pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
มาร์ทีน โชนเกาเออร์

มาร์ทีน โชนเกาเออร์ (Martin Schongauer; ราว ค.ศ. 1448 – 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1491) เป็นจิตรกรและนักสร้างภาพพิมพ์ (engraver) ของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคนสำคัญของเยอรมนีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ภาพพิมพ์ของโชนเกาเออร์แพร่หลายโดยทั่วไป และเป็นที่รู้จักกันในอิตาลีในนามว่า Bel Martino และ Martino d'Anversa
บิดาของมาร์ทีน โชนเกาเออร์ มีชื่อว่า คัสพาร์ โชนเกาเออร์ เป็นช่างทองชาวเอาคส์บวร์คผู้ไปตั้งถิ่นฐานอยู่ที่กอลมาร์ที่มาร์ทีนเติบโตขึ้น มาร์ทีนอาจจะฝึกงานกับอาจารย์เอ. เอ็ส. นักประวัติศาสตร์ศิลป์เอ. ไฮแอตต์ เมเยอร์ เห็นลักษณะของทั้งสองลักษณะในงานพิมพ์ของมาร์ทีน และงานทุกชิ้นของโชนเกาเออร์ที่ลงชื่อ M†S แสดงให้เห็นลักษณะที่มีวิวัฒนาการเต็มที่ โชนเกาเออร์ก่อตั้งตระกูลการสร้างงานพิมพ์ที่สำคัญที่กอลมาร์ ที่วิวัฒนาการมาเป็น Little Masters ของศิลปินรุ่นต่อมา และกลุ่มใหญ่กว่านั้นของศิลปินเนือร์นแบร์ค
ในด้านจิตรกรรมลักษณะการเขียนของโชนเกาเออร์เป็นแบบเฟล็มมิชของโรเคียร์ ฟัน เดอร์ไวเดิน และภาพเขียนที่ยังคงเหลืออยู่แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการใช้สีและการเขียนรายละเอียด
== ดูเพิ่ม ==
จริตนิยม
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ชีวประวัติของมาร์ทีน โชนเกาเออร์ที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
ภาพเขียนของมาร์ทีน โชนเกาเออร์ที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
บุคคลที่เกิดในคริสต์ทศวรรษ 1440
จิตรกรชาวเยอรมัน
จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 15
จิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
พายุ (จอร์โจเน)

พายุ (The Tempest, La Tempesta) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอร์โจเนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่ Gallerie dell'Accademia ในเมืองเวนิสในประเทศอิตาลี ภาพ “พายุ” เป็นภาพที่เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1506 ถึงปี ค.ศ. 1508
== เนื้อหาของภาพ ==
ด้านล่างซ้ายของภาพเป็นภาพของชายที่อาจจะเป็นทหารถือไม้พลองที่อาจจะเป็นหอกที่มองไปยังด้านขวาของภาพแต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้มองตรงไปยังสตรีที่นั่งอยู่ทางขวาของภาพ นักประวัติศาสตร์ศิลปะกล่าวว่าชายผู้นี้อาจจะเป็นทหาร คนเลี้ยงแกะ ยิปซี หรือชายโสด จากการเอ็กซเรย์พบว่าเดิมจอร์โจเนเขียนเป็นภาพสตรีเปลือยอีกคนหนึ่ง บ้างก็มีความเห็นว่าชายคนนี้เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นหลักที่เห็นได้จากเสาหินที่ตั้งอยู่ด้านหลังที่มักจะใช้เป็นสัญลักษณ์ของพลังและความแข็งแกร่ง แต่เสาที่เห็นเป็นเสาหัก—ซึ่งถือว่าเป็นสัญลักษณ์ของความตาย อีกสิ่งที่น่าสังเกตอีกอย่างหนึ่งคือนกกระสาที่อยู่บนหลังคาทางด้านขวาที่เป็นสัญลักษณ์ของความรักของพ่อแม่ต่อลูก
ฉากหลังของภาพดูเหมือนว่าจะมีพายุอยู่รำไร สีของภาพเป็นสีที่ไม่แจ่มใสและแสงก็เป็นแสงที่นุ่ม สีที่ใช้ส่วนใหญ่เป็นสีเขียวและน้ำเงิน ภูมิทัศน์มิได้เป็นแต่เพียงฉากหลังแต่เป็นสิ่งสำคัญของภาพเช่นจิตรกรรมภูมิทัศน์ในสมัยแรก ภาพเขียนมีบรรยากาศที่ “เงียบ” ซึ่งเป็นสิ่งที่ยังทำให้ผู้ดูในปัจจุบันยังฉงนอยู่
ภาพนี้ไม่มีคำบรรยายร่วมสมัยเท่าที่ทราบฉะนั้นจึงไม่มีความหมายที่ตีไว้ ความเห็นในเรื่องความหมายของภาพก็มีด้วยกันหลายทัศนะ บ้างก็ว่าเป็นภาพ “พระเยซูหนีไปอียิปต์” บ้างก็ว่าเป็นฉากจากตำนานเทพคลาสสิกของเทพปารีส และ เทพอีโนนี (Oenone) หรือ จากนวนิยายกรีกโบราณ นักวิชาการอิตาลีซาลวาตอเร เซตติสให้ความเห็นว่าเมืองร้างในฉากหลังของภาพเป็นสัญลักษณ์ของสวรรค์ คนสองคนในภาพคืออาดัมและอีฟและลูกชายเคน สายฟ้าในสมัยกรีกโบราณและฮิบรูถือว่าเป็นสัญลักษณ์ของพระเจ้าผู้ขับทั้งสองคนออกจากสวนอีเด็น บ้างก็ให้ความเห็นว่าเป็นภาพอุปมานิทัศน์ทางจริยธรรม แต่บ้างก็ว่าจอร์โจเนไม่มีจุดประสงค์ใดใดในการสื่อความหมาย
นักวิชาการกล่าวว่าภาพนี้มีอิทธิพลต่อภาพ “อาหารกลางวันบนลานหญ้า” (Le déjeuner sur l'herbe) โดยเอดวด มาเนท์
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
จอร์โจเน
จอร์โจเน
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1500
จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
อุปมานิทัศน์
เอชทีเอ็มแอล5

เอชทีเอ็มแอล5 (HTML5; อ่านว่า เอชทีเอ็มแอลไฟฟ์ หรือ เอชทีเอ็มแอลห้า) เป็นมาตรฐานตัวต่อไปของ HTML ที่อยู่ในระหว่างการพัฒนา โดยมีลักษณะเหมือนมาตรฐานตัวก่อนหน้าทั้ง HTML 4.01 และ XHTML 1.1 ที่ใช้ในการจัดโครงสร้างและการแสดงผลของเนื้อหาสำหรับเวิลด์ไวด์เว็บ มาตรฐานใหม่จะมีคุณลักษณะเด่นที่สำคัญได้แก่
การใช้งานวิดีโอ
การแสดงตำแหน่งทางภูมิศาสตร์
การเก็บไฟล์ในลักษณะออฟไลน์
การแสดงกราฟิกส์
input types แบบใหม่ เช่น search, number, range, color, tel, url, email, date, month, week, time, datetime, datetime-local
โดยคุณสมบัติเด่นหลายอย่างไม่จำเป็นต้องติดตั้งซอฟต์แวร์เพิ่ม เช่น เกียรส์ แฟลช หรือ ซิลเวอร์ไลต์ เหมือนที่ผ่านมาในการใช้งาน HTML4  และMathMLสำหรับสูตรทางคณิตศาสตร์ก็เช่น กัน เพิ่ม เพื่อเพิ่ม เนื้อหา เชิงความหมายของเอกสาร องค์ประกอบโครงสร้างหน้าใหม่ คุณสมบัติใหม่เช่น    ถูกนำมาใช้องค์ประกอบและคุณลักษณะบางอย่างถูกลบออกและอื่น ๆ เช่น ,  และ  มีการเปลี่ยนแปลง กำหนดใหม่ หรือทำให้เป็นมาตรฐาน ขณะนี้ API และ Document Object Model (DOM) เป็นส่วนพื้นฐานของข้อกำหนด HTML5 และ HTML5 ยังกำหนดการประมวลผลสำหรับเอกสารที่ไม่ถูกต้องได้ดียิ่งขึ้นอีกด้วย
== มาร์กอัป ==
HTML5 ได้มีการแนะนำ เอเลเมนต์ใหม่หลายตัวเพื่อตอบสนองการใช้งานของเว็บไซต์รุ่นใหม่ โดยเอเลเมนต์ใหม่ส่วนหนึ่งเป็นซีแมนติกทดแทนการใช้งานของบล็อกทั่วไป  และเอเลเมนต์อินไลน์  ยกตัวอย่างเช่น  (บล็อกสำหรับเมนูบอกทาง) และ  (ส่วนด้านล่างของเว็บเพจ) เอเลเมนต์ส่วนอื่นแสดงถึงการใช้งาน เช่น เอเลเมนต์ทางด้านสื่อ  และ  เอเลเมนต์บางตัวที่ตกรุ่นสำหรับ HTML 4.01 ได้ถูกยกเลิก เช่น  และ  ซึ่งถูกทดแทนด้วยการทำงานผ่านซีเอสเอส
==การยกเลิกการใช้==
HTML5.0 ถูกยกเลิกเมื่อ วันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 2018
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
HTML Working Group - HTML5 publications, specifications, and notes
HTML5 Rocks - A comprehensive HTML5 resource for developers by Google
Mozilla Demo Studio - Demos of HTML5 implementations
Memorandum of Understanding Between W3C and WHATWG
HTML Media Extensions Working Group
HTML.next, Feature requests for future versions of HTML
เอชทีเอ็มแอล
นักปรัชญาสามคน (จอร์โจเน)

นักปรัชญาสามคน (The Three Philosophers, I tre filosofi) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอร์โจเนพิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ: ชีวประวัติของจอร์โจเนที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่
ปาลัซโซสกีฟาโนยา

ปาลัซโซสกีฟาโนยา (Palazzo Schifanoia) เป็นวังตั้งอยู่ที่เมืองแฟร์ราราในแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาในประเทศอิตาลี เป็นวังที่สร้างสำหรับตระกูลเอสเต ชื่อของวัง "Schifanoia" เชื่อกันว่ามาจากคำว่า "Schifanoia" ที่มาจากคำว่า "schivar la noia" ที่แปลว่า "หลบจากความน่าเบื่อ" ซึ่งเป็นคำบรรยายที่ตรงกับความเป็นจริงของจุดหมายในการก่อสร้างแต่เดิม สิ่งที่สำคัญที่สุดที่มีชื่อเสียงของวังนี้คือจิตรกรรมฝาผนังอุปมานิทัศน์ของ "วัฏจักรสิบสองเดือน" (Cycle of the Year)  ที่เขียนโดยฟรันเชสโก เดล กอสซา และโกซีโม ตูรา ระหว่างปี ค.ศ. 1469 ถึงปี ค.ศ. 1470
พระราชวังมีต้นกำเนิดมาจากโครงสร้างชั้นเดียวที่สร้างขึ้นโดยไม่มีปีกสำหรับอัลแบร์โตที่ 5 เดสเต สร้างขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้เป็นสถานที่สำหรับรับประทานอาหารค่ำ และสำหรับการเปลี่ยนบรรยากาศ ทำนองเดียวกับหองานเลี้ยงอาหาร โดยมีด้านหนึ่งแบบเมืองและด้านหนึ่งเป็นสวน เทียบเท่ากับเป็นโรมันของวิลลาชานเมือง ปาลัซโซสกีฟาโนยาสร้างมานานก่อนที่สถานที่ที่มีวัตถุประสงค์เชิงเดียวกันสร้างขึ้นในกรุงโรม คือ เบลเวเดเรที่สร้างขึ้นสำหรับนิโคลัสที่ 5
== อ้างอิง ==
Palazzo Schifanoia  
Ilaria Miarelli Mariani, "La sala dei mesi in Palazzo Schifanoia a Ferrara"  
Gallery: details of the frescoes after Cossa's designs
Palazzo Schifanoia  
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1470
สิ่งก่อสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1380
วังและพระราชวังในประเทศอิตาลี
มุขมณฑลเลอปุย-อ็อง-เวอแล

