ปัจจัยความเสี่ยง

ความเสี่ยงตามลักษณะธุรกิจ/อุตสาหกรรม

1. ความผันผวนของระดับราคา

ในปี 2549
ราคายางธรรมชาติทั้งตลาดในประเทศและตลาดโลกมีความผันผวนอย่างมากจากที่เคยปรับตัวสูงสุดเป็นประวัติการณ์ในรอบ
20 ปีที่ผ่านมา ในเดือนมิถุนายน 2549 ราคาเฉลี่ยของยางแผ่นดิบสูงถึง 97.58 บาทต่อกิโลกรัม
ราคายางแผ่นรมควัน FOB กรุงเทพฯ
และราคาเฉลี่ยของยางแผ่นรมควันในตลาดโตเกียวนั้นปรับขึ้นไปถึง 104 บาทต่อกิโลกรัม
และนับแต่เดือนสิงหาคม 2549 เป็นต้นมา ราคายางได้ปรับตัวลดลงมาอย่างต่อเนื่อง
จนถึงระดับราคาเฉลี่ย 51.02 บาทต่อกิโลกรัมสำหรับยางแผ่นดิบ และ 51.90
บาทต่อกิโลกรัมสำหรับยางแผ่นรมควันในเดือนพฤศจิกายน 2549 นอกเหนือจากปัจจัยพื้นฐาน คือ
อุปสงค์ และอุปทาน ของยางธรรมชาติที่มีอิทธิพลต่อระดับราคาแล้ว
การลงทุนในลักษณะการเก็งกำไรของกองทุนเก็งกำไรสินค้าโภคภัณฑ์ (Commodity Hedge Fund)
ที่มีการจัดตั้งขึ้นมาเป็นจำนวนมากก็มีผลอย่างมากต่อระดับราคายางธรรมชาติ โดยปกติแล้ว
กลุ่มกองทุน Commodity Hedge Fund
จะหมุนเวียนไปเก็งกำไรสินค้าโภคภัณฑ์หลายชนิดรวมถึงยางธรรมชาติเป็นระยะๆ
ซึ่งจะส่งผลให้การคาดการณ์สามารถทำได้ยากขึ้นและการเคลื่อนไหวมีลักษณะที่ผันผวนอย่างมีสาระสำคัญในช่วงระยะเวลาอันสั้น
ส่งผลต่อการวางแผนงานของบริษัทฯ ทั้งแผนการผลิตและการวางแผนการจำหน่ายในที่สุด

ราคาน้ำมันในตลาดโลกนับเป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่มีผลกระทบต่อระดับราคา
สืบเนื่องจากราคาน้ำมันกับราคายางธรรมชาติโดยส่วนใหญ่มักเคลื่อนไหวไปในทิศทางเดียวกัน
กล่าวคือ ในช่วงที่ผ่านมาที่ราคาน้ำมันมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ทำให้ราคายางสังเคราะห์ซึ่งสามารถใช้ทดแทนยางธรรมชาติได้มีราคาสูงขึ้น
นับว่าเป็นปัจจัยหนุนที่ทำให้ราคายางธรรมชาติในช่วงที่ผ่านมามีโอกาสปรับราคาขึ้นด้วย
และในทางตรงกันข้าม หากราคาน้ำมันมีแนวโน้มลดลง ทำให้ราคายางสังเคราะห์นั้นมีแนวโน้มลดลง
ซึ่งจะไปกดดันทำให้ราคายางธรรมชาติลดลงด้วย อย่างไรก็ตาม
ปัจจัยพื้นฐานทางเศรษฐกิจโลกจะเป็นตัวกำหนดหลักของแนวโน้มราคายางธรรมชาติในระยะยาว

