6. ข้อพิพาททางกฎหมาย

ข้อพิพาททางกฎหมายของบริษัท

คดีหมายเลขดำที่ 546/2550 (คดีหมายเลขแดงที่ 887/2554) เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม 2553
ศาลปกครองกลางมีคำสั่งเรียกให้บริษัทเข้าเป็นผู้ถูกฟ้องคดีร่วมที่ 5
กับกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร และคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ
(กทช.) กรณีเจ้าหน้าที่รัฐละเว้นไม่ตรวจสอบ
เพิกถอนการดำเนินกิจการดาวเทียมไทยคมหลังจากการขายหุ้นของผู้ถือหุ้นใหญ่
ซึ่งยื่นฟ้องโดยนายสุพงษ์ ลิ้มธนากุล โดยบริษัท
ได้ยื่นคำให้การต่อศาลปกครองกลางเมื่อเดือนกันยายน 2553 ต่อมาวันที่ 10 มิถุนายน 2554
ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษายกฟ้องคดี

จากนั้นวันที่ 8 กรกฎาคม 2554 นายสุพงษ์ ลิ้มธนากุล
ได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาของศาลปกครองกลางต่อศาลปกครองสูงสุด ซึ่งบริษัท
ได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ต่อศาลปกครองสูงสุดไปแล้วเมื่อวันที่ 23 กันยายน 2554 ที่ผ่านมา
ขณะนี้เรื่องอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

คดีหมายเลขดำที่ 733/2555 บริษัท อินโฟบาห์น จำกัด ที่ 1 กับพวกรวม 2 คน (โจทก์)
ได้ยื่นฟ้องบริษัทและกรรมการและบริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน) รวม 10 คน (จำเลย)
ต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้ (ศาลฯ) ฐานความผิดซื้อขายหลักทรัพย์ คือ หุ้นของบริษัท ไทยคม จำกัด
(มหาชน) รวมถึงมีการละเมิด เรียกค่าเสียหาย ซึ่งศาลฯ
ได้นัดชี้สองสถานกำหนดประเด็นข้อพิพาทเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2555
และได้สืบพยานโจทก์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว โดยจำเลยได้โต้แย้ง และชี้แจงข้อเท็จจริงต่อศาลฯ
ว่าไม่มีสัญญาซื้อขายระหว่างกัน ทั้งนี้ ศาลฯ กำหนดนัดสืบพยานจำเลยเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2555
และครั้งต่อไปวันที่ 31 มกราคม 2556 วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2556 และวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2556

คดีหมายเลขดำที่ 3354/2555 บริษัท (โจทก์) ได้ยื่นฟ้องบริษัท อินโฟบาห์น จำกัด ที่ 1
นายดำรงค์ เกษมเศรฐ์ ที่ 2 นางงามมาศ เกษมเศรษฐ์ ที่ 3 และนางสาวงามมิ่ง สุวรรณทัต ที่ 4
(จำเลย) ต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้ ฐานความผิดละเมิดเรียกค่าเสียหาย ในการนำเรื่องตามคดีดำที่
733/2555 มาฟ้องร้องและเผยแพร่ทำให้โจทก์เสียหาย ซึ่งศาลฯ กำหนด
นัดชี้สองสถานวันที่ 30 มกราคม 2556

ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจต่างๆ ที่ บริษัทเข้าไปถือหุ้น สามารถแยกได้ดังนี้

6.1 ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจสื่อสารโทรคมนาคมไร้สาย

-   กรณีข้อพิพาททางกฎหมายของ เอไอเอส

  (1) บริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน) (ทีโอที) ได้เสนอข้อพิพาทต่อ
  สำนักระงับข้อพิพาทสถาบันอนุญาโตตุลาการ เป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 9/2551 เมื่อวันที่ 22
  มกราคม 2551 เพื่อเรียกร้องให้เอไอเอสชำระค่าผลประโยชน์ตอบแทนเพิ่มจำนวน 31,463
  ล้านบาท ซึ่งจำนวนเงินส่วนแบ่งรายได้ดังกล่าวเป็นจำนวนเดียวกันกับภาษีสรรพสามิตที่เอไอเอส
  ได้นำส่งไปแล้ว

  เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม 2554
  คณะอนุญาโตตุลาการได้มีมติเป็นเอกฉันท์ชี้ขาดให้ยกคำเสนอข้อพิพาททั้งหมด
  โดยให้เหตุผลสรุปได้ว่า เอไอเอส ได้ชำระหนี้โดยชอบด้วยกฎหมายแล้วจึงไม่เป็นฝ่ายผิดสัญญา
  ไม่ต้องชำระเงินค่าผลประโยชน์ตอบแทนเพิ่มเติมใดๆ ให้แก่ทีโอที

  ทีโอทีได้ยื่นคำร้องขอเพิกถอนคำชี้ขาดดังกล่าวต่อศาลปกครองกลางแล้ว
  ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

  (2) เมื่อวันที่ 7 มีนาคม 2551 บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) (กสท)
  ได้ยื่นฟ้องเอไอเอส เป็นจำเลยที่ 1 และ บริษัท เอไอเอ็น โกลบอลคอม จำกัด (เอไอเอ็น)
  เป็นจำเลยที่ 2 คดีหมายเลขดำที่ 1245/2551 ต่อศาลแพ่ง เรียกร้องให้ร่วมกันชดใช้ค่าเสียหาย
  เป็นเงินรวม 583 ล้านบาท (รวมดอกเบี้ย)
  โดยอ้างว่าความเสียหายดังกล่าวเกิดจากกรณีที่เอไอเอส กับเอไอเอ็น
  เปลี่ยนแปลงการส่งทราฟฟิคการให้บริการโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศ ในช่วงเวลาวันที่ 1
  มีนาคม 2550 ถึง 7 มีนาคม 2551 ที่ผู้ใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ของเอไอเอส
  ใช้บริการผ่านเครื่องหมาย + จากเดิมที่เป็น 001 ของ กสท มาเป็น 005
  ของเอไอเอ็นโดยไม่แจ้งให้ผู้ใช้บริการทราบก่อน

  เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม 2552 ศาลแพ่งได้มีคำพิพากษายกฟ้อง กสท
  เนื่องจากข้อเท็จจริงรับฟังไม่ได้ว่า กสท มีสิทธิในการใช้เครื่องหมาย +
  ในการให้บริการโทรศัพท์ ระหว่างประเทศแต่ผู้เดียวหรือมีสิทธิหวงห้ามมิให้
  เอไอเอส และ เอไอเอ็น ซึ่งเป็นผู้ให้บริการโทรศัพท์รายอื่นใช้เครื่องหมาย +
  และรับฟังไม่ได้ว่าการที่เอไอเอส กระทำการแปลงสัญญาณโทรศัพท์ที่ใช้ผ่านเครื่องหมาย +
  เป็นผ่านรหัสหมายเลข 005 ของเอไอเอ็น
  เป็นการทำให้ผู้ใช้บริการโทรศัพท์ระหว่างประเทศเข้าใจผิดว่าเป็นการใช้บริการผ่านรหัสหมายเลข
  001 ของ กสท
  การกระทำของเอไอเอสดังกล่าวจึงมิได้เป็นการกระทำอันเป็นการละเมิดสิทธิใดๆ ของกสท
  สำหรับ เอไอเอ็น ที่ กสท ฟ้องอ้างว่าร่วมกระทำละเมิดกับเอไอเอส นั้น
  จึงมิได้กระทำการละเมิดต่อ กสท ตามฟ้องด้วย

