pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
บิลบอร์ด

บิลบอร์ด  เป็นนิตยสารทางด้านเกี่ยวกับอุตสาหกรรมเพลงฉบับหนึ่งในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยมีลักษณะของชาร์ทเพลงและอัลบั้ม ออกเป็นรายสัปดาห์ โดยนิตยสารฉบับนี้จะมีตารางจัดอันดับเพลงและอัลบั้มยอดนิยมตามแนวเพลงในแต่ละสัปดาห์ แต่ตารางอันดับเพลงซึ่งคนทั่วโลกเป็นที่รู้จักมากที่สุดคือ "Billboard Hot 100" ชาร์ทเพลงอันดับ 1 ของโลก เป็นการจัดอันดับเพลง 100 อันดับ โดยไม่แบ่งประเภทหรือแนวเพลง และอีกตารางคือ "Billboard 200" ซึ่งเป็นการจัดอันดับอัลบั้มที่มียอดจำหน่ายสูงสุด 200 อัลบั้มตามผลสำรวจ
== ประวัติ ==
เริ่มก่อตั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1894 โดย วิลเลียม เอช โดนัลด์สัน และ เจมส์ เอช เฮนเนแกน ในตอนแรกจะเป็นหนังสือรายเดือนเกี่ยวกับการค้าสำหรับการลงประกาศโฆษณา ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้ใช้ชื่อว่า “บิลบอร์ด” จากนั้นอีกไม่กี่ปี ทางบิลบอร์ดจึงเพิ่มเรื่องข่าวเกี่ยวกับกิจกรรมกลางแจ้งเข้าไป ซึ่งสุดท้ายแล้ว บิลบอร์ดก็กลายเป็นแหล่งประชาสัมพันธ์สำหรับบรรดา ละครสัตว์ เทศกาลคาร์นิวัล งานรื่นเริง และกิจกรรมบันเทิงต่างๆเป็นส่วนมาก
ในนิตยสารฉบับวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 1961 ทางนิตยสารบิลบอร์ดได้หันมาเสนอข่าวเกี่ยวกับอุตสาหกรรมดนตรีเพียงอย่างเดียว โดยได้ยกส่วนที่เป็นกิจกรรมบันเทิงต่างๆไปไว้ที่นิตยสารเล่มใหม่ชื่อ “Amusement Business” (ปัจจุบันยังคงมีอยู่) พร้อมกันนั้น ทางบิลบอร์ดยังได้เปลี่ยนชื่อเป็น Billboard Music Week แต่ในอีก 2 ปี ทางนิตยสารก็กลับมาใช้ชื่อ Billboard ตามเดิมจนถึงปัจจุบัน
=== บิลบอร์ดชาร์ต ===
เริ่มมีชาร์ตเพลงเมื่อฉบับ 4 มกราคม ค.ศ. 1936 จัดอันดับในลักษณะของ Hit Parade และในฉบับ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1940 ก็ถูกจัดอันดับในชาร์ตเพลงที่เป็นที่นิยมเป็นครั้งแรก จนกระทั่งใน ค.ศ. 1958 อันดับเพลง บิลบอร์ดฮอต 100 ก็ถูกตีพิมพ์โดยคำนวณจากยอดการออกอากาศและยอดขายซิงเกิล
ศิลปินที่ประสบความสำเร็จในบิลบอร์ดชาร์ต เช่น เดอะบีตเทิลส์, มารายห์ แครี, เอลวิส เพรสลีย์, มาดอนน่า, ไมเคิล แจ็กสัน, บิง ครอสบี, ไดอาน่า รอสส์, เจเน็ท แจ็กสัน‎ และเอลตัน จอห์น
บิลบอร์ดในปัจจุบันได้ครอบคลุมอันดับดีวีดี ยอดการขายวิดีโอ รวมถึงการดาวน์โหลดเพลง นอกจากนั้นยังมีข้อมูลข่าวสาร และบทความเห็นของผู้คร่ำหวอดในวงการอย่างค่ายเพลงหรือดีเจ ทั้งนี้บิลบอร์ดก็ยังเป็นที่คงเลื่องชื่อเกี่ยวกันอันดับเพลงอยู่
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
billboard.com
นิตยสารดนตรี
นิตยสารรายสัปดาห์
นิตยสารอเมริกัน
บิลบอร์ดชาร์ต
นิตยสารที่ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2437
รายชื่อสำนักพิมพ์การ์ตูน

สำนักพิมพ์การ์ตูน เป็นสำนักพิมพ์ที่มีการผลิตหนังสือการ์ตูน หนังสือการ์ตูนรายสัปดาห์ และนิตยสารการ์ตูน ออกจัดจำหน่าย ในปัจจุบันสำนักพิมพ์จะเป็นผู้ได้รับลิขสิทธิ์ในการตีพิมพ์การ์ตูนเรื่องนั้น ๆ อย่างถูกต้องตามกฎหมาย
== สำนักพิมพ์การ์ตูนในอดีต ==
รายชื่อบางส่วนของสำนักพิมพ์ที่เคยผลิตหนังสือการ์ตูนในประเทศไทยเมื่อในอดีต แต่ปัจจุบันได้เลิกผลิตรึปิดตัวไปแล้ว โดยมีทั้งสำนักพิมพ์ที่ไม่ได้มีการขอลิขสิทธิ์อย่างถูกต้อง และ สำนักพิมพ์แบบลิขสิทธ์
มิตรไมตรี
หมึกจีน
ยอดธิดา
ศรีสยาม
ธีรดา
L.a.p
Evolution X
จัมโบ้
เอกคอมิค
อิมเมจมูฟ
Ant Comic
Negibose
แอดวานซ์คอมมูนิเคชั่น
Comic Quest
Tomorrow Comix
T.K.O
B.Boyd.CG
จิณนา สตูดิโอ
== สำนักพิมพ์การ์ตูนในไทยในปัจจุบัน ==
ฟีนิกซ์
รักพิมพ์
zenshu
วิบูลย์กิจ
Bongkoch
เนชั่นเอดดูเทนเมนท์
สยามอินเตอร์คอมิกส์
Let's Comics
Dex Press
Punica Publishing
Dango Comic
First Page Pro.
สำนักพิมพ์บรรลือสาส์น
Palo Publishing
บูรพัฒน์
FirstLove
== สำนักพิมพ์การ์ตูนในต่างประเทศ ==
สำนักพิมพ์โคดันฉะ เป็นสำนักพิมพ์ประเทศญี่ปุ่นที่มีหนังสือการ์ตูนรายสัปดาห์หลักเช่น นากาโยชิ อาฟเตอร์นูน และโชเน็นแม็กกาซีน
สำนักพิมพ์ชูเอชะ เป็นสำนักพิมพ์ประเทศญี่ปุ่นที่การ์ตูนเรื่องดัง
สำนักพิมพ์โชงะกุกัง  เป็นสำนักพิมพ์ประเทศญี่ปุ่นที่การ์ตูนเรื่องดังเช่น รันม่า 1/2 แฮมทาโร่ อินุยาฉะ และยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
สำนักพิมพ์อากิตะโชเต็น เป็นสำนักพิมพ์ประเทศญี่ปุ่นที่พิมพ์การ์ตูนแนวโชเน็นและ โชโจ มีผลงานที่คนไทยรู้จักดีได้แก่ จอมโหดกระทะเหล็ก, บากิ
สำนักพิมพ์คะโดะกะวะสำนักพิมพ์ประเทศญี่ปุ่นตั้งอยู่ในกรุงโตเกียวคาโดคาวะ งานพิมพ์เป็นหนังสือประเภทคอมมิค และนิตยสารการ์ตูน อาทิเช่น นิวไทป์
Marvel Comics สำนักพิมพ์ยักษ์ใหญ่แห่งอเมริกา เจ้าของตัวละครและแบรนด์ อเมริกัน Super Hero ชื่อดัง เช่น Spider-Man,X-Men,The Avengers,Fantastic Four
Dc Comics สำนักพิมพ์ยักษ์ใหญ่ของอเมริกา เจ้าของตัวละคร Superman,Batman,Wonder Women,Justice League
Dark Horse Comics สำนักพิมพ์อิสระเจ้าใหญ่อีกเจ้าในสหรัฐฯ มีลิขสิทธ์งานดังๆในมืออย่างAliens,Predator,Terminator,Star Wars ในฉบับ Comics และ ตัวละครกับซีรี่ย์อย่าง Hell Boy,Sin City
Image Comics สำนักพิมพ์การ์ตูนอินดี้ ที่มีกำเนิดจากอดีตนักวาดดังในสังกัด Marvel แยกตัวมาก่อตั้งสำนักพิมพ์เอง มีงานดังๆเช่น Spawn ,The Walking Dead,Invincible
การ์ตูน
ย่านลิเภา

ย่านลิเภา หรือ ลิเภา เป็นเฟิร์นเถาชนิดหนึ่งในสกุล Lygodium เช่น Lygodium flexuosum (ลิเภาใหญ่) และ Lygodium circinatum (ลิเภาหางไก่) เป็นต้น พบได้มากทางภาคใต้ของไทย
ย่านลิเภาเป็นวัสดุสำคัญสำหรับงานสาน เช่น กระเป๋าย่านลิเภา
==ตัวอย่างสปีชีส์==
Lygodium articulatum – นิวซีแลนด์ (เกาะเหนือ).
Lygodium circinatum – เอเชียเขตร้อนและออสเตรเลีย
Lygodium conforme – จีน
Lygodium cubense – คิวบา ฮิสปานิโอลา
Lygodium digitatum –  จีน
Lygodium flexuosum – จีนตอนใต้จนถึงออสเตรเลียเหนือ อินเดียใต้
Lygodium japonicum – เอเชียตะวันออกไปจนถึงออสเตรเลีย
Lygodium microphyllum (Cav.) R. Br. – แอฟริกา เอเชียใต้และออสเตรเลีย
Lygodium microstachyum –  จีน
Lygodium palmatum (Bernh.) Swartz – สหรัฐอเมริกาตะวันออก (หายาก)
Lygodium polystachyum –  จีน
Lygodium reticulatum – ออสเตรเลีย โพลีเนเซีย
Lygodium salicifolium – จีนตอนใต้จนถึงออสเตรเลียเหนือ
Lygodium subareolatum –  จีน
Lygodium trifurcatum – เอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงออสเตรเลียเหนือ
Lygodium volubile – อเมริกาใต้ตอนเหนือ อเมริกากลาง แคริบเบียน
Lygodium versteeghii – เอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงออสเตรเลียเหนือ
Lygodium yunnanense –  จีนตอนใต้
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ข้อมูลที่ fernsiam.com
Flora of North America: Lygodium
C.Michael Hogan. 2010. Fern. Encyclopedia of Earth. eds. Saikat Basu and C.Cleveland. National Council for Science and the Environment. Washington DC.
Flora of China: Lygodium species list
Species Profile- Japanese Climbing Fern (Lygodium japonicum) , National Invasive Species Information Center, United States National Agricultural Library. Lists general information and resources for Japanese Climbing Fern.
ศิลปะไทย
ภาคใต้
เฟิน
ภาษาหริยนวี

ภาษาหริยนวี (อักษรเทวนาครี: हरियाणवी)  (ہریانوی), (, หรือ हरयाणवी ) ชื่ออื่นๆคือ ภาษาชตุ ภาษาพังครุ เป็นภาษาถิ่นของภาษาฮินดี ใช้พูดทางตอนเหนือของรัฐหรยณะ และเดลฮี บางครั้งจะไม่นับภาษาหริยนวี เป็นภาษาใหม่ เพราะใกล้เคียงกับภาษาฮินดี และมีคำศัพท์จากภาษาอูรดูมาก วรรณคดีมีน้อย ส่วนมากเป็นเพลงพื้นบ้าน ภาษานี้มีหลากหลายสำเนียง ที่ต่างกันไปในระดับหมู่บ้าน แม้ว่าจะไม่ถูกแยกจากกันด้วยสิ่งกีดขวางทางภูมิศาสตร์
== การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์ ==
ภาษาหริยณวีมีผู้พูดหลายตำบลในหรรยนะ ประชาชนในหลายตำบลของโสเนปัตและโรห์ตักพูดภาษานี้ด้วยสำเนียงที่เรียกโรตากี สำเนียงที่พูดในตำบลชินท์จัดเป็นสำเนียงมาตรฐานของภาษานี้ แม้ว่านักภาษาศาสตร์บางคนจะจัดให้สำเนียงโรตากีเป็นสำเนียงมาตรฐาน ในตำบลฟาริดาบัดจะใช้ภาษานี้ควบคู่กับภาษาพรัช ในหมู่ผู้นับถือศาสนาอิสลามจะใช้ภาษาอูรดูควบคู่ไปด้วย มุสลิมบางส่วนอพยพไปปากีสถาน จึงมีผู้พูดภาษานี้ในปากีสถาน
== วรรณกรรม ==
เนื่องจากไม่มีระบบการเขียนสำหรับภาษาหริยณวี ดังนั้นผู้พูดภาษานี้จึงเขียนวรรณกรรมของตนด้วยภาษาฮินดี มีวรรณกรรมมุขปาฐะเป็นเพลงพื้นบ้าน และละครพื้นบ้านที่เรียกสาอัง และมีเรื่องเล่าที่เป็นเรื่องตลกจำนวนมาก
==ตัวอย่างประโยค==
==แหล่งข้อมูลอื่น ==
เพลงพื้นบ้านภาษาหริยนวี 
หริยนวี
ภาษายาเอยามะ

ภาษายาเอยามะ (八重山物言/ヤイマムニ, Yaimamuni) เป็นภาษากลุ่มรีวกีวใต้ที่มีผู้พูดในหมู่เกาะยาเอยามะ กลุ่มเกาะที่มีผู้อยู่อาศัยตอนใต้สุดของประเทศญี่ปุ่นที่มีประชากรรวมประะมาณ 53,000 คน ยาเอยามะ (Yaimamunii) มีความใกล้ชิดกับภาษามิยาโกะมาก จำนวนผู้พูดภาษานี้เป็นภาษาแม่ยังไม่เป็นที่แน่จาก เนื่องด้วยผลจากระบบการศึกษาตามนโยบายภาษาญี่ปุ่นเรียกภาษานี้ว่า ภาษาย่อยยาเอยามะ  ประชากรที่อายุต่ำกว่า 60 ปีมีแนวโน้มที่จะไม่ใช้ภาษานี้เว้นแต่จะใช้ในการร้องเพลงและทำพิธี และคนรุ่นหนุ่มสาวหันมาใช้ภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาแม่ นอกจากนี้ กลุ่มภาษารีวกีวอื่น ๆ อย่างโอกินาวะและอามามิถูกเรียกเป็นภาษาย่อยของภาษาญี่ปุ่นด้วย มีการเปรียบเทียบภาษายาเอยามะในหมู่เกาะรีวกีวว่ามี "ความจำเป็นทางภาษา" ต่ำ
มีผู้พูดภาษายาเอยามะในเกาะอิชิงากิ, ทาเกโตมิ, โคฮามะ, คูโรชิมะ, ฮาโตมะ, อารางาซูกุ, อิริโอโมเตะ และฮาเตรูมะ ซึ่งมีความเข้าใจร่วมกันที่ซับซ้อน เนื่องจากภูมิศาสตร์ของหมู่เกาะ ภาษาบนเกาะโยนางูนิที่มีความเกี่ยวข้องกัน มักถือเป็นภาษาต่างหาก ภาษาย่อยทาเกโตมิอาจเป็นภาษารีวกีวเหนือที่พบในภาษาย่อยโอกินาวะ ก่อนที่จะผสมเข้ากับภาษาย่อยยาเอยามะอื่น ๆ
==อ้างอิง==
==อ่านเพิ่ม==
Shigehisa Karimata, 2008. Phonological comparison of Yaeyama dialects[http://ir.lib.u-ryukyu.ac.jp/handle/123456789/8927] 
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ยาเอยามะ
ภาษาตูลู