มุขมณฑลเลอปุย-อ็อง-เวอแล (Diocèse du Puy-en-Velay) เป็นมุขมณฑลโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ในประเทศฝรั่งเศส ประกอบด้วยมณฑลโอต-ลัวร์ทั้งหมด บริเวณแคว้นโอแวร์ญ ในปัจจุบันมุขมณฑลเลอปุย-ออง-เวอเลย์เป็นปริมุขมณฑลของอัครมุขมณฑลบูร์ฌ
ดินแดนเดิมของมุขมณฑลเลอปุยถูกยุบโดยสนธิสัญญาความตกลง ค.ศ. 1801 (Concordat of 1801) ไปรวมกับมุขมณฑลแซ็งต์ฟลูร์ แต่กลับมาเป็นมุขมณฑลอีกครั้งในปี ค.ศ. 1823 บรียูด (Brioude) ซึ่งเคยเป็นของแซ็งต์ฟลูร์ก็ถูกย้ายมาเป็นของเลอปุย
== ดูเพิ่ม ==
มุขมณฑล
มุขมณฑลโรมันคาทอลิกในประเทศฝรั่งเศส
เคานต์แห่งตูลูซ

เคานต์แห่งตูลูซ (Count of Toulouse) เป็นตำแหน่งผู้ปกครองเคาน์ตีตูลูซ เคานต์แห่งตูลูซคนแรก ๆ เป็นผู้บริหารเมืองและอาณาเขตภายใต้ราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง เมื่อมาถึงสมัยของราชวงศ์กาโรแล็งเชียง การแต่งตั้ง “เคานต์” หรือ “ดยุก” ก็เป็นเรื่องทำกันเป็นปกติขึ้นและเป็นที่รู้จักกันดีมากขึ้น แต่ในที่สุดตำแหน่งก็กลายเป็นตำแหน่งสืบตระกูล
“เคานต์แห่งตูลูซ” ที่เป็นตำแหน่งสืบตระกูลครองเมืองตูลูซและอาณาบริเวณรอบ ๆ มาตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 9 มาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1270 เคานต์แห่งตูลูซในบางโอกาสก็มีตำแหน่งเป็นเคานต์ของแกร์ซี, รูแอร์ก, อาลบี และนีม และเป็นมากราฟแห่งกอเธียและพรอว็องส์ นอกจากนั้น แรมงที่ 4 ก็เป็นผู้ก่อตั้งเคาน์ตีตริโปลีซึ่งเป็นหนึ่งในอาณาจักรครูเสดและผู้สืบเชื้อสายจากแรมงก็ครองตริโปลีต่อมา
อาณาจักรเคานต์แห่งตูลูซเป็นอาณาจักรที่สืบต่อจากราชอาณาจักรวิซิกอท (ค.ศ. 418–ค.ศ. 721) ตูลูซ (รวมทั้งแอควิเทเนีย (อ็อกซิทาเนีย) และล็องเกอด็อก) ต่างก็รับกฎหมายของวิซิกอทและโรมันมารวมกันใช้ซึ่งเป็นกฎหมายที่ให้สิทธิแก่สตรีมากกว่ากฎหมายของอาณาจักรอื่นในสมัยเดียวกันมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20 ที่อนุญาตให้สตรีมีสิทธิในการรับที่ดินและตำแหน่งเป็นมรดกได้ และสามารถบริหารอิสระจากสามีหรือญาติที่เป็นชาย สตรีสามารถระบุผู้รับมรดกได้ในพินัยกรรมถ้าไม่มีทายาท และสามารถเป็นผู้แทนตนเองในศาลได้เมื่อมีอายุเกิน 14 ปีและเลือกคู่แต่งงานได้เองเมื่อมีอายุได้ 20 ปี
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ตูลูซ
เคานท์แห่งตูลูซ
ราชอาณาจักรวิซิกอท

ราชอาณาจักรวิซิกอท (Visigothic kingdom) เป็นอำนาจของยุโรปตะวันตกที่เริ่มตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 8 เป็นหนึ่งในรัฐที่ตามมาจากจักรวรรดิโรมันตะวันตก เดิมก่อตั้งขึ้นโดยการการตั้งถิ่นฐานของวิซิกอทภายใต้ประมุขของตนเองในอากีแตน (กอลตอนใต้) โดยรัฐบาลของโรมัน ต่อมาก็ขยายดินแดนออกไปโดยการพิชิตในคาบสมุทรไอบีเรีย ราชอาณาจักรสามารถดำรงตัวเป็นอิสระจากจักรวรรดิไบแซนไทน์CATHOLIC ENCYCLOPEDIA: The Byzantine Empireแต่เมื่อมาถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 6
คีโทน