2. สภาวะเศรษฐกิจและปริมาณความต้องการใช้ยางธรรมชาติของโลก

ด้วยเหตุที่ความต้องการใช้ยางธรรมชาติมากกว่าร้อยละ 70
มาจากอุตสาหกรรมยางล้อรถยนต์ซึ่งขึ้นอยู่กับสภาวะเศรษฐกิจโลกเป็นหลัก
และจากการที่เศรษฐกิจของภูมิภาคเอเชีย โดยเฉพาะประเทศจีน อินเดีย และญี่ปุ่น
ยังคงมีการขยายตัวในระดับสูงและอย่างต่อเนื่อง นับเป็นปัจจัยที่ส่งผลในทางบวกต่อระดับราคายาง
จึงไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความต้องการยางธรรมชาติโดยเฉพาะในอุตสาหกรรมการผลิตยางล้อรถยนต์แต่อย่างใด
สืบเนื่องจากอุตสาหกรรมผลิตยางล้อรถยนต์เป็นอุตสาหกรรมขนาดใหญ่
และมีการขยายกำลังการผลิตอย่างต่อเนื่อง
ประกอบกับเศรษฐกิจประเทศจีนที่ขยายตัวในอัตราร้อยละ 9 – 9.5
จากการลงทุนในอุตสาหกรรมต่างๆ รวมถึงสาขาอุตสาหกรรมผลิตรถยนต์ และยางล้อรถยนต์ด้วย
และประเทศอินเดียก็มีการขยายตัวของอุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์ยางอย่างต่อเนื่องเช่นเดียวกัน

3. สภาวะการแข่งขันระหว่างประเทศผู้ผลิตรายใหญ่ในตลาดโลก

ประเทศผู้ผลิตยางรายใหญ่ยังคงนำโดย ประเทศไทย อินโดนีเซีย และมาเลเซีย ตามลำดับ
โดยไทยสามารถ ผลิตและส่งออก ยางแผ่นรมควัน ยางแท่ง STR และน้ำยางข้น สำหรับปี 2549
ความต้องการใช้ยางธรรมชาติมีการขยายตัวมากกว่าผลผลิต
ประกอบกับผลผลิตยางธรรมชาติในช่วงหลายปีที่ผ่านมามีอยู่อย่างจำกัด
ทำให้ราคายางในตลาดโลกโดยเฉลี่ยยังอยู่ในเกณฑ์ที่ดี และมีแนวโน้มสูงขึ้นเรื่อยๆ
ประเทศที่มีแนวโน้มการเพิ่มขึ้นของผลิตผลยางธรรมชาติในอนาคตมากที่สุด คือ ประเทศอินโดนีเซีย
เนื่องจากยังมีพื้นที่จำนวนมากที่เหมาะสมกับการปลูกยางธรรมชาติและจากการเปิดกรีดยางของสวนยางใหม่
โดยเฉพาะในเกาะสุมาตรา ซึ่งพื้นที่การปลูกยางธรรมชาติประมาณ 3.2 ล้านเฮกตาร์ ในปี 2549
อินโดนีเซียคาดว่าจะมีผลผลิตยางธรรมชาติโดยรวมประมาณ 2.47 ล้านตัน เพิ่มขึ้นจาก 2.27
ล้านตันในปี 2548 หรือร้อยละ 8.8

ประเทศมาเลเซียมีผลผลิตยางธรรมชาติค่อนข้างไม่เพียงพอกับความต้องการภายในประเทศเองโดยเฉพาะน้ำยางข้น
ทำให้ต้องพึ่งพาการนำเข้าจากประเทศไทยบางส่วน
คาดว่ามาเลเซียมีผลผลิตยางธรรมชาติโดยรวมประมาณ 1.23 ล้านตัน ในปี 2549 เพิ่มขึ้นจาก
1.13 ล้านตันในปี 2548 หรือร้อยละ 9.2

สำหรับประเทศไทยการเพิ่มขึ้นของปริมาณการผลิตยางส่วนใหญ่อยู่ในพื้นที่ปลูกยางในภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
และผลผลิตยางธรรมชาติโดยรวมในปี 2549 เพิ่มขึ้นประมาณร้อยละ 4.1 หรือประมาณ 2.95
ล้านตัน เมื่อเปรียบเทียบกับปี 2548 ที่ผ่านมาซึ่งอยู่ที่ระดับ 2.83 ล้านตัน
เนื่องจากปริมาณฝนน้อยกว่าทุกปีที่ผ่านมาในประเทศผู้ผลิตยางที่สำคัญในช่วงครึ่งปีหลังปี 2549
ซึ่งทำให้มีโอกาสในการกรีดยางได้เพิ่มขึ้น

ส่วนประเทศเวียดนามมีการขยายพื้นที่การปลูกยางธรรมชาติมากอย่างมีนัยสำคัญ โดยในปี 2549
เนื้อที่ปลูกยางของเวียดนามจะเพิ่มขึ้นเป็น 5 แสนเฮกตาร์ (ประมาณ 3.13 ล้านไร่)
และมีมูลค่ารวมของการส่งออกทั้งปี 2549 มากกว่า 1,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐอเมริกา
ซึ่งทำให้ประเทศเวียดนามยังคงเป็นคู่แข่งสำคัญการส่งออกยางธรรมชาติของประเทศไทยทั้งในตลาดประเทศจีน

