pythainlp/thai-open-data-go-th huggingface dataset:
ชื่อ: ปลาแขยงธง
ชื่อท้องถิ่น: แขยงธง
ชื่อสามัญ: Bocourt s River Catfish
ชื่อวิทยาศาสตร์: Mystus bocourti
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็ก มีรูปร่างยาวเรียวคล้ายกับปลาแขยงข้างลาย ปากค่อนข้างเล็ก หลังช่องเหงือกมีจุดดำ 1 จุด มีหนวด 4 คู่ ลักษณะเด่นจะมีครีบหลังอันแรกยาวจนเห็นได้ชัดคล้ายชายธง ครีบไขมันมีขนดใหญ่และยาว ครีบหูมีเงี่ยงแหลมคมข้างละอัน ครีบหางเว้าลึกส่วนบนมีปลายยาวเป็นเส้นระยาง ลำตัวมีสีเทาอ่อนหรือน้ำตาลเรื่อ กินลูกปลา ลูกกุ้ง สัตว์น้ำขนาดเล็ก ซากสัตว์และพืชที่เน่าเปื่อย
ถิ่นที่อาศัย: อยู่ในแหล่งน้ำไหล แม่น้ำ ลำคลองทั่วไปบางครั้งอาจเข้าไปหากินในแหล่งน้ำนิ่งเป็นคครั้งคราว
สถานะภาพ: สัตว์น้ำเฉพาะถิ่น
ชื่อ: ปลาซ่า
ชื่อท้องถิ่น: คุยลาม
ชื่อวิทยาศาสตร์: Labiobarbus siamensis
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: ลำตัวเพรียวยาว หัวเล็ก และหางคอด ปากเล็ก มีหนวดยาวที่มุมปาก 2 คู่ เกล็ดเล็ก ลำตัวสีเงินวาว มีแถบสีคล้ำพาดตามยาว 5-6 แถบ ข้างลำตัวตอนเหนือครีบอกมีแถบสีคล้ำตามแนวตั้ง ครีบสีจาง หรือเหลืองอ่อน ครีบหลังยาวมาก และมีขอบสีคล้ำ ครีบหางเว้าลึกสีแดงเรื่อ
ถิ่นที่อาศัย: พบในแม่น้ำสายหลักและสาขา ของประเทศไทย
สถานะภาพ: สัตว์น้ำทั่วไป
ชื่อ: ปลาหนวดพราหมณ์หนวดเจ็ดเส้น
ชื่อท้องถิ่น: ปลาหนดพราหมณ์
ชื่อสามัญ:  Paradise Threadfin
ชื่อวิทยาศาสตร์: Polynemus Longipectoralis
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: ลักษณะลำตัวเพรียวยาว แบนข้างเล็กน้อย ส่วนหัวมีลักษณะมนกลม มีจงอยปากทู่ ปากกว้างอยู่ด้านล่างของจงอยปาก ฟันซึ่เล็กละเอียดบนขากรรไกร ตามีขนาดเล็กอยู่ตอนปลายของหัว และมีเยื่อไขมันคลุม เกล็ดขนาดเล็ก ลำตัวมีสีเงินวาว หรือสีเนื้อ ครีบอกแบ่งเป็น 2 ส่วน ส่วนบนเป็นครีบยาวแหลม ส่วนล่างมีลักษณะเป็นเส้นเรียวยาว คล้ายหนวดปลาช่วยในการสัมผัสรับความรู้สึก คลำทางและหาอาหาร โดยมีข้างละเจ็ดเส้น เป็นจุดเด่นของปลาชนิดนี้ ยามว่ายน้ำทำให้ปลาชนิดนี้มีความสวยงามแตกต่างจากปลาชนิดอื่นเป็นปลากินเนื้อและสัตว์หน้าดิน
ถิ่นที่อาศัย: ในประเทศไทย พบแพร่กระจายในแม่น้ำต่างๆ เช่น แม่น้ำน่าน แม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำท่าจีน แม่น้ำบางปะกง และแม่น้ำสะแกกรัง เป็นต้น
สถานะภาพ: สัตว์น้ำทั่วไป
ชื่อ: ปลาไหลนา
ชื่อท้องถิ่น: ปลาไหลนา ปลาไหลบึง
ชื่อสามัญ: Swamp Eel, Asian Swamp Eel
ชื่อวิทยาศาสตร์: Monopterus albus
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: ปลาไหลนาเป็นปลาน้ำจืดกลุ่มปลากระดูกแข็ง ชนิดหนึ่ง ลักษณะลำตัวยาว ครีบอก (pectoral fin) และครีบท้อง (ventral fin) เสื่อมหายไม่เหลืออยู่เลย ครีบหลัง (dorsal fin) เริ่มต้นตรงกับแนวของรูก้นทอดไปตามแนวสันลำตัวด้านบน ส่วนครีบก้น (anal fin) เริ่มต้นจากจุดกึ่งกลางของระยะรูก้นกับปลายหาง โดยทั้งครีบหลังและครีบก้นจะไปรวมกับครีบหาง (caudal fin) ทำให้ปลาไหลนามีหางแบบ diphycercal tail มีลักษณะปลายหางเรียวแหลม แบ่งครีบหางออกเป็นสองส่วนเท่าๆ กัน ปลาไหลนาจัดเป็นพวกปลากินเนื้อ (carnivorous fish) ที่ชอบฉก หรือแทะกินเนื้อสัตว์ที่ตายแล้ว ทั้งสภาพสดที่มีกลิ่นคาวจัด จนเน่าเปื่อยจนมีกลิ่นเหม็น รวมถึงลูกปลาขนาดเล็กตัวหนอน ตัวอ่อนแมลง ไส้เดือน หรือสัตว์หน้าดินต่างๆ (benthos) ซากวัชพืชที่มีสิ่งมีชีวิตเล็กๆ เกาะอาศัยอยู่ เป็นปลาที่มีตาขนาดเล็ก แต่จมูกและเส้นข้างลำตัวพัฒนาการดี จึงชอบกินอาหารในที่มืด สิ่งแวดล้อมสงบเงียบ และมีนิสัยรวมกลุ่มในการอยู่อาศัยหรือกินอาหาร ปลาจะเติบโตมีความสมบูรณ์เพศเมื่ออายุครบ 1 ปี และมีความยาวเหยียดประมาณ 17 เซนติเมตร ปลาขนาดนี้จะเป็นปลาเพศเมียล้วน และ สรุปว่า ปลาไหลนาเมื่อขนาดยังเล็ก (ความยาวตัว < 28 เซนติเมตร) เป็นปลาเพศเมียเมื่อโตขึ้นขนาดตัวปานกลาง (ความยาวตัว 28.0 - 