเกตบอลหญิง) ลอสแอนเจลิส ดอดจ์เจอร์ส (เบสบอล) ลอสแอนเจลิส คิงส์ (ฮอกกี้น้ำแข็ง) ลอสแอนเจลิส กาแลกซี (ฟุตบอล) ซี.ดี. ชีวาส ยูเอสเอ (ฟุตบอล) นอกจากนี้ในเมืองลอสแอนเจลิส ได้เคยเป็นเจ้าภาพจัดงานโอลิมปิกสองครั้ง ใน พ.ศ. 2475 (ค.ศ. 1932) และ พ.ศ. 2527 (ค.ศ. 1984) ในอดีตมีทีมอเมริกันฟุตบอลในชื่อ "ลอสแอนเจลิส เรดเดอร์ส" ซึ่งปัจจุบันได้ย้ายไปไปประจำเมืองโอคแลนด์ และเปลี่ยนชื่อเป็นโอคแลนด์ เรดเดอรส์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2538
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
 
เมืองในเทศมณฑลลอสแอนเจลิส
27 ธ.ค.

redirect 27 ธันวาคม