-----------------------------------------------------------------------
  ส่วนที่ 2 บริษัทที่ออกหลักทรัพย์

  -----------------------------------------------------------------------

  -----------------------------------------------------------------------
  2.1 ปัจจัยความเสี่ยง

  -----------------------------------------------------------------------

1.ด้านธุรกิจ

เนื่องจากอุตสาหกรรมก่อสร้างเป็นธุรกิจซึ่งถือว่าเป็นรากฐานของอุตสาหกรรมอื่น ๆ ของประเทศ
รวมทั้งมีบทบาทที่สำคัญในการผลักดันให้เศรษฐกิจของประเทศเจริญเติบโต
และมีความสัมพันธ์กับภาวะเศรษฐกิจของประเทศโดยรวมอีกด้วย ดังนั้น
เมื่อภาวะเศรษฐกิจยังอยู่ในภาวะชลอตัวอย่างต่อเนื่องจึงเกิดภาวะซบเซาแก่อุตสาหกรรมก่อสร้างอย่างต่อเนื่อง
เช่นเดียวกัน

2. ด้านภาวะการเงินและอัตราดอกเบี้ย

ธุรกิจรับเหมาก่อสร้างเป็นธุรกิจที่มีความจำเป็นที่จะต้องใช้เงินหมุนเวียนสูง (Cashflow
Business) ดังนั้น
จึงมีความจำเป็นต้องกู้เงินจากสถาบันการเงินและมีความจำเป็นที่จะต้องได้รับการสนับสนุนในเรื่องตราสารหนี้
เช่น หนังสือค้ำประกัน, L/C, T/R เป็นต้น

นับแต่ปี 2541 ถึงปัจจุบันบริษัทฯยังคงประสพภาวะสภาพคล่องการเงินตึงตัวอย่างมาก (Very
Tight Liquidity) เช่นเดียวกับบริษัทฯต่างๆในประเทศ
ทั้งนี้เป็นผลมาจากการขาดการสนับสนุนด้านการเงินจากสถาบันการเงินและธนาคาร
เนื่องจากมีการสั่งระงับการดำเนินกิจการของสถาบันการเงินจำนวน 16 บริษัทและ 42
บริษัทตามลำดับ
โดยธนาคารแห่งประเทศไทยรวมถึงการเพิ่มสัดส่วนการเงินสำรองของสถาบันการเงิน
จึงมีผลทำให้บริษัทไม่สามารถประมูลงานใหม่ๆ ได้ นับตั้งแต่ประมาณเดือน ตุลาคม 2541 เป็นต้นมา

3.  อัตราแลกเปลี่ยน

บริษัทไม่ได้สั่งซื้อสินค้าและดำเนินธุรกิจในต่างประเทศแต่อย่างใด
อัตราการแลกเปลี่ยนจึงมีผลต่อหนี้ต่างประเทศที่ยอดคงค้างเท่านั้น

สำหรับผลกระทบจากการขาดทุนจากอัตราแลกเปลี่ยนในปี 2540 ยังมีผลทำให้ในปี 2543
บริษัทตกอยู่ในสภาพลูกหนี้ NPL
ของเจ้าหนี้การเงินธนาคารและสถาบันการเงินที่เคยให้การสนับสนุนบริษัทฯ มาแต่ในอดีต
ได้หยุดการสนับสนุนทางการเงินต่อบริษัทฯ ทำให้เกิดสภาวะขาดสภาพคล่องทางการเงิน
ประกอบกับลูกหนี้ของบริษัทหลายรายเจอปัญหาเดียวกับที่บริษัทเผชิญอยู่
ทำให้ไม่สามารถเรียกเก็บหนี้ได้ทันที

การขาดสภาพคล่องอันเนื่องมาจากการขาดทุนจากอัตราแลกเปลี่ยน
ทำให้บริษัทเริ่มมีปัญหาทางด้านขาดทุนจากการประกอบการในปี 2541 ถึง ปัจจุบัน
เนื่องมาจากไม่สามารถซื้อวัตถุดิบและวัสดุสิ้นเปลืองได้ในราคาปกติ

12

เพราะไม่สามารถจ่ายเป็นเงินสดตามที่ผู้ขายต้องการ จึงจำเป็นต้องซื้อในราคาที่สูง
เพื่อจะดำเนินการก่อสร้างโครงการต่าง ๆ ที่มีอยู่ให้แล้วเสร็จโดยไม่เกิดความเสียหาย
อันเนื่องมาจากการถูกฟ้องร้องและเรียกค่าเสียหาย จากการหยุดดำเนินงานก่อสร้าง
จึงจำเป็นต้องยอมให้ขาดทุนในโครงการเพื่อให้งานแล้วเสร็จ

นอกจากนี้เนื่องจากในระยะเวลาดังกล่าวสถาบันการเงินและธนคารไม่ยอมออกหนังสือค้ำประกันการประมูลงาน
ทำให้บริษัทไม่สามารถประมูลงานใหม่ได้ จึงทำให้ยอดรายได้จากงานก่อสร้างลดลงเป็นจำนวนมาก
แต่บริษัทก็ยัง

ต้องจ้างพนักงานประจำซึ่งเกินความจำเป็นของบริษัทต่อไป
เพราะกฏหมายแรงงานระบุไว้ชัดเจนว่าต้องจ่ายเงินชดเชยให้กับพนักงานเหล่านั้น
ถ้าจะต้องทำการปลดออก จากกรณีนี้ทำให้ค่าแรงของบริษัทยังคงสูงอยู่เมื่อเทียบกับรายได้ของบริษัท

ปัญหาทั้งเรื่องพนักงานที่เกินอยู่และค่าวัสดุที่สูงเพราะขาดสภาพคล่อง
คงจะหมดสิ้นลงได้เมื่อแผนฟื้นฟูกิจการได้รับมติให้ผ่านโดยเจ้าหนี้เพราะปัญหาเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของแผนฟื้นฟูกิจการของบริษัท

4. เรื่องกฎระเบียบของทางราชการ

ความเสี่ยงจากเรื่องกฎระเบียบของทางราชการ
มักจะเกิดจากความล่าช้าและปรับเปลี่ยนไม่ทันกับสถานการณ์ที่เปลี่ยนไป
รวมทั้งมีความล่าช้าในเรื่องขั้นตอนการพิจารณาอนุญาตการก่อสร้าง ส่งผลให้มีความล่าช้าต่องาน
แต่อย่างไรก็ตามที่ผ่านมาบริษัทฯ มักจะรับงานจากภาคเอกชนเป็นส่วนใหญ่
โดยเฉพาะกลุ่มอุตสาหกรรมน้ำมัน, ปิโตรเคมี และกลุ่มอุตสาหกรรมหนัก
จึงไม่ได้รับผลกระทบจากเรื่องนี้มากนัก

ความเสี่ยง ผลกระทบและมาตราการรองรับ ซึ่งมีรายละเอียดดังต่อไปนี้

1) จากการที่กระทรวงการคลังได้ประกาศ ปรับปรุงระบบการแลกเปลี่ยนเงินตราวันที่ 2 กรกฏาคม
2540 เป็นระบบแบบลอยตัว (Manage Float) มีผลกระทบทำให้เกิดผลขาดทุนจาก
อัตราการแลกเปลี่ยน ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2540 ของบริษัท มีเป็นจำนวนสูงมาก
และมีผลทำให้ต้นทุนขายและงานก่อสร้างเพิ่มสูงขึ้น เนื่องจากราคาวัตถุดิบ และวัสดุอุปกรณ์ต่าง ๆ
ที่ใช้ในการดำเนินงานเพิ่มขึ้น บริษัทมีภาระดอกเบี้ยจ่ายที่สูงขึ้นมาก
จากการขาดสภาพคล่องในตลาดเงินโดยรวม
จึงมีผลทำให้อัตราดอกเบี้ยจากเงินกู้ยืมปรับตัวสูงขึ้นอย่างมาก สาเหตุต่าง ๆ
ดังกล่าวทำให้บริษัทฯมีหนี้สินหมุนเวียนสูงกว่าสินทรัพย์หมุนเวียน

บริษัทฯได้มีการดำเนินการเจรจาปรับโครงสร้างหนี้กับเจ้าหนี้การเงินมาตั้งแต่ปี 2541
อย่างต่อเนื่อง จนกระทั่ง
บริษัทอยู่ระหว่างการปรับโครงสร้างหนี้ภายใต้กระบวนการและการกำกับดูแลของคณะกรรมการเพื่อส่งเสริมการปรับโครงสร้างหนี้
(คปน.)

