pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์

ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ (Philippine Airlines, PAL; Líneas Aéreas Filipinas) ดำเนินการโดยบริษัท PAL Holdings, Inc. (PSE: PAL)  ในอดีตจนถึงปี พ.ศ. 2513 ใช้ชื่อ "Philippine Air Lines" เป็นสายการบินประจำชาติของฟิลิปปินส์ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ศูนย์ธุรกิจการเงินของธนาคารแห่งชาติฟิลิปปินส์ (PNB Financial Center) ในเมืองปาไซ สายการบินนี้ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2484 และเป็นสายการบินพาณิชย์แห่งแรกและเก่าแก่ที่สุดในเอเชียที่ดำเนินงานภายใต้ชื่อเดิม
มีศูนย์กลางการบินที่ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน ในกรุงมะนิลา, ท่าอากาศยานนานาชาติคลาร์กในแองเจเลส, ท่าอากาศยานนานาชาติมัคตัน–เซบูในเซบู และท่าอากาศยานนานาชาติฟรานซิสโกบังกอยในเมืองดาเวา สายการบินฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ให้บริการไปยังปลายทางในประเทศ 31 แห่งและปลายทางในต่างประเทศ 54 แห่ง ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้, เอเชียตะวันออก, ตะวันออกกลาง, โอเชียเนีย, อเมริกาเหนือ และยุโรป สายการบินฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ให้บริการเครื่องบินทั้งของแอร์บัสและโบอิง โดยมีเครื่องบินแอร์บัส เอ320, แอร์บัส เอ321, แอร์บัส เอ321นีโอ, แอร์บัส เอ330, แอร์บัส เอ350 และโบอิง 777 ให้บริการ ณ เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2021 สายการบินมีเครื่องบินที่ขึ้นทะเบียน 61 ลำ
== จุดหมายปลายทาง ==
ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์มีฐานการบินหลักที่ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน มีฐานการบินรองอีกสามแห่ง ได้แก่ ท่าอากาศยานนานาชาติมัคตัน–เซบู, ท่าอากาศยานนานาชาติคลาร์กและท่าอากาศยานนานาชาติฟรานซิสโกบังกอย และเมืองสำคัญ (focus city) คือ ท่าอากาศยานนานาชาติคาลิโบ เที่ยวบินส่วนใหญ่ให้บริการจากท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน โดยมีจุดหมายปลายทางในเอเชีย อเมริกาเหนือ โอเชียเนีย ตะวันออกกลาง และสหราชอาณาจักร
=== ข้อตกลงการบิน ===
ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ทำข้อตกลงการบินโดยใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกันกับสายการบินดังต่อไปนี้:
แอร์มาเก๊า
ออล นิปปอน แอร์เวย์
บางกอกแอร์เวย์ส
คาเธ่ย์แปซิฟิค
ไชนาแอร์ไลน์
การูดาอินโดนีเซีย
กัลฟ์แอร์
ฮาวายเอียนแอร์ไลน์
มาเลเซียแอร์ไลน์
พีเอแอลเอ็กซ์เพรส (บริษัทลูก)
รอยัลบรูไนแอร์ไลน์
เตอร์กิชแอร์ไลน์
เวียดนามแอร์ไลน์
เวสต์เจ็ต
เซี่ยเหมินแอร์
== อ้างอิง ==
== แหลงข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ PAL Express
Mabuhay Miles, Philippine Airlines' rewards program
ฟ
ฟ
บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2484
บริษัทของฟิลิปปินส์
สายการบินสัญชาติฟิลิปปินส์
เอาโทบาน

เอาโทบาน (Autobahn, พหุพจน์: Autobahnen ) เป็นศัพท์ภาษาเยอรมันหมายถึงทางด่วนระหว่างเมือง ซึ่งเป็นทางคู่และมีทางยกระดับข้ามทางแยก ศัพท์คำนี้ใช้เรียกทางด่วนในเยอรมนี ออสเตรีย และสวิตเซอร์แลนด์  แต่เมื่อกล่าวโดยทั่วไปมักหมายถึงทางหลวงพิเศษในเยอรมนี เอาโทบานในเยอรมนีใช้งานฟรี ส่วนออสเตรียและสวิตเซอร์แลนด์เก็บค่าธรรมเนียมการใช้ทางในอัตราเหมาจ่าย
พาหนะที่ใช้งานได้; เยอรมนีและออสเตรียกำหนดให้พาหนะที่ใช้งานเอาโทบานได้จะต้องเป็นพาหนะที่ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์และทำความเร็วไม่ต่ำกว่า 60 กม/ชั่วโมง ส่วนสวิตเซอร์แลนด์กำหนดไว้ที่ 80 กม/ชั่วโมง
ข้อจำกัดความเร็ว; ออสเตรียกำหนดให้พาหนะใช้ความเร็วบนเอาโทบานได้ไม่เกิน 130 กม/ชั่วโมง สวิตเซอร์แลนด์กำหนดไว้ไม่เกิน 120 กม/ชั่วโมง ขณะที่เอาโทบานในเยอรมนีไม่มีข้อจำกัดความเร็วสูงสุด แต่มีการกำหนดความเร็วแนะนำที่ 130 กม/ชั่วโมง อย่างไรก็ตาม บางรัฐในเยอรมนีเช่นรัฐเบรเมินเริ่มออกกฎจำกัดความเร็วเพื่อควบคุมระดับเสียงและลดมลภาวะ 
==ประวัติ==
ทางหลวงในลักษณะเดียวกับเอาโทบานนี้ เริ่มสร้างขึ้นครั้งแรกในปี 1929 เชื่อมระหว่างนครโคโลญกับบ็อน โดยเป็นเส้นทางคู่ที่จำกัดการใช้งานเฉพาะรถยนต์ ห้ามคนเดินเท้าและรถม้า ในสมัยนั้นใช้ชื่อเรียกว่า ครัฟท์ฟาร์ทชตรัสเซอ (Kraftfahrtstraße) เปิดใช้งานครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1932  ต่อมาในช่วงทศวรรษ 1940 ในยุคของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ได้มีการเร่งสร้างอย่างขนานใหญ่เป็นระยะทาง 3,736 กิโลเมตร นอกจากนี้ ฮิตเลอร์ยังยกเลิกภาษีรถยนต์เพื่อสนับสนุนอุตสาหกรรมยานยนต์ในประเทศ ตลอดจนสั่งสร้างรถยนต์ ฟ็อลคส์วาเกิน ที่ราคาถูกเท่าจักรยานยนต์ นโยบายดังกล่าวทำให้อุตสาหกรรมยานยนต์ของเยอรมันเติบโตอย่างก้าวกระโดด เกิดการจ้างแรงงานนับล้านอัตรา  และมีนัยทางทหารเพื่อการลำเลียงกำลังที่รวดเร็วขึ้นด้วย ทางด่วนนี้ในช่วงแรกใช้ชื่อว่า ไรชส์เอาโทบาน (ยนตรมารคไรช์) และมีสมญาว่า ถนนของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ (die Straßen Adolf Hitlers)
ปัจจุบันโครงข่ายของเอาโทบานในเยอรมนีมีความยาวทั้งสิ้น 13,183 กิโลเมตร (ข้อมูลปี 2020) เป็นโครงข่ายถนนขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ห้าของโลก (2012) รองจากระบบทางหลวงอินเตอร์สเตตในสหรัฐอเมริกา และระบบทางหลวงในประเทศจีน ระบบทางหลวงในประเทศแคนาดา และ มอเตอร์เวย์ของประเทศสเปน ตามลำดับ เอาโทบานในเยอรมนีได้ชื่อว่าเป็นทางหลวงสายหนึ่งที่มีอัตราการเกิดอุบัติเหตุต่ำที่สุด  การบำรุงรักษาเอาโทบานใช้งบประมาณสูงถึง 512,000 ยูโร/กิโลเมตร/ปี (ราว 20 ล้านบาท/กิโลเมตร/ปี)
==สถิติความเร็วขับขี่==
ที่มา: Kellermann, G: Geschwindigkeitsverhalten im Autobahnnetz 1992. Straße+Autobahn, Issue 5/1995.
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
แผนที่แสดงเส้นทางเอาโทบาน
ทางด่วน
ถนนในประเทศเยอรมนี
โครงสร้างพื้นฐานทางถนน
การขนส่งในประเทศออสเตรีย
การขนส่งในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
Ekspresstrato
Аутопут
หมู่เกาะหมาจู่

หมู่เกาะหมาจู่ (;พินอิน: Mǎzǔ Lièdǎo; สำเนียงฝูโจว: Mā-cū liĕk-dō̤ หรืออาจเขียนว่า, ; สำเนียงฝูโจว: 馬祖島 Mā-cū-dō̤) หมู่เกาะรอบชายฝั่งช่องแคบไต้หวันจำนวนทั้งหมด 19 เกาะ  ปัจจุบันทางการสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ได้จัดตั้งขึ้นเป็น เทศมณฑลเหลียนเจียง (;พินอิน:Lièng-gŏng-gâing) มณฑลฝูเจี้ยนของสาธารณรัฐจีน ซึ่งเดิมเคยอยู่ภายใต้การปกครองของสาธารณรัฐประชาชนจีน (จีนแผ่นดินใหญ่) ภายหลังได้แยกจากเทศมณฑลเหลียนเจียงในจีนแผ่นดินใหญ่ และจัดตั้งเป็นตำบลมาชู (; พินอิน:Mā-cū-hiŏng)
ที่มาของชื่อหมู่เกาะแห่งนี้ มาจากชื่อของ เทพหมาจู่ และปัจจุบันนักท่องเที่ยวจากจีนแผ่นดินใหญ่ สามารถเดินทางผ่านหมู่เกาะหมาจู่ไปสู่เกาะไต้หวันได้
==ประวัติ==
==การแบ่งการปกครอง==
เทศมณฑลเหลียนเจียงในการปกครองของสาธารณรัฐจีน ปัจจุบันแบ่งการปกครองออกเป็น 23 หมู่บ้าน และ 4 ตำบล ได้แก่
{|class="wikitable"
! || ตำบล  || ชื่อจีน || ชื่อฝูโจว || ความหมาย
|-
|1 || ตำบลหนานกาน || 南竿鄉 || Nàng-găng-hiŏng || ที่ตกปลาตอนใต้
|-
|2 ||ตำบลเป่ย์กาน || 北竿鄉 || Báe̤k-găng-hiŏng || ที่ตกปลาตอนเหนือ
|-
|3 || ตำบลจู่กวาง || 莒光鄉 || Gṳ̄-guŏng-hiŏng || ความสุกใสแห่งดินแดนจู่
|-
|4 || ตำบลตงอิ่น|| 東引鄉 || Dĕ̤ng-īng-hiŏng || อาทิตย์อุทัย
|}
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Lienchiang County Government Official Website
Military importance from www.globalsecurity.org
Smaller map (from CNN)
