1.  ปัจจัยความเสี่ยง

1.1 ความเสี่ยงจากภาวะเศรษฐกิจ

เศรษฐกิจไทยในปี 2550 มีการเติบโตแบบชะลอตัวต่อเนื่องจากปี 2549
เนื่องจากยังคงเผชิญปัจจัยลบหลายประการต่อเนื่องจากปี 2549 อาทิ ปัญหาความไม่สงบใน 3
จังหวัดชายแดนภาคใต้ ราคาน้ำมันที่สูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง เงินบาทแข็งค่า
ปัญหาความไม่แน่นอนทางการเมือง
รวมทั้งเหตุการณ์วินาศกรรมหลายจุดในเขตกรุงเทพและปริมณฑลในวันส่งท้ายปี 2549
ซึ่งส่งผลกระทบต่อความเชื่อมั่นของผู้บริโภคและนักลงทุนเป็นอย่างมาก
และกระทบต่อการจับจ่ายใช้สอยของประชาชนและการลงทุนในประเทศโดยเฉพาะในช่วงครึ่งแรกของปี
ทำให้การใช้จ่ายเพื่อการบริโภคภาคเอกชนในช่วงครึ่งแรกของปีขยายตัวในอัตราที่ต่ำที่สุดนับตั้งแต่เกิดวิกฤตเศรษฐกิจ
และการลงทุนภาคเอกชนหดตัวเป็นครั้งแรกในรอบ 8 ปี อย่างไรก็ตาม
หลังจากที่การลงประชามติรับร่างรัฐธรรมนูญในวันที่ 19 สิงหาคม 2550 ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี
รวมทั้งได้มีการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม 2550
ทำให้สถานการณ์ทางการเมืองมีความชัดเจนมากขึ้นระดับหนึ่ง
ความเชื่อมั่นของผู้บริโภคและนักลงทุนเริ่มปรับตัวดีขึ้น
การใช้จ่ายภายในประเทศจึงเริ่มฟื้นตัวดีขึ้นในช่วงที่เหลือของปี

การส่งออกเป็นปัจจัยสำคัญที่ช่วยขับเคลื่อนเศรษฐกิจไทยในปี 2550 ให้ขยายตัวได้ร้อยละ 4.7
จากภาวะเศรษฐกิจของประเทศคู่ค้าสำคัญ เช่น จีน อินเดีย
และประเทศในภูมิภาคเอเชียขยายตัวได้ดี
ประกอบกับการส่งออกไปยังตลาดใหม่ขยายตัวได้ในเกณฑ์สูง
ได้ช่วยชดเชยการส่งออกไปยังประเทศหลักที่ชะลอลงโดยเฉพาะตลาดสหรัฐอเมริกา
โดยการส่งออกสินค้าขยายตัวได้ดีต่อเนื่องทั้งสินค้าเกษตรและสินค้าอุตสาหกรรม ช่วยสนับสนุนให้ในปี
2550 เกินดุลการค้าได้ประมาณ 11.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐอเมริกา เพิ่มขึ้นจากที่เกินดุลเพียง
1.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐอเมริกา ในปี 2549
ขณะที่ดุลบริการและบริจาคเกินดุลเพิ่มขึ้นตามภาวะการท่องเที่ยวที่ปรับตัวดีขึ้น
ทำให้ดุลบัญชีเดินสะพัดเกินดุลประมาณ 14.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐอเมริกา หรือร้อยละ 6.0
ของผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP)

สำหรับภาวะเศรษฐกิจไทยในปี 2551 มีแนวโน้มที่จะขยายตัวได้ในอัตราร้อยละ 4.5 – 5.0
โดยการบริโภคและการลงทุนภายในประเทศคาดว่าจะสามารถฟื้นตัวได้ดีขึ้น
และมีบทบาทในการผลักดันเศรษฐกิจไทยได้มากขึ้น หลังจากได้รัฐบาลใหม่ที่มาจากการเลือกตั้ง
ซึ่งจะมีผลให้ความเชื่อมั่นของภาคเอกชนดีขึ้น
เมื่อประกอบกับฐานรายได้ของประชาชนที่ดีขึ้นในทุกกลุ่มรายได้
โดยรายได้เกษตรกรที่ได้รับประโยชน์จากราคาสินค้าเกษตรหลักที่สูงขึ้น
การปรับเพิ่มเงินเดือนข้าราชการและรัฐวิสาหกิจ และการปรับอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ เป็นต้น
ในส่วนของการลงทุนภาคเอกชนมีแนวโน้มจะขยายตัวได้ดีขึ้น
จากอัตราการใช้กำลังการผลิตภาคอุตสาหกรรมในปี 2550 ที่สูงถึงร้อยละ 76.0
ทำให้หลายอุตสาหกรรมมีแนวโน้มจะต้องขยายกำลังการผลิตเพิ่มขึ้น
อีกทั้งเชื่อว่าภาครัฐจะเร่งการใช้จ่ายงบประมาณจากการจัดทำงบประมาณขาดดุลจำนวน 1.65
แสนล้านบาท การลงทุนในโครงการขนาดใหญ่ เช่น
โครงการรถไฟฟ้าก็คาดว่าจะสามารถลงมือก่อสร้างได้ในช่วงครึ่งหลังของปี 2551
ซึ่งเป็นปัจจัยเสริมให้การลงทุนภาคเอกชนขยายตัวได้ดีขึ้น
ส่วนแรงขับเคลื่อนของเศรษฐกิจไทยจากการส่งออกสุทธิจะมีบทบาทลดลงในปี 2551
โดยการส่งออกของไทยมีแนวโน้มจะชะลอลงตามภาวะเศรษฐกิจโลก
โดยเฉพาะเศรษฐกิจของสหรัฐอเมริกาที่ชะลอลงจากปัญหาซับไพร์ม

อย่างไรก็ตาม เศรษฐกิจในปี 2551 ยังมีความเสี่ยงที่จะขยายตัวได้ต่ำกว่าที่คาดหากปัจจัยต่างๆ
ดังต่อไปนี้เกิดขึ้น

-   ปัจจัยภายนอกประเทศ

-   เศรษฐกิจสหรัฐอเมริกาเข้าสู่ภาวะถดถอยและส่งผลกระทบเป็นวงกว้างไปยังประเทศอื่น
    จากปัญหาซับไพร์มที่ยืดเยื้อและรุนแรง

-   ราคาน้ำมันดิบที่ทรงตัวอยู่ในระดับสูง และปรับเพิ่มขึ้นกว่าที่คาดไว้ที่ 85
    ดอลลาร์สหรัฐอเมริกา/บาร์เรล โดยเฉลี่ย

-   ผลกระทบจากการทำข้อตกลงเขตการค้าเสรีกับประเทศต่างๆ
    และมาตรการทางการค้าของประเทศคู่ค้าที่เข้มงวดมากขึ้น

-   ปัจจัยภายในประเทศ

-   เกิดความวุ่นวายทางการเมืองหลังการจัดตั้งรัฐบาลผสม และการดำเนินคดีต่างๆ
    ทางการเมือง

-   ปัญหาความไม่สงบใน 3 จังหวัดภาคใต้ที่รุนแรงขึ้น

-   การแก้ไขกฎระเบียบหรือมาตรการที่เกี่ยวข้องกับนักลงทุนต่างประเทศ ยังขาดความชัดเจน
    และกระทบต่อความสนใจของนักลงทุน

-   ค่าเงินบาทแข็งค่าขึ้นมากกว่าที่คาด อาจส่งผลลบต่อภาคส่งออกให้ชะลอตัวลงมาก

ทั้งนี้ หากปัจจัยความเสี่ยงต่างๆ ดังกล่าวเกิดขึ้น
อาจส่งผลกระทบต่อการขยายตัวทางเศรษฐกิจไทยในปี 2551 ให้ลดต่ำกว่าที่ประมาณการได้
และอาจส่งผลกระทบต่อฐานะและแผนการดำเนินงานของลูกค้า
ซึ่งในที่สุดก็จะมีผลต่อเนื่องไปถึงการดำเนินงานของธนาคารในด้านต่างๆ อาทิ
การขยายตัวของการให้สินเชื่อ คุณภาพของสินเชื่อ รวมถึงกำไรของธนาคารในปี 2551

อย่างไรก็ตาม
ธนาคารได้ให้ความสำคัญของการวิเคราะห์และประเมินผลกระทบจากปัจจัยเสี่ยงต่างๆ
ของธนาคารอย่างต่อเนื่อง
เพื่อให้ธนาคารสามารถปรับตัวรองรับเหตุการณ์ที่อาจเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา
และจัดการกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้อย่างเหมาะสม
เพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียของธนาคารให้น้อยที่สุด

1.2 ความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงกฎระเบียบที่ควบคุมธนาคาร และการดำเนินธุรกิจของธนาคาร

ธนาคารดำเนินธุรกิจภายใต้การกำกับควบคุมดูแลอย่างเข้มงวดของธนาคารแห่งประเทศไทยและหน่วยงานทางการอื่นๆ
ที่เกี่ยวข้อง นอกจากนี้ ธนาคารยังต้องปฏิบัติตามกฎหมายเกี่ยวกับการธนาคาร
กฎหมายเกี่ยวกับบริษัทและกฎหมายอื่นๆ ที่ใช้บังคับอยู่ในขณะนั้น
กรอบของกฎหมายและกฎระเบียบที่กำกับดูแลธนาคารมีความแตกต่างจากประเทศอื่นอย่างมีนัยสำคัญบางประการ
และอาจมีการเปลี่ยนแปลงต่อไปตามพัฒนาการทางเศรษฐกิจ
รวมทั้งตลาดการค้าและการเงินของประเทศ หากมีการออกกฎระเบียบเพิ่มเติมขึ้น
ธนาคารอาจมีค่าใช้จ่ายในการปฏิบัติตามและตรวจสอบดูแลเพิ่มขึ้นอย่างมาก นอกจากนี้
ธุรกิจของธนาคารอาจได้รับผลกระทบโดยตรงจากการเปลี่ยนแปลงนโยบายของธนาคารแห่งประเทศไทย
ซึ่งรวมถึงการเปลี่ยนแปลงในเรื่องการให้กู้ยืมบางประเภท การตั้งสำรองค่าเผื่อหนี้สูญ
ข้อกำหนดเกี่ยวกับความเพียงพอของเงินกองทุนและสภาพคล่อง ตัวอย่างเช่น ในปี 2548
ธนาคารแห่งประเทศไทยได้ปรับปรุงหลักเกณฑ์ว่าด้วยการจัดชั้นหนี้
ซึ่งส่งผลให้ธนาคารต้องจัดชั้นสินเชื่อใหม่จำนวนมากเป็นสินเชื่อด้อยคุณภาพ นอกจากนี้
ธนาคารแห่งประเทศไทยยังได้กำหนดแนวทางใหม่เพื่อที่จะเตรียมพร้อมเพื่อรองรับการปฏิบัติตามมาตรฐานการบัญชีระหว่างประเทศฉบับที่
39 (IAS 39)

นอกจากนี้ การที่จะประกาศใช้พระราชบัญญัติสถาบันการเงิน การเปลี่ยนแปลงใดๆ
ด้านกฎเกณฑ์และนโยบายระหว่างประเทศ กฎหมายเกี่ยวกับภาษี และมาตรฐานทางบัญชี
รวมถึงข้อปฏิบัติและมาตรฐานสากลที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินธุรกิจการธนาคารพาณิชย์อาจส่งผลกระทบต่อการดำเนินธุรกิจของธนาคารด้วยเช่นกัน

ธนาคารแห่งประเทศไทยได้ประกาศแผนงานเพื่อปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การกำกับดูแลเงินกองทุนตาม
Basel II ภายในปี 2551 ภายใต้หลักเกณฑ์ Basel II ดังกล่าว
วิธีการคำนวณความเพียงพอของเงินกองทุนมีอยู่ 2 วิธี ได้แก่ วิธีมาตรฐาน (Standardized
Approach) และวิธีก้าวหน้า (Advanced Approach)
ซึ่งวิธีการทั้งสองแบบอาจส่งผลกระทบในทางลบต่อการถ่วงน้ำหนักความเสี่ยงซึ่งธนาคารต่างๆ
ในประเทศไทยใช้ในการคำนวณ

สำหรับร่างกฎหมายที่สำคัญอีกฉบับหนึ่ง
ซึ่งเมื่อมีการบังคับใช้แล้วจะส่งผลกระทบต่อสถาบันการเงินโดยตรงคือ
ร่างพระราชบัญญัติสถาบันคุ้มครองเงินฝาก โดยในปี 2550 ที่ผ่านมา
ผู้ฝากเงินกับธนาคารพาณิชย์ในประเทศได้รับการประกันเงินฝากเต็มจำนวนโดยรัฐบาลผ่านกองทุนเพื่อการฟื้นฟูและพัฒนาระบบสถาบันการเงิน
โดยธนาคารพาณิชย์ต้องนำส่งเงินค่าธรรมเนียมประกันเงินฝากในอัตราร้อยละ 0.2
ของยอดเงินฝากของธนาคาร ณ วันสิ้นงวดบัญชีรอบระยะเวลา 6 เดือนก่อนหน้า
ในวันทำการสุดท้ายของเดือนมิถุนายนและธันวาคม
ในกรณีที่สถาบันการเงินไทยแห่งใดไม่สามารถคืนเงินแก่ผู้ฝากเงินได้
เนื่องจากการหยุดกิจการชั่วคราว หรือ ปิดกิจการ กองทุนเพื่อการฟื้นฟูฯ
จะเป็นผู้ชำระคืนเงินฝากและดอกเบี้ยให้แก่ผู้ฝากเงิน

อนึ่ง วันที่ 19 ธันวาคม 2550 สภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.)
ได้ให้ความเห็นชอบต่อร่างพระราชบัญญัติสถาบันคุ้มครองเงินฝากแล้ว
โดยจะมีผลบังคับใช้ในเดือนกรกฎาคม 2551 เป็นต้นไป ผลจากพรบ. ดังกล่าว
การคุ้มครองเงินฝากแบบเต็มจำนวน โดยกองทุนเพื่อการฟื้นฟูฯ จะถูกยกเลิกไป
โดยสถาบันคุ้มครองเงินฝากจะเป็นผู้คุ้มครองเงินฝากสกุลเงินบาทแทน
ซึ่งจะคุ้มครองในวงเงินจำกัดต่อรายลูกค้าและต่อสถาบันการเงินแต่ละแห่ง
โดยทยอยลดการคุ้มครองลงในแต่ละปี นับจากปีที่พรบ.มีผลบังคับใช้ ดังนี้

ปีที่ 1 ยังคงความคุ้มครองทั้ง 100 %

ปีที่ 2 คุ้มครองในวงเงิน 100 ล้านบาท / ราย / สถาบันการเงิน

ปีที่ 3 คุ้มครองในวงเงิน 50 ล้านบาท / ราย / สถาบันการเงิน

ปีที่ 4 คุ้มครองในวงเงิน 10 ล้านบาท / ราย / สถาบันการเงิน

ปีที่ 5 เป็นต้นไป คุ้มครองในวงเงิน 1 ล้านบาท / ราย / สถาบันการเงิน

อย่างไรก็ตาม พรบ. เปิดทางไว้ว่า ใน 4 ปีแรกที่กฎหมายบังคับใช้
หากภาวะเศรษฐกิจและ/หรือระบบการเงินเปลี่ยนแปลงไปมาก ทำให้วงเงินคุ้มครอง 1 ล้านบาท
เป็นวงเงินที่ไม่เหมาะสมก็อาจมีการเปลี่ยนแปลงแก้ไขได้

ผลกระทบจากพรบ.สถาบันคุ้มครองเงินฝาก
อาจมีผลให้ผู้ฝากเงินกระจายเงินไปฝากตามธนาคารต่างๆ
โดยเฉพาะอาจย้ายเงินฝากไปกับธนาคารพาณิชย์ขนาดใหญ่ที่ผู้ฝากพิจารณาว่ามีความเสี่ยงต่ำ
หรือไปลงทุนในกองทุนของบริษัทหลักทรัพย์จัดการกองทุนเพิ่มขึ้น
จึงอาจเป็นผลให้ธนาคารต้องมีต้นทุนเงินฝากสูงขึ้นเพื่อการพยายามรักษาฐานเงินฝากไว้
หรือธนาคารอาจปรับตัวโดยการเสนอขายผลิตภัณฑ์ระดมเงินใหม่ๆ เช่น ตั๋วแลกเงิน
หรือตราสารทางการเงินอื่นๆ เป็นต้น

นอกจากนี้ ในปัจจุบันรัฐบาลกำลังอยู่ในระหว่างการพิจารณาออกกฎหมายและกฎระเบียบใหม่
อาทิเช่น

-   การแก้ไขเพิ่มเติมคำนิยามของคำว่า “คนต่างด้าว”
    ตามพระราชบัญญัติการประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว พ.ศ. 2542
    ซึ่งบริษัทที่เป็นต่างด้าวบางบริษัทจะมีสถานะใหม่
    ซึ่งผู้ถือหุ้นที่เป็นต่างด้าวจะต้องลดสัดส่วนการถือหุ้นในบริษัทไทยบางบริษัทลง

-   บทบัญญัติของกฎหมายซึ่งครอบคลุมโครงสร้างของสถาบันการเงิน การกำกับสถาบันการเงิน
    การเข้าควบคุมสถาบันการเงิน และการตรวจสอบสถาบันการเงิน
    การออกใบอนุญาตประกอบธุรกิจธนาคารพาณิชย์ มาตรการในการแก้ปัญหา และบทกำหนดโทษ

-   บทบัญญัติของกฎหมายซึ่งกำหนดให้ธนาคารพาณิชย์นำส่งเงินเข้ากองทุนคุ้มครองเงินฝากตามอัตราที่กำหนด
    ซึ่งจะเป็นการลดจำนวนวงเงินประกันเงินฝากภายใต้ระบบการคุ้มครองเงินฝาก และ

-   มาตรฐานการบัญชีฉบับใหม่เพื่อปรับให้ระบบการบัญชีของไทยสอดคล้องกับมาตรฐานการบัญชีระหว่างประเทศ
    (IFRS) มากยิ่งขึ้น

ทั้งนี้
หากร่างกฎหมายและกฎระเบียบใหม่ดังกล่าวผ่านความเห็นชอบของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องและนำมาใช้บังคับ
อาจส่งผลกระทบต่อการดำเนินธุรกิจของธนาคารได้