45.9 เซนติเมตร) เป็นปลาเพศรวมและเมื่อปลาขนาดใหญ่ (ความยาวตัว > 46 เซนติเมตร) และอายุมาก เป็นปลาเพศผู้ ปลาไหลนาจึงเป็นพวก Genetic Sex Reversal แบบ Protogynous Hermaphrodite พฤติกรรมการวางไข่ แม่ปลาไหลจะก่อหวอดในโพรงดินที่มีโพรงอากาศก่อนวางไข่ประมาณ 1 - 2 วัน ลักษณะของไข่ปลาหลังการวางไข่ใหม่ๆ เป็นเม็ดกลมใสเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 2 มิลลิเมตร และจะค่อยๆ บวมน้ำขยายขนาดโตขึ้นจนมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 3 มิลลิเมตร ไข่มีสีเหลืองอ่อนกลมทึบแสง พ่อแม่ปลาไหลนาจะหวงแหนไข่มาก คอยเฝ้าบริเวณปากโพรงดินบริเวณที่วางไข่ ปลาไหลนาจึงเป็นปลาที่มีพฤติกรรม ที่พ่อแม่ปลาคอยดูแลรักษาไข่ เพื่อป้องกันอันตรายจากศัตรูต่างๆ
ถิ่นที่อาศัย: พบได้ทั่วไปตามแหล่งน้ำธรรมชาติ เช่น คูน้ำ ห้วย หนอง คลอง บึง ที่ค่อนข้างเป็นแหล่งน้ำนิ่ง จึงเรียกว่าปลาไหลบึง (swamp eel) และยังสามารถเจริญเติบโตได้ดีในนาข้าว จึงนิยมเรียกกันว่า ปลาไหลนา (rice-field eel) ชอบอาศัยอยู่ตามพื้นโคลนที่มีซากพืชซากสัตว์เน่าเปื่อยสะสมอยู่หรือบริเวณที่ปกคลุมด้วยวัชพืช พวกหญ้าน้ำที่รกและชื้นแฉะ ในฤดูแล้งขุดรูอยู่อาศัย ลึก 1 - 1.5 เมตร หรือชอบฝังตัวในลักษณะจำศีลใต้พื้นโคลนบริเวณก้นหนองบึง ด้วยลักษณะพิเศษทางกายวิภาคและสรีระวิทยาของปลาไหลนา ทำให้สามารถอยู่อาศัยในที่แห้งแล้งไม่มีน้ำได้นานๆ
สถานะภาพ: สัตว์น้ำทั่วไป
ชื่อ: ปลาเทโพ
ชื่อท้องถิ่น: ปึ่ง หูหมาด เต๊าะ
ชื่อสามัญ: Black Ear Catfish
ชื่อวิทยาศาสตร์: Pangasius larnaudii
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: เป็นปลาไม่มีเกล็ด มีจุดแต้มสีดำบริเวณครีบหูทั้งสองข้าง ขนาดโตเต็มที่ความยาว 1.30 เมตร(สมโภชน์, 2523) กินทั้งพืชและสัตว์เป็นอาหาร แต่ปลาขนาดเล็กจะกินแมลงเพียงอย่างเดียว
ถิ่นที่อาศัย: พบแพ่รกระจายทั่วไปในแม่น้ำโขงและสาขา แม่น้ำเจ้าพระยา และแม่น้ำสายสำคัญ เช่น แม่น้ำปิง แม่น้ำมูล และอ่างเก็บน้ำ
สถานะภาพ: สัตว์น้ำทั่วไป
ชื่อ: ปลาแก้มแดง
ชื่อท้องถิ่น: ตะเพียนแก้มแดง
ชื่อวิทยาศาสตร์: Hypsibarbus lageri
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: เป็นปลาน้ำจืดที่มีลักษณะคล้ายปลาตะเพียน แต่มีขนาดใหญ่กว่า ลำตัวแบนข้าง แผ่นปิดเหงือกมีสีแดง เกล็ดเหนือเส้นข้างลำตัวถึงโคนครีบหลังมี 5 แถว พบขนาดใหญ่สุดมีความยาว 40 เซนติเมตร กินแพลงก์ตอนสัตว์ สาหร่ายและใส้เดือน เป็นอาหาร
ถิ่นที่อาศัย: แม่น้ำโขงตอนกลางและสาขา
สถานะภาพ: สัตว์น้ำเฉพาะถิ่น
ชื่อ: ปลาตะเพียนลาย
ชื่อท้องถิ่น: ยาลุยีลีมา
ชื่อสามัญ: Striped barb
ชื่อวิทยาศาสตร์: Systomus johorensis
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: รูปร่างแบนข้าง ลำตัวแบบกระสวย ปากเล็ก มีหนวด 2 คู่ ตัวมีสีน้ำตาลแดงหรือเหลืองเข้ม มีแถบสีดำตามแนวยาวของลำตัว 5-6 แถบ ตั้งแต่ด้านหลังจนถึงด้านท้อง แถบใหญ่สุดอยู่ที่กลางลำตัว ตามแนวเส้นข้างตัวไปถึงโคนครีบหาง ในปลาตัวเล็กมีบั้งตามแนวขวางลำตัว 4 บั้ง เมื่อโตขึ้นจะเปลี่ยนเป็นแถบตามแนวยาว ขนาดพบใหญ่สุด 10 เซนติเมตร พบเป็นฝูง 10-30 ตัว
ถิ่นที่อาศัย: พรุโต๊ะแดง จังหวัดนราธิวาส
สถานะภาพ: สัตว์น้ำเฉพาะถิ่น
ชื่อ: ปลากระแห
ชื่อท้องถิ่น: ปลาลำปำ ปลาเลียนไฟ ตะเพียนหางแดง
ชื่อสามัญ: Schwanen feld ’s tinfoil barb
ชื่อวิทยาศาสตร์: Barbodes schwanenfeldi
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: รูปร่างป้อมสั้น ลำตัวแบนข้าง หัวมีขนาดเล็ก จะงอยปากสั้นทู่ นัยน์ตาเล็ก ปากเล็กและอยู่ปลายสุด เกล็ดมีขนาดใหญ่ สีพื้นของลำตัว เป็นสีขาวเงิน หรือสีเหลืองปนแดง กระโดงหลังสีแดง และมีแถบดำที่ปลายกระโดง ขอบบนและล่างของครีบหาง มีแถบสีดำข้างละแถบ
ถิ่นที่อาศัย: แม่น้ำ ลำคลอง หนองบึง ทั่วทุกภาค
สถานะภาพ: สัตว์น้ำทั่วไป
ชื่อ: ปลากระดี่ กระดี่นาง กระดี่แสงจันทร์
ชื่อท้องถิ่น: ภาษาอีสาน เรียกว่า
