ปัจจัยความเสี่ยง

ความเสี่ยงจากความไม่แน่นอนในราคาสินค้าและวัตถุดิบ

โดยทั่วไป แนวโน้มราคาเหล็กแท่ง (Billet) จะขึ้นลงตามราคาตลาดโลก
ซึ่งอาจส่งผลกระทบโดยตรงกับต้นทุนขายและกำไรขั้นต้นของบริษัท โดยแหล่งวัตถุดิบหลักอยู่ที่บราซิล
สหภาพโซเวียตและจีน

เป็นที่ทราบกันว่า ราคาเหล็กมักจะเป็นไปตามวัฎจักร ถึงแม้ว่าอาจจะพูดได้ว่า
วัฎจักรต่ำสุดของราคาเหล็กได้ผ่านไปแล้วตั้งแต่ปี 2544 แต่อย่างไรก็ดี
วัฎจักรต่ำสุดของราคาเหล็กอาจจะกลับมาปรากฏอีกครั้งในอนาคตได้ ปัจจุบัน
ราคาของทั้งเหล็กแท่งและ เหล็กลวดมีแนวโน้มที่จะสูงขึ้นเป็นลำดับ และในอนาคตอันใกล้นี้
วัฎจักรของเหล็กน่าจะอยู่ในเกณฑ์ดี เนื่องจากความต้องการของตลาดโลกที่เพิ่มขึ้น ในส่วนของบริษัท
เองก็ยังมีการบรรเทาความเสี่ยง
โดยการใช้ เครื่องเจียรผิวเหล็กแท่ง เพื่อปรับปรุงคุณภาพของเหล็กแท่ง
ในการนำไปขึ้นรูปเพื่อให้ได้เป็นลวดเหล็กที่มีความแข็งและมีอายุการใช้งานที่ยาวนานกว่า
และทำให้ผลิตภัณฑ์ปลายทางไม่แตกหักง่าย
โดยแท้จริงหากผู้ประกอบการรายอื่นต้องการได้เหล็กแท่งที่มีคุณภาพในระดับเดียวกัน จะต้องจ้าง
Supplier ผู้ผลิตเหล็กในการเจียรแต่งผิวก่อนที่จะขาย ซึ่งต้นทุนเหล็กแท่งก็จะสูงขึ้นตามไปด้วย
แต่สำหรับบริษัทซึ่งมีเครื่องเจียรแต่งผิวนี้ทำให้สามารถประหยัดต้นทุนในส่วนนี้
รวมทั้งมีทางเลือกในการซื้อเหล็กแท่งที่กว้างขึ้นอีกด้วย การที่มีกระบวนการเจียรเหล็กแท่งนี้เอง
ทำให้บริษัทมีผลิตภัณฑ์เฉพาะที่ต่างจากโรงเหล็กอื่นๆ ซึ่งจะทำให้นำไปผลิตสกรู
หรือผลิตภัณฑ์สลักภัณฑ์ที่มีคุณภาพสูงต่อไป

อย่างไรก็ตามเพื่อเป็นหลีกเลี่ยงผลกระทบโดยตรงที่จะมีต่อกำไรขั้นต้นของบริษัทอันเกิดจากความผันผวนของวัตถุดิบและสินค้าของบริษัทในอนาคตนั้น
โดยแท้จริงแล้วบริษัทมีความหลากหลายในการผลิตสินค้ากลางน้ำ และปลายน้ำ
เพื่อเลือกขายในสินค้าที่ก่อให้เกิดกำไรสูงสุด

ความเสี่ยงที่เกิดจากการพึ่งพิงบริษัทแม่ (TGE) และซื้อขายสินค้าผ่านผู้ถือหุ้นรายใหญ่ (TGE)