1.3 ภาพรวมการบริหารความเสี่ยงของธนาคาร

ธนาคารมีความเสี่ยงหลายด้านที่เกี่ยวเนื่องกับการดำเนินธุรกิจการธนาคาร
ซึ่งความเสี่ยงหลักของธนาคาร คือ ความเสี่ยงด้านสินเชื่อ ความเสี่ยงด้านตลาด
ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
ความเสี่ยงด้านกลยุทธ์และความเสี่ยงด้านชื่อเสียง
โดยธนาคารได้ให้ความสำคัญในมาตรการบริหารความเสี่ยงเพื่อให้มั่นใจได้ว่า
ธนาคารได้รับผลตอบแทนที่เหมาะสมกับความเสี่ยงที่ธนาคารต้องแบกรับไว้ ทั้งนี้
ธนาคารได้ปฏิบัติตามนโยบายและกระบวนการด้านบริหารความเสี่ยงต่างๆ
อย่างมีประสิทธิภาพและเคร่งครัดมากขึ้น เพื่อที่จะระบุ ควบคุม บริหารความเสี่ยงทั่วทั้งธนาคาร
โดยเป้าหมายของธนาคารในการบริหารความเสี่ยง คือ
เพื่อให้มั่นใจว่าธนาคารมีความเข้าใจในมาตรการ และการควบคุมดูแลความเสี่ยงในด้านต่างๆ
ที่เกิดขึ้น ซึ่งองค์กรได้ปฏิบัติตามนโยบายและกระบวนการอย่างเคร่งครัดตามที่ได้มีการกำหนด

แนวทางบริหารความเสี่ยงของธนาคาร ประกอบด้วยหลายๆ องค์ประกอบ ซึ่งคือ
กระบวนการบริหารความเสี่ยง ระบบการบ่งชี้ถึงความเสี่ยงในเบื้องต้น การประเมินความเสี่ยง
และการสอบทานความเสี่ยง

ด้วยความพยายามในการบริหารความเสี่ยง
ธนาคารได้มีการประเมินความเสี่ยงในผลิตภัณฑ์และบริการที่ออกใหม่เพื่อให้มั่นใจได้ว่าความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องได้รับการกำหนดความเสี่ยงและประเมินโดยฝ่ายงานที่เกี่ยวข้อง

คณะกรรมการบริหารความเสี่ยง

ในระดับนโยบายธนาคารได้จัดตั้งคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงขึ้นเพื่อช่วยคณะกรรมการธนาคาร
ในการตรวจตราเรื่องต่างๆ ที่เกี่ยวกับการบริหารความเสี่ยง ซึ่งรวมถึง

-   การควบคุมดูแลความเสี่ยงอย่างกว้างและโดยรวม และการบริหารความเสี่ยงดังกล่าว

-   อนุมัตินโยบายและกรอบหลักเกณฑ์ที่สำคัญ ซึ่งควบคุมการบริหารความเสี่ยงของธนาคาร และ

-   กำกับดูแล ให้คำแนะนำ
    และให้คำปรึกษาแก่คณะกรรมการย่อยของคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงรวมถึง
    คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน คณะกรรมการนโยบายสินเชื่อ
    และคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ

ในระดับการปฏิบัติการ
สายงานบริหารความเสี่ยงเป็นสายงานที่ขึ้นตรงต่อประธานเจ้าหน้าที่บริหารด้านการเงิน
ทำหน้าที่ในการกำหนดนโยบายและแนวทางการบริหารความเสี่ยง
ในขณะที่หน่วยธุรกิจและหน่วยสนับสนุนมีหน้าที่รับผิดชอบหลักในการบริหารความเสี่ยงเฉพาะด้านที่เกี่ยวข้องกับหน่วยงานของตนเอง
ทั้งนี้ สายงานบริหารความเสี่ยงมีหน้าที่หลัก ดังนี้

-   พัฒนา ดำเนินการ บำรุงรักษา ปรับปรุง
    และสื่อสารนโยบายหลักบริหารความเสี่ยงในระดับสูงในทางที่สอดคล้องกัน

-   ทบทวนคุณภาพของสินเชื่อ

-   ติดตามฐานะความเสี่ยงด้านสินเชื่อ ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ และความเสี่ยงด้านตลาด

คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน (ALCO)

คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินของธนาคาร มีวัตถุประสงค์หลัก คือ
การควบคุมดูแลการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินของธนาคาร
เพื่อให้มั่นใจว่าการเติบโตทางธุรกิจเป็นไปในแนวทางเดียวกันกับตัวแปรที่คณะกรรมการธนาคารได้กำหนดเป็นความเสี่ยงไว้
ทั้งนี้ คณะกรรมการธนาคารมอบอำนาจหน้าที่ในการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน
ให้แก่คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน ซึ่งมีภาระหน้าที่ในการกำหนดแนวทางกลยุทธ์
และอนุมัติความเสี่ยง สภาพคล่อง และการบริหารความเสี่ยงด้านตลาดเงินโดยหลักทั้งหมด
เว้นแต่ความเสี่ยงด้านสินเชื่อ และความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ

ปัจจุบัน คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน
ประกอบด้วยประธานเจ้าหน้าที่บริหารด้านการเงินเป็นประธานคณะกรรมการ
และผู้บริหารอาวุโสของธนาคารเป็นกรรมการ
โดยคณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินมีการประชุมอย่างน้อยเดือนละครั้งหรือตามที่จำเป็น
เพื่อติดตาม ควบคุม ดูแล
ให้การบริหารสินทรัพย์และหนี้สินของธนาคารเป็นไปตามนโยบายที่กำหนดไว้
หรือทบทวนให้สอดคล้องกับภาวะตลาดที่อาจเปลี่ยนแปลงไป
รวมถึงการกำหนดอัตราดอกเบี้ยเงินกู้และอัตราดอกเบี้ยเงินฝาก
อัตราดอกเบี้ยตั๋วแลกเงินของธนาคารให้อยู่ในระดับที่เหมาะสม

ความเสี่ยงที่เกี่ยวกับการบริหารงานของธนาคาร

ความเสี่ยงหลัก และวิธีการบริหารความเสี่ยงของธนาคาร มีดังนี้

ความเสี่ยงด้านกลยุทธ์

ความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ คือ ความเสี่ยงที่เกิดจากการกำหนดแผนกลยุทธ์และแผนธุรกิจ
การนำกลยุทธ์ไปปฏิบัติ และการควบคุมเชิงกลยุทธ์
ที่ไม่เหมาะสมและไม่สอดคล้องกับสภาพแวดล้อมภายในและภายนอกองค์กร
ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อรายได้ เงินกองทุน และการดำรงอยู่ของธนาคาร

ในปี 2550 ธนาคารได้ตระหนักว่าการสร้างกำไรจากการขยายธุรกิจ
เพื่อแข่งขันกับธนาคารพาณิชย์ขนาดใหญ่ และการเปิดเสรีทางการเงินในอนาคตนั้น
มีความเสี่ยงเรื่องความพร้อมของธนาคารทั้งในด้านเงินกองทุน
ความสามารถในการทำกำไรและโครงสร้างทางธุรกิจของธนาคาร ดังนั้น
ธนาคารได้ดำเนินการเสริมสร้างเงินกองทุนของธนาคารให้แข็งแกร่ง
ยกระดับนโยบายการกันสำรอง
และประเมินการด้อยค่าที่เกิดขึ้นจากสินทรัพย์ทางการเงินของธนาคาร และ
ธนาคารได้กำหนดแผนกลยุทธ์ใหม่ ซึ่งจะเป็นตัวกำหนดทิศทางการทำธุรกิจของธนาคารในระยะ 3 ปี
และจากการวิเคราะห์สภาวะตลาด การแข่งขัน ศักยภาพของธนาคาร
และข้อสมมติฐานทางการเงินต่างๆ ธนาคารได้กำหนดกลยุทธ์หลักไว้ 4 ด้าน
เพื่อขับเคลื่อนธุรกิจของธนาคารและสร้างผลตอบแทนต่อผู้ถือหุ้นอย่างเหมาะสม ดังต่อไปนี้

-   สร้างความเป็นผู้นำด้านบริการลูกค้ารายย่อย
    โดยธนาคารจะทุ่มเททรัพยากรเพื่อเน้นเสริมสร้างความแข็งแกร่งในการให้บริการลูกค้ารายย่อย

-   ใช้ประโยชน์จากฐานลูกค้าธุรกิจ ทั้งขนาดใหญ่ ขนาดกลาง และขนาดย่อม
    เพื่อเพิ่มรายได้จากการขายผลิตภัณฑ์ร่วม (Cross-selling)
    รวมถึงมีการพัฒนาระบบบริหารข้อมูลลูกค้าให้มีประสิทธิภาพ

-   เพิ่มขีดความสามารถในการบริหารความเสี่ยง
    ธนาคารจะยกระดับสมรรถนะด้านบริหารความเสี่ยง ทั้งในระดับนโยบายและระดับปฏิบัติการ
    โดยพัฒนาบุคลากร กระบวนการ และระบบต่างๆ ให้พร้อมและมีประสิทธิภาพ
    เป็นตามมาตรฐานสากล

-   เสริมสร้างภาพลักษณ์องค์กรให้สอดคล้องกับตำแหน่งทางการตลาด
    รวมถึงขับเคลื่อนการพัฒนาองค์กร และเปลี่ยนแปลงทัศนคติของพนักงานธนาคาร
    อันจะนำไปสู่การก่อตัวขึ้นของวัฒนธรรมองค์กรที่เน้นการให้บริการลูกค้า

ทั้งนี้ ธนาคารคาดว่าความเสี่ยงด้านกลยุทธ์จะค่อยๆ ปรับลดอย่างมีนัยสำคัญภายในระยะเวลา 3 ปี
เนื่องจากกลยุทธ์ใหม่นี้ เลือกใช้เงินกองทุนในธุรกิจที่ทำกำไรสูงสุดแก่ธนาคาร
ขยายธุรกิจจากกลุ่มลูกค้าเป้าหมายที่ธนาคารมีความสัมพันธ์อยู่ด้วยแล้วเป็นจำนวนมาก
และใช้ประโยชน์จากโครงสร้างพื้นฐานที่ได้ลงทุนไว้แล้ว เช่น เทคโนโลยีสารสนเทศ
เครือข่ายสาขา เป็นต้น

ในปี 2550 ธนาคารได้เริ่มพัฒนานโยบายความเสี่ยงด้านกลยุทธ์
โดยมีสายงานกลยุทธ์องค์กรและสายงานบริหารความเสี่ยงเป็นผู้ติดตามดูแล (Co-Custodian)
จุดเน้นในการบริหารความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ในปี 2551 ได้แก่
การนำนโยบายความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ไปดำเนินการ โดยจะมีการประเมินความเสี่ยงด้านกลยุทธ์
มีการฝึกอบรมเจ้าหน้าที่บริหารและพนักงานธนาคาร
มีการจัดทำระเบียบปฏิบัติเพื่อบริหารความเสี่ยงด้านกลยุทธ์
และมีการจัดทำระบบเตือนความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ (Strategic Risk Dashboard)
ให้ธนาคารได้รับทราบเกี่ยวกับสถานะความเสี่ยงด้านกลยุทธ์เป็นรายไตรมาส

โดยภาพรวมแล้วธนาคารมีความมุ่งมั่นที่จะเพิ่มขีดความสามารถในการบริหารความเสี่ยงด้านกลยุทธ์
โดยครอบคลุมตั้งแต่กระบวนการจัดทำแผนกลยุทธ์ การจัดองค์กรและอัตรากำลัง
ตลอดจนกระบวนการติดตามและควบคุมปฏิบัติงานให้เป็นไปตามเป้าหมายและกลยุทธ์หลักของธนาคาร

ความเสี่ยงด้านสินเชื่อ (Credit Risk)

ธนาคารมีความเสี่ยงด้านสินเชื่อจากการที่ผู้กู้หรือคู่สัญญาไม่สามารถปฏิบัติตามข้อกำหนดของสัญญาตามที่ได้ตกลงกัน
โดยทั่วไปเกิดจากการไม่ชำระเงินกู้ยืมตามที่กำหนด หรือไม่ปฏิบัติหน้าที่ใดๆ ต่อธนาคาร ดังนั้น
เพื่อลดความเสี่ยงประเภทนี้ในการให้สินเชื่อแก่ลูกค้าหรือคู่สัญญาที่เป็นกลุ่มธุรกิจขนาดใหญ่
และกลุ่มธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมจะต้องผ่านกระบวนการวิเคราะห์ถึงสถานภาพทางการเงิน
โดยใช้ระบบ Credit Rating
ซึ่งรูปแบบการจัดอันดับความเสี่ยงของธนาคารนี้กำลังอยู่ในขั้นตอนเบื้องต้น
ซึ่งจะต้องมีการพัฒนาและการรับรองเพิ่มเติม นอกจากนี้ ธนาคารยังวิเคราะห์กระแสเงินสด
และวิเคราะห์เชิงคุณภาพในด้านต่างๆ เช่น แนวโน้มอุตสาหกรรม การแข่งขัน
และความสามารถในการจัดการอีกด้วย โดยกลยุทธ์ด้านความเสี่ยงอย่างหนึ่งของธนาคาร
คือการหลีกเลี่ยงการกระจุกตัวของสินเชื่อในอุตสาหกรรมใดอุตสาหกรรมหนึ่ง หรือลูกค้า
หรือคู่สัญญารายใดรายหนึ่งของประเทศใดประเทศหนึ่ง
ส่วนการให้สินเชื่อที่ไม่มีหลักประกันแก่ลูกค้ารายย่อยนั้น ธนาคารใช้ระบบ Credit Scoring
ในการอนุมัติดังกล่าว สำหรับผลิตภัณฑ์สินเชื่อเพื่อที่อยู่อาศัย
ธนาคารใช้มาตรฐานอย่างมืออาชีพในการพิจารณาอย่างละเอียดรอบคอบ
และธนาคารกำลังพัฒนารูปแบบการให้คะแนนของผลิตภัณฑ์นี้

