ปัจจัยความเสี่ยง

1. ความผันผวนของระดับราคา

ในปี 2548 ผลิตภัณฑ์ Soft Commodities หลายชนิดได้มีการปรับตัวของราคาเป็นอย่างมากนับแต่
น้ำมัน น้ำตาล กาแฟ รวมทั้ง ยางธรรมชาติ นอกเหนือจากปัจจัยพื้นฐานคือ อุปสงค์ และ อุปทาน
ที่มีอิทธิพลต่อระดับราคาแล้ว การลงทุนในลักษณะเก็งกำไรของกองทุน Commodity Hedge Funds
ที่มีการจัดตั้งขึ้นเป็นจำนวนมากก็มีผลอย่างมากต่อระดับราคาสินค้าดังกล่าว
ตลอดจนถึงการคาดการณ์ก็สามารถทำได้ยากขึ้น
และการเคลื่อนไหวมีลักษณะที่ผันผวนอย่างมีสาระสำคัญในระยะเวลาอันสั้น
ส่งผลต่อการวางแผนงานของบริษัท ทั้งแผนการผลิตและการวางแผนการจำหน่าย

2. สภาวะเศรษฐกิจโลก

ในปี 2548 เศรษฐกิจโลกมีแนวโน้มการชะลอตัวลงจากปี 2547 ทั้งด้านการผลิตภาคอุตสาหกรรม
การบริโภคภาคเอกชน และการลงทุนภาคเอกชน
สาเหตุสำคัญมาจากราคาน้ำมันดิบที่ปรับตัวสูงขึ้นและคาดว่ามีแนวโน้มทรงตัวอยู่ในระดับสูง
และการปรับตัวของอัตราดอกเบี้ย โดยเฉพาะเศรษฐกิจประเทศหลัก ๆ เช่น ประเทศสหรัฐอเมริกา
และกลุ่มประเทศยุโรป สำหรับเศรษฐกิจของภูมิภาคเอเชีย
ประเทศอินโดนีเซียและประเทศไทยมีการชะลอตัวอย่างชัดเจน
ปัจจัยหลักจากการลด/ยกเลิกการอุดหนุนราคาน้ำมัน
แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความต้องการยางธรรมชาติโดยเฉพาะในอุตสาหกรรมการผลิตยางล้อรถยนต์แต่อย่างใด
สืบเนื่องจากอุตสาหกรรมผลิตยางล้อรถยนต์เป็นอุตสาหกรรมขนาดใหญ่
และมีการขยายกำลังการผลิตอย่างต่อเนื่อง
ประกอบกับเศรษฐกิจประเทศจีนยังคงมีการขยายตัวอยู่ในระดับสูงจากการลงทุนและการผลิต
ซึ่งรวมถึงสาขาอุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์รถยนต์ โดยอุตสาหกรรมรถยนต์มีการเติบโตประมาณร้อยละ
6.5 และมีการผลิตรถยนต์ในปี 2548 ถึง 6 ล้านคัน และ
ประเทศอินเดียก็มีการขยายตัวของอุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์ยางอย่างต่อเนื่องเช่นเดียวกัน

3. สภาวะการแข่งขันระหว่างประเทศผู้ผลิตรายใหญ่ในตลาดโลก

ประเทศผู้ผลิตยางรายใหญ่ยังคงเป็น ประเทศไทย มาเลเซีย และอินโดนีเซีย
โดยที่ประเทศไทยยังคงเป็นประเทศผู้ผลิตรายใหญ่อันดับแรก
โดยมีการผลิตและส่งออกยางแผ่นรมควัน ยางแท่ง STR และน้ำยางข้น สำหรับปี 2548
ความต้องการใช้ยางธรรมชาติมีการขยายตัวมากกว่าผลผลิต
ประกอบกับผลผลิตยางธรรมชาติในช่วงหลายปีที่ผ่านมามีอยู่อย่างจำกัด
ทำให้ราคายางในตลาดโลกโดยเฉลี่ยยังอยู่ในเกณฑ์ที่ดี และมีแนวโน้มสูงขึ้นเรื่อยๆ

