pythainlp/thai-open-data-go-th huggingface dataset:
คนไม่มีคุณ
มีหลุมขนาดใหญ่ลึกหลุมนึงอยู่ในกลางป่ากลางเขา ดันมีเสือตัวหนึ่งตกลงไปหลุมนั้นแล้วขึ้นมาไม่ได้ แล้วมีลิงตัวนึงตกลงไปก็ขึ้นมาไม่ได้ ยังมีคนคนนึงตกลงไปก็ไม่สามารถขึ้นมาได้ มีงูตกลงไปอีกก็ไม่สามารถขึ้นมาได้ อีกยังมีเฒ่าสอง เฒ่าทําไร่ทําสวนมาเก็บเห็ดอยู่กลางป่ากลางเขา เลยพากันหิวน้ําเลยมองไปเจอหลุม เห็นน้ําประมาณครึ่งเอว เลยเอาถังมัดใส่เชือกมัดใส่เครือเขลาหย่อนลงไปตักน้ําขึ้นมากิน พอเริ่มหนักตึงก็เลยดึงขึ้นมาดันขึ้นมาเป็นลิง  ลิงก็เลยคิดว่าสมัยก่อนคนลิงช่วยไม่ได้    ก็เลยว่าขอบคุณผู้มีอุปการะคุณ ที่ช่วยชีวิตข้าไว้ เฒ่าเลยว่าไม่เป้นไร แล้วลิงก็บอกให้ไปเยี่ยมข้าบ้าง แล้วหลังจากนั้นก็ตักน้ําอีกครั้ง ได้งูเหลือม  งูเหลือมก็ขอบคุณแล้วก็พูดเช่นเดียวกับลิงว่าให้ไปเยี่ยมบ้าง พอตักน้ําลงไปอีก ได้เสือ เสือก็บอกเช่นเดียวกันให้ไปเยี่ยมตรงนั้นตรงนี้บ้าง ครั้งที่สี่หย่อนถังลงไปอีก ได้คนขึ้นมา คนก็ว่าเป็นคนแท้ๆก็ไม่เอาข้าขึ้นมาก่อน แต่ขึ้นมาได้ก็ดีละ ไปเยี่ยมข้าบ้างหล่ะ หลังจากเดือนสองเดือนสัตว์สาวาสิ่งที่บอกไปเยี่ยมเฒ่าจึงไปเยี่ยมงูเหลือม งุเหลือมก็ให้ทองมา ไปเยี่ยมลิง ลิงก็เก็บผลไม้มาให้ พอไปหาเสือเสือก็หาสิ่งของให้เป็นอาหารต่างๆนานามากมาย แล้วก็ไปหาคน ก็ว่ารู้ว่าจะเอาไรให้ไม่มีอะไรให้  แต่เห็นมากับเมีย เมียมันก็สวย เห็นไปเห็นมาก็รู้สึกอยากได้เมียเขา คนก็เลยพาไปเอาเมียเขา แต่ไม่นานก็ตาย เขาเลยเรียกว่าคนไม่มีคุณ
บักขาติด กับบักตาบอด
ไอ้ตาบอดกับไอ้ขาติดเขาทั้งสองจะพากันไปจับนก ไอ้ขาติดนั้นตาดีส่วนไอ้ตาบอดมองไม่เห็นให้ไอ้ขาติดเขี่ยพาไปถึงต้นไม้ พาไปถึงรังนกอยู่กลางทุ่งนา พอไปถึงต้นไม้ก็ไม่สูงมากสักเท่าไรเป็นต้นตระง่าอยู่ต้นเดียวไอ้ขาติดบอก ต้นไม้ก็ดูสูงอยู่ไอ้ตาบอดจะขึ้นได้ไหม ไอ้ขาติดถามไอ้ตาบอดจะขึ้นได้ไหม ถ้าไม่งั้นนายตาบอดก็จะใช้มือคล้ําแล้วให้นายขาติดบอกกิ่งไม้ตรงนั้น ตรงนี้นายตาบอดมองไม้เห็นก็คล่ําไปเรื่อยๆจนถึงรังนกก็คิดว่ากิ่งไม้เลยเอามือแหย่เข้าไปในรังนก นั้นละรังนกนั้นละรังนกนายขาติดเรียกบอก นายตาบอดจึงเอามือแหย่เข้าไปคิดว่าเป็นลูกนกไปชนถูกคองูเห่าจึงดึงออกมา เมื่อนายขาติดผู้มองเห็นจึงเรียกบอกมันไม่ใช่นก บอดวางบอด งูๆ
นายตาบอดไม่รู้ว่าหัวงูอยู่ที่ไหน งูก็เลื่อยมาที่ตางูเห่าก็เป่าตานายตาบอด นายตาบอดลืมตาขึ้นก็เห็นงูก็ฟาดลงพื้นแต่ถูกขานายขาติด นายขาติดนั่งอยู่ก็พยายามแกว่งขาปลีกออกวิ่งอย่างดี ไอ้ขาติดขาก็ดี ไอ้ตาบอดตาก็  มันกะจบเนาะ
ก่องข้าวน้อยฆ่าแม่
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในฤดูฝนนั้นจะมาการเตรียมปักกล้าดํานาทุกครอบครัวจะออกไปไถนาเตรียมการเพาะปลูก มีครอบครัวอยู่ครอบครัวหนึ่งมีแม่อาศัยอยู่กับลูกชายซึ่งกําพร้าพ่อ วันนั้นเขาได้ออกไปไถนาอย่างเช่นทุกวัน จนสายตะวันขึ้นสูงแล้วเขาก็รู้สึกเหน็ดเหนื่อยกว่าปกติ และหิวข้าวมากกว่าทุกวัน ทุกๆวันแล้วแม่ของเขาจะมาส่งข้าวเขาในตอนสายของทุกวันแต่วันนี้กลับมาช้ากว่าปกติ เขาจึงหยุดไถนาและไปนั่งพักที่ใต้ต้นไม้ สายตาเหม่อมองไปที่บ้านรอคอยแม่ที่จะมาส่งข้าวด้วยความรู้สึกกระวนกระวาย สายแล้วแสงแดดก็ยิ่งร้อนขึ้นเรื่อยๆ ความหิวก็ยอ่งทวีคูณขึ้นไปอีก ทันใดนั้นเขาก็เห็นแม่เดินมาตามคันนาในมือถือก่องข้าวน้อยๆ เขารู้สึกไม่พอใจที่แม่เอาข้าวมาส่งช้า เขาหิวจนตาลายจึงคิดว่าข้าวก่องแค่นี้คงกินไม่อิ่มแน่ๆ จึงต่อว่าผู้เป็นแม่ด้วยอารมณ์โกรธว่า อีแก่มึงมัวทําอะไรทําไมจึงมาส่งข้าวให้กูช้านักข้าวก็เอามาแค่นี้กูจะกินอิ่มหรือยังไง ผู้เป็นแม่จึงตอบว่า ถึงก่องข้าวมันจะก่องน้อยแต่มันก็ยัดจนเต็มและแน่นในนะลูก ลองกินดูเถอะลูก ด้วยความโมโหหิวจนตาลาย ไม่ยอมฟังอะไร จึงบันดาลโทสะคว้าไม้ตีแม่ที่แก่ชราจนล้มลงเสียชีวิตในที่สุด เขาเดินไปกินข้าวจนอิ่มแต่ข้าวยังไม่หมดจึงเกิดรู้สึกผิดชอบชั่วดี เขาเดินไปดูแม่แต่ก็ต้องเสียใจเข้าโอบกอดแม่ร้องไห้โฮสํานึกผิดที่ฆ่าแม่ของตน  หลังจากนั้นเขาจึงได้ขอร้องชาวบ้านมาช่วยก่ออิฐก่อปูนสร้างธาตุเจดีย์บรรจุแม่ของเขา จนกลายเป็นตํานานธาตุก่องข้าวน้อยฆ่าแม่จนทุกวันนี้