ภาษาตูลู เป็นภาษาตระกูลดราวิเดียน มีผู้พูดน้อยกว่า 2 ล้านคน ส่วนใหญ่อยู่ในทักษิณะ กันนาดา และอุทุปี ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของรัฐการณตกะ มีบางส่วนอยู่ใน กสารคท รัฐเกราลา อักษรเดิมที่ใช้เขียนภาษานี้ คล้ายอักษรมลยาฬัม แต่มีใช้น้อย ส่วนใหญ่เขียนด้วยอักษรกันนาดา ยังเป็นข้อโต้แย้งอยู่ว่า อักษรตูลู เป็นต้นกำเนิดของอักษรมลยาฬัมหรือไม่ แต่หลักฐานจากจารึกของทั้งสองภาษา แสดงให้เห็นว่า ภาษาตูลูเก่ากว่า การเขียนภาษาตูลูด้วยอักษรกันนาดา ริเริ่มโดยมิชชันนารีชาวเยอรมันเมื่อราว พ.ศ. 2400
== การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์ ==
บริเวณที่มีผู้พูดภาษาตูลูกระจายตัวอยู่คือ ทักษิณ กันณฑะ และตำบลอุทุปี กสรคทเหนือ
== อักษร ==
ในพุทธศตวรรษที่ 24 มิชชันนารีใช้อักษรกันนาดาในการแปลภาษาตูลู ส่วนใหญ่แล้ว ภาษาตูลูเขียนด้วยอักษรกันนาดาเพราะคนส่วนใหญ่เรียนภาษากันนาดาในโรงเรียนในขณะเดียวกันมีความพยายามที่จะรื้อฟื้นอักษรโบราณของภาษาตูลูหรืออักษรตูลูซึ่งมีลักษณะคล้ายอักษรมลยาฬัมขึ้นใหม่ แต่การใช้อักษรดั้งเดิมพบได้น้อย  จารึกภาษาตูลูพบได้ในบริเวณรอบๆหมู่บ้านพัรกุร
== ลักษณะของภาษา ==
การสืบหาจุดกำเนิดของภาษานี้ค่อนข้างยาก นักวิชาการบางคนจัดให้ภาษาตูลูอยู่ในตระกูลภาษาดราวิเดียนและเป็นภาษาที่เก่าที่สุด โดยทั่วไป ภาษาตูลูมีสองสำเนียงคือ ศิวัลลีและสำเนียงทั่วไป แต่ในการวิเคราห์การออกเสียงจะแบ่งเป็นสี่สำเนียงคือ
สำเนียงพราหมณ์หรือศิวัลลี พูดโดยพราหมณ์ชาวตูลู
สำเนียงเชน พูดโดยผู้นับถือศาสนาเชน ทางเหนือของตูลู นาดู
สำเนียงทั่วไป ใช้พูดในพ้นที่ส่วนใหญ่ของของตูลู นาดู เป็นสำเนียงที่ใช้ในการค้าและการละเล่น
สำเนียงตริพัล ใช้พูดโดยชาวตริพัล ใกล้เคียงกับสำเนียงทั่วไป
ภาษาตูลูไม่มีการสอนในโรงเรียนและยังไม่ได้รับการยอมรับในฐานะภาษาราชการของอินเดีย จัดเป็นภาษาที่ใกล้ตาย.
== อ้างอิง ==
ตูลู
ภาษากัจฉ์

ภาษากัจฉ์ (કચ્છી, , ڪچّي) เป็นภาษากลุ่มอินโด-อารยัน ใช้พูดในบริเวณกัจฉ์ของรัฐคุชราต ประเทศอินเดีย และแคว้นสินธ์ ประเทศปากีสถาน มีผู้พูดราว 866,000 คน โดยเป็นภาษาที่ใช้พูดในหมู่ชาวมุสลิมในบริเวณดังกล่าว รวมทั้งชาวขวาชาห์ที่ใช้ในทางศาสนา
== ภาษาใกล้เคียง ==
ภาษากัจฉ์ใกล้เคียงกับภาษาสินธ์ที่ใช้พูดในแคว้นสินธ์ ประเทศปากีสถาน มักเข้าใจผิดกันว่าภาษากัจฉ์เป็นภาษาผสมระหว่างภาษาสินธ์ ภาษาคุชราต ภาษาปัญจาบ และภาษาราชสถาน ซึ่งอาจเป็นเพราะสัทวิทยาของภาษากัจฉ์ใกล้เคียงกับภาษาสินธ์ แต่คำศัพท์ใกล้เคียงกับภาษาคุชราต ความใกล้เคียงของภาษาส่วนหนึ่งเกิดจากการอพยพระหว่างเขตสินธ์มาสู่โสวรัสตระและกัจฉ์ทางตะวันออก หรือราชสถานและปัญจาบทางเหนือ ผู้พูดภาษากัจฉ์ในอินเดียอาจพูดได้ 2 หรือ 3 ภาษา เพราะการใกล้ชิดกับภาษาใกล้เคียงเช่นภาษาคุชราตและภาษาฮินดี
== คำทั่วไป ==
มีความผันแปรของไวยากรณ์และความแตกต่างระหว่างสำเนียงในแต่ละถิ่น มีคำยืมจากภาษาอาหรับและภาษาเปอร์เซียเช่นเดียวกับภาษาในเอเชียอื่นๆ ที่อยู่ในเส้นทางการค้า ผู้พูดภาษากัจฉ์จำนวนมากพูดภาษาคุชราตได้ด้วย สำเนียงภาษาคุชราตของผู้พูดภาษากัจฉ์เป็นที่ยอมรับจากผู้พูดภาษาคุชราตสำเนียงมาตรฐานว่าสามารถเข้าใจกันได้
ตัวอย่างประโยคภาษากัจฉ์เทียบกับภาษาคุชราตได้แก่
{|class=wikitable
! กัจฉ์ !! สินธ์ !! คุชราต !! เมโมนี !! แปล
|-
| ||  ||  || Chhado Hane || ตอนนี้วางมันลง
|-
|  ||  ||  || Achanto/Vinato || ฉัน/ผมกำลังมา/ไป
|-
|  ||  ||  || Kichadi Khiyo taa? || คุณกิน kichdi ไหม?
|-
| ||  ||  || Toke vachejo naye? || คุณไม่เรียนหรอ?
|-
| Booey taraf ji ticket || Bohe taraf ji ticket || Banne taraf ni ticket || Banne taraf ji ticket || ตั๋วไปกลับ
|-
| Mujo samaan venaji paiyo || Munjo samaan vinayi vayo || Maro saman khovai gayo che || Mijo samaan khovai vayo || ฉัน/ผมที่กระเป๋าเดินทางหาย
|-
|}
== ระบบการเขียน ==
โดยทั่วไปภาษากัจฉ์เขียนด้วยอักษรคุชราตดัดแปลง มีการตีพิมพ์หนังสือและวารสารจำนวนมากด้วยอักษรนี้ มีการเขียนด้วยอักษรเทวนาครีเช่นกัน ในอดีต ภาษากัจฉ์เคยเขียนด้วยอักษรโขชกีที่เลิกใช้ไปแล้ว ดร. ราหุล ชาฮ์ หมออายุรเวท, นักจิตวิทยา และนักวิเคราะห์ลายมือได้สร้างอักษรสำหรับภาษานี้ขึ้น
== หมายเหตุ ==
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น ==
Kutchi Language Online
กัจฉ์
ภาษาอามามิ

ภาษาอามามิ (奄美語) มีผู้พูดราว 130,000 คน ในเกาะอามามิ ทางใต้ของเกาะเกียซุ เป็นภาษาตระกูลรีวกีว ใกล้เคียงกับภาษาโอกินาวะ
อามามิ
Langue Amami
เอดีโอดอตเน็ต

เอดีโอดอตเน็ต (ADO.NET) คือชุดส่วนประกอบซอฟต์แวร์สำหรับโปรแกรมเมอร์เพื่อเข้าถึงแหล่งข้อมูลต่างๆ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในดอตเน็ตเฟรมเวิร์ก และ ดอตเน็ต แม้ว่าชื่อนั้นจะมาจากเทคโนโลยี  ADO (ActiveX Data Object) แต่เนื่องจากว่ามีการเปลี่ยนแปลงจากเดิมไปมากจนสามารถเรียกได้เป็นคนละผลิตภัณฑ์เลยทีเดียว โดยปกติแล้วจะใช้ในการเชื่อมต่อกับฐานข้อมูล แต่การเชื่อมต่อเข้ากับ Excel ไฟล์XML หรือไฟล์ข้อความธรรมดานั้นก็ทำได้เช่นกัน
== สถาปัตยกรรม ==
เอดีโอดอตเน็ตได้แบ่งเป็นสองส่วนหลัก:
Data Provider
DataSet
== ดูเพิ่ม ==
ดอตเน็ตเฟรมเวิร์ก
ดอตเน็ต
LINQ
OLE DB (Object Linking and Embedding Database)
ODBC (Open Database Connectivity)
ODP.NET
ฐานข้อมูล
การเขียนโปรแกรม
ดอตเน็ตเฟรมเวิร์ก
โรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์น

โรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์น (Mount Auburn Hospital) เป็นโรงพยาบาลในสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่เมืองเคมบริดจ์ ในรัฐแมสซาชูเซตส์ โรงพยาบาลก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2409 (ค.ศ. 1866) เริ่มเปิดดำเนินการอีกครั้งในปี พ.ศ. 2429 (ค.ศ. 1886) เดิมมีชื่อว่า โรงพยาบาลเคมบริดจ์ (Cambridge Hospital) และเปลี่ยนชื่อเป็นโรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์นในภายหลัง  และตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 โรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์นนี้เป็นหนึ่งในโรงพยาบาลที่ใช้สำหรับแพทย์ฝึกหัดจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และในปี พ.ศ. 2549 เมาต์ออเบิร์นได้รับเลือกเป็นหน่วยงานที่น่าทำงานจากทางหนังสือพิมพ์ของบอสตัน
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรเสด็จพระราชสมภพ ณ โรงพยาบาลนี้
อาคารพาร์ซันส์เป็นอาคารหลังแรกของโรงพยาบาลเมาต์ออเบิร์น ซึ่งสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2429 เป็นที่ตั้งของแผนกรังสีวิทยา ก่อตั้งโดย นพ.ริชาร์ด แชตซกี (Richard Schatzki) เขาเป็นคนแรกที่อธิบายสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดของการกลืนลำบากซึ่งปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ Schatzki ring แผนกมีการฝึกอบรมแพทย์ประจำบ้านรังสีวิทยา
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
– เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
โรงพยาบาลสอนในสหรัฐ
สิ่งก่อสร้างในรัฐแมสซาชูเซตส์
วิศวกรรมสารสนเทศ

