pythainlp/thai-open-data-go-th huggingface dataset:
ย่านชุมชนเก่า: บ้านวัวลาย
ที่อยู่: ตำบลหายยา อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: บ้านวัวลาย เป็นชุมชนตลาด และชุมชนกลุ่มอาชีพเฉพาะ เป็นย่านที่ผลิตและจำหน่ายเครื่องเงิน ภายในวัดมีการโชว์และสอนการทำเครื่องเงิน ไม้ลงรัก เป็นจุดศูนย์กลางของชุมชนย่านนี้ มีลักษณะแบ่งกันทำเป็นชุมชน แต่เดิมอยู่แถววัดนันทาราม ชุมชนปัจจุบันสร้างมาประมาณ 10 ปี แต่ชุมชนเดิมวัดนันทารามอายุรวม 30 ปี ชุมชนจะตั้งอยู่สองฝั่งบนถนนวัวลาย คือ ชุมชนหมื่นสารวัวลาย ชุมชนวัดศรีสุพรรณ และชุมชนนันทาราม โดยอาณาเขตของหมู่บ้านวัวลาย เริ่มต้นตั้งแต่บริเวณตลาดประตูเชียงใหม่ไปทางทิศตะวันตก ติดถนนช่างหล่อและถนนทิพย์เนตร ส่วนทางทิศตะวันออก เริ่มตั้งแต่บริเวณสี่แยกตลาดประตูเชียงใหม่ติดถนนนันทารามไปทางทิศใต้จรดถนนทิพย์เนตร เป็นชุมชนขนาดใหญ่ ลักษณะหมู่บ้านคล้าย ๆ กับหมู่บ้านล้านนาทั่วไป สร้างบ้านเรือนเป็นกลุ่มเกาะตามเส้นทางสัญจรหลัก มีวัดศรีสุพรรณเป็นศูนย์กลางหมู่บ้าน ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพทำเครื่องเงินจำหน่าย
ย่านชุมชนเก่า: บ้านฮ่อ
ที่อยู่: ตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: บ้านฮ่อ เป็นชุมชนตลาด และชุมชนชาติพันธุ์ของชาวจีนยูนนาน มีมัสยิดเป็นศูนย์กลางชุมชน มีเรือนเก่าเป็นของชาวมุสลิมจีน เป็นชุมชนตั้งอยู่ในย่านการค้า เป็นชุมชนที่ตั้งอยู่ย่านการค้าในเขตตัวเมืองเชียงใหม่ บ้านเรือนส่วนใหญ่เป็นรูปแบบอาคารพาณิชย์สมัยใหม่ มีเพียงส่วนพื้นที่ตลาดค้าขายบริเวณด้านหลังมัสยิดบ้านฮ่อ ซึ่งเป็นสถานที่ขายสินค้าของกลุ่มชาติพันธุ์ชาวเขา โดยมีอาคารเก่าตั้งอยู่ในบริเวณนี้ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพค้าขาย
ย่านชุมชนเก่า: พวกแต้ม
ที่อยู่: ตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: พวกแต้ม เป็นชุมชนกลุ่มอาชีพเฉพาะ คือ อาชีพทำคัวตองเป็นงานโลหะ เพื่อใช้ประดับวัดแบบล้านนา ตั้งอยู่ในเขตคูเมืองโบราณ ก่อตั้งมากว่า 300 ปี ปัจจุบันคือ ชุมชนพวกแต้มสามัคคี มีจำนวน 70-80 หลังคาเรือน เป็นชุมชนที่อยู่รอบ ๆ วัดพวกแต้ม บริเวณเขตคูเมืองเชียงใหม่อาศัยลานวัดในการรวมกลุ่มทำคัวตอง โดยมีวัดเป็นศูนย์กลางของชุมชน ประกอบด้วย ส่วนพิพิธภัณฑ์ และส่วนทำงานประเภทงานโลหะ และกระจายงานไปแต่ละบ้านในชุมชน
ย่านชุมชนเก่า: บ้านช่างเคี่ยน
ที่อยู่: ตำบลช้างเผือก อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: บ้านช่างเคี่ยน เป็นชุมชนเกษตรกรรม และชุมชนชาติพันธุ์ของชาวม้ง โดยเริ่มจากชาวม้งที่อพยพลี้ภัยมาจากประเทศจีนและมีถิ่นอาศัยอยู่ในละแวกดอยปุย เข้ามาทําไร่ทําสวนในบริเวณลำห้วยช่างเคี่ยน นับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนท์ และนิกายคาทอลิก เป็นหมู่บ้านที่ตั้งอยู่บนเนินเขาและที่ระหว่างหุบเขาลดหลั่นกันลงมา โดยหน้าบ้านหันตามทิศทางการลาดลงของภูเขา มีสภาพอากาศเย็นตลอดทั้งปี ช่วงฤดูหนาวมีจะหมอกหนาจัดและอากาศหนาวเย็นมาก อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติสุเทพ-ปุย นิยมปลูกบ้านติดพื้นดิน และอยู่ใกล้กันเป็นกลุ่มเครือญาติ มีลักษณะรูปแบบบ้านชาวเขา ปลูกพืชเศรษฐกิจเมืองหนาว เช่น กาแฟ ลิ้นจี่ ท้อ เป็นแหล่งท่องเที่ยวชมต้นพญาเสือโคร่ง
ย่านชุมชนเก่า: ย่านการค้าสี่แยกอำเภอดอยสะเก็ด
ที่อยู่: ตำบลเชิงดอย อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: ย่านการค้าสี่แยกอำเภอดอยสะเก็ด เป็นชุมชนตลาด ตั้งอยู่ในส่วนที่เป็นเทือกเขายาวกั้นระหว่างแอ่งอารยธรรม 2 แอ่ง คือ แอ่งอารยธรรมลุ่มแม่น้ำกก-อิง และแอ่งอารยธรรมลุ่มน้ำกวง – ปิง เมื่อพญาเม็งรายรวมแอ่งอารยธรรมทั้งสองเข้าเป็นอาณาจักรล้านนา ในปี พ.ศ. 1839 ดอยสะเก็ดจึงอยู่กึ่งกลางระหว่าง 2 แอ่งอารยธรรม และมีพัฒนาการร่วมกับอาณาจักรล้านนามาตั้งแต่เริ่มต้น ชุมชนตั้งอยู่บริเวณสี่แยก ลักษณะเป็นทางลาดชันเล็กน้อย (เชิงเขาขึ้นสู่ดอยสะเก็ด) มีอาคารเรือนแถวไม้สองชั้นตามหัวมุมถนน อาคารไม้ยังคงมีลักษณะเดิม ภายนอกไม่มีการเปลี่ยนแปลง อยู่เกาะกลุ่มประมาณ 8-9 หลัง เป็นชุมชนพาณิชยกรรม เป็นการค้าขายที่คึกคัก บริเวณอาคารเก่ายังไม่มีการใช้ประโยชน์ทางกิจกรรมที่เต็มศักยภาพเทียบเท่ากับอาคารใหม่ที่เกิดขึ้น
ย่านชุมชนเก่า: บ้านปางบง
ที่อยู่: ตำบลเทพเสด็จ อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: บ้านปางบง เป็นชุมชนเกษตรกรรม และชุมชนชาติพันธุ์ของชาวลัวะซึ่งเป็นคนพื้นเมือง มีอาชีพรับจ้างเก็บเมี่ยงได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานอยู่ในบ้านปางบงจนถึงปัจจุบัน ประกอบด้วย 4 กลุ่มบ้าน ได้แก่ บ้านปางสูง บ้านปางบง บ้านห้วยมะเกลี้ยง และบ้านกิ่วต่ำ พื้นที่ส่วนใหญ่ของบ้านปางบงเป็นที่ราบเชิงเขา ลักษณะเป็นดินภูเขา ดินหินปนทราย บ้านปางบง มีน้ำใช้ตลอดทั้งปี ทางทิศตะวันออกของหมู่บ้านมีป่าต้นน้ำพื้นที่ประมาณ 600 ไร่ ลักษณะเป็นป่าดิบเขา ภายในหมู่บ้านมีถนนลาดยางเป็นถนนหลักเส้นเดียวในการสัญจรของคนในหมู่บ้าน บ้านเรือนส่วนใหญ่เป็นบ้านไม้สองชั้น มีหลายหลังที่เป็นรูปแบบที่ทันสมัยมากขึ้น ประชากรประกอบอาชีพปลูกเมี่ยง กาแฟ และรับจ้างทั่วไป
ย่านชุมชนเก่า: ตลาดสันทราย
ที่อยู่: ตำบลสันทรายหลวง อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: ตลาดสันทราย เป็นชุมชนตลาด เดิมมีลักษณะเป็นเนินทราย เนื่องจากแม่น้ำปิงกับแม่น้ำคาวได้ไหลมาในฤดูฝน และนำทรายมาทับถมบริเวณนี้ทุกปี จนเป็นเนินทรายขนาดใหญ่ ดังนั้นทางราชการได้กำหนดพื้นที่บริเวณนี้เป็นอำเภอจึงตั้งชื่อว่า "อำเภอสันทราย" ชุมชนตั้งอยู่บนถนนสาย 1001 มีอาคารเรือนไม้เก่าตั้งอยู่ประปรายเป็นระยะ ลักษณะของชุมชนมีการพัฒนาตามเส้นทางของถนนที่เกิดขึ้น มีวัดสันทรายหลวงเป็นศูนย์กลาง ประชาชนมีกิจกรรมการค้าขายทั่วไป
ย่านชุมชนเก่า: บ้านสันป่าสัก
ที่อยู่: ตำบลสันทรายหลวง อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: บ้านสันป่าสัก เป็นชุมชนตลาด เกิดจากการแยกตัวออกมาจากบ้านท่าเกวียน ซึ่งแต่เดิมนั้นมีแม่น้ำที่เป็นต้นน้ำหลายหมู่บ้านในเขตตำบลเมืองเล็น ตำบลป่าไผ่ และผ่านตำบลหนองจ๊อมลงไปสู่แม่น้ำแม่คาว แต่เดิมที่บนสันจะมีไม้สักอยู่มาก จึงเรียกวัดและบ้านนี้ว่า "วัดสันป่าสัก" ลักษณะภูมิประเทศ ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ราบลุ่มน้ำปิงมีลำน้ำแม่คาวไหลผ่าน เหมาะแก่การเพาะปลูก แต่สภาพปัจจุบันของชุมชนส่วนใหญ่กลายเป็นที่อยู่อาศัย ภายในชุมชนแทบไม่เหลือลักษณะทางกายภาพให้เห็น โดยถูกแทนที่ด้วยที่อยู่อาศัยใหม่ ยังคงมีที่นาเกษตรของคนพื้นที่อยู่บ้าง เดิมพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่นา แต่ปัจจุบันบางส่วนได้กลายเป็นของนายทุน เป็นหมู่บ้านจัดสรรและมีสภาพเป็นสังคมเมืองมากขึ้น
ย่านชุมชนเก่า: ตลาดสันกำแพง
ที่อยู่: ตำบลยางเนิ้ง อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: ตลาดสันกำแพง เป็นชุมชนตลาด พื้นที่ของทั้งตำบลสันกำแพงเป็นแหล่งอารยธรรมเก่าแก่ เป็นดินแดนที่มีผู้คนอาศัยหาเลี้ยงชีวิตมานานนับพันปี จากการสำรวจพบหลักฐานทางโบราณคดีของนักวิชาการไม่ว่าจะเป็นโครงกระดูกมนุษย์ และสิ่งของเครื่องใช้ เช่น หอก เหล็ก เครื่องเคลือบ มีลักษณะภูมิประเทศเป็นที่ราบ มีแม่น้ำหรือคลองเล็ก ๆ หลายสายไหลผ่าน เป็นชุมชนเรือนแถวผสมกับเรือนเดี่ยว มีการใช้งานและการสัญจรหนาแน่น ชุมชนเกาะตัวเป็นแนวยาวตามถนน อาคารตามถนนในซอยส่วนมากเป็นเรือนเดี่ยวใช้งานเป็นที่อยู่อาศัย อาคารเรือนแถวตามถนนสายหลักใช้งานเป็นร้านค้า พาณิชยกรรม เป็นแหล่งหัตถกรรมที่มีชื่อเสียงของเชียงใหม่ เช่น ผ้าทอเครื่องเขิน ไม้แกะสลัก และเครื่องเงินตีแผ่นแร่ ชึ่งทำกันมากในบ้านป่าสักขวาง ปัจจุบันมีตลาดถนนคนเดินซึ่งมีชื่อเสียง และเป็นแหล่งท่องเที่ยวนอกตัวเมืองจังหวัดเชียงใหม่ มีร้านค้าและสินค้าหลายรูปแบบเพื่อตอบรับการท่องเที่ยว
ย่านชุมชนเก่า: บ้านปงไหว
ที่อยู่: ตำบลร้องวัวแดง อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: บ้านปงไหว เป็นชุมชนเกษตรกรรม ชุมชนความทรงจำ และชุมชนโดยรอบโบราณสถาน เป็นหมู่บ้านที่มีการพบซากโบราณสถานจำนวนมาก สันนิษฐานว่าจะเกิดขึ้นในช่วงยุคสมัยวอเตอร์เวิร์ด เป็นยุคของการสะสมตะกอนโคลนตมผ่านกาลเวลามาช้านานนับพันปี จึงทำให้เกิดสภาวะ "ปงไหว" ซึ่งภาษาล้านนา หมายถึง เขตดินพรุ เป็นที่ชุ่มน้ำ มักเกิดในแหล่งชุ่มชื้น หรือเขตป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์ เมื่อเดินหรือขย่ม ผิวดินจะสะเทือนไหวได้ มีลักษณะภูมิประเทศเป็นป่าหนาทึบ ในปัจจุบันกลายเป็นพื้นที่ป่าชุมชน ในบริเวณชุมชนพบพระธาตุและบ่อน้ำเก่าแก่ตั้งอยู่ และมีบริเวณลานจักจั่นข่วงเจิง ที่คนสมัยก่อนใช้ฝึกซ้อม เจิง หรือศิลปะป้องกันตัวเชิงมวยและเชิงรบ บ้านเรือนบางส่วนยังเป็นรูปแบบเก่า ผู้คนส่วนใหญ่มีอาชีพรับจ้างทั่วไป ค้าขาย นอกจากนี้ ชุมชนยังเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศ เพื่อชมความมหัศจรรย์ของป่าพรุ (ป่าดินดูด)
ย่านชุมชนเก่า: ตลาดสันป่าตอง
ที่อยู่: ตำบลบ้านแม อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: ตลาดสันป่าตอง เป็นชุมชนตลาด ชื่อชุมชนมาจากป่าต้นตองหรือชื่อเดิมคือ ต้นทองหลาง ซึ่งเป็นไม้พุ่มขนาดใหญ่อยู่เป็นจำนวนมากในพื้นที่ชุมชนตั้งอยู่บนพื้นที่ราบ ล้อมรอบด้วยพื้นที่นาและสวนขนาดใหญ่ในบริเวณที่ไม่ได้อยู่ติดถนน มีลักษณะเป็นชุมชนเรือนเดี่ยว มีทั้งเรือนไม้เก่าและเรือนคอนกรีตสมัยใหม่  ส่วนมากมีการใช้งานอยู่อาศัย อาคารตั้งใกล้ชิดเชื่อมต่อกัน ตั้งรวมตัวกันอยู่ในโครงข่ายถนนสายย่อย โดยมีถนนสายหลักขนาด 4 เลน ที่สร้างขนาบกับคลองตัดผ่านชุมชน ผู้คนในชุมชนมีอาชีพหลักในการทำการเกษตร รับจ้าง ค้าขาย และรับราชการ มีอาชีพเสริมที่มีชื่อเสียงคือผลิตภัณฑ์ของกลุ่มแม่บ้าน ผลิตภัณฑ์แกะสลัก ผลิตภัณฑ์กระดาษสา ผลิตภัณฑ์ผลิตเสื้อผ้า
ย่านชุมชนเก่า: บ้านทุ่งเสี้ยว
ที่อยู่: ตำบลบ้านกลาง อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: บ้านทุ่งเสี้ยว เป็นชุมชนตลาด ซึ่งเป็นชุมชนโบราณในแอ่งที่ราบเชียงใหม่-ลำพูน พื้นที่โดยรอบเป็นแหล่งปลูกข้าว จึงเป็นอู่ข้าวอู่น้ำที่สำคัญมาแต่โบราณ นับตั้งแต่สมัยหริภุญไชยจนมาถึงสมัยพญามังราย ซึ่งมีระบบเหมืองฝายที่ได้ใช้ต่อ ๆ กันมาตั้งแต่โบราณ ลักษณะภูมิประเทศของชุมชนมีสภาพพื้นที่เป็นที่ราบดินเหนียว ดินเหนียวร่วนปนทราย และดินทราย มีลำน้ำขานไหลผ่านเขตชุมชนจากทิศเหนือไปยังทิศใต้ซึ่งเป็นที่ราบ เป็นชุมชนใหญ่ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่ขาน ลักษณะอาคารส่วนมากเป็นเรือนไม้เดี่ยว มีอายุเก่าแก่และมีอาคารสมัยใหม่ผสมผสาน มีความสูงของอาคารไม่เกิน 2-3 ชั้น ชุมชนตั้งถิ่นฐานเป็นกลุ่มหนาแน่นบริเวณสองฟากทางหลวงแผ่นดิน เนื่องจากเป็นชุมชนโบราณในแอ่งที่ราบเชียงใหม่ – ลำพูน พื้นที่โดยรอบเป็นแหล่งปลูกข้าว จึงเป็นอู่ข้าวอู่น้ำที่สำคัญมาแต่โบราณ ปัจจุบันชาวชุมชนประกอบอาชีพทำนาและทำสวน มีอาชีพค้าขายเป็นส่วนใหญ่
ย่านชุมชนเก่า: บ้านต้นแหนน้อย
ที่อยู่: ตำบลท่าวังพร้าว อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: บ้านต้นแหนน้อย เป็นชุมชนเกษตรกรรม และเป็นชุมชนชาติพันธุ์ของชาวไทเขิน มีอายุหลายร้อยปี จากเดิมมีอาชีพทำนาแล้วเปลี่ยนมาทำสวนลำไย ปัจจุบันยังคงใช้ภาษาไทเขิน ตลอดจนยังมีวัฒนธรรมไทยเขินอยู่ ชุมชนตั้งอยู่บริเวณเกาะแม่น้ำขาน ลักษณะเป็นที่ราบลุ่มมีแม่น้ำขานและแม่น้ำวางไหลผ่านทุ่งนา มีสภาพพื้นดินเหมาะแก่การทำเกษตรกรรมเพาะปลูก รวมทั้งมีป่าสักโดยเฉพาะบ้านต้นแหนน้อยที่มีมากที่สุด มีจำนวนบ้านเรือนกว่า 200 หลังคาเรือน โดยยังมีเอกลักษณ์ของเรือนแบบไทเขิน โดยมีการวางเรือนในลักษณะวางขวางตะวันตามแกนเหนือ-ใต้ มีลำเหมืองไหลผ่านไปทางทิศใต้ มีการจัดตั้งเสื้อบ้านอยู่ใจกลางหมู่บ้าน และมีการตั้งเกาะกันเป็นกลุ่มเครือญาติ ผู้คนในชุมชนมีอาชีพเกษตรกรรม คือ ทำสวนลำไย ค้าขาย และอุตสาหกรรมในครัวเรือน
