4.  การประกอบธุรกิจของแต่ละสายผลิตภัณฑ์

    1.  การรับประกันภัยต่อ

        1.  ลักษณะผลิตภัณฑ์หรือบริการ

  ลักษณะงานส่วนใหญ่จะเป็นการรับประกันวินาศภัยต่อจากตลาดภายในประเทศ
  สัดส่วนของเบี้ยประกันภัยต่อรับสุทธิรวมจากทุกแหล่งงานในปี 2552 และปี 2551
  สามารถแยกตามแหล่งที่มาได้ดังนี้

+----------------------------------------+--------------+-------------+
|                                        | 2552         | 2551        |
+----------------------------------------+--------------+-------------+
|                                        | ร้อยละ        | ร้อยละ       |
+----------------------------------------+--------------+-------------+
| -   การประกันวินาศภัยต่อ -ในประเทศ         |              |             |
+----------------------------------------+--------------+-------------+
| อัคคีภัย                                  | 33.5         | 37.9        |
+----------------------------------------+--------------+-------------+
| ภัยทางทะเล                              | 5.9          | 6.8         |
+----------------------------------------+--------------+-------------+
| รถยนต์                                  | 9.7          | 10.6        |
+----------------------------------------+--------------+-------------+
| เบ็ดเตล็ด                                | 32.4         | 29.0        |
+----------------------------------------+--------------+-------------+
|                                        | 81.5         | 84.3        |
+----------------------------------------+--------------+-------------+
| - ต่างประเทศ                            | 3.3          | 3.1         |
+----------------------------------------+--------------+-------------+
| รวมการประกันวินาศภัยต่อ                    | 84.8         | 87.4        |
+----------------------------------------+--------------+-------------+
| -   การประกันชีวิตต่อ                      | 15.2         | 12.6        |
+----------------------------------------+--------------+-------------+
| รวม                                    | 100.0        | 100.0       |
+----------------------------------------+--------------+-------------+
|                                        |              |             |
+----------------------------------------+--------------+-------------+

รูปแบบการรับประกันภัยต่อ มีการดำเนินงานใน 2 วิธีหลัก คือ

1.  การรับประกันแบบเฉพาะราย (Facultative Reinsurance)

  เป็นการรับประกันภัยต่อประเภทที่ไม่มีการทำสัญญาตกลงกันไว้ล่วงหน้า
  โดยพิจารณาคัดเลือกรับงานเป็นภัย ๆ หรือเป็นรายกรมธรรม์ไป
  ทั้งนี้เบี้ยประกันภัยที่ได้จากการรับประกันภัยแบบเฉพาะรายมีสัดส่วนร้อยละ 18
  ของเบี้ยประกันภัยรับสุทธิในปัจจุบัน

2.  การรับประกันภัยต่อแบบทำสัญญาต่อกัน (Treaty Reinsurance)

  เป็นการรับประกันภัยประเภทที่มีการทำสัญญาการประกันภัยต่อกับบริษัทผู้เอาประกันภัยต่อไว้ล่วงหน้า

สัญญาประกันภัยต่อที่สำคัญมี 2 ลักษณะ ดังนี้

1. สัญญาตามข้อตกลงของตลาด (Market Agreement)

  สัญญาตามข้อตกลงของตลาดนี้ส่วนใหญ่เป็นสัญญาแบบอัตราส่วนที่กลุ่มบริษัทฯ
  มีกับบริษัทประกันวินาศภัยและประกันชีวิตในประเทศเกือบทุกบริษัท
  โดยที่บริษัทคู่สัญญาจะส่งงานประกันภัยต่อให้ตามเงื่อนไขที่ได้ตกลงกันโดยมีวงเงินเอาประกันภัยต่อสูงสุดต่อกรมธรรม์กำหนดไว้ในสัญญา
  ในอัตราส่วนต่าง ๆ ดังนี้

รายละเอียดการรับประกันภัยต่อและการเอาประกันภัยต่อช่วงของสัญญาตามข้อตกลงของตลาด

+-----------------------------------------------------------------------+
|   เบี้ยประกันภัยต่อรับ                                                      |
+-----------------------------------------------------------------------+
| 1.  ร้อยละ 5 ของกรมธรรม์ประกันวินาศภัย (ไม่รวมรถยนต์ภาคสมัครใจ)               |
|     ที่บริษัทสมาชิกคู่สัญญาออกให้แก่ผู้เอาประกันภัยโดยตรงทุกฉบับตามเงื่อนไขที่ได้ตกลงกัน    |
|     (5% Quota Share)                                                  |
+-----------------------------------------------------------------------+
|   2. ร้อยละ 10 ของกรมธรรม์ประกันอัคคีภัยและกรมธรรม์แบบ A11 Risks             |
|   ที่มีทุนประกันภัยตั้งแต่ 30 ล้านบาทขึ้นไป                                       |
|   ซึ่งบริษัทสมาชิกคู่สัญญาออกให้แก่ผู้เอาประกันภัยโดยตรงทุกฉบับ ตามเงื่อนไขที่ได้ตกลงกัน    |
|   (Thailand Fire Pool)                                                |
+-----------------------------------------------------------------------+
|   3. ร้อยละ 5 ถึง 10 ของสัญญาประกันภัยต่อแบบ 1^(st) Surplus ของการประกันชีวิต  |
|   ที่บริษัทประกันชีวิตเกือบทุกบริษัทภายในประเทศมีอยู่                               |
+-----------------------------------------------------------------------+

