pythainlp/thai-open-data-go-th huggingface dataset:
งูเขียวน้อยจอมขี้เกียจ
วันหนึ่ง งูเขียวน้อยได้ออกมาลืมตาดูโลกเป็นครั้งแรก ในขณะที่งูตัวพี่ๆ ก็โตแล้วและออกไปหาอาหารกินเองได้แต่เจ้างูเขียวน้อยจอมขี้เกียจก็ไม่ยอมออกไปหาอาหารเลย ไม่ยอมแม้แต่จะขยับตัวไปไหนตั้งแต่เกิดมาอยู่ตรงไหนก็อยู่ตรงนั้น ขี้เกียจมากจนไม่อยากจะทําอะไรเลยแม้แต่อย่างเดียว มีอยู่วันหนึ่งฝนตกลงมาอย่างหนักและเจ้างูเขียวน้อยจอมขี้เกียจก็หิวมากเสียด้วย มองไปรอบๆ ตัวที่ตัวเองนอนอยู่ก็ไม่มีอะไรที่จะกินเป็นอาหารได้เลย แต่เจ้างูเขียวน้อยก็เหลือบไปเห็นหางอวบๆ ของตัวเอง มองดูแล้วช่างน่ากินนักจึงเริ่มกัดกินหางอวบๆ ของตัวเองแล้วตัวเจ้างูน้อยก็เริ่มใหญ่ขึ้น ใหญ่ขึ้น 
วันต่อมาฝนก็ตกลงมาอีก และเจ้างูเขียวจอมขี้เกียจก็ไม่อยากออกไปหาอาหารอีกเช่นเคย พอมองไปเห็นหางอวบๆ ที่เหลือของตนเอง ก็ยังน่ากินอยู่ พร้อมกับพูดว่า “โอ้โห หางอวบๆ ของเราน่ากินจังเลย!” พอพูดเสร็จก็กัดกินหางของตัวเองอีกเช่นเคย พอกินเสร็จก็นอนอยู่ที่เดิมแล้วก็หลับไป 
ต่อมาวันที่สาม ฝนก็ตกลงมาอีกเช่นเคย งูเขียวจอมขี้เกียจก็ไม่อยากคลานออกไปหาอาหารอีกเช่นเคย เวลาหิวก็มองไปที่หางตนเองอีกแล้วก็พูดพึมพํากับตนเองว่า “โอ้โห หางอวบๆ ของเราน่ากินจังเลย!” พอพูดเสร็จก็กัดกินหางของตัวเองอีกเช่นเคย พอกินเสร็จก็นอนอยู่ที่เดิมแล้วก็หลับไป
ต่อมาวันที่สี่ วันที่ห้า และวันที่หก หลังจากกินหางของตนเองจนสั้นกุดหมดแล้วจึงเริ่มกัดกินตัวของตนเองจนสุดท้ายจึงเหลือแค่ส่วนหัวเท่านั้น 
วันที่เจ็ดงูเขียวจอมขี้เกียจหิวจัดแต่ก็หาอาหารกินไม่ได้เพราะความขี้เกียจเกินเยียวยาของตนจึงอ้าปากออกและก็กลืนกินหัวส่วนที่เหลือของตนเองจนหมด!!!
สะใภ้ใหญ่กับสะใภ้รอง
มีครอบครัวอยู่ครอบครัวหนึ่งมีลูกชายคนเดียว พอถึงเวลาแต่งงานออกเรือนแม่จึงรีบสรรหาสะใภ้มาให้ แต่สะใภ้คนนี้มีลูกยากแม่ย่าจึงพยายามสรรหาภรรยาใหม่มาให้ลูกชายสุดที่รักอีกคนเพราะว่าอยากอุ้มหลานมาก หลังจากสรรหาสะใภ้คนรองมาได้ไม่นาน สะใภ้รองก็ตั้งครรภ์อ่อนๆ พอสะใภ้ใหญ่ทราบเรื่องก็เกิดจิตริษยาจึงหาวิธีต่างๆ นานา ทําให้สะใภ้รองแท้งบุตร พอสะใภ้รองตั้งครรภ์หนที่ 3 ระหว่างคลอดนางก็เสียชีวิตขณะที่กําลังคลอดบุตร (ตายทั้งกลม) สะใภ้รองมีความโกรธแค้นสะใภ้ใหญ่มากนางจึงสาปแช่งต่างๆ นานาและจะจองเวรจองกรรมกับสะใภ้ใหญ่หลังจากที่นางสิ้นใจไปแล้ว ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาสะใภ้ใหญ่ก็ไม่มีความสุขอีกเลยและแม่ย่าก็ไม่สรรหาสะใภ้คนใหม่ให้ลูกชายของตนอีกเพราะเกรงว่าจะเกิดเหตุการณ์เศร้าสลดใจเหมือนสะใภ้รอง หลังจากที่สะใภ้รองแท้งลูกหนที่ 3 (คนที่ 3) และตายทั้งกลม นางจึงประกาศกร้าวจองเวรจองกรรมกับสะใภ้ใหญ่ไปทุกภพทุกชาติ มีอยู่ชาติหนึ่งที่สะใภ้รองเกิดเป็นแมว ส่วนสะใภ้ใหญ่เกิดเป็นแม่ไก่ ชาติต่อมาสะใภ้รองเกิดเป็นเสือ สะใภใหญ่เกิดเป็นแม่วัว ส่วนชาติภพสุดท้ายสะใภ้ใหญ่เกิดเป็นองค์หญิงและสะใภ้รองเกิดเป็นนางยักษิณี นางทั้งสองผูกเวรผูกกรรมกันไม่สิ้นสุด พอองค์หญิง (สะใภ้ใหญ่) ประสูติพระโอรส นางยักษิณี (สะใภ้รอง) ก็อยากจะกินพระโอรสทันที เมื่อองค์พระสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จมาโปรดสัตว์และเทศนาสั่งสอนธรรม นางยักษิณี จึงได้พบพระองค์เป็นครั้งแรก พระองค์จึงเทศนาสั่งสอนให้นางรู้จักละเวรละกรรม ว่าเวรย่อมไม่ระงับด้วยเวร แต่ระงับด้วยการไม่ผูกเวร เพราะมิเช่นนั้นก็จะจองเวรจองกรรมกันไปชั่วกัปชั่วกัลป์ นางยักษิณีได้ยินได้ฟังดังนั้นจึงเกิดความซาบซึ้งในพระธรรมคําสอนนางจึงละเวรละกรรมกับองค์หญิง ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมานางทั้งสองจึงตัดเวรตัดกรรมจากกันได้
อยากรวยแต่ถูกหวยกิน
ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีชายคนหนึ่งชอบซื้อหวยเป็นประจํา วันหนึ่งมีพระธุดงผ่านมา เขาจึงไปขอหวยจากพระธุดง แต่พระธุดงก็ไม่ได้ใบ้หวยให้เขา กลับให้ข้อคิดเตือนสติเขามาแทน ชายคนนั้นไม่เชื่อว่าสุดท้ายแล้วเขาก็จะไม่ถูกหวยแต่กลับถูกเจ้ามือหวยกิน ทั้งๆ ที่รู้ว่าการซื้อหวยเป็นการพนันที่ไม่ดีแต่ชายคนนั้นก็ไม่เคยคิดอยากจะเลิก
กําเนิดหอยขม
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเรื่องเล่าอยู่ว่ามีแม่หม้ายอาศัยอยู่กับลูกสาว แต่เคราะห์ซ้ํากรรมซัดลูกสาวคนเดียวของนางก็หนีออกจากบ้านไปกับผู้ชายต่างหมู่บ้าน ทิ้งนางไว้เพียงลําพัง ไร้คนห่วงใยดูแล นางต้องหาอาหารมาประทังชีวิตอย่างยากลําบาก แต่ก็ไม่เคยสนใจอยากเข้าวัดฟังธรรมเลย นางจึงอดมื้อกินมื้อเรื่อยมา 
วันหนึ่งพระอินทร์ทอดพระเนตรลงมามองเห็นแม่หม้ายต้องตกระกําลําบากเพียงลําพัง จึงอยากช่วยให้นางได้พบกับแสงสว่างทางธรรมและอยากให้นางรู้จักทําบุญทําทานบ้าง จึงจําแลงแปลงกายลงมาเป็นพระคุณเจ้าผู้ทรงศีลออกบิณฑบาตเผื่อแม่หม้ายจะมีจิตศรัทธาบ้างนางจะได้หลุดพ้นจากสภาพความเป็นอยู่อย่างเช่นทุกวันนี้ แต่ตรงกันข้ามพอนางมองเห็นพระคุณเจ้าผู้ทรงศีลนางกลับคิดว่าจะนําความอับโชคมาให้นาง นางจึงไม่ใส่ใจและแสดงกิริยาเฉยเมย พระอินทร์มองเห็นกิริยาของนางดังนั้นแล้วจึงสาปให้นางกลายเป็นหอยขม ก้มหน้าก้มตาไม่มีโอกาสได้พบแสงสว่างในชีวิตอีกเลย
นกฮูกกับอีกา
ในสมัยก่อนอีกากับนกฮูกเป็นเพื่อนรักกันมาก และทั้งสองก็มีสีขาวล้วนเหมือนกัน อีการักเพื่อนมากก็อาสาทํางานช่วยนกฮูกทุกอย่าง วันหนึ่งนกฮูกอยากกินไข่ไก่ชาวนาที่อาศัยอยู่ไม่ไกลนัก อีกาเพื่อนรักก็รีบอาสาไปหามาให้ทันที แต่โชคไม่ดีอีกาถูกชาวนาตีจนช้ําเลือดจนมีสีดําคล้ําแต่นกฮูกก็ไม่ได้ช่วยเหลือเพื่อนของตนเลย ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาอีกาก็มีสีเดียวดําคล้ํา และอีกากับนกฮูกก็ไม่ได้เป็นเพื่อนรักกันเหมือนเคย ตรงกันข้ามกลับต่างคนต่างอยู่ หากนกฮูกออกหาอาหารเวลากลางคืนอีกาก็จะออกหาอาหารตอนกลางวัน
ใบตองกุง
มีอยู่วันหนึ่งพ่อตากับลูกเขยไปเก็บใบตองตึงเพื่อนํามาทําหลังคากับฝาบ้าน ทั้งสองช่วยกันเก็บอย่างขยันขันแข็งจนเก็บได้เต็มสองกระบุงใหญ่ พอทั้งสองได้ใบตองตึงในปริมาณที่ต้องการแล้ว พ่อตากับลูกเขยจึงพากันกลับบ้าน ระหว่างทางกลับบ้าน พ่อตาอยากทําธุระส่วนตัว จึงให้ลูกเขยเฝ้ากระบุงใบตองตึงทั้งสองใบให้ดี พอลับตาพ่อตาแล้ว ลูกเขยจึงรีบเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในกระบุงพร้อมกับเอาใบตองตึงมาปกคลุมไว้อย่างมิดชิด พอพ่อตากลับมาไม่เห็นลูกเขยจึงคิดว่าลูกเขยเดินกลับบ้านไปก่อนตนเองแล้ว จึงแบกกระบุงทั้งสองใบกลับบ้านเองอย่างทุลักทุเล พอถึงบ้านแม่ยายจึงถามถึงลูกเขย ว่าไม่ได้มาด้วยกันหรอกหรือ พ่อตายังไม่ทันได้ตอบคําถามลูกเขยที่ซ่อนตัวอยู่ก็รีบกระโดดออกมาจากกระบุงทันที พ่อตาเห็นเหตุการณ์ดังนั้นจึงรู้สึกโมโหที่ตนเสียรู้ลูกเขย จึงรอเวลาที่จะแกล้งลูกเขยคืนบ้าง 
วันต่อมาพ่อตากับลูกเขยจึงพากันแบกกระบุงไปเก็บใบตองตึงเพิ่มอีก พอเก็บได้เต็มกระบุงดีแล้วจึงพากันกลับบ้าน แต่ระหว่างทางลูกเขยก็ขอแวะทําธุระส่วนตัวบ้าง จึงฝากให้พ่อตาเฝ้ากระบุงใบตองตึงของตน พอสบโอกาสพ่อตาจึงรีบเข้าไปซ่อนตัวในกระบุงบ้าง ลูกเขยเสร็จธุระกลับมาไม่เจอพ่อตาจึงแบกกระบุงทั้งสองใบกลับบ้าน เดินมาได้ไม่นานก็ผ่านแม่น้ําลูกเขยจึงเอากระบุงใบที่พ่อตาซ่อนตัวอยู่ไปวางไว้ริมน้ํา หลังจากนั้นก็ตะโกนสุดเสียงว่า ช้างกําลังมากินน้ํา พ่อตาได้ยินดังนั้นตกใจลนลานรีบกระโดดออกจากกระบุงเลยพลัดตกน้ําเปียกโชก พอได้สติจึงตระหนักแล้วว่าตนเองอยากแกล้งเอาคืนลูกเขยแต่ก็ถูกลูกเขยเอาคืนซะเอง
แมวบักคํา
นานมาแล้วมีแมวตัวหนึ่งชื่อว่า บักคํา ทุกๆ วันมันจะเฝ้ามองปลาแห้งที่ชาวนาตากไว้ มันนึกไว้ว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่ชาวนาเผลอมันจะรีบขโมยปลาแห้งไปกินทันที แต่ว่าบักคําโชคไม่ค่อยดีนักเพราะจังหวะที่ชาวนาเผลอก็มีอินทรีตาคมบินโฉบมาคาบปลาแห้งที่มันหมายตาไปต่อหน้าต่อตามันทันที

