ทองประศรี

นางทองประศรีเป็นชื่อตัวละครหญิงตัวสำคัญซึ่งมีบทบาทตั้งแต่ต้นจนจบในเสภาเรื่องขุนช้างขุนแผน โดยเป็นภริยาของข้าราชการทหารชื่อขุนไกรพลพ่ายและเป็นมารดาของพลายแก้ว นางทองประศรีนั้นเป็นตัวอย่างของหญิงไทยแต่โบราณซึ่งมีความรู้ความสามารถและช่วยเหลือส่งเสริมผู้อื่นให้เป็นคนดี ซึ่งตรงกันข้ามกับนางศรีประจันมารดาของนางวันทอง
== ประวัติ ==
=== พื้นเพ ===
นางทองประศรีนั้นเดิมเป็นชาวบ้านวัดตะไกร จังหวัดกาญจนบุรี พบรักกับข้าราชการทหารสังกัดกรมอาทมาตชื่อขุนไกรพลพ่ายซึ่งเป็นชาวจังหวัดเดียวกัน และเมื่อสมรสแล้วก็ย้ายไปอยู่กับสามีที่บ้านพลับ จังหวัดสุพรรณบุรี ทั้งสองมีบุตรชายเพียงคนเดียวชื่อ "พลายแก้ว" ทั้งนี้ นางทองประศรีเคยเป็นข้าหลวงเก่าก่อนออกมาสมรส
ด้านเศรษฐกิจของครอบครัวนางประศรีนั้นมีฐานะมั่งมีพอสมควร โดยศาสตราจารย์ พลตรี หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช อธิบายว่า
=== การทำหน้าที่เป็นแม่ ===
==== การถึงแก่กรรมของสามี ====
ต่อมาขุนไกรพลพ่ายต้องพระราชอาญาถึงประหารชีวิต ในคืนที่ขุนไกรพลพ่ายอาศัยอยู่บ้านครั้งสุดท้ายนั้น นางทองประศรีฝันร้ายเป็นลางบอกเหตุว่าฟันของตนร่วงจากปาก ฝันเช่นนี้เชื่อกันว่าเป็นฝันร้ายนักเพราะถ้าใครฝันแล้ว บิดา มารดา สามี หรือภรรยาของผู้ฝันนั้นจะถึงแก่ความตาย หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช อธิบายว่า
เนื่องจากมากการต้องโทษประหารชีวิต ขุนไกรพลพ่ายจึงถูกริบทรัพย์สินเงินทองตลอดจนข้าทาสบริวารและสมาชิกในครอบครัวทั้งปวงเข้าเป็นของหลวง นางทองประศรีจึงหลบหนีไปกับพลายแก้วพร้อมด้วยเงินสองถุง ไปตั้งตัวใหม่อยู่ที่จังหวัดกาญจนบุรีโดยมีญาติของสามีซึ่งพำนักอยู่ที่ตำบลเขาชนไก่เป็นที่พึ่งพา
==== การศึกษาของลูก ====
นางทองประศรีได้เริ่มกิจการค้าขายและกลับมีฐานะดีอีกครั้ง จนลูกชายอายุได้สิบห้าปีจึงพาไปบวชเป็นสามเณรเพื่อให้ศึกษาหาความรู้อยู่ที่วัดส้มใหญ่โดยมีสมภารบุญเป็นอาจารย์ ต่อมาเณรแก้วเดินทางไปจังหวัดสุพรรณบุรีเพื่อศึกษาเพิ่มเติมกับสมภารมีที่วัดป่าเลไลย์ และสมภารคง วัดแค
==== การแต่งงานของลูก ====
กระทั่งในที่สุดเณรแก้วก็ลาจากอาจารย์เพื่อแต่งงาน นางทองประศรีก็ขัดไม่ได้ก็ยอมไปสู่ขอนางพิมพิลาไลยให้แก่ลูก โดยนางสั่งให้จัดตั้งกระบวนใหญ่เดินทางจากบ้านของนางคือจังหวัดกาญจนบุรีไปยังบ้านของนางศรีประจันที่จังหวัดสุพรรณบุรี กระบวนนางทองประศรีครั้งนี้ประกอบด้วยผู้คนมากมายยิ่ง ขนข้าวของขึ้นเกวียนเทียมควายหลายเล่ม นางทองประศรีนั้นนั่งเกวียนมาเล่มหนึ่ง พลายแก้วนั่งอีกเล่มหนึ่ง บ่าวไพร่ที่ติดสอยห้อยตามมามีจำนวนถึงห้าสิบคน ทั้งนี้ เพราะเมื่อไปถึงบ้านนางศรีประจันแล้วจะมีการงานมากเหตุว่าสมัยนั้นมิได้มีโรงแรม ครั้นไปถึงจังหวัดสุพรรณบุรีแล้วนางทองประศรีก็สั่งให้ผู้คนจัดสร้างที่พัก โดยให้บ่าวไพร่ตัดไม้มาทำโรงถึงห้าหลังอยู่ในทุ่งท้ายสวนของนางศรีประจันนั้นเอง แล้วนางทองประศรีก็เข้าอยู่ที่ในนั้น
สำหรับการขอบุตรสาว เป็นประเพณีที่มารดาของฝ่ายชายจะไปเพียงคนเดียวไม่ได้ เพราะไม่สมศักดิ์ศรีดูไปคล้ายว่าฝ่ายหญิงไม่มีราคา นางทองประศรีจึงเรียกผู้ใหฯมาสี่คนซึ่งล้วนแต่เป็นคนบ้านใกล้เรือนเคียงกันทั้งนั้น ในจำนวนนี้เป็นชายสูงอายุสองคนและหญิงสูงอายุอีกสองคน หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช เล่าถึงเหตุการณ์ในช่วงนี้ไว้ในหนังสือ "ขุนช้างขุนแผน ฉบับอ่านใหม่" ว่า
=== การทำหน้าที่เป็นย่า ===
==== การพบกับหลาน ====
เมื่อพลายแก้วทำความดีความชอบถึงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ที่ "ขุนแผนแสนสะท้าน" จนกระทั่งตกอับต้องติดคุก นางทองประศรีก็คงทำมาหากินเลี้ยงตัวเอง และยังต้องเลี้ยงหลานชายคือพลายงามซึ่งหนีภัยพ่อเลี้ยงคือขุนช้างมาจากจังหวัดสุพรรณบุรี
พลายงามนั้นเมื่อหนีขุนช้างมาจากสุพรรณบุรีก็เที่ยวถามทางเรื่อยไปว่าบ้านนางทองประศรีอยู่แห่งไหน เสภาขุนช้างขุนแผนว่า
{| align="center"
||ไม่รู้ความถามเหล่าพวกชาวบ้าน||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ว่าเรือนท่านทองประศรีอยู่ที่ไหน
|-
||เด็กบ้านนอกบอกเล่าให้เข้าใจ||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;แกอยู่ไร่โน้นแน่ยังแลลับ
|-
||มะยมใหญ่ในบ้านกินหวานนัก||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;กูไปลักบ่อยแกคอยจับ
|-
||พอฉวยได้ไอ้ขิกหยิกเสียยับ||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ร้ายเหมือนกับผีเสื้อแกเหลือตัว
|-
||ถ้าลูกใครไปเล่นแกเห็นเข้า||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;แกจับเอานมยานฟัดกบาลหัว
|-
||มาถามหาว่าไรช่างไม่กลัว||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;แกจับตัวตีตายยายนมยาน
|-
|}
นางทองประศรีนั้น ในวันที่พลายงามสืบได้ว่าบ้านย่าของตนอยู่ถิ่นไหนและเดินทางมาถึง กำลังนั่งเฝ้าต้นมะยมของตนและเล็งเห็นพลายงามเดินเข้ามาพอดี ก็นึกว่าเป็นเด็กซุกซนทั้งหลายที่จ้องจะมาขโมยมะยม จึงฉวยไม้ตะบองแอบหลังแล้วย่องเข้ามา พลายงามเห็นเข้าก็สะดุ้งบอกว่ามิได้เข้ามาขโมยมะยม แต่ตนนั้นเป็นหลานชายจริง ๆ นางทองประศรีจึงชี้หน้าไปว่าอย่าได้แอบอ้างเป็นหลาน ไหนเป็นหลานก็เข้ามาใกล้ ๆ ย่าหน่อย ย่าจะให้ไม้ตะบองให้หนำใจ พลายงามนึกในใจว่าจะกลัวอันใดกับย่าของตนจึงกระโจนเข้าไปกราบเท้า นางทองประศรีก็หวดตะบองเข้าดังผึง กระทั่งสังเกตได้ว่าเด็กชายคนนี้มีเค้าเหมือนบุตรของตนจึงระลึกได้ว่าเป็นหลายชาย ความตอนนี้เสภาว่า
{| align="center"
||เจ้าพลายงามคร้ามพรั่นขยั้นหยุด||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ความกลัวสุดแสนกลัวตัวเป็นหนู
|-
||จึงว่าฉานหลานดอกบอกให้รู้||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;อันอยู่ที่เมืองสุพรรณบ้านวันทอง
|-
||ทองประศรีชี้หน้าว่าอุเหม่||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;อ้ายเจ้าเล่ห์หลานข้ามันน่าถอง
|-
||มาเถิดมาย่าจะให้ไม้ตะบอง||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;แกคอยจ้องจะทำให้หนำใจ
|-
||เจ้าพลายงามความกลัวจนตัวสั่น||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;หยุดขยั้นอยู่ไม่กล้าลงมาได้
|-
||แล้วนึกว่าย่าตัวกลัวอะไร||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;โจนลงไปกราบย่าที่ฝ่าตีน
|-
||ทองประศรีตีหลังเสียงดังผึง||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;จะมัดขึงกูไม่ปรับเอาทรัพย์สิน
|-
||มาแต่ไหนลูกไทยหรือลูกจีน||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;เฝ้าลักปีนมะยมห่มหักราน
|-
||เจ้าพลายน้อยคอยหลบแล้วนบนอบ||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ฉันเจ็บบอบแล้วย่าเมตตาหลาน
|-
||ข้าเป็นลูกพ่อขุนแผนแสนสะท้าน||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ข้างฝ่ายมารดาชื่อแม่วันทอง
|-
||จะมาหาย่าชื่อทองประศรี||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;อย่าเพ่อตีฉันจะเล่าความเศร้าหมอง
|-
||ย่าเขม่นเห็นจริงทิ้งตะบอง||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;กอดประคองรับขวัญกลั้นน้ำตา
|-
||แล้วด่าตัวชั่วเหลือไม่เชื่อเจ้า||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ขืนตีเอาหลานรักเป็นหนักหนา
|-
||จนหัวห้อยพลอยนอพ่อนี่นา||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;แล้วพามาขึ้นเรือนเตือนยายปลี
|-
||ช่วยฝนไพลให้เหลวเร็วเร็วเข้า||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;อีเปลเอาขันล้างหน้าออกมานี่
|-
||แกตักน้ำร่ำรดหมดราคี||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ช่วยขัดสีโซมขมิ้นสิ้นเป็นชาม
|-
||แล้วทาไพลให้หลานสงสารเหลือ||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;มานั่งเสื่อลันไตปราศรัยถาม
|-
||เจ้าชื่อไรใครบอกออกเนื้อความ||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;จึงได้ตามขึ้นมาถึงย่ายาย
|}
เมื่อพลายงามเล่าความหลังให้ฟังจนสิ้นแล้ว นางทองประศรีก็โกรธแค้นขุนช้างยิ่งนัก
{| align="center"
||ทองประศรีตีอกชกผางผาง||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ทุดอ้ายช้างชาติข้าอ้ายหน้าขน
|-
||ลูกอีเฒ่าเทพทองคลองน้ำชน||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;จะฆ่าคนเสียทั้งเป็นไม่เอ็นดู
|-
||ทำราวเจ้าชีวิตกูคิดฟ้อง||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ให้มันต้องโทษกรณฑ์จนอ่อนหู
|-
||แกบ่นว่าด่าร่ำออกพร่ำพรู||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;พ่อมาอยู่บ้านย่าแล้วอย่ากลัว
|-
||แม้นอ้ายขุนวุ่นมาว่าเป็นลูก||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;มันมิถูกนมยานฟัดกระบาลหัว
|-
||พลางเรียกอีไหมที่ในครัว||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;เอาแกงคั่วข้าวปลามาให้กิน
|-
||พอบ่ายเบี่ยงเสียงละว้าพวกข้าบ่าว||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ทั้งมอญลาวเลิกนาเข้ามาสิ้น
|-
||บ้างสุมไฟใส่ควันกันยุงริ้น||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ตามถิ่นบ้านนอกอยู่คอกนา
|}
ตอนนางทองประศรีพบกับหลานชายนี้ กระทรวงศึกษาธิการจัดให้เป็นบทเรียนสำหรับนักเรียนหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน ระดับช่วงชั้นที่ 3 ปีที่ 3 (มัธยมศึกษาปีที่ 3)
==== การเป็นครูของหลาน ====
นางทองประศรีนั้นนอกจากเป็นผู้ดีเก่าและเป็นข้าหลวงเก่าแห่งราชสำนักแล้ว ยังมีความรู้ความสามารถมากมายซึ่งหายากในหญิงทั่วไปที่รู้แต่การบ้านการเรือน กล่าวคือ นางทองประศรียังจัดเจนในด้านการพาณิชย์ เศรษฐศาสตร์ อักษรศาสตร์ทั้งไทยและขอม ตลอดจนด้านการศาสนา ไปจนถึงรู้คาถาอาคมเวทมนตร์ต่าง ๆ รู้การอยู่ยงคงกระพันชาตรี การเลี้ยงผีเลี้ยงภูต และเสกเป่านานาเป็นต้น เฉกเช่นเดียวกับขุนแผนผู้เป็นบุตร ทั้งนี้ พึงทราบว่าสังคมไทยแต่ก่อนนั้นใช้อักษรขอมจารึกเอกสารหลักฐานสำคัญ ๆ เช่น พระไตรปิฎก และตำราต่าง ๆ ไว้ทั้งสิ้น
สำหรับวิชาการที่นางทองประศรีรู้นั้นก็สอนสั่งให้หลานชายทั้งหมด เสภาขุนช้างขุนแผนว่ารายละเอียดเกี่ยวกับวิชาการของนางทองประศรีดังต่อไปนี้
{| align="center"
||อันเรื่องราวกล่าวความพลายงามน้อย||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ค่อยเรียบร้อยเรียนรู้ครูทองประศรี
|-
||ทั้งขอมไทยได้สิ้นก็ยินดี||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;เรียนคัมภีร์พุทธเพทพระเวทมนตร์
|-
||ปัถมังตั้งตัวนะปัดตลอด||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;แล้วถอนถอดถูกต้องเป็นล่องหน
|-
||หัวใจกริดอิทธิเจเสน่ห์กล||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;แล้วเล่ามนตร์เสกขมิ้นกินน้ำมัน
|-
||เข้าในห้องลองวิชาประสาเด็ก||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;แทงจนเหล็กแหลมลู่ยู่ขยั้น
|-
||มหาทะมืนยืนยงคงกระพัน||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ทั้งเลขยันตร์ลากเหมือนไม่เคลื่อนคลาย
|-
||แล้วทำตัวหัวใจปิติโส||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;สะเดาะโซ่ตรวนได้ดังใจหมาย
|-
||สะกดคนมนตร์จังงังกำบังกาย||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;เมฆฉายสูรย์จันทร์ขยันดี
|-
||ทั้งเรียนธรรมกรรมฐานนิพพานสูตร||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ร้องเรียกภูตพรายปราบกำราบผี
|-
||ผูกพยนต์หุ่นหญ้าเข้าราวี||&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ทองประศรีสอนหลานชำนาญมา
|}
หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช อธิบายถึงการที่นางทองประศรีมีความรู้ความสามารถมากมายว่า "...น่าจะถามว่า ครูทองประศรีไปรู้วิชาเหล่านี้มาจากไหน ก็เห็นจะตอบได้ว่า เมื่อก่อนขุนแผนจะประสบเคราะห์กรรมต่าง ๆ ต้องจากบ้านไปนั้น ขุนแผนไปฝากสรรพตำราของตนไว้กับมารดา และระหว่างที่ขุนแผนหายไป ทองประศรีไม่มีอะไรจะทำ ก็คงอ่านตำราขุนแผนนั้นเองเป็นการหาความรู้ให้ทันลูก แล้วก็เลยรู้เอาจริง ๆ จนสอนหลานฝห้มีความเชี่ยวชาญในทางนั้นได้"
จนพลายงามเติบโตอายุได้สิบห้าปี นางทองประศรีได้ทำหน้าที่ประดุจเป็นพ่อและแม่จนกระทั่งเป็นครูของหลานชาย ในที่สุดพลายงามอาสาและทำความดีความชอบจนได้เป็นที่ "จมื่นไวยวรนาถ" และได้รับพระราชทานบ้านเรือที่ทางและภริยา นางทองประศรีจึงได้ติดตามหลานชายมาอยู่ที่กรุงศรีอยุธยา กับทั้งยังได้ขอหลานชายอีกคนหนึ่งจากขุนแผนและนางแก้วกิริยาคือพลายชุมพลมาเลี้ยงดู จนที่สุดพลายชุมพลก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นหลวงนายฤทธิ์และได้รับพระราชทานที่อยู่เช่นเดียวกับพี่ชาย
== คุณค่าของตัวละคร ==
ราชบัณฑิตยสถานสรรเสริญนางทองประศรีว่า
== อ้างอิง ==
ตัวละครในขุนช้างขุนแผน
ตัวละครในบันเทิงคดีจากภาคกลางของประเทศไทย
วรรณคดีไทย
นางในวรรณคดี