+-----------------------------------------------------------------------+
| 1.  ปัจจัยความเสี่ยง                                                      |
+-----------------------------------------------------------------------+

1.  ภาพรวมการบริหารความเสี่ยงของธนาคาร

    1.  แนวทางการบริหารความเสี่ยง

ธนาคารตระหนักดีว่าการดำเนินธุรกิจธนาคารพาณิชย์ภายใต้สภาพแวดล้อมที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วในยุคโลกาภิวัฒน์นั้น
นอกเหนือจากการกำกับดูแลกิจการที่ดีภายใต้หลักบรรษัทภิบาลแล้ว
จำเป็นอย่างยิ่งที่ธนาคารจะต้องมีกระบวนการบริหารความเสี่ยงที่มีประสิทธิภาพ ดังนั้น ในปี 2550
ธนาคารจึงยังคงพัฒนาและปรับปรุงการบริหารความเสี่ยงให้มีความครอบคลุมรอบด้าน
และเชื่อมโยงได้ทั่วทั้งองค์กร โดยได้นำหลักการบริหารความเสี่ยงองค์กร (Enterprise Risk
Management : ERM) ตามแนวทาง COSO ERM Framework (COSO II)
ซึ่งมีหลักการที่สำคัญคือ
การเชื่อมโยงกระบวนการบริหารความเสี่ยงเข้าไว้กับแผนกลยุทธ์และโอกาสทางธุรกิจของธนาคาร
และนำมาใช้เป็นเครื่องมือในการบริหารและจัดการความเสี่ยงในทุกหน่วยงานขององค์กร
พร้อมทั้งได้ดำเนินการจัดทำนโยบายและคู่มือการบริหารความเสี่ยงในภาพรวม, แผนภาพความเสี่ยง
(Risk Map), ดัชนีชี้วัดความเสี่ยงที่สำคัญ (Key Risk Indicator : KRI),
ระดับความเสี่ยงที่ยอมรับได้ (Risk Appetite) และ ระดับความเสี่ยงที่ทนได้ (Risk
Tolerance) ให้ครอบคลุมความเสี่ยงที่สำคัญของธนาคาร ได้แก่ ความเสี่ยงด้านสินเชื่อ
ความเสี่ยงด้านตลาด ความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
และความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง
ทั้งยังดำเนินการฝึกอบรมให้ความรู้เกี่ยวกับภาพรวมของการบริหารความเสี่ยงระดับองค์กรแก่ผู้บริหารระดับสูงของธนาคาร
และให้ความรู้ในเรื่องการบริหารความเสี่ยงองค์กรในระดับปฏิบัติแก่พนักงานทั่วไป
ซึ่งทำให้คณะกรรมการธนาคารและผู้บริหารระดับสูงสามารถพิจารณาความเสี่ยงในภาพรวมของธนาคาร
และดำเนินการกำกับดูแลความเสี่ยงได้อย่างมีประสิทธิภาพและเกิดประสิทธิผลยิ่งขึ้น
และยังช่วยให้พนักงานทุกระดับตระหนักถึงความสำคัญของการบริหารความเสี่ยง
มีความเข้าใจตรงกันในคำนิยาม เป้าหมาย วัตถุประสงค์
และสามารถปฏิบัติตามขั้นตอนหรือแนวทางที่เป็นมาตรฐานเดียวกันได้

นอกจากนี้ เพื่อให้มีหน่วยงานกลางในการเป็นที่ปรึกษา
และผลักดันการบริหารความเสี่ยงองค์กรให้เป็นไปอย่างต่อเนื่องตามเป้าหมาย
ธนาคารจึงได้เพิ่มงานดังกล่าวให้อยู่ในความรับผิดชอบของฝ่ายบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
และเปลี่ยนชื่อหน่วยงานใหม่เป็น “ฝ่ายบริหารความเสี่ยงองค์กร”
ซึ่งอยู่ในการดูแลของกลุ่มบริหารความเสี่ยง สายงานบริหารความเสี่ยงและบรรษัทภิบาล
ทำหน้าที่ดูแล ประสานงาน
และติดตามให้การบริหารความเสี่ยงของทุกสายงานในองค์กรเป็นไปตามหลักการและแนวทางที่ตั้งไว้
รวมทั้งรายงานให้กับคณะกรรมการชุดอื่น ซึ่งประกอบด้วยคณะบุคคล
หรือคณะผู้บริหารระดับสูงที่จะช่วยดูแลในด้านนโยบายการบริหารความเสี่ยง อาทิ
คณะกรรมการบริหารความเสี่ยง และคณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน เป็นต้น

2.  โครงสร้างการบริหารความเสี่ยง

นอกเหนือจาก คณะกรรมการธนาคาร คณะกรรมการบริหาร และคณะกรรมการตรวจสอบแล้ว
โครงสร้างในการบริหารความเสี่ยงของธนาคารยังมีคณะกรรมการชุดอื่น
ซึ่งประกอบด้วยคณะผู้บริหารระดับสูงที่จะรับผิดชอบในการกำหนดนโยบายและกลยุทธ์ในการบริหารความเสี่ยงด้านต่าง
ๆ เช่น การกำหนดนโยบายสินเชื่อ กลยุทธ์การลงทุน และการบริหารสภาพคล่องของธนาคาร
เป็นต้น โดยมีรายละเอียดของคณะกรรมการชุดอื่น ได้แก่ คณะกรรมการผู้บริหารสายงาน
(Executive Committee), คณะกรรมการบริหารความเสี่ยง (RMC), คณะกรรมการลงทุน
(IC), คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน (ALCO), คณะกรรมการกลั่นกรองสินเชื่อ ทั้งนี้
รายละเอียดและอำนาจหน้าที่ของคณะกรรมการชุดอื่น ได้แสดงที่ส่วนที่ 2 ข้อที่ 9.1.2
คณะกรรมการชุดอื่น

2.  ปัจจัยความเสี่ยงและมาตรการบริหารความเสี่ยง

    1.  ความเสี่ยงด้านเครดิต (Credit Risk)

นับจากอดีตจนถึงปัจจุบัน แหล่งรายได้หลักของธนาคารมาจากธุรกรรมด้านสินเชื่อ
ซึ่งสร้างรายได้ดอกเบี้ย ให้แก่ธนาคาร ดังนั้น
ธุรกรรมด้านสินเชื่อจึงมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการสร้างผลกำไรให้กับธนาคาร
แต่ในขณะเดียวกันก็อาจนำมาซึ่งความเสี่ยงหากมีการบริหารจัดการที่ไม่ดีพอ
ซึ่งจะทำให้มีโอกาสหรือความน่าจะเป็นที่คู่สัญญาหรือผู้กู้จะไม่สามารถปฏิบัติตามเงื่อนไขและข้อตกลงในสัญญาได้
หรือธนาคารไม่ได้รับชำระหนี้คืนเต็มจำนวนตามสัญญา
จนส่งผลกระทบต่อรายได้และเงินกองทุนของธนาคารในที่สุด นอกจากนี้
ธนาคารยังมีความเสี่ยงในกรณีที่คู่สัญญาไม่ปฏิบัติตามสัญญาของตราสารทางการเงิน ได้แก่
ภาระการรับอาวัลตั๋วเงิน การค้ำประกันการกู้ยืม
ภาระตามตั๋วแลกเงินค่าสินค้าเข้าที่ยังไม่ครบกำหนด เล็ตเตอร์ออฟเครดิต และภาระผูกพันอื่น

-   ความเสี่ยงจากการกระจุกตัวของการให้สินเชื่อ

ธนาคารได้กำหนดวงเงินสินเชื่อสูงสุดสำหรับอุตสาหกรรมแต่ละประเภท (Industry
Concentration Limit)
เพื่อกระจายความเสี่ยงอย่างมีประสิทธิภาพและควบคุมไม่ให้เกิดการกระจุกตัวของสินเชื่ออย่างมีนัยสำคัญ
และก่อให้เกิดการกระจายความเสี่ยงที่ดี โดยมีการติดตามผลการดำเนินการอย่างใกล้ชิด ณ สิ้นปี
2550
ไม่พบว่าเงินให้สินเชื่อของธนาคารมีการกระจุกตัวในอุตสาหกรรมใดอุตสาหกรรมหนึ่งอย่างมีนัยสำคัญ
โดยสินเชื่อส่วนใหญ่จะกระจายตัวอยู่ในภาคการบริโภค อุตสาหกรรมการผลิต และสาธารณูปโภค
โดยคิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 19.4, 20.7 และ 10.3 ของเงินให้สินเชื่อรวมตามลำดับ
โดยรายละเอียดเงินให้สินเชื่อของธนาคารจำแนกตามกลุ่มธุรกิจแสดงที่ส่วนที่ 2 ข้อที่ 12
ฐานะทางการเงินและผลการดำเนินงาน

ธนาคารตระหนักถึงการบริหารความเสี่ยงด้านเครดิต ทั้งในระดับลูกค้า และระดับ Portfolio
ในปี 2549 ต่อเนื่องถึงปี 2550 โดยธนาคารมีการปรับปรุงการบริหารความเสี่ยงด้านเครดิตให้ดีขึ้น
ดังนี้

