pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ภาษาปู้เปียว

ภาษากวาเบียว (Qabiao) หรือภาษาละกัว ภาษาปูเปียว หรือภาษาเปน ติ โลโล อยู่ในตระกูลขร้า-ไท มีผู้พูดทั้งหมด 310 คน พบในเวียดนาม 307 คน (พ.ศ. 2545) ทางภาคเหนือ พูดโดยชาวกวาเบียวในจังหวัดห่าซาง ประเทศเวียดนามที่เหลือพบในเขตปกครองตนเองชนชาติจ้วงและม้ง เหวินซาน  ในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน ซึ่งอยู่ใกล้ ๆ กัน ผู้พูดในจีนส่วนใหญ่มีอายุมาก และมักจะพูดภาษาจีนกลางได้ จัดอยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท กลุ่มภาษาขร้า สาขายาง-เบียว รากศัพท์มีความคล้ายคลึงกับภาษาเกเลา ร้อยละ 38 ภาษาลาชิ ร้อยละ  33 ภาษาจ้วงเหนือ ร้อยละ 30 ภาษาฮลาย ร้อยละ 26 ภาษาลากา ร้อยละ 23 ภาษาม้ง ร้อยละ 10
== อ้างอิง ==
Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
กวาเบียว
กวาเบียว
ภาษากบาลัน

ภาษากบาลัน (kebalan/kbalan) เป็นภาษาที่เคยใช้พูดทางชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของไต้หวันโดยชาวกบาลัน จัดอยู่ในตระกูลอสโตรนีเซียน สาขาเกาะฟอร์โมซา ภาษากบาลันไม่ได้ใช้อย่างแพร่หลายในถิ่นที่เป็นแหล่งกำเนิด เมื่อราว พ.ศ. 2473 ใช้เป็นภาษาในบ้านเท่านั้น ยังคงใช้พูดในเขตอตายัล จัดเป็นภาษาที่ใกล้ตาย
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
กบาลัน
อักษรลิเดีย

อักษรลิเดีย (Lydian script) เป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษาลิเดีย โดยมีฐานจากชุดตัวอักษรฟินิเชียเหมือนกับอักษรอื่น ๆ ในอานาโตเลียสมัยยุคเหล็ก อักษรนี้มีความคล้ายคลึงกับชุกตัวอักษรกรีกตะวันออก แต่มีคุณลักษณะเฉพาะ ข้อความภาษาลิเดียยุคแรกเขียนทั้งขวาไปซ็ายหรือซายไปขวา ต่อมาข้อความทั้งหมดจึงเขียนจากขวาไปซ้าย
==ชุดตัวอักษร==
ชุดตัวอักษรลิเดียมีความใกล้ชิดกับชุดตัวอักษรของเอเชียน้อยอื่น ๆ และชุดตัวอักษรกรีก มีพยัญชนะ 26 ตัว บางส่วนมีสัญลักษณ์มากกว่าหนึ่งรูป ซึ่งถือเป็นหนึ่ง "อักษร" ชุดตัวอักษรแคเรียมีอักษร f ที่มาจากอักษร Φ แต่อักษร f ของลิเดียมีรูปร่างคล้ายเลข 8 ที่สามารถพบได้ในชุดตัวอักษรอิทรัสคันใหม่ และในชุดตัวอักษรแบบเอียงของกลุ่มภาษาออสโก-อุมเบรีย เช่น ออสโก, อุมเบรีย, ซาบีนเก่า และไพซีนใต้ (วอลสเกียเก่า) และคาดว่าเป็นตัวที่ทำให้เกิดผู้พูดภาษาซาเบลเลีย (กลุ่มภาษาออสโก-อุมเบรีย)
{|class="wikitable" style="text-align:center"
|-
!colspan=2|อักษร!!rowspan=2|ทับศัพท์!!rowspan=2|เสียง(สัทอักษรสากล)!!rowspan=2|หมายเหตุ
|-
!ข้อความ!!ภาพ
|-
| ||||a||[a] ||
|-
| ||||เดิม: bใหม่: p
|[p~b]||align=left|
|-
| || ||g||[ɡ]||align=left|
|-
| || ||d||[θ~ð]?|| align="left" |
|-
| ||||e||[eː]||align=left|
|-
| ||||เดิม: vใหม่: w
|[w~v]||
|-
| ||||i||[i]||
|-
| ||||y||[i̯~j]?|| align="left" |
|-
| ||||k||[k~ɡ] || align="left" |
|-
| ||||l||[l]||
|-
| || ||m||[m]||
|-
| ||||n||[n]||
|-
| ||||o||[oː]||align=left|
|-
| || ||r||[r]||
|-
| ||||เดิม: śใหม่: s||[s]||align=left|
|-
| || ||t||[t~d]|| align="left" |
|-
| || ||u||[u]||
|-
| ||||f||[f] หรือ [ɸ]||
|-
| ||||q||[kʷ]||align=left|
|-
| ||||เดิม: sใหม่: š
|[ç] หรือ [ʃ]||align=left|
|-
| || ||τ||[tç] หรือ [tʃ]||𐤴𐤴 ττ เป็นผลจาก 𐤯+&lrm;𐤳 t+s ใน:𐤨𐤠𐤯+𐤳𐤠𐤣𐤪𐤶𐤮 >&lrm; 𐤨𐤠𐤴𐤴𐤠𐤣𐤪𐤶𐤮kat+sadmẽś > kaττadmẽś
|-
| ||||ã||สระนาสิก||align=left|
|-
| ||||ẽ||สระนาสิก||align=left|
|-
| || ||λ||[ʎ] (หรือ [ɾʲ]?)||align=left|
|-
| || ||ν||[ɲ] หรือ [ŋ]?||align=left|
|-
| ||||c||[ts~dz]?|| align="left" |
|}
===ตัวอย่างคำ===
 ora [ora] "ปาก"
 laqrisa [lakʷrisa] "กำแพง, dromos" หรือ "จารึก"
 bira [pira] "บ้าน"
 wcbaqẽnt [w̩t͡spaˈkʷãnd] "เหยียบย่ำ" (จาก PIE *pekʷ- "บด")
== ยูนิโคด ==
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
==ข้อมูล==
. Translator Chris Markham.
French language text.
Gusmani, R. Lydisches Wörterbuch. Mit grammatischer Skizze und Inschriftensammlung, Heidelberg 1964 (Ergänzungsband 1-3, Heidelberg 1980-1986).
Melchert, H. Craig (2004) "Lydian", in Roger D. Woodard (ed.), The Cambridge Encyclopedia of the World's Ancient Languages. Cambridge: Cambridge University Press. . pp.&nbsp;601–608.
Shevoroshkin, V. The Lydian Language, Moscow, 1977.
อักษรลิเดีย
อักษร
ระบบการเขียน
ลิเดีย
ระบบการเขียนขวาไปซ้าย
ชุดตัวอักษรแคเรีย

