7. ข้อพิพาททางกฎหมาย

ภาษีเงินได้ที่ประเทศอินเดีย

บริษัทฯ ได้เริ่มให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมกับลูกค้าในประเทศอินเดีย ประมาณไตรมาสที่สี่ของปี
2540 หลังจากที่ได้มีการส่งดาวเทียมไทยคม 3 เข้าสู่วงโคจรแล้ว
โดยลูกค้าเกือบทั้งหมดเป็นผู้ให้บริการโทรทัศน์และบริการอินเทอร์เน็ต ในปี พ.ศ.2543
กรมสรรพากรอินเดียได้มี จดหมายถึงบริษัทฯ
แจ้งว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมในอินเดียนั้นเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธิ
(Royalty) ซึ่งจะต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 15
และทำการประเมินภาษีเงินได้ที่จะเรียกเก็บจากบริษัทฯ ตั้งแต่ปีประเมินภาษี 2541-2542 (1
เมษายน 2540 - 31 มีนาคม 2541) บริษัทฯ ได้ชี้แจงไปว่าในความเห็นของบริษัทฯ
รายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณเป็นรายได้จากการทำธุรกิจ(business income) เมื่อบริษัทฯ
ไม่มีสถานประกอบการถาวรในประเทศอินเดีย รายได้ดังกล่าวจึงไม่ต้องเสียภาษีในประเทศอินเดีย
แต่กรมสรรพากรอินเดียก็ยืนยันในความเห็นเดิมของตนและทำการประเมินภาษีของบริษัทฯ ต่อเนื่อง
หลังจากนั้น บริษัทฯ ได้อุทธรณ์การประเมินภาษีของกรมสรรพากรอินเดียไปที่ Income Tax
Appellate Tribunal (“ITAT”) ขณะนี้อุทธรณ์ของบริษัทฯ
ในประเด็นว่าเงินได้ดังกล่าวไม่ใช่ค่าสิทธิยังอยู่ในระหว่างการพิจารณา ITAT ในปี 2549 ITAT
ได้พิจารณาอุทธรณ์ของ PanAmSat
ในประเด็นเดียวกันนี้และตัดสินว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจและไม่ใช่ค่าสิทธิ
ที่ปรึกษากฎหมายภาษีของบริษัทฯ ในประเทศอินเดียก็มีความเห็นว่าในที่สุดแล้ว ITAT และศาลสูง
(High Court) ของอินเดีย คงจะตัดสินประเด็นที่บริษัทฯ
ได้อุทธรณ์ขึ้นไปนี้ว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจไม่ใช่ค่าสิทธิ
และบริษัทฯ ไม่มีภาระที่จะต้องชำระภาษีเงินได้ในประเทศอินเดียจากรายได้ดังกล่าว และบริษัทฯ
ได้ร้องเรียนต่อกระทรวงการคลังของประเทศไทยขอให้ดำเนินการใช้วิธีการเพื่อความตกลงกัน
(mutual agreement procedure) ตามข้อ 25
ของความตกลงเพื่อหลีกเลี่ยงการเก็บภาษีซ้อนระหว่างประเทศไทยและประเทศอินเดีย
โดยเจรจากับกรมสรรพากรและกระทรวงการคลังของอินเดียเพื่อให้เกิดความชัดเจนโดยเร็วว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมนั้นเป็นค่าสิทธิหรือไม่หรือเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจ

เจ้าพนักงานประเมินภาษีของประเทศอินเดียได้ทำการประเมินภาษีเงินได้ เงินเพิ่ม
จากรายได้ที่บริษัทได้รับจากผู้ใช้บริการของบริษัทสำหรับปีประเมิน 2541/2542 ถึง 2548/2549
(ตรงกับปีปฏิทินตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน 2540 ถึงวันที่ 31 มีนาคม 2548) เป็นจำนวนเงินรวม
612.1 ล้านรูปี (ประมาณ 416 ล้านบาท) ซึ่งไม่รวมดอกเบี้ยที่เกี่ยวข้องจำนวน 92.7 ล้านรูปี
(ประมาณ 63 ล้านบาท) และเบี้ยปรับ 1 เท่าของภาษีสำหรับปีประเมินปี 2541/42 – 2544/45
จำนวน 324.9 ล้านรูปี (ประมาณ 221 ล้านบาท)