Name change: Taipei Times article
Matzu Scenic Area 
Satellite image of the Nangan and Beigan islands by Google Maps
สาธารณรัฐจีน
กลุ่มเกาะในประเทศไต้หวัน
ช่องแคบไต้หวัน
สะพานมิตรภาพไทย–ลาว 3 (นครพนม–คำม่วน)

สะพานมิตรภาพไทย-ลาว 3 (Third Thai–Lao Friendship Bridge; ຂົວມິດຕະພາບລາວ-ໄທ ແຫ່ງທີ 3) เป็นสะพานที่เชื่อมต่อระหว่างประเทศไทยที่หมู่ที่ 1 บ้านห้อม ตำบลอาจสามารถ อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม กับประเทศลาวที่บ้านเวินใต้ เมืองท่าแขก แขวงคำม่วน
ควบคุมการก่อสร้างโดยสำนักก่อสร้างสะพาน กรมทางหลวงและบริษัท อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด (มหาชน) เป็นผู้รับจ้างก่อสร้างใช้งบประมาณก่อสร้างจากรัฐบาลไทยทั้งสิ้น 1,723 ล้านบาท มีระยะเวลาการก่อสร้างรวม 900 วัน แล้วเสร็จในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 เป็นเส้นทางการคมนาคมขนส่งด้านการค้า และการท่องเที่ยวเชื่อมโยงจากประเทศไทย ประเทศลาว ประเทศเวียดนาม และภาคใต้ของประเทศจีน ซึ่งมีความยาวรวม 1,423 เมตร มีความกว้าง 13 เมตร และมีการช่องจราจร 2 ช่อง และไม่มีทางรถไฟ และเพื่อเป็นการรองรับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ในปี 2015
ทั้งนี้ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินไปทรงเป็นประธานในพิธีวางศิลาฤกษ์สะพานมิตรภาพไทย - ลาว แห่งที่ 3 (นครพนม - คำม่วน) วันศุกร์ที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2552 ณ มณฑลพิธี บ้านห้อม ตำบลอาจสามารถ อำเภอเมืองนครพนม จังหวัดนครพนม และเสด็จทรงเป็นประธานพิธีเปิดอย่างเป็นทางการร่วมกับสหายบุนยัง วอละจิด รองประธานประเทศลาว ในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 เวลา 11.11 น.
== ดูเพิ่ม ==
สะพานมิตรภาพไทย–ลาว 1 (หนองคาย–เวียงจันทน์)
สะพานมิตรภาพไทย–ลาว 2 (มุกดาหาร–สะหวันนะเขต)
สะพานมิตรภาพไทย–ลาว 4 (เชียงของ–ห้วยทราย)
สะพานมิตรภาพไทย–ลาว 5 (บึงกาฬ–บอลิคำไซ)
สะพานมิตรภาพไทย–ลาว 6 (นาตาล–ละคอนเพ็ง)
สะพานมิตรภาพไทย–ลาว 7 (เลย–แขวงเวียงจันทน์)
สะพานมิตรภาพไทย–ลาว 8 (อุบลราชธานี–จำปาศักดิ์)
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
สะพานมิตรภาพ ไทย - ลาว แห่งที่ 3  
สำนักข่าวแห่งชาติ กรมประชาสัมพันธ์   4  กรกฎาคม  2553  
"สะพานไทย-ลาวแห่งที่ ๓" 
โครงการศึกษาเพื่อจัดทำกรอบการพัฒนาและแผนปฏิบัติการพัฒนาเมืองชายแดนมุกดาหาร สกลนคร นครพนม และสระแก้ว  (pdf-zip)
http://www.obec.go.th/news/14197  ขอเชิญเที่ยวชมสะพานข้ามแม่น้ำโขงแห่งที่ 3 สะพานมิตรภาพ 3 (นครพนม-คำม่วน)
http://www.khaosod.co.th/view_newsonline.php?newsid=TVRNMk1USTVPREEzTXc9PQ==&sectionid= 
http://www.hotsia.com/nakhonpanom/maekhong-bridge/index.shtml 
http://www.manager.co.th/Travel/ViewNews.aspx?NewsID=9560000104603  ม่วนซื่น “นครพนม-ลาว-เวียดนาม”...ข้ามโขงไปลงสวรรค์/ปิ่น บุตรี
http://www.painaidii.com/diary/diary-detail/000514/lang/th/   อัศจรรย์!7สุดยอดสะพาน Unseenเมืองไทย
สะพานเชื่อมเขตแดนลาว–ไทย
สะพานในแขวงคำม่วน
พรมแดนประเทศไทย
สะพานในจังหวัดนครพนม
สะพานข้ามแม่น้ำโขง
สะพานข้ามแม่น้ำในประเทศลาว
สะพานข้ามแม่น้ำในประเทศไทย
สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองนครพนม
เลเวลเลอส์

เลเวลเลอส์ (Levellers) เป็นวงร็อกจากอังกฤษ ที่ได้รับอิทธิพลจากดนตรีพังก์ร็อก และ ดนตรีพื้นบ้านอังกฤษ ได้ก่อตั้งวงที่เมืองไบรตัน ในปี 1988 สมาชิกของวงได้ชื่อนี้มาจาก กลุ่มเลเวลเลอร์ เป็นชื่อของฝ่ายประชาธิปไตยของ โอลิเวอร์ ครอมเวลล์
==ผลงาน==
===อัลบั้ม===
A Weapon Called the Word (เมษายน 1990)
Levelling the Land (ตุลาคม 1991) 14
 UK Singles and Live Collection (1992)
Levellers (กันยายน 1993) 2
Zeitgeist (สิงหาคม 1995) UK 1
