ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2555
บริษัทไม่มีข้อพิพาททางกฎหมายที่คดีอาจมีผลกระทบด้านลบต่อการดำเนินธุรกิจของบริษัทอย่างมีนัยสำคัญ
และบริษัทไม่มีข้อพิพาททางกฎหมายที่คดีอาจมีผลกระทบด้านลบต่อสินทรัพย์ของบริษัทที่มีจำนวนสูงกว่าร้อยละ
5 ของส่วนของผู้ถือหุ้น

อย่างไรก็ตาม หากบริษัท เบตเตอร์ เวิลด์ กรีน จำกัด (มหาชน) (“BWG”)
ซึ่งเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ในบริษัทเกิด ข้อพิพาท อาจส่งผลกระทบต่อบริษัท เนื่องจาก BWG
และบริษัทมีกรรมการร่วมกัน 2 ท่าน ได้แก่ นายสุวัฒน์ เหลืองวิริยะ และนายสุทัศน์ บุณยอุดมศาสตร์
ซึ่ง ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2555 BWG มีข้อพิพาททางกฎหมาย โดยสรุป ดังนี้

1.ข้อพิพาทที่ BWG อยู่ในฐานะเป็นผู้ร้องสอด ในปี 2546
ได้มีกลุ่มบุคคลร่วมกันฟ้องคดีต่อศาลปกครองกลาง โดยมีหน่วยงานทางราชการ
และเจ้าหน้าที่ของรัฐเป็นผู้ถูกกล่าวหาว่ากระทำการโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย และละเลยต่อหน้าที่
ในขั้นตอนการออกใบอนุญาตประกอบกิจการของหน่วยงานราชการให้แก่บริษัทฯ มีความไม่ถูกต้อง
และ
ร้องขอให้ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษาหรือคำสั่งให้เพิกถอนใบอนุญาตให้ประกอบกิจการโรงงานรับฝังกลบ
สิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่ไม่อันตราย และที่เป็นอันตราย
และให้เพิกถอนใบอนุญาตประกอบกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ และให้ทาง BWG
ชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดให้กับราษฎรที่เดือดร้อน ซึ่งศาลปกครองกลางได้รับคำฟ้องของ
ผู้ฟ้องคดีเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2547 และพิจารณาให้ BWG เป็นผู้ร้องสอดในฐานะคู่กรณีฝ่ายที่ 3

ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษายกฟ้องคดีดังกล่าวเมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2550
ผู้ฟ้องคดีได้ยื่นอุทธรณ์ ไปยังศาลปกครองสูงสุด BWG ได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ต่อศาลปกครองสูงสุดเมื่อวันที่
3 สิงหาคม 2550 เพื่อขอให้ ศาลปกครองสูงสุดมีคำพากษายืนตามศาลปกครองกลาง
โดยให้ยกฟ้องอุทธรณ์ของผู้ฟ้องคดี ซึ่งศาลปกครองสูงสุดได้รับคำแก้อุทธรณ์ของ BWG ไว้พิจารณาแล้ว

ที่ปรึกษากฎหมายของ BWG ได้ให้ความเห็นทางคดีดังกล่าวว่า
แม้ผู้ฟ้องคดีจะใช้สิทธิอุทธรณ์เพื่อคัดค้าน คำพิพากษาของศาลปกครองกลางก็ตาม
แต่เนื่องจากคดีนี้ศาลปกครองกลางได้มีคำวินิจฉัยในเนื้อหาของคดีครอบคลุมครบถ้วน
ทั้งในปัญหาข้อเท็จจริงและปัญหาข้อกฎหมาย จึงน่าเชื่อได้ว่า ผลของคำพิพากษาน่าจะเป็นไป
ในแนวทางเดียวกันกับที่ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษาให้ยกฟ้อง อย่างไรก็ตาม
หากศาลปกครองสูงสุดได้ มีคำพิพากษาหรือคำสั่ง ชี้ขาดคดี
ผลของคดีอาจส่งผลกระทบต่อการประกอบธุรกิจ และความรับผิดชอบทางกฎหมายของ BWG ดังนี้

ก) ผลกระทบต่อการประกอบธุรกิจของ BWG

หากศาลปกครองสูงสุดมีคำพิพากษาว่าผู้ถูกฟ้องคดีกระทำการโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายและละเลยต่อหน้าที่
ตามที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ BWG อาจถูกเพิกถอนใบอนุญาตประกอบกิจการโรงงาน
หรือใบอนุญาตประกอบกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ
และอาจต้องหยุดดำเนินกิจการโรงงานรับฝังกลบสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว
ไว้ชั่วคราวจนกว่าจะได้รับใบอนุญาตใหม่ ซึ่ง BWG
เชื่อมั่นว่าทางหน่วยงานราชการสามารถออกใบอนุญาตใหม่ ที่ถูกต้องตามกฎหมายให้กับ BWG
เสร็จสิ้นโดยเร็ว เพื่อให้ BWG สามารถดำเนินกิจการต่อไปได้โดยเร็วที่สุด