ในสารประกอบอินทรีย์ คีโทน (Ketone, alkanone) เป็นสารประกอบชนิดหนึ่งที่ประกอบด้วย หมู่คาร์บอนิล (C=O) เชื่อมพันธะกับอะตอมคาร์บอนอื่นอีกสองอะตอมในรูปแบบ R1 (CO) R2 อะตอมที่มาแทนที่ R1 และ R2 ไม่อาจเป็นไฮโดรเจน (H)  เพราะเมื่อหมู่ R หมู่ใดหมู่หนึ่งเป็นไฮโดรเจน สารประกอบนี้จะเรียกว่าอัลดีไฮด์
คาร์บอนคาร์บอนิลเชื่อมพันธะกับอะตอมคาร์บอนสองอะตอมทำให้คีโทนแตกต่างจากกรดคาร์บอกซิลิก, อัลดีไฮด์, เอสเทอร์, เอไมด์, และ สารประกอบอื่น ๆ ที่ประกอบด้วยออกซิเจน พันธะคู่ของหมู่คาร์บอนิลทำให้คีโทนแตกต่างจากแอลกอฮอล์และอีเธอร์
คีโทนที่พื้นฐานที่สุดคือ แอซีโทน, CH3-CO-CH3 (ชื่อตามระบบ IUPAC คือโพรพาโนน)
อะตอมคาร์บอนที่อยู่ติดกับหมู่คาร์บอนิลเรียกว่า \alpha-คาร์บอน ไฮโดรเจนที่เชื่อมกับอะตอมคาร์บอนนี้เรียก \alpha-ไฮโดรเจน ในการมีอยู่ของตัวเร่งปฏิกิริยาชนิดกรด ทำให้คีโทนถูกเรียกเป็นคีโต-อีนอล ทอร์โมเมอริซึม คีโทนทำปฏิกิริยาเคมีกับเบสรุนแรงให้อีโนเลตเหมือนกัน ไดคีโทนเป็นสารประกอบที่ประกอบด้วยคีโทนสองหมู่
== อ้างอิง ==
หมู่ฟังก์ชัน
เอเตียนที่ 2 เคานต์แห่งบลัว

เอเตียนที่ 2 เคานต์แห่งบลัว (Étienne II de Blois, comte de Blois; ราว ค.ศ. 1045 - 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1102) เป็นขุนนางชาวฝรั่งเศสผู้มีตำแหน่งเป็นเคานต์แห่งบลัวและเคานท์แห่งชาร์ตร์ เอเตียนเกิดเมื่อราวค.ศ. 1045 เป็นบุตรของตีโบที่ 3 เคานต์แห่งบลัว ต่อมาเอเตียนสมรสกับอาแดลแห่งนอร์ม็องดี ผู้เป็นพระราชธิดาของพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษCATHOLIC ENCYCLOPEDIA: William the Conquerorในปี
เดอะเฮอร์ริเคน~ไฟร์เวิกส์~

"เดอะเฮอร์ริเคน~ไฟร์เวิกส์~"  เป็นซิงเกิลที่ 31 ของเอ็กซ์ไซล์ ออกจำหน่ายวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 สามารถเปิดตัวอันดับที่ 1 ออริกอนชาร์ตในสัปดาห์แรกของการวางจำหน่าย  และได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวจาก RIAJ เนื่องจากมียอดขายและยอดส่งออกเกิน 250,000 แผ่น [http://www.riaj.or.jp/data/others/gold/200907.html]
เพลง "FIREWORKS" เป็นเพลงประกอบรายการ "EXILE TV" ของเคเบิลทีวีสกาย เพอร์เฟค  ส่วนเพลง "ยาซาชิอิฮิคาริ" (優しい光) เป็นเพลงประกอบโฆษณาขนมยี่ห้อ "Fran Whipped" ของบริษัท Meiji  และเพลง "THE NEXT DOOR -INDESTRUCTIBLE- feat.FLO RIDA " มีศิลปินชื่อดังอย่าง "โฟล ไรเดอ" มาร่วมร้องด้วย
== รายชื่อเพลง ==
FIREWORKS
優しい光
THE NEXT DOOR -INDESTRUCTIBLE- feat.FLO RIDA
FIREWORKS (Instrumental)
優しい光 (Instrumental)
THE NEXT DOOR -INDESTRUCTIBLE- (Instrumental) feat.FLO RIDA
WON'T BE LONG -LIVE VERSION-
== มิวสิกวิดีโอ ==
FIREWORKS (Video Clip)
優しい光 (Video Clip)
== ชาร์ต ==
ชาร์ตออริกอน (ในญี่ปุ่น)
เพลงญี่ปุ่น
เพลงของเอ็กซ์ไซล์
ซิงเกิลอันดับที่ 1 ออริกอนชาร์ต
ระวิ โหลทอง

ระวิ โหลทอง นักธุรกิจสื่อมวลชนและกีฬาโดยเฉพาะฟุตบอล ผู้ก่อตั้งบริษัท สยามสปอร์ตซินดิเคท จำกัด (มหาชน) ซึ่งริเริ่มนำเสนอกีฬาฟุตบอลอังกฤษในประเทศไทย และขยายไปสู่ฟุตบอลลีกดังของโลก เช่น เซเรียอา ของอิตาลี, บุนเดิสลีกาของเยอรมนี และ ลาลิกาของสเปน ระวิเริ่มงานจากการเป็นผู้สื่อข่าวกีฬาของหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ ตำแหน่งสุดท้ายเป็นหัวหน้าข่าวกีฬา ก่อนจะลาออกตั้งแต่ พ.ศ. 2516 เพื่อทำธุรกิจหนังสือพิมพ์กีฬาของตัวเอง ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 ระวิเป็นผู้เสนอให้ปรับปรุงระบบการแข่งขันฟุตบอลในประเทศไทย ให้เทียบเท่ามาตรฐานสากล โดยร่วมกับสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย ก่อตั้งการแข่งขันระบบลีกสูงสุดในชื่อ ไทยลีก ปัจจุบันระวิดำรงตำแหน่งประธานที่ปรึกษาสโมสรฟุตบอลเอสซีจี เมืองทอง ยูไนเต็ด
== ชีวิตส่วนตัว ==
ระวิ สมรสกับสมลักษณ์ โหลทอง มีบุตร 2 คน คือ วิลักษณ์ โหลทอง และ วรรคสร โหลทอง
นักธุรกิจชาวไทย
นักหนังสือพิมพ์ชาวไทย
ประธานสโมสรฟุตบอลในประเทศไทย
เอื้อ อัญชลี

เอื้อ อัญชลี เป็นนามปากกาของ อัญชลี เอื้อกิจประเสริฐ (พ.ศ. 2517-) เป็นนักเขียนที่เป็นที่รู้จักจากคอลัมน์ สามก๊ก ฉบับคนกันเอง ในนิตยสาร มติชนสุดสัปดาห์ ผลงานการประพันธ์ของเธอเรื่อง เงาฝันของผีเสื้อ ได้รับการคัดเลือกเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์ปี 2552
== การศึกษาและอาชีพการงานช่วงต้น ==
อัญชลี จบการศึกษาจากสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตเพาะช่าง คณะวิจิตรศิลป์ แผนกถ่ายภาพ เธอได้รับรางวัลช่อการะเกดจากเรื่องสั้น ให้ฉันไปจากเธอ ในปี 2538 หนังสือรวมเรื่องสั้นเล่มแรกของเธอชื่อ ความสุข พิมพ์รวมเล่มโดยสำนักพิมพ์เมฆปีกนก ในเดือนมกราคม 2540 หลังจากนั้น ในเดือนกุมภาพันธ์ 2541 เธอได้ตีพิมพ์รวมบทกวีเล่มแรกของเธอออกมาในชื่อ 'งานศพดอกไม้ ซึ่งเป็นการรวบรวมบทกวีที่เธอเขียนขึ้นตั้งแต่ 2536-2540 ก่อนที่เรื่องสั้น ลมผีเสื้อ ของเธอได้รับการตีพิมพ์ลง ช่อการะเกด 30 (มกราคม-กุมภาพันธ์ 2540) ในเดือนธันวาคม 2542 รวมเรื่องสั้นเล่มที่สองของเธอจึงได้รับการรวมเล่มโดยสำนักพิมพ์เมฆปีกนกในชื่อ ความทุกข์ เรื่องสั้นในเล่มนี้มีรูปแบบการเขียนที่หลากหลาย ทั้งแบบเป็นนิทาน หรือไดอารี่ หลังจากนั้น เธอยังได้รับรางวัลรางวัลสุภาว์ เทวกุล จากเรื่องสั้น ตำรับเซลล์แมน ในปี 2543 ด้วย
== สามก๊ก ฉบับคนกันเอง ==
เอื้อ อัญชลี เป็นที่รู้จักในวงกว้างจากคอลัมน์ของเธอ สามก๊ก ฉบับคนกันเอง ซึ่งตีพิมพ์ในมติชนสุดสัปดาห์ โดยเธอเริ่มเขียนคอลัมน์ตั้งแต่ฉบับที่ 1250 ประจำวันที่ 30 กรกฎาคม - 5 สิงหาคม 2547 จนถึงปัจจุบัน โดยเธอจะเขียนวิเคราะห์บุคลิกตัวละครในสามก๊กโดยเปรียบเทียบกับเรื่องราวต่างๆในชีวิตประจำวัน เช่น เปรียบเทียบบุคลิกของ ลิโป้ กับพระเอกการ์ตูนผู้หญิงเรื่อง Mars (สิงห์นักบิด สาวนักโบก) หรือเปรียบเทียบเตียวหุยกับบิดาของตนเอง เน้นอารมณ์ความรู้สึก และความสัมพันธ์ของตัวละครมากกว่าการวิเคราะห์กลยุทธ์การศึกในนิยาย ปัจจุบัน ได้มีการรวมบทความจากคอลัมน์ดังกล่าวออกตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์มติชน 2 เล่มด้วยกัน คือ	สามก๊กฉบับคนกันเอง ภาคหนึ่ง: ขุนเขาไม่เปลี่ยน สายน้ำไม่ขาด (มีนาคม 2549)  และ สามก๊กฉบับคนกันเอง ภาคสอง: ความดีมีด่างพร้อย ความชั่วมีความเป็นมา (สิงหาคม 2550) 
นอกจากบทความแล้ว เธอยังมีรวมเรื่องสั้นซึ่งได้แรงบันดาลใจจากฉาก ตัวละคร และข้อคิดต่างๆจากสามก๊ก คือ ขงเบ้งเจอคนบ้า และนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ซึ่งเล่าเรื่องชีวิตของผู้แต่งสามก๊ก หลอ กว้านจง เงาฝันของผีเสื้อ ซึ่งทำให้เธอได้เข้าชิงรางวัลซีไรต์ปี 2552
== งานเขียนอื่นๆ ==
เธอมีเรื่องสั้นลงใน สนามหญ้า 3: สถานที่หนึ่งในหัวใจ ของสำนักพิมพ์เม่นวรรณกรรม (มีนาคม 2545) ร่วมกับนักเขียนคนอื่นๆ เช่น เสี้ยวจันทร์ แรมไพร, ฟ้า พูลวรลักษณ์, วาด รวี เป็นต้น และสนามหญ้า 4.1: เธอเต้นรำอย่างเดียวดาย นอกจากนั้น เอื้อ อัญชลียังเป็นหนึ่งในนักเขียนที่เข้าร่วมโครงการคลังข้อมูลภาษาไทยแห่งชาติของภาควิชาภาษาศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และภาควิศวกรรมไฟฟ้า คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
== อ้างอิง ==
นักเขียนชาวไทย
บุคคลจากวิทยาลัยเพาะช่าง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์
วัดขนแกะ

วัดขนแกะ (Wool church) คือวัดในอังกฤษที่สร้างจากทุนทรัพย์ที่ได้มาจากกิจการการค้าขายขนแกะอันรุ่งเรืองในยุคกลาง พ่อค้าที่ร่ำรวยจากกิจการที่ว่าก็แสดงออกโดยการสร้างคริสต์ศาสนสถานที่หรูหราที่แสดงถึงความมั่งคั่งที่ได้รับ วัดขนแกะส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในบริเวณค็อทสวอลด์ และ อีสต์แองเกลีย
วัดโฮลีทรินิตีที่ลองเมลฟอร์ดในซัฟโฟล์คถือกันว่าเป็นตัวอย่างของ “วัดขนแกะ” ที่สร้างอย่างงดงามที่สุดวัดหนึ่งในอังกฤษ ที่ส่วนใหญ่สร้างระหว่างปี ค.ศ. 1467 ถึงปี ค.ศ. 1497 ภายในตกแต่งด้วยหน้าต่างประดับกระจกสีจากคริสต์ศตวรรษที่ 15, ชาเปลแชนทรีของตระกูลคล็อพตันและชาเปลพระแม่มารีที่ยื่นออกไปจากมุขตะวันออก วัดเป็นพยานให้เห็นถึงความรุ่งเรืองของเศรษฐกิจการค้าขนแกะในยุคกลางอย่างเด่นชัด
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
คริสต์ศาสนสถาน
โบสถ์คริสต์ในอังกฤษ
สิ่งก่อสร้างในเทศมณฑลกลอสเตอร์เชอร์
สิ่งก่อสร้างในเทศมณฑลออกซฟอร์ดเชอร์
ซุ้มกาลิลี

ซุ้มกาลิลี (Galilee (church architecture)) คือมุขทางเข้า หรือ ชาเปลด้านตะวันตกของบางคริสต์ศาสนสถานที่มีไว้สำหรับผู้สำนึกบาปมารอก่อนที่จะได้รับอนุญาตให้เข้าไปภายในตัววัดได้ หรือเป็นที่ใช้ในการพบปะเมื่อนักบวชมีธุรกิจกับสีกา
หลักฐานแรกที่กล่าวถึงปฏิมณฑลชนิดนี้อาจจะพบใน “Consuetudines cluniacensis” โดยอัลริค หรือใน “Consuetudines cenobii cluniacensis” โดยเบอร์นาร์ดแห่งคลูนี แต่คำนิยามของปฏิมณฑลชนิดนี้ค่อนข้างกำกวม ฉะนั้นลักษณะโครงสร้างจึงไม่อาจจะบอกได้ว่าเป็นการบรรยายของคลูนีได้อย่างแน่นอน
ตัวอย่างซุ้มกาลิลีที่ยังมีให้เห็นคือที่มหาวิหารเดอแรม มหาวิหารอีลี และ มหาวิหารลิงคอล์น
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
แผนผังคริสต์ศาสนสถาน
ส่วนประกอบของคริสต์ศาสนสถาน
สถาปัตยกรรมคริสต์ศาสนสถาน
Narthex#Galiläa
แกลมมอรัส

"แกลมมอรัส" (Glamorous) เป็นซิงเกิลที่ 3 จากผลงานอัลบั้มของนักร้องเพลงป็อป เฟอร์กี้ ชุดเดี่ยวชุดแรกที่ชื่อ The Dutchess ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2007 ถือเป็นซิงเกิลอันดับ 1 เพลงที่สองในสหรัฐอเมริกาของเฟอร์กี้ในฐานะศิลปินเดี่ยว ซิงเกิลออกขายเมื่อวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 2007 ในสหราชอาณาจักร และเป็นซิงเกิลที่ 2 จากอัลบั้ม ซิงเกิลไม่ประสบความสำเร็จเท่าไหร่ในประเทศละตินอเมริกา (ไม่ได้ออกเป็นทางการ) อย่างซิงเกิลก่อนอย่าง "London Bridge" และ "Fergalicious" จากข้อมูลเดือนมีนาคม 2008 ซิงเกิลนี้ขายได้ 2,300,000 ชุด เพลงนี้ยังใช้ประกอบซีรีส์ทางโทรทัศน์ช่อง The CW เรื่อง แสบใสไฮโซ และยังปรากฏในวิดีโอเกมคาราโอเกะ Revolution Presents: American Idol Encore
== อ้างอิง ==
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2550
ซิงเกิลอันดับ 1 ในบิลบอร์ดฮอต 100
เพลงของเฟอร์กี้
เพลงของลูดาคริส
โจวันนี บอกกัชโช

โจวันนี บอกกัชโช (Giovanni Boccaccio) (ค.ศ. 1313 – 21 ธันวาคม ค.ศ. 1375) เป็นนักเขียน กวี และนักมนุษยนิยมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาชาวอิตาลี ผู้เป็นนักประพันธ์งานสำคัญหลายชิ้นที่รวมทั้ง “ตำนานสิบราตรี”  (Decameron) และ “On Famous Women”
รายละเอียดเกี่ยวกับการกำเนิดของบอกกัชโชไม่เป็นที่ทราบกันเท่าใดนัก บางหลักฐานก็ว่าเกิดที่ปารีส จากแม่ที่เป็นชาวปารีส แต่บ้างก็ว่าเป็นเรื่องเล่าขานเพื่อสร้างความโรแมนติกโดยนักชีวประวัติสมัยโบราณ ฉะนั้นอาจจะเป็นได้ว่าบอกกัชโชอาจจะเกิดที่เชอร์ทาลโดในทัสเคนีซึ่งเป็นเมืองของบิดา บอกกัชโชเป็นบุตรของพ่อค้าชาวฟลอเรนซ์กับสตรีไม่ทราบนามซึ่งอาจจะเกือบเป็นที่แน่นอนว่าเป็นลูกนอกสมรส
== อ้างอิง ==
นักเขียนชาวอิตาลี
กวีชาวอิตาลี
บุคคลจากฟลอเรนซ์
เสียชีวิตจากภาวะบวมน้ำ
เต่ายักษ์เซเชลส์