พญาคันคาก
พระนางสีดา มเหสีของพระยาเอกราชผู้ครองเมือง ได้กําเนิดพระโอรสลักษณะแปลกประหลาด  คือผิวกายเหลืองอร่ามดังทองคํา แต่เป็นตุ่มตอเหมือนผิวคางคก คนทั้งหลายจึงขนานนามพระกุมารว่า ท้าวคันคาก ซึ่งคันคากแปลว่าคางคก

เมื่อเติบโตพระกุมารได้หมายพระชายาที่มีศิริโฉมงดงาม แต่พระยาเอกราชได้ปรามไว้ เพราะทรงอับอายในรูปกายของท้าวคันคาก  แต่ท้าวคันคากกะบ่ย่อท้อ จึงตั้งจิตอธิษฐานขอพรจากพระอินทร์ ด้วยบุญบารมีมาแต่ชาติปางก่อนของท้าวคันคาก

พระอินทร์จึงเนรมิตปราสาทพร้อมอุตรกุรุทวีปผู้เป็นเนื้อคู่ให้เป็นพระชายา ส่วนท้าวคันคากก็ถอดรูปคันคากออกให้เห็นเป็นชายหนุ่มรูปงาม พระยาเอกราชยินดีกับพระโอรส จึงยกราชบัลลังค์ให้ครองต่อ ทรงพระนามว่า พญาคันคาก และครองบัลลังก์โดยตั้งอยู่ในทศพิธราชธรรม เดชานุภาพเป็นที่เลื่องลือ จนเมืองน้อยใหญ่มาสวามิภักดิ์ ทําให้เดือดร้อนไปจนถึงพญาแถนที่อยู่บนฟ้า เพราะคนหันไปส่งส่วยให้พญาคันคากแทนจนลืมบูชาพญาแถน จึงสั่งให้พญานาคงดให้น้ําในฤดูทํานา ทําให้เกิดเข้ายุคข้าวยากหมากแพง และความแห้งแล้ง ผู้คนเลยรวมตัวไปขอให้พญาคันคากช่วย

พญาคันคากรวบรวมกองทัพสัตว์มีพิษ เช่น มด ผึ้ง แตน ตะขาบ กบ เขียด ให้ทําทางยกทัพขึ้นไปสู่กับพญาแถน โดยส่งมดปลวกไปกัดกินศัตราวุธของพญาแถนที่เตรียมไว้

เมื่อถึงเวลารบพญาแถนจึงไม่มีอาวุธ ยามร่ายมนต์ ก็ถูกเสียงเขียด กา ไก่ กลบไปหมด จะเสกงูมากินเขียดก็ถูกแร้งของพญาคันคากจับกิน พญาแถนจึงยอมแพ้ พญาคันคากเลยว่า ขอเมตตาประทานฝนให้คนตรงตามฤดูกาล พญาแถนว่า ถ้าข้าลืมเล่า พญาคันคากตอบว่า จะให้คนจุดบั้งไฟขึ้นมาบอก ตั้งแต่นั้นมาชาวอีสานจึงมีประเพณีบุญบั้งไฟเพื่อบูชาพญาแถน
ผาแดงนางไอ่
ณ เมืองสวรรณโคม มีพญาขอมครองเมืองมเหสี ชื่อนางจันทร์มีธิดาชื่อ นางไอ่ หรือนางไอ่คํา นางสวยมากจนไม่มีใครเปรียบเทียบความงามของนางได้ จนเรื่องไปถึงหูของ ท้าวผาแดง ท้าวผาแดงจึงแอบมาหานางไอ่ที่วัง โดยผ่านทางคนใช้เป็นแม่สื่อ จนทั้งสองได้รักกัน และสัญญาว่าจะมาสู่ขอตามประเพณี

ที่เมืองบาดาล มีพญานาคชื่อ สุทโธนาครองเมือง มีลูกชายชื่อท้าวภังคี ชาติที่แล้วท้าวภังคีเกิดเป็นคู่กับนางไอ่ซึ่งเป็นใบ้ นางไอ่ในชาติที่แล้วจึงอธิษฐานว่า ชาติต่อไปไอ้ใบ้ต้องตายด้วยมือของนางเอง ด้านพญาขอมเดือนหกก็ได้จัดบุญบั้งไฟ แข่งขันว่าใครจะได้สูงกว่ากัน

ตอนนั้นพญาขอมรู้แล้วว่าท้าวผาแดงจะมาสู่ขอนางไอ่ จึงตรัสว่า หากบั้งไฟของเราสูงกว่าจะไม่ยกนางไอ่ให้ แต่ถ้าของท้าวผาแดงสูงกว่าก็จะยกนางไอ่ให้ แต่การประลองครั้งนี้ท้าวผาแดงแพ้เห็นๆ เพราะบั้งไฟแตกก่อนขึ้น ท้าวผาแดงจึงหอบความช้ํากลับบ้านเมืองไป

ด้านท้าวภังคี แปลงเป็นกระรอกขึ้นมาเที่ยวงาน แต่นายพรานจับได้ จึงนําไปให้นางไอ่เอาไปแกง ท้าวภังคีจึงอธิษฐานว่า ขอให้เนื้อของตนอร่อยที่สุด และเลี้ยงคนได้ทั้งเมือง ชาวบ้านมาเห็นกะพากันแย่งกินแกงกระรอก บริวารของท้าวภังคีเห็นจึงนําเรื่องไปบอกท้าวสุทโธนา จึงโกรธแค้นก็พาบริวารของตนไปถล่มเมืองพญาขอม เมืองกะถล่มเกิดน้ําท่วมอย่างหนัก

อุทกภัยครั้งนี้ใหญ่นัก ท้าวผาแดงห่วงนางไอ่จึงพานางควบม้าหนีอันตรายไป แต่ท้าวนาคาได้ใช้หางรัดนางลงไปเมืองบาดาล ท้าวผาแดงปลอดภัยและกลับเมืองจึงอธิษฐานว่า จะขอตายเพื่อไปเอานางไอ่กลับมาแล้วก็กลั้นใจตายไปต่อสู้กับนาคา สู้จนน้ําบาดาลขุ่น พระอินทร์จึงลงมาระงับศึก ให้ผีกลับเมืองผีให้นาคากลับเมืองนาคา ส่วนนางไอ่ก็รอเนื้อคู่ของตนในเมืองบาดาลต่อไป จนกว่าจะมีพระพุทธเจ้าองค์ใหม่ นางไอ่ก็เลยรอมาจนถึงทุกวันนี้
ศรีทนนท์ชัย (ตอนเลี้ยงน้อง)
วันหนึ่งแม่บอกให้ศรีทนนท์ชัยดูแลน้องอาบน้ําล้างไส้ล้างพุงน้องให้สะอาดและให้น้องนอน แต่ศรีทนนท์ชัยเข้าใจว่าการล้างไส้ล้างพุงคือการเอาไส้ออกมาล้างน้ํา มันจึงเอามีดผ่าท้องน้องแล้วเอาไส้ออกมาล้างจนสะอาด และเก็บเข้าที่ทาแป้งใส่เสื้อผ้าให้น้อง เห็นน้องไม่พูดไม่จาเลยให้น้องนอน พอแม่กลับมาจึงรุ้ว่าน้องตายแล้ว
เณรน้อยขี้ไก่โป
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีหลวงพ่อกับเณรน้อยอยู่คู่หนึ่ง ชอบหยอกล้อกันมาก กําลังกวาดลานวัดอยู่ หลวงพ่อก็คิดแผนล่ะทีนี้ เดินถือไม้กวาดไปวางไว้เฉยๆ ปล่อยให้เณรน้อยกวาดอยู่คนเดียว เณรน้อยก็ไม่ได้เต็มใจที่จะกวาดเท่าไรหรอก รู้อยู่แล้วว่าหลวงพ่อมีแผน หลวงพ่อก็มานั่งพักใต้ร่มไม้ให้หายเหนื่อย ทําท่าชื่นชมเณรน้อยว่าขยันขันแข็ง วันต่อมา หลังจากฉันเพลเสร็จ เณรน้อยก็หลบมานอนเล่นใต้ร่มไม้ หลวงพ่อก็ตามมาดุวาเณรน้อยขี้เกียจ และบอกเณรน้อยว่ามีกิจนิมนต์ เณรน้อยก็ทั้งกวาดทั้งบ่นให้หลวงพ่อ ว่าจะใช้ให้ทําอะไรนักหนา พอหลวงพ่อไปลับตา เณรน้อยก็กลับมานอนใต้ล้มไม้เหมือนเดิม พอหลวงพ่อกลับมาท่านก็ถือไม้วิ่งไล่ตีเณรน้อย
วันต่อมา หลวงพ่อก็เตรียมตัวจะไปทํากิจนิมนต์ ท่านก็ได้เรียกหาเณรน้อย และบอกเณรน้อยว่า หลวงพ่อมีกิจนิมนต์ที่ต้องทํา ให้เณรน้อยกวาดลานวัดให้สะอาด ระวังไก่จะไปขี้ใส่พื้นศาลาวัด ถ้าหลวงพ่อกลับมา แล้วยังมีขี้ไก่ จะให้เณรน้อยกินให้หมด เณรน้อยก็นึกในใจว่าจะยอมกินขี้ไก่ได้ไง จึงคิดแผนขึ้นมาจะเอาคืนหลวงพ่อ จึงไปเอาน้ําอ้อย มาหยอดไว้ให้ดูเหมือนขี้ไก่ พอจัดการตามแผนจึงกลับมานอนเล่นใต้ร่มไม้อย่างสบายใจ พอหลวงพ่อกลับมาก็ดุด่าว่าเณรน้อยทําไมปล่อยให้ไก่มาขี่ใส่ศาลาแบบนี้ และบอกให้เณรน้อยกินขี้ไก่ในเสื่อให้หมด เณรน้อยก็กินแบบอร่อยปาก คําแล้วคําเล่า หลวงพ่อจึงถามว่า ทําไมถึงกินเหมือนอร่อยจังเณร อร่อยสิหลวงพ่อลองชิมดู หลวงพ่อก็ชิมทั้งอร่อยทั้งหวาน แต่หารู้ไม่ว่าโดนเณรน้อยหลอกให้กินขี้ไก่ จึงบอกเณรว่าอย่าลืมเก็บใส่ถ้วยไว้เลยนะวันหลัง พอตอนเช้า หลังจากฉันเพลเสร็จ เณรก็ทําท่าหลบมาอ่านหนังสือใต้ร่มไม้ หลวงพ่อก็บอกว่า ปล่อยให้ไก่มันมาขี่ไว้เลยนะ แล้วก็เป็นไปตามแผนเณร จึงปล่อยให้ไก่มาขี่ใส่ และนั่งเฝ้าแมลงวันให้อย่างดี พอหลวงพ่อมา ท่านเลยลองชิมดู คําแรกทําไมมันเป็นขมๆ คําที่สองทําไมมันเปรี้ยวๆล่ะ ทําไมมันไม่หวานเหมือนเมื่อหวาน ก็เมื่อวานมันเป็นน้ําอ้อย แลัววันนี้ล่ะ วันนี้ป็นขี้ไก่ไงหลวงพ่อ พอหลวงพ่อรู้ว่าโดนเณรหลอกให้กินขี้ไก่ก็ได้ทีจับไม้วิ่งไล่เณรอ้อมวัด พวกคนที่มาถวายเพลจึงได้ห้ามไว้
ก่องข้าวน้อยฆ่าแม่
ชาวนาครอบครัวหนึ่งในจังหวัดยโสธร มีแม่กับลูกอาศัยอยู่ด้วยกัน ลูกเป็นคนขยันไปทํานาแต่เช้ามืดทุกวัน นับวันแม่ยิ่งแก่ชรา จนวันหนึ่งแม่เอาอาหารไปให้ลูกกินสายกว่าทุกวัน ลูกที่กําลังไถนาท่ามกลางอากาศร้อน จึงโมโหมาก ด้วยความหิวจัด บวกกับเห็นว่ากระติบข้าวเหนียวที่แม่ถือมาพร้อมกับข้าวนั้น เล็กนิดเดียวไม่พออิ่ม จึงหยิบแอกไถนามาตีแม่จนสลบไป แล้วลูกก็นั่งกินข้าวคนเดียว จนอิ่มแล้ว ข้าวก็ยังไม่หมดกระติบ ลูกจึงสํานึกได้ว่าตัวเองทําร้ายแม่ซึ่งก็สายเกินไป เพราะแม่นั้นเสียชีวิตไปแล้ว ลูกจึงได้บวชและสร้างเจดีย์ไว้เพื่อทดแทนบุญคุณบุพการี
ท้าวกําพร้าหมากเขือ
นานมาแล้วมียายเลี้ยงหลานกําพร้าไว้จนโตเป็นหนุ่ม หลานกําพร้ามักจะปลูกหมากเขือไว้เขียวสดงามน่ากินเพราะว่าเอาปัสสาวะของตนรดต้นหมากเขือ ยายจึงตั้งชื่อว่าท้าวกําพร้าหมากเขือ วันหนึ่งนางหล้าธิดาองค์สุดท้องของพระราชาเสด็จออกมาชมบ้านเมือง มองไปเห็นสวนหมากเขืองามเขียวสดน่ากิน จึงรับสั่งนางสนมกํานัลให้ไปขอหมากเขือมาชิม แต่ท้าวกําพร้าหมากเขือบอกว่าให้ไม่ได้เพราะเขามีสิ่งมีค่าที่สุดคือหมากเขือพวกนี้ หากนางหล้าอยากชิมให้มาขอด้วยตนเอง นางหล้าได้ฟังดังนั้นก็เสด็จมาขอจากท้าวกําพร้าหมากเขือด้วยตนเอง จนท้าวกําพร้าหมากเขือยอมให้หมากเขือนางหล้าไปชิมเพียงแค่ขอร้องนางหล้าว่าเวลาเสวยหมากเขือก็ให้นึกถึงตน
 เวลาผ่านไปไม่นาน นางหล้าเกิดอาการประหลาดเพราะนางเริ่มตั้งครรภ์และไม่ทราบว่าตั้งครรภ์ได้เพราะสาเหตุอะไร พระราชาทรงกริ้วที่นางไม่ยอมทูลแจ้งความจริง จึงรอให้นางคลอดลูกออกมาก่อนแล้วประกาศไปทั่วเมืองว่าให้ชายหนุ่มมาชุมนุมกันแล้วให้ลูกคลานไปหาพ่อบังเกิดเกล้าเอง แต่ก็ไม่มีใครเป็นพ่อของโอรสน้อยนั้น จนกระทั่งมีชายสวมชุดขาดๆ มาปรากฏตัวแล้วโอรสน้อยก็คลานเข้าไปหา จึงได้ข้อสรุปว่าโอรสน้อยมีพ่อเป็นท้าวกําพร้าหมากเขือ พระราชายิ่งกริ้วโกรธเป็นไฟเพราะรู้สึกอับอาย ประกาศเนรเทศลอยแพท้าวกําพร้าหมากเขือกับนางหล้าออกจากพระราชวังไปตามแม่น้ํา 
ก่อนออกจากพระราชวังท้าวกําพร้าหมากเขือขอให้นางหล้านําขวานกับเมล็ดข้าวเมล็ดผักติดตัวไปด้วย แพลอยไปเรื่อยๆ จนกระทั่งลอยไปติดเกาะใหญ่กลางน้ํา ทั้งสองจึงลงจากแพแล้วตั้งรกรากสร้างบ้านปลูกผักทํานาที่นั่น อยู่ไปไม่นานท้าวกําพร้าหมากเขือสังเกตเห็นฝูงลิงมีฆ้องวิเศษที่ทําให้ต้นไม้ตายมีชีวิตคืนมาได้ จึงวางแผนจับลิงโดยใช้เชือกทําจากเถาวัลย์ จับลิงได้แล้วและได้ฆ้องวิเศษมาและตีได้สามครั้งและขอพรได้สามข้อ หลังจากนั้นเป็นต้นมาท้าวกําพร้าหมากเขือกับนางหล้าก็มั่งมีเงินทองและมีความเป็นอยู่ดีขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งข่าวคราวเรื่องฆ้องวิเศษเลื่องลือไปถึงพระราชา พระราชาจึงส่งเสนาอํามาตย์มาขอฆ้องวิเศษจากท้าวกําพร้าหมากเขือแต่ขอกี่ครั้งท้าวกําพร้าหมากเขือก็ปฏิเสธ พระราชาเสด็จบนหลังช้างมาด้วยตนเองแต่ท้าวกําพร้าหมากเขือก็ยืนกรานปฏิเสธเช่นเดิม องค์หญิงไม่อยากให้เกิดการนองเลือดจึงขอร้องท้าวกําพร้าหมากเขือให้ยินยอมมอบฆ้องวิเศษให้พระบิดาแต่ก็ไม่สําเร็จเพราะท้าวกําพร้าหมากเขือยังปฏิเสธอีก พระราชาจึงสั่งทหารให้จับท้าวกําพร้าหมากเขือเพื่อจะเอาไปกําจัดแต่ท้าวกําพร้าหมากเขือตีฆ้องวิเศษทําให้เหล่าทหารขยับตัวไม่ได้ พระราชายิ่งกริ้วมากกว่าเดิมจึงบังคับสั่งช้างให้เข้าเหยียบทําร้ายท้าวกําพร้าหมากเขือแต่ท้าวกําพร้าหมากเขือก็ตีกลองอีกครั้งจนพระราชากับช้างก็ขยับตัวไม่ได้เช่นกันกับเหล่าทหาร นางหล้าเห็นดังนั้นจึงขอร้องอ้อนวอนท้าวกําพร้าหมากเขือให้พระบิดากับเหล่าทหารกลับมามีชีวิตดังเดิม ท้าวกําพร้าหมากเขือจึงตีฆ้องวิเศษอีกครั้งทําให้ทุกคนกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ครั้งนี้พระราชาและเหล่าเสนาอํามาตย์รู้สึกสํานึกผิดและเสียใจกับสิ่งที่ได้กระทํากับท้าวกําพร้าหมากเขือและนางหล้าจึงได้แบ่งเมืองอีกครึ่งหนึ่งให้ท้าวกําพร้าหมากเขือกับนางหล้าได้ปกครอง ท้าวกําพร้าหมากเขือก็ได้ทําให้ทุกคนได้ตระหนักว่าทุกคนมีความเท่าเทียมกันและสมควรได้รับการปฏิบัติที่เสมอภาคกัน ไม่ว่าจะเป็นกษัตริย์ คนมั่งมี คนทุกข์คนยาก ทุกคนก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน
ผีหวงผัว
ในสมัยก่อน คู่รักที่หมั้นหมายกันแล้วจะมีธรรมเนียมห้ามแยกจากกัน มีคู่รักคู่หนึ่งในหมู่บ้านที่ตกลงหมั้นหมายกันแต่ว่าฝ่ายชายต้องออกเดินทางไปค้าขายต่างถิ่นจึงต้องเดินทางไปหลายที่ พอฝ่ายชายเดินทางกลับมาจึงรีบไปหาคู่หมั้นของตนทันที แต่ว่านางก็ได้ตายจากเขาไปนานแล้ว
ชายคนนั้นก็อยู่กินกับคู่หมั้นของตนโดยหารู้ไม่ว่านางได้ตายไปนานแล้ว นางก็เป็นผีคู่หมั้นที่ยังทําตนเหมือนเป็นคนปกติทั่วไป อยู่กันมาเรื่อยๆ แม่ชายคนนั้นก็ได้ออกปากเตือนเขาว่าคู่หมั้นได้ตายไปนานแล้วแต่ชายคนนั้นก็ไม่เชื่อแม่ คืนหนึ่งก็ได้ยินเสียงว่า 
“แวะ แวะ แวะ เจ้า บ่ แวะ นี้ สิ ไป แวะ เฮือน ใด?”
ในขณะที่เขาหลับอยู่ผีคู่หมั้นก็เกาเนื้อเกาตัว เขาเลยถามนางว่า
“เจ้า เฮ็ด หยัง เสียง ขบ ดัง เผาะ?”
นางผีคู่หมั้นตอบว่า 
“ข้อย ขบ เหา ขบ เหา ขบ เหา”
“เหม็น เหม็น เหม็น”
“ฮืด ฮืด ฮืด”
ชายคนนั้นรู้ทันทีว่าคู่หมั้นของตนเป็นผีแล้วจริงๆ จึงพยายามจะหนี จึงบอกนางผีคู่หมั้นไปว่า ข้อยอยากเข้าห้องน้ํา อยากไปเข้าห้องน้ําอยู่บ้านแม่ข้อย นางผีคู่หมั้นบอกเขาว่าให้ปัสสาวะอยู่นี่แหละไม่ต้องไปบ้านแม่หรอก ฝ่ายชายพยายามจะหนีให้ได้จึงบอกนางผีคู่หมั้นว่าปัสสาวะอยู่นี่ไม่ค่อยสะดวก แต่ว่าจะลงไปใต้ถุนบ้านให้นางผีคู่หมั้นมัดตนไว้กับโอ่งมังกรก็ได้ นางผีคู่หมั้นได้ฟังดังนั้นจึงยอมให้เขาลงไปใต้ถุนบ้าน ชายคนนั้นมัดเชือกกับโอ่งมังกรพร้อมทั้งเจาะรูให้น้ําไหลออกจะได้ฟังเหมือนเสียงปัสสาวะไหล นางผีคู่หมั้นรู้แล้วว่าฝ่ายชายหนีไปแล้วเพราะนางลองกระตุกเชือกดูแต่ไม่เจอเขา นางจึงออกตามล่าฝ่ายชาย และไปเจอเขาที่ต้นโพธิ์นางตามล่าจนเขาเป็นลมล้มตายใต้ต้นโพธิ์
พ่อตากับลูกเขย ตอน ลูกเขยขายขี้
มีครอบครัวอยู่ครอบครัวหนึ่งมีลูกสาวสี่คนและลูกเขยสี่คน แต่พ่อตาไม่ค่อยยอมรับลูกเขยคนสุดที่สี่นักเพราะว่าลูกเขยคนนี้เคยบวชเรียนมาก่อนและมีความฉลาดหลักแหลมกว่าตน พ่อตาจึงอยากจะชิงไหวชิงพริบกับลูกเขยคนที่สี่ วันหนึ่งพ่อตาจึงถามคําถามปริศนาให้ลูกเขยทั้งสี่คนตอบ หากใครตอบถูกจะมอบทรัพย์สมบัติให้ทั้งหมดที่ตนมี พ่อตาจึงพาลูกเขยทั้งสี่คนเข้าไปในป่าและถามคําถามสี่คําถาม ลูกเขยทั้งสามคนตอบเหมือนกัน ยกเว้นคนที่สี่ที่ตอบว่าทุกสิ่งอย่างก็เป็นไปธรรมชาติของสิ่งนั้นๆ พ่อตาโกรธจัดจึงสั่งให้ลูกเขยคนที่สี่สร้างบ้านแต่ไม่ให้ต้นทุนอะไรเลย ลูกเขยคนที่สี่จึงถ่ายใส่ไหแล้วเอาไหไปลอยในสระน้ํา พร้อมกับท้าทายชาวบ้านรอบๆ สระให้พนันว่าอะไรอยู่ในโอ่งมังกรแต่ไม่มีใครตอบถูก วันต่อมาลูกเขยคนที่สี่จึงกลับบ้านพร้อมบอกพ่อตาว่าเขาเอาอุจจาระเขาไปขายได้เงินมาสร้างบ้านตามที่พ่อตาสั่ง พ่อตาได้ฟังดังนั้นจึงทําตามที่เขาเล่าให้ฟังพร้อมแบกไหอุจจาระตนเองไปขายในตลาด ชาวบ้านเห็นดังนั้นจึงแจ้งเจ้าหน้าที่ตํารวจจับพ่อตา
ภรรยาปากพาทุกข์พายาก
ภรรยาคนหนึ่งเป็นคนมักจะพูดไม่ดี พูดเรื่องอะไรก็จะบอกว่าทุกอย่างเหมือนของสงวนของนาง อยู่มาวันหนึ่งสามีของนางไปหยิบยืมคันธนูกับลูกธนูมายิงไหมีทองคําอยู่ข้างใน ทันทีที่สามีของนางยิงได้ไหใส่ทองคํามาแล้ว นางก็พูดเปรียบเปรยทันทีว่าไหใส่ทองคําใบนั้นเล็กเท่ากับของสงวนของนาง พอนางพูดจบทองคําในไหใบนั้นก็กลายเป็นของสงวนของนางทันที
พ่อตากับลูกเขยใหม่
มีครอบครัวหนึ่งมีลูกเขยใหม่ ในสมัยก่อนบ้านจะสร้างด้วยไม้ไผ่กับใบไม้ ทุกครอบครัวที่มีลูกเขยใหม่จะต้องเตรียมห้องไว้ห้องหนึ่งเรียกว่า ห้องส้วม ไว้ให้คู่สามีภรรยา หลังพิธีแต่งงาน ครอบครัวรวมทั้งคู่สามีภรรยาใหม่ต้องรับประทานอาหารร่วมกันตามธรรมเนียม ครอบครัวนี้มีพ่อตาแม่ยาย น้องสะใภ้ และสามีภรรยาคู่นี้รับประทานอาหารเย็นร่วมกัน ในขณะที่กินไปได้ซักครู่ก็มีอาหารติดคอลูกเขย เขาจึงลุกออกจากครัวไปหาน้ําดื่ม หลังจากลุกออกไปแล้วแม่ยายก็พูดถามว่า ทําไม(ลูกเขย)กินอิ่มเร็วจังล่ะ พ่อตาก็ตอบกลับไปว่า (ลูกเขย)น่าจะอิ่มแล้ว พอได้ฟังดังนั้นลูกเขยจึงออกไปทั้งๆ ที่ยังหิวอยู่
 คืนนั้นลูกเขยหิวมากจึงไปแอบกินขนุนที่แม่ยายเพิ่งเก็บมาหมดทั้งลูกรวมทั้งกินเม็ดขนุนลงไปด้วย กินเยอะเกินไปเลยท้องอืดจึงค่อยๆ ผายลมออกมาเป็นระยะๆ พ่อตาเริ่มเอะใจว่ามีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้น แต่ลูกเขยก็ยังไม่ปริปากพูดอะไร ทุกๆ ครั้งที่เขาผายลมออกมาเม็ดขนุนก็จะออกมาด้วย ออกมาจนเสียงผายลมเริ่มดังขึ้นดังขึ้นเรื่อยๆ จนดังเหมือนเสียงลูกกระสุนปืน ลูกเขยทนไม่ไหวต้องออกไปถ่ายที่ทุ่งนาใกล้ๆ บ้านแต่ระหว่างที่เดินไปทุ่งนาก็ยังผายลมอยู่เรื่อยๆ จนเขาเป็นลมขณะที่เม็ดขนุนยังติดก้นเขาอยู่ นกอีแร้งเห็นเขานอนสลบอยู่คิดว่าเขาตายแล้วจึงบินลงมาเพื่อกินเขาเป็นอาหาร มันเหลือบไปเห็นเม็ดขนุนจึงกินเม็ดขนุนก่อนแล้วในขณะเดียวกันนั้นเองขนุนทั้งลูกที่ลูกเขยกินเข้าไปก็ออกมาหมดทั้งลูกและกระแทกหัวนกอีแร้งจนมันตาย ลูกเขยได้สติตื่นมาเห็นนกอีแร้งนอนตายอยู่ข้างๆ จึงจับมันล้างทําความสะอาดและแบกกลับบ้าน พอกลับถึงบ้านพ่อตาทักทายว่าลูกเขยตื่นแต่เช้าจริงๆ ลูกเขยจึงตอบกลับไปว่าที่ต้องตี่นเช้าเพราะต้องไปวางกับดักจับนกอีแร้งมาทํายา พร้อมยื่นนกอีแร้งให้พ่อตา
ผีกองกอย
ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งมีท้าวขึ้คร้านเดินขออาหารชาวบ้านกินเพื่อประทังชีวิต ชาวบ้านขับไล่เขาออกนอกหมู่บ้านให้ไปอยู่กับผีกองกอย นางผีกองกอยเห็นท้าวขี้คร้านเกิดจิตพิศวาสตกหลุมรักท้าวขี้คร้านจนอยู่กินเป็นสามีภรรยากัน ท้าวขี้คร้านอยู่กินฉันท์สามีภรรยากับนางผีกองกอยเป็นเวลานาน จึงคิดวางแผนอยากจะหนีออกมาจากถ้ําที่อยู่ กลับมาใช้ชีวิตปกติเหมือนคนทั่วไป แต่นางผีกองกอยก็รักและดูแลเอาใจใส่ท้าวขี้คร้านอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง อยู่มาวันหนึ่งท้าวขี้คร้านอาศัยจังหวะช่วงนางผีกองกอยออกไปหาของป่าอาหารจึงหนีออกมาได้ หนีมาได้ไม่ไกลนักนางผีกองกอยก็กลับมาจากหาอาหารและของป่า นางผีกองกอยไม่เห็นท้าวขี้คร้านสามีจึงออกตามหา ส่วนท้าวขี้คร้านหนีมาถึงทุ่งนาที่ต้นข้าวออกรวงเหลืองทองและมีดอกข้าวเต็มทุ่งพอดีนางผีกองกอยก็ไล่ตามมาเกือบจะทัน ท้าวขี้คร้านจวนตัวจึงแกล้งทําเป็นว่าตนเองตายแล้วจึงนอนเกลือกกลิ้งในทุ่งจนเกสรดอกข้าวท่วมตัว นางผีกองกอยตามมาทันจึงเห็นว่าสามีตนตายแล้ว ตามธรรมเนียมนางผีกองกอยจึงนําทองคํา เครื่องเงินและเครื่องประดับเพชรนิลจินดามาทําบุญให้สามีของนาง ส่วนท้าวขี้คร้านพอนางผีกองกอยกลับไปแล้วก็มุ่งหน้ากลับหมู่บ้านของตนพร้อมเพชรนิลจินดา เครื่องเงิน ทองคําและเครื่องประดับจนกลายเป็นคนร่ํารวย เพื่อนของท้าวขี้คร้านเห็นดังนั้นรีบเข้ามาสอบถามว่าทําอย่างไรถึงได้กลับมามั่งมีร่ํารวยแบบนี้ ท้าวขี้คร้านเล่าให้เพื่อนฟังทุกอย่างที่ตนทํา ส่วนเพื่อนท้าวขี้คร้านผู้โลภมากก็อยากร่ํารวยกว่าท้าวขี้คร้านจึงทําตามทุกอย่างที่ท้าวขี้คร้านเล่าให้ฟัง จนถึงตอนที่ตนต้องแกล้งตายแล้วนางผีกองกอยนําเครื่องเงิน ทอง เพชรนิลจินดา มาทําบุญให้สามี เพื่อนท้าวขี้คร้านจึงรีบลืมตาขึ้นบอกนางผีกองกอยว่าขอทองมาเพิ่มให้อีก นางผีกองกอยก็รู้ทันทีว่าตนถูกชายคนนี้หลอกลวงจึงพาเขาไปอยู่ในเมืองผีกองกอยตลอดไปเพราะตอนนี้เพื่อนโลภมากของท้าวขี้คร้านก็เป็นผีเหมือนกัน
ทําไมต้องมัดตราสังศพด้วยด้ายสายสิญจน์
ในสมัยก่อนชาวบ้านไม่ได้มัดข้อมือข้อเท้าศพด้วยด้ายสายสิญจน์ก่อนจะทําพิธีเผา วันหนึ่งมีงานศพในหมู่บ้านชาวบ้านต่างก็มาร่วมพิธีสวดศพที่บ้านของผู้ตาย ระหว่างที่พระคุณเจ้าสวดศพชาวบ้านก็มักจะเล่นการพนันพร้อมกับฟังพระคุณเจ้าอ่านหนังสือใบลานเล่านิทานไปด้วย หรือเรียกภาษาชาวบ้านว่า เทศน์หนังสือธรรม คืนนั้นเป็นคืนฝนตกสามเณรน้อยเป็นผู้รับผิดชอบอ่านหนังสือธรรมระหว่างทําพิธีสวด พอฝนหยุดผีผู้ตายก็ออกมาหลอกหลอนชาวบ้านที่มาฟังสวดให้หลับไหลไม่รู้สึกตัว ยกเว้นสามเณรที่กําลังสวดทําพิธีอยู่คนเดียว สามเณรจึงถูกผีหลอกและเผชิญหน้ากับผีตามลําพัง สามเณรพยายามปลุกชาวบ้านให้ตื่นมาช่วยตนแต่ก็ไม่สําเร็จเพราะหลับกันหมดและไม่มีใครอยากตื่นมาช่วยเลย เมื่อขอความช่วยเหลือไม่สําเร็จสามเณรจึงคิดหาอุบายเพื่อหนีจากผีผู้ตายให้ได้ จึงออกอุบายว่าตนต้องลงไปปัสสาวะแต่ถ้าผีไม่มั่นใจให้มัดข้อมือเขาไว้กับโอ่งมังกรก็ได้ ผีหลงเชื่อจึงตกลงยินยอม เมื่อสามเณรลงไปใต้ถุนบ้านแล้วจึงใช้มีดเจาะโอ่งมังกรให้น้ําไหลเหมือนเสียงตนกําลังปัสสาวะอยู่ เมื่อผีรู้ตัวแล้วว่าสามเณรหนีไปแล้วจึงออกตาม สามเณรวิ่งหนีเร็วเท่าที่จะวิ่งได้จนเข้าไปในวัดแล้วจึงหนีผีพ้น 
พอถึงรุ่งเช้าสามเณรบอกชาวบ้านให้มัดข้อมือข้อเท้าของผีผู้ตายไว้ในโลงและเล่าให้ชาวบ้านฟังเรื่องที่เกิดขึ้นกับตนแต่ว่าไม่มีใครเชื่อ สามเณรจึงให้ชาวบ้านไปดูในโลงชาวบ้านจึงเห็นว่าเท้าของผีผู้ตายมีดินโคลนติดอยู่ตามที่สามเณรเล่าให้ฟัง ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเมื่อมีคนตายในหมู่บ้าน ชาวบ้านต้องมัดตราสังศพด้วยด้ายสายสิญจน์ก่อนนําศพใส่โลง
ผีขาเดียว
มีกลุ่มพ่อค้าหม้อปั้นดินเผาอยู่กลุ่มหนึ่ง ทั้งกลุ่มไม่มีใครอ่านออกเขียนได้เลยแม้แต่คนเดียว วันหนึ่งกลุ่มพ่อค้าต้องพักระหว่างทางก่อนเดินทางกลับถึงหมู่บ้านของตน พวกพ่อค้าเห็นกระท่อมอยู่หลังหนึ่ง มีป้ายเตือนว่าในป่าแห่งนี้ห้ามไม่ให้ใครมานอนพักแรมเพราะมีเสือสมิงออกมาล่าเหยื่อตอนกลางคืน เนื่องจากว่าพ่อค้ากลุ่มนี้ไม่มีใครอ่านคําเตือนออกทุกคนจึงตกลงพักค้างคืนที่กระท่อมหลังนี้ ตกดึกเสือสมิงออกล่าเหยื่อเช่นเคย แรกๆ ก็ส่งเสียง วุง วุง วุง พอซักพักหนึ่งผ่านไปก็กลายร่างเป็นผีขาเดียว แต่พ่อค้าหม้อก็ใช้หม้อดินเผาปิดบังตนเองไว้ แล้วจึงช่วยกันกําจัดเสือสมิงได้สําเร็จ ตั้งแต่นั้นมาในป่าแห่งนั้นก็ไม่มีเสือสมิงมาทําร้ายชาวบ้านอีกเลย
หลวงพ่ออยากกินจิ้งหรีด
ในลานวัดแห่งหนึ่ง มีเด็กๆ พากันมาขุดหาจิ้งหรีดกันอย่างสนุกสนาน หลวงพ่อเจ้าอาวาสไม่ค่อยพอใจนักเพราะยิ่งขุดมากลานวัดก็ยิ่งเป็นหลุมเป็นรูมากเท่านั้น แม่ของเด็กๆ ที่ไปขุดหาจิ้งหรีดเลยบอกเด็กๆ ไปว่า ให้บอกหลวงพ่อเจ้าอาวาสว่าที่ขุดหาจิ้งหรีดเยอะเพราะจํานํามาถวายเพลหลวงพ่อ พอหลวงพ่อได้ยินดังนั้นก็พอใจและบอกให้เด็กๆ ขุดมาอีกเยอะๆ วันหนึ่งก็ถึงเวลาเพล หลวงพ่อท่านก็นั่งรอชาวบ้านนําอาหารเพลมาถวาย แต่ก็ไม่มีใครเอามาถวายซักที วันนั้นหลวงพ่ออยากฉันแหนมเนื้อ เพราะมีอยู่วันหนึ่งมีญาติโยมนําแหนมเนื้อมาถวายเพลหลวงพ่อจึงอยากฉันอีก จึงบอกญาติโยมไปว่า “พรุ่งนี้อย่าลืมนํามาถวายอีกนะ เพราะว่าอร่อยมาก.” ชาวบ้านไม่มีเนื้อวัวมาทําแหนมจึงเอาเศษไม้ห่อใบตองใส่ไปถวายเพลหลวงพ่อแทนชิ้นเนื้อ หลวงพ่อเก็บห่อแหนมนั้นไว้ฉันรูปเดียว พอหลวงพ่อฉันไปแล้วจึงรู้ว่าเป็นเศษไม้เลยโยนเศษไม้ออกนอกหน้าต่าง แต่ก็โยนไม่พ้นขอบหน้าต่างเศษกิ่งไม้เลยกระเด็นมาโดนหน้าผากหลวงพ่อจนปูดขึ้นเป็นก้อนๆ หลวงพ่อไม่กล้าออกไปข้างนอกกุฏิ ตอนที่สามเณรไปขอพบหลวงพ่อๆ ก็เอาผ้าจีวรมาปิดหน้าผาก สามเณรสงสัยเลยเปิดผ้าจีวรดูจึงเห็นว่าหลวงพ่อหน้าผากปูดใหญ่มาก เพราะว่าเหมือนโดนค้อนกระแทก
นกกาเหว่าสองพี่น้อง
นกกาเหว่าสองพี่น้องเกิดมาจากแม่ตัวเดียวกัน ตัวพี่ได้รับการอุปถัมภ์เลี้ยงดูโดยจอมโจรกลุ่มนึง ส่วนตัวน้องมีท่านบัณฑิตเป็นผู้เลี้ยงดู วันหนึ่งพระสัมมาสัมพทธเจ้าเสด็จไปใกล้ๆ กับหมู่บ้านของจอมโจร ก็ได้ยินเสียงนกกาเหว่าตัวพี่พูด พระองค์ก็เสด็จจากไปโดยไม่ได้กล่าวอะไร แล้วจึงเสด็จไปยังหมู่บ้านของท่านบัณฑิตแล้วก็ได้ยินเสียงนกกาเหว่าตัวน้องพูดจาไพเราะมีสัมมาคารวะ
มะม่วงของพระราชา
พระราชามีมะม่วงสามฤดูอยู่ต้นหนึ่ง คนสวนขยันรดน้ําพรวนดินใส่ปุ๋ยจึงออกดอกออกผลงอกงามตลอดทั้งปี อยู่มาวันหนึ่งทรงกริ้วชายคนทําสวนจึงขับไล่ออกจากพระราชวังและจัดการหาคนดูแลสวนคนใหม่มาแทน พระราชาจากอีกเมืองนึงมาพร้อมกับคนทําสวนคนใหม่พร้อมกับปลูกต้นสะเดากับต้นบอระเพ็ดใกล้ๆ กับต้นมะม่วง ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมามะม่วงสามฤดูต้นนั้นก็มีรสไม่เหมือนเดิม ไม่หวานหอมเหมือนเมื่อก่อนแต่กลับมีรสขมแทน
สี่สหาย
นานมาแล้วสี่สหายเป็นเพื่อนกัน คนที่หนึ่งชื่อนายตําราซึ่งขณะที่มองขึ้นไปบนท้องฟ้าก็เห็นนกยักษ์ตัวหนึ่งกําลังคาบเจ้าหญิงผู้ทรงสิริโฉมงดงามมา ส่วนนายคันธนูมองเห็นดังนั้นก็ง้างธนูพร้อมยิงนกยักษ์ตกลงมาทําให้เจ้าหญิงตกลงไปในน้ําแล้วสิ้นพระชนม์ทันที สหายคนที่สามดําน้ําเก่งจึงดําน้ําลงไปงมหาเจ้าหญิงขึ้นมา พอขึ้นมาจากน้ําได้แล้ว สหายคนสุดท้ายมีเวทย์มนต์คาถาจึงช่วยชุบชีวิตให้นางฟื้นขึ้นมา พอนางมีชีวิตคืนมาแล้วสหายทั้งสี่จึงถกเถียงกันว่าใครเหมาะสมที่จะได้สมรสกับนาง ทุกคนก็อ้างว่าตนได้มีส่วนช่วยชีวิตนางทั้งนั้นแต่ก็ยังไม่สามารถตัดสินได้ว่าใครเหมาะสมที่สุดเพราะก็เหมาะสมกันทุกคน เรื่องนี้ทราบไปถึงพระราชาพระราชบิดาของนาง พระองค์ได้ฟังเรื่องทั้งหมดแล้วจึงตัดสินสรุปให้ชายคนที่สามที่ได้ดําน้ําลงไปงมหาตัวนางเพราะเป็นคนเดียวที่ได้ถูกเนื้อต้องพระองค์ของนางเพียงคนเดียวและในที่นี้คงจะดูเหมาะสมที่สุดที่จะได้สมรสกับนาง
หมาจิ้งจอกอยากกินกุ้ง
วันหนึ่งหมาจิ้งจอกเดินไปถึงหนองน้ําที่เต็มไปด้วยกุ้งมากมาย จึงอยากกินกุ้งมากแต่กุ้งก็คิดหาวิธีเอาตัวรอดด้วยวิธีการต่างๆ ฝูงกุ้งหลอกให้หมาจิ้งจอกเดินลงไปในน้ําลึกๆ เพื่อที่จะได้ล้างกุ้งให้สะอาดเพราะฝูงกุ้งมีแต่โคลนติดอยู่ แต่จนแล้วจนรอดหมาจิ้งจอกก็ไม่ได้กินกุ้งสักที หลังจากโดนฝูงกุ้งหลอกให้เดินลงไปกลางหนองน้ํา หมาจิ้งจอกก็โมโหมากจึงเรียกประชุมบรรดาสัตว์ใหญ่น้อยในป่าเพื่อให้มาช่วยกันจับกุ้งฝูงนี้ให้ได้ หมาจิ้งจอกสั่งการให้งูเหลือมนอนขวางกั้นเป็นเขื่อนในหนองน้ํา แล้วจึงสั่งให้ช้างพลายตัวใหญ่ช่วยกันออกแรงสูบน้ําออกจากหนองจนแห้ง ส่วนนกอีแร้งหมาจิ้งจอกก็สั่งการให้บินวนรอบหนองน้ําเพื่อสังเกตการณ์และเฝ้าจับตาดูกุ้งฝูงนั้นไม่ให้มีตัวใดหนีออกจากหนองน้ําได้ แต่ว่าก็มีกุ้งเจ้าปัญญาอยู่ตัวหนึ่งได้ร้องขอความช่วยเหลือจากนกอีแร้งให้ไปหาใบไม้ใบใหญ่ๆ มา แล้วกุ้งเจ้าปัญญาตัวนั้นก็ใช้ใบใม้มาม้วนทําเป็นลําโพงขยายเสียง พร้อมกับตะโกนใส่ลําโพงดังๆ ว่า “ฝูงสัตว์ใหญ่น้อยทั้งหลาย! ฟังทางนี้! ตอนนี้ มีผีเจ้าป่าเจ้าเขากําลังมาทางนี้ ถ้าใครไม่หนีก็จะถูกลงโทษ!” หมาจิ้งจอก งูเหลือม ช้างพลายและสัตว์ใหญ่สัตว์น้อยได้ยินดังนั้นแล้วก็รีบหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต และสุดท้ายกุ้งทั้งฝูงก็ปลอดภัยจากหมาจิ้งจอกอันพาล