ข) ความรับผิดชอบทางกฎหมายของ BWG

ในคดีดังกล่าว ผู้ฟ้องคดีได้ขอให้ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษาหรือคำสั่งให้ BWG
ชดใช้ค่าเสียหายให้กับราษฎรที่เดือดร้อน
ศาลปกครองกลางได้พิพากษายกฟ้องและวินิจฉัยในประเด็นนี้ว่า คำขอนั้นเป็นเพียงการกล่าวรวมๆ
เท่านั้น ไม่ได้ระบุว่าเกิดความเสียหายแก่ผู้ฟ้องคดีรายใด จำนวนเท่าใด
กรณีนี้จึงไม่มีลักษณะเป็นคำขอที่ศาลจะพิจารณาให้ได้ ซึ่งคำขอส่วนนี้ได้ถึงที่สุดไปแล้ว
เพราะฝ่ายผู้ฟ้องคดีไม่ได้หยิบยกประเด็นเรื่องค่าเสียหายนี้ขึ้นมา

ว่ากล่าวในศาลปกครองสูงสุด

2. เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน 2552 ศาลปกครองกลางได้รับคำฟ้องของผู้ฟ้องคดี
ซึ่งได้ยื่นฟ้องต่อศาลปกครองกล่าวหานายกรัฐมนตรี ว่าปฏิบัติหน้าที่ล่าช้า ตามความนัยมาตรา 9
วรรคแรก(2) ของพระราชบัญญัติจัดตั้ง ศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542
โดยศาลเห็นว่า BWG อาจได้รับผลกระทบจากคำพิพากษาของศาลจึงได้กำหนดให้บริษัทฯ
เป็นคู่กรณีฝ่ายที่ 3 และให้เรียกว่าเป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ 4 โดยผู้ฟ้องคดีได้มีคำขอให้
ศาลกำหนดมาตรการหรือวิธีการคุ้มครองชั่วคราวก่อนมีคำพิพากษา
เพื่อขอให้ยุติการดำเนินการบ่อฝังกลบไว้เป็นการชั่วคราว ตามคดีหมายเลขดำที่ 863/2552
รวมไปกับคำฟ้องด้วยนั้น ทั้งนี้ เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 2552
ศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งยกคำขอกําหนดมาตรการหรือวิธีการคุ้มครองเพื่อบรรเทาทุกข์เป็นการชั่วคราวก่อนการพิพากษา
โดยให้เหตุผลว่ายังไม่ปรากฏข้อเท็จจริงที่แน่ชัดว่า
ผลกระทบต่อสุขภาพของประชาชนและสิ่งแวดล้อมเกิดจากการประกอบกิจการโรงงานฝังกลบกากขยะอุตสาหกรรมแต่อย่างใด
และยังไม่มีเหตุผลเพียงพอที่ศาลจะนำมาตรการหรือวิธีการคุ้มครองเพื่อบรรเทาทุกข์เป็นการชั่วคราวก่อนการพิพากษาตามคําขอของผู้ฟ้องคดีมาใช้ได้

สำหรับคำกล่าวอ้างของผู้ฟ้องคดีจะเป็นจริงหรือไม่นั้นจะต้องมีการพิสูจน์กันต่อไป
โดยขณะนี้ได้ผ่านขั้นตอนการยื่นแก้คำคัดค้านคำให้การไปแล้ว
และอยู่ระหว่างรอศาลนัดหมายเพื่อกำหนดวันนัดพิจารณาครั้งแรกต่อไป อย่างไรก็ตาม
หากข้อเท็จจริงรับฟังได้ตามฟ้องขอบเขตอำนาจของศาลปกครองก็มีอำนาจแต่เพียงมีคำพิพากษา
ให้นายกรัฐมนตรี ต้องปฏิบัติให้เป็นไปตามที่มีบัญญัติไว้ใน มาตรา 72 (2) ของ
พรบ.จัดตั้งศาลปกครอง ดังกล่าวคือ

สั่งให้นายกรัฐมนตรี ในฐานะหัวหน้าหน่วยงานทางปกครอง ปฏิบัติตามหน้าที่ภายในเวลาที่
ศาลปกครองกำหนด ที่ปรึกษากฎหมายของบริษัทฯ
จึงมีความเห็นเกี่ยวกับผลของคำพิพากษาดังกล่าวว่าไม่น่าจะส่งผลกระทบใดๆ ต่อการ

ดำเนินกิจการของ BWG
เพราะหน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้องได้ดำเนินการตรวจสอบการประกอบกิจการของ BWG
มาอย่างต่อเนื่องแต่ไม่พบว่า BWG มีการฝ่าฝืนบทบัญญัติ หรือข้อบังคับตามกฎหมายแต่อย่างใด

3. เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม 2552 ศาลแพ่งได้รับคำฟ้องจากลูกค้ารายหนึ่งซึ่งได้ยื่นฟ้อง BWG
โดยกล่าวหา ว่าBWG เรียกเก็บค่าสินค้าในรอบปี พ.ศ. 2551
เกินกว่าที่ได้ตกลงกันไว้ในสัญญาจำนวน 6,376,054.04 บาท
แต่จากการตรวจสอบข้อเท็จจริงพบว่า BWG เรียกเก็บเงินถูกต้องตามข้อตกลงในสัญญาทุกประการ
โดยไม่เคยปรากฏว่ามีการทำสัญญากันใหม่แต่อย่างใด ดังนั้นแม้สัญญาดังกล่าวจะสิ้นสุดลงแล้วก็ตาม
ก็ยังคงต้องใช้ข้อตกลงในสัญญาฉบับเดิมนั้นต่อไป
จนกว่าจะได้ตกลงเปลี่ยนแปลงเงื่อนไขราคาค่าว่าจ้างตามสัญญาดังกล่าว ซึ่งศาลได้มี
คำพิพากษาเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2554 ให้ยกฟ้องโจทก์ ซึ่งทางฝ่ายผู้ฟ้องคดี (ฝ่ายโจทก์)
ได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาล และฝ่ายจำเลย (BWG) ได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ต่อศาลเรียบร้อยแล้วเมื่อวันที่ 20
พฤศจิกายน 2554

ที่ปรึกษากฎหมายของ BWG ได้ให้ความเห็นเกี่ยวกับผลของคดีนี้ว่า
ผลการพิจารณาคดีของศาลอุทธรณ์น่าจะเป็นไปในแนวทางเดียวกันกับที่ศาลชั้นต้นมีคำพิพากษา

4. เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม 2553 ได้มีกลุ่มบุคคลฟ้องคดีต่อศาลแพ่ง ตามคดีหมายเลขดำที่
4906/2553 โดยกล่าวหาว่า BWG กระทำละเมิด ทำให้ผู้ฟ้องคดีได้รับความเสียหาย
จึงขอให้ศาลมีคำพิพากษา BWG0 ชดใช้ค่าเสียหายรวมกันเป็นเงินทั้งสิ้น 2,006 ล้านบาทเศษ
และมีคำสั่งห้ามมิให้ BWG ประกอบกิจการทั้งปวงอันเป็นการก่อให้เกิดมลพิษ
หรืออันเป็นการสร้างเหตุเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้ฟ้องคดีอีกต่อไป

ที่ปรึกษากฎหมายของ BWG ได้ให้ความเห็นเกี่ยวกับผลของคดีนี้ว่า กลุ่มบุคคลที่ฟ้องต่อศาลแพ่งในคดีนี้
เป็นกลุ่มบุคคลเดียวกันกับที่ฟ้องในคดีศาลปกครอง
โดยได้นำเอาข้อเท็จจริงเดิมที่ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษายกฟ้องไปแล้วนั้นมาเป็นมูลเหตุในการฟ้องคดีแพ่งอีก
ซึ่งศาลแพ่งน่าจะมีคำพิพากษายกฟ้องเพราะคำฟ้องของโจทก์เป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายและเสียสิทธิที่จะฟ้องคดีนี้
เนื่องจากการฟ้องคดีได้ล่วงเลยเกินกว่าเวลาที่กฎหมายกำหนด
ประกอบกับศาลปกครองกลางได้เคยมีคำวินิจฉัยแล้วว่ายังไม่ปรากฏหลักฐานยืนยันว่าการประกอบกิจการของบริษัทฯ
ที่ผ่านมา ได้กระทำการฝ่าฝืนกฏหมาย ก่อให้เกิดมลพิษ
หรือสร้างเหตุเดือดร้อนรำคาญแก่ชุมชนข้างเคียง
อันเป็นมูลเหตุของการละเมิดตามฟ้องแต่อย่างใดทั้งสิ้น