วิศวกรรมสารสนเทศ (Information Engineering) เป็นสาขาทางวิศวกรรมศาสตร์ ว่าด้วยการนำความรู้ทางวิศวกรรมศาสตร์ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในสาขาต่าง ๆ มาประยุกต์ใช้ในกระบวนการจัดการข้อมูลข่าวสาร ให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อความต้องการของมนุษย์
การจัดการข้อมูลข่าวสาร ในที่นี้นั้นหมายถึงการกระทำใด ๆ ต่อข้อมูล เช่น การจัดเก็บ การรับส่งข้อมูล การประมวลผลข้อมูล เป็นต้น
สาขาวิชาวิศวกรรมสารสนเทศ จะมุ่งเน้นการศึกษาและการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีในสาขาต่าง ๆ ได้แก่ คอมพิวเตอร์ อิเล็กทรอนิกส์และโทรคมนาคม ตลอดจนถึงสาขาทางวิศวกรรมไฟ้ฟ้าอื่น ๆ เช่น ระบบควบคุม เป็นต้น
ยกตัวอย่างเช่น การประมวลผลข้อมูลด้วยคอมพิวเตอร์แล้วส่งผ่านระบบโครงข่ายการสื่อสารแบบมีสายหรือแบบไร้สายไปยังปลายทาง ตลอดจนการจัดเก็บและการบริหารจัดการข้อมูลสารสนเทศให้ได้ประสิทธิภาพสูงสุด เป็นต้น
== วิศวกรรมสารสนเทศในประเทศไทย ==
วิศวกรรมสารสนเทศเป็นสาขาใหม่ของ ภาควิชาเทคนิคอุตสาหกรรมคณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง เมื่อ พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ได้โอนเข้าสังกัดทบวงมหาวิทยาลัย เมื่อเริ่มแรกนั้นคณะวิศวกรรมศาสตร์มีภาควิชาเพียง 3 ภาค ได้แก่ ภาควิชาวิศวกรรมโทรคมนาคม ภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า และภาควิชาเทคนิคอุตสาหกรรม
ภาควิชาเทคนิคอุตสาหกรรม เริ่มก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2517 เริ่มแรกภาควิชานี้ตั้งอยู่ที่ศูนย์นนทบุรี และตึกโทรคมนาคมที่ลาดกระบัง โดยเปิดสอนหลักสูตรปริญญาตรีอุตสาหกรรมศาสตรบัณฑิต (อส.บ) สาขาวิชาเทคโนโลยีโทรทัศน์เพียงสาขาเดียว โดย รับนักศึกษาที่จบ ป.ว.ส. สาขาไฟฟ้าโทรคมนาคม สาขาอิเล็กทรอนิกส์และสาขาวิทยุโทรทัศน์ ซึ่งมีการเรียนรอบค่ำเป็นระยะเวลา 3 ปี หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2539 ได้เปิดสอนสาขาเทคโนโลยีโทรคมนาคม และสาขาเทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์ เพิ่มขึ้นอีก และได้ย้ายภาควิชาจากตึกโทรคมนาคมมาอยู่ที่อาคาร 12 ชั้นคณะวิศวกรรมศาสตร์
ทางภาควิชาได้มีการทำวิจัยและได้รับทุนสนับสนุนทางด้าน Broadcasting จากรัฐบาลญี่ปุ่นมาตลอด ทางภาควิชาจึงได้ผลักดันหลักสูตรวิศวกรรมสารสนเทศ เข้าในแผน 8 ในปี พ.ศ. 2536 และต่อมาปี พ.ศ. 2539 ทางทบวงมหาวิทยาลัย ได้อนุมัติให้ทำการเปิดสอนหลักสูตรวิศวกรรมสารสนเทศ ได้ในปี พ.ศ. 2541 ซึ่งภาควิชานี้เป็นแห่งแรกในประเทศไทยที่เปิดทำการเรียนการสอนหลักสูตรวิศวกรรมสารสนเทศ
== มหาวิทยาลัยที่เปิดสอนสาขาวิศวกรรมสารสนเทศและการสื่อสารในประเทศไทย ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ประวัติความเป็นมาของภาควิชาวิศวกรรมสารสนเทศ 
สารสนเทศ
ปลาหวีเกศ

ปลาหวีเกศ (Siamese schilbeid catfish, Siamese flat-barbelled catfish; ) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาหวีเกศ (Schilbeidae) เป็นปลาไม่มีเกล็ด มีรูปร่างคล้ายปลาสังกะวาดและปลาเนื้ออ่อนผสมรวมกัน  ตัวเรียวยาว มีครีบหลัง 2 ตอน ตอนหลังเป็นแผ่นเนื้อขนาดเล็กมาก มีลักษณะเด่นคือ มีหนวดยาว 4 คู่ แต่หนวดจะแบนไม่เป็นเส้น คล้ายกับเส้นผมของผู้หญิง จึงเป็นที่มาของชื่อ  พบอาศัยอยู่เฉพาะแม่น้ำเจ้าพระยาเท่านั้น กินแมลงเป็นอาหาร  ขนาดโตเต็มที่ราว 20 เซนติเมตร
เป็นปลาที่มีรายชื่ออยู่ในกาพย์แห่ชมปลาของเจ้าฟ้ากุ้งนับตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลายที่ว่า
ปัจจุบันนี้ไม่มีรายงานพบในธรรมชาติมานานแล้ว จึงเชื่อว่าได้สูญพันธุ์ไปแล้ว   เหลือแต่เพียงซากที่ถูกดองเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยากรมประมงของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์  โดยฮิว แมคคอร์มิค สมิธ ที่เก็บตัวอย่างได้จากตลาดปากน้ำโพ จังหวัดนครสวรรค์ เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2486 และสถาบันสมิธโซเนียนเท่านั้น
มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "ปลาสายยู" หรือ "ปลาเกด"
== อ้างอิง ==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
ข้อมูลปลาหวีเกศ 
สิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่น
วงศ์ปลาหวีเกศ
หวีเกศ
หวีเกศ
วงศ์ปลาหวีเกศ

วงศ์ปลาหวีเกศ  (วงศ์: Schilbeidae (/ชิล-ไบ-ดี/); Schilbid catfish, Glass catfish) เป็นปลาน้ำจืดกระดูกแข็ง อยู่ในอันดับปลาหนัง (Siluriformes) ซึ่งเป็นปลาไม่มีเกล็ด มีหนวด มีก้านครีบแข็งที่ครีบอกและครีบหลังและมีครีบไขมัน
สำหรับปลาในวงศ์นี้มีลักษณะสำคัญคือ มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับปลาในวงศ์ปลาสวาย (Pangasidae) ซึ่งเดิมเคยรวมเป็นวงศ์เดียวกันมาก่อน แต่มีลำตัวขนาดเล็กกว่ามาก มีหนวด 3-4 คู่ ที่มีร่องเก็บหนวดแต่ละเส้นที่จะงอยปากข้างแก้มและใต้คาง รูจมูกช่องหลังมักใหญ่กว่าช่องหน้าและอยู่ชิดกัน ครีบอกและครีบหลังมีก้านครีบแข็ง ครีบไขมันมีขนาดเล็ก ครีบก้นยาว ลำตัวมักแบนข้าง
มีการกระจายพันธุ์ค่อนข้างกว้าง โดยพบตั้งแต่ทวีปแอฟริกา, อินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเขตซุนดา มีทั้งสิ้น 14 สกุล  61 ชนิด  เฉพาะที่พบในประเทศไทยมี 4 สกุล  ใน 5 ชนิด  เช่น ปลาสังกะวาดขาว (Laides hexanema), ปลาหวีเกศ (Platytropius siamensis),  ปลาอิแกลาเอ๊ะ (Pseudeutropius moolenburghae) เป็นต้น
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Schilbeidae
ปลาน้ำจืด
วงศ์ปลาหวีเกศ
ปลาสายยู

ปลาสายยู (Club-barbel sheatfish; ) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน (Siluridae) เป็นปลาไม่มีเกล็ด หัวเล็กมีสีแดงเรื่อ ๆ ปากเล็กอยู่ด้านล่าง มีหนวดสั้นเป็นติ่งขอใกล้จมูก คล้ายสายยูแม่กุญแจ อันเป็นที่มาของชื่อ  ตาเล็กมาก ลำตัวแบนข้างมีสีชมพูหรือสีนวล ครีบมีขอบสีคล้ำ ครีบก้นยาวมาก มีลำตัวประมาณ 25 เซนติเมตร พบใหญ่สุด 40 เซนติเมตร
มีพฤติกรรมกระดิกหนวดอย่างรวดเร็วขณะว่ายน้ำ โดยภายในเวลา 1 นาที สามารถกระดิกหนวดได้ถึง 125 ครั้ง สันนิษฐานว่าเป็นการส่งสัญญาณหาอาหารตามท้องน้ำ โดยอาหารได้แก่ สัตว์หน้าดินต่าง ๆ กุ้ง, แมลงน้ำ เป็นต้น
พบเพียงที่เดียวในโลกเท่านั้น คือ บริเวณลุ่มแม่น้ำบางปะกง ปัจจุบันมีสถานะเป็นปลาใกล้สูญพันธุ์อย่างวิกฤตในธรรมชาติ  แต่ก็เป็นที่เสาะแสวงหาของนักเลี้ยงปลาด้วย โดยเป็นปลาที่มีราคาสูงมาก
มีชื่อเรียกอื่นว่า "เกด" 
อนึ่ง ชื่อสายยู นี้เป็นชื่อที่เรียกซ้ำซ้อนกับปลาในหลายชนิด  หลายสกุล  เช่น ปลาในสกุล (Pangasius spp.) ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) หรือปลาหวีเกศ (Platytropius siamensis) ในวงศ์ปลาหวีเกศ (Schilbedae) เป็นต้น
==ดูเพิ่ม==
ปลาดังแดง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลปลาสายยู
สายยู
สายยู
สายยู
สายยู
ปลาซิวแก้ว

ปลาซิวแก้ว (Thai river sprat; ) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาหลังเขียว (Clupeidae)
เป็นปลาขนาดเล็ก รูปร่างเพรียวยาว ตัวใส ที่ริมฝีปากมีขากรรไกรเป็นแผ่นแบน และมีเขี้ยวแหลมโค้งขนาดเล็กมาก เกล็ดบางมากและหลุดร่วงได้ง่าย ครีบก้นมี 2 ตอน ตอนท้ายเห็นเป็นติ่งเล็ก ๆ แยกออกมา ลำตัวใสสีอมเหลืองอ่อนมีแถบสีเงินคาดกลางลำตัว หัวมีสีคล้ำเล็กน้อยออกสีเขียวอ่อน มีขนาดลำตัวประมาณ 4 เซนติเมตร ใหญ่สุดพบประมาณ 6 เซนติเมตร
พบเฉพาะในแม่น้ำโขงและลำน้ำสาขาเท่านั้น นอกจากนี้ยังพบมากที่อ่างเก็บน้ำเขื่อนอุบลรัตน์ จังหวัดขอนแก่น, เขื่อนลำปาว จังหวัดกาฬสินธุ์, เขื่อนสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี และเขื่อนสิริกิติ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ อาศัยอยู่เป็นฝูงใหญ่มากบริเวณผิวน้ำและกลางน้ำในแหล่งน้ำนิ่งขนาดใหญ่
กินอาหารโดยได้แก่ แมลง โดยการกระโดดงับขึ้นเหนือน้ำ และแพลงก์ตอนสัตว์ มีวิธีจับด้วยการยกยอและใช้ไฟล่อในเวลากลางคืน นิยมใช้บริโภคและเป็นปลาเศรษฐกิจในท้องถิ่นภาคอีสาน โดยนำมาปรุงเป็นอาหารได้หลายชนิด เช่น ทำน้ำปลา, ปลาแห้ง, ปลาเจ่า เป็นต้น  และได้ถูกส่งไปปล่อยในอ่างเก็บน้ำของมาเลเซียและอินโดนีเซียจนกลายเป็นปลาเศรษฐกิจของทื่นั่นด้วย
ปลาซิวแก้ว มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกว่า ปลาแก้ว, ปลาแตบแก้ว หรือ ปลาแปบควาย เป็นต้น
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลปลาซิวแก้ว
สารคดีปลาซิวแก้ว โดยกรมประมง
ซิวแก้ว
ซิวแก้ว
ซิวแก้ว
ซิวแก้ว
ปลาเศรษฐกิจ
ปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ

ปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ หรือ ปลาจิ้มฟันจระเข้ลำธาร (Longsnouted pipefish; ) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ (Syngnathidae) วงศ์ย่อย Syngnathinae
มีลักษณะคล้ายปลาจิ้มฟันจระเข้ยักษ์ (D. boaja) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน  แต่มีลำตัวที่สั้นกว่า จะงอยปากสั้นกว่ามาก หัวเล็ก ลำตัวมีปล้อง 15-17 ปล้อง หางยาวกว่าลำตัวมาก ซึ่งแตกต่างจากปลาจิ้มฟันจระเข้ยักษ์ ลำตัวสีน้ำตาลเข้มหรือน้ำตาลแดง และมีจุดดำเล็ก ๆ ระหว่างปล้อง ครีบใส ครีบหางสีน้ำตาลและขอบสีจาง มีขนาดลำตัวยาวประมาณ 10 เซนติเมตร ใหญ่สุด 15 เซนติเมตร
อาหารได้แก่ แพลงก์ตอนสัตว์ และสัตว์น้ำขนาดเล็ก อาศัยอยู่ตามลำธารหรือแม่น้ำในภาคตะวันออกและภาคใต้ของไทยไปจนถึงมาเลเซียและอินโดนีเซีย  พบมากในบางแหล่งน้ำ โดยมักหลบซ่อนอยู่ตามพื้นท้องน้ำใต้ใบไม้ที่ร่วง หากินโดยคืบคลานไปกับพื้นน้ำ ตัวผู้และตัวเมียต่างกันชัดเจนในขณะที่ปลาตัวเมียโตเต็มที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้เล็กน้อย และไม่มีถุงช่องหน้าท้องที่มีไว้เพื่อเก็บไข่และลูก ๆ
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ข้อมูลปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ
จิ้มฟันจระเข้แคระ
จิ้มฟันจระเข้แคระ
จิ้มฟันจระเข้แคระ
จิ้มฟันจระเข้แคระ
จิ้มฟันจระเข้แคระ
วงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ
ปลาเหล็กใน

บทความนี้หมายถึงปลาน้ำจืดขนาดเล็ก สำหรับเหล็กในของแมลงหรือแมง ดูที่: เหล็กใน
ปลาเหล็กใน หรือ ปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ  เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง  จัดอยู่ในวงศ์ปลาเหล็กใน (Indostomidae) มีรูปร่างคล้ายปลาจิ้มฟันจระเข้แคระ ซึ่งอดีตเคยรวมเป็นอันดับเดียวกัน  แต่มีขนาดเล็กกว่ามาก หัวและปากสั้นกว่า ตาโต หางเรียวเล็ก ครีบหลังเป็นก้านแข็งสั้น ๆ ที่ตอนหน้าของลำตัว และเป็นครีบอ่อนที่ตอนกลาง ครีบอก ครีบท้อง และครีบก้นเล็ก ครีบหางเป็นรูปพัด ลำตัวสีน้ำตาลอ่อนถึงคล้ำ และมีลายประสีคล้ำ มีขนาดลำตัวเพียง 2-3 เซนติเมตร เท่านั้นเอง

พบในป่าพรุโต๊ะแดง จังหวัดนราธิวาส และมีรายงานว่าพบที่บึงบอระเพ็ด จังหวัดนครสวรรค์ด้วย กินแพลงก์ตอนสัตว์ขนาดเล็กเป็นอาหาร วางไข่ติดกับพืชน้ำ โดยตัวผู้เป็นผู้ดูแลไข่ เป็นปลาที่พบน้อยในธรรมชาติ
พบมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเลี้ยงให้รอดได้ในตู้ไม้น้ำ
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลปลาเหล็กในเพิ่มเติม 
วงศ์ปลาเหล็กใน
ปลาน้ำจืด
ปลาตู้
ปลาป่าพรุ