จากหนังสือที่บริษัทได้รับจากเจ้าพนักงานประเมินภาษีของประเทศอินเดีย ลงวันที่ 22 สิงหาคม
2551 แจ้งให้บริษัทชำระภาระดังกล่าวข้างต้น พร้อมกับภาระดอกเบี้ยจากการจ่ายล่าช้าอีกจำนวน
83.2 ล้านรูปี (ประมาณ 57 ล้านบาท) (คำนวณถึงเดือนสิงหาคม 2551)
นอกจากนั้นตามหนังสือลงวันที่ 3 ธันวาคม 2551
กรมสรรพากรอินเดียได้ทำการประเมินภาษีเงินได้ของบริษัทฯ สำหรับปีประเมิน 2549/2550
โดยเรียกให้บริษัทฯชำระภาษีเงินได้สำหรับปีประเมินดังกล่าวและดอกเบี้ยที่เกี่ยวข้องจำนวน 22.6
ล้านรูปี (ประมาณ 15 ล้านบาท)

บริษัทฯได้รับใบภาษีหัก ณ ที่จ่าย ที่ผู้ใช้บริการในประเทศอินเดียได้หักภาษี ณ
ที่จ่ายไว้จนถึงปีประเมิน 2550/2551 เป็นเงินจำนวนสุทธิ 487.9 ล้านรูปี (ประมาณ 331
ล้านบาท) นอกจากนี้บริษัทยังได้วางเงินประกันเป็นเงินจำนวน 301.3 ล้านรูปี (ประมาณ 204
ล้านบาท) โดยในเดือนตุลาคม 2551 และในเดือนกุมภาพันธ์ 2552
บริษัทได้วางเงินประกันเพิ่มเติมอีกจำนวน 104 ล้านรูปี (ประมาณ 71 ล้านบาท) และจำนวน
22.6 ล้านรูปี (ประมาณ 15 ล้านบาท) รวมเงินประกันทั้งสิ้น 427.9 ล้านรูปี (ประมาณ 291
ล้านบาท) บริษัทฯได้แสดงเงินประกันดังกล่าวเป็นสินทรัพย์ไม่หมุนเวียนอื่นในงบดุล ซึ่งบริษัทฯ
เองไม่เห็นด้วยต่อการประเมินภาษีของกรมสรรพากรอินเดียมาโดยตลอด
และได้ทำการอุทธรณ์คำสั่งของกรมสรรพากรอินเดียต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์หรือ CIT(A)
อย่างต่อเนื่อง โดยหากผลของคดีปรากฎว่าบริษัทฯ เป็นฝ่ายชนะคดี บริษัทฯ
จะได้เงินประกันคืนพร้อมดอกเบี้ย โดยรายละเอียดการประเมินภาษีเงินได้ที่ประเทศอินเดีย
แสดงในหมายเหตุประกอบงบการเงินที่ตรวจสอบแล้ว ข้อ 30 จ ใน งบการเงินประจำปี 2551
ของบริษัทฯ

ข้อพิพาทระหว่าง IPA กับ ETT Limited

IPA ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของบริษัทฯ ที่ประเทศออสเตรเลีย ได้ลงนามในสัญญาแต่งตั้งบริษัท ETT
Limited เป็น National Service Operator (“NSO”) ของบริการ iPSTAR
ในประเทศออสเตรเลีย เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 2550 และจะมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 1 มกราคม
2551 โดย ETT ในฐานะ NSO มีพันธกรณีจะต้องซื้อ iPSTAR bandwidth และ User
Terminals จาก IPA ในจำนวนที่ไม่น้อยกว่า minimum guarantee ทุกๆ
ไตรมาสตลอดอายุของสัญญาคือ 12 ปี ปรากฎว่า ETT ไม่ได้ชำระเงินค่า bandwidth และ User
Terminals ให้ IPA ตามสัญญา IPA จึงได้มีหนังสือบอกเลิกสัญญากับ ETT เมื่อวันที่ 30
พฤษภาคม 2551 ETT ได้ร้องขอต่อศาลของ New South Wales
ขอให้ศาลมีคำสั่งคุ้มครองชั่วคราว และศาลก็ได้มีคำสั่งตามที่ ETT ขอ และให้ IPA และ ETT
ไปดำเนินการระงับข้อพิพาทโดยวิธีการอนุญาโตตุลาการตามที่กำหนดไว้ในข้อ 23 ของสัญญา
อย่างไรก็ตาม IPA และ ETT
ได้ทำการเจรจาเพื่อระงับข้อพิพาทระหว่างกันและสามารถทำความตกลงกันได้เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม
2551