ย่านชุมชนเก่า: ตลาดรอบสถานีรถไฟสารภี
ที่อยู่: ตำบลยางเนิ้ง อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: ตลาดรอบสถานีรถไฟสารภี เป็นชุมชนตลาด และชุมชนรอบทางรถไฟ จากประวัติของวัดแสนหลวงที่ตั้งอยู่ใกล้กับชุมชนสถานีรถไฟสารภี ระบุว่า พระเจ้ากาวิละและพญาจ่าบ้าน ได้นำทัพของพระเจ้าตากสินมาบุกตีเมืองคืนจากพม่าจนสำเร็จ แต่อยู่อย่างไม่สงบสุข เพราะขาดแคลนเสบียงอาหารและมีพม่ายกทัพมารบกวน จึงอพยพหนีลงมาอยู่ในพื้นที่นี้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2317 และเริ่มก่อสร้างแสนหลวงในปี พ.ศ. 2338 ชุมชนตั้งอยู่ทางใต้ของเทศบาลนครเชียงใหม่ มีลักษณะเป็นที่ราบ มีถนนตัดผ่านทั่วถึง มีสวนยาง และนาข้าวขึ้นแซมอยู่ตามที่ดินที่ไม่มีถนนตัดผ่าน มีลักษณะเป็นชุมชนเมือง มีเรือนไม้เดี่ยวจำนวนมากอยู่ในสภาพดี มีการปรับปรุงอาคารใช้งานเป็นร้านค้าโดยรอบริมถนนขนาด 2 เลน มีต้นยางนาสูงใหญ่จำนวนมากขึ้นอยู่ตามทาง ตามซอยย่อย ใช้งานเป็นย่านที่อยู่อาศัย
ย่านชุมชนเก่า: เวียงกุมกาม
ที่อยู่: ตำบลท่าวังตาล อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: เวียงกุมกาม เป็นชุมชนเกษตรกรรม ชุมชนความทรงจำ และชุมชนโดยรอบโบราณสถาน คือ เป็นเมืองโบราณที่พญามังราย (พ่อขุนเม็งราย) ทรงโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1829 โดยให้ขุดคูเวียงทั้ง 4 ด้าน เพื่อไขน้ำแม่ปิงให้ขังไว้ในคูเวียงมีแม่น้ำปิงเป็นแม่น้ำสายสำคัญ โดยมีต้นน้ำอยู่ที่ดอยถ้วย อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ มีลักษณะภูมิประเทศ เป็นแอ่งที่ราบเชียงใหม่-ลำพูน (แอ่งที่ราบใหญ่ที่สุดของภาคเหนือ) มีแม่น้ำปิงเป็นแม่น้ำสายสำคัญ โดยมีต้นน้ำอยู่ที่ดอยถ้วย อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ เป็นชุมชนรอบพื้นที่ส่วนโบราณสถาน ซึ่งเป็นเมืองเวียงกุมกามในอดีต ภายในชุมชนมีการจัดการท่องเที่ยวชุมชนโบราณสถานเวียงกุมกาม
ย่านชุมชนเก่า: บ้านวัดจันทร์
ที่อยู่: ตำบลบ้านจันทร์ อำเภอกัลยานิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: บ้านวัดจันทร์ เป็นชุมชนเกษตรกรรม และชุมชนชาติพันธุ์ของกะเหรี่ยง (ปกาเกอะญอ) ในอดีตพบซากโบราณสถานจำนวนมาก สันนิษฐานว่า อาจเคยเป็นวัดร้างเก่ามาก่อน ปัจจุบันเป็นแหล่งเที่ยวชมป่าสน 7 สี มีแหล่งน้ำที่สำคัญคือ ห้วยแจ่มหลวง ห้วยฮ้อม ห้วยแม่อุบ ห้วยนาเกล็ดหอย และห้วยยาเป็นแหล่งต้นน้ำ ประชากรเป็นชาวกะเหรี่ยง (ปกาเกอะญอ) นับถือศาสนาพุทธ ชุมชนตั้งอยู่ในพื้นที่บ้านเด่น สภาพพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาสลับซับซ้อน มีความลาดชันสูงกว่าร้อยละ 35 มีที่ราบแคบ ๆ ตามหุบเขา พื้นที่ดินเป็นดินร่วนปนทราย มีถนนลาดยางตัดผ่านหมู่บ้าน บ้านเรือนบางส่วนยังคงเป็นแบบดั้งเดิม เป็นลักษณะเรือนแบบยกพื้นสูง บางหลังมีชานบ้านผสมกับรูปแบบสมัยใหม่ ตั้งอยู่กระจายตัวโดยรอบชุมชน เป็นแหล่งท่องเที่ยวศูนย์พัฒนาโครงการหลวงวัดจันทร์ (แหล่งท่องเที่ยวป่าสนที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย)
ย่านชุมชนเก่า: บ้านผาหมอน
ที่อยู่: ตำบลบ้านหลวง อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: บ้านผาหมอน เป็นชุมชนเกษตรกรรม และชุมชนชาติพันธุ์ของชาวกะเหรี่ยง (ปกาเกอะญอ) ก่อตั้งมาประมาณมากกว่า 136 ปี ตั้งอยู่ไม่ไกลจากบ้านแม่กลางหลวง ดอยอินทนนท์ มีภูมิปัญญาท้องถิ่น เรื่องการทำจักสานภาชนะไม้ไผ่ เช่น ทอ ครุ โป่ (ภาชนะจักสานทรงสูง ใช้บรรจุเสื้อผ้าของชาวกะเหรี่ยง) ทำแปลงเกษตรปลอดสารพิษ เป็นหมู่บ้านขนาดกลางตั้งอยู่กลางหุบเขาล้อมรอบ ตั้งอยู่ไม่ไกลจากบ้านแม่กลางหลวง ดอยอินทนนท์  มีถนนทางหลวงแผ่นดิน จอมทอง-ดอยอินทนนท์ตัดผ่าน บ้านเรือนเป็นรูปแบบวัฒนธรรมกะเหรี่ยง ปลูกโดยยกพื้นสูง ตั้งอยู่กระจายตามไร่นา ผู้คนในชุมชนประกอบอาชีพเกษตรกรรม (แปลงเกษตรปลอดสารพิษ) และจักสานภาชนะไม้ไผ่