4.  นโยบายทางด้านภาษี

ภาครัฐมีนโยบายในการเรียกเก็บค่าสงเคราะห์การทำสวนยาง (Cess)
จากการส่งออกยางธรรมชาติ
โดยมีวัตถุประสงค์ในการนำรายได้จากการจัดเก็บดังกล่าวไปใช้ในการพัฒนาส่งเสริมการกิจการยางพารา
โดยรายได้ดังกล่าวจะถูกนำไปใช้ในการดำเนินการส่งเสริม
การปลูกยางธรรมชาติทดแทนด้วยยางพันธุ์ดี และ การค้นคว้าวิจัย
สำหรับอัตราภาษีสำหรับการส่งออกนั้น จะเป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ เงื่อนไข
ที่ภาครัฐเป็นผู้กำหนด (การคำนวณอยู่บนพื้นฐานของราคาต่อกิโลกรัม) ทั้งนี้ ตั้งแต่ ปี 2531 - ปี
2546 อัตราการจัดเก็บภาษี เริ่มต้นจาก กิโลกรัมละ 0.50 บาท ถึง 1.70 บาท
ซึ่งเป็นการปรับเพิ่มขึ้นลดลงเป็นไปตามนโยบายของรัฐในเวลาดังกล่าว โดย ตั้งแต่ปี 2546
จนถึงปัจจุบัน อัตราการจัดเก็บอยู่ที่ 1.40 บาท ต่อกิโลกรัม สำหรับยางแผ่น ยางแท่ง
ส่วนน้ำยางข้น จะเป็นร้อยละ60 ของราคาดังกล่าว
เนื่องจากบริษัทดำเนินกิจการโดยเน้นการส่งออกสินค้าประเภทยางธรรมชาติเป็นหลัก ดังนั้น
การเปลี่ยนแปลงอัตราการจัดเก็บภาษีที่มีแนวโน้มสูงขึ้นตามราคายางธรรมชาติ
ย่อมส่งผลกระทบต่อราคาต้นทุนของวัตถุดิบที่สูงขึ้น
ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อความสามารถในการแข่งขันระหว่างประเทศ

5. การแข่งขันภายในประเทศ

ข้อมูลหัวข้อการตลาดและสภาวะการแข่งขัน หน้า 21

6. สภาวะภูมิอากาศและ ปริมาณวัตถุดิบ

ผลิตภัณฑ์ของบริษัทประกอบด้วยวัตถุดิบยางพาราที่ผลิตจากเกษตรกรทั้งในรูปของน้ำยางสด
ยางแผ่นดิบ และเศษยาง (Cup Lump) เป็นวัตถุดิบหลักในส่วนการผลิต
มีอัตราส่วนโดยเฉลี่ยมากกว่าร้อยละ 80 ของต้นทุนการผลิตรวม
โดยยางพารามีลักษณะเป็นสินค้าเกษตรที่ปริมาณผลผลิตเป็นไปตามฤดูกาล
หากปีใดสภาวะอากาศไม่ได้เป็นไปตามปกติ อาทิเช่น สภาวะแห้งแล้งจัด
หรือมีน้ำท่วมในพื้นที่เพาะปลูกย่อมจะส่งผลต่อปริมาณผลผลิตอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
และส่งผลต่อระดับราคาในที่สุด เนื่องจากผลผลิตยางธรรมชาติในแต่ละปีมีอยู่อย่างจำกัด
ทำให้การกำหนดราคารับซื้อวัตถุดิบจากท้องถิ่นอยู่ในระดับที่สะท้อนราคาตลาดขณะนั้น
หรือเทียบเท่ากับผู้ผลิตรายอื่นที่อยู่ในบริเวณดังกล่าว
ซึ่งการดำเนินการป้องกันความเสี่ยงจากการสรรหาวัตถุดิบในรูปของปริมาณและความผันผวนของราคาวัตถุดิบเป็นไปได้ยากเพราะผู้ผลิตไม่สามารถทำสัญญาซื้อขายล่วงหน้ากับเกษตรกรหรือผู้ขายในท้องถิ่นได้
เนื่องจากการบังคับใช้สัญญาไม่สามารถเป็นจริงในทางปฏิบัติ
ทางบริษัทจึงบริหารความเสี่ยงในการจัดหาวัตถุดิบโดยกำหนดแผนการจัดหาให้สอดคล้องกับแนวทางการจำหน่ายของฝ่ายการตลาด
รวมถึงปัจจัยอื่นด้วย เช่น จำนวนผลผลิตที่เข้าสู่ตลาด ระดับราคา
และการคาดการณ์ระดับราคาในอนาคต ซึ่งเป็นการคาดการณ์ที่ต้องอาศัยประสบการณ์
การจัดการระบบเครือข่ายการสรรหาวัตถุดิบที่เหมาะสมกับสถานการณ์ในแต่ละพื้นที่
และลักษณะสภาวะอากาศเป็นปัจจัยหนึ่งที่อยู่นอกเหนือการควบคุม

