ส่วนที่ 2

บริษัทที่ออกหลักทรัพย์

ชื่อ ธนาคารกรุงไทย จำกัด (มหาชน) ประกอบธุรกิจ การธนาคารพาณิชย์

ที่ตั้งสำนักงานใหญ่ เลขที่ 35 ถนนสุขุมวิท แขวงคลองเตยเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร 10110 

เลขทะเบียนบริษัท บมจ.335 Home Page http://www.ktb.co.th

โทรศัพท์ 0-2255-2222 โทรสาร 0-2255-9391-5 

1.  ปัจจัยความเสี่ยง

การบริหารความเสี่ยงเป็นสิ่งที่มีความสำคัญอย่างยิ่งในการดำเนินธุรกิจ
ธนาคารตระหนักดีว่าต้องทำการศึกษา ประเมิน
ติดตามและจัดการความเสี่ยงทั้งหลายอย่างมีประสิทธิภาพ
เพื่อให้ผู้บริหารของธนาคารเข้าใจถึงปัจจัยความเสี่ยงต่าง ๆ
และสามารถบริหารความเสี่ยงให้อยู่ในระดับที่ยอมรับได้ ทั้งนี้ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายสูงสุด คือ
การสร้างความพึงพอใจแก่ผู้ถือหุ้น ปัจจัยความเสี่ยงหลักที่ธนาคาร
ให้ความสำคัญและมุ่งพัฒนากระบวนการ เครื่องมือ และมาตรฐานในการบริหารความเสี่ยง ได้แก่
ความเสี่ยงด้านสินเชื่อ ความเสี่ยงด้านการเงิน และความเสี่ยงด้านการปฏิบัติงาน

ความเสี่ยงด้านสินเชื่อ (Credit Risk)

1.  หนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้ (NPLs)

การที่สินทรัพย์เสื่อมคุณภาพจนกลายเป็นหนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้มีสาเหตุหลายประการ เช่น ภาระหนี้สูง

ขึ้นจากการปรับระบบอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ ลูกหนี้ลงทุนเกินตัว ภาระหนี้มาก และภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ ทำให้ความสามารถในการชำระหนี้ต่ำลงนับตั้งแต่ปี 2540 เป็นต้นมา ประกอบกับการเปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์เกี่ยวกับการรับรู้รายได้ที่ลูกหนี้ขาดการชำระต้นเงินหรือดอกเบี้ยเกินกว่า 3 เดือนขึ้นไป ตั้งแต่ปี 2542 เป็นต้นมานั้น ทำให้หนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้ (Non-Performing Loans : NPLs) เฉพาะในส่วนของธนาคารเพิ่มขึ้น จากร้อยละ 48.1 ของสินเชื่อรวม เมื่อสิ้นปี 2541 เพิ่มขึ้นเป็นร้อยละ 59.8 เมื่อสิ้นเดือนมิถุนายน 2542 และปรับตัวดีขึ้นจนเหลือ 363,469 ล้านบาท หรือคิดเป็นร้อยละ 49.6 ของสินเชื่อรวมเมื่อสิ้นปี 2542

ธนาคารได้พยายามที่จะแก้ไข NPLs ให้ลดลงโดยเร็วที่สุดด้วยการเร่งรัดปรับโครงสร้างหนี้
และการจัดตั้งบริษัท บริหารสินทรัพย์สุขุมวิท จำกัด (บบส.สุขุมวิท) เมื่อเดือนกันยายน 2543
เพื่อแยกสินทรัพย์ด้อยคุณภาพออกไปบริหารต่างหาก
และการโอนลูกหนี้ด้อยคุณภาพไปให้บรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย (บสท.) ในปี 2544 ทำให้ยอดหนี้
NPLs ของธนาคารลดลงตามลำดับ

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2545 ธนาคารมีเงินให้สินเชื่อด้อยคุณภาพ (NPLs) จำนวน 107,844
ล้านบาท คิดเป็น

