pythainlp/thai-open-data-go-th huggingface dataset:
อันนินทากาเลเหมือนเทน้ํา ไม่ชอกช้ําเหมือนมีดที่กรีดหิน
มีเศรษฐีคนหนึ่ง ร่ํารวย มีไร่นาให้ทํา แต่ภรรยาเสียชีวิตไปแล้ว แต่ยังมีลูกชายคนหนึ่ง เศรษฐีผู้นี้รักลูกชายตนมาก พอลูกชายโตเป็นหนุ่มก็บวช พอบวชครบพรรษาแล้ว ด้วยความที่ว่าบ้านไกล เศรษฐีจึงขี่ม้าไปรับลูกชาย แต่เศรษฐีนั้นได้นําม้ามาเพียงตัวเดียว ลูกชายเลยให้พ่อขี่ม้าส่วนตนก็เดินจูงม้าเอา พอจูงไปได้สักพักก็มีหญิงสาวบ่นให้ว่า “แก่แล้วยังไม่มีความคิด ปล่อยให้ลูกลําบาก อุตส่าห์บวชเรียนให้ยังไม่เห็นใจอีก คนอะไรใจร้ายนัก”

เมื่อเศรษฐีได้ยินดังนั้นจึงให้ลูกชายขี่ม้าแทน ส่วนตนก็เดินจูงม้า พอเดินทางไปได้สักพัก ก็มียายแก่พูดขึ้นมาว่า “คนอัปรีย์ บวชเรียนเสียผ้าเหลือง ปล่อยให้พ่อลําบากจูงม้าอยู่ได้ คนอาไร้”

เมื่อลูกชายได้ยินดังนั้นก็ถามพ่อว่าจะเอายังไงต่อ สองพ่อลูกเลยตัดสินใจขี่ม้าด้วยกันทั้งสองคน เดินทางไปได้สักพักก็มีชายชราพูดขึ้นเปรย ๆ ว่า “คนอะไรไม่มีความคิด ทั้งหัวหงอกหัวดํา ไม่มีความเวทนาต่อสัตว์มั่งเลย ม้าตัวเดียวแต่ดันขึ้นกันทั้งสองคน”

สองพ่อลูกเลยคิดหนักว่าจะเอายังไง ทั้งสองจึงตัดสินใจที่จะเดินจูงม้าทั้งสองคน แล้วออกเดินทางต่อ ระหว่างเดินทางก็มีวัยรุ่นสองคนพูดขึ้นว่า “ดูสองพ่อลูกนั่นสิ มีม้าให้ขี่กลับเดินจูงไปได้”

พ่อลูกเลยปรึกษากันว่าจะทําอย่างไร เพราะถูกด่ามาตลอดทาง พ่อเลยพูดขึ้นว่า

“ขี่ม้าด้วยกันทั้งสองคนนี่แหละ ใครจะว่าอย่างไรก็ช่าง ถือว่านินทากาเลเหมือนเทน้ํา ไม่ชอกช้ําเหมือนเอามีดมากรีดหิน ถ้าขืนฟังคําพูดของคนอื่นต่อไปคงไม่ได้ทําอะไรกันพอดี”
ทีใครทีมัน
มีเศรษฐีผู้หนึ่ง ท่านมีลูกสาวที่สวยและเพียบพร้อมทุกอย่าง ท่านจึงหวงลูกสาวมาก และถ้าลูกสาวจะแต่งงานก็ต้องเป็นผู้ชายที่ร่ํารวย และเพียบพร้อมทุกอย่างเหมือนกัน แต่ว่าลูกสาวของตนนั้นกลับรักกับหนุ่มแถวบ้านซึ่งยากจน แต่เป็นคนดี ขยันทํามาหากิน แต่ชายหนุ่มผู้นี้ก็ไม่กล้าไปสู่ขอลูกสาวของเศรษฐีผู้นี้เพราะไม่มีเงินพอที่จะให้เป็นค่าสินสอดทองหมั้นได้ หญิงสาวจึงไปบอกพ่อของตนว่ารักใคร่กับหนุ่มแถวบ้าน พ่อโกรธมาก และไม่ชอบ ไม่อยากได้ลูกเขยจน เพราะกลัวจะมาทําให้ทรัพย์สินของตนหายไป

เศรษฐีผู้นี้จึงประกาศให้ทั่วหมู่บ้านว่าถ้าใครสามารถแช่อยู่ในบ่อน้ําที่บ้านของเขาได้ตลอดทั้งคืนจะได้แต่งงานกับลูกสาวเขา และก็มีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่เข้ามาสมัครกันเพียบ รวมทั้งหนุ่มผู้นั้นที่เป็นที่รักของลูกสาวเศรษฐี

พอถึงช่วงเวลาทดสอบ หนุ่มๆ หลายคนทนความหนาวเย็นไม่ไหว เลยถอยกลับบ้านไป แต่พอถึงคราวหนุ่มผู้เป็นที่รักของลูกสาว ลูกสาวก็มาพูดคุยและจุดไฟรอบๆ บ่อ หวังจะให้ความร้อนข้างนอกช่วยบรรเทาความหนาวเย็นข้างในบ่อนั้นได้ พอรุ่งสาง ชายหนุ่มก็สามารถทนได้จนถึงที่สุด แต่เศรษฐีก็ไม่ยอมให้แต่งกับลูกสาวของตนเพราะลูกสาวของตนทําผิดกติกา พอวันใหม่มาลูกสาวทําแกงส้มไปให้ผู้เป็นพ่อกิน รสชาติก็แปลกๆ

“อีหนู แกใส่ส้มมะขามลงไปรึป่าว”

ลูกสาวเลยตอบ “ใส่จ้ะพ่อ”

“ใส่แล้วทําไมมันไม่เปรี้ยวเลยล่ะ”

ลูกสาวตอบ “ก็ใส่ไว้ก้นถ้วยไงจ้ะ”

“อะไรของเอ็ง” เศรษฐีจึงแงะเอาส้มมะขาวมาใส่ในถ้วย เศรษฐีจึงถามลูกสาวอีกว่า  “วันนี้เอ็งเป็นอะไร ทําไมแปลกๆ” ลูกสาวจึงตอบ “ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ ก็แค่ส้มมะขามมันอยู่นอกถ้วยมันจะเปรี้ยวได้ยังไง ก็เหมือนกับไฟอยู่นอกบ่อ มันจะทําให้ข้างในอบอุ่นได้อย่างไรล่ะจ้ะ”

เศรษฐีได้ยินอย่างนั้นเลยรู้ว่าลูกสาวคงเอาคืน และมันก็จริงอยากที่ลูกสาวบอก จึงบอกลูกสาวให้ไปบอกคู่รักว่าพรุ่งนี้ให้มาสู่ขอ

