1.ปัจจัยความเสี่ยง

1.  ความเสี่ยงด้านการเงิน

1)  กรณีมีภาระหนี้สินที่เป็นเงินตราต่างประเทศ

2)  กรณีบริษัทฯ ผิดนัดสัญญากู้ยืมเงิน

เนื่องด้วยสภาพเศรษฐกิจยังคงไม่พื้นตัว นับแต่เกิดวิกฤตเศรษฐกิจในภูมิภาคนี้ในปี 2540
ยังผลกระทบต่อภาคการเกษตรโดยเฉพาะราคาพืชผลตกต่ำ กำลังซื้อขงเกษตรกรลดลง
ทำให้ความต้องการซื้อปุ๋ยโดยรวมในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมาไม่กระเตื่องขึ้น ยังผลให้บริษัทฯ
ไม่สามารถเพิ่มยอดขายและผลิตเพิ่มขึ้นด้วยปริมาณที่จะให้ผลต้นทุนต่อหน่วยต่ำลง
อีกทั้งการปรับโครงสร้างหนี้ในปี 2542 เป็นเพียงการยืดระยะเวลาชำระหนี้
การดำเนินงานยังคงไม่สามารถชำระหนี้ที่ถึงกำหนดได้ ทำให้บริษัทฯ
ต้องผิดนัดชำระตามสัญญาปรับโครงสร้างหนี้นี้กับสถาบันการเงินเจ้าหนี้ตั้งแต่เดือนกันยายน 2543
และเนื่องจากปี 2544 นี้ บริษัทฯ ยังคงดำเนินการขาดทุนอยู่
จึงทำให้ไม่สามารถดำรงอัตราส่วนหนี้สินต่อส่วนของผู้ถือหุ้น ในอัตราที่กำหนด
โดยสัญญาปรับโครงสร้างหนี้ได้ โดยงบการเงิน ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2544 มีอัตราส่วนดังกล่าวที่
13.01 เท่า ซึ่งเกินกว่า 3 เท่าที่กำหนดให้ในสัญญา

อย่างไรก็ตาม ภาระหนี้ในส่วนของสถาบันการเงินภาครัฐได้โอนไปที่บรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย
(“บสท”) ซึ่งบริษัทฯ
หวังว่าจะได้รับการพิจารณาปรับโครงสร้างหนี้ให้ผ่อนปรนตามความสามารถของธุรกิจที่จะคืนหนี้ได้
ซึ่งหากสำเร็จก็จะทำให้ความเสี่ยงในเรื่องการผิดสัญญาเงินกู้ดังกล่าวหมดไป

1.  ความเสี่ยงในการประกอบธุรกิจ

  ยอดจำหน่ายอาจได้รับผลกระทบจากกำลังซื้อของเกษตรกรที่ลดลงตามปัจจัยด้านราคาผลผลิตทางการเกษตรที่มีแนวโน้มทรงตัวในระดับต่ำ
  ภัยธรรมชาติที่จะเกิดขึ้น และการนำเข้าสินค้าเกษตรของประเทศคู่ค้าที่สำคัญมีแนวโน้มลดลง
  ทั้งนี้เนื่องจากคาดว่าสภาพเศรษฐกิจยังคงชะลอตัวอยู่ อีกทั้งการใช้มาตรการกีดกันในรูปแบบต่างๆ
  โดยเฉพาะทางด้านมาตรฐาน สุขอนามัยและสิ่งแวดล้อมจะยังคงมีต่อไปและเข้มงวดขึ้น ดังนั้น
  จากการนี้บริษัทฯ
  จึงได้เตรียมการแก้ไขปัญหาดังกล่าวโดยการขยายตลาดส่งออกไปยังประเทศเพื่อนบ้านและจะเข้าร่วมประมูลปุ๋ยหรือการจัดหาปุ๋ยกับทางราชการให้มากขึ้น
  ทั้งนี้
  เนื่องจากช่องทางการขายดังกล่าวมีกำหนดการส่งมอบสินค้าเกือบตลอดปีและมีกำหนดจ่ายเงินที่แน่นอน

 1.3. ความเสี่ยงด้านการผลิต มีปัจจัย ดังนี้

1. ด้านวัตถุดิบ

วัตถุดิบส่วนใหญ่ที่ใช้ในการผลิตจะเป็นการนำเข้าจากต่างประเทศเป็นหลัก
เนื่องจากแหล่งวัตถุดิบในประเทศมีน้อยไม่เพียงพอต่อความต้องการ เช่น
กำมะถันจากโรงกลั่นน้ำมัน, แอมโมเนียมซัลเฟต
ที่เป็นผลผลิตพลอยได้จากโรงงานผลิตคาร์โปแลคตัม นอกจากนั้นโครงการผลิตแอมโมเนียและยูเรีย
จากแก๊สธรรมชาติ ก็ไม่ได้เกิดขึ้นตามแผนอันมาจากสภาวะเศรษฐกิจที่ตกต่ำ
ดังนั้นการพึ่งพาวัตถุดิบจากภายนอกประเทศจึงมีความเสี่ยงหลายด้านดังนี้

1.  ราคาวัตถุดิบมีการเปลี่ยนแปลงสูงตลอดเวลาโดยเฉพาะที่เป็น Nitrogen Source
    เนื่องจากโครงสร้างทางตลาดที่ซับซ้อน และผูกติดกับธุรกิจหลายด้าน

2.  การขนส่งสินค้าทางเรือ มีความไม่แน่นอนในเรื่องระยะเวลาส่งมอบ ทำให้ต้องมีการสต๊อก
    เพื่อสำรองสินค้าไว้จำนวนมาก

    วัตถุดิบที่ใช้มีจำนวนหลายรายการ ทำให้มีต้นทุนในการบริหารสินค้าคงคลังที่สูง

2. ด้านแรงงาน

โรงงานมีเทคโนโลยีการผลิตปุ๋ยด้วย Pipe Reactor ซึ่งไม่มีที่ใดใช้ในประเทศ
ดังนั้นแรงงานที่เป็น Skill จึงมีความสำคัญมาก
เนื่องจากไม่สามารถหาแรงงานที่มีประสบการณ์ได้ตรงจากภายในประเทศ
จึงมีความเสี่ยงต่อการดำเนินการผลิต ดังนั้นการขาดแรงงานที่มีความเชี่ยวชาญดังกล่าวนี้
จึงเป็นเรื่องที่เป็นความเสี่ยงของบริษัทมาก

3. ด้านมวลชน

สถานที่ตั้งของโรงงานอยู่ในแหล่งชุมชนมาบตาพุด ซึ่งพบว่ามีปัญหามากจากการต่อต้านและเรียกร้อง
จากผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อม

4.  ด้านเครื่องจักรอุปกรณ์

เครื่องจักรอุปกรณ์ส่วนใหญ่เป็นเทคโนโลยีที่สร้างจากต่างประเทศ
การเก็บอะไหล่สำรองจึงมีเท่าที่จำเป็น เนื่องจากมีราคาสูง
จึงมีความเสี่ยงจากการที่เครื่องจักรเกิดการเสียกระทันหัน
ทำให้ต้องหยุดผลิตเพื่อรอระยะเวลาในการสั่งซื้อ