ร้อยละ 11.5 ของสินเชื่อรวม ระหว่างปี 2545 ธนาคารเร่งรัดหนี้ได้ผล NPLs ลดลงสุทธิ 831
ล้านบาท แต่เมื่อเปรียบเทียบตัวเลข NPLs ณ สิ้นปี 2545 กับสิ้นปี 2544 จำนวน 64,654
ล้านบาท ปริมาณ NPLs กลับเพิ่มขึ้นสุทธิ 43,190 ล้านบาท ทั้งนี้
เป็นผลกระทบจากการปรับปรุงความหมายของ NPLs ใหม่ตามประกาศธนาคารแห่งประเทศไทย
จำนวน 44,021 ล้านบาท กล่าวคือ มีสินเชื่อที่ในปี 2544 ธนาคารแห่งประเทศไทยไม่ถือว่าเป็น
NPLs แต่ในปี 2545 ให้ถือว่าเป็น NPLs ได้แก่ สินเชื่อจัดชั้นสงสัยจะสูญที่ได้กันเงินสำรองฯ
ครบร้อยละ 100 ส่วนที่ธนาคารได้ตัดจำหน่ายออกจากบัญชีแล้วและได้บันทึกกลับเข้ามาในบัญชี
หรือส่วนที่ไม่มีหลักประกัน จำนวน 37,816 ล้านบาท
และสินเชื่อที่ปรับปรุงโครงสร้างหนี้และอยู่ระหว่างรอผล 6,205 ล้านบาท

ในปี 2545
ธนาคารมีมาตรการแก้ไขและควบคุมความเสี่ยงของสินเชื่อที่เข้มงวดโดยให้ฝ่ายสอบทานสินเชื่อติดตามคุณภาพของลูกหนี้อย่างใกล้ชิด
และรายงานข้อมูลการกันเงินสำรองฯ
ให้ทุกสายงานสินเชื่อทราบเพื่อสามารถนำข้อมูลไปใช้ในการวางแผนบริหารหนี้มีปัญหาที่อยู่ในความดูแล
หากพบว่าลูกหนี้รายใดมีแนวโน้มที่จะกลับมาเป็น NPLs
จะแจ้งให้หน่วยงานที่ดูแลลูกหนี้เร่งดำเนินการปรับปรุงแก้ไขก่อนล่วงหน้า
รวมทั้งจัดตั้งสายงานจัดการหนี้เพื่อให้การดำเนินการทางกฎหมายเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ

สำหรับปี 2546 ธนาคารมีแผนที่จะเร่งรัดจัดการแก้ไขหนี้ที่มีปัญหาทั่วประเทศ
โดยผู้บริหารทุกระดับจะร่วมในการพิจารณาทบทวนเงื่อนไขการชำระหนี้ของลูกหนี้มีปัญหาแต่ละราย
รวมถึงลูกหนี้ที่อยู่ระหว่างปรับโครงสร้างหนี้และที่ปรับโครงสร้างหนี้แล้ว ทั้งนี้
เพื่อให้ธนาคารได้รับการชำระหนี้คืนได้สูงสุด และสามารถลดปริมาณการกันเงินสำรองลงได้

2.  ความเสี่ยงด้านการเสื่อมค่าของหลักประกัน

  ตามหลักเกณฑ์ที่กำหนดโดยธนาคารแห่งประเทศไทยให้ธนาคารต้องมีการประเมินหลักทรัพย์ของลูกหนี้

