pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
โฮะกุโตะเซ

โฮะกุโตะเซ  เป็นรถบลูเทรนด่วนพิเศษที่ให้บริการโดย JR ตะวันออก และ JR ฮกไกโด โฮะกุโตะเซเป็นบลูเทรนขบวนสุดท้ายที่เปิดบริการ โดยหลังจากบลูเทรนโฮะกุโตะเซเปิดให้บริการพร้อมกับบลูเทรนยูเมะคัง (ลำดับที่ 25 และ 26 ตามลำดับ) ก็ไม่มีบลูเทรนเปิดให้บริการอีกเลย
==การจัดรถโบกี้ในขบวนรถไฟ==
การจัดรถโบกี้ในขบวนโฮะกุโตะเซประกอบด้วยชุดรถนอนรุ่น 24 ของ JR Eastใและ JR ฮอกไกโดโดยปกติประกอบด้วยรถนอนรุ่น 24 12 คันรวมทั้งรถเครื่องกำเนิดไฟฟ้า KaNi24 รุ่น500  หัวรถจักรช่วงแรกวิ่งระหว่าง Ueno และอาโอโมริโดยปัจจุบันใช้รถจักรไฟฟ้า EF510 รุ่น 500 ศูนย์ทาบาตะ ของ JR East แทนรถจักรไฟฟ้า EF81 dual - voltageของ JR East ที่เก่าแล้ว และช่วงระหว่างโอโมริและฮะโกะดะเตะใช้รถจักรไฟฟ้า AC ED79 ศูนย์ไซคัง ของJR ฮอกไกโดและโดยช่วงระหว่างฮะโกะดะเตะและซัปโปโรใช้หัวรถจักรดีเซล DD51 2หัว ศูนย์ฮาโกะดาเตะ ของ JR ฮอกไกโด
==เส้นทาง==
{|style="width:25em; text-align:center; float:right; margin:0 0 0 1em; border:1px solid #999;"
|+ แผนภาพในตัวรถ (พ.ศ. 2554)
| style="background-color:#eee; border-bottom:solid 4px #999;"|โฮะกุโตะเซ
|-
|
{|class="wikitable" style="font-size:80%; float:center; margin:0em auto; background:transparent;"
|-
!หมายเลขโบกี้
|style="width:2em;"|1
|style="width:2em;"|2
|style="width:2em;"|3
|style="width:2em;"|4
|style="width:2em;"|5
|style="width:2em;"|6
|style="width:2em;"|7
|style="width:2em;"|8
|style="width:2em;"|9
|style="width:2em;"|10
|style="width:2em;"|11
|style="width:2em;"|
|-
!สูบบุหรี่
|15px
|15px
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
!ที่นั่ง
|BC
|B
|B2
|B2
|B1
|B1/L
|D
|A2
|SA1B1
|SA1B2
|B
|EG/C
|}
|-
|style="text-align:left; font-size:80%;"|
อธิบาย
SA1 = ประเภท A รอยัล: หนึ่งคนแบบส่วนตัว
A2 = ประเภท A ทวิน ดีลักซ์: สองคนแบบส่วนตัว
B = ประเภท B โปร่ง: ห้องสี่คนแบบไม่มีประตู
B2 = ประเภท B คู่: สองคนแบบส่วนตัว
B1 = ประเภท B เดี่ยว: หนึ่งคนแบบส่วนตัว
BC = ประเภท B ตอน: ห้องสี่คนแบบมีประตู
L = มินิล็อบบี้ （พร้อมห้องอาบน้ำ）
D = “แกรนด์ชาริออท” ตู้เสบียง
EG/C = ตู้กำเนิดไฟฟ้า/บรรทุก
15px = ห้ามสูบบุหรี่
|}
=== JR ตะวันออก===
JR สายหลักโทโฮะกุ, อุเอะโนะ - โมะริโอะกะ
ทางรถไฟสายอิวะเตะกิงงะ, โมะริโอะกะ - เมะโตะกิ
ทางรถไฟสายอะโอะอิโมะริ, เมะโตะกิ - อะโอะโมะริ^
=== JR ฮกไกโด===
JR สายสึงะรุ-ไซเกียว, อะโอะโมะริ - ฮะโกะดะเตะ^
JR สายหลักฮะโกะดะเตะ, ฮะโกะดะเตะ - โอะซะมัมเบะ
JR สายหลักมุโระรัง, โอะซะมัมเบะ - นุมะโนะฮะตะ
JR สายชิโตะเซะ, นุมะโนะฮะตะ - ชิโระอิชิ
JR สายหลักฮะโกะดะเตะ, ชิโระอิชิ - ซัปโปะโระ
^ จุดกลับรถไฟ
== ข้อมูลเพิ่มเติม ==
รถบลูเทรน
Blue Train (Japan)
Blue Trainブルートレイン (日本)
การขนส่งระบบรางในประเทศญี่ปุ่น
เอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2011

การแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2011 เป็นมหกรรมกีฬาเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว ครั้งที่ 7 จัดขึ้นที่เมืองอัสตานา/อัลมาเตอ ประเทศคาซัคสถาน การแข่งขันครั้งนี้เป็นการจัดการแข่งขันเอเชียนเกมส์ฤดูหนาวครั้งที่ 1 ของประเทศคาซัคสถาน จัดขึ้นใน พ.ศ. 2554
== การแข่งขัน ==
===กีฬา===
ในวงเล็บคือจำนวนเหรียญทองของแต่ละรายการที่แข่งขัน
===ประเทศที่เข้าร่วม===
{|class="wikitable collapsible" style="width:100%;"
|-
!colspan="2"|ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2011
|-
|colspan="2"|
|-
!ประเทศที่ไม่เข้าร่วมการแข่งขัน
!ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันครั้งแรก
|-
|
|
|}
=== ตารางสรุปเหรียญรางวัล ===
==แสตมป์==
ไฟล์:Stamps of Kazakhstan, 2010-25.jpg|แสตมป์คาซัคสถาน, ค.ศ. 2010
ไฟล์:Stamps of Kazakhstan, 2010-26.jpg|แสตมป์คาซัคสถาน, ค.ศ. 2010
ไฟล์:Stamps of Kazakhstan, 2010-27.jpg|แสตมป์คาซัคสถาน, ค.ศ. 2010
ไฟล์:Stamps of Kazakhstan, 2010-28.jpg|แสตมป์คาซัคสถาน, ค.ศ. 2010
== ดูเพิ่ม ==
เอเชียนเกมส์
ซีเกมส์
เอเชียนอินดอร์เกมส์
โอลิมปิกฤดูหนาว
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เอเชียนเกมส์ฤดูหนาว
รายชื่อผลงานของวงนิวส์

บทความนี้เป็นบทความที่รวมรายชื่อผลงานอัลบั้ม ซิงเกิล และอื่นๆ ของวง นิวส์
==อัลบั้ม==
สำหรับซิงเกิ้ล 恋を知らない君へ (Koi o shiranai kimi e) นั้น ถือเป็นซิงเกิลลำดับ 20 ที่นิวส์ครองอันดับ 1 ติดต่อกันมาตั้งแต่เดบิวต์ เป็นศิลปินกลุ่มที่สามรองจาก Kinki Kids (37 ซิงเกิล) และ คัตตุน (26 ซิงเกิล) ที่ได้อันดับ 1 ยาวนานเช่นนี้
และซิงเกิ้ล EMMA เป็นซิงเกิ้ลลำดับที่ 21 ที่ได้อันดับ 1 อยู่อันดับ 3 ตลอดกาลรองจาก Kinki Kids (37 ซิงเกิล) และ คัตตุน (26 ซิงเกิ้ล)  นอกจากนี้ ซิงเกิ้ล EMMA ยังได้อันดับ 1 ประจำสัปดาห์ใน Billboard Japan อีกด้วย
== ดีวีดี==
== อ้างอิง==
นิวส์
ทองเนื้อเก้า

ทองเนื้อเก้า เป็นบทประพันธ์ของโบตั๋น มีเรื่องราวเกี่ยวกับลำยอง ตัวละครผู้หญิงขี้เมา สำส่อน ขี้เกียจ และวันเฉลิม ลูกชายของลำยองที่เปรียบเสมือนทองเนื้อแท้ที่ไม่ว่าจะอยู่ในที่แห่งหนใดก็ยังสามารถคงคุณงามความดีได้เสมอ
==ประวัติ ==
นำมาทำเป็นละครโทรทัศน์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2530 นำแสดงโดยอภิรดี ภวภูตานนท์ มารับบทลำยอง ร่วมด้วยโกวิท วัฒนกุล, พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง, สาวิตรี สามิภักดิ์, บุญส่ง ดวงดารา, จุรี โอศิริ, วิทยา สุขดำรงค์, จักรกฤษณ์ คชรัตน์
ถัดมาในปี พ.ศ. 2540 นำมาทำใหม่โดยได้รชนีกร พันธุ์มณี มารับบทลำยอง ร่วมด้วยนักแสดงอื่นอย่างบิลลี่ โอแกน, เจสัน ยัง, วันวิสาข์ ดำขำ, ปณิษฐา ตัณฑนาวิวัฒน์, เปียเชอร์ คริสเตนเซ่น, น้ำทิพย์ เสียมทอง, มยุริญ ผ่องผุดพันธุ์, อัจฉรา เหลืองสวัสดิ์, ครรชิต ขวัญประชา, อมรา อัศวนันท์, อัจฉราพรรณ ไพบูลย์สุวรรณ โดยละครทั้ง 2 ฉบับผลิตโดยค่ายดาราวิดีโอ ออกอากาศทางช่อง 7 และกำกับโดยมานพ สัมมาบัติ
ในปี พ.ศ. 2556 กลับมาสร้างอีกครั้งออกอากาศทางช่อง 3 กำกับการแสดงโดยพงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง รับบทลำยองโดยวรนุช ภิรมย์ภักดี ร่วมด้วยณัฐวุฒิ สะกิดใจ, จิรายุ ตั้งศรีสุข, ชาตโยดม หิรัณยัษฐิติ, พิศาล อัครเศรณี, ธนากร โปษยานนท์, ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา, ญาณี ตราโมท, อำภา ภูษิต, ชลิต เฟื่องอารมย์, โชติรส ชโยวรรณ, วิรากานต์ เสณีตันติกุล, ณฉัตร จันทพันธ์, อรรถพล เทศทะวงศ์, ณัฏฐณิชา ดังวัธนาวณิชย์, ณิชชาพัณณ์ ชุณหะวงศ์วสุ, สุมณทิพย์ เหลืองอุทัย
== นักแสดงในครั้งต่าง ๆ ==
== รางวัลที่ได้รับ ==
ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2530
ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2540
1 ใน 5 ผู้เข้าชิงรางวัลเมขลา ผู้แสดงนำหญิงดีเด่น (รชนีกร พันธุ์มณี) ปี 2540
ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2556
== อ้างอิง ==
นวนิยายไทย
นวนิยายไทยที่ประพันธ์โดย โบตั๋น
ละครโทรทัศน์ไทย
ละครที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2530
ละครที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2540
ละครที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2556
ละครโทรทัศน์ทางสถานีโทรทัศน์ช่อง 3 เอชดี
ละครโทรทัศน์ทางสถานีโทรทัศน์ช่อง 7 เอชดี
ละครโทรทัศน์ไทยที่ออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2530
ละครโทรทัศน์ไทยที่ออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2540
ละครโทรทัศน์ไทยที่ออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2556
รายการโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2530
รายการโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2540
รายการโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2556
รายการโทรทัศน์ช่อง 3
รายการโทรทัศน์ช่อง 7
สมเด็จพระราชินีตาจญ์ อัล-โมลูก

สมเด็จพระราชินีตาจญ์ อัล-โมลูก อัยรุมลู (เปอร์เซีย:تاج‌الملوک, พระราชสมภพ 17 มีนาคม  ค.ศ. 1896 ณ บากู จักรวรรดิรัสเซีย - สวรรคต 10 มีนาคม ค.ศ. 1982 ณ อากาปุลโก ประเทศเม็กซิโก)  พระองค์เป็นพระมเหสีพระองค์ที่สองในพระเจ้าชาห์ เรซา ปาห์ลาวี ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ปาห์ลาวี และครองราชย์ในช่วงปี ค.ศ. 1925-1941
== พระราชประวัติ ==
สมเด็จพระราชินีตาจญ์ อัล-โมลูก พระมเหสีพระองค์ที่สองในพระเจ้าชาห์ เรซา ปาห์ลาวี เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 17 มีนาคม  ค.ศ. 1896 ณ กรุงเตหะราน ประเทศอิหร่าน มีพระนามเดิมว่า นิมตาจ คานุม เป็นธิดาของนายทัดเฟล โมลูก อัยรุมลู โดยนามสกุลอัยรุมลูซึ่งเป็นนามสกุลเดิมของพระองค์สามารถสะกดเป็น Ayrumlu, Eyrumlu และ Ayromloo และตระกูลนี้เป็นตระกูลของชาวอิหร่านเชื้อสายอาเซอร์ไบจาน พระองค์จึงสืบเชื้อสายชาวอาเซอรีด้วย ภายหลังจากการเสกสมรสกับพระเจ้าชาห์ เรซา ปาห์ลาวี พระภัสดา พระองค์จึงเปลี่ยนพระนามใหม่ซึ่งมีความหมายว่า มงกุฎของราชันย์ (Crown of the King)
== พระราชกรณียกิจ ==
พระองค์เป็นพระราชินีอิหร่านพระองค์แรกที่ออกมาปรากฏตัวแก่สายตาของเหล่าพสกนิกร รวมไปถึงการปฏิบัติพระราชกรณียกิจต่อประชาชนภายนอก และพระองค์ยังมีบทบาทสำคัญในเรื่องของการยกเลิกการใช้ผ้าคลุมศีรษะของสตรีมุสลิม (ฮิญาบ) ในช่วงตลอดรัชกาลของพระภัสดาของพระองค์ ในช่วงฤดูหนาวปี ค.ศ. 1934 พระเจ้าชาห์ เรซา ปาห์ลาวีทรงต้องการแสดงให้เห็นการแต่งกายของสมเด็จพระราชินี และพระราชธิดาทั้งสองพระองค์ ในงานพระราชทานปริญญาบัตรวิทยาลัยครูเตหะราน โดยแต่งกายในฉลองพระองค์อย่างชาวยุโรปโดยปราศจากผ้าคลุมศีรษะ และถือเป็นครั้งแรกที่สมเด็จพระราชินีแห่งอิหร่านเปิดเผยพระองค์เองสู่สายตาประชาชน ภายหลังพระเจ้าชาห์ได้นำพระฉายาลักษณ์สมเด็จพระราชินี และพระราชธิดาลงข่าวโดยปราศจากผ้าคลุมศีรษะ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาการใช้ผ้าคลุมศีรษะจึงได้ถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการ และต่อมาภายหลังพระสวามีของพระองค์ พระเจ้าชาห์ เรซา ปาห์ลาวี ได้สละราชสมบัติในปี ค.ศ. 1941 พระโอรสของพระองค์จึงได้ครองราชย์สมบัติต่อในนาม  ชาห์โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี
== พระราชโอรส-ธิดา ==
สมเด็จพระราชินีตาจญ์ อัล-โมลูก และพระเจ้าชาห์ เรซา ปาห์ลาวี ทรงมีมีพระราชโอรส-ธิดาร่วมกัน 4 พระองค์ โดยเป็นพระราชโอรส 2 พระองค์ และพระราชธิดาอีก 2 พระองค์ อันได้แก่
เจ้าหญิงชามส์ ปาห์ลาวี (ประสูติ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1917 - สิ้นพระชนม์ 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996)
ชาห์โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี (พระราชสมภพ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1919  – สวรรคต 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1980)
เจ้าหญิงอัชราฟ ปาห์ลาวี (ประสูติ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1919 - สิ้นพระชนม์ 7 มกราคม ค.ศ. 2016)
เจ้าชายอาลี เรซา ปาห์ลาวี (ประสูติ 1 มีนาคม ค.ศ. 1922 - สิ้นพระชนม์ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1954)
ไฟล์:Princess Shams Pahlavi of Iran 1.jpg|เจ้าหญิงชามส์ ปาห์ลาวี
ไฟล์:Mrp1942.jpg| ชาห์โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี
ไฟล์:Young Ashraf Pahlavi.jpg|เจ้าหญิงอัชราฟ ปาห์ลาวี
ไฟล์:Prince Alireza Pahlavi.jpg|เจ้าชายอาลี เรซา ปาห์ลาวี
== สวรรคต ==
สมเด็จพระราชินีตาจญ์ อัล-โมลูก เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1982 เมืองอากาปุลโก ประเทศเม็กซิโก ด้วยพระอาการโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว (ลูคีเมีย) โดยพระองค์เสด็จสวรรคตก่อนการครอบรอบวันเสด็จพระราชสมภพปีที่ 86 พรรษาของพระองค์เพียง 7 วัน สิริพระชนมายุได้ 85 พรรษา
== อ้างอิง ==
Ashraf Pahlavi, Faces in a mirror
จักรพันธ์ กังวาฬ. เส้นทางประวัติศาสตร์อันยาวไกลจากเปอร์เซียสู่สาธารณรัฐอิสลามอิหร่าน. กรุ่นกลิ่นอารยธรรมเปอร์เซียในเมืองสยาม. กรุงเทพฯ : มติชน, 2550. หน้า 18-22
ราชินีแห่งอิหร่าน
ราชวงศ์ปาห์ลาวี
ชาวอิหร่านเชื้อสายอาเซอร์ไบจาน
มุสลิมชาวอิหร่าน
บุคคลจากบากู
ปลาสเตอร์เจียนไซบีเรีย

ปลาสเตอร์เจียนไซบีเรีย (อังกฤษ: Siberian sturgeon) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Acipenser baerii ในวงศ์ Acipenseridae  มีรูปร่างเหมือนปลาสเตอร์เจียนทั่วไป มีจะงอยปากขาว มีหนวด 4 เส้น ที่หน้าปากด้านหลังมีสีน้ำตาลเทาจนถึงดำ สีท้องมีสีขาวจนถึงเหลือง พบในแม่น้ำสายใหญ่ ๆ ในลุ่มแม่น้ำของไซบีเรีย ในรัสเซีย, คาซัคสถาน และจีน
ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 200 เซนติเมตร น้ำหนักกว่า 100 กิโลกรัม สามารถมีอายุยืนได้ถึง 60 ปี
มีชนิดย่อยทั้งหมด 2 ชนิด คือ A. b. baicalensis พบในทะเลสาบไบคาล (มีอีกชื่อเรียกหนึ่งว่า สเตอร์เจียนไบคาล) และ A. b. stenorrhynchus
ปลาสเตอร์เจียนไซบีเรีย นับเป็นปลาสเตอร์เจียนชนิดหนึ่งที่เป็นที่นิยมจับเพื่อการพาณิชย์เพื่อการบริโภคมาก โดยนิยมรับประทาน ไข่ปลาคาเวียร์ และนำไข่ปลาคาเวียร์นี้ไปทำเป็นเครื่องสำอาง สำหรับในประเทศไทย ปลาสเตอร์เจียนชนิดนี้มีการทดลองเลี้ยงในโครงการบ้านเล็กในป่าใหญ่ดอยคำ อันเป็นโครงการในพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ที่อำเภอเวียงแหง ที่หน่วยวิจัยประมงบนพื้นที่สูงดอยอินทนนท์ อำเภอจอมทอง และศูนย์วิจัยและพัฒนาประมงน้ำจืดเชียงใหม่ อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งผลการทดลองเป็นไปได้อย่างดี
โดยทำการเพาะฟักจากไข่ปลาที่นำเข้ามาจากรัสเซีย เริ่มตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548 พบว่ามีอัตรารอดสูงถึงร้อยละ 90 เพราะเป็นสถานที่ ๆ มีอากาศหนาวเย็น โดยปลาจะเติบโตได้ดีในอุณหภูมิไม่เกิน 20 องศาเซลเซียส และพบว่าปลาที่จะให้ไข่ ต้องมีความสมบูรณ์และเติบโตจนกระทั่งอายุได้ 10 ปี โดยจะให้ไข่เพียงร้อยละ 15 ของน้ำหนักตัว มีระยะเวลาห่างของการให้ไข่แต่ละครั้ง 2 ปี
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลปลาสเตอร์เจียนไซบีเรีย
ปลาสเตอร์เจียนใหญ่
ปลาน้ำจืด
ปลาน้ำกร่อย
ปลาน้ำเค็ม
ปลาเศรษฐกิจ
ปลาที่พบในประเทศจีน
การแปล

การแปล เป็นการถ่ายทอดความหมายของข้อความในภาษาหนึ่ง ๆ ที่ใช้สื่อสาร ไปเป็นอีกภาษาหนึ่ง โดยข้อความที่ถ่ายทอดเป็นภาษาอื่นแล้วจะมีใจความเหมือนกับข้อความในภาษาต้นฉบับ ผู้ทำหน้าที่แปลภาษา เรียกว่า ผู้แปล ส่วนผู้แปลภาษาโดยการฟังภาษาหนึ่งแล้วแปลเป็นคำพูดอีกภาษาหนึ่งในทันที เรียกว่า ล่าม
การแปลภาษานั้นอาจทำด้วยบุคคล หรืออาจใช้เครื่อง (machine) เช่น แปลด้วยคอมพิวเตอร์ หรือแปลด้วยเว็บไซต์ มีกูเกิลแปลภาษาเป็นต้น แต่ก็ยังไม่ดีเท่าบุคคลแปล
ในทางวิทยาการคอมพิวเตอร์ การแปลชุดคำสั่งจากภาษาคอมพิวเตอร์ภาษาหนึ่งไปยังอีกภาษาหนึ่ง โดยเนื้อหาของโปรแกรมทั้งสองเหมือนกัน เรียกว่า การแปลโปรแกรม (compile)
การแปลภาษาอาจมีประโยชน์เชิงพัฒนาการต่อภาษาเป้าหมาย แม้ว่าผู้แปลย่อมเพิ่มความเสี่ยงต่อการนำคำศัพท์ ไวยากรณ์ หรือ วากยสัมพันธ์ของภาษาต้นทาง (ภาษาที่กำลังแปล) ไปผสมกับภาษาเป้าหมายโดยไม่ได้ตั้งใจ
แต่ผลของความไม่ได้ตั้งใจนี้อาจเป็นการพัฒนาภาษาเป้าหมายไปในตัว เพราะบางครั้งอาจทำให้ภาษาเป้าหมายมีคำแปลแบบตรงตัว (calque) และคำยืมหลายคำที่มีประโยชน์ต่อภาษาเป้าหมาย โดยอาจกลายเป็นคำที่มีการใช้บ่อยในภาษาเป้าหมาย
นักแปล รวมทั้งนักแปลโบราณผู้แปลเอกสารศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ เช่น คัมภีร์โบราณ อาจได้มีบทบาทในการช่วยพัฒนาภาษาเป้าหมายให้สมบูรณ์แบบมากขึ้น
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
การขจัดอุปสรรคทางภาษา—เบื้องหลังการทำงาน
Google แปลภาษา 
translator Bing Translator
โปรแกรมแปลวิจัย vs นักแปล
การสื่อสาร
ภาษาศาสตร์
การแปล
ภาษาศาสตร์ประยุกต์
ปิงปิง เตปูรา

ปิงปิง เตปูรา (Pingping Tepura) หรือ คริสโตเฟอร์ เตปูรา นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 ที่เมือง อิลลิกัน มิซามิสตะวันออก ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 28 ครั้ง ชนะ 12 (น็อค 4) เสมอ 5 แพ้ 11
== เกียรติประวัติ ==
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวทเมื่อ 14 กุมภาพันธ์ 2551 แพ้น็อค รัตนพล ส.วรพิน ยก 2 ที่ กทม.
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวท
บุคคลจากจังหวัดมีซามิสโอเรียนตัล
กัง คึมยอง

กัง คึมยอง (강금영; Kang Keum-Yung) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2515 ที่เมืองยุงอัน ประเทศเกาหลีใต้ สถิติการชก 13 ครั้ง ชนะ 10 (น็อค 3) แพ้ 3
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์เกาหลีใต้รุ่นมินิมัมเวท (2535, 2536 – 2537)
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBA เมื่อ 3 กันยายน 2537 แพ้คะแนน ชนะ ป.เปาอินทร์ ที่ พัทลุง
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้
แชมป์มวยสากลประเทศเกาหลีใต้
นา จี-โฮ

นา จี-โฮ (나지호; Nah Chi-Ho) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ สถิติการชก 4 ครั้ง ชนะ 2 (น็อค 1) แพ้ 2
== เกียรติประวัติ ==
แชมป์เกาหลีใต้รุ่นแบนตัมเวท (2534)
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 27 พฤษภาคม 2535 แพ้คะแนน ดาวรุ่ง ชูวัฒนะ ที่ปทุมธานี
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com  
นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้
แชมป์มวยสากลประเทศเกาหลีใต้
มาร์เต็น กาซังเก

มาร์เต็น กาซังเก ( Marten Kasangke) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 6 ครั้ง ชนะ 3 แพ้ 3
== ประวัติ ==
สถิติการชกครั้งแรกของคาร์ซังเกที่บันทึกใน Boxrec.com คือขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 16 กันยายน พ.ศ. 2529 แพ้น็อค ประยูรศักดิ์ เมืองสุรินทร์ ยก 11 ที่ อินโดนีเซีย จากนั้นขึ้นชกชนะอีกสองครั้ง แล้วจึงชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ้นเฟเธอร์เวทเมื่อ 16 มกราคม พ.ศ. 2531 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อค โนเซ ลักมัน ยก 9 ไม่ได้แชมป์ คาร์ซังเกขึ้นชกชนะอีกครั้ง ก่อนจะชิงแชมป์อินโดนีเซียกับลักมันเป็นการมืออีกครั้ง เมื่อ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2532 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อคอีกในยกที่ 5 จึงแขวนนวมไป
== เกียรติประวัติ ==
เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
* ชิงแชมป์ OPBF รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวทเมื่อ 16 กันยายน 2529 แพ้น็อค ประยูรศักดิ์ เมืองสุรินทร์ ยก 11 ที่ อินโดนีเซีย
== อ้างอิง ==
สถิติการชก boxrec.com 
นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย
ลูกเป็ดขี้เหร่

ลูกเป็ดขี้เหร่ (Den grimme ælling; The Ugly Duckling)  เป็นนิทานเรื่องสั้นของฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน  ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1843 เป็นภาษาเดนมาร์ก ในหนังสือชื่อ Nye Eventyr. Første Bind. Første Samling. 1844    เนื้อเรื่องกล่าวถึงลูกเป็ดตัวหนึ่งที่มีหน้าตาขี้ริ้วแตกต่างจากเพื่อนๆ จนถูกรังเกียจและกีดกันออกจากฝูง เมื่อลูกเป็ดโตขึ้นจึงพบว่าตัวเองไม่ใช่เป็ด แต่เป็นหงส์สีขาว ที่มีรูปร่างงดงามกว่าใครๆ
เรื่องลูกเป็ดขี้เหร่นี้เป็นผลงานแต่งของฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน โดยนำมาจากประสบการณ์ส่วนตัวของเขาเอง  ไม่ได้ดัดแปลงมาจากเรื่องแต่งของผู้อื่นเหมือนเรื่องอื่นๆ  และเป็นนิทานเรื่องหนึ่งของเขาที่ได้รับความนิยมมากที่สุด  ถูกนำไปถ่ายทอดเป็นภาพยนตร์แอนิเมชันโดยวอลต์ ดิสนีย์ ในปี 1931 และ 1939   ในปี 2006 ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องยาว เรื่อง The Ugly Duckling and Me!  (ชื่อไทย ลูกเป็ดขี้เหร่อั๊กลี่กะพ่อหนูผีแรทโซ่)
==อ้างอิง==
นิทาน
ฮันส์_คริสเตียน_แอนเดอร์เซน
วรรณกรรมในปี พ.ศ. 2386
ตัวละครที่เป็นหงส์
ภาษาลิซานา เดนี

ภาษาลิซานา เดนี (Lishana Deni) เป็นภาษาอราเมอิกสมัยใหม่ของชาวยิว จุดเริ่มต้นของภาษาอยู่ที่เมืองซาโคและบริเวณใกล้เคียงในอิรัก ปัจจุบันผู้พูดส่วนใหญ่อยู่ในเยรูซาเลม ภาษานี้เขียนด้วยอักษรฮีบรู
ภาษานี้เข้าใจกันได้กับสำเนียงของชาวยิวอื่นๆได้น้อย แต่เข้าใจกันได้กับภาษาอราเมอิกใหม่สำเนียงของชาวคริสต์ในบริเวณนั้นๆโดยยเฉพาะภาษาอราเมอิกใหม่คัลเดียแต่เข้าใจกันได้กับภาษาอราเมอิกใหม่อัสซีเรียได้น้อย บางครั้งเรียกภาษานี้ว่าภาษาตาร์คุม เพราะใช้ในการแปลไบเบิลจากภาษาฮีบรูไปเป็นภาษาอราเมอิกซึ่งเรียกว่าคาร์คุม
ความสับสนวุ่นวายช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 และการก่อตั้งรัฐอิสราเอลทำให้ชาวยิวในเคอร์ดิสถานอพยพไปสู่เยรูซาเลม ภาษาลิซานา เดนีในหมู่คนรุ่นใหม่ถูกแทนที่ด้วยภาษาฮีบรู เหลือผู้พูดภาษานี้อยู่ราว 8,000 คน ทั้งหมดอายุมากกว่า 50 ปี จัดเป็นภาษาที่ใกล้ตาย
== อ้างอิง ==
Heinrichs, Wolfhart (ed.) (1990). Studies in Neo-Aramaic. Scholars Press: Atlanta, Georgia. ISBN 1-55540-430-8.
Maclean, Arthur John (1895). Grammar of the dialects of vernacular Syriac: as spoken by the Eastern Syrians of Kurdistan, north-west Persia, and the Plain of Mosul: with notices of the vernacular of the Jews of Azerbaijan and of Zakhu near Mosul. Cambridge University Press, London.
Sabar, Yona (1975). The impact of Israeli Hebrew on the Neo-Aramaic dialect of the Kurdish Jews of Zakho: a case of language shift. Hebrew Union College Annual 46:489-508.
Avenery, Iddo, The Aramaic Dialect of the Jews of Zakho. The Israel academy of Science and Humanities 1988.
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Ethnologue report for Lishana Deni.
ลิซานา เดนี
ลิซานา เดนี
ลิซานา เดนี
สนามกีฬามารากานัง

สนามกีฬามารากานัง (Estádio do Maracanã) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า สนามกีฬานักหนังสือพิมพ์มารีอู ฟิลยู (Estádio Jornalista Mário Filho) เป็นสนามฟุตบอลในเมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ถือเป็นหนึ่งในสนามฟุตบอลที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยชื่อของสนามนั้นมาจากชื่อย่านมารากานังที่อยู่โดยรอบ สนามมารากานังเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอล 4 สโมสร ได้แก่ ฟลาเม็งกู (Flamengo), บอตาโฟกู (Botafogo), ฟลูมีเนงซี (Fluminense) และวัสกู ดา กามา (Vasco da Gama)
เริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1948 เปิดใช้งานอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 1950 เพื่อใช้ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 1950 โดยใช้ในพิธีเปิดและปิด (โดยนัดเปิดสนามมีผู้เข้าชมมากถึง 199,854 คน นับว่ามากที่สุดในโลกเท่าที่เคยมีการบันทึกสถิติมา) โดยมีความจุเริ่มต้น 200,000 คน แต่ภายหลังได้ลดลงเนื่องจากการปรับปรุงให้มีการติดตั้งที่นั่ง โดยปัจจุบันมีความจุ 73,916 ที่นั่ง  เนื่องจากมีเหตุการณ์อัฒจรรย์ถล่มเมื่อปี ค.ศ. 1992 ทำให้มีผู้เสียชีวิต 3 คน  และถ้ารวมที่ยืนด้วยจะจุได้ 103,022 คน
มารากานังเป็นสนามหนึ่งในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2014 และในรอบรอบชิงชนะเลิศ และเป็นสนามในการแข่งขันฟุตบอลรอบชิงชนะเลิศในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 และเป็นสถานที่จัดพิธีเปิดและปิดโอลิมปิกครั้งเดียวกันนี้
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รายละเอียดสนามกีฬา  
สนามฟุตบอลในประเทศบราซิล
สนามกีฬาโอลิมปิก
สนามกีฬาฟุตบอลโลก 2014
สนามกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
กลูบีจีเรกาตัสดูฟลาเม็งกู
สนามกีฬาในรีโอเดจาเนโร
แจ็กกับต้นถั่ววิเศษ

"แจ็กกับต้นถั่ววิเศษ"  (Jack and the Beanstalk) เป็นเทพนิยายอังกฤษ ปรากฏครั้งแรกเมื่อปี 1734 ในชื่อ "เดอะสตอรีออฟแจ็กสปริกกินส์แอนด์ดิเอนแชนเต็ดบีนส์" (The Story of Jack Spriggins and the Enchanted Bean; "เรื่องราวของแจ็ก สปริกกินส์ กับต้นถั่วมนตรา") ต่อมาในปี 1807 เบนจามิน ทาบาร์ต (Benjamin Tabart) ดัดแปลงเป็นนิยายสอนศีลธรรมชื่อ "เดอะฮิสตอรีออฟแจ็กแอนด์เดอะบีน-สตอล์ก" (The History of Jack and the Bean-Stalk; "ความเป็นไปของแจ็กกับต้นถั่ว") แล้วมาได้รับความนิยมเมื่อเฮนรี โคล (Henry Cole) ดัดแปลงแล้วลงไว้ในหนังสือชุด เดอะโฮมเทรเชอรี (The Home Treasury; สมบัติประจำบ้าน) เมื่อปี 1842 ภายหลัง โจเซฟ จาค็อบส์ (Joseph Jacobs) เขียนใหม่แล้วลงไว้ในหนังสือชุด อิงลิชแฟรีเทลส์ (English Fairy Tales; "เทพปกรณัมอังกฤษ") เมื่อปี 1890 ฉบับของจาค็อบส์นั้นเป็นที่เผยแพร่มากที่สุดในปัจจุบัน และเชื่อกันว่า มีเนื้อหาใกล้เคียงกับเรื่องเล่าขานดั้งเดิมมากกว่าฉบับของทาบาร์ต เพราะฉบับจาค็อบส์ไม่เน้นศีลธรรมเหมือนฉบับทาบาร์ต
แจ็กกับต้นถั่ววิเศษนี้เป็นเรื่องยอดนิยมที่สุดในบรรดานิทานเรื่องแจ็กทั้งหลายซึ่งประกอบด้วยตัวละครชื่อเดียวกันและมีลักษณะคล้ายคลึงกัน
== อ้างอิง ==
เทพนิยาย
วรรณกรรมภาษาอังกฤษ
ศตวรรษ ดุลยวิจิตร

ศตวรรษ ดุลยวิจิตร  เกิดเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2512 เป็นนักแสดงชาวไทย มีบ้านเกิดอยู่ที่อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน จบการศึกษาจากวิทยาลัยเทคนิคภาคพายัพ จังหวัดเชียงใหม่ เข้าวงการโดยการประกวดโดมอนแมน ได้รับตำแหน่งรองชนะเลิศ เข้าสู่วงการแสดง กับละครเรื่องแรกในบทรับเชิญในละคร ปริศนาของเวตาล มีผลงานสร้างชื่อคือละครเรื่อง ตำรับรัก
ชีวิตส่วนตัวเคยอยู่กินกับนักแสดงสาว กัญญารัตน์ บ่อสันเทียะ มีบุตรชายด้วยกันทั้งหมด 2 คน แต่ต่อมาได้เลิกรากัน การได้แสดง ละครโทรทัศน์เรื่อง ฟ้าใหม่ ทางช่อง 7 ในปี พ.ศ. 2547 ในบท เจ้าฟ้าเอกทัศน์ ได้รับการกล่าวขานว่าแสดงได้สมบทบาท และหลังจากนั้นก็มักจะได้รับบทเป็นตัวประกอบกับตัวร้ายจนถึงปัจจุบันนี้
ปัจจุบัน อยู่กินภรรยาคนปัจจุบัน โรสณานี เศรษฐสิริน ทั้งคู่มีลูกชาย-หญิงด้วยกันอย่างละคน
==ผลงาน==
===ละครโทรทัศน์===
=== ละครสั้น ===
2535 ละครสั้นปากกาทอง ตอน ผัวหาย
2538 ละครสั้นปากกาทอง ตอน ปราการพิศวาส
2552 เซน...สื่อรักสื่อวิญญาณ ตอน บ้านผีสิง ช่อง 5
กรรมลิขิต ตอน มรดกที่ถูกสาป
2557 ฟ้ามีตา ตอน คนตายขายคนเป็น รับบทเป็น ยุทธ
2560 ฟ้ามีตา ตอน อย่าแหย่เสือหลับ รับบทเป็น คุณดำรง
2561 ฟ้ามีตา ตอน ของเล่น รับบทเป็น โด่ง (คุณพ่อของเด่น)
2561 ฟ้ามีตา ตอน คนดีๆ อยู่ที่ไหน รับบทเป็น เฮียโอ๋
2561 ฟ้ามีตา ตอน ชายสามวัย รับบทเป็น โอบ
2562 ฟ้ามีตา ตอน กาหลงซาก รับบทเป็น เฮียไฮ้
2565 ฟ้ามีตา ตอน ใครผิด รับบทเป็น คุณแต๋ง
2565 ฟ้ามีตา ตอน ผู้หญิงคนนั้น รับบทเป็น พิทยา
2565 ฟ้ามีตา ตอน รักวุ่นๆ ของวัยรุ่นโอนไว รับบทเป็น ลุงเดช
2566 ฟ้ามีตา ตอน ส่องสัตว์  รับบทเป็น เสี่ยเฮง
===ภาพยนตร์ ===
เล่นกับไฟ (2533) รับบทเป็น ตะลา
ค่าของคน (2533) รับบทเป็น พิมาน
น้ำผึ้งป่าคอนกรีต (2533)
วิญญาณคนเป็น ตอน ขออยู่เพื่อรัก (2534)
วิมานมะพร้าว (2534) รับบทเป็น สืบสาย
เมียพ่อขอไว้คน (2535)
ไผ่สีทอง (2535)
มีนากะอาทิตย์ (2535)
กาเหว่าที่บางเพลง (2537)
เยาวราช (2546)
===ผลงานเพลง===
ดาวจรัสฟ้า อัลบั้มรวมนักแสดงและผู้ประกาศข่าวช่อง 7 สี ของค่ายจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ (2546)
===มิวสิควีดีโอ ===
ได้อย่างเสียอย่าง ของ อัสนี-วสันต์ (2532)
ไปต่อไป ของ อิทธิ พลางกูร (2532)
ตะวันชิงพลบ ของ พงษ์สิทธิ์ คำภีร์ (2534)
บทเรียนสุดท้าย ของ อริสมันต์ พงษ์เรืองรอง (2537)
อุ้มท้องร้องไห้ ของ สุนารี ราชสีมา (2539)
ผู้หญิงคนสุดท้าย ของ ดำรง วงศ์ทอง (2548)
===ผลงานโฆษณา===
ไม่ยอม ไม่ทน ไม่เฉย รวมพลังคนไทยไม่โกง โดย คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (2561)
== อ้างอิง ==
นักแสดงชาวไทย
บุคคลจากจังหวัดลำพูน
นายแบบไทย
บุคคลจากคณะบริหารธุรกิจและศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา
พาเมลา แอนเดอร์สัน

พาเมลา เดนิส แอนเดอร์สัน (Pamela Denise Anderson; เกิดวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2510) นางแบบและนักแสดงชาวแคนาดา-อเมริกัน เป็นอดีตนางแบบหน้ากลางของนิตยสารเพลย์บอย ฉบับเดือนกุมภาพันธ์ 2533 มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักจากบทบาทการแสดงในซีรีส์ Baywatch (2535–2540), Home Improvement (2534–2536) และ V.I.P. (2541–2545)
พาเมลา แอนเดอร์สันเกิดที่รัฐบริติชโคลัมเบีย มีเชื้อสายฟินแลนด์และรัสเซีย เธอได้รับสัญชาติอเมริกันหลังจากการสมรสกับทอมมี ลี มือกลองสมาชิกผู้ก่อตั้งวงดนตรีฮาร์ดร็อก มอตลีย์ครู ต่อมาต่อได้แต่งงานใหม่กับคิด ร็อก แร็ปเปอร์ชาวอเมริกันและหย่าร้างใน พ.ศ. 2550
ปัจจุบันเธอมีลูกชายด้วยกัน 2 คน คือ แบรนดอน ทอมัส แจ็กเกอร์ (เกิดเมื่อ พ.ศ. 2539) และดีแลน เจมส์ แจ็กเกอร์ (เกิดเมื่อ พ.ศ. 2540) และอาศัยอยู่ลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา กับลูก ๆ ทั้ง 2 คน
==อ้างอิง==
นางแบบอเมริกัน
นางแบบแคนาดา
สิวะ แตรสังข์

สิวะ แตรสังข์ หรือ ศิวะ แตรสังข์  เป็นอดีตนักร้อง นักแสดงชาวไทยที่มีชื่อเสียงในอดีต เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2507 ที่อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง
== ประวัติ ==
มีผลงานในวงการบันเทิงครั้งแรกด้วยการออกอัลบั้มกับวงฟ้าใหม่ในปี พ.ศ. 2530 อัลบั้มนี้จะมีเพลงประกอบละครเรื่องทองเนื้อเก้า ต่อมาได้ร้องเพลง "กว่าจะรู้เดียงสา" ที่ประกอบละครโทรทัศน์ในชื่อเดียวกัน ซึ่งแสดงคู่กับมาช่า วัฒนพานิช ในปี พ.ศ. 2531 และมีผลงานอัลบั้มแรกที่โด่งดังคือ ยังเงี้ยะ.. สิวะ
หลังจากมีผลงานในวงการบันเทิงน้อยลง หลังจากไปโชว์ตัวร้องเพลงที่ประเทศญี่ปุ่นแล้ว ก็ได้สร่างซางานในวงการบันเทิงไปโดยปริยาย หลังจากนั้นได้ประกอบธุรกิจกับครอบครัว คือ การขายคอมพิวเตอร์ แต่หลังจากประสบปัญหาเศรษฐกิจ ก็ต้องปิดกิจการลง หันไปทำธุรกิจส่วนตัวเกี่ยวกับการพิมพ์โฆษณาจำพวก แผ่นพับ หรือโบชัว และป้ายบรรจุภัณฑ์ ปัจจุบันบวชเป็นพระภิกษุ โดยใช้ชื่อว่า พระสิวะ อาวุธปัญโญอภิชโย ได้บวชศึกษาพระธรรมที่ วัดถ้ำวัวแดง จ.ชัยภูมิ เป็นระยะเวลา 6 พรรษา และ วัดโคกพุทรา อ.โพธิ์ทอง จ.อ่างทอง  , 
==ผลงานภาพยนตร์ ==
พ.ศ. 2530 ตุ๊กตาทองหลังโลงศพ
พ.ศ. 2530 กะเหรี่ยงตกดอย รับบท กาพย์
พ.ศ. 2530 รักจ๋ามาแล้วจ้ะ
พ.ศ. 2531 กะเหรี่ยงลอยฟ้า รับบท กาพย์
พ.ศ. 2532 แด่เพื่อนพ้องและตัวกู รับบท เล็ก
พ.ศ. 2532 เรารักกันนะ
พ.ศ. 2532 ผลุบโผล่
พ.ศ. 2533 บัณฑิต 7 วัด
พ.ศ. 2534 อย่างงี้ซิสะเป็ค
พ.ศ. 2548 เฉิ่ม รับบท เสี่ยเชน
พ.ศ. 2549 มายาพิศวาส
===ผลงานละคร===
== ผลงานร่วมกับศิลปินคนอื่น ==
รวมเพลงคนอกหัก 1 (พ.ศ. 2543)
ลูกทุ่งดารา ชุดที่ 1 (พ.ศ. 2538)
== ผลงานเพลง ==
สิวะ กับวง ฟ้าใหม่
คนอย่างฉัน (พ.ศ. 2530)
คนใจร้าย
คนอย่างฉัน
ทนเจ็บเพื่อเธอ
ป.ล. ฉันรักเธอ
หัวใจมีปีก
บทเพลงแห่งความรัก
รักเธอข้างเดียว
ทองเนื้อเก้า
เธอคือพลัง
อยากให้โลกนี้มีความรัก
ชุดเดี่ยว
ยังเงี้ยะ... สิวะ (พ.ศ. 2530)
ขอเพียงคนหนึ่ง
รักบินไป
เพื่อนที่รู้ใจ
รักแต่เธอ
เพียงเธอ
สงสัย
อาจเป็นจริง
รักนี้จึงมีความหมาย
ชีวิตใหม่
อย่าท้อแท้
กว่าจะรู้เดียงสา
เรื่องมันเล็กน้อย (พ.ศ. 2531)
ใจเสาะ
จากในใจ
ก็ดี (เหมือนกัน)
หวุดหวิด
ตามใจเธอ
เรื่องมันเล็กน้อย
คิวใคร
รักของเรา (จะเอาไว้ไหน)
คิดดู
ลองดู
''เช็คบิลซะ (พ.ศ. 2532)
เช็คบิล
ถามคำ ตอบคำ
ร้ายจริงจริง
ฟังก่อน
ขอเวลาทำใจ
ขอบใจที่ยังไม่ลืม
เอาเบอร์ไปก่อน
เหมือนไม่เคย
เจ็บใจนัก
ยังจดจำ
== อ้างอิง ==
นักแสดงชายชาวไทย
นักร้องชายชาวไทย
บุคคลจากอำเภอโพธิ์ทอง
บุคคลจากมหาวิทยาลัยรามคำแหง