  ไทยรี

+-------------------------------+--------+-----------------------------+
| เบี้ยประกันภัยต่อช่วง               |        | เบี้ยประกันรับสุทธิ               |
+-------------------------------+--------+-----------------------------+
| -   ประมาณร้อยละ 50-70 ของ (1) |        | - ประมาณร้อยละ 40 ของ (1)    |
|     เอาประกันภัยต               |        | บริษัทฯ จะเก็บความเสี่ยงภัยไว้เอง  |
| ่อช่วงกลับไปยังบริษัทสมาชิกตามข้อตกลง |        |                             |
+-------------------------------+--------+-----------------------------+
| -   ประมาณร้อยละ 90 ของ (2)    |        | - ประมาณร้อยละ 10 ของ (2)    |
|     เอาประกันภัยต               |        | บริษัทฯ จะเก็บความเสี่ยงภัยไว้เอง  |
| ่อช่วงกลับไปยังบริษัทสมาชิกตามข้อตกลง |        |                             |
+-------------------------------+--------+-----------------------------+
| -   ประมาณร้อยละ 5 ของ (3)     |        | - ประมาณร้อยละ 89 ของ (3)    |
|     เอาประกันภัย                |        | บริษัทฯ จะเก็บความเสี่ยงภัยไว้เอง  |
| ต่อช่วงกลับไปยังบริษัทประกันชีวิตจำนวน |        |                             |
|     7 ใน 13                   |        |                             |
|     ร                         |        |                             |
| ายที่มีข้อตกลงรับประกันภัยต่อช่วงกลับไป |        |                             |
+-------------------------------+--------+-----------------------------+

  ที่มาของสัญญาตามข้อตกลงของตลาดดังกล่าวเกิดจากวัตถุประสงค์ของการก่อตั้งบริษัทฯ
  เพื่อให้เป็นเครื่องมือในการเพิ่มขีดความสามารถในการรับความเสี่ยงภัยไว้ในประเทศให้มากขึ้น
  ส่งเสริมการใช้ความสามารถรับความเสี่ยงภัยภายในประเทศให้เกิดประสิทธิภาพมากที่สุดและเป็นศูนย์กลางการประมวลสถิติผลงานของธุรกิจประกันภัยในประเทศ
  จึงได้เกิดเป็นความร่วมมือของทุกฝ่ายและข้อตกลงของตลาดขึ้นมาที่ให้บริษัทประกันวินาศภัยในประเทศทุกบริษัท
  ทั้งที่จัดตั้งอยู่ในขณะนั้นและที่จัดตั้งขึ้นใหม่ในภายหลังต้องส่งงานประกันภัยต่อให้บริษัทฯ
  ในอัตราร้อยละ 5 ของกรมธรรม์ดังกล่าวทุกกรมธรรม์ที่ออกให้ผู้เอาประกันภัย

  นอกจากนี้
  ผลประโยชน์ที่เกิดขึ้นอย่างยิ่งต่อภาคธุรกิจประกันภัยของไทยอีกประการหนึ่งและเป็นเหตุผลให้บริษัทประกันวินาศภัยทุกแห่งยังคงร่วมมือกันจัดให้มีข้อตกลงของตลาดนี้อยู่ก็คือ
  ผลของสัญญาทำให้บริษัทฯ มีข้อมูลรายละเอียดของกรมธรรม์ทุกฉบับที่ออกในประเทศไทย
  สามารถนำไปประมวลผลสถิติงานประกันภัยของไทยพร้อมทั้งจัดให้มีบทวิเคราะห์
  วิจัยในแนวลึกเพื่อให้บริษัทประกันภัยต่าง ๆ
  นำไปใช้ประกอบการวางแผนและตัดสินใจทางธุรกิจได้ต่อไป
  ในขณะเดียวกันทางการคือสำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย
  ยังสามารถนำข้อมูลสถิติดังกล่าวไปใช้เพื่อประโยชน์ในการปรับปรุงพิกัดอัตราเบี้ยประกันภัยให้เหมาะสมให้เกิดความเป็นธรรมต่อทุกฝ่าย
  ซึ่งบริการเหล่านี้เป็นบริการที่บริษัทฯ จัดให้โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย

  หลังจากที่บริษัทฯ ได้รับประกันภัยต่อตามสัญญานี้แล้ว
  บริษัทฯจะต้องเอาประกันภัยต่อช่วงกลับไปยังบริษัทคู่สัญญาดังกล่าวตามสัดส่วนที่ได้ตกลงกัน

  สรุปสาระสำคัญของสัญญาของงานตามข้อตกลงที่เป็นสัญญาประกันภัยต่อและประกันภัยต่อช่วงแบบอัตราส่วน
  (Quota Share) จะครอบคลุมการประกันภัยประเภทอัคคีภัย
  ภัยรถยนต์ภาคบังคับตามพระราชบัญญัติผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535
  ภัยขนส่งสินค้าทางทะเลและภัยอุบัติเหตุเบ็ดเตล็ด โดยมีข้อยกเว้นไม่รวมภัยบางประเภทไว้ด้วย
  ในสัญญามีการกำหนดสัดส่วนการเอาประกันภัยต่อและการประกันภัยต่อช่วงและวงเงินประกันภัยต่อสูงสุดต่อภัยไว้
  นอกจากนี้ยังมีข้อกำหนดอื่นๆ เช่น อัตราส่วนลด (Reinsurance Commission)
  วิธีการรายงานและวิธีการชำระเงิน เป็นต้น
  สัญญาจะมีอายุปีต่อปีสิ้นสุดตามปีปฏิทินและการต่ออายุจะเป็นไปโดยอัตโนมัติ
  ยกเว้นฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งบอกเลิกสัญญาด้วยการแจ้งบอกเลิกล่วงหน้าในระยะเวลาที่กำหนด
  ซึ่งโดยทั่วไปจะกำหนดไว้ 3 เดือนก่อนสัญญาครบกำหนด

  ในด้านการประกันชีวิตก็เช่นเดียวกัน
  ไทยรีประกันชีวิตซึ่งเป็นบริษัทย่อยมีสัญญาตามข้อตกลงกับบริษัทประกันชีวิตเกือบทุกบริษัทในประเทศที่จะส่งงานประกันภัยต่อตามสัญญามาให้ในอัตราร้อยละ
  5 ถึง 10 ของสัญญาประกันชีวิตต่อแบบส่วนเกินขั้นที่ 1 ( 1^(st) Surplus Treaty)
  ซึ่งการประกันชีวิตต่อแบบ 1^(st) Surplus Treaty นี้
  เป็นสัญญาประกันชีวิตต่ออีกประเภทหนึ่งที่มีลักษณะสำคัญ คือ
  กำหนดให้ผู้เอาประกันภัยต่อจะต้องเอาประกันภัยต่อตามสัญญานี้เป็นลำดับแรกหลังจากที่หักส่วนที่รับเสี่ยงภัยไว้เองและส่วนที่เอาประกันภัยต่อแบบอัตราส่วน
  (Quota Share) ออกแล้ว หลังจากที่รับประกันภัยต่อมาแล้ว
  บริษัทย่อยจะมีการเอาประกันภัยต่อช่วงกลับไปยังบริษัทประกันชีวิตคู่สัญญาบางรายที่มีข้อตกลงสัญญาประกันภัยต่อช่วงตามสัดส่วนที่ได้ตกลงกัน

  โดยทั้งนี้เบี้ยประกันที่ได้จากสัญญาตามข้อตกลงของตลาดคิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 27
  ของเบี้ยประกันภัยรับสุทธิในปีปัจจุบัน

2. สัญญาอื่น

  เป็นสัญญาในเชิงการค้าโดยทั่วไปที่บริษัทฯ
  และบริษัทย่อยทำกับบริษัทประกันภัยทั่วไปทั้งในประเทศและต่างประเทศ
  ข้อแตกต่างระหว่างสัญญาอื่นกับสัญญาตามข้อตกลงของตลาดในสาระสำคัญ คือ
  ในสัญญาอื่นไม่มีข้อตกลงที่บริษัทฯ จะต้องเอาประกันภัยต่อช่วงกลับไปให้บริษัทคู่สัญญา โดยทั้งนี้
  เบี้ยประกันที่ได้จากสัญญาอื่นมีสัดส่วนร้อยละ 55 ของเบี้ยประกันภัยต่อรับสุทธิในปีปัจจุบัน

  จากนโยบายการทำธุรกิจของบริษัทฯ
  ในการเป็นบริษัทประกันภัยต่ออย่างแท้จริงด้วยการเน้นการรับความเสี่ยงภัยไว้เองให้มากที่สุด
  ลดการพึ่งพิงการประกันภัยต่อช่วงให้เหลือเพียงเท่าที่จำเป็นเท่านั้น
  นอกเหนือจากกรณีของการประกันภัยต่อช่วงตามสัญญาของงานตามข้อตกลงแล้ว บริษัทฯ
  จึงมีนโยบายที่จะรับความเสี่ยงภัยไว้เองทั้งหมด
  ซึ่งการรับความเสี่ยงภัยไว้เองในอัตราที่สูงและมาจากหลายช่องทางเช่นนี้
  อาจก่อให้เกิดผลกระทบต่อฐานะการเงินของบริษัทฯ ได้ หากเกิดมหันตภัยรายใหญ่ขึ้น
  ฉะนั้นเพื่อเป็นการบริหารความเสี่ยงและป้องกันผลกระทบดังกล่าวไว้ก่อน บริษัทฯ
  จึงได้จัดให้มีการซื้อประกันภัยประเภทคุ้มครองความเสียหายส่วนเกิน (Excess of Loss
  Protection) เพื่อควบคุมจำกัดจำนวนค่าเสียหายส่วนที่บริษัทฯ
  จะต้องรับผิดชอบไว้เองให้อยู่ในจำนวนที่เหมาะสมกับฐานะทางการเงินของกิจการและสภาพตลาดในขณะนั้น
  ซึ่งวงเงินความเสียหายที่บริษัทฯ จะต้องรับผิดชอบเองสูงสุดในปัจจุบันจะไม่เกิน 90
  ล้านบาทต่อภัยสำหรับการประกันอัคคีภัย ไม่เกิน 30 ล้านบาทสำหรับการประกันภัยทางทะเล
  และไม่เกิน 50 ล้านบาทสำหรับการประกันภัยเบ็ดเตล็ด ตามลำดับ
  ซึ่งหากเกิดความเสียหายต่อครั้งในจำนวนที่เกินกว่านี้สามารถเรียกร้องเอาจากผู้รับประกันภัยได้

  ด้านการชดใช้ค่าสินไหมทดแทนระหว่างบริษัทผู้เอาประกันภัยต่อกับบริษัทผู้รับประกันภัยต่อภายหลังจากที่ผู้เอาประกันภัยต่อได้ตกลงจ่ายชดใช้ให้กับผู้เรียกร้องไปแล้วนั้น
  จะขึ้นอยู่กับประเภทของการประกันภัยต่อว่าเป็นการประกันภัยต่อประเภทใด
  หากเป็นการประกันภัยต่อแบบเฉพาะราย
  ผู้เอาประกันภัยต่อจะเรียกเก็บค่าสินไหมทดแทนในส่วนที่ผู้รับประกันภัยต่อต้องรับผิดชอบเป็นรายการๆ
  ไป แต่หากเป็นการประกันภัยต่อแบบมีสัญญาต่อกัน
  การเรียกเก็บค่าสินไหมทดแทนจะขึ้นอยู่กับจำนวนเงินที่ผู้รับประกันภัยต่อจะต้องชำระแต่ละครั้ง
  ถ้าจำนวนเงินที่จะต้องเรียกเก็บเป็นเงินไม่มาก ผู้เอาประกันภัยต่อจะไม่เรียกเก็บในทันที
  แต่จะรวมสะสมยอดไว้จัดทำเป็นงบบัญชีหักกลบลบหนี้กับค่าเบี้ยประกันภัยต่อและค่านายหน้าประกันภัยต่อ
  เหลือเป็นยอดสุทธิเรียกเก็บกันเดือนละครั้งหรือไตรมาสละครั้งตามแต่จะตกลงกันไว้ในข้อสัญญา
  แต่หากจำนวนค่าสินไหมทดแทนที่เรียกเก็บกันนี้มีจำนวนเงินที่สูงถึงจำนวนที่กำหนดไว้ในข้อสัญญาเรื่องวงเงินค่าสินไหมทดแทนเรียกเก็บทันที
  (Cash Call Limit) แล้ว
  ผู้เอาประกันภัยต่อสามารถเรียกให้ผู้รับประกันภัยต่อชำระค่าสินไหมในส่วนที่ตนเองต้องรับผิดชอบได้ทันทีเป็นครั้งๆ
  ไป ซึ่งวิธีการทั้งหมดนี้ใช้กับการประกันภัยต่อช่วงด้วย

1.  การตลาดและภาวะการแข่งขัน

  ลักษณะตลาดประกันภัยต่อด้านวินาศภัยของไทยสามารถแบ่งกลุ่มผู้ดำเนินธุรกิจออกได้เป็นสองกลุ่ม
  คือ

1.  บริษัทประกันวินาศภัยในประเทศที่ดำเนินธุรกิจรับประกันภัยต่อควบคู่ไปด้วย มีส่วนแบ่งตลาดในปี
    2552 ประมาณร้อยละ 18 ซึ่งงานส่วนใหญ่ที่รับจะเป็นการแลกเปลี่ยนงานระหว่างกันเท่านั้น
    เพราะโดยทั่วไปบริษัทประกันวินาศภัยส่วนใหญ่ยินดีที่จะทำประกันภัยต่อกับบริษัทประกันภัยต่อมืออาชีพมากกว่า
    ทั้งนี้เพื่อเป็นการป้องกันปัญหาข้อมูลความลับลูกค้าของตนรั่วไหล

2.  บริษัทประกันภัยต่อมืออาชีพที่ทำธุรกิจประกันภัยต่อเพียงอย่างเดียว ซึ่งได้แก่ ไทยรี
    และบริษัทประกันภัยต่อต่างประเทศที่เข้ามารับงานในประเทศไทยอีกกว่าร้อยบริษัท
    ซึ่งมีส่วนแบ่งตลาดในปี 2552 ประมาณร้อยละ 82

  แม้ว่าธุรกิจประกันภัยโดยรวม
  จะได้รับผลกระทบจากภาวะวิกฤตทางเศรษฐกิจและการเงินในช่วงปีที่ผ่านมา
  การเติบโตของตลาดประกันภัยและประกันภัยต่อของไทยยังเป็นไปด้วยดี
  จากข้อมูลเบื้องต้นของสำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย
  (คปภ.) เบี้ยประกันภัยรับโดยตรงของการประกันวินาศภัยในปี 2552
  มีมูลค่าตลาดรวมทั้งสิ้นประมาณ 109,845 ล้านบาท เพิ่มขึ้นจากปี 2551 ร้อยละ 3
  ในจำนวนนี้มีการเอาประกันภัยต่อออกไปจำนวน 30,805 ล้านบาท ใกล้เคียงกับยอดของปี 2551
  สำหรับการประกันชีวิต ในปี 2552 ธุรกิจประกันชีวิตมีเบี้ยประกันภัยรับโดยตรงทั้งสิ้น 258,545
  ล้านบาท ขยายตัวจากระยะเวลาเดียวกันของปีก่อนร้อยละ 16
  ในจำนวนนี้มีการเอาประกันภัยต่อออกไปจำนวน 4,419 ล้านบาท ไม่เปลี่ยนแปลงจากของปี
  2551

+----------------------------+------+-----+-----+------+-----+-----+
|                            | กา   |     |     | การ  |     |     |
|                            | รประ |     |     | ประก |     |     |
|                            | กันวิน |     |     | ันชีวิต |     |     |
|                            | าศภัย |     |     |      |     |     |
+----------------------------+------+-----+-----+------+-----+-----+
|                            | ล้า   | สัด  | ร้อ  | ล้า   | สัด  | ร้อ  |
|                            | นบาท | ส่วน | ยละ | นบาท | ส่วน | ยละ |
+----------------------------+------+-----+-----+------+-----+-----+
| เบี้ยประกันภัยรับโดยตรง         | 109  | 10  |     | 258  | 10  |     |
|                            | ,845 | 0.0 |     | ,545 | 0.0 |     |
+----------------------------+------+-----+-----+------+-----+-----+
| เบี้ยประกันภัยต่อ               | 30   | 2   | 10  | 4    | 1.7 | 10  |
|                            | ,805 | 8.0 | 0.0 | ,419 |     | 0.0 |
+----------------------------+------+-----+-----+------+-----+-----+
| - ภายในประเทศ              |      |     |     |      |     |     |
+----------------------------+------+-----+-----+------+-----+-----+
| เบี้ยประกันภัยต่อรับของบริษัทฯ     | 4    | 4.2 | 1   | 554  | 0.2 | 1   |
|                            | ,563 |     | 4.8 |      |     | 2.5 |
+----------------------------+------+-----+-----+------+-----+-----+
|   เบี้ยปร                    | 5    | 4.9 | 1   |      |     |     |
| ะกันภัยต่อรับของบริษัทประกันภัยอื่นๆ | ,406 |     | 7.6 |      |     |     |
+----------------------------+------+-----+-----+------+-----+-----+
| - ต่างประเทศ                | 20   | 1   | 6   |      |     |     |
|                            | ,836 | 9.0 | 7.6 |      |     |     |
+----------------------------+------+-----+-----+------+-----+-----+

  ที่มา : - สำนักงาน คปภ. และบริษัทไทยรับประกันภัยต่อ จำกัด (มหาชน)

  จากตารางข้างต้นจะเห็นได้ว่า ในทุก ๆ 100
  บาทของเบี้ยประกันวินาศภัยรับโดยตรงของไทยในปี 2552
  จะมีการเอาประกันภัยต่อออกไปจำนวน 28 บาท
  ในจำนวนนี้เป็นการเอาประกันภัยต่อกับบริษัทในประเทศสัดส่วนร้อยละ 32 และที่เหลือร้อยละ 68
  เอาประกันภัยต่อกับบริษัทประกันภัยต่อในต่างประเทศ โดยที่บริษัทฯ
  มีส่วนแบ่งในตลาดประกันภัยต่อด้านวินาศภัยร้อยละ 15 สำหรับการประกันชีวิตนั้น
  มีการเอาประกันภัยต่อในสัดส่วนร้อยละ 2
  ของเบี้ยประกันภัยรับโดยตรงและส่วนใหญ่เป็นการเอาประกันภัยต่อกับต่างประเทศ โดยบริษัทฯ
  มีส่วนแบ่งในตลาดประกันภัยต่อด้านประกันชีวิตร้อยละ 13

  ภาวะการแข่งขันของตลาดประกันภัยต่อของไทยที่เป็นตลาดหลักของบริษัทฯ
  ยังอยู่ในภาวะที่มีการแข่งขันไม่รุนแรงมากนัก
  บริษัทประกันภัยต่อต่างประเทศที่เคยรับงานจากประเทศไทยในอดีตได้ประสบปัญหาด้านฐานะทางการเงินจึงได้ทยอยถอนตัวจากตลาดเมืองไทยที่เป็นตลาดขนาดเล็กไป
  หรือที่ยังทำธุรกิจอยู่ก็เข้มงวดหรือเลือกรับงานมากขึ้น ทำให้บริษัทฯ
  ยังมีโอกาสในการขยายตลาดได้อีกมาก
  กอปรกับความมีศักยภาพในการแข่งขันที่ดีโดยอาศัยความได้เปรียบที่มีอยู่หลายประการ อาทิ

  1. เป็นบริษัทในประเทศเพียงแห่งเดียวที่ดำเนินกิจการเฉพาะการประกันภัยต่อ
  และก่อตั้งขึ้นด้วยการสนับสนุนทั้งจากภาครัฐและเอกชน
  มีบริษัทประกันชีวิตและบริษัทประกันวินาศภัยที่ประกอบธุรกิจในประเทศไทยในปัจจุบันกว่า 50
  บริษัทเป็นผู้ถือหุ้น ซึ่งบริษัทต่างๆ เหล่านี้คือลูกค้าที่สำคัญของบริษัทฯ

  2. มีสัญญาระหว่างบริษัทฯ กับบริษัทประกันวินาศภัยทุกบริษัทในประเทศ
  ในการที่จะเอาประกันภัยต่อกับบริษัทฯ ในสัดส่วนร้อยละ 5
  ของทุกกรมธรรม์ของการประกันวินาศภัยเกือบทุกประเภท สำหรับการประกันชีวิต
  มีข้อตกลงที่จะส่งงานในสัดส่วนระหว่างร้อยละ 5 หรือ 10 ของการประกันภัยต่อแบบส่วนเกินขั้นที่
  1 (1^(st) Surplus Treaty) ที่บริษัทประกันชีวิตมีอยู่