  ทั้งนี้ กสท ได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาดังกล่าวแล้วต่อศาลอุทธรณ์เมื่อวันที่ 10 มีนาคม 2553 ขณะนี้
  คดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์

  (3) เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2553 เอไอเอส ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 48/2553 เพื่อเรียกร้องให้ บริษัท ทรู มูฟ
  จำกัด ชำระเงินค่าเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม
  ตามสัญญาการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมระหว่างกัน เป็นเงินจำนวน 89 ล้านบาท
  (ไม่รวมภาษีมูลค่าเพิ่ม) พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี
  นับตั้งแต่วันผิดนัดเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จสิ้น ขณะนี้
  ข้อพิพาทอยู่ระหว่างการพิจารณาของคณะอนุญาโตตุลาการ

  (4) เมื่อวันที่ 9 มีนาคม 2554 เอไอเอส ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 19/2554
  เพื่อให้คณะอนุญาโตตุลาการมีคำชี้ขาดว่า ทีโอที
  ไม่มีสิทธิเรียกร้องเงินผลประโยชน์ตอบแทนจากรายได้ค่าเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมของปีดำเนินการที่
  17 – 20 โดยมิให้เอไอเอส
  นำค่าเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมที่เอไอเอสถูกผู้ประกอบการรายอื่นเรียกเก็บมาหักออกก่อน
  เป็นเงินรวม 17,803 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตรา 1.25 ต่อเดือน
  ตามหนังสือเรียกร้องของทีโอที เมื่อวันที่ 26 มกราคม 2554 ขณะนี้
  ข้อพิพาทอยู่ระหว่างการพิจารณาของคณะอนุญาโตตุลาการ

(5) เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม 2554 เอไอเอสได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 40/2554
เพื่อให้คณะอนุญาโตตุลาการมีคำชี้ขาดให้ ทีโอที คืนหนังสือค้ำประกันผลประโยชน์ตอบแทนขั้นต่ำปีที่
17 – 20 และห้ามมิให้เรียกร้องเงินใดๆ จากธนาคาร
พร้อมทั้งชำระค่าเสียหายในส่วนของค่าธรรมเนียมหนังสือค้ำประกัน
และค่าเสียหายจากความเสียหายแก่ชื่อเสียงและเครดิตทางการเงินอีก 30 ล้านบาท
ให้กับเอไอเอส ขณะนี้ ข้อพิพาทอยู่ระหว่างการพิจารณาของคณะอนุญาโตตุลาการ

โดยเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม 2555
เอไอเอสได้ยื่นข้อพิพาทต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำ
ที่ 119/2555 เพื่อให้อนุญาโตตุลาการมีคำชี้ขาดให้ ทีโอที
คืนหนังสือค้ำประกันผลประโยชน์ตอบแทนขั้นต่ำ
ปีที่ 21 และห้ามมิให้เรียกร้องเงินใดๆ จากธนาคาร
พร้อมทั้งชำระค่าเสียหายในส่วนของค่าธรรมเนียมหนังสือ ค้ำประกัน
และค่าเสียหายจากความเสียหายแก่ชื่อเสียงและเครดิตทางการเงินอีก 20,438,048 บาท ให้กับ
เอไอเอส ขณะนี้ ข้อพิพาทอยู่ระหว่างการพิจารณาของคณะอนุญาโตตุลาการ

(6) เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2554
เอไอเอสได้ยื่นฟ้องคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติจำเลยที่ 1
และเลขาธิการคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติจำเลยที่ 2 ต่อศาลปกครองกลาง
คดีหมายเลขดำที่ 1226/2554
เพื่อขอให้ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษาให้เพิกถอนคำสั่งกทช.ตามหนังสือที่ ทช.7300/4103
ลงวันที่ 25 พฤษภาคม 2553 และสบท.54/2554 ลงวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2554
แจ้งให้เอไอเอสดำเนินการแก้ไขแบบร่างสัญญาให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ระบบจ่ายเงินล่วงหน้า
(Pre-Paid) ที่กำหนดห้ามมิให้มีเงื่อนไขเกี่ยวกับวันหมดอายุการใช้งาน (Validity) ขณะนี้
คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

(7) เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม 2555 เอไอเอสได้ยื่นฟ้องคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง
กิจการโทรทัศน์และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติต่อศาลปกครองกลาง คดีหมายเลขดำที่ 1067/2555
เพื่อขอให้ศาลปกครองกลางมี
คำพิพากษาให้เพิกถอนประกาศ เรื่อง
อัตราขั้นสูงของค่าบริการโทรคมนาคมสำหรับบริการประเภทเสียงภายในประเทศ พ.ศ. 2555
ที่ให้เรียกเก็บค่าบริการประเภทเสียงภายในประเทศได้ไม่เกิน 0.99 บาท/นาที
โดยมีผลบังคับใช้เฉพาะกับผู้มีอำนาจเหนือตลาดอย่างมีนัยสำคัญ

  (ซึ่งเมื่อวันที่ 30 กันยายน 2553
  คณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติได้มีคำสั่งกำหนดให้เอไอเอส เป็น
  ผู้มีอำนาจเหนือตลาดอย่างมีนัยสำคัญในตลาดค้าปลีกบริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ภายในประเทศ
  และบริการโครงข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ภายในประเทศ
  ตามคำสั่งคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติที่ 32/2553)
  ขณะนี้อยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

-   กรณีข้อพิพาททางกฎหมายของ ดีพีซี

  (1) บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) ได้เสนข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 3/2551 เมื่อวันที่ 9 มกราคม 2551
  เรียกร้องให้ ดีพีซี ชำระเงินส่วนแบ่งรายได้เพิ่มเติมอีกจำนวน 2,449 ล้านบาท
  ตามสัญญาให้ดำเนินการให้บริการวิทยุคมนาคมระบบเซลลูล่าร์ พร้อมเรียกเบี้ยปรับในอัตราร้อยละ
  1.25 ต่อเดือนของจำนวนเงินที่ค้างชำระในแต่ละปี นับตั้งแต่วันผิดนัดจนกว่าจะชำระเสร็จ
  รวมเป็นเงินทั้งหมดจำนวน 3,410 ล้านบาท
  ซึ่งจำนวนเงินส่วนแบ่งรายได้ดังกล่าวเป็นจำนวนเดียวกันกับภาษีสรรพสามิตที่ดีพีซีได้นำส่งตั้งแต่วันที่
  16 กันยายน 2546 ถึงวันที่ 15 กันยายน 2550 และได้นำมาหักออกจากส่วนแบ่งรายได้
  อันเป็นการปฏิบัติตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2546 ถูกต้องครบถ้วนแล้ว
  และมีการปฏิบัติเช่นเดียวกันทั้งอุตสาหกรรมโทรศัพท์เคลื่อนที่

