pythainlp/thai-open-data-go-th huggingface dataset:
ผีกองกอย
ท้าวขี้คร้านไม่ทําการทํางานได้แต่ขออาหารชาวบ้านกินประทังชีวิต ชาวบ้านจึงรวมตัวกันขับไล่เขาออกจากหมู่บ้านไปอยู่กับผีกองกอย พอไปอยู่กับผีกองกอยท้าวขี้คร้านก็ปลูกข้าวงอกงามออกดอกออกรวงเต็มทุ่ง ท้าวขี้คร้านอยู่กับผีกองกอยในถ้ําด้วยกันและนางผีกองกอยก็ปรนบัติดูแลท้าวขี้คร้านอย่างดี อยู่กันไปสักพักท้าวขี้คร้านคิดหาวิธีหนีจากนางผีกองกอย จึงเฝ้ารอเวลาที่ข้าวเริ่มสุกเหลืองเต็มต้นจึงหนีออกจากถ้ํานางผีกองกอย พอหนีมาถึงทุ่งนานางผีกองกอยก็ตามมาทันพอดี ท้าวขี้คร้านจึงแกล้งทําเป็นว่าตนเองตายแล้ว พอท้าวขี้คร้านล้มตัวลงนอนในทุ่งนาดอกข้าวก็หล่นมาใส่ตัวเขาจนเหลืองไปทั้งตัว เมื่อนางผีกองกอยเห็นดังนั้นจึงคิดว่าท้าวขี้คร้านคงตายไปแล้วจริงๆ จึงทําบุญมอบทองคําไปให้ท้าวขี้คร้าน ท้าวขี้คร้านเลยกลายเป็นคนมั่งมีเงินทองตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เมื่อเพื่อนขี้โลภของท้าวขี้คร้านทราบเรื่องความร่ํารวยของท้าวขี้คร้านก็อยากจะร่ํารวยบ้าง จึงสอบถามท้าวขี้คร้านถึงวิธีการที่ทําให้ตนร่ํารวย ท้าวขี้คร้านบอกเพื่อนขี้โลภทุกอย่างส่วนเพื่อนขี้โลภก็ทําตามที่ท้าวขี้คร้านบอกทุกอย่างแต่ตอนสุดท้ายตอนที่เพื่อนขี้โลภแกล้งตาย นางผีกองกอยก็นําทองมาทําบุญให้เหมือนเคย แต่เพื่อนขี้โลภลืมไปว่าตนต้องแกล้งตายให้ตลอด จึงถามนางผีกองกอยว่า มีทองอีกไหม? นางผีกองกอยรู้แล้วว่าตนโดนเพื่อนขี้โลภหลอกลวงนางจึงทําให้เพื่อนขี้โลภได้ตายสมใจจริงๆ
ปลาหมอตายเพราะปาก
กาลครั้งหนึ่ง มีลุงคนหนึ่ง ชื่อลุงแจ้ แกเก่งในเรื่องทํากะแช่ แต่กะแช่เป็นของผิดกฎหมาย ตํารวจพยายามจะจับแกหลายครั้งแล้วแต่ก็จับไม่ได้เพราะไม่มีของกลาง เวลามีงานบุญแกก็จะเอากะแช่ไปขายตลอด ครั้นพอถึงงานบวชลูกชายกํานัน แกก็ไป แต่ไม่ได้เอากะแช่ไปขาย เพราะกํานันไม่เล่นด้วย แกก็ไปเจอกับชายหนุ่มผู้หนึ่ง พูดถูกคอถูกใจแกมาก และแกก็เมาด้วย แกเลยเผลอบอกความลับที่ซ่อนกะแช่ให้หนุ่มผู้นั้นฟัง พอรุ่งขึ้นตํารวจและกํานันก็ได้มาที่บ้านแก พอแกตื่นขึ้นมาเจอ ถึงกับสร่างเมา และพูดว่า “ตายแล้วกู ปลาหมอตายเพราะปากแท้ๆ” แล้วแกก็โดนจับไป
หมากับแมว
กาลครั้งหนึ่ง มีชายคนหนึ่งชื่อว่า นายบุญ อาศัยอยู่กับแม่เพียงลําพัง พ่อเสียชีวิตตั้งแต่เด็กๆ พ่อสอนเขาว่า เวลาไปไหนมาไหน จะต้องเอาของติดไม้ติดมือกลับมาด้วย วันนั้นนายบุญได้ออกไปหาของในป่า แต่เขากลับไม่ได้อะไรติดมือกลับมาด้วยเลย พลันเหลือบไปเห็นซากงูตัวหนึ่งจึงเอาเชือกลากงูกลับมาบ้านด้วย แล้วแขวนไว้รั้วหน้าบ้าน แล้วมีอีแร้งตัวหนึ่งหิวโหยมากๆ เห็นซากกูตรงรั้ว ก็เลยโฉบเอาไปกินอย่างเอร็ดอร่อย แล้วก็นึกซาบซึ้งบุญคุณจึงได้คายแก้วสารพัดนึกให้กับนายบุญ นายบุญจึงมีฐานะร่ํารวย พอเศรษฐีรู้เข้าจึงวางแผนเพื่อที่จะแย่งแก้วสารพัดนึกมา และเขาก็ทําสําเร็จ ครั้นพอนายบุญรู้ว่าแก้วสารพัดนึกหายไปก็เสียใจ หมากับแมวที่เฝ้าบ้านนั้นรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจึงไปบ้านของเศรษฐีผู้นั้น แล้ววางแผนเข้าแก้วสารพัดนึกคืนมาจนได้ ระหว่างทางกลับหมาเผลอทําแก้วสารพัดนึกตกลงไปในคลอง แมวจึงคิดวิธีที่จะเอาขึ้นมาให้ได้ และก็เอาขึ้นมาได้สําเร็จ พอกลับมาบ้านหมาก็มาถึงก่อนแล้วเอาแก้วสารพัดนึกนั้นไปให้นายบุญ เขาดีใจมาก แมวมาทีหลังจึงบอกกับนายบุญว่าหมาเกือบทําลูกแก้วหาย นายบุญโกรธมาก จึงให้หมานอนใต้ถุนบ้าน จากนั้นมา หมากับแมวก็เลยไม่ถูกกัน
พรหนึ่งข้อ
นานมาแล้วมียาจกหนุ่มคนหนึ่ง อาศัยอยู่คนเดียวในหมู่บ้านชาวจีน เขามีอาชีพขอทาน ตอนเย็นเขาจะคอยไปเก็บเศษอาหารตามร้านค้ากิน เขาเป็นคนโลภมากและขี้เกียจ แต่มีวันหนึ่งเขาก็เก็บเศษอาหารกินอยู่ ในเศษอาหารนั้นมีตาปลาวิเศษ ตาปลานั้นมีสีฟ้าข้างในเป็นสีดํากลมเม็ดใหญ่ เขามองเห็นจึงเก็บมาเพื่อไปขายเพราะมองดูแปลกดีไม่เคยเห็นมาก่อน เขาคิดว่าถ้าขายคงได้เงินมาก แต่ก่อนที่เขาจะเอาไปขาย เขาได้นําไปไว้ในบ้าน วางไว้ข้างหมอนแล้วนอนหลับไป แล้วเขาก็เห็นหญิงสาวงามเหมือนเทพธิดามาหาเขาแล้วพูดกับเขาว่า เรามีพรให้เจ้าหนึ่งข้อขออะไรเราก็ได้ ยาจกคนนั้นพูดว่า ข้าอยากได้นิ้ววิเศษชี้อะไรก็เป็นทองคําไปหมด เทพธิดาก็ให้ตามที่เขาขอ เขารีบไปชี้อ่างน้ํา อ่างนั้นก็กลายเป็นทองคํา ชี้ประตู ประตูก็กลายเป็นทองคํา ชี้บ้าน บ้านก็เป็นทองคํา ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นทองคําไปหมดแม้กระทั่งของกิน เขาหิวมากแต่ก็กินอะไรไม่ได้ ในที่สุดเขาก็ตะโกนออกไปว่า หยุด แล้วทุกสิ่งที่ได้กลายเป็นทองก็กลายเป็นอยู่ในสภาพเดิม ยาจกหนุ่มก็กลายเป็นยาจกเข็ญใจเช่นเดิม
พญากินรํา
มีหญิงปากร้ายคนหนึ่งได้เข้าวังไปเป็นแม่ครัวให้พระราชา พระราชาให้นางปรุงอาหารทําจากรํา หรือภาษาอีสานเรียกว่า ฮํา ถวายพระองค์ทุกวัน พร้อมคาดโทษไว้ว่า ห้ามแพร่งพรายบอกความลับเรื่องพญากินรําให้ใครฟังโดยเด็ดขาด มิฉะนั้นหัวนางจะขาด หญิงปากร้ายอดนิสัยปากร้ายไม่ได้ แต่ไม่กล้าไปพูดกับใคร เมื่ออึดอัดใจมากจนทนไม่ไหว นางก็เข้าไปในป่าลึก ไปตะโกนใส่ต้นไม้ว่าเจ้าข้าเอย พญากินรําแทนข้าวซึ่งผิดประเพณีบ้านเมือง เมื่อนางพูดเสร็จนางก็สบายใจจึงกลับเข้าวัง
วันหนึ่งกลองในวังแตก ทหารเดินเข้าไปในป่าลึกเพื่อหาไม้มาทํากลองใหม่ เมื่อทําเสร็จก็ทดลองตีกลองดูปรากฏว่าเสียงกลองดัง ฮํา ฮํา ฮํา ทหารจึงขึงกลองเสียงใหม่แล้วทดลองตีอีกก็เกิดเสียงดังสนั่นทั่วเมืองว่า ฮํา ฮํา ฮํา เสนาอํามาตย์จึงนําความเข้าทูลพระราชา พระราชาให้ยามจับยามสามตาดูก็พอว่า มีคนไปพูดจาประหลาดที่ต้นไม้ พระราชาสั่งให้สอบสวน ก็ทราบว่าหญิงปากร้ายนั้นเองที่ไปพูดร้ายให้พระราชา พระราชาจึงประหารชีวิตหญิงปากร้ายเสีย
กากินบ้ง
อีกาตัวหนึ่งเห็นหนอนนอนตากแดดอยู่บนใบไม้ ก็คิดอยากกิน ก็เลยร่อนลงมาจะคาบเอาหนอน หนอนได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมาดู ก็เห็นว่ามีอีกาจะมากินตนเลยไหว้ขอชีวิต หนอนพูดว่า ถ้าจะกินหนอนจริงๆก็ให้แก้ปัญหาคําทายให้ได้ก่อน อีกาก็เลยยอมฟัง หนอนเลยทาย
หนอนถามว่า แหลมสุดแหลมคืออะไร
                     เบาสุดเบาคืออะไร
                     ไวสุดไวคืออะไร
                     แรงสุดแรงคืออะไร
                     หนักสุดหนักคืออะไร
อีกาก็รีบตอบไปว่า
                     แหลมสุดแหลมคือ ลูกศร
                     เบาสุดเบาคือ นุ่น
                     ไวสุดไวคือ ม้ามณีกาบ
                     แรงสุดแรงคือ ช้าง
                     หนักสุกหนักคือ ลูกโลก
หนอนบอกว่าคําตอบของกาไม่ถูกสักข้อ อีกาเลยโกรธมากเพราะตัวเองตอบผิดหมด ก็เลยกระโจนเข้าไปกินหนอน หนอนเลยบอกว่า กาจะกินมันไม่ได้ ต้องไปหาคนกลางมาตัดสิน ก็เลยพากันไปหาคนมาตัดสิน พอผู้มีปัญญามาถึง ทั้งสองก็เล่าเรื่องให้ฟัง พอผู้มีปัญญาฟังแล้วก็ให้หนอนเฉลยคําตอบ หนอนตอบว่า
                       แหลมสุดแหลมคือ ปัญญา
                       เบาสุดเบาคือ มโนธรรมอันดีงาม
                       ไวสุดไวคือ ความคิด
                       แรงสุดแรงคือ ความเป็นธรรม
                       หนักสุดหนักคือ ใจบาป
ผู้มีปัญญานั่งคิดอยู่สักครู่หนึ่งแล้วก็เลยผงกหัว แล้วบอกว่าหนอนตอบถูก แล้วบอกอีกาว่าไม่ให้กินหนอน
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาอีกาก็ไม่พอใจมากเพราะว่าตัวเองแพ้หนอน เลยอาฆาตแค้นหนอน สั่งสอนให้ลูกหลานกาจิกกินหนอนไม่ว่าจะตัวเล็กหรือตัวใหญ่
