pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
เดลตาฮีดรอน

เดลตาฮีดรอน  (deltahedron, พหูพจน์: deltahedra) หมายถึงทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มีหน้าทุกหน้าเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่า ชื่อของเดลตาฮีดรอนมาจากอักษรกรีก เดลตา ตัวใหญ่ (Δ) ที่มีรูปร่างเป็นรูปสามเหลี่ยม ทรงหลายหน้าจำนวนนับไม่ถ้วนสามารถจัดเป็นเดลตาฮีดรอนได้ แต่มีเพียง 8 รูปทรงเท่านั้นที่เป็นทรงนูน (convex) และไม่ควรสับสนระหว่างชื่อรูปทรงนี้กับ เดลโตฮีดรอน (deltohedron) ซึ่งหมายถึงทรงหลายหน้าที่มีทุกหน้าเป็นรูปสี่เหลี่ยมรูปว่าว
== เดลตาฮีดรอนทรงนูนทั้งแปด ==
ทรงหลายหน้า
ปรีวีเคาน์ซิล

ปรีวีเคาน์ซิล หรือ สภาที่ปฤกษาในพระองค์ (privy council) เป็นสภาที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้แต่งตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2417 ตาม พระราชบัญญัติปรีวีเคาน์ซิล พุทธศักราช ๒๔๑๗ ประกอบด้วยพระบรมวงศานุวงศ์ และข้าราชการชั้นผู้ใหญ่จำนวน 49 คน มีหน้าที่ถวายคำปรึกษาส่วนพระองค์ สืบสวนข้อเท็จจริงในราชการต่างๆ เพื่อกราบบังคมทูลและถวายความเห็นให้ทรงทราบ สอดส่องเหตุการณ์สำคัญในบ้านเมือง  รวมไปถึงการชำระความฎีกาที่มีผู้นำมาถวาย  ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2430 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้แต่งตั้งสภาที่ปฤกษาในพระองค์เพิ่มอีก 42 คน
ในปี พ.ศ. 2435 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงปฏิรูปการปกครอง และโปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนสภาที่ปฤกษาในพระองค์เป็น "องคมนตรีสภา" แทน
== สภาที่ปฤกษาในพระองค์ ==
จำนวน 91 คน
แต่งตั้งครั้งแรก จำนวน 49 คน ประกอบด้วย
สมเด็จเจ้าฟ้ามหามาลา (กรมพระบำราบปรปักษ์)
สมเด็จเจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี
พระองค์เจ้ากฤษดาอภินิหาร
พระองค์เจ้าคัคณางค์ยุคล
พระองค์เจ้าทวีถวัลยลาภ
พระองค์เจ้าศุขสวัสดี
พระองค์เจ้าสายสนิทวงษ์
พระองค์เจ้าสิงหนาทราชตุรงค์ฤทธิ์
พระองค์เจ้ากลาง (กรมพระเทเวศร์วัชรินทร์)
พระองค์เจ้าอรุณวงศ์ (กรมหลวงวรศักดาพิศาล)
พระองค์เจ้ายุคันธร (กรมหมื่นอนันตการฤทธิ์)
พระองค์เจ้าสิงหรา (กรมหมื่นอักษรสาสนโสภณ  ต่อมาทรงโปรดเกล้าฯ เป็น กรมหลวงบดินทรไพศาลโสภณ)
พระองค์เจ้าชมพูนุท (กรมหมื่นเจริญผลพูลสวัสดิ์)
เจ้าพระยาภาณุวงษ์
เจ้าพระยาภูธราภัย
พระยาราชสุภาวดี
พระยาศรีพิพัฒน์
พระยาราชวรานุกูล
พระยากระสาปน์กิจโกศล
พระยาภาษกรวงษ์
พระยาอภัยรณฤทธิ์
พระยามหาอำมาตย์
พระยาเจริญราชไมตรี
พระยาราไชยสวริยาธิบดี
พระยาพิพิธโภไคย
พระยาจ่าแสนบดี
พระยาอนุรักษ์ราชมณเฑียร
พระยารัตนภัณฑมนตรี
พระยาอาหารบริรักษ์
พระยาเพชรชฎา
พระยาพิพัฒน์โกษา
พระยาอินทราธิบดีสีหราชรองเมือง
พระยาราชสงคราม
พระยาโชฎึกราชเศรษฐี
พระยานรนารถภักดี
พระยามหาเทพย์
พระยามหามนตรี
พระยาอินทรเทพย์
พระยาพิเรนทรเทพย์
เจ้าหมื่นเสมอใจราช (พระยามนตรีสุริยวงศ์ ชื่น บุนนาค)
เจ้าหมื่นไวยวรนารถ (พระยาประภากรวงศ์ ชาย บุนนาค)
เจ้าหมื่นสรรพเพธภักดี
พระสุนทรานุกิจปรีชา
พระยาสมุทรบุรารักษ์ (เนตร)
พระปรีชากลการ (สำอาง อมาตยกุล)
พระราชเสนา
พระนรินทรเสนี
พระไพรัชพากยภักดี
หลวงวิจารณ์จักรกิจ (พระยาเพชรพิชัย เจิม)
แต่งตั้งครั้งที่ 2 จำนวน 42 พระองค์ ประกอบด้วย
สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระภาณุพันธุวงศ์วรเดช
พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นประจักษ์ศลิปาคม
พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าเกษมศรีศุภโยค
พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นศิริธัชสังกาศ
พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าทองแถมถวัลยวงศ์
พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นสรรพสิทธิประสงค์
พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหลวงเทวะวงศ์วโรปการ
พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นสมมตอมรพันธุ์
พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าจันทรฑัตจุธาธาร
พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าไชยานุชิต
พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าวรวรรณากร
พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นดำรงราชานุภาพ
พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าศรีเสาวภางค์
พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าโสณบัณฑิต
พระเจ้าน้องยาเธอ กรมขุนนริศรานุวัดติวงศ์
พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าวัฒนานุวงศ์
พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าสวัสดิโสภณ
พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าไชยันตมงคล
สภาที่ปฤกษาในพระองค์นี้ ถือเป็นต้นแบบของคณะองคมนตรีในประเทศไทยในปัจจุบัน
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ความเคลื่อนไหวสู่การเปลี่ยนแปลงการปกครองสยาม
สภาที่ปฤกษาราชการแผ่นดิน
คณะองคมนตรี
สภาองคมนตรี
รัชกาลที่ 5
จี่หนาน