ย่านชุมชนเก่า: บ้านแม่กลางหลวง
ที่อยู่: ตำบลบ้านหลวง อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: บ้านแม่กลางหลวง เป็นชุมชนเกษรกรรม ชุมชนริมน้ำ และชุมชนชาติพันธุ์ของชาวกะเหรี่ยง (ปกาเกอะญอ) ซึ่งอพยพมาจากประเทศพม่า ชุมชนตั้งอยู่บนที่ราบสูง แวดล้อมด้วยป่าไม้อุดมสมบูรณ์ ตัวชุมชนอยู่บนที่ราบสูง แวดล้อมด้วยป่าไม้อุดมสมบูรณ์ มีแม่น้ำแม่กลางไหลผ่าน และลำห้วยระบบหมุนเวียนมีถนนทางหลวงแผ่นดิน จอมทอง-ดอยอินทนนท์ตัดผ่าน เส้นทางรอบหมู่บ้านมีลักษณะเป็นวงกลม มีบ้านเรือนตั้งอยู่ 2 ข้างทาง มีแม่น้ำแม่กลางไหลผ่าน และลำห้วยระบบหมุนเวียน มีศูนย์บริการนักท่องเที่ยวตั้งอยู่บริเวณปากทางเข้าหมู่บ้าน เป็นหมู่บ้านท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ ประชากรประกอบอาชีพเกษตรกรรม และเพาะเลี้ยงกุ้งก้ามกรามในนาข้าวแบบธรรมชาติ มีการทำนาขั้นบันได ซึ่งเป็นการแสดงให้เห็นภูมิปัญญาของชาวบ้านในการใช้พื้นที่และการจัดการน้ำ
ย่านชุมชนเก่า: บ้านถ้ำ
ที่อยู่: ตำบลเชียงดาว อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: บ้านถ้ำ เป็นชุมชนเกษตรกรรม ชุมชนความทรงจำ และชุมชนชาติพันธุ์ของชาวพื้นเมือง กะเหรี่ยง ลีซู และไทใหญ่ เป็นหมู่บ้านท่ามกลางภูเขา เป็นแหล่งต้นน้ำบนดอยหลวง มีตำนานเจ้าหลวงคำแดงแห่ง เชียงดาว และแม่นางดอยหล้าแห่งดอยนาง พื้นที่ที่ใช้ปลูกที่อยู่อาศัยเป็นบริเวณเนินของภูเขาหินปูน โดดเด่นในด้านภูมิปัญญาท้องถิ่น การใช้สมุนไพร ใช้ภาษาพื้นเมืองล้านนา ภาษาไทยกลาง มีการตั้งบ้านเรือนอยู่ 2 ข้างถนนหลักของหมู่บ้าน บ้านเรือนส่วนใหญ่เป็นบ้านไม้ 2 ชั้นยกพื้นสูง มีศูนย์เรียนรู้ภูมิปัญญาสมุนไพรพื้นบ้านและเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม มีถ้ำเชียงดาวเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์และวัฒนธรรม ผู้คนในชุมชนมีอาชีพทำนา ทำสวน ปลูกสมุนไพร จักสาน และค้าขาย (OTOP สมุนไพร)
ย่านชุมชนเก่า: บ้านปางแดง
ที่อยู่: ตำบลเชียงดาว อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: บ้านปางแดง เป็นชุมชนเกษตรกรรม และฃุมฃนชาติพันธุ์ของปะหล่องที่อพยพมาจากประเทศพม่า นับถือผีบรรพบุรุษและนับถือศาสนาพุทธ ชุมชนตั้งอยู่บริเวณที่ราบเชิงเขา เป็นที่ลุ่มน้ำและที่ลาด มีถนนกลางหมู่บ้าน บ้านเรือนส่วนใหญ่ยังคงเป็นรูปแบบดั้งเดิมแบบชาวปะหล่อง คือยกพื้นสูง มีชานเรือน และใช้วัสดุธรรมชาติ ในพื้นที่บริเวณบ้านจะมีพื้นที่เลี้ยงสัตว์และเก็บพืชไร่ ภายในชุมชนเป็นพื้นที่โครงการหลวง และเป็นแหล่งอนุรักษ์ป่าเบญจพรรณและป่าเต็งรัง ประชากรประกอบอาชีพเกษตรกรรม ทำไร่ข้าวโพด
ย่านชุมชนเก่า: บ้านขอบด้ง
ที่อยู่: ตำบลม่อนปิ่น อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: บ้านขอบด้ง เป็นชุมชนเกษตรกรรม และชุมชนชาติพันธุ์ของชาวลาหู่ที่อพยพมาจากประเทศพม่า ถิ่นฐานเดิมอาศัยอยู่บริเวณสันเขาบ้านหลวง เหตุที่ต้องอพยพย้ายถิ่นเนื่องจากเกิดโรคระบาดขึ้น ประกอบกับถูกชาวจีนฮ่อ ว้า และไทใหญ่รุกรานจึงย้ายถิ่นฐานไปเรื่อย และมาสิ้นสุดที่บ้านขอบด้งปัจจุบัน สภาพทั่วไปของหมู่บ้านเป็นภูเขาสูง มีลักษณะเป็นดินปนหิน สภาพอากาศหนาวเย็นมากจน มีหมอกปกคลุม ช่วงฤดูหนาวมีฝนตกติดต่อกันเป็นเวลานานหลายเดือน มีการสร้างบ้านรวมกันเป็นกลุ่ม วัสดุที่ใช้เป็นไม้ไผ่ผสมกับไม้ที่หาตัดได้ในป่าชุมชน หลังคามุงด้วยหญ้าคา นิยมเลี้ยงสัตว์ไว้ใต้ถุน การประกอบอาชีพ แบ่งออกเป็น 2 ด้าน คือ เกษตรกรรม (การทำนา เพาะปลูกพืชผัก) และศิลปหัตถกรรม (งานฝีมือที่ทำจากหวายและไม้ไผ่)