มะกอกทองคํา
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีชายคนหนึ่งมีโชค ขุดพบทรัพย์สมบัติมหาศาล แต่ด้วยความเกรงกลัวว่ามันจะหาย หรือถูกขโมย จึงได้นําไปบรรจุไว้ในไหแล้วนําไปฝากเจ้าเมืองไว้เมื่อเอาไปฝากเจ้าเมืองๆ ถามว่าไหอะไรชายผู้นั้นก็ตอบว่าไหมะกอก เมื่อชายผู้นั้นฝากไว้ได้ไม่นานนักเจ้าเมืองก็เกิดความสงสัยว่าเป็นไหอะไรจึงแอบเปิดดูและพบว่ามีทรัพย์สมบัติมากมาย โดยเฉพาะเงินทองเหลืองอร่าม จึงได้สับเปลี่ยนเอาทองคําออก และนํามะกอกใส่เข้าไปแทนเมื่อชายผู้นั้นมารับไหกลับไปเขาพบว่าในไหมีมะกอกอยู่เต็มไปหมด เขาจึงนําไหกลับไปหาเจ้าเมืองเพื่อทวงทองคําคืน แต่เจ้าเมืองให้การปฏิเสธว่า ตอนที่เอามาฝากบอกว่าเป็นมะกอก ตอนเอากลับก็ต้องเป็นมะกอก เมื่อชายผู้นั้นหมดหนทางที่จะต่อสู้ เขาจึงเดินทางกลับ ในระหว่างที่เดินทางกลับด้วยท่าทางอ่อนเปลี้ยเพลียแรง เขาได้พบกับเด็กหญิงคนหนึ่งที่ได้รับฟังเรื่องราวและอาสาจะช่วยเอาทองคํากลับมาให้จงได้ ดังนั้นเด็กหญิงจึงออกอุบายเดินทางไปป่าวประกาศให้เจ้าเมืองได้รู้ว่า ตนสามารถเปลี่ยนมะกอกให้เป็นทองได้ ฝ่ายเจ้าเมืองเมื่อรู้ข่าวจึงให้ทหารไปจับเด็กคนนั้นมาลงโทษฐานโกหกหลอกลวงประชาชน เด็กหญิงจึงให้การว่า ขนาดเจ้าเมืองยังสามารถเปลี่ยนทองคําให้เป็นมะกอกได้ ทําไมตนจะไม่สามารถเปลี่ยนมะกอกให้เป็นทองคําได้บ้าง เมื่อเจ้าเมืองได้ยินดังนั้นจึงสํานึกผิด จึงตัดสินใจนําทองคํากลับไปคืนให้เจ้าของ
เซียงเมี่ยงกับหอย
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเซียงเมี่ยงเป็นคนอวดดีมาก วันหนึ่งเซียงเมี่ยงได้เจอหอย ก็เลยท้าหอยให้วิ่งแข่งกัน

เซียงเมี่ยงว่า เรามาแข่งวิ่งกันดีไหม

หอยบอกว่า เราไปปรึกษาเพื่อนก่อนนะ

เซียงเมี่ยงตอบ  จะไปก็รีบไปรีบมาบอกนะ

พวกหอยเลยมาชุมนุมกันเพื่อปรึกษาว่าจะทําอย่างไรดี

ในที่สุดหอยตัวหนึ่งก็พูดว่า  เราก็มาต่อแถวกันยาวไปถึงเส้นชัย เราตัวเล็กเซียงเมี่ยงมองไม่เห็นเราหรอก  เวลาวิ่งให้เซียงเมี่ยงร้องเรียกเราว่าหอย ให้หอยตัวใหญ่ที่อยู่ข้างหน้าร้องตอบว่า กู๊ก เท่านั้นเราก็ชนะเซียงเมี่ยงแล้ว

แล้วการแข่งขันก็เริ่มขึ้น โดยมีกาเป็นผู้ตัดสิน กาปล่อยตัวนักวิ่ง เซียงเมี่ยงวิ่งสุดแรงแล้วเซียงเมี่ยงก็ร้องว่า หอย

หอยตัวที่อยู่ข้างหน้าก็ตอบว่า กู๊ก...

เซียงเมี่ยงก็วิ่งต่อไปอีก เซียงเมี่ยงก็ร้องเรียกว่า หอย...หอยตัวที่อยู่ข้างหน้าก็ตอบว่ากู๊ก...เซียงเมี่ยงก็วิ่งต่อไปอีก เซียงเมี่ยงก็ร้องเรียนว่าหอย...หอยตัวที่อยู่ข้างหน้าก็ตอบว่า กู๊ก...เซียงเมี่ยงก็วิ่งต่อไปอีกอย่างแรง จนกระทั่งสลบอยู่กลางทาง สรุปว่าหอยเป็นผู้ชนะ
นกนางแอ่น
นกนางแอ่นฝูงหนึ่งอาศัยที่เกาะร้างกลางมหาสมุทร ลมมรสุมแรงทําให้แม่นกและลูกนกต้องพรากจากกัน ลูกนกเฝ้าออกตามหาแม่นกมาหลายปีแล้วแต่ก็ยังไม่เจอ แม่นกก็เช่นเดียวกันเฝ้าตามหาลูกอยู่หลายปีแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะเจอ  ยังไม่ทันได้เจอลูก แม่นกก็ถูกคลื่นทะเลสาดฟาดร่างจมหายไปในทะเลลึก แม่นกได้เกิดใหม่อาศัยอยู่ในฝาหอย ลุกนกเล่าเรื่องให้แม่หอยฟังว่าเธอเป็นเด็กกําพร้า ไม่มีแม่และน้อยใจคิดว่าแม่ทิ้งไปเพราะไม่รัก โดยหารู้ไม่ว่าหอยตัวนั้นคือแม่ของตน แม่หอยได้ฟังแล้วก็คิดในใจว่าชาติที่แล้วแม่ตายไปยังไม่ทันได้ป้อนเหยื่อให้ เจ้ากินชาตินี้แม่ขอให้ลูกกินแม่ในชาตินี้แทนสิ้นเสียง แม่นกในร่างหอยก็สิ้นลม ลูกนกมารู้ที่หลังว่าหอยตัวนั้นคือแม่ของตนลุกนกก็ฟุบกลิ้งจนสลบสลายตายตาม แม่ไป
ท้าวกําพร้าไก่แก้ว