13

โดยมีเจ้าหนี้ถึงร้อยละ 92.50
ของจำนวนเจ้าหนี้การเงินทั้งหลายมีมติเห็นชอบให้บริษัทดำเนินการฟื้นฟูกิจการโดยมีบริษัท
เงินทุนหลักทรัพย์ ไทยซากุระ จำกัด เป็นตัวแทนของเจ้าหนี้การเงินทั้งหมด และในวันที่ 24
มกราคม 2543 บริษัทฯ ได้ยื่นคำร้องต่อศาล โดยฝ่าย บริษัท เสรีมานพ (1998) จำกัด และ
บริษัท เฟชรฟิลด์ จำกัด เป็นที่ปรึกษากฏหมายในการขอยื่นแผนฟื้นฟูกิจการ ซึ่งศาลรับคำร้องในวันที่
22 กุมภาพันธ์ 2543 ศาลนัดไต่สวนและมีคำสั่งให้ฟื้นฟูกิจการ ซึ่งผลของคำสั่งให้ฟื้นฟูกิจการนั้น
จะมีผลดังต่อไปนี้

1.  ทำให้ข้อจำกัดสิทธิต่าง ๆ
    ที่มีอยู่ตั้งแต่เวลาที่ศาลรับคำร้องขอฟื้นฟูกิจการไว้พิจารณายังคงมีผลอยู่ต่อไป

2.  อำนาจในการจัดการกิจการ และทรัพย์สินของผู้บริหารลูกหนี้สิ้นสุดลง

3.  สิทธิต่าง ๆ ตามกฏหมายของผู้ถือหุ้นของลูกหนี้จะสิ้นสุดลง
    ยกเว้นเฉพาะสิทธิในการได้รับเงินปันผลเท่านั้นที่ผู้ถือหุ้นของลูกหนี้ยังคงมีสิทธิอยู่

และศาลได้ แต่งตั้งบริษัท จีทีที แพลนเนอร์ ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของแกรนท์ทอนทัน
เป็นผู้ทำแผนฟื้นฟูกิจการโดยมีระยะเวลาในการจัดทำแผนฟื้นฟู 90 วัน
และสามารถขอขยายระยะเวลาได้ 2 ครั้ง ๆ ละ 30 วัน
จากนั้นจะเสนอต่อเจ้าหนี้ทั้งหมดเพื่อให้ลงมติ เห็นชอบกับแผนฟื้นฟูกิจการ ซึ่งในขณะนี้
ผู้ทำแผนขอยืดระยะเวลาต่อศาลอีก 30 วัน คือ จากวันที่ 30 มิถุนายน 2543 เป็นวันที่ 30
กรกฏาคม 2543 ตามเอกสารเรื่อง คำร้องขอขยายระยะเวลาส่งแผนฟื้นฟูกิจการ ลงวันที่ 16
มิถุนายน 2543 โดยในแผนฟื้นฟูกิจการนั้น
มีแผนปรับปรุงโครงสร้างอันประกอบด้วยเนื้อหาพอจะสรุปดังต่อไปนี้

1.  มีการตกลงยินยอมลดหนี้จากเจ้าหนี้ทั้งหมดลง

2.  ลดสัดส่วนของผู้ถือหุ้นปัจจุบันลงตามอัตราส่วนที่เจ้าหนี้กำหนดเพื่อให้ผู้ลงทุนใหม่มีสิทธิมีเสียงในการควบคุมบริษัท

3.  การดำเนินการตามแผนต้องเสร็จสิ้นภายใน 5 ปี

  หลังจากยื่นแบบต่อศาลแล้ว ในวันที่ 9 พฤศจิกายน 2543 ศาลมีคำสั่งเห็นชอบด้วยแผน

2) สำหรับเรื่องการตั้งคณะกรรมการอิสระของบริษัท พีเออี (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน) นั้น
ทางตลาดหลักทรัพย์ฯ ไม่นำหลักเกณฑ์ในเรื่องการมีกรรมการอิสระ การมีคณะกรรมการตรวจสอบ
และการมีจำนวนผู้ถือหุ้นสามัญรายย่อยมาใช้ในการพิจารณาเรื่องการดำรงสถานะของบริษัทจดทะเบียน
สำหรับบริษัทจดทะเบียนที่อยู่ระหว่างการฟื้นฟูกิจการตามกฎหมายว่าด้วยล้มละลายได้ตามจดหมายฉบับที่บจ./ม(ว)
48/2541 ลงวันที่ 3 สิงหาคม 2541
เรื่องการแก้ไขข้อบังคับว่าด้วยการเพิกถอนหลักทรัพย์จดทะเบียน

14