ใหม่ทุก 6 เดือน โดยสินเชื่อส่วนใหญ่ของธนาคารมีหลักประกันเป็นประเภทอสังหาริมทรัพย์
ซึ่งทางการมีการทบทวนราคาประเมินสินทรัพย์เหล่านี้ใหม่ ทำให้มูลค่าของหลักประกันลดลง
ส่งผลกระทบทำให้ยอดเงินให้สินเชื่อมีมูลค่าสูงกว่าหลักประกัน
ประกอบกับธนาคารต้องจัดชั้นลูกหนี้ตามประกาศของธนาคารแห่งประเทศไทยและต้องกันเงินสำรองหนี้จัดชั้นตามกำหนด
จึงเป็นภาระที่ธนาคารต้องกันเงินสำรองเพิ่มขึ้นจากการด้อยค่าของมูลค่าหลักประกัน
ขณะเดียวกันธนาคารต้องมีการเรียกหลักประกันเพิ่มจากลูกค้าให้มีมูลค่าคุ้มกับยอดหนี้อีกทางหนึ่งด้วย
ธนาคารได้คำนึงถึงความเสี่ยงที่เกิดจากมูลค่าของหลักประกันที่ลดลง
และได้ทบทวนภาระการกันสำรองหนี้ไว้อย่างรอบคอบ
เพื่อมิให้เป็นอุปสรรคต่อการขยายธุรกิจของธนาคารในระยะต่อไป

3.  ความเสี่ยงด้านการกระจุกตัวของสินเชื่อ

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2545 ธนาคารมียอดเงินให้สินเชื่อรวม 941,007 ล้านบาท
เมื่อหักส่วนที่เป็นหนี้ตั๋วสัญญาใช้เงินของบริษัท บริหารสินทรัพย์สุขุมวิท จำกัด (SAM) 281,763
ล้านบาท และตั๋วสัญญาใช้เงินของธนาคารกรุงเทพฯ พาณิชยการ จำกัด (BBC) 78,681 ล้านบาท
แล้วคงเหลือเงินให้สินเชื่อ 580,563 ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ 61.7 ของเงินให้สินเชื่อรวม
แบ่งเป็นเงินให้สินเชื่อแก่ภาครัฐร้อยละ 5.7 และภาคเอกชนร้อยละ 56.0

 ธนาคารให้สินเชื่อแก่ลูกหนี้รายใหญ่ 10 รายแรก รวม 78,806 ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ 8.4 ของเงินให้สินเชื่อรวม ในจำนวนนี้เป็นการให้สินเชื่อแก่โครงการภาครัฐและรัฐวิสาหกิจ 39,962 ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ 4.3 ของเงินให้สินเชื่อรวม 

 สำหรับการให้สินเชื่อในภาคธุรกิจต่าง ๆ ไม่มีการกระจุกตัวในธุรกิจใดธุรกิจหนึ่งที่เป็นนัยสำคัญ ส่วนใหญ่เป็นสินเชื่อที่ให้แก่ภาคเศรษฐกิจที่สำคัญ ได้แก่ ธุรกิจการอุตสาหกรรม 115,859.0 ล้านบาท ธุรกิจการพาณิชย์ (ได้แก่ การค้าส่งและค้าปลีก การนำสินค้าเข้า และการส่งสินค้าออก) รวม 113,201.5 ล้านบาท และสินเชื่อเพื่อการอุปโภคบริโภคส่วนบุคคล (รวมสินเชื่อเพื่อที่อยู่อาศัย) 105,752.6 ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ 12.3, 12.0 และ 11.2 ของเงินให้

สินเชื่อรวม ตามลำดับ

ธนาคารได้ศึกษาการกระจุกตัวและกระจายตัวของสินเชื่อในแต่ละอุตสาหกรรม
เพื่อนำไปสู่การกำหนดยอดคงค้างสินเชื่อสูงสุด (Concentration Limites)
ที่ธนาคารสามารถให้แก่ลูกหนี้ในอุตสาหกรรมใดอุตสาหกรรมหนึ่ง
โดยไม่มีอัตราการกระจุกตัวสูงจนเกินไป
และวงเงินสินเชื่อและภาระผูกพันสูงสุดที่ธนาคารสามารถให้แก่กลุ่มลูกหนี้รายใดรายหนึ่งโดยไม่กระทบเงินกองทุน
ในกรณีที่ลูกหนี้กลุ่มนั้นผิดนัดชำระหนี้ นอกจากนี้ ธนาคารมีการพัฒนาและปรับปรุงรูปแบบ
และวิธีการวิเคราะห์ Portfolio เพื่อดูแลการกระจุก/กระจายตัว และแนวโน้มการให้

