6. ข้อพิพาททางกฎหมาย

ณ วันที่ 31 มีนาคม 2554 บริษัทฯ และ/หรือ บริษัทย่อย มีข้อพิพาททางกฎหมาย
ซึ่งเป็นคดีหรือข้อพิพาทที่ยังไม่สิ้นสุด โดย (ก) เป็นคดีที่อาจมีผลกระทบด้านลบต่อสินทรัพย์ของบริษัทฯ
หรือบริษัทย่อย หรือ (ข) เป็นคดีที่มีผลกระทบต่อการดำเนินธุรกิจของบริษัทฯ อย่างมีนัยสำคัญ หรือ
(ค) เป็นคดีที่มิได้เกิดจากการประกอบธุรกิจโดยปกติ ดังนี้

1. คดีของศาลแพ่ง ธนาคารกสิกรไทย จำกัด (มหาชน) เป็นโจทก์ ในฐานะผู้แทนผู้ถือหุ้นกู้
(ฟ้องแทน
ผู้ถือหุ้นกู้) ฟ้องบริษัทฯ เป็นจำเลยที่ 1 ในฐานะผู้ออกหุ้นกู้ และฟ้องบริษัทย่อย 2 แห่ง คือ บริษัท
ยงสุ จำกัด และบริษัท ดีแนล จำกัด เป็นจำเลยที่ 2 และที่ 3
ในฐานะผู้จำนองสินทรัพย์ค้ำประกันการออกหุ้นกู้ของบริษัทฯ โดยโจทก์ฟ้องร้องจำเลยทั้ง 3
เพื่อเรียกให้ชำระหนี้หุ้นกู้ชนิดมีหลักประกันพร้อมดอกเบี้ยและค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องเป็นจำนวนเงินรวมทั้งสิ้น
4,251,016,476.33 บาท โดยเหตุแห่งการฟ้องร้องมาจากการที่บริษัทฯ
ได้ออกและเสนอขายหุ้นกู้ชนิดมีหลักประกันให้กับบุคคลในวงจำกัด โดยบริษัท ยงสุ จำกัด และบริษัท
ดีแนล จำกัด ได้นำสินทรัพย์ของตน อันได้แก่ โฉนดที่ดินเลขที่ 7284 ตำบลคลองเตย
อำเภอพระโขนง กรุงเทพมหานคร พร้อมสิ่งปลูกสร้างบนที่ดิน และโฉนดที่ดินเลขที่ 35752
ตำบลลาดยาว อำเภอบางเขน กรุงเทพมหานคร พร้อมสิ่งปลูกสร้างบนที่ดิน ตามลำดับ
(“ทรัพย์จำนอง”) มาจดจำนองเป็นประกันการออกหุ้นกู้ ต่อมาบริษัทฯ
ผิดนัดไม่ทำการไถ่ถอนหุ้นกู้ดังกล่าวตามระยะเวลาที่กำหนด โจทก์ในฐานะผู้แทน
ผู้ถือหุ้นกู้จึงได้ฟ้องบริษัทฯ บริษัท ยงสุ จำกัด และบริษัท ดีแนล จำกัด เป็นจำเลยในคดีนี้

ในระหว่างการพิจารณาคดี ศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีในส่วนบริษัทฯ ไว้ชั่วคราวเพื่อรอผล
การพิจารณาคดีฟื้นฟูกิจการของบริษัทฯ และมีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 20 กันยายน 2545 ให้ บริษัท
ยงสุ จำกัด และบริษัท ดีแนล จำกัด ชำระหนี้ค่าหุ้นกู้ให้แก่โจทก์ตามคำฟ้อง
หากไม่ชำระจะยึดทรัพย์จำนองของบริษัท ยงสุ จำกัด และบริษัท ดีแนล จำกัด ออกขายทอดตลาด
ต่อมาบริษัท ยงสุ จำกัด และบริษัท ดีแนล จำกัด ได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาล และเมื่อวันที่ 28 กันยายน
2549 ศาลชั้นต้นได้อ่านคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ ซึ่งพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น อย่างไรก็ตาม
จนถึงปัจจุบัน โจทก์ยังไม่ได้บังคับคดีตามคำพิพากษากับบริษัท ยงสุ จำกัด และบริษัท ดีแนล จำกัด
แต่อย่างใด

คดีความดังกล่าวข้างต้นเป็นคดีความที่เจ้าหนี้ได้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ในคดีฟื้นฟูกิจการของบริษัทฯ
เรียบร้อยแล้ว และเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 2549
ศาลล้มละลายกลางได้มีคำสั่งยกเลิกการฟื้นฟูกิจการของบริษัทฯ ทั้งนี้ ตามมาตรา 90/75
แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 (ที่แก้ไขเพิ่มเติม)
เมื่อศาลมีคำสั่งยกเลิกการฟื้นฟูกิจการของบริษัทฯ แล้ว บริษัทฯ
จะหลุดพ้นจากหนี้ทั้งปวงซึ่งเกิดขึ้นก่อนวันที่ศาลมีคำสั่งให้ฟื้นฟูกิจการ
เว้นแต่เจ้าหนี้จะได้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ในการฟื้นฟูกิจการ

2. คดีของศาลแพ่ง นายมิตการ เศกปทาน เป็นโจทก์ ฟ้องนายคีรี กาญจนพาสน์ เป็นจำเลยที่ 1
บริษัท สำเภาเพชร จำกัด เป็นจำเลยที่ 2 (ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของบริษัทฯ) และบริษัทฯ
เป็นจำเลยที่ 3 ในมูลคดีเรียกร้องค่าเสียหายจากการผิดสัญญาจะซื้อจะขายที่ดิน
ซึ่งทำขึ้นระหว่างโจทก์และบริษัท สำเภาเพชร จำกัด (จำเลยที่ 2) โดยโจทก์อ้างว่าบริษัท
สำเภาเพชร จำกัด ผิดสัญญาดังกล่าว คดีมีทุนทรัพย์ 436,872,351 บาท

ในระหว่างการพิจารณาคดี ศาลชั้นต้นมีคำสั่งจำหน่ายคดีของบริษัทฯ
ออกจากสารบบความเนื่องจากโจทก์ได้ยื่นคำขอรับชำระหนี้เข้ามาในคดีฟื้นฟูกิจการของบริษัทฯ
และเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้มีคำสั่งยกคำขอรับชำระหนี้ดังกล่าวและคดีถึงที่สุดแล้ว ต่อมาเมื่อวันที่
14 ตุลาคม 2552 ศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาให้บริษัท สำเภาเพชร จำกัด (จำเลยที่ 2)
ชำระหนี้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงินจำนวน 38,019,825 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5
ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันที่ 28 พฤศจิกายน 2541 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ
ในส่วนของนายคีรี กาญจนพาสน์(จำเลยที่ 1)
ศาลมีคำพิพากษายกฟ้องเนื่องจากเห็นว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะนายคีรี กาญจนพาสน์
ไม่ได้กระทำการเป็นส่วนตัว แต่กระทำแทนบริษัท สำเภาเพชร จำกัด

บริษัท สำเภาเพชร จำกัด และโจทก์ต่างได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลชั้นต้นดังกล่าว และ
ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์

3. คดีของศาลแพ่ง บริษัท ขนส่งน้ำมันทางท่อ จำกัด เป็นโจทก์ที่ 1 ในฐานะผู้ถูกละเมิด บริษัท
ทิพยประกันภัย จำกัด (มหาชน) โจทก์ที่ 2 และบริษัท สามัคคีประกันภัย จำกัด (มหาชน)
เป็นโจทก์ที่ 2 และ ที่ 3 ในฐานะผู้รับประกันภัยของโจทก์ที่ 1 ฟ้อง บีทีเอสซี เป็นจำเลยที่ 2
ในฐานะผู้ว่าจ้าง ร่วมกับบริษัท อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด (มหาชน) เป็นจำเลยที่ 1
ในฐานะผู้รับจ้าง และบริษัท ไทยมารุเคน จำกัด เป็นจำเลยที่ 3
ในฐานะผู้รับจ้างช่วงในคดีแพ่งฐานประกันภัย รับช่วงสิทธิอื่นๆ ละเมิดและเรียกค่าเสียหาย
ซึ่งคดีมีทุนทรัพย์ 108,602,702 บาท

บริษัท ขนส่งน้ำมันทางท่อ จำกัด ฟ้องร้องเนื่องจากท่อขนส่งน้ำมันซึ่งอยู่ใต้พื้นดินของบริษัท
ขนส่งน้ำมันทางท่อ จำกัด ได้รับความเสียหายจากการที่บริษัท ไทยมารุเคน จำกัด
ตอกชีทไพล์ลงไปในดินเพื่อทำการก่อสร้างสถานีรถไฟฟ้าให้แก่บีทีเอสซี ซึ่งบริษัท ทิพยประกันภัย
จำกัด (มหาชน) และบริษัท สามัคคีประกันภัย จำกัด (มหาชน) ในฐานะผู้รับประกันภัยของบริษัท
ขนส่งน้ำมันทางท่อ จำกัด ได้ชำระค่าเสียหายให้บริษัท ขนส่งน้ำมันทางท่อ จำกัด
ไปบางส่วนจึงรับช่วงสิทธิเรียกร้องดังกล่าว โดยศาลแพ่งไม่รับฟ้องในส่วนที่ฟ้องร้องบริษัท
อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด (มหาชน) เนื่องจากบริษัท อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์
จำกัด (มหาชน) อยู่ในระหว่างการฟื้นฟูกิจการ และ
ในระหว่างการพิจารณา ศาลแพ่งได้มีคำสั่งจำหน่ายคดีของบีทีเอสซีไว้ชั่วคราว

เมื่อวันที่ 22 กันยายน 2549 ศาลแพ่งได้มีคำพิพากษาให้บริษัท ไทยมารุเคน จำกัด (จำเลยที่ 3)
ชำระหนี้ให้แก่บริษัท ขนส่งน้ำมันทางท่อ จำกัด (โจทก์ที่ 1) จำนวน 34,835,065.51 บาท
พร้อมดอกเบี้ย บริษัท ทิพยประกันภัย จำกัด (มหาชน) (โจทก์ที่ 2) จำนวน 16,800,000 บาท
พร้อมดอกเบี้ย และบริษัท สามัคคีประกันภัย จำกัด (มหาชน) (โจทก์ที่ 3) จำนวน 7,200,000
บาท พร้อมดอกเบี้ย ทั้งนี้
โจทก์ทั้งสามได้นำหนี้ในมูลคดีนี้ไปยื่นขอรับชำระหนี้ในคดีฟื้นฟูกิจการของบีทีเอสซี
ซึ่งเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้ยกคำขอรับชำระหนี้ของโจทก์ทั้งสามเนื่องจากเห็นว่า
บีทีเอสซีมิใช่ผู้กระทำละเมิดต่อโจทก์ทั้งสาม
ต่อมาโจทก์ทั้งสามโต้แย้งคำสั่งเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ต่อศาลล้มละลายกลาง
ศาลล้มละลายกลางมีคำพิพากษายกคำร้อง โจทก์ทั้งสามได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่าง
การพิจารณาของศาลฎีกา

4. คดีของศาลปกครองกลาง นายสุภรธรรม มงคลสวัสดิ์ เป็นผู้ฟ้องคดีที่ 1 นางสาวเสาวลักษณ์
ทองก๊วย เป็นผู้ฟ้องคดีที่ 2 และนายพิเชฎฐ์ รักตะบุตร เป็นผู้ฟ้องคดีที่ 3
ยื่นฟ้องกรุงเทพมหานครเป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครเป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 และ
บีทีเอสซีเป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ 3
ในมูลความผิดตามพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการกรุงเทพมหานคร พ.ศ.2528
และพระราชบัญญัติการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ พ.ศ. 2534
และกฎกระทรวงที่เกี่ยวข้องกับการจัดให้มีลิฟท์และอุปกรณ์ที่อำนวยความสะดวกแก่คนพิการ
โดยคดีนี้ผู้ฟ้องคดีทั้งสามเป็นคนพิการ
ได้ฟ้องขอให้ผู้ถูกฟ้องคดีจัดทำลิฟท์และอุปกรณ์อำนวยความสะดวกแก่คนพิการที่สถานีรถไฟฟ้า
พร้อมทั้งจัดทำสิ่งอำนวยความสะดวกบนรถไฟฟ้า
เพื่อให้เป็นไปตามกฎกระทรวงออกตามความในพระราชบัญญัติการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ พ.ศ.
2534 อย่างไรก็ดี บีทีเอสซีได้รับแจ้งว่าเมื่อวันที่ 15 มกราคม 2552 ตุลาการผู้แถลงคดีในคดีนี้
ได้มีความเห็นในประเด็นที่ผู้ถูกฟ้องมีหน้าที่ตามกฎหมายที่ต้องดำเนินการตามฟ้องหรือไม่นั้น
โดยเห็นว่าในขณะทำสัญญาสัมปทานยังไม่มีประกาศกฎกระทรวงกำหนดให้ผู้ถูกฟ้องคดีต้องดำเนินการจัดสร้างลิฟท์และสิ่งอำนวยความสะดวกแก่คนพิการตามฟ้อง
ซึ่งต่อมาเมื่อวันที่ 22 กันยายน 2552ศาลปกครองกลางได้พิพากษายกฟ้อง
ผู้ฟ้องคดีทั้งสามยื่นอุทธรณ์คำสั่งต่อศาลปกครองสูงสุด
ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

5. คดีในศาลล้มละลายกลาง (คดีสาขาของคดีฟื้นฟูกิจการ) กทม.
ยื่นคำขอรับชำระหนี้ในคดีฟื้นฟูกิจการของบีทีเอสซีต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ เป็นจำนวน
306,518,379.21 บาท แบ่งเป็นมูลหนี้อันดับที่ 1 – 3
มูลหนี้ค่าภาษีโรงเรือนและที่ดิน ตั้งแต่ปี 2543 จนถึงปี 2545
โดยมีข้อโต้แย้งภายใต้สัญญาสัมปทานในเรื่องภาระภาษีโรงเรือนและที่ดินของพื้นที่ในเชิงพาณิชย์
มูลหนี้อันดับที่ 4 ค่าธรรมเนียมการออกหนังสือค้ำประกัน
เนื่องจากกทม.จะต้องวางหลักประกันให้กับกระทรวงการคลังเป็นหนังสือค้ำประกันความเสียหายในการก่อสร้างอาคาร
ซึ่งมีค่าธรรมเนียมการออกหนังสือค้ำประกันดังกล่าวกับธนาคารกรุงไทย จำกัด (มหาชน)
และมูลหนี้อันดับที่ 5 ค่าตอบแทนการใช้ที่ดินราชพัสดุ
ค่าตอบแทนการใช้ที่ดินระหว่างก่อสร้างและค่าเช่าอาคาร

โดยเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีคำสั่งอนุญาตให้กทม. ได้รับชำระหนี้ในการฟื้นฟูกิจการในมูลหนี้ลำดับที่
5 ค่าตอบแทนการใช้ที่ดินราชพัสดุ เป็นเงิน 8,330,667 บาท และมูลหนี้ลำดับที่ 4
ค่าธรรมเนียมหนังสือค้ำประกัน เป็นเงิน 12,296,700 บาท
เนื่องจากยังไม่ปรากฏหลักฐานว่ากทม. ได้ชำระค่าธรรมเนียมดังกล่าวให้กับธนาคารกรุงไทย จำกัด
(มหาชน) เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จึงมีคำสั่งโดยมีเงื่อนไขว่า กทม.
จะได้รับชำระค่าธรรมเนียมหนังสือค้ำประกันจากบีทีเอสซีเมื่อกทม.
ได้ชำระค่าธรรมเนียมให้แก่ธนาคารกรุงไทยจำกัด (มหาชน)
เท่าที่จ่ายไปจริงแต่ไม่เกินวงเงินค้ำประกัน และยกคำร้องในส่วนมูลหนี้ในลำดับที่ 1-3
ค่าภาษีโรงเรือนและที่ดินจำนวน 72,352,502.02 บาท
เนื่องจากกทม.ไม่สามารถแสดงให้เห็นได้อย่างชัดเจนถึงการคิดคำนวณค่าภาษีโรงเรือนและที่ดินที่เกิดขึ้นได้
ประกอบกับบีทีเอสซีได้ชำระค่าภาษีโรงเรือนและที่ดินในส่วนที่ตนต้องรับผิดแก่กทม. แล้ว
และมูลหนี้ลำดับที่ 5 หนี้ค่าเช่าอาคารจำนวน 201,440,705.60 บาท
เนื่องจากไม่ปรากฏข้อเท็จจริงว่ากทม. ได้รับความเสียหายในค่าเช่าอาคารตามที่กล่าวอ้าง ต่อมา
กทม. ได้ยื่นคำร้องโต้แย้งคำสั่งเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ดังกล่าวต่อศาลล้มละลาย
และบีทีเอสซีได้ยื่นคำร้องขอคัดค้านคำโต้แย้งของกทม. ต่อมาเมื่อวันที่ 27 เมษายน 2554
ศาลล้มละลายกลางมีคำสั่งยกคำร้องของ กทม.
ซึ่งเท่ากับให้ยืนตามคำสั่งของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ โดยกทม. และ
บีทีเอสซีมีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวภายใน 1 เดือนนับจากวันที่ศาลล้มละลายกลางมีคำสั่งยกคำร้อง
ทั้งนี้ กทม. ได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งศาลล้มละลายกลางต่อศาลฎีกาเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม 2554
ส่วนบีทีเอสซีไม่ได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งศาลล้มละลายกลางแต่อย่างใด