ชื่อสามัญ: Moonlight gourami
ชื่อวิทยาศาสตร์: Trichogaster microlepis
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: ลักษณะนิสัย มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง สามารถฮุบอากาศจากผิวน้ำได้โดยตรง โดยไม่ต้องผ่านเหงือก เมื่อถึงฤดูผสมพันธุ์จะก่อหวอดผสมกับเศษหญ้าหรือพืชไม้ชนิดต่าง ๆ ชอบอยู่ในน้ำนิ่งระดับน้ำไม่ลึกนัก และว่ายน้ำหากินอยู่ตามกอหญ้า นาข้าว พันธุ์ไม้น้ำ ต่าง ๆ กระดี่นางมักอาศัยปะปนอยู่กับกระดี่หม้อ แต่มีจำนวนไม่มากนัก หายากกว่ากระดี่หม้อ ผู้ที่มีความชำนาญอาจมองหวอดปลากระดี่ออกว่าหวอดไหนเป็นกระดี่หม้อหรือกระดี่นาง หวอดกระดี่นางมีผู้ตักช้อนมาเลี้ยงไว้ในบ่อหรืออ่างกว้าง ๆ แล้วนำลูกที่เลี้ยงได้ขนาดส่งขายตลาดปลาสวยงาม อาหารและการกินอาหาร กินแพลงก์ตอนเป็นอาหารเป็นปลาที่มีนิสัยชอบหากินบริเวณผิวน้ำ ฤดูวางไข่ พฤษภาคม ถึง กันยายน
ถิ่นที่อาศัย: พบตามแหล่งน้ำทั่วไปในทุกภาคของประเทศ ชอบอยู่ในแหล่งน้ำนิ่ง ต่างประเทศมีในแถบอินโดจีน เป็นปลาที่พบได้ในแหล่งน้ำในภาคอีสาน ภาคกลาง และ ภาคตะวันออกของไทย
สถานะภาพ: สัตว์น้ำทั่วไป
ชื่อ: ปลาดุกอุย
ชื่อท้องถิ่น: ดุกอุย
ชื่อสามัญ: Broadhead catfish
ชื่อวิทยาศาสตร์: Clarias macrocephalus 
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: ส่วนของท้ายทอยยื่นแหลม แต่ส่วนท้ายมนกลม ครีบหลังอยู่ค่อนข้างชิดกับท้ายทอย ส่วนหัวแบนราบ ด้านบนหัวเรียบไม่ขรุขระและแบนข้างไปทางด้านท้ายของลำตัว ครีบหลัง ครีบก้น และครีบหางแยกกันชัดเจน ครีบท้องเล็ก ครีบหางเล็กปลายมน ตัวมีสีคล้ำอมเหลือง มีจุดสีขาวเป็นแถวแนวตั้งบนลำตัวในบางตัว ด้านท้องมีสีจาง
ถิ่นที่อาศัย: แหล่งน้ำนิ่ง และแม่น้ำของทุกภาค ยกเว้นแม่น้ำสาละวิน
สถานะภาพ: สัตว์น้ำทั่วไป
ชื่อ: ปลาบู่
ชื่อท้องถิ่น: ปลาบู่จาก ปลาบู่เอื้อย
ชื่อสามัญ: Sand Goby,Marble Sleeper
ชื่อวิทยาศาสตร์: Oxyeleotris marmorata
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: ปลาบู่มีลำตัวค่อนข้างกลม หางแบน ปากกว้างเฉียงขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาเล็ก รูจมูกคู่หน้าเป็นหลอดยื่นมาชิดกับร่องเหนือริมปาก ครีบอกไม่ติดกัน ครีบหลังมีสองอัน ครีบหางกลมมน เคลื่อนไหวช้าในระดับกลางน้ำ แต่จะปราดเปรียวเมื่ออยู่บนพื้นและสามารถหยุดการเคลื่อนไหวได้กระทันหัน ปลาบู่จัดเป็นปลาขนาดกลาง ขนาดโตเต็มวัยประมาณ 30 ซม.ขนาดใหญ่ที่สุดที่เคยพบยาวถึง 60 ซม. ในธรรมชาติปลาตัวเมียจะวางไข่ติดกับวัสดุต่างๆ ในน้ำ เช่น เสาไม้ ตอไม้ ฯลฯ ปลาตัวผู้จะเข้าดูแลไข่โดยใช้ครีบหูหรือครีบหางพัดโบกไปมาช้าๆ เข้าใจว่าเป็นการช่วยเพิ่มออกซิเจน ปลาบู่เป็นปลากินสัตว์น้ำอื่น ได้แก่ ลูกปลา ตัวอ่อนแมลงน้ำ กุ้ง ปู เป็นต้น สามารถเลี้ยงให้เจริญเติบโตได้ทั้งในบ่อและกระชัง
ถิ่นที่อาศัย: แม่น้ำ สาขาของแม่น้ำและอ่างเก็บน้ำทุกภาคของประเทศไทย
สถานะภาพ: สัตว์น้ำทั่วไป
ชื่อ: ปลาชะโอน
ชื่อท้องถิ่น: สยุมพร
ชื่อสามัญ: Two - spot glass catfish
ชื่อวิทยาศาสตร์: Ompok bimaculatus 
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: เป็นปลาที่อาศัยอยู่ในแม่น้ำลำคลองที่มีกระแสน้ำไหลเบาๆ หรือน้ำนิ่ง อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง กินลูกปลาขนาดเล็กเป็นอาหาร มีลักษณะโดยทั่วไป คือ หัวสั้น และแบนข้างเล็กน้อย ลำตัวแบนข้างและยาว ส่วนหลังโค้งสูงขึ้นเล็กน้อย ปากกว้าง ขากรรไกรล่างยื่นออกมาเลยขากรรไกรบนเล็กน้อย ตาขนาดค่อนข้างโตอยู่สูงกว่าหลังมุมปากเล็กน้อย มีหนวด 2 คู่ คือหนวดที่ริมฝีปากยาวถึงประมาณท้อง และหนวดใต้คางสั้น ครีบหลังมีขนาดเล็ก ครีบอกมีขนาดใหญ่ ครีบท้องอยู่ตรงข้ามกับครีบหลัง ครีบหางแบบ 2 แฉกเว้าตรงกลางและปลายมน ลักษณะที่เด่นอีกอย่างหนึ่งคือ มีจุดสีดำขนาดใหญ่อยู่เหนือครีบอก
ถิ่นที่อาศัย: กลุ่มประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งแต่อินเดีย พม่า เวียดนาม ตลอดจนมาเลเซีย
