เอยู-23 พีซเมกเกอร์

{|
|}
เอยู-23 พีซเมกเกอร์ (Fairchild AU-23 Peacemaker) หรือ เครื่องบินโจมตีธุรการแบบที่ 2 (บ.จธ.๒) เป็นเครื่องบินดัดแปลงซึ่งมีพื้นฐานจากเครื่องบินพลเรือน คือ ปิลาตุส พีซี-6 พอร์เตอร์ ของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เป็นเครื่องบินที่เดิมกองทัพอากาศสหรัฐจัดหาเพื่อประจำการในกองทัพในภารกิจปราบปรามผู้ก่อการร้าย (COIN Counter insurgency) ปฏิบัติการทางจิตวิทยา โจมตีภาคพื้นขนาดเบา ขนส่งลำเลียง จู่โจมทางยุทธวิธี มีขีดความสามารถในการขึ้น-ลงระยะสั้น โดยเฉพาะการขนส่งขึ้นลงเร่งด่วนในสนามบินฉุกเฉิน
กองทัพอากาศสหรัฐได้นำเครื่องบินแบบ เอยู-23 พีซเมกเกอร์ เข้าบินทดสอบการปฏิบัติการในสงครามเวียดนาม โดยใช้ในภารกิจโปรยใบปลิว กระจายข่าว ลำเลียงขนาดเบา โจมตีภาคพื้นด้วยปืนกลเบา ปล่อยพลุส่องสว่างในเวลากลางคืน ธุรการ ทิ้งระเบิด โจมตีด้วยจรวด และชี้เป้าหมายต่างๆ เป็นต้น ซึ่งจากผลการทดสอบนั้นทำให้กองทัพอากาศสหรัฐมีความพึงพอใจในระดับหนึ่ง ต่อมารัฐบาลสหรัฐได้มอบเอยู-23 พีซเมกเกอร์ ให้แก่รัฐบาลไทยเพื่อใช้ในภารกิจทางทหารและปราบปรามผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์ ซึ่งกองทัพอากาศไทยเป็นกองทัพอากาศเพียงชาติเดียวในโลกที่มีเครื่องบินชนิดนี้ประจำการอยู่และยังคงใช้งานจนถึงปัจจุบัน
== การออกแบบและพัฒนา ==
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2514 แผนกออกแบบสร้างอากาศยาน ที่ฐานทัพอากาศไรท์-แพตเตอร์สัน รัฐโอไฮโอ ได้เริ่มทำงานในโครงการโดยประเมินศักยภาพการใช้อากาศยานเบาติดอาวุธขึ้นและลงจอดระยะสั้นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โครงการดังกล่าวมีชื่อว่า Credible Chase ได้รับการออกแบบมาเพื่อเพิ่มความคล่องตัวและอำนาจการยิงในระยะเวลาอันสั้นให้กับกองทัพอากาศเวียดนามใต้ (RVNAF) ของสาธารณรัฐเวียดนาม เครื่องบินพาณิชย์สองแบบได้รับเลือกสำหรับการทดสอบคือแฟร์ไชด์ พอร์เตอร์ (Fairchild Porter) และเฮลิโอ สตาลเลียน (Helio Stallion) การทดสอบประสิทธิภาพเบื้องต้นดำเนินการกับเครื่องบินเช่าที่ฐานทัพอากาศเอ็กลิน รัฐฟลอริดา และประสบความสำเร็จเพียงพอที่จะรับประกันการประเมินการรบ เครื่องพอร์เตอร์ซึ่งมีชื่อเรียกขาน เอยู-23เอ ที่ด้านข้างลำตัวติดตั้งปืนใหญ่ไฟฟ้า เอ็ม197 ขนาด 20 มม. ซึ่งเป็นรุ่นสามลำกล้องของปืนใหญ่ เอ็ม61 วัลแคน 6 มีไพลอนติดตั้งอาวุธใต้ปีกสี่ตำบล และส่วนกลางลำตัวเครื่อง 1 ตำบล สำหรับติดตั้งยุทโธปกรณ์ภายนอก เครื่องบินสามารถบรรทุกอุปกรณ์ได้หลากหลายรวมถึงกระเปาะปืนใหญ่ ระเบิดขนาด 500 และ 250 ปอนด์ (230 และ 110 กก.) ชุดระเบิดเนปาล์ม ชุดระเบิดพวง พลุ จรวด ระเบิดควัน และเครื่องจ่ายใบปลิว
== ประเทศผู้ใช้งาน ==


กองทัพอากาศไทย : 34 ลำ ส่งมอบ 13 ลำใน พ.ศ. 2515, 20 ลำใน พ.ศ. 2519 และอีก 1 ลำใน พ.ศ. 2520
กองทัพอากาศสหรัฐ : 15 ลำ ฝูงบินปฏิบัติการพิเศษที่ 4400 (เฉพาะกิจ) - อดีตหน่วยปฏิบัติการ
== ข้อมูลจำเพาะ ==
ประเภท เครื่องบินโจมตีผู้ก่อการร้ายและขนส่งขนาดเบา ขึ้นลงระยะสั้น
ผู้สร้าง บริษัท แฟร์ไชลด์ อินดัสทรี ประเทศสหรัฐอเมริกา
เครื่องยนต์ เทอร์โบพร็อป การ์เรตต์-แอรีเสิร์ช ทีพีอี 331-1-101 เอฟ กำลัง 650 แรงม้า 1 เครื่อง
กางปีก 15.14 เมตร (49 ฟุต 8 นิ้ว)
ยาว 11.23 เมตร (36 ฟุต 10 นิ้ว)
สูง 3.73 เมตร (12 ฟุต 3 นิ้ว)
น้ำหนักเปล่า 1,126 กก. (2,480 ปอนต์)
อัตราเร็วสูงสุด 282 กม./ชม. (175 ไมล์/ชม.)
อัตราเร็วเดินทาง 262 กม./ชม. (163 ไมล์/ชม.)
เพดานบิน 6,950 เมตร (22,800 ฟุต)
พิสัยบิน 898 กม. (558 ไมล์)
ประจำการ กองทัพอากาศไทย: 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 – ปัจจุบัน
นามเรียกขาน "Mosquito"
ปัจจุบันประจำการที่ ฝูงบิน 501 กองบิน 5 จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
== อาวุธติดตั้งมาตรฐาน ==
ปืนกลอากาศ เอ็กซ์เอ็ม-197 ขนาด 20 มม.
ปืนกลแก็ตลิง เอ็กซ์เอ็ม-93 ขนาด 7.62 มม.
กระเปาะปืนกลอากาศแบบ เอสยูยู-11/เอ
กระเปาะจรวดขนาด 2.75 นิ้ว (70 มม.)
ระเบิดชนิดไม่นำวิถีแบบ มาร์ค 81 ขนาด 250 ปอนด์ (110 กก.) และมาร์ค 82 ขนาด 500 ปอนด์ (230 กก.)
== อุบัติเหตุและอุบัติการณ์ ==
เครื่องบิน เอยู-23เอ JTh2-20/19 รหัส 42079 (เดิม FY 74-2079) สังกัดฝูงบิน 531 ของกองทัพอากาศไทย ตกที่อำเภอคลองหอยโข่ง จังหวัดสงขลา ประมาณเที่ยงวันของวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2562
== อ้างอิง ==
เครื่องบินโจมตี