มีอยู่วันหนึ่งท้าวกําพร้าเห็นไก่ตัวหนึ่งสวยงามและมีกลิ่นหอมมาก จึงไล่จับ แต่จับได้เพียงแค่ขน แต่ส่งกลิ่นหอมไปทั่วทั้งพระนครจนเรื่องรู้ไปถึงพระราชา จึงได้ประกาศหาคนไปจับไก่แก้ว ท้าวกําพร้าจึงอาสาจะลงไปจับ แต่มีข้อแม้ว่าพระราชาจะต้องเลี้ยงดูแม่ของตนให้อยู่ดีกินดีครบถ้วน หลังจากที่ท้าวกําพร้าลงไปในรู ก็ได้เห็นหญิงสาวรูปงาม(ซึ่งนั่นก็คือไก่แก้ว) ทั้งสองเกิดความรักเลยได้เป็นสามีภรรยากัน แต่ก็ถูกพระราชากลั่นแกล้งแย่งนางไป ร้อนถึงเทวดาที่ต้องช่วยเหลือท้าวกําพร้า และพอท้าวรู้ว่าพระราชาทําผิดคําสัญญาและเอาภรรยาของตนไป จึงทําสงครามสู้รบกัน จนท้าวกําพร้าชนะ เลยได้ครองเมือง และภรรยากลับคืนมา
กับแก้กับงูเขียว
มีแม่ผัวลูกสะใภ้คู่หนึ่ง ไม่ถูกกัน ทะเลาะกันทุกครั้ง ทางลูกชายก็อึดอัด จะเข้าข้างแม่ก็เห็นแก่เมีย พอจะเข้าข้างเมียก็เห็นแก่แม่ เขาเลยอดทนมาเรื่อยๆ แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะดีกันสักที  ได้แต่เก็บเอาความทุกข์ไว้คนเดียวจนล้มป่วยลงแล้วก็ตายไป การตายของลูกชายก็ยิ่งทําให้แม่และเมียทะเลาะกันมากขึ้น ต่างก็โทษกันไปมา ตบตีกันปางตาย โดยก่อนตายแม่ผัวได้อธิษฐานว่า “ถ้าเกิดชาติใดก็ตาม ขอให้ได้ทําลายลูกสะใภ้ชาติชั่วทุกชาติเถิด” ทางลูกสะใภ้ได้ยินอย่างนั้นเลยพูดว่า “ถ้าข้าพเจ้าเกิดชาติใดก็ตามขอให้ได้ทําลายแม่ผัวใจร้ายทุกชาติด้วยเถิด” เมื่อคนทั้งสองตายไป ลูกสะใภ้กลับมาเกิดเป็นงูเขียว แม่ผัวกลับไปเกิดเป็นตุ๊กแก ด้วยเหตุที่คนทั้งสองมีจิตใจผูกพยาบาทต่อกัน ดังนั้น เวลางูเขียวออกไข่ตุ๊กแกจะพยายามขโมยกินไข่งูเขียวทุกที เมื่อตุ๊กแกตับแก่จะร้องอ้อแอ้ ๆ งูเขียวก็จะมารัดและล้วงกินตับตุ๊กแกทุกที  สัตว์ทั้งสองเลยไม่ถูกกันนับแต่โบราณมาจนกระทั่งปัจจุบัน
ธุระไม่ใช่
มีชาวนาสองคนผัวเมียก่อร่างสร้างตัวจนเป็นเศรษฐี มีที่นาเป็นพันๆ ไร่มีคนงานฝ่ายต่างๆหลายฝ่ายช่วยทํานาเมื่อขายข้าวได้เศรษฐีก็เอาเงินมาจ้างคนงานเหล่านี้ อยู่มาปีหนึ่งรายได้จากการขายข้าวไม่พอที่จะจ้างคนงาน เศรษฐีเกิดความสงสัยว่าพวกที่ขายข้าวคงยักยอกเงินไว้ จึงเรียกมาถาม พวกขายข้าวก็ตอบว่า เพราะพวกนวดข้าวส่งมาให้เท่านี้ เศรษฐีจึงไปถามพวกนวดข้าว พวกนวดข้าวก็ตอบว่าเก็บข้าวได้เท่าใดก็นวดเท่านั้น เศรษฐีจึงไปถามพวกเก็บข้าว พวกเก็บข้าวก็ตอบว่า พวกดํานาได้เท่าใดก็เก็บเท่านั้น เศรษฐีจึงไปถามพวกดํานาว่าทําไมดํานาไม่หมด ปล่อยให้ที่นาบางแห่งว่างเปล่า พวกดํานาก็ตอบว่า เขาไถได้เท่าใดก็ดําได้เท่านั้น เศรษฐีจึงได้ถามพวกไถนาว่า ทําไมไม่ไถนาให้หมด พวกไถนาก็ตอบว่า เพราะวัวแต่ละตัวผอมมากไม่มีแรงที่จะไถนาได้หมด เศรษฐีจึงไปถามพวกเลี้ยงวัวว่า เลี้ยงวัวอย่างไรวัวจึงได้ผอมเช่นนั้น พวกเลี้ยงวัวก็ตอบว่าพวกเขาได้ตัดหญ้ามาให้วัวกินเป็นประจําแต่วัวไม่ค่อยได้กิน พวกเขาก็ไม่รู้ว่าจะทําอย่างไร เศรษฐีเกิดความสงสัยจึงไปเฝ้าดูเวลาวัวกินหญ้าก็เห็นสุนัขตัวโปรดเห่าและขบกัดวัว ทั้งๆที่ตัวมันเองไม่ได้กินหญ้านั้นเลย คนเลี้ยงวัวก็ไม่กล้าตีสุนัขตัวนั้น เพราะเป็นสุนัขตัวโปรดของเศรษฐี เศรษฐีจึงได้ทราบสาเหตุที่แท้จริง ที่ทําให้ขายข้าวได้น้อยจึงคิดว่าสุนัขตัวนี้ ธุระเองก็ไม่ใช่ แต่ชอบไปยุ่งเรื่องคนอื่น เศรษฐีจึงไล่สุนัขตัวนี้ออกจากบ้าน การทํานา ขายข้าว จึงได้ผลผลิตดีเหมือนเดิม
ทําไมเสือจึงมีลาย