เต่ายักษ์เซเชลส์ (Seychelles giant tortoise; ) เป็นเต่าบกที่เคยเชื่อว่าสูญพันธุ์ไปตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 19 เนื่องจากถิ่นที่อยู่บนหมู่เกาะเซเชลส์ถูกมนุษย์รุกรานอย่างหนัก ซึ่งเต่ายักษ์ชนิดอื่นๆที่ใกล้เคียงกันบนหมู่เกาะอื่นๆในมหาสมุทรอินเดีย อย่างเช่นมอริเชียส, เรอูนียง และ เกาะโรดริเกซ ได้สูญพันธุ์ไปแล้ว เต่ายักษ์ในมหาสมุทรอินเดียเพียงชนิดเดียวที่เหลือรอดมาได้คือ เต่ายักษ์อัลดาบร้า (A. gigantea) เนื่องจากมีถิ่นที่อยู่โดดเดี่ยวและมีกฎหมายคุ้มครองในศตวรรษที่ 19
เต่ายักษ์เซเชลส์อาศัยอยู่บนหมู่เกาะเซเชลส์ กินพืชพรรณตามริมหนองและลำธารเป็นอาหาร เมื่อ ค.ศ. 1840 ได้สูญหายไปจากธรรมชาติ สันนิษฐานว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว
จนกระทั่ง ค.ศ. 1999 มีรายงานว่ายังคงมีเต่ายักษ์เซเชลส์บางส่วนหลงเหลืออยู่ภายใต้สถานที่เลี้ยง จากรายงานเกี่ยวกับเต่ารูปร่างประหลาด ทำให้ หน่วยงานปกป้องธรรมชาติแห่งเซเชลส์ ดำเนินการตรวจสอบเต่าเหล่านั้น ดร. จัสติน เกอร์เลช และ ลอรา เคนนิ่ง ได้เปรียบเทียบเต่าเหล่านั้นกับตัวอย่างของเต่ายักษ์เซเชลส์ที่เชื่อว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว พบว่าเต่าบางตัวมีลักษณะตรงกับตัวอย่าง
อย่างไรก็ตาม เมื่อไม่นานมานี้มีบทความทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับพันธุ์ศาสตร์ของเต่าในเซเชลส์และมหาสมุทรอินเดีย ได้เสนอผลการค้นคว้าที่ขัดแย้งออกมา งานวิจัยบางส่วนบ่งชี้ว่าในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมามีเต่ายักษ์ในภูมิภาคนี้เพียงชนิดเดียว ขณะที่อีกบางส่วนเสนอว่ามีเต่ายักษ์สามชนิดที่ใกล้เคียงกัน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Further information on Seychelles giant tortoises
เต่าบก
สัตว์เลื้อยคลานที่เป็นสัตว์เลี้ยง
กวีโด ดา ซีเอนา

กุยโด ดา เซียนา หรือ กุยโด ดิ กราเซียโน (Guido da Siena หรือ Guido di Graziano) เป็นจิตรกรยุคศิลปะไบแซนไทน์ของอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 13 กุยโด ดา เซียนาอาจจะเป็นผู้ที่มีอิทธิพลในการเปลี่ยนแปลงลักษณะการเขียนจิตรกรรมเช่นเดียวกับชิมาบูเยที่สามารถทำสำเร็จต่อมา แต่ประเด็นนี้ยังไม่เป็นที่ตกลงกันได้
งานที่เป็นที่รู้จักกันของกุยโดเป็นงานจิตรกรรมแผงที่ปัจจุบันแบ่งออกเป็นหลายชิ้น วัดซานโดเมนนิโคในเซียนามีภาพเขียนชิ้นใหญ่ contains a large painting of the “พระแม่มารีและพระบุตรบนบัลลังก์” พร้อมกับเทวดาหกองค์ด้านบน คอนแวนต์เบ็นนาดิคตินในเซียนาเช่นกันมีส่วนที่เป็นสามเหลี่ยมเหนือภาพเขียนเป็นภาพพระมหาไถ่ในท่าประทานพร (in benediction) กับเทวดาสององค์ ภาพสองชิ้นนี้เดิมเป็นภาพเดียวกันที่เดิมเป็นบานพับภาพ แผงหลังของภาพมีคำจารึกภาษาละตินที่บ่งชื่อจิตรกรว่าคือ “Guido de Senis” และปี ค.ศ. 1221 แต่ก็อาจจะไม่ใช่ปีที่วาดจริง และปีที่วาดจริงอาจจะเป็นปี ค.ศ. 1281
โดยทั่วไปแล้วลักษณะการเขียนภาพนี้ก็มิได้แตกต่างไปจากภาพเขียนอื่นๆ ในสมัยเดียวกันนอกจากส่วนที่เป็นพระเศียรของพระแม่มารีและพระบุตรที่แสดงฝีมือการเขียนที่เหนือกว่า – เป็นธรรมชาติและสง่างามมากกว่า – งานเขียนชิ้นอื่นๆ ก่อนงานเขียนของชิมาบูเย ฉะนั้นจึงมีข้อโต้แย้งกันว่าพระเศียรในภาพนี้เป็นงานเขียนของจิตรกรที่เขียนในปี ค.ศ. 1221 จริงก่อนหน้างานเขียนของชิมาบูเยเป็นเวลานานนักวิพากษ์ศิลปกรรมโจเซฟ อาร์ชเชอร์ โครว์ และ จิโอวานนิ บัตติสตา คาวาลคาเซลเลเสนอว่าพระเศียรเป็นส่วนที่มาเขียนใหม่ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ที่อาจจะเขียนโดยอูโกลิโน ดา เซียนา ถ้าข้อเสนอของโครว์และคาวาลคาเซลเลถูกต้องชิมาบูเยก็ยังได้ชื่อว่าเป็นผู้นำในการสร้างความก้าวหน้าในการเปลี่ยนแปลงลักษณะการเขียนจิตรกรรม
นอกไปจากนี้แล้วก็ไม่มีรายละเอียดเกี่ยวกับกุยโด ดา เซียนาเท่าใดนัก ภาพที่สถาบันแห่งเซียนากล่าวว่าเป็นงานเขียนของกุยโด (ภาพครึ่งตัวของพระแม่มารีและพระบุตรกับเทวดาสององค์) ที่อาจจะเขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1250 ถึงปี ค.ศ. 1300 และภาพในวัดซานแบร์นาร์ดิโนที่เป็นภาพพระแม่มารีที่เขียนในปี ค.ศ. 1262 มิลาเนซิเสนอว่าเขียนโดยกุยโด กราเซียนิ (Guido Graziani) แต่ก็ไม่มีหลักฐานเกี่ยวกับกราเซียนิก่อนปี ค.ศ. 1278 เมื่อมีหลักฐานว่าเป็นผู้เขียนแถบ เท่าที่ทราบงานของกุยโด ดา เซียนาเป็นงานบนแผงไม้ ไม่ใช่จิตรกรรมฝาผนัง อาจเป็นได้ว่ากุยโดเป็นลูกศิษย์ของดิโอติซาลวิ (Diotisalvi), มิโน ดา เตอร์ริตา และ แบร์ลินเกียริ ดา ลูคคา
== อ้างอิง ==
Artcyclopedia - Guido da Siena
== ดูเพิ่ม ==
จิตรกรรมแผง
ศิลปะไบแซนไทน์
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
จิตรกรชาวอิตาลี
จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 13
จิตรกรสมัยไบแซนไทน์
ปาโดวา

ปาโดวา (Padova) เป็นเมืองในแคว้นเวเนโตที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ปาโดวาเป็นเมืองหลวงของจังหวัดปาโดวา และเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและการโทรคมนาคมของบริเวณนี้ ปาโดวามีประชากรทั้งสิ้นประมาณ 212,500 คน  บางครั้งปาโดวาก็รวมเป็นส่วนหนึ่งของเวนิส ภายในปริมณฑลปาโดวา–เวนิส ปริมณฑลซึ่งทำให้มีประชากรรวมกันทั้งสิ้นประมาณ 1,600,000 คน
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เมืองในแคว้นเวเนโต
อีราสโมแห่งนาร์นิ

อีราสโมแห่งนาร์นิ หรือที่รู้จักกันดีว่า กัตตาเมลาตา (Erasmo of Narni หรือ Gattamelata) (ค.ศ. 1370 – 16 มกราคม ค.ศ. 1443) เป็นทหารรับจ้างหรือคอนดตติเอเรผู้มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งของอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 15 อีราสโมแห่งนาร์นิมีชื่อเล่นว่า “The Honeyed Cat” อีราสมัสเกิดที่นาร์นิและเป็นทหารรับจ้างแก่นครรัฐต่างๆ หลายนครตั้งแต่พระสันตะปาปาและเมืองฟลอเรนซ์ และในปี ค.ศ. 1434 ที่เวนิสในการต่อสู้กับตระกูลวิสคอนติแห่งมิลาน
โดนาเทลโลสร้างอนุสาวรีย์บนหลังม้าของอีราสโมแห่งนาร์นิที่ตั้งอยู่ที่จตุรัสกลางเมืองที่ปาดัวที่อีราสมัสกลายมาเป็นผู้เผด็จการที่นั่นในปี ค.ศ. 1437
ที่บ้านเกิดที่นาร์นิมีป้ายจารึกว่า “Narnia me genuit Gattamelata fui” (ข้าเกิดที่นาร์นิ ข้าชื่อกัตตาเมลาตา)
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม  ==
ทหารรับจ้างอิตาลี
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1913
ทหารรับจ้าง
ทหารชาวอิตาลี
มหาวิหารปาโดวา

อาสนมหาวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์แห่งปาโดวา (Basilica Cattedrale di Santa Maria Assunta)  หรือ มหาวิหารปาโดวา (Duomo di Padova) เป็นคริสต์ศาสนสถานของคริสตจักรโรมันคาทอลิก มีฐานะเป็นอาสนวิหาร ตั้งอยู่ที่เมืองปาโดวา ในประเทศอิตาลี สร้างขึ้นเพื่ออุทิสแก่แม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ อาคารปัจจุบันเป็นสิ่งก่อสร้างที่สาม สิ่งก่อสร้างแรกสร้างหลังจากพระราชกฤษฎีกาแห่งมิลานเมื่อปี ค.ศ. 313 แต่มาถูกทำลายในแผ่นดินไหวเมื่อวันที่ 3 มกราคม  ค.ศ. 1117 โบสถ์ที่สองสร้างเป็นสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ และมารื้อทิ้งในปี ค.ศ. 1551 เพื่อสร้างใหม่ตามแบบที่ออกโดยมีเกลันเจโล ลักษณะที่ยังเป็นโบสถ์สมัยกลางยังคงเห็นได้จากจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยจุสโต เด เมนาบูโออีในหอล้างบาป
การสร้างเป็นแบบฟื้นฟูศิลปวิทยาสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1754 แต่ด้านหน้ายังคงเป็นอิฐเปลือยที่ยังไม่ได้รับการตกแต่ง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น  ==
อาสนวิหารในประเทศอิตาลี
สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์
สถาปัตยกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
สิ่งก่อสร้างในปาโดวา
สะพานส่งน้ำ

สะพานส่งน้ำ หรือ ลำรางส่งน้ำ (Aqueduct) คือช่องทางที่สร้างขึ้นในการส่งน้ำ ในทางวิศวกรรมสมัยใหม่อาจจะหมายถึงท่อ, คู, คลองขุด, อุโมงค์ และสิ่งก่อสร้างอื่นที่ใช้สำหรับจุดประสงค์ที่ว่า แต่ในความหมายที่เฉพาะเจาะจง “สะพานส่งน้ำ” หรือ “สะพานน้ำ” (water bridge) หมายถึงสะพาน หรือ สะพานไวอะดัคท์ (viaduct) หรือสะพานที่ใช้ในการขนส่งน้ำ—แทนที่จะเป็น ทาง ถนน หรือ รถไฟ—ที่ข้ามช่อง ถ้าสะพานส่งน้ำมีขนาดใหญ่พอก็อาจจะใช้ในการล่องเรือเล็กและใหญ่ สะพานส่งน้ำต้องเชื่อมระหว่างช่วงสองช่วงที่มีระดับน้ำเดียวกัน คำว่า “Aqueduct” มาจากภาษาละตินว่า “aqua” ที่แปลว่า “น้ำ” บวกกับคำว่า “ducere” ที่แปลว่า “นำ”
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ท่อน้ำ
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สะพานแบ่งตามประเภท
สถาปัตยกรรมโรมัน