  ในวันที่ 1 มีนาคม 2554 คณะอนุญาโตตุลาการได้มีคำชี้ขาดให้ยกคำเสนอข้อพิพาททั้งหมดของ
  กสท โดยให้เหตุผลสรุปได้ว่า การชำระหนี้เดิมเสร็จสิ้น และระงับไปแล้ว กสท
  ไม่อาจกลับมาเรียกร้องส่วนที่อ้างว่าขาดไปได้อีก ดีพีซีจึงไม่เป็นผู้ผิดสัญญา กสท
  ไม่มีสิทธิเรียกร้องให้ดีพีซีชำระหนี้ซ้ำอีก
  อีกทั้งไม่มีสิทธิเรียกเบี้ยปรับรวมทั้งภาษีมูลค่าเพิ่มตามที่เรียกร้องมา

  กสท ได้ยื่นคำร้องเพิกถอนคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการต่อศาลปกครองกลางแล้ว
  คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

  (2) บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) (กสท) ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 68/2551 เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2551
  เรียกร้องให้ ดีพีซี ชำระค่าเชื่อมโยงเครือข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่ดีพีซีได้หักไว้และมิได้นำส่งให้กับ
  กสท (ผลประโยชน์ตอบแทนส่วนเพิ่มของปีดำเนินการที่ 7-10)
  เป็นต้นเงินและภาษีมูลค่าเพิ่มจำนวน 165 ล้านบาท พร้อมทั้งเบี้ยปรับในอัตราร้อยละ 1.25
  ต่อเดือน โดยคำนวณถึงวันที่ 31 กรกฎาคม 2551 รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 222 ล้านบาท

  ต่อมาเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 2552 กสท ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 96/2552 เพิ่มเติมในส่วนปีดำเนินการที่ 11
  เป็นต้นเงินและภาษีมูลค่าเพิ่มจำนวน 23 ล้านบาท พร้อมทั้งเบี้ยปรับในอัตราร้อยละ 1.25
  ต่อเดือน โดยคำนวณถึงวันที่ 15 ตุลาคม 2552 รวมเป็นเงิน 26 ล้านบาท ซึ่งรวมทั้ง 2
  ข้อพิพาทแล้วเป็นเงินจำนวนทั้งสิ้น 248 ล้านบาท โดยเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 2553
  คณะอนุญาโตตุลาการข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 68/2551
  ได้มีมติให้รวมพิจารณาข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 68/2551 และ 96/2552
  เข้าด้วยกันเนื่องจากมีประเด็นเป็นเรื่องเดียวกัน

  ในวันที่ 23 มีนาคม 2555
  คณะอนุญาโตตุลาการได้มีมติเป็นเอกฉันท์วินิจฉัยชี้ขาดให้ยกคำเสนอข้อพิพาททั้งหมดของ กสท
  โดยให้เหตุผลสรุปได้ว่า กสท ยังมิได้ชำระค่าเชื่อมโยงโครงข่ายในส่วนที่ดีพีซีต้องชำระแก่ทีโอที
  ตามบันทึกข้อตกลงค่าเชื่อมโยงโครงข่ายโทรคมนาคม จึงถือว่า กสท
  ยังไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าเชื่อมโยงโครงข่ายจำนวน 2 เท่าจากดีพีซี และในทางนำสืบของ กสท
  ยังฟังไม่ได้ว่าการที่ ดีพีซี ชำระผลประโยชน์ตอบแทนให้แก่กสท
  ในแต่ละปีเป็นการผิดสัญญาชำระผลประโยชน์ตอบแทนไม่ครบถ้วนเป็นเหตุให้ กสท
  เรียกร้องผลประโยชน์ตอบแทนเพิ่มเติมและคิดค่าปรับ ดีพีซี ได้

  กสท ได้ยื่นคำร้องขอเพิกถอนคำชี้ขาดดังกล่าวต่อศาลปกครองกลางแล้ว ขณะนี้
  คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

  (3) บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 8/2552 เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2552
  เรียกร้องให้ ดีพีซี ส่งมอบ และโอนกรรมสิทธิ์ เสาอากาศ/เสาสูง (Tower) จำนวน 3,343
  ต้น พร้อมอุปกรณ์แหล่งจ่ายกำลังงาน (Power Supply) จำนวน 2,653 เครื่อง
  ตามสัญญาให้ดำเนินการให้บริการวิทยุคมนาคมระบบเซลลูล่าร์
  หากไม่สามารถส่งมอบได้ให้ชดใช้เงินจำนวน 2,230 ล้านบาท ซึ่ง ดีพีซี เห็นว่า
  เสาอากาศ/เสาสูง (Tower) พร้อมอุปกรณ์แหล่งจ่ายกำลังงาน (Power Supply)
  มิใช่เครื่องหรืออุปกรณ์ตามที่กำหนดไว้ในสัญญาข้อ 2.1 ที่ ดีพีซี
  จะมีหน้าที่จัดหาและส่งมอบตามสัญญา

  ในวันที่ 18 กรกฎาคม 2555
  คณะอนุญาโตตุลาการได้มีมติเป็นเอกฉันท์วินิจฉัยชี้ขาดให้ยกคำเสนอข้อพิพาททั้งหมดของ กสท
  โดยให้เหตุผลสรุปได้ว่า สิทธิของ กสท ในอันจะเรียกร้องให้
  ดีพีซีส่งมอบทรัพย์สินอันเป็นวัตถุแห่งสัญญานั้น
  ต้องเป็นไปตามสัญญาให้ดำเนินการให้บริการวิทยุคมนาคมระบบเซลลูล่าร์ ข้อ 12 กล่าวคือ
  ภายหลัง 60 วัน นับแต่วันสิ้นสุดแห่งสัญญานี้ ดังนั้น การที่ กสท
  ทำคำเสนอข้อพิพาทจึงนับว่าเป็นการใช้สิทธิเรียกร้องก่อนครบกำหนดระยะเวลาที่อาจให้สิทธิตามสัญญาได้

  กสท ได้ยื่นคำร้องขอเพิกถอนคำชี้ขาดดังกล่าวต่อศาลปกครองกลางแล้ว ขณะนี้
  คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