1.  กำหนดนโยบายและคู่มือการบริหารความเสี่ยงด้านเครดิต
    เพื่อให้การบริหารความเสี่ยงด้านเครดิต ของธนาคารดำเนินไปในทิศทางเดียวกัน
    สอดคล้องและเป็นไปตามแนวนโยบายการกำกับดูแลความเสี่ยงด้านเครดิตของ
    ธปท.รวมถึงหลักเกณฑ์ Basel II

2.  กำหนดนโยบายการลงทุนและกำกับดูแลบริษัทที่ธนาคารลงทุนเพื่อสร้างผลตอบแทนให้เหมาะสมกับระดับความเสี่ยงที่ธนาคารยอมรับได้

3.  ทบทวนและปรับปรุงนโยบายสินเชื่อ อำนาจอนุมัติสินเชื่อและการปรับปรุงโครงสร้างหนี้
    รวมถึงระเบียบการปฏิบัติงานที่เกี่ยวข้อง
    เพื่อสนับสนุนการดำเนินธุรกิจของธนาคารภายใต้ความเสี่ยงที่ยอมรับได้

4.  กำหนดแนวทางการบริหารสินเชื่อในช่วงภาวะเศรษฐกิจชะลอตัว (Loan Policy
    Guideline) เพื่อป้องกันปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นจากผลกระทบของภาวะเศรษฐกิจ
    และราคาน้ำมันที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

5.  ติดตามและรายงานการอนุมัติสินเชื่อที่ไม่เป็นไปตามนโยบาย เพื่อควบคุมความเสี่ยงด้านสินเชื่อ

6.  ปรับปรุงและพัฒนาเครื่องมือบริหารความเสี่ยงด้านเครดิตให้สอดคล้องกับแนวทางการบริหารความเสี่ยงของธนาคาร
    และหลักเกณฑ์ Basel II

7.  กำหนดวงเงินสูงสุดสำหรับอุตสาหกรรมแต่ละประเภท (Industry Concentration
    Limit) เพื่อไม่ให้เกิดการกระจุกตัวของสินเชื่ออย่างมีนัยสำคัญ
    และก่อให้เกิดการกระจายความเสี่ยงที่ดี

8.  กำหนดเพดาน/วงเงินของคู่สัญญา (Counterparty Limit)
    เพื่อควบคุมความเสี่ยงที่อาจจะเกิดขึ้นจากการที่คู่ค้าของธนาคารปฏิเสธหรือไม่สามารถชำระราคาหรือส่งมอบหลักทรัพย์ให้แก่ธนาคารได้ตามกำหนดที่ได้ตกลงกันไว้
    และมีการติดตามไม่ให้เกินจากวงเงินที่กำหนดไว้

9.  พัฒนามาตรฐานรายงานการวิเคราะห์เงินให้สินเชื่อ (Credit Portfolio)
    โดยพิจารณาจากผลตอบแทนที่สะท้อนความเสี่ยงแล้ว (RAROC : Risk Adjusted Return
    On Capital)

10. ทบทวนและปรับปรุงกระบวนการสอบทานสินเชื่อ
    เพื่อให้สามารถสะท้อนความเสี่ยงได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้นรวมถึงติดตามการดำเนินการแก้ไขข้อบกพร่อง
    และมีการรายงานอย่างสม่ำเสมอ

11. พัฒนาคุณภาพงานวิจัยธุรกิจ ซึ่งรวมถึงการวิเคราะห์ภาวะเศรษฐกิจและอุตสาหกรรม
    การจัดอันดับความเสี่ยงของแต่ละอุตสาหกรรม การวิเคราะห์บริษัทที่มีศักยภาพ
    และวิเคราะห์ธุรกิจการเงินและการธนาคาร รวมถึงการจัดทำดัชนีกรุงไทย(Krung Thai
    Business Index : KTBI) และฐานข้อมูลการวิเคราะห์อุตสาหกรรม
    ที่มีศักยภาพรายภูมิภาค เพื่อใช้เป็นข้อมูลสำหรับผู้บริหารประกอบการวางแผนดำเนินงาน
    และใช้เป็นข้อมูลประกอบการพิจารณาสินเชื่อ

12. ประเมินความเสี่ยงของธนาคาร ตามแนวทางที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด
    พร้อมทั้งจัดทำรายงานเสนอต่อคณะกรรมการธนาคาร
    รวมทั้งกำหนดแนวทางจัดการเพื่อลดความเสี่ยง
    ตลอดจนติดตามผลการดำเนินการให้เป็นไปตามแผน

13. พัฒนามาตรฐานทักษะและความรู้ด้านสินเชื่อของผู้บริหารและพนักงานที่ปฏิบัติงานด้านสินเชื่อโดยใช้แบบมาตรฐานจาก
    Omega Performance

14. ฝึกอบรมและพัฒนาให้พนักงานเกิดความเข้าใจเกี่ยวกับความเสี่ยงและการบริหารความเสี่ยงตามแนวทางของ
    Basel II เพื่อให้พนักงานตระหนักถึงความเสี่ยง
    และเห็นความสำคัญในการป้องกันความเสี่ยง

15. ประเมินความเพียงพอของเงินสำรองตามเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทย
    และกำหนดกระบวนการตรวจสอบความถูกต้องของการจัดชั้นหนี้ ความครบถ้วน
    และถูกต้องของข้อมูลการปรับปรุงโครงสร้างหนี้

ธนาคารได้ปฏิบัติมาตรการบริหารความเสี่ยงด้านเครดิตอย่างต่อเนื่องจริงจัง
และพัฒนาปรับปรุงให้ทันสมัยสอดคล้องกับสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลง โดยเฉพาะในรอบปี 2550
ที่มีปัจจัยเสี่ยงค่อนข้างมาก เช่น ราคาน้ำมันที่ปรับสูงขึ้น ค่าเงินบาทแข็งค่าขึ้น
รวมทั้งความไม่สงบและความไม่แน่นอนของสถานการณ์ทางการเมือง เป็นต้น
จึงช่วยให้ความเสี่ยงด้านเครดิตของธนาคาร อยู่ในระดับที่ยอมรับได้

-   ความเสี่ยงจากเงินให้สินเชื่อด้อยคุณภาพ

การเพิ่มขึ้นของ NPLs ทําใหธนาคารตองกันเงินสํารองคาเผื่อหนี้สงสัยจะสูญเพิ่มขึ้น
และมีผลกระทบตอผลการดําเนินงาน สถานะทางการเงิน
และความเพียงพอของเงินกองทุนของธนาคาร การเพิ่มขึ้นของ NPLs
มีผลมาจากการเปลี่ยนแปลงหลักเกณฑ์การจัดชั้นคุณภาพสินเชื่อที่เข้มงวดขึ้นของธนาคารแหงประเทศไทย
นอกจากนี้ในปลายปี 2549 ธนาคารแห่งประเทศไทยได้นำมาตรฐานการบัญชีระหว่างประเทศ
(International Accounting Standard - IAS) ฉบับที่39 เรื่อง
การรับรู้และการวัดมูลค่าตราสารทางการเงิน (IAS 39) มาใช้
ซึ่งมาตรฐานการบัญชีฉบับดังกล่าวจะมีผลให้ธนาคารต้องทยอยกันเงินสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญเพิ่มขี้นในงวดธันวาคม
2549, มิถุนายน 2550 และ ธันวาคม 2550

อยางไรก็ตาม ธนาคารมีมาตรการแกไขและควบคุมไมให NPLs เพิ่มมากขึ้น
มีการกําหนดเปาหมายใหหนวยงานอํานวยสินเชื่อลดจํานวน NPLs ลงทุกป
มีกระบวนการจัดการกับลูกหนี้ที่อาจมีปญหา กอนที่จะกลายเปนหนี้ NPLs และ
ปี2550 ได้จัดให้มีโครงการเร่งลดปริมาณ NPLs ต่อเนื่องจากปีก่อน
และมีการปรับปรุงอำนาจในการอนุมัติสินเชื่อและปรับปรุงโครงสร้างหนี้
เพื่อให้กระบวนการในการพิจารณาตัดสินใจมีประสิทธิภาพและควบคุมความเสี่ยงได้ดีขึ้น นอกจากนี้
เครื่องมือประเมินความเสี่ยงลูกคาที่ธนาคารพัฒนาอย่างต่อเนื่อง
ก็จะชวยใหกระบวนการคัดเลือกลูกคามีประสิทธิภาพมากขึ้นดวย

-   ความเสี่ยงจากการด้อยค่าของหลักประกัน

สินเชื่อของธนาคารจํานวนมากมีหลักประกันเปนอสังหาริมทรัพย
ซึ่งมูลคาของอสังหาริมทรัพยจะขึ้นอยูกับสภาพการณทางเศรษฐกิจ
หากเศรษฐกิจเกิดภาวะถดถอย มูลคาของหลักประกันอาจจะปรับลดลง
ธนาคารจึงอาจจะตองเพิ่มการกันเงินสํารองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสําหรับ NPLs
และทําใหจํานวนเงินที่ธนาคารควรไดรับจากการจําหน่ายทรัพย์สินรอการขายลดลง
อันจะสงผลกระทบตอผลการดำเนินงานและเงินกองทุนของธนาคารได อยางไรก็ตาม
ธนาคารไดกําหนดใหมีการทบทวนการประเมินราคาหลักประกันดังกลาวใหเปนปจจุบัน
เพื่อให้ทราบมูลคาที่แท้จริงของหลักประกัน
สามารถนําไปกําหนดกลยุทธในการดําเนินการใหสอดคลองกับความเสี่ยงดานสินเชื่อที่เปลี่ยนแปลงไป
และไดมีการกันเงินสำรอง
คาเผื่อการดอยคาของทรัพยสินรอการขายไวแล้วตามรายละเอียดในหมายเหตุประกอบงบการเงิน
ข้อ 3.7

การลดลงของมูลคาหลักประกันสําหรับ NPLs
อาจสงผลใหธนาคารตองเพิ่มการกันเงินสํารองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญ
สําหรับหนี้สูญและหนี้สงสัยจะสูญ
และอาจทําใหจํานวนเงินที่ธนาคารควรจะไดรับจากการขายทอดตลาดหลักประกันลดลง
และอาจส่งผลทําใหกําไรสุทธิและเงินกองทุนของธนาคารลดลง
อีกทั้งอาจมีผลกระทบอย่างมีนัยสําคัญตอฐานะการเงินและผลการดําเนินงานของธนาคาร

-   ความเสี่ยงจากบรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย (บสท.)

