1. ปัจจัยความเสี่ยง

1.1 ความเสี่ยงจากการที่ผู้บริหารของบริษัทและบริษัทย่อยมีญาติสนิทที่ประกอบธุรกิจคล้ายคลึงกัน

เนื่องจากผู้บริหารของบริษัทและบริษัทย่อย คือ นายสมบัติ ลีสวัสดิ์ตระกูล นายไพสิทธิ์ ปิติทรงสวัสดิ์
และนายเธียรศักดิ์ ดีรุ่งโรจน์
มีพี่น้องที่ดำเนินธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับผลิตภัณฑ์เหล็กตามพื้นฐานดั่งเดิมของครอบครัว
โดยเป็นกรรมการและหรือผู้ถือหุ้นใหญ่ในบริษัทที่ดำเนินธุรกิจเกี่ยวข้องกับผลิตภัณฑ์เหล็ก ด้วยเหตุนี้
ธุรกิจของญาติสนิทผู้บริหารดังกล่าวมีลักษณะคล้ายคลึงกับธุรกิจและเป็นคู่แข่งของบริษัทและบริษัทย่อย
ซึ่งอาจก่อให้เกิดความขัดแย้งทางผลประโยชน์ได้

อย่างไรก็ตาม
ปัจจุบันกลุ่มลูกค้าของบริษัทและบริษัทย่อยตั้งอยู่ในเขตภาคใต้และภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ขณะที่กลุ่มลูกค้าของญาติสนิทของผู้บริหารของบริษัทและบริษัทย่อยมีฐานลูกค้าส่วนใหญ่ตั้งอยู่ที่ภาคกลาง
ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มิได้ทับซ้อนกัน ประกอบกับระยะทางที่ห่างไกลกัน
ค่าขนส่งจะเป็นอุปสรรคอย่างมากต่อการแข่งขันกันได้

นอกจากนั้น โครงสร้างกลุ่มผู้ถือหุ้นมิได้มีส่วนเกี่ยวข้องหรือมีอิทธิพลซึ่งกันและกัน กล่าวคือนายสมบัติ
ลีสวัสดิ์ตระกูล ซึ่งถือหุ้นประมาณร้อยละ 6.00 กลุ่มปิติทรงสวัสดิ์ ถือหุ้นประมาณร้อยละ 10.94
และกลุ่มดีรุ่งโรจน์ ถือหุ้นประมาณร้อยละ 8.46 ของทุนที่ชำระแล้วจำนวน 200 ล้านบาท ตามลำดับ
อีกทั้งบริษัทมีกรรมการอิสระจำนวน 4 ท่านจากคณะกรรมการทั้งหมด 10 ท่าน
จึงสามารถคานอำนาจในตัวโครงสร้างกันเอง เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของบริษัท
พร้อมทั้งการมอบอำนาจให้นายแสงรุ้ง นิติภาวะชน (กรรมการผู้จัดการบริษัท)
ซึ่งมิได้มีญาติสนิทดำเนินธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจเหล็ก
หรือคณะกรรมการบริหารซึ่งไม่รวมผู้มีส่วนได้เสียในรายการนั้น
เป็นผู้อนุมัติรายการระหว่างกันที่เกี่ยวข้องกัน

1.2 ความเสี่ยงจากการจัดหาวัตถุดิบ

เหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วน (Hot Rolled Coil - HRC) เป็นวัตถุดิบที่สำคัญในการผลิต
ทั้งนี้ยอดซื้อเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนของบริษัทจากผู้ผลิตและตัวแทนจำหน่ายเหล็กแผ่นรีดร้อน 3
กลุ่มคือ กลุ่มบริษัท สหวิริยาสตีล อินดัสตรี จำกัด(มหาชน), กลุ่มบริษัท จีสตีล จำกัด (มหาชน)
และ กลุ่มบริษัท จีเจสตีล จำกัด (มหาชน) ซึ่งเป็นการสั่งซื้อวัตถุดิบในลักษณะราคาตลาดจร (Spot
Price) ด้วยเหตุนี้ บริษัทจึงอาจมีความเสี่ยงจากการขาดแคลนวัตถุดิบ