  (4) เมื่อวันที่ 7 เมษายน 2553 ดีพีซีได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 27/2553
  เรียกร้องให้คณะอนุญาโตตุลาการมีคำชี้ขาดบังคับให้ กสท เพิกถอนการกล่าวหาว่า
  ดีพีซีเป็นฝ่ายผิดสัญญา เนื่องจากการทำสัญญาการใช้โครงข่ายระหว่าง เอไอเอส – ดีพีซี
  โดยไม่ได้ รับความยินยอมจาก กสท และจะแจ้งเลิกสัญญาตามหนังสือวันที่ 6 มกราคม 2553
  พร้อมทั้งให้ กสท ชดใช้ค่าเสียหายแก่ผู้เรียกร้องเป็นเงิน 50 ล้านบาท

  เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม 2553 กสท ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็น ข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 62/2553 เรียกร้องให้ดีพีซี
  ชำระผลประโยชน์ตอบแทนส่วนเพิ่มปีดำเนินการที่ 10-12
  ที่เกิดจากการที่ดีพีซีปรับลดอัตราค่าใช้โครงข่ายร่วม (Roaming) ระหว่างดีพีซี – เอไอเอส
  จาก 2.10 บาท ลงเหลือ 1.10 บาท โดยมิได้รับอนุมัติจาก กสท ก่อน ในช่วงระหว่างวันที่ 1
  เมษายน 2550 – 31 ธันวาคม 2551 เป็นเงินรวม 1,640 ล้านบาท
  พร้อมเบี้ยปรับที่คำนวณถึงเดือนมีนาคม 2553 เป็นจำนวน 365 ล้านบาท รวมเป็นเงิน 2,000
  ล้านบาท และเรียกเบี้ยปรับในอัตรา 1.25 ต่อเดือน นับแต่เดือนเมษายน 2553 เป็นต้นไป

  เมื่อวันที่ 12 กันยายน 2554 กสท ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 89/2554 เพิ่มเติมในส่วนปีดำเนินการที่ 12
  (1 เมษายน 2552 - 15 มิถุนายน 2552) เป็นเงินจำนวน 113 ล้านบาท

  ต่อมาสถาบันอนุญาโตตุลาการได้มีคำสั่งให้รวมพิจารณาทั้ง 3 ข้อพิพาทเข้าด้วยกัน
  ขณะนี้ข้อพิพาทดังกล่าวอยู่ระหว่างการพิจารณาของคณะอนุญาโตตุลาการ

  (5) เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม 2554 ทีโอที ได้ได้ยื่นฟ้อง กสท เป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 และดีพีซี
  เป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 เป็นคดีหมายเลขดำที่ 1099/2554 เพื่อเรียกร้องให้ร่วมกันชำระค่า
  Access Charge ตามข้อตกลง เรื่อง การเชื่อมโยงโครงข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ของ ดีพีซี
  ลงวันที่ 8 กันยายน 2540 ประกอบด้วย

  1) ค่า Access Charge
  ซึ่งดีพีซีต้องชำระให้แก่ทีโอทีโดยคำนวณจากจำนวนเลขหมายที่ดีพีซีมีการให้บริการในแต่ละเดือนในอัตรา
  200 บาทต่อเลขหมาย เป็นเงินรวม 432 ล้านบาท

  2) ค่า Access Charge ซึ่งกสท
  ต้องชำระให้แก่ทีโอทีโดยคำนวณจากครึ่งหนึ่งของจำนวนเงินส่วนแบ่งรายได้ที่ กสท ได้รับจากดีพีซี
  เป็นเงินรวม 2,330 ล้านบาท

  3) ค่า Access Charge ซึ่ง กสท ชำระให้แก่ทีโอทีไม่ครบถ้วนเนื่องจาก กสท
  และดีพีซีนำส่วนลดค่า Access Charge ในอัตรา 22 บาทต่อเลขหมายต่อเดือนมาหักออกก่อน
  เป็นเงินรวม 191 ล้านบาท

  รวมเป็นเงิน 2,954 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ย ขณะนี้
  คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

  (6) เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2555 กสท
  ได้เสนอข้อพิพาทต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทที่ 110/2555 เรียกร้องให้ ดีพีซี
  ชำระผลประโยชน์ตอบแทนส่วนเพิ่มปีดำเนินการที่ 10-14
  เพิ่มเติมจากรายได้ค่าเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม (IC) ที่ได้รับทั้งหมด (ขารับ) ก่อนหักค่า
  IC ที่จ่ายออกไป รวมเป็นทุนทรัพย์จำนวน 183ล้านบาท พร้อมเบี้ยปรับในอัตรา 1.25 ต่อเดือน
  ขณะนี้ข้อพิพาทดังกล่าวอยู่ระหว่างการพิจารณาของคณะอนุญาโตตุลาการ

  (7) เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม 2555 ดีพีซี
  ได้ยื่นข้อพิพาทต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการเพื่อให้มีคำชี้ขาดให้ กสท
  คืนหนังสือค้ำประกันผลประโยชน์ตอบแทนขั้นต่ำปีที่ 10-14 และห้ามมิให้เรียกร้องเงินใดๆ
  จากธนาคาร พร้อมทั้งชำระค่าเสียหายในส่วนของค่าธรรมเนียมหนังสือค้ำประกัน
  และค่าเสียหายจากความเสียหายแก่ชื่อเสียงและเครดิตทางการเงินอีก 109 ล้าน บาทให้กับดีพีซี
  ขณะนี้ข้อพิพาทอยู่ระหว่างการพิจารณาของคณะอนุญาโตตุลาการ

6.2 ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจดาวเทียมและธุรกิจต่างประเทศ

-   ภาษีเงินได้ที่ประเทศอินเดีย

ไทยคมได้เริ่มให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมกับลูกค้าในประเทศอินเดีย ประมาณไตรมาสที่สี่ของปี
2540 หลังจากที่ได้มีการส่งดาวเทียมไทยคม 3 เข้าสู่วงโคจรแล้ว
โดยลูกค้าเกือบทั้งหมดเป็นผู้ให้บริการโทรทัศน์และบริการอินเทอร์เน็ต ในปี พ.ศ. 2543
กรมสรรพากรอินเดียได้มีจดหมายถึงไทยคม
แจ้งว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมในอินเดียนั้นเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธิ
(Royalty) ซึ่งจะต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 15
และทำการประเมินภาษีเงินได้ที่จะเรียกเก็บจากไทยคม ตั้งแต่ปีประเมินภาษี 2541-2542 (1
เมษายน 2540 - 31 มีนาคม 2541) ไทยคมได้ชี้แจงไปว่าในความเห็นของไทยคม
รายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณเป็นรายได้จากการทำธุรกิจ (business income)
เมื่อไทยคม ไม่มีสถานประกอบการถาวรในประเทศอินเดีย
รายได้ดังกล่าวจึงไม่ต้องเสียภาษีในประเทศอินเดีย
แต่กรมสรรพากรอินเดียก็ยืนยันในความเห็นเดิมของตนและทำการประเมินภาษีของไทยคมต่อเนื่อง
หลังจากนั้น ไทยคมได้อุทธรณ์การประเมินภาษีของกรมสรรพากรอินเดียไปที่ Income Tax
Appellate Tribunal (“ITAT”) ในปี 2549 ITAT ได้พิจารณาอุทธรณ์ของ PanAmSat
ในประเด็นเดียวกันนี้และตัดสินว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจและไม่ใช่ค่าสิทธิ
ที่ปรึกษากฎหมายภาษีของไทยคม ในประเทศอินเดียก็มีความเห็นว่าในที่สุดแล้ว ITAT และศาลสูง
(High Court) ของอินเดีย
คงจะตัดสินประเด็นที่ไทยคมได้อุทธรณ์ขึ้นไปนี้ว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจไม่ใช่ค่าสิทธิ
และไทยคม ไม่มีภาระที่จะต้องชำระภาษีเงินได้ในประเทศอินเดียจากรายได้ดังกล่าว
และไทยคมได้ร้องเรียนต่อกระทรวงการคลังของประเทศไทยขอให้ดำเนินการใช้วิธีการเพื่อความตกลงกัน
(mutual agreement procedure) ตามข้อ 25
ของความตกลงเพื่อหลีกเลี่ยงการเก็บภาษีซ้อนระหว่างประเทศไทยและประเทศอินเดีย
โดยเจรจากับกรมสรรพากรและกระทรวงการคลังของอินเดียเพื่อให้เกิดความชัดเจนโดยเร็วว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมนั้นเป็นค่าสิทธิหรือไม่หรือเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจ

เจ้าพนักงานประเมินภาษีของประเทศอินเดียได้ทำการประเมินภาษีเงินได้ เงินเพิ่ม
และภาษีเพื่อการศึกษาจากรายได้ที่ไทยคมได้รับจากผู้ใช้บริการของไทยคม เป็นจำนวนทั้งสิ้น
1,370.6 ล้านรูปี (ประมาณ 767 ล้านบาท) รายละเอียดดังนี้

1.  เจ้าพนักงานประเมินภาษีของประเทศอินเดียได้ทำการประเมินภาษีเงินได้ เงินเพิ่ม
    และภาษีเพื่อการศึกษาจากรายได้ที่ไทยคมได้รับจากผู้ใช้บริการของไทยคม สำหรับปีประเมิน
    2541/42 ถึง 2548/49 (ตรงกับปีปฏิทินตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน 2540 ถึงวันที่ 31
    มีนาคม 2548) เป็นจำนวนเงินรวม 612.1 ล้านรูปี (ประมาณ 361 ล้านบาท)
    ซึ่งไม่รวมดอกเบี้ยที่เกี่ยวข้องจำนวน 92.7 ล้านรูปี (ประมาณ 55 ล้านบาท) และเบี้ยปรับ 1
    เท่าของภาษีสำหรับปีประเมินปี 2541/42 – 2544/45 จำนวน 324.9 ล้านรูปี (ประมาณ
    191 ล้านบาท)

2.  จากหนังสือที่ไทยคมได้รับจากเจ้าพนักงานประเมินภาษีของประเทศอินเดีย ลงวันที่ 22
    สิงหาคม 2551 แจ้งให้ไทยคมชำระภาระดังกล่าวข้างต้น
    พร้อมกับภาระดอกเบี้ยจากการจ่ายล่าช้าอีกจำนวน 83.2 ล้านรูปี (ประมาณ 49 ล้านบาท)
    (คำนวณถึงเดือนสิงหาคม 2551) นอกจากนั้นตามหนังสือลงวันที่ 3 ธันวาคม 2551
    กรมสรรพากรอินเดียได้ทำการประเมินภาษีเงินได้ของไทยคม สำหรับปีประเมิน 2549/2550
    โดยเรียกให้ไทยคมชำระภาษีเงินได้สำหรับปีประเมินดังกล่าวและดอกเบี้ยที่เกี่ยวข้องจำนวน
    22.6 ล้านรูปี (ประมาณ 13 ล้านบาท)

3.  เจ้าพนักงานประเมินภาษีของประเทศอินเดียได้ทำการประเมินเบี้ยปรับสำหรับปี 2546/2547
    และปี 2547/2548 เป็นเงินจำนวน 88.4 ล้านรูปี (ประมาณ 63 ล้านบาท) และ 89.4
    ล้านรูปี (ประมาณ 64 ล้านบาท) ตามลำดับและได้มีหนังสือลงวันที่ 29 มีนาคม 2553
    แจ้งให้ไทยคมชำระค่าเบี้ยปรับดังกล่าวภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับหนังสือแจ้ง (30
    มีนาคม 2553) ไทยคมได้ยื่นอุทธรณ์การประเมินเบี้ยปรับสำหรับปีประเมิน 2546/2547 และ
    2547/2548 ต่อ CIT (A) แล้ว เมื่อวันที่ 26 เมษายน 2553

4.  ตามหนังสือลงวันที่ 30 กันยายน 2553
    กรมสรรพากรอินเดียได้ทำการประเมินภาษีเงินได้ของไทยคมสำหรับปีประเมิน 2550/2551
    เป็นเงินจำนวน 32.2 ล้านรูปี (ประมาณ 19 ล้านบาท)
    และเรียกให้ไทยคมชำระเงินภาษีดังกล่าว
    ซึ่งไทยคมได้ชำระภาษีเงินได้ดังกล่าวไปแล้วเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2553

5.  ตามหนังสือลงวันที่ 29 กันยายน 2554
    กรมสรรพากรอินเดียได้ทำการประเมินภาษีเงินได้ของไทยคม สำหรับปีประเมิน 2551-2552
    เป็นเงินจำนวน 14.35 ล้านรูปี (ประมาณ 8 ล้านบาท)
    ไทยคมได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งประเมินภาษีดังกล่าวต่อ ITAT แล้ว

6.  ตามหนังสือลงวันที่ 9 เมษายน 2555
    กรมสรรพากรอินเดียได้ทำการประเมินภาษีเงินได้ของไทยคม สำหรับปีประเมิน 2552-2553
    เป็นเงินจำนวน 10.72 ล้านรูปี (ประมาณ 6 ล้านบาท)
    ไทยคมได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งประเมินภาษีดังกล่าวต่อ ITAT แล้ว

โดยไทยคมได้รับใบภาษีหัก ณ ที่จ่าย ที่ผู้ใช้บริการในประเทศอินเดียได้หักภาษี ณ
ที่จ่ายไว้จนถึงปีประเมิน 2552/2553 เป็นเงินจำนวนสุทธิ 498.4 ล้านรูปี (ประมาณ 279
ล้านบาท) นอกจากนี้ ไทยคมยังได้วางเงินประกันเป็นเงินทั้งสิ้น 460.2 ล้านรูปี (ประมาณ 271
ล้านบาท) โดยไทยคมได้แสดงเงินประกันดังกล่าวเป็นสินทรัพย์ไม่หมุนเวียนอื่นในงบดุล

เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม 2552 Income Tax Appellate Tribunal (“ITAT”) Special
Bench ได้อ่านคำตัดสินในคดีที่ ไทยคม และบริษัทผู้ประกอบการดาวเทียมอีกรายหนึ่งคือ SES New
Skies Satellite (“NSS”) อุทธรณ์คำสั่งของสรรพากรอินเดียและ Commissioner of
Income Tax (Appeals) หรือ CIT(A)
ในประเด็นที่ว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธิ
(royalty) หรือเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจ (Business Income) สรุปได้ว่า
การใช้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นการใช้ process
และรายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธิ ซึ่งจะต้องถูกหักภาษี ณ
ที่จ่ายตามอัตราที่กฎหมายกำหนด อย่างไรก็ดี คำตัดสินของ ITAT Special Bench นี้
เป็นคำตัดสินเฉพาะภาษีเงินได้ และดอกเบี้ยเท่านั้น
ไม่เกี่ยวกับค่าปรับและดอกเบี้ยที่เกี่ยวข้องกับค่าปรับ

ตัวแทนด้านภาษีของไทยคมที่ประเทศอินเดียได้รับคำตัดสินของ ITAT Special Bench
ที่กล่าวถึงข้างต้นเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 2552 และไทยคม มีเวลา 120 วัน
ที่จะยื่นอุทธรณ์คำสั่งของ ITAT Special Bench ต่อศาล High Court
ที่ปรึกษาด้านภาษีของไทยคม ที่ประเทศอินเดียได้ให้ความเห็นว่าคำตัดสินของ ITAT Special
Bench นี้ น่าจะไม่ถูกต้อง เพราะไม่สอดคล้องกับคำพิพากษาของศาล High Court
ในคดีเกี่ยวกับบริการโทรคมนาคม ซึ่งอาจนำมาเปรียบเทียบเป็นแนวทางได้ ควรที่ไทยคม
จะอุทธรณ์คำตัดสินของ ITAT Special Bench ต่อศาล High Court ซึ่งไทยคม
ได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาล High Court ที่ Delhi ไปแล้วเมื่อต้นเดือนธันวาคม 2552

เมื่อวันที่ 31 มกราคม 2554 ศาล High Court
ที่กรุงเดลลีได้มีคำพิพากษาในคดีเอเชียแซทว่ารายได้ของเอเชียแซทจากลูกค้าที่ไม่ได้อยู่ในอินเดียไม่ต้องเสียภาษีในประเทศอินเดีย
เนื่องจากรายได้ดังกล่าวไม่ถือว่าเป็นค่าสิทธิ (Royalty)
แต่เป็นรายได้จากการให้บริการส่งสัญญาณ

เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2554 ศาล High Court ที่กรุงเดลลีได้มีคำพิพากษาว่าคำตัดสินของ
ITAT Special Bench
ที่ตัดสินว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธิ (Royalty)
นั้นไม่ถูกต้อง เพราะขัดต่อคำพิพากษาของศาล High Court ที่กรุงเดลลี ในคดีเอเชียแซท
และมีคำสั่งให้ส่งคำอุทธรณ์ของบริษัทกลับไปให้ ITAT
พิจารณาตัดสินตามหลักกฎหมายที่ศาลได้พิพากษาในคดีเอเชียแซท

เมื่อวันที่ 4 มีนาคม 2554 ITAT
ได้ตัดสินว่ารายได้ของไทยคมจากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมในประเทศอินเดียไม่ถือว่าเป็นค่าสิทธิ
(Royalty) และเมื่อไทยคมไม่มีสถานประกอบการถาวร (Permanent Establishment)
ในประเทศอินเดีย รายได้ดังกล่าวจึงไม่ต้องเสียภาษีในประเทศอินเดีย
สำหรับดอกเบี้ยและเบี้ยปรับที่กรมสรรพากรอินเดียได้เรียกเก็บจากไทยคมให้ถือว่าไม่มีผล และ
ITAT ได้มีคำสั่งให้ยกเลิกการเรียกเก็บเบี้ยปรับสำหรับปีประเมินภาษี 2541-2542, 2542-2543,
2543-2544, 2544-2545 และ 2545-2546
ที่กรมสรรพากรของประเทศอินเดียเรียกเก็บจากไทยคม
และกรมสรรพากรของประเทศอินเดียไม่ได้ยื่นอุทธรณ์คำตัดสินในเรื่องเบี้ยปรับสำหรับปีประเมินภาษีดังกล่าวต่อศาล
High Court ที่กรุงเดลลี คำตัดสินของ ITAT ในเรื่องเบี้ยปรับถือเป็นที่สุด และเมื่อวันที่ 30
ธันวาคม 2554
กรมสรรพากรของประเทศอินเดียได้คืนหลักประกันการชำระเงินค่าเบี้ยปรับที่ไทยคมได้วางไว้สำหรับปีประเมิน
2541-2542 ถึง 2544-2545 จำนวน 162.4 ล้านรูปี (ประมาณ 96 ล้านบาท) ให้ไทยคมแล้ว

จากคำตัดสินของ ITAT ข้างต้น ไทยคมอยู่ระหว่างการดำเนินการขอคืนเงินประกัน และภาษีหัก ณ
ที่จ่ายส่วนที่เหลือจากกรมสรรพากรของประเทศอินเดีย โดยภาษี หัก ณ
ที่จ่ายส่วนที่ลูกค้ารับผิดชอบจ่ายแทนไทยคม ไทยคมจะส่งคืนลูกค้า ภายหลังคดีตัดสินถึงที่สุดโดย
Supreme Court of India

เมื่อวันที่ 28 กันยายน 2554 กรมสรรพากรของประเทศอินเดียได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาของศาล
High Court ที่กรุงเดลลีที่พิพากษาว่าคำตัดสินของ ITAT Special Bench
ที่ตัดสินว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธินั้นไม่ถูกต้องต่อศาล
Supreme Court of India และศาลได้มีหนังสือลงวันที่ 9 พฤศจิกายน 2554
แจ้งให้ตัวแทนด้านภาษีของไทยคมทราบถึงการอุทธรณ์ดังกล่าว
ขณะนี้เรื่องอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาล Supreme Court of India

ในกรณีที่ Supreme Court of India ซึ่งเป็นองค์กรตุลาการสูงสุดตัดสินว่ารายได้ของไทยคม
จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมในประเทศอินเดียเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจ
ซึ่งไม่ต้องเสียภาษีในประเทศอินเดีย เพราะ ไทยคม ไม่มีสถานประกอบการถาวรในประเทศอินเดีย
ไทยคม ก็จะได้รับเงินวางประกันและเงินภาษีหัก ณ
ที่จ่ายที่ลูกค้าได้หักจากค่าบริการและนำส่งกรมสรรพากรอินเดียไปแล้วคืนพร้อมกับดอกเบี้ย แต่ถ้า
Supreme Court of India
ตัดสินเป็นที่สุดว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธิ
ไทยคมจะมีภาระต้องเสียภาษีในประเทศอินเดียในลักษณะของภาษีเงินได้รวมดอกเบี้ยที่ถูกประเมินแล้วเป็นจำนวน
จำนวน 804.5 ล้านรูปี (ประมาณ 450 ล้านบาท) แต่เนื่องจากไทยคม ได้ถูกหักภาษี ณ ที่จ่าย
และได้วางเงินประกันในส่วนภาษีเงินได้ไว้ บางส่วนแล้ว ยังคงมีภาระเป็นจำนวนเงิน 8.4 ล้านรูปี
(ประมาณ 5 ล้านบาท)

-   คดีที่ไทยคมถูกศาลปกครองมีคำสั่งเรียกให้เข้าเป็นผู้ถูกฟ้องคดีร่วมกับกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและ
    การสื่อสาร และคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กทช.)

