pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
พระราชวังหลวงโตเกียว

พระราชวังหลวง  เป็นที่ประทับหลักของจักรพรรดิญี่ปุ่น เป็นพื้นที่คล้ายสวนขนาดใหญ่อยู่ในเขตชิโยดะ กรุงโตเกียว ใกล้กับสถานีรถไฟโตเกียว ประกอบด้วยพระราชมนเทียร พระตำหนักของพระราชวงศ์ พิพิธภัณฑ์ของสะสมในพระองค์ สำนักพระราชวังหลวง และอุทยานต่าง ๆ
พระราชวังนี้สร้างขึ้นบนพื้นที่เดิมของปราสาทเอโดะซึ่งเป็นที่อยู่ของโชกุนจากตระกูลโทกูงาวะ พระราชวังเดิมถูกระเบิดทำลายลงไปมากในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และได้รับการบูรณะใน  ค.ศ. 1964 พื้นที่โดยรวมมีขนาด 1.15 ตารางกิโลเมตร ในช่วงสูงสุดของภาวะเศรษฐกิจฟองสบู่เมื่อคริสต์ทศวรรษ 1980 มีผู้ประเมินราคาพื้นที่พระราชวังไว้ว่า สูงยิ่งกว่าราคาอสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดในแคลิฟอร์เนีย
== ประวัติ ==

=== ปราสาทเอโดะ ===
ภายหลังการล่มสลายรัฐบาลเอโดะจากการปฏิรูปเมจิ ส่งผลให้อดีตโชกุนโทกูงาวะ โยชิโนบุ ต้องย้ายออกจากปราสาทเอโดะ เพื่อเปิดทางให้จักรพรรดิเมจิและราชสำนัก ย้ายจากพระราชวังหลวงเกียวโตมายังปราสาทเอโดะ ในวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1868 จักรพรรดิเมจิมีพระบัญชาเปลี่ยนนามปราสาทเป็น "ปราสาทโทเก" (東京城 Tōkei-jō) ตอนนั้น กรุงโตเกียวก็เรียกว่าโทเกด้วยเช่นกัน และในวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1869 ปราสาทก็เปลี่ยนชื่อเป็น "ปราสาทโค" (皇城 Kōjō)
=== พระราชวังเดิม ===
ในยุคเมจิ โครงสร้างแบบแปลนส่วนใหญ่ของปราสาทเอโดะนั้นหายไป ซึ่งบางอาคารก็ถูกรื้อถอนเพื่อเปิดทางให้สามารถก่อสร้างตำหนักหรือราชมนเทียรอื่น ๆ ในขณะที่บางตำหนักก็เสียหายจากแผ่นดินไหวและไฟไหม้ ซึ่งเหล่าพระราชมนเทียรที่สร้างขึ้นในสมัยเมจินั้น แทบจะทั้งหมดถูกสร้างขึ้นมาจากไม้ ซึ่งภายนอกเป็นสถาปัตยกรรมญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม ในขณะที่ภายในมีการประยุกต์สถาปัตยกรรมญี่ปุ่นเข้ากับยุโรป ซึ่งเป็นที่นิยมในศตวรรษที่ 19
ในปลายรัชสมัยจักรพรรดิไทโชช่วงต้นรัชสมัยจักรพรรดิโชวะ เริ่มมีอาคารบางส่วนที่สร้างด้วยคอนกรีต เช่น สำนักงานของกระทรวงพระราชวังและคณะองคมนตรี ซึ่งโครงสร้างประกอบกับองค์ประกอบแบบญี่ปุ่นเหล่านี้ช่วยให้พระราชวังดูทันสมัยมากขึ้น โดยที่ยังสามารถรักษาให้ทุกส่วนของพระราชวังสื่อถึงความเป็นญี่ปุ่นได้
== ระเบียงภาพ ==
=== วังเดิม ===
ไฟล์:Higashidamari-no-Ma of Meiji Palace.JPG|ท้องพระโรงฮิงาชิดามาริ
ไฟล์:Chigusa-no-Ma of Meiji Palace.JPG|ท้องพระโรงชิซูงะ
ไฟล์:Houmei-Den of Meiji Palace.JPG|พระที่นั่งโฮเม
ไฟล์:Kiri-no-Ma of Meiji Palace.JPG|ท้องพระโรงเบญจมาศ (ท้องพระโรงคิริ)
ไฟล์:Nishidamari-no-Ma of Meiji Palace.JPG|ท้องพระโรงนิชิดามาริ
=== วังปัจจุบัน ===
ไฟล์:EdoCastleMoatWallBuilding.jpg|หน้าพระราชวัง
ไฟล์:Tokyo Edo Castle base.jpg|ฐานปราสาทเอโดะที่หลงเหลืออยู่
ไฟล์:Imperial Palace Tokyo Map.png|แผนผังพระราชวังและบริเวณโดยรอบ
ไฟล์:Imperial Palace Tokyo Kyuden 2 by D Ramey Logan.jpg|พระที่นั่งโชวะ ใช้ในการเสด็จฯรับแขก
ไฟล์:Emperor Naruhito 20190504b.jpg|จักรพรรดิและพระบรมวงศ์เสด็จออก ณ มุขเด็จ พระที่นั่งโชวะ
ไฟล์:President Trump and First Lady Melania Trump Attend a State Banquet at the Imperial Palace (47958911508).jpg|งานเลี้ยงอาหารค่ำ
ไฟล์:Imperial Palace Tokyo Ambassador on Kyuden Totei Plaza.JPG|ยินดีต้อนรับ
ไฟล์:ポール・マデン信任状棒呈式20170118.ogv
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สำนักพระราชวังหลวง | พระราชวังหลวงในโตเกียว 
ภาพถ่ายของพระราชวังโตเกียว 
แผนที่ของพระราชวัง  
ข้อมูลเกี่ยวกับการเยี่ยมชมพระราชวังหลวงในวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระจักรพรรดิ 
 
ที่ประทับของจักรพรรดิในประเทศญี่ปุ่น
พระราชวัง
โตเกียว
ราชวงศ์ญี่ปุ่น
สนามกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
สิ่งก่อสร้างในเขตชิโยดะ
วงดุริยางค์ซิมโฟนีกรุงเทพ

วงดุริยางค์ซิมโฟนีกรุงเทพ หรือ Bangkok Symphony Orchestra (ชื่อย่อ BSO) เป็นวงซิมโฟนี ออร์เคสตรา  ก่อตั้งเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525 โดยวิทยา ตุมรสุนทร ประกอบด้วยนักดนตรีอาชีพ 60 คน มีฐานะเป็นชมรมในชื่อว่า "ชมรมวงดุริยางค์ซิมโฟนีกรุงเทพ" และได้รับพระกรุณาให้อยู่ในพระราชูปถัมภ์ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร (ต่อมาได้เสด็จขึ้นครองราชย์เป็นพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว) โดยมีอุเทน เตชะไพบูลย์ เป็นประธานชมรม อัจฉรา เตชะไพบูลย์ เป็นกรรมการ และเลขานุการ
เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 ได้จดทะเบียนเป็นมูลนิธิ ใช้ชื่อว่า "มูลนิธิวงดุริยางค์ซิมโฟนีกรุงเทพ ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร" (Bangkok Symphony Orchestra Foundation under the Royal Patronage of His Royal Highness Crown Prince Maha Vajiralongkorn) ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "มูลนิธิรอยัลแบงค์ค็อกซิมโฟนีออร์เคสตร้า ในพระอุปถัมภ์สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิริวัณณวรี นารีรัตนราชกัญญา" (Royal Bangkok Symphony Orchestra Foundation under The Royal Patronage of Her Royal Highness Princess Sirivannavari Nariratana Rajakanya - RBSO)มีคุณหญิง ทิพาวดี เมฆสวรรค์ เป็นรองประธานกรรมการปัจจุบันมีสมาชิก รวม 70 คน ประกอบด้วย นักดนตรีอาชีพจากหน่วยงาน สถาบัน องค์กรต่างๆ ทั้งภาครัฐและภาคเอกชน
ตั้งแต่ก่อตั้งวงจนถึงปัจจุบัน มีผู้อำนวยการด้านดนตรี ดังนี้
พลเรือตรีวีระพันธ์ วอกลาง พ.ศ. 2525-2532
Vladimir Kin ชาวรัสเซีย พ.ศ. 2532-2534
Timm Tzschaschel ชาวเยอรมัน พ.ศ. 2534-2537
John Georgiadis ชาวอังกฤษ พ.ศ. 2537-2539
Hikotaro Yazaki ผู้อำนวยเพลงชาวญี่ปุ่น 2539 - 2551
Michel Tilkin ผู้อำนวยเพลงชาวเบลเยียม 2561-2564
ปัจจุบัน วานิช โปตะวนิช  และ นรอรรถ จันทร์กล่ำ ทำหน้าที่เป็นวาทยากรประจำวง (Resident Conductor) และมีผู้อำนวยเพลงที่มีชื่อเสียงระดับโลก รับเชิญเป็นผู้อำนวยเพลงเป็นครั้งคราว เช่น  เมห์ธา ชาร์ดาด โรฮานี ฮิโคทาโร ยาซากิ
วงดุริยางค์ซิมโฟนีกรุงเทพ มีการจัดการแสดงคอนเสิร์ตอย่างสม่ำเสมอ เน้นการแสดงประเภท ซิมโฟนีออเคสตร้า เป็นหลัก,  มีกิจกรรม "คอนเสิร์ตในสวน" จัดแสดงดนตรีในวันสุดสัปดาห์ที่่สวน 100 จุฬาฯ และบันทึกเสียงลงแผ่นซีดีวางจำหน่ายทั่วไป
ปัจจุบันมูลนิธิวงดุริยางค์ซิมโฟนีกรุงเทพ ได้จัดตั้งโรงเรียนดนตรีบางกอกซิมโฟนี (Bangkok Symphony Music School : BSS) ขึ้นเพื่อสนับสนุนการศึกษาด้านดนตรี และเป็นการสร้างและพัฒนาบุคลากรด้านดนตรีคลาสสิกในอนาคต
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น==
"12 ปี บีเอสโอ ตั้งใจดีแต่ยากจน"
"บางกอก ซิมโฟนี ออเคสตรา" 24 ปี บนเส้นทางดนตรีคลาสสิก 
กลุ่มดนตรีสัญชาติไทย
วงออร์เคสตรา
กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2525
รหัสไปรษณีย์

รหัสไปรษณีย์ เป็นรหัสที่ทางไปรษณีย์ใช้ในการคัดแยกจดหมายเพื่อความสะดวกรวดเร็ว ซึ่งปลายทางแต่ละพื้นที่จะมีการกำหนดรหัสแตกต่างกัน รหัสที่ใช้จะแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ สหรัฐอเมริกาจะใช้ตัวอักษรย่อของรัฐสองตัวตามด้วยตัวเลขห้าหลัก เช่น CA 90210 ที่เรียกว่า ZIP code ส่วนประเทศไทยใช้ตัวเลข 5 หลัก ชาติแรกที่ใช้รหัสไปรษณีย์คือประเทศเยอรมนี เมื่อคริสต์ทศวรรษ 1960
== รหัสไปรษณีย์ของประเทศไทย ==
รหัสไปรษณีย์ของไทย เริ่มใช้งานในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2525 ประกอบไปด้วยตัวเลขห้าหลัก โดย
หลักแรกแทนภูมิภาค เช่น 1 แทนภาคกลางตอนล่าง 2 แทนภาคตะวันออก เป็นต้น
เลขหลักที่สองแทนจังหวัดในภูมิภาคนั้น จะมียกเว้นก็กรุงเทพมหานครและสมุทรปราการที่ใช้เลข 0 เหมือนกัน
หลักที่สามและสี่แทนท้องที่ (ซึ่งมักเป็นอำเภอ) ที่มีไปรษณีย์รับผิดชอบในการนำจดหมายไปส่งยังบ้าน
หลักสุดท้ายคือรหัสของที่ทำการไปรษณีย์ในท้องที่นั้น ๆ
ตัวอย่างเช่น 10100 รหัสไปรษณีย์ของเขตป้อมปราบศัตรูพ่ายและสัมพันธวงศ์ ตัวแรกเป็น 1 หมายถึงภาคกลางตอนล่าง ถัดมา 0 คือกรุงเทพมหานครและสมุทรปราการ ถัดมา 10 แทนเขตป้อมปราบศัตรูพ่ายและสัมพันธวงศ์ ส่วน 0 ตัวสุดท้ายแทนที่ทำการไปรษณีย์พลับพลาไชย ซึ่งมีบุรุษไปรษณีย์นำจดหมายไปส่งถึงบ้านในเขตป้อมปราบศัตรูพ่ายและสัมพันธวงศ์ เรียกไปรษณีย์ดังกล่าวว่าที่ทำการไปรษณีย์รับจ่าย ส่วน 10101 เป็นรหัสไปรษณีย์ของที่ทำการไปรษณีย์ป้อมปราบ ซึ่งอยู่ในท้องที่เดียวกัน ไปรษณีย์ป้อมปราบเป็นที่ทำการไปรษณีย์รับฝาก กล่าวคือเปิดให้บริการรับจดหมายอย่างเดียว ไม่มีการนำจดหมายไปส่งตามบ้าน ดังนั้นในการจ่าหน้าจดหมายถึงผู้รับในเขตทั้งสองตามปกติจะใช้รหัส 10100 แต่จะใช้รหัส 10101 แทนก็ต่อเมื่อต้องการส่งไปยังตู้ไปรษณีย์ หรือเจ้าหน้าที่ที่ทำงานอยู่ที่ที่ทำการไปรษณีย์ป้อมปราบ
รหัสไปรษณีย์ไทย ซึ่งครอบคลุมทั่วประเทศ ใช้แทนระบบ แขวงไปรษณีย์ ซึ่งริเริ่มในช่วง พ.ศ. 2499-2509 ซึ่งใช้เฉพาะภายในกรุงเทพโดยแบ่งพื้นที่ออกเป็น 29 แขวงไปรษณีย์ ได้แก่ แขวงไปรษณีย์กรุงเทพ 1 ไปจนถึง กรุงเทพ 29 ซึ่งสามารถย่นระยะเวลาในการส่งจดหมายภายในกรุงเทพ จาก 3-4 วันเหลือเพียง 1-2 วัน
== ดูเพิ่ม ==
รหัสไปรษณีย์ทั่วประเทศไทยเรียงตามจังหวัด
== อ้างอิง ==
ปัญหาแสตมป์ ตอน จดหมายจะถึงไว ถ้าใส่รหัสไปรษณีย์, วารสารตราไปรษณียากร, เมษายน พ.ศ. 2550
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ค้นหารหัสไปรษณีย์จากเว็บไปรษณีย์ไทย
ไปรษณีย์
บอร์นเชลล์

บอร์นเชลล์ (Bourne shell; อักษรย่อ: sh) เป็นโปรแกรมเชลล์มาตรฐานการในการติดต่อกับผู้ใช้ผ่านทางบรรทัดคำสั่ง บนยูนิกซ์ เวอร์ชัน 7 โปรแกรมนี้แทนที่ Thomson shell ในยูนิกซ์รุ่นก่อนหน้านั้นซึ่งใช้ชื่อโปรแกรม sh เหมือนกัน ผู้ที่พัฒนาคือ สตีเฟน บอร์น (Stephen Bourne) ที่ AT&T Bell Laboratories และออกเผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 1977 ในยูนิกซ์เวอร์ชัน 7 ซึ่งส่งให้มหาวิทยาลัยต่าง ๆ ปัจจุบันยังนิยมกำหนดให้บอร์นเชลล์เป็นเชลล์ของบัญชีผู้ใช้ยูนิกซ์ตอนสร้าง ตัวโปรแกรมมักติดตั้งอยู่ที่ /bin/sh ในระบบยูนิกซ์ส่วนใหญ่ และยังมักเป็นเชลล์มาตรฐานสำหรับผู้ใช้ root
นอกจากนี้ ภาษาสคริปต์สำหรับบอร์นเชลล์ เป็นภาษาโปรแกรมที่นิยมใช้มากภาษาหนึ่ง ในโครงการกนูมีการพัฒนาเชลล์ขึ้นซึ่งรวมเอาความสามารถของบอร์นเชลล์, คอร์นเชลล์ และบางส่วนของ C เชลล์ เรียกว่า Bourne Again shell หรือ bash ซึ่งเป็นเชลล์มาตรฐานบนระบบปฏิบัติการลินุกซ์
ภาษาโปรแกรมเฉพาะงาน
ภาษาโปรแกรมเชิงข้อความ
ภาษาสคริปต์
เชลล์ยูนิกซ์
ซอฟต์แวร์บนยูนิกซ์
พอซิกส์
Unix-Shell#Die Bourne-Shell
บางกอกโอเปร่า

บางกอกโอเปร่า หรือ อุปรากรกรุงเทพฯ (Bangkok Opera) เดิมคือมูลนิธิอุปรากรกรุงเทพฯ ก่อตั้งโดยสมเถา สุจริตกุล ภายใต้การอุปถัมภ์ของสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ โดยสมเถามักจะเป็นผู้ประพันธ์ดนตรี-เนื้อร้อง ทำหน้าที่วาทยากรอำนวยเพลง อุปรากรกรุงเทพฯ ยังเป็นผู้สนับสนุนนักประพันธ์ดนตรีและวาทยากรรุ่นเยาว์ ชื่อทฤษฎี ณ พัทลุง มีกลุ่มดนตรีคลาสสิกประจำ คือ วงดุริยางค์สยามฟิลฮาร์โมนิก (Siam Philharmonic Orchestra) และนักร้องประสานเสียงกลุ่มออเฟียสชอยร์คอรัส กรุงเทพฯ (Orpheus Choir of Bangkok)
ผลงานที่เป็นที่สนใจ ได้แก่ อุปรากรไอดา, อุปรากรแม่นาก, อุปรากรอโยธยา ดนตรีคลาสสิกจากวงดุริยางค์สยามฟิลฮาโมนิคออเคสตร้า
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
เว็บไซต์บางกอกโอเปร่า  
เว็บไซต์รวมผลงานและประชาสัมพันธ์ 
ดนตรีคลาสสิก
ละคร
กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2544
อ.เวียงสระ

redirect อำเภอเวียงสระ
16

16 (สิบหก) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 15 (สิบห้า) และอยู่ก่อนหน้า 17 (สิบเจ็ด)
== คำเติมนำหน้า ==
ภาษากรีก hexadeca-
ภาษาละติน sexdeci-
== ความหมาย ==
พ.ศ. 16 และ ค.ศ. 16
16 เป็นเลขอะตอมของกำมะถัน
หมู่ 16 เป็นหมู่ในตารางธาตุที่มีแชลโคเจน
== ในทางคณิตศาสตร์ ==
== อ้างอิง ==
จำนวนเต็ม
โมนาลิซา

โมนาลิซา (Mona Lisa) หรือ ลาโจกอนดา (La Gioconda) หรือ ลาฌอกงด์  (La Joconde) คือภาพวาดสีน้ำมัน สูง 77 เซนติเมตร กว้าง 53 เซนติเมตร เลโอนาร์โด ดา วินชีวาดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ระหว่าง ค.ศ. 1503–1507 เป็นภาพที่มีชื่อเสียงทั่วโลกภาพหนึ่ง เป็นที่รู้จักในฐานะภาพของสุภาพสตรีที่มีรอยยิ้มอันเป็นปริศนา ที่ไม่รู้ว่าเธอจะยิ้ม หัวเราะ หรือร้องไห้กันแน่ ปัจจุบันอยู่ในความครอบครองของรัฐบาลฝรั่งเศส และเก็บรักษาอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส
== ที่มาของชื่อ ==
จอร์โจ วาซารี (Giorgio Vasari) ศิลปินและนักชีวประวัติชาวอิตาลี ตั้งชื่อ "โมนาลิซา" ขึ้นหลังจากดา วินชีได้เสียชีวิตไป 31 ปี ในหนังสือที่เขาตีพิมพ์นั้นได้บอกไว้ว่าผู้ที่นั่งอยู่ในรูปนั้นคือ ลีซา เกราร์ดีนี ภรรยาของขุนนางนักธุรกิจไหมผู้มั่งคั่ง ชาวเมืองฟลอเรนซ์นามว่า ฟรันเชสโก เดล โจกอนโด (Francesco del Giocondo)
คำว่า โมนา (Mona) ในภาษาอิตาลีนั้นก็คือคำว่า มาดอนนา (madonna) คุณผู้หญิง (my lady) หรือ มาดาม (Madam) ในภาษาอังกฤษ ดังนั้นความหมายของชื่อก็คือ "มาดามลีซา" แต่ในปัจจุบัน บางครั้งก็จะใช้คำว่า มอนนาลีซา (Monna Lisa)
==ประวัติ==
ดา วินชี ใช้เวลาวาดภาพนี้ 4 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1503–1507
ในปี ค.ศ. 1516 ดา วินชีได้นำภาพจากอิตาลีไปที่ฝรั่งเศส ด้วยพระราชประสงค์ของพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 ที่ทรงปรารถนาที่จะให้ศิลปินทั้งหลายมารวมตัวทำงานกันที่ Clos Lucé ใกล้กับปราสาทในเมืองอัมบัวส์ และยังทรงให้ ดา วินชี วาดพระบรมฉายาลักษณ์ของพระองค์อีกด้วย หลังจากนั้นพระองค์ก็ทรงซื้อภาพโมนาลิซา ในราคา 4,000 เอกูว์ (écu)
ในปี ค.ศ. 1519 ดา วินชี ได้เสียชีวิตที่เมืองอัมบัวส์ ประเทศฝรั่งเศส รวมอายุได้ 67 ปี

ตอนที่ ดา วินชี เสียชีวิตแล้วได้ยกสมบัติและภาพวาดทั้งหมดให้เป็นมรดกของฟรันเชสโก เมลซี (Francesco Melzi) ผู้ติดตามของเขา และเมื่อเมลซีเสียชีวิตลงก็ไม่ได้ยกมรดกให้ใคร มรดกก็เริ่มกระจัดกระจาย
และต่อมามีการนำภาพโมนาลิซาไปเก็บไว้ที่พระราชวังฟงแตนโบลและที่พระราชวังแวร์ซาย หลังจากสิ้นสุดการปฏิวัติฝรั่งเศส ก็นำไปเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ ในห้องสรงของพระเจ้านโปเลียนที่ 1 ในพระราชวังตุยเลอรี แล้วในที่สุดก็ได้กลับมาที่พิพิธภัณฑ์ลูฟัวร์ เหมือนเดิม

ในช่วงสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย ระหว่างปี ค.ศ. 1870–1871 มีการนำภาพออกจากพิพิธภัณฑ์ ไปซ่อนไว้ในที่ลับในประเทศฝรั่งเศส
เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1911 ภาพโมนาลิซาถูกโจรกรรมออกจากพิพิธภัณฑ์ ซึ่งกว่าจะค้นพบเธอก็ได้ใช้เวลาไปถึง 2 ปี พบในเมืองฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี ปัจจุบัน ได้รับการดูแลรักษาอย่างดี ในตู้กระจกปรับอากาศกันกระสุน พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ อันเป็นเครื่องหมายสากลว่า โมนาลิซา จะไม่มีวันที่จะได้เคลื่อนย้ายไปแสดงที่ไหนอีกเป็นเด็ดขาด
== ทฤษฎีสมทบ ==
กล่าวกันว่าภาพวาดนี้ ดา วินชี ตั้งใจจะวาดภาพของตนเองเมื่อเป็นหญิง และภาพวาดชิ้นนี้เมื่อส่องกับกระจกเงา จะพบว่ามุมการมองภาพรู้สึกเป็นธรรมชาติไม่แตกต่างจากการมองแบบปกติ เหมือนที่ ดา วินชี กล่าวไว้ว่า "ภาพเขียนที่จิตรกรจะคิดว่าสวยงามในทุก ๆ ด้านและทุก ๆ มุมมอง ต้องพิจารณาภาพในกระจกเงา" และจากการฉายรังสีที่ภาพวาด ทำให้พบว่าภาพเขียนนี้ซ่อนเจตนาที่แท้จริงหลายอย่าง และยังเคยถูกเขียนทับอีกด้วย
== อ้างอิง  ==
เลโอนาร์โด ดา วินชี
ภาพเหมือน
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1500
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
งานสะสมของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
วงดุริยางค์สยามฟิลฮาร์โมนิก

วงดุริยางค์สยามฟิลฮาโมนิคออเคสตร้า (The Siam Philharmonic Orchestra) ก่อตั้งขึ้นในปี 2545 ภายใต้การนำของ สมเถา สุจริตกุล โดยเดิมเป็นส่วนหนึ่งของวง The MIFA Sinfonietta the orchestra สยามฟิลฮาโมนิคออเคสตร้าเดิมเล่นดนตรีในกลุ่มของ Haydn, Beethoven และ Mozart ต่อมาขยายเป็น Mahler, Strauss, และ Sibelius ในปี 2546 ได้เชิญวาทยากรอำนวยเพลงรับเชิญ โดย Leo Phillips จาก the Hallé Orchestra และ London Philharmonic และในปี 2548 มีผู้ช่วยวาทยากรเป็น ทฤษฎี ณ พัทลุง
วงดุริยางค์สยามฟิลฮาโมนิคออเคสตร้า เป็นดุริยางค์ประจำ บางกอกโอเปร่า และมีกลุ่มนักร้องประสานเสียงโดย Orpheus Choir of Bangkok บรรเลงเพลงโอเปร่ายุค Baroque จนถึงรูปแบบร่วมสมัย
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์สยามฟิลฮาโมนิคออเคสตร้า
วงออร์เคสตรา
กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2545
สมเถา สุจริตกุล

สมเถา สุจริตกุล (30 ธันวาคม พ.ศ. 2495 – ) เป็นวาทยากร คีตกร นักประพันธ์เพลงคลาสสิก ผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนที่มีชื่อเสียงเป็นสากลคนหนึ่งของเมืองไทย และเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีสากล-ประพันธ์เพลงร่วมสมัย) ประจำปี พ.ศ. 2565
สมเถาเป็นบุตรของศาสตราจารย์ ดร.สมปอง สุจริตกุล อดีตคณบดีกิตติคุณคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต อดีตเอกอัครราชทูตไทย และนางถ่ายเถา สุจริตกุล มีน้องสาวสองคนคือ ดร.นฎาประไพ เอื้อชูเกียรติ และเปรมิกา สุจริตกุล สมเถาโตในหลายประเทศในยุโรป ศึกษามัธยมศึกษาจากวิทยาลัยอีตัน สหราชอาณาจักร แล้วสอบชิงทุนมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ เข้าศึกษาวิชาดนตรีควบคู่กับ วรรณคดีอังกฤษ จนสำเร็จปริญญาตรีและโท (เกียรตินิยม) เป็นผู้ก่อตั้งมูลนิธิอุปรากรกรุงเทพฯ
== ผลงาน ==
ด้านดนตรี สมเถาเป็นผู้ก่อตั้งมูลนิธิอุปรากรกรุงเทพฯ และคีตกรของวงดุริยางค์สยามฟิลฮาร์โมนิก มีผลงานดนตรีมากมาย ที่ทำชื่อเสียงได้แก่งานประพันธ์บทเพลงในโอเปร่าร่วมสมัย เช่น มัทนะพาธา,  อโยธยา, แม่นาก และบุกเบิกการคอนดักด์บนอากาศยาน ทำให้สร้างชื่อเสียเป็นอย่างมากแก่เขา ในฐานะ วาทยากรเหินฟ้าผู้ไม่เคารพสิทธิ์
ด้านวรรณกรรม สมเถาใช้นามปากกาว่า SP Somtow ในการเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ที่มีกลิ่นอายเป็นเอเซีย ผลงานของสมเถาเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด แต่ได้รับการแปลเป็นภาษาต่างๆ และได้รับรางวัลเกียรติคุณมากมายในต่างประเทศ ผลงานที่สำคัญได้แก่ "มาริสาราตรี" Jasmine Nights, Aquilard กับ Absent Thee From Felicity Awhile (ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล John W.Campbell และรางวัล Hugo), Starship&Haiku (ได้รับรางวัล Locus Award), เรื่องสั้น The Dust (ได้รับรางวัล Edmund Hamilton Memorial Award ในปี 2525), เรื่องสั้นชุด Inquestor เรื่องศูนย์การค้าในอวกาศ Mallworld, ชุด Aquiiad, นวนิยายเรื่อง Starship&Haiku, รวมเรื่องสั้นชุด Fire From The Wine-Dark Sea, นวนิยายเรื่อง The Darkling Wind (ติดอันดับ Locus Bestseller)
นอกจากนี้สมเถายังมีผลงานเขียนแนวอื่น ๆ ได้แก่ นวนิยายสำหรับวัยรุ่นเรื่อง The Fallen Country, Forgetting Places ซึ่งเป็นหนังสือยอดเยี่ยมที่วัยรุ่นนิยมสูงสุดของประเทศสหรัฐอเมริกา, นวนิยายประเภทเขย่าขวัญ เรื่อง Vampire Junction, นวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง The Shattered Horse, เรื่อง The Bird Catcher "เหมือนนกไร้รังเร่"(ได้รับรางวัล World Fantasy Award ปี 2545)
ผลงานเขียนของสมเถา สุจริตกุล ส่วนใหญ่ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยโดย ถ่ายเถา สุจริตกุล ผู้เป็นมารดา
เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2566 คณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงวัฒนธรรม ได้ประกาศให้สมเถาได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีสากล-ประพันธ์เพลงร่วมสมัย) ประจำปี พ.ศ. 2565
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ของสมเถา
ทวิตเตอร์ของสมเถา
ชีวประวัติสมเถา สุจริตกุล ที่ IMDb
วาทยกรชาวไทย
นักดนตรีคลาสสิก
นักเขียนชาวไทย
นักแต่งเพลงชาวไทย
สกุลสุจริตกุล
บุคคลจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
บุคคลจากโรงเรียนบางกอกพัฒนา
Extreme programming

Extreme programming (XP) เป็นระเบียบวิธีการพัฒนาซอฟต์แวร์ที่เป็นหนึ่งในระเบียบวิธีที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในกลุ่มวิธีการพัฒนาซอฟต์แวร์แบบเอจายล์ (Agile software development)  XP เป็นระเบียบวิธีที่มีจุดเด่นในแนวทางปฏิบัติที่นำไปสู่ความสำเร็จทางด้านคุณภาพของซอฟต์แวร์ในโครงพัฒนาขนาดเล็ก โดยความสำเร็จนี้มาจากรูปแบบของ XP เองซึ่งมุ่งเน้นการมีส่วนร่วมอย่างเข้มข้นของลูกค้าที่ประจำอยู่ในโครงการ (On-site customers) มากกว่าการวิเคราะห์ความต้องการเพื่อทำเอกสารกำหนดความต้องการไว้ล่วงหน้า อีกทั้งการพุ่งเป้าไปที่การทดสอบโปรแกรม และการลดขั้นตอนการออกแบบให้น้อยลง
Extreme programming เป็นระเบียบวิธีการชนิดเบา (lightweight methodology) ในการพัฒนาซอฟต์แวร์  ของกลุ่มระเบียบวิธีเอจายล์ ที่กระชับและคล่องแคล่ว มุ่งเน้นการปฏิบัติการไปที่การเขียนโปรแกรม (Coding), การสื่อสาร (communication), การตอบกลับ (feedback), ความเรียบง่าย (simplicity) และ การแก้ปัญหา (problem solving) นอกจากนี้ XP ยังสนับสนุนการปฏิบัติการที่ดีที่สุดทางวิศวกรรม (best engineering practices) และยังรองรับการเปลี่ยนแปลงความต้องการ (requirements) อย่างรวดเร็วและกระชั้นชิดจากการโต้ตอบกับลูกค้าที่ประจำในโครงการได้อย่างรวดเร็วเช่นเดียวกัน เมื่อเทียบกับระเบียบวิธีการแบบสกรัม (Scrum) ซึ่งเป็นที่นิยมที่สุดของกลุ่มระเบียบวิธีการแบบเอจายล์แล้ว XP จะพุ่งเป้าไปที่การปฏิบัติการ (practices) ในขณะที่สกรัมจะเน้นที่การบริหารโครงการมากกว่า
==ค่านิยมหลัก (Core Value)==
===การสื่อสาร (Communication)===
===ความเรียบง่าย (Simplicity)===
===การตอบกลับ (Feedback)===
===ความกล้า (Courage)===
==หลักการ (12 XP Principles)==
==ขั้นตอน (8 XP Activities)==
== อ้างอิง ==
==ดูเพิ่ม==
เอจายล์ (การพัฒนาซอฟต์แวร์)
สกรัม
Agile Unified Process
การเขียนโปรแกรม
กระบวนการพัฒนาซอฟต์แวร์
การพัฒนาซอฟต์แวร์แบบเอจายล์
วาทยกร

วาทยกร (conductor) หรือผู้อำนวยเพลง คือคนที่ตีความหมายของบทเพลง โดยเห็นภาพรวมทั้งหมดของวงดนตรี มีหน้าที่ดึงความสัมพันธ์ของเครื่องดนตรีแต่ละชิ้นออกมาเพื่อสอดผสานรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน อาจกล่าวอีกนัยได้ว่า วาทยกรเป็นผู้ที่สื่อสารกับนักดนตรีด้วยภาษามือ เป็นเหมือนภาษาใบ้ที่ใช้กับดนตรี พร้อมกันนี้วาทยกรต้องมีความเป็นผู้นำที่สามารถให้ความเชื่อมั่นแก่นักดนตรีด้วย เสมือนผู้กำกับ
วาทยกรควบคุมวงดนตรีโดยการใช้รหัสหรือสัญญาณมือ มักถือไม้บาตอง (Baton) ที่มือขวาสำหรับให้จังหวะ  ส่วนมือซ้ายจะควบคุมในด้านอื่น เช่น ให้นักดนตรีเล่นเสียงดังหรือค่อย  หรือเป็นการแสดงออกด้านอารมณ์อื่น ๆ ที่วาทยกรต้องการสื่อสารกับนักดนตรีในวง  วาทยากรจะพบในการแสดงดนตรีที่ใช้นักดนตรีจำนวนมาก เช่นในวง ออร์เคสตร้า วงประสานเสียง  ส่วนการบรรเลงดนตรีในวงดุริยางค์ของกองทัพ อาจเรียกว่า หัวหน้าวงดุริยางค์
วาทยกรผู้เป็นสมาชิกของวงออร์เคสตร้าจะเป็นคนที่กำหนดทิศทางของวง ซึ่งบางครั้งเรียกว่า ผู้กำกับดนตรี หรือเรียกว่า คาเปลไมสเตอร์ (Kapellmeister) ในภาษาเยอรมันซึ่งหมายความถึง หัวหน้าวาทยากรในวงออร์เคสตร้าเยอรมัน สำหรับวาทยกรของวงประสานเสียง จะเรียก ผู้ควบคุมวงประสานเสียง ส่วนวาทยากรอาวุโสจะเรียกว่า มาเอสโตร (maestro - นาย) ในภาษาอิตาเลียน
แต่ความสำคัญของวาทยกรนั้น ไม่ได้อยู่แค่ที่การกำกับวงออกแสดงเท่านั้น  กลับอยู่ที่การฝึกซ้อมนักดนตรีให้เล่นคีตนิพนธ์ต่าง ๆ ตามการตีความของวาทยกรแต่ละคน  การนำวงดุริยางค์ออกแสดงเป็นแต่เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ของการเล่นและการตีความคีตนิพนธ์นั้น ๆ  เพราะการฝึกซ้อมต้องใช้เวลาที่ยาวนานกว่าการออกแสดงแต่ละครั้ง  ทั้งนี้วาทยกรยังต้องเป็นผู้ที่สามารถแนะนำหรือแก้ไขเทคนิคต่าง ๆ ให้แก่นักดนตรีได้  วาทยกรที่ดีจึงมักจะเป็นนักดนตรีที่ดีมาก่อนด้วย  จึงจะสามารถเข้าใจปัญหาของวงได้เป็นอย่างดี  และรู้ความสามารถและขีดจำกัดของเครื่องดนตรีแต่ละชนิด
วาทยกรที่ดีเป็นแบบใดนั้น เป็นเรื่องที่ให้คำจำกัดความได้ยาก  เพราะวาทยกรบางคนให้จังหวะแก่นักดนตรีได้อย่างแม่นยำ แต่วาทยกรบางคนก็ดูประหนึ่งว่าไม่ค่อยให้จังหวะแก่นักดนตรี หรือที่นักดนตรีเรียกว่า "ให้คิว"  แต่กลับสื่อสารกับนักดนตรีได้อย่างสมบูรณ์แบบ  ดังนั้น คุณค่าของวาทยกรจึงไม่ได้อยู่ที่ลีลาการกำกับวงเมื่อออกแสดง  แต่อยู่ที่การฝึกซ้อมและการสื่อสารกับนักดนตรีให้เข้าใจ  วาทยกรใหญ่หลายต่อหลายคนออกท่าทางน้อยมาก เช่น อิกอร์ มาร์เควิช (Igor Markevitch) หรือบางคนอาจดูเหมือนให้จังหวะที่สับสน เช่น วิลเฮ็ล์ม ฟวร์ตแวงเลอร์ (Wilhelm Furtwangler) แต่บทเพลงภายใต้การกำกับวงของเขาเป็นที่ยอมรับกันทั่วไปว่าเต็มเปี่ยมไปด้วยความล้ำลึก  คุณค่าของวาทยกรจึงมิได้วัดด้วยสายตา แต่ต้องวัดจากการฟังของผู้ฟัง
อาชีพ
บาตอง

บาตอง (Baton) เป็นคำทับศัพท์จากภาษาฝรั่งเศส แปลว่า "แท่ง" หรือ "ก้าน" หมายถึงอุปกรณ์รูปทรงกระบอก หรือแบน ทำจากวัสดุหลายรูปแบบ (เช่น ไม้หรือเหล็ก) โดยมากมักหมายถึงอุปกรณ์น้ำหนักเบาสำหรับวาทยกรในการควบคุมวงออร์เคสตร้า วงประสานเสียง หรือ การแสดงร่วม
==อ้างอิง==
อุปกรณ์ดนตรี
น้ำตกไนแอการา

น้ำตกไนแอการา (Niagara Falls ;  les Chutes du Niagara) เป็นน้ำตกขนาดใหญ่หลายแห่งประกอบกัน ตั้งอยู่บนแม่น้ำไนแอการาทางตะวันออกของทวีปอเมริกาเหนือ บนพรมแดนระหว่างประเทศแคนาดากับสหรัฐอเมริกา น้ำตกไนแอการาประกอบด้วยน้ำตกสามแห่งที่แยกออกจากกัน คือ "น้ำตกเกือกม้า" (Horseshoe Falls บางครั้งก็เรียก "น้ำตกแคนาดา") สูง 57 เมตร น้ำตกอเมริกา (American Falls) สูงระหว่าง 21–34 เมตร และน้ำตกขนาดเล็กกว่าที่อยู่ติดกัน คือน้ำตก Bridal Veil แม้น้ำตกไนแอการาจะไม่สูงอย่างโดดเด่น แต่ก็กว้างมาก น้ำตกไนแองการามีจุดชมวิวที่สวยงามและเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของทั้ง 2 ประเทศมานานกว่าศตวรรษ
แม่น้ำไนแอการาไหลมาจากทะเลสาบอีรีไหลผ่านน้ำตกไนแอการาลงสู่ทะเลสาบออนแทรีโอ เมืองสองฝั่งของน้ำตกในสองประเทศนั้นเป็นเมืองแฝด โดยในฝั่งแคนาดาคือ ไนแอการาฟอลส์ รัฐออนแทรีโอ ส่วนในฝั่งสหรัฐอเมริกาคือ ไนแอการาฟอลส์ รัฐนิวยอร์ก
== ดูเพิ่ม ==
น้ำตกอีกวาซู
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ไนแอการา
ไนแอการา
ไนแอการา
แหล่งน้ำในรัฐนิวยอร์ก
แหล่งน้ำในรัฐออนแทรีโอ
พรมแดนธรรมชาติแคนาดา–สหรัฐ
ไก่กอและ

ไก่กอและ หรือ ไก่ฆอและ เป็นอาหารมลายูปักษ์ใต้และมาเลเซีย อาหารชนิดนี้เป็นอาหารที่ชาวมุสลิมแถบชายแดนใต้ของไทยทำรับประทานกัน โดยเฉพาะที่ปัตตานีจะมีชื่อเสียงมาก บางแห่งจะทำไก่กอและขายคู่กับข้าวหลามด้วย
ไก่กอและในภาษามลายูปัตตานีเรียกว่า อาแย กฺอและ โดยคำว่า อาแย แปลว่า "ไก่" ส่วน กฺอและ แปลว่า "กลิ้ง" ดังนั้น อาแย กฺอและ จึงแปลว่า "ไก่กลิ้ง" ก็น่าจะหมายถึงการย่างเพราะต้องคอยพลิกกลับไปมา นอกจากจะใช้ไก่ทำแล้ว ยังสามารถใช้เนื้อสัตว์อื่น ๆ ทำได้ ถ้าใช้หอยแครงสดทำ เรียกว่า กือเปาะฮ กฺอและ ถ้าใช้ปลาทำ เรียกว่า อีแก กฺอและ และถ้าใช้เนื้อทำ เรียกว่า ดากฺิง กฺอและ
== อ้างอิง ==
อาหารจากเนื้อไก่
อาหารไทยภาคใต้
อาหารมลายู
อาหารมาเลเซีย
นาซีดากัง

นาซีดากัง (nasi dagang) หรือที่ในภาษามลายูปัตตานีเรียกว่า นาซิ ดาแกฺ (ออกเสียง: ) เรียกเป็นภาษาไทยให้ใกล้เคียงได้ว่า ข้าวมันแกงไก่ เป็นอาหารที่ชาวมุสลิมปักษ์ใต้นิยมรับประทานกันเป็นอาหารหลักโดยเฉพาะมื้อเช้า เป็นอาหารที่ให้คุณค่าทางอาหารสูง ประกอบด้วยข้าว แกงไก่หรือแกงปลาโอ และไข่ต้ม ความหมายของชื่ออาหารนี้มีหลายความหมาย บ้างว่าหมายถึงข้าวสำหรับคนอนาถา เพราะใช้ข้าวเจ้าหุงผสมกับข้าวเหนียว หรืออีกนัยหนึ่ง ดากัง (dagang) เป็นคำภาษาอินโดนีเซียที่แปลว่าหาบ ส่วนภาษามลายูปัตตานีเรียกว่า ดาแกฺ และยืมมาใช้หมายถึงคนต่างถิ่น จึงหมายถึงข้าวของคนต่างถิ่นที่นำมาเผยแพร่ในบริเวณนี้
ทางชายฝั่งตะวันตกของมาเลเซียจะเรียกนาซีเลอมักของชายฝั่งตะวันออกในรัฐตรังกานูและรัฐกลันตันว่า นาซีดากัง แต่ไม่พบในบริเวณอื่น ๆ อย่างไรก็ตาม ทั้งนาซีดากังและนาซีเลอมักเป็นอาหารยอดนิยมในมาเลเซียทั้งสองด้านของคาบสมุทร ในตรังกานูและกลันตันนิยมทำนาซีดากังเป็นอาหารเช้าในเทศกาลฉลองการสิ้นสุดการถือศีลอด
== อ้างอิง ==
อาหารที่มีข้าวและเนื้อไก่
อาหารไทยภาคใต้
อาหารมลายู
อาหารมาเลเซีย
อาหารอินโดนีเซีย