ความเสี่ยงทางด้านการเงินและการบริหารจัดการ

1. สภาพคล่องทางการเงิน ระดับอัตราดอกเบี้ย และอัตราแลกเปลี่ยน

จากระดับราคายางในตลาดโลกช่วงปี 2549 ที่มีความผันผวนเป็นอย่างมากเป็นประวัติการณ์ ในรอบ
20 ปีตามที่ได้กล่าวมาแล้ว ทำให้ระดับราคาเฉลี่ยทั้งปีปรับตัวสูงขึ้น
ซึ่งส่งผลกระทบโดยตรงต่อการจัดสรรเงินทุนหมุนเวียนของบริษัท
ที่ใช้สนับสนุนต่อปริมาณผลผลิตและยอดจำหน่าย
กล่าวคือบริษัทมีความจำเป็นต้องใช้สินเชื่อจากสถาบันทางการเงินเพิ่มมากขึ้น
และระดับอัตราดอกเบี้ยยังคงอยู่ในระดับที่สูง
สืบเนื่องจากธนาคารแห่งประเทศไทยยังคงให้ความสำคัญต่อการควบคุมเงินเฟ้อ
โดยไม่มีการปรับลดอัตราดอกเบี้ยแต่อย่างใด
จึงส่งผลให้บริษัทมีต้นทุนดอกเบี้ยจ่ายเพิ่มสูงขึ้นตามไปด้วยทั้งในรูปของยอดเงินกู้และอัตราดอกเบี้ยที่เพิ่มมากขึ้นเมื่อเปรียบเทียบกับปีที่ผ่านมา

ในส่วนของอัตราแลกเปลี่ยน
บริษัทฯในฐานะผู้ส่งออกที่มียอดจำหน่ายในรูปของเงินเหรียญสหรัฐอเมริกาเป็นจำนวนมาก
และมีการลงทุนในต่างประเทศในระดับหนึ่ง การเคลื่อนไหวของระดับอัตราแลกเปลี่ยนของประเทศ
เมื่อเปรียบเทียบกับประเทศผู้แข่งขันรายอื่นจึงมีส่วนสำคัญต่อการดำเนินงานของบริษัทฯ
อย่างมีสาระสำคัญ และในปี 2549 ระดับอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศของเงินบาท
เมื่อเทียบกับเงินเหรียญสหรัฐอเมริกามีการแข็งค่ามากอย่างเป็นประวัติการณ์
และคาดว่ายังคงมีแนวโน้มที่จะแข็งค่าต่อเนื่องในปี 2550 โดยอัตราแลกเปลี่ยนอยู่ในระดับประมาณ
40 บาท ต่อหนึ่งเหรียญสหรัฐอเมริกา ในช่วงต้นปี และค่อยๆ ปรับตัวลงมาที่ประมาณ 35-36
บาทต่อเหรียญสหรัฐอเมริกา ในช่วงเดือนธันวาคม 2549
ซึ่งส่งผลกระทบต่อผู้ส่งออกของไทยที่ต้องขาดทุนจากอัตราแลกเปลี่ยน
ถึงแม้ว่าในภาพรวมบริษัทได้ทำสัญญาซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้าในระดับหนึ่งเพื่อปกป้องความเสี่ยงจากความผันผวนของระดับอัตราแลกเปลี่ยน
ก็ยังประสบปัญหาจากเหตุดังกล่าวเนื่องจากค่าเงินบาทยังคงแข็งตัวอย่างต่อเนื่อง
ทำให้การวางแผนการจำหน่ายหรือการกำหนดราคาขายในอนาคตเป็นไปได้ยาก
รวมทั้งยังส่งผลให้ราคาส่งออกผลิตภัณฑ์ยางของไทยเพิ่มสูงขึ้นเมื่อเทียบกับคู่แข่งขัน
โดยเฉพาะอินโดนีเซีย มาเลเซีย และเวียดนาม เป็นต้น
ซึ่งจะกระทบต่อความสามารถในการแข่งขัน โดยรวมในที่สุด