จี่หนาน (济南) เป็นเมืองหลวงของมณฑลชานตง สาธารณรัฐประชาชนจีนที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของมณฑลชานตง ในการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553 มีจำนวนประชากร 6.8 ล้านคน เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองในซานตงรองจากชิงเต่า พื้นที่ของจี่หนานในปัจจุบันมีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ของภูมิภาคนี้จากจุดเริ่มต้นของอารยธรรมที่เก่าแก่ที่สุด และได้พัฒนามาเป็นศูนย์กลางการปกครองเศรษฐกิจและการคมนาคมที่สำคัญของประเทศ  เมืองนี้มีสถานะเป็นเขตการปกครองย่อยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 จี่หนานมักถูกเรียกว่า "เมืองแห่งบ่อน้ำพุ" เนื่องจากมีบ่อน้ำพุที่มีชื่อเสียง 72 แห่ง
== ชื่อ ==
ชื่อจี่หนานในปัจจุบันมีความหมายตามตัวอักษรว่า "ทางใต้ของจี่" และหมายถึงแม่น้ำจี่เก่าที่ไหลไปทางเหนือของเมืองจนถึงกลางศตวรรษที่ 19 แม่น้ำจี่หายไปในปี พ.ศ. 2395 เมื่อแม่น้ำฮวงโหเปลี่ยนเส้นทางไปทางเหนือและแม่น้ำเดิมกลายเป็นที่ราบแทน ปัจจุบันการออกเสียงอักขระ "Ji" ด้วยเสียงที่สาม (จี่ - jǐ) ก่อตั้งขึ้นในช่วงปลายทศวรรษ 1970 ก่อนหน้านี้ออกเสียงด้วยวรรณยุกต์ที่สี่ (จี้ - jì) ตำราเก่ากว่าสะกดชื่อเป็น "Tsinan" (ตามการสะกดอักษรโรมันแบบ Wade-Giles) หรือ "Chi-nan"
ในภาษาอังกฤษ แนะนำให้สะกดชื่อเมืองว่า Ji'nan (จี่หนาน) เพื่อหลีกเลี่ยงความคลุมเครือกับคำที่ออกเสียงว่า Jin'an (จินอาน 金安)
ในช่วงราชวงศ์โจว (1045 BC ถึง 256 BC) เรียกเมืองนี้ว่า ลี่เซี่ย (จีนตัวย่อ: 历下; จีนตัวเต็ม:  歷下; pinyin: Lìxià) เป็นที่ตั้งถิ่นฐานสำคัญในพื้นที่ ชื่อ ลี่เซี่ย มาจากตั้งของจี่หนานอยู่ที่เชิงเขาลี่ซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของเมืองปัจจุบัน ลี่เซี่ย เป็นชื่อของเขตหนึ่งของเมือง อีกชื่อเรียกหนึ่งคิอ เมืองโบราณ Ān (จีน: 鞍) ได้รับการตั้งชื่อตาม ยุทธการแห่งอัน ซึ่งต่อสู้กันในพื้นที่ในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง (ในปี 589 ก่อนคริสต์ศักราช) ระหว่างรัฐ Qi และ Jin ซึ่งในปัจจุบันตั้งอยู่ภายในเขตเมืองของจี่หนาน ชื่อเรียกอื่นได้แก่ ชื่อเรียกที่มาร์โคโปโลให้คำจำกัดความสั้น ๆ เกี่ยวกับจี่หนานภายใต้ชื่อ ชิงลี่ หรือ ชินังลี และในตำราในศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 มักใช้ชื่อเมืองนี้ว่า "Tsinan Fu" โดยที่ ฝู่ - Fu (府) ซึ่งมาจากศัพท์ที่ใช้สำหรับเมืองหลวงของมณฑล (จีน: 省府)
จี่หนานยังเรียกตามชื่อเล่นว่า "เมืองแห่งบ่อน้ำพุ" (จีน: 泉城) เนื่องจากมีบ่อน้ำพุหลายแห่งในใจกลางเมืองและบริเวณโดยรอบ
== อ้างอิง ==
นครในมณฑลชานตง
เมืองหลวงของมณฑลในประเทศจีน
สองแคว

สองแคว (–แคฺว) อาจหมายถึง
เมืองสองแคว ชื่อเดิมของจังหวัดพิษณุโลก
* วิทยาลัยเทคนิคสองแคว [http://sktc.pltc.ac.th/] 
อำเภอสองแคว จังหวัดน่าน
* โรงพยาบาลสองแคว ตำบลสองแคว
งูงวงช้าง

งูงวงช้าง (Elephant trunk snake; ) เป็นงูน้ำขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ไม่มีพิษ  อยู่ในวงศ์ Acrochordidae  จัดอยู่ในวงศ์เดียวและสกุลเดียวกับงูผ้าขี้ริ้ว (A. granulatus) ซึ่งในประเทศไทยพบเพียง 2 ชนิดนี้เท่านั้น
งูงวงช้างมีผิวหนังย่นและสากแบบเปลือกขนุน หัวแบนเล็ก เกล็ดบนลำตัวมีลักษณะเป็นตุ่ม รวมถึงเกล็ดบริเวณด้านท้องซึ่งแตกต่างจากงูชนิดอื่น ท้องสีขาว ไม่มีลวดลาย ลำตัวป้อมอ้วนสั้น ฟันแหลมคม ถ้าอยู่พ้นน้ำจะมีสีเหลืองนวล แต่ถ้าอยู่ในน้ำจะมีสีน้ำตาลดำ  มีความยาวประมาณ 1 เมตร
เป็นงูที่อาศัยอยู่ในน้ำตลอดเวลา อาหารหลักคือ ปลา สามารถพบได้ตามแหล่งน้ำทุกภาคของประเทศไทย ในต่างประเทศพบได้ที่อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, กัมพูชา, พม่า, ลาว โดยจะขุดรูอยู่ตามริมตลิ่ง อุปนิสัยไม่ดุ ปกติมักอยู่นิ่ง ๆ ไม่ขยับเขยื้อน แต่ถ้าถูกรบกวนมักจะใช้ลำตัวรัดพัน ดังนั้นเมื่อมีคนลงไปว่ายน้ำในถิ่นที่งูงวงช้างอาศัยอยู่  มักจะถูกงูรัด ทำให้เข้าใจผิดคิดว่าเป็นผีพรายมาฉุด  ออกลูกเป็นตัว ครั้งละ 25-30 ตัว ลูกที่เกิดใหม่มีความยาวประมาณ 29 เซนติเมตร ซึ่งสามารถกินอาหารได้เลย 
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
วงศ์งูงวงช้าง
ภาษาญัฮกุร

ภาษาญัฮกุร เป็นภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติก กลุ่มมอญ-เขมร กลุ่มย่อยมอญ ถือว่าใกล้เคียงกับภาษามอญโบราณในสมัยทวารวดี มีผู้พูดคือชาวญัฮกุรในจังหวัดนครราชสีมา เพชรบูรณ์ และชัยภูมิ บางส่วนเริ่มเปลี่ยนมาพูดภาษาไทย
ภาษาญัฮกุรเดิมเป็นเพียงภาษาพูดไม่มีตัวเขียน ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2548 ได้มีการสร้างระบบตัวเขียนขึ้นใหม่โดยใช้อักษรไทย และเพิ่มสัทอักษรสากล ʔ และรวบรวมคำศัพท์เอาไว้เป็นลายลักษณ์อักษรเพื่อไม่ให้สูญหาย มีพยัญชนะ 26 เสียง เป็นตัวสะกดได้ 15 เสียง มีสระ 21 เสียง เป็นสระเดี่ยว 18 เสียง สระประสม 3 เสียง ไม่มีเสียงวรรณยุกต์ ใช้ระบบน้ำเสียงแทน มีระบบการเติมหน่วยคำเติมแต่ปัจจุบันเหลือใช้ไม่มากนัก เรียงประโยคแบบประธาน–กริยา–กรรม
== สัทวิทยา ==
=== พยัญชนะ ===
หน่วยเสียงที่เป็นได้ทั้งพยัญชนะต้นและพยัญชนะท้ายมี 14 หน่วยเสียง ได้แก่ , , , , , , , , , , , ,  และ 
หน่วยเสียงพยัญชนะควบมี 16 หน่วยเสียง ได้แก่ , , , , , , , , , , , , , ,  และ  เกิดในตำแหน่งต้นพยางค์เท่านั้น นอกเหนือจากนี้จะกลายเป็น 2 พยางค์โดยมี  คั่นกลาง
พยางค์นาสิกจะตามด้วยพยัญชนะในฐานเดียวกัน เช่น ,  ฯลฯ (ดูหมายเหตุท้ายตารางด้านล่าง)
ผู้พูดรุ่นใหม่อาจออกเสียง  เป็น 
หน่วยเสียง  และ  พบในคำยืมจากภาษาไทย โดยผู้พูดรุ่นเก่าจะออกเสียง  เป็น  เช่น  >  'ไฟฟ้า, ไฟฉาย'
หน่วยเสียง  เกิดในตำแหน่งท้ายพยางค์เท่านั้น
=== สระ ===
==== สระเดี่ยว ====
==== สระประสม ====
หน่วยเสียงสระประสมภาษาญัฮกุรถิ่นบ้านไร่มี 3 หน่วยเสียง ได้แก่ ,  และ 
=== ลักษณะน้ำเสียง ===
ภาษาญัฮกุรถิ่นบ้านไร่มีลักษณะน้ำเสียงที่ทำให้ความหมายของคำต่างกัน 2 ลักษณะ ได้แก่ ลักษณะน้ำเสียงที่ 1 ซึ่งเป็นลักษณะน้ำเสียงปกติโดยมักออกเป็นเสียงสูง และลักษณะน้ำเสียงที่ 2 ซึ่งมักออกเป็นเสียงต่ำ ในการถอดเสียงเป็นสัทอักษรใช้เครื่องหมาย  หรือ 
== ระบบการเขียน ==
ตัวเขียนภาษาญัฮกุรอักษรไทยตามที่คณะกรรมการจัดทำระบบเขียนภาษาท้องถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ด้วยอักษรไทย สำนักงานราชบัณฑิตยสภา ได้กำหนดไว้ มีดังนี้
{|
| style="vertical-align:top;" |
ฮง|italic=yes, ฮน|italic=yes, ฮม|italic=yes, ฮร|italic=yes, ฮล|italic=yes และ ฮว|italic=yes เป็นทวิอักษร
พยางค์นาสิกเขียนแทนด้วยรูป ฮึ|italic=yes เช่น  ฮึเปญ|italic=yes 'เสือ', ฮึตาม|italic=yes 'ปู',  ฮึเจียม|italic=yes 'นก',  ฮึกาซ|italic=yes 'ฟ้า'
| style="padding-left: 1em; vertical-align:top;" |
ในกรณีที่รูปสระสั้นมีวิสรรชนีย์ประกอบ เช่น แคละ|italic=yes เมื่อมีพยัญชนะท้าย(นอกเหนือจาก ) ให้เปลี่ยนวิสรรชนีย์เป็นไม้ไต่คู้ เช่น แช็ฮ|italic=yes
ในกรณีที่พยัญชนะต้นควบปรากฏร่วมกับรูปสระหน้า เ|italic=yes, แ|italic=yes, โ|italic=yesในคำบางคำจะเลื่อนพยัญชนะตัวแรกไปไว้หน้ารูปสระนั้น เพื่อไม่ให้เข้าใจผิดว่าพยัญชนะตัวที่สองเป็นพยัญชนะท้าย เช่น ชแร|italic=yes
ไม่ใช้รูปสระ –ำ หรือ ไ– แต่ใช้รูป –ัม|italic=yes และ –ัย|italic=yes แทน
| style="padding-left: 1em; vertical-align:top;" |
เครื่องหมายแสดงลักษณะน้ำเสียงต่ำจะปรากฏเหนือรูปพยัญชนะหรือรูปสระท้ายพยางค์
พยัญชนะ ʔ เติมเครื่องหมายแสดงลักษณะน้ำเสียงไว้ข้างบนไม่ได้ ให้ใส่บนตัวอักษรก่อนหน้านั้นแทน
|}
== อ้างอิง ==
อภิญญา บัวสรวง และสุวิไล เปรมศรีรัตน์. (2541). สารานุกรมกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศไทย : ญัฮกุ้ร. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล.
ญัฮกุร
กลุ่มภาษามอญ
ญัฮกุร
ภาษาเกรียง

