pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยนเรศวร

คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยนเรศวร  (อังกฤษ : Faculty of Agriculture, Natural Resources and Environment, Naresuan University) ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2536 โดยใช้ชื่อว่า "คณะเกษตรศาสตร์" และได้เปลี่ยนชื่อเป็น "คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม" เมื่อปี พ.ศ. 2539
== ประวัติ ==

คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยนเรศวร เดิมชื่อ คณะเกษตรศาสตร์ ได้จัดตั้งขึ้น เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2536 ตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยนเรศวร ทบวงมหาวิทยาลัย (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2536
ทั้งนี้เพื่อให้สอดคล้องกับแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 7 โดยมุ่งเน้นจะเพิ่มคุณภาพประชากรทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีให้เหมาะสมกับความต้องการทางสังคมและท้องถิ่น ซึ่งต้องการบุคลากรที่มีความรู้ความสามารถทางด้านวิทยาศาสตร์การเกษตรในการพัฒนาประเทศและท้องถิ่นมากขึ้น โดยเฉพาะในเขตภูมิภาคภาคเหนือตอนล่าง
ต่อมาในวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2539 ได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยนเรศวร ทบวงมหาวิทยาลัย พ.ศ. 2539 โดยได้เปลี่ยนชื่อคณะจาก คณะเกษตรศาสตร์ เป็น คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
คณะเกษตรศาสตร์ เป็น คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยนเรศวร มุ่งเน้นพัฒนาผลิตบัณฑิตด้านเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อม โดยเปิดสอนในหลักสูตรการศึกษาทั้งในระดับปริญญาตรี โท และเอก
== ภาควิชา ==
คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยนเรศวร แบ่งภาควิชาออกเป็น 3 ภาควิชาดังต่อไปนี้
ภาควิชาวิทยาศาสตร์การเกษตร
ภาควิชาอุตสาหกรรมเกษตร
ภาควิชาทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
== หน่วยงาน ==
คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยนเรศวร ประกอบด้วยหน่วยงานอื่น ๆ ดังนี้
สถานีวิจัยและฝึกอบรมบึงราชนก
หน่วยบริการเคลื่อนที่เพื่อพัฒนาสุขภาพและอาชีพประชาชน
== หลักสูตรการศึกษา ==
ปัจจุบัน คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม เปิดการเรียนการสอนในหลักสูตร อันได้แก่
== ดูเพิ่ม ==
มหาวิทยาลัยนเรศวร
รายชื่อคณะเกษตรศาสตร์ในประเทศไทย
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
มหาวิทยาลัยนเรศวร
คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยนเรศวร
หลักสูตรการศีกษาในคณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยนเรศวร 
นเรศวร
หน่วยงานในมหาวิทยาลัยนเรศวร
พ่อมด (นวนิยาย)

