pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ภาษาโลร์

โลร์ (لٛۏری|Łôrī, لُرِی|Lorī) เป็นภาษากลุ่มอิหร่านทางตะวันตกเฉียงใต้ที่พูดโดยชาวโลร์ซึ่งเป็นชนกลุ่มอิหร่านในเอเชียตะวันตก ภาษาถิ่นของภาษาโลร์มีที่มาจากภาษาเปอร์เซียกลาง โดยประกอบด้วยภาษาโลร์ถิ่นกลาง, ภาษาโลร์ถิ่นแบฆทียอรี, และภาษาโลร์ถิ่นใต้ ผู้พูดภาษานี้เป็นภาษาหลักคือชาวแบฆทียอรีและชาวโลร์ใต้ ในประเทศอิหร่าน
==ประวัติ==
ภาษาโลร์เป็นภาษาที่ยังมีผู้ใช้อยู่ที่มีความใกล้ชิดกับภาษาเปอร์เซียเก่าและภาษาเปอร์เซียกลางมากที่สุด ภาษานี้สืบทอดมาจากภาษาเปอร์เซียกลาง (ปาร์ซิก) โดยอยู่ใน กลุ่มเปอร์ซิด หรือ กลุ่มซากรอสตอนใต้ และมีศัพท์คล้ายกับภาษาเปอร์เซียสมัยใหม่ โดยมีความแตกต่างหลักอยู่ที่ระบบเสียง
== ดูเพิ่ม ==
ภาษาถิ่นแบฆทียอรี
ภาษาถิ่นโบรูเจร์ด
ภาษาถิ่นของจังหวัดฟอร์ส
== อ้างอิง ==
==อ่านเพิ่ม==
Freidl, Erika. 2015. Warm Hearts and Sharp Tongues: Life in 555 Proverbs from the Zagros Mountains of Iran. Vienna: New Academic Press. 
F. Vahman and G. Asatrian, Poetry of the Baxtiārīs: Love Poems, Wedding Songs, Lullabies, Laments, Copenhagen, 1995.[https://books.google.com/books/about/Poetry_of_the_Baxti%C4%81r%C4%ABs.html?id=KKgypdL4gJoC]
== แหลงข้อมูลอื่น ==
Bakhtiari tribe Lori dialect, Encyclopædia Iranica
Luri language: How many languages? - By Erik John Anonby - The Royal Asiatic Society, 2003 - Printed in the UK
โลร์
ตลาดซันเดย์

ตลาดซันเดย์ เป็นส่วนของตลาดนัดจตุจักรที่ติดกับถนนกำแพงเพชร 2 ส่วนมากเป็นร้านขายปลาสวยงาม ทั้งขายส่งและปลีก เป็นที่ดินของการรถไฟแห่งประเทศไทย โดยให้ บริษัท ธนสารสมบัติ เป็นผู้เช่าต่อ
ในปี พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา ผู้ค้าในตลาดนัดจตุจักรหลายรายได้ย้ายมาขายในบริเวณตลาดซันเดย์มากขึ้น ทำให้มีสินค้าหลากหลายประเภทมากขึ้น ทั้ง สัตว์เลี้ยงหลากหลายประเภท เครื่องประดับตกแต่งบ้าน อาหาร  โดยคืนวันอาทิตย์จนถึงวันจันทร์เป็นวันขายส่งปลา
ในปี พ.ศ. 2549 เมื่อสัญญาเช่าที่หมดลง แต่ผู้ค้าหลายรายไม่ยอมย้ายออกไป ทำให้มีการคุกคามด้วยการรื้อถอนแผงร้านค้าในเวลากลางคืนและกลางวันหลายครั้ง ตลอดจนทำร้ายร่างกายด้วย จนปรากฏเป็นข่าวโด่งดัง
ปัจจุบัน ตลาดซันเดย์ได้มีการปรับปรุงพื้นที่ให้ดีขึ้น โดยสร้างเป็นอาคารร้านค้าถาวร  และเปลี่ยนวันขายส่งปลาเป็นวันพฤหัสบดีแทน
ในวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ได้เกิดเหตุไฟไหม้ร้านค้าปลาสวยงามที่นี่วอดไปทั้งสิ้น 10 คูหา
==ดูเพิ่ม==
ตลาดนัดจตุจักร
จตุจักรพลาซ่า
การรถไฟแห่งประเทศไทย
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ตลาดนัด
ตลาดในกรุงเทพมหานคร
สิ่งก่อสร้างในเขตจตุจักร
ปลาตู้
เกียรติประวุฒิ สายแวว

เกียรติประวุฒิ สายแวว นักฟุตบอลชาวไทยเล่นในตำแหน่งกองหลัง ปัจจุบันได้ประกาศแขวนสตั๊ดแล้ว เริ่มเป็นที่รู้จักและโด่งดังเมื่อครั้งเป็นหนึ่งในสามนักฟุตบอลชาวไทยที่ได้ไปทดสอบฝีเท้าที่สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี จนกระทั่ง สเวน โกรัน อิริกสัน ได้มาเซ็นสัญญาไปร่วมทีมเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 
แต่กลับประสบปัญหาเรื่องใบอนุญาตทำงานในอังกฤษ ทำให้ไม่สามารถลงเล่นได้ และถูกยกเลิกสัญญาในที่สุด 
==ประวัติ==
เป็นชาวจังหวัดอุบลราชธานี เล่นฟุตบอลจริงจังครั้งแรกเมื่ออายุ 14 ปี ในตำแหน่งกองกลาง โดยเล่นฟุตบอลรายการแรกคือไนกี้พรีเมียร์คัพ ในนามทีมจังหวัดอุบลราชธานี ต่อมาถูกโรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัย ชลบุรีดึงตัวไปเล่น จนติดทีมชาติครั้งแรกคือชุดเยาวชนทีมชาติอายุไม่เกิน 17 ปี แต่ย้ายมาเล่นในตำแหน่งกองหลัง จนไต่เต้าขึ้นมาเรื่อยๆจนถึงระดับทีมชาติไทยชุดใหญ่
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Kiatprawut Saiwaeo profile  at the Chonburi website
นักฟุตบอลชาวไทย
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลชลบุรี
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี
บุคคลจากอำเภอเมืองอุบลราชธานี
ผู้เล่นในไทยลีก
ผู้เล่นกลึบบรึคเคอ กาเฟ
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลเชียงราย ยูไนเต็ด
ผู้เล่นสโมสรฟุตบอลโปลิศ เทโร
นักฟุตบอลทีมชาติไทย
สวนทวีวนารมย์

สวนทวีวนารมย์ เป็นสวนชุมชนในความดูแลของกรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 1 ถนนทวีวัฒนา แขวงทวีวัฒนา เขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร 10170 เป็นสวนสาธารณะเอนกประสงค์ เพราะอยู่ใกล้กับตลาดธนบุรี หรือ สนามหลวง 2 ซึ่งกรุงเทพมหานครมีประสงค์ต้องการจะให้เป็นทั้งแหล่งพักผ่อนและแหล่งจับจ่ายสินค้าของประชาชนในฝั่งธนบุรี
== ประวัติ ==
สวนทวีวนารมย์ ถูกสร้างขึ้นบนพื้นที่กว่า 60 ไร่ บนถนนทวีวัฒนา แขวงทวีวัฒนา เขตทวีวัฒนา โดยกรุงเทพมหานครได้เช่าที่ดินจาก ห้างหุ้นส่วนจำกัด สวนพฤกษศาสตร์กรุงเทพ จำนวน 110 ไร่ เพื่อปรับปรุงเป็นสวนสาธารณะและตลาดนัด โดยทำสัญญาเช่าเป็นระยะเวลา 30 ปี จากนั้นทำการปรับปรุง
พื้นที่โดยแบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ ส่วนที่ 1 ปรับปรุงพื้นที่เป็นตลาดนัดแล้ว เสร็จในปี พ.ศ. 2545 ส่วนที่ 2 ปรับปรุงเป็นสวนสาธารณะโดยแบ่งเป็น 2 ระยะ
ระยะที่ 1 ปรับปรุงสวนมะพร้าวเดิมให้คงความสวยงามร่มรื่นซึ่งแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2545
ระยะที่ 2 ปรับปรุงพื้นที่ส่วนที่เหลือโดยทำการขุดสระ คูน้ำ จัดสร้างสวนสุขภาพ ติดตั้งเครื่องเล่นออกกำลังกาย พร้อมป้ายแสดงประกอบจำนวน 10 สถานี สร้างถนน ทางเดิน-วิ่ง ติดตั้งน้ำพุ สร้างสนามเด็กเล่นพร้อมติดตั้งเครื่องเล่น สร้างลานกีฬา ลานแอโรบิก สนามบาสเก็ตบอล เวทีออกกำลังกาย ลานศิลปะ พร้อมทำการจัดภูมิทัศนปรับปรุงสนามหญ้าและปลูกต้นไม้ใหญ่ ตลอดจนไม้ดอกไม้ประดับเพื่อให้บรรยากาศภายในสวนมีความร่มรื่นสวยงามสมกับเป็นสวนสวยแห่งใหม่ ซึ่งแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2548 ตามโครงการ 10 สวนสวย 10 คลองใส 10 ถนนสะอาดและจัดเป็นสวนสาธารณะแห่งที่ 2 ของฝั่งธนบุรีนับจากสวนธนบุรีรมย์
สวนทวีวนารมย์ มีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันเสาร์ที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2548 โดยผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร นายอภิรักษ์ โกษะโยธิน เป็นประธานในพิธี
สวนทวีวนารมย์ เปิดทำการตั้งแต่เวลา 05.00-21.00 น. เป็นประจำทุกวัน มีจำนวนผู้มาใช้บริการในวันธรรมดาประมาณ 400 คน วันหยุดราชการประมาณ 800 คน

==สถานที่ใกล้เคียง==
ตลาดธนบุรี
วัดศาลาแดง
ถนนอุทยาน
==อ้างอิง==
สวนทวีวนารมย์
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ทวีวนารมย์
สิ่งก่อสร้างในเขตทวีวัฒนา
สเวน-เยอราน เอริกซอน

สเวน-เยอราน เอริกซอน (สวีเดน: ) อดีตหัวหน้าผู้ฝึกสอนทีมชาติอังกฤษ,ทีมชาติเม็กซิโกและทีมชาติฟิลิปปินส์ นอกจากนี้ยังเคยเป็นผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตีและสโมสรฟุตบอลเลสเตอร์ซิตี
เอริกซอนเริ่มต้นชีวิตนักฟุตบอลในตำแหน่งแบ็กขวาที่สโมสรฟุตบอลทอร์สบีไอเอฟในบ้านเกิด ระหว่างปี ค.ศ. 1966-1971 ต่อมาย้ายไปสโมสรฟุตบอลเอสเคซิฟเฮลลา จนถึงปี ค.ศ. 1973 จึงย้ายทีมอีกครั้งไปยังสโมสรฟุตบอลเคบีคาร์ลสโคกาในลีกดิวิชัน 2 ของสวีเดน แต่ก็ลงเล่นได้อีกเพียงสองปี ค.ศ. 1975 ก็ต้องแขวนสตั๊ดยุติการเป็นนักฟุตบอลด้วยวัยเพียง 27 ปี เนื่องจากอาการบาดเจ็บที่หัวเข่าเรื้อรัง
== อ้างอิง ==
ผู้จัดการทีมฟุตบอลชาวสวีเดน
ผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี
ผู้จัดการทีมฟุตบอลในพรีเมียร์ลีก
ผู้จัดการทีมฟุตบอลทีมชาติอังกฤษ
ผู้จัดการทีมสโมสรฟุตบอลเลสเตอร์ซิตี
ผู้จัดการทีมสมาคมกีฬาโรมา
ผู้เขียนอัตชีวประวัติชาวสวีเดน
ผู้จัดการทีมในชุดชนะเลิศยูฟ่ายูโรปาลีก
ผู้จัดการทีมฟุตบอลในเอเชียนคัพ 2019
อวัจนภาษา