ตามที่บรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทยได้รับโอนสินทรัพย์ด้อยคุณภาพของธนาคารรวมตลอดถึงสิทธิอื่นใดเหนือทรัพย์สินที่เป็นหลักประกันการชำระหนี้ให้แก่
บสท. โดย
บสท.และธนาคารตกลงกันว่าให้มีการรับรู้ผลกำไรหรือผลขาดทุนจากการบริหารสินทรัพย์ด้อยคุณภาพของ
บสท. และดำเนินการแบ่งปันผลกำไรหรือรับผิดชอบในผลขาดทุนระหว่างกันเมื่อสิ้นปีที่ 5 และสิ้นปีที่
10 นับแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2544

กรณีมีผลกำไร ผลกำไรส่วนแรกไม่เกินร้อยละ 20 ของราคารับโอน ธนาคารและ
บสท.แบ่งกันฝ่ายละครึ่ง
กำไรส่วนที่สองธนาคารรับแล้วรวมกับกำไรส่วนที่หนึ่งแล้วไม่เกินส่วนต่างระหว่างราคาตามบัญชีของสินทรัพย์ด้อยคุณภาพกับราคารับโอน
และกำไรส่วนที่เหลือให้ บสท. รับไปทั้งหมด

กรณีมีผลขาดทุน ธนาคารเป็นผู้รับผิดชอบผลขาดทุนส่วนแรกไม่เกินร้อยละ 20 ของราคารับโอน
และผลขาดทุนส่วนที่สองไม่เกินร้อยละ 20 ของราคารับโอน ธนาคารและ บสท.แบ่งกันฝ่ายละครึ่ง
สำหรับผลขาดทุนส่วนที่เหลือ บสท.รับไปทั้งหมด ดังนั้น
ผลขาดทุนที่ธนาคารต้องรับผิดชอบจะไม่เกินร้อยละ 30 ของราคารับโอน

ผลการบริหารสินทรัพย์ด้อยคุณภาพของ บสท. ณ วันที่ 30 มิถุนายน 2550 (สิ้นปีที่ 6)
การบริหารสินทรัพย์ด้อยคุณภาพส่วนที่เป็นของธนาคารเป็นผลขาดทุนสุทธิจำนวน 1,087 ล้านบาท
ซึ่งเป็นข้อมูลเบื้องต้นตามที่กำหนดไว้ในประกาศคณะกรรมการ
บสท.สำหรับการตรวจสอบที่แท้จริงในสิ้นปีที่ 10 นั้น
จะต้องพิจารณาผลการบริหารสินทรัพย์จากข้อมูลลูกหนี้ที่ธนาคารโอนไปส่วนที่เหลือประมาณ 4,085
ราย ว่าจะมีรายได้เพิ่มขึ้นจากการผ่อนชำระหนี้หรือชำระหนี้เสร็จสิ้นตามสัญญาปรับโครงสร้างหนี้
และรายได้จากการขายทอดตลาดทรัพย์จากการบังคับหลักประกันมากน้อยเพียงใด ซึ่ง
บสท.จะต้องรายงานผลการบริหารสินทรัพย์ด้อยคุณภาพให้ธนาคารทราบเป็นระยะ ๆ ต่อไป

เพียงวันที่ 31 ธันวาคม 2550 ธนาคารได้โอนสินทรัพย์ด้อยคุณภาพให้กับ
บสท.โดยมีราคาโอนรวมสุทธิ จำนวน 18,105 ล้านบาท ซึ่ง
บสท.จะออกตั๋วสัญญาใช้เงินซึ่งเปลี่ยนมือไม่ได้ให้แก่ธนาคาร กำหนดใช้เงินเมื่อสิ้นระยะเวลา 10
ปีนับแต่วันออกตั๋วสัญญาใช้เงินโดยมีกองทุนเพื่อการฟื้นฟูและพัฒนาระบบสถาบันการเงินเป็นผู้อาวัล
ธนาคารได้รับชำระราคาโอนแล้วบางส่วนจนถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2550 มียอดราคาโอนค้างชำระ
จำนวน 13,110 ล้านบาท

การประมาณการหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นจากผลขาดทุนสำหรับลูกหนี้ด้อยคุณภาพที่โอนไป บสท.
ธนาคารได้ตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญโดยประมาณการไว้อัตราร้อยละ 15 ของราคาโอน ณ วันที่ 31
ธันวาคม 2550 ได้ประมาณการหนี้สินเป็นจำนวนเงิน 2,716 ล้านบาท
ซึ่งแสดงไว้ในหนี้สินอื่นซึ่งธนาคารคาดว่าเพียงพอที่จะรองรับผลขาดทุนสำหรับลูกหนี้ด้อยคุณภาพดังกล่าว
โดยรายละเอียดการโอนลูกหนี้ด้อยคุณภาพให้กับบสท. ได้แสดงอยู่ในหมายเหตุงบการเงินข้อ 3.27

-   ความเสี่ยงจากการค้ำประกันและอาวัล

    -   การค้ำประกัน คือ สัญญาหรือหนังสือที่แสดงว่าธนาคารเป็นผู้ค้ำประกันให้ลูกค้า
        และผูกพันตนต่อเจ้าหนี้หรือคู่สัญญาเพื่อชำระหนี้แทนหรือชดใช้ความเสียหายที่เกิดขึ้น
        ในกรณีที่ลูกค้าไม่สามารถชำระหนี้หรือปฏิบัติตามสัญญาได้ การค้ำประกันแบ่งเป็น 2
        ประเภทหลัก ได้แก่

1)  การค้ำประกันให้กับลูกค้าระหว่างประเทศ

    1.  Inward Letter of Guarantee คือ
        การออกหนังสือค้ำประกันให้แก่ผู้รับประโยชน์ในประเทศไทย
        ตามคำขอของธนาคารตัวแทนต่างประเทศ
        โดยมีหลักประกันเป็นสัญญาค้ำประกันหรือคำรับรองที่ออกโดยธนาคารเพื่อเป็นหลักประกันทางสินเชื่อต่อธนาคารหรือสถาบันการเงินด้วยกัน
        (Counter Guarantee หรือ Standby Letter of Credit)

    2.  Outward Letter of Guarantee คือ
        การออกหนังสือค้ำประกันให้แก่ผู้รับประโยชน์ในต่างประเทศตามคำขอของลูกค้า
        ซึ่งได้รับการอนุมัติจากหน่วยงานอำนวยสินเชื่อต่าง ๆ

โดยการค้ำประกันจะมีวัตถุประสงค์ เพื่อค้ำประกันเพื่อการยื่นซองประกวดราคา
ค้ำประกันการปฏิบัติตามสัญญา ค้ำประกันผลงาน ค้ำประกันการจ่ายเงินล่วงหน้า และ
ค้ำประกันการกู้ยืมเงิน

ทั้งนี้ ความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นจากการค้ำประกัน สามารถอธิบายโดยสรุปได้ ดังนี้

  ความเสี่ยงจากหนังสือค้ำประกัน ได้แก่ รูปแบบ ข้อความ เงื่อนไขการชำระเงิน
  ที่อาจมีข้อโต้แย้ง
  ซึ่งธนาคารบริหารความเสี่ยงโดยการกำหนดให้ฝ่ายนิติการเป็นผู้ตรวจสอบข้อความในสัญญาข้างต้นก่อนที่จะดำเนินการออกหนังสือค้ำประกัน

  ความเสี่ยงจากลูกค้า ได้แก่ ความเสี่ยงที่ลูกค้าไม่สามารถปฏิบัติตามสัญญาได้
  ซึ่งทำให้ธนาคารต้องชำระหนี้แทนนั้น
  ธนาคารได้กำหนดให้หน่วยงานอำนวยสินเชื่อดำเนินการพิจารณาความเสี่ยงจากความสามารถในการชำระหนี้ของลูกค้าอย่างรอบคอบ
  ตามหลักเกณฑ์และเครื่องมือที่ใช้บริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อของธนาคาร
  รวมทั้งกำหนดให้ลูกค้ามีหนังสือรับรองความเสียหายให้ไว้ต่อธนาคารว่าลูกค้าต้องรับผิดชอบชดใช้ค่าเสียหายต่างๆ
  หากธนาคารได้รับความเสียหายจากการออกหนังสือค้ำประกันด้วย

  ความเสี่ยงจากหลักประกัน ธนาคารกำหนดให้ลูกค้าต้องวางหลักประกันให้เหมาะสม
  เพื่อที่ธนาคารจะสามารถบังคับชำระหนี้ได้คุ้มกับมูลค่าหนี้ เมื่อมีความเสียหายเกิดขึ้น
  ส่วนหลักประกันซึ่งเป็น Counter Guarantee จากธนาคารต่างประเทศ
  ต้องพิจารณาอันดับความน่าเชื่อถือ (Credit Rating) ของธนาคารนั้นๆ เป็นสำคัญ
  ซึ่งหน่วยงานอำนวยสินเชื่อและฝ่ายสถาบันการเงินและสำนักงานต่างประเทศจะเป็นผู้พิจารณาความเหมาะสมของหลักประกันที่นำมาวางค้ำประกัน

2)  การค้ำประกันให้กับลูกค้าที่อยู่ในประเทศ

  ธนาคารได้ให้บริการออกหนังสือค้ำประกันให้กับลูกค้าที่อยู่ในประเทศ
  ได้แก่หนังสือค้ำประกันซื้อขาย หนังสือค้ำประกันการจ้างเพื่อเป็นหลักประกันราคาจ้าง
  หลักประกันสัญญาในการปฏิบัติงานให้กับผู้ว่าจ้าง หลักประกันการรับเงินค่าจ้างล่วงหน้า
  และหลักประกันการรับประกันผลงาน ซึ่งเหมาะกับธุรกิจรับเหมาก่อสร้าง ธุรกิจการประกวดราคา
  จำหน่ายสินค้ากับหน่วยงานราชการและรัฐวิสาหกิจ รวมถึงเอกชนทั่วไป

-   การอาวัลตั๋วสัญญาใช้เงิน (Aval)
    เป็นการที่ธนาคารเข้าไปค้ำประกันการจ่ายเงินเพื่อให้เกิดความมั่นใจแก่ผู้รับประโยชน์
    (ผู้ขาย) ซึ่งเป็นการบริการอาวัลทั้งตั๋วแลกเงินหรืออาวัล ตั๋วสัญญาใช้เงิน
    โดยลูกค้าเป็นผู้ออกตั๋วฯ ให้กับผู้ขายเพื่อซื้อสินค้าเชื่อที่ผู้ขายผ่อนเวลาการชำระเงิน
    และลูกค้าขอให้ธนาคารอาวัลตั๋วฯ ให้แก่ผู้รับประโยชน์ โดยเมื่อเกิดความเสียหาย
    ธนาคารมีสิทธิที่จะไล่เบี้ยให้ผู้รับประโยชน์เรียกชำระเงินจากผู้ออกตั๋วก่อน
    และธนาคารจะรับผิดชอบในกรณีที่ผู้ออกตั๋วไม่สามารถชำระเงินให้แก่ผู้รับประโยชน์ได้

ทั้งนี้ ความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นจากการค้ำประกันและอาวัลให้กับลูกค้าที่อยู่ในประเทศ
สามารถอธิบายโดยสรุปได้ ดังนี้

  ความเสี่ยงจากหนังสือค้ำประกัน ได้แก่ รูปแบบ ข้อความ เงื่อนไขการชำระเงิน
  ที่อาจมีข้อโต้แย้ง
  ซึ่งธนาคารบริหารความเสี่ยงโดยการกำหนดให้ฝ่ายนิติการเป็นผู้ตรวจสอบข้อความในสัญญาข้างต้นก่อนที่จะดำเนินการออกหนังสือค้ำประกัน

  ความเสี่ยงจากลูกค้า ได้แก่ ความเสี่ยงที่ลูกค้าไม่สามารถปฏิบัติตามสัญญาได้
  ซึ่งทำให้ธนาคารต้องชำระหนี้แทนนั้น
  ธนาคารได้กำหนดให้หน่วยงานอำนวยสินเชื่อดำเนินการพิจารณาความเสี่ยงจากความสามารถในการชำระหนี้ของลูกค้าอย่างรอบคอบ
  ตามหลักเกณฑ์และเครื่องมือที่ใช้บริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อของธนาคาร

  ความเสี่ยงจากหลักประกัน ธนาคารกำหนดให้ลูกค้าต้องวางหลักประกันให้เหมาะสม
  เพื่อที่ธนาคารจะสามารถบังคับชำระหนี้ได้คุ้มกับมูลค่าหนี้ เมื่อมีความเสียหายเกิดขึ้น

1.  ความเสี่ยงด้านตลาด (Market Risk)

ความเสี่ยงด้านตลาด หมายถึง ความเสี่ยงที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงมูลค่าของตราสารทางการเงิน
เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของสถานการณในตลาด ซึ่งได้แก่ การเคลื่อนไหวของอัตราดอกเบี้ย
อัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ และราคาตราสารทุน
ที่มีผลกระทบในทางลบต่อรายได้และเงินกองทุนของธนาคาร
โดยแยกการบริหารความเสี่ยงด้านตลาดออกเป็น 2 ส่วน ดังนี้

-   ความเสี่ยงที่มีต่อฐานะในบัญชีเพื่อการค้า (Trading Book)

ธนาคารใช้เครื่องมือเชิงวิเคราะห์และสถิติที่เรียกว่า Value at Risk (VaR)
ในการประเมินความเสี่ยงด้านตลาด โดย VaR คือ
มูลค่าสูงสุดที่ธนาคารมีโอกาสที่จะได้รับความเสียหาย เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงของปัจจัยตลาด (Risk
Factors) ภายใต้ระดับความเชื่อมั่นที่ร้อยละ 99 ในช่วงระยะเวลาถือครอง 1 วัน โดยในปี
2550 ภาพรวมความเสี่ยงด้านตลาดของธนาคารอยู่ในระดับต่ำ

1.  ความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ย (Interest Rate Risk)
    เป็นความเสี่ยงที่รายได้และเงินกองทุนได้รับผลกระทบในทางลบจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ย
    โดยธนาคารจะประเมินผลกระทบจากความอ่อนไหวและความผันผวน (Sensitivity and
    Volatility) ของอัตราดอกเบี้ย

2.  ความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ (Foreign Exchange Rate Risk)
    เป็นความเสี่ยงที่รายได้และเงินกองทุนได้รับผลกระทบในทางลบจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยน
    เนื่องมาจากการทำธุรกรรมในสกุลเงินตราต่างประเทศ
    หรือจากการมีสินทรัพย์หรือหนี้สินในสกุลเงินตราต่างประเทศ
    โดยธนาคารได้ควบคุมธุรกรรมการซื้อขายแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศประจำวันทั้งในส่วนที่เกี่ยวข้องกับรายการซื้อขายเงินทันที
    (Spot) และรายการซื้อขายเงินล่วงหน้า (Forward) รวมถึงสิทธิในการซื้อและขาย
    (Options) เพื่อป้องกันความเสี่ยง อย่างไรก็ตาม
    การเคลื่อนไหวของอัตราแลกเปลี่ยนโดยเฉลี่ยในปี 2550 ไม่ค่อยผันผวนมากนักเมื่อเทียบกับปี
    2549 ทำให้ความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนที่มีต่อธนาคารมีไม่มากนัก โดยค่า VaR
    จากอัตราแลกเปลี่ยน อยู่ภายใต้ระดับที่ธนาคารยอมรับได้

3.  ความเสี่ยงจากราคา (Price Risk)
    เป็นความเสี่ยงที่รายได้และเงินกองทุนได้รับผลกระทบในทางลบเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของราคาตราสารทุน
    แม้ว่าภาวะตลาดหลักทรัพย์ไทยในปี 2550 จะค่อนข้างผันผวนมากกว่าปี 2549
    แต่ความเสี่ยงจากราคาที่มีต่อการลงทุนในตราสารทุนของธนาคาร
    ยังอยู่ภายใต้ระดับที่ธนาคารยอมรับได้

ธนาคารมีหน่วยงานที่ทำหน้าที่บริหารความเสี่ยงด้านตลาดที่เป็นอิสระจากหน่วยงานที่ทำธุรกรรม
(Front Office) เพื่อการควบคุมดูแลที่โปร่งใส
และมีมาตรการในการบริหารความเสี่ยงด้านตลาดสำหรับธุรกรรมที่จัดอยู่ในบัญชีเพื่อค้า ดังนี้

1)  การจัดทำนโยบายบริหารความเสี่ยงด้านตลาด รวมถึงการทบทวนนโยบายฯอย่างสม่ำเสมอ
    เพื่อให้มีความชัดเจน และเหมาะสมกับสภาวการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไป
    และการทบทวนเพดานความเสี่ยงให้สอดคล้องกับกลยุทธ์ของธนาคารและภาวะตลาดที่เปลี่ยนแปลงไป