ปัจจุบัน TYCN ได้ขายสินค้ารวมทั้ง เหล็กลวด และเหล็กลวดอบอ่อนแก่ บริษัท ไทยคูน กรุ๊ป
เอ็นเตอร์ไพร์ส (TGE) ซึ่งถือเป็นลูกค้าอันดับหนึ่ง และเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ทางอ้อมในบริษัท
เนื่องจาก TGE ถือหุ้นในบริษัท TGI ถึงร้อยเปอร์เซ็น จากยอดขายต่อยอดขายรวมที่สูงถึงร้อยละ
26 เมื่อสิ้นสุด ปี 2546 ดังนั้นบริษัท อาจจะมีความเสี่ยง หาก TGE ตัดสินใจไม่ซื้อสินค้าจาก บริษัท
ซึ่งอาจจะมีผลต่อผลประกอบการของบริษัทโดยรวม อย่างไรก็ตาม หากพิจารณาจากความจริงที่ว่า
บริษัทเป็นฐานการผลิตที่สำคัญของ TGE จึงไม่น่าจะเป็นไปได้ว่า TGE
จะตัดสินใจไม่ซื้อสินค้าที่ผลิตจาก บริษัท อีกเหตุผลหนึ่งได้แก่
ความสัมพันธ์อันยาวนานระหว่างทั้งสองบริษัทและ การที่เรียกได้ว่า TGE
เป็นผู้แทนจำหน่ายของบริษัทในตลาดไต้หวันทั้งหมด ซึ่งการขายผ่าน TGE
นั้นนับว่าเป็นการเพิ่มช่องทางการตลาดไต้หวัน อย่างไรก็ตาม ด้วยคุณภาพของผลิตภัณฑ์ บริษัท
ก็สามารถหาตลาดอื่น ๆ มาทดแทนที่ให้ผลตอบแทนไม่เป็นรองแต่อย่างใดเช่นกัน นอกจากนี้โอกาสที่
TGE จะย้ายฐานการผลิตจากประเทศไทยไปยังประเทศที่มีต้นทุนการผลิตที่ต่ำกว่า
ก็เป็นไปได้ยากเนื่องจากประเทศไทยได้ให้สิทธิประโยชน์อย่างมากมายไม่ว่าจะเป็น ทางภาษี
หรือแม้กระทั่ง ความมีเสถียรภาพทางการเมือง และอธิปไตยของประเทศ
รวมทั้งถือเป็นศูนย์กลางในการขนถ่ายสินค้าระหว่างภูมิภาคที่ดีที่สุดแห่งหนึ่ง
และด้วยความมุ่งมั่นในการลงทุน และสร้างฐานการผลิตที่ยิ่งใหญ่ ด้วยเงินลงทุนจำนวนมหาศาล
ตั้งแต่ปี 2539 เป็นต้นมา จึงน่าจะเป็นหลักประกันเป็นอย่างดี

ความเสี่ยงจากการพึ่งพิงตลาด US

สัดส่วนยอดขายสกรูที่ส่งไป US ต่อรายได้รวมเท่ากับร้อยละ 9.10 และ 15.47 ในปี 2545 และ
ปี 2546 ตามลำดับ เมื่อเปรียบเทียบกับยอดขายสกรูไป US ต่อยอดขายสกรูทั้งหมดเท่ากับร้อยละ
43.17 และ 65.91 ในปี 2545 และปี 2546
ดังนั้นสหรัฐอเมริกาจึงเป็นตลาดที่บริษัทพึ่งพิงค่อนข้างมาก อย่างไรก็ตามจากการคาดการณ์ พบว่า
ด้วยปริมาณความต้องการสร้างที่อยู่อาศัยที่เพิ่มมากขึ้นประกอบกับภาวะอัตราดอกเบี้ยที่ต่ำเป็นประวัติการณ์
น่าจะเอื้อประโยชน์ในอนาคตอันใกล้ บริษัทอาจมีความเสี่ยงในการสูญเสียตลาดดังกล่าว
อย่างไรก็ตามจากการคาดการณ์ในอนาคต
คาดว่าปริมาณความต้องการในการสร้างที่อยู่อาศัยในประเทศสหรัฐอเมริกายังคงเติบโตอย่างต่อเนื่อง
ประกอบกับความน่าเชื่อถือของบริษัทที่มีความเกี่ยวข้องกับบริษัทไต้หวัน
ซึ่งถือว่าได้รับความไว้วางใจจากประเทศสหรัฐอเมริกาอย่างมาก
เนื่องจากไต้หวันเป็นประเทศที่ส่งผลิตภัณฑ์สกรู และผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องได้แก่สลักภัณฑ์แบบต่างๆ
ไปยังสหรัฐอเมริกาเป็นอันดับหนึ่ง

  ------------------------ ----------------------- -----------------------
                                                   

                                                   

                                                   

                                                   

                                                   
  ------------------------ ----------------------- -----------------------

2.  ความเสี่ยงจากการเข้ามาแข่งขันของผู้ประกอบการรายใหม่

ถึงแม้ว่าผู้ผลิตเหล็กลวดจะมีอยู่มากมายรวมทั้งผู้ผลิตในประเทศ
แต่หากคำนึงถึงเฉพาะผู้ผลิตเหล็กคุณภาพสูงแล้วคู่แข่งขันที่สำคัญของบริษัทจะเป็นประเทศที่อยู่นอกกลุ่มอาฟตา
ได้แก่ เกาหลี ญี่ปุ่น และจีน
ซึ่งประเทศดังกล่าวจะไม่ได้รับผลประโยชน์จากนโยบายลดกำแพงภาษีนำเข้า
ตามนโยบายสนธิสัญญาอาฟตา สำหรับการค้าผลิตภัณฑ์เหล็กระหว่างประเทศในเขตอาฟตาก็ตาม
อย่างไรก็ตาม
บริษัทในกลุ่มประเทศดังกล่าวอาจมีแนวโน้มที่จะย้ายฐานกำลังการผลิตมายังประเทศในเขตอาฟตามากขึ้นเพื่อที่จะได้รับผลประโยชน์ทางภาษีนำเข้า
อย่างไรก็ตาม บริษัทในประเทศดังกล่าว ต้องใช้เงินลงทุนมหาศาลในการลงทุนเริ่มแรก
และยิ่งเป็นการยากยิ่งขึ้นที่จะลงทุนในลักษณะตั้งแต่กลางน้ำถึงปลายน้ำเชกเช่นบริษัท ไทยคูน
ซึ่งมีความหลากหลายในสินค้ามากกว่า

