1.  ปัจจัยความเสี่ยง

    1.  ปัจจัยความเสี่ยงจากนโยบายการเปิดเสรีธุรกิจประกันภัย

  มีความเป็นไปได้ที่ลูกค้าของบริษัทฯ
  ที่ปัจจุบันส่วนใหญ่เป็นบริษัทของคนไทยและส่วนหนึ่งเป็นธุรกิจครอบครัวมีขนาดเล็กอาจเปลี่ยนไปเป็นของต่างชาติด้วยการร่วมทุน
  หรือถูกครอบงำกิจการจากนโยบายการเปิดเสรีธุรกิจประกันภัยและภาวะวิกฤติทางเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นอันจะนำมาซึ่งฐานเงินกองทุนที่เข้มแข็งลดการพึ่งพิงการเอาประกันภัยต่อลง
  มีเทคโนโลยีและผลิตภัณฑ์ใหม่ ๆ เข้ามาสร้างความได้เปรียบในการแข่งขัน
  และถึงแม้ว่าในปัจจุบันธุรกิจการรับประกันภัยต่อจะยังมีการแข่งขันกันไม่รุนแรงมากนัก
  แต่มีความเป็นไปได้ที่ในอนาคตในระยะยาวอาจจะมีการอนุญาตให้มีการจัดตั้งบริษัทที่ทำธุรกิจเฉพาะการประกันภัยต่อรายใหม่ขึ้นในประเทศ
  หรือบริษัทประกันภัยต่อจากต่างประเทศอาจจะได้รับอนุญาตให้เข้ามาตั้งสำนักงานในประเทศไทยแทนการประกอบธุรกิจจากสำนักงานในต่างประเทศดังเช่นที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน
  อย่างไรก็ตามการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวที่ผ่านมาทั้งในอดีตและคาดว่าในระยะ 3 – 5 ปีข้างหน้า
  จะยังไม่ส่งผลกระทบอันเป็นสาระสำคัญต่อการดำเนินธุรกิจของบริษัทฯ
  หรือต่อข้อตกลงสัญญาประกันภัยต่อส่วนใหญ่ที่มีอยู่ระหว่างกันแต่อย่างใด
  แม้ว่าสัญญาเหล่านี้จะเป็นสัญญาที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งสามารถบอกเลิกได้ก็ตาม
  เนื่องจากบริษัทประกันภัยยังคงมีความจำเป็นต้องทำประกันภัยต่ออยู่เพื่อกระจายความเสี่ยง
  และส่วนหนึ่งจะต้องทำประกันภัยต่อกับบริษัทประกันภัยต่อในประเทศอยู่ต่อไป
  เพื่อให้เป็นไปตามนโยบายและข้อกำหนดของกรมการประกันภัยที่ให้มีการเก็บเบี้ยประกันภัยไว้ในประเทศให้มากที่สุด

  แนวทางในการแก้ไขหรือป้องกัน :

  ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา บริษัทฯ ได้ใช้หลักวิชาการ ข้อมูลสถิติ
  และประสบการณ์ตลอดระยะเวลา 24 ปี ในการพัฒนาการวิเคราะห์และการประเมินความเสี่ยง
  เพื่อให้บริษัทฯ สามารถบริหารจัดการและควบคุมความเสี่ยง
  พร้อมทั้งหาช่องทางทางการตลาดและให้บริการแก่ลูกค้าได้อย่างมีประสิทธิภาพตามสภาวะของตลาดที่เปลี่ยนแปลงไปเป็นระยะๆ
  มีการพัฒนาและปรับเปลี่ยนองค์กรและระบบงานให้สามารถตอบรับกับสภาพตลาดที่เปลี่ยนแปลงไป
  สามารถทำตลาดเชิงรุกได้อย่างมีประสิทธิภาพด้วยต้นทุนการดำเนินงานที่ต่ำ
  อีกทั้งยังมุ่งเน้นที่จะเสริมสร้างพัฒนาบุคลากรทุกระดับให้มีคุณภาพ เพื่อที่จะช่วยนำพาบริษัทฯ
  ให้เติบโตไปข้างหน้าได้อย่างมั่นคงและยั่งยืน

