pythainlp/thai-open-data-go-th huggingface dataset:
ลิงจับหลัก
ลิงจับหลักเป็นของเล่นผู้ใหญ่และของเล่นเด็ก ผู้มัดไว้ที่หลักไม้หรือต้นไม้ประเภทต้นตาล ต้นมะพร้าว ใช้เชือกชักดึงให้ตัวลิงเคลื่อนไปข้างบนคล้ายกับลิงกําลังป่ายปีน เมื่อไปถึงจุดข้างบนแล้วจะผ่อนปลายเชือกอีกเส้นหนึ่ง ลิงจะเคลื่อนตัวลงมาข้างล่างอีก
แมลงปอเกาะนิ้ว
แมลงปอเกาะนิ้ว เป็นของเล่นที่ช่วยเสริมสร้างทักษะ ให้เด็กเป็นคนช่างสังเกตและเกิดความสังสัยใคร่รู้ว่าแมลงปอนั้นเกาะที่นิ้วได้อย่างไร
ตะกร้อใบลาน
ใบลานอ่อน หรือ ยอดลานอ่อน สามารถนําไปใช้ในงานจักสารต่าง ๆ ใช้ทําเป็น พัด หมวก กระเป๋า เสื่อ งอบ ภาชนะต่างๆ ในครัวเรือน รวมไปถึงทําเป็นเครื่องประดับสําหรับตกแต่งบ้าน
กังหันกระดาษ
ของเล่นพื้นบ้านของไทยที่ช่วยส่งเสริมพัฒนาการด้านอารมณ์ สังคม และเสริมสร้างความเข้าใจในหลักกลศาสตร์ ซึ่งมักจะนําไปใช้กับเด็กโต เช่น เด็กประถมศึกษา หรือโดยทั่วไปก็นับจากอายุเด็กประมาณ 2-6 ปี
ลากกาบมะพร้าว
ลากกาบมะพร้าวหรือลากกาบหมาก เป็นของเล่นพื้นบ้านของไทยในแถบภาคกลางที่ได้มาจากวัสดุธรรมชาติ และไม่จําเป็นต้องสร้างเพิ่มเติมอะไรมากมาย
กังหันใบมะม่วง
กังหันใบมะม่วงเป็นของเล่นพื้นบ้านของไทยที่สามารถสร้างความสนุกสนานให้กับเด็กๆ พร้อมทั้งได้ออกกําลังกายไปในตัว ทั้งนี้การที่ใบมะม่วงสามารถหาได้โดยทั่วไปในสมัยก่อน จึงทําให้ผู้ปกครองหลายๆ ท่านนําของเล่นนี้มาให้เด็กๆ เล่นร่วมกันกับเพื่อนๆ ซึ่งถ้าผู้ปกครองได้สอนให้เขาฝึกทําเองก็จะเป็นการส่งเสริมให้เค้าได้ใช้จินตนาการและรู้ประโยชน์ของสิ่งรอบตัวของเขา และการได้นํามาเล่นร่วมกับผู้อื่นก็จะเป็นการส่งเสริมพัฒนาการของเด็กในด้านอารมณ์ สังคม และภาษาได้ด้วย
ตาบอดคลําช้าง
มีคนตาบอดหกคน ซึ่งเป็นเพื่อนรักกันอยู่ที่บ้านจันตคาม คนตาบอดทั้งหกได้เดินนออกมาคุยกันตามทางว่า

       "เราจะพาไปตั้งวงดนตรีจะไปไหม?" "เราก็อยากร้องเพลงแบบนั้นแบบนี้นะ"

        ตาบอดคนหนึ่งพูดขึ้นมาว่า  "นายจะร้องได้ไหม?"

        อีกคนตอบ "มันจะยากอะไร"

        เมื่อคุยกันได้สักพัก ก็มีเจ้าเมืองซึ่งเป็นเจ้านายขี่ช้างมาตามทางแล้วก็ตะโกนขึ้นมาว่า

       "หลบทางช้างเดินด้วย หลบท้างช้างเดินด้วย"

        ตาบอดคนหนึ่งเลยพูดขึ้นมาว่า "นั่นช้างหรอ"

        ตาบอดเลยอยากรู้ว่าช้างเป็นอย่างไร จึงขอเจ้าเมืองจับช้าง เจ้าเมืองจึงอนุญาตและให้คนตาบอดเข้ามาจับช้างได้ทีละคน

        ตาบอดคนแรกเข้าเดินเข้าไปทางหางช้าง และเข้าไปจับที่หาง แล้วพูดขึ้นมาว่า

        "โอ้โห ช้างนี่มันเหมือนไม้กวาดเลย"

        คนที่สองเข้ามาไปจับโดนตรงขาช้าง แล้วก็บอกว่า

        "ช้างนี่เหมือนสูบตีเหล็กนะ"

        คนที่สามเข้ามาทางด้านข้างของช้าง ก็จับดูทางด้านข้าง

        "โอ้ ช้างนี่เหมือนผนังยุ้งข้าวเลย"

          คนที่สี่เข้ามาถึง ก็จับไปโดนหูช้าง

         "โอ้ ช้างนี่เหมือนภาชนะสําหรับฝัดข้าวเลย"

          พอคนที่ห้าเข้ามาถึง ก็เข้าไปจับโดนมือช้างหรืองวงช้าง ก็พูดว่า

         "โอ้ช้างนี่มันเหมือนปลิงเลย ปลิงตัวใหญ่ด้วย"

           พอคนที่หกเข้ามาถึง ก็ไปจับโดนตรงส่วนของงาช้าง กระดูกหรือแก่นของงาช้าง อุทานว่า

          "ปัดโธ่เหมือนด้ามมีดตะขอเลย"

          ตาบอดทั้งหกเข้าใจว่าช้างมีลักษณะเป็นอย่างที่ตัวเองไปจับ จากนั้นเจ้าเมืองจึงขี่ช้างเดินทางต่อไป ตาบอดทั้งหกจึงเดินไปตามทางและไปหยุดที่ใต้ต้นมะกอก เพื่อพักให้หายเหนื่อย ตาบอดคนหนึ่งได้พูดขึ้นว่า

          "เอ้า พวกแกว่าช้างเหมือนอะไร?"