แม้จะยังไม่มีมาตรการที่ชัดเจนจากบริษัทร่วมทุนยางพาราระหว่างประเทศ (International
Rubber Consortium Ltd.) ที่ประเทศผู้ผลิตยางรายใหญ่ 3 ประเทศข้างต้น เป็นผู้ก่อตั้ง
มีวัตถุประสงค์กำหนดยุทธศาสตร์ยางในระดับมหภาคร่วมกัน
เพื่อรักษาระดับปริมาณการผลิตและราคายางไม่ให้เกิดความผันผวน เนื่องจากระดับราคาสูงขึ้นมาก
แต่ก็ได้เริ่มเข้ามามีส่วนร่วมในกิจกรรมต่างๆกับหน่วยงานอื่นที่เกี่ยวข้องทั้งภาครัฐและเอกชน

ประเทศที่มีแนวโน้มการเพิ่มขึ้นของผลิตผลยางธรรมชาติในอนาคตมากที่สุด คือ ประเทศอินโดนีเซีย
เนื่องจากยังมีพื้นที่จำนวนมากที่เหมาะสมกับการปลูกยางธรรมชาติและจากการเปิดกรีดยางของสวนยางใหม่
โดยเฉพาะในเกาะสุมาตรา ซึ่งพื้นที่การปลูกยางธรรมชาติประมาณ 3.2ล้านเฮกตาร์ ในปี 2548
ปัจจุบันอินโดนีเซียมีผลผลิตยางธรรมชาติโดยรวมประมาณ 2.2 ล้านตัน

ประเทศมาเลเซียมีผลผลิตยางธรรมชาติค่อนข้างไม่เพียงพอกับความต้องการภายในประเทศเองโดยเฉพาะน้ำยางข้น
ทำให้ต้องพึ่งพาการนำเข้าจากประเทศไทยบางส่วน
โดยรวมมาเลเซียมีผลผลิตยางธรรมชาติประมาณ 1.2 ล้านตัน

สำหรับประเทศไทยการเพิ่มขึ้นของปริมาณการผลิตยางส่วนใหญ่อยู่ในพื้นที่ปลูกยางในภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
แต่ผลผลิตยางธรรมชาติโดยรวมในปี 2548 ลดลงประมาณ ร้อยละ10
เมื่อเปรียบเทียบกับปีที่ผ่านมาที่ระดับ 2.97 ล้านตัน
เนื่องจากสภาพความแห้งแล้งต่อเนื่องนับแต่ไตรมาสที่ 2

ส่วนประเทศเวียดนามมีการขยายพื้นที่การปลูกยางธรรมชาติมากอย่างมีนัยสำคัญ โดยในปี 2548
เนื้อที่ปลูกยางของเวียดนามจะเพิ่มขึ้นเป็น 5 แสนเฮกตาร์ (ประมาณ 3.13 ล้านไร่)
แม้ว่าในปัจจุบันปริมาณการผลิตยางของเวียดนามเฉลี่ยในแต่ละปีไม่มากนัก
แต่ผลผลิตส่วนใหญ่นั้นจะส่งออกไปจำหน่ายยังต่างประเทศทำให้ประเทศเวียดนามยังคงเป็นคู่แข่งสำคัญการส่งออกยางธรรมชาติของประเทศไทยทั้งในตลาดประเทศจีนและประเทศมาเลเซีย
ซึ่งในตลาดประเทศจีนประเทศเวียดนามเป็นคู่แข่งของประเทศไทยในการผลิตและส่งออกยางแผ่นรมควัน

4. การกำหนดนโยบายภาครัฐ

ในช่วงปีที่ผ่านมารัฐบาลมีนโยบายสำคัญในการผลักดันให้อุตสาหกรรมยางมีการขยายตัวอย่างต่อเนื่องและมีความพยายามในการสร้างเสถียรภาพราคายางในตลาดโลก
ดังนี้

