ทําไมกระต่ายถึงมีหางสั้น
ผู้เล่าอธิบายสาเหตุที่เล่านิทานเรื่องนี้ว่าตอนเป็นเด็กเคยไปไล่จับกระต่ายในป่าละเมาะแถวหมู่บ้านกับปู่ จับกระต่ายได้สามตัว ปู่เลยให้เขามาดูรูก้นของกระต่ายทั้งสามตัวพร้อมถามหลานชายว่ากระต่ายสามตัวมีรูก้นกี่รู? พี่ชายมาดูก่อนจึงตอบปู่ไปว่ามี 3-4 รูนะปู่ 
(พี่ชายเคยบวชเรียนเป็นพระมาก่อนและเคยได้ยินนิทานเกี่ยวกับกระต่ายมาแล้ว) พี่ชายจึงเล่านิทานประกอบด้วย เรื่องมีอยู่ว่า 
ในสมัยก่อน มีหมู่บ้านอยู่ในเมืองพาราณสี ในหมู่บ้านนั้นมีชายขายฟืนคนหนึ่งเอาฟืนใส่เกวียนไปขายหมู่บ้านอื่นที่อยู่ห่างออกไป กว่าจะไปถึงหมู่บ้านนั้นชายขายฟืนต้องลากเกวียนข้ามแม่น้ําห้วยแล้วขึ้นเนินเขาไปต่ออีก พอขากลับจากขายฟืนก็ต้องกลับทางเดิมและต้องลากเกวียนข้ามลําห้วยอีกเช่นเคย 
วันนั้นขณะที่ชายขายฟืนกําลังลากเกวียนข้ามลําห้วยนั้นก็เหลือบไปเห็นจระเข้นอนขวางลําห้วยอยู่แบบไร้เรี่ยวแรง จระเข้ได้ยินเสียงชายขายฟืนผ่านมาจึงเงยหน้าขึ้นมามอง สมัยก่อนสัตว์ทุกตัวพูดภาษาเดียวกับมนุษย์ได้ ชายขายฟืนจึงตะโกนออกไปว่า
“เอ๊า! เจ้าจระเข้ หลีกทางให้ข้าหน่อย เจ้านอนขวางทางข้าอยู่นะ นี่ก็ค่ํามากแล้ว ข้าจะได้รีบลากเกวียนกลับบ้าน.” จระเข้ได้ยินดังนั้นก็ตอบแบบไร้เรี่ยวแรงว่า
“ชายขายฟืน, ข้าไม่มีเรี่ยวแรงขยับตัวไปไหนเลย เหนื่อยเหลือเกิน หาอาหารก็ไม่ได้ นี่ข้าก็ว่าจะรอขี่เกวียนข้ามไปฝั่งโน้นกับท่านพอดีเลย.” ชายขายฟืนตอบกลับไปทันทีว่า
“โถๆ เจ้าจระเข้, เจ้าจะขี่เกวียนไปกับข้าได้อย่างไรล่ะ? เจ้าตัวใหญ่ยักษ์ซะขนาดนี้ เกวียนข้าก็มีฟืนเต็มแล้ว ไม่มีที่ว่างให้เจ้าไปด้วยหรอก รีบๆ หลบออกจากลําห้วยนี้ซะทีเถอะ ไป๊!” 
แต่จระเข้ก็ไม่หลีกทางให้ชายขายฟืนจนเขาต้องยอมเอามันใส่เกวียนไปด้วย พอไปถึงกลางลําห้วย ชายขายฟืนก็บอกกับจระเข้ว่า
“ไป ไป ลงน้ําไปซะให้พ้นๆ!” 
แต่เจ้าจระเข้ก็ยังไม่ขยับตัวไปไหนจึงตอบชายขายฟืนว่า
“ไม่! ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น ข้าจะกินเจ้าเป็นอาหารเย็นเดี๋ยวนี้ ทนหิวมาทั้งวันแล้ว!” 
“เจ้าจะกินข้าเป็นอาหารเหรอ? เจ้ามันไม่รู้จักสํานึกบุญคุณคน ข้าพาเจ้าข้ามลําห้วยมาจนถึงกลางห้วยทั้งๆ ที่ลําห้วยนี้ก็เป็นบ้านของเจ้า! เจ้าไม่รู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณข้าบ้างเลย!” ชายขายฟืนกล่าวตําหนิเจ้าจระเข้เนรคุณ
จระเข้ตอบไปทันทีว่า “ข้าไม่รู้จักบุญคุณอะไรทั้งนั้น ข้าหิวจะแย่อยู่แล้ว ข้าจะกินเจ้าซะเดี๋ยวนี้เลย!” ชายขายฟืนรีบแย้งทันควันว่า
“เจ้าจะกินข้าตอนนี้ไม่ได้นะ! เราต้องหาใครมาตัดสินว่าเจ้าสมควรจะได้กินข้าหรือไม่ก่อน รอก่อนนะ เดี๋ยวจะไปหาใครซักคนก่อน.” ชายขายฟืนพูดพร้อมรีบเดินไปในป่า จนกระทั่งไปพบกับเจ้ากระต่ายน้อยนั่งอยู่บนตอต้นชาดที่มียางติดอยู่ พอนั่งไปนานๆ ก้นกระต่ายก็ติดอยู่กับตอต้นชาด ชายขายฟืนเห็นดังนั้นจึงร้องเรียกกระต่ายน้อยให้ไปช่วยตัดสิน
“กระต่ายน้อย ไปช่วยข้าตัดสินหน่อยซิ ว่าเจ้าจระเข้สมควรจะได้กินข้าเป็นอาหารหรือไม่?” กระต่ายน้อยตอบว่า
“ข้าจะไปกับท่านได้อย่างไร เพราะก้นของข้าติดอยู่กับตอแบบนี้? ท่านช่วยข้าหน่อยสิ!” ว่าแล้วชายขายฟืนก็ไปหากิ่งไม้มางัดก้นกระต่ายออกจากตอไม้ พอหลุดมาได้แล้วกระต่ายน้อยก็ไปพบเจ้าจระเข้ตามคําขอของชายขายฟืน พอไปถึงก็ถามเจ้าจระเข้ว่า “ทําไมถึงอยากจะกินชายขายฟืนเป็นอาหารทั้งๆ ที่เค้าช่วยเจ้าและมีบุญคุณกับเจ้า!”
จระเข้ตอบกลับไปว่า “ข้าไม่รู้จักบุญคุณอะไรทั้งนั้น ตอนนี้ก็หิวมากแล้วจะกินชายขายฟืนเดี๋ยวนี้!” กระต่ายรีบบอกว่า 
“เดี๋ยวก่อนนะ! ก่อนที่จะกินชายขายฟืน ข้าอยากจะรู้ว่าเค้ามัดคอเจ้าแน่นหนาเพียงใด ได้ยินกระต่ายพูดดังนั้นแล้วจระเข้ก็คลานไปใต้ท้องเกวียน ชายขายฟืนรีบใช้เชือกมัดจระเข้ให้แน่นทันที เจ้ากระต่ายเจ้าปัญญาก็รีบถามจระเข้ว่า “แค่นี้แน่นพอไหม?” ส่วนเจ้าจระเข้ตอบพาซื่อตอบไปว่า “ยังๆ ต้องแน่นกว่านี้อีกนิดหน่อย!” ชายขายฟืนได้ยินดังนั้นก็รีบดึงเชือกให้แน่นยิ่งกว่าเดิมจนจระเข้แทบจะหายใจไม่ออก กระต่ายเจ้าปัญญาจึงรีบบอกให้ชายขายฟืนใช้ไม้ตีจระเข้สั่งสอนให้หลาบจํา พร้อมกับกําชับกับจระเข้ว่าอย่าคิดอยากมากินชายขายฟืนอีก จระเข้รับปากแล้วรีบหนีลงลําห้วยอย่างรวดเร็ว