pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ราชอาณาจักรอีสต์แองเกลีย

ดูความหมายอื่นๆ ที่ อีสต์แองเกลีย
ราชอาณาจักรอีสต์แองเกลีย (ภาษาอังกฤษ: Kingdom of the East Angles หรือ Kingdom of East Anglia) เป็นหนึ่งในอาณาจักรแองโกล-แซ็กซอนเจ็ดอาณาจักร ชื่อของอาณาจักรมาจากชื่อดินแดนแองเกิล (Angeln) ของชนแองเกิล ทางตอนเหนือของเยอรมนี ที่เมื่อแรกเริ่มประกอบด้วยนอร์โฟล์ค และซัฟโฟล์ค ชื่อที่อาจจะได้รับหลังจากการตั้งถิ่นฐานของชาวเดนส์ (“North folk (people)” = ชาวเหนือ “South folk (people)” = ชาวใต้) หลังจาการเสกสมรสของเจ้าหญิงเอเธลเดรดา (Etheldreda) แห่งอีสต์แองเกลีย เกาะอีลีย์ (Isle of Ely) ก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักร แต่เขตแดนของอีสต์แองเกลียไม่ชัดเจน บริเวณอีสต์แองเกลียในปัจจุบันมาจากชื่ออาณาจักรและเป็นชื่อของมหาวิทยาลัยอีสต์แองเกลียแห่งสหราชอาณาจักร
== ประวัติ ==
ราชอาณาจักรอีสต์แองเกลียก่อตั้งขึ้นราว ค.ศ. 520 โดยการรวมตัวระหว่างนอร์ธและเซาท์โฟล์ค ชั่วระยะเวลาหนึ่งหลังจากได้รับชัยชนะต่อราชอาณาจักรนอร์ทธัมเบรียราว ค.ศ.  616 อีสต์แองเกลียก็เป็นราชอาณาจักรที่มีอำนาจมากที่สุดในบรรดาราชอาณาจักรแองโกล-แซ็กซอนของอังกฤษ และพระเจ้าเรดวอลด์แห่งอีสต์แองเกลีย (Raedwald of East Anglia) ก็ได้เป็น “ประมุขเบร็ตวาลดา” (Bretwalda) ที่มีฐานะเป็นประมุขของอาณาจักรแองโกล-แซ็กซอนต่างๆ แต่ก็เพียงไม่นาน สี่สิบปีต่อมาอีสต์แองเกลียก็พ่ายแพ้ต่อราชอาณาจักรเมอร์เซียสองครั้ง และอีสต์แองเกลียก็อ่อนแอลงจนกระทั่งปี ค.ศ. 794 เมื่อพระเจ้าออฟฟาแห่งเมอร์เซีย (Offa of Mercia) มีพระราชโองการให้ปลงพระชนม์พระเจ้าเอเธลเบิร์ธที่ 2 แห่งอีสต์แองเกลีย (Æthelberht II of East Anglia) และยึดอำนาจการปกครองอีสต์แองเกลียมาเป็นของพระองค์
อีสต์แองเกลียได้รับอิสรภาพอีกครั้งจากเมอร์เซียในการต่อสู้ระหว่างปี ค.ศ. 825-ค.ศ. 827 ซึ่งเป็นผลให้พระมหากษัตริย์สองพระองค์ของเมอร์เซียถูกปลงพระชนม์ในการพยายามต่อต้าน เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 870 ฝ่ายเดนส์ก็สังหารพระเจ้าเอ็ดมันด์แห่งอีสต์แองเกลียและยึดครองราชอาณาจักรอีสต์แองเกลีย  ฝ่ายแซ็กซอนยึดบริเวณอีสต์แองเกลียคืนในปี ค.ศ. 920 แต่ก็มาเสียไปในปี ค.ศ. 1015-ค.ศ. 1017 ให้กับสมเด็จพระเจ้าคานูทมหาราช และมอบให้กับพระเจ้าธอเคลล์สูง (Thorkell the Tall) ผู้ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเอิร์ลอีสต์แองเกลียในปี ค.ศ. 1017
== ดูเพิ่ม  ==
แองโกล-แซ็กซอน
เจ็ดอาณาจักร
ประวัติศาสตร์ของหมู่เกาะอังกฤษ
ประวัติศาสตร์อังกฤษ
อีสต์แองเกลีย
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 6
สิ้นสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 10
กองทัพตัวแบบใหม่

กองทัพตัวแบบใหม่ (New Model Army) ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1645 โดยฝ่ายรัฐสภาระหว่างสงครามกลางเมืองอังกฤษ "กองทัพตัวแบบใหม่" แตกต่างจากกองทัพอื่น ๆ ตรงที่เป็นกองทัพที่สามารถเคลื่อนย้ายไปต่อสู้ที่ใดก็ได้แทนที่จะประจำการอยู่ที่เดียว ซึ่งทำให้กลายเป็นกองทัพอาชีพเต็มตัวแทนที่จะเป็นกองทัพชั่วคราวอย่างที่เป็นมา นอกจากนั้นนายทหารของกองทัพตัวแบบใหม่ยังต้องเป็นทหารอาชีพอย่างเดียวโดยไม่มีตำแหน่งในสภาขุนนางหรือในสภาสามัญชน ฉะนั้นจึงไม่เกี่ยวข้องกับพรรคการเมืองหรือกลุ่มศาสนาต่าง ๆ ในรัฐสภา
"กองทัพตัวแบบใหม่" บางส่วนถูกเรียกจากทหารเก่าผู้แน่วแน่ต่อกลุ่มเพียวริตันและอีกส่วนหนึ่งจากการเกณฑ์ที่มีความเชื่อต่าง ๆ กัน แม้ว่านายทหารจะไม่มีความเห็นพ้องกับความคิดเห็นของพลทหาร แต่ความที่เป็นอิสระจากรัฐสภาทำให้กองทัพนี้ใช้ได้ทั้งการโค่นราชบัลลังก์หรือล้มล้างรัฐบาล และในการริเริ่ม "เครือจักรภพ" ที่เป็นช่วงเวลาที่อังกฤษอยู่ภายใต้การปกครองของทหารโดยตรง ผู้นำของกองทัพตัวแบบใหม่ (โดยเฉพาะโอลิเวอร์ ครอมเวลล์) สามารถพึ่งกองทัพที่มีวินัยดีและมีความมุ่งมั่นทางศาสนาในการสนับสนุนเพื่อรักษาอำนาจการปกครองโดยเผด็จการได้
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
สงครามกลางเมืองอังกฤษ
สงครามกลางเมืองอังกฤษ
ประวัติศาสตร์อังกฤษ
ลูกผู้ชายหัวใจเพชร

ลูกผู้ชายหัวใจเพชร ละครโทรทัศน์ทางช่อง 7 ออกอากาศในกลางปี พ.ศ. 2545 เวลาหลังข่าวภาคค่ำ 20.30 - 22.30 น. ผลิตโดยบริษัท กันตนา จำกัด สร้างจากบทประพันธ์ของ  รุจิกาญจน์ บทโทรทัศน์โดย คนหลังม่าน กำกับการแสดงโดย ธีรศักดิ์ พรหมเงิน นำแสดงโดย จุลจักร จักรพงษ์, กุลณัฐ ปรียะวัฒน์, ยืนยง โอภากุล, มณฑล จิรา, สาวิกา กาญจนมาศ, เจจินตัย อันติมานนท์, ฝันเด่น จรรยาธนากร, อนุสรณ์ เดชะปัญญา, กาญจนา จินดาวัฒน์ ร่วมด้วย เทียรี่ เมฆวัฒนา และ นัฏฐา ลอยด์ เพลงประกอบละคร คนไม่มีสิทธิ์ และ ฉันรู้ว่ายังมีดาว โดย จุลจักร จักรพงษ์
และใน ปี พ.ศ. 2566 ทางค่าย กันตนา ได้นำละครเรื่องนี้มารีเมคอีกครั้ง นำแสดงโดย แทน แทนตะวัน ทัดเดโอ มายอลิ แม็คจิโอลิ คริษฐา สังสะโอภาส และ สมชาย เข็มกลัด
== เนื้อเรื่อง ==
เพชร (จุลจักร จักรพงษ์) เด็กวัยรุ่นหนุ่มที่อยู่กับพ่อที่เป็นคนขับรถแท็กซี่ชื่อ นพ (ยืนยง โอภากุล) เพียงสองคน เพชรก็เหมือนกับเด็กวัยรุ่นชายทั่วไปที่ใฝ่ฝันอยากจะเป็นนักดนตรีร็อกและชอบมีเรื่องชกต่อยกับเด็กนักเรียนช่างกลทั่วไป เพชรกับเพื่อนชื่อ ดำรง หรือ ดำ (เจจินตัย อันติมานนท์) ถูกจับเข้าสถานพินิจเป็นระยะเวลา 5 ปี ทั้ง ๆ ที่เพชรไม่ใช่เป็นคนเกเรเพียงแต่ทนไม่ได้ที่จะเห็นความไม่เป็นธรรม
เมื่อออกมา ทรายแก้ว (สาวิกา กาญจนมาศ) น้องสาวของดำชอบเพชร แต่เพชรไม่ชอบด้วย  ต่อมาดำมีเรื่องถูกยิงตาย ก่อนตายดำได้ฝากทรายแก้วให้เพชรดูแลด้วย ต่อมาเพชรได้เข้าเป็นนักดนตรีในผับของ เอกพล (มณฑล จิรา) หนุ่มมหาเศรษฐีเจ้าของบริษัทค่ายเทปและกิจการหลายอย่าง วันหนึ่งเพชรถูกผู้จัดการผับไล่ออก แต่ได้ เนตรดาว (กุลณัฐ ปรียะวัฒน์) ญาติและคู่หมั้นของเอกพลมาช่วยไว้ เนตรดาวประทับใจเพชรตั้งแต่แรกพบ เพราะเพชรพยายามมีชีวิตอยู่ตามความฝันของตนเอง ขณะที่เนตรดาวถูกทั้งพ่อ (อนุสรณ์ เดชะปัญญา) และ แม่ (กาญจนา จินดาวัฒน์) จำกัดกรอบชีวิตไว้ให้
เอกพลพยามพยามกลั่นแกล้งเพชรอยู่ตลอด แต่เพชรก็ได้ความช่วยเหลือจาก โจ๊ก (ฝันเด่น จรรยาธนากร) เพื่อนใหม่อยู่ ในงานวันเกิดของเนตรดาว เนตรดาวขอให้เพชรพาเธอหนี เพชรพาเนตรดาวขี่มอเตอร์ไซค์ไปเรื่อย ๆ จนเจอที่ริมทะเล เนตรดาวเล่าให้ฟังว่าเบื่อสังคมที่ใส่หน้ากากเข้าหากัน อยากจะใช้ชีวิตเงียบสงบเปิดร้านอาหารเล็ก ๆ ริมทะเลแบบนี้ เพชรเองก็เหมือนกันไม่ได้ต้องการเป็นนักร้องใหญ่โต แต่ขอให้เล่นดนตรีในแบบที่ตัวเองชอบ อยู่ในร้านเล็ก ๆ ก็พอใจแล้ว และเพชรได้เล่นเพลงที่แต่งขึ้นให้เนตรดาวฟังเป็นของขวัญวันเกิด
ต่อมาเพชรได้ถูกเปิดตัวเป็นนักร้องคนใหม่ของค่ายเทปของเอกพล แต่เอกพลกลับเอาคู่ปรับเก่าของเพชรในสถานพินิจมาในงาน ประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเพชรเคยติดคุกมาก่อน ความฝันที่จะเป็นนักร้องของเพชรต้องพังทลายลง นพแน่ใจว่าเอกพลต้องเป็นคนอยู่เบื้องหลังทั้งหมด นพตามไปเอาเรื่องจึงทำให้รู้ว่า จริง ๆ แล้วเอกพลเป็นเจ้าของโรงงานผลิตซีดีเถื่อน และเอาเพลงในบริษัทของพ่อของเนตรดาวไปปั๊มขาย เอกพลยิงนพตาย เพชรได้ทราบเรื่องและตามแก้แค้นให้นพ
ที่สุดเอกพลก็จบชีวิตลง เพชรและเนตรดาวก็ได้ทำตามฝันของตนและทั้งคู่ก็ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน
== อ้างอิง ==
ลูกผู้ชายหัวใจเพชร จากสนุกดอตคอม
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เพลงคนไม่มีสิทธิ์
เพลงฉันรู้ว่ายังมีดาว
ละครโทรทัศน์ไทย
รายการโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2545
อิตส์ออลเลิฟ

"อิตส์ออลเลิฟ"  เป็นคอลแลบอเรชันซิงเกิลที่ 2 ของคุมิ โคดะ  และเป็นซิงเกิลแรกที่มี "มิโซโนะ" น้องสาวของเธอมาร่วมร้องเพลงอีกด้วย กำหนดวางแผงเดิมวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2552 แต่เนื่องจากเหตุผลบางประการจำเป็นต้องเลื่อนการวางจำหน่ายไปเป็นวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2552 แทน  สามารถเปิดตัวอันดับที่ 1 ออริกอนชาร์ต  ซึ่งเป็นซิงเกิลที่ 7 ของคุมิ โคดะที่เปิดตัวอันดับที่ 1 ออริกอนชาร์ต  และเป็นซิงเกิลแรกของมิโซโนะที่เปิดตัวในอันดับ 1 ออริกอนชาร์ต
เพลง "It's all Love!" เป็นเพลงประกอบรายการ "สุคคิริ!!" ทางช่องนิปปอนทีวี  เพลง "Faraway" เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "สึบารุ" และเพลง "天秤~強がりな私×弱がりな君~" เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "เอเลียตแยงกี้ซาบุโร"
ซิงเกิล "It's all Love!" ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำจาก RIAJ ประจำเดือนมีนาคม พ.ศ. 2552  เนื่องจากยอดจำหน่ายและยอดส่งออกเกิน 100,000 แผ่น [http://www.riaj.or.jp/data/others/gold/200903.html]
==รายชื่อเพลง==
===แบบปกติ===
It's all Love!
Faraway
天秤~強がりな私×弱がりな君~
Faraway (Instrumental)
天秤~強がりな私×弱がりな君~ (Instrumental)
===แบบแฟนคลับซีดี===
It’s all Love!
It’s all Love! -Instrumental-
==มิวสิกวิดีโอ==
｢It's all Love!｣MUSIC VIDEO
｢faraway｣MUSIC VIDEO
｢faraway｣MAKING VIDEO
==การแสดงสด==
27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 - MUSIC STATION - "It's all Love!"
24 มีนาคม พ.ศ. 2552 - Music Lovers DREAM LIVE 2009 - "BUT" และ "faraway"
27 มีนาคม พ.ศ. 2552 - MUSIC STATION - "It's all Love!" และ "faraway"
28 มีนาคม พ.ศ. 2552 - MUSIC FAIR 21 - "It's all Love!"
4 เมษายน พ.ศ. 2552 - MUSIC FIGHTER - "It's all Love!"
==ชาร์ต==
ออริกอนชาร์ต (ในญี่ปุ่น)
===ชาร์ตบิลบอร์ดญี่ปุ่น===
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
ข้อมูลซิงเกิล It's all Love! ของคุมิ โคดะ 
ข้อมูลซิงเกิล It's all Love! ของมิโซโนะ 
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของคุมิ โคดะและมิโซโนะ 
ซิงเกิลในปี พ.ศ. 2552
เพลงญี่ปุ่น
เพลงของคูมิ โคดะ
ซิงเกิลอันดับที่ 1 ออริกอนชาร์ต
เชกโก เดล คาราวัจโจ

เชกโก เดล คาราวัจโจ (ภาษาอังกฤษ: Cecco del Caravaggio) (มีงานเขียนระหว่าง ค.ศ. 1610 - กลางคริสต์ทศวรรษ 1620) เป็นจิตรกรสมัยบาโรกชาวอิตาลี ของคริสต์ศตวรรษที่ 17 ผู้เขียนงานจิตรกรรมแบบคาราวัจโจและเป็นผู้มีความเชี่ยวชาญในการเขียนภาพแบบคาราวัจโจ
เชกโก เดล คาราวัจโจทำงานในกรุงโรมราวต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 และเป็นจิตรกรรุ่นแรกที่ทำงานเขียนแบบคาราวัจโจ กล่าวกันว่าเชกโกคือ เชกโก “ฟรานเชสโค โบเนริ” แต่สมมุติฐานนี้ไม่เป็นที่ยอมรับ
หลักฐานเกี่ยวกับเชกโก เดล คาราวัจโจไม่เป็นที่ทราบเท่าใดนัก ในหนังสือแนะนำจิตรกรร่วมสมัย “Considerazioni sulla Pittura” ที่เขียนโดยนักสะสมร่วมสมัยจุยเลียโน มันชินิ (Giulio Mancini)  ราวปี ค.ศ. 1620 กล่าวถึง “ฟรานเชสโค เด็ตโต เชกโก เดล คาราวัจโจ” และมี “เชกโก” ที่บันทึกในหมู่จิตรกรฝรั่งเศสที่ทำงานกับอาโกสติโน ทัซซิ (Agostino Tassi) ที่บันยาเอียระหว่าง ค.ศ. 1613 ถึง ค.ศ. 1615 ซึ่งอาจจะทำให้สันนิษฐานกันว่าเป็นจิตรกรที่มีเชื้อสายฝรั่งเศส ขณะเดียวกับที่นักวิชาการคนอื่นพบหลักฐานที่อาจจะมีความเกี่ยวข้องกับสเปน แต่ในปี ค.ศ. 2001 นักวิชาการจานนิ พาพิ พบว่าเชกโก เดล คาราวัจโจคือจิตรกรลอมบาร์ด ฟรานเชสโค โบเนริ (Francesco Boneri or Buoneri) ทฤษฎีนี้เป็นที่ยอมรับกันบ้างแต่ไม่โดยทั่วไป
ไม่มีงานชิ้นใดของเชกโกที่ลงชื่อหรือวันที่ ฉะนั้นจึงเป็นการยากที่จะบ่งงานเขียนของเชกโกได้อย่างแน่นอน แต่เชกโกมีส่วนเกี่ยวข้องกับงานเขียนภาพชีวิตประจำวัน, ภาพเหมือน และภาพเขียนทางศาสนาเป็นจำนวนหลายภาพทีมีอิทธิพลจากคาราวัจโจ งานเขียนที่สำคัญของจิตรกรรมคริสต์ศาสนารวมทั้งภาพ “พระเยซูคืนชีพ” (สถาบันศิลปะชิคาโก) และภาพ “พระเยซูขับผู้แลกเงินจากวัด”[http://www.griseldaonline.it/percorsi/4allegro_foto6.htm] 
นอกจากนั้นในปี ค.ศ. 1998 นักวรสารศาสตร์ปีเตอร์ รอบบ์ (Peter Robb) ก็ยังบ่งในหนังสือชีวประวัติคาราวัจโจ, “M” ระหว่างฟรานเชสโค โบเนริ/เชกโก เดล คาราวัจโจ ว่าเป็นเด็กที่เป็นแบบสำหรับภาพเขียนหลายภาพของคาราวัจโจระหว่าง ค.ศ.  1600/ค.ศ. 1606 ที่รวมทั้งภาพ “ชัยชนะของความรัก” และภาพ “นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” ที่พิพิธภัณฑ์คาปิโตลินิในกรุงโรม ที่มีหลักฐานมากจากนักประพันธ์ก่อนหน้านั้นที่บ่งว่าผู้เป็นแบบสำหรับ “ชัยชนะของความรัก” คือเด็กที่ชื่อเชกโกผู้ที่เป็นผู้รับใช้หรืออาจจะเป็นลูกศิษย์ของคาราวัจโจ แต่ก็ไม่มีอะไรที่พิสูจน์ได้
== อ้างอิง ==
Peter Robb, M, 1998 [ISBN 1-876631-79-1]
Richard Spear, Caravaggio and his Followers, 1975 [ISBN 0-06-430034-X]
== ดูเพิ่ม  ==
จิตรกรรมยุคบาโรก
จิตรกรชาวอิตาลี
จิตรกรในคริสต์ศตวรรษที่ 17
จิตรกรสมัยบาโรก
จิตรกรภาพเหมือน
บุคคลจากโรม
เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน

เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน  คือตำแหน่งสูงสุดในพรรคคอมมิวนิสต์จีน เป็นหัวหน้าของคณะกรมการเมืองถาวรแห่งพรรคคอมมิวนิสต์จีน (Politburo Standing Committee of the Communist Party of China) และสำนักงานเลขาธิการคณะกรรมการกลางแห่งพรรคคอมนิวนิสต์จีน (Secretariat of the Communist Party of China Central Committee)
โดยทั่วไปแล้วตำแหน่งนี้จะเป็นผู้นำสูงสุดแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน
== รายนามผู้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน ==
เฉิน ตู๋สิ้ว 1921-1922; 1925-1927
ชู ชิวไป๋ หัวหน้าโดยพฤตินัย 1927-1928
เซี่ยง จงฝา 1928-1931
* หลี่ ลี่ซาน หัวหน้าโดยพฤตินัย 1929-1930
หวัง หมิง (acting) 1931-1932
ฉิน ปังเสี้ยน 1932-1935
จาง เหวินเทียน, เลขาธิการ 1935-1943
ว่าง (1943-1956)
เติ้ง เสี่ยวผิง, เลขาธิการ 1956–1967
ว่าง (1967-1980)
หู เย่าปัง, เลขาธิการ 1980-1987
จ้าว จื่อหยาง, เลขาธิการ 1987-1989
เจียง เจ๋อหมิน, เลขาธิการ 1989-2002
หู จิ่นเทา, เลขาธิการ 2002-2012
สี จิ้นผิง เลขาธิการ 2012-ปัจจุบัน
== ดูเพิ่ม ==
รายนามประธานาธิบดีจีน
== อ้างอิง ==
China  สารานุกรมออนไลน์
ล
 
เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์
เลขานุการใหญ่
ราชวงศ์จิน

ราชวงศ์จิน (, ; ; จูร์เชน: Anchun Gurun) ชื่ออย่างเป็นทางการว่า ต้าจิน ดำรงอยู่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1115 ถึงปี ค.ศ. 1234 หนึ่งในราชวงศ์สุดท้ายในประวัติศาสตร์จีน ก่อนมองโกลพิชิตจีน
ต่อมาในปี ค.ศ. 1127 (พ.ศ. 1670) ในรัชสมัยจักรพรรดิจินไท่จง ทรงนำกำลังเข้ายึดไคฟง ราชธานีของราชวงศ์ซ่งเหนือได้สำเร็จ แต่ปลายราชวงศ์จินกลับถูกมองโกลนำกำลังทหารเข้ายึดไคฟงได้สำเร็จ ในปี ค.ศ. 1234 (พ.ศ. 1777)
== ศิลปะ ==

ในสมัยราชวงศ์นี้มีการสร้างงานศิลปะและศาสนวัตถุไว้หลายอย่างยกตัวอย่างเช่น
พระเจดีย์เฉิงหลิงที่เฉิงติงมณฑลเหอเป่ยสร้างในรัชสมัยจักรพรรดิจินสือจง (ค.ศ. 1161–1189) จักรพรรดิองค์ที่ 4 ของราชวงศ์

รูปปั้นพระภิกษุหินอ่อนปั้นเสร็จช่วงประมาณ ค.ศ. 1180 (พ.ศ. 1723)

รูปพระโพธิสัตว์ไม้แกะสลักไม่ปรากฏว่าสร้างเมื่อใด
== อ้างอิง ==
ราชวงศ์จีน
ราชวงศ์จิน
อำเภอหรู่หนาน

อำเภอหรู่หนาน  หรือในสามก๊กเรียก ยีหลำ เป็นอำเภอภายใต้การปกครองของนครระดับจังหวัดจู้หม่าเตี้ยน อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลเหอหนาน ประเทศจีน
== อ้างอิง ==
มณฑลเหอหนาน
เด็กถูกจิ้งเหลนกัด (คาราวัจโจ)

เด็กถูกจิ้งเหลนกัด (Boy Bitten by a Lizard) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ (ลอนดอน)ในอังกฤษ
ภาพ “เด็กถูกจิ้งเหลนกัด” มีด้วยกันสองฉบับและทั้งสองฉบับเชื่อว่าเขียนโดยคาราวัจโจ ฉบับหนึ่งอยู่ที่มูลนิธิโรเบอร์โต ลอนกีห์ ในฟลอเรนซ์ ภาพที่สองอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ (ลอนดอน) ทั้งสองภาพเขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1594 - ค.ศ. 1596 การบ่งเวลาเขียนทำได้จากการเปรียบเทียบลักษณะการเขียนภาพนี้กับลักษณะการเขียนของงานที่เขียนในระยะแรกๆ ขณะที่พำนักอยู่กับคาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเตผู้เป็นผู้อุปถัมภ์ และเมื่อคาราวัจโจมิได้เข้าพำนักที่พาลัซโซของคาร์ดินัลจนกระะทั่งล่วงเข้าไปในปี ค.ศ. 1595 แล้วก็ทำให้สันนิษฐานได้ว่าคงจะเขียนในตอนปลายของช่วงเวลาที่สันนิษฐาน เมื่อเปรียบเทียบภาพทั้งสอง ก็เกือบจะไม่แตกต่างกันเลย
ภาพเขียนเป็นภาพของเด็กชายในที่ผงะด้วยความตกใจจากความเจ็บปวดจากที่ถูกจิ้งเหลนที่ซ่อนชามผลไม้กัดนิ้วโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าของเด็กผู้ชายเป็นการศึกษาอารมณ์ ส่วนผลไม้และแจกันที่ล้มอยู่ใกล้ๆ เป็นการเรียนรู้เกี่ยวกับการเขียนจิตรกรรมภาพนิ่ง นอกจากนั้นก็เป็นภาพที่ใช้เท็คนิคการวาดที่ใช้แสงเงาที่คมชัด (ค่าต่างแสง) และความเหมือนจริงซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวสองอย่างที่เด่นชัดของคาราวัจโจ ที่เห็นได้จากสิ่งเล็กๆ น้อยๆ เช่นเล็บมือที่สกปรก
นอกจากนั้นแล้วก็ยังเป็นภาพเขียนที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์เกี่ยวกับเพศที่ซับซ้อนหลายอย่างซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่ชัดเจนสำหรับผู้มีการศึกษาในสมัยเดียวกับคาราวัจโจ เช่นหัวไหล่ที่เปลือยและดอกกุหลาบที่ทัดหูที่แสดงถึงความ “สำอาง” (vanity) และความต้องการที่จะเป็นที่ต้องตาต้องใจแก่ผู้เห็น; ลูกเชอร์รีเป็นสัญลักษณ์ของความต้องการทางเพศ; ลักษณะนิ้วที่สามมีความหมายเดียวกันในปัจจุบันเช่นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 และจิ้งเหลนเป็นอุปมาถึงองคชาต เด็กผู้ชายในภาพแสดงท่าประหวั่นจากการช็อคจากความเจ็บปวดที่ได้รับจากความรักทางร่างกาย
งานนี้ก็เช่นเดียวกับงานอื่นของคาราวัจโจ ที่ความเห็นต่างๆ เป็นเพียงการสันนิษฐาน ผู้ที่เป็นแบบอาจจะเป็นมาริโอ มินนิติ เพื่อนที่เป็นแบบให้คาราวัจโจหลายภาพในช่วงเดียวกันนี้เช่นในภาพ “เด็กชายกับตะกร้าผลไม้”  และ “หมอดู” ที่มาริโอไม่ได้ดูเหมือนสตรีเท่าใดนัก การวางท่าของแบบในภาพอาจจะเป็นผลจากการทดลองของคาราวัจโจ ที่เป็นการสังเกตอารมณ์ต่างๆ เช่น ความประหลาดใจและความขยะแขยงที่ในสถานะการณ์จริงแล้วยากที่จะทำได้ และผู้เป็นแบบต้องตั้งท่าเป็นเวลานาน
ผู้ที่เคยวิจารณ์วิธีเขียนภาพของคาราวัจโจที่เขียนโดยตรงจากแบบโดยไม่ร่าง ต่อมาก็มาเลียนแบบการเขียนของคาราวัจโจกันตามๆ กัน การเขียนของคาราวัจโจเป็นการเขียนที่แสดงความเหมือนจริงและเพิ่มความเป็นนาฏกรรมให้แก่ภาพที่เหมาะกับการจับภาพที่นิ่งแต่ยังไม่เหมาะกับภาพที่เกี่ยวกับการเคลื่อนไหวและความรุนแรง จนต่อมาเท่านั้นที่คาราวัจโจสามารถแก้ปัญหานี้ได้ แต่จะอย่างไรก็ตามภาพนี้ก็นับว่าเป็นงานชิ้นสำคัญชิ้นหนึ่งที่เริ่มแสดงความเคลื่อนไหวภาพในภาพมากกว่าภาพที่เชื่อกันว่าเขียนก่อนหน้านั้นเช่น “เด็กชายปอกผลไม้” และ “บาคคัสไม่สบาย” และแม้แต่ภาพที่มีนัยยะว่าจะมีเค้าความขัดแย้งที่จะเกิดขึ้นแต่ก็ยังเป็นภาพวางท่าเช่นภาพ “คนโกงไพ่”
== อ้างอิง ==
== ดูเพิ่ม ==
คาราวัจโจ
ภาพชีวิตประจำวัน
การาวัจโจ
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1590
จิตรกรรมบาโรก
จิตรกรรมสีน้ำมัน
ภาพชีวิตประจำวัน
ภาพเหมือน
งานสะสมของหอศิลป์แห่งชาติ (ลอนดอน)
เพอริสโตม

เพอริสโตม ได้มาจากภาษากรีก peri ที่หมายถึง 'โอบล้อม' หรือ 'เกี่ยวกับ' และ stoma ที่หมายถึง 'ปาก' มันถูกใช้ในการพรรณาแบ่งแยกทางโครงสร้างของพืชและสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังอย่างสัตว์จำพวกหอย
กายวิภาคศาสตร์ของพืช
พฤกษศาสตร์
ปลาบู่ทอง

ปลาบู่ทอง เป็นนิทานพื้นบ้านทางภาคกลางของไทย ที่เล่าโดยผ่านวิธีมุขปาฐะ, ร้อยแก้ว, ร้อยกรอง มีเนื้อหาเกี่ยวกับเด็กสาวชาวบ้านผู้มีใจเมตตาได้แต่งงานกับกษัตริย์ สร้างเป็นภาพยนตร์และละครโทรทัศน์มาแล้วหลายครั้ง เชื่อว่ามีที่มาจากชนชาติจ้วง-ลาว-ไทในภาคใต้ของจีนเล่าถ่ายทอดกันมาแต่ดึกดำบรรพ์ และชนพื้นเมืองในหลายชาติของภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ เช่น ลาว, เขมร, พม่า ก็มีเรื่องราวทำนองคล้ายกันนี้ แต่เรียกชื่อต่างออกไป และคล้ายคลึงกับนิทานพื้นบ้านของยุโรป คือ ซินเดอเรลลา
ใน พ.ศ. 2554 กระทรวงวัฒนธรรมขึ้นทะเบียนปลาบู่ทองเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของไทย
==การดัดแปลง==
ปลาบู่ทองได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์หลายครั้ง ครั้งแรกเป็นภาพยนตร์ 16 มม. ของเทพกรภาพยนตร์ กิติมา เศรษฐภักดี อำนวยการสร้าง อำนวย กลัสนิมิ (ครูเนรมิต) กำกับ ออกฉายวันที่ 20 สิงหาคม 2508 ที่โรงหนังเฉลิมบุรี ต่อมาสร้างเป็นภาพยนตร์โทรทัศน์จักร ๆ วงศ์ ๆ ออกอากาศทาง สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ใน พ.ศ. 2510 ซึ่งเป็นภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่องแรกของดาราฟิล์ม ไพรัช สังวริบุตร กำกับ ประสม สง่าเนตร เขียนบท เพ็ญศรี พุ่มชูศรี ร้องเพลงนำ จากนั้นใน พ.ศ. 2515 วนิชศิลปภาพยนตร์ ของอนันต์ ชลวนิช สร้างเป็นภาพยนตร์ 35 มม. ชื่อ "แม่ปลาบู่" ออกฉายวันที่ 14 พฤศจิกายน 2515 ที่โรงภาพยนตร์นิวบรอดเวย์
ปลาบู่ทองสร้างเป็นภาพยนตร์อีก 3 ครั้ง ดังนี้
ใน พ.ศ. 2522 ศิริมงคลโปรดัคชั่น สร้าง ชาญชัย เนตรขำคม อำนวยการสร้าง ชิต ไทรทอง กำกับ ออกฉายเมื่อ 7 กรกฎาคม
ใน พ.ศ. 2527 วิษณุภาพยนตร์ สร้าง วิษณุ นาคสู่สุข อำนวยการสร้าง วิเชียร วีระโชติ กำกับ
ใน พ.ศ. 2537 กรุ๊ฟโฟร์ โปรดักชั่น สร้าง สิทธิชัย พัฒนดำเกิง กำกับ อาทิตย์ เขียนบท ออกฉาย 8 พฤศจิกายน
และสร้างเป็นละครโทรทัศน์จักร ๆ วงศ์ ๆ ทางช่อง 7 อีก 2 ครั้ง ดังนี้
ใน พ.ศ. 2537 สามเศียร และดาราวีดีโอ สร้าง สยม สังวริบุตร และสมชาย สังข์สวัสดิ์ กำกับ รัมภา ภิรมย์ภักดี (ภาวิต) และลุลินารถ สุนทรพฤกษ์ เขียนบท
ใน พ.ศ. 2552 สามเศียร สร้าง คูณฉกาจ วรสิทธิ์ กำกับ รัมภา ภิรมย์ภักดี (พิกุลแก้ว) เขียนบท ออกอากาศ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2552 ถึง 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553
== อ้างอิง ==
คติชนไทย
ดยุกแห่งแคลเรนซ์

ดยุกแห่งแคลเรนซ์ (Duke of Clarence) เป็นหนึ่งในบรรดาศักดิ์ดยุกของอังกฤษ โดยพระราชทานให้แก่สมาชิกที่มีอาวุโสน้อยกว่าในพระราชวงศ์ โดยมีการสถาปนาขึ้นมา 5 ครั้ง ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1362 สำหรับไลโอเนลแห่งอันทเวิร์พ พระราชโอรสพระองค์ที่ 3 ในสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ ต่อมาหลังจากพระองค์สิ้นพระชนม์ การสถาปนาในครั้งแรกนี้จึงหมดลง
ครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1412 สำหรับทอมัสแห่งแลงคาสเตอร์ พระราชโอรสพระองค์ที่ 2 ในสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 4 แห่งอังกฤษ ตำแหน่งสิ้นสุดลงหลังจากที่พระองค์สิ้นพระชนม์เช่นเดียวกัน
ครั้งที่สามในปี ค.ศ. 1461 สำหรับจอร์จ แพลนแทเจเนต พระอนุชาในสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 แห่งอังกฤษ
ครั้งต่อไป (ในตำแหน่งดยุกแห่งแคลเร็นซ์และเซนต์แอนดรูว์) ในปี ค.ศ. 1789 สำหรับเจ้าชายวิลเลียม พระราชโอรสพระองค์ที่ 3 ในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร ต่อมาหลังจากพระองค์ขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเชษฐา สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักร ในปี ค.ศ. 1830 ตำแหน่งจึงรวมเป็นส่วนพระมหากษัตริย์
ครั้งสุดท้าย (ในตำแหน่งดยุกแห่งแคลเร็นซ์และอาวอนเดล) ในปี ค.ศ. 1890 สำหรับเจ้าฟ้าชายอัลเบิร์ต วิกเตอร์แห่งเวลส์ พระราชโอรสองค์โตในสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร ตำแหน่งสิ้นสุดหลังจากพระองค์สิ้นพระชนม์
== ดยุกแห่งแคลเร็นซ์ การสถาปนาครั้งที่ 1 ==
ไลโอเนลแห่งอันทเวิร์พ ดยุกแห่งแคลเรนซ์ (ค.ศ. 1338 - ค.ศ. 1368)
== ดยุกแห่งแคลเร็นซ์ การสถาปนาครั้งที่ 2 ==
ทอมัส ดยุกแห่งแคลเรนซ์ (ค.ศ. 1388 - ค.ศ. 1421)
== ดยุกแห่งแคลเร็นซ์ การสถาปนาครั้งที่ 3 ==
จอร์จ แพลนทาเจเน็ท ดยุกแห่งแคลเรนซ์ (ค.ศ. 1449 - ค.ศ. 1478)
== ดยุกแห่งแคลเร็นซ์และเซนต์แอนดรูว์ ==
เจ้าชายวิลเลี่ยม ดยุกแห่งแคลเร็นซ์และเซนต์แอนดรูว์ที่ 1 (ค.ศ. 1765 - ค.ศ. 1837)
== ดยุกแห่งแคลเร็นซ์และอาวอนเดล ==
เจ้าฟ้าชายอัลเบิร์ต วิกเตอร์ ดยุกแห่งแคลเร็นซ์และอาวอนเดล (ค.ศ. 1862 - ค.ศ. 1892)
== ดูเพิ่ม ==
รายชื่อตำแหน่งดยุกและขุนนางสืบตระกูลของหมู่เกาะอังกฤษ
*
อาหารกลางวัน (เบลัซเกซ)

อาหารกลางวัน (ภาษาอังกฤษ: The Lunch) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยดิเอโก เบลัซเกซจิตรกรสมัยบาโรกชาวสเปน ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจ, เซนต์ปีเตอร์สเบิร์กในสหพันธรัฐรัสเซีย
ดิเอโก เบลัซเกซเขียนภาพ “อาหารกลางวัน” เสร็จราวปี ค.ศ. 1617 เป็นภาพของกลุ่มคนนั่งรอบโต๊ะอาหาร โต๊ะปูด้วยผ้าปูโต๊ะที่ไม่เรียบนัก บนโต๊ะมีผลทับทิมสองผลและขนมปังชิ้นใหญ่ ผู้คนที่นั่งอยูรอบโต๊ะก็มีชายสามคน ชายสูงอายุทางด้านซ้ายและชายหนุ่มทางด้านขวาที่ยกมือส่งสัญญาณมาทางผู้ชมภาพเหมือนจะเชิญชวนให้เข้าร่วม ในฉากหลังมีชายอีกคนหนึ่งที่มองตรงมายังผู้ชมภาพขณะที่ชูขวดไวน์พร้อมที่จะเทด้วยสีหน้าที่ร่าเริง ฉากหลังดูเหมือนจะเป็นคอเสื้อ, ถุงหนังและทางด้านขวามีดาบ
== อ้างอิง ==
==ดูเพิ่ม==
ภาพชีวิตประจำวัน
จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1610
ดิเอโก เบลัซเกซ
จิตรกรรมบาโรก
จิตรกรรมสีน้ำมัน
ภาพชีวิตประจำวัน
จิตรกรรมที่พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจ
จักรพรรดิจินไท่จู่

thumb
สมเด็จพระจักรพรรดิจินไท่จู่ (ค.ศ.1068-1123) มีพระนามเดิมว่า หวันเอี๋ยน อากูดา (Wanyan Aguda) ประสูติเมื่อ ค.ศ. 1068 (พ.ศ. 1611) ที่จื่อจูทรงขึ้นครองราชย์เป็นปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์จินเมื่อ ค.ศ.1115 (พ.ศ. 1658) ทรงพระนามว่าจักรพรรดิจินไท่จู่ ขณะพระชนม์ได้ 47 พรรษาโดยก่อนหน้านั้นทรงขึ้นเป็นหัวหน้าเผ่าหนี่เจิน
แทนพระเชษฐาที่สิ้นพระชนม์ทรงครองราชย์เพียง 8 ปีก็สวรรคตในปี ค.ศ.1123 (พ.ศ. 1666) ขณะพระชนม์ได้ 55 พรรษา
พระราชอนุชาจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิจินไท่จง
== พระบรมวงศานุวงศ์ ==
พระราชบิดา:หวันเอี๋ยนเหอลี่เป่า (完颜劾里钵)
พระราชมารดา:อี๋เจี่ยนฮองเฮา จากสกุล นาล่าน (翼简皇后拏懒氏)
พระเชษฐา:จินคังจง หวันเอี๋ยนฮู่หย่าซู๋ (金康宗完颜乌雅束)
พระอนุชา
* อ๋องเว๋ย หวันเอี๋ยนหว๋อไต๋ (魏王完颜斡带)
* จักรพรรดิจินไท่จง หวันเอี๋ยนอู่ฉี่หม่าย (金太宗完颜晟，名 吴乞买)
* อ๋องเลี้ยว หวันเอี๋ยนเซี๋ยเย่ (辽王完颜杲，名 斜也)
* อ๋องเว๋ย หวันเอี๋ยนหว๋อไซ๋ (卫王完颜斡赛)
* อ๋องลู่ หวันเอี๋ยนหว๋อเจ่อ (鲁王完颜斡者)
* อ๋องฮ๋าน หวันเอี๋ยนอู่กู๋ไน่ (汉王完颜乌故乃)
* อ๋องลู่ หวันเอี๋ยนตูมู่ (鲁王完颜阇母)
* อ๋องอี๋ หวันเอี๋ยนช้าล๋า (沂王完颜查剌)
* อ๋องยุ๋น หวันเอี๋ยนอู่ตัวปู่ (郓王完颜昂，名 吾都补)
ฮองเฮา พระสนม และพระโอรสธิดา
* เชิงหมู่ฮองเฮาจากสกุลต้างกั๋ว (圣穆皇后唐括氏)
** องค์ชายห้า จินฮุ่ยจง หวันเอี๋ยนซงจุ๋น พระบิดาของจักรพรรดิจินซีจง (五子、嫡长子金徽宗完颜宗峻，名 绳果)
** องค์ชายเจ็ด อ๋องเฟิง หวันเอี๋ยนซงเฉา (七子丰王完颜宗朝，名 乌烈 (列蒲阳虎))
** อ๋องเจ๋า หวันเอี๋ยนซงเจี้ย (赵王完颜宗杰，名 没里野)
* กวงอี๋ฮองเฮาจากสกุลเป้ยหม่าน (光懿皇后裴满氏)
** องค์ชายใหญ่ อ๋องเลี้ยว หวันเอี๋ยนซงก๋าน พระบิดาของพระเจ้าจินเต๋อจง (长子辽王完颜宗干，名 斡本（海陵王时为金德宗，金世宗时降为辽王) )
* ฉินเซี๋ยนฮองเฮาจากสกุลเฮอเซ่อลี่ (钦宪皇后纥石烈氏)
** องค์ชายรอง อ๋องซ๋ง หวันเอี๋ยนซงหว๋าง (二子宋王完颜宗望，名 斡离不)
** องค์ชายหก อ๋องเฉิน หวันเอี๋ยนซงจุ๋น (六子陈王完颜宗隽，名 讹鲁观)
** อ๋องเฉิ้น หวันเอี๋ยนเอ้อลู่ (沈王完颜讹鲁)
* ซวนเซี๋นฮองเฮาจากสกุลปู๋ซ๋าน (宣献皇后仆散氏)
** องค์ชายสาม จินรุ๋ยจง หวันเอี๋ยนซงเอี้ยว (三子金睿宗完颜宗尧，名 讹里朵) พระบิดาของ สมเด็จพระจักรพรรดิจินซื่อจง
** อ๋องบิน หวันเอี๋ยน เอ้อลู่ตัว (豳王完颜讹鲁朵)
* พระสนมหยวน (乌古论元妃)
** องค์ชายสี่ อ๋องเลี้ยง หวันเอี๋ยนซงบี๋ (四子梁王完颜宗弼，名 兀术)
** องค์ชายแปด อ๋องเว๋ย หวันเอี๋ยนซงเฉี้ยง (八子卫王完颜宗强，名 阿鲁)
** องค์ชายเก้า อ๋องซู่ หวันเอี๋ยนซงหมิ่น (九子蜀王完颜宗敏，名 阿鲁补)
* พระสนมเสี่ยวชวง (萧崇妃)
** อ๋องจี๋ หวันเอี๋ยนซี้นี้เลี๋ย (纪王完颜习泥烈)
** อ๋องซี หวันเอี๋ยนนิ้งจี้ (息王完颜宁吉)
** อ๋องจู่ หวันเอี๋ยนอ๋านซุน (莒王完颜燕孙)
* เนี้ยงจี่อ ตู้ นู่ เค่อ (娘子独奴可)
** อ๋องเย๋ หวันเอี๋ยนหว๋อฮู (邺王完颜斡忽)
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1611
ไท่จู
พระมหากษัตริย์ผู้ทรงก่อตั้ง
เรีย

เรีย หรือ เรอา (Rhea, ) เป็นเทพีไททัน ซึ่งเป็นธิดาของเทพยูเรนัสกับเทพีไกอา พระนางแต่งงานกับโครนัส เทพไททันผู้เป็นพี่ชาย และได้รับการขนานนามว่า "เทพมารดา" รูปเคารพของเทพีเรียมักอยู่คู่กับสิงโตอยู่เสมอ พระนางเป็นมารดาของเทพโอลิมเปียทั้ง 6 องค์จาก 12 องค์
== การกำเนิดของเรีย ==
ตามตำนานกรีกกล่าวว่าเรียเป็นธิดาของเทพีไกอาและเทพยูเรนัส เป็นหนึ่งในเหล่าเทพไททันที่ถูกเทพยูเรนัสผู้เป็นบิดาโยนลงไปในทาทะรัสพร้อมกับเหล่าอสุรกาย และได้กลับขึ้นมาบนพื้นพิภพอีกครั้งเมื่อโครนัส ไททันองค์สุดท้องอาสาปราบยูเรนัสและยึดอำนาจของยูเรนัสมาเป็นของเหล่าไททัน
ส่วนในตำนานของชาวเพลาสกันได้กล่าวว่ายูริโนมี เทพีองค์แรกได้ถือกำเนิดขึ้นและสร้างเหล่าไททันขึ้น เรียเป็นหนึ่งในไททัน มีหน้าที่ดูแลดาวเสาร์ร่วมกับโครนัสผู้เป็นสามี
== เรียและโครนัส ==
ภายหลังจากการกอบกู้เหล่าไททันของโครนอส โครนัสก็ได้แต่งตั้งให้เรียเป็นชายา และเป็นราชินีของเทพทั้งปวง แต่เนื่องจากหลังจากโครนัสได้กำจัดยูเรนัสลงแล้ว ไม่ได้ช่วยเหลือเหล่าอสุรกายผู้เป็นบุตรของไกอาดังที่สัญญากับไกอาไว้ ไกอาจึงสาปให้บุตรของโครนอสที่เกิดจากเรียช่วงชิงบัลลังก์ของโครนอส เช่นเดียวกับที่โครนอสได้ช่วงชิงบัลลังก์จากยูเรนัส
== บุตรของเรีย ==
เนื่องจากคำสาปของไกอา โครนอสจึงหวาดระแวงอยู่ตลอดเวลาและเมื่อเรียคลอดบุตรออกมา โครนอสก็กลืนเทพที่ถือกำเนิดขึ้นมานั้นลงไปทั้งตัว เรียได้แต่เคียดแค้น จนเมื่อบุตรองค์สุดท้องของเรียถือกำเนิดขึ้น นางก็ได้นำเทพองค์นั้น หรือซุส ไปซ่อนไว้ที่ภูเขาไอดา โดยฝากให้ไกอาเป็นผู้ดูแล และฝึกฝนซุสให้กลับไปแก้แค้นโครนัสผู้เป็นบิดา และช่วยเหลือเหล่าเทพโอลิมเปียนบุตรของนางออกมาจากท้องของโครนอส
== เทพโอลิมเปีย ==
บุตรของเรีย หรือซึ่งเป็นเทพโอลิมเปียนมี 6 องค์ ดังนี้
1.เทพีเฮสเทีย หรือ เทพีเวสตา เทพีแห่งเตาผิงและครัวเรือน
2.เทพีดีมิเตอร์ หรือ เทพีเซเรส เทพีแห่งธัญหารและการเกษตร
3.เทพีเฮรา หรือ เทพีจูโน เทพีแห่งสตรีและการสมรส
4.เทพฮาเดส หรือ เทพพลูโต เทพแห่งยมโลก
5.เทพโพไซดอน หรือ เทพเนปจูน เทพแห่งมหาสมุทร
6.เทพซุส หรือ เทพจูปิเตอร์ เทพแห่งสายฟ้า ผู้เป็นใหญ่เหนือเทพโอลิมเปียน
เทพไททัน
ราชวงศ์จิ้น (แก้ความกำกวม)

ราชวงศ์จิ้น (Jin Dynasty) สามารถหมายถึง
ราชวงศ์จิ้น (Jin Dynasty (1115–1234)) ปกครองจีนระหว่าง ค.ศ. 265–420 แบ่งออกเป็นราชวงศ์จิ้นตะวันออกและราชวงศ์จิ้นตะวันตก
ราชวงศ์โฮ่วจิ้น (Later Jin Dynasty) ปกครองจีนระหว่าง ค.ศ. 936-947 ในยุคห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร
ราชวงศ์จิน (Jin Dynasty (1115–1234)) ปกครองทางเหนือของจีนระหว่าง ค.ศ. 1115–1234 โดยชนเผ่าหยูเจิน (Jurchen) และเป็นบรรพบุรุษของแมนจู (Manchu)
ราชวงศ์จินยุคหลัง (Later Jinn Dynasty) ปกครองจีนตั้งแต่ ค.ศ. 1616 โดยชนเผ่าแมนจู เป็นที่รู้จักในชื่อ ราชวงศ์ชิง (Qing Dynasty)
ราชวงศ์อื่น ที่มีชื่อพ้องเสียง
ราชวงศ์ฉิน (Qin Dynasty) ปกครองจีนตั้งแต่ 221–207 ปีก่อนคริสตกาล