ชุดตัวอักษรแคเรีย (Carian alphabets) พบจารึกราว 100 ชิ้น ในเขตของชาวแคเรียในอียิปต์ พบอักษรในชุดเหล่านี้บนแผ่นดินเหนียว เหรียญ และจารึกตามอนุสาวรีย์ด้วย อาจจะมาจากชุดตัวอักษรฟินิเชีย การถอดความอักษรแคเรียเริ่มเมื่อ พ.ศ. 2503 โดย Vitaly Shevoroshkin และสืบต่อโดย Ignacio J. Adiego และ Diether Schuerr ใน พ.ศ. 2533 การออกเสียงของอักษรบางตัวยังไม่ทราบแน่ชัด เขียนจากซ้ายไปขวาหรือขวาไปซ้าย ในแนวนอน อักษรบางตัวมีหลายรูป
== ใช้เขียน ==
ภาษาแคเรีย ซึ่งเป็นภาษาในกลุ่มอานาโตเลีย ใช้พูดในอานาโตเลียตะวันตกเฉียงใต้ (ตุรกีปัจจุบัน) จนกระทั่งราว พ.ศ. 643 อาจจะพัฒนามาจากภาษาลูเวีย และใกล้เคียงกับภาษาไลเดีย
== ยูนิโคด ==
== อ้างอิง ==
ชุดตัวอักษรแคเรีย
แคเรีย
ธรรมคุปต์

ธรรมคุปต์ หรือ ธรรมคุปตวาท แยกมาจากนิกายมหีศาสกะ ในเวลาใกล้เคียงกับนิกายสรวาสติวาท โดยแตกต่างจากนิกายแม่ที่เรื่องการถวายทาน นิกายนี้เห็นว่าทานที่ถวายแด่พระพุทธเจ้าหรือแม้แต่สถูปเจดีย์มีผลมากกว่าถวายต่อสงฆ์ หลักธรรมโดยทั่วไปใกล้เคียงกับนิกายมหาสังฆิกะมากกว่านิกายมหีศาสกะ แพร่หลายในเอเชียกลางและจีน พระวินัยของนิกายนี้เป็นต้นแบบของนิกายวินัยในจีน
นักวิชาการถือว่านิกายนี้เป็นส่วนหนึ่งของนิกายเถรวาท แต่นิกายเถรวาทถือว่านิกายนี้เป็นฝ่ายอาจริยวาทและอธรรมวาที ในคัมภีร์กถาวัตถุปรากฏข้อมูลว่าเถรวาทกับธรรมคุปต์เห็นต่างกันหลายเรื่อง เช่น อานิสงส์ของการทำทาน การบูชาพระเจดีย์ วิมุตติของพระพุทธเจ้ากับพระอรหันตสาวก อภิญญาของศาสนาในศาสนาอื่น เป็นต้น
== อ้างอิง ==
นิกายในศาสนาพุทธเถรวาท
คำสงวน

ในภาษาคอมพิวเตอร์ คำสงวน (หรือคำบ่งชี้สงวน) คือคำที่ไม่สามารถใช้เป็นตัวระบุ เช่นชื่อของตัวแปร ฟังก์ชั่น หรือลาเบล คำสงวนถูกนิยามตามไวยากรณ์ภาษาคอมพิวเตอร์ และอาจจะมีหรือไม่มีความหมายก็ได้
หนึ่งในคำที่มักสับสนกับคำสงวน คือคีย์เวิร์ด (keyword) ซึ่งเป็นคำที่มีความหมายพิเศษตามแต่บริบท ชื่อที่พบได้ในไลบรารีมาตรฐาน (standard library) แต่ไม่ถูกรวมมาในภาษาคอมพิวเตอร์ตั้งแต่ต้น ไม่ใช่ทั้งคำสงวนและคีย์เวิร์ด ทั้งนี้วลี "คำสงวน" และ "คีย์เวิร์ด" มักสามารถใช้แทนกันได้ในหลายกรณี เช่นการกล่าวว่าคำสงวนคือคำที่ "ถูกสงวนไว้ใช้เป็นคีย์เวิร์ด" นิยามของคำสงวนและคีย์เวิร์ดต่างกันไปตามแต่ละภาษาโปรแกรมมิ่ง
โดยทั่วไปแล้วคำคำหนึ่งอาจจะไม่ต้องเป็นทั้งคำสงวนและคีย์เวิร์ด แต่ในภาษาโปรแกรมมิ่งสมัยใหม่ คำสงวนใดๆ มักจะเป็นคีย์เวิร์ดเพื่อความง่ายในการอ่านโค้ดโปรแกรม (เพราะคีย์เวิร์ดไม่ควรถูกสับสนกับคำบ่งชี้) ในภาษาโปรแกรมมิ่งบางภาษาเช่นซีหรือไพธอน คำสงวนทุกคำเป็นคีย์เวิร์ด และคีย์เวิร์ดทุกคำเป็นคำสงวน ในขณะที่สำหรับภาษาบางภาษาเช่นจาว่า คีย์เวิร์ดทุกคำเป็นคำสงวน แต่คำสงวนทุกคำไม่ใช่คีย์เวิร์ด
== การแบ่งแยก ==
ดังที่ได้กล่าวไปว่าคำสงวนใดๆ โดยมากมักเป็นคีย์เวิร์ด และคีย์เวิร์ดใดๆ ก็มักเป็นคำสงวนด้วน ดังนั้นจึงพบการใช้คำว่า "คำสงวน" และ "คีย์เวิร์ด" ในบริบทแทนกันอยู่บ่อยครั้ง แต่ในทางทฤษฎีแล้ว คำสองคำนี้มีความหมายไม่เหมือนกัน
การทำให้คีย์เวิร์ดเป็นคำสงวนส่งผลให้กระบวนการอ่านโค้ดง่ายขึ้น เพราะจะไม่เกิดความกำกวมว่าคำคำหนึ่งที่เป็นคีย์เวิร์ดนั้นกำลังทำหน้าที่คีย์เวิร์ดหรือชื่อทั่วไป ดังนั้นโดยทั่วไป คีย์เวิร์ดจะเป็นสับเซตของคำสงวน ทั้งนี้คำสงวนใดๆ ไม่จำเป็นต้องเป็นคีย์เวิร์ด เช่นคำว่า goto ในภาษาจาวาเป็นคำสงวน แต่ไม่ใช่คีย์เวิร์ดในภาษาจาวา
โครงสร้างการเขียนโปรแกรม
มานิตย์ ภู่อารีย์