ภาษาเกรียง หรือภาษาแวะ ภาษาเงก  ภาษาเงะห์ ภาษาแง อยู่ในภาษากลุ่มกะตู มีผู้พูด มีผู้พูด 12,189 คน (พ.ศ. 2538) ในเวียดนาม และลาวภาคใต้ ในแขวงเซกอง จำปาศักดิ์และสาละวัน ลักษณะน้ำเสียง โดยเสียงก้องธรรมดากับเสียงก้องต่ำทุ้มมีความแตกต่างทางภาษาศาสตร์ พยัญชนะต้นมี 19 เสียง เสียงควบกล้ำมีน้อยกว่าภาษาตะโอย ตัวสะกดมี 14 เสียง สระมี 25 เสียงใกล้เคียงกับภาษาอาลัก
==อ้างอิง==
ธีระพันธ์ ล.ทองคำ. ภาษาของนานาชนเผ่าในแขวงเซกอง  ลาวใต้: ความรู้พื้นฐานเพื่อการวิจัยและและพัฒนา. กทม. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2544.
Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
กรเยง
กรเยง
ภาษากันตู

ภาษากันตู อยู่ในภาษากลุ่มกะตู มีผู้พูดในแขวงเซกอง ประเทศลาว ไม่มีลักษณะน้ำเสียง ภาษากันตูที่ใช้พูดที่บ้านอะฮัง แขวงเซกอง ถือเป็นสำเนียงที่ใกล้เคียงกับภาษากะตูโบราณมากที่สุด
==อ้างอิง==
ธีระพันธ์ ล.ทองคำ. ภาษาของนานาชนเผ่าในแขวงเซกอง  ลาวใต้: ความรู้พื้นฐานเพื่อการวิจัยและและพัฒนา. กทม. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2544.
กันตู
แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า

แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า  คือภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 กำกับโดย ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์ นำแสดงโดย วรเวช ดานุวงศ์, ณัฐฐาวีรนุช ทองมี, จตุรงค์ พลบูรณ์, จิ้ม ชวนชื่น, โก๊ะตี๋ อารามบอย, ค่อม ชวนชื่น, เอกรัตน์ ขลิบเงิน, มนัสนันท์ ปานดี
== นักแสดง ==
วรเวช ดานุวงศ์ รับบทเป็น สนิท
จิ้ม ชวนชื่น รับบทเป็น เสนาะ
ณัฐฐาวีรนุช ทองมี รับบทเป็น สวย
เอกรัตน์ ขลิบเงิน รับบทเป็น สิงห์
ค่อม ชวนชื่น รับบทเป็น สิทธิ์
จตุรงค์ พลบูรณ์ รับบทเป็น แสบ
โก๊ะตี๋ อารามบอย รับบทเป็น สอง
องอาจ เจียมเจริญพรกุล รับบทเป็น ปัญญา (พ่อของสวย)
แอนนา ชวนชื่น รับบทเป็น โปรโมเตอร์มวย
มนัสนันท์ ปานดี รับบทเป็น อู๊ด (ลูกสาวเจ้าของร้านสัก)
== การถ่ายทำ ==
การถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้าส่วนใหญ่ถ่ายทำภายในพื้นที่ของอำเภอเมือง จังหวัดฉะเชิงเทรา โดยเฉพาะส่วนของตลาดเก่าบ้านใหม่ร้อยปีที่เป็นโลเคชั่นหัก ซึ่งเป็นที่ถูกใจผู้กำกับเป็นอย่างมากที่ต้องการฉากในการถ่ายทำที่เป็นบ้านไทยย้อนยุค และบรรยากาศของตลาดเก่า
== รางวัล ==
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า เว็บไซต์ pantip.com
ส
ส
ภาพยนตร์มวยไทย
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในจังหวัดฉะเชิงเทรา
ภาพยนตร์โดยอาร์เอสฟิล์ม
ภาษาจะต็อง