          "เราว่าช้างเหมือนปลิง" คนหนึ่งพูดขึ้นมา

          "มันไม่ใช่หรอกแก ไม่ใช่ช้างนี่เหมือนสูบตีเหล็ก พวกนี้ไม่รู้จักช้าง" อีกคนก็เถียง

           ส่วนคนตาบอดที่จับโดนข้างช้างเลยบอกว่า

          "ช้างนี่เหมือนผนังยุ้งข้าวสิ"

           คนที่จับโดนหางก็บอกว่าช้างนี่เหมือนไม้กวาดที่กวาดบ้าน คนที่หกกล่าวว่าช้างเหมือนตะขอมีด ตะขอสําหรับฟันไม้

           ไม่นานนักมะกอกลูกสุกก็หล่นจากต้นตกใส่หัวตาบอดคนหนึ่ง จึงบอกว่าอย่าทะเลาะกันสิ อย่าตีกันเลย อีกคนก็บอกไม่ได้ตี ไอ้ลูกนี่มันโดนหัวนี่ สักพักก็ตกใส่หัวอีก ตาบอดจึงนึกว่าเพื่อนมาทําร้ายเนื่องจากถกเถียงกันเรื่องลักษณะของช้างที่แต่ละคนไปจับมา ตาอบอดทั้งหกจึงทะเลาะทุบตีกันเป็นพันวัล
ขอคํากระฮอกด่อน
ในขณะนั้นมีพญาผู้หนึ่งชื่อว่า พญาขอม ครองเมืองหนองหาน พญาขอมมีธิดาชื่อว่า นางไอ่ มีชายคนรักชื่อ ผาแดง  และมีส่วนนาคหนุ่มนั้นชื่อ ท้าวภังคี เป็นลูกชายของพญานาคในเมืองบาดาล ซึ่งต่างก็ชอบนางไอ่ทั้งสอง อยากได้ไปเป็นคู่ครอง

      นาคหนุ่มท้าวภังคีได้จําแลงเป็นกระรอกเผือกไต่ขึ้นต้นงิ้ว และเพื่อแสดงตน จึงแขวนกระดิ่งทองไว้ด้วย กรอกเผือกกระโดดโลดเต้นไปมามาตามกิ่งไม้ เมื่อนางไอ่เห็นเข้าก็เกิดอยากได้ จึงไปเรียกเอาหมอพราหมณ์มายิงกระรอกเผือกตัวนั้น หลังจากโดนยิงก็ตกลงมาพื้นดิน กระรอกเผือกซึ่งตกจากต้นไม้ ก็ปรารถนา


ขอให้ร่างกายของเราใหญ่โตเท่าช้างสารมีมากล้น เนื้อหนังของเราจงเพียงพอแก่การเลี้ยงดูผู้คนทั่วทั้งเมือง ใครไม่ได้กินไม่มี 


 

       เมื่อทราบเรื่องการตายของท้าวภังคีแล้วพ่อพญานาคก็โกรธแค้นมาก จึงเกณฑ์พรรคพวกขึ้นมาจะรบราฆ่าฟันกัน ผาแดงนางไอ่ที่นั่งคุยกันอยู่ ก็ต้องวิ่งหนีกันไปคนละทางเนื่องจากแผ่นดินถล่มเกิดคลื่นน้ําอยู่ข้างใต้


   นายสามที่เป็นนายม้าของผาแดง นายสามมาก็เอาผาแดงขึ้นขี่ เอานางไอ่ขึ้นขี่ และหนีตาย เลยได้ชื่อว่าห้วยสามพาด
ก่องข้าวน้อยฆ่าแม่
ครั้งหนึ่งนานมาแล้วในฤดูฝน มีการเตรียมปักดํากล้าข้าว ทุกครอบครัวจะออกไปไถนาเตรียมการเพาะปลูกมีครอบครัวของชายหนุ่มคนหนึ่งกําพร้าพ่อก็จะออกไปปฏิบัติภารกิจเช่นเดียวกัน วันหนึ่งเขาไถนาอยู่นานจนสายตะวันขึ้นสูงแล้ว เขารู้สึกเหน็ดเหนื่อยอ่อนเพลียมากกว่าปกติและหิวข้าวมากกว่าทุกวัน ปกติแล้วแม่ผู้ชราจะมาส่งข้าวให้ทุกวัน แต่วันนี้กลับมาช้าผิดปกติเขาจึงหยุดไถนา เข้ามาพักผ่อนอยู่ใต้ต้นไม้ปล่อยเจ้าทุยไปกินหญ้า สายตาเหมือนมองไปทางบ้านรอคอยแม่ที่จะมาส่งข้าวด้วยความรู้สึกกระวนกระวายใจ  ยิ่งสายตะวันขึ้นสูงแดดยิ่งร้อนความหิวกระหายยิ่งทวีคูณขึ้น

ทันใดนั้นเขามองเห็นแม่เดินเลียบมาตามคันนา พร้อมกับก่องข้าวน้อยๆ เขารู้สึกไม่พอใจที่แม่เอาก่องข้าวน้อยนั้นมาช้ามาก ด้วยความหิวกระหายจนตาลายอารมณ์พลุ่งพล่าน เขาคิดว่าในก่องข้าวน้อยนั้นคงกินไม่อิ่มเป็นแน่ จึงเอ่ยต่อว่าแม่ของตนว่า “อีแก่มึงไปทําอะไรอยู่ถึงมาส่งข้าวให้กูกินช้านัก ก่องข้าวก็เอามาแต่ก่องน้อยๆ กูจะกินอิ่มหรือ”

ผู้เป็นแม่เอ่ยปากตอบลูกว่า      “ถึงก่องข้าวจะน้อยแต่ก็น้อยต้อนแต้นแน่นในดอกลูกเอ๋ย ลองกินเบิ่งก่อน”

ความหิว ความเหน็ดเหนื่อย ความโมโหหูอื้อตาลาย ไม่ยอมฟังเสียงใดๆเกิดบันดาลโทสะอย่างแรง จึงคว้าได้ไม้เข้าตีแม่ที่แก่ชราล้มลงแล้วเดินไปกินข้าวจนอิ่มแล้วแต่ข้าวยังไม่หมดก่อง จึงรู้สึกผิดชอบชั่วดีรีบไปดูอาการของแม่ และเข้ามาสวมกอดแม่ชายหนุ่มร้องไห้โฮ สํานึกผิดที่ฆ่าแม่ของตนด้วยอารมณ์เพียงชั่ววูบ เมื่อชายหนุ่มปลงศพแม่แล้วขอร้องชักชวนญาติมิตรชาวบ้าน ช่วยกันปั้นอิฐก่อเป็นธาตุเจดีย์บรรจุอัฐิแม่ไว้จึงให้ชื่อว่า “ธาตุก่องข้าวน้อยฆ่าแม่” จนตราบทุกวันนี้
บักหําน้อย
เรื่องมีอยู่ว่า ณ โรงเรียนแห่งหนึ่งของภาคอีสาน กําลังตรวจสุขภาพฟันประจําปีของเด็ก เด็ก ๆ มาต่อคิวเพื่อที่จะตรวจสุขภาพฟัน หมอก็ตรวจเด็กเล็กทีละคน จนมาถึงเด็กผู้ชายคนหนึ่ง เด็กคนนี้มีฟันผุ หมอเลยบอกเด็กคนนี่ว่า

“โอ...ฟันผุนะจ๊ะหนู อย่างนี้ต้องถอนนะจ๊ะ”

พอหมอพูดจบก็จัดการฉีดยาชา แล้วก็จัดการถอนฟันที่ผุซี่นั้นออก ด้วยความเจ็บปวดจากการถอนฟัน เด็กคนนั้นจึงร้องไห้ และพอถอนออกเรียบร้อยแล้ว เด็กคนนั้นก็ร้องไห้ไม่หยุดซักที คุณครูผู้ยืนให้กําลังใจเด็กอยู่ เลยถามเด็กน้อยคนนั้นว่า

“เป็นจั่งใด๋ เจ็บบ่หํา”

เด็กก็ตอบครูว่า “หําบ่เจ็บครับ เจ็บแต่แข่ว”

พอทุกคนได้ยินประโยค ที่เด็กคนนั้นพูดจบก็พากันหัวเราะ  ก็เลยเป็นที่มาของนิทานเรื่องที่ว่า “บักหําน้อย”
รื้อบ่อน้ํา
วันหนึ่งพ่อตากับลูกเขยพากันไปรื้อบ่อน้ําใช้ พอขุดไปขุดมาพ่อตาไม่รู้ว่าเป็นอะไรท้องไส้ไม่ดี เกิดผายลมออกมา

ลูกเขยรู้สึกเหม็นมากเลยพูดว่า “เหม็นตดหมาตัวไหนครับพ่อ”

พ่อตาโกรธมาก เลยพูดขึ้นว่า “อ้าว ไอ้ทิด ในบ่อนี้ก็มีแต่กูกับมึงเท่านั้น ทําไมมึงพูดงี้ว่ะ” พ่อตาได้แต่แค้นอยู่ในใจ ที่ลูกเขยเรียกตนเองว่าหมา และก็คิดหาโอกาสแก้แค้น พอรื้อบ่อน้ําเสร็จ พ่อตาก็เลยถามลูกเขยว่า “ไอ้ทิด มีเงินมั้ย”

ลูกเขยตอบว่า “มีอยู่ไม่มากเท่าไหร่”

พ่อตาเลยชวน “เล่นโบกกันมั้ยล่ะ” ลูกเขยตกลง ก็เลยพากันเล่นโบก เล่นไปเล่นมา ลูกเขยเสียเงินให้พ่อตาจนหมด

ลูกเขยกําลังติดลมอยากเล่นต่อ เลยขอยืมพ่อตา “พ่อๆ ขอยืมเงินหน่อยพอได้ต่อทุน”

พ่อตาตอบว่า “ยืมไม่ได้หรอกไอ้ทิด กูก็เสียเหมือนกัน”

ลูกเขยเลยโกรธพ่อตามาก เลยพูดขึ้นว่า “โอ้ยไม่รู้เสียให้โคตรพ่อโคตรแม่ใคร เล่นกันอยู่สองคนเท่านั้น”
กว่าจะได้เป็นเจ้านายก็ติดการอุจจาระปัสสาวะ
มีกลุ่มเพื่อน 3 คนเป็นเพื่อนรักกัน มีแต่คนเกเรทั้ง 3 คน เมาไปด้วยกัน กินแต่เหล้าอย่างเดียว “ไปไหนก็ไปด้วยกันนะเพื่อน อย่าทิ้งกันนะเพื่อน อย่าทิ้งกันนะ มึงเป็นคนดีก็ดีด้วยกัน”
อยู่ไปหลายวันหลายคืน ก็เดินทางไปถึง ณ เมืองหนึ่ง เมืองนั้นพระราชาก็เสียชีวิต ก็เลยเอาเพื่อนคนหนึ่งไปเป็นพระราชาแทนผู้ที่ตายไปแล้ว และก็เลยเอาอีกคนหนึ่งเป็นอํามาตย์ฝ่ายขวา แต่ยังขาดอํามาตย์ฝ่ายซ้าย พระราชาก็เลยสั่งให้อํามาตย์ฝ่ายขวา ไปนําเพื่อนอีกคนหนึ่งไปตัดขี้ยางขายอยู่เป็นประจํา พระราชาบอกว่า “30 นาทีนะให้มาถึง” พูดอย่างเด็ดขาด อํามาตย์ฝ่ายขวาก็เลยไปตามเพื่อน ก็เลยไปหาเสี่ยวมา หามมา หามมา 
“เอ็งอยากเป็นเจ้านายไหม” อํามาตย์ถาม “อยากเป็นอยู่” ไปกับข้า หามมาใกล้จะเข้าเมืองเหลืออยู่ประมาณ 10นาที เกิดปวดท้องมากๆ จนทนไม่ได้ “เพื่อน ข้าทําไมปวดท้องมากขนาดนี้ว่ะ” ผู้นั้นกล่าว “อดทนไว้ อดทนไว้ ใกล้จะถึงแล้ว” พอพูดเช่นนั้นแล้ว หามมาทนไม่ไหวแล้วปวดหนักมากจะราดแล้ว ว่าแล้วก็โดดลงจากเสลี่ยง วิ่งไปเลย พระราชาก็เลยแต่งตั้งผู้อื่นเป็นแทน เพื่อนก็เลยไม่ได้เป็นนายเลย
ตํานานกุดนางใย
เนื้อเรื่องมีอยู่ว่า จากนิทานพื้นบ้าน ครั้งโบราณที่บริเวณแหล่งน้ํากุดนางใย(ในปัจจุบัน) 
มีครอบครัวหนึ่งตั้งบ้านเรือนอาศัยอยู่ มีแม่และลูกชาย ภายหลังลูกสะใภ้ได้มาอยู่ร่วมกัน มาวันหนึ่งลูกชายได้ไปขายของทางไกล 
แม่และลูกสะใภ้อยู่บ้านเพียงสองคน คืนหนึ่งแม่ผัวสังเกตเห็นว่าห้องนอนของลูกสะใภ้จุดตะเกียงตลอดคืน 
คืนหนึ่งแม่ผัวสงสัยจึงไปแอบดูว่า ลูกสะใภ้ทําอะไรอยู่ในห้อง แล้วเห็นว่าลูกสะใภ้กําลังสาวใยไหม 
ออกจากปากตัวเองมาม้วนเข้าฝัก จึงเกิดความกลัว นึกว่าลูกสะใภ้เป็นภูตผีเข้าไปในห้อง ซักถาม และให้ร้ายว่าเป็นภูตผี 
ปีศาจ ทําให้ลูกสะใภ้อับอายจนหนีออกจากบ้านไป กระโดดลงลําน้ํา(กุดนางใย) เมื่อลูกชายกลับมารู้เรื่องราวได้แต่เศร้าโสกเสียใจ
เมื่อถึงคืนเดือนหงายจะไปนั่งริมน้ํา และจ้องมองลงไปในสายน้ําเข้าไปนานๆ ก็จะมองเห็นภรรยาในน้ํานั้น และสาวใยไหมออกจากปาก ต่อมาที่แห่งนี้จึงได้ชื่อว่า กุดนางใย (ใยมาจากใยไหม)
หลวงพ่อน้องงัว
นานมาแล้วมีหลวงพ่อกับเณรน้อยจําวัดอยู่ในหมู่บ้านหนึ่ง วันนี้มีญาติโยมที่มาวัดถวายภัตตาหารเช้า 
โดยนําน้องวัวหรือรกของวัวที่ทําอาหารมาถวาย หลวงพ่อก็เลยซ่อนไว้โดยไม่ฉัน เณรน้อยก็เลยถามหลวงพ่อว่า 
หลวงพ่อเป็นอะไรทําไมไม่ฉันข้าว ไม่ๆฉันก่อนเลยยังไม่หิว หลวงพ่อก็เลยเอาน้องวัวไว้หัวบนหัวนอน หลังจากนั้นหลวงพ่อก็นอนหลับ เณรน้อยก็มาขโมยเอาน้องวัวไปกินจนหมดเกลี้ยง ไม่เหลือเลยสักนิดเลยหลวงพ่อตื่นขึ้นมา ไปดูไม่เหลืออะไรเลยไม่ได้ฉันข้าว หลวงพ่อเครียดมากก็เลยวิ่งไล่เณร เณรทําไมเอาของหลวงพ่อไปกินหมด เณรน้อยก็บอกว่าไม่ยากหรอกหลวงพ่อนับประสาอะไรกับน้องวัวเฉยๆ ผมพาไปเอาก็ได้จะพาไปเอา เณรน้อยก็เลยพาหลวงพ่อไปเอาน้องวัว หลวงพ่อก็เลยถามเณรน้อยว่าตอนไหนจะได้ เณรน้อยก็บอกว่าตอนมันถ่ายก็ล้วงเอาเลยสิ ก็เลยพากันเดินไปเจอวัวกําลังขี้ เณรน้อยกะเลยร้องว่าวัวขี้เอามือล้วงไปเลยหลวงพ่อ หลวงพ่อก็เลยเอามือเข้าไปที่ตูดวัว เพื่อหวังจะเอาน้องวัวมาต้มกินพอล้วงเข้าไปแล้ววัวก็เลยขยุ้มเอาแขนหลวงพ่อไว้ วัวก็พาหลวงพ่อวิ่ง เณรน้อยกะหัวเราะ หลวงพ่อก็วิ่งตกคันแทนาเกือบตาย ส่วนเณรน้อยหัวเราะมากเกินไปก็เลยตัวแข็งตาย คราวนี้หลวงพ่อเอามือออกได้ ก็เลยวิ่งมาหาเณรน้อยหัวเราะยิงฟันจนตาย นั่นแหละคือกรรมตามสนอง
หลวงพ่อกับเณรน้อย
วันหนึ่ง ตอนเช้าก่อนหลวงพ่อจะออกไปบินฑบาตร ก็ได้สั่งเณรน้อยว่า “น้อยน้อย หลวงพ่อจะไปบิณฑบาตรนะ อยู่กุฏิก็ให้ดูดีๆ อย่าให้ไก่มาขี้ใส่เด้อ ถ้าไก่มาขี้ใส่ได้จะลงโทษอย่างหนัก” แล้วก็เข้าไปบิณฑบาต เณรน้อยก็เลยวางแผนอุบายแกล้งหลวงพ่อ ก็คือเอาน้ําอ้อยไปหยอดไว้ตรงนั้นตรงนี้ เริ่มตั้งแต่ที่บันได ขึ้นมาหยอดให้เหมือนกองขี้ไก่ หยอดแล้วก็คอยเฝ้าไล่ไก่ไม่ให้ขึ้นกุฏิ พอประมาณเวลาหลวงพ่อจะกลับมา เณรน้อยก็ทําท่าว่าไม่ได้อยู่เฝ้ากุฏิ ไปเดินเล่นที่อื่น หลวงพ่อกลับมาเห็นกองน้ําอ้อย นึกว่าเป็นกองขี้ไก่ หลวงพ่อเลยโกรธมากร้องเรียกหาเณรน้อยว่า “น้อยเอ้ยน้อย ไปทําอะไรอยู่ไหนมา ทําไมไม่มาเฝ้ากุฏิ ปล่อยให้ไก่มาขี้ใส่เต็มเลยเนี่ย” พอเณรน้อยมาแล้วหลวงพ่อก็ลงโทษให้กินขี้ไก่ เณรน้อยก็ทําเป็นอิดออดไม่อยากกิน แต่ในที่สุดก็เอามือลงไปปาดกองขี้ไก่กองนั้นกองนี้ ฮู้อร่อยๆ ฮู้หวานดีอร่อย พอหลวงพ่อเห็นเณรน้อยกินน่าอร่อยก็เลยถามว่า มันอร่อยจริงๆหรอน้อยมันไม่เหม็นหรอ อร่อยจริงๆหลวงพ่อลองชิมดู หลวงพ่อก็เลยเอามือปาดลงมาชิม โฮ้หวานหอมอร่อยดี ขี้ไก่มันอร่อยอย่างนี้ ปล่อยให้ไก่มาขี้ใส่กุฏินานแล้ว พรุ่งนี้ไม่ต้องไล่มันนะน้อย เณรน้อยก็หัวเราะอยู่ในใจ วันต่อมาก็สั่งเณรน้อยว่า น้อยๆ วันนี้ปล่อยให้ไก่มันมาขี้ใส่เยอะๆนะ เณรน้อยเลยหนีไปเล่นที่อื่น พอหลวงพ่อกลับมาเห็นไก่อยู่กุฏิกะดีใจ หลวงพ่อติดใจรสชาติขี้ไก่ หลวงพ่อจึงเอามือเอาขี้ไก่มาเลียกิน เอ๊ะ กองนี่มันทําไมไม่อร่อยว่ะ เป็นเหม็นๆด้วย สงสัยก็เลยไปหาชิมกองอื่น เณรน้อยร้องถามหลวงพ่อว่า เป็นยังไงหลวงพ่ออร่อยไหมหลวงพ่อ เป็นเหม็นๆเปรี้ยวๆหลวงพ่อเผยอปากตอบ เณรน้อยก็หัวเราะ ใครว่าขี้ไก่มันอร่อยขี้ไก่มันไม่อร่อยหรอก ฮ่าๆๆ หลวงพ่อเสียรู้เณรน้อย
หัวล้านหลื่นครู
วันหนึ่ง มีหนุ่มอ้วนกับหนุ่มผอม เป็นเพื่อนกันไปจีบผู้หญิงที่ไหนก็มีแต่เขาไม่พูดด้วย ไปเลี้ยงควายเด็กเล็กก็ไม่พูดด้วย 
เพราะตัวเองเป็นคนหัวโล้น มีวันหนึ่ง เขาก็พูดกันอย่างหนาหูว่ามีพระมาธุดงค์ หนุ่มอ้วนกับหนุ่มผอมก็ไปหา หนุ่มอ้วนกับหนุ่มผอมก็นั่งลงกราบแล้วก็พูดขึ้นมาว่า พระก็เลยว่าไม่ต้องพูดหรอก รู้แล้วให้นั่งสมาธิก่อน หนุ่มอ้วนกับหนุ่มผอมก็เลยคุยกันว่าพระทําไมท่านเก่งจัง พอสักครู่หนึ่ง พระก็บอกหนุ่มอ้วนกับหนุ่มผอมให้ว่าหันหลังไปแล้วก็บอกว่าเห็นสระน้ํานั้นไหม หนุ่มอ้วนกับหนุ่มผอมก็บอกว่าเห็นอยู่ครับ ให้เจ้าทั้ง2ไปโดดน้ําสระ3ครั้ง หนุ่มอ้วนกับหนุ่มผอมก็ไปโดด กระโดดครั้งที่หนึ่งผมก็งอกขึ้นมานิดหนึ่ง ครั้งที่สอง ที่สาม หนุ่มอ้วนก็พูดกับหนุ่มผอมว่าผอมทําไมผมเอ็งถึงเยอะจัง ผมข้าทําไมน้อยนัก พอหนุ่มอ้วนพูดแล้วมันก็กระโดดลงไปในสระอีกเป็นครั้งที่สี่ ครั้งที่ห้าครั้งที่หก ผมหนุ่มอ้วนก็เลยไม่มี กลายเป็นคนหัวโล้นดังเดิม
ซิ่นสองต่อน
ว่ากันว่าเมื่อปี 2514 จําปารักกันกับบุญหลายมาก แต่พอแม่กีดกันเพราะเป็นศัตรูกันเมื่อ 20ปีก่อน ทั้งสองคนจึงแอบคบกันลับๆ ตลอดมา จนวันหนึ่งจําปีพี่ของจําปา ซึ่งแอบรักบุญหลายอยู่เห็นจําปากับบุญหลายคุยกัน จึงไม่พอใจและนําความไปบอกพ่อแม่ ทําให้พ่อแม่แค้นใจจึงจับจําปาบวชชี 
เวลาผ่านไปหลายเดือนจําปาก็แอบหนีจากการเป็นชี หนีไปอยู่หมู่บ้านอื่นกับบุญหลาย ฝ่ายจําปีเมื่อทราบว่าจําปาหนีไปกับบุญหลาย จึงนําความไปบอกพ่อกับแม่ของบุญหลาย ฝ่ายแม่ของบุญหลายก็ตรอมใจตาย ส่วนพ่อของบุญหลายไม่เชื่อ จึงจับจําปีไปขังไว้ที่บ้านของตนแล้วไปบอกพ่อกับแม่ของจําปีว่าให้ คืนบุญหลายให้กับตน แล้วตนจะคืนจําปีให้
พ่อของจําปีจึงแสร้งมาพูดว่าไม่ได้เอาบุญหลายไป พร้อมกับนําห่อข้าวใส่ยาพิษมาให้พ่อของบุญหลายกิน และเวลาต่อมาพ่อของบุญหลายก็ตาย พ่อแม่ของจําปีก็พาจําปีกลับบ้านแต่ระหว่างทางก็โดนโจรป่าปล้น และฆ่าทิ้งทั้ง3คน
ส่วนจําปากับบุญหลายก็ครองคู่กันไม่นานก็มีลูกแต่แท้ง จําปาเลยเป็นบ้าสติไม่เต็มวันหนึ่งเห็นมีดในครัว จึงถือมาฟันหัวบุญหลายตาย
เซียงเมี่ยง ตอนหลอกเจ้าเมืองลงน้ํา
เซียงเมี่ยงเป็นคนที่เกลียดคร้านและก็โกหกเก่ง เจ้าเมืองได้ยินชื่อเสียงของเซียงเมี่ยง ก็เลยอยากลองเชาวน์เซียงเหมี่ยงดูว่าเซียงเมี่ยงจะโกหกท่านเจ้าเมืองได้หรือไม่  เจ้าเมืองก็เลยเดินทางไปที่หมู่บ้านที่เซียงเมี่ยงอยู่เจ้าเมืองก็นั่งครุ่นคิดหาวิธีจะทดลองปัญญาของเซียงเหมี่ยง เจ้าเมืองก็เลยเหลือบไปเห็นหนองน้ําก็เลยคิดออก

ท่านเจ้าเมืองพูดว่า “อ้าวเซียงเมี่ยง ข้ากะได้ยินชื่อเสียงเจ้ามามากเจ้าลองมาโกหกข้าลงน้ําดูสิว่าเจ้าจะโกหกข้าได้มั้ย” เจ้าเมืองพูดไปหัวเราะไป

เซียงเมี่ยงก็เลยพูด “โอ้ยตัวข้านี้จะโกหกท่านเจ้าเมืองลงน้ําไม่ได้หรอก เว้นจากโกหกท่านเจ้าเมืองขึ้นจากน้ํา"

เจ้าเมืองได้ยินเช่นนั้นก็เลยลงไปในน้ําเจ้าเมืองก็เลยพูดว่า “ข้าลงน้ําแล้วเอ้าเจ้าลองโกหกข้าขึ้นจากน้ําดูสิ”

เซียงเมี่ยงก็เลยหัวเราะชอบใจ “ข้าน้อยก็โกหกท่านเจ้าเมืองลงน้ําได้แล้ว”

ท่านเจ้าเมืองได้แต่เจ็บใจที่เสียรู้เซียงเมี่ยง
แม่ใหญ่แฮก
ครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีครอบครัวหนึ่ง มียายกับลูกชายผู้หนึ่ง ลูกชายไม่มีเมียแม่จึงไปหาสะใภ้มาเลี้ยง แต่อยู่มาหลายปีก็ไม่มีลูก กลัวไม่มีผู้สืบสกุล ยายจึงไปเอาลูกสะใภ้ใหม่มาให้ลูกชายอีก เมียหลวงจึงบอกเมียน้อยว่า “ถ้ามีท้องเมื่อไหร่ให้บอกนะเดี๋ยวฉันจะเอายาให้กิน” พอเมียน้อยตั้งท้อง เมียหลวงก็เอายามาให้กิน นางเมียน้อยกินแล้วก็ทําให้แท้งลูกทันที พอท้องครั้งที่2 เมียน้อยท้องได้6เดือน เมียหลวงก็เอายามาให้กินอีก เมียน้อยก็แท้งลูกอีก พอครั้งที่3 เมียน้อยก็เลยรู้ทันเลยหนีไปอยู่บ้านพ่อแม่ เมียหลวงก็รู้เลยตามไปเอายาให้นางกิน แต่เมียน้อยไม่กิน เมียหลวงก็เลยเอายากรอกปากให้เมียน้อยกินจนเมียน้อยตาย พอผัวรู้ก็เลยฆ่าเมียหลวงตามกันไป เมียน้อยได้พูดก่อนตายว่า “เมียหลวงตามอิจฉา ฉันก็จะขอตามอิจฉาทุกชาติไป” พอแต่เกิดชาติใหม่เมียหลวงเกิดเป็นไก่ เมียน้อยก็เกิดเป็นแมวอยู่ในครอบครัวเดียวกัน พอแต่ไก่ไข่ แมวก็ไปกินไข่ไก่แล้วก็ไก่ เมียน้อยตามอาฆาตทุกชาติไปจนถึงชาติที่3 เมียหลวงได้เกิดเป็นยักษ์ก็เลยบอกว่า พอพระพุทธเจ้ารู้ก็บอกให้หยุด ให้รักให้สามัคคีกันนางยักษ์ก็เลยบอกว่า “ข้าพเจ้าจะขอไปอยู่ทุ่งนา” ด้วยความที่นางเป็นยักษ์นางจึงรู้จักฝนฟ้าอากาศ แห้งแล้ง ชาวบ้านก็เลยเคารพนับถือ นําข้าวปลาอาหารมาถวาย ชาวบ้านจึงเรียกว่า “ตาแฮก” แต่แท้ที่จริงแล้วเป็นแม่ใหญ่แฮก
ทําไมมนุษย์จึงรู้จักการกินเมล็ดข้าว
ในสมัยก่อนคนยังไม่รู้จักกินข้าว กินแต่รําข้าว ตอนทํานาได้ก็จะผัดเอาแต่รําข้าวมากิน ส่วนแก่นข้าวก็จะทิ้งไป มีครอบครัวอยู่ครอบครัวหนึ่งมีลูกเล็กๆหนึ่งคน ลูกเล็กไม่ยอมกินรําข้าวเวลาพ่อแม่จะต้มรําข้าวให้กินลูกก็จะร้อง พ่อแม่ก็รู้สึกรําคาญจึงพูดว่า “เอ็งจะกินอะไรหา ร้องมากเดี๋ยวจะต้มแก่นข้าวให้กินตายๆไปซะแหละ” พอพูดจบลูกก็หยุดร้อง แต่พักเดียวก็ร้องอีก ทีนี้แม่ก็อารมณ์เสียแล้วพูดไปว่า “ทีนี้จะต้มเอาแก่นข้าว ให้กินจริงๆแหละ ร้องไปเลย” จากนั้นพ่อแม่ก็เอาแก่นข้าวไปต้มให้ลูกกินจริงๆ แล้วลูกก็ดีใจกินข้าวได้เยอะ พอกินอิ่มนอนหลับ พ่อแม่นั้นก็ตกใจนึกว่าลูกตายที่เอาแก่นข้าวที่คนกินกันไปให้ลูกกิน ก็ร้องไห้ใหญ่สักพักลูกก็ตื่นขึ้นมาอย่างมีความสุข จากนั้นพ่อแม่ก็ดีใจมากก็ต้มแก่นข้าวให้ลูกกินตลอด จนมีข่าวลือไปทั่วจากนั้นคนก็หันมากินแก่นข้าวแทนรําข้าวมาจนถึงปัจจุบัน
ปัญญาของพ่อ
ชาวนาผู้หนึ่งมีบุตรอยู่สองคน วันหนึ่งอยากจะทดลองปัญญาของบุตรทั้งสอง 
จึงส่งแตงโมให้บุตรทั้งสอง 1ใบ โดยบอกให้ทั้งสองแบ่งกันกินเท่าๆกัน เพื่อจะได้ไม่ต้องโต้เถียงทะเลาะเบาะแว้งกันเรื่องได้มากได้น้อย ถ้าแบ่งไม่ได้เท่าๆกันเกิดทุ่มเถียงกันเกิดขึ้นเมื่อใดจะต้องถูกลงโทษทั้งสองคน เมื่อเด็กทั้งสองได้รับแตงโมมาแล้วไม่รู้ว่าจะผ่าแบ่งกันอย่างไรจึงจะได้ส่วนเท่าๆกัน ด้วยเกรงจะต้องถูกลงโทษ ในที่สุดจึงตกลงกันในวิธีการดังนี้ โดยที่เด็กทั้งสอง เห็นว่าเป็นวิธีที่ยุติธรรมที่สุด คือถ้าหากใครเป็นผู้ผ่าแตงโมออกเป็นสองซีก ผู้นั้นจะต้องเป็นฝ่ายเลือกทีหลัง และจะต้องยอมให้ฝ่ายที่ไม่ใช่เป็นคนผ่าเลือกก่อน ทั้งนี้ก็เพื่อป้องกันไม่ให้คนผ่าลําเอียง โดยผ่าเป็นชิ้นโตชิ้นหนึ่งและชิ้นเล็กชิ้นหนึ่ง แล้วคนผ่ารีบเอาชิ้นโตเป็นของตนเองเสียก่อน เมื่อเด็กทั้งสองได้ผ่าแตงโมแล้ว จึงรีบวิ่งไปเล่าให้บิดาฟัง บิดามีความพอใจในสติปัญญาของเด็กทั้งสองมาก
ศรีธนนชัย ตอนเลี้ยงน้อง
ศรีธนนชัยอยู่กับแม่และน้องชาย วันหนึ่งแม่บอกให้ศรีธนนชัยเลี้ยงน้อง

“ศรีธนนชัยเอ้ย อาบน้ําล้างไส้ล้างพุงให้น้องนะลูก และเอาน้องนอน” ศรีธนนชัยรับปาก

หลังจากแม่ไปทํางานศรีธนนชัยจึงเอาน้องไปอาบน้ําจนสะอาดและนึกออกว่าแม่ให้ล้างไส้ล้างพุงด้วย จึงหยิบมีดมากรีดท้อง เอาไส้ออกมาล้างและเก็บไว้เหมือนเดิม และได้พาน้องนอน แม่กลับมาเห็นน้องตายด้วยความซื่อและโง่ของศรีธนนชัย
สร้อยขี้ตะกั่ว
หนุ่มน้อยพ่อตายไม่มีทรัพย์สมบัติอะไรติดตัว มีแต่สร้อยขี้กั่วที่พ่อทิ้งไว้ให้ หนุ่มน้อยจึงเอาสร้อยคอไว้

วันหนึ่งไปหาปลาในคลองน้ําที่เคยไปเป็นประจําแต่เกิด ทําสร้อยหล่นหายในน้ํา หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ หนุ่มน้อยเลยขึ้นมานั่งร้องไห้ใต้ต้นไม้

พญานาคเห็นเข้าจึงแปลงกายเป็นคนถามว่าเป็นอะไร หนุ่มน้อยจึงเล่าเรื่องให้พญานาคฟัง พญานาคจึงไปหาสร้อยมาร้อยเป็นสร้อยทองคําให้ แต่หนุ่มน้อยบอกพญานาคว่าไม่ใช่ของตน พญานาคจึงดําน้ําลงไปใหม่ได้สร้อยเงินขึ้นมามากมาย แต่หนุ่มน้อยไม่รับเพราะไม่ใช่ของตน พญานาคจึงดําลงไปเอาสร้อยขี้กั่วขึ้นมา หนุ่มน้อยบอกว่าใช่ นี่คือสร้อยของตน พญานาคเห็นความซื่อตรง ไม่โลภของหนุ่มน้อย จึงยกสร้อยทั้งหมดให้