  3. รัฐโดยสำนักงาน คปภ.
  มีนโยบายชัดเจนที่จะให้มีการเก็บความเสี่ยงภัยไว้เองในประเทศให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
  ด้วยการกำหนดวงเงินขั้นต่ำที่ต้องเก็บความเสี่ยงภัยไว้ในประเทศของการประกันอัคคีภัย
  การประกันภัยสินค้าทางทะเล และการประกันภัยเบ็ดเตล็ดให้เพิ่มขึ้นเป็นระยะๆ
  จึงนับเป็นโอกาสของบริษัทฯ ในการขยายงาน

  4. ความสัมพันธ์ระหว่างบริษัทฯ กับลูกค้าที่เป็นไปด้วยดีและยั่งยืน
  ประกอบกับความเข้าใจลึกซึ้งถึงสภาพตลาดประกันภัยในประเทศที่เป็นตลาดหลัก ทำให้บริษัทฯ
  สามารถตอบสนองความต้องการของลูกค้าได้อย่างมีประสิทธิภาพ

5.  บริษัทฯ มีฐานะทางการเงินที่เข้มแข็ง โดยปัจจุบันบริษัทฯ
    มีอัตราการดำรงเงินกองทุนที่สูงถึงอัตราร้อยละ 69 ของเบี้ยประกันภัยรับสุทธิ
    และยังมีนโยบายที่จะเพิ่มขนาดของเงินกองทุนขึ้นเป็นระยะๆ เพื่อรองรับการเจริญเติบโต
    เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปจากลูกค้าทั้งในและต่างประเทศ

  อย่างไรก็ตาม บริษัทฯ จะใช้หลักความระมัดระวังในการเลือกรับงาน
  ไม่มุ่งเน้นเพียงด้านการขยายการเติบโตของเบี้ยประกันภัยเพียงอย่างเดียว
  แต่จะมุ่งสอดแทรกเข้าไปรับงานที่ดีเพิ่มขึ้นเพื่อสร้างผลกำไรเป็นสำคัญ ฐานลูกค้าของบริษัทฯ
  มีทั้งลูกค้าในและต่างประเทศ โดยฐานลูกค้าในประเทศของบริษัทฯ
  ที่เป็นฐานลูกค้าหลักประกอบด้วย
  บริษัทประกันวินาศภัยและบริษัทประกันชีวิตทุกบริษัทที่ประกอบธุรกิจในประเทศไทยรวม 96 บริษัท
  แยกเป็นบริษัทประกันวินาศภัย 71 บริษัท และบริษัทประกันชีวิต 25 บริษัท
  บริษัทเหล่านี้กว่าครึ่งหนึ่งนอกเหนือจากการเป็นลูกค้าของบริษัทฯ แล้ว ยังเป็นผู้ถือหุ้นอีกด้วย
  ซึ่งช่วยเสริมสร้างฐานการตลาดของบริษัทฯ ให้มีความมั่นคงยิ่งขึ้น นอกจากนี้ บริษัทฯ
  ยังมีฐานลูกค้าที่เป็นบริษัทประกันสุขภาพในประเทศอีก 1 แห่ง
  และบริษัทต่างประเทศซึ่งเป็นบริษัทประกันภัย
  หรือบริษัทประกันภัยต่อในประเทศแถบเอเชียอีกจำนวนหนึ่ง การดำเนินธุรกิจของบริษัทฯ
  เกือบทั้งหมดจะเป็นการติดต่อโดยตรงโดยไม่ผ่านนายหน้า และในช่วง 2
  ปีที่ผ่านมามีการรับประกันภัยต่อจากลูกค้า 1 รายที่มีสัดส่วนของเบี้ยประกันภัยต่อรับสูงกว่าร้อยละ
  10 ของเบี้ยประกันภัยรับรวมของกลุ่มบริษัทฯ (มีสัดส่วนร้อยละ 15.0
  ของเบี้ยประกันภัยต่อรับรวมในปี 2552 และร้อยละ 11.5 ในปี 2551 ตามลำดับ)

1.  การจัดหาผลิตภัณฑ์หรือบริการ

  ธุรกิจประกันภัยต่อของบริษัทฯ และบริษัทย่อยสามารถจัดแบ่งตามแหล่งที่มาของงานได้ 2 ลักษณะ
  คือ

1.  “งานตามข้อตกลงของตลาด”

  เป็นงานที่บริษัทประกันวินาศภัยและบริษัทประกันชีวิต
  ที่ประกอบธุรกิจในประเทศไทยเกือบทุกบริษัทส่งงานประกันภัยต่อมาให้บริษัทฯ
  ตามข้อตกลงร่วมกันเพื่อให้เป็นไปตามวัตถุประสงค์หลักในการจัดตั้งบริษัทฯ
  ให้เป็นแหล่งระดมและกระจายเบี้ยประกันภัยให้อยู่ในประเทศมากขึ้น
  รวมทั้งเป็นแหล่งรวบรวมสถิติของการประกันภัยของประเทศเพื่อใช้เป็นประโยชน์ต่อการดำเนินธุรกิจของบริษัทประกันภัยในประเทศโดยรวม
  โดยปัจจุบัน “งานตามข้อตกลงของตลาด” มีสัดส่วนร้อยละ 27
  ของเบี้ยประกันภัยต่อรับสุทธิของบริษัทฯ

2.  “งานรับจากตลาดในเชิงการค้าโดยทั่วไป”

  เป็นงานที่ต้องแข่งขันกับบริษัทประกันภัยต่อต่างประเทศจำนวนมาก ที่ผ่านมาบริษัทฯ
  กำหนดเป็นนโยบายสำคัญอันหนึ่งที่จะต้องพัฒนางานประเภทนี้ให้ขยายตัวมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
  เพื่อความคล่องตัวในการบริหารงานและเสริมสร้างความมั่นคงของบริษัทฯ
  ซึ่งก็เป็นที่น่ายินดีว่าสัดส่วนของ “งานที่รับจากตลาดในเชิงการค้าโดยทั่วไป”
  ที่เคยมีสัดส่วนเพียงร้อยละ 45 ของเบี้ยประกันภัยรับสุทธิเมื่อ 6-7 ปีที่แล้ว
  ได้ขยายตัวในระดับสูงอย่างต่อเนื่องทำให้สัดส่วนของงานดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นร้อยละ 73
  ของเบี้ยประกันภัยรับสุทธิในปีปัจจุบัน

  สำหรับประเภทของภัยที่บริษัทฯ รับประกันภัยต่อในช่วง 5 ปีที่ผ่านมานั้น
  เปรียบเทียบจากสัดส่วนของเบี้ยประกันภัยรับสุทธิได้มีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างมีนัยสำคัญและมีความสมดุลมากขึ้น
  ซึ่งจะเป็นผลดีต่อการดำเนินงานโดยรวมในระยะยาว
  กล่าวคือการประกันภัยอัคคีภัยที่เคยมีสัดส่วนมากกว่าร้อยละ 60
  ของเบี้ยประกันภัยรับสุทธิในอดีตได้ลดสัดส่วนลงเหลือร้อยละ 34 ในปัจจุบัน
  โดยถูกแทนที่ด้วยการประกันภัยเบ็ดเตล็ดอันเป็นผลจากการมุ่งเน้นขยายงานด้านผลิตภัณฑ์และช่องทางจำหน่ายใหม่
  ๆ ร่วมกับลูกค้า ซึ่งปัจจุบันการประกันภัยเบ็ดเตล็ดมีสัดส่วนร้อยละ 34 เท่ากับการประกันอัคคีภัย

1.  การลงทุน

    1.  นโยบายการลงทุน

  นโยบายการลงทุนของบริษัทฯ
  จะมุ่งเน้นไปที่คุณภาพของหลักทรัพย์ที่จะลงทุนเป็นสำคัญและมีสภาพคล่องที่สอดคล้องกับสภาพการดำเนินธุรกิจของบริษัทฯ
  รวมทั้งเป็นไปตามข้อกำหนดของประกาศกระทรวงพาณิชย์เกี่ยวกับการลงทุนที่ออกตามความในพระราชบัญญัติประกันชีวิตและประกันวินาศภัย
  กลยุทธ์การลงทุนของบริษัทฯ
  ในปัจจุบันจะมุ่งเน้นไปที่การลงทุนในตราสารทางการเงินและตราสารทุนเป็นส่วนใหญ่
  และจะปรับเปลี่ยนไปตามสภาวะของตลาดและอัตราดอกเบี้ยที่เปลี่ยนแปลงไป
  โดยจะคำนึงถึงอัตราผลตอบแทนที่เหมาะสมในระยะยาว
  มีสภาพคล่องและมีการควบคุมความเสี่ยงให้อยู่ในระดับต่ำ

  นโยบายการลงทุนของบริษัทฯ จะยึดหลักของความระมัดระวัง
  โดยคำนึงถึงการบริหารความเสี่ยงและผลตอบแทนจากการลงทุนเป็นสำคัญ
  โดยไม่มุ่งหวังที่จะให้เกิดผลตอบแทนสูงสุด แต่มุ่งให้ได้รับผลตอบแทนที่สม่ำเสมอในระยะยาว
  มีสภาพคล่องที่เหมาะสมสอดคล้องกับกระแสเงินสดรับทั้งในปัจจุบันและอนาคต
  รวมทั้งการได้รับผลประโยชน์ทางด้านภาษีอากร
  และการปฏิบัติตามข้อกำหนดของทางราชการที่ควบคุมคือสำนักงาน คปภ.
  นโยบายการลงทุนจะมีการสอบทานอย่างสม่ำเสมอเพื่อตอบสนองกับสภาวะตลาดทางการเงินและการลงทุนที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วในปัจจุบัน
  สัดส่วนการลงทุนในหลักทรัพย์ประเภทต่างๆ ของบริษัทฯ จะเป็นไปตามข้อกำหนดของสำนักงาน
  คปภ.

  4.2.2 แหล่งที่มาของเงินทุน

  บริษัทฯ มีแหล่งที่มาของเงินลงทุนจากสองแหล่ง ได้แก่
  ส่วนของผู้ถือหุ้นและจากกระแสเงินสดจากการดำเนินงาน บริษัทฯ
  ไม่มีนโยบายการจัดหาเงินทุนจากการกู้ยืมหรือจากภายนอก
  แต่ในการดำเนินธุรกิจประกันภัยนั้นก็เฉกเช่นเดียวกับสถาบันการเงินอื่นที่จำเป็นต้องมีฐานเงินกองทุนที่เพียงพอที่จะรองรับการขยายตัวทางธุรกิจ
  ฉะนั้นการจัดหาเงินทุนเพื่อสนับสนุนการขยายธุรกิจด้วยการเพิ่มทุนหรือวิธีการอื่นอาจจะมีความจำเป็นต้องดำเนินการเป็นระยะๆ
  ไป

3.  การดำรงอัตราส่วนสำคัญของธุรกิจประกันภัย

  พระราชบัญญัติประกันวินาศภัยและพระราชบัญญัติประกันชีวิต
  กำหนดให้บริษัทประกันภัยต้องดำรงอัตราส่วนที่สำคัญของธุรกิจดังนี้

+-------------------+-------------------------+-----------------------+
|                   | พระราชบัญญัติประกันวินาศภัย   | พระราชบัญญัติประกันชีวิต    |
+-------------------+-------------------------+-----------------------+
| หลักทรัพย์วางประกัน   | ประเภทละ 3.5 ล้านบาท     | 20 ล้านบาท             |
+-------------------+-------------------------+-----------------------+
| การจัดสรรเงินสำรอง  | ต้องจัดสรรเงินสำรองดังนี้     | ต้องจัดสรรเ             |
|                   |                         | งินสำรองสำหรับเบี้ยประกันท |
|                   | (                       | ี่ยังไม่ตกเป็นรายได้ของบริษัท |
|                   | 1) เงินสำรองสำหรับเบี้ยประก |                       |
|                   | ันที่ยังไม่ตกเป็นรายได้ของบริษัท |                       |
|                   |                         |                       |
|                   | (                       |                       |
|                   | 2) เงินสำรองค่าสินไหมทดแทน |                       |
+-------------------+-------------------------+-----------------------+
| การวางเงินส        | ยังไม่บังคับในปัจจุบัน         | ร้อยละ 25 ของเงินสำรอง  |
| ำรองไว้กับนายทะเบียน | แต่จะเริ่มใช้ในปี 2553       |                       |
|                   | ในอัตราร้อยละ 15 (ปี 2554  |                       |
|                   | ร้อยละ 20 และปี 2555      |                       |
|                   | เป็นต้นไปร้อยละ 25)        |                       |
|                   | ขอ                      |                       |
|                   | งเงินสำรองเบี้ยประกันภัยที่ยังไ |                       |
|                   | ม่ตกเป็นรายได้ทุกประเภทยกเว |                       |
|                   | ้นการประกันอุบัติเหตุการเดินทา |                       |
|                   | งที่มีระยะเวลาคุ้มครองน้อยกว่า |                       |
|                   | 1                       |                       |
|                   | เดือนและก                |                       |
|                   | ารประกันภัยทางทะเลและขนส่ง |                       |
+-------------------+-------------------------+-----------------------+
| การดำรงเงินกองทุน   | ไม่น้อยกว่าร้อยละ 10        |                       |
|                   | ของเบี้ยรับสุทธิแต่ไม่ต่ำกว่า 30 |                       |
|                   | ล้านบาท                  |                       |
+-------------------+-------------------------+-----------------------+

  ประเภทของทรัพย์สินที่วางเป็นประกันหรือจัดสรรไว้เป็นเงินสำรองนั้นกฎหมายกำหนดว่าจะต้องเป็นเงินสด
  พันธบัตรรัฐบาลหรือทรัพย์สินอื่นตามที่กฎหมายประกาศกำหนดไว้

  นโยบายในการดำรงอัตราส่วนที่สำคัญของธุรกิจของบริษัทฯ
  จะต้องไม่ต่ำกว่าเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนดและสามารถเทียบเคียงได้กับมาตรฐานสากล
  โดยอัตราส่วนใดที่บริษัทฯ พิจารณาแล้วเห็นว่ามีความสำคัญต่อฐานะและความมั่นคงของบริษัทฯ
  ด้วยแล้ว บริษัทฯ จะรักษาไว้ให้อยู่ในระดับสูง เช่น การดำรงเงินกองทุน
  กฎหมายกำหนดไว้ไม่น้อยกว่าร้อยละ 10 ของเบี้ยประกันภัยรับสุทธิ
  ซึ่งมีความหมายว่าหากบริษัทมีเงินกองทุนอยู่ 10 บาท
  จะสามารถเก็บเบี้ยประกันภัยรับสุทธิหรือรับความเสี่ยงภัยไว้เองได้ 100 บาท โดย ณ วันที่ 31
  ธันวาคม 2552 บริษัทฯ มีอัตราส่วนดังกล่าวสูงถึงร้อยละ 69 ซึ่งสูงเกือบ 7
  เท่าของอัตราการดำรงเงินกองทุนขั้นต่ำที่กฎหมายกำหนด

  ในด้านสภาพคล่อง บริษัทฯ
  มีนโยบายมุ่งให้สามารถดำรงสภาพคล่องในอัตราที่เหมาะสมด้วยการจัดเตรียมแหล่งเงินไม่ว่าจะได้จากกระแสเงินสดรับและจากสินทรัพย์สภาพคล่องให้สามารถรองรับกับความต้องการใช้เงินได้ในทุกสภาวะการณ์