ภาษาจะต็อง อยู่ในภาษากลุ่มกะตู มีผู้พูดในแขวงเซกอง ประเทศลาว มีลักษณะน้ำเสียง พยัญชนะต้นมี 19 เสียง ตัวสะกดมี 13 เสียง
== อ้างอิง ==
ธีระพันธ์ ล.ทองคำ. ภาษาของนานาชนเผ่าในแขวงเซกอง ลาวใต้: ความรู้พื้นฐานเพื่อการวิจัยและและพัฒนา. กทม. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2544.
จะต็อง
ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์

ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์  (ยอร์ช) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย
== ประวัติ ==
ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์ จบการศึกษาระดับปริญญาตรี จาก คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สาขาทัศนศิลป์ เคยฝึกงานเป็นฝ่ายศิลป์ อยู่ที่โรงพิมพ์หนังสือ “ ตลาดตลก” ในเครือ ศรีสยามการพิมพ์ อยู่หลายปี นอกจากจัดอาร์ต ยังมีหน้าที่เขียนเรื่องสั้นอีกด้วย
นอกจากนี้ ยอร์ช เคยทำเบื้องหลังรายการตลกทางทีวี นานร่วม 14 ปี ทั้งงานโปรดิวเซอร์, งานกำกับรายการโทรทัศน์ ชื่อดังมากมาย อาทิ “555”, “ 3 ช่าคาเฟ่”, “ 5-4-3-2 โชว์” ฯลฯ
ปัจจุบัน ดูแลการผลิตรายการทีวี ภาพยนตร์ หนังโฆษณา  ภายใต้ชื่อ บริษัท รฤก โปรดั๊กชั่น จำกัด
== ผลงานการกำกับ/เขียนบท/ผลิตภาพยนตร์ ==
พ.ศ. 2548 : พยัคฆ์ร้ายส่ายหน้า  (อาวอง, อาร์เอส)
พ.ศ. 2549 : แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า  (อาวอง, อาร์เอส)
พ.ศ. 2550 : โปงลางสะดิ้ง ลำซิ่งส่ายหน้า  (อาวอง, อาร์เอส)
พ.ศ. 2552 : โหดหน้าเหี่ยว 966 (อาวอง, อาร์เอส)
พ.ศ. 2552 : 32 ธันวา (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)
พ.ศ. 2553 : สุดเขตเสลดเป็ด (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)
พ.ศ. 2554 : ส.ค.ส. สวีทตี้ (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)
พ.ศ. 2555 : วาเลนไทน์ สวีทตี้ (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)
พ.ศ. 2555 : คุณนายโฮ (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)
พ.ศ. 2556 : ฟัดจังโตะ (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)
พ.ศ. 2558 : ป้าแฮปปี้ she ท่าเยอะ (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)
พ.ศ. 2559 : จำเนียรวิเวียนโตมร (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)
พ.ศ. 2561 : ไบค์แมน ศักรินทร์ตูดหมึก (เอ็มเทอร์ตี้ไนท์, เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ , เอ็มพิคเจอร์ส)
== ผลงานการผลิตละคร ==
ละครโทรทัศน์
พ.ศ. 2556 : ละครโทรทัศน์ อันโกะ กลรักสตรอว์เบอร์รี่ (ช่อง 3)
พ.ศ. 2560 : ละครโทรทัศน์ ชะนีผีผลัก (ช่องเวิร์คพอยท์)
พ.ศ. 2561 : ละครโทรทัศน์ สาวน้อยร้อยหม้อ (ช่องเวิร์คพอยท์)
ละครซิตคอม
พ.ศ. 2553 : ละครซิตคอม รักล้นล้น 9 คน 4 คู่  (โมเดิร์นไนน์ทีวี)
พ.ศ. 2556 : ละครซิตคอม เณรจ๋า  (ช่อง 7 สี)
พ.ศ. 2557 : ละครซิตคอม จูบ kiss me  (ช่องเวิร์คพอยท์)
พ.ศ. 2558 : ละครซิตคอม แม่จ๋าอย่าหักโหม (ช่องเวิร์คพอยท์)
พ.ศ. 2561 : ละครซิตคอม จ่าเริงเซิ้งยับ (ช่องเวิร์คพอยท์)
== อ้างอิง ==
ประวัติ ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์ จาก nangdee.com
ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย
บุคคลจากคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2513
บุคคลจากจังหวัดนครสวรรค์
ซี้ดเอฟเอ็ม

ซี้ด เอฟเอ็ม (SEED FM)  เป็นชื่อรายการวิทยุส่วนกลางในอดีต ในเครือสถานีวิทยุ อสมท ของบริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) บริหารงานโดยบริษัท ซี้ด เอ็มคอต จำกัด ออกอากาศในระบบเอฟเอ็ม ความถี่ 97.5 เมกะเฮิร์ตซ์ มีพื้นที่ออกอากาศ ครอบคลุมเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ตลอด 24 ชั่วโมง และผ่านเครือข่ายดาวเทียม ไปยังสถานีวิทยุ อสมท ส่วนภูมิภาคทั้ง 53 แห่งทั่วประเทศ โดยมีธีรภัทร์ สัจจกุล เป็นกรรมการผู้จัดการ
ซี้ดเอฟเอ็มเริ่มดำเนินการเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2548 จนเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยได้เผยแพร่ข่าวเรื่อง แจ้งการเลิกกิจการ บริษัท ซี้ด เอ็มคอท จำกัด และปรับรูปแบบการบริหารจัดการคลื่นวิทยุ FM 97.5 MHz ซึ่งได้เปิดตัวใหม่เป็น เมลโล 97.5 เอฟเอ็ม ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2560 จนกระทั่งยุติการออกอากาศในระบบเอฟเอ็ม ความถี่ 97.5 เมกะเฮิร์ตซ์ และออกอากาศผ่านช่องทางออนไลน์เท่านั้นในชื่อ เมลโล ป็อป ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2565
== รูปแบบการออกอากาศ ==
ซี้ดเอฟเอ็ม จัดรายการตลอด 24 ชั่วโมงด้วยระบบอัตโนมัติ โดยมีดีเจพูดคุยกับผู้ฟัง สลับกับการเล่นเพลงไทยสากลสมัยใหม่เป็นหลัก และมีเพลงสากลกับเพลงเอเชีย (เพลงเกาหลี เพลงญี่ปุ่น และเพลงจีน) เล่นเป็นลำดับรองลงไป พร้อมทั้งถ่ายทอดข่าว จากสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย ในเวลา 07:00-07:30 น. และ 19:00-19:30 น., ถ่ายทอดข่าวต้นชั่วโมง และข่าวภาคเที่ยง ในเวลา 12:00-12:30 น. จากสำนักข่าวไทย โดยรับสัญญาณจากแม่ข่ายสถานีวิทยุ อสมท โมเดิร์นเรดิโอ ส่วนกลาง ความถี่ เอฟเอ็ม 100.5 เมกะเฮิร์ตซ์ "คลื่นข่าว นิวส์เน็ตเวิร์ก" นอกจากนี้ ยังจัดรายการเพื่อกระจายเสียง ไปยังเครือข่ายทั่วประเทศไทย ในช่วง “ซี้ด เนชั่นไวด์” ทุกวัน ระหว่างเวลา 20:00-24:00 น.
== ดูเพิ่ม ==
สถานีวิทยุ อสมท โมเดิร์น เรดิโอ
บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ซี้ด เอฟเอ็ม 
เว็บไซต์สถานีวิทยุ อสมท โมเดิร์น เรดิโอ
http://www.seedmcot.com/seed-djs  
สถานีวิทยุ อสมท โมเดิร์น เรดิโอ
รายการวิทยุไทย
โขนนั่งราว

‎
โขนนั่งราว เป็นโขนโรงนอกเป็นโขนที่จัดแสดงบนโรง ไม่มีเตียงสำหรับตัวนายโรงนั่ง มีราวไม้กระบอกพาดตามส่วนยาวของโรง ตรงหน้าฉากออกมามีช่องทางให้ผู้แสดงเดินได้รอบราว ตัวโรงมีหลังคา เมื่อตัวโขนแสดงบทของตนแล้วก็ไปประจำบนราวไม้กระบอก สมมติเป็นเตียงหรือที่นั่งประจำตำแหน่ง ลักษณะการนั่งจะนั่งตะแคงข้างมาหน้าเวที พับขาข้างหนึ่งไว้บนราว อีกข้างหนึ่งเหยียบบนพื้น
ผู้แสดงจะครอบหน้าหมดทั้งฝ่ายพลับพลา ( ฝ่ายพระราม ) และฝ่ายลงกา ( ฝ่ายทศกัณฐ์ )การแสดงโขนนั่งราวไม่มีบทขับร้อง มีแต่บทพากย์และบทเจรจา ปี่พาทย์ก็บรรเลงแต่เพลงหน้าพาทย์ เพราะต้องบรรเลงเพลงหน้าพาทย์มากจึงใช้วงปี่พาทย์ 2 วง วงหนึ่งตั้งหัวโรง วงหนึ่งตั้งท้ายโรง หรือตั้งทางซ้ายและทางขวาของโรงจึงเรียกวงปี่พาทย์ 2 วงนี้ว่า วงหัว วงท้าย หรือวงซ้าย  วงขวา
จากจดหมายเหตุลาลูแบร์ กล่าวถึงการละเล่นบนเวทีในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มีอยู่ 3 อย่าง คือ โขน ละคร และระบำ ทำให้สันนิษฐานได้ว่าโขนในสมัยนั้นดีมีการปลูกโรงให้เล่นแล้ว และน่าจะเป็นลักษณะของโขนโรงนอกหรือโขนนั่งราวนี้เอง
== โขนนอกโรง ==
ในเวลาบ่ายก่อนถึงวันแสดงหนึ่งวัน ปี่พาทย์ทั้งสองวงจะบรรเลงเพลงโหมโรง พวกแสดงจะออกมากระทุ้งเส้าตามจังหวะเพลงที่กลางโรง
จบการโหมโรงแล้วก็จะแสดงตอนพระพิราพออกเที่ยวป่าจับสัตว์กินเป็นอาหาร พระรามหลงเจ้าสวนพวาทองของพระพิราพ เสร็จการแสดงตอนนี้แล้วก็หยุดพัก นอนเฝ้าโรงอยู่คืนหนึ่ง ในตอนนี้เองคือที่มาของคำว่า "โขนนอนโรง" รุ่งขึ้นจึงแสดงตามเรื่องที่จัดไว้ต่อไป
สำหรับการแสดงในวันนอนโรงนี้ ในสมัยโบราณจะเคยแสดงตอนอื่นหรือไม่นั้นยังไม่พบหลักฐาน แต่เท่าที่ปรากฏมีเพียงแต่ตอนพิราพพบพระรามเท่านั้น
== จารีตในการแสดงโขน ==
ฝ่ายพลับพลาหรือฝ่ายพระรามจะออกทางประตูด้านขวาของเวที พระรามจะนั่งบนราวริมสุดด้านขวา พระลักษณ์และไพร่พลจะนั่งหันหน้าไปทางขวา ฝ่ายลงกาหรือฝ่ายยักษ์ จะออกทางประตูด้านซ้ายของเวที ทศกัณฐ์จะนั่งบนราวริมสุดด้านซ้าย ยักษ์ตัวอื่น ๆ จะหันหน้าไปทางซ้าย
จารีตเรื่องซ้ายขวานี้ใช้กับการแสดงโขนทุกชนิด ตำแหน่งของผู้แสดง ทางด้านขวามือบนเวที เป็นตำแหน่งของฝ่ายธรรมะหรือฝ่ายชนะ ส่วนตำแหน่งทางด้านซ้ายมือบนเวที เป็นตำแหน่งของฝ่ายอธรรม หรือฝ่ายแพ้
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
หัวโขน-สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ www.culture.go.th 
สีที่ใช้กับหัวโขน  
จารีตนาฏศิลป์ไทย โดย นาย ประเมษฐ์ บุณยะชัย 
โขน
ศิลปะการแสดง
ตัวละครในรามเกียรติ์
พระอีสาน