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ มานิตย์ ภู่อารีย์ (3 ธันวาคม พ.ศ. 2478 - 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551) ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ภาพพิมพ์) พ.ศ. 2543
== ประวัติ ==
เกิดเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2478 ที่กรุงเทพมหานคร ได้รับการศึกษาทางด้านศิลปะจากวิทยาลัยเพาะช่าง แล้วจึงสอบเข้าศึกษาต่อที่คณะจิตรกรรม ประติมากรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร และได้เดินทางไปศึกษาต่อที่สถาบันวิจิตรศิลป์กรุงโรม ประเทศอิตาลี
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
พ.ศ. 2543 - 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้น จตุตถดิเรกคุณาภรณ์
== อ้างอิง ==
ผู้ช่วยศาสตราจารย์มานิตย์ ภู่อารีย์ โดย นิตยสาร สกุลไทย 
ศิลปินแห่งชาติสาขาทัศนศิลป์
บุคคลจากวิทยาลัยเพาะช่าง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์
บุคคลจากคณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จ.ภ.
บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
ชิเชนอิตซา

ชิเชนอิตซา (Chichén Itzá) เป็นแหล่งโบราณคดีขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นโดยชาวมายาในเขตวัฒนธรรมมีโซอเมริกา ตั้งอยู่ในคาบสมุทรยูกาตัน รัฐยูกาตัน ทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศเม็กซิโก ชิเชนอิตซาเป็นส่วนหนึ่งของเมืองจำนวนมากมายซึ่งพวกมายาได้สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์ของเทพเจ้าผู้ทรงกระหายพระโลหิต
ลักษณะโดยทั่วไปของชิเชนอิตซา ทำเป็นรูปเหลี่ยมลดขั้นเป็นชั้น ๆ บนเนื้อที่ราว 6.4 ตารางกิโลเมตร มีบันไดกลาง วิหารที่ใหญ่สุดมีชื่อว่า วิหารแห่งนักรบ สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 12 หลังจากสร้างวิหารเก่าแห่งชักโมล ตรงกลางสร้างเป็นปราสาทเหลี่ยมทึบสูงขึ้นไป ใช้เป็นที่ทำพิธีสังเวยเทพเจ้าโดยใช้เด็กสาวโยนลงไปถวายเทพเจ้า ณ ที่นั้น รอบ ๆ ห่างออกมาทำเป็นบริเวณตลาดทำนองเดียวกับสถานสถิตยุติธรรมของพวกโรมัน ซึ่งอยู่กลางเมืองที่สาธารณะและเป็นที่รวมของฝูงชน
ชนเผ่ามายาแห่งเม็กซิโกสืบสายมาจากคนพวกแรกที่เดินทางจากทวีปเอเชียเข้ามายังทวีปอเมริกาทางช่องแคบเบริง ได้มีการพัฒนาทางวัฒนธรรมทั้งในด้านเหี้ยมโหดอันป่าเถื่อนและความมีสติปัญญาอันสูงส่งในขณะเดียวกัน
พวกมายาฝึกความเสียสละด้านมนุษยชาติ ควักหัวใจผู้ที่รับการบูชาออกสังเวยพระเจ้า ขณะเดียวกันก็มีการพัฒนาความรู้ด้านดาราศาสตร์ ศิลปะของสถาปัตยกรรม ทางอักษรศาสตร์ ด้านการเขียนบันทึกด้วยตัวอักษรพิเศษ และการค้นพบค่าของเลข 0 ทางคณิตศาสตร์ แต่ก็น่าแปลกที่พวกเขามิได้ค้นพบประโยชน์อันเกิดจากล้อเลื่อน
ศูนย์กลางของอารยธรรมของคนพวกนี้อยู่ที่ชิเชนอิตซา ในคาบสมุทรยูกาตัน ผู้ค้นพบ ขุมอารยธรรมเหล่านี้แล้วนำออกมาเผยแพร่ให้ชาวโลกได้ทราบคือ นายทอมป์สัน ชาวอเมริกัน ผู้ใช้ชีวิตซอกซอนท่องเที่ยวไปในหมู่พวกมายาด้วยความสนใจจะศึกษาสิ่งลึกลับต่าง ๆ
บางทีอาจกล่าวได้ว่าพวกมายาจะเป็นต้นตำรับของพวกบูชาความสงบที่ต้องการศาสนารุนแรง นองเลือด หลังจากที่เคยพ่ายแพ้พวกชนเผ่าตอลเต็ก ซึ่งอยู่ตอนกลางของเม็กซิโก ในท้ายที่สุด พวกมายาก็ตกอยู่ใต้อำนาจของผู้ที่นิยมความรุนแรงที่เหนือกว่า ในเมื่อผู้ชนะที่กระหายเลือด โลภที่จะได้ทองและทรัพย์สมบัติของพวกมายาอย่างเต็มที่
7 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ชิเชนอิตซารับเลือกให้เป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคใหม่ จากการลงคะแนนทั่วโลกทั้งทางอินเทอร์เน็ตและโทรศัพท์มือถือ
== สถานที่สำคัญในชิเชนอิตซา ==
วิหารจากัวร์ 
วิหารแห่งนักรบ 
สนามฟุตบอล 
วิหารนักบวชชั้นสูง
พระราชวังหลวง 
เอลกัสติโย
== อ้างอิง ==
7 สิ่งมหัศจรรย์ของโลก 12 ก.ค. 50 - 18:48  นิติภูมิ นวรัตน์ นสพ. ไทยรัฐ
เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
แหล่งมรดกโลกในประเทศเม็กซิโก
รัฐยูกาตัน
ศาสนาพุทธในประเทศเคนยา