สินเชื่อของธนาคาร ทบทวนกระบวนการอนุมัติสินเชื่อและปรับโครงสร้างหนี้
ตลอดจนหลักเกณฑ์การวิเคราะห์รายย่อย (Rules Based Lending)
พัฒนาหลักสูตรและจัดการฝึกอบรมการบริหารความเสี่ยงแก่พนักงาน
และพัฒนาระบบฐานข้อมูลให้มีความสมบูรณ์มากขึ้น

ความเสี่ยงด้านการเงิน (Financial Risk)

ความเสี่ยงด้านการเงิน ประกอบด้วยความเสี่ยงหลัก 2 ด้านได้แก่ ความเสี่ยงด้านตลาด (Market
Risk) ซึ่งครอบคลุมความผันผวนของอัตราดอกเบี้ยและอัตราแลกเปลี่ยน
และความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง (Liquidity Risk)

1.  ความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ย

การเปลี่ยนแปลงอัตราดอกเบี้ยของตลาดเงินในประเทศและตลาดเงินต่างประเทศ
มีผลกระทบต่อรายได้และค่าใช้จ่ายที่เป็นดอกเบี้ยของธนาคาร ความไม่สอดคล้องกัน (Mismatch)
ระหว่างประเภทอัตราดอกเบี้ยของสินทรัพย์และหนี้สินถือเป็นความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ย ซึ่งส่วนที่
Mismatch ดังกล่าวของธนาคารอยู่ในเกณฑ์ต่ำ
เนื่องจากอัตราดอกเบี้ยของธนาคารส่วนใหญ่เป็นอัตราดอกเบี้ยลอยตัวทั้งในส่วนของสินทรัพย์และหนี้สิน
ซึ่งอัตราดอกเบี้ยด้านสินทรัพย์ โดยเฉพาะเงินให้สินเชื่อจะมีการกำหนดอัตราดอกเบี้ย
เป็นอัตราดอกเบี้ยแบบลอยตัวชนิด MOR , MRR และ MLR เป็นส่วนใหญ่
ยกเว้นการลงทุนในพันธบัตรที่มีอัตราดอกเบี้ยคงที่ตามระยะเวลาที่กำหนดส่วนอัตราดอกเบี้ยด้านหนี้สินโดยเฉพาะเงินฝากจะเป็นไปตามระบบตลาดการเงินของประเทศไทย
ซึ่งประกอบด้วยเงินฝากกระแสรายวัน เงินฝากออมทรัพย์ที่เป็นอัตราดอกเบี้ยลอยตัว
และเงินฝากประจำ 3 เดือน 6 เดือน และ 12 เดือน ที่เป็นอัตราดอกเบี้ยคงที่ระยะสั้น

นอกจากนั้นธนาคารได้บริหารความเสี่ยงของโครงสร้างอัตราดอกเบี้ย (Structural Interest
Rate Sensitivity) โดยใช้การวิเคราะห์ส่วนต่าง (Gap Analysis) ควบคู่กับ Earning at
Risk (EaR) และ Duration
ซึ่งเป็นเครื่องมือสำคัญอย่างหนึ่งในการประเมินความเสี่ยงจากการผันผวนของอัตราดอกเบี้ย

2. ความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยน

ในด้านอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราสกุลต่าง ๆ
ในตลาดเงินซึ่งมีความผันผวนหรือเปลี่ยนแปลงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วตลอดเวลานั้น
ธนาคารไม่ได้รับผลกระทบจากความเสี่ยงด้านนี้มากนัก
เนื่องจากธุรกรรมส่วนใหญ่เป็นการทำเพื่อบัญชีของลูกค้า

อย่างไรก็ตาม ธนาคารได้มีการวิเคราะห์แบบจำลองที่เป็นมาตรฐานที่เรียกว่า Value at Risk
(VaR)
ซึ่งสามารถระบุค่าของความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยและความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศได้ในระบบฐานรวม

3. ความเสี่ยงเกี่ยวกับสภาพคล่องส่วนเกิน

เนื่องจากในปี 2545 สภาพคล่องส่วนเกินในระบบยังมีมาก
ธนาคารได้ดำเนินการตามแผนธุรกิจในการขยายสินเชื่อ
ซึ่งส่วนใหญ่เป็นสินเชื่อโครงการที่เกี่ยวเนื่องกับภาครัฐ และรัฐวิสาหกิจ สินเชื่อธุรกิจขนาดใหญ่
สินเชื่อธุรกิจ SMEs และสินเชื่อเพื่อการอุปโภคบริโภคแก่ลูกค้ารายย่อย
โดยปริมาณสินเชื่อเพิ่มสุทธิของธนาคารเพิ่มขึ้นตามลำดับทำให้สภาพคล่องส่วนเกินของธนาคารปรับตัวอยู่ในเกณฑ์ที่น่าพอใจ
ธนาคารได้มีการจัดตั้งหน่วยงานบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน เพื่อกำกับดูแลนโยบายสภาพคล่อง
(Liquidity Policy) เพื่อให้มีการบริหารสภาพคล่องโดยรวมได้อย่างเพียงพอ

ความเสี่ยงด้านการปฏิบัติงาน (Operation Risk)

1.  ความเสี่ยงด้านระบบควบคุมภายใน

ธนาคารได้ตระหนักถึงความสำคัญของความเสี่ยงด้านการปฏิบัติงานซึ่งหมายถึงความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นจากความบกพร่องของระบบการดำเนินงาน
ความผิดพลาดของการปฏิบัติงาน หรือความล้มเหลวในการปฏิบัติงานที่เกิดขึ้นจากเหตุการณ์ภายนอก
เป็นต้น
และเพื่อให้เป็นไปตามระเบียบคณะกรรมการตรวจเงินแผ่นดินว่าด้วยการกำหนดมาตรฐานการควบคุมภายใน
พ.ศ. 2544 ธนาคารจึงกำหนดให้ทุกหน่วยงานจัดวางระบบการควบคุมภายใน
โดยนำมาตรฐานการควบคุมภายในของคณะกรรมการตรวจเงินแผ่นดินมาใช้เป็นแนวทาง
และรายงานความคืบหน้าของการดำเนินการดังกล่าวให้ธนาคารและคณะกรรมการตรวจเงินแผ่นดินทราบ

เนื่องจากการจัดให้มีระบบการควบคุมภายในที่ดีจะเกี่ยวข้องกับบุคลากรทุกคนและทุกระดับในองค์กร
ธนาคารจึงกำหนดให้ทุกหน่วยงานศึกษากิจกรรมย่อยหรือขั้นตอนในการปฏิบัติงานของแต่ละหน่วยงาน
จุดใดที่ประเมินแล้วเห็นว่ามีความเสี่ยงสูงก็ควรจะนำมากำหนดกิจกรรมการควบคุมเพื่อลดความเสี่ยงดังกล่าว
และดำเนินการเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ของการควบคุมภายในด้านประสิทธิผลและประสิทธิภาพของการดำเนินงาน
ซึ่งรวมถึง การดูแลรักษาทรัพย์สิน การป้องกันหรือลดความผิดพลาด ความเสียหาย การสิ้นเปลือง
หรือการทุจริต

นอกจากนี้
ธนาคารอยู่ระหว่างศึกษาเพื่อเตรียมการรองรับผลกระทบของความเสี่ยงด้านการปฏิบัติงานที่มีต่อการดำรงเงินกองทุนของธนาคารในอนาคต
เมื่อธนาคารแห่งประเทศไทยตอบรับให้ธนาคารพาณิชย์ดำเนินการตามข้อตกลงใหม่ของธนาคารเพื่อการชำระเงินระหว่างประเทศ
(Bank for International Settlements: BIS) หรือที่เรียกว่า Basel II Accord