ด้วยการพัฒนาข้อมูลเครดิตในประเทศไทย
ทำให้ธนาคารสามารถวิเคราะห์ความเสี่ยงด้านสินเชื่อและความเสี่ยงของคู่สัญญาได้
เนื่องจากธนาคารมีข้อมูลทางด้านเครดิตของลูกค้าปัจจุบันและผู้ที่มีศักยภาพที่จะเป็นลูกค้าของธนาคารในอนาคต
โดยสรุปความเสี่ยงด้านสินเชื่อที่สำคัญ มีดังนี้

-   ความเสี่ยงจากคุณภาพสินเชื่อ

ความเสี่ยงจากการที่ลูกค้าของธนาคารไม่สามารถชำระคืนเงินกู้ได้นั้น
ได้รับผลกระทบมาจากการเปลี่ยนแปลงทางสภาวะเศรษฐกิจและอุตสาหกรรม ประวัติสินเชื่อของผู้กู้
ระยะเวลาของสินเชื่อ และนโยบายบริหารความเสี่ยงของธนาคาร โดย ณ วันที่ 31 ธันวาคม
2550 ธนาคารและบริษัทย่อย มีสินเชื่อด้อยคุณภาพรวมจำนวน 76,512 ล้านบาท
และเงินให้สินเชื่อที่ถูกจัดชั้นเป็น “ชั้นกล่าวถึงเป็นพิเศษ” ซึ่งอาจกลายเป็นสินเชื่อด้อยคุณภาพ
จำนวน 32,098 ล้านบาท ทั้งนี้ เงินให้สินเชื่อที่ถูกจัดชั้นเป็น “ชั้นกล่าวถึงเป็นพิเศษ” ได้แก่
สินเชื่อที่ไม่ได้รับการชำระเกิน 1 เดือน แต่ไม่เกิน 3 เดือน หรือสินเชื่อที่ไม่ค้างชำระ
แต่อาจมีสถานะที่ด้อยลงกว่าเดิม นอกจากนี้ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา
หนี้สินเชื่อธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม หนี้สินเชื่อของผู้บริโภครายย่อย และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง
หนี้บัตรเครดิตในประเทศได้เพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
ซึ่งการเพิ่มขึ้นของระดับหนี้ดังกล่าวอาจทำให้ลูกค้าของธนาคารบางรายผิดนัดชำระหนี้เงินกู้
นอกจากนี้ เมื่อธนาคารได้ปรับโครงสร้างสินเชื่อด้อยคุณภาพแล้ว
ธนาคารอาจได้รับชำระดอกเบี้ยเงินกู้ยืมต่ำกว่าจำนวนที่ได้เคยตกลงไว้
และในบางกรณีธนาคารอาจเรียกเก็บเงินต้นจากการกู้ยืมดังกล่าวได้น้อยกว่าจำนวนเงินต้นที่มีอยู่จริง
ในรอบปีสิ้นสุด ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550
ธนาคารได้ทำการตั้งสำรองหนี้สูญและหนี้สงสัยจะสูญเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก
ทำให้ระดับอัตราส่วนสำรองค่าเผื่อหนี้สูญและหนี้สงสัยจะสูญต่อสินเชื่อด้อยคุณภาพของธนาคารอยู่ในระดับประมาณร้อยละ
70 ซึ่งใกล้เคียงกับอัตราส่วนของธนาคารพาณิชย์ชั้นนำต่างๆ ของไทย

-   ความเสี่ยงจากการกระจุกตัวของสินเชื่อ

แม้ว่าธนาคารจะให้สินเชื่อแก่ธุรกิจที่ดำเนินกิจการในภาคธุรกิจต่างๆ อย่างกว้างขวาง แต่ธุรกิจ
กระแสเงินสด ฐานะทางการเงิน ผลการดำเนินงาน และโอกาสทางธุรกิจของธนาคาร
อาจได้รับผลกระทบจากปัญหาทางการเงินในภาคธุรกิจบางประเภทในประเทศและจากสภาวะเศรษฐกิจโดยทั่วไป
ทั้งนี้ การให้สินเชื่อของธนาคารที่ให้แก่ภาคการผลิต ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 คิดเป็นร้อยละ
28.2 ของสินเชื่อรวมของธนาคาร อย่างไรก็ดี สินเชื่อที่ให้แก่ภาคการผลิต ณ วันที่ 31 ธันวาคม
2550 คิดเป็นร้อยละ 41.6 ของสินเชื่อด้อยคุณภาพของธนาคาร
สำหรับสินเชื่อที่ธนาคารให้แก่ภาคธุรกิจค้าส่งและค้าปลีก ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550
คิดเป็นเพียงร้อยละ 15.6 ของสินเชื่อรวมทั้งหมดของธนาคาร แต่คิดเป็นร้อยละ 21.7
ของสินเชื่อด้อยคุณภาพของธนาคาร ทั้งนี้
การตกต่ำของธุรกิจภาคการผลิตและการค้าส่งและค้าปลีกอาจส่งผลให้มีสินเชื่อด้อยคุณภาพในภาคธุรกิจเหล่านี้เพิ่มสูงขึ้น

-   ความเสี่ยงจากการด้อยค่าของหลักประกัน

สินเชื่อส่วนใหญ่ของธนาคารมีอสังหาริมทรัพย์และทรัพย์สินอื่นเป็นหลักประกัน
ซึ่งมูลค่าของหลักประกันดังกล่าวจะได้รับผลกระทบจากสภาวะเศรษฐกิจของประเทศโดยรวม
การตกต่ำของตลาดอสังหาริมทรัพย์อาจส่งผลให้มูลค่าของอสังหาริมทรัพย์ที่ใช้เป็นหลักประกันบางรายต่ำกว่าจำนวนหนี้เงินต้นของสินเชื่อนั้น
โดย ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 ธนาคารมีเงินให้สินเชื่อมีหลักประกัน จำนวน 405,826 ล้านบาท
ดังนั้น หากสภาวะเศรษฐกิจของประเทศโดยทั่วไปหรือมูลค่าอสังหาริมทรัพย์ถดถอยลงหรือเสื่อมค่าลง
ธนาคารอาจต้องปรับลดมูลค่าของหลักประกันลงในอนาคต ดังนั้น
การเสื่อมค่าลงของหลักประกันอาจส่งผลให้ธนาคารต้องตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญเพิ่มขึ้น