สถานะภาพ: มีแนวโน้มใกล้สูญพันธุ์ รวมถึงรายละเอียดสถานภาพเฉพาะ
ชื่อ: ปลาเล็บมือนาง
ชื่อสามัญ: Siamese algae eater
ชื่อวิทยาศาสตร์: Crossocheilus siamensis
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: เล็บมือนาง เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Crossocheilus reticulatus อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) วงศ์ย่อย Cyprininae - Garrae มีรูปร่างลำตัวเพรียว หัวเล็ก ปากเล็กอยู่ด้านล่างของจงอยปากและมีแผ่นหนังคลุม มีหนวดสั้น 1 คู่ เกล็ดเล็ก ลำตัวสีเงินอมเหลือง มีลายสีคล้ำที่ขอบเกล็ด โคนครีบหางมีจุดสีดำเห็นชัดเจน ครีบใสสีเหลืองเรื่อ มีขนาดความยาวประมาณ 8-10 ซ.ม. ใหญ่สุด 17 ซ.ม. 1. แถบดำข้างตัวเป็นเส้นซิกแซกตามแนวเหล็ดยาวผ่ากลางครีบหาง 2. แนวเกล็ดเหนือแถบดำเป็นลายร่างแห 3. ครีบใสไม่มีสี 4. ปากเป็นปากดูด อาหารของปลาเล็บมือนาง ได้แก่ ตะไคร่น้ำ แพลงก์ตอน และสัตว์หน้าดินขนาดเล็ก
ถิ่นที่อาศัย: ปลาเล็บมือนางมีพฤติกรรมอยู่เป็นฝูงใหญ่ตามแก่ง ช่วงฤดูฝนมีการย้ายถิ่นเข้าสู่ทุ่งน้ำหลากอาศัยตามแม่น้ำสายหลักและแก่ง แหล่งน้ำหลาก
สถานะภาพ: สัตว์น้ำทั่วไป
ชื่อ: ปลากระทิงลาย
ชื่อท้องถิ่น: กระทิงลาย
ชื่อสามัญ: Tire track eel
ชื่อวิทยาศาสตร์: Mastacembelus favus 
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: ลำตัวเรียวยาว แบนข้างเล็กน้อย ครีบหลัง ครีบหาง และครีบก้น เชื่อมต่อกัน ด้านหลังมีก้านครีบแข็งสั้นหลายอัน ตาเล็ก ครีบอกใหญ่ หัวมีลายตั้งแต่ปลายจะงอยปากคาดมาที่ตาถึงช่องเปิดเหงือก ตัวมีสีเทาอ่อนหรือน้ำตาลอมเหลือง มีลายดวงสีเหลืองตามลำตัวไปถึงส่วนท้องด้านล่าง ครีบมีสีคล้ำ มีจุดประสีเหลืองอ่อน
ถิ่นที่อาศัย: แม่น้ำ ลำคลอง หนอง และบึง ทั่วทุกภาค
สถานะภาพ: สัตว์น้ำทั่วไป
ชื่อ: ปลากดเหลือง
ชื่อท้องถิ่น: ปลากดเหลือง
ชื่อสามัญ: Yellow mystus,
ชื่อวิทยาศาสตร์: Hemibagrus filamentus
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: เป็นปลาน้ำจืดไม่มีเกล็ด จัดเป็นปลากินเนื้อ มีรูปร่างที่ปราดเปรียว ส่วนหัวมีลักษณะแบนลง และด้านบนของหัวมีลักษณะคล้ายแผ่นเกราะเป็นสัน ที่ไม่ถูกปกคลุมด้วยผิวหนัง ครีบไขมันยาวปานกลาง
ถิ่นที่อาศัย: แหล่งน้ำธรรมชาติ อ่างเก็บน้ำทั่วทุกภาคของประเทศไทย ภาคใต้พบในแม่น้ำตาปี ปัตตานี สายบุรี บางนรา โกลก และสาขา และบริเวณปากแม่น้ำที่เป็นน้ำกร่อยหรือชายฝั่ง เช่น ทะเลน้อย ทะเลสาบสงขลา และพรุต่าง ๆ เช่น พรุควนเคร็ง พรุโต๊ะแดง อาศัยอยู่ตามพื้นท้องน้ำที่เป็นพื้นดินแข็งและกรวด ที่มีกระแสน้ำไหลผ่านไม่แรงนัก
สถานะภาพ: สัตว์น้ำทั่วไป
ชื่อ: ปลากระสง
ชื่อท้องถิ่น: กระจน อีจน
ชื่อสามัญ: Bloched Snakeheadfish
ชื่อวิทยาศาสตร์: Channa lucius
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: ปลาน้ำจืดที่มีรูปร่างคล้ายปลาช่อนแต่ส่วนหัวแบนกว่า จะงอยปากงอนขขึ้นเล็กน้อย รูปร่างป้อมสั้นกว่าปลาช่อน สีสันบริเวณลำตัวเป็นสีเขียวมะกอกมีลวดลายคล้ายลายไม้ ความยาวเต็มที่ประมาณ 40 เซนติเมตร เป็นปลากินเนื้อ ลูกปลากระสงขนาดเล็กมักอยู่รวมกันเป็นฝูง มีลายแถบดำพาดตามลำตัววตลอดแนว
ถิ่นที่อาศัย: พบอาศัยในแหล่งน้ำนิ่งทั้งแหล่งน้ำขนาดใหญ่และเล็กทั่วไป รวมถึงบริเวณพื้นที่ป่าพรุ
สถานะภาพ: สัตว์น้ำทั่วไป
ชื่อ: ปลาปีกไก่
ชื่อท้องถิ่น: เพียว กะปิ๋ว
ชื่อสามัญ: Sheatfish
ชื่อวิทยาศาสตร์: Kryptopterus cryptopterus
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: รูปร่างเพรียวยาวคล้ายปลาเนื้ออ่อน แบนข้างมาก ส่วนหัวสั้น ปากเล็ก ตาโตอยู่ต่ำกว่ามุมปาก มีหนวดยาว 2 คู่ ครีบหลังเล็กมากเห็นเป็นเส้นสั้นๆ ครีบอกใหญ่มีก้านแข็ง หางเว้าตื้น ตัวมีสีเหลืองเหลือบเขียว ค่อนข้างใส ความยาวประมาณ 10-20 เซนติเมตร
ถิ่นที่อาศัย: พบอาศัยทั่วไปในแม่น้ำลำคลองและทะเลสาบขนาดใหญ่
สถานะภาพ: สัตว์น้ำทั่วไป
ชื่อ: ปลาชะโอนหิน
ชื่อท้องถิ่น: ดุกขน
ชื่อสามัญ: Upstream sheatfish
ชื่อวิทยาศาสตร์: Silurus torrentis
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: ปลาชะโอนหินอยู่ในวงศ์ปลาเนื้ออ่อน ลำตัวแบนข้างและเรียวยาว ตาขนาดเล็กมาก หัวและปากขนาดเล็ก มีหนวด 3 คู่ ครีบหางและครีบก้นต่อเนื่องกัน ครีบหลังมีขนาดเล็กมาก ขนาดประมาณ 20-30 เซนติเมตร มักซ่อนตัวอยู่ใต้โขดหิน ออกหากินในเวลากลางคืน กินตัวอ่อนแมลงและสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร
ถิ่นที่อาศัย: พบอาศัยอยู่ตามลำธาร และห้วยบนที่สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง 200-300 เมตร
สถานะภาพ: มีแนวโน้มใกล้สูญพันธุ์ รวมถึงรายละเอียดสถานภาพเฉพาะ
ชื่อ: ซิวข้างขวาน
ชื่อท้องถิ่น: ซิวข้างขวานเล็ก
ชื่อสามัญ: Lambchop rasbora, False Harlequin
ชื่อวิทยาศาสตร์: Trigonostigma espei
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: เป็นปลาน้ำจืด มีลำตัวแบนข้าง รูปร่างสมมาตรซ้ายขวา เกล็ดมีขนาดเล็ก ลำตัวมีสีน้ำเงินอมส้ม ส่วนท้องสีขาวเงิน ครีบมีสีเหลืองส้ม ครีบหางแบบเว้าลึกมีสีเหลืองส้มหรือสีแดงอ่อน มีลักษณะเด่น คือมีแถบสีดำเล็กๆ พาดทับเส้นข้างลำตัวทั้งสองข้าง ตั้งแต่บริเวณด้านหน้าของครีบหลังถึงฐานครีบหาง เป็นปลาที่เคลื่อนที่ได้เร็ว และอาศัยอยู่ในบริเวณแหล่งน้ำตื้นๆ ที่มีพรรณไม้น้ำ น้ำมีสีน้ำตาลใส และวางไข่ติดกับใบของพรรณไม้น้ำพวก Cryptocorynes วางไข่ครั้งละ 200-300 ฟอง (สุรศักดิ์, 2543; Alderton, 1997) ระยะเวลาที่ไข่ฟักเป็นตัวประมาณ 24 ชั่วโมง ลูกปลาสามารถว่ายน้ำเป็นอิสระได้ภายใน 4 วัน และเริ่มกินอาหารขนาดเล็ก (อาหารมีชีวิต)
ถิ่นที่อาศัย: เป็นปลาน้ำจืดมีถิ่นกำเนิดอยู่ในเขตร้อน มีการแพร่กระจายในแถบประเทศมาเลเซีย อินโดนิเซีย และเกาะสุมาตรา ส่วนในประเทศไทยพบได้ในเขตภาคใต้และภาคตะวันออก สำหรับในจังหวัดตรังจะพบปลาซิวข้างขวานในแม่น้ำ ลำคลอง โดยเฉพาะในเขตอำเภอ ย่านตาขาว และอำเภอปะเหลียน
สถานะภาพ: ใกล้สูญพันธุ์
ชื่อ: ยี่สก
ชื่อท้องถิ่น: เอิน เอินตาแดง อิสก กะสก
ชื่อสามัญ: Seven-stripped carp
ชื่อวิทยาศาสตร์: Probarbus  jullieni
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: เป็นปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ หัวค่อนข้างโต มีหนวดสั้น 1 คู่ อยู่มุมปากบน ปากเล็กยืดหดได้ อยู่คล้อยลงมาใต้ส่วนหัว สีของลำตัวเหลือง มีแถบสีดำ 7 แถบ พาดไปตามความยาวของ ลำตัว แถบสีดำเหล่านี้จะพาดอยู่ระหว่างรอยต่อของเกล็ด ตาสีแดง ครีบทุกครีบสีชมพู อยู่ตามแม่น้ำที่พื้นที่เป็นกรวด หินหรือทราย ในฤดูผสมพันธุ์ปลาตัวผู้จะเปลี่ยนสีลำตัวเป็นสีคล้ำอมม่วงและมีตุ่มสิวขึ้นบริเวณข้างแก้มและครีบอก วางไข่ในฤดูหนาว โดยจะอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ ๆ ฝูงละ 30 - 40 ตัว บริเวณที่วางไข่อยู่ท้ายเกาะกลางน้ำ กินหอยและตัวอ่อนแมลงน้ำที่อยู่บริเวณพื้นดิน ขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่พบมีความยาว 1 เมตร และมีน้ำหนักถึง
ถิ่นที่อาศัย: พบตามแหล่งน้ำใหญ่ของภาคกลาง, ภาคเหนือและอีสาน เช่น แม่น้ำโขง, แม่น้ำน่าน, แม่น้ำเจ้าพระยา, แม่น้ำท่าจีน, แม่น้ำแม่กลอง นอกจากนี้แล้วยังพบได้ที่แม่น้ำปะหัง ในรัฐปะหัง ของมาเลเซียอีกด้วย
สถานะภาพ: สัตว์น้ำเฉพาะถิ่น
ชื่อ: หน้าหมอง
ชื่อท้องถิ่น: หน้าหมอง
ชื่อวิทยาศาสตร์: Osteochilus enneaporus
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: คล้ายปลาสร้อยนกเขา แต่จะงอยปากยื่นกว่า ปากงุ้มอยู่ด้านล่าง ครีบหลังสั้นกว่า ลำตัวมีสีน้ำตาลแดงหรือม่วงคล้ำ หัวมักมีสีคล้ำหรือม่วงคล้ำ ข้างช่องเหงือกมีแต้มสีดำ ครีบสีคล้ำ ขนาด 15 - 20 เซนติเมตร กินตะไคร่น้ำและอินทรียสาร
ถิ่นที่อาศัย: พบที่ภาคใต้ของไทย และพบที่ อำเภอเซกา จังหวัดบึงกาฬ เมื่อปี 2550
สถานะภาพ: สัตว์น้ำเฉพาะถิ่น
ชื่อ: ปลากระโห้
ชื่อท้องถิ่น: กะมัน หัวมัน