Headlights, White Lines, Black Tar Rivers (Best Live) (สิงหาคม 1996) UK 13
Mouth to Mouth (25 สิงหาคม 1997) UK 5
One Way of Life: The Very Best of The Levellers (ตุลาคม 1998)  UK 15
Hello Pig (กันยายน 2000)  UK 28
Special Brew (พฤษภาคม 2001)
Green Blade Rising (กันยายน 2002) UK 77
Truth and Lies (พฤษภาคม 23, 2005) UK 102
Letters from the Underground'' (สิงหาคม 11, 2008)UK #24
===ซิงเกิล===
"Carry Me" (5/1989)
"Outside/Inside" (10/1989)
"World Freak Show" (5/1990)
"Together All the Way" (10/1990)
"One Way" (16/9/1991) 51
"Far From Home" (2/12/1991) 71
"15 Years" (18/5/1992) 11
"Belaruse" (5/7/1993) 12
"This Garden" (25/10/1993) 12
"5 songs" (1993)
"Julie" (9/5/1994) UK 17 
"Hope St." (7/8/1995) UK 12 
"Fantasy" (9/10/1995)  UK 16 
"Just the One" (18/12/1995)  UK 12 
"Exodus" (live) (5/7/1996) UK 24 
"What a Beautiful Day" (4/8/1997) UK 13 
"Celebrate" (13/10/1997) UK 28 
"Dog Train" (15/12/1997) UK 24 
"Too Real" (9/3/1998) UK 46 
"Bozos" (19/10/1998) UK 44 
"One Way '98" (1/2/1999) UK 33 
"Happy Birthday Revolution" (9/12/2000) UK 57 
"Come On" (16/9/2002) UK 24 
"Wild As Angels" (13/1/2003) UK 34 
"Make U Happy" (18/4/2005) UK 38 
"Last Man Alive" (12/12/2005) UK 147 
"What a Beautiful Day" [Remastered copy] (25/6/2007)
"A Life Less Ordinary" / "The Cholera Well" [ซิงเกิลดาวน์โหลดเท่านั้น] (03/03/2008)
"Burn America Burn" [ซิงเกิลดาวน์โหลดเท่านั้น] (02/06/2008)
"Before the End" (28/7/2008)
== อ้างอิง ==
กลุ่มดนตรีร็อกสัญชาติอังกฤษ
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์

คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ จัดตั้งขึ้นตามกฎกระทรวง เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ตามนโยบายการเป็นมหาวิทยาลัยที่จัดการศึกษาด้านวิทยาศาสตร์เทคโนโลยี วิทยาศาสตร์สุขภาพและสังคมศาสตร์ที่ได้มาตรฐานสากล บนพื้นฐานของงานวิจัย ให้บริการวิชาการและวิชาชีพต่อชุมชน โดยให้โอกาสทางการศึกษาและความหลากหลายทางด้านศาสนา ศิลปะและวัฒนธรรม เพื่อผลิตบุคลากรในการรองรับการเจริญเติบโตของภาคอุตสาหกรรมใน ภาคใต้ ให้สอดคล้องกับเป็นสถาบันอุดมศึกษาสมบูรณ์แบบ
== อ้างอิง ==
วิศวกรรมศาสตร์
นราธิวาส
ปลาจิ้มฟันจระเข้

ปลาจิ้มฟันจระเข้ (Pipefish)  คือ ปลากระดูกแข็งจำพวกหนึ่ง ที่อยู่ในวงศ์ย่อย Syngnathinae ในวงศ์ Syngnathidae ซึ่งเป็นวงศ์เดียวกับม้าน้ำและมังกรทะเล
ปลาจิ้มฟันจระเข้  มีลักษณะและพฤติกรรมโดยรวมคล้ายกับปลาชนิดอื่นและสกุลอื่นที่อยู่ในวงศ์เดียวกัน กล่าวคือ มีปากที่ยื่นเป็นท่อ ลำตัวหน้าตัดเป็นเหลี่ยม แต่ยาวเรียวมากดูคล้ายกิ่งไม้ ผิวหนังเป็นแผ่นแข็งเรียงต่อกันเป็นเหลี่ยมเป็นข้อ ครีบต่าง ๆ มีขนาดเล็ก ไม่มีครีบท้อง ตัวผู้ทำหน้าที่ฟักไข่โดยเก็บไว้บริเวณหน้าท้อง ลำตัวมักมีสีน้ำตาล อาจมีลายสีเข้มพาดขวางในบางชนิด 
หากแต่ปลาจิ้มฟันจระเข้ จะพบได้แม้ในน้ำจืดและน้ำกร่อยด้วย ซึ่งผิดไปจากปลาในวงศ์เดียวกันนี้ส่วนใหญ่
มีขนาดแตกต่างกันออกไป ตั้งแต่เพียงไม่กี่เซนติเมตรจนถึงฟุตกว่า ๆ  ในชนิด ปลาจิ้มฟันจระเข้ยักษ์ (Doryichthys  boaja) ที่พบในน้ำจืด เป็นต้น
มีความสำคัญต่อมนุษย์ในแง่ของการนำไปทำเป็นยาจีนเช่นเดียวกับม้าน้ำ และนิยมเลี้ยงไว้ในตู้ปลาเพื่อความเพลิดเพลิน อีกทั้งยังเป็นที่นิยมของนักดำน้ำอีกด้วย ในการถ่ายภาพใต้น้ำในแนวปะการัง เช่น ปลาจิ้มฟันจระเข้ลายด่าง (Corythoichthys haematopterus)เป็นต้น
==สกุล==
แบ่งออกได้เป็นสกุลทั้งหมด 54 สกุล
Acentronura  Kaup, 1853 
Amphelikturus
Anarchopterus Hubbs, 1935
Apterygocampus Weber, 1913
Bhanotia Hora, 1926
Bryx Herald, 1940
Bulbonaricus Herald in Schultz, Herald, Lachner, Welander & Woods, 1953