2)  การจัดการและการควบคุมความเสี่ยงด้านตลาด
    ธนาคารมีระบบงานและเครื่องมือในการวิเคราะห์ความเสี่ยงด้านตลาด โดยใช้ VaR
    เปรียบเทียบกับเพดานความเสี่ยงที่ได้รับอนุมัติจากคณะกรรมการธนาคาร
    เพื่อควบคุมความเสี่ยงให้อยู่ในระดับที่ธนาคารยอมรับได้
    พร้อมทั้งจัดทำรายงานความเสี่ยงด้านตลาดเสนอผู้บริหารของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเป็นรายวัน
    และรายงานต่อผู้บริหารสายงาน และคณะกรรมการบริหารความเสี่ยง เป็นรายเดือน

3)  นอกจากนี้ ธนาคารยังได้ทำการประเมินมูลค่าตามราคาตลาด (Mark to Market)
    ของธุรกรรมในบัญชีเพื่อการค้าทุกสิ้นวัน
    เพื่อประเมินผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศและราคาที่จะส่งผลกระทบต่อรายได้และเงินกองทุนของธนาคารด้วย

4)  การทดสอบภาวะวิกฤต (Stress Testing)
    มีการทดสอบตามแนวทางที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนดในโครงการ Financial Sector
    Assessment Program (FSAP)
    และทดสอบตามแนวทางที่ธนาคารกำหนดขึ้นเองตามความเหมาะสมกับโครงสร้างและประเภทการทำธุรกรรมของธนาคาร
    เพื่อแสดงความสูญเสียในกรณีที่เผชิญกับภาวะวิกฤต และกำหนดสัญญาณเตือนภัย
    สำหรับเตรียมการจัดทำแผนฉุกเฉินเพื่อลดหรือรองรับความเสียหายในกรณีที่เกิดภาวะวิกฤตในอนาคต
    โดยมีการจัดทำรายงาน Stress Testing
    นำเสนอคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงเป็นประจำทุกเดือน รวมถึงมีการจัดทำ Stress
    Testing Policy เพื่อใช้เป็นแนวทางในการทดสอบภาวะวิกฤตของธนาคาร

5)  การสื่อสารให้คณะกรรมการ ผู้บริหาร และพนักงานของธนาคารที่เกี่ยวข้อง
    มีความเข้าใจและตระหนักในเรื่องความเสี่ยงด้านตลาด
    และเห็นความสำคัญในการป้องกันความเสี่ยงตามแนวทางที่กำหนดไว้ในนโยบายบริหารความเสี่ยงด้านตลาด
    ซึ่งได้ผ่านการเห็นชอบและอนุมัติจากคณะกรรมการธนาคาร

6)  การพัฒนาพนักงานโดยการฝึกอบรมในเรื่องการบริหารความเสี่ยงด้านตลาด และหัวข้ออื่นๆ
    ที่เกี่ยวข้อง ให้มีความรู้ความสามารถเฉพาะด้านในงานบริหารความเสี่ยง
    เพื่อเพิ่มศักยภาพและประสิทธิภาพในการบริหารความเสี่ยงด้านตลาดมากยิ่งขึ้น

-   ความเสี่ยงที่มีต่อฐานะในบัญชีเพื่อการธนาคาร (Banking Book)

ความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยเ ป็นความเสี่ยงหลักที่มีผลกระทบต่อฐานะในบัญชีเพื่อการธนาคาร
โดยความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ย หมายถึง
ความเสียหายต่อรายได้และ/หรือมูลค่าส่วนของผู้ถือหุ้นของธนาคาร
จากการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ย
ซึ่งอาจเกิดจากฐานะทั้งในและนอกงบดุลที่อยู่ในบัญชีเพื่อการธนาคาร ในปี 2550
ภาพรวมความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยในบัญชีเพื่อการธนาคารยังอยู่ในเพดานความเสี่ยงที่ได้รับอนุมัติ
และเป็นระดับที่ธนาคารยอมรับได้

-   ธนาคารมีมาตรการในการบริหารความเสี่ยงด้านตลาดสำหรับธุรกรรมที่จัดอยู่ในบัญชีเพื่อการธนาคาร
    ดังนี้

1)  การจัดทำนโยบายบริหารความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยในบัญชีเพื่อการธนาคาร
    ที่ครอบคลุมแนวทางในการบริหารความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยของธนาคารให้อยู่ในระดับที่ธนาคารยอมรับได้
    และสอดคล้องกับลักษณะและปริมาณธุรกรรมของธนาคาร
    โดยอ้างอิงตามแนวนโยบายการกำกับดูแลความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยในบัญชีเพื่อการธนาคารของสถาบันการเงินของธนาคารแห่งประเทศไทย
    ซึ่งธนาคารจะมีการทบทวนนโยบายฯ ปีละ 1 ครั้ง หรือตามความเหมาะสม

2)  การจัดการและการควบคุมความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยในบัญชีเพื่อการธนาคาร
    มีการกำหนดเพดานระดับรายได้ที่ได้รับผลกระทบจากความเสี่ยง
    เพื่อควบคุมฐานะความเสี่ยงของธนาคารเกี่ยวกับรายได้ที่คาดว่าจะได้รับภายในระยะเวลา
    และ ณ ระดับอัตราดอกเบี้ยที่กำหนด ให้อยู่ในระดับที่ธนาคารยอมรับได้
    พร้อมทั้งจัดทำรายงานความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยในบัญชีเพื่อการธนาคารเสนอต่อคณะกรรมการบริหารความเสี่ยง
    เป็นประจำทุกเดือน

    1.  ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ (Operational Risk)

ธนาคารแห่งประเทศไทยได้กำหนดให้ธนาคารพาณิชย์ทุกแห่งปฏิบัติตามหลักเกณฑ์
การกำกับดูแลเงินกองทุนตาม Basel II ในสิ้นปี 2551 ทั้งนี้เพื่อให้เงินกองทุนมีเสถียรภาพ
สามารถรองรับการแปรผันของตลาดเงินและความเสี่ยงในการดำเนินธุรกิจธนาคาร
ที่นับวันจะมีความซับซ้อนมากขึ้น
นับจากนี้ไปการดำรงเงินกองทุนขั้นต่ำจึงต้องคำนึงถึงความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ (Operational
Risk) ด้วย

ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ (Operational Risk)
คือโอกาสที่จะเกิดความเสียหายอันเนื่องมาจากบุคลากรภายในและภายนอกธนาคาร
กระบวนการปฏิบัติงานของธนาคาร ระบบงาน IT ต่างๆ ที่ธนาคารใช้
และเหตุการณ์ภายนอกที่ไม่คาดคิด รวมทั้งความเสี่ยงต่อการถูกฟ้องร้องหรือดำเนินคดีตามกฎหมาย
ในสภาพแวดล้อมของการดำเนินธุรกิจธนาคารที่มากด้วยปัญหาเช่นปัจจุบัน
จึงมีแนวโน้มที่ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการจะสูงขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงได้ยาก

ในปี 2550 ธนาคารได้ปรับปรุงระบบงานต่าง ๆ ให้ใช้งานง่ายขึ้น
พร้อมทั้งอบรมให้พนักงานมีความเข้าใจในเนื้อหาของงาน
และมีนโยบายจะนำดัชนีชี้วัดความเสี่ยง(Key Risk Indicator : KRI)
มาช่วยเตือนก่อนที่เหตุการณ์จะรุนแรงหรือเกิดความเสียหายขึ้น

นอกจากนี้ ธนาคารยังได้จัดทำแผนรองรับการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่อง (Business
Continuity Plan : BCP) เพื่อรองรับวินาศภัยและภัยพิบัติต่าง ๆ
ที่อาจจะเกิดขึ้นในอาคารสำนักงานใหญ่ ซึ่งอาจทำให้ธุรกรรมที่สำคัญต้องหยุดชะงัก
จนธนาคารไม่สามารถดำเนินงานต่อไปได้ อีกทั้งได้เพิ่มการรับรู้ให้กับพนักงานในเรื่องBCP
โดยนำเสนอข้อมูลผ่าน website ภายในธนาคาร

นอกเหนือจากมาตรการรองรับความเสี่ยงต่าง ๆ ที่ธนาคารดำเนินการอยู่
ธนาคารยังได้จัดหาเครื่องมือมาช่วยบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น
ในกระบวนการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ จะต้องมีการระบุความเสี่ยง ประเมินความเสี่ยง
ติดตามความเสี่ยง ควบคุม/ลดความเสี่ยง และรายงานความเสี่ยง ทั้งนี้
ในการระบุและประเมินความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
ธนาคารกำหนดให้ทุกหน่วยงานประเมินการควบคุมความเสี่ยงด้วยตนเอง: RCSA) Risk Control
Self Assessment) ปีละ 1 ครั้ง
โดยประเมินระดับความเสี่ยงของงานและระบุจุดที่มีความเสี่ยงในกระบวนการปฏิบัติงานในหน่วยงานตนเอง
รวมถึงการประเมินว่ามาตรการควบคุมภายในที่ธนาคารมีอยู่นั้นเพียงพอและเหมาะสมเพียงใดในการควบคุมความเสี่ยงนั้น
ๆ โดยได้จัดอบรม Operational Risk Officer : ORO ในหน่วยงานต่าง ๆ
ให้เข้าใจในหลักการและทบทวนขั้นตอนที่ต้องปฏิบัติในการประเมิน RCSA นอกจากนี้
ยังมีการปรับปรุงโปรแกรมการทำ RCSA ให้ใช้งานง่ายขึ้น และเผยแพร่บทความและ
presentation ต่าง ๆ ไว้ใน website ภายในธนาคาร
เพื่อให้พนักงานสามารถเรียนรู้ได้ด้วยตนเอง

ดัชนีชี้วัดความเสี่ยง (KRI)
เป็นอีกเครื่องมือหนึ่งที่ใช้ในการติดตามความเสี่ยงและช่วยเตือนภัยล่วงหน้า ซึ่ง
ธนาคารได้นำสาเหตุของการเกิดความเสี่ยงซึ่งได้จากการทำ RCSA
และสาเหตุของการเกิดความเสียหายซึ่งได้จากการรายงานข้อมูลความเสียหาย (Loss Data)
มาวิเคราะห์ เพื่อกำหนดตัวดัชนีชี้วัดความเสี่ยงเบื้องต้น เพื่อนำไปทดลองใช้กับสาขาของธนาคาร

สำหรับการรายงานความเสี่ยงด้านปฏิบัติการนั้น
ธนาคารให้ทุกหน่วยงานรายงานความเสียหายเป็นรายเดือน
และรายงานให้กับคณะกรรมการบริหารความเสี่ยง
และคณะกรรมการผู้บริหารสายงานทราบทุกไตรมาส
เพื่อควบคุมปริมาณความเสียหายให้อยู่ในระดับที่ธนาคารรองรับได้
และหากความเสียหายใดเกิดขึ้นบ่อยครั้ง จะมีการหามาตรการแก้ไขและติดตามเป็นระยะ

การบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการถือเป็นหน้าที่ของพนักงานทุกคนในองค์กร
ธนาคารจึงพยายามให้ความรู้เกี่ยวกับการบริหารความเสี่ยงนี้ผ่านช่องทางต่าง ๆ ของธนาคาร
รวมทั้งยังได้ปรับปรุงคู่มือการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการให้สอดคล้องกับนโยบายการบริหารความเสี่ยงโดยรวมของธนาคาร
และบังคับใช้กับทุกหน่วยงานของธนาคาร
อีกทั้งได้จัดทำกรอบพิจารณาการออกผลิตภัณฑ์ใหม่ร่วมกับฝ่ายงานต่างๆที่เกี่ยวข้อง
เพื่อให้ผู้ออกผลิตภัณฑ์มั่นใจว่าความเสี่ยงจะไม่เพิ่มขึ้นหรือเพิ่มขึ้นน้อยที่สุด
ทั้งยังมีการปรับระเบียบปฏิบัติงานให้รัดกุมขึ้น และสอดคล้องกับกระบวนการทำงานที่เปลี่ยนไป
รวมทั้งมีการติดตามมาตรการควบคุมที่นำออกใช้ เพื่อให้แน่ใจว่ามาตรการนั้นได้ผลจริง

2.  ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง (Liquidity Risk)

ธนาคารได้ติดตามระดับสภาพคล่องของธนาคารอย่างใกล้ชิดผ่านรายงานฐานะทางการเงินประจำวันและรายงานการติดตามสภาพคล่องในระบบธนาคารต่อคณะกรรมการบริหารเป็นประจำทุกสัปดาห์
ทั้งนี้ ในปี 2550 ธนาคารมีสภาพคล่องส่วนเกินโดยตลอด
และธนาคารยังได้นำสภาพคล่องส่วนเกินดังกล่าวไปลงทุนในตลาดเงินทั้งในประเทศและต่างประเทศ
เพื่อให้การบริหารสภาพคล่องของธนาคารเกิดประสิทธิภาพสูงสุด

สำหรับการดำเนินธุรกิจและธุรกรรมทางการเงินประเภทต่าง ๆ
ที่อาจส่งผลกระทบต่อสภาพคล่องของธนาคารนั้น ธนาคารได้ใช้เครื่องมือและแบบจำลองต่าง ๆ
เพื่อนำไปใช้วัดความเสี่ยงของธุรกรรมที่อาจส่งผลกระทบต่อสภาพคล่องโดยได้วิเคราะห์ทั้งในแบบ
Static และ Dynamic Movement
ตามหลักเกณฑ์ที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนดให้สถาบันการเงินถือปฏิบัติ อย่างไรก็ตาม
หากเกิดภาวะวิกฤตเศรษฐกิจ หรือปัญหาในระบบสถาบันการเงิน
ซึ่งอาจจะส่งผลกระทบต่อสภาพคล่องของธนาคาร ธนาคารก็มีแผนฉุกเฉินสภาพคล่อง
(Contingency Funding Plan) ที่อนุมัติโดยคณะกรรมการธนาคาร
ซึ่งประกอบด้วยแผนปฏิบัติการ (Action Plan) และหน่วยงานที่รับผิดชอบอย่างชัดเจน
พร้อมที่จะนำไปใช้ปฏิบัติได้ทันทีเมื่อธนาคารเกิดปัญหาสภาพคล่อง
พร้อมกันนี้ธนาคารยังได้ทำการทดสอบระดับของสภาพคล่องในภาวะวิกฤต (Stress Tests)
อย่างสม่ำเสมอ
เพื่อให้เกิดความมั่นใจว่าในกรณีฉุกเฉินธนาคารจะสามารถเข้าถึงแหล่งเงินทุนได้อย่างทันท่วงทีและภายใต้ต้นทุนที่ยอมรับได้

3.  ความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ (Strategic Risk)

ภาวะเศรษฐกิจในปี 2550 ยังคงชะลอตัวลงอย่างต่อเนื่องจากปีก่อน
อันเป็นผลกระทบมาจากสภาพแวดล้อมทั้งภายในและภายนอก
โดยเฉพาะจากปัญหาราคาน้ำมันและปัญหา Subprime
ขณะเดียวกันสภาพการแข่งขันที่ทวีความรุนแรงขึ้น
ทั้งจากสถาบันการเงินและกลุ่มที่มิใช่สถาบันการเงิน (Non-Bank)
ส่งผลให้การประกอบธุรกิจของธนาคารอาจเผชิญกับปัจจัยเสี่ยงด้านกลยุทธ์ที่จะมีผลกระทบต่อการบรรลุเป้าหมายของธนาคารได้

อย่างไรก็ตาม ธนาคารมีแผนการเตรียมความพร้อมในการดำเนินการต่างๆ
เพื่อลดความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ที่อาจจะเกิดจากปัจจัยต่างๆ ด้วยการปรับกระบวนการวางแผนกลยุทธ์
และการจัดทำแผนการดำเนินงานของธนาคารให้มีความชัดเจน
เหมาะสมและครอบคลุมความเสี่ยงด้านต่างๆ ที่จะเกิดขึ้น โดยสรุปดังนี้

1)  กระบวนการวางแผนกลยุทธ์ของธนาคาร มีลำดับขั้นตอนที่ชัดเจนและครบถ้วน
    โดยยึดหลักการของ Balanced Scorecard (BSC) ซึ่งทำให้มีมุมมองที่ครอบคลุมในทุกด้าน
    มีการวิเคราะห์ SWOT Analysis ซึ่งใช้ข้อมูลทั้งเชิงปริมาณและคุณภาพ
    โดยเฉพาะการนำข้อเสนอแนะจากผลการสำรวจความพึงพอใจของผู้ใช้บริการมาจัดทำแผนกลยุทธ์ไปพร้อมๆ
    กับการบริหารความเสี่ยงองค์กร ทั้งนี้
    เพื่อลดความเสี่ยงที่อาจจะทำให้องค์กรไม่บรรลุเป้าหมายตามแผนกลยุทธ์ตามที่กำหนดไว้

2)  คณะกรรมการธนาคาร คณะกรรมการบริหาร และคณะกรรมการผู้บริหารสายงาน
    มีส่วนร่วมในการจัดทำแผนกลยุทธ์ธนาคาร
    และมีกระบวนการนำแผนกลยุทธ์ธนาคารไปสู่การปฏิบัติตามความรับผิดชอบของแต่ละสายงาน

3)  มีการติดตามผลการดำเนินงานเปรียบเทียบกับแผนกลยุทธ์เป็นระยะ เพื่อผลักดันกลยุทธ์ต่าง ๆ
    ให้บรรลุเป้าหมาย
    และมีการปรับเปลี่ยนแผนการดำเนินงานให้เหมาะสมและสอดคล้องกับสภาวะที่เปลี่ยนแปลงไป

4)  ธนาคารอยู่ระหว่างการพัฒนาแนวทางในการนำระบบการบริหารจัดการเพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มเชิงเศรษฐศาสตร์
    (Economic Value Management : EVM) มาใช้ โดยนำหลักการของการวัดค่าผลงาน
    (Economic Profit : EP) ที่สร้างมูลค่าเพิ่ม
    มาประยุกต์ใช้ในการจัดทำแผนกลยุทธ์ที่เหมาะสม
    ภายใต้แนวทางการบริหารจัดการความเสี่ยงด้านกลยุทธ์
    และผลตอบแทนที่สะท้อนความเสี่ยงแล้ว (Risk Adjusted Return on Capital :
    RAROC)

    1.  ความเสี่ยงอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

-   ความเสี่ยงจากความเพียงพอของเงินกองทุนเพื่อรองรับกฎระเบียบของธนาคารแห่งประเทศไทย

เพื่อให้การกำกับดูแลเงินกองทุนครอบคลุม และสะท้อนถึงความเสี่ยงของสินทรัพย์ประเภทต่าง ๆ
ที่ได้กำหนดขึ้นใหม่และแบ่งแยกลงไปให้มีรายละเอียดมากขึ้น
ซึ่งอาจจะส่งผลกระทบให้เงินกองทุนของธนาคารลดลงโดยเฉพาะสถาบันการเงินที่ปล่อยสินเชื่อที่มีความเสี่ยงสูง
ธนาคารแห่งประเทศไทยจึงได้กำหนดที่จะใช้หลักเกณฑ์ Basel II
ในการกำกับดูแลเงินกองทุนสำหรับสถาบันการเงินในประเทศไทยตั้งแต่สิ้นปี 2551 เป็นต้นไป
โดยสถาบันการเงินต้องรายงานการดำรงเงินกองทุนที่คำนวณได้ภายใต้หลักเกณฑ์ใหม่
ควบคู่ไปกับผลที่คำนวณได้จากหลักเกณฑ์ปัจจุบัน
ในปัจจุบันธนาคารแห่งประเทศไทยได้นำส่งร่างหลักเกณฑ์ฉบับสมบูรณ์แก่สถาบันการเงินเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
โดยประกอบด้วย 3 หลักการ คือ หลักการที่ 1 การดำรงเงินกองทุนขึ้นต่ำ หลักการที่2
การกำกับดูแลโดยทางการ และหลักการที่3 การใช้กลไกตลาดในการกำกับดูแล ซึ่งเนื้อหา2
ส่วนหลังเป็นส่วนที่เพิ่มเติมใหม่สำหรับ Basel II
ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าภาระสถาบันการเงินต้องมีการจัดการความเสี่ยงที่ดีทั้งการคิดคำนวณเงินกองทุน
และกระบวนการทำงานด้านบริหารความเสี่ยง

ตามกำหนดบังคับใช้หลักเกณฑ์ Basel II
ธนาคารได้ยื่นความจำนงเบื้องต้นเกี่ยวกับวิธีการคำนวณเงินกองทุนที่ธนาคารได้เลือกใช้
และแบบประเมินความพร้อมในการปฏิบัติตามเกณฑ์มาตรฐานขั้นต่ำ
โดยได้ยื่นแบบประเมินผลกระทบต่อเงินกองทุน (QIS) ตาม Basel II แล้ว สำหรับข้อมูลสิ้นปี
2550 ธนาคารได้จัดส่งรายงานเงินกองทุนตามหลักเกณฑ์เดิมคู่ขนานกับหลักเกณฑ์ใหม่ เมื่อวันที่ 29
กุมภาพันธ์ 2551

ธนาคารได้ดำเนินการตามหลักเกณฑ์การกำกับแบบรวมกลุ่มของธนาคารแห่งประเทศไทย
โดยจัดตั้งกลุ่มธุรกิจทางการเงิน และจัดทำรายงานตามหลักเกณฑ์ดังกล่าว ได้แก่
รายงานการลงทุนในกลุ่มธุรกิจทางการเงิน รายงานงบการเงินรวม
รายงานเงินกองทุนตามกฎหมาย
รายงานแสดงการดำรงเงินกองทุนเป็นอัตราส่วนกับสินทรัพย์และภาระผูกพันและรายงานการให้สินเชื่อ
ลงทุน และก่อภาระผูกพัน งวด ธันวาคม 2549 และ มิถุนายน 2550
ซึ่งได้จัดส่งธนาคารแห่งประเทศไทยเรียบร้อยแล้ว ทั้งนี้
การดำรงเงินกองทุนต่อสินทรัพย์เสี่ยงตามหลักเกณฑ์การกำกับแบบรวมกลุ่มของธนาคารสูงกว่าหลักเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทย

ทั้งนี้ ธนาคารมีเงินกองทุนสูงกว่าเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทย
และเพียงพอต่อการขยายธุรกิจรวมทั้งสามารถบ่งชี้ถึงความมั่นคงของธนาคาร
ธนาคารยังตระหนักถึงความเสี่ยงของหลักเกณฑ์ Basel II เกณฑ์การกำกับแบบรวมกลุ่ม
และเกณฑ์มาตรฐานการบัญชีระหว่างประเทศ (International Accounting Standard –
IAS) ฉบับที่ 39 แต่ก็ได้เตรียมความพร้อมเพื่อรองรับความเสี่ยงดังกล่าว
ด้วยการออกหุ้นกู้ด้อยสิทธิที่มีลักษณะคล้ายทุนที่ไม่สะสมดอกเบี้ยจ่ายและไม่ชำระดอกเบี้ยในปีที่ไม่มีผลกำไร
(Hybrid Tier I) ในปี 2549 รวม 2 ครั้ง
ทำให้เงินทุนของธนาคารเพิ่มขึ้นซึ่งส่งผลดีต่อธนาคารในการรองรับมาตรการทางการเงินต่าง ๆ
และตั้งแต่ปลายปี 2549
ธนาคารได้มีการเตรียมความพร้อมในการตั้งสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญเพื่อรองรับผลกระทบจากเกณฑ์มาตรฐานบัญชีระหว่างประเทศฉบับที่
IAS 39 สำหรับในปี 2550 ธนาคารได้มีการกันสำรองค่าเผื่อฯ ดังกล่าวได้ครบถ้วน

-   การเตรียมความพร้อมสำหรับเกณฑ์ Basel II

ธนาคารแห่งประเทศไทยได้กำหนดแผนการบังคับใช้หลักเกณฑ์การกำกับดูแลเงินกองทุนตาม Basel
II สำหรับสถาบันการเงินที่อยู่ภายใต้การกำกับดูแลตั้งแต่สิ้นปี 2551 เป็นต้นไป
โดยให้สถาบันการเงินทุกแห่งเตรียมความพร้อมในด้านต่าง ๆ
โดยเฉพาะทางด้านระบบข้อมูลซึ่งเป็นปัจจัยพื้นฐานในการปฏิบัติตามเกณฑ์ดังกล่าว
รวมไปถึงการพัฒนากระบวนการปฏิบัติงานเพื่อให้สามารถปฏิบัติตามเกณฑ์มาตรฐานขั้นต่ำสำหรับวิธีการคำนวณเงินกองทุนตามเกณฑ์
Basel II ได้ และเพื่อให้มั่นใจว่าสถาบันการเงินมีความพร้อมที่จะดำรงเงินกองทุนตาม Basel
II ตามเวลาที่กำหนด
ธนาคารแห่งประเทศไทยจึงกำหนดให้สถาบันการเงินเริ่มรายงานเงินกองทุนตามเกณฑ์ Basel II
แบบคู่ขนานกับเกณฑ์ปัจจุบันเป็นรายไตรมาสตั้งแต่ต้นปี 2551

ทั้งนี้ ธนาคารสามารถดำรงเงินกองทุนตามเกณฑ์ Basel II สำหรับความเสี่ยงด้านตลาด
(Market Risk) โดยวิธี Standardized Approach มาตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2548
เนื่องจากธนาคารได้เตรียมความพร้อมรองรับเกณฑ์ Basel II อย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่ปี 2547
และมีเป้าหมายที่จะดำรงเงินกองทุนตามเกณฑ์ Basel II รองรับความเสี่ยงด้านเครดิต (Credit
Risk) และความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ (Operational Risk) โดยวิธี Standardized
Approach ตั้งแต่สิ้นปี 2551
เป็นต้นไป

สำหรับการดำเนินการในปี 2550 ธนาคารจัดซื้อระบบงานรองรับการคำนวณเงินกองทุน
รวมถึงเครื่องมือสำหรับการบริหารความเสี่ยงรองรับเกณฑ์ Basel II
สำหรับความเสี่ยงด้านสินเชื่อ (Credit Risk) และความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ (Operational
Risk) และได้เริ่มดำเนินโครงการ Basel II ร่วมกับผู้ขาย ในลักษณะรวมกลุ่ม ซึ่งประกอบด้วย
3 บริษัท ได้แก่ บริษัท ยิบอินซอย จำกัด เป็นคู่สัญญาหลัก  บริษัท แซส ซอฟท์แวร์ (ไทยแลนด์)
จำกัด เป็นผู้จัดหาซอฟท์แวร์ และ บริษัท
ดีลอยท์ ทู้ช โธมัทสุ ไชยยศ ที่ปรึกษา
จำกัด เป็นที่ปรึกษาในการจัดทำการวิเคราะห์ข้อแตกต่างทางธุรกิจ (Business Gap Analysis)
โดยดำเนินโครงการตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2550 โดยขอบเขตโครงการแบ่งได้เป็น 3 ระยะ ดังนี้

1)  การประเมินความพร้อมของธนาคาร (Readiness Assessment)
    ซึ่งประกอบด้วยการวิเคราะห์ข้อแตกต่างของข้อมูล (Data Gap Analysis)
    และการวิเคราะห์ข้อแตกต่างทางธุรกิจ (Business Gap Analysis)

2)  การดำเนินการติดตั้งและใช้งานระบบ (Implement) สำหรับการคำนวณเงินกองทุนตามวิธี
    Standardized Approach ซึ่งจะรองรับการคำนวณเงินกองทุนสิ้นปี 2551

3)  การเตรียมความพร้อมสู่วิธี Advanced Approach
    สำหรับการคำนวณเงินกองทุนและการบริหาร
    ความเสี่ยงรองรับความเสี่ยงด้านเครดิตตามวิธี Internal Ratings - Based Approach
    และความเสี่ยงด้านปฏิบัติการตามวิธี Advanced Measurement Approach
    ส่วนความเสี่ยงด้านตลาด ธนาคารอยู่ระหว่างการจัดซื้อระบบงานที่จะนำมาใช้วัดค่าความเสี่ยง
    และการบริหารความเสี่ยงตามวิธี Advanced Approach โดยวิธี Internal Model
    Approach (IMA)

การเตรียมความพร้อมเพื่อสามารถคำนวณตามแนวทาง Basel II
ที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนดนี้
เป็นข้อกำหนดหนึ่งที่ทำให้ธนาคารสามารถวัดความเสี่ยงได้อย่างเป็นมาตรฐานมากขึ้น
ซึ่งจะสอดคล้องกับหลักการที่ 1 (Pillar 1) คือหลักเกณฑ์การดำรงเงินกองทุนขั้นต่ำ
ซึ่งในระยะยาว
ธนาคารได้เตรียมแผนการพัฒนาแนวทางการบริหารความเสี่ยงให้สอดคล้องกับมาตรฐานสากลยิ่งขึ้นอีก
เพื่อให้สอดคล้องกับหลักการที่ 2(Pillar 2) คือหลักเกณฑ์การกำกับดูแลโดยทางการของ Basel
II โดยธนาคารจะพัฒนากระบวนการและวิธีการบริหารความเสี่ยงของธนาคาร
และเปิดเผยข้อมูลตามหลักการที่ 3 (Pillar 3) คือ
การใช้กลไกตลาดในการกำกับดูแลสถาบันการเงิน ตามข้อกำหนดของธนาคารแห่งประเทศไทยต่อไป

-   ความเสี่ยงจากการด้อยค่าของทรัพย์สินรอการขาย

ทรัพย์สินรอการขายสุทธิ (งบการเงินเฉพาะธนาคาร) ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 เท่ากับ
34,712 ล้านบาท โดยทรัพย์สินรอการขายส่วนใหญ่เป็นทรัพย์ประเภทที่ดินเปล่า นอกจากนี้
ยังมีทรัพย์ประเภทอื่นๆ อาทิ ทรัพย์ประเภทที่พักอาศัย ที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้าง และโรงงาน เป็นต้น
สำหรับทรัพย์ที่ได้มาในปี 2550
เป็นผลมาจากการประมูลซื้อทรัพย์จากการขายทอดตลาดหลักประกันที่จำนองเป็นประกันหนี้เพื่อนำมาบริหารจัดการ
และการรับโอนทรัพย์ชำระหนี้ เพื่อแก้ไขปัญหาสินเชื่อด้อยคุณภาพของธนาคาร
ซึ่งการดำเนินการดังกล่าวทำให้ธนาคารสามารถลดปริมาณสินเชื่อด้อยคุณภาพได้เร็วขึ้น
และเปิดโอกาสในการสร้างรายได้จากการจำหน่ายทรัพย์สินรอการขาย
โดยรายละเอียดการเปลี่ยนแปลงของทรัพย์สินรอการขายได้อธิบายที่ส่วนที่ 2 ข้อที่ 12
ฐานะทางการเงินและผลการดำเนินงาน

ความเสี่ยงหลักของทรัพย์สินรอการขาย ได้แก่ ความเสี่ยงจากการด้อยค่าของทรัพย์ ทั้งนี้
ความเสี่ยงจะมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับประเภทของทรัพย์และระยะเวลาในการถือครอง
โดยทรัพย์ที่เป็นสิ่งปลูกสร้างจะเกิดการด้อยค่ามากกว่า เนื่องจากปัจจัยภายนอก เช่น
การเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมในบริเวณที่ทรัพย์ตั้งอยู่
และการด้อยค่าจากการเสื่อมโทรมตามกาลเวลา ส่งผลให้ธนาคารต้องกันสำรองเพิ่มมากขึ้น
อย่างไรก็ดี
ธนาคารได้พยายามลดความเสี่ยงดังกล่าวโดยการจัดให้มีหน่วยงานรับผิดชอบในการดูแลรักษาทรัพย์ให้อยู่ในสภาพที่ดีพร้อมขาย
รวมทั้งจัดกลุ่มทรัพย์เพื่อความสะดวกในการบริหารจัดการ

สำหรับความเพียงพอของเงินสำรองด้อยค่าทรัพย์สินรอการขายนั้น
ธนาคารมีเงินสำรองการด้อยค่าของทรัพย์สินรอการขายตามที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด
โดยในปี 2550 ธนาคารมีการกันสำรองสำหรับการด้อยค่าของทรัพย์สินรอการขายจำนวน 5,011
ล้านบาท ลดลงจากปี 2549 จำนวน 247 ล้านบาท
ซึ่งเพียงพอสำหรับรองรับผลขาดทุนจากการจำหน่ายทรัพย์สินรอการขาย

-   ความเสี่ยงจากภาวะเศรษฐกิจ

เศรษฐกิจไทยในปี 2550 ชะลอตัวลง เนื่องจากต้องเผชิญกับปัจจัยเสี่ยงทั้งที่ต่อเนื่องมาจากปลายปี
2549 และที่เพิ่งเริ่มส่งผลในปี 2550 ได้แก่ มาตรการสำรองเงินตราต่างประเทศร้อยละ 30
การพิจารณาออกกฎหมายการประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว
ราคาน้ำมันขายปลีกในประเทศที่ปรับเพิ่มขึ้นมาตั้งแต่ต้นปี 2550
ความกังวลต่อความปลอดภัยจากกรณีลอบวางระเบิดในช่วงเทศกาลปีใหม่ ปัญหาความรุนแรงใน 3
จังหวัดชายแดนภาคใต้ที่ยังไม่คลี่คลาย ความขัดแย้งทางการเมืองของกลุ่มต่าง ๆ
ค่าเงินบาทที่แข็งค่าขึ้นอย่างต่อเนื่องและทำสถิติในรอบหลายปี รวมทั้งปัญหาวิกฤติสินเชื่อในตลาด
Subprime ของสหรัฐฯ ที่ส่งผลสะเทือนไปทั่วโลกรวมทั้งตลาดเงินไทย
เหล่านี้ล้วนเป็นสาเหตุให้อุปสงค์รวมภายในประเทศชะลอตัวลงมาก
โดยเฉพาะการลงทุนภาคเอกชนที่ขยายตัวชะลอลงจากในปีก่อน

ภาวะเศรษฐกิจที่ชะลอลง
ย่อมส่งผลกระทบต่อการดำเนินธุรกิจในระบบธนาคารพาณิชย์อย่างเลี่ยงไม่ได้
ทั้งในส่วนของการขยายตัวของสินเชื่อ คุณภาพสินเชื่อ และผลตอบแทนจากการลงทุน
โดยธนาคารตระหนักดีว่าในยุคโลกาภิวัฒน์นั้น
สภาพแวดล้อมทางเศรษฐกิจมีแนวโน้มที่จะผันผวนรุนแรงและถี่ขึ้น
จึงได้ให้ความสำคัญกับการวิเคราะห์ และติดตามภาวะเศรษฐกิจอย่างใกล้ชิด
ทั้งยังได้เพิ่มความระมัดระวังในการบริหารงานสินเชื่อ
และปรับปรุงมาตรการบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อให้เข้มข้นยิ่งขึ้น
ทำให้ผลกระทบที่มีต่อคุณภาพสินเชื่อของธนาคารมีไม่มากนัก
(รายละเอียดตามที่แสดงในหัวข้อปัจจัยความเสี่ยงและมาตรการบริหารความเสี่ยงด้านเครดิต)

สำหรับแนวโน้มเศรษฐกิจในปี 2551 นั้น
เศรษฐกิจไทยยังคงต้องเผชิญกับปัจจัยลบหลายด้านที่มีโอกาสรุนแรงขึ้น
โดยเฉพาะปัญหาค่าเงินบาทที่ยังมีแนวโน้มแข็งค่าขึ้น ต้นทุนการผลิตที่เพิ่มขึ้นตามราคาน้ำมัน
และการแข่งขันในตลาดส่งออกที่รุนแรงขึ้น
ทำให้การส่งออกที่เคยเป็นแรงขับเคลื่อนสำคัญของเศรษฐกิจไทยตลอดช่วง 2 ปีก่อน
มีแนวโน้มจะชะลอตัวลง ดังนั้น เศรษฐกิจไทยในปี 2551
จึงต้องอาศัยแรงผลักดันจากอุปสงค์ภายในประเทศเป็นหลัก
ซึ่งเมื่อรัฐบาลชุดใหม่ที่มาจากการเลือกตั้งสามารถเรียกความเชื่อมั่นของนักลงทุนและผู้บริโภคให้กลับคืนมาได้
ก็จะส่งผลกระตุ้นให้เกิดการลงทุนและการบริโภคที่แข็งแกร่งชัดเจนตามมาในไม่ช้า