น้ําจะท่วมฟ้า ปลาจะกินดาวกินสมัยโบราณ คนกับสัตว์สามารถสื่อภาษากันได้ ณ วันหนึ่งมีชายที่ชื่อลันดา มีไหวพริบดีเป็นพิเศษ ได้ออกไปตัดหวายอยู่ในป่าเพื่อจะเอามาใช้ประโยชน์ มีเสือตัวหนึ่งมาเจอ จะจับชายที่ชื่อลันดาเป็นอาหาร ลันดาขอต่อรองว่า “จะกินก็ได้แต่ขอตัดหวายให้เสร็จก่อน ลูกเมียจะได้ปลอดภัย” เสือก็สงสัยเลยถามว่า “มีอะไรเกิดขึ้น จึงไม่ปลอดภัย” ลันดาก็ตอบว่า “น้ําจะเดือดเสือก็ต้องตาย ถ้าไม่ผูกคอด้วยหวายไว้ก่อน” เสือกลัวตายจึงขอร้องให้ลันดาช่วยผูกคอให้ ลันดาก็ทําท่าไม่อยากผูกให้ เพราะถ้าผูกคอให้เสือก็จะจับตนกินอยู่ดี เสือก็รับปากว่าจะไม่จับกินและอ้อนวอนให้ลันดาผูกคอให้ ลันดาก็ทําท่าจําใจและเห็นใจเสือ จึงผูกคอให้และเอาปลายหวายอีกข้างผูกติดกับต้นไม้อย่างแข็งแรงและมั่นใจว่าเสือดิ้นไม่หลุดแน่ เมื่อเสร็จแล้วลันดาจึงตัดหวายลําที่เหมาะมือทําเป็นแส้ แล้วก็ลงมือเฆี่ยนเสือจนเสือยอมจํานนเป็นผู้รับใช้ลันดา ลันดาจึงปล่อยเสือและเสือจึงมีลายตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ตะเกียงวิเศษ
มีชายหนุ่มคนหนึ่งเกียจคร้านไม่ทํางานทําการ แต่รสนิยมสูง วันหนึ่งเขาไปปรึกษาแม่ว่า ผมอยากมีบ้านส่วนตัวสักหลังหนึ่ง แม่จึงแนะนําให้เขาไปหาหลวงตาทอง เมื่อเขาไปถึงกุฏิจึงเอ่ยว่า อยากได้บ้านขนาดสองห้องนอนสามห้องน้ําพร้อมสิ่งอํานวยความสะดวก หลวงตาทองจึงรับปากว่าจะช่วยและมอบตะเกียงวิเศษเก่าใบหนึ่งให้ บอกว่าเมื่อเอ็งกลับถึงบ้านแล้ว ให้จุดธูปเทียนบูชานั่งอธิษฐานจิตจากนั้นใช้มือถูข้างๆ ตะเกียง สักพักหนึ่งจะมัยักษ์ปรากฏตัวออกมาอยากได้อะไรก็ขอกับยักษ์ตนนั้น ชายหนุ่มก็ทําตามขั้นตอนดังกล่าวเมื่อยักษ์ออกมาตะเกียงแล้วเขาจึงขอบ้านขนาดสองห้องนอน มีห้องครัว ห้องรับแขก ติดเครื่องปรับอากาศพร้อมโทรทัศน์ ยักษ์ถามว่าแค่นี้หรือที่ท่านต้องการ แล้วยักษ์ก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า อ้ายโง่ ถ้าฉันสามารถเนรมิตบ้านสวยๆ ได้เอง ฉันคงไม่ซุกหัวนอนอยู่ในตะเกียงบ้าๆ ใบนี้หรอก แล้วยักษ์ก็หายวับเข้าไปในตะเกียง
แม่หม้ายตาโป
ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีแม่หม้ายตาโปอาศัยอยู่กับลูก เพราะสามีของหล่อนได้ตายไปนานแล้ว สองแม่ลูกถึงจะจนแต่ไม่เคยเบียดเบียนใคร และยังเป็นคนชอบทําบุญ วันหนึ่งแม่หม้ายตาโปก็ได้ไปเก็บมะม่วง ตอนนั้นก็เย็นมากแล้ว บรรยากาศก็วังเวงและเงียบ แต่แล้วก็มีเสียงที่มาทําลายความเงียบก็คือ เสียงของงูเหลือมตัวใหญ่ งูตัวนั้นต้องการจะช่วยแม่หม้ายตาโปเก็บมะม่วงแต่มีข้อแม้ว่า ให้มันนอนกับลูกสาวของแม่หม้าย แม่หม้ายตาโปก็ตกลง งูก็ช่วยแม่หม้ายตาโปเก็บมะม่วงจนได้เต็มตะกร้า พอตกเย็นงูก็ได้ไปที่บ้านแม่หม้ายตาโปตามคําพูด พอจะนอนงูเหลือมก็ถอดคราบออก กลายเป็นหนุ่มรูปงาม ย่างเข้าสู่ฤดูหนาวยายมาและตามีสองผัวเมียข้างบ้านที่เห็นเหตุการณ์ตลอดเวลา ก็เกิดอิจฉาริษยา จึงตกลงกันว่าจะไปหางูมาให้ลูกบ้าง พอเช้าตรู่ สองตายายก็ได้ออกไปหางู พอกลับมาถึงบ้าน ยายมาก็จัดแจงให้ลูกสาวนอนกับงู สักพักก็ได้ยินเสียงของลูกสาวร้องขอความช่วยเหลือก็คิดว่าคงไม่มีอะไร แต่เห็นเสียงร้องเงียบไปนานจึงได้เข้าไปดู พอเปิดประตูเข้าไปก็พบกับภาพที่น่ากลัว งูใหญ่กําลังกลืนลูกสาวของยายมาเข้าไปจะช่วยก็ช่วยไม่ทันจึงได้แต่ร้องไห้ ทั้งสองไม่รู้ว่าแม่หม้ายตาโปได้ทําแต่ความดีจึงมีแต่สิ่งที่ดีเกิดขึ้นกับชีวิต ส่วนยายมากับตามีมีแต่ความอิจฉาริษยาจึงมีแต่ความเศร้าเกิดขึ้น ยายมาร้องไห้ไม่ยอมหยุดแกจึงเป็นลมไป
วัวทรงพลัง
นานมาแล้วมีพ่อค้ากับวัวคู่ทุกข์คู่ยากอาศัยอยู่ในเมืองเมืองหนึ่ง เช้าวันต่อมาวัวกับเจ้านายไปขายสินค้าตามหัวเมืองต่างๆ มีพ่อค้าคนหนึ่งมาบอกว่า ท่านเอาสินค้าจํานวนมหาศาลมาได้อย่างไร พ่อค้าก็บอกว่าใช้หัวลากมาเพียงตัวเดียวก็ขายอีกคนไม่เชื่อจึงเกิดการพนันกันขึ้นเป็นจํานวนแสนตําลึง วันต่อมาได้ไปที่นัดหมายเจ้านายบอกวัวว่า ถ้าข้าแพ้ให้เจ้าอดหญ้าอยู่ในคอก เจ้าวัวเกิดน้อยใจ ก็เลยลากเกวียนไปไม่ถึงเส้นชัย เจ้าของวัวสงสัยว่าทําไมวัวจึงไม่สามารถลากเกวียนไปได้ทําให้ข้ากล้องเสียพนันอย่างมหาศาล มันเลยบอกว่าที่ข้าไม่สามารถลากเกวียนไปได้นั้นเพราะเข้าพูดกับข้าไม่สุภาพ เจ้าของวัวจึงกล่าวขอโทษวัว วัวเกิดสงสารเจ้าของ เลยบอกให้ไปท้าพนันกับเศรษฐีโดยท้าพนันเป็นสองเท่า เจ้าของวัวดีใจมาก จึงรีบไปท้าพนัน ทั้งสองฝ่ายตกลงกันทันที ต่อมาวันหลังที่วัวลากเกวียนเจ้าของวัวพูดกับวัวว่า เจ้าโคผู้ทรงพลังลูกรัก ว่าแล้วเจ้าโคได้ฟังก็สามารถลากเกวียนไปถึงเส้นชัยในที่สุด เจ้าของวัวก็ชนะการพนัน ดีใจมากก็เลยเข้ากอดวัวและพูดว่าเจ้ามีพลังมากที่สุด เจ้ามีความสามารถมากที่สุด