ความเสี่ยงที่เกิดจากอัตราแลกเปลี่ยน

โดยปกติแล้วผู้ผลิตเหล็กมักจะมีความเสี่ยงต่ออัตราแลกเปลี่ยน เนื่องจากวัตถุดิบส่วนใหญ่
เช่นเหล็กแท่ง ไม่สามารถหาได้ในประเทศ บริษัทจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเผชิญกับความเสี่ยงนี้
แต่โดยแท้จริงทั้งวัตถุดิบหลักที่บริษัทซื้อมาเป็นการนำเข้า 100% และผลิตภัณฑ์ที่จำหน่ายแบ่งเป็น
เหล็กลวด ซึ่งขายในประเทศ และต่างประเทศประมาณอย่างละร้อยละ 50
อย่างไรก็ตามถึงแม้เหล็กลวดที่ขายในประเทศก็ยังคงอ้างอิงกับราคาตลาดโลก
ที่เป็นสกุลดอลล่าร์สหรัฐ ส่วนเหล็กลวดอบอ่อน และสกรู ขายต่างประเทศเกือบทั้งหมด
ดังนั้นโดยรวมทั้ง 3 ผลิตภัณฑ์ จึงถือได้ว่าเป็น Natural Hedge ในตัวอยู่แล้ว
นอกจากนั้นบริษัทมีการกู้หนี้สินระยะยาวที่มีต่อ TGI เป็นเงินสกุลดอลล่าร์สหรัฐ
ซึ่งอาจมีความเสี่ยงในกรณีที่ค่าเงินบาทอ่อนตัวลงเมื่อเทียบกับเงินดอลล่าร์สหรัฐ ดังนั้นบริษัท
จึงได้ทำสัญญาซื้อขายล่วงหน้าเพื่อบรรเทาความเสี่ยงเป็นจำนวน 307.85 และ 713.70
ล้านบาทในปี 2545 และ ปี 2546 ตามลำดับ
จากที่กล่าวไว้ข้างต้นเงินกู้จำนวนดังกล่าวจะหมดไปจากเงิน เพิ่มทุนในครั้งนี้

ความเสี่ยงที่เกิดจากการนำทรัพย์สินของบริษัทไปเป็นหลักประกันจำนองต่อธนาคาร First Commercial ที่ไต้หวันในการกู้เงินของบริษัทไทยคูน กรุ๊ป อินเตอร์เนชั่นแนล 

บริษัทมีหนี้สินระยะยาว (Long-term other payable) ที่มีต่อบริษัทไทยคูน กรุ๊ป
อินเตอร์เนชั่นแนล (TGI) ซึ่งเป็นบริษัทแม่เพื่อเป็นเงินกู้สนับสนุนในการซื้อวัตถุดิบและเครื่องจักร
จำนวน 1,503 ล้านบาท และ 1,912 ล้านบาท สิ้นสุดปี 2545 และ ปี 2546 ตามลำดับ
และคาดว่าจะลดลงเหลือประมาณ 1,358 ล้านบาทก่อน การเสนอขายหุ้นในครั้งนี้
เงินกู้ดังกล่าวเกิดขึ้นในช่วงที่บริษัทเพิ่งเปิดดำเนินการที่ประเทศไทย ไม่นาน
จึงมีปัญหาในการขอวงเงินกู้กับธนาคาร และสถาบันการเงิน ดังนั้น บริษัท TGI
จึงยื่นมือสนับสนุนเงินกู้ในส่วนนี้ โดยเงินกู้ดังกล่าวไม่มีการคิดดอกเบี้ย แต่อย่างใด
เป็นเหตุให้บริษัทสามารถประหยัดค่าใช้จ่ายดอกเบี้ยได้ โดยสามารถดูรายละเอียดได้ในส่วน
การวิเคราะห์ฐานะการเงินและผลการดำเนินงาน นอกจากนี้ TGI
ได้นำหลักประกันที่เป็นกรรมสิทธิ์ของบริษัท ไปค้ำประกันกับ ธนาคาร First Commercial ดังนั้น
บริษัทจึงอาจมีความเสี่ยงในกรณีที่ TGI ผิดนัดชำระหนี้ อย่างไรก็ตาม
เงินที่ได้จากการขายหุ้นสามัญนี้จะนำไปคืนเงินกู้ส่วนนี้ทั้งหมด
และคาดว่าจะสามารถปลดจำนองหลักประกันคืนภายในระยะเวลา 6
เดือนหลังจากการเสนอขายหุ้นสามัญเพิ่มทุนในครั้งนี้