การบริหารความเสี่ยงของธนาคารในปี 2545

ในปี 2545 ธนาคารได้มีการปรับเปลี่ยนกระบวนการบริหารความเสี่ยงให้มีความรัดกุมยิ่งขึ้น
โดยมีมาตรการกำกับดูแลการบริหารความเสี่ยง ดังนี้

1. ปรับปรุงโครงสร้างองค์กรใหม่ โดยแบ่งสายงานสินเชื่อแยกตามภูมิศาสตร์ และขนาดลูกค้า
จัดตั้งสายงานจัดการหนี้เพื่อดำเนินการด้านกฎหมายควบคู่ไปกับการบริหารจัดการหนี้ที่มีปัญหา
จัดตั้งสายงานบริหารความเสี่ยงเพื่อกำกับดูแลการบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อ
และความเสี่ยงด้านการเงิน

2.  จัดตั้งคณะกรรมการ 2 ชุด เพื่อรับทราบและตัดสินใจแก้ไขประเด็นปัญหาและข้อโต้แย้งต่าง ๆ
    เกี่ยวกับ

การบริหารความเสี่ยงด้านต่าง ๆ ดังนี้

-   คณะกรรมการบริหารความเสี่ยง (Risk Management Committee : RMC)
    เพื่อดูแลและกำหนดนโยบายสินเชื่อ อำนาจอนุมัติสินเชื่อ การบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อ
    และความเสี่ยงด้านการปฏิบัติงาน

-   คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน (Asset and Liability Committee : ALCO)
    เพื่อดูแลและกำหนดนโยบายการบริหารความเสี่ยงด้านตลาดและด้านสภาพคล่อง
    พิจารณาผลกระทบต่อ

  สินทรัพย์และหนี้สินของธนาคารอันเกิดจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ย
  อัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ ตลาดตราสารทุน ตลาดตราสารหนี้ และแหล่งเงินทุน

3.  จัดซื้อระบบงาน Core Banking System (CBS)
    เพื่อช่วยให้ธนาคารสามารถพัฒนาผลิตภัณฑ์และบริการ

ทางการเงินที่ทันสมัยและสอดคล้องกับความต้องการของลูกค้า
และขณะเดียวกันผู้บริหารของธนาคารมีข้อมูลที่ถูกต้องและทันกาล
ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อการบริหารสินทรัพย์ หนี้สิน
และการควบคุมความเสี่ยงในทุกระดับลูกค้าและผลิตภัณฑ์ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น นอกจากนี้
ธนาคารมีแผนจะจัดหาระบบคอมพิวเตอร์ที่ใช้ในกระบวนการบริหารสินเชื่อตั้งแต่ต้นจนจบ (End to
End Credit Process Management System) โดยให้สามารถเชื่อมโยงกับระบบงาน Core
Banking System ใหม่

4.
พัฒนาและปรับปรุงเครื่องมือที่ใช้ในการวิเคราะห์และจัดอันดับความเสี่ยงให้เหมาะสมกับลูกค้าแต่ละกลุ่มของธนาคาร

5. กำหนดนโยบายสินเชื่อ เพื่อใช้เป็นแนวทางในการอำนวยสินเชื่อของธนาคาร
และประกาศใช้ทั่วทั้งองค์กร
ตลอดจนรวบรวมประเด็นปัญหาและอุปสรรคในการปฏิบัติงานและการตีความ
เพื่อทบทวนและปรับปรุงแก้ไขนโยบายสินเชื่อ

6. จัดฝึกอบรมด้านการบริหารความเสี่ยงให้กับผู้บริหารของธนาคาร
และพัฒนาพนักงานเป็นวิทยากรภายในเพื่อรองรับแผนการฝึกอบรมพนักงานทั่วประเทศ

7.
จัดตั้งคณะทำงานเพื่อศึกษาและเตรียมการรองรับการเปลี่ยนแปลงกฏเกณฑ์เกี่ยวกับการดำรงเงินกองทุนต่อสินทรัพย์เสี่ยง
ตามความตกลงใหม่ของธนาคารเพื่อการชำระเงินระหว่างประเทศ (Bank for International
Settlements: BIS) หรือที่เรียกว่า Basel II Accord และเนื่องจากความตกลง Basel II
Accord ให้ความสำคัญกับความเสี่ยงด้านสินเชื่อ
ความเสี่ยงด้านตลาดและความเสี่ยงด้านการปฏิบัติงานเพิ่มขึ้น
ธนาคารจึงต้องเตรียมความพร้อมทั้งด้านเครื่องมือ ข้อมูล และบุคลากร
รวมทั้งประสานงานกับธนาคารแห่งประเทศไทยอย่างใกล้ชิด นอกจากนี้
ธนาคารยังได้รับทุนสนับสนุนจากรัฐบาลญี่ปุ่นผ่าน World Bank ในการว่าจ้างที่ปรึกษาต่างประเทศ
เพื่อทบทวนกระบวนการบริหารความเสี่ยงและพัฒนาเครื่องมือที่ใช้ในการบริหารความเสี่ยงให้เป็นมาตรฐานสากลและสอดคล้องกับความตกลง
Basel II Accord โดยเริ่มดำเนินโครงการในปลายปี 2545 และจะเสร็จสิ้นในปี 2546

คณะกรรมการที่ดูแลและกำกับการบริหารความเสี่ยง

มาตรการการกำกับ/ดูแลการบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อ

  ธนาคารฯได้พยายามพัฒนาและศึกษาแนวโน้มธุรกิจ เพื่อวางแนวทางการให้สินเชื่อ
  โดยจัดกลุ่มประเภท

ธุรกิจเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ ธุรกิจที่น่าสนใจ ธุรกิจที่พึงระวัง และธุรกิจที่ควรหลีกเลี่ยง
โดยพัฒนาและปรับปรุงรูปแบบและวิธีการวิเคราะห์ Portfolio เพื่อดูแลการกระจุก/กระจายตัว
และแนวโน้มเงินให้สินเชื่อของธนาคาร (Concentration and Trends Analysis)
ทบทวนกระบวนการมาตรฐานในการอนุมัติสินเชื่อ และการปรับปรุง

โครงสร้างหนี้ (Standard Credit Procedures)
ตลอดจนหลักเกณฑ์การวิเคราะห์ลูกค้ารายย่อย (Rules-Based Lending)
พัฒนาหลักสูตรและจัดการฝึกอบรมด้านการบริหารความเสี่ยงแก่พนักงาน
และพัฒนาระบบฐานข้อมูลให้มีความสมบูรณ์มากยิ่งขึ้น

 มาตรการการกำกับ/ดูแลการบริหารความเสี่ยงด้านการเงิน

ธนาคารได้สร้างแบบจำลอง และเครื่องมือที่ใช้ในการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน (Asset &
Liability Management)
เพื่อนำมาประเมินค่าความเสี่ยงและติดตามผลกระทบจากปัจจัยที่เกี่ยวข้อง
โดยมีตัวแปรที่เป็นเป้าหมายในการดำเนินการ (Target Variables) ได้แก่
กำไรจากอัตราดอกเบี้ยสุทธิ (Net Interest Income) ผลต่างอัตราดอกเบี้ยสุทธิ (Net
Interest Margin) แล้วจำลองสถานการณ์เพื่อประเมินผลกระทบที่อาจเกิดขึ้น
เพื่อใช้ในการกำหนดนโยบายและกลยุทธ์ในการบริหารความเสี่ยงด้านการเงินของธนาคาร
นอกจากนี้ ยังมีเครื่องมือวัดและพิจารณาความเสี่ยงจากสภาพคล่อง
และความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ย (Earning at Risk : E@R)
เพื่อให้ธนาคารทราบถึงโอกาสหรือขนาดความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงหรือความผันผวนของอัตราดอกเบี้ยเมื่อเทียบกับรายได้