1. ปัจจัยความเสี่ยง

1.1 ความเสี่ยงจากการที่ผู้บริหารของบริษัทและบริษัทย่อยมีญาติสนิทที่ประกอบธุรกิจคล้ายคลึงกัน

เนื่องจากผู้บริหารของบริษัทและบริษัทย่อย คือ นายสมบัติ ลีสวัสดิ์ตระกูล
มีพี่น้องที่ดำเนินธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับผลิตภัณฑ์เหล็กตามพื้นฐานดั่งเดิมของครอบครัว
โดยเป็นกรรมการและหรือผู้ถือหุ้นใหญ่ในบริษัทที่ดำเนินธุรกิจเกี่ยวข้องกับผลิตภัณฑ์เหล็ก
ซึ่งอาจก่อให้เกิดความขัดแย้งทางผลประโยชน์ได้
แต่เนื่องจากฐานลูกค้าส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในภูมิภาคที่ต่างกัน ซึ่งไม่เป็นพื้นที่ทับซ้อนกัน ดังนั้น
บริษัทจึงได้เปรียบในเรื่องของการขนส่งและความสะดวกในการดูแลลูกค้าได้ดีกว่า

นอกจากนั้น โครงสร้างกลุ่มผู้ถือหุ้นมิได้มีส่วนเกี่ยวข้องหรือมีอิทธิพลซึ่งกันและกัน กล่าวคือนายสมบัติ
ลีสวัสดิ์ตระกูล ซึ่งถือหุ้นประมาณร้อยละ 6.00 ของทุนที่ชำระแล้วจำนวน 250 ล้านบาท
อีกทั้งบริษัทมีกรรมการอิสระจำนวน 4 ท่านจากคณะกรรมการทั้งหมด 9 ท่าน
จึงสามารถดูแลความโปร่งใส่ในการดำเนินธุรกิจ และปกป้องผลประโยชน์ของบริษัทได้
ซึ่งบริษัทได้มอบหมายให้นายแสงรุ้ง นิติภาวะชน (กรรมการผู้จัดการ)
ผู้ที่มิได้มีญาติสนิทดำเนินธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจเหล็ก เป็นผู้อนุมัติรายการระหว่างกันที่เกี่ยวข้องกัน

1.2 ความเสี่ยงจากการจัดหาวัตถุดิบ

เหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วน (Hot Rolled Coil - HRC) เป็นวัตถุดิบที่สำคัญในการผลิต
ทั้งนี้ยอดซื้อเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนของบริษัทจากผู้ผลิตและตัวแทนจำหน่ายเหล็กแผ่นรีดร้อน 3
กลุ่มคือ กลุ่มบริษัท สหวิริยาสตีล อินดัสตรี จำกัด(มหาชน), กลุ่มบริษัท จีสตีล จำกัด (มหาชน)
และ กลุ่มบริษัท จีเจสตีล จำกัด (มหาชน) ซึ่งเป็นการสั่งซื้อวัตถุดิบในลักษณะราคาตลาดจร (Spot
Price) ด้วยเหตุนี้
บริษัทจึงอาจมีความเสี่ยงจากการขาดแคลนวัตถุดิบในกรณีที่บริษัทไม่สามารถจัดหาวัตถุดิบจากแหล่งอื่นได้ทันตามความต้องการใช้

อย่างไรก็ตาม บริษัทมีการสั่งซื้อเหล็กแผ่นรีดร้อนจากผู้ผลิตวัตถุดิบทั้ง 3
รายดังกล่าวมาเป็นเวลานาน และมีความสัมพันธ์อันดี
ประกอบกับบริษัทมีการวางแผนการผลิตที่ชัดเจน โดยจะจัดเก็บวัตถุดิบให้เพียงพอต่อการผลิตประมาณ
15-30 วัน พร้อมทั้งมีนโยบายสั่งซื้อวัตถุดิบล่วงหน้าประมาณ 15-45 วัน
ทำให้บริษัทยังไม่เคยประสบปัญหาขาดแคลนวัตถุดิบ
ซึ่งหากเกิดภาวะดังกล่าวบริษัทยังสามารถนำเข้าวัตถุดิบจากต่างประเทศได้

1.3 ความเสี่ยงจากความผันผวนในราคาวัตถุดิบ

เหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วน เป็นวัตถุดิบหลักของบริษัทในการผลิตสินค้า
โดยมีมูลค่าการสั่งซื้อซึ่งคิดเป็นสัดส่วนประมาณร้อยละ 96-97 ของการสั่งซื้อวัตถุดิบทั้งหมด
ถึงแม้ว่าบริษัทได้สั่งซื้อเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนจากผู้ผลิตภายในประเทศ
แต่ราคาเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนจะมีการเปลี่ยนแปลงตามอุปสงค์และอุปทานในตลาดโลก
ซึ่งหากราคาเหล็กมีการปรับตัวลงอย่างรุนแรง อาจส่งผลต่อมูลค่าของวัตถุดิบในสินค้าคงคลัง
ในขณะที่หากราคาวัตถุดิบมีการปรับตัวสูงขึ้นและส่งผลกับราคาขายสินค้าและความสามารถการทำกำไร
ดังนั้น ความผันผวนของราคาวัตถุดิบจึงเป็นปัจจัยหนึ่งจะกระทบต่อต้นทุน, ราคาผลิตภัณฑ์
และการบริหารสินค้าคงคลัง

อย่างไรก็ตาม บริษัทได้ให้ความสำคัญในการบริหารความเสี่ยงดังกล่าว
มีการติดตามการเปลี่ยนแปลงราคาของ และประเมินสถานการณ์ของราคาเหล็กอย่างสม่ำเสมอ
เพื่อบริหารวัตถุดิบและสินค้าสำเร็จรูปให้เป็นไปตามความเหมาะสมทั้งด้านราคาและปริมาณความต้องการ
ซึ่งจะลดผลกระทบจากการผันผวนของราคาวัตถุดิบได้ระดับหนึ่ง

1.4 ความเสี่ยงจากผลกระทบจากมาตรการคุ้มครองผู้ผลิตเหล็กในประเทศจากการทุ่มตลาด

จากอดีตที่ผู้ผลิตเหล็กในประเทศ ได้รับผลกระทบจากการทุ่มตลาดของผู้ผลิตต่างประเทศ
ทำให้กระทรวงพาณิชย์จึงได้ออกมาตรการทางภาษีเป็นการตอบโต้การทุ่มตลาด (Anti-Dumping)
รวมเป็นระยะเวลา 5 ปี สิ้นสุดเดือนพฤษภาคม 2551 และได้ขยายเวลาบังคับใช้ออกไปอีก 5 ปี
คือสิ้นสุดพฤษภาคม ปี 2557
ซึ่งเมื่อพ้นกำหนดดังกล่าวจะส่งผลให้ผู้ผลิตเหล็กต่างประเทศเข้ามาแข่งขันกับผู้ผลิตภายในประเทศรุนแรงขึ้น

อย่างไรก็ดี บริษัทมีความสัมพันธ์ที่ดีทั้งจากผู้จำหน่ายเหล็กในประเทศและต่างประเทศ
บริษัทสามารถเปลี่ยน
มาซื้อเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนจากผู้จำหน่ายที่เสนอราคาที่ต่ำกว่าเพื่อดำเนินธุรกิจได้
อีกทั้งความได้เปรียบเรื่องทำเลพื้นที่การขายของบริษัทอยู่ภาคใต้และภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
การแข่งขันกับคู่แข่งจึงไม่ส่งผลกระทบรุนแรง สำหรับแนวคิดอีกด้านหนึ่ง
หากมองในด้านของผู้ประกอบการเหล็กทั้งหลายต่างเข้าใจดีว่า การแข่งขันทางด้านราคา
ย่อมไม่ส่งผลดีกับอัตราการกำไรของกิจการตนเอง และมูลค่าผลิตภัณฑ์ของอุตสาหกรรม
การแข่งขันจึงอาจไม่มีรุนแรงอย่างอดีตที่ผ่านมา

1.5 ความเสี่ยงจากการให้สินเชื่อลูกค้า

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2554 บริษัทมีลูกหนี้ทางการค้าจำนวน 251.46 ล้านบาทเพิ่มขึ้นจาก ณ สิ้นปี
2553 ตามการเติบโตของรายได้เพิ่มสูงขึ้น โดยเป็นลูกหนี้ที่มีอายุไม่เกิน 30 วัน จำนวน 247.77
ล้านบาท บริษัทจึงอาจมีความเสี่ยงในการเรียกชำระหนี้จากลูกหนี้การค้า

อย่างไรก็ตาม บริษัทมีการประเมินคุณภาพลูกค้าอยู่เสมอ
และให้ความสำคัญกับการให้เครดิตทางการค้าอย่างเข้มงวด
อีกทั้งลูกหนี้แต่ละรายมีการสัมพันธ์ทางการค้าติดต่อกันมาเป็นระยะเวลานาน
ดังจะเห็นได้จากระยะเวลาเก็บหนี้เฉลี่ยในปี 2553 และ ปี 2554 เท่ากับ 24 วัน และ 22 วัน
ตามลำดับ ซึ่งเป็นอัตราเฉลี่ยการเก็บหนี้ที่เร็ว อีกทั้งลักษณะลูกหนี้เป็นการกระจายตัว
ไม่ได้ยึดติดกับฐานลูกหนี้การค้ากลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง