pythainlp/thai-open-data-go-th huggingface dataset:
อุปคุตผาบมาร
ในสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช ได้เตรียมการที่จะจัดทําสังคยนาพระพุทธศาสนาครั้งที่ 3 โดยให้พระโมคคัลลีเป็นประธานการทําสังคยนาที่กรุงปาฎลีบุตร พระโมคคัลลีทูลพระเจ้าอโศกว่า ในงานนี้จะมีพญามารมารบกวน มีผู้เดียวที่จะปราบพญามารลงได้คือ อุปคุตที่เป็นบุตรของนางมัจฉา ซึ่งได้ฮุบกินเอาคราบไคลของพระพุทธเจ้าลงไปในแม่น้ําในคราวที่พระสาวกเอาสบงพระพุทธเจ้าไปซัก หลังจากที่นางมัจฉากินคราบไคลนั้นก็ตั้งครรภ์กําเนิดบุตรออกมาคือท้าวอุปคุต
พระเจ้าอโศกก็ได้พระสุมณสามเณรเป็นผู้นิมนต์พระอุปคุตมาปราบมาร เมื่อพระอุปคุตมาถึงเข้าเฝ้าพระเจ้าอโศก และได้สําแดงอิทฤทธิ์โดยบันดาลให้ช้างศึกดุร้ายที่ถูกปล่อยออกมากลายเป็นหิน พระเจ้าอโศกเห็นก็เกิดความเลื่อมใสศรัทธา 
ในระหว่างการสังคยนา พญามารมาทําการรบกวนแต่ก็ถูกพระอุปคุตจัดการปราบโดยจับพญามารได้ จากนั้นก็เสกหนังหมาเน่าแขวนคอพญามารไว้ พญามารร้องขออุปคุตให้เอาออก อุปคุตจึงสั่งให้พญามารแปลงกายเป็นพระพุทธเจ้า เราะพญามารเคยเห็นพระพุทธเจ้าบ่อยๆ ในสมัยพุทธกาล เพื่อให้คนทั้งหลายได้เห็นพุทธลักษณะของพระพุทธเจ้า จากนั้นพระเจ้าอโศกก็สั่งให้ช่างวาดรูปไว้สําหรับเป็นแบบพิมพ์เค้าร่างในการหล่อพระพุทธรูป 
เมื่อทําการสังคยนาเสร็จสิ้นแล้วระอุปคุตก็ลาพรเจ้าอโศกกลับไป
อินทปัตถา
พระราชานามว่า สมุทราชา ปกครองคนทั้งโลก พระองค์มีอายุแปดหมื่นสี่พันปีจึงสิ้นพระชนม์ ชาวเมืองทุกคนมีอายุยืนยาวพอๆ กันกับพระองค์ในสมัยนั้น และมีพระราชาสืบต่อมาถึงแปดหมื่นสี่พันพระองค์ องค์สุดท้ายมีพระโอรส 2 พระองค์ บิดาได้แบ่งให้ครองราชสมบัติคนละครึ่งทวีป และทั้งสองพระองค์ก็ส่งเครื่องบรรณาการแก่กันตลอดมา แต่เกิดมีครั้งหนึ่งผิดใจกันเพราะมหาดเล็กทะเลาะกัน จากเรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่ กลายเป็นการสู้รบกันระหว่างเมือง แต่ไม่มีใครแพ้ชนะ และผู้ครองเมืองก็หายไปทั้งสองพระองค์ 
ต่อมามีครอบครัวหนึ่งมีลูก 2 คน คนโตเป็นชายชื่อ “สกุณวงศ์(กุนวงศ์)” คนน้องเป็นหญิงชื่อ “อินทปัตถา” ต่อมาโจรได้เข้าปล้นบ้านจนทุกคนแตกกระเจิงหนีไป พ่ออุ้มได้ลูกสาวหนีไป แม่อุ้มได้ลูกชายแล้วหนีไปอยู่กับย่าจําสวน ต่อมามีคนหนีโจรมาอยู่ด้วยมากขึ้น ประกอบกับเจ้าสกุนวงศ์มีฤทธิ์บารมีมาก จึงตั้งตัวเป็นเจ้าเมืองขึ้นมาชื่อเมืองว่า “สุวันนภูมิ” 
ฝ่ายพ่อพาลูกสาวไปอยู่กับปู่ย่า แล้วต่อมาได้ภริยาใหม่ แต่ภริยาใหม่นี้ไม่ถูกกันกับนางอินทปัตถาผู้เป็นลูกสาว นางจึงหนีออกจากบ้านไปอยู่ในป่า นางได้ปลูกข้าวขึ้นที่ทุ่งนาแห่งหนึ่ง ข้าวของนางนั้นหอมไปทั่ว จนพวกผีต่างๆ ได้เอาของวิเศษมาแลกเปลี่ยน นางจึงได้ของดีถึง 6 อย่างคือ เกือกแก้ว, พร้า, แว่นตาทิพย์, จอบ, เหล็กไฟ, ถุงย่าม จากนั้นนางจึงตั้งเมืองขึ้น ณ ที่นั้น ชื่อว่า “อินทปัตถามหานคร” แล้วก็ปกครองอย่างมีความสุข
กาลต่อมา นายพรานแห่งเมืองสุวันนภูมิออกล่าเนื้อมาจนถึงเมืองอินทปัตถา เห็นว่าบ้านเมืองอุดมสมบูรณ์และสงบดีจึงชวนเพื่อนบ้านอพยพเข้ามาอยู่ แต่เข้าประตูเมืองไม่ได้จึงออกันอยู่หน้าประตูนั้น เจ้าสกุนวงศ์มาพบเข้า ถามถึงเหตุการณ์ ได้ความแล้วจึงอาสาเข้าไปเปิดประตูให้ และได้ไปพบนางอินทปัตถาเกิดรักใคร่กันต่อมาได้แต่งงานกัน ภายหลังจึงรู้ว่าเป็นพี่น้องกันแต่ทั้งสองก็ครองเมืองอย่างมีความสุขสงบตลอดมา
สุริวงศ์
ท้าวพรหมทัตและนางพิมพากษัตริย์แห่งนครเป็งจาน ออกประพาสป่าเพื่อล่าสัตว์ กวางทองตัวหนึ่งซึ่งเป็นยักษ์แม่หม้ายแปลงมาล่อให้นางพิมพาหลงใหลอยากได้ นางจึงขอร้องให้ท้าวพรหมทัตจับกวางมาให้ เมื่อท้าวพรหมทัตตามไป กวางทองก็กลายร่างเป็นหญิงสาวทําให้น่าหลงใหลจนได้กลายเป็นมเหสีอีกองค์ 