ดาวลูกไก่
มีตากับยายเลี้ยงไก่ไว้ใต้ถุนบ้าน แม่ไก่ฟักไข่ได้ลูกไก่เจ็ดฟอง วันหนึ่งมีพระธุดงค์มาลงกรดในชายป่าใกล้บ้านตากับยาย ตากับยายไม่มีอะไรจะกินเพราะยากจนมาก แต่ก็ยังคิดจะใส่บาตรพระอย่างไรด้วย เพราะพระก็คงจะหิวเช่นกัน
ตาก็ปรึกษากับยายว่า เราก็ไม่มีอะไรจะถวายพระเลย ท่านคงต้องหิวแน่แน่ ยายก็เห็นด้วย แล้วตาก็เกิดความคิด เออยาย เราก็มีแม่ไก่อยู่นะถ้าเราทําต้มไก่ถวายท่านเราก็คงจะได้บุญไม่น้อย
ยายก็ไม่เห็นด้วยแต่เมื่อคิดว่าพระธุดงค์คงจะหิวมากจริงๆ เพราะยังไม่มีใครเอาอาหารมาถวายเลย ยายก็เลยยอม
ฝ่ายแม่ไก่น้ําตาไหลเรียกลูกให้มาซุกใต้ปีก และขอกกลูกเป็นครั้งสุดท้ายเพราะตอนเช้าจะต้องตายแน่นอน
ตอนเช้าตากับยายก็นําหน้าไก่ไปทําอาหาร ฝ่ายลูกไก่ทั้งเจ็ดเหมือนถูกดวงใจ จึงพากันกระโดดเข้ากองไฟตายตามแม่ไก่ ด้วยอานิสงส์ใจประเสริฐลูกไก่จึงไปเกิดเป็นดาว
ยักษ์เกเร
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมียักษ์เกเรตนหนึ่งเกเรมากชอบรุกรานและรังแกผู้คนชาวบ้าน ยักษ์ตนนี้อาศัยอยู่ในถ้ํา อยู่มาวันหนึ่งผู้คนเกิดความรําคาญทนไม่ไหว จึงเอาเปลือกกล้วยไปวางไว้หน้าถ้ํา พอยักษ์เดินออกมานอกถ้ํา จึงเหยียบเปลือกกล้วยแล้วลื่นล้มลง เจ้ายักษ์เกเรโกรธมาก นึกว่าก้อนหินแกล้ง จึงพังทลายก้อนหินจนถ้ําถล่มลงมาทับเจ้ายักษ์เกเรตาย
ยายม่วง
มียายแก่คนหนึ่งชื่อยายม่วง แกถือเสียมเดินไปทุ่งนาพอมาถึงที่นาแกก็วางเสียลงไว้ข้างข้างๆ แล้วอธิษฐานอ้อนวอน ศาลตาแฮ้วดลบันดาลให้ฝนตกน้ําท่าอุดมสมบูรณ์บริเวณที่นาของแกและลูกเขยเท่านั้นแต่พอพูดจบเสียมที่แกวางไว้ก็ล้มลงมาโดนหัวแก หลังจากนั้น ยายจึงอธิฐานใหม่ว่า ถ้างั้นก็ขอให้ฝนตกน้ําท่าอุดมสมบูรณ์ไปทั่วๆทุกบริเวณก็แล้วกัน
ผีหลังกลวง
ทุกๆวันผู้คนในหมู่บ้านทุ่งสาต้องตื่นแต่เช้ามืดเพื่อมาตําข้าว แต่ละบ้านก็จะตั้งอยู่ห่างกันมีต้นไม้หนาทึบน่ากลัว ในยามเมือ บ้านของนางก็เช่นเดียวกันนางจะตื่นเช้ามาตําข้าว มีวันหนึ่งนางก็ตื่นมาตําข้าวตามปกติแต่บรรยากาศวันนั้น วังเวงน่ากลัวพิลึก ตอนที่นางกําลังตําข้าวอยู่นั่นเอง ก็มีเงาดําดํามายืนอยู่ข้างหลัง และเปล่งเสียงเย็นๆออกมาว่าให้ "ให้ข่อยซอยบ่" นางหันหลัง ไปเจอกับภาพของผีที่หน้าตาน่ากลัวเคยได้ยินแต่คนเฒ่าคนแก่เล่าให้ฟังว่าจะมีผีหลังกลวง หลังของมันจะไม่เหมือนคนทั่วไป คือช่องท้องจะโหว่ไปเลย นางก็เพิ่งจะเจอด้วยตัวเอง ท่านใดนั้นนางก็ตอบไปว่า "ถ่าแป๊บนึง ไปเอาข้าวก่อน" ผีหลังกลวงก็รอ แต่ก็ไม่เห็นนางกลับลงมาผีตนนั้นก็เลยขึ้นไปตามแล้วก็คลําเท้าดู พอไปเจอเท้าข้างหนึ่งเย็น เพราะนางเพิ่งจะลงไปตําข้าวข้างล่าง ผีจึงหักคอนางเสีย
สามสหายสามโรค
มีเพื่อนสหายสามคนมีอาการเป็นโรคคนละอย่าง คนหนึ่งเป็นกลาก คนหนึ่งเป็นหิด อีกหนึ่งคนเป็นโรคตาแฉะ คนเป็นกลากมีเม็ดผื่นทั่วร่างกาย คนเป็นหิด มีน้ําเหลืองไหลตามง่ามมือ ง่ามเท้าคัน คนตาแฉะจะมีน้ําเหลือง คันในตาและมีแมลงหวี่มาตอมลอดเวลา วันหนึ่ง ทั้งสามไปเที่ยวและพนันกันไว้ว่าคนเป็นกลากกับหิดต้องไม่เกา คนที่ตาแฉะต้องไม่ตบแมลงหวี่ เวลาผ่านไปไม่นาน ทั้งสามทนไม่ไหว จึงคิดอุบายคนเป็นกลากพูดว่าเมื่อวานนี้พ่อไปซื้อวัวมา สวยงามมากหนังเป็นด่างทั่วร่างกาย ตรงนี้ ตรงนี้พลางเอามือเกา คันที่อกก็ด่างที่อก คันที่ท้องก็บอกด่างที่ท้อง คนเป็นหิดบอกว่าเมื่อวานไปหาปลาไหล เอามือพุ้ยโคลนปลาไหลต่างรัดและบิดกัน พลางเอามือสอดเข้าไปในเสื้อและพูดว่าบิดอย่างนี้ อย่างนี้ อย่างนี้ คนสุดท้ายพูดพลางหัวเราะและเอามือทั้งสองตบกันใกล้ใบหน้า ผลตัดสินคือเสมอกัน ไม่มีใครแพ้ใครชนะ