อวัจนภาษา (nonverbal communication, NVC) หมายถึงการสื่อสารโดยไม่ใช้ การพูด การอ่านตามตัวหนังสือ และการเขียนเป็นตัวหนังสือ หรือหมายถึงการสื่อสารโดยไม่ใช้ระบบคำและประโยค ตัวอย่างเช่น ป้ายจราจร ภาษามือ สัญรูปอารมณ์ เป็นต้น
== จุดประสงค์ในการใช้อวัจนภาษา ==
เพื่อประกอบการสนทนาให้มีอรรถรสยิ่งขึ้น เช่นการทุบกำปั้นลงบนฝ่ามือ แสดงถึงความสำคัญ หนักแน่น
เป็นสัญลักษณ์สากลให้ง่ายต่อการเข้าใจ เช่นการใช้นิ้วชี้วางบนริมฝีปาก แสดงถึงความเงียบ
ใช้ประกอบท่าทาง เป็นมารยาท หรือแสดงความเคารพ เช่นการไหว้ การแตะขอบแก้วเพื่อแสดงความขอบคุณ
ใช้สำหรับผู้พิการ เช่นภาษามือ
ใช้แทนการสื่อสารในยามที่วัจนภาษาใช้ไม่สะดวก เช่น การสื่อสารของทหารที่ต้องเงียบเสียง
== ประเภทของอวัจนภาษา ==
สัญลักษณ์ การใช้สัญลักษณ์ (ที่ไม่ใช่ตัวหนังสือ) ในการสื่อสาร เช่น ป้ายจราจร สัญรูปอารมณ์
อาการภาษา การใช้ท่าทางในการสื่อสาร เช่น การยิ้ม ยักคิ้ว ภาษามือ
ปริภาษา การใช้เสียง (ที่ไม่ใช่คำพูด) ในการสื่อสาร เช่น ไซเรน แตรรถ
== ดูเพิ่ม ==
วัจนภาษา
ภาษามือ
ภาษากาย
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บอร์ดที่กล่าวถึงวัจนภาษาและอวัจนภาษา
ค่ายกักกัน

ค่ายกักกัน (Concentration Camp) คือสถานที่ที่รัฐใช้คุมขังนักโทษหรือกักกันบุคคลเฉพาะกลุ่มด้วยเหตุผลทางการเมือง นักโทษทางการเมือง ชนกลุ่มน้อย บุคคลที่เป็นปฏิปักษ์ต่อรัฐบาลหรือพลเมืองเชื้อชาติใดเชื้อชาติหนึ่ง นักโทษเหล่านี้จะถูกจับโดยไม่มีการสอบสวนตามกระบวนยุติธรรม และไม่มีกำหนดเวลาปล่อยตัว ทั้งยังถูกจำกัดสิทธิขั้นพื้นฐานของมนุษยชนด้วย ในแง่ประวัติศาสตร์ ค่ายกักกันที่เป็นที่รู้จักกันดีคือ ค่ายกักกันของพรรคนาซีในเยอรมันและค่ายกักกันแรงงานในสหภาพโซเวียต
ค่ายกักกันมีขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อเกิดสงครามบัวร์ในแอฟริกาใต้ โดยทั่วไปค่ายกักกันจะประกอบด้วยโรงทหารกระท่อมหรือกระโจมที่พักและบริเวณรอบ ๆ ค่ายจะมีป้อมยามและลวดหนามล้อมรอบ ผู้คุมค่ายและยามรักษาการณ์มีอำนาจเหนือชีวิตนักโทษและจะปกครองอย่างเข้มงวด
ค่ายกักกันที่สำคัญ ๆ ได้แก่
ค่ายกักกันที่ดาเคา (Dachau)
ค่ายกักกันเอาชวิทซ์ (Auschwitz)
ค่ายกักกันเคล์มนอ (Chełmno)
ค่ายมรณะเบวเชตซ์ (Bełżec)
ค่ายกักกันที่ไมดาเนก (Majdanek)
ค่ายมรณะโซบีบอร์ (Sobibor)
ค่ายกักกันเทรบลิงคา (Treblinka)
ค่ายกักกันบูเคนวัลด์ (Buchenwald)
ค่ายกักกันบอกดานอฟกา (Bogdanovka)
ค่ายกักกันดามานอฟกา (Damanovka)
ค่ายกักกันอัคเนเซตคา (Aknecetka)
== อ้างอิง ==
สมใจ ไพโรจน์ธีระรัชต์. สารานุกรมประวัติศาสตร์ยุโรปฉบับราชบัณฑิตยสถาน เล่ม C-D.
== ดูเพิ่ม ==
การกักกัน
เรือนจำ
ค่ายกักกัน
วัจนภาษา

วัจนภาษา หมายถึงการสื่อสารในระบบคำและประโยค โดยผ่านการฟัง พูด อ่าน เขียน โดยจะมีคำเป็นตัวสื่อความหมาย ซึ่งในประโยคใดๆ คำแต่ละคำจะเขียนและอ่านได้เพียงวิธีเดียวเท่านั้น กล่าวคือ ถึงแม้ว่าคำบางคำอาจมีตัวสะกดเหมือนกัน(คำพ้องรูป) หรือ คำบางคำอ่านอ่านออกเสียงเหมือนกัน(คำพ้องเสียง) แต่คำใดๆก็ตามเมื่ออยู่ในประโยคแล้ว ย่อมเขียนและอ่านได้เพียงรูปแบบเดียว เช่น ช่วงนี้ทำงานให้มันเพลาๆลงบ้าง คำว่าเพลาเป็นคำพ้องรูป อาจอ่านว่า เพลาซึ่งหมายถึง แกนหมุนของล้อหรือการทำงานไม่หักโหม หรืออ่านว่า เพ-ลา ซึ่งแปลว่า เวลา แต่ในประโยค ช่วงนี้ทำงานให้มันเพลาๆลงบ้าง คำว่า เพลาต้องอ่านว่า เพลา เท่านั้น
== ระบบพยางค์ ==
พยางค์คือ การกำหนดการเปล่งเสียงออกมาครั้งหนึ่ง ๆ จะมีความหมายหรือไม่มีความหมายก็ได้ ในระบบคำ หนึ่งพยางค์จะประกอบด้วยอย่างน้อยห้าส่วน
เสียงสระ หรือเสียงแท้ เกิดจากการบังคับรูปของหลอดลมและลิ้น
เสียงพยัญชนะ หรือเสียงแปร เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของฐานเสียง
เสียงวรรณยุกต์ หรือเสียงดนตรี เกิดจากการเปลี่ยนความถี่การสั่นของเส้นเสียง
และมีอีกสองส่วน จะมีหรือไม่มีก็ได้
เสียงสะกด เป็นเสียงพยัญชนะอีกรูปหนึ่งที่ตามหลังพยางค์ อาจไม่มีก็ได้
ตัวทัณตฆาต เป็นตัวที่ปรากฏในคำเวลาเขียน แต่ไม่ออกเสียง
== ระบบคำ ==
คำ คือการแทนความหมายของสิ่งต่างๆ โดยประกอบจากพยางค์ อันจะมีพยางค์เดียวหรือหลายพยางค์ก็ได้ คำอาจจะเกิดขึ้นมาโดดเลย เรียกว่า คำมูล หรือ คำโดด หรืออาจจะเกิดจากการประกอบของคำหลายๆคำ เรียกว่าคำรวม หรือ คำประสม
== ระบบประโยค ==
ประโยคเป็นการแทนความหมายของสภาพ โดยประกอบด้วยสองส่วนเป็นอย่างน้อย คือภาคประธานและภาคแสดง การประกอบจะประกอบคำซึ่งมีสองคำหลักทำหน้าที่เป็นคำนามในภาคประธาน และคำกริยาในภาคแสดง
== ดูเพิ่ม ==
อวัจนภาษา
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บอร์ดที่กล่าวถึงวัจนภาษาและอวัจนภาษา
การสื่อสาร
ไจกาโนโทซอรัส

ไจกาโนโทซอรัส หรือ จิกาโนโทซอรัส (Giganotosaurus) เป็นไดโนเสาร์ซึ่งมีถิ่นอาศัยอยู่ที่ทุ่งปาตาโกเนีย (ในประเทศอาร์เจนตินาปัจจุบัน) ช่วงปลายยุคครีเทเชียสเมื่อ 99.6–97 ล้านปีมาแล้ว พบซากดึกดำบรรพ์ในปี 1993 เป็น 1 ใน 3 ไดโนเสาร์กินเนื้อใหญ่สุด ยาว 13.2 เมตร และน้ำหนักอยู่ระหว่าง 4.2-13.8 ตัน ความยาวกะโหลกศีรษะ 1.53 ถึง 1.80 เมตร (5.0 ถึง 5.9 ฟุต) ขนาดของมันยาวกว่าไทแรนโนซอรัส แต่เล็กกว่าสไปโนซอรัสและมีขนาดใกล้เคียงกับคาร์คาโรดอนโทซอรัส  นักวิทยาศาสตร์คาดคะเนว่า ไจกาโนโทซอรัส สามารถทำความเร็วได้ถึง 14 เมตรต่อวินาที (50 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ด้วยขนาดอันใหญ่โตและขาที่ยาวของมัน
ไจกาโนโทซอรัสเน้นวิธีการล่าเป็นฝูงแบบเฉพาะกิจ โดยจะรอพวกเดียวกันมาจนได้จำนวนที่มากพอ พวกมันก็จะออกล่า เหยื่อของพวกมันส่วนใหญ่เป็นซอโรพอด อย่างอาร์เจนติโนซอรัส โดยมันจะใช้วิธีกัดเพื่อสร้างบาดแผลฉกรรจ์ แล้วรอจนเหยื่ออ่อนแรงเพราะเสียเลือดในปริมาณมาก ฟันขอไจกาโนโทซอรัสนั้นออกแบบมาเพื่อเฉือนเนื้อนั้นเอง
== การปรากฏตัวในเกม ==
ไจกาโนโทซอรัสปรากฏตัวในเกม Dino Crisis 2 ในฐานะตัวอันตรายที่สุดระหว่างปฏิบัติภารกิจ แต่ภายในเกมได้ทำขนาดที่ใหญ่เกินความจริงด้วยความสูง 7 เมตร ยาว 20 เมตร เกม  Survival Evolved ก็ทำให้ไจกาโนโทซอรัสมีขนาดใหญ่เกินจริงเช่นเดียวกัน
== หมายเหตุ ==
== อ้างอิง ==
ไดโนเสาร์ในยุคครีเทเชียส
คาร์คาโรดอนโทซอริด
อำเภอชำนิ

ชำนิ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์
== ประวัติ ==
อำเภอชำนิเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนางรอง ได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2539 มีผลบังคับใช้ตั่งแต่วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539
==ที่ตั้งและอาณาเขต==
อำเภอชำนิตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด เดิมอำเภอชำนิอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอนางรอง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอลำปลายมาศ
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองบุรีรัมย์และอำเภอนางรอง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอนางรอง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอหนองกี่และอำเภอหนองหงส์
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอชำนิแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 63 หมู่บ้าน
{|
|-
||1.||||ชำนิ||||||(Chamni)||||||8 หมู่บ้าน||
|-
||2.||||หนองปล่อง||||||(Nong Plong)||||||10 หมู่บ้าน||
|-
||3.||||เมืองยาง||||||(Mueang Yang)||||||13 หมู่บ้าน||
|-
||4.||||ช่อผกา||||||(Cho Phaka)||||||13 หมู่บ้าน||
|-
||5.||||ละลวด||||||(Laluat)||||||11 หมู่บ้าน||
|-
||6.||||โคกสนวน||||||(Khok Sanuan)||||||8 หมู่บ้าน||
|}
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอชำนิประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลชำนิ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชำนิทั้งตำบล
เทศบาลตำบลหนองปล่อง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองปล่องทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองยาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองยางทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลช่อผกา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลช่อผกาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลละลวด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลละลวดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโคกสนวน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกสนวนทั้งตำบล
== อ้างอิง ==
ชำนิ
อำเภอโนนสุวรรณ

โนนสุวรรณ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอโนนสุวรรณตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอหนองกี่และอำเภอนางรอง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอนางรอง
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอปะคำ และอำเภอเสิงสาง (จังหวัดนครราชสีมา)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเสิงสาง (จังหวัดนครราชสีมา) และอำเภอหนองกี่
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอโนนสุวรรณแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 56 หมู่บ้าน
{|
|-
||1.||||โนนสุวรรณ||||||(Non Suwan)||||||17 หมู่บ้าน||
|-
||2.||||ทุ่งจังหัน||||||(Thung Changhan)||||||14 หมู่บ้าน||
|-
||3.||||โกรกแก้ว||||||(Krok Kaeo)||||||12 หมู่บ้าน||
|-
||4.||||ดงอีจาน||||||(Dong I Chan)||||||13 หมู่บ้าน||
|}
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอโนนสุวรรณประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลโนนสุวรรณ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลโนนสุวรรณและบางส่วนของตำบลโกรกแก้ว
เทศบาลตำบลโกรกแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโกรกแก้ว (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลโนนสุวรรณ)
องค์การบริหารส่วนตำบลโนนสุวรรณ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนสุวรรณ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลโนนสุวรรณ)
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งจังหัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งจังหันทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลดงอีจาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดงอีจานทั้งตำบล
== งานประเพณีและแหล่งท่องเที่ยว ==
=== งานสืบสานประเพณีของดีโนนสุวรรณ ===
ในงานมีขบวนแห่ตามคำขวัญของอำเภอและประกวดพืชผลทางการเกษตร อาทิ มันสำปะหลัง ผลไม้ ผ้าไหม โคนม ฯลฯ ซึ่งจะจัดขึ้นประจำทุกปีช่วงประมาณเดือนพฤษภาคม-มิถุนายน
=== ชุมชนบ้านซับสมบูรณ์ ===
เป็นชุมชนที่มีการเปิดแหล่งเรียนรู้การเพาะเห็ดโคนญี่ปุ่น ชมสวนผลไม้ มีแหล่งนอนกลางเต็นท์ริมอ่างเก็บน้ำ
== การเดินทาง ==
อำเภอโนนสุวรรณไม่มีทางหลวงแผ่นดินผ่าน มีเพียงถนนทางหลวงชนบทสาย บร.2016 (หัวถนน-ดอนอะราง) ซึ่งถือเป็นถนนเส้นหลักในอำเภอ
การเดินทาง
ถ้ามาจากตัวเมืองบุรีรัมย์หรืออำเภอนางรอง จากทางหลวงหมายเลข24(โชคชัย-เดชอุดม) เลี้ยวซ้ายที่บ้านหัวถนนแล้วเลี้ยวเข้าถนนหัวถนน-ดอนอะราง จะเข้าเขตอำเภอโนนสุวรรณที่เขตตำบลโกรกแก้ว
ถ้ามาจากจังหวัดนครราชสีมา มาตามถนนหมายเลข24แยกที่ อ.หนองกี่ เลี้ยวเข้าถนนหนองกี่-เสิงสาง มาประมาณ10กม.ถึงชุมชนสามเหลี่ยม ทต.ดอนอะราง ก็เลี้ยวซ้ายเข้าถนนหัวถนน-ดอนอะราง จะเข้าเขตอำเภอโนนสุวรรณที่เขตตำบลดงอีจาน
นโนสุวรรณ
พีท ทองเจือ

พีท ทองเจือ  เดิมมีชื่อจริงว่า พันธกานต์ ทองเจือ ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อมาเป็น ธนภณ ทองเจือ  เกิดเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2511 เป็นบุตรชายของภิญโญ ทองเจือ อดีตพระเอกภาพยนตร์ กับนิธิกานต์ ทองเจือ และเป็นพี่ชายต่างมารดากับสายฟ้า เศรษฐบุตร จบการศึกษา Advertising ที่ Academy of Art University เมืองซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา เป็นลูกหลานเชื้อสายของแม่นาคพระโขนง ปัจจุบันเป็นนักแข่งรถมืออาชีพ
== ประวัติ ==
พีทแสดงภาพยนตร์มาตั้งแต่ยังเด็ก จากเรื่อง ความรักครั้งสุดท้าย (2518) และ มนต์รักอสูร (2521) พอโตขึ้นเป็นหนุ่มก็ได้แสดงภาพยนตร์เรื่องต่างๆ อาทิ จงรัก ผีสามบาท ตุ๊กแกผี จังหวัดที่ 77 และ ภาพยนตร์เรื่อง "สวยซามูไร" (2552) ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เล่นในบทร้าย ด้านละครโทรทัศน์ แสดงละครอยู่หลายเรื่อง เคยแสดงละครเทิดพระเกียรติ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
ด้านผลงานเพลง เคยออกอัลบั้มเพลงของตัวเองออกมาหนึ่งชุด ในปี พ.ศ. 2536 ชื่อชุด "ยั้งไม่อยู่" กับค่ายโชว์บิซ แต่ไม่ประสบความสำเร็จแต่อย่างใด หลังจากนั้นได้แสดงมิวสิกวิดีโอให้กับ อิทธิ พลางกูร ในเพลง "ทรมาน" และเพลง "สัญญา" ของ ใหม่ เจริญปุระ
พีท ทองเจือ เป็นดาราที่ชอบการแข่งรถเป็นชีวิตจิตใจ จึงมักปรากฏเป็นข่าวบ่อย ๆ ถึงเรื่องการทำผิดกฎหมายบนท้องถนนหรือมีเรื่องวิวาทอยู่บ่อย ๆ ปัจจุบันรถที่พีทใช้แข่งคือ มาสด้า อาร์เอกซ์-7 (รถแข่งเซอร์กิต) และนิสสัน เซฟิโร่ โฉม A31 (รถดริฟต์)
ในปี พ.ศ. 2546 ได้เป็นผู้กำกับและผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์เป็นเรื่องแรกในชีวิต คือเรื่อง "จังหวัด 77" โดยที่เจ้าตัวเองเล่นเองด้วย ประกบคู่กับ เมทินี กิ่งโพยม เป็นเรื่องราวของกลุ่มคนไทยที่อาศัยอยู่ในสหรัฐอเมริกา โดยได้นำเสนอให้คนไทยได้รู้ว่าชีวิตที่ต่างแดนสำหรับคนไทย ไม่ได้ง่ายและสวยงาม แต่ผลปรากฏว่าไม่ประสบความสำเร็จทั้งรายได้และคำวิจารณ์
ในปี 2553 พีท ทองเจือ กลับเข้าสู่วงการละครอีกครั้งในรอบ 7 ปี กับละครเรื่อง เธอกับเขาและรักของเรา ทางช่อง 7 สี ซึ่งเรื่องนี้ ส่งผลให้ พีท ทองเจือ กลับมาได้รับความนิยมอีกครั้ง จนมีละคร ตามมา อีกเรื่อง คือ หมูแดง เล่น คู่ ก้อย รัชวิน ทางช่อง 3
ชีวิตส่วนตัว พีทสมรสกับ วิไลลักษณ์ ตระการรุ่งโรจน์ (เจ็ง) มีบุตรสาว 2 คน คือ น้องเซย่า น้องมิย่า และบุตรชายคนสุดท้องอีก 1 คน คือ น้องโรเตอร์ 
== ผลงาน ==
=== ละครโทรทัศน์ ===
=== ภาพยนตร์ ===
ความรักครั้งสุดท้าย (ปี 2518)
มนต์รักอสูร (ปี 2521)
ที่รักของน้องหนู (ปี 2522)
แล้วเราก็รักกัน (ปี 2527)
จีบ (ปี 2529)
จงรัก (ปี 2531)
เราสอง (ปี 2531)
รักฤๅเสน่หา (ปี 2531)
หยุดไม่ได้ถ้าหัวใจอยากจะซิ่ง (ปี 2538)
ผีสามบาท (ปี 2544)
จังหวัด 77 (ปี 2546)
ตุ๊กแกผี (ปี 2547)
(ปี 2553)
แฟนใหม่ (ปี 2553)
สูบคู่กู้โลก (ปี 2555) (รับเชิญ)
=== ซิทคอม ===
โอมเพี้ยงอาจารย์คง (ปี 2565) (รับเชิญ)
== รางวัลที่ได้รับ ==
รางวัลทีวีตุ๊กตาทองมหาชนในฐานะผู้แสดงรุ่นเยาว์ยอดนิยม จากละครเรื่อง จ้อนกับแดง ทางช่อง 5 ปี 2524
รางวัลตุ๊กตาทอง ผู้แสดงประกอบชายดีเด่น จากภาพยนตร์ รักฤๅเสน่หา ประจำปี 2530 
รางวัลโทรทัศน์ทองคำ ดารานำชายดีเด่น จากละคร เงาราหู ปี 2538
รางวัลเมขลา ผู้แสดงนำชายดีเด่น จากละคร ซอสามสาย ปี 2540
รางวัลเมขลา ผู้แสดงนำชายดีเด่น จากละคร อังกอร์ ปี 2543
รางวัลนาคราช นักแสดงสมทบชาย จากละครเรื่อง จากศัตรูสู่หัวใจ ปี 2565
== อ้างอิง ==
พุทธศาสนิกชนชาวไทย
บุคคลจากกรุงเทพมหานคร
บุคคลจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล
นักแสดงชายชาวไทย
นักแสดงละครโทรทัศน์ชายชาวไทย
นักแสดงภาพยนตร์ชายชาวไทย
นักธุรกิจชาวไทย
สกุลทองเจือ
นักแข่งรถชาวไทย
ข่แข่งรถ
นักแสดงชายชาวไทยในศตวรรษที่ 20
นักแสดงชายชาวไทยในศตวรรษที่ 21
บุคคลจากรัฐแคลิฟอร์เนีย
การได้ยิน

การได้ยิน หรือ การฟัง หมายถึงการรับรู้เสียงได้ เป็นการรับรู้การสื่อสารจากการพูด และเป็นหนึ่งในสัมผัสทั้งห้า อวัยวะที่ใช้ในการฟังเราเรียกว่าหู การได้ยินเป็นหนึ่งในสัมผัสสามอย่างที่ไม่สามารถปิดกั้นได้(ได้แก่ การได้ยิน การดม และกายสัมผัส)
== อุปสรรคในการฟัง ==
อุปสรรคในการฟังแบ่งได้สองประการคือ
อุปสรรคภายนอก หมายถึงการมีเสียงรบกวน หรือการบดบังเชิงการฟัง เช่นการฟังสมอลล์ทอล์กทำให้ไม่ได้ยินผู้อื่นพูดเป็นต้น
อุปสรรคภายใน หมายถึงปัญหาทางด้านหู เช่นหูตึง หูหนวก หรือมีความพิการในด้านการสูญเสียการได้ยิน เป็นต้น
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
เสียง
การเขียน
การพูด
การอ่าน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
บทความการฟัง
การฟังการได้ยินที่ เครื่องช่วยฟังอย่างดี
ระบบการได้ยิน
การสื่อสาร
เสียง
การได้ยิน
เรฟ

เรฟ (rave) เป็นงานสังสรรค์ใหญ่หรืองานเทศกาลที่เล่นโดยดีเจและบางครั้งก็มีผู้เล่น เปิดเพลงอิเล็กทรอนิกส์โดยเฉพาะดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ แนวเพลงที่เล่นได้แก่ เฮาส์ แทรนซ์ เทคโน ดรัมแอนด์เบส ฮาร์ดคอร์ และอื่นๆ อีกมากมาย มีการควบคุมด้วย การแสดงแสงเลเซอร์ เครื่องฉายภาพ สีแท่งเรืองแสง และเครื่องทำหมอก
วัฒนธรรมเรฟ ส่วนใหญ่เริ่มจากงานสังสรรค์ดนตรีแอซิดเฮาส์ ในช่วงกลางถึงปลายยุค 1980 ในเขตชิคาโกในสหรัฐอเมริกา หลังจากศิลปินชิคาโกเฮาส์เริ่มประสบความสำเร็จในต่างประเทศ แพร่กระจายอย่างรวดเร็วไปยังสหราชอาณาจักร แผ่นดินใหญ่ยุโรป ออสเตรเลียและส่วนที่เหลือของประเทศสหรัฐอเมริกา
==อ้างอิง==
งานสังสรรค์
ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์
วัฒนธรรมเต้นรำ
เทศกาลดนตรีอิเล็กทรอนิกส์
วัฒนธรรมดนตรี
การอ่าน

การอ่านเป็นกระบวนการรู้การถอดรหัสสัญลักษณ์ที่ซับซ้อนเพื่อสร้างหรือเอาความหมาย (ความเข้าใจซึ่งการอ่าน) การอ่านเป็นวิธีการได้มาซึ่งภาษา การสื่อสารและแบ่งปันสารสนเทศและความคิด เช่นเดียวกับทุกภาษา การอ่านเป็นอันตรกิริยาซับซ้อนระหว่างข้อความและผู้อ่านซึ่งเกิดขึ้นโดยความรู้ ประสบการณ์ เจตคติและชุมชนภาษาเดิมของผู้อ่านซึ่งวัฒนธรรมและสังคมกำหนด กระบวนการการอ่านต้องอาศัยการฝึกฝน การพัฒนาและการขัดเกลาอย่างต่อเนื่อง นอกเหนือจากนี้ การอ่านยังต้องการความคิดสร้างสรรค์และการวิเคราะห์วิจารณ์ (critical analysis)
==ประวัติศาสตร์==

การอ่านได้เกิดขึ้นบนโลกพร้อมกับการเขียน คือสหัสวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศักราช ในอดีตคนทั่วไปไม่สามารถเสพข้อมูลจากการอ่านสิ่งตีพิมพ์เหมือนกับปัจจุบัน ก่อนสมัยการปฏิวัติอุตสาหกรรม มีไม่กี่คนเท่านั้นในแต่ละประเทศที่รู้หนังสือ และก่อนสมัยปัจจุบัน อารยธรรมที่โดยรวมมีอัตราส่วนการรู้หนังสือสูง ได้แก่ เอเธนส์ยุคคลาสสิกและรัฐเคาะลีฟะฮ์
นักวิชาการสันนิษฐานว่าคนโบราณทั่วไปมักอ่านข้อความด้วยการอ่านออกเสียง (ละติน: clare legere) และการอ่านในใจ (legere tacite หรือ legere sibi) ถือเป็นเรื่องผิดธรรมดา ในอัตชีวประวัติจากศตวรรษที่ 4 ชื่อ คำสารภาพ (ละติน: Confessions) ของนักบุญออกัสติน นักบุญออกัสตินได้กล่าวถึงการอ่านหนังสือแบบเงียบ ๆ ของนักบุญแอมโบรสซึ่งเขามองว่าเป็นนิสัยที่ประหลาด
ในยุคเรืองปัญญา อภิชนมักส่งเสริมการอ่านแบบอกัมมันต์ ไม่ใช่แบบสร้างสรรค์ โดยเชื่อว่า การอ่านไม่มีกฎเกณฑ์ที่เป็นรูปธรรม แต่สามารถทำให้ผู้อ่านหลบหนีไปสร้างผลงานของตนเองได้โดยอาศัยอันตรวินิจ ซึ่งเป็นการส่งเสริมการสำรวจข้อความต่าง ๆ อย่างลึกซึ้งขณะที่ตีความข้อความนั้นอยู่ นักคิดบางคนในยุคนั้นยังเชื่ออีกว่าการสร้างผลงานเขียนแสดงให้เห็นถึงการมีส่วนร่วมในสังคมแบบกัมมันต์และสร้างสรรค์ และเชื่อว่าการเสพผลงานเขียนของผู้อื่นเป็นเพียงแต่การรับรู้สิ่งประดิษฐ์ของผู้อื่นเท่านั้น และในยุคนั้น การเขียนถือว่ามีค่าในสังคมมากกว่าการอ่าน โดยถือว่าผู้อ่านสมัยนั้นเป็นประชาชนที่ไม่มีบทบาทในสังคมเพราะไม่ได้สร้างผลงานใด ๆ มิเชลเดอแซกโต นักวิชาการและสมาชิกคณะเยซูอิตชาวฝรั่งเศส ได้ให้เหตุผลว่าอภิชนในยุคเรืองปัญญาเป็นผู้ที่ทำให้ความเชื่อแบบนี้เกิดขึ้นในสังคม แต่มิเชลเดอแซกโตเองเชื่อว่าการอ่านต้องอาศัยการผจญภัยไปสู่ดินแดนของผู้เขียน แต่ต้องอาศัยการขจัดสิ่งจำเพาะที่ผู้อ่านประสงค์ มุมมองนี้ถือว่าการเขียนเป็นศิลปะที่เหนือกว่าการอ่านภายใต้เงื่อนไขบังคับของระบบการเรียงลำดับชนชั้นในยุคนั้น
ในระยะสั้นของศตวรรษที่ 18 ชาวยุโรปถือว่าการอ่านหนังสือบนเตียงเป็นการเสี่ยงอันตรายและผิดศีลธรรม ทัศนคติแบบนี้เกิดขึ้นเมื่อการอ่านออกเสียงเริ่มไม่ได้เป็นกิจกรรมร่วมเพราะคนนิยมเริ่มอ่านหนังสือแบบเงียบ ๆ และตามลำพัง ซึ่งเป็นการกระทำที่เกิดขึ้นพร้อมกับการที่คนเริ่มไม่ได้นอนร่วมห้องกันหลายคนเพราะการนอนแยกห้องเริ่มแพร่หลายขึ้น สิ่งแปลกใหม่เหล่านี้ทำให้ชาวยุโรปคิดว่าการอ่านบนเตียงจะทำให้เกิดไฟไหม้ขึ้น โดยจะเริ่มจากเทียนที่วางไว้ข้างเตียง อย่างไรก็ตาม นักวิจารณ์ปัจจุบันคาดว่าความกลัวเช่นนี้ อาจเกิดขึ้นจากความเชื่อที่ว่า การอ่านหนังสือแบบเดี่ยว ๆ โดยเฉพาะโดยผู้หญิง เป็นการหลีกเลี่ยงภาระทางครอบครัวและสังคม และเป็นการละเมิดกฎหมายทางศีลธรรมอันเกิดขึ้นจากการท่องโลกในจินตนาการต่าง ๆ จากหนังสือ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
International Reading Association official website
การอ่าน
ระบบการเขียน
การเรียนรู้ 
ภาษาศาสตร์ประยุกต์
จิตวิทยาการศึกษา
พระวรสาร

พระวรสาร (โรมันคาทอลิก) หรือพระกิตติคุณ (โปรเตสแตนต์) (Gospels) เป็นหนังสือหมวดแรกในคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ รู้จักในอีกนามหนึ่งว่า พระวรสารในสารบบ (Canonical gospels) เพราะเป็นพระวรสารที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการจากคริสตจักรให้รวมในสารบบคัมภีร์ไบเบิลได้
คำว่า “gospel” มาจากภาษาอังกฤษเก่า แปลว่า “ข่าวดี” (คัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษาไทยของชาวโปรเตสแตนต์แปลว่า "ข่าวประเสริฐ") มีนัยความหมายในคติของศาสนาคริสต์ถึง
"การประกาศข่าวดี" ว่าบัดนี้ พระยาห์เวห์ได้ทรงประทานพระบุตรของพระองค์มารับสภาพมนุษย์เป็นพระเยซูแล้ว เพื่อประทานความรอดแก่มวลมนุษย์ ให้พ้นจากบาปและความทุกข์ และกลับเข้าสนิทกับพระเจ้าเช่นเดิม สู่แผ่นดินสวรรค์ ตามคำพยากรณ์ของผู้เผยพระวจนะในพันธสัญญาเดิม
พระวรสารในสารบบมีอยู่ 4 เล่ม ในคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่ที่มีเนื้อหาโดยตรงเกี่ยวกับพระเยซู บรรยายถึงกำเนิด คำเทศนา การตรึงกางเขน และการคืนพระชนม์ ทั้ง 4 เล่มถูกตั้งชื่อตามชื่อผู้ที่เชื่อกันว่าเป็นผู้เขียน โดยเขียนขึ้นเมื่อระหว่าง ค.ศ. 65 ถึง ค.ศ. 100 ได้แก่
สามเล่มแรกเรียกว่าพระวรสารสหทรรศน์ เนื่องจากมีมุมมองในชีวิตของพระคริสต์ที่คล้ายกัน ขณะที่พระวรสารนักบุญยอห์น มีแง่มุมทางเทววิทยาและจิตวิญญาณที่ต่างออกไป
== พระวรสารในสารบบ ==
แม้ว่าจะมีการเขียนพระวรสารขึ้นหลายฉบับมาตั้งแต่ศาสนาคริสต์ยุคแรก แต่มีพระวรสารเพียง 4 ฉบับเท่านั้นที่คริสตจักรยอมรับเข้าในสารบบคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ นักบุญอีเรเนอุสเป็นคนแรกที่กำหนดว่าพระวรสารในสารบบต้องมี 4 ฉบับ เขากล่าวว่าพระวรสารเป็นเสาหลักของคริสตจักร จึงต้องมี 4 ฉบับ ไม่ควรมีมากหรือน้อยไปกว่านี้ และยังสอดคล้องกับความเชื่อเรื่องสิ่งมีชีวิตสี่ชนิดที่อาศัยอยู่ใกล้พระที่นั่งของพระเจ้าตามหนังสือวิวรณ์ว่า "บริเวณรอบพระที่นั่งทั้งสองข้างนั้น มีสิ่งมีชีวิตสี่ตนที่มีตาเต็มทั้งข้างหน้าและข้างหลัง สิ่งมีชีวิตที่หนึ่งนั้นเหมือนสิงโต สิ่งมีชีวิตที่สองนั้นเหมือนโค สิ่งมีชีวิตที่สามนั้นมีหน้าเหมือนอย่างมนุษย์ และสิ่งมีชีวิตที่สี่เหมือนนกอินทรีที่บินอยู่" สิ่งมีชีวิตทั้งสี่นี้จึงกลายมาเป็นสัญลักษณ์ของพระวรสารในสารบบทั้งสี่เล่ม
ราวคริสต์ศตวรรษที่ 5 คริสตจักรโรมันคาทอลิกในสมณสมัยสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 1 ได้ยอมรับพระวรสาร 4 เล่มอย่างเป็นทางการ คือ พระวรสารนักบุญมัทธิว พระวรสารนักบุญมาระโก พระวรสารนักบุญลูกา และพระวรสารนักบุญยอห์น
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
ศาสนาคริสต์
* กฎหมายศาสนจักร
* พันธสัญญาใหม่
* ผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน
ศิลปะศาสนาคริสต์
* หนังสือพระวรสาร
* หนังสือพระวรสารฉบับตัดตอน
*