pythainlp/thai-wiki-dataset-v3 huggingface dataset:
ซานซัลวาดอร์

ซานซัลวาดอร์ (San Salvador) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศเอลซัลวาดอร์ เป็นเมืองทันสมัยและใหญ่เป็นอันดับที่สองในอเมริกากลาง มีจำนวนประชากรราว 5 แสนคน ครอบคลุมพื้นที่ 514 ตารางกิโลเมตร การขยายตัวของจำนวนผู้คนระหว่างสงครามและภายหลังสงครามทำให้เกิดเขตนครหลวงซานซัลวาดอร์ (AMSS: Area Metropolitana de San Salvador) ที่ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 610 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 2.1 ล้านคน ซานซัลวาดอร์เป็นศูนย์กลางการขนส่งและเศรษฐกิจของชาติ ทางหลวงแพน-อเมริกาได้ตัดผ่านและเชื่อมเมืองนี้เข้ากับเขตเมืองอื่น ๆ ของอเมริกากลางและสหรัฐอเมริกา
ย่านกลางกรุงซานซัลวาดอร์สมัยใหม่มีตึกระฟ้าสูงมากมาย แต่เหลือพื้นที่ทางประวัติศาสตร์อยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เนื่องจากเหตุแผ่นดินไหวที่ทำลายเมือง ตั้งแต่ที่เมืองนี้ได้รับการจัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2068 โดยเปโดร เด อัลบาราโด ผู้พิชิตชาวสเปน ปัจจุบันเมืองนี้ผลิตเบียร์ ยาสูบ สิ่งทอ และสบู่

==อ้างอิง==
==แหล่งข้อมูลอื่น==
เทศบาลกรุงซานซัลวาดอร์ 
เที่ยวกรุงซานซัลวาดอร์ 
ข้อมูลสุขภาพและการแพทย์ในกรุงซานซัลวาดอร์
เมืองหลวงในอเมริกากลาง
เมืองในประเทศเอลซัลวาดอร์
ซานโฮเซ (ประเทศคอสตาริกา)

ซานโฮเซ (San José) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศคอสตาริกา และเป็นเมืองหลักของจังหวัดซานโฮเซด้วย ตั้งอยู่ภาคกลางของประเทศที่พิกัดภูมิศาสตร์  บนที่ราบสูงที่มีความสูงประมาณ 1,170 เมตร (3,839 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล
ซานโฮเซเดิมมีฐานะเป็นเพียงเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ของชุมชนจนกระทั่งใน พ.ศ. 2367 ในปีนี้คอสตาริกาได้มีการเลือกตั้งประมุขแห่งรัฐครั้งแรก ฮวน โมรา เฟร์นันเดซ ตัดสินใจย้ายที่ตั้งรัฐบาลจากการ์ตาโก ซึ่งเป็นเมืองหลวงสมัยที่เป็นอาณานิคมของสเปน และเริ่มต้นใหม่ที่ซานโฮเซนี้
เมืองหลวงใหม่ที่ซานโฮเซเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว และขยายตัวเข้าสู่หุบเขาตอนกลาง จากการสำรวจใน พ.ศ. 2561 กรุงซานโฮเซมีประชากร 342,188 คน (เฉพาะในเทศบาล) ซึ่งครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 20 เป็นช่วงที่มีการเพิ่มประชากรสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว จากที่ใน พ.ศ. 2493 (ค.ศ. 1950) เมืองนี้มีประชากรเพียง 86,900 คน ทำให้เขตนครหลวงกินพื้นที่ออกไปเกินเขตซานโฮเซ และครอบคลุมจำนวนประชากร 1 ล้านคน
เนื่องจากกำเนิดขึ้นในช่วงหลังคริสต์ศตวรรษที่ 18 จึงทำให้กรุงซานโฮเซมีสถาปัตยกรรมสมัยอาณานิคมสเปนค่อนข้างน้อยเมื่อเทียบกับเมืองหลวงอื่น ๆ ในลาตินอเมริกา ต่อมา ในวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2427 ซานโฮเซกลายเป็นเมืองแรกในลาตินอเมริกาที่ส่องสว่างด้วยพลังงานไฟฟ้า
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
(Costa_Rica) นำเที่ยวกรุงซานโฮเซ โดยวิกิท่องเที่ยว
สำนักงานเทศบาลกรุงซานโฮเซ (Municipalidad de San José) 
เว็บไซต์ที่มีข้อมูลเกี่ยวกับเขตนครหลวงซานโฮเซ (San José Metropolitano) 
รูปภาพของกรุงซานโฮเซ 
ข้อมูลกรุงซานโฮเซ รวมทั้งข่าวสาร เหตุการณ์ นำเที่ยว และอื่น ๆ 
เมืองหลวงในอเมริกากลาง
ประเทศคอสตาริกา
กัวเตมาลาซิตี

กัวเตมาลาซิตี (Ciudad de Guatemala) ในท้องถิ่นเรียกว่า "กัวเตมาลา" (Guatemala) หรือ "กัวเต" (Guate) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศกัวเตมาลา และยังเป็นเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกากลางด้วย
กัวเตมาลาซิตีมีจำนวนประชากร 2,541,581 คน มีพิกัดภูมิศาสตร์ตั้งอยู่ที่  ในหุบเขาทางภาคกลางตอนล่างของประเทศ
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
http://www.visitguatemala.com
เมืองหลวงในอเมริกากลาง
เมืองในประเทศกัวเตมาลา
ปานามาซิตี

ปานามาซิตี (Panama City) หรือ ซิวดัดเดปานามา (Ciudad de Panamá) เป็นเมืองหลวงของประเทศปานามา ตั้งอยู่ทางฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก ปากทางเข้าคลองปานามา ที่พิกัดภูมิศาสตร์ 
ปานามาซิตีเป็นศูนย์กลางการเมือง การบริหาร และวัฒนธรรมของประเทศ ฮวน การ์โลส นาบาร์โรเป็นนายกเทศมนตรีคนปัจจุบัน ปัจจุบันกรุงปานามาซิตีมีจำนวนประชากร 708,738 คน รวมเขตนครหลวงทั้งหมดมี 1,063,000 คน
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 
เว็บไซต์ทางการสำนักงานการท่องเที่ยวปานามา
เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอเมริกา
เมืองหลวงในอเมริกากลาง
ประเทศปานามา
เตกูซิกัลปา

เตกูซิกัลปา หรือเรียกสั้น ๆ ว่า เตกุส (Tegucigalpa หรือ Tegus) มีจำนวนประชากร 1,682,725 คน (พ.ศ. 2549) (เขตเมือง) เป็นเมืองหลวงของประเทศฮอนดูรัสและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของสาธารณรัฐ และยังเป็นเมืองใหญ่ที่สุดอันดับที่สามของอเมริกากลาง รองจากกัวเตมาลาซิตีและซานซัลวาดอร์
เมืองนี้ตั้งอยู่ในหุบเขาที่มีชื่อเดียวกันที่พิกัดภูมิศาสตร์  และมีระดับความสูง 3,250 ฟุต ชื่อเมืองมาจากคำในภาษานาวาตล์ (Nahuatl) ว่า เตกุซ-กัลปา (Teguz-galpa) หมายถึง "เนินเขาเงิน" เตกูซิกัลปายังเป็นเมืองหลวงของจังหวัดฟรันซิสโกโมราซัง อุตสาหกรรมหลักของเมืองได้แก่ สิ่งทอ น้ำตาล และบุหรี่
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
แผนที่กรุงเตกูซิกัลปา 
นำเที่ยวเตกูซิกัลปาและฮอนดูรัส
เมืองหลวงในอเมริกากลาง
เมืองในประเทศฮอนดูรัส
ไฟล์เซิร์ฟเวอร์

ไฟล์เซิร์ฟเวอร์ (File server) คือ เซิร์ฟเวอร์ที่จัดทำขึ้นเพื่อใช้ในการเก็บไฟล์ต่าง ๆ มาไว้ที่เซิร์ฟเวอร์ และเปิดให้บริการดึงข้อมูลนั้น ๆ ลงมาใช้ (ดาวน์โหลด)ซึ่งมีทั้งแบบให้ใช้ฟรี และแบบจ่ายเงินค่าสมาชิกเพื่อการดาวน์โหลด
ตัวอย่าง ไฟล์เซิร์ฟเวอร์ ที่ให้ใช้ได้ฟรี เช่น
http://www.download.com
http://www.tucows.com
http://www.simtel.com 
ตัวอย่าง ไฟล์เซิร์ฟเวอร์ ที่มีการชำระเงิน (จำกัดการดาวน์โหลดสำหรับผู้ที่ไม่ได้เป็นสมาชิกหรือผู้ที่ไม่ได้ชำระเงิน)
http://www.rapidshare.de 
http://www.megaupload.com 
http://www.uploading.com
ฟไล์เซิร์ฟเวอร์
อิสมาอีลลุตฟี จะปะกียา

รองศาสตราจารย์ ดร.อิสมาอีลลุตฟี จะปะกียา อธิการบดีมหาวิทยาลัยฟาฏอนี
== การศึกษา ==
ปริญญาตรี นิติศาสตร์บัณฑิต (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง) สาขานิติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยอิสลาม นครมาดีนะฮ์ ประเทศซาอุดีอารเบีย
ปริญญาโท นิติศาสตร์มหาบัณฑิต สาขานิติศาสตร์เปรียบเทียบ จากมหาวิทยาลัยอิมามมุหัมมัดบินสุอูด นครริยาด ประเทศซาอุดีอารเบีย
พ.ศ. 2529 ปริญญาเอก นิติศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต สาขานิติศาสตร์เปรียบเทียบ จากมหาวิทยาลัยอิมามมุหัมมัดบินสุอูด นครริยาด ประเทศซาอุดีอารเบีย
== วุฒิกิตติมศักดิ์ ==
พ.ศ. 2549 ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาครุศาสตร์อิสลาม จากมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
พ.ศ. 2555 ศิลปศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาอิสลามศึกษา จากมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
พ.ศ. 2558 รางวัลผู้มีคุณูปการต่อการศึกษาชาติ
== การทำงาน ==
ผู้บริหารโรงเรียนบำรุงอิสลาม ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2529 - ปัจจุบัน
ตัวแทนกระทรวงสาธารณสมบัติและกิจการอิสลามของประเทศคูเวตประจำประเทศไทย พ.ศ. 2532 - ปัจจุบัน
สมาชิกสภาสูงสุดเพื่อกิจการมัสยิดโลกเมื่อครั้งการประชุม ณ นครมักกะหฺ พ.ศ. 2532 - 2543
คณะมนตรีสันนิบาตโลกมุสลิม พ.ศ. 2534 - ปัจจุบัน
ประธานโครงการจัดตั้งวิทยาลัยอิสลาม พ.ศ. 2539
อธิการบดีมหาวิทยาอิสลามยะลา  พ.ศ. 2541 - ปัจจุบัน
ประธานคณะกรรมการที่ปรึกษามูลนิธิเพื่อการอุดมศึกษาเอกชนภาคใต้ ปี พ.ศ. 2546
รองประธานคณะกรรมการผู้ทรงคุณวฒิสำนักงานจุฬาราชมนตรี พ.ศ. 2544 - ปัจจุบัน
คณะกรรมการอิสระเพื่อความสมานฉันท์แห่งชาติปี พ.ศ. 2548
สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ พ.ศ. 2549
อะมีรุลฮัจย์ปี พ.ศ. 2550
อะมีรุลฮัจย์ปี พ.ศ. 2552
ประธานมูลนิธิมะดีนะตุสสลาม พ.ศ. 2553 - ปัจจุบัน
ประธานร่วมศาสนาเพื่อสันติภาพ สภาศาสนสัมพันธ์ แห่งประเทศไทย พ.ศ. 2552 - ปัจจุบัน
นายกสมาคมนักเรียนเก่าซาอุดิอาระเบียในประเทศไทย พ.ศ. 2564 - ปัจจุบัน
== ที่ปรึกษา ==
อดีตทีปรึกษาประจำศูนย์อำนวยการบริหารจังหวัดชายแดนภาคใต้ พ.ศ. 2531 - 2544
ที่ปรึกษาประจำสำนักจุฬาราชมนตรี พ.ศ. 2541 - ปัจจุบัน
ที่ปรึกษาแม่ทัพภาคที่ 4 พ.ศ. 2542 - 2545
อดีตที่ปรึกษา พ.ต.ท 43 พ.ศ. 2543
อดีตที่ปรึกษาสำนักงานการศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม เขต 2 พ.ศ. 2543
ที่ปรึกษามูลนิธิส่งเสริมจริยธรรมปัตตานี
ที่ปรึกษาสมาคมจันทร์เสี้ยวแห่งประเทศไทยปี การแพทย์และสาธารสุข พ.ศ. 2546
ที่ปรึกษาคณะกรรมการบริหารงานจังหวัดแบบบูรณาการจังหวัดปัตตานีและยะลา
ที่ปรึกษารองนายกรัฐมนตรี (พลเอก ชวลิต ยงใจยุทธ)
คณะกรรมการที่ปรึกษา กอ.สสส.จชต พ.ศ. 2548
ที่ปรึกษากองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายในภาค 4 ส่วนหน้า
ที่ปรึกษาศูนย์ปฏิบัติการคดีพิเศษจังหวัดชายแดนภาคใต้
ที่ปรึกษาผู้ทรงคุณวุฒิสํานักงานจุฬาราชมนตรี พ.ศ. 2559 - ปัจจุบัน
== เครื่องราชอิสริยาภรณ์ ==
== อ้างอิง ==
นักวิชาการชาวไทย
มุสลิมชาวไทย
รองศาสตราจารย์
สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
บุคคลจากคณะวิทยาการอิสลาม มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
บุคคลจากมหาวิทยาลัยฟาฏอนี
ผู้ได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ม.
ผู้ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.ช.
ฮิปโปไลท์ เบยาด

== ประวัติ ==
 ฮิปโปลิท บายาด (Hippolyte Bayard)
เกิดปี ค.ศ.ที่ 1801, ถึงแก่กรรมปี ค.ศ.ที่ 1887
ช่างภาพชาวฝรั่งเศส
นาย หลุย ชาค แมนเด้ ดาร์แกร์ Louis-Jacques Mandé Daguerre ชาวฝรั่งเศส และนาย วิลเลี่ยม เฮนรี่ ฟอกส์ ทัลบอท William Henry Fox Talbot ชาวอังกฤษ ชายสองคนนี้ถูกรู้จักในนามผู้คิดค้นการถ่ายภาพ แต่ในความเป็นจริงแล้วคุณบายาดเป็นผู้แรกที่ค้นพบการถ่าพภาพ แต่เนื่องจากได้ถูกการเกลี่ยกล่อมจากบุคคลทั้งสอง ให้เลื่อนการแถลงข่าวเกี่ยวกับการสิ่งประดิษฐ์นี้ออกไป จีงเป็นสาเหตุให้นายเบยาดไม่ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้คิดค้นการถ่ายภาพ ในปี1840 นายบายาดแสดงการตอบรับกับความไม่ยุติธรรมนี้ ด้วยการถ่ายภาพประชดประชันสถานการทางการเมือง โดยถ่ายภาพตัวเอง ให้ดูเหมือนคนกำลังจมน้ำ ซึ่งเขาได้เขียนกำกับรูปภาพไว้ว่า
"ศพที่ท่านกำลังดูอยู่นี้ คือศพของคุณ เอ็ม. เบยาด M. Bayard ผู้คิดค้นกระบวนการที่ท่านทั้งหลายได้ชมมาและกำลังจะได้ชื่นชมกับผลงานอันยอดเยี่ยม สิ่งที่ผมได้รับรู้คือนักคิดค้นผู้ไม่เคยเหน็ดเหนื่อยผู้นี้ได้ทำงานซึ่งใช้เวลาถึงสามปีเพื่อปรับปรุงผลงานการคิดค้นของเขา พระราชา สมาคมวิทยาศาสตร์ และรัฐบาล ต่างชื่นชมผลงานที่ไม่สมบูรณ์ของเขาเช่นเดียวกับท่านทั้งหลายในขณะนี้ สิ่งนี้ช่างเป็นเกียรติต่อเขาอย่างมาก รัฐบาลซึ่งได้ให้ความกรุณาอย่างสูงต่อท่าน มอนซิเออร์ ดาร์แกร์ Monsieur Daguerre กล่าวว่า เราไม่สามารถจะช่วยอะไรคุณบายาด Monsieur Bayard ได้ คนอนาถาผู้นั้นจึงได้จมน้ำตาย ชีวิตคนเราช่างขาดความยุติธรรมสิ้นดี"
ในความเป็นจริงแล้วคุณเบยาดไม่ได้กระโดดน้ำเพื่อฆ่าตัวตาย แต่ยังคงถ่ายภาพต่อไปเกือบ 50 ปีหลังจากนั้น เขาเป็นช่างภาพคนแรก ที่ได้รับรางวัล มิสชั่น เฮลิโอกราฟิก โดยคณะกรรมการเอกสารทางประวัติศาสตร์และสถาปัตยกรรมในฝรั่งเศส และเป็นช่างภาพคนแรกที่พิมพ์ภาพโดยนำฟิล์มสองแผ่นมาซ้อนกัน และเป็นช่างภาพคนแรกที่จัดแสดงงานภาพถ่าย
== ภาพถ่ายโดย ฮิปโปลิท บายาด ==

บุคคลในวงการถ่ายภาพ
เฟรดเดอริค สก็อต อาร์เชอร์

เฟรดเดอริค สุรยุท อาร์เชอร์  (Frederick Scott Archer) เป็นที่รู้จักของสาธารณชนในฐานะนักประดิษฐ์คนแรกแห่งวงการภาพถ่าย ที่คิดค้น "กระบวนการเพลทเปียก"(wet collodion) ซึ่งได้รับความนิยมจากช่างภาพทั่วไปยาวนานถึง 30 ปี
เกือบทั้งชีวิตของอาร์เชอร์ แทบไม่มีเอกสารอะไรที่บันทึกเรื่องราวของเขาไว้เลย หลังจากที่เขาเสียชีวิตลง เรื่องราวชีวิตบางส่วนของเขาได้ถูกเล่าโดยภรรยาของเขา Fanny G. Archer
อาร์เชอร์ทุ่มเทให้กับการทำงานเป็นอย่างมาก ผลจากการที่ลงทุนลงแรงและหักโหมมากจนเกินไป ทำให้ชีวิตของเขาค่อนข้างลำบาก ด้วยเหตุนี้เองสุขภาพร่างกายของเขาจึงค่อนข้างอ่อนแอ และได้เสียชีวิตลงในที่สุด
== ประวัติ ==
เฟรดเดอริค สุรยุท อาร์เชอร์ เป็นลูกชายของคนฆ่าสัตว์ เกิดในปีค.ศ.1813 ที่ Stortford, Hertforshire, สหราชอาณาจักร เขากำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก จึงเติบโตขึ้นมาโดยใช้ชีวิตท่ามกลางญาติพี่น้องและผองเพื่อน เขาได้ฝึกงานเป็นพ่อค้าทองแท่งและช่างทำเครื่องเงินในกรุงลอนดอน ซึ่งถือได้ว่าเป็นแรงบัลดาลใจครั้งใหญ่ที่ทำให้เขาเริ่มหันมาศึกษาเกี่ยวกับการสะสมเหรียญตรา
อาร์เชอร์ เริ่มศึกษาเฉพาะทาง สะสมประสบการณ์มากขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นคนพิถีพิถันและให้ความสำคัญในเรื่องของคุณภาพ สิ่งเหล่านี้ทำให้เขาสนใจในการแกะสลักและเริ่มทำงานเป็นช่างปั้น เพื่อนๆต่างร่วมมือช่วยกันสร้างหอศิลป์เล็กๆ บนถนน Henrietta เพื่อใช้แสดง หุ่นรูปปั้นครึ่งตัวของบุคคลที่มีชื่อเสียง ซึ่งเป็นผลงานที่เขาสร้างสรรค์ขึ้น
ในปีค.ศ.1847 เขาเริ่มหันเข้าสู่วงการภาพถ่ายโดยเริ่มจากการเป็นผู้ช่วยช่างภาพ และเริ่มสละเวลาทั้งหมดของเขาให้กับศิลปะร่วมสมัยในเวลาต่อมา
แม้ว่าอาร์เชอร์จะเคยฝึกฝนกระบวนการคาโลไทป์ (calotype) มาแล้วก็ตาม แต่เขายังรู้สึกไม่พอใจกับคุณภาพที่ออกมาไม่ค่อยสมบูรณ์ของกระดาษ เขาจึงนำกระดาษหลายชนิดมาทดลองด้วยวิธีต่างๆ จนกระทั่งในปีค.ศ.1849 การทดลองของเขาก็ประสบความสำเร็จโดยวิธีการเคลือบสารละลายโคโลเดียน (collodion) ลงบนแผ่นกระจก และนำไปใช้ขณะที่มันยังเปียกอยู่
อาร์เชอร์เลื่อนเวลาการเผยแพร่ต่อสาธารณชนออกไป จนกว่าจะแน่ใจว่างานของตนสมบูรณ์จริง บทความแรกของเขาถูกตีพิมพ์ลงใน "The Chemist" ฉบับเดือนมีนาคม ปีค.ศ.1851 และในปีค.ศ.1852 เขาได้จัดทำหนังสือ "A Manual of the Collodion Photographic Process" รูปภาพที่อัดโดยใช้วิธีการเคลือบสารละลายโคโลเดียน (collodion) ลงบนกระจกให้เปียก ภาพที่ได้ออกมาจะมีลักษณะคมชัดเหมือนกระบวนการดาแกโรไทป์ (daguerreotype) แต่ง่ายกว่าวิธีการแบบคาโลไทป์ (Calotype) และยังใช้เวลาน้อยอีกด้วย วิธีการนี้เผยแพร่และเป็นที่นิยมใช้ในการถ่ายภาพอย่างรวดเร็ว
กระบวนการแอมโบลไทป์(ambrotype) และ tintype เป็นผลงานที่มาจากความพยายามของอาร์เชอร์ ซึ่งแตกต่างจากนักประดิษฐ์คนอื่นๆ อาร์เชอร์ไม่พยายามที่จะจดสิทธิบัตรวิธีการของเขา และเขาก็ไม่ได้ค่าตอบแทนใดๆ จากมันเช่นกัน
เขาบริจาค สนับสนุนและลงทุนไปกับเลนส์อีกทั้งยังออกแบบกล้องถ่ายรูปอีกด้วย ผลงานมากมายของเขาได้รับการจดสิทธิบัตรโดยถูกต้องตามกฎหมาย แต่อย่างไรก็ตามก่อนที่อาร์เชอร์จะได้รับประโยชน์จากมัน เขาได้เสียชีวิตลงในปีค.ศ.1857 ด้วยความยากจน บ่อยครั้งที่ผู้คนควรจะหวนรำลึกและคิดถึง FREDERICK SCOTT ARCHER  บุคคลที่ถูกลืม
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
Frederick Scott Archer
A History of Photography, by Robert Leggat: ARCHER, Frederick Scott
Frederick Scott Archer - Bishop's Stortford and Thorley - A History and Guide 
Inductee Biographies 
History of Photography in Brighton 
Frederick Scott Archer on artnet
SCOTT ARCHER of Bishops Stortford 
การถ่ายภาพ
หินปูน

หินปูน (limestone) เป็นหินในกลุ่มหินตะกอน มีชื่อวิทยาศาสตร์ที่รู้จักกันในหมู่นักธรณีว่า แร่แคลไซต์ (Calcite)(CaCO3) เป็นหินตะกอนคาร์บอเนต เกิดจากการทับถมของตะกอนคาร์บอเนตในท้องทะเล ทั้งจากสารอนินทรีย์ และซากสิ่งมีชีวิต เช่น ปะการัง และกระดองของสัตว์ทะเล ซึ่งถับถมกันภายใต้ความกดดันและตกผลึกใหม่เป็นแร่แคลไซต์จึงทำปฏิกิริยากับกรด เนื้อแน่นละเอียดทึบ มีสีออกขาว เทา ชมพู หรือสีดำ เพราะฉะนั้น อาจมีซากดึกดำบรรพ์ในหินได้ เช่น ซากหอย ปะการัง ภูเขาหินปูนมักมียอดยักแหลมเป็นหน้าผา และเป็นหินที่ละลายน้ำได้ดี
บริเวณที่พบ จังหวัดสระบุรี  เพชรบุรี  กระบี่  นครศรีธรรมราช  พังงา    ราชบุรี กาญจนบุรี
ประโยชน์ ใช้ในอุตสาหกรรมการทาง ทำถนน ทางรถไฟ ทำปูนขาว เผาทำปูนซิเมนต์ ปูนขาว หรือปูนกินหมาก ทำแคลเซียมคาร์ไบด์ ทำวัสดุทนไฟ ทำปุ๋ย และทำสีผม
หินตะกอน
ซานโฆเซ (แก้ความกำกวม)

ซานโฆเซ หรือ ซานโฮเซ (San José) หรือรูปภาษาอังกฤษ แซนโฮเซ (San Jose) เป็นคำภาษาสเปนหมายถึง นักบุญโยเซฟ โดยสามารถหมายถึงเมืองใหญ่สองเมืองที่ใช้ชื่อนี้ คือ
ซานโฮเซ (San José) เมืองหลวงของประเทศคอสตาริกา ประชากรประมาณ 3 แสนคน
แซนโฮเซ (San Jose) เมืองขนาดใหญ่ในรัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ ประชากรประมาณ 9 แสนคน
หรืออาจหมายถึงเมืองและเขตการบริหารย่อยอื่น ๆ ได้แก่
==กัวเตมาลา==
ซานโฮเซ (จังหวัดเอลเปเตน)
ซานโฮเซ (จังหวัดเอสกุยน์ตลา)
ซานโฮเซชากายา
ซานโฮเซปินูลา
ซานโฮเซลาอาราดา
ซานโฮเซอากาเตมปา
ซานโฮเซเอลอิโดโล
ซานโฮเซโอเฮเตนัม
==คอสตาริกา==
จังหวัดซานโฮเซ (ประเทศคอสตาริกา)
อำเภอซานโฮเซ จังหวัดซานโฮเซ
เขตซานโฮเซ (อำเภออูปาลา) จังหวัดอาลาฮูเอลา
เขตซานโฮเซเดซานอิซิโดร อำเภอซานอิซิโดร จังหวัดเอเรเดีย
เขตซานโฮเซเดลามอนตัญญาเดบาร์บา อำเภอบาร์บา จังหวัดเอเรเดีย
เขตซานโฮเซเดอาลาฮูเอลา อำเภออาลาฮูเอลา จังหวัดอาลาฮูเอลา
==โคลอมเบีย==
ซานโฮเซ (จังหวัดกัลดัส)
ซานโฮเซเดกูกูตา จังหวัดนอร์เตเดซันตันเดร์
ซานโฮเซเดลกัวเบียเร จังหวัดกัวเบียเร
ซานโฮเซเดลัสลากูนัส จังหวัดนาริญโญ
ซานโฮเซเดลาฟรากัว จังหวัดกาเกตา
ซานโฮเซเดอัลบัน จังหวัดนาริญโญ
ซานโฮเซเดโอกูเน จังหวัดบิชาดา
บาเยเดซานโฮเซ จังหวัดซันตันเดร์
==ชิลี==
ซานโฆเซเดลามาริกินา
==เบลีซ==
แซนโฮเซ (เขตออรินจ์วอล์ก)
==โบลิเวีย==
ซานโฆเซ (จังหวัดอันเดรส อิบัญเญซ)
==ปานามา==
ดาบิดหรือซานโฮเซเดดาบิด
ซานโฮเซ (จังหวัดปานามาโอเอสเต)
ซานโฮเซ (จังหวัดโลสซานโตส)
ซานโฮเซ (อำเภอกัญญาซัส) จังหวัดเบรากวส
ซานโฮเซ (อำเภอกาโลเบร) จังหวัดเบรากวส
ซานโฮเซ (อำเภอซานฟรันซิสโก) จังหวัดเบรากวส
==ปารากวัย==
ซานโฆเซเดโลสอาร์โรโยส
ซานโฆเซโอเบรโร
==ฟิลิปปินส์==
ซันโฮเซ (จังหวัดคันลูรังมินโดโร)
ซันโฮเซ (จังหวัดคาปูลูอังดีนากัต)
ซันโฮเซ (จังหวัดซีลางังเนโกรส)
ซันโฮเซ (จังหวัดตีโมกคามารีเนส)
ซันโฮเซ (จังหวัดนูเวบาเอซีฮา)
ซันโฮเซ (จังหวัดบาตังกัส)
ซันโฮเซ (จังหวัดโรมโบลน)
ซันโฮเซ (จังหวัดฮีลากังซามาร์)
==เม็กซิโก==
ซานโฆเซ (รัฐโซโนรา)
ซานโฆเซชินันเตกิยา รัฐวาฮากา
ซานโฆเซชิลเตเปก รัฐวาฮากา
ซานโฆเซเดลกาโบ รัฐบาฮากาลิฟอร์เนียซูร์
ซานโฆเซเดลเปญญัสโก รัฐวาฮากา
ซานโฆเซบิยาเดอาเยนเด รัฐเมฮีโก
ซานโฆเซอายูกิลา รัฐวาฮากา
ซานโฆเซอิตูร์บิเด รัฐกวานาคัวโต
==สเปน==
ซานโฆเซเดลบาเย จังหวัดกาดิซ
==สหรัฐ==
แซนโฮเซ (รัฐอิลลินอยส์)
แซนโฮเซ (รัฐแอริโซนา)
==หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา==
แซนโฮเซ (หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา)
หมู่บ้านแซนโฮเซ (ไซปัน)
==อาร์เจนตินา==
ซานโฆเซ (รัฐกาตามาร์กา)
ซานโฆเซ (รัฐบัวโนสไอเรส)
ซานโฆเซ (รัฐเอนเตรริโอส)
ซานโฆเซเดเฟลิเซียโน รัฐเอนเตรริโอส
ซานโฆเซเดฆาชัล รัฐซานฆวน
ซานโฆเซเดไฟรมาเมร์โตเอสกิว รัฐกาตามาร์กา
ซานโฆเซเดเมตัน รัฐซัลตา
โกโลเนียซานโฆเซ รัฐลาปัมปา
==อุรุกวัย==
ซานโฆเซเดมาโย
จังหวัดซานโฆเซ (ประเทศอุรุกวัย)
==ฮอนดูรัส==
ซานโฮเซ (จังหวัดลาปัซ)
หน้าแก้ความกำกวมชื่อสถานที่
ปลาไส้ตันตาแดง

ปลาไส้ตันตาแดง (Beardless Barb; ) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง  อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) พบได้แพร่หลายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
== ลักษณะ ==
มีรูปร่างคล้ายปลาตะเพียนทั่วไป แต่ตัวกว้างกว่าและหัวค่อนข้างแหลม ปากเล็ก ริมฝีปากบาง ไม่มีหนวด จะงอยปากและหน้าผากมีริ้วบาง ๆ หลายริ้ว ตาเล็ก ครีบหลังยกสูง มีก้านหยักแข็ง 1 อัน ครีบหางเว้าลึก เกล็ดเล็ก ตัวแบนข้าง ลำตัวสีเงินวาวอมน้ำตาลอ่อน ลำตัวด้านบนมีสีคล้ำ มีแถบข้างลำตัวสีคล้ำ 7-9 แถบพาดตามแนวยาวใกล้โคนหาง ที่โคนหางมีแต้มสีคล้ำรูปกลม ขอบตาบนมีสีแดง เป็นที่มาของชื่อ ครีบสีแดงเรื่อหรือแดงสด ขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 15 เซนติเมตร ใหญ่สุดที่พบ 20 เซนติเมตร

== ที่อยู่ ==
มักอาศัยอยู่เป็นฝูงเล็ก ๆ ในแม่น้ำและแหล่งน้ำทั่วประเทศ ปรับตัวแพร่พันธุ์ได้เร็วในอ่างเก็บน้ำต่าง ๆ เป็นปลาที่พบชุกชุม นำมาแปรรูปเป็นปลาร้า เป็นปลาราคาถูก และใช้เลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
== ชื่อเรียกอื่น ==
ปลาไส้ตันตาแดง มีชื่อที่เป็นภาษาถิ่นที่เรียกต่างออกไปอีก เช่น "ปลาแม่สะแด้ง" ในภาษาอีสาน "ปลาหญ้า" ในภาษาใต้ และมีชื่อเรียกอื่นอีกว่า "ปลาตะเพียนทราย" หรือ "ปลาสร้อยหางแดง" เป็นต้น
== อ้างอิง ==
ส้ไตันตาแดง
ส้ไตันตาแดง
ส้ไตันตาแดง
ปลาไส้ตันตาขาว

ปลาไส้ตันตาขาว  ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีรูปร่างคล้ายปลาไส้ตันตาแดง (A. apogon) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน  เว้นแต่ขอบตาบนไม่มีสีแดง และมีหนวดสั้น ๆ 2 คู่ ลำตัวสีเงินวาวหรืออมเหลืองอ่อน มีแถบสีคล้ำพาดตามความยาวลำตัว 5-6 แถบ ครีบสีเหลืองอ่อนหรือชมพูจาง ๆ มีขนาดโดยเฉลี่ย 15-20 เซนติเมตร มักอาศัยอยู่เป็นฝูงเล็ก ๆ พบได้ตามแม่น้ำ หนองบึง และแหล่งน้ำนิ่งของภาคกลาง ภาคเหนือ และอีสาน เป็นปลาที่พบชุกชุมเช่นเดียวกับปลาไส้ตันตาแดง
ปลาไส้ตันตาขาวมีชื่อที่เรียกต่างออกไป เช่น จังหวัดพะเยาเรียกว่า "แพ็บ" เป็นต้น
== อ้างอิง ==
== แหล่งข้อมูลอื่น==
รูปและข้อมูลปลาไส้ตันตาขาว
สกุลปลาตะโกก
ปลาน้ำจืด
ปลาที่พบในประเทศไทย
ปลาหนามหลัง

ปลาหนามหลัง เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Mystacoleucus marginatus    อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)  มีรูปร่างคล้ายปลาในวงศ์นี้ทั่วไป แต่ลำตัวแบนข้างมากกว่า ครีบหลังสูงปานกลาง ก้านครีบหลังมีหยักที่ขอบด้านท้าย ที่โคนครีบหลังด้านหน้าสุดมีหนามแหลมสั้นยื่นออกมาทางข้างหน้า ซึ่งเป็นลักษณะสำคัญของปลาสกุลนี้  และเป็นที่มาของชื่อ มีเกล็ดใหญ่คลุมตัว ครีบก้นสั้น ครีบหางเว้าลึก ตัวมีสีเงินอมเหลืองอ่อน ขอบเกล็ดด้านบนมีสีคล้ำ บางเกล็ดบนลำตัวจึงดูเหมือนเป็นขีดสั้น ๆ ประที่ด้านข้าง ครีบมีสีเหลืองอ่อนหรือส้ม และขอบครีบด้านท้ายมีสีคล้ำ เมื่อติดอวนหรือตาข่ายจะปลดออกได้ยาก เพราะหนามแหลมที่ครีบหลัง  มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 8-10 เซนติเมตร ใหญ่สุดที่พบ 15 เซนติเมตร
พบชุกชุมในแม่น้ำสายใหญ่และแหล่งน้ำนิ่งทั่วประเทศ โดยอาศัยอยู่ทุกระดับของน้ำเป็น จัดเป็นปลาที่มีราคาถูก นำมาทำปลาร้าหรือปรุงสด และถูกเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย
ปลาหนามหลังมีชื่อเรียกที่ต่างออกไปตามถิ่นต่าง ๆ เช่น "ปลาขี้ยอก" หรือ "ปลาหนามบี้" ในภาคอีสาน "ปลาหญ้า" ในภาคใต้ ที่เขตแม่น้ำน่านเรียก "ปลาหนามไผ่" หรือ "ปลาหนามแต๊บ" เป็นต้น
==อ้างอิง==
== แหล่งข้อมูลอื่น ==
รูปและข้อมูลปลาหนามหลัง
สกุลปลาหนามหลัง
หนามหลัง
หนามหลัง
หนามหลัง
อินพุต

อินพุต (input) เป็นศัพท์ที่แสดงถึงการเข้าหรือการเปลี่ยนแปลงที่แทรกเข้าสู่ระบบใดระบบหนึ่ง และทำให้กระบวนการเกิดการทำงานหรือถูกดัดแปลง อินพุตเป็นมโนทัศน์นามธรรมชนิดหนึ่ง ใช้ในการจำลอง การออกแบบระบบ และการแสวงหาประโยชน์ในระบบ ตามปกติมักจะใช้ร่วมกับศัพท์อื่นเช่น สนามอินพุต ตัวแปรอินพุต พารามิเตอร์อินพุต สัญญาณอินพุต พอร์ตอินพุต อุปกรณ์อินพุต แฟ้มอินพุต เป็นต้น
อินพุต อาจหมายถึง
อินพุต (วิทยาการคอมพิวเตอร์) - การกระทำที่นำข้อมูลเข้าสู่คอมพิวเตอร์หรือระบบประมวลผลข้อมูล
* สารสนเทศ - ข้อมูลใด ๆ ที่นำเข้าสู่คอมพิวเตอร์หรือระบบประมวลผลข้อมูล
* อินพุต/เอาต์พุต
* อุปกรณ์อินพุต - อุปกรณ์ต่อพ่วงใด ๆ (ชิ้นส่วนของอุปกรณ์ฮาร์ดแวร์คอมพิวเตอร์) ที่ใช้เตรียมสัญญาณข้อมูลและการควบคุมไปยังระบบประมวลผลสารสนเทศ (อย่างเช่นคอมพิวเตอร์)
การใช้พลังงานไฟฟ้า - ปริมาณของพลังงานไฟฟ้าที่ใช้ในระบบหนึ่ง
ตัวกระตุ้นหรือสิ่งเร้า - การเปลี่ยนแปลงในสภาพแวดล้อมที่ตรวจหาได้ ซึ่งมีอิทธิพลกับกิจกรรมของสิ่งมีชีวิต ในทางแพทยศาสตร์
ปัจจัยการผลิต - ทรัพยากรที่ใช้เพื่อผลิตสินค้าและบริการ ในทางเศรษฐศาสตร์
การแนะนำ - ความเห็นหรือการแนะนำที่ได้เสนอแนะให้เป็นแนวปฏิบัติของการกระทำหรือความประพฤติ
การประชุมกลั่นกรองโทรทัศน์สาธารณะนานาชาติ (INPUT) - องค์การโทรทัศน์สาธารณะนานาชาติ
== ดูเพิ่ม ==
เอาต์พุต
ดาบจันทร์ในบ่อ

ดาบจันทร์ในบ่อ เป็นอาวุธคู่กายของขุนพลน้อยโค่วจงซึ่งเป็นตัวละครเอกในนิยายกำลังภายในเรื่องมังกรคู่สู้สิบทิศ แต่งโดยหวงอี้
== ประวัติตามท้องเรื่อง ==
ซึ่งเป็นดาบที่ได้รับมาจาก เซียวเสี่ยนหัวหน้าพรรคปาหลิง เดิมดาบจันทร์ในบ่อนั้นไม่มีชื่อและเป็นยอดสัตราวุธใน 200 ปีก่อนที่เรื่องมังกรคู่นี้จะเกิดขึ้น ทำมาจากเนิ้อเหล็กที่วิเศษเนิ่องจากเวลาที่ผู้ใช้ได้ใช้ดาบเล่มนี้จะปรากฏแสงสีทองอร่าม ซึ่งในครั้งแรกที่โค่วจงได้จับดาบเล่มนี้เขาได้พูดกับดาบจันทร์ในบ่อว่า "เจ้าคือดาบที่ข้าหามานาน" และได้ตะโกนออกมาว่า "นับตั้งแต่บัดนี้ดาบเล่มนี้มีชื่อว่า...จันทร์ในบ่อ!!!" นอกจากนี้โค่วจงยังชอบกล่าวชมดาบจันทร์ในบ่อว่า "เจ้าคือเพื่อนที่ดีที่สุดของข้า รองจากคุณชายหลิง(ฉีจื่อหลิง)และเหล่าปา(ปาฟงหัน)"
มังกรคู่สู้สิบทิศ
เพจแรงก์

เพจแรงก์ (PageRank) คือขั้นตอนวิธีที่ใช้การวิเคราะห์เว็บลิงก์ตามทฤษฎีเครือข่ายที่ใช้เป็นพื้นฐานในตัวเสิร์ชเอนจินของกูเกิล โดยเพจแรงก์จะแสดงเป็นค่าตัวเลขบ่งบอกถึงความความสำคัญของข้อมูลในกลุ่มของชุดข้อมูล ตัวเลขของเพจแรงก์ของกูเกิลในปัจจุบันจะมีค่าระหว่าง 0 ถึง 10 (ถูกคำนวณค่าในลักษณะลอการิทึม) แสดงถึงความสำคัญของหน้านั้นบนตัวค้นหาของกูเกิล หน้าที่มีเพจแรงก์สูงจะปรากฏขึ้นมาก่อนหน้าที่มีเพจแรงก์ต่ำ ค่าของเพจแรงก์ถูกคำนวณจากจำนวนการอ้างถึงจากหน้าอื่น และน้ำหนักของหน้าที่ลิงก์เข้ามาหา
== ประวัติ ==
เพจแรงก์ถูกพัฒนาขึ้นที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด โดย แลร์รี เพจ (และเป็นที่มาของชื่อ เพจแรงก์ (ความหมายเป็นนัยว่า อันดับของเพจ)) โดยเริ่มต้นเมื่อปี พ.ศ. 2538 และต่อมา เซอร์เกย์ บริน นักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกันได้เข้ามาร่วมงานวิจัยนี้ ร่วมกันพัฒนาและได้ร่วมก่อตั้งบริษัทกูเกิล ในปี 2541
เพจแรงก์ได้มีการพัฒนาภายใต้ทฎษฎีการวิเคราะห์การอ้างถึงข้อมูลของ  (Eugene Garfield) จากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ซึ่งชื่อของยูจีนได้มีการอ้างถึงในต้นฉบับของวิทยานิพนธ์นั้น
"PageRank" เป็นเครื่องหมายการค้าของกูเกิลซึ่งได้ถูกจดสิทธิบัตร  โดยมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ซึ่งทางบริษัทกูเกิลได้นำมาใช้แลกเปลี่ยนกับจำนวนหุ้นกับทางมหาวิทยาลัยในจำนวนเงินเทียบเท่า 1.8 ล้านหุ้น ซึ่งราคา 336 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
== ขั้นตอนวิธี ==
เพจแรงก์เป็นการแจกแจงความน่าจะเป็นที่เป็นค่าเฉลี่ยของการใช้งานเว็บไซต์โดยสุ่มค่าความน่าจะเป็นระหว่าง 0 ถึง 1 โดยค่า 0.5 เป็นค่าโอกาส 50%  ที่โอกาสจะเกิดขึ้น
=== ตัวอย่างขั้นตอนวิธี ===

จำลองค่าเว็บเพจสี่หน้า A B C และ D ค่าเริ่มต้นของเพจแรงก์ในแต่ละหน้าจะมีค่าเท่ากันคือ 0.25 ซึ่งรวมทั้งหมดจะมีค่าเท่ากับ 1
ถ้าหน้า B C และ D ลิงก์ไปยังหน้า A จะเป็นการให้คะแนน 0.25 เพจแรงก์ต่อหน้า A ซึ่งค่าเพจแรงก์ เขียนว่า PR( ) ในระบบจะกลายเป็น
PR(A)= PR(B) + PR(C) + PR(D).\,
ซึ่งมีค่าเป็น 0.75
และถ้าหน้า B ยังคงลิงก์ไปยังหน้า C ขณะที่หน้า D ลิงก์ไปยังทุกหน้า ทำให้คะแนนจากหน้า B ถูกแบ่งออกสำหรับ A และ C เหลือเพียง 0.125 ขณะที่คะแนนจาก D จะเหลือให้แต่ละหน้าเป็นหนึ่งในสาม (ประมาณ 0.083)
PR(A)= (1-D)+D*(\frac{(PR(B)}{2}+ \frac{PR(C)}{1}+ \frac{PR(D)}{3}).\,
ซึ่งสามารถเขียนเป็นสมการได้ว่า เพจแรงก์ที่ให้คะแนนต่อหน้าอื่นนับตามลิงก์ที่ชี้ไปยังหน้าอื่น L( ) มีค่าเท่ากับคะแนนเพจแรงก์ของหน้านั้นหารด้วยจำนวนลิงก์ที่ชี้ออกไป
PR(A)= \frac{PR(B)}{L(B)}+ \frac{PR(C)}{L(C)}+ \frac{PR(D)}{L(D)}. \,
และสมการในลักษณะทั่วไปสำหรับหน้าใดๆ คือ
PR(u) = \sum_{v \in B_u} \frac{PR(v)}{L(v)}
== ข้อเสนอ "rel='nofollow'" ของกูเกิล ==
ในต้นปี 2548 กูเกิลได้มีข้อเสนอให้เพิ่มเติมค่าของ "" ในส่วนของ rel เพื่อให้นักพัฒนาเว็บไซต์สามารถเลือกได้ว่าจะนำลิงก์ในส่วนนั้นมาร่วมในระบบให้คะแนนของเพจแรงก์หรือไม่ ซึ่งใช้สำหรับป้องกันปัญหาสแปมและ ตัวอย่างเช่นการสแปมโดยการโฆษณาเว็บไซต์ตัวเองตาม ซึ่งถ้าแอดมินของเว็บนั้นใส่ค่า "rel='nofollow'" ไว้ในส่วนเนื้อหา จะทำให้เว็บไซต์นั้นไม่ถูกนำมาคำนวณค่าเพจแรงก์
== อ้างอิง ==
กูเกิล
สิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ
ขั้นตอนวิธีค้นหาบนอินเทอร์เน็ต