pythainlp/thai-open-data-go-th huggingface dataset:
เกาะหนูเกาะแมว
นานมาแล้วมีพ่อค้าจีนคนหนึ่งคุมเรือสําเภาเดินทางค้าขายแถบชายทะเลจากเมืองจีนมาถึงเมืองสงขลา เมื่อขายสินค้าจนหมดแล้วก็จะซื้อสินค้าจากสงขลาบรรทุกสําเภากลับไปขายเมืองจีน ปฏิบัติอยู่เช่นนี้เป็นเนืองนิจ วันหนึ่งเมื่อขายสินค้าหมดแล้วก็เข้าเมืองสงขลา เพื่อซื้อสินค้ากลับไปขายเมืองจีน ระหว่างที่เดินซื้อสินค้าอยู่นั้นพ่อค้าได้เห็นหมากับแมวคู่หนึ่งมีรูปร่างหน้าตาน่าเอ็นดู จึงขอซื้อหมากับแมวคู่นั้นเอาลงเรือไปด้วย ฝ่ายหมากับแมวเมื่อลงไปอยู่ในเรือนานๆ ก็เกิดความเบื่อหน่าย และอยากจะกลับไปอยู่ที่บ้านสงขลา จึงปรึกษากันหาวิธีการที่จะกลับบ้าน หมาได้บอกกับแมวว่าพ่อค้าเรือสําเภานั้นมีแก้ววิเศษสําหรับกันจมน้ํา หากใครได้ไว้จะว่ายน้ําไปไหนก็ไม่จม แมวจึงคิดอุบายที่จะได้แก้ววิเศษนั้นโดยไปข่มขู่หนูให้ขโมยแก้ววิเศษของพ่อค้ามาให้ โดยที่หนูขอหนีขึ้นฝั่งไปด้วย ครั้นเรือเดินทางมาถึงเมืองสงขลาอีกครั้งหนึ่ง หนูก็ลอบเข้าไปลักเอาดวงแก้วของพ่อค้ามา โดยอมเอาไว้ในปาก แล้วทั้งสามหนีลงจากเรือว่ายน้ําจะไปขึ้นที่ฝั่งหน้าเมืองสงขลา ขณะที่ว่ายน้ํามาด้วยกัน หนูซึ่งว่ายน้ํานําอยู่ข้างหน้า ก็นึกขึ้นได้ว่าดวงแก้วที่ตนเอาไว้ในปากนั้นมีค่ามหาศาล เมื่อถึงฝั่งหมากับแมวก็คงจะแย่งกันเอาไป จึงคิดจะหนีหมากับแมวขึ้นฝั่งไปตามลําพัง จะได้ครอบครองดวงแก้วเป็นสมบัติของตนตลอดไปแต่แมวซึ่งว่ายน้ําตามหลังหนูมาก็คิดอย่างเดียวกันกับที่หนูคิด ก็ว่ายน้ําตรงรี่เข้าไปหาหนู ฝ่ายหนูเห็นแมวตรงเข้ามาก็ตกใจนึกว่าแมวเข้ามาจะตะปบจึงว่ายน้ําหนีสุดแรง และไม่ทันระวังตัวดวงแก้ววิเศษที่อมไว้ในปากก็ตกลงจมหายไปในน้ํา เมื่อดวงแก้วจมน้ําไปแล้วทั้งหนูและแมวต่างก็หมดแรงไม่อาจจะว่ายน้ําต่อไปได้ สัตว์ทั้งสองจึงจมน้ําตายกลายเป็นเกาะหนู เกาะแมว อยู่ที่อ่าวหน้าเมืองสงขลา ส่วนหมาก็ตะเกียกตะกายว่ายน้ําไปจนถึงฝั่ง ด้วยความเหน็ดเหนื่อยหมาถึงขาดใจตายกลายเป็นหินเรียกว่า เขาตังกวน อยู่ริมอ่าวสงขลา ส่วนดวงแก้ววิเศษที่หล่นจากปากของหนู ก็แตกแหลกละเอียดเป็นหาดทรายเรียกกันว่า หาดทรายแก้ว อยู่ทางด้านเหนือของแหลมสนยื่นออกไปในอ่าวสงขลา จังหวัดสงขลา
คนทีดํา
เรื่องคนทีดํา : กาลครั้งหนึ่งมีชายหนุ่ม 3 คน ขึ้นไปตัดไม้บนเขาชัยสน ได้ตั้งทับอยู่บนเขา เพราะตัดไม้เป็นเวลาหลายวัน การตัดไม้จะผลัดเปลี่ยนเวรกันออกไปตัดครั้งละ 2 คน อีกหนึ่งคนเฝ้าทับคอยหุงหาอาหารไว้ให้เพื่อนทั้งสองอยู่มาวันหนึ่งชายหนุ่มผู้เฝ้าทับได้หุงข้าวขึ้นหม้อหนึ่ง ในขณะที่ข้าวกําลังเดือดอยู่นั้นชายหนุ่มได้ตัดไม้ชนิดหนึ่งใช้เป็นไม้กวนข้าว ปรากฏว่าเกิดเหตุอัศจรรย์ข้าวที่หุงกลายเป็นสีดําหมดเพราะไม้ที่กวนนั้นเป็นไม้คนที เมื่อเพื่อนทั้ง 2 กลับมาเห็นข้าวมีสีดําก็ไม่กล้ารับประทานเข้าใจว่าเพื่อนอีกคนหนึ่งคิดจะวางยาพาพวกตน จึงบังคับให้ชายหนุ่มผู้เฝ้าทับกินข้าวจนหมดหม้อ ชายหนุ่มก็เกิดมีพละกําลังมหาศาลสามารถถอนต้นไม้ที่มีขนาดใหญ่ได้ ขณะนั้นมีเมืองหนึ่งว่างกษัตริย์ลง และข้าศึกกําลังล้อมเมืองอยู่ด้วย พวกขุนนางและเสนาทั้งหลายได้ปรึกษากันแล้วออกประกาศหาคนดีมีฝีมือปราบศึก ถ้าชนะจะยกพระราชธิดาและเมืองให้ปกครอง ชายหนุ่มผู้มีพละกําลังก็รับอาสาปราบข้าศึกด้วยตนเองจนชนะได้อภิเษกกับพระราชธิดาและปกครองบ้านเมืองต่อมา คนทั่วไปเรียกว่า "พระยาแกรก"
คนธรรพ์
วันหนึ่งมีชายหนุ่มคนหนึ่งขึ้นไปตัดไม้บนเขาชัยสน เพื่อนําไปขายในเมือง ปรากฎว่าชายหนุ่มเกิดหลงทางหาทางลงจากเขาไม่ได้ จนกระทั่งใกล้ค่ําจึงได้พบคนธรรพ์ซึ่งอาศัยอยู่บนเขานั้น  คนธรรพ์ให้ชี้แนะทางให้ชายหนุ่มกลับลงไปจากเขา แต่ก่อนจากกันคนธรรพ์ได้มอบหัวขมิ้นจํานวนมากให้ชายหนุ่มใส่ย่ามสะพายลงจากเขา แต่เนื่องจากชายหนุ่มต้องแบกไม้ฟืนซึ่งมีน้ําหนักมากอยู่แล้ว จึงคิดว่าไม่จําเป็นต้องต้องสะพายหัวขมิ้นให้หนักอีก และที่บ้านก็มีอยู่แล้ว  ชายหนุ่มจึงทิ้งหัวขมิ้นไว้บนเขา นําติดตัวไปเพียงหัวเดียว เมื่อถึงบ้านชายหนุ่มได้หยิบเอาหัวขมิ้นออกมาดูปรากฎว่าหัวขมิ้นนั้นกลายป็นทองคํา ชายหนุ่มจึงกลับมาด้วยความผิดหวัง
ปลาเงินปลาทอง
เล่ากันว่าที่ถ้ําน้ําร้อนที่เชิงเขาด้านทิศตะวันออก มีน้ําร้อนไหลออกมาจากถ้ําภายใต้เขาชัยสน ภายในถ้ํานั้นเมื่อตรงกับวันธรรมสวนะหรือวันพระ จะมีปลาเงินและปลาทองออกมาแหวกว่ายอยู่ในแอ่งน้ําร้อน เพื่อให้ประชาชนได้ชม อยู่มาวันหนึ่งตรงกับวันพระได้มีข้าหลวง (ข้าราชการ) มาจากในเมืองได้เห็นปลาเงินปลาทองแหวกว่ายในน้ําร้อน จึงจับเอาปลาทองไป ส่วนปลาเงินนั้นได้ว่ายหนีเข้าไปในถ้ํา ตั้งแต่นั้นมาประชาชนก็ไม่เคยเห็นปลาเงินออกจากถ้ํามาแหวกว่ายให้เห็นอีกเลย
เขาปู่เขาย่า
ในสมัยก่อนมีคนเพียงสองคนอยู่กินด้วยกัน คือ ปู่กับย่า อาศัยอยู่ตามสุมทุมพุ่มไม้ ต่อมามีลูกด้วยกัน 5 คน คือ โต๊ะบุญ แต่เป็นมุสลิมพูดภาษาไทยไม่ได้  คนที่ 2 ชื่อ ป้าเจ้ เป็นมุสลิม คนที่ 3 ชื่อ ป้าแหร้ เป็นมุสลิม คนที่ 4 ชื่อ ไชยบุรี คนนี้เป็นคนไทยพุทธ สามารถพูดจากับพ่อแม่รู้เรื่อง คนที่ 5 ชื่อ ญาโฮ้ง คนนี้เป็นคนจีนพูดภาษาไทยไม่ได้ พ่อแม่จึงมีลูกพูดถึง 3 ภาษา คือ ไทย จีน มลายู เกิดความหนักใจเพราะพูดกันไม่รู้เรื่อง ปู่กับย่าเลยหนีไปอยู่ที่ปัตตานี ลูกเกิดความคิดถึงก็ชวนกันออกติดตามผ่านเมืองสงขลาจนไปพบปู่และย่า ปู่และย่าทนคําอ้อนวอนของลูกไม่ได้ก็กลับมาอยู่ที่เดิม ฝ่ายโต๊ะบุญ ป้าเจ้ ป้าแหร้ ญาโฮ้ง ปรึกษากันว่า พวกเขาทั้ง 4 คนพูดจากับพ่อแม่ไม่รู้เรื่องเลยมอบสมบัติให้ไชยบุรี แล้วพากันไปอยู่ที่อื่น ต่อมาไชยบุรีได้ครองเมือง เรียกว่า เมืองไชยบุรี เมื่อบุคคลทั้งหมดถึงแก่กรรมแล้วก็กลายเป็นธาตุหิน คือ เขาปู่เขาย่า เขาป้าแหร้ อยู่ในท้องที่อําเภอศรีบรรพต เขาชัยบุรี (เขาเมือง) เขาป้าเจ้ เขาโต๊ะบุญ อยู่ในท้องที่อําเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง เขาพญาโฮ้ง อยู่ในอําเภอกงหรา จังหวัดพัทลุง
คนพาซื่อ
ชายคนหนึ่งเป็นคนที่ซื่อตรงมาก วันหนึ่งแกไปเที่ยวป่าพบเสือตัวหนึ่งกําลังติดกรงนายพรานอยู่ เสืออ้อนวอนให้แกช่วยเปิดประตูกรงให้มันออกมาด้วย โดยเสือให้สัญญาว่าจะไม่กินชายคนนั้น แต่เมื่อชายคนนั้นเปิดประตูกรงให้เสือออกมาแล้วเสือก็จะกินชายคนนั้น โดยอ้างว่าเป็นธรรมชาติที่เสือต้องกินมนุษย์ เสือจึงอนุญาตให้ชายคนนั้นไปถามอะไรก็ได้สัก 3 สิ่งแต่อย่าถามมนุษย์ด้วยกัน ว่าเสือควรจะกินชายคนนั้นหรือไม่ ถ้าทั้ง 3 สิ่งตอบว่าควรกินก็ให้ชายคนนั้นกลับมาให้เสือกิน ถ้ามีสิ่งหนึ่งสิ่งใดตอบว่าไม่ควรกินเสือก็จะไม่กินชายคนนั้น ชายคนนั้นจึงเดินทางไปถามตามเงื่อนไขนั้น โดยไปถามควาย ต้นม่วง และทางเดิน ตามลําดับ แต่ละสิ่งที่พรรณาให้เห็นความชั่วร้ายของมนุษย์ และสรุปตรงกันว่าเสือควรกินมนุษย์ ชายคนนั้นจึงเดินคอตกกลับมาให้เสือกิน ระหว่างทางได้พบกับลิงเจ้าปัญญาตัวหนึ่ง ลิงตัวนั้นถามความชายคนนั้นจนรู้เรื่องราว แล้วจึงขอร่วมเดินทางมาพบกับเสือด้วย เมื่อมาถึงที่เสืออยู่ ลิงก็ร้องขอไม่ให้เสือกินชายคนนั้น แล้วถามเสือว่าตัวเองสงสัยมากว่า เสือเข้าไปอยู่ในกรงนั้นได้อย่างไร เสืออธิบายเท่าไหร่ๆ ลิงก็ไม่เข้าใจ ในที่สุดเสอืก็ลองเข้าไปอยู่ในกรงให้ลิงดู ลิงได้โอกาสก็รีบปิดกรงทันที ชายคนนั้นก็รอดตาย
เจ้าชายกบ
กาลครั้งหนึ่งยังมีผัวเมียคู่หนึ่ง  อยู่ด้วยกันมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว แต่ไม่มีลูก จนทั้งสองย่างเข้าสู่วัยชราก็คิดอยากมีลูกไว้สืบสกุล จึงได้ไปบนบานต่อพระเจ้าขอให้ประทานลูกสักคน จะเป็นกบ ปลา ช้าง ม้า ก็ตาม ก็ขอเป็นลูกของเขา หลังจากนั้นไม่นาน ภรรยาก็ตั้งท้องและคลอดลูกออกมาเป็นกบ ลูกกบโตวันโตคืนจนเป็นหนุ่ม ได้ช่วยพ่อแม่ทํางานจนมีฐานะดีขึ้น  

อยู่มาวันหนึ่ง กบหนุ่มได้ยินข่าวจากชาวบ้านว่า กษัตริย์ที่ปกครองเมืองนี้มีพระธิดา 3 องค์ พระธิดาทั้ง 3 เป็นที่หมายปองของเจ้าชายเมืองต่างๆ กบหนุ่มจึงบอกให้พ่อแม่ไปสู่ขอธิดาให้กับตน เมื่อพ่อแม่ไปสู่ขอปรากฏว่าธิดาทั้ง 2 องค์ไม่ตกลงแต่องค์เล็กตกลง แต่เจ้าเมืองมีข้อตกลงว่า กบจะต้องสร้างพระราชวังทอง ปราสาทเงิน และปูพื้นด้วยเพชรนิลจินดา จึงจะยินยอมยกให้กบ กบหนุ่มกลับมาบ้านได้เนรมิตพระราชวังและปราสาทเงินตามที่เจ้าเมืองต้องการ เจ้าเมืองจึงต้องจัดพิธีอภิเษกให้กับเจ้าหญิงองค์เล็ก ในเวลากลางคืนกบนอนอยู่ข้างเตียง ส่วนเจ้าหญิงนอนอยู่บนเตียง หลายวันต่อมาเจ้าหญิงเห็นผิดสังเกตว่าสามีเป็นกบไม่ใช่กบธรรมดา จึงแอบดูปรากฏว่ามีเจ้าชายรูปงามพร้อมแสงสีเป็นประกายวูบวาบออกมาจากตัวกบ เมื่อเจ้าชายเดินไปอาบน้ํา เจ้าหญิงเห็นเช่นนั้นก็วิ่งไปเอาร่างกบมาเผาทันที เมื่อเจ้าชายกลับมาเข้าร่างกบ พบว่าถูกเผาไปแล้ว ก็รู้สึกเสียใจ จึงหนีนางไป เจ้าหญิงออกติดตามหาเจ้าชายในป่า ได้รับความทุกข์ทรมานแสนสาหัส เจ้าชายทราบข่าวเกิดความรักสงสาร เลยติดตามหาเจ้าหญิง แล้วทั้งสองก็เดินทางกลับบ้านเมืองอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข
เจ้าชายปัญญา
มีเมืองเล็กๆ เมืองหนึ่ง ในเมืองนี้มีเศรษฐีคนหนึ่ง มีลูกชายชื่อ อับดุลรอมัน เศรษฐีคนนี้ได้ส่งลูกชายไปเรียนจนมีความรู้สูงและจบการศึกษา อับดุลรอมันไม่ยอมกลับมาอยู่ที่บ้าน เขาสละทรัพย์สมบัติที่พ่อให้กับพี่ชาย เขาได้เดินทางเร่ร่อนไปตามประสาคนหนุ่ม โดยอาศัยวิชาความรู้ที่เรียนมาเป็นเครื่องหาเลี้ยงชีพ จนในที่สุดเขาได้ไปชอบลูกสาวเจ้าเมืองๆ หนึ่ง เขาจําเป็นต้องมาขอร้องให้พ่อไปขอธิดาเจ้าเมืองให้กับเขา  ฝ่ายเจ้าเมืองไม่พอใจที่จะยกธิดาให้แก่อับดุลรอมันเพราะเศรษฐีเป็นชาวเมืองธรมดา ไม่มียศตําแหน่ง แต่ก็ขัดไม่ได้เพราะเศรษฐีคนนี้มีอํานาจเท่าเทียมกับเจ้าเมืองทั่วไป เจ้าเมืองจึงยอมยกธิดาให้กับเศรษฐี แต่มีข้อตกลง 2 อย่าง ข้อหนึ่ง เมื่อแต่งงานกันแล้วจะต้องได้ลูกภายใน 2 ปี ข้อสองเมื่อแต่งงานแล้วฝ่ายชายจะต้องไม่อยู่กับธิดาในเมือง จะต้องแยกกันอยู่ โดยให้อับดุลรอมันไปอยู่เกาะให้ครบ 2 ปี เมื่อครบ 2 ปี แล้ว ธิดาไม่มีโอรส อับดุลรอมันจะต้องสังเวยชีวิต อับดุลรอมันตอบตกลง และยอมไปอยู่บนเกาะแห่งหนึ่ง แต่อับดุลรอมันร้องขอให้เจ้าเมืองอนุญาตให้เขาส่งดอกไม้ ซึ่งทําด้วยเงินด้วยทอง ส่งให้กับธิดาทุกๆ เดือน เจ้าเมืองตกลง หนึ่งเดือนผ่านไปก็มีดอกไม้ส่งมาถึงราชธิดา พอถึงเดือนที่ 2 ดอกไม้ที่ส่งมาดอกโตกว่าเดิม และเดือนต่อมาดอกไม้ก็โตขึ้นเรื่อยๆ จนเดือนที่สิบ ดอกไม้มีขนาดใหญ่ คนสามารถลงไปอยู่ในดอกไม้ได้แล้ว อับดุลรอมันเข้าไปซ่อนอยู่ในดอกไม้แล้วส่งไปให้ราชธิดา เมื่อครบ 2 ปี ธิดาได้คลอดลูก เจ้าเมืองทราบข่าว พอใจในความเฉลียวฉลาดของอับดุลรอมัน และยินยอมให้อับดุลรอมันอยู่กับธิดาและลูกในเมืองในเมืองต่อไป
ค่อยโถเอาใหม่
ยังมีชายหนุ่มผู้หนึ่งได้รับขวานเล่มหนึ่งเป็นมรดกจากปู่ เขาจึงรักลูกขวานเล่มนี้มาก ทะนุถนอมเป็นอย่างดียิ่ง ลับทุกวันจนคมกริบ แล้วเช็ดด้วยผ้าชโลมน้ํามัน จนเป็นเงาวาววับใช้ส่องดูใบหน้าแทนกระจกได้ เมื่อชายหนุ่มผู้นี้แต่งงานได้ขอร้องภรรยาว่า ลูกขวานเล่มนี้คือชีวิตของเขา อย่าพึ่งจับต้องก่อนไปประกอบกิจการงานใดๆ ลับแล้วลองโกนไรผมดู  เห็นว่าคมกริบก็เช็ดด้วยผ้าชโลมน้ํามันเหมือนเคยปฏิบัติมาทุกวันและเก็บไว้เหนือหัวนอน ผ่านมาหลายวัน ถึงฤดูตําข้าวเม่า ภรรยาเห็นสามีไม่อยู่ จึงไปเอาขวานมาสับฟันไม้ไผ่ เพื่อทําไม้โยงเม่า เพราะขวานคมกริบเกินไป  ทําให้คมขวานแหว่งไปหลายแห่ง ภรรยตกใจมากรีบนําขวานไปวางไว้ ณ ที่เดิม โชคดีสามีกลับบ้านค่ํามืดแล้ว  หลังจากอาบน้ํารับประทานอาหารแล้ว ภรรยาชวนนั่งคุยที่ระเบียงบ้านแกล้งปล่อยเนื้อปล่อยตัวเพื่อล่อให้สามีเกิดอารมณ์ทางเพศ สามีบอกให้ดับไต้ ภรรยาก็พูดขึ้นเบาๆว่า “พี่ พี่ วันนี้ฉานเอาลูกขวานไปเหลาไม้ไผ่ทําไม้โยงเม่า ขวานแหว่งไปหลายแห่ง” ฝ่ายสามีกําลังอารมณ์สนุก ตอบว่า “ไม่ปรือ ไม่ปรือ ค่อยโถเอาใหม่”
งูกายสิทธิ์
ตากับยายยากจนมาก หากุ้งหาปลาขายเลี้ยงชีพ วันนั้นไม่ได้กุ้งปลาเลย ใช้เครื่องมือช้อนหาทีไรติดแต่ลูกงูเหลือม จึงตัดสินใจนํามาเลี้ยงไว้ เมื่องูโตขึ้นงูก็หาให้กิน ตายายไปไหนก็เตรียมทําอาหารไว้ให้ ต่อมางูนั้นเกิดพอใจลูกสาวเศรษฐีจึงวอนให้ตายายไปสู่ขอให้ ตายายทนอ้อนวอนไม่ไหวจึงไปสู่ขอ ถูกเศรษฐีด่าว่าและไล่กลับมา ต่อมางูเกิดพอใจลูกสาวเจ้าเมืองอ้อนวอนให้ตายายไปสู่ขอให้อีก เจ้าเมืองไม่ให้ แต่ภริยาเจ้าเมืองว่า “เป็นป่าไม้ไม่ให้ถาง เป็นทางไม่ให้เขาเดิน” จึงตอบไม่ขัดข้องแต่เรียกสินสอนพิสดาร คือให้ทอดสะพานเงินสะพานทองตั้งแต่บ้านของตายายมาจนถึงวัง ตายายกลับไปบอกงู งูก็เนรมิตตามต้องการ เจ้าเมืองยังเกี่ยงโดยเรียกสินสอดทองหมั้นเป็นเพชรนิลจินดา 7 พาน ในที่สุดงูก้หามาได้ เจ้าเมืองอ้างว่าธิดาของตนไปอยู่ที่บ้านตายายไม่ได้ จะต้องสร้างปราสาทให้เหมือนของเจ้าเมือง  งูก็เนรมิตขึ้นได้ในที่สุด เจ้าเมืองจําต้องยอมให้แต่งงานกันเพราะรู้ว่าเป็นงูกายสิทธิ์ ยิ่งอยู่ก็ยิ่งเจริญขึ้น  จนรู้ถึงเศรษฐีว่างูนั้นที่แท้เป็นผู้มีบุญญาธิการ ก็อิจฉา ลูกสาวก็รบเร้าให้เศรษฐี จ้างให้หมองูไปจับงูมาให้อยู่กินกับลูกสาว ในที่สุดงูเหลือมก็กัดกินลูกสาวเสีย วิญญาณของลูกสาวก็ยังคอยตามอาฆาตหลอกหลอนธิดาของเจ้าเมืองด้วยความอิจฉาและผูกพยาบาทไม่สิ้นสุด
งูเหลือมคายพิษ
วันหนึ่งมีไชชายผู้หนึ่งชื่อ “ไอ้ดําไม่ตาย” ตามที่จริงแล้วชื่อจริงๆ ของมันคือ “ดํา” คําว่า “ไม่ตาย” นั้น เป็นเพียงคําสร้อยคําเติมเข้าหลังชื่อเท่านั้น เพราะในสมัยก่อนยังไม่มีนามสกุลใช้กัน ถ้าใครมีพฤติกรรมเป็นคนตายยาก เช่น เคยประสบอุบัติเหตุ คือ ตกน้ําตกท่า ตกต้นไม้ และควายขวิดมาหลายครั้งหลายหนแล้ว มันจึงได้สมญานามจากคนทั่วไปว่า “ไอ้ดําไม่ตาย” แต่ในวันนั้นขณะที่ไชชายดําไม่ตายกําลังเดินอยู่นั้น ความที่มันรีบร้อนมาก มันจึงไม่เห็นงูเหลือมที่นอนขวางทางอยู่ มันจึงเหยียบลงบนหลังงูอย่างเต็มที่  งูเหลือมตัวนั้นโกรธมาที่ไชชายผู้นั้นไม่ได้เกรงขามมันเลย จึงได้ฉกเข้าที่เท้าของ “ไอ้ดํา” ทําให้ไอ้ดําถึงแก่ความตายลงทันที ผู้คนจึงโจษจันกันว่า “งูกัดไอ้ดําไม่ตาย” ฝ่ายงูเหลือมเมื่อได้ยินคนพูดว่า “งูกัดไอ้ดําไม่ตาย” ก็เข้าใจผิดว่าพิษของตนเสื่อมแล้ว เพราะเคยกัดสัตว์ใหญ่อย่างช้าง เสือ หมี ฯลฯ ก็ตายมาแล้วทั้งสิ้น แต่มากัดคนตัวเล็กๆ กลับไม่ตายงูเหลือมจึงรู้สึกเสียใจมาก เมื่อคิดว่าพิษของตนเสื่อมฤทธิ์เสียแล้ว มันก็ไม่รู้ว่าจะมีไว้ทําไม งูเหลือมจึงได้คายพิษของมันลงบนใบลังตังช้างทันที จึงทําให้ใบลังตังช้างมีพิษมาจนถึงทุกวันนี้ เมื่อคายพิษออกมาหมดแล้ว งูเหลือมจึงใช้ให้งูเขียวเที่ยวไปประกาศให้สัตว์เลื้อยคลานและพวกมด แมลง มารับพิษที่มันคายไว้ทั่วกัน
จระเข้กับจิ้งจก
จระเข้กับจิ้งจกเป็นเกลอที่รักชอบกันมากสัญญากันว่า ถ้าจระเข้กัดผู้ใดแต่ไม่ถึงตายให้จิ้งจกช่วยกัดซ้ําให้ตายด้วย จากข้อตกลงนี้พบว่าจิ้งจกชอบเลียแผลของคนที่ถูกจระเข้กัด และชาวบ้านเชื่อกันว่า ถ้าใครถูกจระเข้กัดแล้วถูกจิ้งจกเลียแผลจะต้องตาย  เมื่อใครถูกจระเข้กัดจึงต้องป้องกันจิ้งจกกันเป็นพิเศษไม่ให้มาเลียแผลได้ มีการรักษาในเรือนแพ ศาลากลางน้ํา ถ้ารักษาบนบกก็จะต้องกําจัดจิ้งจกให้หมด แล้วเอาปูนขาวโรยโคนเสาทุกต้น มิให้จิ้งจกไต่ขึ้นมาได้ ทั้งนี้เพราะเชื่อว่าเมื่อจิ้งจกถูกปูนขาวหางจะขาดและตาย
จอมคาถา
ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีชายคนหนึ่งคิดว่าถ้าตนเป็นหมอรักษาโรคคงจะช่วยให้ฐานะร่ํารวยขึ้น เขาจึงได้ติดประกาศที่หน้าบ้านว่าเขาเป็นหมอทางไสยศาสตร์ อยู่มาวันหนึ่งมีชายคนหนึ่งอยู่ในหมู่บ้านใกล้ๆ กับหมู่บ้านของหมอคนนี้ ชายคนนั้นได้ไปถางป่าในไร่ เกิดอาการปวดหัวอย่างรุนแรง เมื่อกลับมาบ้านเขาได้ขอร้องให้ชาวบ้านช่วยตามหมอมารักษา ชาวบ้านได้ไปหาหมอที่ติดประกาศไว้หน้าบ้าน ไปรักษาชายคนนั้น เมื่อชาวบ้านพาหมอไสยศาสตร์ไปที่บ้านชายคนนั้น หมอก็ทําเป็นดูอาการพลางบอกว่าอาการของชายคนนี้ถูกมนต์คาถาทางไสยศาสตร์ทําให้มีอาการปวดหัว  หมอคนนั้นก็บอกว่าจะทําพิธีในคืนนี้ พอใกล้จะค่ําหมอคนนั้นก็นําไข่ไก่ไปฝังใต้ต้นมะพร้าวใกล้ๆ กับบ้านของชายที่ป่วยเพื่อจะได้อ้างว่ามีคนอิจฉากลั่นแกล้ง เมื่อหมอไปที่ต้นมะพร้าว บังเอิญบนต้นมะพร้าวมีชาวบ้านคนหนึ่งที่สงสัยกิริยาอาการของหมอคนนี้ก็แอบขึ้นไปบนต้นมะพร้าว เห็นหมอเอาไข่ไก่ฝังดินได้ต้นมะพร้าวนั้น  เมื่อหมอไปแล้วชาวบ้านคนนั้นก็ลงมาจากต้นมะพร้าว หยิบไข่ไก่ออกและถ่ายอุจาระลงในหลุมแทนไข่ไก่และกลบดินไว้ พอได้เวลาที่หมอจะทําพิธีรักษา หมอคนนั้นก็จุดธูปเทียนว่ามนต์คาถาเสร็จแล้วก็ให้ผู้ช่วย 2 คน ช่วยถือคบเพลิงและเทียนเดินตามหมอคนนั้นไปจนถึงใต้ต้นมะพร้าวที่ฝังไข่ไว้ หมอก็จัดการขุดดินออกมาเพื่อจะเอาไข่ไก่ขึ้นมาแต่กลับหยิบเอาอุจาระขึ้นมา หมอคนนั้นรู้ทันทีว่าจะต้องมีคนรู้และกลั่นแกล้งแต่เขาก็ทําเป็นไม่รู้ จึงวิ่งไปที่คลองเพื่อที่จะล้างมือ พวกที่ถือเทียนกับคบเพลิงก็วิ่งตามหมอไป เพราะหมอได้สั่งไว้ว่าให้ตามทุกฝีก้าว หมอจึงพูดว่า “พอแล้ว ไม่ต้องตามแล้ว ข้าเข็ดจนตายไม่เป็นหมออีกแล้ว”
จังไรฉิบหาย
มีครอบครัวหนึ่งมีลูกมากมายและยากจน ซ้ําร้ายลูกคนเล็กผิดปกติไปจากเด็กธรรมดาตั้งแต่ออกจากท้องแม่มาก็ได้แต่ร้องไห้ไม่ยอมหยุด พ่อแม่จึงคิดว่าคงเป็นตัวจังไรนําเรื่องร้ายมาสู่ครอบครัว จึงนําตัวไปถวายวัด เมื่อเจ้าอาวาสถามชื่อพ่อแม่บอกว่าชื่อ “จังไรฉิบหาย”

เด็กนั้นเติบโตอยู่ในวัด แต่ก็ถูกล้อเลียนและเป็นที่รังเกียจของเพื่อนๆ เพราะทุกคนกลัวจังไรฉิบหายจะติดกายตน เขาทนต่อไปไม่ไหวจึงตัดสินใจกราบลาพระอาจารย์ไปตายเอาดาบหน้าเข้าดงบุกป่าตั้งใจว่าจะหาทางตายให้ได้ ในดงเขาได้พบกับเสือ งูใหญ่ ยักษ์ และนกอินทรีย์ สัตว์ทั้ง 5 เป็นที่รู้กันว่าดุร้ายเอาชีวิตคนมามากต่อมาก แต่เขามิได้ตายเพราะสัตว์และยักษ์ร้ายเหล่านั้น เพราะเมื่อเขาเล่าเรื่องให้ฟังว่าเขาคือตัวจังไรฉิบหาย สัตว์ร้ายและยักษ์ก็พากันหนีหมด เพราะเกรงว่าจังไรฉิบหายจะติดกายตน เขาเดินทางต่อไปเข้าสู่ชานเมืองๆ หนึ่ง ชาวเมืองโจษจันกันว่าบ้านเมืองอยู่ในภาวะสงครามข้าศึกกําลังประชิดเมืองหลวง ทหารเสือทั้งหลายล้มตายสิ้นแล้ว พระราชากําลังออกประกาศหาตัวผู้เก่งกล้าสามารถอาสาออกสู้ศึก หากเอาชนะได้จะยกพระราชธิดาให้อภิเษกด้วย เขาคิดว่าคราวนี้คงได้ตายแน่ จึงได้ไปอาสาออกศึก แต่เมื่อข้าศึกทราบว่าเขาคือเจ้า “จังไรฉิบหาย” ต่างก็แตกกระจายหลบหนีกันไปหมดสิ้น เพราะกลัวจังไรฉิบหายจะติดกายตน เขาจึงได้อภิเษกกับเจ้าหญิงและได้ครองเมืองนั้นสืบมาต่อจากพระราชาองค์ก่อน ด้วยความสํานึกในพระคุณของอาจารย์ที่เคยชุบเลี้ยงมา จึงพาพระมเหสีไปเพื่อนมัสการ เมื่อพระอาจารย์ทราบความเป็นไปของเจ้าจังไรครั้งแรกก็ไม่เชื่อใจ คิดว่าเขาทําเรื่องจังไรอีกแล้วจึงให้เขาทดลองโดยให้ปัสสาวะรดในถาดทองวิเศษก็มีรูปราชสีห์ปรากฏขึ้นในถาด และเมื่อกรีดเลือดรดตามลงไปก็ปรากฏรูปปราสาทราชวังใหญ่โตตระการตา พระอาจารย์จึงเชื่อว่าเขาเป็นผู้มีบุญวาสนาจริง แล้วกล่าวว่า “ฐานะของมนุษย์ทั้งหลาย มิได้อยู่ที่ชาติกําเนิด แต่อยู่ที่บุญกรรม หรือโชควาสนาของเขาเหล่านั้นด้วย”
ไชชายนายปลอก
ชายคนหนึงชื่อนายปลอก มีนิสัยคดโกง วันหนึ่งได้ให้เมียตําเครื่องแกงแล้วฆ่าไก่แกง โดยตัดหัวตัดตีนไก่ทิ้งหมดสับเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วนายปลอกก็ชวนเพื่อเข้าป่ายิงนก พอเห็นนกก็ยิงด้วยธนูแล้วพูดว่า “ไปตายบ้านไป” ทุกครั้งที่ยิงนกนายปลอกจะพูดแบบเดียวกัน เพื่อนเกิดสงสัยถามว่า “ไซ่ละ อ้ายปลอก” ไชชายนายปลอกก็บอกเพื่อนว่า “ยิงแล้วนกไปตายบ้านเพื่อนทั้งเพ (ทั้งนั้น) แหละ” ไชชายนายปลอกนําเพื่อนมาบ้าน เมียก็ยกแกงไก่มาให้เพื่อนๆ กิน เพื่อนก็ถามว่า “นี่คั่วไหร” ไชชายนายปลอกบอกว่า “กะคั่วนกที่เรายิงแล้วใช้มาให้ตายบ้านแรกเดียวนี้แหละ” เพื่อนคนหนึ่งก็ว่า “นูหมึงวิเศษ กูขอซื้อตะ” ไชชายนายปลอกก็ขายธนูให้เพื่อนและแถมสากกะเบือให้ด้วย และบอกว่าสากอันนี้เป็นสากวิเศษ ตีคนแก่ให้สาวได้ พอกลับไปบ้านเพื่อนไชชายนายปลอกคนนั้นเห็นว่าเมียตัวเองแก่แล้วอยากให้สาว ตีเมียด้วยสากกะเบือจนเมียตายเพราะคิดว่าเป็นสากวิเศษจริงๆ
ไชชายเลือกเมีย
นานมาแล้ว มียายคนหนึ่งได้สอนหลายชายไว้ว่า “ถ้าหาผู้หญิงมาทําเมีย ให้เอาลูกสาว อย่าเอาลูกแส่ ให้เอาแม่ม่าย อย่าเอาแม่แหม้” (ลูกแส่ คือหญิงที่ไม่อยู่ในโอวาทไร้คุณสมบัติแม่บ้านแม่เรือน, แม่แหม้ คือหญิงที่ขอหย่าชาย) ฝ่ายหลานชายเลือกไม่ถูกก็หาหญิง 4 คน เอาหญิงสาว 2 คน แม่ม่าย 2 คนมาทําเมีย จากนั้นก็ลองดูว่าเมียคนไหนเป็นลูกสาว เมียคนไหนเป็นลูกแส่ เมียคนไหนเป็นแม่ม่าย เมียคนไหนเป็นแม่แหม้ โดยเข้าไปขโมยห่านเจ้าพระยามา 4 ตัว เอามาขังไว้ เอาไก่ 4 ตัวมาฆ่า ตัดหัวตัดตีนออกหมด แล้วแบ่งให้เมียคนละตัว กําชับทุกคนว่าเมื่อกินห่านเจ้าพระยาที่ไปขโมยมาแล้วอย่าไปบอกใคร เดี๋ยวเขาจะถูกลงโทษ เมื่อลูกแส่กับแม่แหม้กินไก่นั้นแล้ว ก็พูดทั่วไปว่าได้กินห่านเจ้าพระยา ฝ่ายเจ้าพระยาสืบหาห่านที่หายไปจนทั่วแล้วไม่พบก็ตั้งรางวัลให้ทองคําเท่าลูกฟักกับผู้ที่มาบอกว่าใครขโมยห่านไป ลูกแส่กับลูกแหม้อยากได้ทองก็ไปบอกเจ้าพระยาว่าผัวของตัวเองเป็นคนขโมยห่านมาให้ตัวเองกิน เจ้าพระยาก็จับผัวไปเพื่อลงโทษ ชายนั้นก็บอกความจริงแก่เจ้าพระยาว่าต้องการลองใจเมีย เพื่อให้รู้ว่าคนไหนเป็นลูกสาว คนไหนเป็นลูกแส่ คนไหนเป็นแม่ม่าย คนไหนเป็นแม่แหม้ บัดนี้ก็รู้แล้วและคืนห่านให้เจ้าพระยาไป เจ้าพระยาก็ให้ทองเท่าลูกฟักแก่ชายคนนั้น ส่วนลูกแส่กับแม่แหม้ก็ถูกเจ้าพระยาลงโทษฐานที่เป็นคนไม่ซื่อสัตย์ต่อสามี
เณรทอง
เณรทองเป็นผีที่อาศัยอยู่ในอุโมงค์ภายในถ้ําใต้ควนปริง แต่ไม่มีใครรู้ว่าปากอุโมงค์อยู่ตรงไหน เมื่อตกตอนเย็นของทุกวัน เณรทองจะออกจากถ้ํากลายเป็นสามเณรมาร่วมเตะตะกร้อกับเด็กและสามเณรในวัดควนปรง  ในตอนเย็นวันหนึ่งมีข้าหลวง (หมายถึงข้าราชการ) มาที่วัดได้เห็นสามเณรและเด็กวัดกําลังเตะตะกร้อกันอยู่ ได้พิจารณาเห็นว่าเป็นเณรทองที่ปลอมมา ข้าหลวงจับพร้าได้ก็วิ่งเข้าไปหมายจะฟันเณรทอง เณรทองเห็นดังนั้นก็วิ่งหนีขึ้นไปบนควนปรงหมายจะเข้าอุโมงค์ ข้าหลวงจับขาข้างหนึ่งไว้ได้ฟันด้วยพร้าขาขาด เณรทองจึงหนีรอดไปได้ แต่ขาที่ขาดตกอยู่ที่ปากอุโมงค์และได้กลายเป็นทองคํา ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่ปรากฎว่าเณรทองออกจากอุโมงค์อีกเลย ชาวบ้านเชื่อกันว่าแม้ปัจจุบันนี้ภายในควนปรงยังมีทรัพย์สมบัติซ่อนอยู่มากมายโดยมีเณรทองเป็นผู้เฝ้ารักษา สําหรับที่สัดควนกรวดก็มีเรื่องเล่าทํานองเดียวกัน แต่ที่อยู่ของเณรทองนั้นอยู่ภายในอุโมงค์ใต้อุโบสถซึ่งตั้งอยู่บนควนกรวด หน้าอุโบสถมีหลักหินทรายแดงขนาดใหญ่ปักไว้เป็นเครื่องหมาย ชาวบ้านเชื่อว่าเป็นปากถ้ําเข้าไปสู่ขุมทรัพย์แต่ถูกปิดตายมาตั้งแต่เณรทองถูกข้าหลวงฟันขาขาด
ดวงอาทิตย์กับไก่
นานมาแล้วตั้งแต่สมัยที่โลกเกิดขึ้นใหม่ๆ นั้น ในสมันนั้นมีดวงอาทิตย์อยู่ถึง 10 ดวงด้วยกัน เมื่อดวงอาทิตย์ทั้งสิบขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมๆ กัน ก็ทําให้แผ่นดินร้อนระอุไปทั่วกระทั่งน้ําในแม่น้ําลําคลองก็เหือดแห้งไปหมด คน สัตว์ พืช ในโลกก็มีอันล้มตายลงไปเป็นอย่างมากมาย

เมื่อทุกชีวิตในโลกได้รับความเดือดร้อนกันเช่นนั้น สัตว์โลกทุกหมู่เหล่าก็ต่างหันหน้าเข้าหากันเพื่อปรึกษาหารือกันในอันที่จะยุติความเดือดร้อน ในขณะนั้นได้มีชายหนุ่มนักแม่นธนูผู้หนึ่งรับอาสาช่วยเหลือในเรื่องราวดังกล่าว นักแม่นธนูผู้นั้นสามารถยิงธนูได้ไกลและแม่นยําที่สุดในโลกของสมัยนั้น เขาได้ยิงธนูไปยังดวงอาทิตย์ทุกเดือน เพื่อเตือนและปรามให้ทั้ง 10 ดวงลดแสงสว่างและความร้อนลงเสียบ้าง เขาได้ยิงธนูไปยังดวงอาทิตย์ทุกวันและทุกดวง เป็นเวลาถึง 10 วัน จนกระทั้งดวงอาทิตย์ทั้ง 10 ต่างพากันหวาดเกรงธนูของเขา และในที่สุดดวงอาทิตย์ก็ได้หลบหนีลี้ภัยธนูไปจากโลกเสียทั้งหมดทุกดวง  เมื่อไม่มีดวงอาทิตย์ โลกก็มืดลง ทุกชีวิตต่างก็อยู่ในท่ามกลางความมืด ความหนาวเย็นก็ได้เกิดขึ้น จึงทําให้บรรดาสัตว์โลกและสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ต่างก็ได้รับความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสโดยทั่วหน้า นับเป็นภัยธรรมชาติที่รุนแรงยิ่งกว่าครั้งใดๆทั้งสิ้น  สัตว์โลกจึงต่างหันหน้าเข้าหากันเพื่อร่วมกันแก้ไขเภทภัยที่เกิดขึ้นในครั้งนั้นอีก ได้ประชุมตกลงให้ราชสีห์ผู้เป็นเจ้าป่าแก้ไขเหตุร้ายในครั้งนั้น โดยให้ส่งเสียงร้องขึ้นไปขอร้องต่อดวงอาทิตย์ให้ช่วยส่องแสงลงมายังโลก ราชสีห์ก็ได้แผดเสียงดังกึกก้องขึ้นไปถึงดวงอาทิตย์ เสียงดัง “โฮกๆ ฮึ่มๆ ... โฮกๆ ฮึ่มๆ...” จนดวงอาทิตย์ทั้งสิบตกใจกลัวและพากันเกลียดเสียงอันหยาบกระด้างนั้น จึงไม่คิดที่จะเยี่ยมกรายเข้ามาให้เห็นอีก เมื่อราชสีห์แก้ไขไม่ได้ ต่อมาก็เป็นหน้าที่ของช้างบ้าง ช้างได้ร้องอ้อนวอนดวงอาทิตย์ด้วยเสียงอันดังว่า “ฮูม แปร๋น... ฮูม แปร๋น” ดวงอาทิตย์ทั้งหมดก็ยังคงเฉยอยู่ ต่อมาก็ตกเป็นหน้าที่ของวัว วัวได้ร้องเรียนขึ้นไปด้วยเสียงอันดังว่า “มอ มอ ฮึก มอ ฮึด มอ” เสียงของวัวก็ไม่ได้ทําให้ดวงอาทิตย์สนใจแต่อย่างใด ที่ประชุมจึงลงมติให้เปลี่ยนมาเป็นสัตว์เล็ก เช่น กบ เขียด อึ่งอ่าง หรือจิ้งหรีดดูบ้าง เพราะคิดว่าบางทีดวงอาทิตย์คิดจะสงสารสัตว์พวกนี้บ้าง แต่เมื่อทดลองแล้วก็ไม่ได้ผลอยู่เช่นเคย ทําให้บรรดาสัตว์โลกต่างวิตกกันเป็นอย่างยิ่ง เพราะถ้าปล่อยให้เหตุการณ์เป็นเช่นนี้ นานไปโลกก็จะถึงกาลวิบัติลงอย่างแน่นอน  ขณะที่ทุกฝ่ายตกอยู่ในห้วงแห่งความวิตกกังวลนั้น ไก่ก็ได้รับอาสาทดลองดูบ้างทั้งที่ก่อนหน้านั้นไม่เคยมีความสําคัญของไก่กันเลย แต่เมื่อต่างก็จนปัญญากันหมดเช่นนั้นแล้วต่างก็ยอมให้ไก่ร้องเรียน อ้อนวอนต่อดวงอาทิตย์ดูบ้าง ไก่จึงขันขึ้นด้วยเสียงเจื้อยแจ้วว่า “ค๊อกกี้ ค้างกื๊ด... ค๊อกกี้ ค้างกื๊ด...” ซ้ําๆ กันอยู่หลายครั้งหลายหน จนกระทั่งดวงอาทิตย์ดวงหนึ่งนึกชอบใจเสียงขันของไก่ จึงค่อยๆ โผล่ขึ้นมาๆ จากขอบฟ้าทางทิศตะวันออก เพื่อต้องการฟังเสียงไก่ขันเพื่อต้องการฟังเสียงไก่ขันให้ชัดเจนขึ้น จึงเป็นอันว่าไก่ได้ช่วยโลกให้พ้นจากความวิบัติไว้ในที่สุด ตั้งแต่นั้นมาดวงอาทิตย์ดวงนั้นก็จะมาเยือนโลก เมื่อเวลาที่ไก่ขันในเวลาเช้ามืดของทุกวันเสมอมา
ต้นลําพูกับนิทานหิ่งห้อย
นานมาแล้วมีหญิงสาวกับชายหนุ่มคู่หนึ่งรักกันมากแต่ก็มีอุปสรรคเพราะทั้งสองถูกกีดกันไม่ให้พบกัน ด้วยสาเหตุที่ผู้ใหญ่ฝ่ายหญิงไม่ชอบชายหนุ่มผู้นั้น  อูย่มาวันหนึ่งหญิงสาวผู้นั้นได้หายไปจากบ้าน พ่อแม่เที่ยวตามหาอยุ่ 2 – 3 วัน จึงได้พบศพลูกสาวผูกคอตายที่ต้นไม้ชนิดหนึ่งริมคลองในระแวกบ้านนั้น ชายหนุ่มคนรักเมื่อทราบข่าวก็เสียใจมาก จึงได้แทงตัวตายตามคนรักไปอีกคน ก่อนจะตายได้อธิษฐานขอให้ได้อยู่ร่วมกันกับคนรักในชาติต่อไปด้วยแรงอธิษฐานจึงทําให้ทั้งสองได้อยุ่ร่วมกัน โดยฝ่ายหญิงได้เกิดเป็นต้นลําพู ฝ่ายชายได้เกิดเป็นหิ่งห้อยชอบเกาะอยู่ตามต้นลําพู ดังที่เห็นกันมาทุกวันนี้
ตาแขนปม
ชายชราคนหนึ่งชื่อตาแขนปม ปลูกกระท่อมอยู่กลางป่า ทําสวนผักเป็นอาชีพ เมื่อฤดูร้อนมาถึงพืชผักทั่วไปก็ตายสิ้น ที่ลานดินหน้ากระท่อมมีมะเขือทรงตัวอยู่ได้ไม่ยอมตายเพียงต้นเดียวและยังออกดอกออกผลให้เขากินอีกด้วย ทั้งนี้เพราะเขาเอาใจใส่ ปัสสาวะรดทั้งเช้าและเย็น ต่อมาในฤดูกาลนั้นเอง เจ้าหญิงแห่งแคว้นที่เขาอาศัยทรงประชวร และมีพระราชประสงค์แรงกล้าที่จะเสวยมะเขือ เจ้าแห่งแคว้นจึงเกณฑ์ให้บริวารออกเสาะแสวงหาผลมะเขือ หาจนทั่วก็ไม่ได้สมประสงค์ เมื่อสอบถามพนักงานผู้ใกล้ชิดก็ได้รับรายงานว่า ในเขตแคว้นนี้ไม่มีแล้ว จะมีก็เฉพาะที่กระท่อมตาแขนปมที่ปลายแดนเท่านั้น เมื่อได้มะเขือดังกล่าวมาเสวยเจ้าหญิงก็หายประชวรอย่างมหัศจรรย์และตั้งครรภ์ในเวลาต่อมาโดยไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับชายใด เป็นที่แปลกพระทัยของเจ้าหญิงเองและเกิดวุ่นวายกันไปทั่ว แต่มิได้รับการลงโทษแต่ประการใด เมื่อถึงกําหนดเธอก็ให้กําเนิดทารกเป็นชาย พระราชาทรงมุ่งหมายที่จะใช้ทารกเป็นเครื่องมือในการหาตัวพระราชบุตรเขยจึงออกประกาศโดยมีเงื่อนไขว่า ผู้ใดสามารถทําให้ทารกน้อยคลานเข้าหาตนได้จะยกเจ้าหญิงให้ เพราะถือว่าผู้นั้นเป็นบิดาของเด็ก มีชายมากมายเข้าไปทดลองแต่ไม่เป็นผลสําเร็จ จนต้องให้ไปตามตาแขนปมมาเข้าเฝ้า เขานําข้าวเย็นติดมือมา 1 ก้อน เมื่อมีโอกาสได้อยู่ใกล้เขาหยิบก้อนข้าวที่เตรียมไว้ขึ้นมาถือ เด็กน้อยก็คลายเข้ามาหา พระราชาก็ทรงปฏิบัติตามสัญญาคือยอมยกพระราชธิดาให้ โดยทรงหักพระราชหฤทัยว่าเป็นบุพเพสันนิวาสของบุคคลทั้งสองที่เคยครองรักกันมาแต่ชาติปางก่อน ตาแขนปมรับนางและลูกกลับไปอยู่กระท่อมตามเดิม ประกอบอาชีพตามที่ตนเคยทํา แต่ประสบปัญหามากมาย ถางป่าต้นไม้ก็กลับคืนยืนต้นขึ้นมาใหม่ ภรรยาเอาข้าวห่อไปส่งให้ ก็ถูกฝูงลิงลงมาแอบขโมยกินเสมอ จึงดักจับลิงใหญ่ได้ตัวหนึ่งหมายจะฆ่าให้ตายสมแค้น แต่ลิงก็อ้อนวอนร้องขอชีวิต โดยขอแลกกับกลองศักดิ์สิทธิ์ที่นําไปใช้ได้สารพัดนึก เขายอมรับตามคําขอของลิง นํากลองกลับมาเล่าเรื่องให้ภรรยาฟัง แล้วช่วยกันนึกถึงสิ่งที่ต้องการและตีกลองซึ่งตีได้เพียง 3 ครั้ง ครั้งแรกนึกให้ตัวเองกลายเป็นหนุ่มหล่อ ครั้งที่ 2 นึกให้มีปราสาทราชวังและข้าทาสบริวาร และครั้งที่ 3 นึกให้มีถนนตัดเข้าสู่เมืองของพ่อตาแล้วตีกลอง เขาได้สิ่งที่ปรารถนาทั้งสามประการ