Campichthys Whitley, 1931
Choeroichthys Kaup, 1856
Corythoichthys Kaup, 1853
Cosmocampus Dawson, 1979
Doryichthys Kaup, 1853
Doryrhamphus Kaup, 1856
Dunckerocampus Whitley, 1933
Enneacampus Dawson, 1981
Entelurus Duméril, 1870
Festucalex Whitley, 1931
Filicampus Whitley, 1948
Halicampus Kaup, 1856
Haliichthys Gray, 1859
Heraldia Paxton, 1975
Hippichthys Bleeker, 1849
Hypselognathus Whitley, 1948
Ichthyocampus Kaup, 1853
Idiotropiscis
Kaupus Whitley, 1951
Kimblaeus Dawson, 1980
Kyonemichthys
Leptoichthys Kaup, 1853
Leptonotus Kaup, 1853
Lissocampus Waite & Hale, 1921
Maroubra Whitley, 1948
Micrognathus Duncker, 1912
Microphis Kaup, 1853
Minyichthys Herald & Randall, 1972
Mitotichthys Whitley, 1948
Nannocampus Günther, 1870
Nerophis Rafinesque, 1810
Notiocampus Dawson, 1979
Penetopteryx Lunel, 1881
Phoxocampus Dawson, 1977
Phycodurus Gill, 1896
Phyllopteryx Swainson, 1839
Pseudophallus Herald, 1940
Pugnaso Whitley, 1948
Siokunichthys Herald in Schultz, Herald, Lachner, Welander & Woods, 1953
Solegnathus Swainson, 1839
Stigmatopora Kaup, 1853
Stipecampus Whitley, 1948
Syngnathoides Bleeker, 1851
Syngnathus Linnaeus, 1758
Trachyrhamphus Kaup, 1853
Urocampus Günther, 1870
Vanacampus Whitley, 1951
== ดูเพิ่ม ==
Solenostomidae
== อ้างอิง ==
วงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ
ปลาตู้
ปลาน้ำเค็ม
ปลาน้ำจืด
ปลาน้ำกร่อย
ยูเอสเอส มิสซูรี (BB-63)

{|
|}
ยูเอสเอส มิสซูรี(BB-63) ("ไมท์ตีโม" หรือ "บิกโม") เป็นเรือประจัญบานชั้นไอโอวาของกองทัพเรือสหรัฐ และเป็นเรือลำที่สามของกองทัพเรือสหรัฐที่ใช้ชื่อตามรัฐมิสซูรี มิสซูรี เป็นเรือประจัญบานชั้นสุดท้ายที่สร้างขึ้นโดยสหรัฐและเป็นที่เซ็นสัญญายอมจำนนของจักรวรรดิญี่ปุ่นในตอนจบของสงครามโลกครั้งที่สอง
มิสซูรี สั่งต่อเรือในปี ค.ศ. 1940 และขึ้นระวางประจำการในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1944 ในสมรภูมิมหาสมุทรแปซิฟิกของสงครามโลกครั้งที่สอง เรือได้เข้าร่วมการรบที่อิโวะจิมะและโอะกินะวะ และล้อมแผ่นดินแม่ญี่ปุ่น และเรือยังเข้าร่วมในสงครามเกาหลีในระหว่างปี ค.ศ. 1950 ถึง 1953 เรือปลดประจำการในปี ค.ศ. 1955 กลายเป็นกองเรือสำรองของกองทัพเรืออเมริกา แต่ได้รับการนำกลับเข้าประจำการและปรับปรุงใหม่ในปี ค.ศ. 1984 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแผนกองเรือ 600 และให้การยิงสนับสนุนในระหว่างปฏิบัติการพายุทะเลทรายในเดือนมกราคม / กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991
มิสซูรี ได้รับ 11 ดาวยุทธการจากการเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สอง สงครามเกาหลี และ สงครามอ่าวเปอร์เซีย สุดท้ายเรือได้รับการปลดประจำการเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1992 แต่ยังคงชื่อไว้กองทัพเรือจนกระทั่งชื่อถูกจำหน่ายออกในเดือนมกราคม ค.ศ. 1995 ในปี ค.ศ. 1998 เรือถูกบริจาคให้กับสมาคมอนุสรณ์ ยูเอสเอส มิสซูรี และกลายเป็นพิพิธภัณฑ์เรือที่ท่าเรือเพิร์ลในรัฐฮาวาย
== อ้างอิง ==
Paul Chan, Ian and McAuley, Rob. The Battleships. Channel 4 Books, London ISBN 0-7522-6188-6
Naval Historical Foundation. The Navy. Barnes & Noble Inc, China ISBN 0-7607-6218-X
Kaplan, Philip Battleship (2004) Arum Press Ltd, London ISBN 1-85410-902-2
Stillwell, Paul. Battleship Missouri: An Illustrated History. Annapolis, Maryland: U.S. Naval Institute Press, 1995. ISBN 1-55750-780-5
Polmar, Norman. The Naval Institute Guide to the Ships and Aircraft of the U.S. Fleet. (2001 Naval Institute Press); ISBN 1-55750-656-6.