ความเสี่ยงด้านตลาด

ความเสี่ยงด้านตลาด คือ ความเสี่ยงที่เกิดขึ้นจากการผกผันของอัตราดอกเบี้ย
อัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ หรือราคาหุ้น
ซึ่งสามารถเปลี่ยนแปลงมูลค่าของผลิตภัณฑ์ทางการเงินของธนาคาร และอาจนำไปสู่การขาดทุน

เพื่อวัตถุประสงค์ในการบริหารความเสี่ยง
ธนาคารได้จัดให้มีนโยบายความเสี่ยงด้านตลาดอย่างหลากหลาย
โดยเป็นแนวทางและมาตรฐานสำหรับการบริหารความเสี่ยงด้านตลาด
ซึ่งหน่วยงานที่มีหน้าที่รับผิดชอบในการบริหารความเสี่ยงด้านตลาด
จะดำเนินการบริหารตามความรับผิดชอบที่ได้รับมอบหมายภายใต้มาตรฐานที่ได้กำหนดในนโยบายดังกล่าว
ในขณะที่สายงานบริหารความเสี่ยงจะมีอิสระในการควบคุมดูแลความเสี่ยงด้านตลาดโดยรวมของธนาคาร

ธนาคารได้ควบคุมความเสี่ยงด้านตลาดตามจริง
โดยจะจำกัดความเสี่ยงและความเสียหายสูงสุดตามที่ได้รับอนุมัติจากคณะกรรมการธนาคาร
ผ่านทางผู้รับมอบอำนาจที่ได้รับมอบหมาย โดยสรุปความเสี่ยงด้านตลาดที่สำคัญมีดังนี้

-   ความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยน

สายงานบริหารธุรกิจตลาดเงินเป็นผู้รับผิดชอบทั้งการบริหารธุรกรรมการแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศในนามของลูกค้า
และสถานะเงินตราต่างประเทศในบัญชีเพื่อการค้าของธนาคาร
โดยธุรกรรมการแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศของธนาคาร
ได้ดำเนินการสอดคล้องกับกฎระเบียบของธนาคารแห่งประเทศไทย
และเป็นไปตามนโยบายและขอบเขตที่ธนาคารกำหนด

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 มูลค่ายุติธรรมของสัญญาซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า
ซึ่งเป็นสัญญาซื้อ และสัญญาขาย มีมูลค่าติดลบ 550 ล้านบาท และเท่ากับ 619 ล้านบาท ตามลำดับ
โดย ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 มูลค่ายุติธรรมของสัญญาแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ
มีมูลค่าติดลบ 244 ล้านบาท

-   ความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ย

รายได้ดอกเบี้ยสุทธิ หรือส่วนต่างดอกเบี้ยสุทธิของธนาคาร
ขึ้นอยู่กับการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ย
และกระแสเงินสดตลอดจนวันที่มีการกำหนดราคาใหม่ที่ไม่รองรับหรือไม่สอดคล้องกัน
ซึ่งการเปลี่ยนแปลงในอัตราดอกเบี้ยมีความสำคัญกับธนาคาร
เนื่องจากอัตราดอกเบี้ยมีผลกระทบโดยตรงต่อรายได้และค่าใช้จ่ายในสินทรัพย์และหนี้สินของธนาคาร
ทั้งนี้
การบริหารความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยได้ดำเนินการตามกรอบนโยบายที่ได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการธนาคาร
และมีการกำหนดและควบคุมขอบเขตของความเสี่ยงในด้านต่างๆ เช่น ความเสี่ยงของรายได้
การกำหนดเพดานความเสี่ยงสูงสุด และการจำกัดการขาดทุนสูงสุด อนึ่ง
คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินจะเป็นผู้ควบคุมดูแลโครงสร้างการบริหารความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยนี้

ธนาคารมีแนวทางในการบริหารความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ย
เพื่อรองรับผลกระทบจากความผันผวนของอัตราดอกเบี้ย เช่น
การปรับสมดุลระหว่างสินทรัพย์และหนี้สิน หรือการกำหนดระดับความแตกต่าง (Mismatch)
ของระยะเวลาการปรับอัตราดอกเบี้ยของสินทรัพย์และหนี้สินที่เหมาะสม
ตามการคาดการณ์แนวโน้มอัตราดอกเบี้ยจากฝ่ายวิจัยของธนาคาร

ทั้งนี้ ในปี 2550 อัตราดอกเบี้ยในประเทศโดยทั่วไปปรับลดลงตั้งแต่ต้นปีจนถึงช่วงกลางปี
จากนั้นค่อนข้างคงที่จนถึงปลายปี โดยอัตราดอกเบี้ยนโยบายของธนาคารแห่งประเทศ
(อัตราดอกเบี้ยตลาดซื้อคืนพันธบัตรระยะ 1 วัน) ปรับลดจากระดับร้อยละ 5 ณ สิ้นปี 2549
เป็นร้อยละ 3.25 ในราวกลางเดือนกรกฎาคม 2550 และอยู่ในระดับดังกล่าวจนถึงสิ้นปี
ซึ่งส่งผลในเชิงบวกต่อผลการดำเนินงานของธนาคาร

ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง (Liquidity Risk)

ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง คือ
ความเสี่ยงที่ธนาคารไม่สามารถปฏิบัติตามภาระผูกพันต่างๆเมื่อครบกำหนด
เนื่องจากธนาคารไม่สามารถจัดหาเงินทุนได้เพียงพอกับความต้องการหรือเปลี่ยนสินทรัพย์เป็นเงินสด
ภายในระยะเวลาที่กำหนดด้วยต้นทุนที่เหมาะสมซึ่งอาจทำให้ธนาคารเกิดความเสียหายได้ ทั้งนี้
คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินมีหน้าที่ควบคุมดูแลการบริหารสภาพคล่อง
เพื่อให้ธนาคารมีสภาพคล่องเพียงพอต่อการดำเนินธุรกิจในภาวะปกติและในภาวะวิกฤติที่อาจเกิดขึ้นได้
และเพื่อให้ธนาคารสามารถดำรงระดับสภาพคล่องตามเกณฑ์ที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด
ซึ่งต้องอยู่ภายในกรอบความเสี่ยงที่ได้รับอนุมัติจากคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงและได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการธนาคาร
โดยธนาคารกำหนดให้มีการทบทวนนโยบายในการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่องทั้งในภาวะปกติและภาวะวิกฤตเป็นประจำทุกปีอย่างน้อยปีละครั้งหรืออาจมีการทบทวนเป็นกรณีพิเศษหากมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญอันอาจก่อให้เกิดผลกระทบต่อนโยบายดังกล่าว
ทั้งนี้ เพื่อให้สอดคล้องกับนโยบายหลักของธนาคาร โครงสร้างขององค์กร
กฎเกณฑ์ของทางการและสภาวะตลาดที่อาจเปลี่ยนแปลงไป

ในการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่องนั้น
สายงานบริหารเงินซึ่งรับมอบอำนาจจากคณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินมีหน้าที่รับผิดชอบในการบริหารจัดการให้ดำรงไว้ซึ่งสินทรัพย์ที่มีสภาพคล่องสูงทั้งสกุลเงินบาทและเงินตราต่างประเทศ
รวมทั้งจัดหาแห่งเงินทุนทั้งระยะสั้นและระยะยาว
เพื่อให้เพียงพอต่อความต้องการในการดำเนินธุรกิจของธนาคาร ทั้งนี้ สายงานฯมีการติดตาม
ควบคุม สถานะสภาพคล่องของธนาคารอย่างใกล้ชิด โดยมีการจัดทำรายงานในรูปแบบต่างๆ
รวมทั้งการทดสอบสถานการณ์จำลองสภาวะสภาพคล่องในภาวะวิกฤต
เพื่อช่วยในการบริหารจัดการและดำรงไว้ซึ่งสภาพคล่องที่เหมาะสมของสินทรัพย์และหนี้สินของธนาคาร

ตามแผนการของธนาคารในปี 2550 ธนาคารมีแหล่งเงินทุนหลักจากเงินฝาก
โดยมีเป้าหมายเพิ่มจำนวนเงินฝากประเภทจ่ายคืนเมื่อทวงถามและประเภทบัญชีเงินฝากออมทรัพย์เพื่อเพิ่มกำไรส่วนต่างดอกเบี้ยสุทธิให้มากขึ้น
ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 ธนาคารมีบัญชีเงินฝากประจำเป็นจำนวนร้อยละ 58.3
บัญชีเงินฝากออมทรัพย์เป็นจำนวนร้อยละ 37.4 บัญชีเงินฝากกระแสรายวันเป็นจำนวนร้อยละ 4.2
ของเงินฝากทั้งหมดของธนาคาร โดยร้อยละ 56.4 ของเงินฝากประจำของธนาคาร
มีวันครบกำหนดเบิกถอนน้อยกว่าหนึ่งปี กล่าวได้ว่า
แหล่งเงินทุนที่สำคัญของธนาคารมาจากแหล่งเงินทุนระยะสั้น อย่างไรก็ตาม
ธนาคารได้คำนึงถึงเรื่องดังกล่าว และให้ความสำคัญในด้านการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง
โดยมีกำหนดระดับสินทรัพย์สภาพคล่อง การติดตามระดับความเสี่ยงในรายวัน รายสัปดาห์
และรายเดือน และกำหนดขอบเขตระดับความเสี่ยง (Limit) และการดำเนินการต่างๆ
เพื่อควบคุมความเสี่ยงให้อยู่ในระดับที่ยอมรับได้
พร้อมกันนี้ได้มีจัดทำแผนการบริหารสภาพคล่องในภาวะวิกฤติ และมีการทดสอบ
เพื่อเตรียมพร้อมในการดำเนินการหากมีสัญญาณบ่งชี้ว่าอาจเกิดภาวะวิกฤติด้านสภาพคล่อง (Early
Warning Signal)

ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ (Operational Risk)

ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ หมายถึง ความเสี่ยงที่จะเกิดความเสียหายอันเนื่องมาจากความผิดพลาด
ความไม่เพียงพอของพนักงาน ระบบเทคโนโลยี กระบวนการปฏิบัติงาน รวมทั้งการทุจริต
และเหตุการณ์ภายนอก อันอาจส่งผลกระทบต่อรายได้ เงินกองทุน หรือชื่อเสียงของธนาคาร

นโยบายการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการของธนาคาร ต้องการกำหนด ควบคุมดูแล
บริหารจัดการ และรายงานความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
โดยองค์ประกอบที่สำคัญของโครงสร้างความเสี่ยงด้านปฏิบัติการประกอบด้วยการประเมินการควบคุมความเสี่ยงด้านปฏิบัติการด้วยตนเอง
(Control Self-Assessments) การจัดการเหตุการณ์ความเสี่ยง (Incident Management)
และปฏิบัติงานเกี่ยวกับดัชนีชี้วัดความเสี่ยงที่สำคัญ (Key Risk Indicators) ทั้งนี้
หน่วยงานธุรกิจและหน่วยงานสนับสนุนเป็นผู้รับผิดชอบหลักในการบริหารและควบคุมความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
โดยธนาคารมีการแต่งตั้งเจ้าหน้าที่ประจำสายงานเพื่อการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ (Unit
Operational Risk Manager)
เพื่อช่วยหัวหน้าสายงานในการสนับสนุนนโยบายการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการและควบคุมดูแลของสายงานนั้นๆ

นอกจากนี้ ธนาคารมีสำนักบริหารความต่อเนื่องทางธุรกิจ (Business Continuity
Management Office)
ทำหน้าที่สนับสนุนส่งเสริมให้หน่วยงานและผู้รับผิดชอบในกระบวนการดำเนินงานที่สำคัญของธนาคารมีแผนปฏิบัติการรองรับเพื่อการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่อง
(Business Continuity Plan)
ตลอดจนจัดให้หน่วยงานและผู้รับผิดชอบในกระบวนการดังกล่าวมีการทดสอบแผนที่ได้กำหนดขึ้น
เพื่อเตรียมความพร้อมในสถานการณ์ต่างๆ และธนาคารยังคงพัฒนาแผนปฏิบัติการ (Business
Continuity Plan) ดังกล่าวอย่างต่อเนื่อง
เพื่อให้เป็นไปตามเกณฑ์ที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด