หมากรุกไทย

หมากรุกไทย เป็นเกมกระดานที่พัฒนามาจากหมากรุกของอินเดียที่ชื่อเกมว่าจตุรงค์ ลักษณะการเล่นเกมใกล้เคียงกับหมากรุกสากล นอกจากนี้ในประเทศกัมพูชามีเกมหมากรุก ซึ่งมีลักษณะใกล้เคียงกับหมากรุกไทยนิยมเล่นกันอย่างแพร่หลาย
หมากรุกไทย มีประวัติเริ่มในอินเดีย โดยมาจากตำนานของรามเกียรติ์ ตามตำนานกล่าวว่า ฝ่ายทศกัณฐ์นั้น เมื่อมีศึกเข้าประชิด นางมณโฑ มเหสีของทศกัณฐ์ เห็นทศกัณฐ์เครียดกับการศึกจึงคิดหาเกมให้สวามีได้ผ่อนคลาย โดยคิดเป็นเกมหมากรุกขึ้น โดยแต่เดิมใช้คนเล่น 4 คน เรียกว่า จตุรังคะ แต่ในภายหลังได้รับการปรับปรุงจนสามารถใช้ผู้เล่นเพียง 2 คนได้
อย่างไรก็ตาม คาดว่าหมากรุกแพร่หลายมาตามเส้นทางสายไหมจากอินเดียและตะวันออกกลาง ซึ่งเป็นรูปแบบหมากรุกก่อนที่จะพัฒนาเหมือนหมากรุกต่างๆในปัจจุบัน ทำให้มีกฎเกณฑ์และรูปแบบเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวในแต่ละประเทศ
แชมป์หมากรุกโลก วลาดีมีร์ ครัมนิค ระบุว่าหมากรุกไทย เป็นเกมที่ต้องใช้กลยุทธ์มากกว่าหมากรุกสากล ที่ต้องมีการวางแผนอย่างระมัดระวังในช่วงท้ายเกม
== ตัวหมากรุก ==
ขุน เป็นตัวหมากรุกที่สำคัญที่สุด มีการเดินและกินไปในทิศทางรอบตัวได้ แต่ไม่สามารถเดินเข้าไปในตากินของฝ่ายตรงข้ามได้
{| border="1" class="wikitable" style="width:107px; font-size:95%;"
|- style="text-align:center;"
| width="20" | &nbsp; || width="20" | &nbsp; || width="20" | &nbsp; || width="20" | &nbsp; || width="20" | &nbsp;
|- style="text-align:center;"
| &nbsp; || style="background:#D0D0F0;" | ● || style="background:#D0D0F0;" | ● || style="background:#D0D0F0;" | ● || &nbsp;
|- style="text-align:center;"
| &nbsp; || style="background:#D0D0F0;" | ● || style="background:#E0E0E0;" | ข || style="background:#D0D0F0;" | ● || &nbsp;
|- style="text-align:center;"
| &nbsp; || style="background:#D0D0F0;" | ● || style="background:#D0D0F0;" | ● || style="background:#D0D0F0;" | ● || &nbsp;
|- style="text-align:center;"
| &nbsp; || &nbsp; || &nbsp; || &nbsp; || &nbsp;
|}
เม็ด มีการเดินและกินไปในแนวทแยงทั้ง 4 ด้าน
{| border="1" class="wikitable" style="width:107px; font-size:95%;"
|- style="text-align:center;"
| width="20" | &nbsp; || width="20" | &nbsp; || width="20" | &nbsp; || width="20" | &nbsp; || width="20" | &nbsp;
|- style="text-align:center;"
| &nbsp; || style="background:#D0D0F0;" | ● || &nbsp; || style="background:#D0D0F0;" | ● || &nbsp;
|- style="text-align:center;"
| &nbsp; || &nbsp; || style="background:#E0E0E0;" | ม็ || &nbsp; || &nbsp;
|- style="text-align:center;"
| &nbsp; || style="background:#D0D0F0;" | ● || &nbsp; || style="background:#D0D0F0;" | ● || &nbsp;
|- style="text-align:center;"
| &nbsp; || &nbsp; || &nbsp; || &nbsp; || &nbsp;
|}
เบี้ยหงาย มีการเดินและกินเหมือนกับเม็ด
โคน มีการเดินและกินข้างหน้าแนวตรงและแนวแทยง และข้างหลังในแนวแทยงเท่านั้น(ห้ามถอยแนวตรงหรือเดินออกข้าง)
{| border="1" class="wikitable" style="width:107px; font-size:95%;"
|- style="text-align:center;"
| width="20" | &nbsp; || width="20" | &nbsp; || width="20" | &nbsp; || width="20" | &nbsp; || width="20" | &nbsp;
|- style="text-align:center;"
| &nbsp; || style="background:#D0D0F0;" | ● || style="background:#D0D0F0;" | ● || style="background:#D0D0F0;" | ● || &nbsp;
|- style="text-align:center;"
| &nbsp; || &nbsp; || style="background:#E0E0E0;" | ค || &nbsp; || &nbsp;
|- style="text-align:center;"
| &nbsp; || style="background:#D0D0F0;" | ● || &nbsp; || style="background:#D0D0F0;" | ● || &nbsp;
|- style="text-align:center;"
| &nbsp; || &nbsp; || &nbsp; || &nbsp; || &nbsp;
|}
ม้า เป็นหมากตัวเดียวที่สามารถข้ามหมากตัวได้ และมีลักษณะการเดินเป็นรูปตัว L(เดินไปข้างหน้าสองช่องแล้วเดินออกข้างอีกหนึ่งช่องหรือเดินออกข้างหนึ่งช่องแล้วเดินไปข้างหน้าอีกสองช่อง)
{| border="1" class="wikitable" style="width:107px; font-size:95%;"
|- style="text-align:center;"
| width="20" | &nbsp; || width="20" style="background:#D0D0F0;" | ● || width="20" | &nbsp; || width="20" style="background:#D0D0F0;" | ● || width="20" | &nbsp;
|- style="text-align:center;"
| style="background:#D0D0F0;" | ● || &nbsp; || &nbsp; || &nbsp; || style="background:#D0D0F0;" | ●
|- style="text-align:center;"
| &nbsp; || &nbsp; || style="background:#E0E0E0;" | ม || &nbsp; || &nbsp;
|- style="text-align:center;"
| style="background:#D0D0F0;" | ● || &nbsp; || &nbsp; || &nbsp; || style="background:#D0D0F0;" | ●
|- style="text-align:center;"
| &nbsp; || style="background:#D0D0F0;" | ● || &nbsp; || style="background:#D0D0F0;" | ● || &nbsp;
|}
เรือ เดินเหมือนเรือของหมากรุกชาติอื่น
{| border="1" class="wikitable" style="width:107px; font-size:95%;"
|- style="text-align:center;"
| width="20" | &nbsp; || width="20" | &nbsp; || width="20" style="background:#F0C0C0;" | │ || width="20" | &nbsp; || width="20" | &nbsp;
|- style="text-align:center;"
| &nbsp; || &nbsp; || style="background:#F0C0C0;" | │ || &nbsp; || &nbsp;
|- style="text-align:center;"
| style="background:#F0C0C0;" | ─ || style="background:#F0C0C0;" | ─ || style="background:#E0E0E0;" | ร || style="background:#F0C0C0;" | ─ || style="background:#F0C0C0;" | ─
|- style="text-align:center;"
| &nbsp; || &nbsp; || style="background:#F0C0C0;" | │ || &nbsp; || &nbsp;
|- style="text-align:center;"
| &nbsp; || &nbsp; || style="background:#F0C0C0;" | │ || &nbsp; || &nbsp;
|}
เบี้ย มีการเดินไปทางข้างหน้าและกินในแนวทแยงด้านหน้า เมื่อเบี้ยไปถึงแนววางเบี้ยของฝ่ายตรงข้ามจะกลายเป็นเบี้ยหงาย และมีการเดินและกินเช่นเดียวกับเม็ดทุกประการ
{| border="1" class="wikitable" style="width:107px; font-size:95%;"
|- style="text-align:center;"
| width="20" | &nbsp; || width="20" | &nbsp; || width="20" | &nbsp; || width="20" | &nbsp; || width="20" | &nbsp;
|- style="text-align:center;"
| &nbsp; || style="background:#D0D0F0;" | ○ || style="background:#D0D0F0;" | ● || style="background:#D0D0F0;" | ○ || &nbsp;
|- style="text-align:center;"
| &nbsp; || &nbsp; || style="background:#E0E0E0;" | บ || &nbsp; || &nbsp;
|- style="text-align:center;"
| &nbsp; || &nbsp; || &nbsp; || &nbsp; || &nbsp;
|- style="text-align:center;"
| &nbsp; || &nbsp; || &nbsp; || &nbsp; || &nbsp;
|}
== กติกาการเล่น ==
ผู้เล่นแต่ละคนผลัดกันเดินหมากของฝ่ายตนเองครั้งละ 1 ตัว
ถ้าเดินหมากของฝ่ายตัวเองไปในตำแหน่งที่หมากของฝ่ายตรงข้ามตั้งอยู่ หมากของฝ่ายตรงข้ามจะโดนกินและเอาออกนอกกระดาน ยกเว้นขุนจะโดนกินไม่ได้
ถ้าเดินหมากไปในตำแหน่งที่ตาต่อไปกินขุนของฝ่ายตรงข้ามได้ จะต้องพูดว่า"รุก" โดยตาต่อไปฝ่ายตรงข้ามต้องป้องกันหรือเดินหนีไม่ให้ขุนอยู่ในตำแหน่งที่จะโดนกิน
ถ้าขุนโดนรุกอยู่และเดินหนีหรือป้องกันการรุกไม่ได้ จะถือว่ารุกจนและเป็นฝ่ายแพ้
ถ้าขุนไม่โดนรุก แต่ในตาต่อไปเดินหมากตัวไหนไม่ได้เลย จะเรียกว่าอับ และจะเสมอกัน
== การนับศักดิ์ ==
การนับศักดิ์ หรือบางครั้งเรียกว่า การนับเพื่อขอเสมอ เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงปลายกระดาน มีเฉพาะในหมากรุกไทยเท่านั้น โดยเมื่อมีการนับจนครบตามเงื่อนไข จะถือว่าทั้งสองฝ่ายเสมอกัน ไม่มีการแพ้-ชนะเกิดขึ้น
การนับศักดิ์ จะนับโดยฝ่ายที่เป็นรองฝ่ายเดียวเท่านั้น โดยนับในขณะที่ตนเป็นฝ่ายเดินหมาก หากลืมนับในตาใด ให้ถือว่าเป็นความผิดของฝ่ายเป็นรอง ดังนั้นเมื่อถึงตาถัดไปหรือเมื่อนึกได้ ให้นับเลขต่อจากที่นับตัวสุดท้าย ห้ามมิให้มีการนับข้ามเด็ดขาด (เว้นแต่ฝ่ายเป็นต่อจะอนุญาต) เช่น หากนับถึง 10 แล้วลืมนับไป 3 ตา จึงนึกขึ้นได้ ตาต่อไปที่เดินก็ให้นับ 11 (ไม่ให้นับ 14)
การนับศักดิ์ สามารถแบ่งได้เป็น 2 แบบ คือ การนับศักดิ์กระดาน และการนับศักดิ์หมาก
=== การนับศักดิ์กระดาน ===
การนับโดยวิธีนี้จะเริ่มนับเมื่อทั้งสองฝ่ายไม่มีเบี้ยคว่ำ และฝ่ายเป็นรองเหลือหมากตั้งแต่ 2 ตัวขึ้นไป โดยให้เริ่มต้นนับตั้งแต่ 1 ไปจนถึง 64 (ฝ่ายเป็นรองเป็นผู้นับฝ่ายเดียว) โดยเมื่อฝ่ายเป็นรองนับเลข 64 ฝ่ายเป็นต่อจะมีโอกาสเดินอีก 1 ตา ถ้ารุกจน จะถือว่าชนะ (ต้องนับ 65 ถึงจะเสมอ)
ถ้าระหว่างนับศักดิ์กระดานฝ่ายเป็นต่อถูกกินหมากจนกลับเป็นรอง ก็มีสิทธิขอนับศักดิ์กระดานได้ โดยให้นับใหม่ตั้งแต่ 1 และหากฝ่ายเป็นต่อกลับมาได้เปรียบอีกครั้ง (ได้เปรียบ>เสียเปรียบ>กลับมาได้เปรียบ) ฝ่ายเป็นรองก็มีสิทธิขอนับศักดิ์กระดานได้ใหม่ แต่ต้องเริ่มนับใหม่ตั้งแต่ 1 ห้ามนับต่อจากเดิมเด็ดขาด
ถ้าระหว่างนับศักดิ์กระดานฝ่ายเป็นรองถูกกินหมากจนเหลือขุนเพียงตัวเดียว จะต้องนับศักดิ์หมากที่มีบนกระดานเท่านั้น
=== การนับศักดิ์หมาก ===
การนับโดยวิธีนี้จะเริ่มนับก็ต่อเมื่อฝ่ายเป็นรองเหลือขุนเพียงตัวเดียว และบนกระดานไม่มีเบี้ยคว่ำเหลืออยู่ โดยเริ่มนับตัวหมากของทั้งสองฝ่ายที่อยู่บนกระดานก่อน ได้จำนวนเท่าใดก็ให้เริ่มนับศักดิ์หมากต่อจากนั้น เช่น ฝ่ายเป็นต่อมีหมาก 4 ตัว (ขุน โคน และเบี้ยหงายอีก 2 ตัว) ฝ่ายเป็นรองมีหมาก 1 ตัว (เหลือขุนเพียงตัวเดียว ซึ่งเป็นเงื่อนไขของการนับศักดิ์หมากด้วย) เท่ากับว่ามีตัวหมากอยู่บนกระดาน 5 ตัว ในการนับศักดิ์หมากก็ให้เริ่มนับต่อที่ 6 โดยฝ่ายเป็นรองเป็นผู้นับฝ่ายเดียว เมื่อฝ่ายเป็นต่อมีศักดิ์ของหมากดังนี้
เรือสองลำต้องรุกให้ฝ่ายเป็นรองนับถึง 8
เรือลำเดียวต้องรุกให้ฝ่ายเป็นรองนับถึง 16
โคนสองตัวต้องรุกให้ฝ่ายเป็นรองนับถึง 22
โคนตัวเดียวต้องรุกให้ฝ่ายเป็นรองนับถึง 44
ม้าสองตัวต้องรุกให้ฝ่ายเป็นรองนับถึง 32
ม้าตัวเดียวต้องรุกให้ฝ่ายเป็นรองนับถึง 64
สำหรับเม็ดและเบี้ยหงายนับถึง 64
การนับศักดิ์หมากให้ไล่นับจากศักดิ์ใหญ่ก่อนเสมอ (เรียงจากบนลงล่าง) เช่น (หากเหลือ เรือ 1 ตัว, โคน 1 ตัว, ม้า 2 ตัว ให้นับ 16) (ถ้าหากเลือก โคน 1 ตัว, เบี้ยหงาย 3 ตัว ให้นับ 44) (ถ้าหากเหลือ โคน 1 ตัว, ม้า 2 ตัว ให้นับ 44 ไม่ใช่ 32 เพราะโคนมีศักดิ์สูงกว่าม้า) แต่บางแห่งก็บอกว่าให้ฝ่ายเสียเปรียบสามารถเลือกนับศักดิ์น้อยสุดได้
การนับศักดิ์หมากจะมีเงื่อนไขการเสมอเหมือนกับจากการนับศักดิ์กระดาน คือ เมื่อฝ่ายเป็นรองนับจนครบแล้ว ฝ่ายเป็นต่อมีสิทธิเดินได้อีก 1 ตา หากสามารถรุกจนได้ ให้ถือว่าฝ่ายเป็นต่อชนะ เช่น ถ้ามีเรือ 2 ตัว (นับ 8) พอนับถึง 8 แล้ว ฝ่ายเป็นต่อจะมีสิทธิเดินอีก 1 ครั้ง โดยที่ยังไม่เสมอ (จะเสมอเมื่อฝ่ายเป็นรองนับ 9 ได้)
ถ้าเริ่มนับศักดิ์หมากแล้วถ้าฝ่ายเป็นรองกินหมากตัวใดตัวหนึ่งของฝ่ายเป็นต่อก็มิให้เปลี่ยนแปลงการนับเป็นอย่างอื่น (มีเรือ 2 ลำ นับ 8 หากถูกกินไป 1 ลำ ก็ยังคงนับถึงแค่ 8 ไม่เปลี่ยนเป็น 16 แต่อย่างใด) แต่ถ้าคิดว่าตัวเองพลิกสถานการณ์ได้แล้ว ฝ่ายเป็นรองสามารถจะหยุดนับเมื่อใดก็ได้
นอกจากนี้การนับศักดิ์ยังช่วยเพิ่มความสนุกให้กับการแข่งขัน คือ เมื่อการแข่งขันดำเนินมาจนถึงช่วงปลายกระดาน แต่ยังไม่มีทีท่าว่าจะจบลง หากปล่อยไว้ก็จะใช้เวลามากและน่าเบื่อ เมื่อมีการนับศักดิ์จะทำให้การแข่งขันไม่ยืดเยื้อ และยังช่วยให้ทั้งสองฝ่ายตั้งใจเดินหมากมากขึ้น เพราะฝ่ายเป็นต่อต้องการที่จะชนะ แต่หากคิดไม่รอบคอบ โดนนับจนครบ แทนที่ตัวเองจะชนะกลับกลายเป็นได้แค่เสมอ ในขณะเดียวกัน ฝ่ายเป็นรอง ถ้าปล่อยให้เล่นยืดเยื้อไม่สิ้นสุด ย่อมมีโอกาสแพ้สูง แต่เมื่อมีการนับศักดิ์ ทำให้ฝ่ายเป็นรองเห็นจุดหมายที่จะเสมอ ทำให้ต้องคิดให้รอบคอบเพื่อที่จะได้ไม่ต้องแพ้ในกระดานนั้น ๆ
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
หมากรุก
หมากรุกทหาร
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
 
ไทย
เกมกระดาน
เกมไทย