pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
อำเภอทรายทองวัฒนา

ทรายทองวัฒนา เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกำแพงเพชร มีความหนาแน่นของประชากรสูงเป็นอันดับที่ 2 ของจังหวัด เดิมชื่อ "กิ่งอำเภอทุ่งทราย" ก่อนที่จะเปลี่ยนนามเป็น "ทรายทองวัฒนา" ในปัจจุบันที่มาของชื่อ "ทรายทองวัฒนา" ได้นำเอาคำตัวท้ายของชื่อทั้ง 3 ตำบล ในเขตการปกครอง ได้แก่ ทราย - มาจากตำบลทุ่งทราย ทอง - มาจากตำบลทุ่งทอง และ วัฒนา -  มาจากตำบลถาวรวัฒนา แล้วนำมาประกอบกันถือปรัชญาแห่งความสามัคคีธรรม หรือเป็นมงคลนามสืบไป
== ประวัติ ==
ท้องที่อำเภอทรายทองวัฒนาเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอคลองขลุง ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองอำเภอคลองขลุง ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอทุ่งทราย ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2535 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 22 เมษายน ปีเดียวกัน
ต่อมากระทรวงมหาดไทยได้เปลี่ยนชื่อกิ่งอำเภอนี้เป็น กิ่งอำเภอทรายทองวัฒนา ตามประกาศกระทรวงลงวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2539 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะกิ่งอำเภอทรายทองวัฒนา อำเภอคลองขลุง ขึ้นเป็น อำเภอทรายทองวัฒนา ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2540 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 26 กันยายน ปีเดียวกัน
วันที่ 19 กันยายน 2515 ตั้งตำบลทุ่งทราย แยกออกจากตำบลวังยาง
วันที่ 25 กันยายน 2527 ตั้งตำบลถาวรวัฒนา แยกออกจากตำบลวังแขม และตั้งตำบลทุ่งทอง แยกออกจากตำบลทุ่งทราย
วันที่ 19 พฤศจิกายน 2528 ตั้งที่ทำการไปรษณีย์โทรเลขทุ่งทราย อำเภอคลองขลุง จังหวัดกำแพงเพชร
วันที่ 22 เมษายน 2535 แยกพื้นที่ตำบลทุ่งทราย ตำบลทุ่งทอง และตำบลถาวรวัฒนา อำเภอคลองขลุง มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอทุ่งทราย และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอคลองขลุง
วันที่ 5 มีนาคม 2539 เปลี่ยนแปลงชื่อกิ่งอำเภอทุ่งทราย อำเภอคลองขลุง เป็น กิ่งอำเภอทรายทองวัฒนา
วันที่ 26 กันยายน 2540 ยกฐานะกิ่งอำเภอทรายทองวัฒนา อำเภอคลองขลุง เป็น อำเภอทรายทองวัฒนา
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอทรายทองวัฒนาตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอไทรงาม
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบึงสามัคคี
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบึงสามัคคีและอำเภอคลองขลุง
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอคลองขลุง
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอทรายทองวัฒนาแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 43 หมู่บ้าน ได้แก่
{|
|-
||1.||ทุ่งทราย||||||(Thung Sai)
|-
||2.||ทุ่งทอง||||||(Thung Thong)
|-
||3.||ตำบลถาวรวัฒนา|ถาวรวัฒนา||||||(Thawon Watthana)
|}
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอทรายทองวัฒนาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลทุ่งทราย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งทรายทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งทองทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลถาวรวัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลถาวรวัฒนาทั้งตำบล
== การคมนาคม ==
มีเส้นทางคมนาคมที่สำคัญ คือ
ถนนสายมหาชัย-ทุ่งสนุ่น (ทางหลวงหมายเลข 1280) เป็นถนนลาดยางที่เชื่อมต่อระหว่างอำเภอไทรงาม อำเภอทรายทองวัฒนา และอำเภอบึงสามัคคี
ถนนสายทุ่งทอง-ท่ามะเขือ (กพ.4004) เป็นถนนลาดยางของกรมทางหลวงชนบทกำแพงเพชร ที่เชื่อมต่อระหว่างอำเภอทรายทองวัฒนากับอำเภอคลองขลุง
ถนนสายทุ่งตากแดด-บึงบ้าน (กพ.4016) เป็นถนนลาดยางของกรมทางหลวงชนบทกำแพงเพชร ที่เชื่อมต่อระหว่างอำเภอทรายทองวัฒนากับอำเภอบึงสามัคคี
ถนนสายทุ่งทราย-บ้านโคน (กพ.4017) เป็นถนนลาดยางของกรมทางหลวงชนบทกำแพงเพชร ที่เชื่อมต่อระหว่างอำเภอทรายทองวัฒนากับอำเภอเมืองกำแพงเพชร
== สถานที่ท่องเที่ยว ==
== อ้างอิง ==
ทรายทองวัฒนา
อำเภอปางศิลาทอง

ปางศิลาทอง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกำแพงเพชร เดิมเป็นเขตท้องที่ของตำบลวังไทร อำเภอคลองขลุงทั้งหมด ก่อนที่จะขอจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอโดยการปกครองบางส่วนออกจากอำเภอคลองขลุงในวันที่ 8 มิถุนายน 2536 และยกฐานะเป็นอำเภอในวันที่ 26 กันยายน 2540
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอปางศิลาทองตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอคลองลาน อำเภอเมืองกำแพงเพชร และอำเภอคลองขลุง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอขาณุวรลักษบุรี
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอแม่วงก์ (จังหวัดนครสวรรค์)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภออุ้มผาง (จังหวัดตาก)
== ประวัติ ==
อำเภอปางศิลาทอง เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลวังไทร อำเภอคลองขลุง ตั้งขึ้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 18 พฤษภาคม 2536 แบ่งเขตท้องที่อำเภอคลองขลุง ตั้งเป็นกิ่งอำเภอปางศิลาทอง มีเขตการปกครองรวม 3 ตำบล คือ ตำบลโพธิ์ทอง ตำบลหินดาต ตำบลปางตาไว ต่อมามีพระราชกฤษฏีกายกฐานะเป็น อำเภอปางศิลาทอง มีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 11 ตุลาคม 2540
อำเภอปางศิลาทอง เป็นการนำชื่อของตำบลทั้ง 3 ตำบล คือ ตำบลปางตาไว (ปาง), ตำบลหินดาต (ศิลา), ตำบลโพธิ์ทอง (ทอง) แล้วนำมาประกอบกันเป็น "ปางศิลาทอง" ถือปรัชญาแห่งความสามัคคีธรรม หรือเป็นมงคลนามสืบไป ทำให้ทุกตำบลในอำเภอปางศิลาทองมีความภาคภูมิใจในการเป็นส่วนหนึ่งของชื่อ อำเภอปางศิลาทอง
วันที่ 2 ตุลาคม 2522 ตั้งตำบลโพธิ์ทอง แยกออกจากตำบลวังไทร
วันที่ 21 กรกฎาคม 2524 ตั้งตำบลปางตาไว แยกออกจากตำบลโพธิ์ทอง
วันที่ 21 ตุลาคม 2528 ตั้งตำบลหินดาต แยกออกจากตำบลโพธิ์ทอง
วันที่ 8 มิถุนายน 2536 แยกพื้นที่ตำบลโพธิ์ทอง ตำบลหินดาต และตำบลปางตาไว อำเภอคลองขลุง มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอปางศิลาทอง และให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอคลองขลุง
วันที่ 26 กันยายน 2540 ยกฐานะกิ่งอำเภอปางศิลาทอง อำเภอคลองขลุง เป็น อำเภอปางศิลาทอง
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอปางศิลาทองแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 42 หมู่บ้าน ได้แก่
{|
|-
||1.||ตำบลโพธิ์ทอง (อำเภอปางศิลาทอง)|โพธิ์ทอง|||||| (Pho Thong)
|-
||2.||ตำบลหินดาต|หินดาต||||||(Hin Dat)
|-
||3.||ตำบลปางตาไว|ปางตาไว|||||| (Pang Ta Wai)
|}
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอปางศิลาทองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพธิ์ทองทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลหินดาต ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหินดาตทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลปางตาไว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปางตาไวทั้งตำบล
==สถานที่ท่องเที่ยว==
อุทยานแห่งชาติแม่วงก์
* ช่องเย็น
* จุดชมวิวกิ่วกระทิง
* ขุนน้ำเย็น
== อ้างอิง ==
ปางศิลาทอง
เพะชะคุชะ

เพะชะคุชะ  เป็นรูปแบบการนำเสนองานสร้างสรรค์แบบหนึ่ง ริ่เริ่มโดย Astrid Klein และ Mark Dytham แห่งบริษัท Klein-Dytham Architecture (KDa) จากโตเกียว เมื่อ ค.ศ. 2003 รูปแบบการนำเสนอนี้ได้แพร่หลายไปหลายเมืองทั่วโลก
งานเพะชะคุชะที่กรุงเทพมหานครจัดโดยนิตยสารภาพยนตร์ไบโอสโคปและบริษัทออกแบบกราฟิก
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Pecha Kucha Night 
Pecha Kucha Night Bangkok 
try2benice
การนำเสนอ
คำและวลีภาษาญี่ปุ่น
อำเภอชุมตาบง

ชุมตาบง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครสวรรค์
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอชุมตาบงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอแม่วงก์
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอลาดยาว
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสว่างอารมณ์และอำเภอลานสัก (จังหวัดอุทัยธานี)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอแม่เปิน
== ประวัติ ==
ท้องที่อำเภอชุมตาบงเดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลห้วยน้ำหอม อำเภอลาดยาว ในปี พ.ศ. 2535 ทางราชการได้จัดตั้งกิ่งอำเภอแม่วงก์ขึ้นซึ่งรวมพื้นที่ตำบลห้วยน้ำหอมไว้ด้วย และตำบลห้วยน้ำหอมได้แยกหมู่บ้านบางแห่งตั้งเป็นตำบลชุมตาบงและตำบลปางสวรรค์ในปีต่อมา จนกระทั่งสองตำบลนี้ได้รับการจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอชุมตาบง อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอลาดยาว ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2540 มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอชุมตาบง โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอชุมตาบงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 2 ตำบล 23 หมู่บ้าน ได้แก่
{|
|-
||1.||ชุมตาบง||||||(Chum Ta Bong)||||||12 หมู่บ้าน||
|-
||2.||ปางสวรรค์||||||(Pang Sawan)||||||11 หมู่บ้าน||
|}
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอชุมตาบงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่
องค์การบริหารส่วนตำบลชุมตาบง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชุมตาบงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลปางสวรรค์  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปางสวรรค์ทั้งตำบล
== อ้างอิง ==
อำเภอในจังหวัดนครสวรรค์
ช่องทางการรับยา

ช่องทางการรับยา คือ ทางที่ยาจะสามารถเข้าสู่เป้าหมายได้โดยวิธีการต่าง ๆ เช่น การกิน การฉีดยา การทายาที่ผิวหนัง
เภสัชวิทยา
โอ้เอ๋ว

โอ้เอ๋ว หรือ  โอ๊ะเอ๋ว (薁蕘) เป็นอาหารท้องถิ่นของจังหวัดภูเก็ต และจังหวัดอื่นๆใกล้เคียง เช่น จังหวัดตรัง และจังหวัดพังงา ได้จากวุ้นของเมล็ดโอ้เอ๋ว หรือเมล็ดอ้ายอวี้ (愛玉子) ซึ่งเป็นพืชจำพวกมะเดื่อชนิดหนึ่งที่มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Ficus pumila var. awkeotsang ซึ่งเป็นสายพันธุ์หนึ่งหรือชนิดย่อยประเภทหนึ่งของต้นตีนตุ๊กแกเกาะผนัง หรือ มะเดื่อเถา (F. pumila) ลักษณะคล้ายเมล็ดแมงลัก ที่แช่น้ำแล้วใช้เมือกโอ้เอ้วมาผสมกับเมือกของกล้วยน้ำว้าใส่เจี่ยกอ (石膏) เพื่อให้โอ้เอ๋ว เกาะตัวเป็นก้อน นำมาใส่น้ำเชื่อมและน้ำแข็งไส กินแก้ร้อนใน และลดการกระหายน้ำ
ชาวภูเก็ตจะรับประทานโอ้เอ๋ว สามแบบ คือ โอ้เอ๋วใส่ถั่วแดงและเฉาก๊วย (ขาว ดำ แดง) โอ้เอ๋วใส่ถั่วแดง (ขาว แดง) และ โอ้เอ๋วใส่เฉาก๊วย (ขาว ดำ) บางคนนิยมใส่กล้วยและน้ำหวานด้วย แหล่งขายโอ้เอ๋วในจังหวัดภูเก็ตที่สำคัญคือ โรงหนังสยามเก่า และซอยหล่อโรงหรือตลาดฉำฉา ส่วนชาวตรังจะรับประทานโอ้เอ๋วกับมะนาว และน้ำผึ้ง เช่นเดียวกันกับชาวไต้หวัน
== ประวัติ ==
โอ้เอ๋ว มีที่มาจากทางปีนัง ประเทศมาเลเซีย คนขายโอ้เอ๋วเจ้าแรกในภูเก็ตชื่อ แปะเอ๊ง เป็นคนจีน ขายอยู่ในตรอกสุ่นอุทิศ หรือตรอกแปะหล่าวหนั่ว(流瀾伯巷,แปะหล่าวหนั่ว) ปัจจุบันแปะเอ๊งเสียชีวิตแล้ว แต่ก็มีคนสืบทอด ต่อมาขายอยู่ที่เดิม
ในบางที่มีคนกล่าวว่า  ของหวานชนิดนี้ ที่ปีนังเรียกว่า บุนทาวบี้แต่มาขายที่ภูเก็ตไม่มีคนเรียกชื่อนี้ วันหนึ่งมีคนลิ้นไก่สั้นพูดไม่ชัดมากินโอ้เอ๋ว แปะเอ๊งถามว่า “โฮเหลี่ยวโบ๋” (好料無？) หมายความว่า
"ดีไหม รสชาติดีไหม "คนลิ้นไก่สั้นตอบว่า “โอ๊เอี่ยว” คือ โฮเหลี่ยว ซึ่งหมายถึง ดี โอ๊เอี่ยวที่คนลิ้นไก่สั้นพูดก็เพี้ยนมาเป็น
“โอ้เอ๋ว” และเป็นชื่อเรียกของหวานชนิดนี้ที่ภูเก็ตตลอดมา
อันที่จริง  โอ้เอ๋ว  เพี้ยนมาจากภาษาจีนฮกเกี้ยน โอ้-เกี้ยว (薁蕘;ò-giô) เป็นชื่อของหวานที่ทำจากเมือกผลไม้ชนิดหนึ่งเรียกว่า  อ้ายอวี้ (愛玉) ในมณฑลฮกเกี้ยนและไต้หวัน เป็นที่นิยมในรับประทานในช่วงฤดูร้อน และเผยแพร่เข้าสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยชาวจีนอพยพที่มาทำงานในสมัย เป็นผู้นำพาเผยแพร่
== ส่วนผสมโอ้เอ๋ว ==
โอ้เอ๋ว มีลักษณะเป็นวุ้นใส ไม่มีสีนั้นทำมาจากกล้วยน้ำว้าสุก เมล็ดสมุนไพรจีน เรียกว่า อ้ายยวี่ มีฤทธิ์เย็น แก้ร้อนในได้และน้ำด่าง นำกล้วยมาต้มแล้วบดให้เนื้อละเอียด นำเมล็ดสมุนไพรมาต้มกับน้ำด่าง ตั้งทิ้งไว้สักพัก แล้วผสมกับกล้วยน้ำว้าบดตั้งไฟให้เดือดทิ้งไว้แล้วกรองเอากากออก น้ำที่ได้จะค่อยๆแข็งเป็นวุ้น
โอ้เอ๋ว คนโบราณกินโอ้เอ๋วเปล่าๆ แก้ร้อนใน แต่ปัจจุบันกินกับน้ำแข็งใส ใส่ถั่วแดงต้ม หรือวุ้นดำราดน้ำเชื่อม หรือน้ำแดงและน้ำนมแมว ให้มีกลิ่นหอมหวาน เวลาสั่งเลือกได้ตามชอบ ถ้าสั่งขาวแดง แปลว่า โอวเอ๋วกับถั่วแดง, ขาวดำ แปลว่า โอ้เอ๋วกับวุ้นดำ ถ้าขาวแดงดำ ก็ใส่ทั้งหมดทุกอย่าง
== อ้างอิง ==
http://yutphuket.wordpress.com/2008/06/19/phuketfood/
http://phuketindex.com/travel/phuket-in-brief/local-food-th.htm
http://lib.kru.ac.th/bsru/48/rLocal04/stories.php?story=06/01/28/9278627
ขนมหวาน
อาหารไทยภาคใต้
อาหารจีน
ขนมของชาวจีน
เขาคิชฌกูฏ

เขาคิชฌกูฏ อาจหมายถึง
อุทยานแห่งชาติเขาคิชฌกูฏ อุทยานแห่งชาติในจังหวัดจันทบุรี
วัดเขาคิชกูฎภาวนาราม  วัดในจังหวัดจันทบุรี
อำเภอเขาคิชฌกูฏ  อำเภอในจังหวัดจันทบุรี
เจ้าแม่กวนอิมลอยน้ำ

พระโพธิสัตว์กวนอิม (เจ้าแม่กวนอิมลอยน้ำ) เป็นรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมทำจากเซรามิก สูงประมาณ 1 เมตรเศษ (119 เซนติเมตร) หนัก 40 กิโลกรัม ประดิษฐานอยู่ที่สมาคมสงเคราะห์การกุศลฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา  มีผู้พบลอยน้ำมา บริเวณสะพานข้ามแม่น้ำบางปะกง
==  ประวัติ ==
เมื่อเวลาประมาณ 01.30 น. ของวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจ สภ.อ.เมืองฉะเชิงเทรา ได้รับแจ้งมาว่า คนหาปลาที่บริเวณแม่น้ำบางปะกงได้พบศพหญิงลอยน้ำมาติดที่ยังแม่น้ำบางปะกงใกล้ๆกับห้างตะวันออกพลาซ่า บริเวณชายเขื่อนแม่น้ำ จากนั้นเจ้าหน้าที่ตำรวจพร้อมหน่วยบรรเทาสาธารณภัยฉะเชิงเทรา รุดไปที่เกิดเหตุเพื่อทำหน้าที่ชันสูตรศพตามที่ได้รับรายงาน แต่เมื่อไปถึงที่เกิดเหตุกับตกตะลึงเมื่อได้เข้าไปใกล้ๆ ภาพที่เห็นจากแสงสปอตไลท์ที่ส่องไปคือ " เทวรูปองค์เจ้าแม่กวนอิม " ลอยอยู่ในน้ำแทนที่จะจมน้ำเหมือนรูปปั้นทั่วๆไป
== ปาฏิหาริย์==
เจ้าหน้าที่ตำรวจพร้อมด้วยหน่วยบรรเทาสาธารณภัย  สมาคมสงเคราะห์การกุศลฉะเชิงเทรา ได้ช่วยกันกู้เทวรูปขึ้นจากน้ำ  โดยมีการใช้เจ้าหน้าที่จำนวนหลายคนก็ยังไม่สามารถนำองค์เจ้าแม่กวนอิมขึ้นจากน้ำได้  ทั้งๆที่มีน้ำหนักเพียง 40 กิโลกรัม  จนกระทั่งมีผู้รู้ได้ทำการจุดธูปอธิษฐานอัญเชิญองค์เจ้าแม่กวนอิมให้ขึ้นจากน้ำ  จึงได้เกิดปาฏิหาริย์ปรากฏแก่ประชาชนรวมทั้งเจ้าหน้าที่ทุกคนที่ทำการกู้  เพราะใช้คนเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นก็สามารถอัญเชิญขึ้นจากน้ำได้อย่างง่ายดาย ผิดกับตอนแรกที่ใช้เจ้าหน้าที่หลายคนก็ไม่สามารถนำขึ้นมาได้
วัฒนธรรมของจังหวัดฉะเชิงเทรา
ลอยน้ำ
วายุภักษ์

วายุภักษ์ เป็นตัวละครยักษ์ ในเรื่องรามเกียรติ์ เป็นเจ้าเมืองวิเชียรที่เนินเขาจักรวาล ในตอน ศึกวายุภักษ์ ได้จับตัวพระราม พระลักษมณ์ ไปแต่สุครีพและหนุมานตามไปชิงตัวคืน  วายุภักษ์ถูกนิลพัทกับองคตตัดหัวขาด 
ลักษณะภายนอกของ วายุภักษ์นั้น คือ มีกายเป็นสีเขียวแก่ มี 1 หน้า 2 มือ มีกายและหน้าเป็นอสูรเท้าและหางท่อนเอวเหมือนนกอินทรี ปีกแขนทั้งสองมีครีบดังพญาครุฑ บิดาเป็นยักษ์ และ มารดาเป็นนก ครองเมืองมหาวิเชียรธานี
== อ้างอิง ==
ตัวละครในรามเกียรติ์
สะพานอุตตมานุสรณ์

สะพานอุตตมานุสรณ์ หรือที่นิยมเรียกกันว่า  สะพานมอญ เป็นสะพานไม้ที่ยาวที่สุดในประเทศไทย มีความยาว  445 เมตร และเป็นสะพานไม้ที่ยาวเป็นอันดับ 2 ของโลกรองจากสะพานไม้อูเบ็ง ในประเทศพม่า  เป็นสะพานที่ข้ามแม่น้ำซองกาเลีย ที่ตำบลหนองลู อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี
สะพานนี้สร้างขึ้นโดยดำริของ หลวงพ่ออุตตมะ เจ้าอาวาสวัดวังก์วิเวการาม ในปี พ.ศ. 2529 จนถึง พ.ศ. 2530 โดยใช้แรงงานของชาวมอญ เป็นสะพานไม้ที่ใช้สัญจรไปมาของชาวมอญและชาวไทยที่อาศัยอยู่บริเวณนี้ ปัจจุบันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของจังหวัดกาญจนบุรี
ในวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 เวลา 18.30 น. สะพานอุตตมานุสรณ์ได้พังทลายขาดเป็น 2 ท่อนในช่วงกลางสะพาน ความยาวประมาณ 30 เมตร เนื่องจากเกิดเหตุฝนตกหนักติดต่อกันนานถึง 3 วัน  ทำให้เกิดน้ำป่าไหลเชี่ยวกรากจากทุ่งใหญ่นเรศวร พัดขยะตอไม้ลงสู่แม่น้ำซองกาเลีย ปะทะกับเสาสะพานทำให้เกิดขาดกลาง และเสียหายเพิ่มเป็น 70 เมตร ในเที่ยงของวันต่อมา
หลังจากผ่านไป 1 ปี การซ่อมแซมสะพานแห่งนี้ก็ยังไม่เสร็จ และเกินสัญญาว่าจ้าง 120 วัน เนื่องจากมีปัญหาด้านบริษัทผู้รับเหมาที่มีปัญหาไม่สามารถนำไม้ที่ต้องขนส่งมาจากภาคอีสานมาซ่อมแซมได้ เนื่องจากเกรงว่าจะผิดกฎหมาย
ในที่สุดสะพานอุตตมานุสรณ์ก็ได้รับการซ่อมแซม จากทหารช่างจากกองพลทหารราบที่ 9 (พล.ร.9) ค่ายสุรสีห์ ร่วมกับชาวบ้านในพื้นที่ ใช้เวลาเพียงแค่ 29 วัน และมีพิธีเปิดใช้อีกครั้งอย่างเป็นทางการในวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2557 ซึ่งเป็นวันครบรอบชาตกาล 104 ปี ของหลวงพ่ออุตตมะ โดยมีการแสดงแสงสีเสียง
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
อุตตมานุสรณ์
สถานที่ที่ตั้งชื่อตามนามของบุคคลสำคัญของไทย
อุตตมานุสรณ์
สิ่งก่อสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2530
วัฒนธรรมของจังหวัดกาญจนบุรี
อุตตมานุสรณ์
สิ่งก่อสร้างในอำเภอสังขละบุรี
กิ่งอ.เขาคิชฌกูฏ

redirect อำเภอเขาคิชฌกูฏ
อ.ทรายทองวัฒนา

redirect อำเภอทรายทองวัฒนา
อ.ปางศิลาทอง

redirect อำเภอปางศิลาทอง
กิ่งอ.บึงสามัคคี

redirect อำเภอบึงสามัคคี
กิ่งอ.โกสัมพีนคร

redirect อำเภอโกสัมพีนคร
กิ่งอ.ชุมตาบง

redirect อำเภอชุมตาบง
อ.โพธิ์ประทับช้าง

redirect อำเภอโพธิ์ประทับช้าง
อ.โพทะเล

redirect อำเภอโพทะเล
อ.สามง่าม

redirect อำเภอสามง่าม
กิ่งอ.บึงนาราง

redirect อำเภอบึงนาราง
อ.วชิรบารมี

redirect อำเภอวชิรบารมี
อ.บางระกำ

redirect อำเภอบางระกำ
อ.พรหมพิราม

redirect อำเภอพรหมพิราม
อ.วังทอง

redirect อำเภอวังทอง
อ.เนินมะปราง

redirect อำเภอเนินมะปราง
ไอจาม

ไอจาม สามารถหมายถึง
อาการที่เกิดกับระบบทางเดินหายใจ
* อาการไอ (cough)
* อาการจาม (sneeze)
อาการหนึ่งของโรคหวัด
อ้ายจาม กลุ่มชาติพันธุ์หนึ่งที่ใช้ภาษาตระกูลขร้า-ไท
สำหรับความหมายอื่น ให้ดูที่ ไอและจาม
จาม

จาม อาจหมายถึง
อาการจาม (sneeze)
จาม (Cham people) กลุ่มชาติพันธุ์
* ภาษาจาม (Cham language)
* อักษรจาม (Cham script)
* อาณาจักรจามปา (Champa)
มีเทน

มีเทน (Methane) หรือ คาร์บอนเตตระไฮไดรด์ (Carbon Tetrahydride) เป็นสารประกอบไฮโดรคาร์บอนพวกแอลเคน สูตรเคมี คือ CH4 เป็นแก๊สไม่มีสี ติดไฟได้ เป็นองค์ประกอบส่วนใหญ่ของแก๊สธรรมชาติ แก๊สมีเทนอาจได้มาจากการหมักมูลสัตว์และนำมาใช้เป็นเชื้อเพลิงราคาถูก
แก๊สมีเทนอาจพบได้ในชั้นถ่านหิน (Coal Bed Methane) โดยจากกระบวนการเกิดถ่านหินทำให้ก๊าซสะสมตัวและกักเก็บอยู่ในช่องว่างในเนื้อถ่านหิน 
== อ้างอิง ==
แก๊สเรือนกระจก
เชื้อเพลิง
แคะ (แก้ความกำกวม)

แคะ อาจหมายถึง
ชาวแคะ - ชนกลุ่มจีนฮั่นกลุ่มหนึ่ง ซึ่งกล่าวกันว่ามีบรรพบุรุษที่มีต้นกำเนิดบริเวณมณฑลเหอหนานและชานซี
ภาษาแคะ - ภาษาที่ใช้ในกลุ่มชาวแคะ
ก๋วยเตี๋ยวแคะ - ก๋วยเตี๋ยวชนิดหนึ่งที่ลูกชิ้นหมูติดกับเต้าหู้
ชาวชีน

ชาวชีน (ချင်းလူမျိုး)  คือกลุ่มชาติพันธุ์ในกลุ่มหนึ่งในประเทศพม่า โดยในชาวชีนจำนวนนี้สามารถจำแนกได้เป็น 32 กลุ่ม ซึ่งแต่ละกลุ่มก็จะมีวัฒนธรรมที่แตกต่างกันไป และจะมีพิธีการสักบนใบหน้าของหญิงสาวซึ่งแต่ละกลุ่มจะใช้สีที่ต่างกัน เช่น สีดำ สีกรมท่า หรือรูปนกบนหน้าผาก จะเป็นลายเฉพาะกลุ่มซึ่งในกลุ่มเดียวกันก็จะมีลวดลายเดียวกัน โดยการสักบนใบหน้าของหญิงชาวชีนจะสักบนใบหน้าเพื่ออำพรางความงามของตน เพราะคนโบราณเล่าต่อกันมาว่า ในอดีตหญิงสาวชาวชีนมีความสวยต้องตาต้องใจคนต่างถิ่นเป็นอย่างมาก ไม่เว้นแม้กระทั่งเจ้าเมืองกษัตริย์พม่าที่มักจะจับตัวสาวชาวชีนไปเป็นภรรยาและทาสรับใช้ ผู้นำชนเผ่าจึงสั่งให้หญิงสาวชีนสักใบหน้าเพื่ออำพรางความงามตั้งแต่เริ่มเข้าสู่วัยรุ่นช่วงอายุประมาณ 12-13 ปี ซึ่งต้องให้ผู้ที่มีความชำนาญเป็นผู้สักให้ โดยจะสักต่อเนื่องไปเรื่อยจนเสร็จ ปกติแล้วใช้เวลาถึง 2 วัน จะพักแค่ตอนรับประทาน อาหารเท่านั้น เด็กสาวแทบทุกคนนอนร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดตลอดการสัก กินอะไรไม่ได้และลืมตาไม่ได้เพราะมีอาการบวม บางคนที่รอยสักจางหรือลายไม่ขึ้นต้องมาสักซ้ำอีกครั้งสองครั้ง หรือจนกว่าสีจะเข้ม
แต่ปัจจุบัน วัฒนธรรมการสักใบหน้าหลงเหลืออยู่แค่ในหมู่บ้านชนบทในป่าเขาห่างไกลเพียงไม่กี่แห่ง ส่วนพื้นที่อื่นไม่นิยมสักกันแล้ว เนื่องจากไม่มีใครมาจับตัวหญิงชาวชีนไปเหมือนแต่ก่อน จึงไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป โดยเฉพาะหมอสักใบหน้าที่มีฝีมือต่างล้มหายตายจากกันไปเกือบหมด  อย่างในละแวกนี้ถ้าใครอยากสักก็ไม่มีคนสักให้ เพราะหมอสักเสียชีวิตกันไปหมดแล้ว นอกจากนี้ ครั้งหนึ่งรัฐบาลทหารพม่าได้สั่งห้ามหญิงชาวชีนสักใบหน้าเพราะเห็นเป็นเรื่องป่าเถื่อน ชาวบ้านก็เลยไม่กล้าสัก แต่อย่างไรก็ตามรัฐบาลพม่าในปัจจุบันเองก็ต้องการให้หญิงชาวชีนที่สักใบหน้ากลุ่มดังกล่าวเป็นตัวดึงดูดนักท่องเที่ยวมายังพม่า
== อ้างอิง ==
กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศพม่า
สกินไวเทนนิง

สกินไวเทนนิง (skin whitening) เป็นเครื่องสำอางหลายประเภทใช้เพื่อช่วยให้ผิวขาวขึ้น
ประเทศในภูมิภาคเอเชียนั้น วัดระดับทางสังคมโดยดูจากสีผิว ถ้าคนที่มีสีผิวอ่อน/ขาว จะถูกมองว่าเป็นบุคคลในราชวงศ์ หรือบุคคลชั้นสูงในสังคม ซึ่งโดยทั่วไปบุคคลชั้นสูงจะมีสีผิวที่อ่อน/ขาว เนื่องจากไม่ต้องโดนแสงแดดตลอดทั้งวัน ตรงกันข้ามกับชนชั้นแรงงานที่มักจะต้องทำงานอยู่กลางแดดตลอดเวลา
ปัจจุบันสกินไวเทนนิง ช่วยทำให้ผิวขาวขึ้นมาอย่างมีประสิทธิภาพ โดยอาศัยขบวนการในการต่อต้านการสร้างเอ็นไซม์ไทโรซิเนส เพื่อป้องกันไม่ให้ผิวสร้างเมลานินที่ทำให้ผิวมีสีดล้ำหรือดำ สารเคมีที่นียมใช้คือ ไฮโดรควิโนน และสารสกัดจากธรรมชาติต่าง ๆ ที่พบในท้องตลาด ที่มีช่วยทำให้ผิวขาวขึ้น นวลเนียนขึ้น
ตจวิทยา
เครื่องสำอาง
อำเภอเวียงเชียงรุ้ง

เวียงเชียงรุ้ง  (80px) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเชียงราย ในอนาคตจะมีทางรถไฟสายชุมทางเด่นชัย - เชียงราย - เชียงของผ่านพื้นที่ โดยมีการบริการรถไฟในพื้นที่ ได้แก่ ป้ายหยุดรถไฟทุ่งก่อ สถานีรถไฟเวียงเชียงรุ้ง ที่เป็นเป็นสถานีย่อยสถานีประจำอำเภอ และสถานีรถไฟชุมทางบ้านป่าซาง ซึ่งเป็นส่วนต่อขยายช่วงชุมทางบ้านป่าซาง - เชียงแสน
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอเวียงเชียงรุ้งตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอดอยหลวง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอพญาเม็งราย และอำเภอดอยหลวง
ทิศใต้ ติดต่อกับและอำเภอเวียงชัย
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองเชียงราย
== ประวัติ ==
ท้องที่อำเภอเวียงเชียงรุ้งเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเวียงชัย ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองตำบลทุ่งก่อ ตำบลดงมหาวัน และตำบลป่าซาง ของอำเภอเวียงชัย ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอเชียงรุ้ง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกันเป็นต้นไป ต่อมากระทรวงมหาดไทยได้เปลี่ยนชื่อกิ่งอำเภอนี้เป็น กิ่งอำเภอเวียงเชียงรุ้ง ตามประกาศกระทรวงลงวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2539 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม ปีเดียวกัน
จนกระทั่งในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเวียงเชียงรุ้ง โดยให้มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกันเป็นต้นไป ตามคณะรัฐมนตรีมีความเห็นชอบอนุมัติให้ร่างพระราชกฤษฎีกายกฐานะของกิ่งอำเภอขึ้นเป็นอำเภอ เพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพการบริหารงานของหน่วยบริหารราชการส่วนภูมิภาค และถือเป็นโครงการเฉลิมพระเกียรติเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ด้วย
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอเวียงเชียงรุ้งแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 43 หมู่บ้าน ได้แก่
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอเวียงเชียงรุ้งประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลบ้านเหล่า ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลทุ่งก่อและตำบลดงมหาวัน
องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งก่อ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งก่อ (นอกเขตเทศบาลตำบลบ้านเหล่า)
องค์การบริหารส่วนตำบลดงมหาวัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดงมหาวัน (นอกเขตเทศบาลตำบลบ้านเหล่า)
องค์การบริหารส่วนตำบลป่าซาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าซางทั้งตำบล
== อ้างอิง ==
เวียงเชียงรุ้ง
อำเภอฆ้องชัย

ฆ้องชัย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกาฬสินธุ์ เดิมเป็นพื้นที่ของตำบลหนองแปน อำเภอกมลาไสยทั้งหมด ตั้งเป็นกิ่งอำเภอในปี พ.ศ. 2540 และยกฐานะเป็นอำเภอในปี พ.ศ. 2550
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอฆ้องชัยมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอยางตลาดและอำเภอเมืองกาฬสินธุ์
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอกมลาไสย
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอจังหาร (จังหวัดร้อยเอ็ด) และอำเภอเมืองมหาสารคาม (จังหวัดมหาสารคาม)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองมหาสารคามและอำเภอกันทรวิชัย (จังหวัดมหาสารคาม)
== ประวัติ ==
ท้องที่อำเภอฆ้องชัยเดิมเป็นพื้นที่ทั้งหมดของตำบลหนองแปน อำเภอกมลาไสย ในปี พ.ศ. 2493 ได้แยกหมู่บ้านในตำบลหนองแปนออกมาตั้งเป็นตำบลกุดฆ้องชัย ตั้งตำบลลำชีออกจากตำบลกุดฆ้องชัย ในปี พ.ศ. 2514 พ.ศ. 2518 แยกบางส่วนของตำบลหนองแปน ตั้งเป็นตำบลโคกสะอาด แยกพื้นที่บางส่วนของตำบลหนองแปนออกมาเป็นตำบลโนนศิลาเลิงเมื่อปี พ.ศ. 2533 ก่อนที่ พ.ศ. 2538 จะมีการแบ่งพื้นที่บางส่วนของ 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลหนองแปน ตำบลลำชี และตำบลกุดฆ้องชัย ตั้งขึ้นเป็นตำบลฆ้องชัยพัฒนา ก่อนที่อีก 2 ปี ต่อมาทางทางราชการได้ประกาศแยกท้องที่ 5 ตำบลของอำเภอกมลาไสย ได้แก่ ตำบลกุดฆ้องชัย ตำบลลำชี ตำบลโคกสะอาด ตำบลโนนศิลาเลิง และตำบลฆ้องชัยพัฒนา ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอฆ้องชัย ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2540 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน
ชื่อ "ฆ้องชัย" มาจากที่ตั้งอยู่ตำบลฆ้องชัยพัฒนา ตามประวัติบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่เมื่อประมาณ 285 ปีมาแล้วบ้านกุดฆ้องตอนใกล้สว่าง ตี 3 ถึง ตี 4 จะมีเสียงฆ้องใหญ่ดังกังวาลมาจากแหล่งน้ำกุดฆ้องบึงขยองคล้ายกับพระตีระฆังเพื่อเป็นสิริมงคลจึงได้เอานาม "ฆ้องชัย" เป็นชื่ออำเภอโดยมีตำนานเมืองดังนี้
"สองร้อยปีที่เล่าขาน เป็นตำนานเรื่องราวไว้ ใกล้สว่าง ณ บึงใหญ่ เสียงฆ้องชัยกังวาลดัง สำเนียงเสียงสดใส แว่วๆไกลดังมนต์ขลัง ชาวบ้านต่างได้ฟัง จึงตั้งชื่อเมืองฆ้องชัย"
หลังจากตั้งกิ่งอำเภอได้ 4 ปี ทางราชการได้เปลี่ยนแปลงชื่อตำบลกุดฆ้องชัย กิ่งอำเภอฆ้องชัย อำเภอกมลาไสย เป็น "ตำบลเหล่ากลาง" เนื่องจากบ้านกุดฆ้องชัยได้ย้ายไปขึ้นกับตำบลฆ้องชัยพัฒนา เพื่อป้องกันความสับสนของประชาชนและทำให้การติดต่อราชการมีความสะดวกมากขึ้น และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอฆ้องชัย โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอฆ้องชัยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 48 หมู่บ้าน ได้แก่
{|
|-
||1.||ฆ้องชัยพัฒนา||||||||(Khong Chai Phatthana)||||||||11 หมู่บ้าน
|-
||2.||เหล่ากลาง||||||||(Lao Klang)||||||||8 หมู่บ้าน
|-
||3.||โคกสะอาด||||||||(Khok Sa-at)||||||||12 หมู่บ้าน
|-
||4.||โนนศิลาเลิง||||||||(Non Sila Loeng)||||||||9 หมู่บ้าน
|-
||5.||ลำชี||||||||(Lam Chi)||||||||8 หมู่บ้าน
|}
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอฆ้องชัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลฆ้องชัยพัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลฆ้องชัยพัฒนาทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลเหล่ากลาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเหล่ากลางทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโคกสะอาด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกสะอาดทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลโนนศิลาเลิง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนศิลาเลิงทั้งตำบล
องค์การบริหารส่วนตำบลลำชี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลำชีทั้งตำบล
== อ้างอิง ==
ฆ้องชัย
อำเภอลำทะเมนชัย

ลำทะเมนชัย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมา
== ที่ตั้งและอาณาเขต ==
อำเภอลำทะเมนชัยตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองยาง
ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอคูเมือง (จังหวัดบุรีรัมย์)
ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอลำปลายมาศ (จังหวัดบุรีรัมย์)
ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอชุมพวง
== ประวัติ ==
วันที่  15  กรกฎาคม  2539    ได้แยกพื้นที่ตำบลขุย   ตำบลบ้านยาง   ตำบลช่องแมว  และตำบลไพล   มาตั้งเป็นกิ่งอำเภอลำทะเมนชัย   ขึ้นกับอำเภอชุมพวง   
วันที่   8   กันยายน   2550    ยกฐานะเป็นอำเภอลำทะเมนชัย   
วันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2556 ยกฐานะองค์การบริหารส่วนตำบลขุย องค์การบริหารส่วนตำบลช่องแมว องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยาง และองค์การบริหารส่วนตำบลไพล เป็นเทศบาลตำบลทั้งหมด ทำให้อำเภอลำทะเมนชัย มีเทศบาลตำบล 5 แห่ง และไม่มีองค์การบริหารส่วนตำบล
== การแบ่งเขตการปกครอง ==
=== การปกครองส่วนภูมิภาค ===
อำเภอลำทะเมนชัยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 59 หมู่บ้าน ได้แก่
{|
||1.||ขุย||||||(Khui)||||||10 หมู่บ้าน
|-
||2.||บ้านยาง||||||(Ban Yang)||||||17 หมู่บ้าน
|-
||3.||ช่องแมว||||||(Chong Maeo)||||||22 หมู่บ้าน
|-
||4.||ไพล||||||(Phlai)||||||10 หมู่บ้าน
|}
=== การปกครองส่วนท้องถิ่น ===
ท้องที่อำเภอลำทะเมนชัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลหนองบัววง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลขุยและบางส่วนของตำบลไพล
เทศบาลตำบลขุย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลขุย (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลหนองบัววง)
เทศบาลตำบลบ้านยาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านยางทั้งตำบล
เทศบาลตำบลช่องแมว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลช่องแมวทั้งตำบล
เทศบาลตำบลไพล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไพล (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลหนองบัววง)
== สถานที่ราชการสำคัญ ==
ที่ว่าการอำเภอลำทะเมนชัย
โรงพยาบาลลำทะเมนชัย
สถานีตำรวจภูธรลำทะเมนชัย
โรงเรียนลำทะเมนไชยพิทยาคม
โรงเรียนช่องแมววิทยาคม
== อ้างอิง ==
ลำทะเมนชัย