pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
สุภาพบุรุษเสือไทย

สุภาพบุรุษเสือไทย เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2492 ถ่ายทำด้วยฟิล์มสี 16 ม.ม. ใช้เสียงพากย์สด สร้างจากนวนิยายเรื่องดัง 'เสือไทยผู้สุภาพ'  ของ เสนีย์ บุษปะเกศ ซึ่งลงตีพิมพ์เป็นตอนๆ ในนิตยสารนิกรวันอาทิตย์ อำนวยการสร้างโดย แท้ ประกาศวุฒิสาร  กำกับการแสดงโดย หม่อมเจ้าศุกรวรรณดิศ ดิศกุล โดยเปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น 'สุภาพบุรุษเสือไทย' เพื่อให้จดจำง่าย ภาพยนตร์ถ่ายทำที่จังหวัดราชบุรี ซึ่งเป็นบ้านเกิดของแท้  เมื่อปี พ.ศ. 2491 รวมเวลา 3 เดือน
ได้รับรางวัลสำเภาทอง บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และหม่อมเจ้าศุกรวรรณดิศ ได้รับรางวัลพิเศษในฐานะเป็นผู้นำในการสร้างภาพยนตร์ (16 มม.) ในการประกาศผลรางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 1 ประจำปี พ.ศ. 2500 เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2500
เนื่องจากภาพยนตร์ได้รับความนิยมสูง จึงมีผู้สร้างภาพยนตร์เกี่ยวกับ "เสือ" ติดตามมาเป็นจำนวนมาก เช่น เสือไทยอาละวาด (สุภาพบุรุษเสือไทยภาคสมบูรณ์) ออกฉายเมื่อ พ.ศ. 2493 ต่อมาสร้างใหม่  พ.ศ. 2522 โดย จารึก สงวนพงษ์  นำแสดงโดย สมบัติ เมทะนี
==นักแสดง==
สุรสิทธิ์ สัตยวงศ์ รับบท เสือไทย,  พากย์เสียงโดย สุธรรม์ นาวานุเคราะห์
สอางค์ ทิพย์ทัศน์ รับบท อีกรอง, พากย์เสียงอีกรองและตัวแสดงหญิงทั้งหมด
ประชุม จุลละภมร รับบท เสือคง , พากย์เสียงเสือคงและตัวแสดงชายอื่นๆ
ชูเกียรติ นิลรัตน์ รับบท ไอ้บิ๋น , พากย์เสียงไอ้บิ๋นและตัวแสดงชายอื่นๆ
เกื้อกูล อารีมิตร
== การสร้าง ==
สุภาพบุรุษเสือไทยนั้นเป็นเรื่องจริง เสือไทยเป็นคนรุ่นเดียวกับกรมหลวงชุมพร เป็นศิษย์อาจารย์เดียวกับกรมหลวงชุมพร เสือไทยมีภรรยาชื่อ นางแถม ต้นทุนในการสร้างเรื่องนี้ประมาณ แสนกว่าบาท โดยคุณแท้ได้ไปเอาเงินจากทางคุณสำเนาว์ เศรษฐบุตร มาสร้างเป็นบางส่วน ทั้งคุณแท้กับคุณสำเนาว์สนิทกันมาตั้งแต่สมัยคุณแท้ทำงานอยู่ที่แผนกส่งเสริมการท่องเที่ยว กระทรวงพานิชย์ ประชุม จุลละภมรทำหน้าที่เขียนบทภาพยนตร์ โดยใช้นามปากกว่า ประจิต จุลพันธ์ ด้านพระเอกของเรื่องเหตุที่เลือกสุรสิทธิ์ สัตยวงศ์ ด้วยบังเอิญวันหนึ่งคุณแท้ไปเจอคุณสุรสิทธิ์ ดาราละครเวทีชื่อดังในยุคนั้น เดินเล่นอยู่แถวเวิ้งนครเขษม คุณแท้ชอบคุณสุรสิทธิ์มาตั้งแต่เล่นละครเวทรเรื่อง พันท้ายนรสิงห์ ก็เลยเข้าไปพูดคุย บอกผมจะทำหนังกับท่านศุกรวรรณดิศ อยากให้สุรสิทธิ์มาเล่นเป็นพระเอก สุรสิทธิ์ก็ตกลงเพราะเพิ่งจะผิดหวังจากทางอัศวินภาพยนตร์ ที่เปิดหนังเรื่อง พันท้ายนรสิงห์ แต่ตนเองไม่ได้เล่นบทพันท้าย เหมือนสมัยเป็นละครเวที ด้านนางเอกก็ได้สอางค์ ทิพยทัศน์ นางเอกจากเรื่อง แดนคนเดน ของบูรพาศิลป์มาแสดง ม.จ.ศุกรววรรณดิศตั้งชื่อบริษัทว่า ปรเมรุภาพยนตร์ ยกกองถ่ายไปถ่ายทำกันถึงสถานที่จิรง แถวทุ่งอรัญญิก ตำบลเกาะพลับพลา อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี ที่นี่ยังเป็นบ้านเกิดของคุณแท้ด้วย
==อ้างอิง==
เบื้องหลังหนังแท้ โดย แท้ ประกาศวุฒิสาร
ณรงค์ จันทร์เรือง, คอลัมน์มิตรน้ำหมึก, มติชนสุดสัปดาห์  29 มิ.ย.-5 ก.ค.2550 หน้า 63
ภาพยนตร์ไทย
ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2492
ภาษาบูกิซ

ภาษาบูกิซ (Buginese language, Bugis; บูกิซ:  ) เป็นภาษาที่พูดโดยประชากรราว 5 ล้านคน ในภาคใต้ของเกาะซูลาเวซี ประเทศอินโดนีเซีย คำว่า บูกิซ มาจากภาษามลายู ส่วนชาวบูกิซเรียกภาษาของตนว่า บาซา อูกิ แปลว่ากษัตริย์องค์แรก ซึ่งหมายถึง กษัตริย์ในอาณาจักรบุกิสโบราณ แต่เรื่องราวไม่ชัดเจนเพราะไม่มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษร หลักฐานลายลักษณ์อักษรครั้งแรกที่พบคือ อี ลา กาลิโก ซึ่งเป็นภาพวงกลม เล่าถึงกำเนิดชีวิต พบในซูลาเวซีใต้
== ระบบการเขียน ==
อักษรที่ใช้เขียนภาษาบูกิซคืออักษรลนตารา เริ่มใช้เมื่อราว พ.ศ. 2200 ก่อนการเข้ามายึดครองของเนเธอร์แลนด์ บี เอฟ แมทธิวส์ เป็นมิชชันนารีคนแรกที่เรียนภาษาบูกิซและแปลคัมภีร์ไบเบิลเป็นภาษานี้ และได้เขียนพจนานุกรมและไวยากรณ์ไว้ด้วย เปลี่ยนมาเขียนด้วยอักษรละตินเมื่อเป็นอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์
== ไวยากรณ์ ==
ภาษาบูกิซเป็นภาษารูปคำติดต่อ จัดอยู่ในตระกูลออสโตรนีเซียน กลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซียตะวันตก มีความใกล้ชิดกับภาษาซุนดาและภาษาชวา เช่นคำว่า janrang (ม้า) คาดว่ามาจากภาษาชวา anyarang และจัดว่าใกล้เคียงภาษามลายูด้วย
== การแพร่กระจาย ==
ผู้พูดภาษาบูกิซส่วนใหญ่อยู่ในซูลาเวซีใต้ แต่ก็มีผู้พูดภาษานี้กระจายอยู่ใน ชวา ซามารันดา สุมาตราตะวันออก ซาบะฮ์ มาเลเซีย และทางใต้ของฟิลิปปินส์ สาเหตุหนึ่งมาจากการอพยพประชากรหลังจากถูกดัตช์ยึดครอง
==ตัวเลข==
ตัวเลขในภาษาบูกิซ มีชื่อเรียกดังนี้:
{|
|-
|1
|
|seddi
|-
|2
|
|dua
|-
|3
|
|təllu
|-
|4
|
|əppa'
|-
|5
|
|lima
|-
|6
|
|ənnəŋ
|-
|7
|
|pitu
|-
|8
|
|aruá
|-
|9
|
|aserá
|-
|10
|
|səppulo
|-
|20
|
|duappulo
|-
|30
|
|təlluppulo
|-
|40
|
|patappulo
|-
|50
|
|limappulo
|-
|60
|
|ənnəppulona
|-
|70
|
|pituppulo
|-
|80
|
|aruá pulona
|-
|90
|
|aserá pulona
|-
|100
|
|siratu'
|-
|1000
|
|sisəbbu
|-
|10,000
|
|silassa
|-
|100,000
|
|sikətti
|-
|}
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
บูกิซ
บูกิซ
บูกิซ
ภาษาขาริโพลี