บักคําโกรธอินทรีตาคมมากมันจึงร้องตะโกนดังๆ ว่า “เจ้าอินทรีตาคม หยุดเดี๋ยวนี้นะ! เจ้าจะขโมยปลาแห้งที่ข้ารอคอยไปง่ายๆ แบบนี้ไปไม่ได้นะ! ปลาแห้งตัวนั้นต้องเป็นของข้าสิ!”

อินทรีตาคมได้ยินเสียงบักคําจึงตกใจมากพร้อมกับรําพึงรําพันกับตนเองว่า “โห! นี่เราบินหนีมาตั้งไกลแล้วเสียงแมวตัวนั้นยังจะตามมาเอาปลาแห้งคืนได้อีกหรือ?” 

อินทรีตาคมจึงตะโกนถามเมฆสีขาวว่า “เมฆสีขาว เมฆสีขาว ใครกันนะที่แข็งแกร่งกว่าเมฆสีขาว?”

เมฆสีขาวได้ยินดังนั้นจึงตอบไปอย่างไม่รอช้าว่า “อ๋อ! ก็ลมเจ้าพายุอย่างไรล่ะ พัดมาเราก็กระจัดกระจายเป็นก้อนเล็กก้อนน้อยในพริบตา” 

อินทรีตาคมได้ยินดังนั้นรีบบินไปถามเมฆสีขาวทันทีว่ามีใครที่แข็งแรงกว่าลมเจ้าพายุหรือไม่

“ลมเจ้าพายุ ลมเจ้าพายุ ใครกันนะที่แข็งแกร่งกว่าลมเจ้าพายุ?”

ลมเจ้าพายุ ไม่ลังเล ตอบอินทรีตาคมไปว่ า“อ๋อ! ก็เจ้าเนินเขาลูกเล็กๆ ลูกนั้นอย่างไรล่ะ เราใช้แรงพัดเท่าไหร่ก็ไม่ขยับเขยื้อนเลย!” 

 อินทรีตาคมสงสัยอีกว่าจะมีใครที่แข็งแกร่งกว่าเนินเขาลูกเล็กลูกนั้นหรือไม่ จึงรีบโฉบเข้าไปถามเนินเขาลูกเล็กทันที

 “เนินเขาลูกเล็ก เนินเขาลูกเล็ก ใครกันนะที่แข็งแกร่งกว่าเนินเขาลูกเล็ก?” 

 เนินเขาลูกเล็กได้ยินดังนั้นก็ตอบอินทรีตาคมไปอย่างไม่รีรอว่า  “อ๋อ! ก็เจ้าควายเขาแหลมตัวนั้นอย่างไรล่ะ เขามันแหลมมาก ถูไถเนินดินของเราไปจนแหว่งเกือบจะหมดลูกแล้ว! "

 อินทรีตาคม จึงปรี่ไปถามควายเขาแหลมทันทีว่า มีใครที่ยังแข็งแกร่งกว่าควายเขาแหลมอีกหรือไม่  “ควายเขาแหลม ควายเขาแหลม ใครกันนะที่แข็งแกร่งกว่าควายเขาแหลม?”

ควายเขาแหลมได้ยินดังนั้นจึงตอบอินทรีตาคมไปทันทีว่า  “อ๋อ! ก็เจ้าเชือกหนังเหนียวๆ เส้นนี้อย่างไรล่ะ เหนียวมากเราดึงเท่าไหร่ก็ไม่ขาดสักที”

อินทรีตาคมจึงถามเชือกหนังเส้นนั้นทันทีว่า ใครกันนะที่แข็งแกร่งกว่าเชือกหนังเส้นนี้

เชือกหนังได้ยินนกอินทรีถามเช่นนั้นจึงตอบไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ว่า  “อ๋อ! ก็เจ้าหนูฟันคม ตัวนั้นอย่างไรล่ะ ฟันมันคมและแข็งแรงมาก กัดเราครู่เดียวก็ขาดวิ่นหมด”

อินทรีตาคมได้ยินดังนั้นจึงเกิดความสงสัยว่ายังจะมีใครที่แข็งแกร่งและเก่งกว่าเจ้าหนูฟันคมตัวนี้อีกไหม มันไม่รอช้าจึงเข้าไปถามเจ้าหนูฟันคมทันที 

“หนูฟันคม หนูฟันคม ใครกันนะที่แข็งแกร่งกว่าเจ้า? เราอยากรู้”

 หนูฟันคมได้ยินดังนั้นจึงตอบไปว่า  “อ๋อ! แข็งแกร่งกว่าเราก็เจ้าแมวบักคํา ตัวนั้นอย่างไรล่ะ จ้องคอยจะเขมือบเราตลอดเวลาเลย! แข็งแรงมากวิ่งไล่เราทั้งวัน”

 อินทรีตาคมได้ยินดังนั้นจึงอุทานออกมาดังๆ ว่า  “โห!!! เจ้าแมวบักคํานี่เก่งจริงๆ เราคงต้องรีบเอาปลาแห้งตัวนี้ไปคืนแมวบักคําดีกว่า ก่อนที่มันจะโมโหไปมากกว่านี้”
หลวงพ่อไม้ไผ่ หลวงพ่อมะเขือ
นานมาแล้วในหมู่บ้านแห่งหนึ่งมีวัดอยู่สองแห่งวัดตั้งอยู่ทางทิศเหนือกับทิศใต้ของแม่น้ําในหมู่บ้าน หลวงพ่อเจ้าอาวาสวัดเหนือปลูกต้นไผ่ไว้รอบๆ บริเวณวัด ส่วนหลวงพ่อเจ้าอาวาสวัดใต้ก็ปลูกมะเขือเปราะไว้เต็มวัด ใกล้ๆ กับวัดเหนือมีครอบครัวอยู่ครอบครัวหนึ่ง ครอบครัวนั้นก็พากันไปถวายภัตาหารและทําบุญที่วัดหลวงพ่อเจ้าอาวาสวัดเหนือเป็นประจํา

ในสมัยก่อนบ้านเรือนของคนอีสานจะทําด้วยไม้ไผ่ มีอยู่วันหนึ่งบ้านของครอบครัวนี้ก็พังลงมาเพราะเก่ามากแล้ว แม่กับลูกสาวจึงปรึกษากันและตัดสินใจว่าจะไปขอซื้อไม้ไผ่จากหลวงพ่อเจ้าอาวาสวัดเหนือเพื่อมาใช้ซ่อมแซมบ้าน แม่จึงไปขอซื้อไม้ไผ่จากหลวงพ่อเจ้าอาวาสวัดเหนือ นางจึงบอกท่านหลวงพ่อเจ้าอาวาสว่า

“พระคุณเจ้า ดิฉันขอซื้อไม้ไผ่ไปซ่อมแซมบ้านได้ไหมคะ?”

หลวงพ่อเจ้าอาวาสได้ยินดังนั้นก็ลังเล สองจิตสองใจ ใจหนึ่งก็อยากจะขายให้แต่อีกใจหนึ่งก็เสียดายไม่อยากขาย ระหว่างที่หลวงพ่อเจ้าอาวาสกําลังครุ่นคิดก่อนจะตัดสินใจ

นางจึงพูดต่อว่า “ดิฉันจะให้ลูกสาวมาถวายภัตตาหารเพลทุกวันเลยค่ะ”

พอหลวงพ่อเจ้าอาวาสได้ยินดังนั้นจึงรู้สึกพึงพอใจอย่างมากและยอมขายไม้ไผ่ให้นางทันที เพราะคิดว่าอย่างน้อยก็มีลูกสาวของนางมาถวายภัตาหารเพลให้ทุกวัน

พอได้ไม้ไผ่แล้วนางจึงรีบนําไปซ่อมแซมบ้านเรือนของนาง มีชาวบ้านและญาติพี่น้องของนางมาช่วยสองแม่ลูกนี้มากมายหลายคน พอมีคนมาช่วยงานที่บ้านนางเยอะ นางกับลูกสาวจึงมีอาหารเลี้ยงญาติพี่น้องที่มาช่วยซ่อมแซมบ้านไม่พอ นางจึงนึกได้ว่าหลวงพ่อเจ้าอาวาสวัดใต้ปลูกมะเขือเปราะไว้มากมาย จึงไปขอมะเขือเปราะจากหลวงพ่อเจ้าอาวาสเพื่อมาทําอาหารเลี้ยงญาติพี่น้องที่มาช่วยซ่อมบ้าน

พอไปถึงวัดใต้นางจึงบอกหลวงพ่อว่า“นมัสการ หลวงพ่อ ตอนนี้ดิฉันกําลังซ่อมแซมบ้านที่ผุพัง มีญาติพี่น้องมาช่วยกันซ่อมแซมบ้านมากมายหลายคน อาหารจึงไม่พอกิน ดิฉันอยากขอมะเขือเปราะหลวงพ่อเจ้าอาวาสไปทํายํามะเขือได้ไหมคะ?”

หลวงพ่อเจ้าอาวาสได้ยินดังนั้นก็ตอบไปว่า “เอ๊า!?! ฮ่วย!?! หลวงพ่อปลูกมะเขือไว้ขายนะโยม ไม่ได้เอาไว้แจกญาติโยมเฉยๆ โยม นะ โยม!?!”

พอนางได้ยินดังนั้นนางจึงตอบหลวงพ่อไปว่า
“หลวงพ่อจะให้ดิฉันทําอย่างไรคะ? ดิฉันไม่มีเงินซื้อหรอกค่ะ” แล้วนางก็พูดต่อว่า “เอาอย่างนี้แล้วกันนะคะ หลวงพ่อ ดิฉันจะให้ลูกสาวมาถวายภัตาหารเพลให้หลวงพ่อทุกวันเลยค่ะ”

เมื่อหลวงพ่อเจ้าอาวาสได้ยินดังนั้นก็รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง นางจึงไปเก็บมะเขือเปราะมาทํายํามะเขือให้ญาติๆ ที่มาช่วยซ่อมแซมบ้าน

หลังจากซ่อมแซมบ้านเสร็จ นางจึงให้ลูกสาวไปถวายภัตาหารเช้าหลวงพ่อเจ้าอาวาสวัดเหนือ ส่วนอาหารเพลก็ให้ลูกสาวนางไปถวายหลวงพ่อเจ้าอาวาสวัดใต้

อยู่มาวันหนึ่งหลวงพ่อเจ้าอาวาสวัดเหนือกับวัดใต้จึงสอบถามกันว่าทําไมลูกสาวนางจึงต้องไปถวายภัตาหารทั้งสองวัด พอสันนิษฐานได้ว่าแม่ของนางต้องไปขอมะเขือเปราะจากหลวงพ่อเจ้าอาวาสวัดใต้กับไม้ไผ่จากหลวงพ่อเจ้าอาวาสวัดเหนือ หลวงพ่อเจ้าอาวาสทั้งสองจึงเกิดความริษยากัน เจ้าอาวาสทั้งสองจึงพากันไปเยี่ยมครอบครัวของสองแม่ลูก

จนกระทั่งมีอยู่วันหนึ่งทั้งสองก็มาเจอกันที่บ้านของสองแม่ลูก หลวงพ่อเจ้าอาวาสทั้งสองจึงถกเถียงกันว่าลูกสาวควรจะถวายอยู่ทีวัดของตนวัดใดวัดเดียว ทั้งสองตกลงกันไม่ได้จึงบันดาลโทสะทะเลาะกันชุลมุนวุ่นวาย ต่างถามกันเสียงดังว่า

“หลวงพ่อไม้ไผ่ ท่านมาอยู่ที่นี่ทําไม?”

“หลวงพ่อมะเขือเปราะท่านมานี่ทําไม?”

“เรามาพบโยมแม่ออก”

สองแม่ลูกเห็นท่าไม่ดีจึงขอร้องให้ชาวบ้านมาช่วยห้าม พอได้สติทั้งสองจึงหยุดโวยวายและต่างก็กลับวัดของตนไปเงียบๆ
นางสิบสอง
นานมาแล้วมีครอบครัวยากจนอยู่ครอบครัวหนึ่งมีลูกสาว 12 คน พอนานวันเข้าพ่อกับแม่เริ่มเลี้ยงลูกด้วยความทุกข์ยากและลําบากอย่างแสนสาหัส ทั้งสองสามีภรรยาจึงปรึกษากันว่าจะพาลูกๆ ทั้ง 12 คน ไปปล่อยทิ้งไว้ในป่าจะได้ไม่เป็นภาระเลี้ยงดู วันที่จะพาลูกๆ ทั้ง 12 คนเข้าไปในป่าพ่อกับแม่เตรียมอ้อยไว้ให้ลูกคนละท่อนเพื่อจะได้ไว้กินระหว่างทาง แล้วทั้งสองสามีภรรยาก็นําทางลูกๆ เดินเข้าไปในป่าลึกมากพอสมควร พอเข้าไปไกลมากแล้วทั้งสองสามีภรรยาจึงบอกลูกๆ ทั้ง 12 คนว่าให้รอพ่อกับแม่อยู่ตรงนี้และอย่าพากันไปไหนไกล พอสั่งไว้เรียบร้อยแล้วสองสามีภรรยาจึงพากันแอบหนีลูกๆ ทั้ง 12 คนกลับบ้าน ทิ้งให้ลูกๆ ทั้ง 12 อยู่ในป่าลึก พอลูกๆ นั่งรอพ่อกับแม่นานมากแล้วไม่มารับกลับบ้าน พวกนางทั้ง 12 คนจึงพากันเดินกลับบ้านตามทางที่พวกพ่อกับแม่พามาเพราะพวกนางทิ้งเปลือกอ้อยไว้ระหว่างทางจึงจําทางกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย
วันต่อมาสองสามีภรรยาก็เตรียมตัวพาลูกๆ ทั้ง 12 คนไปทิ้งไว้ในป่าเหมือนเดิม แต่ว่าครั้งนี้ทั้งสองสามีภรรยาไม่ได้เตรียมอ้อยไว้ให้ลูกๆ แต่เตรียมข้าวให้คนละห่อแทน ครั้งนี้ลูกๆ ทั้ง 12 คน หาทางกลับบ้านไม่ได้เพราะเมล็ดข้าวที่โปรยทิ้งไว้ระหว่างทางมีมดมีนกมากินจนหมด หาทางกลับบ้านเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ จึงหลงทางวนเวียนอยู่ในป่าแห่งนั้น ตกค่ํามาจึงรู้สึกหิวเพราะหลงป่าเป็นเวลานานมากแล้ว พระอินทร์มองลงมาเห็นพี่น้องทั้ง 12 คนจึงเกิดความเวทนาสงสาร เลยใช้เวทย์มนต์วิเศษเสกต้นผลไม้ ไว้ใกล้ๆ กับที่ที่พวกนางทั้ง 12 หลงป่าอยู่ ทุกๆ วัน ทุกๆ คืน พวกนางทั้ง 12 จะพากันปีนป่ายเก็บผลไม้นั้นมากินประทังชีวิตแต่ก็ยังหลงป่าและหาทางกลับบ้านไม่ได้ จึงพากันอาศัยอยู่ตามกิ่งไม้ต้นไม้บริเวณนั้นเหมือนกับบ้านของพวกนางจนเติบโต (ต้นมณีโคตร) ทุกๆ วันที่พวกนางทั้ง 12 กินผลไม้ เส้นผมเส้นขนพวกนางทั้ง 12 ก็จะยาวขึ้นยาวขึ้นแล้วพวกนางทั้ง 12 ก็ปีนป่ายต้นไม้ได้คล่องแคล่วมาก พวกนางทั้ง 12 ก็อยู่ในป่ากันเรื่อยมา
หลังจากที่สองสามีภรรยาพาลูกๆ ทั้ง 12 ไปปล่อยทิ้งไว้ในป่าได้หลายปี ทั้งสองสามีภรรยาก็มีความมั่งคั่งอีกครั้ง จึงพากันคิดถึงลูกๆ ทั้ง 12 ของตน จึงตัดสินใจไปตามหาลูกๆ ทั้ง 12 คนในป่าอีกครั้งเพื่อจะพากลับมาอยู่กับตน พอสองสามีภรรยาไปถึงที่ที่ตนทั้งสองเคยปล่อยลูกๆ ทั้ง 12 ทิ้งไว้ จึงพากันตะโกนร้องเรียกหาลูกๆ ว่า
“ลูกๆ เอ๊ย! มาๆ มากินข้าวกัน มากินข้าวกับปลาย่าง มาไวไว”
หลังจากที่ร้องเรียกลูกๆไปได้สักครู่ สองสามีภรรยาก็ได้ยินเสียงตอบว่า 
“กุ๊ก กุ๊ก กุ๊ก กุ๊ก” เสียงนี้ดังอยู่นานหลายครั้ง แต่ทั้งสองสามีภรรยาก็มองไม่เห็นลูกๆ ทั้ง 12 คนของตนเลย แต่กลับมองเห็นตัวคนผมยาวขนยาวหน้าตาเหมือนลูกๆ ทั้ง 12 คน แทน ตัวคนผมยาวขนยาวก็พูดกับสองสามีภรรยาว่า
“แม่ เอ๊ย! พ่อ เอ๊ย! ข้อยไปบ่ได้ดอก ขนแข้งข้อยพอได้หอยปลา, ขนขาข้อยพอได้หอยเขียด, ขนขี้แฮ้ข้อยพอได้สายไซเสียแล้วหล่ะ!”
“พ่อจ๋า! แม่จ๋า! ลูกๆ กลับบ้านไปกับพ่อกับไม่ได้แล้ว ตอนนี้ขนหน้าแข้งของพวกเรายาวพอจะใช้ตกเบ็ดหาหอยหาปลาได้แล้ว เส้นขนที่ต้นขาก็ยาวพอที่จะตกเบ็ดหาปลาหากบได้แล้ว เส้นขนรักแร้ของพวกเราก็ยาวพอที่จะเอามักสานเป็นไซดักปลาได้แล้วพ่อจ๋าแม่จ๋า พวกเราคงกลับบ้านไปด้วยไม่ได้หรอกจ้ะ เดี๋ยวพวกเราจะทําให้พ่อกับแม่อับอายขายหน้าชาวบ้านเสียหน้าจ้ะ”
เมื่อสองสามีภรรยาได้ยินลูกๆ ทั้ง 12 คนกล่าวดังนั้นจึงตัดสินใจปล่อยให้พวกนางอยู่ในป่าเหมือนเดิม แล้วทั้งสองจึงพากันกลับบ้านไปด้วยความเศร้าโศก
คนจีนกับหลวงพ่อเจ้าอาวาส
ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งมีสาวสวยหน้าตาดีคนหนึ่งเป็นที่หมายปองของหนุ่มใหญ่หนุ่มน้อยในหมู่บ้าน รวมทั้งท่านหลวงพ่อเจ้าอาวาสด้วย ส่วนนางก็ชอบหว่านเสน่ห์ไปทั่วรวมทั้งหลวงพ่อเจ้าอาวาสและหนุ่มพ่อค้าชาวจีนด้วยพร้อมๆ กัน

วันหนึ่งนางก็บอกหลวงพ่อเจ้าอาวาสว่าให้หลวงพ่อไปพบนางที่กระท่อมทุ่งนาท้ายหมู่บ้าน แต่ในขณะเดียวกันนางก็นัดพบกับหนุ่มพ่อค้าชาวจีนด้วยในเย็นวันเดียวกันที่เดียวกัน แต่พอถึงเวลานัดหมายนางก็ไม่ได้ไปตามที่นัดหมายไว้

พอตกเย็นถึงเวลานัดหมายหลวงพ่อเจ้าอาวาสกับหนุ่มพ่อค้าชาวจีนก็ออกไปพบนางตามที่นางนัดหมายไว้ ตรงกระท่อมทุ่งนาท้ายหมู่บ้าน

แต่ทั้งสองคนไม่ทราบมาก่อนว่าใครเป็นใครและนางนัดหมายไว้กี่คน พอหลวงพ่อเจ้าอาวาสเห็นหนุ่มพ่อค้าชาวจีนไปนั่งรออยู่ก่อนแล้วจึงรีบวิ่งหนี หนุ่มพ่อค้าชาวจีนเห็นจีวรสีเหลืองปลิวอยู่กลางทุ่งเพราะหลวงพ่อเจ้าอาวาสรีบมากทําหล่นไว้จึงรีบวิ่งตามพร้อมกับตะโกนเรียกว่า 
“น้อง น้อง กลับมาก่อน อย่าเพิ่งไป! น้องลืมกระโปรงสีเหลือง!”
ลูกเขยใหม่
ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีครอบครัวอยู่ครอบครัวหนึ่งที่เพิ่งมีลูกเขยใหม่ ลูกเขยใหม่เคยศึกษาบวชเรียนถือสมณเพศมาก่อนจึงเป็นคนธรรมะธรรมโมมีศีลธรรม คืนวันแต่งงานหลังจากแขกทุกคนได้กลับไปกันหมดแล้วนั้น พ่อตาก็นั่งสูบยาสูบอยู่ริมระเบียงบ้าน พ่อตาก็มีความสุขใจที่ลูกสาวของตนได้แต่งงาน ส่วนลูกเขยพองานแต่งเสร็จแล้วจึงลงไปอาบน้ํา อาบเสร็จก็เตรียมตัวเข้านอน จึงบอกกับพ่อตาด้วยเสียงร่าเริงว่า
“ไปนอนก่อนนะพ่อ” พูดเสร็จก็เดินเข้าไปในบ้าน
“เอ้อ ตามสบาย!”
สักพักหนึ่งผ่านไป พ่อตายังนั่งสูบยาสูบเห็นลูกเขยเดินมาหาไม่เข้าไปนอนซักทีจึงถามไปว่า 
“อ้าว! ทําไมยังไม่เข้านอนอีกล่ะ เกิดอะไรขึ้น?”
ลูกเขยตอบกระซิบตอบเบาๆ ว่า “ผมไม่รู้ว่าจะเข้าไปข้างในได้อย่างไร?”
“ก็เข้าไประหว่างขาทั้งสองข้างนั่นแหละ!” พูดเสร็จก็นั่งขําอยู่คนเดียว
ลูกเขยเดินเข้าไปในบ้านสักครู่หนึ่งก็เดินกลับออกมาอีกและบอกกับพ่อตาว่า
“ก็มองดูหว่างขาทั้งสองข้างแล้วนะพ่อ แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะเข้าไปข้างในได้อย่างไร?”
พ่อตาก็หัวเราะเบาๆ พร้อมกับบอกลูกเขยไปว่า
“งั้นก็ลองเอาน้ําลายมาป้ายหัวดูนะ” พูดไปด้วยก็หัวเราะคิกๆ ไปด้วย
 ลูกเขยเดินเข้าไปในบ้านสักครู่หนึ่งก็เดินกลับออกมาอีกและบอกกับพ่อตาว่า
 “ลองเอาน้ําลายป้ายหัวดูแล้วก็ยังเข้าไปข้างในไม่ได้นะพ่อ"

พ่อตาก็นึกในใจ เอ!?! เกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวเราล่ะทีนี้? ทําไมถึงไม่ให้สามีเข้าไปข้างใน พอนึกอะไรบางอย่างออกจึงบอกลูกเขยไปว่า 
 “งั้น เอาแบบนี้! ลองใช้ไข่ขาวมาป้ายหัวแล้วแทนแล้วกัน น่าจะได้ผลแน่คราวนี้” 
ลูกเขยได้ฟังคําแนะนําเช่นนั้นก็ทําตาม รีบเข้าไปหาไข่ไก่ในครัวพร้อมกับตอกไข่มาป้ายหัวทันที พอเสร็จก็เข้าไปในบ้านซักครู่ก็ออกมาหาพ่อตาอีกรอบ พร้อมกับบอกพ่อตาว่า
 “ลองดูแล้วพ่อ แต่ว่าไม่ได้ผลเลย ลองตั้งหลายอย่างแล้วแต่ก็ยังเข้าไปข้างในไม่ได้!” 
 พอพ่อตาได้ฟังดังนั้นแล้วจึงสูดลมหายใจจนเต็มปอด และเริ่มจนปัญญาที่จะช่วยลูกเขยคิดหาวิธีเข้าไปข้างใน จึงบอกลูกเขยไปว่า
“งั้น เอาอย่างนี้สิ! ถ้ามันเล็กและแคบมากๆ ก็ใช้ไข่ไก่หลายๆ ฟอง เดี๋ยวก็เข้าไปข้างในได้เอง!!!” 
ลูกเขยก็เข้าไปในครัว ยกไข่มาทั้งแผงออกมาตีแล้วก็เอามายีหัวตัวเอง ส่วนพ่อตาที่นั่งสูบยาสูบอยู่ระเบียงบ้านไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกเลย นอกจากเสียงลูกเขยตอกไข่ จึงเกิดความสงสัย พอพ่อตาเข้ามาดูเห็นเปลือกไข่แตกกระจายเต็มพื้นและเห็นลูกเขยเดินอ้อมมุ้งวนไปวนมา พ่อตาก็โมโหกับความซื่อปนโง่ของลูกเขย เลยตะโกน ออกไปว่า
“เจ้าลูกเขยทึ่มเอ๊ย!!! ตีไข่แตกเป็นพันๆ ฟองก็ยังหาทางเข้าไปข้างในไม่ได้อีก!!!”
เศรษฐียกสมบัติให้ลูก
นานมาแล้วมีเศรษฐีคนหนึ่งมีลูกชายทั้งหมดสี่คน หลังจากพ่อเศรษฐีตายไป พ่อเศรษฐีก็มอบทรัพย์สมบัติให้ลูกทั้งสี่คนในสัดส่วนที่เท่าๆ กัน ลูกเศรษฐีทั้งสี่คนก็เฉลิมฉลองกันอย่างสนุกสนานใช้จ่ายฟุ่มเฟือยหลังจากได้รับทรัพย์สมบัติจากบิดา ทั้งดื่มเครื่องดื่มมึนเมา การพนัน และมีหญิงงามมาห้อมล้อมมากมาย

หลวงพ่อก็เทศนาสั่งสอนไปว่าดื่มสุรามึนเมาทําให้ลูกเศรษฐีทั้งสีเสียผู้เสียคน ฉ้อโกง ไม่มีสัจจะ ไม่ทําการทํางาน ซ้ํายังไปผิดศีลเอาภรรยาผู้อื่นเพื่อนํามาเป็นภรรยาตนอีก

พอลูกชายทั้งสี่ของพ่อเศรษฐีตายไปแล้วจึงตกนรกขุมที่ 8 สี่พี่น้องลูกเศรษฐีจึงไปเข้าฝันของเจ้าเกษมโกศล และขอให้พระองค์ถวายทองคํา 100 โกฏิ (หรือประมาณ 10 ล้าน) วัว 100 ตัว พร้อมข้าทาสบริวารอีก 100 คน นิทานเรื่องนี้สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ใช้เพื่อเทศนาสั่งสอนให้หมั่นทําความดีละเว้นความชั่ว รู้จักใช้ทรัพย์และให้ทานเป็นนิจ
ผีสองหัว
นานมาแล้วมีครอบครัวยากจนอยู่ครอบครัวหนึ่ง มีพี่น้องสองคนต้องหาเลี้ยงชีพอย่างลําบากยากเข็ญ วันหนึ่งเนื่องจากสองพี่น้องกลับมาจากค้าขายเย็นมากจึงต้องนอนพักค้างคืนในป่าละเมาะ ทั้งสองพี่น้องหวาดกลัวเพราะยิ่งมืดยิ่งน่ากลัวจึงตกลงตัดสินใจว่าจะนอนหันเท้ามาชนกันจะได้อยู่ตรงกึ่งกลางเท่าๆ กัน หากมองดูดีๆ จะเห็นว่านอนหันหัวออกคนละข้างแล้วเอาเท้าชนกันแบบนี้ดูๆ ไปก็เหมือนผีมีสองหัว

ตกดึกคืนนั้นมีเสือตัวใหญ่ตัวหนึ่งมองมาเห็นสองพี่น้องนอนหลับอยู่ มองๆ ไปก็เหมือนมีหัวเดียวแต่พอพี่ชายยกส่วนหัวของตนมาก็เจ้าเสือตัวใหญ่มองดูแล้วก็เป็นสิ่งมีชีวิตสองหัวดีๆ นี่เอง เห็นดังนั้นแล้วเจ้าเสือตัวใหญ่ก็วิ่งเข้าไปในป่าเพื่อไปเรียกบรรดาสัตว์ใหญ่น้อยมาดูให้เห็นกับตา ส่วนเจ้าเต่าเฒ่าตัวเล็กกว่าเพื่อนจึงต้องให้ช้างสูงใหญ่ใช้งวงยกมันขึ้นมาดูบ้าง ทันทีที่เต่าได้เห็นสิ่งมีชีวิตสองหัวตัวเดียวแบบนั้นแล้วก็ร้องเสียงดังว่า 
“ผีสองหัว!!! ปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้!!!”
สัตว์ทุกตัวได้ยินเต่าร้องก็ต่างพากันตกใจวิ่งหนีเข้าไปในป่ากระจัดกระจายกันคนละทิศละทาง บางตัวก็ตกใจกลัวมากถึงขั้นเหยียบกันตาย ส่วนเจ้าหมาจิ้งจอกขาหัก วิ่งหนีไม่ทันเพื่อนๆ พอเห็นว่าสองพี่น้องนั้นลากเกวียนมาด้วยเป็นร้อยๆ เล่ม จึงก็ไม่ทําร้ายสองพี่น้องนั้นแต่ขอเดินทางไปกับสองพี่น้องด้วยเพื่อติดตามไปคอยรับใช้หาอาหารให้สองพี่น้องตั้งแต่นั้นมา
ข้าวเม่าอ่อน
ช่วงเดือน พฤศจิกายน ธันวาคม ของทุกปี จะเป็นช่วงลมแรงและข้าวในนาเริ่มสุกเหลืองอร่ามเต็มที่พร้อมที่จะเก็บเกี่ยว บางหมู่บ้านและบางพื้นที่ก็จะเก็บเกี่ยวข้าวก่อนที่มันจะสุกเหลืองเพือเอามาทําข้าวเม่าอ่อน ในภาคต่างๆ ของประเทศไทยจะมีการทํานาประเภทต่างๆ เช่น นาทาม, นาห้วย, นาหนอง, นาเขา 
ช่วงนี้ข้าวเหมาะที่จะเอามาทําข้าวเม่าพอดี ส่วนที่นาของนางคํากอง นางมีนาบ้านที่ข้าวยังสุกไม่ทันนาบ้านอื่นๆ ข้าวของนางคํากองยังทําข้าวเม่าไม่ได้ แต่นางคํากองก็อยากกินข้าวเม่ามาก ชาวบ้านคนอื่นๆ ในหมู่บ้านของนางคํากองก็เริ่มทําข้าวเม่ากินกันแล้วและก็กินกันอย่างสนุกสนานครื้นเครง ก็ยังเหลือแต่นางคํากอง นางก็รอให้ข้าวในนาของนางสุกพอดีก่อนแต่เห็นคนอื่นๆ ได้กินข้าวเม่ากันแล้วนางจึงรอไม่ไหวเพราะอยากกินข้าวเม่ามากนางจึงไปเกี่ยวข้าวในนาของนางมาทําข้าวเม่าอ่อนกิน พอข้าวยังสุกไม่ได้ที่นางเอามาทําข้าวเม่ากินนางจึงปวดท้อง เพราะกินไปเยอะมากพอสมควร
เย็นวันเดียวกันนั้นนางคํากองมีนัดคุยกับผู้บ่าวจานกาน ผู้บ่าวของนางก็ถือแคน (เครื่องดนตรีเป่าของชาวอีสาน ทําจากไม้ไผ่) มาด้วยเพราะอยากมาเป่าให้นางคํากองฟัง ทั้งสองก็นั่งคุยกันจนดึกดื่นเที่ยงคืน ส่วนนางคํากองที่ท้องอืดอยู่แล้วคุยกันไปก็อยากจะผายลมไปด้วย นางก็นึกในใจว่าถ้าจะไปผายลมใส่ไหน่าจะเสียงดังเกินไป นางก็เลยไปผายลมใส่ก้นน้องสาวของนางที่นอนหลับอยู่ น้องสาวของนางตื่นมาพอดีเลยตะโกนเสียงดังโวยวายว่า
“เอื้อยคํากองมาผายลมใส่เฮา!”
ผู้บ่าวของนางที่นั่งรออยู่ข้างนอกระเบียงได้ยินดังนั้นจึงรีบลงจากเรือนกลับบ้านไปก่อน เพราะเกรงว่านางคํากองจะรู้สึกอับอาย
คางคก ลิง และเสือ
นานมาแล้วมีลิงกับคางคกแข่งขันกันว่าใครจะกินสัตว์ได้ตัวใหญ่กว่ากัน ลิงนึกในใจว่าตนต้องแพ้แน่ๆ เพราะตนเป็นสัตว์กินพืช เพราะแม้แต่สัตว์เล็กสัตว์น้อยลิงก็กินไม่ได้ ลิงจึงไปขอร้องให้เสือเพื่อนของตนช่วย เสือได้ฟังดังนั้นจึงตัดสินใจช่วยเพื่อนลิงของตน 
วันต่อมาเสือจึงไปล่าเหยื่อกินวัว กินควาย และกินสัตว์เล็กสัตว์น้อยอื่นๆ อีกหลายตัว แต่ว่าคางคกก็ไม่ได้กินอะไรมากนอกจากไปกินรากหญ้าและไปกินถ่านดําๆ ก้อนหนึ่ง 
ในสมัยก่อนนั้นเสือยังไม่มีลายริ้วๆ รอบตัวเหมือนทุกวันนี้
พอถึงวันแข่ง เสือกับคางคก ต้องคายเศษอาหารหรือซากสัตว์ที่ตนกินไปให้สัตว์ตัวอื่นๆ ดูจะได้ช่วยกันตัดสินว่าใครกินสัตว์ได้ใหญ่กว่ากัน
คางคกก็ไม่รีรอ มันรีบคายรากหญ้าขาวๆ ออกมาก่อน พร้อมกับบอกสัตว์อื่นๆ พร้อมกับลิงและเสือว่ามัน “นั่นคืองาช้าง!”
เสือเห็นดังนั้นก็รู้สึกอัศจรรย์ใจยิ่งนักแล้วคางคกก็รีบคายถ่านสีดําออกมา พอคายออกมาแล้วจึงบอกกับสัตว์อื่นๆ พร้อมทั้งลิงและเสือว่าที่มันเพิ่งคายออกมา “นั่นคือตับของเสือตัวเมื่อวาน!” 
พอเสือกับลิงได้ฟังดังนั้นแล้วก็ตื่นตกใจจึงพากันวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต วิ่งไปไกลมากส่วนหางของลิงก็พันกันกับหางของเสือเพราะลิงกับเสือแตกตื่นวิ่งหนีกันพัลวัน พอเสือวิ่งเข้าไปในป่าลิงที่ขี่อยู่บนหลังเสือก็ตกลงมาก้นไถไปกับพื้นดิน ตั้งแต่นั้นมาลิงจึงมีก้นที่มีสีไม่เท่ากัน เรียกว่าก้นด่าง และส่วนเสือวิ่งหนีไม่ดูทางที่ไปจึงวิ่งเข้าไปในพุ่มหนามเถาวัลย์ หนามจึงขูดขีดลําตัวทําให้เสือมีลายริ้วๆ รอบตัวจนกระทั่งทุกวันนี้
พญาคันคาก
พญาคันคาก เป็นราชาครองเมืองชมพู บรรดาบ้านเมืองบริวารใหญ่น้อย พร้อมใจกันบังคมก้มให้พญาคันคากถ้วนทั่วทุกหัวระแหง จนลืมส่งสการไหว้สาฟ้าแถนเหมือนแต่ก่อน ...ผีฟ้า “พญาแถน” เป็นใหญ่อยู่เมืองแมนแดนสวรรค์ ครั้นเมื่อฝูงคนทั้งหลายไปภักดีต่อ พญาคันคากหมดสิ้น ผีฟ้าพญาแถนเลยโกรธ ก็ไม่ส่งน้ําฟ้าน้ําฝนหล่นลงมาให้บ้านเมืองแว่นแคว้นใหญ่น้อย จนเกิดความแห้งแล้งทุกหย่อมหญ้าสาหัส
พญาคันคากเห็นความทุกข์ยากของไพร่บ้านพลเมือง ก็มุดลงไปเมืองบาดาลนาค แล้วไต่ถามความนัยว่าเหตุไฉนถึงเกิดภัยแล้งแห้งน้ํามานานปี ...พญานาคจอมบาดาล จึงบอกเหตุว่าเพราะผีฟ้าพญาแถนไม่ให้นาคทั้งหลายขึ้นไปเล่นน้ําบนสวรรค์เหมือนแต่ก่อน น้ําเลยไม่แตก ฉานซ่านกระเซ็นกระเด็นกระดอนเป็นฝนฝอยหล่นลงมาเลี้ยงโลกมนุษย์ เมืองชมพูและบริวารเลยยากแค้นแสนกันดาร ด้วยแถนฟ้าเคืองรําคาญผู้คนที่ไม่บัตรพลีดีไหว้ มัวแต่ไปบังคมพญาคันคากนั้นแล ...พญาคันคากรู้ความตามจริงก็ยิ่งโกรธพิโรธนัก สั่งให้พญานาคผู้เป็นเมืองบริวารทําทางถนนจากเมืองชมพูขึ้นไปเมืองแถนแดนสวรรค์พญาคันคากมีใจเมตตา แล้วเจรจาว่ากล่าวอบรมบ่มนิสัยพญาแถนให้ประพฤติธรรม ต้องเอาใจใส่ดูแลทั้งชาวแถนและชาวมนุษย์จนสุดใจดินใจฟ้า ด้วยโลกนี้มีทั้ง ดิน หญ้าและฟ้าแถน ต้องพึ่งพาอาศัยกันมั่นคงถึงจะดํารงอยู่ได้ชั่วฟ้าดิน ถึงฤดูเดือนปีที่นาคต้องขึ้นมาเล่นน้ําบนฟ้าก็อย่าห้ามปราม เพราะนาคจะได้พ่นน้ํากระแทกคลื่น ดื่นดกตกเป็นฝอยฝนหล่นไปชุบเลี้ยงเอี้ยงดูหมู่มนุษย์ ทําไร่ไถนา ได้พืชพันธุ์ว่านยาอาหารอุดมสมบูรณ์ ถ้าไม่มีน้ําฟ้าน้ําฝน คนในเมืองมนุษย์สุดลําบาก จะได้ยากโหยหิวชิวหาดังราไฟ เมื่อไม่มีพืชพันธุ์ว่านยาอาหารเลี้ยงชีวังสังขาร แล้วจะเอาอะไรส่งสักการสังเวยให้แถนกินบนฟ้า แถนฟ้าก็ต้องเงือดงดอดตายไ ม่เป็นสุข นอกจากคนทั้งหลายแล้ว ในเมืองมนุษย์ยังมีพืชและสัตว์ ต้องอาศัยน้ําฝนน้ําฟ้าจากเมืองแถน ถ้าอนาถขาดแคลนเสียแ ล้วก็ต้องเดือดร้อนสารพัด ทั้งสัตว์และพืชเป็นล้นพ้น เราเองพญาคันคาก คือ คางคกสัตว์ไม่มีขน ยังต้องดูแลเผื่อแผ่เกื้อหนุนฝูงม นุษย์ พี่น้องเราทั้งหมดก็ล้วนสัตว์บริสุทธิ์ที่พิทักษ์รักษาผู้คนให้มีความสุขอุดมสมบูรณ์เสมอกัน ท่านซึ่งเป็นพญาแถนควรจดจําเป็นเยี่ยง อย่าง อย่าเบียดเบียนผู้อื่นให้เดือดร้อน แถนฟ้าต้องรักษาหน้าที่ปล่อยน้ําฟ้าน้ําฝนให้ตกต้องตามฤดู ไม่อย่างนั้นจะขึ้นมาลงโทษอีกให้สาสม
ผีตาแฮก
กาลครั้งหนึ่ง มีชาย 2 คนพ่อลูก พอลูกชายโตก็เข้าไปในป่า ไปเห็นรอยเท้าของคน 2 คน พ่อเลยบอกกับลูกว่า ถ้าเป็นรอยเท้าผู้หญิง พ่อสิขอเอามาเป็นเมีย รอยเท้าเล็กให้เป็นเมียลูก รอยเท้าโตให้เป็นเมียพ่อ แต่พ่อก็ได้เอาทั้งสองมาเป็นเมีย ผิดสัญญากับลูก แต่แล้วพ่อกะให้รอยเท้าคนโตแต่งงานกับลูก ซึ่งมันผิดปรกวิสัยของมนุษย์ เลยถูกเทวดาสาปแช่ง พอสองพ่อลูกตายไป ก็ไม่ได้ไปเกิดแต่ถูกสาปให้เป็น ”ผี” เฝ้าไฮ่นา เพื่อเป็นการไถ่บาป เรียกว่า “ผีตาแฮก”