อย่างไรก็ตาม ผู้ผลิตวัตถุดิบทั้ง 3
รายดังกล่าวเป็นบริษัทที่ผลิตเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนรายใหญ่ของประเทศ
และดำเนินธุรกิจนี้มาเป็นเวลายาวนาน โดยมีกำลังการผลิตสูงสุดรวมกันประมาณ 7.3 ล้านตันต่อปี
ซึ่งมากกว่าความต้องการใช้จริงของบริษัทถึงประมาณ 71 เท่า
ประกอบกับบริษัทมีการวางแผนการผลิตที่ชัดเจน โดยจะจัดเก็บวัตถุดิบให้เพียงพอต่อการผลิตประมาณ
15-30 วัน พร้อมทั้งมีนโยบายสั่งซื้อวัตถุดิบล่วงหน้าประมาณ 15-45 วัน อีกทั้ง
บริษัทรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้ผลิตและตัวแทนจำหน่ายอื่นๆ ด้วย
ซึ่งจะช่วยสร้างความมั่นคงทางด้านวัตถุดิบได้เป็นอย่างดี

1.3 ความเสี่ยงจากความผันผวนในราคาวัตถุดิบ

เหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วน เป็นวัตถุดิบหลักของบริษัทในการผลิตสินค้า
โดยมีมูลค่าการสั่งซื้อซึ่งคิดเป็นสัดส่วนประมาณร้อยละ 95-96 ของต้นทุนการผลิตเหล็ก
ถึงแม้ว่าบริษัทได้สั่งซื้อเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนจากผู้ผลิตภายในประเทศ
แต่ราคาเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนจะมีการเปลี่ยนแปลงตามอุปสงค์และอุปทานในตลาดโลก
ซึ่งหากบริษัทไม่สามารถปรับราคาขายสินค้าได้ตามราคาวัตถุดิบที่มีการปรับตัวสูงขึ้นได้
จะส่งผลให้ความสามารถในการทำกำไรลดลง

อย่างไรก็ตาม บริษัทได้ให้ความสำคัญในการบริหารความเสี่ยงดังกล่าว
มีการติดตามการเปลี่ยนแปลงราคาของ และประเมินสถานการณ์ของราคาเหล็กอย่างสม่ำเสมอ
เพื่อบริหารวัตถุดิบและสินค้าสำเร็จรูปให้เป็นไปตามความเหมาะสม
ซึ่งจะลดผลกระทบจากการผันผวนของราคาวัตถุดิบได้ระดับหนึ่ง

1.4 ความเสี่ยงจากผลกระทบจากมาตรการคุ้มครองผู้ผลิตเหล็กในประเทศจากการทุ่มตลาด

จากอดีตที่ผู้ผลิตเหล็กในประเทศ ได้รับผลกระทบจากการทุ่มตลาดของผู้ผลิตต่างประเทศ
ทำให้กระทรวงพาณิชย์จึงได้ออกมาตรการทางภาษีเป็นการตอบโต้การทุ่มตลาด (Anti-Dumping)
รวมเป็นระยะเวลา 5 ปี สิ้นสุดเดือนพฤษภาคม 2551 และได้ขยายเวลาบังคับใช้ออกไปอีก 5 ปี
คือสิ้นสุดพฤษภาคม ปี 2557 ซึ่งเมื่อพ้นกำหนดดังกล่าวจะส่งให้การแข่งขันภายในประเทศรุนแรงขึ้น

อย่างไรก็ดี บริษัทมีความสัมพันธ์ที่ดีทั้งจากผู้จำหน่ายเหล็กในประเทศและต่างประเทศ
บริษัทสามารถเปลี่ยน
มาซื้อเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนจากผู้จำหน่ายที่เสนอราคาที่ต่ำกว่าเพื่อดำเนินธุรกิจได้
อีกทั้งความได้เปรียบเรื่องทำเลพื้นที่การขายของบริษัทอยู่ภาคใต้และภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
การแข่งขันกับคู่แข่งจึงไม่ส่งผลกระทบรุนแรง สำหรับแนวคิดอีกด้านหนึ่ง
หากมองในด้านของผู้ประกอบการเหล็กทั้งหลายต่างเข้าใจดีว่า การแข่งขันทางด้านราคา
ย่อมไม่ส่งผลดีกับอัตราการกำไรของกิจการตนเอง และมูลค่าผลิตภัณฑ์ของอุตสาหกรรม
การแข่งขันจึงอาจไม่มีรุนแรงอย่างอดีตที่ผ่านมา