ปัจจุบันบริษัทได้รับการสนับสนุนอย่างเพียงพอจากสถาบันการเงินหลายแห่งทั้งในประเทศและต่างประเทศ
แต่จะได้รับความกดดันเพิ่มมากขึ้นหากระดับราคายางธรรมชาติยังคงปรับตัวสูงขึ้น
และจากการขยายตัวอย่างต่อเนื่องในอุตสาหกรรมยาง
ทำให้ปริมาณการผลิตและจำหน่ายเพิ่มสูงขึ้นเป็นลำดับ ประกอบกับบริษัทฯ
เป็นผู้ผลิตและผู้ส่งออกรายใหญ่รายหนึ่งในประเทศ ปริมาณการผลิตและการจำหน่ายของบริษัทฯ
ในแต่ละปีอยู่ในระดับสูงมาก
จึงต้องอาศัยเงินทุนหมุนเวียนจำนวนมากเพราะการซื้อยางจากเกษตรกรต้องจ่ายเป็นเงินสด ดังนั้น
สภาพคล่องทางการเงินในระดับที่เหมาะสมจึงเป็นส่วนสำคัญอย่างมากในการดำเนินธุรกิจให้เป็นไปได้
อย่างมีประสิทธิภาพ ในปัจจุบันนอกเหนือจากแหล่งเงินทุนของบริษัทเองแล้ว
เงินกู้จากสถาบันทางการเงินเป็นอีกช่องทางหลักช่องทางเดียวที่บริษัทใช้สรรหาเงินทุนหมุนเวียน
รองรับการดำเนินงานของบริษัทเนื่องจากได้มีการเปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์ข้อบังคับโดยหน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้องในหลักเกณฑ์การออกเสนอขายตราสารหนี้ให้กับนักลงทุนทั่วไป
ทำให้บริษัทไม่สามารถสรรหาเงินทุนผ่านตราสารหนี้ได้ในรูปแบบเดิมที่ผ่านมา
อย่างไรก็ตามทางบริษัทอยู่ในระหว่างศึกษาเตรียมงานเพื่อเพิ่มช่องทางการระดมทุนผ่านตราสารหนี้ภายใต้ข้อบังคับระเบียบใหม่
เพื่อให้มีทางเลือกมากขึ้นสำหรับการจัดหาเงินทุนหมุนเวียนของบริษัท

2. ความเสี่ยงด้านนโยบายการบริหารจัดการ

บริษัทดำเนินธุรกิจในอุตสาหกรรมยางพารา ที่มีลักษณะเป็น Commodity products และในช่วง
2-3 ปีที่ผ่านมาได้รับอิทธิพลอย่างสูงจากกองทุน Hedge Funds
ทั่วโลกเข้ามาซื้อขายเก็งกำไรเป็นจำนวนมาก
ส่งผลต่อการเคลื่อนไหวของระดับราคาที่มีความผันผวนอย่างรุนแรงในลักษณะที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
บริษัทซึ่งเป็นผู้ประกอบกิจการที่มีพื้นฐานจากการผลิตจริง
มีโรงงานตั้งอยู่ตามลักษณะภูมิประเทศของแหล่งวัตถุดิบหลัก คือภาคตะวันออก
และภาคใต้ของประเทศไทย
จึงมีความจำเป็นที่จะต้องบริหารจัดการทางด้านความเสี่ยงของราคาเพิ่มมากขึ้น
นอกเหนือจากทางด้านวัตถุดิบ
ซึ่งการดำเนินธุรกิจที่เกี่ยวข้องสินค้าเกษตรจำเป็นต้องมีการบริหารจัดการที่ดี มีประสิทธิภาพ
ไม่เช่นนั้นความเสียหายจากการแปรสภาพวัตถุดิบอาจจะเกิดขึ้นได้สูงมาก
อย่างไรก็ตามการคาดการณ์เรื่องราคาในอนาคตเป็นสิ่งที่ทำได้ลำบากจากปัจจัยต่างๆ
ที่มีอิทธิพลต่อการเคลื่อนไหวของราคา
จึงเป็นที่ประจักษ์ชัดว่าการดำเนินธุรกิจยางธรรมชาติมีความสลับซับซ้อนในการบริหารมากขึ้นกว่าในอดีตที่ผ่านมา

ความสัมพันธ์ทางธุรกิจระหว่างผู้ซื้อและผู้ขายที่สร้างขึ้นมาเป็นระยะเวลานานเป็นปัจจัยหนึ่งที่มีส่วนสนับสนุนเป็นอย่างมากต่อการขยายตัวทางธุรกิจ
กล่าวได้ว่าผู้ดำเนินกิจการรายใหญ่ที่ประสบความสำเร็จจะมีประสบการณ์ในอุตสาหกรรมยางพารามาเป็นระยะเวลายาวนานและมุ่งเน้นในอุตสาหกรรมดังกล่าวโดยไม่มีการแตกแนวไปยังธุรกิจประเภทอื่น
การเข้ามาในอุตสาหกรรมยางพาราของผู้ดำเนินกิจการรายใหม่ที่ไม่มีประสบการณ์จึงเป็นไปได้ค่อนข้างยาก
เพราะกลุ่มผู้ซื้อจะให้ความสำคัญต่อประวัติการดำเนินการ ความเชื่อถือได้ในด้านตัวผลิตภัณฑ์
และชื่อเสียงของคณะผู้บริหารในบริษัท
โดยเฉพาะภายใต้สถานการณ์ที่มีการเปลี่ยนแปลงทางด้านราคาอย่างรุนแรงทั้งในทางบวกหรือลบซึ่งจะส่งผลต่อผูกมัดสัญญาซื้อขายที่ได้มีการตกลงไปแล้วในที่สุด

การกำหนดแนวทางการทำการตลาด นโยบายราคาขาย เป็นยุทธ์ศาสตร์สำคัญที่จะมีผลต่อการทำงาน
ของหน่วยงานอื่นๆที่ประกอบเข้าอยู่ในองค์กร ความมีประสิทธิภาพของบุคคลากร
ที่ต้องมีความเชี่ยวชาญประสบการณ์ พร้อมต่อการเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ ในยุคโลกานุวัตต์
ปรับรูปแบบกระบวนได้ทันท่วงที ซึ่ง ณ ปัจจุบัน
การคาดการณ์แนวโน้มทางอุตสาหกรรมมีโอกาสคลาดเคลื่อนได้มาก
เนื่องจากมีปัจจัยต่างๆที่อาจจะเกิดขึ้นโดยมิได้คาดหมาย
และส่งผลกระทบต่อผลการดำเนินงานของบริษัทได้อย่างมีสาระสำคัญ
การบริหารงานจึงต้องมีความพร้อมที่จะต้องปรับตัวตลอดเวลา

คณะผู้บริหารของบริษัท ศรีตรังแอโกรอินดัสทรี จำกัด (มหาชน)
นับเป็นกลุ่มบุคคลคณะหนึ่งที่มีประสบการณ์ในอุตสาหกรรมยางพารามาเป็นระยะเวลานาน
สถานะของผู้บริหารจึงเป็นที่ยอมรับของผู้เกี่ยวข้องทางธุรกิจทั้งในประเทศและต่างประเทศ
ทำให้บริษัทมีความเสี่ยงด้านความอยู่รอดในกรณีที่มีการเปลี่ยนแปลงผู้บริหาร
ซึ่งเป็นกลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหญ่ด้วย
หรือในอีกด้านหนึ่งอาจทำให้ผู้ถือหุ้นรายใหญ่รายอื่นไม่สามารถเข้ามาครอบงำกิจการเพื่อเปลี่ยนแปลงการจัดการ
ในกรณีที่ฝ่ายจัดการปัจจุบันไม่สามารถบริหารงานให้เป็นไปตามเป้าหมายหรือมีการกำหนดแนวทางธุรกิจที่คาดเคลื่อนไปจากแนวโน้มอุตสาหกรรมยางธรรมชาติเป็นอย่างมากจนส่งผลกระทบในทางลบแก่ผู้ถือหุ้น