เมื่อวันที่ 19 เมษายน 2550 นายสุพงษ์ ลิ้มธนากุล
ได้ยื่นฟ้องคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติและกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร
(กระทรวงเทคโนโลยีฯ) ต่อศาลปกครองกลาง
โดยอ้างเหตุเรื่องเจ้าหน้าที่รัฐและหน่วยงานทางปกครองละเลยต่อการปฏิบัติหน้าที่ในการตรวจสอบไทยคมว่าประกอบกิจการโทรคมนาคมโดยฝ่าฝืนกฎหมายหรือไม่
หลังจากที่มีการโอนขายหุ้นของอินทัชให้แก่ผู้ถือหุ้นรายใหม่ ศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งลงวันที่ 28
เมษายน 2552 เรียกให้ไทยคมเข้ามาเป็นผู้ถูกฟ้องคดีร่วมโดยกำหนดให้ไทยคม เป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ 4
และไทยคมได้ยื่นคำให้การแก้คำฟ้องรวมทั้งพยานหลักฐานต่อศาลปกครองกลางไปแล้วเมื่อเดือนกรกฎาคม
2552

เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2554
ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษาให้ยกฟ้องเนื่องจากไทยคมไม่ใช่คนต่างด้าวตามพระราชบัญญัติการประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว
พ.ศ. 2542 การที่กระทรวงเทคโนโลยีฯ
ไม่ได้ยกเลิกสัญญาดำเนินกิจการดาวเทียมสื่อสารภายในประเทศกับไทยคมก็ไม่เป็นการละเลยไม่ปฏิบัติหน้าที่แต่อย่างใด
ซึ่งนายสุพงษ์ ลิ้มธนากุล ได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาศาลปกครองกลางต่อศาลปกครองสูงสุดเมื่อวันที่ 8
กรกฎาคม 2554 ซึ่งไทยคมได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ต่อศาลปกครองสูงสุดไปแล้วเมื่อวันที่ 23 กันยายน
2554 ที่ผ่านมา ปัจจุบันเรื่องอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

ผลจากคดีความข้างต้นอาจมีผลกระทบต่อสัญญาดำเนินกิจการดาวเทียมสื่อสารภายในประเทศของไทยคม
รายละเอียดตามที่แสดงในหัวข้อปัจจัยความเสี่ยง ข้อ 2.3.1.11 เรื่อง
ความเสี่ยงจากคดีความที่ไทยคมมิได้เป็นคู่กรณีอาจส่งผลให้มีการเพิกถอนสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการธุรกิจดาวเทียม

-   คดีที่ไทยคมถูกฟ้องขอให้โอนหุ้นให้แก่บริษัท อินโฟบาห์น จำกัด

เมื่อวันที่ 23 เมษายน 2555 บริษัท อินโฟบาห์น จำกัด ได้ยื่นฟ้องบริษัท ชิน คอร์ปอเรชั่น จำกัด
(มหาชน) บริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน) กับพวก รวม 10 คน ที่ศาลแพ่งกรุงเทพใต้
เรียกร้องให้จำเลยทั้งสิบ ขายหุ้นในบริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน) ในอัตราร้อยละ 41.14
ของหุ้นทั้งหมดในราคาหุ้นละ 13 บาท คิดเป็นเงินจำนวน 5,861,322,142 บาท

ไทยคมในฐานะจำเลยที่ 2 ได้ดำเนินการยื่นคำให้การไปแล้วเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม 2555
ชี้แจงว่าไทยคม มิได้มีนิติสัมพันธ์กับโจทก์ตามที่กล่าวอ้างในฟ้อง
ข้ออ้างตามคำฟ้องเป็นข้อพิพาทเรื่องการซื้อขายหุ้นระหว่างผู้ถือหุ้น ไม่เกี่ยวข้องกับไทยคม
แต่อย่างใด ขณะนี้คดีอยู่ในระหว่างการสืบพยานในศาล

6.3 ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจสื่อและโฆษณา

-   คดีระหว่างไอทีวี และ สปน.

ตามที่สำนักปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี (“สปน.”) ได้มีหนังสือมายังไอทีวี
เพื่อบอกเลิกสัญญาเข้าร่วมงานและดำเนินการสถานีวิทยุโทรทัศน์ระบบ UHF (สัญญาเข้าร่วมงานฯ)
และให้ระงับการออกอากาศมีผลในเวลาเที่ยงคืนของวันที่ 7 มีนาคม 2550
ส่งผลให้ไอทีวีต้องหยุดการออกอากาศในระบบยูเอชเอฟ ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมานั้น
ขณะนี้มีคดีที่อยู่ในกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ 2 คดี โดยมีรายละเอียดดังนี้

1.  คดีดำที่ 1/2550 ยื่นฟ้องวันที่ 4 มกราคม 2550 ซึ่ง ไอทีวี เป็นโจทก์ ฟ้อง สปน.
    ที่สถาบันอนุญาโตตุลาการให้พิจารณาว่าการคิดคำนวนค่าปรับในการปรับผังรายการและดอกเบี้ยของค่าตอบแทนส่วนต่างของ
    สปน. ว่าถูกต้องหรือไม่

1.  คดีดำที่ 46/2550 ยื่นฟ้องวันที่ 9 พฤษภาคม 2550 ซึ่ง ไอทีวี เป็นโจทก์ ฟ้อง สปน.
    ที่สถาบันอนุญาโตตุลาการ ให้พิจารณาเรื่อง การบอกเลิกสัญญาเข้าร่วมงานฯ ของ สปน.
    นั้นชอบด้วยกฎหมายหรือไม่
    และเรียกร้องค่าเสียหายจากการบอกเลิกสัญญามิชอบเป็นจำนวนเงิน 21,814 ล้านบาท
    โดยแต่เดิม สปน. ได้ยื่นฟ้องต่อศาลปกครองกลางเรียกร้องให้ไอทีวีจ่ายตอบแทนส่วนต่าง
    พร้อมดอกเบี้ย 15%
    ค่าปรับอันเนื่องมาจากการปรับผังรายการและการส่งมอบทรัพย์สินไม่ครบมูลค่ารวม 101,865
    ล้านบาท แต่ศาลปกครองกลางได้จำหน่ายคดีและให้คู่กรณีไปเข้าสู่กระบวนการอนุญาโตตุลาการ
    โดยสปน.ได้อุทธรณ์คำตัดสินของศาลปกครองกลางต่อศาลปกครองสูงสุด
    แต่ศาลปกครองสูงสุดก็พิจารณายืนตามคำตัดสินของศาลปกครองกลาง ในที่สุดสปน.
    จึงต้องนำข้อพิพาทมาเข้าสู่กระบวนการอนุญาโตตุลาการซึ่งเป็นกระบวนการระงับข้อพิพาทที่ตกลงกัน
    ไว้ในสัญญาเข้าร่วมงานฯ และได้ยื่นเป็นโจทก์ในฟ้องแย้งต่อไอทีวี ในคดีดำที่ 46/2550