ย่านชุมชนเก่า: บ้านยาง
ที่อยู่: ตำบลแม่งอน อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: บ้านยาง เป็นชุมชนเกษตรกรรม ชุมชนตลาด และชุมชนชาติพันธุ์ของชาวจีนยูนนาน (จีนฮ่อ) ที่อพยพเข้ามายังประเทศไทยในช่องทางดอยอ่างขาง (ปัจจุบันคือบ้านหลวง) และจากนั้นได้ย้ายถิ่นฐานลงมาที่บ้านยางเมื่อปี พ.ศ. 2497 เป็นชุมชนที่มีวัฒนธรรมที่โดดเด่น และสามารถอยู่ร่วมกันอย่างสันติ แม้ว่าจะมีหลายหลายศาสนา เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมชุมชนชาวจีน ยูนนาน (จีนฮ่อ) มีลักษณะภูมิประเทศเป็นพื้นที่ราบเชิงเขา เนื้อที่ชุมชนทั้งหมด 1,750 ไร่ มีแม่น้ำฝางไหลผ่านทางทิศตะวันตกเพื่อทำการเกษตร มีซุ้มประตูทางเข้าหมู่บ้านที่โดดเด่นและสวยงาม นิยมสร้างบ้านประตูสูง มีรั้วเพื่อแสดงอาณาเขต บ้านเรือนส่วนใหญ่เป็นรูปแบบสมัยใหม่ ในชุมชนมีพิพิธภัณฑ์โรงงานหลวงที่ 1 (ฝาง) เพื่อให้เป็นแหล่งเรียนรู้ทางประวัติศาสตร์ของบ้านยาง โดยพัฒนาให้เป็นศูนย์การเรียนรู้ในรูปแบบของพิพิธภัณฑ์ที่มีชีวิต ผู้คนในชุมชนประกอบอาชีพเกษตรกรรม ทำสวน และค้าขาย เป็นแหล่งท่องเที่ยวชุมชนยั่งยืนเชิงวัฒนธรรม
ย่านชุมชนเก่า: บ้านกองแขก
ที่อยู่: ตำบลกองแขก อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: บ้านกองแขก เป็นชุมชนเกษตรกรรม และชุมชนตลาด เป็นชุมชนเก่าแห่งหนึ่งของแม่แจ่ม เป็นที่รวมของกลุ่มชาวบ้านที่อพยพมาจากที่ต่าง ๆ เช่น ชาวแม่พริกจังหวัดลำปาง ชาวเชียงแสน จังหวัดเชียงราย ชาวเชียงคำ จังหวัดน่าน ลักษณะภูมิประเทศ เป็นที่ราบสูงและภูเขาขรุขระทั่วบริเวณ บริเวณรอบ ๆ ชุมชนใช้ทำนาและสวนเป็นส่วนมาก ห่างออกไปเป็นพื้นที่ป่าตามธรรมชาติขนาดใหญ่ มีลักษณะเป็นชุมชนเรือนเดี่ยว เกาะตัวอยู่ตามถนนขนาด 2 เลน มีความลาดชันสูง ลักษณะอาคารเก่าเป็นเรือนไม้ บางเรือนมีการปรับปรุงซ่อมแซมด้วยคอนกรีต มีโรงเรียนบ้านกองแขก และวัดกองแขกเป็นศูนย์กลางชุมชน สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2440 และได้พระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2532 ผู้คนในชุมชนมีอาชีพทำนา และทำไร่เป็นหลัก
ย่านชุมชนเก่า: บ้านแม่สาใหม่
ที่อยู่: ตำบลโป่งแยง อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: บ้านแม่สาใหม่ เป็นชุมชนเกษตรกรรม และชุมชนชาติพันธุ์ของชาวม้ง โดยชุมชนบ้านแม่สา มีการตั้งถิ่นฐานในแถบนี้มานานกว่า 150 ปี ในอดีตก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 มีชาวเขาเผ่าม้งอพยพมาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่ต้นน้ำแม่สา ต่อมาได้ย้ายมาตั้งถิ่นฐานที่หมู่บ้านแม่สาใหม่ในปัจจุบัน ซึ่งเดิมทีเป็นที่นาของนายชงเปา แซ่เฒ่า เมื่อประมาณ ปี พ.ศ. 2508 ลักษณะภูมิประเทศตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 1,200 เมตรจากระดับน้ำทะเล เป็นที่ราบเชิงเขา พื้นที่หมู่บ้านอยู่ในเขตอุทยานฯ เป็นหมู่บ้านที่ใหญ่ที่สุดในตำบลโป่งแยง บ้านเรือนส่วนใหญ่เป็นรูปแบบดั้งเดิม โดยตั้งกระจายอยู่ตามลาดเขาและกระจุกตัวเป็นจุด ๆ ส่วนบ้านเรือนสมัยใหม่จะตั้งอยู่ริมถนนที่เชื่อมกับถนนหลวงเข้าสู่ตัวหมู่บ้านผู้คนในชุมชนประกอบอาชีพเกษตรกรรมเพาะปลูกลิ้นจี่ ซาโยเต้ (ฟักแม้ว) ฯลฯ และการแปรผลผลิตทางการเกษตร
ย่านชุมชนเก่า: บ้านแม่กำปอง
ที่อยู่: ตำบลห้วยแก้ว อำเภอห้วยแก้ว จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: บ้านแม่กำปอง เป็นชุมชนเกษตรกรรม และชุมชนริมน้ำ บรรพบุรุษมีเชื้อสายไทยล้านนา ประกอบอาชีพหลักคือ ทำเมี่ยง (ชา) หมู่บ้านตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อ พ.ศ. 2457 บริเวณลำห้วยตลอดแนวหมู่บ้านมีต้นดอกกำปองขึ้นตลอดทาง ชาวบ้านจึงนำมาตั้งเป็นชื่อหมู่บ้าน ลักษณะภูมิประเทศโดยรอบหมู่บ้านเป็นภูเขาสูงชัน จึงมีแค่ 2 ฤดูกาล คือ ฤดูฝนกับฤดูหนาว และสามารถปลูกพืชเมืองหนาวได้ทุกชนิด มีการสร้างบ้านเรือนอยู่บริเวณไหล่เขาด้านทิศตะวันออกตามสองข้างถนนหลักของหมู่บ้าน บริเวณหมู่บ้านส่วนใหญ่เป็นป่าดิบชื้นและป่าดิบแล้ง บ้านเรือนเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมเก่าโบราณลักษณะเป็นของภาคเหนือเป็นไม้เก่าทั้งหลัง ผู้คนในชุมชน มีการทำไร่เมี่ยง การจัดการท่องเที่ยว และกิจกรรมเดินป่าโดยชุมชน และกิจกรรมที่พักโฮมสเตย์
ย่านชุมชนเก่า: เวียงแหง
ที่อยู่: ตำบลเมืองแหง อำเภอเวียงแหง จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: เวียงแหง เป็นชุมชนเกษตรกรรม ชุมชนความทรงจำ และชุมชนชาติพันธุ์ของชาวไทใหญ่ ไทลื้อ กะเหรี่ยง มูเซอ ประโอ ปะหล่อง และมีคนพื้นเมืองเดิมอยู่ร่วมกัน หมู่บ้านเป็นที่ตั้งของเมืองโบราณมาแต่เดิม และมีประเพณีวัฒนธรรมเก่าแก่ นอกจากนี้ ในอดีตยังเป็นเส้นทางเดินทัพของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช บริเวณที่ตั้งมีลักษณะเป็นเมืองโบราณมีคูเมืองล้อมรอบ ลักษณะเป็นที่ราบและที่ราบเชิงเขาทิศเหนือติดต่อกับประเทศพม่า บ้านเรือนส่วนใหญ่เป็นลักษณะไม้ชั้นเดียวยกใต้ถุนสูง มีวัดเวียงแหนเป็นศูนย์รวมจิตใจของคนในหมู่บ้าน ถนนเข้าสู่หมู่บ้านเป็นถนนลาดยางตลอดสาย ผู้คนในชุมชนมีอาชีพ ทำนา ทำไร่ ค้าขาย น้ำพริกลาบซึ่งเป็นสินค้า OTOP ส่งออกของหมู่บ้าน
ย่านชุมชนเก่า: บ้านต้นเกว๋น
ที่อยู่: ตำบลนองควาย อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ ภาคเหนือ
ลักษณะสำคัญ: บ้านต้นเกว๋น เป็นชุมชนเกษตรกรรม และชุมชนความทรงจำ ตั้งอยู่บนเส้นทางโบราณของเจ้าเมืองเชียงใหม่โดยชาวบ้านใช้เส้นทางนี้ในการเดินขบวนแห่อัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุ โดยอายุของการก่อตั้งบ้านต้นเกว๋นเก่าแก่มากกว่า 150 ปี ชื่อต้นเกว๋น มาจากชื่อของตะขบป่าที่มีมากในบริเวณนั้น ชุมชนตั้งอยู่บนถนนสายหางดง –สะเมิง ห่างจากตัวเมืองประมาณ 8 กิโลเมตร ตลอดคลองชลประทาน แม่แตง ในพื้นที่มีต้นตะขบป่าจำนวนมาก บ้านเรือนแต่ละหลังมีรั้วล้อมรอบ และมีรูปแบบเป็นศิลปะล้านนา มีวัดต้นเกว๋น (อินทราวาส) เป็นวัดประจำหมู่บ้านมีความสวยงามและโดดเด่นตามแบบศิลปกรรมล้านนา ซึ่งมีประติมากรรมทางวัฒนธรรมที่งดงามและมีประวัติอันยาวนานตั้งแต่สมัยพระเจ้าตากสินมหาราช ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติ และเป็นศูนย์รวมจิตใจของคนในชุมชน ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพรับจ้างทั่วไป
ย่านชุมชนเก่า: ตรอกบ้านจีน
ที่อยู่: ตำบลระแหง อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก ภาคตะวันตก
ลักษณะสำคัญ: ตรอกบ้านจีน เป็นชุมชนเกษตรกรรม ชุมชนตลาด และชุมชนริมน้ำ อยู่ติดแม่น้ำปิงด้านทิศตะวันออก เป็นกลุ่มอาคารที่แสดงให้เห็นการตั้งถิ่นฐานในอดีต เป็นชุมชนที่สืบเชื้อสายของขุนนางที่ครองเมืองตาก โดยมีฐานเศรษฐกิจในการค้าไม้ ล่องซุง มีบ้านไม้สักเก่าอายุ 150 ปี มีการผสมผสานศิลปะหลายสมัยระหว่างไทยอยุธยา ไทยรัตนโกสินทร์ และสไตล์ยุโรป มีเอกลักษณ์ความเป็นจีนและไทย ในอดีตเป็นพ่อค้าชาวจีนจากกรุงเทพเดินทางมาเมืองตาก เพื่อหาช่องทางทำธุรกิจจนประสบความสำเร็จ ต่อมาถูกปล่อยทิ้งร้างเพราะสังคมเปลี่ยน ปัจจุบันมีการบำรุงรักษาเพื่อให้เกิดเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ ภายในชุมชนผู้คนส่วนใหญ่เป็นชาวไทยเชื้อสายจีน
ย่านชุมชนเก่า: บ้านตาก
ที่อยู่: ตำบลตากออก อำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก ภาคตะวันตก
ลักษณะสำคัญ: บ้านตาก เป็นชุมชนพาณิชยกรรมตั้งอยู่ด้านทิศตะวันออกของริมแม่น้ำปิง เป็นชุมชนซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของย่านพาณิชยกรรมระดับอำเภอ มีเรือนไม้เดี่ยวสองชั้นสร้างติดกัน เรียงตัวกันอยู่บนถนน มีวัดเป็นศูนย์กลาง ปัจจุบันเป็นที่อยู่อาศัยของคนในพื้นที่ มีการปรับตัวเป็นพาณิชยกรรมเป็นบางส่วน บางส่วนถูกปล่อยทิ้งร้าง และยังไม่มีการปรับตัวให้เข้ากับการท่องเที่ยว
ย่านชุมชนเก่า: ตะเคียนเลื่อน
ที่อยู่: ตำบลตะเคียนเลื่อน อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ ภาคกลาง
ลักษณะสำคัญ: ตะเคียนเลื่อน เป็นชุมชนเกษตรกรรม และชุมชนริมน้ำ เป็นพื้นที่ชุมชนตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา เป็นพื้นที่ลาดน้อยทางตอนใต้ของแม่น้ำ ริมน้ำมีกิจกรรมที่เกี่ยวกับการเพาะปลูก ได้แก่ สวนผัก โดยมีกลุ่มที่อยู่อาศัยเกาะกลุ่มแนวยาวขนานอยู่ตอนใต้ของแม่น้ำ มีกลุ่มอาคารเรือนไทยภาคกลางโบราณที่ยังคงคุณสมบัติการใช้วัสดุเดิมที่มีการดูแลรักษาอยู่ในสภาพดี ได้แก่ กระเบื้องหลังคาว่าว ผนัง และเสาไม้ ที่ยังปรากฏฝีมือช่างสมัยก่อน โดยพบว่าบ้านเหล่านี้กระจายตลอดริมน้ำเจ้าพระยาควบคู่กับภูมิทัศน์ที่มีการใช้สอย เพื่อการเกษตรและเป็นพื้นที่รับน้ำ (Watershed) ในฤดูน้ำหลาก เป็นย่านชุมชนเก่าที่ใช้ประโยชน์เพื่อการพักอาศัยผสมผสานกับการเกษตรแบบยังชีพ ผู้อาศัยในรุ่นปัจจุบัน และลูกหลานคนในชุมชนปัจจุบันทำอาชีพนอกภาคเกษตร อาทิ รับราชการ ค้าขาย พนักงานบริษัท
ย่านชุมชนเก่า: ตลาดลาว
ที่อยู่: ตำบลปากน้ำโพ อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ ภาคกลาง
ลักษณะสำคัญ: ตลาดลาว เป็นชุมชนตลาด และชุมชนริมน้ำ ที่เคยรุ่งเรืองในอดีตเพราะเป็นย่านที่ขายสินค้าของคนไทยภาคเหนือ ชาวนครสวรรค์เรียกว่า "ลาว" จึงเรียกย่านนี้ว่า "ตลาดลาว" สินค้าที่นำมาขาย ได้แก่ หวาย ชัน น้ำมันยาง สีเสียด เปลือกไม้ น้ำผึ้ง ขี้ไต้ ฯลฯ ขากลับจะบรรทุกข้าวและเกลือกลับ นอกจากลาวแล้วยังมีชาวมอญนำโอ่งมาขายด้วย ลักษณะภูมิประเทศเป็นที่ราบติดแม่น้ำ เป็นชุมชนในยุคแรกที่เป็นห้องแถวไม้ไม่มีพื้น ระยะต่อมามีรถไฟและรถยนต์ เมื่อลาวเลิกใช้เส้นทางเรือ ย่านนี้จึงปรับปรุงมีพื้นห้องทำเป็นบ้านที่อาศัยปัจจุบัน มีห้องไม้ให้เห็นน้อยลง เพราะมีสภาพเก่าจึงถูกรื้อเปลี่ยนเป็นอาคารคอนกรีต ผู้คนในชุมชนเป็นไทย จีน ลาว และมีอาชีพค้าขาย
ย่านชุมชนเก่า: ตลาดริมน้ำปากน้ำโพ/ตลาดบ่อนไก่
ที่อยู่: ตำบลปากน้ำโพ อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ ภาคกลาง
ลักษณะสำคัญ: ตลาดริมน้ำปากน้ำโพ/ตลาดบ่อนไก่ เป็นชุมชนตลาด ชุมชนริมน้ำ และชุมชนรอบทางรถไฟ ตลาดบ่อนไก่ เริ่มแรกไม่ได้เป็นตลาด สมัยก่อนใช้เป็นที่ชนไก่ ต่อมาปรับปรุงเป็นที่ว่างสำหรับให้ประชาชนแถวนั้นใช้เป็นที่พักผ่อน และเล่นกีฬา มีอยู่ปีหนึ่งที่เคยให้แม่ค้าอพยพหนีน้ำท่วมมาขายของเป็นการชั่วคราว จากนั้นพอน้ำลด แม่ค้าไม่ยอมกลับ และได้ยึดเป็นที่ค้าขายตั้งแต่นั้นมา จึงมีสภาพเป็นตลาด ลักษณะภูมิประเทศเป็นที่ราบลุ่มติดแม่น้ำ มีลักษณะเด่นของสถาปัตยกรรมโบราณหายไป เนื่องจากมีการต่อเติมและปรับปรุงบ้านเรือน เป็นชุมชนโบราณขนาดใหญ่มีการทำการเกษตรควบคู่กับการค้าขาย ผู้คนในชุมชนมีทั้งไทย จีน
ย่านชุมชนเก่า: ตลาดชุมแสง
ที่อยู่: ตำบลเกยไชย อำเภอชุมแสง จังหวัดนครสวรรค์ ภาคกลาง
ลักษณะสำคัญ: ตลาดชุมแสง เป็นชุมชนเกษตรกรรม ชุมชนตลาด และชุมชนรอบทางรถไฟ ชื่อ "ชุมแสง" สันนิษฐานว่า มาจากชื่อต้นไม้ประจำถิ่น คือต้นชุมแสง เป็นไม้ตระกูลไทร (แต่ไม่มีรากอากาศ) ปัจจุบันเหลืออยู่น้อยในพื้นที่ที่เปลี่ยนแปลงไปเป็นแปลงเกษตรกรรม อำเภอเล็ก ๆ ที่รุ่งเรืองมาก่อนอำเภออื่น ได้รับการยกระดับเป็นเทศบาลเป็นอำเภอแรก ๆ ของนครสวรรค์ ด้วยมีความสำคัญในฐานะชุมทางการค้า โดยเฉพาะ "ข้าว" โรงสีเก่าแก่อายุเกือบร้อยปี บางโรงยังคงเดินเครื่องอยู่ บางโรงยังคงสภาพเดิมแม้จะเลิกกิจการ หากยังอยู่เป็นประจักษ์พยานแห่งความรุ่งเรืองในอดีต ลักษณะภูมิประเทศเป็นที่ราบลุ่มติดแม่น้ำน่าน มีตลาดเรือนแถวไม้ที่มีอายุกว่า 100 ปี เป็นศูนย์กลางการค้าและการขนส่ง ทั้งในจังหวัดและระหว่างจังหวัด กลุ่มชาติพันธุ์ที่พบในชุมชนมีทั้งไทยและจีน