4.1 การขยายพื้นที่เพาะปลูก ภาครัฐบาลได้ให้สนับสนุนการขยายพื้นที่ปลูกยางเพิ่มขึ้นอีก 1
ล้านไร่ในพื้นที่ภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เพื่อให้เป็นที่แน่ใจว่า
ปริมาณยางที่จะเข้าสู่อนาคตในช่วง 10-15
ปีข้างหน้ามีอย่างเพียงพอและเหมาะสมต่ออัตราการหมุนเวียนทดแทนต้นยางเก่าที่หมดอายุและต้องเริ่มทำการเพาะปลูกใหม่ในแต่ละปี
ส่วนพื้นที่ปลูกยางเดิมก็มีนโยบายปลูกยางพันธุ์ดีทดแทนยางพันธุ์ดั้งเดิม

4.2 นโยบายทางด้านภาษี ภาครัฐมีนโยบายในการเรียกเก็บค่าสงเคราะห์การทำสวนยาง
(Cess)จากการส่งออกยางธรรมชาติ
โดยมีวัตถุประสงค์ในการนำรายได้จากการจัดเก็บดังกล่าวไปใช้ในการพัฒนาส่งเสริมการกิจการยางพารา
โดยรายได้ดังกล่าวจะถูกนำไปใช้ในการดำเนินการส่งเสริม
การปลูกยางธรรมชาติทดแทนด้วยยางพันธุ์ดี และ การค้นคว้าวิจัย
สำหรับอัตราภาษีสำหรับการส่งออกนั้น จะเป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ เงื่อนไข
ที่ภาครัฐเป็นผู้กำหนด (การคำนวณอยู่บนพื้นฐานของราคาต่อกิโลกรัม) ทั้งนี้ ตั้งแต่ ปี 2531 - ปี
2546 อัตราการจัดเก็บภาษี เริ่มต้นจาก กิโลกรัมละ 0.50 บาท ถึง 1.70 บาท
ซึ่งเป็นการปรับเพิ่มขึ้นลดลงเป็นไปตามนโยบายของรัฐในเวลาดังกล่าว โดย ตั้งแต่ปี 2546
จนถึงปัจจุบัน อัตราการจัดเก็บอยู่ที่ 1.40 บาท ต่อกิโลกรัม สำหรับยางแผ่น ยางแท่ง
ส่วนน้ำยางข้นจะเป็นร้อยละ60 ของราคาดังกล่าว

เนื่องจากบริษัทดำเนินกิจการโดยเน้นการส่งออกสินค้าประเภทยางธรรมชาติเป็นหลัก ดังนั้น
การเปลี่ยนแปลงอัตราการจัดเก็บอัตราภาษีที่มีแนวโน้มสูงขึ้นตามราคายางธรรมชาติ
ย่อมส่งกระทบต่อราคาต้นทุนของวัตถุดิบที่สูงขึ้น
ซึ่งอาจจะส่งผลกระทบต่อความสามารถในการแข่งขันระหว่างประเทศ

4.3 การส่งเสริมอุตสาหกรรมที่เพิ่มมูลค่าผลิตภัณฑ์ยางในประเทศ
ภาครัฐได้ส่งเสริมการลงทุนในอุตสาหกรรมที่ใช้ยางธรรมชาติเป็นวัตถุดิบในการผลิต ทั้งนี้
เพื่อเป็นการสนับสนุนให้มีการใช้ยางธรรมชาติภายในประเทศมากขึ้น
และเพื่อเป็นการเพิ่มมูลค่าของผลิตภัณฑ์ยางธรรมชาติก่อนมีการส่งออกไปต่างประเทศ เช่น
ผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมยางรถยนต์ และอุตสาหกรรมผลิตถุงมือยาง เป็นต้น

5. การแข่งขันภายในประเทศ

ข้อมูลในหัวข้อการประกอบธุรกิจของแต่ละสายผลิตภัณฑ์ หน้า 18
เรื่องการตลาดและสภาวะการแข่งขัน หน้า 21

6. ปริมาณวัตถุดิบและต้นทุนการผลิต

ผลิตภัณฑ์ของบริษัทประกอบด้วยวัตถุดิบยางพาราที่ผลิตจากเกษตรกรทั้งรูปของน้ำยางสด ยางแผ่นดิบ
และเศษยาง (Cup Lump) และเป็นวัตถุดิบหลักในส่วนการผลิต มีอัตราส่วน
โดยเฉลี่ยมากกว่าร้อยละ 80 ของต้นทุนการผลิตรวม
จากสภาวะอุตสาหกรรมยางที่มีการแข่งขันสูงประกอบกับผลผลิตยางธรรมชาติในช่วงปีนี้มีอยู่อย่างจำกัด
ทำให้การกำหนดราคารับซื้อวัตถุดิบจากท้องถิ่นอยู่ในระดับที่สะท้อนราคาตลาดขณะนั้น
หรือเทียบเท่ากับผู้ผลิตรายอื่นที่อยู่ในบริเวณดังกล่าว
ซึ่งการดำเนินการป้องกันความเสี่ยงจากการสรรหาวัตถุดิบในรูปของปริมาณและความผันผวนของราคาวัตถุดิบเป็นไปได้ยากเพราะผู้ผลิตไม่สามารถทำสัญญาซื้อขายล่วงหน้ากับเกษตรกรหรือผู้ขายในท้องถิ่นได้
เนื่องจากการบังคับใช้สัญญาไม่สามารถเป็นจริงในทางปฏิบัติ
ทางบริษัทจึงบริหารความเสี่ยงในการจัดหาวัตถุดิบโดยกำหนดแผนการจัดหาให้สอดคล้องกับแนวทางการจำหน่ายของฝ่ายการตลาด
รวมถึงปัจจัยอื่นด้วย เช่น จำนวนผลผลิตที่เข้าสู่ตลาด ระดับราคา
และการคาดการณ์ระดับราคาในอนาคต ซึ่งเป็นการคาดการณ์ที่ต้องอาศัยประสบการณ์
การจัดการระบบเครือข่ายการสรรหาวัตถุดิบที่เหมาะสมกับสถานการณ์ในแต่ละพื้นที่

7. สภาพคล่องทางการเงิน ระดับอัตราดอกเบี้ย และอัตราแลกเปลี่ยน

จากระดับราคายางตลาดโลกในช่วงปี 2548 ที่อยู่ในระดับสูงมาโดยตลอด
ส่งผลกระทบโดยตรงต่อการเพิ่มขึ้นของการใช้เงินทุนหมุนเวียนบริษัท
ที่ใช้สนับสนุนต่อปริมาณผลผลิตและยอดจำหน่าย
และจากการปรับตัวของระดับอัตราดอกเบี้ยทั้งในประเทศและต่างประเทศของสถาบันการเงิน
เพื่อให้สอดคล้องกับอัตราเงินเฟ้อ โดยเฉพาะแรงกดดันจากความผันผวนของระดับราคาน้ำมัน
ซึ่งส่งผลให้ต้นทุนดอกเบี้ยจ่ายเพิ่มสูงขึ้น
ทำให้ต้นทุนทางการเงินของบริษัทได้รับผลกระทบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

จากการขยายตัวอย่างต่อเนื่องในอุตสาหกรรมยาง
ทำให้ปริมาณการผลิตและจำหน่ายเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ประกอบกับบริษัทฯ
เป็นผู้ผลิตและผู้ส่งออกรายใหญ่รายหนึ่งในประเทศ ปริมาณการผลิตและการจำหน่ายของบริษัทฯ
ในแต่ละปีอยู่ในระดับสูงมาก
นอกจากนี้ในการดำเนินธุรกิจต้องอาศัยเงินทุนหมุนเวียนจำนวนมากเพราะการซื้อยางจากเกษตรกรต้องจ่ายเป็นเงินสด
ดังนั้น
สภาพคล่องทางการเงินในระดับที่เหมาะสมจึงเป็นส่วนสำคัญอย่างมากในการดำเนินธุรกิจให้เป็นไปได้อย่างมีประสิทธิภาพ
นับแต่กลางปีเป็นต้นมา ช่องทางการระดมทุนในรูปตราสารหนี้ภายในประเทศได้ลดลงอย่างมาก
เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงข้อบังคับของ คณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์
ในหลักเกณฑ์การออกเสนอขายตราสารหนี้ระยะสั้น ดังนั้น
สถาบันการเงินจึงเป็นช่องทางหลักของบริษัทสำหรับการสรรหาเงินทุนหมุนเวียนนอกเหนือจากเงินทุนของบริษัท

ในฐานะบริษัทฯ เป็นบริษัทผู้ส่งออกที่มียอดจำหน่ายในรูปของเงินเหรียญสหรัฐอเมริกาเป็นจำนวนมาก
และมีการลงทุนในต่างประเทศ
ความเคลื่อนไหวของระดับอัตราแลกเปลี่ยนของประเทศเมื่อเปรียบเทียบกับประเทศผู้แข่งขันรายอื่นมีส่วนสำคัญต่อการดำเนินงานของบริษัทฯ
อย่างมีสาระสำคัญในฐานะบริษัทผู้ส่งออก บริษัทฯ
มีสัญญาซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้าในระดับหนึ่งเพื่อไม่ให้เกิดความผันผวนของระดับอัตราแลกเปลี่ยนมากนัก
ซึ่งนโยบายดังกล่าวจะลดผลกระทบต่อการดำเนินงานของบริษัทได้ในระดับหนึ่ง
โดยในปีที่ผ่านมาระดับอัตราแลกเปลี่ยนโดยเฉลี่ยได้มีการเคลื่อนไหวในสภาพเอื้ออำนวยต่ออุตสาหกรรมยาง

ปัจจุบันบริษัทได้รับการสนับสนุนอย่างเพียงพอจากสถาบันการเงินหลายแห่งทั้งในและต่างประเทศ
แต่จะได้รับความกดดันเพิ่มมากขึ้นหากระดับราคายางธรรมชาติยังคงปรับตัวสูงขึ้นรวมถึงระดับอัตราดอกเบี้ยที่มีแนวโน้มสูงขึ้นอย่างชัดเจน
และระดับอัตราหนี้สินต่อทุนที่เพิ่มมากขึ้น

นอกจากนี้ในปีที่ผ่านมา การร่วมลงทุนของบริษัทฯ ในโครงการต่างๆทั้งในและต่างประเทศ
ก็เป็นอีกหนึ่งปัจจัยที่มีผลต่อสภาพคล่องของบริษัทฯ จากการใช้ไปของเงินทุน
แม้จะเป็นการเพิ่มศักยภาพของกลุ่มบริษัทในระยะยาว
สามารถเพิ่มประสิทธิภาพความสามารถในการแข่งขันกับผู้ค้ารายอื่นในตลาดโลกได้อย่างมีประสิทธิภาพดียิ่งขึ้น

8. ความเสี่ยงด้านนโยบายการบริหารจัดการ

บริษัทดำเนินธุรกิจในอุตสาหกรรมยางพารา ที่มีลักษณะเป็น Commodity
และเป็นอุตสาหกรรมเฉพาะกลุ่ม การประกอบกิจการที่ตั้งตามลักษณะภูมิประเทศของแหล่งวัตถุดิบหลัก
คือภาคตะวันออก และภาคใต้ของประเทศไทย การดำเนินธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับวัตถุดิบ
ลักษณะสินค้าเกษตรจำเป็นต้องมีการบริหารจัดการที่ดี มีประสิทธิภาพ
ไม่เช่นนั้นความเสียหายจากการแปรสภาพวัตถุดิบอาจจะเกิดขึ้นได้สูงมาก
บุคลากรที่เกี่ยวข้องต้องมีความรู้และประสบการณ์ในผลิตภัณฑ์ดังกล่าว
ซึ่งต้องอาศัยระยะเวลายาวนานในภาคปฏิบัติ เพื่อให้ได้บุคลากรที่มีประสิทธิภาพ
สามารถปรับตัวเข้ากับวัฒนธรรมความเป็นอยู่ในพื้นที่ได้

ในทางกลับกัน ลักษณะกลุ่มผู้ซื้อเป็นองค์กรที่ตั้งมาเป็นระยะเวลายาวนาน
และไม่ค่อยมีการเปลี่ยนแปลงในตัวบุคลากร
ความสัมพันธ์ส่วนบุคคลระหว่างผู้ซื้อและผู้ขายที่สร้างขึ้นมาเป็นระยะเวลานานเป็นปัจจัยหนึ่งที่มีส่วนสนับสนุนต่อการขยายตัวทางธุรกิจ
กล่าวได้ว่าผู้ดำเนินกิจการรายใหญ่ที่ประสบความสำเร็จจะมีประสบการณ์ในอุตสาหกรรมยางพารามาเป็นระยะเวลายาวนานและมุ่งเน้นในอุตสาหกรรมดังกล่าวโดยไม่มีการแตกแนวไปยังธุรกิจประเภทอื่น
การเข้ามาในอุตสาหกรรมยางพาราของผู้ดำเนินกิจการรายใหม่ที่ไม่มีประสบการณ์จึงเป็นไปค่อนข้างยาก
เพราะกลุ่มผู้ซื้อจะให้ความสำคัญต่อประวัติการดำเนินการ ความเชื่อถือได้ในด้านตัวผลิตภัณฑ์
และชื่อเสียงของคณะผู้บริหารในบริษัท

การกำหนดแนวทางการทำการตลาด นโยบายราคาขาย เป็นยุทธ์ศาสตร์สำคัญที่จะมีผลต่อการทำงาน
ของหน่วยงานอื่นๆที่ประกอบเข้าอยู่ในองค์กร ความมีประสิทธิภาพของบุคคลกร
ที่ต้องมีความเชี่ยวชาญประสบการณ์ พร้อมต่อการเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ ในยุคโลกานุวัตต์
ปรับรูปแบบกระบวนได้ทันท่วงที ซึ่ง ณ ปัจจุบัน
การคาดการณ์แนวโน้มทางอุตสาหกรรมมีโอกาสคลาดเคลื่อนได้มาก
เนื่องจากมีปัจจัยต่างๆที่อาจจะเกิดขึ้นโดยมิได้คาดหมาย
และส่งผลกระทบต่อผลการดำเนินงานของบริษัทได้อย่างมีสาระสำคัญ
การบริหารงานจึงต้องมีความพร้อมที่จะต้องปรับตัวตลอดเวลา

คณะผู้บริหารของบริษัท ศรีตรังแอโกรอินดัสทรี จำกัด (มหาชน) นับเป็นกลุ่มบุคคล
คณะหนึ่งที่มีประสบการณ์ในอุตสาหกรรมยางพารามาเป็นระยะเวลานาน
สถานะของผู้บริหารจึงเป็นที่ยอมรับทั้งในประเทศและต่างประเทศ ลักษณะข้างต้น
ทำให้บริษัทมีความเสี่ยงด้านความอยู่รอดในกรณีที่มีการเปลี่ยนแปลงผู้บริหาร
ซึ่งเป็นกลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหญ่ด้วย
หรือในอีกด้านหนึ่งอาจทำให้ผู้ถือหุ้นรายใหญ่รายอื่นไม่สามารถเข้ามาครอบงำกิจการเพื่อเปลี่ยนแปลงการจัดการ
ในกรณีที่ฝ่ายจัดการปัจจุบันไม่สามารถทำงานให้เกิดประโยชน์สูงสุดแก่ผู้ถือหุ้น