2.  ปัจจัยความเสี่ยงจากการรับประกันภัย

  ความเสี่ยง :

1.  ความเสี่ยงจากความเสียหายที่เพิ่มสูงขึ้น หากปัจจัยภายนอกเปลี่ยนแปลงไป เช่น
    เกิดความเปลี่ยนแปลงในอุณหภูมิของโลก
    รวมไปถึงการเปลี่ยนแปลงของสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติที่อาจนำไปสู่มหันตภัยทางธรรมชาติ
    หรือภัยจากการกระทำของมนุษย์ เช่น การก่อการร้าย ซึ่งจะนำมาซึ่งความสูญเสียทั้งต่อชีวิต
    ร่างกาย และทรัพย์สิน

2.  ความเสี่ยงของการเปลี่ยนแปลงในปัจจัยที่มีผลกระทบต่อการควบคุมดูแลธุรกิจประกันภัย
    (Deregulation) เช่น ด้วยเหตุที่ธุรกิจประกันวินาศภัยเป็นธุรกิจบริการที่ขายความคุ้มครอง
    ในต่างประเทศเมื่อมีการทำประกันภัย ผู้เอาประกันภัยจะชำระค่าเบี้ยประกันภัย
    กรณียังไม่ชำระค่าเบี้ยประกันภัย หากเกิดความเสียหายขึ้น
    ผู้เอาประกันภัยจะไม่ได้รับความคุ้มครอง จนเป็นที่กล่าวกันว่า การประกันภัยในต่างประเทศ
    No Premium No Cover แต่สำหรับในประเทศไทย
    ผู้เอาประกันภัยจะได้รับกรมธรรม์ก่อนและจ่ายเงินในภายหลัง
    อีกทั้งทางกรมการประกันภัยได้มีแนวนโยบายระยะยาวที่จะยกเลิกพิกัดอัตราเบี้ยประกันภัยเมื่อธุรกิจมีความเข้มแข็งพอ
    ซึ่งเป็นการเพิ่มความเสี่ยงต่อผู้ประกอบการในธุรกิจประกันในอนาคต

3.  ในช่วงที่ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ เป็นช่วงที่ผู้เอาประกันภัยทั้งบุคคลธรรมดา นิติบุคคล
    และหน่วยงานของภาครัฐต่างมีอำนาจซื้อที่ลดลง จะซื้อประกันภัยคุ้มครองเท่าที่จำเป็นเท่านั้น
    หรือบางรายได้หยุดกิจการลง
    มีผลทำให้เบี้ยประกันภัยและเบี้ยประกันภัยต่อของตลาดโดยรวมหดตัวลง
    แม้ว่าสถานะการณ์ได้ปรับตัวดีขึ้นบ้างแล้วนับแต่ปี 2543 เป็นต้นมา
    แต่ก็ยังคงมีความเปราะบางอยู่มากเช่นกัน

  แนวทางในการแก้ไขหรือป้องกัน :

บริษัทฯ ได้มีมาตรการรองรับความเสี่ยงข้างต้น ดังนี้

-   การรับความเสี่ยงโดยพิจารณาความสมดุลของภัยต่างๆ
    โดยการกระจายความเสี่ยงภัยไปในทางภูมิศาสตร์และประเภทต่างๆ ของความเสี่ยง
    โดยความสมดุลของงานที่บริษัทฯ
    รับเสี่ยงภัยจะยืดหยุ่นไปตามสภาพตลาดที่เปลี่ยนแปลงไปในแต่ละช่วงจังหวะเวลาตามวงจรธุรกิจ

-   การจัดทำคู่มือในการรับเสี่ยงภัยที่มีมาตรฐานสูง โดยอาศัยหลักวิชาการและข้อมูลสถิติที่ทันสมัย
    พร้อมปรับปรุงให้เข้ากับสภาพแวดล้อมของตลาดอยู่เสมอ
    บวกกับความรู้และการมีวินัยที่สูงของเจ้าหน้าที่ในการพิจารณารับความเสี่ยง