ต่อมานางยักษ์เพ็ดทูลใส่ร้ายนางพิมพาจนท้าวพรหมทัตสั่งให้นํานางพิมพา และพระโอรสคือ ท้าวสุริวงศ์ไปประหารชีวิต แต่แล้วพระอินทร์ลงมาช่วยไว้ และนําไปส่งไว้ในป่า  สองแม่ลูกต้องพลัดพรากจากบ้านเมืองไปอยู่ในป่า ขณะที่นอนอยู่ ยักษ์ทศกัณฑ์ผ่านมาเกิดรักใคร่จึงลักนางไปเป็นมเหสีที่เมืองยักษ์ แต่อย่างไรทศกัณฑ์ก็เข้าใกล้นางไม่ได้เพราะพระอินทร์บันดาลให้ร้อนกายร้อนใจ 
ฝ่ายสุริวงศ์ตื่นมาไม่พบแม่ จึงออกติดตามเข้าไปในป่า พบพระฤาษี ร่ําเรียนวิชาอาคมจนจบ และได้ลูกสาวบุญธรรมของพระฤาษีคือนางบัวแก้วไกรสรเป็นภรรยา แล้วจึงเนทางตามหามารดาต่อ จากนั้นได้รบกับยักษ์หลายตนและเชื้อพระวงศ์ของยักษ์ จนชนะยักษ์ทศกัณฑ์ แล้วพามารดากลับคืนสู่เมืองเป็งจานขับไล่นางยักษ์แปลงให้ออกจากเมืองไป 
ต่อมาพระฤาษีป่วย ท้าวสุริวงศ์พานางบัวแก้วไกรสรไปเยี่ยมและได้นางกินรีมาเป็นภรรยาเพิ่มอีก 6 ตน แต่แล้วกลับต้องพลัดพรากจากนางบัวแก้วไกรสรซึ่งแปลงเป็นพราหมณ์ ท้าวสุริวงศ์หลงใหลนางกินรีอย่างมาก แม้นได้พบนางบัวแก้วไกรสรอีกครั้งยังสั่งให้ประหารชีวิตนาง จนนางสะเทือนใจมาก  เดือดร้อนถึงพระอินทร์ต้องไปนําศพของนางบัวแก้วไกรสรมาชุบชีวิตละนําไปไว้ที่เมืองเป็งจาน สุดท้ายทุกคนได้อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข
หน้าผากไกลกระด้น
ในสมัยของพระกกุสันโธพุทธเจ้า มีเศรษฐีผู้หนึ่งใจบุญสุนทานมาก เมื่อตายจึงได้ไปเกิดเป็นพระอินทร์บนสวรรค์ ครั้นต่อมาหมดบุญจึงต้องจุติมาเกิดในเมืองมนุษย์ พระอินทร์ก็เดินทางออกจากวิมานของตน ระหว่างทางได้พบกับพระยาแถนซึ่งก็ได้ขออาศัยรถมาด้วย แต่พระอินทร์ไม่ยอมเพราะว่าศักดิ์ศรีไม่เสมอกัน พญาแถนโกรธมากจึงขว้างจักรมาโดนศรีษะพระอินทร์ทําให้แยกออกเป็น 2 ส่วน คือ ส่วนหน้า (หน้าผาก) กับส่วนท้ายทอย (กระด้น) ทั้งสองส่วนตกลงมายังโลกมนุษย์ จุติเป็นลูกของพระราชาสองเมือง โดยหน้าผากอยู่เมืองสาคระอยู่ทางทิศตะวันออก กระด้นอยู่เมืองอุชิตะทางทิศตะวันตก 
ต่อมาเมื่อทั้งสองโตขึ้น ต่างก็ระลึกชาติได้ เกิดคิดถึงอีกฝ่ายหนึ่ง จึงหนีออกจากเมืองตนไปตามหากัน ระหว่างทางหน้าผากเดินทางมาพบหมูคาบแก้ว เหาะมาจากป่าหิมพานต์เกิดชอบพอกันจึงสาบานเป็นพี่น้องกัน หมูก็มอบแก้ววิเศษของตนซึ่งมีอิทธิฤทธิ์มาก ถ้าอมไว้ในปากจะสามารถเหาะเหินเดินอากาศได้ หน้าผากก็อาศัยแก้วนั้นเหาะมาตามหากระด้น ส่วนกระด้นได้ม้าวิเศษ ตามหาหน้าผากจนในที่สุดทั้งสองก็ได้พบกัน จากนั้นจึงพากันไปหาแถนหล่อ (พระเวสสุกรรม) ให้ช่วยหล่อตนทั้งสองเป็นคนเดียวกัน
สุริยคราส – จันทคราส
มีพี่น้องสองคน พี่ชายชื่อสุริยคราส น้องชายชื่อจันทคราส เกิดในครอบครัวคนยากคนจนเข็ญใจ เป็นกําพร้าแม่ ภายหลังพ่อไปมีภรรยาใหม่  ก็ถูกภรรยาใหม่กลั่นแกล้งรังแกต่างๆ นานา จนพี่น้องสุริยคราส-จันทคราส ชักชวนกันหนีออกจากบ้านบุกป่าฝ่าดงไปเรื่อยๆ โดยมีเทวดาต่างๆ คอยคุ้มครอง เป็นอย่างดี พระอินทร์และพระเวสสุกรรม ต้องการให้สุริยคราส - จันทคราสมีวิชาความรู้ติดตัว จึงแปลงลงมาเป็นงูกับพังพอนต่อสู้กัน ให้พี่น้องเห็น งูแกล้งเป็นสู้พังพอนไม่ได้ ถูกพังพอนกัดตาย จากนั้นพังพอนก็ไปคาบเอาสมุนไพรชนิดหนึ่ง มารักษางูจนฟื้น แล้วต่างก็หนีหายไป สองพี่น้องเห็นดังนั้น ก็รู้ว่าสมุนไพรนั้นเป็นยาวิเศษจึงถอนมาเก็บไว้
ต่อมาทั้งสองเดินทางมาถึงเมืองหนึ่ง ซึ่งมีลูกสาวพระราชาป่วยหนักถึงแก่ความตายไปได้ ๓ วันแล้ว สุริยคราสจึงใช้ยาวิเศษนั้นรักษาจนพระธิดาฟื้นคืนชีพ พระราชาก็ยกลูกสาวตนให้สุริยคราส 
ต่อมาพระราชาถึงแก่ความตายด้วยความชราภาพ สุริยคราสจึงได้ขึ้นครองเมืองสืบต่อมา จากนั้นมีนายสําเภาจากต่างเมืองมาเข้าเฝ้า และบอกให้ทราบว่า ลูกสาวพระราชาในเมืองของตนได้ถึงแก่ความตายจึงประกาศหา ผู้ที่สามารถชุบชีวิตนางให้ฟื้น ครั้งนี้สุริยคราสให้จันทคราสเดินทางไปรักษา จนนางฟื้นคืนชีพ ก็ได้แต่งงานกัน ภายหลังจันทคราสก็ได้ครองเมืองนั้นเช่นเดียวกัน 
วันหนึ่งจันทคราส คิดถึงพี่ชาย จึงชวนภรรยาเดินทางด้วยเรือสําเภาไปหาสุริยคราส แต่ระหว่างทางเกิดพายุทําให้เรือแตก จันทคราสพลัดกันกับมเหสี จันทคราสจึงต้องออกตามหามเหสี จนพบว่าพระราชาเมืองหนึ่งจับเอาไปเป็นชายา ก็ไปต่อสู้แย่งชิงนางคืนมาได้ แล้วจึงพากันเดินทางต่อมา จนพบกับสุริยคราส พี่ชายของตน
ท้าวมูนกิตติ
มีเมืองอยู่สองเมือง เมืองหนึ่งมีพระเจ้าอิทธิราชปกครอง และพระองค์มีโอรสองค์หนึ่งนามว่า “มูนกิตติ” ส่วนอีกเมืองหนึ่งมีพระเจ้าอิทธิโลกปกครอง ทั้งสองพระนครนี้มีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน เพราะพระราชาทั้งสองเป็นสหายกัน ต่อมาพระเจ้าอิทธิโลกยกทัพมาตีเมืองพระเจ้าอิทธิราชได้ชัยชนะ พระเจ้าอิทธิราชและมเหสีหนีเข้าไปอยู่ในถ้ําแห่งหนึ่งในเขตเมืองยางแดง ส่วนท้าวมูนกิตตินั้น ก็หนีไปอาศัยอยู่กับฤาษีและได้เรียนวิชาอาคมกับฤาษีตนนั้น
พ่อและแม่ของมูนกิตตินั้น อาศัยอยู่ในถ้ําอย่างทุกข์ทรมาน อยู่มาไม่นานทั้งสองคนก็ตายไป ส่วนท้าวมูนกิตติหลังจากฝึกวิชาอาคมจนเก่งกล้า ก็กลับมาตีเอาเมืองคืนโดยฆ่าพระเจ้าอิทธิโลกตาย แล้วขึ้นครองราชย์แทน และได้ออกติดตามหาพ่อแม่ จนไปพบศพทั้งสอง จากนั้นจึงเอาศพทั้งสองนั้นมาทําพิธีอย่างสมเกียรติ ท้าวมูนกิตติก็ได้ครองเมืองอย่างมีความสุข ต่อมา
ตํานานเมืองฟ้าแดดสงยาง
พญาจันทะราชกษัตริย์แห่งเมืองเชียงโสมไปล่าเนื้อในป่าไปพบกวางทองซึ่งพระอินทร์แปลงกายมา พญาจันทะราชตามกวางทองจนพลัดจากหมู่ข้าราชบริพารหลงทางอยู่ในป่าต้องเสวยผลไม้เป็นอาหารรอนแรมอยู่ในป่าหลายวันจึงไปพบเมืองฟ้าแดดแล้วเข้าไปพักในศาลานอกเมือง ทรงทราบข่าวว่าพญาฟ้าแดดมีธิดาสาวสวยชื่อ นางฟ้าหยาด มีอายุ 16 ปี สร้างปราสาทราชมณเทียรให้อยู่กลางน้ํา แล้วจัดนางสนมกํานัลคอยเฝ้าพิทักษ์อย่างดี
เมื่อพญาจันทะราชทราบดังนั้นก็อยากได้นางเป็นพระมเหสีจึงอ้อนวอนพระอินทร์ให้ช่วยอุ้มสม พระอินทร์ร้อนอาสน์จึงช่วยให้อยู่กันอย่างลับๆ จนกระทั่งนางฟ้าหยาดตั้งครรภ์ พญาจันทะราชจึงกลับเมืองเซียงโสมและส่งขุนนางผู้ใหญ่มาสู่ขอ แต่พญาฟ้าแดดรู้ระแคะคายว่าลอบทําชู้กับนางฟ้าหยาดลูกสาวตนจึงโกรธมากถือว่าผิดประเพณีของกษัตริย์จึงไม่ยอมยกให้ พญาจันทะราชไม่พอใจจึงเกณฑ์ทัพใหญ่มาตีเมืองฟ้าแดดแต่ต้องพ่ายแพ้ และได้เสียชีวิตในการชนช้าง นางฟ้าหยาดเสียใจจนตรอมใจตาย พญาฟ้าแดดจึงจัดการศพทั้งสองอย่างสมเกียรติ เมืองเซียงโสมจึงต้องส่งส่วยให้เมืองฟ้าแดดตั้งแต่นั้นมา
พญาธรรมกษัตริย์ผู้น้องพญาจันทะราชได้ครองเมืองเซียงโสมต่อมาได้ประมาณ 6 ปี จึงยกทัพมาตีเมืองฟ้าแดดเป็นการแก้แค้นแทนพระเชษฐาเมืองฟ้าแดดพ่ายแพ้ในการทําสงครามครั้งที่ 2 จึงต้องส่งส่วยให้เมืองเซียงโสมตั้งแต่นั้นมา
นางผมหอม
นางผมหอม เป็นนิทานพื้นบ้านอีสานที่เล่าสืบต่อกันมาช้านานว่า มีหญิงสาวคนหนึ่งอาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งใกล้บริเวณเขาภูหอ (ภูหอเป็นภูเขาในตําบลภูหอ อําเภอภูหลวง จังหวัดเลย) วันหนึ่งได้ไปเที่ยวป่ากับเพื่อนเกิดพลัดหลง แล้วได้ไปดื่มน้ําที่รอยเท้าช้าง เมื่อกลับมาถึงบ้าน นางได้ตั้งท้องคลอดลูกเป็นผู้หญิง ผมมีกลิ่นหอมนางจึงตั้งชื่อลูกว่า “นางผมหอม” ต่อมานางได้ไปเที่ยวป่าอีกครั้งและเกิดพลัดหลง ครั้งนี้นางได้ไปดื่มน้ําที่รอยเท้าวัวป่าเกิดตั้งท้องอีกคลอดออกมาเป็นหญิงตั้งชื่อว่า “นางลุน” ตอนเด็กๆทั้งสองถูกเพื่อนล้อเสมอว่าเป็นลูกไม่มีพ่อ แม่จึงเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้ฟัง พอโตขึ้นนางผมหอมอธิฐานขอให้ฝันถึงพญาช้าง วันรุ่งขึ้นได้ขอแม่ไปเที่ยวป่ากับน้อง ทั้งสองไปเจอพญาช้าง พญาช้างจึงพิสูจน์ความจริงว่าใช่ลูกตัวเองหรือไม่ จึงอธิษฐานว่าใครเป็นลูกให้ปีนขึ้นมาบนหลังตนได้ ถ้าไม่ใช่ก็ปีนไม่ได้ นางผมหอมปีนขึ้นได้ แต่นางลุนปีนไม่ได้จึงถูกพญาช้างเหยียบตาย
ต่อมานางผมหอมได้ไปอยู่ที่ปราสาทกับพญาช้าง วันหนึ่งนางได้ลงเล่นน้ําที่ลําธาร ลําธารที่นางผมหอมลงไปเล่นคือ “ห้วยหอม”
แก่งคุดคู้
นานแล้วมีพรานป่าคนหนึ่งชื่อ “จึ่งขึ่งดั้งแดง” รูปร่างสูงใหญ่ล่ําสัน มีฝีมือในการล่าสัตว์ วันหนึ่งนายพรานผู้นี้ตามล่าควายเงินมาจากหลวงพระบาง (ที่เรียกควายเงินเพราะมูลของควายตัวนี้เป็นเงิน) พอมาถึงริมน้ําโขงเห็นควายเงินพักกินน้ํา นายพรานจึงดักซุ่มยิง พอดีชาวบ้านแล่นเรือผ่านมา ควายเงินตกใจตื่นเตลิดขึ้นไปบนเขาลูกหนึ่ง (ต่อมาเขาลูกนี้ได้ชื่อว่า"ภูควายเงิน") นายพรานเลยยิงไปถูกเขาอีกลูกจนพังทลายไปซีกหนึ่ง กลายเป็นหน้าผาสูงชัน ที่ชาวบ้านเรียกว่า “ภูผาแบ่น”
นายพรานโกรธคนที่แล่นเรือผ่านซึ่งเป็นต้นเหตุให้ควายเงินหนีไป จึงกลั่นแกล้งด้วยการขนหินมาขวางกั้นลําโขงไม่ให้เดินเรือได้ นายพรานทําการเกือบจะสําเร็จ ก็พอดีมีสามเณรรูปหนึ่งมาเห็นเข้า เณรนั้นออกอุบายหลอกให้นายพรานใช้ไม้เฮียะ (ไม้ใผ่ชนิดหนึ่ง) ผ่าซีกหาบหินแทน ไม้เฮียะผ่าแล้วจะเป็นสันคมกริบ เมื่อนายพรานใช้หาบหิน ไม้นั้นก็บาดคอนอนตายคุดคู้อยู่ที่ริมโขงนั้นเอง แก่งหินนั้นจึงเรียกว่า “แก่งคุดคู้”

ผลจากการที่นายพรานขนหินมาวางขวางทําให้กลางน้ําโขง มีหลายแก่งหลายแห่ง มีชื่อเรียกต่างๆ เช่น แก่งฟ้า แก่งจันทร์ เป็นต้น แก่งเหล่านี้แม้จะเป็นอุปสรรคต่อการเดินทางในลําน้ําโขงมาแต่โบราณ แต่ก็เป็นบริเวณที่มีปลาเข้ามาอยู่อาศัยอย่างชุกชุม
เก่งไม่เท่ากัน
มีวัดอยู่วัดหนึ่ง  วัดนั้นมีหลวงตากับลูกศิษย์อีก 2 คน ชื่อ ไอ้พร กับ ไอ้ชัย หลวงตารักศิษย์สองคนไม่เท่ากัน คือรักไอ้พรมากกว่าไอ้ชัย เพราะหลวงตาคิดว่าไอ้พรฉลาดกว่าไอ้ชัย และขยันทํางานทําการมากกว่า อยู่มาไอ้ชัยเกิดน้อยใจขึ้นมาว่าหลวงตารักศิษย์ไม่เท่ากันจึงเข้าไปตัดพ้อต่อว่า และถามหลวงตาว่าทําไมจึงรักพวกตนไม่เท่ากัน หลวงตาบอกว่ารักความฉลาดของคน ไอ้พรเถียงว่าแล้วหลวงตารู้ได้อย่างไรว่าเราสองคนฉลาดไม่เท่ากัน หลวงตาบอกว่าคอยสักวันสองวันจะพิสูจน์ให้ดู พอวันรุ่งขึ้นบังเอิญว่าหมาในวัดตัวหนึ่งคลอดลูกออกมา หลวงตาได้โอกาสจึงเรียกไอ้ชัยมา แล้วบอกว่า “ไอ้ชัยมึงไปแลหมาทีว่าเกิดแล้วยัง” ไอ้ชัยไปดูสักครู่หนึ่งแล้วกลับมาบอกหลวงตาว่าเกิดแล้ว หลวงตาถามว่ากี่ตัว ไอ้ชัยบอกว่าไม่ทราบแต่ว่าเกิดแล้ว หลวงตาก็บอกไอ้ชัยว่า ให้ไปตามไอ้พรมา ไอ้ชัยหายไปสักพักหนึ่งกลับมาพร้อมกับไอ้พร หลวงตาก็สั่งไอ้พรว่า “มึงช่วยไปแลหมาทีว่าเกิดแล้วยัง” ไอ้พรไปสักครู่หนึ่งก็กลับมาบอกหลวงตาว่า “เกิดแล้วหลวงตาเหอ 5 ตัว โผ้ 2 เหมีย 3 ดํา 2 ขาว 2 ลายตัวหนึ่ง”* หลวงตาได้ยินดังนั้นก็ชอบใจจึงพูดกับไอ้ชัยว่า “มึงเห็นแล้วยังละว่ามันฉลาดกว่ามึงตรงไหน แล้วอี้ให้กูรักเท่ากันพรื่อละ”
แก้วสารพัดนึก
มีผัวเมียอยู่คู่หนึ่งรักกันมากไม่เคยทะเลาะกันเลย ผัวว่าอย่างไรเมียก็ว่าอย่างนั้น อยู่มาปีหนึ่งเกิดฝนแล้งจัดทํานาไม่ได้ผล  ผัวเมียคู่นี้จึงชวนกันไปวิดน้ําทะเล ขณะที่ผัววิดเมียก็อยู่ข้าง ๆ คอยให้กําลังใจ ผัววิดไปได้สักพักก็ถามเมียว่าจะแห้งแล้วยัง เมียก็ตอบว่า แห้งไปเยอะแล้วพี่ ผัวก็วิดต่อไปสักพักก็ถามเมียอีกว่าจะแห้งแล้วยังน้อง เมียก็ว่าเหลือนิดเดียวแล้วพี่ สองคนผัวเมียวิดจนกระทั่งว่าเดือดร้อนถึงแม่ปลา ถ้าผัวเมียคู่นี้วิดน้ําทะเลแห้งพวกตนเดือดร้อนแน่ แม่ปลาจึงมาขอร้องต่อสองผัวเมียว่าอย่าวิดอีกเลยเราจะให้แก้วสารพัดนึก จะนึกอะไรก็ได้อันนั้น แต่ให้นึกเพียง 3 ครั้งเท่านั้น ผัวเมียก็ตกลงนําแก้วสารพัดนึกนั้นกลับบ้าน แล้วจึงตั้งจิตอธิษฐาน ครั้งแรกขอบ้านเรือนที่อยู่อาศัย ครั้งที่สองขอเพชรนิลจินดา แก้วแหวนเงินทอง ครั้งที่สามขอข้าทาสบริวารช้างม้าวัวควาย ปรากฏว่า ผัวเมียคู่นี้ก็เป็นมหาเศรษฐีขึ้นมา ข่าวได้แก้วสารพัดนึกก็ไปถึงเพื่อนเกลอคนหนึ่งซึ่งต้องการจะร่ํารวยเหมือนเพื่อนเกลอบ้าง ก็เดินทางไปขอแก้วสารพัดนึกจากเพื่อน แต่ว่าสองผัวเมียคู่ที่จะไปขอแก้วสารพัดนึกจากเกลอนั้นไม่ลงรอยกันมีความขัดแย้งกันเสมอ มีการทะเลาทุบตีกันเป็นประจํา พอได้แก้วสารพัดนึกมาแล้ว เมียก็อยากได้บ้านเรือน แก้วแหวนเงินทอง ผัวก็ว่าแก้วแหวนเงินทองไว้นึกตอนหลัง เพราะนึกได้ตั้ง 3 ครั้ง ตอนเที่ยง ๆ เช่นนี้ต้องนึกถึงของหวานของคาวก่อน เมียไม่พอใจจึงเกิดเถียงกัน ขณะที่เมียเถียงอยู่นั้นผัวก็ตั้งจิตอธิษฐานที่จะนึกแล้ว  เมียก็โมโหด่าผัวว่า “ไอ้ร้อยควย” พอสิ้นคําด่าของเมียอวัยวะเพศก็งอกออกมาจากเอวผัวเต็มไปหมด เมียก็ตกใจจึงอธิษฐานใหม่ว่าให้ไปให้หมด คราวนี้อวัยวะเพศของผัวก็หายไปหมดทั้งของที่มีอยู่เดิมด้วย การอธิษฐานเหลือเพียงครั้งเดียวแล้วก็บอกว่าให้กลับมาเฉพาะของผัวเถิด อวัยวะเพศของผัวอันเดิมก็กลับมา ตกลงว่าไม่ได้อะไรเลยเพราะจิตใจไม่ตรงกัน
คงรอดกับยอดทอง
คงรอดกับยอดทองเป็นเกลอกัน แต่อยู่คนละหมู่บ้าน คงรอดได้แต่งงานกับสาวสวยในหมู่บ้านที่ตนอยู่  ข่าวการแต่งงานรู้ถึงยอดทอง ยอดทองต้องการเห็นหน้าเมียเพื่อนเกลอ แต่ยอดทองเป็นคนตาบอด เมื่อไปถึงบ้านคงรอด คงรอดก็ชวนนอนบ้านตน ยอดทองพักอยู่บ้านคงรอด 2 คืน ได้ยินแต่เสียงเมียของคงรอดแต่ไม่เห็นหน้า ก็คิดอุบายพอคืนที่ 3 ยอดทองพูดกับคงรอดว่า “เกลอเหอที่เรามาบ้านเกลอครั้งนี้ก็เพราะได้ข่าวว่าเมียเกลอสวย เราก็อยากจะเห็นว่าเมียเกลอสวยตามคําร่ําลือหรือไม่ ก็ดั้นด้นมาด้วยความลําบาก แต่พอมาถึงเราก็ไม่ได้เห็นอย่างใจต้องการเพราะตาบอดเกลอช่วยสงเคราะห์เราได้ไหม ขอดวงตาเราสักข้างให้เราได้เห็นหน้าเมียเกลอบ้างสักนิด แล้วเราจะคืนให้” คงรอดได้ฟังก็สงสารเพื่อนเกลอ ยอมให้ยอดทองควักเอาดวงตาไป ยอดทองได้โอกาสควักลูกตาของคงรอดทั้ง 2 ข้าง และใส่ในตาตนเอง แล้วยอดทองก็มองเห็นเมียคงรอด พบว่าสวยมากจริงก็คิดจะเอาเป็นเมียตน แต่เมียคงรอดไม่ยอมและขอดวงตาสามีตนคืน ยอดทองไม่ยอมคืนและไม่สามารถเอาเมียเพื่อนได้ก็จากไป ส่วนเมียคงรอดเมื่อผัวตาบอดก็ยังดูแลอย่างดี วันหนึ่งเมียพาคงรอดไปอาบน้ําที่บ่อแห่งหนึ่ง เมียลืมของสําคัญไว้จึงกลับไปเอาบอกให้ผัวนั่งคอยที่ปากบ่อแล้วให้ท่องพุทโธไปเรื่อย ๆ ในป่าใกล้ ๆมีฤๅษีตนหนึ่งได้ใช้เสือ 2 ตัว ชื่อว่าอ้ายพุดกับอ้ายโทไปเอาน้ําที่บ่อ เมื่อเสือไปถึงบ่อน้ําเจอคงรอดนั่งท่องพุทโธ ๆ นึกว่าเรียกตนทั้ง 2 จึงกลับไปบอกฤๅษี ฤๅษีให้เสือทั้ง 2 นําคงรอดมาหาตนแล้วได้ฟังเรื่องต่าง ๆ ก็เกิดความสงสาร ให้อ้ายพุดกับอ้ายโทไปหากวางมา แล้วเอาตากวางใส่ให้คงรอดมองเห็นเหมือนเดิม คงรอดขอบคุณฤๅษีแล้วกลับไปหาเมียอยู่กินกันอย่างมีความสุข
คนอยากรวย
มีชายหนุ่มคนหนึ่งเป็นชายยากจนมาก วันหนึ่งจึงเดินทางไปนอกหมู่บ้านไปพบลุงคนหนึ่งนั่งเลี้ยงวัวอยู่คนเดียว ชายหนุ่มจึงเข้าไปพูดกับลุงคนนั้นว่า “ผมจนจังแล้ว งานก็ทําแต่ไม่รวยสักที” ลุงนั้นถามว่าทํางานอะไร ชายหนุ่มก็ตอบว่า นาก็ทํา ข้าวโพดก็ปลูก ปลาก็หา ทําทั้งนั้นแต่ไม่รวย ลุงนั้นก็ถามว่าทํามากน้อยแค่ไหน ชายนั้นตอบว่าทํานิด ๆ หน่อย ๆ ลุงก็ตอบว่ารู้แล้วทําไม ทําไมไม่รวย ลุงจึงบอกแก่ชายหนุ่มว่า “มึงลองไปขึ้นต้นไม้นั่นให้กูแลถิ”* ชายหนุ่มก็ ขึ้นไปบนต้นไม้นั้นตามที่ลุงสั่ง เมื่อขึ้นไปถึงยอด แล้วลุงก็บอกว่ากอดต้นไม้ให้แน่นน่ะ ว่าแล้วลุงนั้นก็โยกต้นไม้ ชายนั้นตกใจแต่ก็กอดต้นไม้ไว้แน่นไม่ตกลงมา เสร็จแล้วลุงก็พูดกับชายนั้นว่า “ขอให้เจ้าประกอบอาชีพเถอะ จะทําอะไรก็แล้วแต่ขอให้ทําให้จริง ให้กระชับให้มั่นเหมือนที่จับยอดไม้ที่ลุงโยกเท่าไหร่ก็ไม่หวั่นไหว เพราะฉะนั้นทําอะไรทําให้จริงสักอย่าง อย่าจับจดเอาหมดทุกอย่างแต่หาความมั่นคงไม่ได้ ให้เลือกทําจริงจังเสียสักอย่าง” ชายหนุ่มคนนั้นเมื่อกลับมาบ้านก็ตั้งหน้าตั้งตาหาปลาในทะเลขายจนร่ํารวย
ความลับไม่มีในโลก
มีพระราชาองค์หนึ่ง เสด็จประพาสป่าบังเอิญหลงทางไปในหมู่บ้านร้าง มีตากับยายแก่ ๆ 2 คน ตายายไม่รู้จะเอาอะไรให้พระราชาเสวย  เพราะความยากจนจึงเอาข้าวสารมาคั่วแล้วผัดกับน้ําตาลพอมีรสหวานปั้นเป็นก้อนกลม ๆ ยาว ๆ คล้ายก้อนขี้หมาที่กินเม็ดข้าวสาร แล้วนําไปให้พระราชาเสวย พระราชาเสวยแล้วทรงชอบมากเรียกให้มหาดเล็กมาดูแล้วสั่งว่า “คราวหลังให้คนครัวในวังทําอาหารเช่นนี้มาให้เราเสวยบ้าง” มหาดเล็กคนนั้นเห็นแล้วคิดว่าเป็นขี้หมา แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร พอกลับเข้าไปในวังมหาดเล็กก็ไปบอกคนครัวว่าให้หาขี้หมาที่มีข้าวสารติดอยู่มาให้พระราชาเสวย คนครัวก็ทําตามตั้งแต่นั้นมาพระราชาเมืองนั้นก็เสวยแต่ขี้หมาผัดน้ําตาลเป็นประจําจนมหาดเล็กนั้นทนไม่ได้ ด้วยความคับอกจะไปพูดกับคนอื่นก็กลัวจะรู้ถึงหูของพระราชาตัวเองต้องถูกประหารชีวิตแน่ จึงเข้าไปในป่าพูดกับต้นตะเคียนว่าพระราชากินขี้หมา พระราชากินขี้หมา เสร็จแล้วก็หายคับอกก็กลับเข้าวัง ต่อมาทหารกลุ่มหนึ่งของพระราชาต้องการหาไม้ทํากลองถวายวัดตามคําสั่งของพระราชา ทหารก็ไปหาไม้ในป่าก็พบไม้ตะเคียนต้นนั้นมาทํากลอง ทําเสร็จแล้วตีดูปรากฏว่าดังผิดปกติเป็นคําพูดว่า “พระราชากินขี้หมา” พอตีอีกก็ดังเช่นนั้นอีก มหาดเล็กคนที่ไปพูดกับต้นตะเคียนต้นนั้นได้ยินแล้วรําพึงขึ้นว่า “ความลับไม่มีในโลก”
ช้างเกเร
มีแม่นกเสียบไส้ตัวหนึ่งเลี้ยงลูกอ่อนอยู่ในพงหญ้า  วันหนึ่งมีช้างโขลงหนึ่งเดินมุ่งหน้ามายังที่แม่นกเสียบไส้อาศัยอยู่ ด้วยความตกใจกลัวว่าช้างโขลงนั้นจะเหยียบลูกนกตาย แม่นกจึงบินเข้าไปหาจ่าโขลง แล้วพูดขอร้องจ่าโขลงว่า “พ่อช้างจ๋าฉันมีลูกเล็ก ๆ อยู่ที่พงหญ้าข้างหน้าของพ่อช้างพาโขลงเดินไปทางอื่นได้ไหม” จ่าโขลงได้ฟังก็พูดขึ้นว่า “ได้ เราจะพาพวกเดินไปทางอื่น แต่ในโขลงของเรามีช้างเกเรอยู่ข้างหลังสุดโน้นตัวหนึ่ง ท่านต้องไปขอร้องเอาเองก็แล้วกัน” ว่าแล้วจ่าโขลงก็เลี่ยงเดินไปทางอื่น พวกช้างอื่นก็ตามไป จนช้างตัวสุดท้ายไม่ยอมตามโขลงไป แต่มุ่งไปทางรังนกเสียบไส้ แม่นกเสียบไส้เห็นดังนั้นก็เข้าไปขอร้อง แต่ช้างเกเรไม่ฟังเสียงเดินมุ่งหน้าไปเหยียบลูกนกเสียบไส้ตายหมดรัง แม่นกได้เห็นลูกนกตายไปต่อหน้าต่อตารู้สึกเสียใจมาก และโกรธช้างเกเรจนคิดแก้แค้น แต่ตนเองตัวเล็กคงทําอะไรช้างไม่ได้ จึงไปปรึกษานกกาที่บ้านเพื่อน พร้อมทั้งขอร้องให้นกกาช่วยจิกตาช้างเกเร ๆ ให้ตาบอด เมื่อเห็นว่าช้างเกเรก็ตาบอดแล้วนกเสียบไส้ก็บินไปหาแมลงวันเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้แมลงวันฟัง แมลงวันเห็นใจแม่นกเสียบไส้จึงช่วยไปหยอดไข่ใส่ในตาของช้างทั้ง 2 ข้าง ต่อมาไม่นานมีหนอนขึ้นเต็มไปหมดทรมานมาก  แล้วยังหาอาหารกินไม่ได้ เที่ยวเดินสะเปะสะปะอยู่ในป่านับวันก็ผอมลง แม่นกเสียบไส้ยังไม่หายแค้น คงคอยติดตามช้างเกเรตาบอดเรื่อยไป วันหนึ่งขณะที่ช้างเกเรเดินอยู่มีหน้าผาเป็นเหวลึกอยู่  ด้วยความฉลาดของแม่นกเสียบไส้ นางบินไปหาเพื่อนซึ่งเป็นกง *  อยู่ข้างหน้าผา เล่าเรื่องให้กงฟังแล้วบอก กงว่านางต้องการกําจัดช้างเกเรนี้เสีย ให้กงช่วยร้องดัง ๆอยู่ข้างหน้าผา ช้างเกเรอดน้ําและอาหาราหลายวันแล้ว เมื่อได้ยินเสียงกงร้องก็ให้นึกว่ามีหนองน้ําอยู่ข้างหน้า จึงเดินมุ่งหน้าตามเสียงกงไป ในที่สุดก็ตกลงไปในเหวลึกตาย แม่นกเสียบไส้จึงหายแค้นบินจากไป
ชายพร้าแหว่ง
มีไชชายคนหนึ่งไปเรียนวิชาตีเหล็กกับอาจารย์คนหนึ่ง  เมื่อเรียนจบแล้วอาจารย์ก็มอบพร้าให้เล่มหนึ่ง พร้าเล่มนี้ไชชายรักและหวงแหนมาก ไม่เคยเอาออกมาใช้ เก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี

วันหนึ่งไชชายนั้นไปธุระเสียหลายวัน ก่อนไปได้สั่งเมียว่าห้ามนําพร้าที่อาจารย์ให้มาใช้เด็ดขาด หากพร้าแหว่งจะฆ่าเมียเสีย แล้วก็จากบ้านไป เมื่อผัวไปแล้วเมียก็หามีดผ่าฟืนตาหาไม่เจอ จึงเอาพร้าเล่มที่ผัวสั่งห้ามมาใช้นั้นผ่าฟืน บังเอิญพร้านั้นเกิดแหว่ง เมียไม่รู้ว่าจะทําอย่างไร ก็หาอุบายที่จะไม่ให้ผัวโกรธ พอผัวกลับมาก็คอยปรนนิบัติพัดวี อาบน้ํา ป้อนข้าวให้ คอยเอาอกเอาใจทุกอย่าง ผัวเองไปเสียหลายวันกลับมาเกิดอารมณ์เพศ ร่วมเพศกับเมียไม่ทันเสร็จ เมียก็พูดขึ้นว่า “พร้าที่พี่ห้ามไม่ให้ใช้ น้องเอาไปผ่าฟืนแหว่งเสียแล้ว” ผัวกําลังมีอารมณ์ใคร่เต็มที่ก็บอกเมียว่า “ไม่เป็นไรพี่ค่อยตีเอาใหม่แล้วกัน พี่เป็นช่างตีเหล็กนิ”
ชายผู้งมงาย
ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชายหนุ่ม 2 คน เป็นเพื่อนรักกันมากและได้สาบานเป็นเกลอกัน วันหนึ่งทั้งสองเดินทางไปพบหมอดู ซึ่งชาวบ้านเชื่อถือกันมากเพราะดูแม่น ทั้ง 2 ขอให้หมอดูนั้นช่วยทํานายโชคชะตาของตน ส่วนชายคนที่สองหมอดูมองแล้วก็ส่ายหน้าบอกว่าชายคนที่สองนั้นเป็นคนอับวาสนาจะต้องจนไม่มีแม้แต่เสาบ้าน ชายคนที่ 2 ได้ฟังก็หดหู่ใจแล้วทั้ง 2 ก็พากันลาหมอดูกลับบ้าน ชายคนที่หนึ่งนั้นก็นําความไปบอกกับพ่อ – แม่ ญาติพี่น้อง ทุกคนก็พากันดีใจเอาอกเอาใจสารพัด จนชายคนที่ 1 ไม่คิดทําอะไรเลย นอกจากรอวาสนาให้มาถึงตามที่หมอทํานาย หมอดูทายว่า ชายคนที่หนึ่งนั้นเป็นคนมีวาสนาจะได้กินน้ําจากพานเงินพานทอง ชายคนที่ 2 หลังจากการดูหมอก็เศร้าที่ชะตาชีวิตของตนจะเป็นเช่นหมอดูว่า จึงมุมานะพยายามทํางาน เพื่อนเกลอมาชวนไปเที่ยวเตร่ก็ไม่ไปทํางานเก็บเงินท่าเดียวจนร่ํารวยเป็นปึกแผ่นค้านกับคําทํานาย ชายคนแรกนั้นไม่เป็นอันทํามาหากินเพราะคอยที่จะกินน้ําจากพานเงินพานทองจนฐานะยากจนลง ญาติพี่น้องไม่เหลียวแล ต่อมาก็มาหาเพื่อนเกลอก็พบว่ามีฐานะมั่นคง แล้วพูดว่า “จําได้ไหมคราวที่ไปดูหมอ หมอบอกว่าเกลอจะยากจนเสาบ้านไม่มี แต่เกลอกับร่ํารวย ส่วนเราหมอทายว่า วาสนาดีจะได้กินน้ําจากพานเงินพานทอง เรารอดูมาจนแก่แล้วไม่เห็นเป็นจริงเลย ซ้ําทรัพย์สมบัติก็หมด” ชายคนที่ 2 จึงชวนชายคนที่หนึ่งอยู่ด้วยกัน แต่ชายคนที่หนึ่งไม่ยอมเพราะยังมีความหวังว่าตนเป็นคนมีวาสนาจะได้กินน้ําจากพานเงินพานทองในวันข้างหน้า แล้วบอกลาออกเดินทางไปยังกรุงสาวัตถี เนื่องจากชายผู้เชื่อว่าตนมีวาสนาไม่ได้กินอาหารมาหลายวันจึงหมดแรงล้มลงหน้าจวนเจ้าเมืองพอดีกับเจ้าเมืองออกมาพบเข้า จึงให้บริวารเอาน้ําใส่พานเงินพานทองมาให้กิน ชายนั้นเห็นก็พูดว่า “เราได้กินน้ําจากพานเงินพานทองตามคําทํานายแล้ว” แล้วชายนั้นก็ตาย
ด้ามมีดพ่อท่าน
มีพ่อท่านอยู่รูปหนึ่ง อยากจะรู้ว่าใจคนนั้นเป็นอย่างไร ก็ทําด้ามมีดตอกไว้ด้ามหนึ่ง แล้วลองบอกให้คนมาดูว่าสวยแล้วยัง คนแต่ละคนที่พ่อท่านบอกให้มาดูด้ามมีดตอกนั้นก็ตําหนิตรงโน้น ตําหนิตรงนี้  ทุกคนที่ตําหนิด้ามมีดตอกนั้น พ่อท่านก็ให้แก้ไขด้ามมีดนั้นจนถูกใจตัวเองทุกคน จนในที่สุดด้ามมีดตอกนั้นก็เหลือขนาดเท่ากับไม้จิ้มฟันเพียงอันเดียว พ่อท่านเห็นแล้วก็ปลงตก พูดว่า “นี่แหละหนาใจคน มันไม่เหมือนกัน"
นายพรานใจดี
มีพรานป่าอยู่คนหนึ่งล่าเนื้อเก่งมาก  เมื่อล่าเนื้อมาได้แล้วจะนํามาแบ่งปันให้ชาวบ้านทุกวัน นายพรานคนนี้จึงเป็นที่รักใคร่ของชาวบ้านทั่วไปในละแวกนั้น วันหนึ่งนายพรานป่าก็ไปล่าเนื้อเหมือนกับก่อน ๆ ขณะที่ล่าอยู่นั้นได้หลงเข้าไปในสวนของเจ้าเมืองเมืองหนึ่ง ได้ยิงกวางทองของเจ้าเมืองนั้นตาย เพราะเข้าใจผิดคิดว่าเป็นกวางป่า เจ้าเมืองโกรธมากจึงสั่งประหารชีวิตนายพราน ข่าวการประหารชีวิตรู้ไปถึงชาวบ้านในหมู่บ้านที่นายพรานอาศัยอยู่ ชาวบ้านทุกคนในหมู่บ้านได้เดินทางมาอ้อนวอนไม่ให้เจ้าเมืองฆ่าพราน แล้วพวกตนทุกคนจะยอมเป็นทาสรับใช้เจ้าเมืองตลอดไป เจ้าเมืองเห็นดังนั้นก็คิดว่าพรานคนนี้ต้องมีดีแน่ ชาวบ้านจึงได้รักหวงเช่นนี้ จึงปล่อยนายพรานไป และแต่งตั้งให้เป็นนายบ้านปกครองชาวบ้านนายพรานก็มีความสุขตั้งแต่นั้นมา
เป็นหมาดีที่สุด
นานมาแล้วมีหมาตัวหนึ่งเห็นพระอาทิตย์มีอํานาจมากจึงอยากจะเป็นพระอาทิตย์ จึงไปขอพรพระอิศวรจะเป็นพระอาทิตย์ พระอิศวรก็ให้เป็น พอเป็นแล้ว แสงอาทิตย์แผดแสงจนน้ําแห้งหมดเดือดร้อนถึงพระอิศวรอีกก็ทําให้ก้อนเมฆมาบดบังเอาไว้ พระอาทิตย์ก็ทําอะไรไม่ได้ หมาก็อยากจะเป็นก้อนเมฆอีก พระอิศวรก็ให้เป็น  ก้อนเมฆก็บดบังแสงอาทิตย์จนมนุษย์เดือดร้อนอีกที่ไม่ได้รับแดด พระอิศวรก็กลายเป็นลมมาพัดให้ก้อนเมฆแตกกระจาย หมาอยากจะเป็นลมอีก  พระอิศวรก็ให้เป็นลมก็พัดเอาบ้านเรือนไร่นาเสียหายอีก พระอิศวรก็กลายเป็นจอมปลวกขวางเอาไว้ จอมปลวกก็ปรากฏขึ้นเต็มไปหมด ทําให้มนุษย์เดือดร้อนไม่มีที่ทํากิน พระอิศวรแปลงร่างเป็นหมูมาดุนจนจอมปลวกพังหมด หมาก็อยากเป็นหมูอีก พระอิศวรก็ให้เป็น พอเป็นหมูแล้วก็เที่ยวดุนไปทั่ว ดุนนา ดุนสวนทําให้มนุษย์เดือดร้อนอีก พระอิศวรจึงแปลงกายเป็นหมามากัดหมู หมูสู้ไม่ได้วิ่งหนี หมาก็ไปบอกพระอิศวรว่าขอกลับเป็นหมาตามเดิม พระอิศวรก็ให้ตกลงว่าหมาเป็นหมานั่นแหละดีที่สุด
ไอ้สองเกลอ
ยังมีชายอยู่ 2 คน เป็นเพื่อนรักกันมาก มีอะไรก็แบ่งปันกันกินแบ่งปันกันใช้ตลอดมา วันหนึ่งชายทั้ง 2 คน ได้เดินทางไปยังหมู่บ้านแห่งหนึ่ง  ขณะที่เดินอยู่นั้นมีจิ้งเหลนตัวหนึ่งวิ่งผ่านหน้าชาย 2 คนนั้นไป คนหนึ่งว่า จั้งเหลน อีกคนหนึ่งว่า จิ้งเหลน ทั้ง 2 คน ก็เถียงกันต่างก็ว่าตนเรียกถูก เถียงกันจนเกือบจะฆ่ากันตายอยู่แล้ว แต่บังเอิญมีชายชราคนหนึ่งเดินทางผ่านมาทางนั้นพอดี ชายทั้ง 2 จึงให้ชายชราคนนั้นตัดสินให้ว่าใครเรียกชื่อถูกแน่ ชายชราคนนั้นก็ตัดสินเพื่อไม่ให้คน 2 คน โกรธกันและไม่ฆ่ากันตายว่า “แกทั้ง 2 คน เรียกผิดหมด สัตว์ที่กําลังเถียงอยู่นั้นเรียกว่า พะเหลนเพนต่างหาก” ตกลงทั้ง 2 คน ก็คืนดีกันอีกแล้วก็เดินทางต่อไป
นกบินหลา
มีชายอยู่คนหนึ่งไปนั่งถ่ายอุจจาระบนขอนไม้ในป่า  พอดีขอนไม้นั้นมีนกบินหลาทํารังอยู่ในรูไม้ผุตรงที่ชายนั้นนั่งถ่ายพอดี ขณะที่ก้อนอุจจาระตกลงไปนั้นนกบินหลาก็ตกใจบินออกมาตัวหนึ่งตรงหว่างขาชายหนุ่มพอดี  ชายหนุ่มนั้นเข้าใจผิดว่าบินออกมาจากทวารของตัวเอง เมื่อกลับไปบ้านแล้ว ก็เล่าให้พ่อฟังว่าตนเองไปถ่ายอุจจาระมีนกบินหลาบินออกมาจากทวารตัวหนึ่ง ต่อมาปรากฏว่า คนนั้นไม่สบายพ่อก็เชื่อว่าเหตุที่ลูกไม่สบายเพราะนกบินหลาเข้าไปอยู่ในท้องถึง 2 ตัว ไปบอกคนอื่น คนอื่นก็บอกต่อ ๆ กันไปจากนกบินหลาออกจากทวารตัวเดียวกลับกลายเป็นว่านกบินหลาอยู่ในท้องเป็นร้อย ๆ ตัว