ชื่อสามัญ: Siamese Giant Carp
ชื่อวิทยาศาสตร์: Catlocarpio siamensis
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: ปลาน้ำจืดชนิดมีเกล็ด มีขนาดใหญ่สุดในวงศ์ปลาตะเพียน มีลักษณะสำคัญคือ ส่วนหัวโต ปากกว้าง ตาเล็ก นิสัย เป็นปลากินพืช กินแพลงก์ตอนและพันธุ์ไม้น้ำ ขนาดที่พบใหญ่สุด 3 เมตร
ถิ่นที่อาศัย: พบเฉพาะแม่น้ำสายใหญ่ เช่น แม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำแม่กลอง แม่น้ำโขง
สถานะภาพ: ใกล้สูญพันธุ์
ชื่อ: ปลากราย
ชื่อท้องถิ่น: หางแพน ตองกราย
ชื่อสามัญ: Clown featherback,Clown knifefish
ชื่อวิทยาศาสตร์: Chitala ornata
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: ปลาน้ำจืดที่รูปร่างแปลกกว่าปลาอื่น คือ ลำตัวด้านข้างแบนมาก ท้องแบนเป็นสัน ข้างลำตัวเหนือครีบก้นแต่ละด้านมีจุดกลมขนาดใหญ่สีดำขอบสีขาวเรียงเป็นแถว จำนวน 5-10 จุด นิสัยเป็นปลากินเนื้อ กินแมลงน้ำ ลูกกุ้ง ปลาขนาดเล็ก
ถิ่นที่อาศัย: พบทั่วไปตามแม่น้ำ ลำคลอง หนอง บึงมักอาศัยอยู่ในบริเวณที่มีกิ่งไม้ใต้น้ำหรือพืชน้ำค่อนข้างหนาแน่น
สถานะภาพ: สัตว์น้ำทั่วไป
ชื่อ: เต่ากระอาน
ชื่อท้องถิ่น: เต่ากระอาน
ชื่อสามัญ: Southern River Terrapin
ชื่อวิทยาศาสตร์: Batagur affinis
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: เต่ากระอานเป็นสัตว์ที่กินทั้งพืชและสัตว์อื่นเป็นอาหาร แต่จะกินพืชเป็นอาหารหลักเช่น ผลมะเดื่อ ผักบุ้ง และพืชน้ำอื่นๆ เป็นเต่าน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุดของประเทศไทย และ เป็น1 ใน 13 ชนิดของเต่าน้ำจืดที่พบในประเทศไทย อาศัยอยู่ได้ทั้งน้ำจืดและน้ำกร่อย เป็นเต่าน้ำจืดกระดองแข็งขนาดใหญ่ มีรูปร่างค่อนข้างกลม สามารถหดหัวเข้ากระดองได้ในแนวตรง หัวมีแผ่นเกล็ดหุ้มอยู่ทั้งด้านบนและด้านข้าง ตัวโตเต็มที่มีน้ำหนัก 29.0 กิโลกรัม ความกว้างกระดอง 58.5 เซนติเมตร ความยาวกระดอง 58.5 เซนติเมตร กระดองหลัง (Carapace) รูปไข่ เต่าชนิดนี้จะอาศัยอยู่ในน้ำเกือบตลอดเวลา จะขึ้นมาบนบกเฉพาะเวลาต้องการแสงแดดและวางไข่เท่านั้น
ถิ่นที่อาศัย: เต่ากระอานมักพบบริเวณน้ำกร่อยแถบปากน้ำใหญ่ ๆ และลำคลองที่ต่อกับทะเล โดยเฉพาะบริเวณส่วนโค้งของลำคลองที่มีลักษณะน้ำวน เต่ากระอานจะอาศัยอยู่ตามพื้นท้องน้ำ ปัจจุบันในประเทศไทยพบที่คลองละงู อำเภอละงู จังหวัดสตูล
สถานะภาพ: สัตว์น้ำคุ้มครอบตาม พรบ. สงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535
ชื่อ: ปลาสร้อยลูกกล้วย
ชื่อท้องถิ่น: ปลาซ่า
ชื่อวิทยาศาสตร์: labiobarbus lineatus
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: ลำตัวด้านข้างกลม ยาว มีครีบหลังเป็นแผงยาวกว่าสกุลอื่นที่มีขนาดใกล้เคียงกัน เหนือครีบมักมีแต้มเป็นจุดสีดำเป็นรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน มีลายสีดำเป็นเส้นเล็กๆประมาณ 7-8 เส้น พาดไปตามยาวลำตัว และมีจุดดำที่โคนหางอีกหนึ่งจุด มักอยู่รวมกันเป็นฝูง
ถิ่นที่อาศัย: ชอบอาศัยอยู่ในแม่น้ำลำคลอง พบทั่วทุกภาคของประเทศไทย เป็นปลาชนิดเด่นที่แพร่กระจายอยูในคลองละงู และคลองอื่นๆ ในจังหวัดสตูล
สถานะภาพ: สัตว์น้ำทั่วไป
ชื่อ: ซิวหางดอก
ชื่อท้องถิ่น: ซิวหางกรรไกรใหญ่
ชื่อสามัญ: Great scissortail
ชื่อวิทยาศาสตร์: Rasbora Caudimaculata
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: ลักษณะคล้ายปลาซิวควาย ลำตัวค่อนข้างกลม หัวขนาดเล็ก ตาโต ไม่มีหนวด ริมฝีปากอยู่ส่งนหน้าสุดเฉียงขึ้นเล็กน้อย มุมปากขาวถึงขอบด้านหน้าของตา ครีบหลังมีสีเหลืองอ่อนมีเกล็ดใหญ่ เส้นข้างตัวสมบูรณ์อยู่ค่อนมาทางด้านท้อง เป็นปลาซิวที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่ โดยความยาวมาตรฐานสูงสุดที่พบเพศผู้เต็มวัยยาว 17.0 เซนติเมตร มีลักษณะหางคล้ายปลาซิวหางกรรไกร แต่มีลักษณะแตกต่างกันคือ ปลาซิวหางดอกจะมีแถบสีดำที่ปลายสุดของครีบหางทั้งบนและล่าง ส่วนปลาซิวหางกรรไกรจะมีแถบสีดำพาดขวานแพนหางทั้งบนและล่าง ซึ่งแถบสีดำนี้ค่อนไปทางส่วนปลายของแพนหาง ขอบในและขอบนอกของแถบสีดำนี้มีแถบสีขาวพาดขนานคู่กัน
ถิ่นที่อาศัย: เป็นปลาที่มีอยู่ในธรรมชาติ แพร่กระจายในประเทศมาเลเซีย อินโดนิเซีย แม่น้ำโขงตอนล่าง และประเทศไทย สามารถพบในลำธานตั้งแต่บนเขาถึงที่ราบต่ำ ตลอดจนลำคลองที่ผ่านและอยู่รอบๆ ป่าพรุ ในประเทศไทยพบได้เฉพาะภาคใต้ โดยพบมากที่จังหวัดพังงา และพบได้บ้างที่จังหวัดตรัง อาศัยอยู่บริเวณที่มีพื้นท้องน้ำเป็นทราย สำหรับจังหวัดตรัง พบได้ในน้ำตกเพียง 2 แห่งจากทั้งหมด 7 แห่ง คือน้ำตกน้ำพ่าน และน้ำตกโตนเต๊ะ โดยพบบริเวณตอนกลางและตอนล่างของน้ำตกที่มีน้ำไหล มีกิ่งไม้ทับถมกัน และตามแอ่งน้ำ อยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ 30-100 ตัว เป็นปลากินแมลงน้ำและพืชน้ำ สำหรับในเขตอำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงาพบหลาซิวหางดอกในน้ำที่ไหลมาจากลำธารที่ไหลมาจากน้ำตก โดยพบอยู่รวมกันเป็นฝูงในบริเวณแอ่างน้ำที่มีสาหร่ายหางกระรอกขึ้นหนาแน่น และมีอุณหภูมิน้ำอยู่ในช่วง 25.0-27.0 องศาเซลเซียส
สถานะภาพ: สัตว์น้ำเฉพาะถิ่น
ชื่อ: ปลาตะเพียนทอง
ชื่อท้องถิ่น: ตะเพียนทอง, ตะเพียนหางแดง, เลียนไฟ, ลำปำ
ชื่อสามัญ: Red – tailed, Tinfoil Barb
ชื่อวิทยาศาสตร์: Barbonymus altus
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: เป็นปลาน้ำจืดขนาดกลางมีความยาวประมาณ 3-8 นิ้ว สีสันสวยงาม ลำตัวป้อมแบนข้าง พื้นลำตัวมีสีเงินหรือทอง หัวและปากค่อนข้างเล็ก มีหนวด 2 คู่อยู่ที่ขากรรไกรบนและล่าง ครีบหลังสูงมีสีเทาและส่วนยอดของครีบเป็นสีดำ ครีบหางเป็นเป็นสีเหลือง ขอบหางเป็นสีเทาจาง ๆ ครีบท้องและครีบก้นเป็นสีเหลืองส้มสลับแดง มีรูปร่างคล้ายปลากระแห แต่มีเกล็ดขนาดใหญ่กว่า และครีบหลัง ครีบหางไม่มีแถบสีดำมีขนาดโตเต็มที่ประมาณไม่เกิน 30 เซนติเมตร
ถิ่นที่อาศัย: ประเทศไทย มีอยู่ทั่วไปในน่านน้ำจืด และบางทีก็เข้าไปอาศัยอยู่ในลำคลอง หนองและบึงต่างๆ และมีชุกชุมมากในภาคกลาง ภาคเหนือเรียกว่า ปลาโมงค่า ภาคอีสานเรียกว่า ปลาปาก ภาคใต้เรียกว่าปลาตะเพียนทอง
สถานะภาพ: สัตว์น้ำทั่วไป
ชื่อ: ปลาพลวงชมพู
ชื่อท้องถิ่น: อีแกกือเลาะห์
ชื่อวิทยาศาสตร์: Tor douronensis
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: ปลาพลวงชมพูจัดเป็นปลาหายากชนิดหนึ่ง เนื้อมีรสชาติดี สามารถรับประทานได้ทั้งเกล็ด
ถิ่นที่อาศัย: พบได้ในบริเวณแหล่งน้ำตก ต้นแม่น้ำสายหลักเหนือเขื่อนบางลาง (คลองฮารา) ในพื้นที่จังหวัดยะลา ซึ่งเป็นบริเวณที่น้ำค่อนข้างเย็น มีปริมาณออกซิเจนละลายในน้ำสูง
สถานะภาพ: ใกล้สูญพันธุ์
ชื่อ: ปลาหมอช้างเหยียบ
ชื่อท้องถิ่น: ปลาโค้ว ปลาแป๊ะ ปลาหมอน้ำ
ชื่อสามัญ: Striped tiger nandid
ชื่อวิทยาศาสตร์: Pritolepis fasciatus
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: ปลาน้ำจืดขนาดเล็ก ลำตัวสีเขียวหรือน้ำตาลปนเหลือง มีขนาดความยาว ๕-๒๐ เซนติเมตร จะกินไข่ปลาทุกชนิด ลูกกุ้ง ลูกปลา แมลงน้ำ เป็นอาหาร และมีนิสัยก้าวร้าวหวงถิ่น มักกัดทำร้ายกันเอง
ถิ่นที่อาศัย: พบตามลำคลอง หนอง บึง ทุกภาค
สถานะภาพ: สัตว์น้ำทั่วไป
ชื่อ: ปลาช่อน
ชื่อสามัญ: Striped snake-head fish
ชื่อวิทยาศาสตร์: Channa stiata
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: ลำตัวด้านบนของปลาช่อนจะมีสีเทาปนน้ำตาลหรือสีดำด้านท้องจะเป็นสีค่อนข้างขาว ขนาดโตเต็มที่มีความยาวถึง 1 เมตร
ถิ่นที่อาศัย:  แพร่หลายไปทุกภาค
สถานะภาพ: สัตว์น้ำทั่วไป
ชื่อ: ก้าง
ชื่อสามัญ: RED-TAILED SNAKEHEAD
ชื่อวิทยาศาสตร์: Channa gachua
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: เป็นสัตว์กินเนื้อ ลำตัวสั้น ป้อม
ถิ่นที่อาศัย: อาศัยอยู่ในบริเวณที่สูงถึง 2,000 ฟุต
สถานะภาพ: สัตว์น้ำทั่วไป
ชื่อ: ปลาบ้า
ชื่อท้องถิ่น: ปลาพวง โพง
ชื่อสามัญ: Hoeven'slender carp
ชื่อวิทยาศาสตร์: Leptobarbus hoeveni
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: ลำตัวยาวค่อนข้างกลม หัวโต นัยน์ตาค่อนข้างโต ปากกว้างมีหนวด 2 คู่ เกล็ดมีขนาดใหญ่เป็นเงามัน ลำตัวสีน้ำตาลอมเหลือง ส่วนหลังสีดำปนเทา ท้งสีจาง ครีบหางเว้าลึกสีชมพู ครีบอื่นสีแดงจางๆ ขนาดความยาวประมาณ 30-50 เซนติเมตร
ถิ่นที่อาศัย: อยู่ตามน้ำไหล จังหวัดราชบุรี จังหวัดกาญจนบุรี จังหวัดพิจิตร จังหวัดนครสวรรค์ แม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำแม่กลอง แม่น้ำปราจีนบุรี คลองพระสะทึง จังหวัดสระแก้ว และแม่น้ำโขง
สถานะภาพ: สัตว์น้ำทั่วไป
ชื่อ: ปลาตะเพียนทราย
ชื่อท้องถิ่น: ปลาขาว
ชื่อสามัญ: Spot Barb
ชื่อวิทยาศาสตร์: Puntius bimaculatus
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: เป็นปลาที่มีขนาดเล็ก พบบริเวณลำธารบนภูเขา ลำตัวรูปไข่แบนข้างเล็กน้อย ปากเล็ก เมื่อโตเต็มวัย ลำตัวป้อมสั้น มีสีเงินเหลือบเขียวอ่อนหรือสีเหลือง บริเวณกลางลำตัว โคนครีบหลัง และโคนครีบหางมีจุดสีดำ ครีบหลังสั้น ครีบหางเว้าลึกสีเหลืองอ่อนหรือน้ำตาล มีหนวด 2 คู่ มีเกล็ดบนเส้นข้างลำตัว 23-24 เกล็ด เมื่อโตเต็มที่ความยาวมาตรฐาน (standard length) ประมาณ 7.0 เซนติเมตร กินอินทรีย์สารหน้าดิน ตะไคร่น้ำ และแมลงน้ำขนาดเล็ก
ถิ่นที่อาศัย: พบอาศัยอยู่บริเวณที่มีน้ำใส พื้นเป็นทรายปนกรวดหรือหิน ตามลำธาร ลำห้วยในป่า การแพร่กระจายพบได้ตามลุ่มน้ำโขงของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวและประเทศกัมพูชา สำหรับในประเทศไทย พบตามลุ่มน้ำเจ้าพระยาและบริเวณลำธารที่มีน้ำสะอาดบนภูเขา
สถานะภาพ: สัตว์น้ำเฉพาะถิ่น
ชื่อ: ปลาเทพา
ชื่อท้องถิ่น: ปลาเลิม
ชื่อสามัญ: Chao Phraya giant catfish
ชื่อวิทยาศาสตร์: Pangasius sanitwongsei
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: มีส่วนหัวและปากกว้างกว่าปลาในสกุลเดียวกันและชนิดอื่น ๆ มีฟันแหลมคม รูปร่างป้อม ลำตัวลึก ส่วนหลังยกสูงปลายครีบหลัง ครีบอก ครีบท้องยื่นเป็นเส้นยาว ครีบหางเว้าลึก เมื่อว่ายน้ำจะตั้งชั้นเหมือนปลาฉลาม ปลาวัยอ่อนมีสีเทาคล้ำ ข้างลำตัวมีแถบสีคล้ำแนวเฉียง ท้องสีจาง ครีบมีแต้มสีดำ ปลาตัวเต็มวัยมีลำตัวสีเทาคล้ำ ท้องสีจาง ครีบสีคล้ำ ครีบก้นตอนหน้ามีแถบสีคล้ำตามแนวยาว ครีบหางมีแถบสีจางตามแนวยาวทั้ง 2 แฉก มีขนาดประมาณ 1 - 1.25 เมตร ใหญ่สุดพบยาวได้ถึง 3 เมตร
ถิ่นที่อาศัย: พบเฉพาะในแม่น้ำเจ้าพระยาและแม่น้ำโขงเท่านั้น ปัจจุบันได้สูญพันธุ์ไปแล้วจากแม่น้ำเจ้าพระยา และหายากในแม่น้ำโขง แต่ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วโดยวิธีการผสมเทียมในบ่อดิน ที่ ศพจ.พะเยาเป็นแห่งแรก ปลาวัยอ่อนกินปลาเล็กเป็นอาหาร ปลาวัยโตกินซากสัตว์อื่น และปลาเล็ก เนื้อมักถูกนำมาขายแทนเนื้อปลาบึก (Pangasinodon gigas) ซึ่งหายาก และมีราคาแพงกว่า นอกนี้แล้วยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับปลาพิการที่ลำตัวสั้นกว่าปกติมีราคาสูงมาก
สถานะภาพ: มีแนวโน้มใกล้สูญพันธุ์จากแหล่งน้ำธรรมชาติ
ชื่อ: อึ่งปากขวด
ชื่อท้องถิ่น: อึ่งเพ้า
ชื่อสามัญ: Blunt-headed Burrowing Frog , Truncate-snouted Burrowing Frog or Black Burrowing Frog
ชื่อวิทยาศาสตร์: Glyphoglossus molossus Gunther, 1869
ลักษณะชีววิทยาทั่วไป: ลักษณะลำตัวสีดำหรือน้ำตาลอมเทา ลำตัวไม่มียางเหนียว แผ่นหลังและขามีแต้มหรือจุดสีน้ำตาลกระจายอยู่ทั่วไป ท้องสีขาวและบางส่วนมีแต้มลายเมฆ ลักษณะเด่นคือ หัวมีขนาดสั้นมาก ปลายจมูกและขากรรไกรล่างเป็นมุมตัด ขนาดโตเต็มวัยน้ำหนัก 30-97 กรัม ความยาวลำตัว 40-85 มิลลิเมตร
ถิ่นที่อาศัย: แพร่กระจายอยู่ในเขตพื้นที่จังหวัดตาก ลำปาง ลำพูน โดยเฉพาะพื้นที่ป่าเต็งรัง ลักษณะเป็นดินทราย ความสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางตั้งแต่ 500-700เมตร อึ่งเพ้าจะฝังตัวอยู่ในดินทรายเป็นส่วนใหญ่ที่ระดับความลึก1-2ฟุต (ขึ้นอยู่กับความชื้นในดิน)
สถานะภาพ: ใกล้สูญพันธุ์