พ่อมด (The Eyes of the Dragon) เป็นนวนิยายของ สตีเฟน คิง ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1987 ซึ่งฉีกแนวไปจากนวนิยายชุดก่อนๆ ของคิง ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในฐานะนักประพันธ์นวนิยายสยองขวัญ แต่หนังสือเล่มนี้เป็นนวนิยายแฟนตาซีคลาสสิก เนื้อหาเกี่ยวกับการต่อสู้ระหว่างธรรมะกับอธรรม โดยมีเวทมนตร์เป็นส่วนสำคัญในการเดินเรื่อง ทว่าจุดที่ทำให้นวนิยายเรื่องนี้โดดเด่นกว่านวนิยายแฟนตาซีทั่วไป คือวิธีการเล่าเรื่องของผู้ประพันธ์
เนื้อเรื่องของ พ่อมด เกิดในอาณาจักรแห่งหนึ่งชื่อ อาณาจักรดีเลน การนำเสนอเรื่องผ่านทางสายตาของผู้เล่าเรื่องซึ่งไม่ปรากฏชื่อ ที่มักพูดคุยกับผู้อ่านแบบกวนๆ แต่จริงใจ และมักเติมความคิดเห็นส่วนตัวลงไปวิจารณ์การปฏิบัติตัวของตัวละคร กับความชอบไม่ชอบส่วนตัว
== โครงเรื่อง ==
ตัวละครหลักในเรื่องได้แก่ พระราชาโรแลนด์ ราชินีซาช่า เจ้าชายปีเตอร์ เจ้าชายโธมัส และพ่อมดกับที่ปรึกษาส่วนพระองค์ของพระราชา คือ แฟลกก์ แฟลกก์พยายามลอบสังหารพระราชินีผู้เฉลียวฉลาดและเป็นที่รักใคร่ของพลเมืองหลายต่อหลายครั้ง จนทำได้สำเร็จเมื่อทรงให้กำเนิดโอรสองค์ที่สอง ทำให้ดูเหมือนว่า ระหว่างการคลอดเจ้าชายโทมัส พระนางตกโลหิตจนถึงแก่ชีวิต
ปีเตอร์เป็นเจ้าชายที่เฉลียวฉลาด ซื่อสัตย์ และมีรูปงาม เพียงยังเป็นวัยรุ่นก็สามารถครองใจประชาชนไว้ได้  ขณะที่โธมัสเป็นคนหัวช้า งุ่มง่ามเงอะงะ มักโทษและเกลียดตัวเองเสมอที่เกิดมา ผู้บรรยายเอ่ยถึงโธมัสว่า เขามักเศร้าสร้อยและสับสน "แต่ไม่ใช่คนไม่ดี" ผู้บรรยายแสดงความแตกต่างของเจ้าชายทั้งสองอย่างชัดเจน โดยเล่าถึงเหตุการณ์ที่ปีเตอร์ช่วยเหลือม้าขาหักตัวหนึ่งไว้ พยาบาลมันจนหายดี แล้วฝึกให้เป็นม้าส่วนพระองค์ ต่อมาโธมัสแกะสลักเรือไม้เล็กๆ ลำหนึ่งเพื่อเป็นของขวัญแด่พระบิดา แต่โรแลนด์กลับไม่สนใจของขวัญ แล้วด่าว่าโธมัสให้ทำตัวเป็นประโยชน์เหมือนอย่างปีเตอร์ผู้พี่ชายบ้าง โธมัสกะโผลกกะเผลกออกจากวังไปร่ำไห้อยู่ผู้เดียว ครั้นเมื่อเขาเห็นสุนัขป่วยหนักตัวหนึ่ง ก็กลับเอาหินขว้างจนมันตาย
ยิ่งปีเตอร์เติบโตขึ้น พ่อมดแฟลกก์ก็ยิ่งรู้สึกว่า ปีเตอร์เป็นตัวอันตรายเสียยิ่งกว่าพระราชินีเสียอีก และไม่อาจปล่อยให้เขาขึ้นเป็นกษัตริย์ได้ แต่โรแลนด์รักโอรสองค์ใหญ่มาก หากทำให้ปีเตอร์เสียชีวิต จะต้องมีการสอบสวนใหญ่เพื่อหาสาเหตุ แฟลกก์จึงวางแผนใหม่ว่า ลอบสังหารพระราชาโรแลนด์เสีย แล้วป้ายความผิดว่าปีเตอร์เป็นฆาตกร
เหตุการณ์เป็นไปตามแผน โรแลนด์ดื่มไวน์ที่มียาพิษและเสียชีวิตไปในสามวัน โดยที่โธมัสมองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความตื่นตระหนกผ่านช่องลับ ปีเตอร์ถูกใส่ความโดยไม่อาจแก้ตัว และถูกนำตัวไปขังไว้บนหอคอยกลางเมือง โธมัสได้ขึ้นเป็นกษัตริย์ด้วยวัยเพียง 12 ปี และจำต้องยกให้แฟลกก์เป็นหัวหน้าคณะที่ปรึกษา แต่แผนทั้งหมดนี้ แฟลกก์พลาดไปสองอย่าง อย่างที่หนึ่งคือมีคนมองเห็นแฟลกก์ถวายไวน์ผสมยาพิษให้โรแลนด์ และอย่างที่สองคือ ปีเตอร์ขอให้นำบ้านตุ๊กตาของแม่มาให้เขา พร้อมกับขอให้มีผ้าเช็ดปากส่งมาพร้อมสำรับกับข้าวทุกมื้อ
ปีเตอร์ดึงด้าย 5 เส้นออกจากผ้าเช็ดปากทีละผืน แล้วใช้เครื่องมือเย็บผ้าที่มีในบ้านตุ๊กตาของแม่ ถักเส้นด้ายให้กลายเป็นเชือก แต่เชือกขาดระหว่างที่เขาพยายามหนีออกมา แต่ก็ได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนวัยเด็กและข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ คือเบน นาโอมิ และเดนนิส ทั้งสี่เข้าไปชิงธนูกับคันศรที่โรแลนด์เคยใช้ฆ่ามังกร แต่แฟลกก์จับตัวพวกเขาได้เสียก่อน ขณะที่พ่อมดกำลังจะฆ่าพวกเขา โธมัสก็เปิดโปงว่าเขามองเห็นทุกอย่างขณะที่แฟลกก์วางยาพิษโรแลนด์ แล้วโธมัสจึงยิงธนูถูกที่ตาของแฟลกก์ แต่เขาหนีรอดไปได้
ตอนจบเรื่อง ปีเตอร์ได้ขึ้นเป็นพระราชา เบนกับนาโอมิได้แต่งงานกัน ส่วนเดนนิสกับโธมัสออกไปตามหาแฟลกก์
นวนิยายแฟนตาซี
งานเขียนของสตีเวน คิง
วรรณกรรมในปี พ.ศ. 2530
พระราชกฤษฎีกามิลาน

พระราชกฤษฎีกามิลาน (Edict of Milan) เป็นจดหมายเวียนลงชื่อโดยจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 และจักรพรรดิลิกินิอุส ซึ่งประกาศให้เสรีภาพในการนับถือศาสนาต่อประชาชนในจักรวรรดิโรมัน จดหมายฉบับนี้ออกเมื่อปี ค.ศ. 313 หลังจากสมัยของการปราบปรามผู้นับถือศาสนาคริสต์โดยจักรพรรดิไดโอคลีเชียน
จดหมายที่ลงชื่อโดยจักรพรรดิสององค์เป็นจดหมายเวียนในกลุ่มเจ้าเมืองทางจักรวรรดิโรมันตะวันออก ซึ่งประกาศว่าจักรวรรดิจะเป็นทำตัวเป็นกลางในการนับถือศาสนาของประชาชน ซึ่งเป็นการยกเลิกอุปสรรคต่าง ๆ ในการนับถือคริสต์ศาสนาและศาสนาอื่น ๆ จดหมาย “ประกาศอย่างจะแจ้งว่าผู้ลงชื่อของกฎนี้ไม่มีความประสงค์จะลงโทษผู้นับถือลัทธินิยมที่ไม่ใช่คริสต์ศาสนา”
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ศาสนาคริสต์
นิกายโรมันคาทอลิก
ประมวลกฎหมายพระศาสนจักร
กฎหมายศาสนจักร
กฎหมายโรมัน
พระราชกฤษฎีกาน็องต์

พระราชกฤษฎีกาน็องต์ (Édit de Nantes) เป็นพระราชกฤษฎีกาที่พระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส ทรงตราขึ้นเมื่อวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 1598 เพื่อให้ชาวโปรเตสแตนต์แบบคาลวิน (หรือที่เรียก อูว์เกอโน) มีสิทธิสำคัญบางประการในประเทศที่โดยเนื้อแท้แล้วยังถือเป็นคาทอลิกอยู่ ในพระราชกฤษฎีกานี้ พระเจ้าอ็องรีมีพระราชประสงค์เบื้องต้นที่จะทรงส่งเสริมความสามัคคีของชนในชาติ โดยพระราชกฤษฎีกาได้แยกฝ่ายอาณาจักรออกจากศาสนจักร และให้ปฏิบัติกับชาวโปรเตสแตนต์อย่างมีสถานะมากกว่าพวกเดียรถีย์และมิจฉาทิฐิเป็นครั้งแรก กับทั้งส่งเสริมให้ลัทธิฆราวาสนิยมมีที่ในสังคมและส่งเสริมความอดทนอดกลั้นมากขึ้น และเพื่อให้ประชาชนมีเสรีภาพในการคิด พระราชกฤษฎีกาจึงมีการผ่อนปรนหลายประการต่อชาวโปรเตสแตนต์ เป็นต้นว่า ประทานอภัยโทษ และคืนสิทธิพลเมืองให้ ซึ่งรวมถึงสิทธิที่จะทำงานในที่ดินใด ๆ หรือที่จะทำงานราชการ ตลอดทั้งสิทธิที่จะถวายฎีกาต่อพระมหากษัตริย์โดยตรง เป็นเหตุให้สิ้นสงครามศาสนาที่ได้สร้างความเสียหายให้แก่ประเทศฝรั่งเศสมาตลอดช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 16
อย่างไรก็ดี พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 พระราชนัดดาพระเจ้าอ็องรีที่ 4 ได้ทรงยกเลิกพระราชกฤษฎีกาน็องต์เสียในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1685 ส่งผลให้ชาวโปรเตสแตนต์ต้องอพยพลี้ภัย และทวีความเป็นปฏิปักษ์ต่อประเทศโปรเตสแตนต์ทั้งหลายที่อยู่รายรอบฝรั่งเศสด้วย
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
สงครามศาสนาของฝรั่งเศส
คริสต์ศาสนา
นิกายโปรเตสแตนต์
กฎหมายศาสนจักร
กฎหมายศาสนจักร
กฎหมายฝรั่งเศส
คีตา เรคคอร์ดส

คีตา เรคคอร์ดส เป็นชื่อของอดีตค่ายเพลงค่ายหนึ่งในประเทศไทย ก่อตั้งเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2529 โดยบุคลากรจากเจเอสแอล 3 คน คือ สมพงษ์ วรรณภิญโญ, ลาวัลย์ ชูพินิจ และจำนรรค์ อัษฎามงคล และยังมีวรชัย ธรรมสังคีติ จากบริษัท เมโทรแผ่นเสียงและเทป และประภาส ชลศรานนท์ มาร่วมเป็นหุ้นส่วน บริหารงานโดยสมพงษ์และประภาส ขณะนั้นใช้ชื่อว่า บริษัท คีตา แผ่นเสียงและเทป จำกัดโดยมีสัญลักษณ์ของบริษัทเป็นรูปนาฬิกาทราย ซึ่งอัลบั้มชุดแรกของค่ายออกวางแผงเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2530 คืออัลบั้ม ดนตรีออกเดิน ของหนุ่มเสก - เสกสรร ชัยเจริญ และสำนักงานแห่งแรกตั้งอยู่ที่อาคารสยามคอนโดมิเนียม ก่อนจะย้ายไปอยู่ที่สตูดิโอแอคทีฟของเจเอสแอลเมื่อต้นปี พ.ศ. 2530
ในช่วงต้นเดือนตุลาคม พ.ศ. 2532 คีตาแยกตัวจากเจเอสแอล มาบริหารเอง และย้ายสำนักงานไปอยู่ที่ซอยศูนย์วิจัย 2 ใกล้กับโรต้ากรุ๊ป จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น คีตา เรคคอร์ดส ในยุคของประภาสและสมพงษ์ ภายหลังทั้งคู่ลาออกไปก่อตั้งเวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ ร่วมกับปัญญา นิรันดร์กุล ที่ลาออกจากเจเอสแอลมาเช่นกัน ก่อนที่สมพงษ์จะแยกไปก่อตั้งทีวี ธันเดอร์ ในภายหลัง จึงเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น คีตา เอ็นเทอร์เทนเม้นท์ ในยุคแสงชัย อภิชาติวรพงษ์ และ คีตามิวสิค ในยุควิโรจน์ ปรีชาว่องไวกุล และ ไพวงษ์ เตชะณรงค์ ในช่วงสั้น ๆ ไม่กี่เดือน ก่อนจะปิดกิจการไปตามลำดับ (ในสมัยนั้นประเทศไทยจะมีค่ายเพลงใหญ่ อยู่ 4 ค่าย คือ แกรมมี่ คีตา อาร์เอส และ นิธิทัศน์)
และในวันที่ 1-3 เมษายน พ.ศ. 2537 คีตา เอ็นเทอร์เทนเม้นท์ ได้จัดการแสดงรถบิ๊กฟุตขึ้นมาเป็นครั้งแรกในประเทศไทย ที่สนามกีฬากองทัพบก และมีการแสดงคอนเสิร์ตโดยศิลปินร็อกในสังกัด คือ พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง และ บิลลี่ โอแกน
ปัจจุบัน คีตามิวสิค ได้ปิดกิจการลงไปแล้วเมื่อปี พ.ศ. 2541,2542 โดยได้ขายลิขสิทธิ์เพลงของคีตาให้กับ บริษัท ไรท์บียอนด์ จำกัด เป็นผู้จัดแทน
== ศิลปินในค่ายที่มีชื่อเสียง ==
ยุค คีตา แผ่นเสียง-เทป
เสกสรร ชัยเจริญ (หนุ่มเสก)
เฉลียง
แอนนา โรจน์รุ่งฤกษ์
คนกันเอง
เฌอ
ยุ้ย ญาติเยอะ
เยื่อไม้ (วิระ บำรุงศรี, อรวี สัจจานนท์, นพ โสตถิพันธุ์)
ไพจิตร อักษรณรงค์
อังศนา ช้างเศวต
พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง
สุรศักดิ์ วงษ์ไทย
มาโนช ฤทธิ์เต็ม
บี (เป็น อยู่ คือ)
ยุค คีตา เรคคอร์ดส
โคโค่แจ๊ซ
สามโทน
ภัสสร บุณยเกียรติ
มะลิลา บราซิลเลี่ยน
สุนิสา สุขบุญสังข์
เมทนี บุรณศิริ
เบิร์ดกะฮาร์ท
กิติกร เพ็ญโรจน์
แสงระวี อัศวรักษ์
ออโต้บาห์น
จารุณี สุขสวัสดิ์
ภุชงค์ โยธาพิทักษ์
ยุรนันท์ ภมรมนตรี
นฤเบศร์ จินปิ่นเพชร
ยังบลัด
ยูโฟร์
ปัทมวรรณ เค้ามูลคดี
ยุค คีตา เอ็นเทอร์เทนเม้นท์
สันติสุข พรหมศิริ
ฝันดี-ฝันเด่น
บิลลี่ โอแกน
ชุติมา นัยนา
ทีเคโอ
คณิต เขียวเซ็น
พีรพล จันทรากาศ
เก่ง สิริพร
ที-สเกิร์ต
ดร.คิดส์
แอนเดรีย สวอเรซ
สุรวุฑ ไหมกัน
ตรีรัก รักการดี
กังสดาล สุขแก้ว
แจน ฮัลโหลวีน (Jan Hallo-Ween)
ทิค แทค โท
แจ็ค-จิล
แจ็ค ไอเฟล
เดอะร็อคฟาเธอร์
ไนซ์
ธีรศักดิ์ พันธุจริยา
นันทวัฒน์ อาศิรพจนกุล
โปรดิวเซอร์และบุคลากรทางดนตรี
ประภาส ชลศรานนท์
ภูษิต ไล้ทอง
จิรพรรณ อังศวานนท์
อนุวัฒน์ สืบสุวรรณ
ทรงวุฒิ จรูญเรืองฤทธิ์
วิจิตร จิตรรังสรรค์
โดม ทิวทอง
เดชา อินทาภิรัต
สุรชัย บุญแต่ง
กฤษฎา ปาลีวงศ์
ฉัตรชัย ดุริยประณีต
ระวี กังสนารักษ์
ปิติ ลิ้มเจริญ
วรรธนา วีรยวรรธน
นิมิตร จิตรานนท์
สุรโชค สาตราภัย
ยรรยง กนกโชติ
จักรกฤช มัฆนาโส
สุทธิพงษ์ สมบัติจินดา
กสิ นิพัฒน์ศิริผล
ยุทธนา ศรีอาจ
บรรเจิด สินธุฉ่ำ
เชษฐา ยารสเอก
วีระพงษ์ ศุภรประเสริฐ
สมศักดิ์ ผาสุขธรรม
พนากิจ มูลเมือง
สานุ ศิริยงค์
==อ้างอิง==
ค่ายเพลงไทย
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ ความทรงจำ ค่าย คีตา
บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2529
มหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิ

มหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิ  หรือย่อว่า  เป็นมหาวิทยาลัยในจังหวัดโตเกียวที่เปิดสอนเฉพาะวิชาด้านสังคมศาสตร์ ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2418 ปัจจุบันมีนักศึกษาประมาณ 6,500 คน ประกอบด้วยสามศูนย์ คือคูนิตาจิ โคไดระ และคันดะ
ถึงแม้จะเป็นเพียงมหาวิทยาลัยขนาดเล็กที่มีคณะเพียง 4 คณะ แต่ก็ถือว่าเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำที่มีชื่อเสียงมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น จึงทำให้จัดอันดับจากโรงเรียนกวดวิชาต่าง ๆ ให้เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยรัฐที่สอบเข้าได้ยากที่สุด
การศึกษาจะเน้นระบบเซมินาร์ซึ่งเปิดโอกาสให้นักศึกษาอภิปรายภายในกลุ่มเล็ก ๆ จำนวน 10-15 คน มหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิเป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกในประเทศญี่ปุ่นที่นำระบบเซมินาร์มาใช้ และยังให้เป็นวิชาบังคับจนปัจจุบัน
== ประวัติ ==

เริ่มก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2418 โดยแต่เดิมชื่อสถาบันฝึกอบรมธุรกิจ  โดยมีจุดประสงค์เพื่อการสร้างทรัพยากรมนุษย์ที่จะสามารถเป็นผู้นำในอุตสาหกรรมต่าง ๆ  ดั่งปรัชญาของมหาวิทยาลัยว่า "Captains of Industry" ต่อมาได้เปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิในปี พ.ศ. 2472 ประกอบด้วย 3 คณะ ได้แก่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี คณะเศรษฐศาสตร์ และ คณะนิติสังคมศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2494 คณะนิติสังคมศาสตร์จึงแยกออกเป็นคณะนิติศาสตร์และสังคมศาสตร์
ภายหลังมีการก่อตั้งบัณฑิตวิทยาลัยภาษาและสังคมวิทยา (พ.ศ. 2539), ศูนย์วิจัยนวัตกรรม (พ.ศ. 2540), บัณฑิตวิทยาลัยบริหารธุรกิจนานาชาติ (พ.ศ. 2541), บัณฑิตวิทยาลัยเพื่อการวางนโยบายสาธารณะ (พ.ศ. 2548) ตามลำดับ
== สัญลักษณ์ ==
สัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิคือไม้เท้าของเทพเมอร์คิวรี่ซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งการค้า มีตัวอักษร ซี 2 ตัว ซึ่งย่อมาจาก “Commercial College” และงูซึ่งแสดงถึงความฉลาดเฉลียว
== คณะและบัณฑิตวิทยาลัย ==
=== คณะ ===
พาณิชยศาสตร์และการบัญชี
เศรษฐศาสตร์
นิติศาสตร์
สังคมศาสตร์
=== บัณฑิตวิทยาลัย ===
พาณิชยศาสตร์และการบัญชี
เศรษฐศาสตร์
นิติศาสตร์
สังคมศาสตร์
ภาษาและสังคมวิทยา
บริหารธุรกิจนานาชาติ (ICS) ซึ่งมีการเปิดสอนหลักสูตรภาษาอังกฤษ
นโยบายสาธารณะ
== สถาบันวิจัย ==
ศูนย์วิจัยนวัตกรรม
สถาบันวิจัยเศรษฐศาสตร์
== ความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยอื่น ==
มหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิมีการทำสัญญาความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยในต่างประเทศกว่า 40 แห่ง เช่น มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ในไทย มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ในสหรัฐอเมริกา มหาวิทยาลัยปักกิ่ง ในจีน มหาวิทยาลัยแห่งชาติออสเตรเลีย ในออสเตรเลีย มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ในสหราชอาณาจักร เป็นต้น
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
มหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิ
ฮิตตสึบาชิ
คูนิตาจิ
โคไดระ
วิลลี่ แมคอินทอช

เริงฤทธิ์ แมคอินทอช (เกิด 4 เมษายน พ.ศ. 2513)  เป็นนักแสดง นายแบบ นักร้อง พิธีกรลูกครึ่งไทย-อังกฤษ-จีน ปัจจุบันเป็นประธานบริษัท ลักษ์ 666
== ประวัติ ==
มีคุณพ่อชาวสก็อตแลนด์ ชื่อคุณวิลเลียม แมคอินทอชซึ่งเมื่อครั้งยังหนุ่มเป็นนักรบสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ประจำฝ่ายบิน เมื่อหมดสงคราม จึงไปสมัครเข้าสายการบินเอส.เอ.เอสของเดนมาร์ก การบินไทยเช่าเครื่องบินจากบริษัทนี้ และยังเป็นหุ้นส่วนกันด้วย ต่อมามิสเตอร์วิลเลี่ยม แมคอินทอชจึงถูกส่งตัวมาทำงานกับการบินไทย และได้เจอกับคุณแม่ของเขาเป็นชาวไทยเชื้อสายจีนคือคุณยุรภรณ์ หอประสาทสุข มีน้องสาวเป็นนักแสดง พิธีกร คือ คัทลียา แมคอินทอช สมรสกับนางแบบชื่อดัง เยลหลี ริคอร์เดล มีผลงานชิ้นแรกคือ ธัญญา แม่มดยอดยุ่ง (คู่กับ หมิว ลลิตา)
วิลลี่มีชื่อเล่นจริงๆว่า ฤทธิ์ ส่วนที่มาของชื่อ วิลลี่ มาจากการที่เขารับบทเป็นวิลลี่ ในละครเรื่อง เรือนแรม
== ชีวิตครอบครัว ==
ชีวิตครอบครัววิลลี่สมรสกับเยลหลี ริคอร์เดล เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2549 ณ วัดแม่พระลูกประคำกรุงเทพมหานคร มีลูกชายด้วยกัน 1 คนคือธาดาฤทธิ์ แมคอินทอช หรือ วิน คลอดที่โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ เมื่อเวลา 06.40 น. เกิดเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2554
== การศึกษา ==
ประถมศึกษาถึงมัธยมศึกษา จบจากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่
วิลลี่จบการศึกษาด้านวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยอีสต์เทิร์นมิชชิแกน สหรัฐอเมริกา
== ผลงานการแสดง ==
=== ละครโทรทัศน์ ===
=== ภาพยนตร์ ===
=== รายการโทรทัศน์ ===
== รางวัลที่ได้รับ ==
10 ดาราหนุ่มเซ็กซี่ปี 1998
หนุ่มมีชื่อเสียงที่แต่งกายดีเด่น ปี 2000
ปี 2544 เอแบคโพลล์  พระเอกยอดนิยม
คุณงามความดีเพื่อสังคม
นำทีมเพื่อนดาราร่วมรณรงค์ช่วยเหลือ"เมาไม่ขับกลับบ้านปลอดภัย" หวังลดอุบัติเหตุช่วงเทศกาลมหาสงกรานต์
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ประวัติ: วิลลี่ เริงฤทธิ์ แมคอินทอช  MSN บันเทิง
บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
บุคคลจากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย
นักแสดงไทยเชื้อสายสกอตแลนด์
นักแสดงชายชาวไทยเชื้อสายจีน
นักแสดงชายชาวไทย
นักแสดงละครโทรทัศน์ชายชาวไทย
นักแสดงภาพยนตร์ชายชาวไทย
นายแบบไทย
พิธีกรชาวไทย
ยูทูบเบอร์ชาวไทย
นักธุรกิจชาวไทย
นักธุรกิจชาวไทยเชื้อสายจีน
นักแสดงชายชาวไทยในศตวรรษที่ 20
นักแสดงชายชาวไทยในศตวรรษที่ 21
พุทธศาสนิกชนชาวไทย
ไทรเบกา