พระอีสาน เป็นเทวดาในศาสนาฮินดู โดยทั่วไปถือกันว่าเป็นอวตารของพระอิศวรในศาสนาฮินดู และเป็นหนึ่งในคณะเทพทั้งสิบเอ็ดองค์ของพระรุทรในศาสนาพราหมณ์โดยทั่วไปในปัจจุบันพระองค์ได้รับการจัดเข้ากลุ่มของอัฐโลกบาล (เทวดารักษาทิศ)
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
 
 
เทวดาตามความเชื่อของไทย
จิตรคุปต์

จิตรคุปต์ (चित्रगुप्त, Chitragupta) บ้างเรียก เจตคุปต์ หรือ เจ็ตคุก ก็ว่า เป็นเทวดาในศาสนาฮินดู มีหน้าที่รักษาทะเบียนคนตายของพระยม เชื่อว่าเป็นเทพที่มีน้ำใจดุร้ายทารุณ
หลังจากพระพรหมสร้างวรรณะทั้งสี่ คือ พราหมณ์ กษัตริย์ แพศย์ ศูทร แล้ว ได้มีบัญชาให้พระยมรักษาทะเบียนการกระทำของสรรพชีวิตที่เกิดขึ้นและจะได้เกิดทั้งบนโลกเบื้องสูง (คือสวรรค์) และโลกเบื้องต่ำ (คือมนุษยโลก) พระยมตัดพ้อต่อพระพรหมว่า "ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ไฉนเลยข้าจะรักษาทะเบียนกรรมของสิ่งมีชีวิตซึ่งเกิดในลักขโยนีทั้งแปดสิบสี่ตลอดทั้งตรีโลกได้เล่า" ("O Lord, how can I alone keep record of the deeds of the beings born into 84 lakh yonis in the three worlds?")
พระพรหมทำสมาธิใคร่ครวญเป็นเวลาหนึ่งหมื่นหนึ่งพันปี แล้วลืมพระเนตรขึ้น ปรากฏเป็นบุรุษนายหนึ่งถือปากกาและขวดหมึกไว้พร้อมสะพายดาบไว้กับสะเอวอยู่เฉพาะพักตร์พระพรหม ครั้นแล้ว พระพรหมตรัสต่อเขาว่า "เจ้าเกิดขึ้นแต่กายข้า ฉะนั้น ลูกหลานของเจ้าจงได้ชื่อว่า กายาสทาส ส่วนเจ้านั้นเกิดขึ้นในห้วงคำนึงแห่งข้าและในความลับดำมืด เจ้าจงมีนามว่า จิตรคุปต์ เถิด" ("Thou hast been created from my body, therefore shall thy progeny be known as the Kayasthas. Thou hast been conceived in my mind and in secrecy, thy name shall also be Chitragupta.") จากนั้น พระพรหมทรงมอบหมายให้จิตรคุปต์ทำหน้าที่รักษาทะเบียนของพระยม
คัมภีร์ครุฑปุราณะ (Garud Puran) ว่า จิตรคุปต์เป็นผู้ประดิษฐ์อักษร โดยมีบทสรรเสริญจิตรคุปต์ว่า "อภิวาทจิตรคุปต์ ผู้ประสาทอักษร" (Chitragupta namastubhyam vedaksaradatre, "Obeisance to Chitragupta, the giver of letters")
วันเกิดของจิตรคุปต์เรียกว่า "ยมทวิติยะ" (Yama Dwitiya) บรรดาผู้เลื่อมใสจะจัดการรื่นเริงต่าง ๆ โดยมีพิธีหลักเรียก "จิตรคุปตชยันตีบูชา" (Chitraguptajayanti Puja)
== อ้างอิง ==
เทวดาในศาสนาฮินดู
เทพแห่งความยุติธรรม
เทวดาตามความเชื่อของไทย
พระทรงเมือง

พระทรงเมือง ถือพระขรรค์ด้วยพระหัตถ์ซ้าย เป็นเทพารักษ์รักษาการปกครอง ดูแลทุกข์สุขของอาณาประชาราษฎร์ ให้อยู่ร่มเย็นเป็นสุข มีหน้าที่รักษาการปกครองและกระทรวง ทบวง กรมต่าง ๆ ดูแลทุกข์สุขของประชาชนให้ร่มเย็นเป็นสุข เป็นเทพารักษ์หล่อสำริด  ปิดทอง  สูง ๘๘ ซม.
เทวดาตามความเชื่อของไทย
พระเสื้อเมือง

พระเสื้อเมือง บ้างเรียก ผีเสื้อเมือง หรือ ผีเสื้อ เป็นเทวดาผู้รักษาบ้านเมือง เป็นอมนุษย์จำพวกหนึ่ง มีการสร้างเทวรูปพระเสื้อเมืองประจำกรุงเทพมหานคร เป็นรูปหล่อสัมฤทธิ์ปิดทอง สูง 93 เซนติเมตร
== ประวัติ ==
คติพระเสื้อเมืองถูกพัฒนามาจากคติความเชื่อเรื่อง "ผีเสื้อ" ในศาสนาผี ซึ่งเป็นศาสนาพื้นเมืองดั้งเดิมของกลุ่มชาติพันธุ์ที่ใช้ภาษากลุ่มไท ทั้งไทยสยาม ลาว ไทลื้อ ไทใหญ่ ไทคำตี้ และไทเขิน
ผีเสื้อในที่นี้คือคำเดียวกับคำว่า "ผีเชื้อ" แปลว่า "ผีรักษาท้องถิ่น" หรือ "ผีเจ้าที่" จัดเป็นผีบรรพบุรุษอย่างหนึ่ง เพราะเป็นบรรพบุรุษที่อพยพเข้ามาตั้งแต่ยุคสร้างบ้านแปงเมือง ลูกหลานจึงสร้างศาลไว้บูชาประดุจศาลประจำตระกูล ตามชนบทจะมี "ผีเสื้อบ้าน" คือผีรักษาหมู่บ้าน และ "ผีเสื้อเมือง" หรือ "ผีหลวง" คือผีรักษาเมืองเป็นต้น ส่วนผีเสื้อที่อยู่ในเมืองหลวงจะถูกเรียกว่า "พระเสื้อเมือง" เพื่อลดกลิ่นอายของความเป็นผีลง ในอดีตศาลของผีเสื้อในชาวไททุกกลุ่มจะไม่มีการประดิษฐานรูปเคารพใด ๆ ไว้ในศาลเลย มีแต่ศาลเปล่าโล่ง ๆ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
The Grand Palace 
เทวดาตามความเชื่อของไทย
ไบคิวโพลา

ไบคิวโพลา หรือ คิวโพลาคู่ (bicupola, พหูพจน์: bicupolae) หมายถึงทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่สร้างจากการประกบฐานของคิวโพลา (cupola) สองอันเข้าด้วยกัน ไบคิวโพลามี 2 รูปแบบเนื่องจากหน้าด้านข้างของคิวโพลาเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่าสลับกับรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส หากหน้าชนิดเดียวกันสัมผัสกันจะเรียกว่า ออร์โทไบคิวโพลา (orthobicupola)  และหากหน้าสามเหลี่ยมสัมผัสกับหน้าสี่เหลี่ยมจะเรียกว่า ไจโรไบคิวโพลา (gyrobicupola) 
== ประเภท ==
=== ออร์โทไบคิวโพลา ===
=== ไจโรไบคิวโพลา ===

ทรงหลายหน้า
เฉลียว ปทุมรส

เฉลียว ปทุมรส เป็นอดีตสมาชิกคณะราษฎรสายพลเรือน อดีตราชเลขานุการในพระองค์สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล
==ประวัติ==
เฉลียว ปทุมรส เกิดที่เกาะลอย ต.หัวรอ อ.พระนครศรีอยุธยา จ.พระนครศรีอยุธยา
อดีตสมาชิกพฤฒสภาสังกัดพรรคแนวรัฐธรรมนูญ ตกเป็นผู้ต้องหาว่ามีส่วนเกี่ยวพันกับการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล ในที่สุดศาลฎีกาได้พิพากษาให้ได้รับโทษประหารชีวิต  จึงถูกนำตัวไปประหารชีวิตที่เรือนจำบางขวางในเช้ามืดวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 พร้อมด้วยจำเลยอีก 2 คนในคดีนี้ คือ ชิต สิงหเสนี และบุศย์ ปัทมศริน
ปัจจุบันได้มีการมอบแพปทุมรสให้วัดมณฑป โดยเจ้าอาวาสได้ทำการยกแพปทุมรสขึ้นต่อเป็นชั้น 2 ของอาคารกุฏิพระ ภายในมีสธูปที่ใช้เก็บอัฐิคนในตระกูลปทุมรส และยังมีซุ้มเรือนแก้วปทุมรสอยู่ภายในบริเวณวัดอีกด้วย
== ครอบครัว ==
เฉลียว ปทุมรส สมรสกับนางฉลวย ปทุมรส มีบุตรสี่คน โดยเกิดจากนางฮุ้น ปทุมรส 2 คน คือ เครือพันธ์ (ปทุมรส) บำรุงพงศ์ และสมวงศ์ ปทุมรส และเกิดจากนางศิริ ปทุมรส 2 คน คือ ฉายศรี (ปทุมรส) โสภณศิริ  และ  เพิ่มศักดิ์ ปทุมรส ตามลำดับ
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
สมาชิกคณะราษฎร
ชาวไทยที่ถูกประหารชีวิต
ผู้ถูกประหารชีวิตด้วยอาวุธปืน
บุคคลจากอำเภอพระนครศรีอยุธยา
บุคคลจากโรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย
ผู้ได้รับเหรียญรัตนาภรณ์ อ.ป.ร.4‎