ภาษาขาริโพลี หรือภาษาขาทิโพลี ภาษาขาทิ-โพลี หรือสำเนียงขารี (/  /; ภาษาฮินดี: खड़ी बोली; ภาษาอูรดู: كهڑى بولى,  ตรงตัว "สำเนียงยืนพื้น")เป็นสำเนียงของภาษาฮินดีมีผู้พูดทางตะวันตกของรัฐอุตตรประเทศและเดลีในประเทศอินเดีย สำเนียงนี้เป็นสำเนียงมาตรฐานของภาษาอูรดูที่มีลักษณะทางภาษาศาสตร์ใกล้เคียงกับภาษาฮินดี
==อิทธิพลในระยะแรก==
บริเวณที่เป็นแหล่งกำเนิดของภาษาขาริโพลีอยู่ทางตะวันตกของรัฐอุตรประเทศซึ่งเป็นสำเนียงชาวบ้านเมื่อก่อนพ.ศ. 2300 บริเวณนี้เป็นบริเวณชายขอบของวัฒนธรรมอิสลามทางตะวันตกและตะวันออกจากเดลฮีและลุคนาว วรรณกรรมในบริเวณนี้ได้รับอิทธิพลจากภาษาเปอร์เซีย ภาษาตุรกีและภาษาอาหรับ อิทธิพลเหล่านี้ทำให้สำเนียงขาริโพลีพัฒนาขึ้นมา
บริเวณรอบๆเดลฮีเป็นศูนย์กลางอำนาจในอินเดียเหนือทำให้สำเนียงนี้ได้รับการยอมรับเหนือกว่าสำเนียงอื่นๆของภาษาฮินดี ในช่วงพ.ศ. 2400 ก่อนหนานั้นสำเนียงอื่นๆเช่นภาษาพรัชและภาษาอวธีเป็นสำเนียงที่ใช้ในวรรณกรรม
==วรรณคดี==
วรรณคดียุคแรกๆดูได้จากผลงานของกานีร์และอานีร์ ขุสโร วรรณคดีที่มีพัฒนาการมากขึ้นพบในช่วงพ.ศ. 2300 ตัวอย่างเช่น Chand Chand Varnan ki Mahima เขียนโดย คันคภัตต์ (Gangabhatt) Yogavasshishtha เขียนโดยรามประสาท นิรันชนี (Ramprasad Niranjani) ในพ.ศ. 2353 บริษัทอีสต์อินเดียของอังกฤษจัดตั้งวิทยาลัยสำหรับการศึกษาขั้นสูงที่กัลกัตตา ชื่อวิทยาลัยฟอร์ต วิลเลียม (Fort William Collage) จอห์น บอร์ทวิก กลิคริสต์ (John Borthwick Glichrist) อธิการบดีมหาวิทยาลัยสนับสนุนให้อาจารย์เขียนผลงานด้วยภาษาถิ่น และมีงานบางส่วนเขียนด้วยภาษาขาริโพลี
ในยุคแรกๆ ภาษาขาริโพลีถูกมองว่าเป็นสำเนียงที่ไม่เหมาะกับการเขียนวรรณกรรม แต่เมื่อได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลจึงมีการใช้อย่างแพร่หลาย ในขณะที่สำเนียงที่เก่ากว่านี้เช่นภาษาพรัช ภาษาไมถิลี และภาษาอวธี มีการใช้น้อยลง
==หลังได้รับเอกราช==
หลังจากอินเดียได้รับเอกราชเมื่อพ.ศ. 2490 สำเนียงขาริโพลีได้รับการยอมรับให้เป็นสำเนียงมาตรฐานของภาษาฮินดี ซึ่งเป็นภาษาที่ใช้ในรัฐบาลกลาง และมีการสอนให้กับชาวอินเดียทางใต้และตะวันออกที่ไม่ได้ใช้ภาษาฮินดีเป็นภาษาแม่
==การทำให้เป็นสันสกฤต==
ภายใต้การสนับสนุนของรัฐบาลตั้งแต่ พ.ศ. 2493 มีการเปลี่ยนแปลงภาษาขาริโพลีหลายประการ การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญที่สุดคือการทำให้เป็นสันสกฤตด้วยการนำศัพท์จากภาษาสันสกฤตเข้ามาใช้มากขึ้น ด้วยเหตุผลคือ
ภาษาสันสกฤตแสดงให้เห็นความเป็นชาติและอิทธิพลของวัฒนธรรมเก่าแก่ของอินเดีย
การได้รับเอกราชขึ้นกับเส้นแบ่งทางศาสนา ในขณะที่ภาษาของมุสลิมคือภาษาเปอร์เซียและภาษาอาหรับมีอิทธิพลต่อภาษาฮินดีมาก เพื่อสร้างความแตกต่างระหว่างภาษาฮินดีกับภาษาอูรดูให้มากขึ้นจึงต้องเพิ่มอิทธิพลจากภาษาสันสกฤตเข้าไป.
ประชาชนทางตะวันออกและทางใต้ห่างไกลจากภาษาฮินดีที่เป็นภาษาทางอินเดียเหนือและได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมมูกัล (จากเปอร์เซียและตุรกี) แต่กลุ่มคนเหล่านี้ยอมรับภาษาสันสกฤตได้มากกว่า การทำให้เป็นสันสกฤตจึงทำให้ภาษาฮินดีมีความเป็นภาษาประจำชาติมากขึ้น
รูปแบบที่ไม่ได้ทำให้เป็นสันสกฤตของภาษาขาริโพลีใช้ในภาพยนตร์ภาษาฮินดีและใช้เป็นส่วนใหญ่ในโทรทัศน์ เพลง การศึกษา และการสนทนาทั่วไปในอินเดียภาคเหนือ
==อ้างอิง==
ภาษาฮินดี
ญิงมา

นิกายญิงมา (, IPA: [ɲiŋma]) นิกายหมวกแดง เป็นนิกายสำคัญนิกายหนึ่งของศาสนาพุทธแบบทิเบต ถือกำเนิดจากปัทมสัมภวะ อาจารย์ชาวอินเดียคือที่เดินทางมาทิเบตเมื่อ พ.ศ. 1350 ซึ่งได้รับการนับถือจากชาวทิเบตอย่างกว้างขวาง และเป็นผู้สร้างวัดสัมเยซึ่งเป็นวัดแห่งแรกในทิเบต ปัทมสัมภวะได้เผยแพร่คำสอนของนิกายตันตระจนมีสานุศิษย์ที่สำคัญหลายคน
== คำสอน ==
นิกายญิงมาแบ่งคำสอนในพุทธศาสนาออกเป็น 9 ยานคือ
สามยานนี้เป็นคำสอนในพระสูตร
* สาวกยาน
* ปัจเจกพุทธยาน
* โพธิสัตวยาน
ตันตระสาม คือ
* กริยาตันตระ
* อุปตันตระ
* โยคะตันตระ
ตันตระขั้นสูงอีกสามยาน คือ
* มหาโยคะ
* อนุตรโยคะ
* อธิโยคะ
ทุกระดับยกเว้น อธิโยคะ คุหยสมาช กาลจักร จักรสังวร ล้วนจัดอยู่ในอนุตรโยคะทั้งสิ้น ส่วนอธิโยคะหรือซกเชน ถือเป็นตันตระพิเศษสูงสุดกว่าตันตระใดๆ ซึ่งเป็นวิธีปฏิบัติของพระสมันตภัทรโพธิสัตว์ เป็นวิธีการเจาะเข้าสู่พุทธภาวะโดยตรง
จุดมุ่งหมายของการปฏิบัติยานทั้งเก้าคือ เพื่อก้าวพ้นโลกียะตามคำสอนของพระสมันตภัทรพุทธะ ในคำสอนของตันตระที่เป็นเอกลักษณ์ของนิกายนี้คือ ซอกเซ็น หรือมหาบารมี เป็นการปฏิบัติโดยสวดพระนามของปัทมสัมภวะ หรือคุรุรินโปเช และการเข้าเงียบ จะเน้นในการสวดมนต์ต์ตราธารณี การใช้สัญลักษณ์มุทรา สัญลักษณ์มณฑล ในการประกอบพิธีเพื่อเข้าสู่การบรรลุพระโพธิญาณ นิกายนี้มีความเชื่อว่า หลังจากสมัยคุรุปัทมสมภพแล้วก็ได้มีการค้นพบคำสอนซึ่งถูกซ่อนไว้โดยคุรุปัทมสมภพ ในทิเบตเรียกว่า "เทอร์มา" ซึ่งแปลว่าขุมทรัพย์อันล้ำค่า และได้ทำนายไว้ว่าในอนาคต ศิษย์ของท่านจะเป็นผู้ค้นพบและเปิดขุมทรัพย์
คำสอน 6 ยานแรกเป็นพื้นฐานของพุทธตันตระทั่วไป ส่วนสามยานสุดท้ายเป็นลักษณะพิเศษของนิกายญิงมา เชอเกียมตรุงปะ อาจารย์นิกายญิงมา ผู้มีชื่อเสียงในศตวรรษที่ 20 ได้กล่าวว่า
== คณาจารย์สำคัญ ==
อาจารย์คนสำคัญของนิกายนี้ได้แก่ ยอนชัล บีมาร์โอเซอร์ คุรุโชวัง คอร์เจ ลิงปา ปัทมะ ลิงปา และจัมยัง เคนเซ เป็นผู้นำคำสอนที่ปัทมสัมภวะซ่อนไว้มาเปิดเผย
== สถาบัน ==
สถาบันแห่งแรกของนิกายนี้คือวัดสัมเย ตั้งโดยพระศานตรักษิต สถาบันในยุคหลังได้แก่ วัดมันโดรลิง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2219 จอร์เจดรัก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2202 เมื่อชาวทิเบตลี้ภัยเข้าสู่อินเดีย มีการสร้างวัดในนิกายนี้หลายแห่ง เช่นที่รัฐการณาตกะ และธรรมศาลา
== อ้างอิง ==
นิกายในศาสนาพุทธมหายาน
ศาสนาพุทธแบบทิเบต
ภาษาปลัง

ภาษาปลังหรือภาษาบลัง ภาษาปูลัง เป็นภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติก กลุ่มมอญ-เขมร สาขาปะหล่อง มีผู้พูดทั้งสิ้น 37,200 คน พบในจีน 24,000 คน (พ.ศ. 2533) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของยูนนาน ในสิบสองปันนา บางส่วนอยู่ร่วมกับชาวว้า ผู้พูดภาษานี้มักใช้ภาษาไท ภาษาว้าหรือภาษาจีนได้ด้วย พบในพม่า 12,000 คน (พ.ศ. 2537) ทางตะวันออกของรัฐฉาน พบในไทย 1,200 คน ในอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย และในกรุงเทพฯ อัตราการรู้หนังสือต่ำ อพยพมาจากสิบสองปันนาโดยเข้าไปอยู่ในพม่าระยะหนึ่งแล้วจึงเข้ามาไทยเมื่อ พ.ศ. 2517
มีสำเนียงท้องถิ่นอย่างน้อย 7 สำเนียง คือ กอนตอย จงมอย สะแตง แพมยอง กอนมาก ปังโลชิ และกอนกาง ในจีนเขียนด้วยอักษรไทลื้อหรืออักษรไทใต้คง ใกล้เคียงกับภาษาว้า เรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรม คำขยายตามหลังนาม มีเสียงวรรณยุกต์ 4 เสียง
== อ้างอิง ==
สุริยา รัตนกุล. นานาภาษาในเอเชียอาคเนย์ ภาคที่ 1: ภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติกและภาษาตระกูลจีน-ธิเบต. กทม. ภาษาและวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล. 2531
Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/
ภาษาในประเทศจีน
ภาษาในประเทศพม่า
ภาษาในประเทศไทย
ภาษาคาซี

ภาษาคาซี เป็นภาษากลุ่มออสโตรเอเชียติกใช้พูดในรัฐเมฆาลัย ประเทศอินเดีย อยู่ในสาขามอญ-เขมร และใกล้เคียงกับภาษากลุ่มมุนดาที่เป็นภาษาตระกูลออสโตรเชียติกที่มีผู้พูดในอินเดียกลาง มีผู้พูด 865,000 คน ในรัฐเมฆาลัย มีผู้พูดบางส่วนในหุบเขาตามแนวชายแดนด้านรัฐอัสสัมและในบังกลาเทศตามแนวชายแดนอินเดีย ภาษาคาซีมีเรื่องเล่าพื้นบ้านมากมักเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับที่มาของชื่อต่าง ๆ ของภูเขา แม่น้ำ สัตว์ และอื่น ๆ
== ระบบการเขียน ==
ในอดีตภาษาคาซีไม่มีระบบการเขียนเป็นของตนเอง William Carey ดัดแปลงอักษรเบงกอลมาใช้เขียนเมื่อราว พ.ศ. 2356 – 2381 มีหนังสือที่เขียนด้วยอักษรนี้จำนวนมาก เช่น Ka Niyiom Jong Ka Khasi  Thomas Jones มิชชันนารีชาวเวลส์ เขียนภาษานี้ด้วยอักษรละตินเมื่อ พ.ศ. 2384 โดยการออกเสียงใกล้เคียงกับภาษาเวลส์ จากจุดนี้จึงมีการพัฒนาอักษรละตินสำหรับภาษาคาซีเองขึ้นมา อักษรละตินที่ใช้เขียนภาษาคาซีได้แก่
อักษรตัวใหญ่ A, B, K, D, E, G, Ng, H, I, Ï, J, L, M, N, Ñ, O, P, R, S, T, U, W, Y.
อักษรตัวเล็ก a, b, k, d, e, g, ng, h, i, ï, j, l, m, n, ñ, o, p, r, s, t, u, w, y.
==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
คาซี
คาซี
ภาษากัมกาตา-วิรี

ภาษากัมกาตา-วิรี เป็นภาษากลุ่มนูริสถานที่ใหญ่ที่สุด มีสำเนียงหลักคือสำเนียงกาตา-วิรี กัมวิรี และมุมวิรี สองสำเนียงแรกมักแยกเป็นภาษาใหม่ต่างหาก ใช้พูดโดยชาวกาตา กอม กสโตและชาวเผ่าแบล็กโรบส์ในปากีสถานและอัฟกานิสถาน ในปากีสถานมีสำเนียงที่ต่างไปเรียกบัชกาลีหรือกาตีซึ่งได้มาจากภาษาโควาร์
ผู้พูดภาษานี้มีชาวกาตา 18,700 คน (15,000 คนในอัฟกานิสถานและมากกว่า 3,700 คนในปากีสถาน), และชาวกอมอีกราว 5,500 คน (หรือถึง 10,000คน) อยู่ในตระกูลอินโด-ยุโรเปียน สาขาอินโด-อารยัน กลุ่มนูริสถาน อัตราการรู้หนังสือต่ำ ผู้ใช้เป็นภาษาแม่รู้เพียง1% และผู้ใช้เป็นภาษาที่สองรู้หนังสือ 15% - 25% สำเนียงกาตาวิรีมีการออกอากาศทางวิทยุในอัฟกานิสถาน
==อ้างอิง==
The Kamkata. Retrieved July 19, 2006, from Richard F. Strand: Nuristan, Hidden Land of the Hindu-Kush[http://users.sedona.net/~strand/Nuristani/Kamkata/kamkata.html] .
The Kâta. Retrieved July 02, 2006, from Richard F. Strand: Nuristan, Hidden Land of the Hindu-Kush [http://users.sedona.net/~strand/Nuristani/Kamkata/Kata/kata.html] .
The Kom. Retrieved July 02, 2006, from Richard F. Strand: Nuristan, Hidden Land of the Hindu-Kush [http://users.sedona.net/~strand/Nuristani/Kamkata/Kom/kom.html] .
The Mumo. Retrieved July 11, 2006, from Richard F. Strand: Nuristan, Hidden Land of the Hindu-Kush [http://users.sedona.net/~strand/Nuristani/Kamkata/Mumo/mumo.html] .
Kati. Retrieved June 13, 2006, from '[Ethnologue: Languages of the World'', fifteenth edition. SIL International. Online version.
กัมกาตา-วิรี
กัมกาตา-วิรี
ภาษาลิมบู

ภาษาลิมบู (ลิมบู: ᤕᤠᤰᤌᤢᤱ ᤐᤠᤴ, yakthuṅ pan) เป็นตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า ใช้พูดในเนปาล สิกขิม และตำบลดาร์จีลิงในรัฐเบงกอลตะวันตก อินเดีย โดยชาวลิมบู ซึ่งส่วนใหญ่จะพูดภาษาเนปาลเป็นภาษาที่สอง ชื่อภาษา “ลิมบู” เป็นคำจากภาษาอื่นและไม่รู้ที่มา ชาวลิมบูเรียกตนเองว่า “ยักทุมบา” และเรียกภาษาของตนว่า “ยักทุงปัน” มีสำเนียงสำคัญสี่สำเนียงคือ ปันแทร์ เพดาเป ชัตแทร์ และทัมบาร์ โคเล สำเนียงปันแทร์เป็นสำเนียงมาตรฐาน ในขณะที่สำเนียงเพดาเปเป็นสำเนียงที่เข้าใจได้ทั่วไป สิ่งตีพิมพ์ในภาษาลิมบูมักพิมพ์ควบคู่ไปกับภาษาเนปาล ภาษานี้เขียนด้วยอักษรเทวนาครีได้ด้วย
== ศิริโยงะ ==

ภาษาลิมบู ภาษาเลปชา และภาษาเนวารีเป็นภาษาในตระกูลจีน-ทิเบต ที่ใช้พูดในแถบเทือกเขาหิมาลัยตอนกลางและมีตัวอักษรเป็นของตนเอง อักษรกีรันตีหรืออักษรลิมบูน่าจะเกิดขึ้นในช่วงที่พุทธศาสนาเผยแพร่เข้าไปในสิกขิมเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 23 อักษรลิมบูน่าจะประดิษฐ์ขึ้นในสมัยเดียวกับอักษรเลปชา โดยอักษรเลปชาประดิษฐ์ขึ้นโดยกษัตริย์องค์ที่ 3 ของสิกขิม พยักโด นัม-กยัล ส่วนอักษรลิมบูประดิษฐ์โดยวีรบุรุษของชาวลิมบู เต-องซี ศิริยูงะ หรือศิริโยงะ ผู้นับถือศาสนาพุทธแบบสิกขิมที่ถูกลอบสังหารโดยพระตซงตามคำสั่งของกษัตริย์สิกขิม ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ ศิมะห์ ประทับ ชาห์เป็นกษัตริย์ของเนปาล อักษรทั้งสองชนิดแพร่หลายไปเพราะการเผยแพร่พุทธศาสนาในบริเวณนี้
อักษรที่ประดิษฐ์ขึ้นใหม่นี้ ได้รับอิทธิพลจากอักษรทิเบตและอักษรเทวนาครีแต่ไม่มีสระลอย การใช้ภาษาและวรรณคดีของภาษาลิมบูถูกควบคุมโดยรัฐบาลเนปาลตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 23 การใช้อักษรลิมบูกลายเป็นสิ่งต้องห้ามและผิดกฎหมาย ชาวลิมบูส่วนใหญ่จึงอ่านภาษาเนปาลีมากกว่าภาษาลิมบู
== การตีพิมพ์ ==
มีการตีพิมพ์เอกสารด้วยภาษาลิมบูจำนวนมาก  Tanchoppa (ดวงดาวยามเช้า) เป็นวารสาร/หนังลือพิมพ์รายเดือนที่ตีพิมพ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2538 เอกสารที่เขียนด้วยภาษาลิมบูที่เก่าที่สุด เขียนเมื่อ พ.ศ. 2393 ต้นฉบับถูกเก็บรักษาที่ประเทศอังกฤษ
== การสอน ==
ในเนปาล การสอนภาษาลิมบูดำเนินการโดยเอกชน รัฐบาลเนปาลได้ตีพิมพ์หนังสือเรียนภาษาลิมบูสำหรับโรงเรียนประถมศึกษา ส่วนในสิกขิม ตั้งแต่ พ.ศ. 2513 ได้มีการสอนอักษรลิมบูในโรงเรียนที่สอนด้วยภาษาอังกฤษในบริเวณที่มีชาวลิมบูอยู่มาก มีนักเรียนมากกว่า 4,000 คนที่เรียนภาษาลิมบูประมาณ 1 ชั่วโมงต่อวันทุกวัน มีหนังสือเรียนภาษาลิมบูถึงระดับมัธยมศึกษา
== อ้างอิง ==
==อ่านเพิ่ม==
Driem, George van (1987). A grammar of Limbu. (Mouton grammar library; 4). Berlin: Mouton de Gruyter. 
Limbu, Marohang (2017). Politics in Rhetoric and Writing in Paracolonial Context: A Glimpse of Limbu Language, Writing, and Literacy in Yakthung Laje. Journal of Global Literacies, Technologies, and Emerging Pedagogies, 4(1), 550-591.
Limbu, Marohang (2016). Politics of Rhetoric and Writing in the Non-Western World: Delinking, Relinking, and Linking Yakthung Epistemologies. Mikphulla Laje Inghang,10(10) 36-41.
==แหล่งข้อมูลอื่น==
Omniglot modern Limbu writing system
Limbu-English Dictionary of the Mewa Khola dialect (PDF introduction )
Kaipuleohone's LDTC collection [open access recordings in Limbu]
ภาษาในประเทศอินเดีย
ภาษาในประเทศเนปาล
ภาษาบรู

ภาษาบรูเป็นภาษาในตระกูลออสโตรเอเชียติก กลุ่มมอญ-เขมร สาขากะตู มีผู้พูดส่วนใหญ่ในประเทศลาว เวียดนามและกัมพูชา พบในไทยน้อย ส่วนใหญ่อพยพมาจากประเทศลาวมาอยู่ที่จังหวัดอุบลราชธานีมีสองสำเนียงคือภาษาบรูตะวันตกและภาษาบรูตะวันออก
==อ้างอิง==
สุริยา รัตนกุล. นานาภาษาในเอเชียอาคเนย์ ภาคที่ 1: ภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติกและภาษาตระกูลจีน-ธิเบต. กทม. ภาษาและวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล. 2531
บรู
บรู
บรู
บรู
เทศกาลภาพยนตร์

เทศกาลภาพยนตร์ (film festival) คือเทศกาลที่นำเสนอหรือแสดงภาพยนตร์ ภาพยนตร์ที่นำมาฉายมักเป็นภาพยนตร์ปัจจุบัน และขึ้นอยู่กับจุดเน้นของแต่ละเทศกาลภาพยนตร์ โดยอาจจะรวมภาพยนตร์ต่างชาติที่สร้างนอกประเทศของประเทศที่จัดงานเทศกาลภาพยนตร์ก็ได้ บางครั้งอาจเน้นรูปแบบเฉพาะ เช่น เทศกาลภาพยนตร์แอนิเมชัน หรือ เฉพาะเจาะจงบางเรื่อง เช่น เทศกาลภาพยนตร์สำหรับเกย์และเลสเบี้ยน โดยมากเทศกาลภาพยนตร์จะจัดขึ้นแบบประจำปี
== เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติ ==
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส ถือเป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก เริ่มต้นมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2475 จัดประมาณต้นเดือนกันยายนของทุกปี
เทศกาลภาพยนตร์กาน เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่มีมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2489 งานจัดขึ้นประจำปี ราวเดือนพฤษภาคม ที่เมืองกาน ประเทศฝรั่งเศส
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่มีมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2494 จัดเป็นประจำในเดือนกุมภาพันธ์ของทุกปี ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอสโก เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่มีมาตั้งแต่ปี  พ.ศ. 2502 งานจัดขึ้นประจำปี ราวเดือนกรกฎาคม
เทศกาลภาพยนตร์ซิดจัส เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่มีมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2510 จัดขึ้นทุกปี ราวเดือนตุลาคม ที่เมืองซิดจัส ประเทศสเปน
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงเทพฯ เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่มีมาตั้งแต่ปี  พ.ศ. 2539 งานจัดขึ้นประจำปี ราวเดือนตุลาคม
เทศกาลภาพยนตร์โลกแห่งกรุงเทพฯ  เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่มีมาตั้งแต่ปี  พ.ศ. 2541 งานจัดขึ้นประจำปี ราวเดือนพฤศจิกายน
ซิทามิ

ซิทามิ หรือ ชิทามิ (Xitami) เป็นซอฟต์แวร์เสรีโอเพนซอร์สประเภทเว็บเซิร์ฟเวอร์และเอฟทีพีเซิร์ฟเวอร์ พัฒนาโดยบริษัทอิมาทิกซ์ (iMatix Corporation) ประสิทธิภาพในการทำงานถึงจะไม่เร็วเท่าเว็บเซิร์ฟเวอร์ที่เร็วที่สุด แต่ตัวซอฟต์แวร์นั้นมีขนาดเล็กมาก (ไม่เกิน 2 เมกะไบต์) และใช้ทรัพยากรระบบน้อย ซิทามิรองรับการทำงานบนเว็บแอปพลิเคชันที่เขียนด้วยภาษาซีจีไอ อาทิ ภาษาพีเอชพี และยังมีส่วนต่อประสานกับผู้ใช้บนเว็บเพจที่ช่วยสามารถจัดการตั้งค่าซอฟต์แวร์ผ่านเว็บเบราว์เซอร์ได้อีกทางหนึ่ง ซิทามิสามารถทำงานได้บนวินโดวส์ ลินุกซ์ และระบบปฏิบัติการอื่นที่คล้ายยูนิกซ์ เช่น โอเพนวีเอ็มเอส โอเอส/2 เป็นต้น สำหรับรุ่นเชิงพาณิชย์ของซิทามิรองรับการใช้งานเอสเอสแอลได้ด้วย
== ประวัติ ==
ซิทามิเปิดตัวเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1996 เพื่อเป็นการสาธิตเทคโนโลยี "SMT" ที่ใช้สำหรับสร้างเซิร์ฟเวอร์โพรโทคอล ซึ่งเป็นแรงดึงดูดให้ผู้คนที่มองหาเว็บเซิร์ฟเวอร์พร้อมกับเอฟทีพีเซิร์ฟเวอร์ที่ใช้งานง่ายและรวดเร็ว โดยเฉพาะเมื่อทำงานบนวินโดวส์ แต่รุ่นล่าสุดของซิทามิยังคงอยู่ที่ 2.5 เบตา ตั้งแต่ ค.ศ. 1999 และมีการถกเถียงกันว่าขณะนี้มีรุ่นที่ 3.0 แล้วแต่ยังไม่เผยแพร่ออกสู่สาธารณะ
ชื่อของ Xitami เป็นการสะกดตัวอักษรกลับด้านกับชื่อบริษัท iMatix และอักษร X ที่อยู่ต้นคำสามารถอ่านออกเสียงได้เป็น /z/ หรือ /ʃ/ หรือ /ks/ ก็ได้
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
iMatix Corporation 
Xitami.com
Xitami License 
Download Xitami 
Xitami FAQ with Pronuntiation of the Name 
การติดตั้งพีเอชพีลงในซิทามิ 
ซอฟต์แวร์เว็บเซิร์ฟเวอร์เสรี
เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อ

เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อ (muscle tissue) เป็นเนื้อเยื่อชนิดหนึ่งที่พบได้ในร่างกายและจัดเป็นเนื้อเยื่ออ่อน (soft tissue) เมื่อเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อมารวมกันจะกลายเป็นเส้นใยกล้ามเนื้อ (muscle fibers) ซึ่งเป็นหน่วยย่อยของมัดกล้ามเนื้อ โดยเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อนั้นสามารถหดตัวได้ และทำหน้าที่เกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของร่างกาย

== คุณสมบัติ ==
การถูกกระตุ้นได้ (excitability) : เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อสามารถตอบสนองต่อสารเคมีที่ถูกหลังมาจากเซลล์ประสาทได้
การหดตัวได้ (contractility) : เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อสามารถหดให้สั้นลงทำให้เกิดแรงขึ้น
การยืดขยายได้ (extensibility) : เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อสามารถทนต่อแรงเค้นที่เกิดขึ้นได้ในระดับหนึ่งโดยไม่ปรากฏความเสียหายขึ้นบนเนื้อเยื่อ
ความยืดหยุ่น (elasticity) : เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อสามารถคืนรูปเดิมได้หลังจากเกิดการยืดขยายออก
== ชนิด ==
กล้ามเนื้อเรียบ (smooth muscle) : เป็นกล้ามเนื้อที่ไม่มีลาย ถูกควบคุมนอกเหนืออำนาจจิตใจ (involuntary control) มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 5–10 มิลลิเมตร และมีความยาว 30–200 มิลลิเมตร ไม่มี T tubules
กล้ามเนื้อลาย (skeletal muscle) : เป็นกล้ามเนื้อมีลาย ถูกควบคุมภายใต้อำนาจจิตใจ (voluntary control) มีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 100 มิลลิเมตร และมีความยาวขึ้นกับตำแหน่งต่าง ๆ ของร่างกาย ซึ่งอาจยาวได้ถึง 30 เซนติเมตร
กล้ามเนื้อหัวใจ (cardiac muscle) : เป็นกล้ามเนื้อที่มีลาย อยู่นอกเหนืออำนาจจิตใจ พบได้ที่หัวใจ มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 10–20 มิลลิเมตร และมีความยาว 50–100 มิลลิเมตร โดยกล้ามเนื้อหัวใจจะมีลักษณะต่างจากกล้ามเนื้อชนิดอื่นตรงที่ไม่เกิดอาการล้า จึงสามารถทำงานได้ตลอดเวลาและต่อเนื่อง
== อ้างอิง ==
ระบบกล้ามเนื้อ
เนื้อเยื่อ
ท่าอากาศยานนานาชาติปีนัง

ท่าอากาศยานนานาชาติปีนัง (Lapangan Terbang Antarabangsa Pulau Pinang) เดิมคือ ท่าอากาศยานนานาชาติบายันเลอปัซ ตั้งอยู่ที่เมืองบายันเลอปัซ รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย อยู่ห่างจากตัวเมืองจอร์จทาวน์ (เมืองหลวงของรัฐ) ไปทางใต้ประมาณ 16 กิโลเมตร (10 ไมล์) รองรับการจราจรทางอากาศของปีนังเพื่อเชื่อมต่อกับเมืองสำคัญต่างๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และยังเป็นท่าอากาศยานหลักของไฟร์ฟลาย ซึ่งเป็นสายการบินลูกของ Malaysia Airlines
ทางวิ่งของท่าอากาศยานนานาชาติปีนังอยู่ในทิศทาง 04/22 ผิวราดด้วยแอสฟัลต์ มีความยาว 3,352 เมตร กว้าง 45.5 เมตร ภายในอาคารมีช่องตรวจบัตรโดยสาร 64 ช่อง ประตูขึ้นเครื่อง 11 ประตู เป็นแบบประชิดอาคารมีสะพานเทียบ 8 ประตู มีสายพานรับกระเป๋า 3 สายพาน และลานจอดรองรับรถยนต์ได้ 808 คัน
ท่าอากาศยานนานาชาติปีนังเป็นท่าอากศยานขนาดกลาง บริหารงานโดย Malaysia Airports Holdings Berhad (MAHB) ซึ่งเป็นบริษัทของกระทรวงคมนาคม มีเที่ยวบินเชื่อมโยงไปยังสนามบินหลักๆ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เนื่องด้วยขนาดที่กระทัดรัดของสนามบิน ทำให้ผู้โดยสารได้รับการบริการที่รวดเร็ว และมีสิ่งอำนวยความสะดวกขั้นพื้นฐานอย่างครบครัน โดยมีเวลาขั้นต่ำในการต่อเครื่องบิน (minimum connection times) จากในประเทศไปต่างประเทศ (และในทางกลับกัน) 40 นาที และจากในประเทศไปในประเทศ 30 นาที
ในปี 2007 ท่าอากาศยานนานาชาติปีนังมีผู้โดยสารมาใช้บริการทั้งสิ้นกว่า 3.1 ล้านคน จำนวนเครื่องบินขึ้นลงทั้งหมด 39,265 ลำ รองรับสินค้าทางอากาศทั้งสิ้น 208,582 ตัน
== สายการบิน ==
กาตาร์แอร์เวย์
*ผ่านภูเก็ต
ไทยสมายล์ (ให้บริการตั้งแต่วันที่ 27 มีนาคม 2559 เป็นต้นไป)
โกเรียนแอร์ไลน์
คาเธย์แปซิฟิก
ไชน่าเซาเทิร์นแอร์ไลน์
ไชน่าแอร์ไลน์
เซี่ยเมินแอร์ไลน์
มาเลเซียแอร์ไลน์
* ไฟร์ฟลาย
ไลออนแอร์
สิงคโปร์แอร์ไลน์
อดัมแอร์
แอร์เอเชีย
* ไทยแอร์เอเชีย
=== สายการบินขนส่งสินค้า ===
โกเรียนแอร์คาร์โก
คาเธย์แปซิฟิกคาร์โก
เคแอลเอ็มคาร์โก
ไชน่าแอร์ไลน์คาร์โก
ทรานสไมล์เซอร์วิส
เฟดเอกซ์
มาเลเซียแอร์ไลน์คาร์โก
ยูพีเอส
ลุฟต์ฮันซาคาร์โก
อีวีเอแอร์คาร์โก
เอเชียน่าคาร์โก
แอร์ฮ่องกง
=== การเดินทางสู่สนามบิน ===
มีรถโดยสารบริการสู่สนามบินปีนัง 2 สายดังนี้
{|class="wikitable" border="1" cellpadding="1" cellspacing="0" align="center" style="font-size: 90%;"
| +
!width = "15"|สาย
!width="500"|ต้นทาง
!width="8000"|ผ่าน
!width="500"|ปลายทาง
|-
| align = "center" bgcolor="red"|U401
| align = "center" |Weld Quay
| align = "center" |Komtar, Gelugor, Bukit Jambul, Bayan Baru, Bayan Lepas, Penang International Airport
| align = "center" |Balik Pulau
|-
| align = "center" bgcolor="red"|U401E
| align = "center" |Weld Quay
| align = "center" |Komtar, Penang International Airport
| align = "center" |Balik Pulau
|}
=== เส้นทางเดินรถในอนาคต ===
{|class="wikitable" border="1" cellpadding="1" cellspacing="0" align="center" style="font-size: 90%;"
| +
!width = "15"|สาย
!width="500"|ต้นทาง
!width="8000"|ผ่าน
!width="500"|ปลายทาง
|-
| align = "center" bgcolor="red"|U309
| align = "center" |Weld Quay
| align = "center" |Komtar
| align = "center" |Penang International Airport
|}
==สายการบินที่เคยให้บริการ==
การบินไทย
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์ท่าอากาศยานนานาชาติปีนัง
ปีนัง
สิ่งก่อสร้างในรัฐปีนัง
เกาะลำพู

เกาะลำพู เป็นเกาะกลางแม่น้ำตาปีและเป็นที่ราชพัสดุ เดิมจังหวัดสุราษฎร์ธานีเคยให้สัมปทานแก่เอกชนสร้างบังกาโลและสวนอาหาร ต่อมาในภายหลัง เมื่อหมดสัญญาสัมปทาน ทางจังหวัดก็ได้พัฒนาและสร้างสวนสาธารณะบนกาะซึ่งมีสภาพแวดล้อมงดงามเหมาะแก่การพักผ่อนอย่างยิ่ง ประชาชนในจังหวัดสุราษฎร์ธานีได้มีโอกาสแวะเวียนมาใช้พื้นที่บริเวณนี้อยู่อย่างสม่ำเสมอ เนื่องจากภายในสวนมีลานกิจกรรมและลานกีฬาที่อยู่ใกล้ใจกลางเมืองสุราษฎร์ธานี นอกจากนี้ บนเกาะลำพูยังสามารถเห็นทิวทัศน์ริมเขื่อนแม่น้ำตาปีและเมืองสุราษฎร์ธานีได้อีกด้วย
แต่เดิมนั้น การเดินทางไปเกาะลำพูต้องเดินทางด้วยเรือ แต่ในปัจจุบันได้มีการก่อสร้างสะพานเชื่อมระหว่างเกาะและแผ่นดินใหญ่ ทำให้การเดินทางเป็นไปได้อย่างสะดวกสบายมากขึ้น
บนเกาะลำพู ยังเป็นสนามแข่งขันเจ็ตสกี นและบริเวณนี้ยังใช้ในการแข่งเรือยาวและชักพระของเรือพระทางน้ำอีกด้วย
==ดูเพิ่ม==
General information 
Use of hydro-bicycle demonstrated at Ko Lamphu
ลำพู
ลำพู