1. ปัจจัยความเสี่ยง

ความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาเหล็ก

ราคาสินค้าเหล็กนั้นมีความเกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กันมาโดยตลอด ตั้งแต่วัตถุดิบต้นทางจำพวกสินแร่เหล็ก
ถ่านหิน และเศษเหล็ก ที่ใช้ในการผลิตเหล็กขั้นต้น แล้วผ่านกระบวนการขึ้นรูป (Casting)
จนได้ผลิตภัณฑ์เหล็กขั้นกลาง ได้แก่ เหล็กแผ่นหนา (สแลป - Slab) เหล็กแท่งใหญ่ (บลูม –
Bloom) และ เหล็กแท่งเล็ก (บิลเล็ต – Billet) ที่นำมาใช้เป็นวัตถุดิบในการผลิตเหล็กรีดร้อน
(Hot Rolling) ชนิดต่างๆ ต่อไปซึ่งรวมถึงเหล็กเส้นของบริษัทซึ่งใช้บิลเล็ตเป็นวัตถุดิบด้วย
สินค้าเหล็กเหล่านี้จัดเป็นสินค้าที่มีคุณลักษณะแตกต่างกันน้อยมากหรือสินค้าคอมมอดิตี้ (Commodity)
เช่นเดียวกับ น้ำมัน และธาตุโลหะอื่นๆ
ดังนั้นราคาจึงเป็นปัจจัยสำคัญที่สุดที่ส่งผลโดยตรงต่อปริมาณการขาย
ขณะที่วงจรการเปลี่ยนแปลงราคาของสินค้าเหล็กนั้นเริ่มมีระยะเวลาที่ไม่แน่นอนและผันผวนมากขึ้นและเร็วขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก
การคาดคะเนราคาล่วงหน้าทำได้ลำบากและถือเป็นความเสี่ยงที่สำคัญในการดำเนินธุรกิจ
อีกทั้งในระยะ 2-3 ปีมานี้ มีปัจจัยใหม่ๆ ที่ส่งผลกระทบต่อสภาวะการค้าเหล็กของโลกเพิ่มขึ้น
กล่าวคือการเติบโตของอุตสาหกรรมเหล็กของประเทศจีนอย่างรวดเร็วจนส่งผลให้เกิดสภาวะอุปทานส่วนเกินและส่งออกขายในตลาดโลก
ทำให้ราคาเหล็กโลกเกิดความผันผวนเป็นอย่างมากจนทางการจีนต้องออกมาตรการในการควบคุมปริมาณการผลิตให้สมดุลกับปริมาณความต้องการใช้
ซึ่งจำเป็นจะต้องอาศัยเวลาระยะหนึ่งเพื่อให้มาตรการเหล่านั้นสัมฤทธิ์ผล

ในส่วนของบริษัทนั้น ใช้เวลาประมาณ 1-2
เดือนนับจากวันที่สั่งซื้อวัตถุดิบบิลเล็ตซึ่งทั้งหมดนำเข้ามาจากต่างประเทศจนถึงวันที่รับเข้าโรงงาน
หากราคาเหล็กปรับลดลงในวันที่ได้รับวัตถุดิบมาเพื่อผลิตเป็นเหล็กเส้นออกจำหน่าย
ก็อาจทำให้อัตรากำไรขั้นต้นของบริษัทลดต่ำลงกว่าที่คาดไว้
ในทางกลับกันหากราคาเหล็กปรับตัวสูงขึ้นก็จะส่งผลดีต่ออัตรากำไรขั้นต้นของบริษัทเช่นกัน
ด้วยเหตุที่ว่าต้นทุนบิลเล็ตนั้นนับเป็นสัดส่วนประมาณร้อยละ 90 ของต้นทุนสินค้าที่ขาย
จึงกล่าวได้ว่าผลต่างระหว่างราคาบิลเล็ตกับราคาขายเหล็กเส้น (Metal spread) นั้น
ถือเป็นหัวใจในการบริหารกิจการให้เกิดผลกำไร
บริษัทจึงมุ่งมั่นในการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีต่อผู้จำหน่ายบิลเล็ตทั่วโลก
เพื่อความแน่นอนในการจัดหาวัตถุดิบในราคาที่ยุติธรรมและทันต่อเวลา
นอกจากนี้ยังได้วางแผนการสั่งซื้อวัตถุดิบให้สอดคล้องกับปริมาณความต้องการใช้เหล็กเส้นในประเทศ
เพื่อรักษาปริมาณสินค้าคงเหลือในระดับที่เหมาะสมเพื่อลดความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของราคาดังกล่าว

ความเสี่ยงจากความต้องการในการบริโภคเหล็กที่พึ่งพิงกับอุตสาหกรรมอื่น

โดยทั่วไปเหล็กเส้นเป็นผลิตภัณฑ์ที่ใช้ควบคู่กันกับปูนซีเมนต์ในงานก่อสร้างต่างๆ (เช่น
คอนกรีตเสริมเหล็ก)
จึงเป็นธุรกิจที่พึ่งพิงโดยตรงกับอุตสาหกรรมการก่อสร้างและธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์
ดังนั้นในสภาวะที่อุตสาหกรรมดังกล่าวขยายตัวทั้งจากโครงการของภาครัฐและเอกชน
ก็จะทำให้มีการบริโภคเหล็กเส้นสูงขึ้นเป็นเงาตามตัว
แต่หากอุตสาหกรรมเหล่านั้นอยู่ในสภาพที่ซบเซาก็จะทำให้ยอดขายเหล็กเส้นชะลอตัวลงเช่นกัน

อย่างไรก็ตามเนื่องจากยอดขายส่วนใหญ่ของบริษัทประมาณร้อยละ 90
เป็นการขายให้แก่ผู้ประกอบการค้าส่งเหล็ก (ยี่ปั๊ว)
ซึ่งนอกจากจะสั่งซื้อเหล็กเพื่อจัดส่งให้แก่ลูกค้าที่เป็นร้านค้ารายย่อยตลอดจนผู้ใช้งานโดยตรงแล้ว
ยังมีการสั่งซื้อบางส่วนเพื่อเก็บเข้าสต็อคของตนเองด้วย
คำสั่งซื้อในประเภทหลังนี้จะขึ้นอยู่กับการคาดการณ์ราคาเหล็กในอนาคตและเป็นส่วนที่ช่วยชดเชยต่อการลดลงของปริมาณขายจากความต้องการใช้จริงในงานก่อสร้าง
ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดและเกิดขึ้นเป็นประจำก็คือ
ราคาเหล็กเส้นจะอยู่ในระดับที่ต่ำในช่วงฤดูฝนตกชุกซึ่งเป็นช่วงที่งานก่อสร้างชะลอตัวลง
ผู้ค้าเหล็กที่มีกำลังซื้อจึงเห็นเป็นโอกาสอันดีที่จะทยอยสั่งซื้อสินค้าในราคาถูกเก็บสะสมเข้าใน

สต็อคเพื่อรองรับปริมาณการขายและระดับราคาที่จะสูงขึ้นในช่วงฤดูแล้งที่จะมาถึง
การที่บริษัทมีฐานลูกค้าเหล่านี้เป็นหลักจึงช่วยลดความเสี่ยงจากความผันผวนของปริมาณการขายอันเกิดจากความต้องการตามฤดูกาลลงได้

ความเสี่ยงจากการมีอุปทานส่วนเกินและการเข้ามาของผู้ประกอบการรายใหม่

โดยทั่วไปเทคโนโลยีการผลิตเหล็กรีดร้อนทรงยาวประเภทเหล็กโครงสร้างรูปพรรณและเหล็กเส้นเพื่อการก่อสร้างมีค่อนข้างหลากหลาย
ผู้ผลิตขนาดเล็กบางรายอาจเลือกใช้เทคโนโลยีที่มีประสิทธิภาพในระดับพื้นฐานด้วยเงินลงทุนที่ไม่สูงมากนักเพื่อการผลิตสินค้าบางขนาดในชั้นคุณภาพทั่วไป
จึงมีผู้ประกอบการในอุตสาหกรรมนี้จำนวนหลายรายซึ่งต่างก็มีกำลังการผลิตส่วนเกินเหลืออยู่
และอาจมีผู้ประกอบการรายใหม่เกิดขึ้นได้หากมีปริมาณการใช้เพิ่มสูงขึ้นและมีอัตรากำไรที่จูงใจ
จากเหตุผลดังกล่าวทำให้บริษัทต้องปรับตัวโดยการลงทุนขยายสายการผลิตเหล็กเส้นกลมที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง
ขนาด6-9มิลลิเมตร
ซึ่งเป็นขนาดที่มีผู้ผลิตน้อยรายและต้องอาศัยเทคโนโลยีการผลิตและความเชี่ยวชาญที่สูงขึ้น
ในขณะที่ให้อัตราผลกำไรที่ดีกว่าด้วยเช่นกัน โดยเริ่มผลิตและนำออกจำหน่ายตั้งแต่ปลายปี 2547
เป็นต้นมา
ส่งผลให้บริษัทเป็นผู้ผลิตเหล็กเส้นที่มีการผลิตจริงและมีสินค้าครบทุกขนาดและทุกชั้นคุณภาพที่มีความต้องการใช้อยู่ในปัจจุบัน
นอกจากนี้สายการผลิตของบริษัทยังสามารถปรับเปลี่ยนเพื่อใช้ในการผลิตเหล็กเพลาดำบางขนาด
สำหรับใช้ในอุตสาหกรรมจักรกลและอุตสาหกรรมหนักอื่นๆ ได้อีกด้วย

สำหรับการนำเข้าเหล็กเส้นจากต่างประเทศนั้นถูกจำกัดโดยกำแพงทางการค้าประเภทที่ไม่ใช่ภาษี
(Non-tariff Barrier)
อีกทั้งมาตรฐานการผลิตจำเป็นจะต้องรองรับการขนส่งทางทะเลในระยะเวลานานอันอาจส่งผลต่อสภาพของเหล็กเส้นในยามออกจำหน่าย
ต้นทุนการขนส่งเหล็กเส้นก็สูงกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับการขนส่งบิลเล็ตเพื่อนำมารีดเป็นเหล็กเส้นภายในประเทศ
นอกจากนี้ยังต้องได้รับการรับรองคุณภาพสินค้าจากสำนักงานมาตรฐานอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทยก่อนการนำออกจำหน่ายอีกด้วย
ด้วยเหตุผลที่กล่าวมาจึงไม่ปรากฎว่ามีการนำเข้าเหล็กเส้นเพื่อการก่อสร้างในปริมาณที่มีนัยสำคัญ

ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน

ตามที่ได้กล่าวไว้แล้วว่าบริษัทนำเข้าเหล็กแท่งเล็กหรือบิลเล็ตซึ่งเป็นวัตถุดิบหลักในการผลิตเหล็กเส้น
จึงมีเจ้าหนี้การค้าส่วนหนึ่งเป็นสกุลเงินตราต่างประเทศ
ความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนจึงนับเป็นความเสี่ยงอันหนึ่งในการดำเนินธุรกิจ
กล่าวคือบริษัทจะมีความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยนในระหว่างวันที่บริษัทตกลงสั่งซื้อวัตถุดิบในรูปของสกุลเงินตราต่างประเทศกับวันที่บริษัทชำระเงินค่าวัตถุดิบนั้นด้วยเงินบาท

บริษัทได้ดำเนินนโยบายจำกัดความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนอย่างเข้มงวด
เพื่อแปลงภาระต้นทุนวัตถุดิบให้อยู่ในรูปของเงินบาทโดยเร็วที่สุด
โดยมีวงเงินสินเชื่อหมุนเวียนทางการค้ากับธนาคารพาณิชย์ที่เลือกเบิกใช้ได้ทั้งสกุลเงินตราต่างประเทศและสกุลเงินบาท
พร้อมทั้งมีสัญญาซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า (Forward contract) ด้วย
จากนโยบายดังกล่าวบริษัทมีภาระหนี้สินเป็นสกุลเงินเหรียญสหรัฐฯ ณ วันที่31 ธันวาคม 2549
เพียงจำนวนประมาณ 11 ล้านเหรียญฯ
ซึ่งอยู่ในรูปของเจ้าหนี้การค้าต่างประเทศจากการซื้อวัตถุดิบและวัสดุสิ้นเปลืองในการผลิต

ความเสี่ยงจากภัยธรรมชาติต่อทรัพย์สินบริเวณโรงงาน

จากที่ได้เกิดเหตุการณ์อุทกภัยขึ้นในเขตอำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ในระยะ 1-2
ปีมานี้ โดยในปี 2548 พื้นที่โรงงานบางส่วนได้รับผลกระทบจากอุทกภัย
เช่นเดียวกับผู้ประกอบการและประชาชนทั่วไปที่มีสถานประกอบการและที่อยู่อาศัยในอำเภอบางสะพาน
ซึ่งนับเป็นอุทกภัยครั้งร้ายแรงที่สุดในรอบหลายสิบปีของพื้นที่แห่งนี้ อย่างไรก็ตาม
บริษัทได้รับเงินชดเชยค่าเสียหายจากบริษัทผู้รับประกันภัยสำหรับเหตุการณ์ในครั้งนั้นอย่างครบถ้วน

ตั้งแต่เริ่มต้นประกอบกิจการมาจนถึงปัจจุบัน
บริษัทมีนโยบายในการจัดหาประกันวินาศภัยที่คลอบคลุมความเสียหายที่เกิดแก่สินค้าและหรือทรัพย์สินโดยตรง
และที่อาจจะเกิดขึ้นต่อความต่อเนื่องในการดำเนินธุรกิจจนทำให้บริษัทต้องสูญเสียรายได้อีกด้วย
เพื่อช่วยลดความเสี่ยงจากภัยธรรมชาติตลอดจนความเสียหายอื่นๆ ตามความคุ้มครองในกรมธรรม์