This article includes text from the public domain Dictionary of American Naval Fighting Ships. The entry can be found here 
== บรรณานุกรม ==
== อ่านเพิ่มเติม ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Battleship Missouri Memorial museum website
Photo gallery at Naval Historical Center
เรือประจัญบานชั้นไอโอวา
เรือในสังกัดกองทัพเรือสหรัฐ
เรือประจัญบาน
ม
เรือประจัญบานในสงครามโลกครั้งที่สอง
ม
ย
เรือในสงครามเย็น
การยอมจำนนของญี่ปุ่น
พิพิธภัณฑ์เรือในสหรัฐ
พิพิธภัณฑ์สงครามโลกครั้งที่สอง
เรือที่ต่อในสหรัฐ
ซึคุโยะ

ซึคุโยะ  เป็นตัวละครหลักในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ
==ข้อมูลตัวละคร==
ผู้นำของกลุ่มเฮียกกะ ฉายา "นางรำเทพมรณะ"(ชินิงามิไดยู) ซึ่งเป็นกองกำลังหญิงที่ทำหน้าที่ดูแลความสงบของโยชิวาระ ใช้มีดซัดเป็นอาวุธ มีฝีมือทักษะนินจาขั้นสูงที่ฝึกสอนโดย จิไรอะ อดีตยอดนินจาของสำนักโอนิวะบังซู  เป็นผู้ที่จงรักภักดีต่อฮิโนวะและพร้อมจะปกป้องคุ้มครองฮิโนวะ
สมัยก่อน เธอเป็นคนมีนิสัยดื้อรั้นหัวแข็งและถือตัว รักความโดดเดี่ยวเพราะทิฐิที่จะเป็นอย่างอาจารย์จิไรอะของตน เนื่องจากจิไรอะเคยปกป้องชีวิตของซึคุโยะไว้ แต่เมื่อได้เจอกินโทกิ เธอรู้สึกทันทีว่าหัวใจที่ละทิ้งความเป็นสตรีไปได้กลับมาใหม่ เธอเริ่มหวั่นไหวเมื่ออยู่ใกล้กินโทกิ และสำนึกตนว่าการอยู่เพียงลำพังนั้นไม่ใช่หนทางที่ถูกต้อง ในที่สุดก็ยอมรับความช่วยเหลือจากพวกกินโทกิในที่สุด โดยเธอมีแนวโน้มที่จะคู่กับกินโทกิมากที่สุด เพราะทั้งคู่เป็นคู่กัดกันตลอด กับโกรธเวลาที่กินโทกิทำเรื่องไร้สาระประจำ
ซึคุโยะเป็นสาวรูปร่างหน้าตาสวยมีเสน่ห์ มีผมสีทองหม่นและดวงตาสีม่วง มักคาบกล้องยาสูบตลอดเวลา ทว่ามีรอยแผลเป็นอยู่บนใบหน้า ซึ่งเป็นแผลที่เธอกรีดเองจากการชี้นำของจิไรอะที่บอกให้ละทิ้งความเป็นหญิงเพื่อให้เข้มแข็งขึ้น แต่แล้วเมื่อเธอพบว่าจิไรอะที่ควรจะตายไปด้วยเหตุไฟไหม้ยังมีชีวิตอยู่และเป็นผู้บงการกลุ่มพ่อค้ายาเสพติดในโยชิวาระ เธอก็หมดสิ้นศรัทธาและเลิกเรียกจิไรอะว่าอาจารย์ไปช่วงหนึ่ง จนมารับรู้ความจริงจากฮัตโตริ เซ็นโซว่าที่จิไรอะทำไปทั้งหมด ทั้งค้ายา ทั้งทำร้ายคนรอบตัวและทำร้ายเธอ รวมถึงตั้งใจจะเผาโยชิวาระทิ้ง ทั้งหมดก็เพื่อให้ศิษย์ที่รักที่สุดอย่างซึคุโยะสังหารเขาด้วยมือตัวเอง
==อ้างอิง==
==ดูเพิ่ม==
กินทามะ
กินทามะ
ตัวละครในกินทามะ
ตัวละครชาวญี่ปุ่นในอนิเมะและมังงะ
ตัวละครหญิงในอนิเมะและมังงะ
List of Gin Tama characters#Tsukuyo
ขวานหิน

ขวานหิน เป็นขวานที่ทำด้วยหินในยุคที่มนุษย์เริ่มรู้จักทำขวานหินเป็นอาวุธ เข้าด้ามด้วยไม้ เอาไว้ใช้ล่าสัตว์ หรือ สับ ตัด ฟัน ผ่า ถากไม้ แล่เนื้อสัตว์หรือตัดกระดูก มักจะทำมาจากหินทราย หินทัฟฟ์ (tuff) หินควอร์ตไซต์ (Quartzite) หินเชิร์ต (chert) หรือ หินแคลเซโดนี (chalcedony)
ขวานหินขัด เป็นเครื่องมือที่พัฒนาขึ้นจากขวานหินกระเทาะโดยขัดเกลาจนบางเรียบเพื่อให้มี
ประสิทธิภาพในการใช้สอยมากยิ่งขึ้นและใช้โดยการเข้าด้ามไม้ตามลักษณะของประโยชน์
ใช้สอย เช่น ขวานตัดต้นไม้หรือสิ่ว
== อ้างอิง ==
ยุคหิน
เครื่องมือหิน

เครื่องมือหินเป็นสิ่งที่มนุษย์ทำขึ้นในยุคที่เริ่มรู้จักทำเครื่องมือ เช่น ขวานหิน ขวานกำปั้น หัวหอก มักจะทำมาจากหินควอร์ตไซต์ (quartzite)  หรือ หินเชิร์ต (chert)
กลุ่มของเครื่องมือในช่วงสมัยไพลสโตซีนและโฮโลซีน ตอนต้นๆ แยกได้เป็น 3 กลุ่มใหญ่ๆ ดังนี้
1. กลุ่มเครื่องมือสับตัด หรือ Chopper chopping tool complex
2. กลุ่มเครื่องมือสะเก็ดหิน
3. กลุ่มเครื่องมือแบบฮัวบิเนียน (Hoabinhian) ตามแหล่งที่พบชื่อ “ฮัวบินห์” อยู่ทางใต้ของฮานอยในเวียดนามเหนือซึ่งพบก่อนที่อื่น แต่ไม่ได้หมายความว่าเครื่องมือหินแบบนี้ซึ่งพบในประเทศไทยและประเทศอื่นๆ จะได้รับอิทธิพลมาจากเวียดนามหรือจำเป็นจะต้องมีอายุน้อยกว่าที่พบในประเทศนั้นเสมอไป
== อ้างอิง ==
ยุคหิน
นักบัญชี

นักบัญชี เป็นผู้ประกอบกิจในด้านการบัญชี ซึ่งเป็นการวัด การเปิดเผยและการจัดเตรียมข้อมูลทางการเงินซึ่งช่วยให้ผู้บริหาร นักลงทุน และเจ้าหน้าที่ภาษี ตลอดจนผู้ทำการตัดสินใจอื่น ๆ ในการที่จะตัดสินใจแบ่งส่วนทรัพยากร
== ลักษณะงาน ==
งานของนักบัญชีคือรวบรวมรายรับรายจ่ายขององค์กรธุรกิจ และจัดทำรายงานตามระบบแบบแผนของการทำบัญชี มาตรฐาน เช่น จัดการเอกสารงบการเงิน ทั้งเรื่องงบกำไรขาดทุน งบดุลต่าง ๆ การทำธุรกรรมทางการเงิน เป็นต้น ขอบเขตงานแบ่งเป็นสองกลุ่มใหญ่
การบัญชีเพื่อการจัดการ (Managerial Accounting) เพื่อนำเสนอแก่คนภายในองค์กร เพื่อวางแผนการดำเนินงาน ได้แก่ กรรมการบริหาร ผู้จัดการ หัวหน้าฝ่าย หัวหน้าแผนก
การบัญชีการเงิน (Financial Accounting) เน้นการนำเสนอแก่ผู้ใช้ภายนอกกิจการ ได้แก่ นักลงทุน เจ้าหนี้ ผู้ถือหุ้น หน่วยงานราชการ ลูกจ้าง
==การศึกษา==
ผู้ประกอบอาชีพนักบัญชีต้องจบปริญญาตรีจากคณะบริหารและการบัญชี โดยได้รับวุฒิการศึกษา บัญชีบัณฑิต (บช.บ.)
== อ้างอิง ==
อาชีพ
สถานีเอื้อน อนามัย

สถานีกาชาดที่ 8 เพชรบุรี (เอื้อนอนามัย) หรือ สถานีเอื้อน อนามัย เป็นสถานพยาบาลแห่งแรกของจังหวัดเพชรบุรี สังกัดสภากาชาดไทย ตั้งอยู่ที่ถนนอนามัย-มาตยาวงษ์ ตำบลท่าราบ อำเภอเมืองเพชรบุรี
==  ประวัติ ==
ในปี พ.ศ. 2472 ได้เกิดโรคอหิวาตกโรคระบาดขึ้นที่จังหวัดเพชรบุรี และยังไม่มีสถานพยาบาลใด ๆ ในจังหวัดเพชรบุรีในขณะนั้น อำมาตย์เอก พระยาสุรพันธเสนี (อิ้น บุนนาค) อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดเพชรบุรี ซึ่งเป็นอุปนายกสภากาชาดสยามในสมัยนั้น ได้นำเรื่องการสร้างสถานีอนามัยไปปรึกษากับเจ้าจอมมารดาอ่อน บุนนาค ในรัชกาลที่ 5 และเป็นพี่สาวผู้ดูแลกองมรดกของเจ้าจอมเอื้อน บุนนาค ท่านเห็นพ้องด้วย จึงได้นำส่งเงินในกองมรดกของเจ้าจอมเอื้อน บุนนาค หนึ่งในเจ้าจอมก๊กออ ซื่งเป็นธิดาของเจ้าพระยาสุรพันธ์พิสุทธิ์ (เทศ บุนนาค) เจ้าเมืองเพชรบุรี กับท่านผู้หญิงอู่ บุนนาค จำนวน 10,000 บาท ให้แก่สภากาชาดสยาม (สภากาชาดไทย) เพื่อสร้างสถานีอนามัยขึ้นในจังหวัดเพชรบุรี  เรียกชื่อว่า "สถานีเอื้อน อนามัย" มีที่ตั้งอยู่เลขที่ 91 ถนนมาตยาวงษ์ ตำบลท่าราบ อำเภอคลองกระแชง (ปัจจุบันคือ อำเภอเมืองเพชรบุรี) จังหวัดเพชรบุรี)
สถานีกาชาดที่ 8 จังหวัดเพชรบุรี (หรือเอื้อนอนามัย) เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น ชั้นบนเป็นที่พักเจ้าหน้าที่ ชั้นล่างเป็นสำนักงาน ด้านหลังเป็นเรือนไม้ชั้นเดียว ใช้เป็นที่ประกอบอาหารและที่พักคนงาน
บริเวณของสถานีกาชาดที่ 8 มีเนื้อที่ทั้งหมด 278 ตารางวา เป็นที่ดินของพระคลังข้างที่ (ทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์) 248 ตารางวา และที่ดินของสภากาชาดสยาม 30 ตารางวา (คุณหญิงทิพย์ สุรพันธ์เสนีย์ และขุนสกลภักดีบริจาคให้)
พ.ศ. 2517 เรือนไม้ทรุดโทรมมากจึงรื้อของเดิมออกสร้างเป็นอาคารคอนกรีตชั้นเดียวแทน เรือนไม้ 2 หลัง เดิมใช้เป็นที่ประกอบอาหาร ห้องอาหารและที่พักคนงานด้วยเงินสภากาชาดไทย
พ.ศ. 2521 สร้างอาคารอเนกประสงค์และปรับปรุงซ่อมแซมอาคารทำการใหม่
พ.ศ. 2528 สถานีกาชาดได้งบประมาณจากสภากาชาดไทย สร้างอาคารใหม่เพิ่มขึ้นด้านหลังอีก 1 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 3 ชั้น ชั้นล่างเป็นคลังพัสดุสำรองในการบรรเทาทุกข์ ชั้น 2 เป็นห้องประชุม ชั้น 3 เป็นที่พัก สร้างด้วยเงินงบประมาณ เป็นเงิน 6,900,000 บาท (หกล้านเก้าแสนบาทถ้วน)
พ.ศ. 2548 ได้งบประมาณจากเงินบริจาคของสถานีกาชาดสร้างห้องตรวจสุขภาพเด็กดี ขนาด 18 ตารางเมตร
== ดูเพิ่ม ==
โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์
สภากาชาดไทย
== อ้างอิง ==
โรงพยาบาลในจังหวัดเพชรบุรี
สภากาชาดไทย
สิ่งก่อสร้างในอำเภอเมืองเพชรบุรี
เลอศักดิ์ สมบัติศิริ

ท่านผู้หญิง เลอศักดิ์ สมบัติศิริ (20 กุมภาพันธ์ 2462 — 9 พฤศจิกายน 2553) อดีตประธานกิตติมศักดิ์ บริษัท โรงแรมปาร์คนายเลิศ จำกัด, อดีตเจ้าของโรงแรมสวิสโซเทลปาร์คนายเลิศ และอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมหญิงคนแรกของไทย
== ประวัติการทำงาน ==
ท่านผู้หญิง เลอศักดิ์ สมบัติศิริเป็นบุตรของพระยาภักดีนรเศรษฐ (เลิศ เศรษฐบุตร) ผู้สร้างโรงเรียนเศรษฐบุตรบำเพ็ญ และโรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ ผู้ริเริ่มรถโดยสารประจำทางขึ้นในเมืองไทย (รถเมล์นายเลิศ) และผู้สร้างโรงแรมปาร์คนายเลิศ ซึ่งปัจจุบันคือโรงแรมสวิสโฮเต็ลปาร์คนายเลิศ ถนนวิทยุ และคุณหญิงสิน ภักดีนรเศรษฐ
ภายหลังจบการศึกษาด้านคหกรรมศาสตร์ จากวิทยาลัยเคียวลิตสุ ประเทศญี่ปุ่น เมื่อ พ.ศ. 2484 ท่านผู้หญิงเลอศักดิ์ได้เข้าทำงานครั้งแรกที่สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน(ก.พ.)  ต่อมาจึงเข้าดำเนินกิจการรถเมล์ขาว ของบริษัท นายเลิศ จำกัด และธุรกิจอย่างอื่นของพระยาภักดีนรเศรษฐ ผู้เป็นบิดา จนกระทั่งสิ้นบุญบิดาจึงได้ดำรงตำแหน่งประธาน กรรมการบริษัท นายเลิศ จำกัด เรื่อยมา จากนั้นได้ก่อตั้งบริษัท นายเลิศพัฒนา จำกัด เพื่อพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ และบริษัท โรงแรมปาร์คนายเลิศ จำกัด เพื่อดำเนินธุรกิจโรงแรม
ด้านการเมือง ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516 และในปี พ.ศ. 2519 มีพระบรมราชโองการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ในสมัยรัฐบาลนายธานินทร์ กรัยวิเชียร นับว่าเป็นรัฐมนตรีหญิงสองคนแรกของประเทศไทย (ได้รับแต่งตั้งพร้อมกับ วิมลศิริ ชำนาญเวช)
== ชีวิตครอบครัว ==
ท่านผู้หญิง เลอศักดิ์ สมบัติศิริ สมรสกับนายพินิจ สมบัติศิริ บุตรพระยาศรีเสนา (ศรีเสนา สมบัติศิริ) และคุณหญิงถวิล มีธิดา 2 คน คือ นางพิไลพรรณ สมบัติศิริ และนางสัณหพิศ โพธิรัตนังกูร
== ถึงแก่อนิจกรรม ==
ท่านผู้หญิง เลอศักดิ์ สมบัติศิริ ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อเช้าวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ด้วยโรคปอดอักเสบ ณ โรงพยาบาลศิริราช สิริอายุรวม 91 ปี ในการนี้พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานน้ำหลวงอาบศพ ในวันที่ 10 พฤศจิกายน เวลา 17.00 น. ณ บ้านปาร์คนายเลิศ เลขที่ 2/4 ถนนวิทยุ แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน และทรงรับศพไว้ในพระบรมราชานุเคราะห์เป็นเวลา 7 วัน ตั้งแต่วันที่ 10-16 พฤศจิกายน จากนั้นจะมีพิธีสวดอภิธรรมทุกวันอังคารเวลา 19.00 น. จนกระทั่งครบ 100 วัน ทั้งนี้กำหนดให้มีการทำบุญครบ 50 วัน และ 100 วันด้วย
และในวันอาทิตย์ที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2554 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ไปในการพระราชทานเพลิงศพ ท่านผู้หญิงเลอศักดิ์ สมบัติศิริ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เวลา 17 นาฬิกา โดยพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีรัศมิ์ พระวรชายาโดยเสด็จไปในการนี้ด้วย
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
=== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย ===
=== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ ===
พ.ศ. 2547 - 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์อาทิตย์อุทัย ชั้นที่ 3 มงกุฎแสงสีทอง
== อ้างอิง ==
ท่านผู้หญิง
ข้าราชการพลเรือนชาวไทย
นักธุรกิจชาวไทย
นักการเมืองสตรีชาวไทย
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมไทย
สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.จ.ว. (ฝ่ายใน)
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.ม.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จ.ช.
สกุลเศรษฐบุตร
นักการกุศลชาวไทย
บุคคลจากเขตสัมพันธวงศ์
บุคคลในประวัติศาสตร์กรุงรัตนโกสินทร์