โดยสรุป
ไอทีวียังอยู่ระหว่างรอผลการพิจารณาจากสถาบันอนุญาโตตุลาการเพื่อชี้ขาดเรื่องภาระหนี้ต่างๆ
ดังกล่าวตามคดีข้างต้น และ
เรียกร้องค่าเสียหายที่เกิดขึ้นจากการถูกบอกเลิกสัญญาโดยมิชอบทั้งนี้ขึ้นอยู่กับผลคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการซึ่งไม่อาจคาดการณ์ผลของคดีดังกล่าวได้

อย่างไรก็ตาม เพื่อให้เป็นไปตามหลักการบัญชีที่รับรองทั่วไป-หลักความระมัดระวังทางบัญชี
ไอทีวีจำเป็นต้องบันทึกรายจ่ายสำรองเผื่อค่าอนุญาตให้ดำเนินการส่วนต่างของงวด 3 กรกฎาคม
2547 – 7 มีนาคม 2551 จำนวน 2,891 ล้านบาท และสำรองเผื่อรายจ่ายดอกเบี้ยล่าช้าร้อยละ
15 ของค่าอนุญาตให้ดำเนินการจำนวนดังกล่าวไว้ในงบการเงินของ
ไอทีวีนับตั้งแต่วันที่ศาลปกครองสูงสุดมีคำตัดสินเพิกถอนคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ
ดังปรากฏตามงบการเงิน ณ 31 ธันวาคม 2555 จำนวน 2,566 ล้านบาท
รวมเป็นบัญชีสำรองเผื่อค่าอนุญาตให้ดำเนินการส่วนต่างและดอกเบี้ยจำนวน 5,457 ล้านบาท
โดยไอทีวีมีเงินสดคงเหลือในมือรวมทั้งเงินฝากและเงินลงทุนในตราสารทางการเงินที่เทียบเท่าเงินสดจำนวนรวมทั้งสิ้น
1,130 ล้านบาท ตามที่ปรากฏในงบแสดงฐานะการเงิน งบการเงินรวม ณ วันที่ 31 ธันวาคม
2555

-   ข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 46/2550 เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2553 ไอทีวีวางเงินประกันฯ
    จำนวน 5,412,839.79 บาท โดยคิดคำนวณจากฐานทุนทรัพย์ที่ไอทีวีเรียกร้องจำนวน
    21,814,198,932 บาท และในวันที่ 20 มกราคม 2555 ไอทีวีได้วางเงินประกันฯ
    ของข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 46/2550 เพิ่มอีก 4,587,160.21 บาท เพื่อให้ครบ
    10,000,000 บาท ตามที่สถาบันอนุญาโตตุลาการเรียกเก็บ โดยเมื่อวันที่ 17 มกราคม 2555
    สปน.ได้วางเงินประกันฯ ของข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 46/2550 จำนวน 10,000,000 บาท
    ตามอัตราที่สำนักงานอนุญาโตตุลาการกำหนดเช่นเดียวกับไอทีวี (ข้อมูล ณ วันที่ 20 มกราคม
    2555)

-   สำหรับข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 1/2550 ในวันที่ 10 มิถุนายน 2553 ไอทีวีได้วางเงินประกันฯ
    ตามอัตราที่กำหนดไว้สำหรับคดีที่ไม่มีทุนทรัพย์ คือ 20,000 บาท ต่อครั้ง โดยขอวาง 5 ครั้ง
    รวมเป็นเงิน 100,000 บาท ต่อมาในวันที่ 17 มกราคม 2555 สปน. ได้วางเงินประกันฯ
    สำหรับคดีดังกล่าว 100,000 บาท เท่ากับจำนวนที่ไอทีวีได้วางเงินประกันไว้แล้วในปี 2553

ในวันที่ 17 มกราคม 2555 ไอทีวีและ สปน.ได้มีหนังสือขอชะลอการดำเนินข้อพิพาทหมายเลขดำที่
1/2550 ออกไปก่อนเพื่อรอผลของข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 46/2550
เนื่องจากข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 1/2550 เป็นประเด็นที่เกี่ยวโยงกันกับข้อพิพาทหมายเลขดำที่
46/2550 และข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 46/2550 มีเนื้อหาครอบคลุมประเด็นการตีความค่าปรับฯ
ที่อยู่ในข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 1/2550 ด้วย เนื่องจากการขอรวมคดีทั้ง 2 เป็นไปได้ยาก

เมื่อวันที่ 13 กันยายน 2555 สถาบันอนุญาโตตุลาการได้มีหนังสือถึงไอทีวี และสปน.
เพื่อแจ้งประวัติของอนุญาโตตุลาการทั้งสองฝ่ายโดยแจ้งว่า หากไอทีวี หรือ สปน.
ประสงค์จะคัดค้านคุณสมบัติของอนุญาโตตุลาการอีกฝ่ายหนึ่งให้ยื่น
คำคัดค้านเป็นหนังสือแสดงเหตุแห่งการคัดค้านมายังสถาบันอนุญาโตตุลาการภายในเวลาที่กำหนด

ต่อมาเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 2555
ไอทีวีได้ดำเนินการยื่นคำร้องแจ้งความประสงค์ไม่คัดค้านคุณสมบัติของอนุญาโตตุลาการฝ่ายสปน.
ต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการ
สถาบันอนุญาโตตุลาการจึงดำเนินการแจ้งต่ออนุญาโตตุลาการทั้งสองฝ่ายรับทราบและดำเนินกระบวนการพิจารณาต่อไป

6.4 ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจอินเทอร์เน็ต

ไม่มีการดำเนินคดีทางศาล อนุญาโตตุลาการ หรือการดำเนินการทางกฎหมายใดๆ
ที่มีนัยสำคัญที่เกี่ยวกับธุรกิจอินเทอร์เน็ตของ CSL ซึ่ง CSL
เชื่อว่าอาจมีผลกระทบในทางลบอย่างมีนัยสำคัญต่อ CSL หรือธุรกิจ ฐานะทางการเงิน
ผลการดำเนินงาน หรือโอกาสทางธุรกิจของ CSL