การเข้ามาของพระพุทธศาสนาในประเทศเคนยา เริ่มต้นโดยผ่านกลุ่มชาวจีนโพ้นทะเล และชาวสิงหล (ลังกา) เนื่องจากชาวจีน และชาวสิงหลเข้าไปทำงานในไร่เกษตรกรรมของชาวอังกฤษเจ้าอาณานิคมในยุคนั้น ช่วงแรกๆของพุทธศาสนาในเคนยาจะเป็นชาวเอเชียกลุ่มแรกๆนี้ แต่ต่อมาในภายหลังชาวเคนยาจำนวนหนึ่งซึ่งนับถือลัทธิภูติผีปีศาจ ได้หันมานับพุทธศาสนาตาม แต่ก็เป็นชนกลุ่มเล็กๆซึ่งอาศัยอยู่แถบเมืองท่าทางชายฝั่งตะวันออกของประเทศ ต่อมามีการประชุมศาสนา และสันติภาพโลกที่นครไนโรบี เมืองหลวงของประเทศเคนยา ในเดือนสิงหาคม ปี พ.ศ. 2527 ภายหลังได้มีการเผยแผ่พุทธศาสนามากขึ้นในแถบนี้ รวมถึงความพยายามที่จะจัดตั้งชมรมชาวพุทธเคนยาขึ้นมา มีการนิมนต์พระสงฆ์จาก ญี่ปุ่น จีน และไทย  เพื่อให้เดินทางเข้ามาเผยแผ่ในประเทศ แต่ยังไม่ทันคืบหน้า ประเทศเคนยาได้ประสบปัญหาในเรื่องการเมือง เศรษฐกิจ รวมไปถึงชนพื้นเมืองบางกลุ่มที่ไม่เป็นมิตรกับคนต่างศาสนา การเผยแผ่จึงเป็นไปได้ยาก
ประวัติศาสตร์ศาสนาพุทธ
ประเทศเคนยา
ศาสนาพุทธในประเทศอียิปต์

พระพุทธศาสนาในประเทศอียิปต์เริ่มต้นขึ้น เมื่อพระเจ้าอโศกมหาราช แห่งมคธได้ส่งทูตมาเจริญสัมพันธไมตรีกับต่างอาณาจักร โดยอาณาจักรไกริน ซึ่งอยู่ใกล้กับอียิปต์ก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย พร้อมกันนนั้นพระเจ้าอโศกมหาราชจึงได้ส่งพระธรรมทูตมาเผยแผ่ด้วย ในบริเวณเมืองอเล็กซานเดรีย ของอียิปต์ด้วย แต่ก็สูญหายไป
ต่อมาอีกหลายศตวรรษได้มีชาวญี่ปุ่น ลังกา เกาหลี  อินเดีย และไทย เดินทางเข้าไปทำงาน ศึกษา หรือท่องเที่ยว และได้มีการถ่ายทอดความรู้หลักธรรมเกี่ยวกับพระพุทธศาสนาต่างๆให้แก่ชาวอียิปต์ แต่ก็มีชาวพุทธอียิปต์ไม่เกิน 1 หมื่นคน ซึ่งส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่ในเมืองไคโร และเมืองอเล็กซานเดรีย นอกจากนั้น ชาวพุทธต่างถิ่นที่เข้ามาอาศัยอยู่ในประเทศอียิปต์ ในช่วงวันวิสาขบูชาจะปฏิบัติศาสนกิจด้วยการเวียนเทียนกันเป็นกลุ่มเล็กๆ และมีการแสดงหลักธรรมเป็นเวลาสั้นๆ ส่วนการเผยแผ่ศาสนานั้นเป็นไปได้ยาก เนื่องจากเป็นสังคมเล็กๆท่ามกลางสังคมมุสลิมจำนวนมาก การเผยแผ่จึงเป็นไปได้ยาก
ประวัติศาสตร์ศาสนาพุทธ
ประเทศอียิปต์
จังหวัดพระนารายณ์

จังหวัดพระนารายณ์ เป็นจังหวัดที่มีการร้องขอให้จัดตั้งขึ้นโดยแยกพื้นที่ อำเภอลำสนธิ อำเภอสระโบสถ์ อำเภอชัยบาดาล อำเภอท่าหลวง และ อำเภอโคกเจริญ ออกจากจังหวัดลพบุรี ตามข้อเสนอของนายนิยม วรปัญญา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดลพบุรี เมื่อปี พ.ศ. 2546 ยังไม่มีการบอกว่าเป็นจังหวัดอย่างแน่ชัดแต่อย่างใด
== ผลการพิจารณา ==
ในปี พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทย ได้พิจารณาว่าการแบ่งเขตการปกครองของจังหวัดลพบุรี ไปเป็นจังหวัดใหม่ชื่อ "จังหวัดพระนารายณ์" ยังไม่เป็นการสมควร เนื่องจากปัจจุบันจังหวัดลพบุรียังมีพระนารายณ์ราชนิเวศน์เป็นหลักฐาน และได้มีการประกาศเป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติสมเด็จพระนารายณ์ เมื่อปี พ.ศ. 2504 เป็นที่รู้จักของประชาชนจังหวัดลพบุรีที่ส่วนใหญ่ไม่ต้องการให้แบ่งแยกพื้นที่จังหวัดไปเป็นจังหวัดใหม่ ประกอบกับเมื่อได้พิจารณาตามหลักเกณฑ์การจัดตั้งจังหวัดใหม่ตามมติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2524 ปรากฏว่าเนื้อที่และสภาพภูมิศาสตร์ จำนวนอำเภอในเขตปกครอง จำนวนประชากร และลักษณะพิเศษของจังหวัด ไม่เข้าหลักเกณฑ์การจัดตั้งจังหวัดใหม่ตามมติคณะรัฐมนตรี จึงยังไม่เห็นสมควรแยกเขตการปกครองของจังหวัดลพบุรีไปตั้งเป็นจังหวัดใหม่ในขณะนี้ 
== การเสนอจัดตั้งจังหวัด พ.ศ. 2553 ==
ในปี พ.ศ. 2553 นายนิยม วรปัญญา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดลพบุรี ได้ยื่นกระทู้ถามนายกรัฐมนตรี (อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ) เกี่ยวกับการจัดตั้งจังหวัดพระนารายณ์อีกครั้ง โดยยกฐานะอำเภอชัยบาดาลเป็นอำเภอเมือง ตำบลม่วงค่อมยกฐานะเป็นกิ่งอำเภอม่วงค่อม แยกจากอำเภอชัยบาดาล อำเภอท่าหลวง อำเภอพัฒนานิคม อำเภอลำสนธิ อำเภอสระโบสถ์ อำเภอโคกเจริญ และอำเภอหนองม่วง แต่ไม่ได้รับการพิจารณาเนื่องจากไม่เข้าหลักเกณฑ์การจัดตั้งจังหวัด
== อ้างอิง ==
จังหวัดของประเทศไทยที่เคยได้รับการพิจารณาจัดตั้ง
สมเด็จพระนารายณ์มหาราช
การเมืองจังหวัดลพบุรี
วัดโบสถ์ (อำเภอเมืองปทุมธานี)

วัดโบสถ์ เดิมชื่อ วัดสร้อยนางหงษ์ ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 5 บ้านกลาง ตำบลบ้านกลาง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี สร้างเมื่อ พ.ศ. 2164 โดยชาวมอญที่อพยพมามาจากเมืองหงสาวดี และเอาชื่อหมู่บ้านที่ตนอพยพมาอาศัยอยู่ ตั้งเป็นชื่อวัดและได้สร้างเสาหงส์ขึ้นไว้เป็นสัญลักษณ์แห่งเมืองหงสาวดี  วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในปี พ.ศ. 2167 มีโบราณสถาน และโบราณวัตถุ คือสิ่งสำคัญอยู่คู่วัดโบสถ์  วิหารพระรามัญทรงเครื่อง (หลวงพ่อรามัญทรงเครื่อง) พระแสงอาญาสิทธิ์ ของเก่าแก่จากรามัญ ช้างสี่เศียรใช้ติดตั้งประดับหัวเสา อายุเก่าแก่ถึง 150 ปี สร้างด้วยทองคำสัมฤทธิ์อยู่ในโบสถ์เก่าของวัดและรูปปั้นสุนัขย่าเหลหล่อด้วยตะกั่วที่อดีตเจ้าอาวาสได้รับพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวในครั้งที่เสด็จประพาสเมืองสามโคก ต่อมาเปลี่ยนเป็นเมืองปทุมธานี
==อ้างอิง==
โบสถ์
โบสถ์
โบราณสถานในจังหวัดปทุมธานี
มหาพรหมราชินี

มหาพรหมราชินี เป็นไม้วงศ์กระดังงา ชนิดใหม่ของโลก พบในประเทศไทยที่เขตอุทยานแห่งชาติน้ำตกแม่สุรินทร์ จังหวัดแม่ฮ่องสอน สภาพนิเวศวิทยา พบในเขตป่าดิบเขา ที่สูงชัน ในระดับความสูงมากว่า 1,100 เมตร ที่มีสภาพลมแรง และอากาศหนาวเย็นจัดในฤดูหนาว ที่ความชื้นสัมพัทธิ์ค่อนข้างสูง ลักษณะของต้นมหาพรหมราชินีเป็นต้นไม้ขนาดเล็กสูงประมาณ 4-6 เมตร ลำต้นมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 15-30 เซ็นติเมตร ลำต้นมีสีน้ำตาล กิ่งอ่อนจะมีขนอ่อนปกคลุมอยู่ ใบเป็นรูปหอก กว้าง 4-9 เซนติเมตร ยาว 11-19 เซนติเมตร เนื้อใบหนา ผิวใบเรียบเป็นมันทั้งสองด้าน โค่นใบและปลายใบแหลม มีแขนงใบ 8-11 คู่
==ระเบียงภาพ==
ไฟล์:มหาพรหมราชินี Mitrephora sirikitiae Weerasooriya, Chelermglin & R.M.K. Saunders. FAMILY ANNONACEAE (1).jpg|thumb|ลักษณะดอกในมุมต่างๆ
ไฟล์:มหาพรหมราชินี Mitrephora sirikitiae Weerasooriya, Chelermglin & R.M.K. Saunders. FAMILY ANNONACEAE (2).jpg|thumb|มหาพรหมราชินี
ไฟล์:มหาพรหมราชินี Mitrephora sirikitiae Weerasooriya, Chelermglin & R.M.K. Saunders. FAMILY ANNONACEAE (5).jpg|thumb|มหาพรหมราชินี
ไฟล์:มหาพรหมราชินี Mitrephora sirikitiae Weerasooriya, Chelermglin & R.M.K. Saunders. FAMILY ANNONACEAE (6).jpg|thumb|มหาพรหมราชินี
==อ้างอิง==
หนังสือพิมพ์ผู้จัดการ ฉบับวันที่ 06 สิงหาคม พ.ศ. 2547 หน้าที่ 42
 สิ่งมีชีวิตที่ตั้งชื่อตามพระนามของพระบรมวงศานุวงศ์ไทย
สกุลมหาพรหม
ไม้ยืนต้น
ดอกไม้ป่า
ภาษาซากา

ภาษาซากา เป็นวิธภาษาของภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออกที่มีหลักฐานจากอาณาจักรพุทธโบราณ เช่น โคตัน, คัชการ์ และตุมชุกในแอ่งน้ำตาริม (ปัจจุบันคือมณฑลซินเจียงตอนใต้ ประเทศจีน) ภาษานี้จัดอยู่ในภาษาอิหร่านกลาง สองอาณาจักรมีภาษาย่อยต่างกันเป้น ภาษาย่อยโคตาน หรือ ภาษาย่อยตุมซุก
ผู้นำชาวซากาในภูมิภาคตะวันตกของอนุทวีปอินเดีย เช่น อินโด-ซิเทียและเซแแทร็ปตะวันตก ในทางปฏิบัติพูดภาษาเดียวกัน
เอกสารบนแผ่นไม้และกระดาษเขียนด้วยอักษรพราหมีดัดแปลงที่เพิ่มอักขระพิเศษเมื่อเวลาผ่านไป และคำสันธานที่ผิดปกติ เช่น อักษร ys สำหรับเสียง z เอกสารเหล่านี้มีอายุตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 ถึง 11 ภาษาคุมชุกเก่าแก่กว่าภาษาโคตัน แต่มีผู้เข้าใจน้อยกว่า เนื่องจากมีเอกสารตัวเขียนสำหรับภาษานี้น้อยกว่าเมื่อเทียบกับภาษาโคตัน ภาษาย่อยโคตันเชื่อว่ามีคุณสมบัติเดียวกันกับภาษาวาคีและภาษาปาทานในสมัยใหม่ เอกสารร่วมสมัยเคยเรียกภาษาซากาเป็น "Hvatanai" ศัพท์ภาษาปรากฤตหลายคำยืมมาจากภาษาโคตันเข้าไปยังภาษากลุ่มโทแคเรียน
== อ้างอิง ==
== ข้อมูล ==
== อ่านเพิ่ม ==
(On connections between Chinese and Khotanese, such as loan words and pronunciations)
ซากา
ภาษาชันเตียล

ภาษาชันเตียล มีผู้พูด 2,000 คน จากชาวชันเตียลทั้งหมด 10,000 คน ชาวชันเตียลอาศัยใน ต. บักลุงและเมียกดีในเนปาล เป็นภาษาในกลุ่มตามันคิก เช่นเดียวกับภาษาคูรุง ภาษาทากาลี ภาษามานังบา ภาษานัรพูและภาษาตามัง ที่เป็นกลุ่มย่อยของในตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า มีรากศัพท์และไวยากรณ์ใกล้คียงกับภาษาทากาลี
ภาษาในประเทศเนปาล
ภาษาเศรปา

ภาษาเศรปา หรือภาษาเศรปา ภาษาชาร์ปา ภาษาชาร์ปา โภเตีย ภาษาเซียเออร์บา ภาษาเซอร์วา เป็นภาษาที่ใช้พูดในบางส่วนของเนปาล โดยเฉพาะในชุมชนชาวเศรปา อยู่ในเนปาล 130,000 คน (2544) อยู่ในอินเดีย 20,000 คน (2540) และในทิเบต 800 คน (2537)
== ไวยากรณ์ ==
ลักษณะทางไวยากรณ์ของภาษาเศรปา ได้แก่ ไม่มีการผันคำนาม คำขยายตามหลังคำนาม มีลักษณนามที่ตามหลังนาม คำขยายกริยาตามหลังกริยา ใช้ปรบทซึ่งจะมาก่อนนามวลี เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา
ภาษาในประเทศเนปาล
ภาษาในประเทศอินเดีย
ภาษาในประเทศจีน
ภาษาประธาน–กรรม–กริยา
คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม

คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม เปิดทำการสอนในปี พ.ศ. 2513 พร้อมกับการจัดตั้งมหาวิทยาลัยศรีปทุม เปิดสอนทั้งหมด 3 แห่งคือ
คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม วิทยาเขตบางเขน
คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม วิทยาเขตชลบุรี
คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม วิทยาเขตขอนแก่น
== ประวัติ ==
มหาวิทยาลัยศรีปทุมเป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งแรกในประเทศไทยที่เปิดสอนคณะนิติศาสตร์ เป็นลำดับที่สามของประเทศต่อจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยเริ่มดำเนินการสอนในปี พ.ศ. 2513 พร้อมกับการจัดตั้งมหาวิทยาลัย คณะนิติศาสตร์จึงมีประวัติและวิวัฒนาการควบคู่กับมหาวิทยาลัยมาโดยตลอด มีบัณฑิตสำเร็จการศึกษาแล้ว 34 รุ่น ประมาณ 10,000 คน
คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม จัดกิจกรรมเสริมหลักสูตรที่ส่งเสริมคุณลักษณะของนักศึกษา เช่น โครงการภาษาอังกฤษสำหรับนักกฎหมาย โครงการจริยธรรมสำหรับนักกฎหมาย โครงการพัฒนาบุคลิกภาพสำหรับนักกฎหมาย โครงการบรรยายทางวิชาการและเสริมความรู้เพื่อเตรียมสอบเนติบัณฑิต เป็นต้น
นอกจากนั้น คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุมได้จัดตั้งสำนักงานช่วยเหลือประชาชนทางกฎหมายและคดี เพื่อให้บริการทางวิชาการแก่สังคมให้การสงเคราะห์ และช่วยเหลือแก่ผู้ยากไร้ และไม่ได้รับความเป็นธรรมทางกฎหมายและคดีความ
== หลักสูตร ==
{| class = "wikitable" width = 100%
|-
! colspan = "4" style = "background: #FF1493; color:white; " | หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม
|-
! style = "background: #FFCBDB; color:black; "| ที่ตั้งสาขาวิชา
! style = "background: #FFCBDB; color:black; "| ระดับปริญญาตรี
! style = "background: #FFCBDB; color:black; "| ระดับปริญญาโท
! style = "background: #FFCBDB; color:black; "| ระดับปริญญาเอก
|-
| valign = "top" |
วิทยาเขตบางเขน
| valign = "top" |
หลักสูตรนิติศาสตรบัณฑิต (น.บ.)
นิติศาสตรบัณฑิต
นิติศาสตรบัณฑิต (ภาคพิเศษ)
| valign = "top" |
หลักสูตรนิติศาสตรมหาบัณฑิต (น.ม.)
| valign = "top" |
 หลักสูตรนิติศาสตรดุษฎีบัณฑิต (น.ด.)
 หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปร.ด.)
สาขาวิชานิติรัฐกิจและการบริหาร
|-
| valign = "top" |
วิทยาเขตชลบุรี
| valign = "top" |
หลักสูตรนิติศาสตรบัณฑิต (น.บ.)
นิติศาสตรบัณฑิต
| valign = "top" |
หลักสูตรนิติศาสตรมหาบัณฑิต (น.ม.)
| valign = "top" |
|-
| valign = "top" |
วิทยาเขตขอนแก่น
| valign = "top" |
หลักสูตรนิติศาสตรบัณฑิต (น.บ.)
นิติศาสตรบัณฑิต
นิติศาสตรบัณฑิต (ภาคพิเศษ)
| valign = "top" |
หลักสูตรนิติศาสตรมหาบัณฑิต (น.ม.)
| valign = "top" |
 หลักสูตรนิติศาสตรดุษฎีบัณฑิต (น.ด.)
|-
|}
==  แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัยศรีปทุม
เว๊บไซต์คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม
เว๊บไซต์มหาวิทยาลัยศรีปทุม ขอนแก่น
เว๊บไซต์คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม วิทยาเขตชลบุรี 
== อ้างอิง ==
ศรีปทุม
นิติศาสตร์
เซสนา 337

เซสนา สกายมาสเตอร์ เป็นเครื่องบินแบบใบพัด 2 เครื่องยนต์ ที่มีเครื่องยนต์หน้าอยู่ที่หัวเครื่อง และเครื่องยนต์หลังอยู่ระหว่างแกนของแพนหาง เครื่องต้นแบบบินขึ้นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2504 เริ่มสายการผลิตเมื่อ พ.ศ. 2506 มีรหัสว่า 336 ต่อมาในปี พ.ศ. 2508 เซสนา ได้ปรับปรุงลำตัวเครื่อง และเครื่องยนต์ให้มีขนาดใหญ่ขึ้น ชื่อว่า 337 ซูเปอร์ สกายมาสเตอร์ และปรับปรุงอีกครั้งในปี พ.ศ. 2515 ใช้ชื่อว่า ที 337
== สำหรับทหาร ==
เครื่องเซสนา สกายมาสเตอร์ ที่พัฒนาใช้เป็นเครื่องบินทหาร มีรหัสว่า "โอ-2 สกายมาสเตอร์"
เครื่องบินเซสนา
พิพิธภัณฑ์จิบลิ

thumb
พิพิธภัณฑ์จิบลิ  เป็นพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงผลงานจากอนิเมะของสตูดิโอจิบลิ ซึ่งก่อตั้งโดย ฮายาโอะ มิยาซากิ ตั้งอยู่ที่เมืองมิตากะ ในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เริ่มเปิดให้เข้าชมตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2544
== การจัดแสดง ==
==== งานแสดงประจำ ====
ชั้นหนึ่งเป็นงานแสดงประวัติและหลักการทางวิทยาศาสตร์ของอนิเมะ เช่นการแสดงที่ใช้หุ่นตัวละครของจิบลิที่มีท่าทางแตกต่างกันเล็กน้อย เรียงเป็นวงกลมบนโต๊ะที่หมุนได้ เมื่อโต๊ะหมุนในจังหวะที่สอดคล้องกับแสงกะพริบจะทำให้มองเห็นเป็นภาพเคลื่อนไหว บนชั้นสองมีห้องซึ่งตกแต่งเลียนแบบสตูดิโออนิเมะ มีภาพสเกตช์ สตอรี่บอร์ด อุปกรณ์ต่าง ๆ ที่ใช้ในการสร้างอนิเมะ และคำอธิบายขั้นตอนต่าง ๆ ในการสร้างภาพยนตร์อนิเมะ ตั้งแต่การสเกตช์ภาพ การสร้างสตอรี่บอร์ด คีย์เฟรม การลงสี ฯลฯ
==== งานแสดงพิเศษ ====
พิพิธภัณฑ์จิบลิมีการแสดงอนิเมะทั้งของสตูดิโอจิบลิและอนิเมะจากที่อื่น
{|class="wikitable"
! ค.ศ.
! การแสดง
|-
| 2009–2010
| โปเนียว ธิดาสมุทรผจญภัย 
|-
| 2008–2009
| Petit Louvre 
|-
| 2007–2008
| โกลดิล็อกส์กับหมีสามตัว  อ้างอิงจากหนังสือภาพของ เลโอ ตอลสตอย
Panda! Go, Panda!, ผลงานของมิยาซากิและอิซะโอะ ทะกะฮะตะ ในปี 1972 ก่อนที่จะเป็นสตูดิโอจิบลิ
|-
| 2006–2007
| Aardman Studios โดยเน้นที่ผลงานเรื่อง วอลเลซและกรอมมิท
|-
| 2005–2006
| Heidi, Girl of the Alps
|-
| 2004–2005
| พิกซาร์แอนิเมชันสตูดิโอส์
|-
| 2003–2004
| ผลงานของ ยูริ นอร์สไตน์ อะนิเมเตอร์ชาวรัสเซีย
|-
| 2002–2004
| ลาพิวต้า พลิกตำนานเหนือเวหา และ Imaginary Flying Machines
|-
| 2001–2002
| สปีรีตอเวย์
|}
==== ภาพยนตร์สั้น ====
ในโรงภาพยนตร์ดาวเสาร์บนชั้นหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ฉายภาพยนตร์สั้นของจิบลิหนึ่งเรื่องจากรายการดังต่อไปนี้
การเดินเล่นของโคะโระ 
แมงมุมน้ำมอมมอง 
เมและรถเมล์แมว 
วันที่ฉันเก็บดาว 
ล่าปลาวาฬ 
หาที่พัก 
ผู้เข้าชมพิพิธภัณฑ์สามารถชมภาพยนตร์สั้นได้เพียงครั้งเดียวต่อการเข้าพิพิธภัณฑ์หนึ่งครั้ง ภาพยนตร์จะเปลี่ยนไปตามกำหนดการของพิพิธภัณฑ์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ของ Ghibli Museum 
จ
สตูดิโอจิบลิ
วิกิมีเดียคอมมอนส์

วิกิมีเดียคอมมอนส์ (Wikimedia Commons)  เป็นหนึ่งในโครงการของ มูลนิธิวิกิมีเดีย โดยจัดเก็บเนื้อหาที่เป็นรูปภาพ ไฟล์เสียง ไฟล์วิดีโอ โดยเนื้อหาที่สามารถเก็บได้จะเป็นลิขสิทธิ์เสรีเท่านั้น และไม่มีการใช้ลิขสิทธิ์ของผู้อื่นโดยชอบ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
หน้าหลักของวิกิมีเดียคอมมอนส์
โครงการของมูลนิธิวิกิมีเดีย
ภาษาป่า

ภาษาป่า เป็นภาษาดั้งเดิมของชาวไทซองที่อาศัยอยู่แถบบริเวณคลองระบม-คลองสียัด ในเขตอำเภอสนามชัยเขต และอำเภอท่าตะเกียบ จังหวัดฉะเชิงเทรา และภาษานี้เป็นภาษาที่ใกล้เคียงกับภาษาชอง ในแถบจังหวัดจันทบุรี ภาษาป่านี้ชาวเชื่อว่าเป็นภาษาที่สามารถสื่อสารกับสัตว์ได้ แต่ปัจจุบันไม่มีใครพูดแล้ว น้อยคนนักที่จะรู้ และจำได้ไม่กี่คำ คำเหล่านี้หลงเหลืออยู่ในพิธีกรรมการแต่งงานของชาวไทซอง (ชอง) ที่เรียกว่า ผีตาร๊อต ภาษาป่าไม่มีอักษรเป็นของตนเอง สำเนียงการพูดของคนบ้านป่าคล้ายคนจันทบุรี เดิมรุ่นปู่ย่าตายาย ใช้ภาษาป่าพูดคุย แต่ในรุ่นพ่อแม่ ลูก (อายุประมาณ 70-80 ปี) ไม่มีการสอน อีกทั้งยังได้รับอิทธิพลจากภาษาไทยกลาง ภาษาป่าจึงหายไปนับสิบปี
==ตัวอย่างคำภาษาป่า==
{|class="wikitable"
! || ภาษาป่า  || ภาษาชอง || ภาษาไทย
|-
|1 || ชอ || ชอ  || สุนัข
|-
|2 || แกร๊ต || แลก || ไก่
|-
|3 || คยาง || กยาง || เต่า
|-
|4 || ป๊าว || ป้าว || กระบือ
|-
|5 || ก้าน || คร่าญ || เหล้า
|-
|6 || ม๊อก ||  || ย่าทวด
|}
== ปัจจุบัน ==
แม้ภาษาป่าจะสูญหายไปแล้ว แต่สำเนียงของชาวบ้านป่าเมื่อพูดภาษาไทย ยังใกล้เคียงกับภาษาถิ่นเมืองจันท์ แต่คำลงท้ายไม่พูด "ฮิ" แต่จะลงท้ายด้วย "โต้" หรือ "แต้" เช่น ไปไหนมาโต้ หรือ ไปไหนมาแต้  ในแถบหมู่บ้านท่าคาน และหมู่บ้านกรอกสะแก จะมีสำเนียงเหน่อมากขึ้นไปอีก แต่ปัจจุบันก็เริ่มหายไปเพราะพูดไทยกลางกัน
== ดูเพิ่ม==
ชาวชอง
ภาษาชอง
== อ้างอิง ==
วิบูลย์ เข็มเฉลิม. วิถีคนป่าตะวันออกผืนสุดท้าย (กรุงเทพฯ:สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย) หน้า 69-71
ป่า
ป่า
ป่า