ไทรเบกา (TriBeCa, ; ย่อมาจาก "Triangle Below Canal Street") เป็นย่านหนึ่งบนเกาะแมนฮัตตันในมหานครนิวยอร์ก ตั้งอยู่ไม่ไกลจากไชน่าทาวน์ โซโห หรือลิตเติ้ลอิตาลี จากเหนือจรดใต้อยู่ระหว่างถนนแชมเบอรส์ จนถึงถนนคาแนล และด้านตะวันตกจรดตะวันออกอยู่ระหว่างแม่น้ำฮัดสันถึงถนนบรอดเวย์
ไทรเบกาเป็นย่านอุตสาหกรรมอาหารมาก่อน จนใน ค.ศ. 1995 สภาเมืองอนุมัติให้ดัดแปลงตึกบริเวณนี้เพื่อประโยชน์ด้านที่พักอาศัย ธุรกิจ และศิลปะได้ อาคารเก็บสินค้าจำนวนมากจึงถูกเปลี่ยนเป็นบ้านแบบลอฟต์ ซึ่งก็มีคนดังหลายคนอาศัยอย่างเช่น เมอรีล สตรีพ, กวินเน็ธ พัลโทรว์, มารายห์ แครี และ เอ็ม ไนต์ ชยามาลอน ผู้กำกับ ปัจจุบันไทรเบค่ามีทั้งร้านค้าและภัตตาคารหรู
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
แมนแฮตตัน
มาร์กาเรตแห่งแอนติออก

นักบุญมาร์กาเรตแห่งแอนติออก (Margaret of Antioch) หรือนักบุญมาร์กาเรตพรหมจารี (Margaret the Virgina) เป็นนักบุญ พรหมจารี และมรณสักขีในศาสนาคริสต์ เสียชีวิตเมื่อราว ค.ศ. 304  นักบุญมาร์กาเรตแห่งแอนติออกเป็นหนึ่งในนักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์
ที่มาของนักบุญมาร์กาเรตไม่เป็นที่ทราบแน่นอนหรือเป็นที่สงสัยกันว่ามีตัวตนจริงหรือไม่  เมื่อปี ค.ศ. 494 สมเด็จพระสันตะปาปาเกลาซิอุสที่ 1 ทรงประกาศว่าเรื่องของนักบุญมาร์การเรตเป็นเรื่องจากคัมภีร์นอกสารบบ (Apocrypha) แต่ความนิยมของนักบุญมาร์กาเรตไม่ได้หายไปและมารุ่งเรืองขึ้นอีกทางตะวันตกในสมัยสงครามครูเสด กล่าวกันว่าถ้าใครเขียนหรืออ่านเรื่องราวชีวิตของท่าน ก็จะมอบพระคุณการุญ (indulgence) แก่ผู้นั้น หรืออาจจะมาช่วยขวางอันตรายที่เกิดขึ้น ความเชื่อเช่นนี้ทำให้ลัทธิบูชาของนักบุญมาร์การเรตเป็นที่แพร่หลายกันมาก
ตามตำนานทองนักบุญมาร์กาเร็ตเป็นชาวแอนติออก เป็นลูกสาวของนักบวชนอกศาสนาชื่อเอเดเซียส และอาศัยอยู่กับแม่เลึ้ยงโดยเลึ้ยงแกะ พ่อเยาะเย้ยในความเชื่อในคริสต์ศาสนาของนักบุญมาร์การเร็ต โอลิเบรียสขอแต่งงานกับมาร์กาเรตแต่มีข้อแม้ว่ามาร์กาเรตต้องเลิกนับถือคริสต์ศาสนาแต่มาร์กาเรตไม่ยอม จึงถูกทรมานระหว่างการทรมานก็เกิดปาฏิหาริย์ขึ้นหลายอย่างเช่นเรื่องหนึ่งกล่าวว่านักบุญมาร์กาเรตถูกซาตานในรูปของมังกรกลืนแต่ก็หนีมาได้ เพราะกางเขนที่ถือไว้ในมือระคายท้องมังกร ในที่สุดก็ถูกสังหารเมื่อราว ค.ศ. 304 แม้แต่ตำนานทองก็ยังแสดงความไม่น่าเชื่อถือในเรื่องที่กล่าวโดยบรรยายเหตุการณ์สุดท้ายว่าให้ผู้อ่านฟังหูไว้หู(trans. Ryan, 1.369)
ทางคริสตจักรออร์ทอดอกซ์รู้จักมาร์กาเรตในชื่อมารีนา และวันฉลองตรงกับวันที่ 17 กรกฎาคม และอาจจะเป็นคนคนเดียวกับนักบุญเพลาเกีย เพราะชื่อ “มารีนา” ในภาษากรีกเป็นชื่อเดียวกับ “เพลาเกีย” และเพลาเกียกล่าวตามตำนานว่าชื่อ มาร์การิโต แต่ไม่มีหลักฐานอะไรที่สามารถบอกความสัมพันธ์ของนักบุญสององค์นี้  มารินาของกรีกมาจากแอนติออก แต่เมื่อความตอนนี้หายไปจากทางตะวันตก

ลัทธิบูชานักบุญมาร์การเร็ตมีความนิยมกันมากในอังกฤษโดยจะเห็นได้จากโบสถ์ถึง 250 โบสถ์ตั้งตามชื่อมาร์การเร็ต ผู้ที่เลื่อมใสเชื่อกันว่าเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์สตรีมีครรภ์  ในศิลปะภาพของนักบุญมาร์การเรตมักจะเป็นผู้หญิงหนีมังกร
นักบุญมาร์กาเรตเป็นนักบุญในคริสตจักรโรมันคาทอลิกและมีชื่อในรายการ “มรณสักขีของโรมัน” สำหรับวันที่ 20 กรกฎาคม และเป็นนักบุญองค์หนึ่งที่มาปรากฏตัวต่อนักบุญโยนออฟอาร์ค
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
นักบุญ
มรณสักขีในศาสนาคริสต์
นักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์
โยนออฟอาร์ค
นักบุญ
มาร์การเร็ตแห่งอันติออค
มาร์การเร็ตแห่งอันติออค
มาร์การเร็ตแห่งอันติออค
วังสะพานขาว

วังสะพานขาว ตั้งอยู่ริมถนนหลานหลวงตัดกับถนนกรุงเกษม เคยเป็นที่ทำการกรมประชาสงเคราะห์ ปัจจุบันเป็นกรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์
วังสะพานขาวเคยเป็นวังที่ประทับของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสิงหวิกรมเกรียงไกร‎ พระราชโอรสองค์ที่ 42 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) โดยทรงสร้างพระราชทานให้แก่พระองค์เจ้าวุฒิไชยเฉลิมลาภ เมื่อทรงสำเร็จการศึกษาวิชาการทหารเรือจากประเทศอังกฤษแล้ว ซึ่งสร้างเสร็จทำพิธีขึ้นตำหนักเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2450ทรงใช้เป็นที่ประทับและที่ทรงงานราชการ
ภายหลังที่พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสิงหวิกรมเกรียงไกรสิ้นพระชนม์ ในปี พ.ศ. 2490 แล้ว ต่อมาในปี พ.ศ. 2493 กระทรวงมหาดไทยได้ขอซื้อที่ดินพร้อมอาคารจากทายาท เพื่อเป็นที่ตั้งของกรมประชาสงเคราะห์ ซึ่งเดิมอาศัยพื้นที่พระราชวังสราญรมย์อยู่
ปัจจุบัน ตำหนักกรมหลวงสิงหวิกรมเกรียงไกร วังสะพานขาว ได้รับการอนุรักษ์เป็นโบราณสถาน
== สถาปัตยกรรม ==
ตำหนักที่ประทับ (ซึ่งปัจจุบันใช้เป็นอาคารที่ทำการของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์) มีลักษณะเป็นสถาปัตยกรรมตะวันตกเป็นอาคารสองชั้น ด้านหลังมีหอคอยเพิ่มขึ้นเป็นสามชั้น มีการใช้ศิลปะลายปูนปั้นประดับตามซุ้มหน้าต่าง ตามรอยต่อนอกอาคารระหว่างชั้นบน ชั้นล่าง มุมอาคาร เหนือคูหาโค้งที่มุขหน้า และคูหาโค้งตามช่องเฉลียงชั้นล่าง ชั้นบนด้านหลังมีระเบียงแล่นไปจดกับส่วนหอคอย
ภายในตัวตำหนักมีห้องต่างๆ 10 ห้อง ชั้นล่าง 4 ห้อง ชั้นบน 6 ห้อง (ไม่นับโถงบันได โถงกลางชั้นบน และห้องน้ำ ซึ่งอยู่ด้านหลัง) ห้องทุกห้องในแต่ละชั้น มีประตูเปิดทะลุถึงกันหมด ประตูและหน้าต่างแต่ละบานมีขนาดสูงใหญ่ ล้อมด้วยกรอบไม้สีเข้ม เหนือประตูและหน้าต่างมีทับหลังเป็นแผ่นไม้ฉลุลายละเอียด บนผนังห้องประดับด้วยศิลปะปูนปั้น แบบเดียวกับภายนอกตำหนัก สอดรับกับลายฉลุบนเพดานห้อง
== ระเบียงภาพ ==
ไฟล์:วังสะพานขาว Saphan Khao Palace -- 05.jpg
ไฟล์:วังสะพานขาว Saphan Khao Palace -- 06.jpg
ไฟล์:วังสะพานขาว Saphan Khao Palace -- 07.jpg
ไฟล์:วังสะพานขาว Saphan Khao Palace -- 08.jpg
ไฟล์:วังสะพานขาว Saphan Khao Palace -- 10.jpg
== อ้างอิง ==
วังสะพานขาว 
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สะพานขาว
โบราณสถานในเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย
วังเชอนงโซ

ชาโตเดอเชอนงโซ หรือ พระราชวังเชอนงโซ (Château de Chenonceau) ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านเชอนงโซ (Chenonceaux) ในจังหวัดแอ็งเดรลัวร์ แคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ ประเทศฝรั่งเศส วังเดิมสร้างบนโรงป่นแป้งเก่าและสร้างมาก่อนหน้าที่จะมีหลักฐานทางเอกสารเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 11 วังปัจจุบันออกแบบโดย
แดเนียล ดิโอลัน

แดเนียล ดิโอลัน (Daniel Diolan)หรือ แดเนียล จูลัน (Daniel Julan) เป็นนักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 50 ครั้ง ชนะ 19 (น็อค 6) เสมอ 2 แพ้ 29
== ประวัติ ==
ดิโอลันขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 12 กันยายน พ.ศ. 2541 ชนะคะแนนโดยเทคนิค อีกิง ฟอร์เมนเตรา ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซุเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 ชนะคะแนน ลีโอ รามิเรซ จากนั้น ป้องกันตำแหน่งได้ 1  ครั้ง ก่อนจะเดินทางมาชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทในไทยเมื่อ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2544 แพ้คะแนน เมจิ ซีพียิม ไม่ได้แชมป์ จากนั้นก็เสียแชมป์ฟิลิปปินส์เมื่อ 26 มกราคม พ.ศ. 2545 แพ้คะแนน อีริค บาร์เซโลนา
ดิโอลันยังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง แต่ส่วนใหญ่จะแพ้มากกว่าชนะ มาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2547  แพ้คะแนน ธีรพงษ์ ไดสตาร์ยิม และมาชกแพ้คะแนน เดวิด ลูกมหานาคเมื่อ พ.ศ. 2550 ได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทอีกครั้งเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 แต่เป็นฝ่ายแพ้น็อค นีโน ซูอีโล ยก 6 จากนั้น ดิโอลันขึ้นชกแพ้รวด เขาขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 แพ้คะแนน เอลมาร์ ฟรานซิสโก จากนั้นก็แขวนนวมไป
== เกียรติประวัติ ==
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 12 ตุลาคม 2544 แพ้คะแนน เมจิ ซีพียิม ที่กทม.
* ชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ 2550 แพ้น็อค ฟ้าสั่ง พ.ธวัชชัย ยก 4 ที่ โรงแรมเจ้าพระยา
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com  
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท
แชมป์มวยสากลประเทศฟิลิปปินส์
บุคคลจากเมโทรมะนิลา
อาร์เนล ทิคัมเปย์

อาร์เนล ทินัมเปย์ (Arniel Tinampay) หรือ อาร์เนล คานิโอล ทิคัมเปย์ นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์เกิดเมื่อ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2527 ที่โบฮอล ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 40 ครั้ง ชนะ 22 (น็อค 8)เสมอ 1 แพ้ 17
== ประวัติ ==
ทิคัมปายขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 เสมอกับ แอนโทนี โรซัล ที่ ฟิลิปปินส์จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ ได้เดินทางมาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2548 แพ้คะแนน คมพยัคฆ์ เกียรติสิงห์น้อย และศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์ ต่อมา ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวทเมื่อ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2548 ชนะคะแนน คูรี โนดา ป้องกันตำแน่งได้ 1 ครั้ง ก็เดินทางมาชกในไทย แพ้คะแนน ยอดสนั่น ส.นันทชัย และชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์เวท เมื่อ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 แพ้คะแนน สมชาย นักบาลี จากนั้นชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นไลท์เวทเมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2549 แพ้คะแนน ซัดดัม เกียรติยงยุทธ ไม่ได้แชมป์
เมื่อกลับไปฟิลิปปินส์ ทิคัมปายก็เสียแชมป์ฟิลิปปินส์ แพ้คะแนน เฟอร์นันโด มอลทิญญ่า เมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ทิคัมปายจึงเลื่อนขึ้นไปชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเวลเตอร์เวท เมื่อ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายชนะคะแนน ดอนดอน สุลต่าน ได้แชมป์มาครอง จากนั้น ทิคัมปายไปชิงแชมป์ WBC เอเชียและ PABA รุ่นเวลเตอร์เวทที่คาซักสถาน แพ้คะแนน วิตาลี เดมยาเนนโก ไม่ได้แชมป์ ทิคัมปายป้องกันแชมป์ฟิลิปปินส์ไว้ได้อีก 3 ครั้ง ก็ได้ไปชิงแชมป์ PABA และแชมป์ IBF ออสเตรเลียรุ่นมิดเดิลเวทเมื่อ 20 เมษายน พ.ศ. 2555 แพ้คะแนน รอบบี ไบรยาน ไม่ได้แชมป์ ทิคัมปายยังชกต่อเนื่องมาจนถึง พ.ศ. 2558 หลังจากที่ชกแพ้คะแนน อากิโนริ วาตานาเบะ ที่ ญี่ปุ่น เมื่อ 16 เมษายน ก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีก
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวท (2548 - 2550)
แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเวลเตอร์เวท (2550 - )
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์เวท เมื่อ 27 กรกฎาคม 2549 แพ้คะแนน สมชาย นักบาลี ที่ ราชบุรี
* ชิงแชมป์ ABCO รุ่นไลท์เวทเมื่อ 25 กันยายน 2549 แพ้คะแนน ซัดดัม เกียรติยงยุทธ ที่ นครปฐม
* ชิงแชมป์ ABCO และ PABA รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 19 เมษายน 2551 แพ้คะแนน วิตาลี เดเมียเนนโก ที่ คาซัคสถาน
* ชิงแชมป์ PABA และแชมป์ IBF ออสเตรเลียรุ่นมิดเดิลเวทเมื่อ 20 เมษายน พ.ศ. 2555 แพ้คะแนน รอบบี ไบรยาน ที่ ออสเตรเลีย
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวท
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นเวลเตอร์เวท
แชมป์มวยสากลประเทศฟิลิปปินส์
บุคคลจากจังหวัดโบโฮล