-   การวางแผนที่รอบคอบชัดเจน
    และการพัฒนาเครื่องมือที่ใช้ในการควบคุมตรวจวัดการดำเนินงาน
    เพื่อให้เป็นไปตามเป้าหมายที่บริษัทฯ วางไว้

-   มีการดำรงเงินกองทุนให้สูงเพียงพอ ตามเกณฑ์มาตรฐานสากล

-   บริษัทฯ มีนโยบายการจัดตั้งเงินสำรองที่สูงเพียงพอต่อการเสี่ยงภัยในอนาคตในแบบอนุรักษ์นิยม
    และมีการจัดเงินสำรองสำหรับค่าสินไหมที่เกิดขึ้นแล้วแบบเต็มมูลค่าโดยไม่มีส่วนลดใดๆ

-   มีการจัดซื้อประกันภัยต่อแบบความเสียหายส่วนเกิน (Excess of Loss Protection)
    ซึ่งถือเป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดในการควบคุมความเสี่ยงของภัยที่รับไว้เองไม่ให้เกิดความผันผวนกระทบต่อฐานะการเงินของบริษัทฯ
    แม้จะเกิดมหันตภัยก็ตาม

-   บริษัทฯ
    มีมาตรการในการควบคุมการทำประกันภัยต่อช่วงที่รัดกุมสำหรับการเสี่ยงภัยในลักษณะต่าง ๆ
    นอกจากนี้ บริษัทฯ มีการตั้งมาตรฐานของบริษัทที่รับประกันภัยต่อช่วง
    ให้อยู่ในระดับที่มีความมั่นคงสูง และเชื่อถือได้ตามมาตรฐานโลก

-   นำสถิติต่าง ๆ
    ที่มีอยู่มาใช้เพื่อในการวางกลยุทธ์ทางการตลาดเพื่อมุ่งเน้นเจาะตลาดที่ยังมีผลกำไร
    มีแนวโน้มการเจริญเติบโตดี พัฒนาและนำผลิตภัณฑ์ใหม่สู่ตลาดเพื่อเพิ่มฐานรายได้

    2.  ปัจจัยความเสี่ยงจากการลงทุน

  ความเสี่ยง :

  การลงทุนของบริษัทฯ
  อยู่ภายใต้ขอบเขตและข้อกำหนดของกรมการประกันภัยตามพระราชบัญญัติประกันวินาศภัยและพระราชบัญญัติประกันชีวิต
  พ.ศ. 2535 ซึ่งได้กำหนดชนิดของหลักทรัพย์ที่อนุญาตให้ลงทุน
  รวมทั้งควบคุมสัดส่วนของการลงทุนในหลักทรัพย์ใดหลักทรัพย์หนึ่งไว้ด้วย อาทิเช่น
  มีข้อกำหนดให้บริษัทฯ สามารถลงทุนในหุ้นสามัญ หุ้นกู้และหน่วยลงทุนต่อรายได้ไม่เกินร้อยละ 5
  ของสินทรัพย์รวมของบริษัทฯ ตั๋วสัญญาใช้เงินของบริษัทเงินทุนต่อรายได้ไม่เกินร้อยละ 10
  ของสินทรัพย์รวมของบริษัทฯ เป็นต้น ดังนั้น โอกาสที่บริษัทฯ
  จะสูญเสียเงินลงทุนทั้งหมดจึงไม่น่าที่จะเป็นไปได้ ซึ่งบริษัทฯ
  มีสินทรัพย์ที่กระจายอยู่ในรูปของเงินสด เงินฝากธนาคาร เงินให้กู้ยืม ตั๋วสัญญาใช้เงิน พันธบัตร
  หุ้นกู้ หุ้นสามัญ และหน่วยลงทุน
  ซึ่งการลงทุนดังกล่าวทั้งหมดให้ผลตอบแทนหรือรายได้ในรูปของดอกเบี้ย เงินปันผล
  และกำไรจากส่วนต่างของราคา

  แนวทางในการแก้ไขหรือป้องกัน :

  บริษัทฯ ได้มีการวางแผนเพื่อรองรับความเสี่ยงเหล่านี้ ดังนี้

-   มีการกระจายการลงทุนไปในธุรกิจต่างๆ เพื่อลดความเสี่ยง (Diversification)

-   มีกระบวนการพิจารณาการลงทุนอย่างรอบคอบ
    และมีนโยบายที่จะหลีกเลี่ยงการลงทุนในหลักทรัพย์ที่มีความเสี่ยงสูงประเภทหลักทรัพย์เก็งกำไร
    และจะเน้นการลงทุนในสินทรัพย์ที่มีคุณภาพและให้ผลตอบแทนที่แน่นอนสม่ำเสมอ

-   มีการจัดทำแผนการลงทุน เพื่อให้ผู้ที่เกี่ยวข้องนำไปปฏิบัติ
    โดยแผนดังกล่าวจะได้รับการปรับปรุงไปตามสถานการณ์และสภาพเศรษฐกิจในขณะนั้น
    นอกจากนี้ งานด้านการลงทุนยังได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิดจากฝ่ายบริหาร
    เนื่องจากรายได้จากการลงทุนถือเป็นรายได้หลักส่วนหนึ่งของบริษัทฯ

    2.  ปัจจัยความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของระบบข้อมูลสารสนเทศ (Information
        Technology)

  ความเสี่ยง :

  ข้อมูลสำคัญและข้อมูลสถิติต่างๆ จัดว่ามีความสำคัญต่อการดำเนินงาน ทั้งต่อบริษัทฯ
  และธุรกิจประกันของไทยเป็นอย่างมาก
  ดังนั้นหากมีเหตุการณ์ที่ทำให้ข้อมูลดังกล่าวมีการสูญหายหรือข้อมูลลับของบริษัทฯ
  เกิดตกไปอยู่ในการครอบครองของคู่แข่งขันจะทำให้ไม่เป็นผลดีต่อบริษัทฯ

  แนวทางในการแก้ไขหรือป้องกัน :

  บริษัทฯ ได้ให้ความสำคัญอย่างมากกับความปลอดภัยของข้อมูลต่างๆ โดยเฉพาะข้อมูลสถิติ บริษัทฯ
  จึงได้มีการสร้างระบบป้องกันความปลอดภัยของข้อมูลด้วยระบบสำรองข้อมูล
  เพื่อรองรับเหตุฉุกเฉินอันอาจจะเกิดขึ้น
  และมีข้อกำหนดระเบียบวิธีปฏิบัติอย่างชัดเจนในเรื่องนโยบายการรักษาความปลอดภัยของข้อมูลและระบบข้อมูลเพื่อป้องกันการสูญหายหรือรั่วไหลของข้อมูล

3.  ปัจจัยความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน

  สำหรับธุรกิจประกันภัยต่อที่มีแหล่งงานจากต่างประเทศ ความเสี่ยงส่วนหนึ่ง คือ
  ผลกระทบจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน

  แนวทางในการแก้ไขหรือป้องกัน :

  ผลกระทบจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนเป็นไปในขอบเขตจำกัด
  ทั้งนี้เพราะเบี้ยประกันภัยต่อที่รับและค่าทดแทนความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นจะอยู่ในรูปของเงินตราสกุลเดียวกัน
  อย่างไรก็ตาม สัดส่วนของเบี้ยประกันภัยต่อรับสุทธิจากต่างประเทศของบริษัทฯ ในปี 2545
  มีเพียงร้อยละ 1.6 และค่าสินไหมทดแทนสูงสุดที่บริษัทฯ
  จะต้องรับผิดชอบเองสูงสุดต่อภัยจะไม่เกิน 50 ล้านบาท (ประมาณ 1.15 ล้านเหรียญสหรัฐ )
  ตามวงเงินความเสียหายส่วนเกินที่บริษัทฯ ได้ซื้อไว้แล้วเท่านั้น
  ฉะนั้นการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยน (ถ้ามี)
  จะไม่มีผลกระทบต่อผลการดำเนินงานของบริษัทฯ อย่างเป็นสาระสำคัญ

4.  ปัจจัยความเสี่ยงจากการขาดแคลนบุคลากรที่มีความเชี่ยวชาญพิเศษ

  ความเสี่ยง :

ธุรกิจประกันวินาศภัยและประกันชีวิต
เป็นธุรกิจที่ต้องอาศัยบุคลากรที่มีความชำนาญและประสบการณ์ในสายงาน
ซึ่งเป็นปัจจัยหลักที่เกื้อหนุนต่อความมีประสิทธิภาพของบริการและผลิตภัณฑ์ของบริษัทฯ
ในขณะที่ประเทศไทยมีการขยายตัวทางด้านธุรกิจประกันภัยและประกันชีวิตซึ่งมีความต้องการผู้เชี่ยวชาญในประเทศที่มีฝีมือและประสบการณ์จำนวนมาก
จึงมีความเป็นไปได้ที่ผู้ชำนาญการของบริษัทฯ
จะได้รับข้อเสนอที่ดึงดูดใจและย้ายไปทำงานให้กับบริษัทอื่น ดังนั้น
ปัญหาการขาดพนักงานที่มีความชำนาญและประสบการณ์อาจทำให้บริษัทฯ
มีความสามารถในการแข่งขันลดลง หรืออาจก่อให้เกิดผลเสียหายต่อการดำเนินธุรกิจได้

  แนวทางในการแก้ไขหรือป้องกัน :

ฝ่ายบริหารได้ทบทวนการดำเนินงานต่างๆ ของบริษัทฯ
และพบว่าปัญหาทางด้านบุคลากรเป็นปัญหาที่สำคัญอย่างหนึ่ง ดังนั้นจึงได้ออกมาตรการต่างๆ
ทั้งด้านการทุ่มเทพัฒนาขีดความสามารถของบุคลากรอย่างเป็นระบบและต่อเนื่องเพื่อสร้างกำลังคนทดแทน
เสริมสร้างขวัญกำลังใจ สร้างบรรยากาศให้เหมาะแก่การทำงาน
พิจารณาผลตอบแทนให้เหมาะสมและเป็นธรรมในระดับที่สามารถเปรียบเทียบได้กับบริษัทอื่นในธุรกิจ
นอกจากนี้ยังมีมาตรการเสริมเพื่อมุ่งรักษาพนักงานหลักไว้ อาทิเช่น ในปี 2539
มีการเสนอขายหุ้นเพิ่มทุนแก่พนักงาน (ESOP) และในปี 2544 มีการจัดสรรใบสำคัญแสดงสิทธิอายุ
5 ปีที่จะซื้อหุ้นสามัญของบริษัทฯ ให้แก่กรรมการผู้อำนวยการ พนักงานระดับอาวุโสของบริษัทฯ
และบริษัทย่อย อีกครั้งหนึ่ง เป็นต้น

1.7 ปัจจัยความเสี่ยงจากการลดลงของมูลค่าเงินลงทุนของบริษัทฯ ในอนาคต

  ความเสี่ยง :

เนื่องจากบริษัทฯ ได้ร่วมลงทุนในบริษัทย่อยและบริษัทร่วม ได้แก่ การลงทุนใน ไทยรีประกันชีวิต
TID และ EMCS ซึ่งผลการดำเนินงานของ ไทยรีประกันชีวิต และ TID ที่ผ่านมาเป็นไปด้วยดี
และมีแหล่งรายได้ในอนาคตที่แน่นอน ส่วนบริษัท EMCS
นั้นยังอยู่ระหว่างการเตรียมเปิดดำเนินการยังไม่สามารถสร้างผลกำไรให้บริษัทฯ ได้ในปัจจุบัน
รวมถึงมีความไม่แน่นอนที่บริษัทฯ
อาจจะต้องแบกรับภาระขาดทุนจากการดำเนินงานของบริษัทดังกล่าวในระยะแรกด้วย

  แนวทางในการแก้ไขหรือป้องกัน :

  บริษัทฯ มีนโยบายที่จะให้ความช่วยเหลือด้านเงินทุนและการตลาดแก่บริษัทย่อยและบริษัทร่วม
  ให้มีศักยภาพและความสามารถในการทำกำไร
  และหากบริษัทย่อยหรือบริษัทร่วมใดไม่สามารถดำเนินการให้มีกำไรต่อไปได้ บริษัทฯ
  ก็อาจจะต้องพิจารณาขายเงินลงทุนดังกล่าวออกไปในที่สุด

8.  ปัจจัยความเสี่ยงจากการพึ่งพิงขยายฐานเงินกองทุนจากการเพิ่มทุน

  ความเสี่ยง :

  ในการดำเนินธุรกิจประกันภัยต่อ เฉกเช่นเดียวกับสถาบันการเงินประเภทอื่น ๆ
  ที่มีความจำเป็นต้องมีฐานเงินกองทุนที่มากเพียงพอเพื่อรองรับการทำธุรกิจและรองรับการขยายตัวในอนาคต
  เพื่อสร้างความเชื่อมั่นต่อฐานะทางการเงินที่มั่นคงของกิจการ ในการเพิ่มเงินกองทุนนั้น
  โดยทั่วไปสามารถทำได้หลายวิธี อาทิเช่น การเก็บสะสมกำไรไว้ และ/หรือ
  การระดมทุนใหม่เพิ่มเข้ามา เป็นต้น
  ซึ่งที่ผ่านมาโดยเฉพาะในช่วงที่เกิดภาวะวิกฤติทางเศรษฐกิจของประเทศ
  เพื่อเป็นการตอบแทนและช่วยแบ่งเบาภาระอันหนักของผู้ถือหุ้น บริษัทฯ
  ได้นำกำไรสุทธิที่ทำได้ในแต่ละปีมาจ่ายเป็นเงินปันผลเกือบทั้งจำนวน
  แล้วใช้วิธีเพิ่มฐานเงินกองทุนให้สูงขึ้นด้วยการระดมทุนใหม่เอาจากการเพิ่มทุนที่เสนอขายผู้ถือหุ้นเดิมในราคาพาร์ในทุก
  ๆ 2-3 ปี
  ทำให้ผู้ถือหุ้นได้รับประโยชน์ทั้งในรูปของเงินปันผลที่สูงและกำไรจากส่วนต่างของราคา(Capital
  Gain) อย่างไรก็ตามวิธีการดังกล่าวก่อให้เกิดความเสี่ยงจากการที่บริษัทฯ
  อาจจะไม่สามารถระดมทุนเพิ่มในเวลาและจำนวนที่ต้องการได้ หากบริษัทฯ
  มีผลการดำเนินงานที่ต่ำลงหรือสภาพตลาดหลักทรัพย์ในขณะนั้นไม่เอื้ออำนวย
  ซึ่งอาจทำให้แผนการดำเนินงานของบริษัทฯ
  ต้องสะดุดลงหรือซ้ำเติมให้เกิดความไม่เชื่อมั่นต่อฐานะความมั่นคงของกิจการได้

  แนวทางในการแก้ไขหรือป้องกัน :

  เนื่องจากในปัจจุบัน อุปสรรคด้านภาษีของการจ่ายปันผลเป็นหุ้น (Stock Dividend)
  ได้รับการแก้ไขให้ลุล่วงไปแล้ว ฉะนั้น หากบริษัทฯ
  ยังคงเห็นว่าวิธีการจ่ายเงินปันผลและเพิ่มทุนข้างต้นจะก่อประโยชน์สูงสุดต่อผู้ถือหุ้นแล้ว
  การเลือกจ่ายเงินปันผลบางส่วนเป็นหุ้นปันผลแทนการจ่ายเป็นเงินสดทั้งจำนวน
  ประกอบกับการมีแผนธุรกิจในระยะยาวที่ชัดเจน เลือกใช้จังหวะที่เหมาะสมในการเพิ่มทุน
  จะช่วยขจัดปัญหาดังกล่าวได้