หนวกพึง
มีครอบครัวหนึ่งมีพ่อแม่ พี่สาว น้องชาย ทําไร่ทํานาอยู่ชนบท เป็นครอบครัวที่อาภัพคือหูหนวกทั้งครอบครัว พูดจาไม่ค่อยรู้เรื่องกันนัก สมบัติที่ล้ําค่าคือควายที่พวกเขาใช้ทํานา คราวหนึ่งลูกชายนําควายไปเลี้ยงที่ริมถนน  มีคนมาถามทางไปบ้านหนองอีเก้งลูกชายได้ยินว่าเขาถามซื้อควายจึงตอบว่าพ่อไม่ให้ขาย ชายหนุ่มไม่พอใจจึงพูดว่าถามอย่างหนึ่งตอบอย่างหนึ่ง ลูกชายเข้าใจว่าเขาลาตนจึงยกมือไหว้  เมื่อกลับบ้านมาจึงมาบอกพี่สาวว่ามีคนมาถามซื้อควาย พี่สาวเข้าใจว่าน้องชายตําหนิเกี่ยวกับการย้อมผ้า จึงตอบน้องชายอย่างไม่พอใจว่า เรื่องของข้าใช่ธุระของแกพี่สาวจึงไปฟ้องแม่เรื่องน้องชายตําหนิ แม่ได้ยินว่าลูกหาว่าตนไปขโมยห่อหมกปลาของพ่อที่เก็บไว้กินคนเดียวแม่จึงพูดว่า อีหนูให้ข้าตายก็ได้ แม่ไม่ได้ขโมย  พอทําอาหารเสร็จแม่จึงไปต่อว่าผัวว่า อีหนูบอกว่าฉันไปขโมยห่อหมกปลาแก มาใส่ความฉันทําไม ข้างผัวเข้าใจว่า ตนนอกใจเมีย จึงพูดออกมาว่า โธ่ใครว่าฉันไปมีเมียใหม่ ฉันรักเธอจะตาย อย่าสงสัยอะไรเลย
ไอ้ปั้นข้าวใหญ่
มีชาย 2 คน เป็นเพื่อนกันอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน วันหนึ่งชายทั้งสองชวนกันไปตัดไม้ในป่าอยู่ไกลบ้าน เพื่อมาทํารั้วบ้าน ชายคนแรกละเอียดถี่ถ้วน รอบคอบ รู้ว่าจะไปทํางานไกลบ้านต้องใช้เวลานาน จึงเตรียมอาหารกลางวันไปด้วย อาหารที่เตรียมไว้มีข้าวเหนียวนึ่ง ปั้นเป็นก้อนขนาดใหญ่และอาหาร ส่วนอีกคนไม่คิดรอบคอบไม่เตรียมอาหารไป จึงนําไปแต่มีดตัดไม้เท่านั้น
     เมื่อตัดไม้มากพอสมควรแล้วก็ชวนกันนั่งพัก แต่ได้ยังไม่มากตามต้องการ ขณะนั้นก็เป็นเวลาเที่ยงวันพอดี จึงพากันไปล้างมือที่ริมลําธาร เพื่อดื่มน้ําและรับประทานอาหาร
     ชายคนแรกล้างมือแล้วก็นําห่ออาหารมากิน เพื่อนอีกคนก็ไปล้างมือจึงร้องทักขึ้นว่า ล้างมือทําไมแกไม่ได้เอาข้าวมาจะมากินกับฉันไม่ได้
    เพื่อนที่นําอาหารมาก็กินอย่างเอร็ดอร่อย อีกคนก็นั่งสูบยาและหวังว่าอาหารจะเหลือและก็เหลือจริงแต่อีกคนนําไปทิ้งลงในน้ํา
    พอบ่ายทั้งสองก็ไปตัดไม้ไอ้ปั้นข้าวก็ถูกงูรัด เพื่อนอีกฝ่ายจึงสมน้ําหน้าแต่ก็อดสงสารไม่ได้จึงช่วย ไอ้ปั้นข้าวรอดตายละรับรองว่าจะไม่แกล้งเพื่อนอีก หากเพื่อนเดือดร้อน จําเป็นจะช่วย จะเลิกเป็นคนเห็นแก่ตัว
ม้าตัวผู้ออกลูก
มีชายหนุ่มกําพร้าพ่อแม่แต่เป็นคนดี มีม้าเพศเมียพันธุ์ไทยเป็นมรดกจากพ่อแม่ตัวหนึ่งลักษณะดี สวยงามและโตพอที่จะผสมพันธุ์
    วันหนึ่งม้าของเจ้าเมืองหนีออกมาผสมและมูก เจ้าเมืองบังเอิญเห็นลูกม้า อยากได้มากและรู้ว่าเกิดจากม้าเทศของตนจึงสั่งให้คนมาบอกว่าลูกม้านี้ต้องเป็นของตนหากไม่มีม้าเทศตนก็จะมีลูกม้า
    ฝ่ายชาวบ้านไม่พอใจจึงให้ตุลาการมาตัดสิน พอถึงวันนัดตุลาการไม่มาและมาวันถัดไป เจ้าเมืองจึงถามว่าทําไมเมื่อวานไม่มา ตุลาการตอบว่าเมื่อวานข้าพเจ้ามาเหมือนกันแต่มาถึงกลางทาง ได้เห็นฝูงปลาสร้อยกินใบมะขามอ่อน เห็นว่าเป็นลางร้ายจึงรีบกลับ
     เจ้าเมืองพูดว่า โธ่ ปลาสร้อยกินใบมะขามอ่อนได้จริงหรือ มันเป็นไปได้ไง ตุลาการจึงย้อนกลับว่า ในทํานองเดียวกันม้าตัวผู้ออกลูกได้จริงหรอ
     เจ้าเมืองได้ยินเช่นนั้นจึงจนปัญญา เพราะเหตุผลตัวเองฟังไม่ขึ้น จึงละอายใจและไม่ติดใจเรียกร้องเอาลูกม้าและสั่งให้เรื่องเป็นอันเลิกแล้วไป
สองสหายลักไก่
มีชายหนุ่มสองคน เป็นเพื่อนรักกันมานาน อาศัยอยู่ในหมู่บ้านชนบทแห่งหนึ่ง มักชอบไปเที่ยวเตร่ด้วยกันเสมอ หนุ่มสองคนนี้ คนหนึ่งหน้าตาดี คือ มองอะไรเห็นตามปกติ แต่หูหนวก ฟังอะไรไม่ค่อยถนัด ส่วนอีกคนหนึ่งตาบอดทั้งสองข้าง แต่หูดีฟังอะไรถนัด ปกติชายหนุ่มทั้งสองคนนี้เป็นคนประพฤติดี ยึดมั่นในศีลธรรมเสมอ ไม่เคยทําอะไรให้เป็นที่เสียหาย หรือทําความเดือดร้อนให้แก่ผู้อื่น
    คืนวันหนึ่ง สองสหายชวนกันไปเที่ยวในละแวกหมู่บ้าน โดยเพื่อนผู้ตาดีแต่หูหนวกเป็นผู้จูงคนตาบอดไป เมื่อเดินเที่ยวจนทั่วแล้ว มาถึงที่เปลี่ยวแห่งหนึ่งก็นั่งคุยกัน จนดึกพอสมควรซึ่งขณะนั้นชาวบ้านต่างนอนหลับกันหมดแล้ว ทั้งสองสหายนึกขึ้นอย่างไรไม่ทราบ จึงชวนกันไปขโมยไก่ชาวบ้าน โดยปรึกษาตกลงกันว่า ให้คนตาดีแต่หูหนวกเป็นคนเข้าไปเอาไก่ในเล้า ส่วนคนตาบอดจะแอบอยู่ข้างนอก
     เมื่อตกลงกันแล้ว ทั้งสองคนจึงพากันเข้าไปในหมู่บ้าน พอเดินไปถึงบ้านหลังหนึ่ง เป็นบ้านขนาดใหญ่พอสมควร และเป็นบ้านใต้ถุนสูง ที่ใต้ถุนมีเล้าไก่ขนาดใหญ่ คะเนว่าคงมีไก่มาก นอกนี้ยังมีเครื่องมือทํานา เช่น คราด ไถ เป็นต้น ระเกะระกะอยู่ทั่วไป และทางปลายชานตามพื้นดินมีแอ่งน้ําคลําขังอยู่ด้วย
     เมื่อไปถึงบริเวณบ้านหลังนั้น ไอ้ตาดีแต่หูหนวกก็บอกให้สหายตาบอดทราบและตกลงกันว่า ให้ไอ้ตาดีแต่หูหนวกเข้าไปจับเอาไก่ในเล้าตามที่พูดกันไว้แต่แรก เพราะเห็นว่า ตามองเห็น อาจเลือกจับเอาไก่ได้ตามใจชอบ ส่วนตาบอดจะคอยระวังอยู่ใต้ถุนใกล้ๆ ประตูเล้าไก่ ขณะที่ไอ้ตาดีแต่หูหนวกเข้าไปในเล้าไก่แล้วนั้นก็พูดออกมาปรึกษาเพื่อนว่า "เอาตัวไหนดีไอ้ตาบอดจึงพูดตอบไปว่า "พูดขึ้นทําไม" ไอ้หูหนวกพูดตอบว่า "เอาตัวสีลายๆหรือ "ไอ้ตาบอดพูดกําชับว่า "พูดค่อยๆ" ไอ้หูหนวกถามว่า "เอาตัวน้อยๆหรือ" ไอ้ตาบอดพูดกําชับอีกว่า "อย่าพูดแรง (ดัง)" ไอ้หูหนวกกับถามว่า "เอาไก่ตัวผู้สีแดงหรือ"
     ขณะนั้นเจ้าของบ้านตื่นขึ้นได้ยินเสียงคนพูดอยู่ใต้ถุนบ้าน ก็ร้องถามลงไปว่า "ใครพูดดําๆแดงๆอยู่นี่" เมื่อทราบว่าเจ้าของบ้านตื่น ไอ้ตาบอดรีบบอกให้ไอ้หูหนวกทราบ ต่างพากันตกใจ จึงชักชวนกันหนี ไอ้หูหนวกแต่ตาดีตกใจกลัวมากรับเผ่นหนีออกจากบริเวณบ้านไปทันที ลืมนึกว่าตนทิ้งเพื่อนตาบอดอยู่บริเวณบ้านที่พวกตกเข้าไปขโมยไก่นั้น
      ฝ่ายไอ้ตาบอดไม่ทราบทางออก ได้เดินคลําหาทางวนเวียนอยู่ใต้ถุนบ้านครู่ใหญ่ ก็เดินมาทางใต้ชาน ซึ่งมีแอ่งน้ําคลําขังอยู่ เข้าใจว่าตนเดินมาถึงทุ่งนาซึ่งมีน้ําแล้ว รู้สึกดีใจ เพราะเห็นว่าตนปลอดภัย จึงร้องลํากลอนภาษาอีสานขึ้นด้วยเสียงอันคัง เจ้าของบ้านได้ยินเช่นนั้น ก็ตะโกนลงมาดังๆอีกว่า "ยังจะมาร้องลําอยู่นี่อีกหรือ" ไอ้ตาบอดตกใจรีบวิ่งหนีโดยเร็ว พอดีวิ่งมาทางคราดสําหรับใช้คราดนาวางอยู่ จึงเหยียบคราดอันนั้น ทําให้คราดอันนั้น ทําให้คราดกระดกขึ้นและตีเข้าที่หน้าผากอย่างแรง ไอ้ตาบอดเข้าใจว่าตนถูกตี จึงร้องออกมาว่า "ยอมแพ้แล้วๆอย่าตีผมเลย" เจ้าของบ้าซึ่งอยู่บนเรือนจึงร้องชงมาอีกว่า "ยังไม่หนีไปไหนดอกหรือ"ไอ้ตาบอดยิ่งตกใจ จึงวิ่งหนีต่อไปอีก และมาชนกับต้นเสาเรือนพอดี ไอ้ตบอดเข้าใจว่าถูกตีซ้ําเป็นครั้งที่สอง จึงร้อง ออกมาอีกว่า "เข็ดแล้ว อย่าตีผมเลย" เจ้าของบ้านร้องสําทับมาอีกว่า "กูไม่ได้ตีสักหน่อย พูดออกมาว่ากูตีทําไม" ตอนนี้ เจ้าของบ้านคว้ามีดได้ลงมาจากบ้าน จะมาขโมยจริงๆไอ้ตาบอดได้ยินเสียงเจ้าของบ้านเดินมา ก็วิ่งหนีต่อไปจนพ้นบริเวณบ้าน 
     ฝ่ายไอ้ตาดีแต่หูหนวก พอหนีไปได้สักพักหนึ่ง นึกขึ้นได้ว่าตนทิ้งเพื่อนตาบอดไว้ข้างหลังจึงรีบกลับมาหาเพื่อน พอดีเจอไอ้ตาบอด จึงจูงมือเพื่อนได้แล้วพากันวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว กว่าจะหนีพ้นมาได้ พากันเหนื่อยแทบใจขาดทีเดียว และพากันเข็ดไม่คิดจะขโมยไก่เขาอีกเลย