2. ปัจจัยความเสี่ยง

ความเสี่ยงจากความไม่แน่นอนในราคาสินค้าและวัตถุดิบ

  เหล็กแท่ง (Billet) เป็นวัตถุดิบที่สำคัญของสินค้าของบริษัทใช้ผลิตเหล็กลวด ดังนั้น
  ราคาของเหล็กแท่งและเหล็กลวดมีนัยสำคัญที่จะส่งผลต่อรายได้ ต้นทุนขาย และ กำไรสุทธิ
  ของบริษัท แหล่งที่มาหลักของเหล็กแท่ง คือ บราซิล รัสเซีย แอฟริกาใต้ ยุโรป และจีน
  ในกลุ่มประเทศเหล่านี้ต้องดูนโยบายของจีนและเงื่อนไขการพิจารณาอื่นๆ
  ซัพพลายเออร์ในประเทศจีนมักจะคิดถึงราคาในตลาดและความต้องการสำหรับการผลิตมากกว่าการพิจารณาจากแนวโน้มในระยะยาว
  เป็นผลให้ราคาของวัตถุดิบมีความผันผวนมาก
  ความผันผวนของราคาวัตถุดิบจะมีผลต่อค่าใช้จ่ายของบริษัท
  ในทางตรงกันข้ามราคาผลิตภัณฑ์ยังขึ้นอยู่กับความต้องการของตลาด
  วิธีการกระจายแหล่งที่มาของวัตถุดิบอย่างจริงจังจะมีผลต่อต้นทุนและกำไรของบริษัท

  เพื่อที่จะลดความเสี่ยงจากการผันผวนราคาของเหล็กแท่ง เหล็กลวด และอิทธิพลต่อการขาย
  ค่าใช้จ่ายและ กำไรของบริษัท เราสามารถปรับเปลี่ยนการผลิตของแต่ละผลิตภัณฑ์ ที่ ณ จุดใดๆ
  ซึ่งเลือกผลิตตามราคาตลาดเพื่อให้ได้กำไรสูงสุด
  ด้วยการผลิตมีความยืดหยุ่นสามารถเพิ่มความสามารถของบริษัทที่จะเผชิญความเสี่ยงจาการเปลี่ยนแปลงราคา
  นอกจากนี้ บริษัทยังมีความสัมพันธ์อันดีกับซัพพลายเออร์ทั่วโลก
  ด้วยความแตกต่างของแหล่งที่มาบริษัทอาจมีการต่อรองการซื้อในช่วงระยะเวลาที่ราคาผันผวน

 2.2 ความเสี่ยงจากการพึ่งพิงตลาด US

สัดส่วนยอดขายสกรูที่ส่งไป US ต่อรายได้รวมเท่ากับร้อยละ 4.76 ร้อยละ 4.98 และ ร้อยละ
1.02 ในปี 2552 ปี 2553 และปี 2554 ตามลำดับ เมื่อเปรียบเทียบกับยอดขายสกรูไป US
ต่อยอดขายสกรูทั้งหมดเท่ากับร้อยละ 36.80 ร้อยละ 47.88 และร้อยละ 11.12 ในปี 2552 ปี
2553 และปี 2554 ดังนั้นสหรัฐอเมริกาจึงเป็นตลาดที่บริษัทพึ่งพิงค่อนข้างมาก
บริษัทอาจมีความเสี่ยงในการสูญเสียตลาดดังกล่าว อย่างไรก็ตามจากการคาดการณ์ในอนาคต
คาดว่าปริมาณความต้องการในการสร้างที่อยู่อาศัยในประเทศสหรัฐอเมริกายังคงเติบโตอย่างต่อเนื่อง
ประกอบกับความน่าเชื่อถือของบริษัทที่มีความเกี่ยวข้องกับบริษัทไต้หวัน
ซึ่งถือว่าได้รับความไว้วางใจจากประเทศสหรัฐอเมริกาอย่างมาก
เนื่องจากไต้หวันเป็นประเทศที่ส่งผลิตภัณฑ์สกรู และผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องได้แก่สลักภัณฑ์แบบต่างๆ
ไปยังสหรัฐอเมริกาเป็นอันดับหนึ่ง
และบริษัทจะขยายตัวไปยังตลาดประเทศรัสเซียกับประเทศอุซเบกิสถานอีกด้วย

2.3 ความเสี่ยงจากการเข้ามาแข่งขันของผู้ประกอบการรายใหม่

ถึงแม้ว่าบริษัทจะมีสายการผลิตตั้งแต่กลางน้ำถึงปลายน้ำสามารถผลิตเหล็กลวดคุณภาพสูงเป็นอันดับที่
3 ของตลาดในประเทศไทย แต่บริษัทก็ไม่แน่ใจเกี่ยวกับการแข่งขันในปัจจุบัน
ยกเว้นสำหรับผู้ประกอบการรายใหม่ที่มีศักยภาพจริง
คู่แข่งขันที่สำคัญของบริษัทจะเป็นประเทศที่อยู่นอกกลุ่มอาฟตา ได้แก่ เกาหลี ญี่ปุ่น
และจีนมากกว่าผู้ผลิตในประเทศไทย นอกจากนี้ผู้ผลิตเหล่านี้ยังมีโรงงานในประเทศไทย
และได้รับสิทธิพิเศษทางภาษีศุลกากร แม้ว่าผู้ผลิตเหล็กเหล่านี้จัดตั้งโรงงานประเทศในเขตอาฟตา
อย่างไรก็ตาม บริษัทในประเทศดังกล่าว ต้องใช้เงินลงทุนมหาศาลในการลงทุนครั้งแรก
และยิ่งเป็นการยากยิ่งขึ้นที่จะลงทุนในลักษณะตั้งแต่กลางน้ำถึงปลายน้ำเช่น บริษัท ไทยคูน นอกจากนี้
บริษัทได้เพิ่มความสามรถในการแข่งขันโดยเสริมสร้างความสามารถในการพัฒนาและการควบคุมคุณภาพ

2.4 ความเสี่ยงที่เกิดจากอัตราแลกเปลี่ยน

โดยปกติแล้วผู้ผลิตเหล็กมักจะมีความเสี่ยงต่ออัตราแลกเปลี่ยน เนื่องจากวัตถุดิบส่วนใหญ่
เช่นเหล็กแท่ง ไม่สามารถหาได้ในประเทศ บริษัทจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเผชิญกับความเสี่ยงนี้
แต่โดยแท้จริงทั้งวัตถุดิบหลักที่บริษัทซื้อมาเป็นการนำเข้า 100% และผลิตภัณฑ์ที่จำหน่ายแบ่งเป็น
เหล็กลวด ซึ่งขายในประเทศ และต่างประเทศประมาณอย่างละร้อยละ 34.11
อย่างไรก็ตามถึงแม้เหล็กลวดที่ขายในประเทศก็ยังคงอ้างอิงกับราคาตลาดโลก
ที่เป็นสกุลดอลล่าร์สหรัฐ ส่วนลวดเหล็ก และสกรู ขายต่างประเทศเกือบทั้งหมด ดังนั้นโดยรวมทั้ง 3
ผลิตภัณฑ์ จึงถือได้ว่าเป็น Natural Hedge ในตัวอยู่แล้ว
ทั้งนี้บริษัทได้ทำสัญญาซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้ากับธนาคารเพื่อลดความเสี่ยงในอัตราแลกเปลี่ยน

2.5 ความเสี่ยงที่เกิดจากการขายสินค้าผ่านผู้ถือหุ้นรายใหญ่ (TGE)

ปัจจุบัน บริษัท ได้ขายสินค้ารวมทั้ง เหล็กลวด และลวดเหล็กแก่ บริษัท ไทยคูน กรุ๊ป
เอ็นเตอร์ไพร์ส (TGE) ซึ่งถือเป็นลูกค้าอันดับหนึ่ง และเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ทางอ้อมในบริษัท
เนื่องจาก TGE ถือหุ้นในบริษัท TGI ถึงร้อยละ 100.00 และบริษัท TGI ถือหุ้นในบริษัทถึงร้อยละ
69.53 จากยอดขายต่อยอดขายรวมที่สูงถึงร้อยละ 16.34% ในปี 2554 ดังนั้นบริษัท
อาจจะมีความเสี่ยง หาก TGE ตัดสินใจไม่ซื้อสินค้าจาก บริษัท
ซึ่งอาจจะมีผลต่อผลประกอบการของบริษัทโดยรวม อย่างไรก็ตาม หากพิจารณาจากความจริงที่ว่า
บริษัทเป็นฐานการผลิตที่สำคัญของ TGE จึงไม่น่าจะเป็นไปได้ว่า TGE
จะตัดสินใจไม่ซื้อสินค้าที่ผลิตจาก บริษัท อีกเหตุผลหนึ่งได้แก่ ความสัมพันธ์อันยาวนานระหว่าง
ทั้งสองบริษัทและ การที่เรียกได้ว่า TGE เป็นผู้แทนจำหน่ายของบริษัทในตลาดไต้หวันทั้งหมด
ซึ่งการขายผ่าน TGE นั้นนับว่าเป็นการเพิ่มช่องทางการตลาดไต้หวัน อย่างไรก็ตาม
ด้วยคุณภาพของผลิตภัณฑ์ บริษัท ก็สามารถหาตลาดอื่น ๆ มาทดแทนที่ให้ผลตอบแทนไม่เป็นรอง
แต่อย่างใดก็ตาม ความสัมพันธ์ทางธุรกิจระหว่าง TGE และ
บริษัทย่อมจะต้องรักษาผลประโยชน์ร่วมกันไว้