“เออ ทีใครก็ทีมันวะ”
โลภมาก มักลาภหาย
ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเศรษฐีคนหนึ่ง มีลูกสาวสองคน ลูกสาวคนโตเป็นลูกรักของพ่อ ส่วนลูกสาวคนเล็กเป็นลูกรักของแม่ และคนโตก็ไม่ค่อยชอบคนน้อง เพราะคิดว่าคนน้องหัวรั้น ดื้อ ไม่ยอมฟัง เนื่องจากโดนคนเป็นพี่เป่าหูพ่อ พอแม่ตายคนเป็นพ่อก็ยิ่งไม่ชอบคนน้อง และพอพ่อตาย คนเป็นพี่ก็ได้รับมรดกเยอะกว่าน้อง และได้ทําการขับไล่ ใส่ความน้องให้ออกจากบ้านไป เพราะตนอยากครอบครองสมบัติเพียงผู้เดียว

น้องสาวก็ได้เดินเร่ร่อนไปตามหมูบ้านต่างๆ ก็มีชาวบ้านแถวนั้นให้ไปอยู่ด้วยและได้แต่งงานกับลูกชายบ้านนั้น ครั้นเมื่อหมู่บ้านนั้นเกิดน้ําท่วม ข้าว ปลา ก็เสียหายหมด น้องสาวกับสามีของตนจึงกลับไปขอความช่วยเหลือกับพี่สาว แต่พี่สาวก็ไม่ให้ความช่วยเหลือ ทั้งสองจึงเดินทางเข้าป่าเพื่อหาอาหาร และตอนนั้นท่านเทวดาก็สงสารเเละเห็นใจ จึงแปลงกายเป็นงู ทั้งสองเห็นจึงขออนุญาตตัดหางงูไปทําเป็นอาหาร ครั้นเมื่อทั้งสองกลับมาบ้าน นางก็ตกใจและเรียกสามีตนมาดู ก็พบว่าหางงูที่ตนจะนํามาต้มนั้นเป็นทอง ทั้งสองจึงนําไปขายและมีกินตลอดมา

พอพี่สาวทราบข่าว ก็ได้เข้าป่าไปหาตัดหางงูมาบ้าง แต่งูตัวนั้นไม่ใช่งูที่เทวดาแปลงกายมา จึงโดนงูตัวนั้นฉกและรัด จนนางเสียชีวิต พอเช้าวันใหม่ น้องสาวทราบข่าวก็มาพบศพพี่

"ไม่ควรเลยที่จะต้องมาตายอย่างนี้ นี่แหละนะ ที่โบราณกล่าวว่าโลภมากมักลาภหาย"
ตาดีกับยายดัน
ตาดีกับยายดัน สองสามีภรรยาทุกข์ยากที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่หนุ่มสาว ตาดีเป็นคนโอบอ้อมอารี ก็ดีสมชื่อ ส่วนยายดันก็ดันทุรังสมชื่อ ชอบทําอะไรตรงข้าม เช่น ตาดีบอกให้หุงข้าวเยอะๆ ยายดันก็ดันหุงข้าวน้อยๆ ตาดีเลยต้องพูดอะไรตรงข้ามไว้ก่อน วันหนึ่งทั้งสองได้เข้าไปเก็บของในควน ก็เจอเสือเข้า ตาดีก็ตกใจเผลอหลุดพูดเป็นปกติกับยายดี

"ยาย! นั่นเสือ มาอยู่หลังข้า"

ยายดันไม่ยอมฟัง "ไม่ใช่เสือหรอก นั่นแมว"

"อย่าไปทางนั้นนะยาย! นั่นมันปากเหว"

"ข้าจะไปทางนั้น" แล้วยายดันก็ตกเหว

ด้วยเหตุนี่ ยายดันเลยเสียชีวิตเพราะความดันทุรังของตนเอง
นายดัน
นายดันเป็นชายตาบอดตาใส ชาวบ้านแถวนั้นพูดว่าอาจเป็นเพราะชาติก่อน นายดันมีหน้าที่บอกชาวบ้านว่าพระมาบิณฑบาตแล้ว แต่ความนึกสนุก จึงแกล้งมองไม่เห็นพระ ชาตินี้เลยเกิดมาตาบอด ครั้นเมื่อแต่งงานกับสาว สาวไม่รู้ว่านายดันมองไม่เห็น นายดันก็ยังดันทุรัง เอาตัวรอดได้ดี มีวันหนึ่ง นายดันจะเคี้ยวหมากแต่หาปูนขาวไม่เจอ ถามภรรยาหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่เจอ นายดันจึงบอกไปว่า

"ถ้ามีปูนขาวอยู่แถวนี้จริง ให้เอามาขยี้ตาพี่ได้เลย"

ภรรยาได้ยินดังนั้นจึงเอาปูนขาวขยี้ตานายดัน นายดันร้องเจ็บปวด

"โอ้ยแสบ ตาข้าบอดแน่ๆ"

ภรรยาเลยหาหมอดีมารักษาจนนายดันมองเห็น
พญาหงส์
คืนหนึ่งพระนางเขมาฝันถึงหงส์ทองตัวหนึ่ง เทศนาธรรมให้นางฟัง นางชอบมาก พอตื่นขึ้นมานางสั่งให้นายพรานขุดบ่อ เอาบัวมาปลูกเยอะแยะสวยงามเพื่อล่อให้หงส์ทองตัวนั้นติดกับ จนในที่สุดหงส์ทองตัวนั้นก็โดนจับได้ แต่ได้เทศนาธรรมให้พระนางเขมาฟังอีกครั้ง นางชอบมาก ซึ้งใจ เลยยกสระนั้นให้หงส์ทองและปล่อยให้กลับถ้ําได้ หงส์ทองก็สัญญากับพระนางเขมาว่าจะกลับมาเยี่ยมอีกครั้ง
กบกินเดือน
ครอบครัวหนึ่ง มีฐานะยากจนมีลูกชายสองคน พี่ชายชื่อ สุริยคราส น้องชายชื่อ จันทรคราส วันหนึ่งพ่อและแม่ไปหาเผือกมันในป่าเพื่อนํามาเป็นอาหาร สองพี่น้องก็ทานอาหารจนหมดไม่ได้แบ่งอาหารเผื่อไว้ให้พ่อกับแม่ เมื่อพ่อแม่กลับมาถึงบ้านจึงโกรธลูกทั้งสองมากจึงไล่ออกจากบ้าน สองพี่น้องหนีเข้าไปในป่า ในระหว่างทาง เทวดาที่เป็นเทพพระอาทิตย์และพระจันทร์ เห็นว่าทั้งสองเป็นคนดีเลยช่วยเหลือโดยการปลอมตัวเป็นงูเห่าและพังพอนต่อสู้กัน

ครั้นพอฝ่ายหนึ่งเสียชีวิตจึงไปกัดเปลือกไม้มาพ่นใส่ร่างกายจึงฟื้นคืนมาได้ สองพี่น้องจึงเก็บเอาสมุนไพรใส่ห่อยาเดินทางไปด้วย ในระหว่างทางพบกากินลูกไทรแล้วตกลงมาตายจึงเอายาสมุนไพรเป่า ทําให้กาฟื้นขึ้นมาได้ กาจึงขอเป็นทาสรับใช้ สองพี่น้องเดินทางไปเรื่อยๆ พบปลาดุก, ไก่, ช้าง, ตะกวดและกบตาย ก็เอายาสมุนไพรเป่าจนสัตว์เหล่านั้นฟื้นขึ้นมาและยอมเป็นทาสรับใช้

ครั้นเมื่อสองพี่น้องได้แต่งงานกับลูกสาวคนรวย จึงนําทองกลับไปให้พ่อแม่ ก่อนจะกลับบ้านก็สั่งกับภรรยาตนว่าห้ามนํายาสมุนไพรออกมาผึ่งในคืนเดือนเพ็ญ เพราะจะทําให้พระอาทิตย์และพระจันทร์ลงมาเอายาสมุนไพรคืน และภรรยาที่ถูกเทวดาดลใจให้ทําในสิ่งที่สามีห้าม เทวดาก็ได้ยาสมุนไพรกลับคืนไป สองพี่น้องจึงกลับไปเอาคืนแต่จนปัจจุบันกบก็ยังไม่ได้สมุนไพรวิเศษคืนยังตามต่อสู้กับพระจันทร์และพระอาทิตย์อยู่
ตํานานพระธาตุอรหันต์โมคคัลลาน์
ในสมัยนั้นได้เกิดเหตุนกอินทรีย์สองผัวเมียออกอาละวาดกินสัตว์และชาวบ้านเป็นอาหาร ทําให้เกิดความเดือดร้อน แม้แต่พระอินทร์ก็ช่วยไม่ได้ พระพุทธเจ้าซึ่งเป็นที่พึ่งของสัตว์โลกได้นิมิตรเห็นความโหดร้ายของนกอินทรีย์สองผัวเมีย จึงให้พระโมคคัลลาน์ไปช่วยสรรพสัตว์ที่ได้รับความเดือดร้อน และปราบนกอินทรีย์สองผัวเมียได้สําเร็จ หลังจากนั้นมาชาวบ้านกะเลยนับถือพระโมคคัลลาน์ แล้วก็ร่วมใจสร้างพระธาตุอรหันต์โมคคัลลาน์ขึ้นไว้เพื่อเป็นที่ระลึก
รากไม้วิเศษ
ครั้งหนึ่งมีตายายสองคนอาศัยอยู่ในป่า มีลูกด้วยกัน 6 คน วันหนึ่งลูกชายคนโตของออกไปหาของล่าสัตว์ในป่า และได้พาน้องเล็กๆ ไปด้วย ได้พากันนอนค้างในป่าคืนนึง แต่พอเข้าป่าแล้วจับสัตว์อะไรไม่ได้เลยนอกจากงูเหลือม และหลังจากนั้นก็หั่นงูเป็นชิ้นๆ ถลกหนังออกมาย่างไฟ แล้วบอกน้องว่าให้เฝ้าไว้ดีๆ สักพักก็มีงูเหลือมตัวหนึ่งเลื้อยมา แล้วก็เอารากไม้มาด้วย งูตัวนั้นเคี้ยวรากไม้แล้วพ่นงูตัวที่ตาย งูตัวที่ตายกลับพื้นขึ้นมา แล้วเลื้อยไปกับอีกตัว พอพี่กลับมาก็ว่าน้องที่ทําเนื้องูหายไป แล้วก็ไม่ให้กลับบ้านด้วย น้องจึงเดินเตร็ดเตร่ไปในป่า และเอารากไม้ไปด้วย จนไปเจอหมู่บ้านและในหมู่บ้านมีงาน จึงทราบว่าเป็นงานศพของธิดาแห่งเมือง จึงขอเข้าไปรักษาด้วยรากไม้ พระธิดาพื้นขึ้นมา พระราชาจะมองของรางวัลให้แต่เขาไมเอา ขอเพียงแค่เป็ดตัวเดียว เขาเดินทางออกจากวัง ไปที่แม่น้ําและผูกเป็ดไว้ เป็ดออกไข่ ไข่แตกตูมกลายเป็นวัง มีคนรับใช้ มีภรรยา และทางบ้านได้ทราบข่าว และมีฐานะยากจน พวกพี่ชายกลายเป็นขอทานแต่จําน้องไม่ได้ จึงมาขอทานทางวังของเขา และเขาได้แอบถามถึงแม่ที่แก่ชรา และให้แม่มาอยู่ด้วย ส่วนพี่ชายพอรู้ความจริงก็อายและหนีไป
ศิษย์ไม่มีปัญญา
มีศิษย์คนนึงเรียนไม่ได้เรื่องเลย แม้แต่สระอะตัวเดียวก็เรียนไม่ได้ วันหนึ่งหลวงพ่อได้เรียกไปหาแล้วถามว่าได้อยากได้ของดีไหม ศิษย์โง่ก็ตอบว่าอยากได้ หลวงพ่อจึงให้ไปที่ป่าช้า และแลกของกับผี ซึ่งก็คือแกง แต่อย่าเพิ่งให้แกงกับผี ให้หลอกแลกของกับผีก่อน และห้ามมองหน้าผี วันต่อมาเขาจึงที่ป่าช้า และพบกับผีและหลอกว่าจะให้แกงถ้าผีถอดชฎาให้เขา ผีตนนั้นถอดชฎาให้เขา แล้วเขาก็รีบวิ่งหนีมาหาหลวงพ่อ ผีบริวารก็วิ่งตามมา แต่หลวงพ่อมาผูกด้ายศักดิ์สิทธิ์ไว้ ผีพวกนั้นก็กลับไป สิ่งที่เขาได้มานั้นคือชฎา พอสวมแล้วเขาหายตัวได้ หลังจากนั้นจึงเทียวไปล่วงเกินสตรีในหมู่บ้าน สร้างความเดือดร้อน ชาวบ้านจึงทํากับดักฟัน และเขาก็ตกบันไดตาย แต่ชาวบ้านมองไม่เห็น หลายวันศพก็ส่งกลิ่นเหม็นเน่า จึงไปนิมนต์หลวงพ่อมา พอหลวงพ่อมาถึงก็มองเห็นและเอาชฎาออก ชาวบ้านได้แต่ยืนมองศพเขาด้วยความเวทนาและช่วยกันเอาศพไปฝัง
ท่งป่ะหลาน
นานมาแล้วมียายกับหลานมาจากเมืองลาวจะไปหากินทางเมืองโคราช เดินทางมาถึงทุ่งกว้างแห่งหนึ่งใหญ่สุดลูกหูลูกตา ยายกับหลานก็เดินกันมากลางแดดร้อนเปรี้ยงๆ เหนื่อยก็เหนื่อย หาต้นไม้ร่มสักต้นก็ไม่มี ก็เดินทางกันต่อไปเจอเถียงนาร้างอันหนึ่งก็พากันนั่งพักดื่มน้ํา และทั้งสองก็หิว

ยายเลยว่า “โน้นเห็นหมู่บ้านไหม น่าจะอยู่ไม่ไกล”  แต่หลานบอกไม่เดินไปแล้วนะ ไม่มีแรงเหลือ ยายเลยบอกกับหลานว่า

”งั้นเจ้าก็รออยู่นี่ เดี๋ยวยายจะเดินไปขอน้ําขออาหารกับคนในหมู่บ้านมาให้”

แล้วก็ให้หลานรอที่เถียงนา ยายก็เดินทางไป ไม่ถึงสักที เหนื่อยสิ้นใจตายกลางทุ่ง ส่วนหลานก็รอยาย ไม่กลับมาสักที ร้องไห้ไปหลายวันก็หมดแรงตายตามไป  จึงเรียกทุ่งแห่งนี้ว่า ทุ่งปะหลาน
ทุ่งกุลาฮ่องไห้
ในสมัยก่อนมีพ่อค้าอยู่เมืองลาว เรียกว่า พวกกุลา พวกกุลาจะไปค้าขายอยู่แถวเมืองโคราช พอมาถึงทุ่งหนึ่งเป็นทุ่งกว้างใหญ่ ต้นไม้จะให้ร่มก็ไม่มี น้ําจะกินก็ไม่มี แดดก็ร้อนเปรี้ยงๆ พวกกุลาก็พากันหายเหนื่อย แล้วก็เดินทางต่อ เสบียงอาหารที่นํามาด้วยนั้นก็ค่อยๆ หมดไป ในที่สุดก็ไม่มีอะไรเหลือ พวกกุลาก็ยังข้ามทุ่งนี้ไปไม่ได้ ก็เลยพากันนั่งร้องไห้ จึงเรียกทุ่งนี้ว่า “ทุ่งกุลาร้องไห้” จนถึงทุกวันนี้
ย่ากินปลิง
หญิงชราคนนึงป็นคนตาบอด มีลูกชายคนเดียว พอลูกชายโตขึ้น ก็ได้มีภรรยาและแต่งงานพาภรรยามาอยู่กินที่บ้าน แต่ลูกสะใภ้คนนี้เป็นคนไม่ดี และเกลียดแม่ย่า จึงมักจะแกล้งแม่อยู่บ่อยๆ

วันหนึ่ง ลูกสะใภ้คนนี้ทําแกงปลิงให้แม่กิน แม่ตาบอดไม่รู้อะไรก็กินจนอิ่ม ต่อมาก็ตาย พอตายแล้ววันจะเผานั้น ชาวบ้านจะมาช่วยยกศพไปเผาที่วัด ยกยังไงก็ยกไม่ชึ้น ทุกคนในหมู่บ้านก็มายก ก็ยกไม่ขึ้น เหลือแต่ลูกสะใภ้ที่ยังไม่ยก พอมายกก็ปรากฏว่าสามารถยกได้คนเดียวขึ้น ชาวบ้านเลยให้ลูกสะใภ้ยกโลงศพใส่บ่าไปเผาที่วัดคนเดียว แต่พอไปถึงจะเอาโลงลงก็เอาลงไม่ได้ เชือกที่มัดอยู่กับบ่าแกะยังไงก็ไม่ออก เอาอะไรมางัดก็ไม่ออก จนชาวบ้านหมดหนทางเลยเผาลูกสะใภ้คนนี้ไปพร้อมกับศพของแม่ย่านั่นเอง
หลวงพ่อกินขี้ไก่โป่
วัดหนึ่ง มีหลวงพ่อกับเณรน้อยสององค์ วันหนึ่งชาวบ้านนิมนต์หลวงพ่อไปฉันเพลในบ้าน ก่อนหลวงพ่อจะไปก็สั่งเณรเป็นดิบดีว่าให้มานอนเฝ้ากุฏิ ห้ามให้ไก่ขึ้นมาขี้ใส่บนกุฏิ ถ้ากลับมาเห็นขี้ไก่ จะให้เณรกิน พอหลวงพ่อไป เณรน้อยก็ทําอุบาย เอาน้ําตาลอ้อยมาหยอดในกุฏิแล้วแอบไปงีบหลับ พอหลวงพ่อกลับมาเห็นน้ําตาลอ้อยเป็นขี้ไก่ก็โมโหให้เณรที่ปล่อยไก่ขึ้นมาขี้บนกุฏิตนเอง จึงเรียกเณรออกมาแล้วก็บังให้กินขี้ไก่ที่อยู่บนพื้น ตอนแรกเณรไม่ยอม หลวงพ่อก็บังคับ สุดท้ายเณรยอมก้มลงไปกิน กินแล้วกินอีก

หลวงพ่อเลยถามว่า ”อร่อยมากหรอทําไมกินหมด”

เณรก็ตอบว่า”อร่อยสิ ไม่งั้นจะกินหมดหรอ”

หลวงพ่อเห็นเหลืออีกกองก็เลยลองกิน ปรากฏว่าอร่อย จึงสั่งเณรว่า วันหลังก็ปล่อยให้ไก่ขึ้นมาขี้ใส่กุฏิเลยนะ ไม่ต้องไล่ พอวันหลังหลวงพ่อก็เห็นไก่ขึ้นมาขี้บนกุฏิก็ไปกินขี้ไก่ แต่กินกองไหนๆ ก็เหม็นทุกกอง เลยไปถามเณรว่า

”ทําไมขี้ไก้เหม็นจัง ไม่หวานเหมือนวันนั้น”

เณรก็บอกว่า “จะไม่เหม็นได้ไงก็นี่นะขี้ไก่ กินวันนั้นนะน้ําตาลอ้อย”

หลวงพ่อได้ยินดังนั้นแล้วก็โมโหที่โดนเณรน้อยหลอกให้กินขี้ไก่ ก็วิ่งไล่ตีเณรน้อย.
หลวงพ่อม้าน้อยหลังแอ่น
วันหนึ่งหลวงพ่อบอกให้เณรไปดายหญ้าให้ เพื่อว่าจะปลูกมะเขือ เณรน้อยสงสัยเลยถามหลวงพ่อว่า 
“หลวงพ่อๆ ทําไมปลูกมะเขือเยอะจัง ปลูกไว้เยอะๆจะกินยังไงหมด”
“เอ๊ะ ถ้ากินไม่หมดก็เอาไปขายสิว๊ะ”
“ถ้าขายได้เงินเยอะๆ แล้ว หลวงพ่อจะเอาเงินไปทําอะไร”
“ก็จะเอาไปซื้อม้านะสิ”
“ซื้อม้าตัวผู้หรือตัวเมีย”
“ม้าตัวเมีย”
“ถ้ามันมีลูกให้ผมขี่ลูกมันนะหลวงพ่อ”
“ไม่ให้หรอกหลังมันจะแอ่น”
“ไม่แอ่นหรอกๆ ผมตัวเบาๆ เอง ให้ผมขี่เถอะนะหลวงพ่อ”
“ไม่ได้”
เณรน้อยไม่ฟังหลวงพ่อ อยากขี่แต่ม้า ถึงจะชวนคุยไปเรื่องอื่น ก็วกกลับมาคุยแต่เรื่องนี้ ในที่สุดหลวงพ่อโมโหเลยเอาเสียมเสียบไปที่กลางหลังของเณร
“เห็นไหมที่นี้ แกอย่ามาร่ําไร หลวงพ่อบอกแล้ว บอกแล้วว่าหลังมันจะแอ่น”
คนไหวพริบดี
ตาเคนมีลูกชายอยู่คนนึง พอโตเป็นหนุ่มก็ไปชอบสาวสวยคนนึง เลยให้พ่อไปสู่ขอให้ แล้วก็ได้แต่งงานกินอยู่ด้วยกัน วันหนึ่งตาเคนก็กลับมาจากงานแต่งคนในหมู่บ้าน เลยแวะไปที่บ้านลูกชาย ก็เห็นลูกสะใภ้เอานมให้หลานกิน ก็เดินเข้าไปถามหาลูกชายว่าไปไหน ลุกสะใภ้ก็บอกไม่รู้ไปไหน ไปนานแล้ว ตาเคนพอรู้ว่า ลูกชายไม่อยู่บ้านก็เลยนั่งลงถามหลานน้อยว่า กินนมหรอ หลานน้อยก็เงยหน้าขึ้นมาดู แต่ก็ไม่ยอมกินนม ตาเคนก็บอกให้กิน หลานก็ไม่กิน เลยจับหัวหลานกับนมลูกสะใภ้ พอดีลูกชายกลับมาบ้าน เห็นเข้าพอดีก็บอกว่า พ่อทําไม่ถูก เดี๋ยวจะเอาเรื่องพ่อวันนี้แหละ พ่อเลยบอกให้ลูกชายใจเย็น แล้วก็ย้อนลูกชายว่า ที่กูให้มึงกินนมเมียกู จับนมเมียกู นอนกับเมียกู กูยังไม่เอาเรื่องอะไรมึงเลย
พ่อเฒ่ากับลูกเขยกินข้าวนํากัน
วันหนึ่งพ่อตากับลูกเขยอยู่บ้านกันสองคน ก็เลยกินข้าวด้วยกัน กับข้าวที่มีก็เป็นแกงปลาช่อน กับปิ้งกบ กินไปๆพ่อตาก็หากินแต่อันดีๆหมดก่อนลูกเลย ลูกเขยเห็นก็เลยพูดขึ้นว่า 
“ใครมันกินหัวปลาช่อนหมด”
พ่อตาก็เฉยๆไม่พูดก็กินต่อไป พอลูกเขยเห็นพ่อตาหยิบกินขากบก็พูดขึ้นอีกว่า
“ใครมันกินต้นขากบหมดอีกละ”
ครั้งพ่อตาก็อดไม่ได้ เลยพูดขึ้นว่า
“โอ้ยยย อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลย นั่งอยู่นี่ก็มีเราสองคนเท่านั้นแหละ”
ท้าวปาจิตนางอรพิม
ท้าวปาจิตก็ออกเดินหาหญิงหม้ายผู้นั้น จนไปพบนางบัว ชาวบ้านสัมฤทธิ์ยังมีครรภ์อยู่มีลักษณะตามที่โหรได้ทายไว้ จึงอาสาฝากตัวเป็นคนใช้ ครั้นนางบัวคลอดบุตรเป็นหญิงมีลักษณะดี ให้ชื่อว่านางอรพิม ก็ช่วยนางบัวเลี้ยงดูจนเป็นสาว รูปโฉมงดงามมาก ท้าวปาจิตลากลับบ้านเมืองเพื่อจัดขันหมากมาสู่ขอตามประเพณี พอขันหมากมาถึงบ้านนางอรพิม ก็ทราบว่าท้าวพรหมทัตมาลักตัวนางอรพิมไปเสียแล้ว ก็เสียพระทัยเลยโยนขันหมากทิ้งน้ําเสียหมด ลําน้ํานั้นต่อมาคือ ลําปลายมาศท้าวปาจิตได้แฝงกายเข้าไปในปราสาทท้าวพรหมทัตและได้ทําอุบายท้าวพรหมทัตเสีย พานางอรพิมหลบหนีออกมาได้ ระหว่างทางท้าวปาจิตได้ถูกนายพรานสังหารตาย นางอรพิมจึงสังหารพรานเสีย และชุบชีวิตท้าวปาจิต ด้วยยาวิเศษจากเทวดา และเดินทางกันต่อไปถึงแม่น้ําแห่งหนึ่งอาศัยเณรส่งข้ามฟากให้ เณรลวงท้าวปาจิตให้ขึ้นฝั่งก่อนแล้วพานางอรพิมหนีไป นางอรพิมลวงให้เณรขึ้นต้นมะเดื่อแล้วเอาหนามมากันสะไว้ใต้ต้น และพายเรือมาหาท้าวปาจิตก็ไม่พบนางจึงปลอมเป็นชาย และได้รักษาธิดาเจ้าเมืองจําปานครให้ฟื้น เจ้าเมืองจึงยกเมืองและธิดาให้ แต่นางปฏิเสธและได้บวชเป็นสังฆราชของเมืองนั้น นางได้สร้างศาลาและมีรูปวาดเรื่องราวของนางกับท้าวปาจิตไว้ และสั่งว่าถ้าผู้ใดดูภาพเหล่านี้แล้วร้องไห้ให้แจ้งให้นางทราบ ในที่สุดท้าวปาจิตและนางก็ได้พบกันพากันกลับบ้านเมืองและอยู่ครองคู่กันอย่างมีความสุข
กําพร้าผีน้อย
ขณะที่รอการเก็บเกี่ยวข้าว ท้าวกําพร้าได้ออกขอทานตามปกติ ตากวานบ้านประหลาดใจที่ท้าวกําพร้าไม่ตาย จึงคิดกลั่นแกล้งอีก โดยนําข้าวบ้วนปากมาบริจาคทานเป็นจํานวนมาก ท้าวกําพร้าจึงนําไปนึ่ง แต่ปรากฏว่าข้าวบ้วนปากของตากวานบ้านส่งกลิ่นหอมอบอวล ทําให้ผีทั้งหลายได้กลิ่นพากันมาขอแบ่งกิน ผลการกินข้าวบ้วนปาก ทําให้ท้าวกําพร้ามองเห็นภูตผีทั้งหลายได้วันหนึ่งท้าวกําพร้านําไซไปดักปลา แต่ไม่มีปลาติดเพราะผีน้อยขโมยกินหมด ท้าวกําพร้าจึงนําเรื่องนี้ไปปรึกษาผีย่าง่าม ผีย่าง่ามจึงเอาไหมของตน (ขนเพชร) ให้ท้าวกําพร้านําไปทําบ่วงดักไว้ ในที่สุดผีน้อยก็ติดบ่วง ได้ร้องขอชีวิตต่อท้าวกําพร้า  ท้าวกําพร้าจึงได้ปล่อยไป ต่อมาก็มีสัตว์อื่นๆ มาติดบ่วงสายไหมที่ท้าวกําพร้าดักไว้อีกเช่น เสือ อีเห็น ช้างน้ํา และนาค ซึ่งสัตว์ทุกชนิดร้องขอชีวิตและยอมเป็นทาสรับใช้ท้าวกําพร้า ส่วนพญาช้างน้ําได้มอบงาทั้งสองข้างและแก้วมณีให้แก่ท้าวกําพร้า ซึ่งในงาช้างนั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งชื่อนางสีดาอาศัยอยู่ นางได้ออกมาทําอาหารไว้ให้ทุกครั้งที่ท้าวกําพร้าไม่อยู่บ้าน จนท้าวกําพร้าเกิดความสงสัยจึงแอบดูและรู้ความจริง ท้าวกําพร้าได้ทุบงาช้างนั้นเสีย เพื่อไม่ให้นางเข้าไปอยู่ในงาช้างนั้นอีก และทั้งสองได้แต่งงานกัน

ท้าวกําพร้าไม่ได้ไปขอทานในหมู่บ้านเป็นเวลาหลายวัน ชาวบ้านจึงเกิดความสงสัย พากันไปแอบดูที่กระท่อม เมื่อได้เห็นนางสีดาซึ่งมีรูปโฉมงดงาม ต่างพากันตกตะลึงและโจษขานกันไป จนทราบไปถึงพระยาพิมพ์ทองเจ้าเมืองอินทปัตถ์ ผู้มีใจพาล  จึงคิดอยากได้นางสีดาเป็นมเหสี ได้ท้าพนันท้าวกําพร้าแข่งขันหลายอย่าง โดยมีเดิมพันว่าถ้าท้าวกําพร้าแพ้จะยึดนางสีดา แต่ถ้าท้าวอินทปัตถ์แพ้จะยอมยกเมืองให้ครึ่งหนึ่ง

เมื่อแข่งขันชนไก่ ชนควาย และชนช้าง  ท้าวกําพร้าเป็นฝ่ายชนะทุกครั้ง ทั้งนี้เพราะได้รับความช่วยเหลือจากนางสีดาภรรยาของท้าวกําพร้าที่ใช้แก้วมณีเรียกสัตว์ต่างๆ ซึ่งยอมเป็นทาสท้าวกําพร้ามาให้ความช่วยเหลือ เมื่อชนไก่ ควาย และช้างของเจ้าเมืองตาย  พระองค์ได้บังคับให้ท้าวกําพร้ากินสัตว์เหล่านั้นเสียให้หมด พญาฮุ่ง(รุ้ง) หรือนาค แปลงตัวเป็นท้าวกําพร้ามากินสัตว์ทั้งสามที่ตายไปให้หมด ทําให้เจ้าเมืองโกรธแค้นท้าวกําพร้ายิ่งขึ้น จึงได้ท้าแข่งเรือกับท้าวกําพร้า พญานาคได้แปลงกายมาเป็นเรือ ช่วยเหลือท้าวกําพร้าอีก แล้วฟาดน้ําถูกเรือของเจ้าเมืองล่ม ในที่สุดเจ้าเมืองผู้ไร้สัจจะก็จมน้ําตาย เจ้าเมืองได้ไปเกิดเป็นผีแถน แต่มีใจเสน่หานางสีดา และเจ็บแค้นที่ไม่สามารถเอาชนะท้าวกําพร้าได้ จึงวางแผนร่วมกับบ่างลั่วตัวหนึ่งให้ไปร้องเรียกเอาวิญญาณนางสีดา เมื่อขวัญออกจากร่างนางสีดาก็สิ้นชีวิต ผีน้อยแนะนําไม่ให้เผาร่างของนางและอาสาจะพาวิญญาณของนางสีดาคืนมาให้ได้ จึงไปพบพญาแถนแล้วซ่อนข้องไปด้วย
ต่อมาวิญญาณของนางสีดาได้ไปอยู่กับพญาแถน ทําให้พญาแถนดีใจมากให้รางวัลแก่บ่างลั่ว และได้เลี้ยงสุราจนบ่างลั่วเมาไม่ได้สติ ผีน้อยจึงอาสาพาบ่างลั่วไปส่งถึงบ้าน ระหว่างทางผีน้อยได้หลอกให้บ่างลั่วเข้าไปนอนในข้อง บ่างลั่วรู้เท่าไม่ถึงการณ์จึงทําตามผีน้อยรีบปิดผาข้องแล้วนํามาให้ท้าวกําพร้า ผีน้อยได้บังคับให้บ่างลั่วเรียกเอาวิญญาณนางสีดากลับมา เมื่อนางสีดาได้ฟื้นคืนดังเดิมแล้ว ผีน้อยจึงหลอกให้บ่างลั่วแลบลิ้นที่เคยใช้เอาวิญญาณคนมาเป็นจํานวนมาก แล้วตัดลิ้นบ่างลั่วเสีย เพราะเกรงว่ามันจะร้องเรียกเอาวิญญาณคนไปอีก นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาบ่างลั่วจึงร้องได้ไม่ชัดเจนเมื่อเจ้าเมืองอินทปัตถ์สิ้นชีพไปแล้ว ชาวเมืองจึงเชิญท้าวกําพร้าและนางสีดาผู้เป็นภรรยาปกครองบ้านเมืองสืบต่อมา ทั้งนี้เพราะความดีของท้าวกําพร้าและนางสีดาจึงปกครองบ้านเมือง
นางหมาขาว
มีสองผัวเมียอาศัยอยู่ในหมู่บ้านจันทคาม ซึ่งฝ่ายเป็นเมียนั้นได้ท้องแก่จวนคลอดแล้ว แต่ในตอนนั้นเกิดโรคระบาด ผู้คนล้มตายเป็นอันมาก สองผัวเมียจึงชวนกันอพยพหนีจากหมู่บ้านมาอยู่กลางป่า แล้วต่อมาเมียก็คลอดลูกออกมาเป็นลูกแฝดเป็นผู้หญิงสองคน แล้วนางก็สิ้นใจตายไป ส่วนสามีอยู่มาไม่นานก็ตรอมใจตายตามไป ปล่อยให้เด็กทารกเกิดใหม่ทั้งสองร้องไห้อยู่ในป่าเช่นนั้นต่อมามีหมาขาวตัวหนึ่งเป็นตัวเมียออกมาหากิน มาเห็นเด็กทั้งสองก็เกิดสงสารจึงเอาไปเลี้ยงเป็นลูกกลายเป็น “แม่หมาขาว” ให้กินนมของตัวเองและหาอาหารให้กินเลี้ยงจนเติบโตมาเป็นสาว ทุกวันนางหมาขาวตัวนี้จะพาลูกสาวทั้งสองออกไปหากินในป่าด้วยในวันหนึ่งเกิดพายุพัดให้นางหมาขาวต้องพลัดพรากจากลูกไป ลูกสาวทั้งสองก็โดนลมพัดไปถึงเขตบ้านนายพราน

เมื่อนายพรานเห็นหญิงสาวทั้งสองงดงามมาก อยากได้รางวัลจึงนําหญิงสาวทั้งสองขึ้นถวายแก่พระราชาซึ่งยังโสดอยู่ พระราชามีพระอนุชาซึ่งยังโสดเหมือนกัน ฝ่ายพระราชาก็ได้ผู้พี่เป็นมเหสี ฝ่ายอนุชาก็รับผู้น้องเป็นชายาขณะนั้นแม่นางหมาขาวซึ่งพลัดพรากจากลูกมาเป็นเวลานาน ก็ได้แต่ร่ําไห้คิดถึงลูกและออกติดตามหาลูก จนได้ยินข่าวว่านายพรานเป็นผู้อุปการะเลี้ยงดูลูกสาวต่อจากตน จึงมาหานายพรานเพื่อถามหาลูกสาวและได้เล่าว่าเหตุการณ์เป็นมาอย่างไร  

เมื่อนายพรานทราบก็เกิดความสงสาร บอกบอกความจริงและพานางหมาขาวไปหาลูกสาวที่ในวังเมื่อพามาถึงพระราชวังนายพรานก็ทูลพระราชาตามความจริง แต่พระมเหสีนั้นอับอายขายหน้า เกรงว่าคนจะรู้ว่าตนเป็นลูกของหมาขาว จึงทูลเท็จต่อพระสวามีไปว่า”ไม่เป็นความจริง” พร้อมทั้งขับไล่นายพรานและหมาขาวออกไป แต่นางหมาขาวไม่ยอมไปพร้อมทั้งอธิบายว่าตนคือแม่ของมเหสี ส่วนมเหสีหรือลูกสาวคนโตของนางหมาขาว นางก็ปฎิเสธไม่ยอมรับพร้อมทั้งด่า เตะถีบ ใช้ไม้ทุบตีแม่นางหมาขาวจนนางหมาขาวนอนล้มลง แล้วก็เอาน้ําร้อนๆ ที่ต้มเดือดสาดใส่แม่นางหมาขาวที่นอนเจ็บอยู่ นางหมาขาวได้รับความเจ็บปวดแสนสาหัส นายพรานเห็นท่าไม่ดีจึงรีบนําหมาขาวไปที่วังของลูกสาวคนเล็ก เมื่อลูกสาวคนเล็กเห็นหมาขาวก็จําได้ทันทีว่าเป็นแม่หมาขาวของตน จึงรีบมากอดและอุ้มแม่หมาขาวทันทีและรีบพาไปรักษา แต่นางทนพิษบาดแผลไม่ไหวจึงสิ้นใจตาย ก่อนตายนางบอกว่าห้ามเผาหรือฝัง ให้เก็บกระดูกแม่ไว้บูชาในวัง
พ่อใหญ่หัวล้าน
นานมาแล้ว มีคุณตาคนหนึ่งเป็นคนหัวล้าน เขามีลูกสาวคนหนึ่งสวยมาก แล้วก็มีวัวอยู่ 2 ตัว เขารักวัวสองตัวนี้มาก ไถนาก็เก่ง ใครๆ อยากได้วัวเขา ใครมาเขาซื้อเขาก็ไม่ขายเพราะเขาไม่ชอบให้คนอื่นเรียกเขาว่า คุณตาหัวล้าน เวลามีคนมาหาซื้อวัวก็มีแต่คนถามเขาว่า พ่อใหญ่หัวล้าน จะขายวัวไหม ขอซื้อวัวหน่อย เขาก็ไม่พอใจอย่างมาก จนผมข้างหน้าสั้นแล้วก็ด่าเขาไปว่า “มึงจะหนีไปไหนก็ไปเดี๋ยวนี้ ก่อนกูจะเอาขวานตอกหน้ามึง ไป ไปให้ไกลหูไกลตากู”

พอมาวันหนึ่ง มีผู้ชายคนหนึ่ง เขาชื่อว่า พี่คําหล่า เขารู้จักนิสัยคุณตาคนนี้ดี เขาก็ตั้งใจว่าจะมาขอซื้อวัว พอมาถึง เขาก็บอกว่า “พ่อผมดกปกไหล่ หน้าไล้เฉลิมทอง วัวของพ่อทั้งสองจะขายเท่าไหร่ครับ”

คุณตาหัวล้านได้ยินก็ดีใจมากเพราะไม่มีใครเรียนเขาว่าอย่างนี้สักที เขาก็เลยบอก “ลูกเอ๊ยลูกแก้ว พูดถูกใจพ่อแล้วพ่อก็จะยกวัวให้”  

พอคําหล่าได้วัว เขาก็จูงกลับบ้านพร้อมกับบ่นไปตามทางว่า “คนอะไรทําไมโง่ขนาดนี้ แค่ยอเฉยๆ ก็ยกวัวให้ฟรีๆ”

พอพูดอย่างนั้น ลูกสาวของคุณตาหัวล้านก็ผ่านมาได้ยินพอดี เลยมาเล่าให้พ่อฟัง เมื่อคุณตาหัวล้านได้ยินก็โกรธมาก

“โอ้โห ทําไมมันมาว่ากูขนาดนี้ กูจะเอาวัวคืนเดี๋ยวนี้” เขาพูดแล้วก็เลยพาลูกสาวไป พอไปถึง คําหล่าก็เลยพูดว่า “พ่อผมดกปรกเกล้า พ่อจะจูงลูกสาวไปไหนครับ”

คุณตาหัวล้านได้ยินดังนั้นก็อมยิ้มแล้วก็พูดว่า “พอแก่แล้วลูกเอ๊ย จะเอาลูกสาวมาให้” คําหล่าก็เลยได้ทั้งวัวทั้งลูกสาวเพราะคําพูดของเขาแท้ๆ นี่แหละที่เขาบอกว่า “พูดดีเป็นศรีแก่ปาก”
หลวงพ่อกะทอเกลือ
นานมาแล้วมีหลวงพ่อองค์หนึ่งได้รับนิมนต์ไปเทศน์ที่บ้านหนองอีหมัน  หลวงพ่อเทศน์ได้ถูกใจชาวบ้านจึงได้สิ่งของที่ชาวบ้านถวายมามากมายเก็บใส่หลังมาจนเต็ม  จนล้น  หลวงพ่อเดินทางกลับมาวัด ระหว่างทางม้าที่แบกของที่ชาวบ้ายถวาย เริ่มแบกไม่ไหวเดินช้าลง ช้าลง หลวงพ่อก็เลยคิดจะแบ่งของบนม้าเก็บซ่อนไว้ก่อนแล้วค่อยกลับมาเอาทีหลัง ดูแล้วของที่หนักกว่าเพื่อนก็คือกะทอเกลือ หลวงพ่อเลยเอาลงจากหลังม้า หาที่ซ่อน ตรงไหน ตรงไหนก็ไม่ถูกใจหลวงพ่อเพราะว่ากลัวคนเห็น แล้วจะขโมยไป หลวงพ่อก็เลยเอาไปซ่อนไว้ในหนองน้ําแล้วก็เดินทางกลับวัด
ผ่านไป 2-3 วัน หลวงพ่อก็เลยพาเณรน้อยกลับมาเอากะทอเกลือ ลงไปในหนองน้ําก็เห็นแต่กะทอเปล่า หลวงพ่อก็เริ่มโกรธ “ใครบังอาจมาขโมยของกู ถ้าหาตัวเจอกูจะตบกลางหูมัน” ว่าแล้วหลวงพ่อก็เลยให้เณรน้อยไปหาอะไรมาวิดน้ําออกจากหนองจนหมด เห็นปลาดุกมากมาย เณรน้อยเลยบอกหลวงพ่อว่า “ปลาพวกนี่แหละมันกินเกลือของหลวงพ่อ ตบรูหูมันเลย ถ้าเป็นปลาช่อนให้ต้อนมาให้ผม ผมจะตบหูมันเอง  ถ้าเป็นปลาดุกให้หลวงพ่อตบรูหูมันเองนะ”  หลวงพ่อเห็นปลาช่อนก็ต้อนไปหาเณรน้อย พ่อหลวงพ่อมองไปเห็นปลาดุกหลวงพ่อก็ตบหูรูมันจนหมด แล้วหลวงพ่อก็ได้ร้องขึ้นสุดเสียง เพราะว่าเงี่ยงปลาดุกปักมือหลวงพ่อเลือดออกเต็มมือ
เด็กโง่
นานมาแล้วมีเด็กผู้ชายอยู่คนหนึ่ง ไม่อยากเรียนหนังสือหนังหาเวลาไปโรงเรียนก็ไม่อยากเข้าเรียน  ชอบหนีไปเล่นอยู่ในป่าหลังโรงเรียน วันหนึ่งเขาก็ไปเจออะไรเหลืองๆ อยู่ในป่า...ทุกคนรู้ไหมว่าคืออะไรลองทายดู...เขาเห็นเยอะมาก ทั้งเล็กทั้งใหญ่ เหลืองเต็มไปหมดเลย เขาสงสัยว่าเป็นอะไร เลยเอากลับบ้านไปให้แม่ดูหนึ่งอัน แล้วถามแม่ว่า “แม่ๆ อันเหลืองๆ นี่มันคืออะไร” แม่เลยบอกว่า “เห็ดระโงกนะลูก ไปเอามาจากไหน” ลูกบอกว่า “เอามาจากป่าหลังโรงเรียน เยอะแยะแต่ว่าหนูแตะเล่นหมดแล้ว” แม่บอก “คราวหลังถ้าเจออันเหลืองๆอีกให้เอาเสียมไปขุดมา แม่จะแกงให้กินอร่อยๆ"
วันหลังเขาก็ไปในป่าหลังโรงเรียนพร้อมถือเสียมไปด้วย ไปเจออะไรเหลืองๆ 2 อันอยู่ใต้พุ่มไม้ ทุกคนรู้ไหมคืออะไร...ลองทายดู...เขากําลังจะยื่นเสียมเข้าไปขุด พอได้ยินเสียงคําราม น่ากลัวมากเขาเลยทิ้งเสียมแล้ววิ่งจุกตูดจนไปถึงบ้านก็พูดให้แม่ตลอดเรื่อง แม่เลยบอกว่า “อันเหลืองๆ 2 อัน เขาเรียกว่าตาเสือนะลูก คราวหลังถ้าเจออีกให้เอาด้ามเสียมตีแรงๆให้มันตายเลย”
วันต่อมาเขาก็เข้าไปในป่าหลังโรงเรียนถือเสียมไปด้วย คราวนี้เขาไปเจออันเหลืองๆอยู่บนปลายไม้ ทุกคนรู้ไหมว่าคืออะไร...ลองทายดู... เขาก็เลยปีนขึ้นต้นไม้จนถึงปลายไม้แล้วเอาเสียมฟาดอย่างแรง เหมือนที่แม่บอก ยังไม่ทันโดนไม่รู้แมงอะไรบินว่อนมาต่อยหู ต่อยตา ต่อยแขน เขาเลยรีบกระโดดลงจากต้นไม้...เสียงตกจากต้นไม้ดัง...ตุ๊บ...เกือบตาย เขาจะเกียกตะกายจนถึงบ้านแล้วเล่าให้แม่ฟัง แม่เลยบอกว่า “อันเหลืองๆนั้นนะ เขาเรียกรังผึ้ง คราวหลังจะเอามากินให้จุดไฟรมควันให้แม่มันตายซะก่อน ค่อยเอามากินได้” 
วันต่อมาเขาไปเจออะไรเหลืองๆ อันหนึ่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ พระท่านกําลังนั่งกรรมฐานวิปัศนาอยู่ เขาหอบเศษขยะแห้งมากองไว้กองใหญ่ แล้วก็ลงมือจุดไฟรมควันทันที เขาเลยได้ยินเสียงคนไอค่อกแค่กๆอยู่ ไม่นานก็ได้ยินเสียงร้อง “โอ๊ย ๆ ช่วยด้วย” แล้วก็กระโดดข้ามกองไฟวิ่งหนีเห็นแต่ผ้าเหลืองปลิวไป