พอลูกชายเศรษฐีรู้ข่าวจึงแกล้งไปทําสร้อยหล่นในคลองนั้น พญานาคก็ช่วยหาสร้อยเอาสร้อยทองขึ้นมาเศรษฐีบอกว่าเป็นสร้อยของตน แต่ยังเหลืออีกเอาสร้อยเงินขึ้นมาก็บอกว่าเป็นของตนด้วยความโลภ สร้อยทั้งหมดจึงกลายเป็นพญานาครัดเศรษฐีหนุ่มตายในที่สุด
ขายปัญญา
ครั้งก่อนสติปัญญานั้น มีการนํามาขายเหมือนสินค้าทั่วไป 
วันหนึ่งเวลาบ่ายซึ่งแดดร้อนจัดมีชายคนหนึ่งหาบปัญญามาขาย เมื่อมาถึงเมืองๆ หนึ่ง ก่อนที่เขาจะเข้าไปเขาได้นอนพักใต้ต้นหว้าใหญ่ พอตื่นขึ้นมาก็จะนําปัญญาไปขายต่อ แต่เขาได้พบกับชายหนุ่ม 3 คน จึงได้ถามว่าจะซื้อปัญญาไหม ซึ่งปัญญาเป็นดั่งแก้วสารพัดนึก จะดลบันดาลให้ทําทุกสิ่งได้ ชายหนุ่มคนหนึ่งได้ยินดังนั้น จึงอยากลองว่าผู้นําปัญญามาขายจะฉลาดจริงหรือไม่ จึงถามชายขายปัญญาว่า

“ท่านรู้หรือไม่ว่าต้นหว้านี้มีอะไร” ชายขายปัญญาคิดอยู่ครู่ใหญ่ แต่ก็ไม่สามารถตอบได้ ชายหนุ่มจึงเฉลยว่า

“ใต้ต้นหว้านี้ย่อมมีดินและมด” ชายขายปัญญาได้ยินดังนั้นจึงเกิดความอับอายมาก

ด้วยเหตุนี้เขาจึงยกหาบปัญญาเดินกลับไปทางเดิมที่เคยมา ระหว่างทางนั้นเขาได้พบกับชาวผิวขาวหรือพวกฝรั่งนั่นเอง เขาจึงได้เอาปัญญาไปขายให้แก่ชาวผิวขาว ด้วยเหตุนี้จึงทําให้ชาวยุโรปสามารถคิดและประดิษฐ์สิ่งต่างๆ ได้ไม่รู้จักจบจักสิ้น
จับราว
ณ กรุงเทพ บนรถเมล์ทิดจ่อยได้เข้ามากรุงเทพเพื่อมาหางานทํา ก็ขึ้นรถเมล์จะไปหาเพื่อนให้ฝากงานให้ คราวนี้เขาอยู่บนรถเมล์แล้วพอดีรถเมล์เดินทางมาถึง กรุงเทพ กําลังก่อสร้างถนนมีหลุมใหญ่ กระเป๋ารถเมล์เขาก็บอกให้คนโดยสารให้ระวังและจับราวไว้แต่ออกสําเนียง ร.เรือไม่ชัดว่า

“ละวัง ละวัง จับลาว จับลาว จับลาวไว้”

ทิดจ่อยเขาก็นึกอารมณืร้อนขึ้นมา คิดในใจว่าเราไม่ได้ทําอะไรผิดทําไมจะต้องมาจับเราเป็นไงก็เป็นกันละ รอจังหวะพอรถช้าเขากระโดดลงจากรถเมล์ทันที แล้วก็ยกมือชี้ตามรถเมล์ร้องขึ้นอย่างดังว่า

“ใครจะจับลาว แน่จริงก็วิ่งตามมาสิ” แล้วทิดจ่อยก็วิ่งหนีไป เห็นแต่ข้างหลังไกลๆ
บักแหมบกับอีทา
มีหนุ่มสาวที่รักกันมาตั้งนานแต่ด้วยทั้งสองไม่มีเวลาให้กันมีวันหนึ่ง ทาแฟนสาวได้บอกนายแหมบว่าคืนนี้ตอนสองทุ่มเราจะหย่อนผ้าขาวม้าลงมาหน้าต่างแล้วกะให้อ้ายแหมบปีนขึ้นไป พอถึงเวลาตอนสองทุ่มสาวทาก็ได้หย่อนผ้าขาวม้าลงมาหน้าต่าง นายแหมบก็ปีนขึ้นไปพอดี ผ้าขาวม้ามันขาดนายแหมบตกลงพื้นเสียงดังตุ้บ พ่อตาได้ยินเสียงเลยมาถามลูกว่า

"อะไรตกลูก"

ลูกสาวก็ตอบว่า "กระด้งจ้าพ่อ"

นายแหมบก็เลยพูดขึ้นว่า "กระด้งพ่อกระด้งแม่มึงหรอ กระดูกกูหักสามท่อนสี่ท่อน แล้วยังมาว่ากระด้งตกอยู่"
แม่เฒ่ากับลูกเขย
วันหนึ่งมีลูกเขยกับแม่ยายคุยกันไว้ว่า

“ผมจะไปนาสักพักก่อนนะแม่ ให้แม่หมกนกคุ่มรอผมก่อนนะแม่”

ลูกเขยพูดก่อนจะไปนาแม่ยายก็เลยย่างนกคุ่มแล้ว ก็เลยเดินไปเอาก้านกล้วยเอาใบตอง หมาก็เลยแอบมากินนกที่ย่างไว้จนเกือบหมด แม่ยายเดินมาไล่หมา

“เส้ะ ไปมึงมากินของกูทําไม จะไปไหนก็ไป”

แม่ยายไล่หมา ลูกเขยเดินมา

“แม่ๆ เป็นอะไรทําไมเสียงดังโวยวาย”

"โอ้ยหมามากินนกคุ่มเกือบหมดเลย แล้วจะทํายังไงกันดี พ่อเอ็งจะด่าแม่นะ"

"ไม่เป็นไรหรอกแม่เดี่ยวผมจะทําให้" ลูกเขยก็จัดการเหลาก้านกล้วยใส่แล้วให้แม่หมก พอสุกแล้วแม่ยายก็เรียกพ่อตามากิน พ่อบอกว่า

"ลดก้านกล้วยลงอีกสักนิดหน่อยนะแต่ก็อร่อยอยู่"
หลวงพ่อกลัวผีหลอก
กาลครั้งหนึ่งมีหลวงพ่อกับเณรน้อยอาศัยอยู่ด้วยกันในวัดแห่งหนึ่ง หลวงพ่อท่านเป็นคนกลัวผีหลอกมาก ยิ่งเณรน้อยรู้เณรน้อยก็ยิ่งชอบแกล้ง 
วันหนึ่งขณะที่หลวงพ่อและเณรน้อยกําลังนั่งกรรมฐานอยู่ภายในกุฏิสงฆ์ วันนั้นไฟดับและมืดไปหมด หลวงพ่อเลยบอกกับเณรน้อยว่า 
"เณรๆ ไปเก็บดอกไม้มาไหว้พระซิ" 
เณรน้อยตอบว่า 
"ไม่ไปหรอกมืดก็มืด กลัวผีหลวงพ่อไปเองสิ" 
หลวงพ่อเลยพูดว่า
"แค่นี้ก็กลัวเหรอ" และลุกขึ้นเดินแต่ข้างนอกมืดมาก จึงชวนเณรน้อยให้ไปด้วยกัน พอได้ดอกไม้ไปไหว้พระแล้ว จึงพากันเข้านอน 
ขณะนอนอยู่เณรน้อยจึงคิดแกล้งหลวงพ่อ และเดินลงกุฏิไปแล้วปาก้อนหินใส่กุฏิ หลวงพ่อซึ่งกลัวพี่อยู่แล้วก็ตกใจ และอุจจาระใส่จีวร
หลวงพ่อเข้าลอดช่อง
ในวัดแห่งหนึ่งมีหลวงพ่อกับเณรน้อยอาศัยอยู่ด้วยกัน ทุกเช้าเวลาฉันเพลจะมีคนมาถวายอาหาร เณรน้อยจึงคิดแกล้งหลวงพ่อจึง ไปบอกคนทําครัวว่า หลวงพ่อทานของหวานไม่ได้มัผิดสําแดง พอถึงเวลาฉันเพล คนทําครัวจึงถวายแต่อาหารกับหลวงพ่อแต่ไม่ถวายลอดช่องกับหลวงพ่อ และถวายแต่ของหวานให้กับเณรน้อย หลวงพ่อจึงพูดขึ้นว่า ทําไมจึงไม่ถวายลอดช่องให้กับท่าน เณรน้อยจึงตอบไปว่า หลวงพ่อกินไม่ได้ และว่าไม่อร่อยอย่างนั้นอย่างนี้ หลวงพ่อจึง ใช้ไม้ตีเณรน้อย พอกลางวันหลวงพ่อนอนอยู่เณรน้อยก็ใช้ไม้ที่หลวงพ่อตีไปตีหลวงพ่อคืน
ลูกหลงพ่อ
มีครอบครัวอยู่ครอบครัวหนึ่งอาศัยอยู่กลางทุ่งนา ทุกวันผู้เป็นพ่อและลูกชายอายุประมาณ 8 ขวบ จะออกไปด้วยกันสองคนเพื่อที่จะไปทอดแห ผู้เป็นพ่อนั้นเป็นคนชอบใส่หมวกมากไม่เคยถอดเลยสักครั้ง ในวันนั้นพ่อกําลังถอดแหอยู่แหก็ได้ไปเกี่ยวติดกับไม้ที่อยู่ใต้น้ํา ผู้เป็นพ่อจึงดําน้ําลงไปเพื่อที่จะปลดแหออก ปรากฏว่าหมวกที่เขาใส่มาตลอดนั้นหลุดลอยอยู่บนผิวน้ํา เขาโผล่หัวขึ้นมา ลูกชายเห็นจึงพูดขึ้นว่า ตาๆเห็นพ่อหนูมั้ย ทําไมถึงถามแบบนั้น ก็พ่อหนูดําน้ําลงไปที่เดียวกันกับตานั่นแหละ ลูกชายจึงวิ่งกลับไปที่หมู่บ้านเพื่อไปถามหาพ่อ ส่วนพ่อก็รีบหาหมวกใส่เพื่อให้ลูกจําตัวเองได้ ลูกชายก็ไปถามคนในหมู่บ้านว่าเห็นพ่อหนูบ้างมั้ย คนในหมู่บ้านก็ตอบว่า พ่อหนูก็ทอดแหอยู่ที่คลองนั่นไง ไม่ใช่มีแต่คนหัวล้านอยู่ที่นั่น ลูกชายบอก ชาวบ้านจึงบอกว่า ก็พ่อหนูไง เขาจึงกลับไปที่คลองก็เห็นพ่อตัวเองใส่หมวก จึงบอกพ่อว่า พ่อลองถอดหมวกดุสิ จึงรู้ว่าพ่อตัวเองไม่อยากถอดหมวกก็เพราะหัวล้าน
เจ็ดหวดเจ็ดไห
มีครอบครัวอยู่ครอบครัวนึงได้ให้กําเนิดลูกชายและเขากินจุมาก ในแต่ละวันเขาจะกินข้าว 7 หวดกินปลา 7 ไห จากที่ครอบครัวเคยมั่งคั่งก็กลายเป็นอับจนในทันที และในคืนนั้นพ่อกับแม่จึงได้ปรึกษากันว่าจะเอาลูกชายไปตัดต้นไม้ในป่าด้วย พอรุ่งเช้า ก็พากันออกไปตัดไม้ในกลางป่าใหญ่ ขณะที่พ่อกําลังตัดไม้อยู่นั้น ลูกชายของเขาได้ไปเล่นอยู่แถวนั้นแล้วต้นไม้ก็โค่นลงมา ทับตัวลูกชายจนจมลงดิน พ่อกับแม่ของเขาก็ช่วยอะไรไม่ได้ จึงคิดว่าลูกตัวเองตายแล้วก็เดินทางกลับบ้าน ไม่นานพวกเขาก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าลูกชายเขาได้แบกต้นไม้กลับมาบ้าน
บั้งปัญญา
มนุษย์ได้ขี่ช้างเที่ยวป่าเที่ยวเขาหาสัตว์ก็ไปเจอเสือ เสือก็เลยหัวเราะ เสือเลยถามช้างว่า คนตัวเท่ากําปั้นยังให้มันขี่คอได้ ช้างเลยตอบกลับไปว่า คนมันดีมีปัญญา มันเป็นยังไงกันปัญญาเอามาให้ข้ามาดูสิ ช้างเลยถามคนว่า คนบั้งปัญญามีอยู่บ้านมั้ยเอามาให้เสือมันดูหน่อย ถ้าไปเอาบั้งปัญญามาเสือหนีก่อนข้าสิ เสือเลยบอกให้คนมัดแข้งมัดขาตัวเสือไว้ คนก็เลยมัดแขนมัดขาเสือไว้แน่น อยู่นี่นะข้าไปเอาไปบั้งปัญญาก่อน พอคนมาก็ถือแส้ไหวใหญ่ๆมา ไหนหละบั้งปัญญาเสือถาม นี่ไงบั้งปัญญาในมือข้านี่ไง ทีนี่ก็เอาบั้งปัญญาตีเสือ จนลาย จนร้องยอมแล้วยอมแล้วยอมแล้ว จนทุกคนหัวเราะหัวน้ําตาเล็ด