1.  ปัจจัยความเสี่ยง

1.1 ปัจจัยความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาวัตถุดิบ

ราคาวัตถุดิบยังคงเป็นปัจจัยสำคัญในการควบคุมต้นทุนการผลิตแบตเตอรี่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งราคา
ตะกั่วและราคาพลาสติก ซึ่งเป็นส่วนประกอบสำคัญในการผลิตแบตเตอรี่
โดยต้นทุนของตะกั่วและพลาสติกคิดเป็นประมาณร้อยละ 80-90 ของต้นทุนการผลิตรวม
สำหรับการจัดซื้อตะกั่วนั้น ผู้ขายจะยืนยันราคาในการสั่งซื้อล่วงหน้า 1 เดือนก่อนส่งของ
โดยราคาจะอ้างอิงจากตลาด London Metal Exchange
นอกจากนี้ราคาของตะกั่วยังอ้างอิงกับราคาของน้ำมันในตลาดโลกซึ่งเพิ่มขึ้นและผันผวนมาโดยตลอด
ตั้งแต่ปี 2546 เป็นต้นมาจนถึงปี 2553 โดยราคาตะกั่วบริสุทธิ์โดยเฉลี่ยในเดือนมกราคม 2553
อยู่ในระดับราคา 2,368 เหรียญต่อตัน ซึ่งเป็นระดับที่เริ่มปรับขึ้นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับเดือนธันวาคม
ปี 2552 ที่มีระดับราคาอยู่ที่ 2,328 เหรียญต่อตัน
หลังจากนั้นราคาตะกั่วเริ่มปรับตัวลดลงเป็นลำดับจากเดือนกุมภาพันธ์ที่ระดับราคา 2,124
เหรียญต่อตัน จนถึง 1,837 เหรียญต่อตันในเดือนกรกฎาคม 2553
แต่ได้ปรับตัวเพิ่มขึ้นอีกครั้งหนึ่งตั้งแต่เดือนสิงหาคมที่ระดับ 2,075 เหรียญต่อตันจนถึงระดับ 2,413
เหรียญต่อตันในเดือนธันวาคม
ส่งผลให้ต้นทุนการผลิตในปีที่ผ่านมาลดลงในช่วงต้นปีและเริ่มปรับตัวสูงอีกครั้งตั้งแต่ช่วงกลางปีที่ผ่านมา
ทำให้บริษัทต้องปรับราคาสินค้าขึ้นเพื่อชดเชยกับราคาตะกั่วที่ปรับตัวสูงขึ้น อย่างไรก็ตามในบางตลาด
โดยเฉพาะตลาดทดแทนภายในประเทศเป็นตลาดที่มีการแข่งขันสูงและกรมการค้าภายในขอความร่วมมือมายังผู้ผลิตทุกราย
ทำให้ไม่สามารถปรับราคาสินค้าได้ ทั้งนี้ราคาตะกั่วโดยเฉลี่ยในปี 2553 อยู่ที่ระดับ 2,148
เหรียญต่อตันซึ่งเพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปีที่ผ่านมา ซึ่งโดยเฉลี่ยอยู่ที่ระดับ 1,703 เหรียญต่อตัน
อย่างไรก็ตามบริษัทได้การกระจายความเสี่ยงโดยการควบคุมการจัดเก็บสต็อกตะกั่ว
และทำสัญญาซื้อขายระยะสั้นกับผู้ขายหลายราย

1.2 ปัจจัยความเสี่ยงจากการพึ่งพิงบริษัทร่วมทุน

ความเสี่ยงจากการพึ่งพิงความสามารถของบริษัทร่วมทุน จำแนกเป็น 2 ด้านหลักๆ ได้แก่
ด้านเทคโนโลยี และด้านการตลาด

บริษัทได้รับการถ่ายทอดเทคโนโลยีการผลิตจากบริษัท จีเอส ยัวซ่า อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด
(บริษัทร่วมทุน) โดยมีสัญญาให้ความช่วยเหลือด้านเทคนิคการผลิตแบตเตอรี่และการพัฒนาผลิตภัณฑ์
โดยมีสัญญาเป็นรายปี ทั้งนี้ถ้าไม่มีการแก้ไขส่วนหนึ่งส่วนใดในสัญญา
ให้ถือว่าสัญญาจะได้รับการต่ออายุสัญญาโดยอัตโนมัติปีต่อปี
และในการดำเนินงานที่ผ่านมาบริษัทได้มีการจ่ายค่าตอบแทนในรูปค่าสิทธิ์ (Royalty fee)
มาโดยตลอด
(โดยมีการคำนวณค่าสิทธิ์เป็นรายลูกที่ผลิตสำหรับแบตเตอรี่ชนิดพื้นฐานทุกชนิดและทุกเครื่องหมายการค้า
และคิดเป็นร้อยละจากยอดขายสำหรับแบตเตอรี่ชนิดไม่ต้องมีการดูแลรักษา (Maintenance Free)
ทุกชนิด ทั้งนี้บริษัทได้รับการต่อสัญญาจากบริษัท จีเอส ยัวซ่า อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด
ประเทศญี่ปุ่นติดต่อกันเป็นระยะเวลากว่า 47 ปีมาแล้ว ความเสี่ยงที่จะถูกยกเลิก
สัญญาจึงเป็นไปได้น้อย

ด้านตลาดต่างประเทศ บริษัทดำเนินการจำหน่ายแบตเตอรี่ภายใต้เครื่องหมายการค้า "YUCON"
"THUNDERLITE" โดยผ่านการวางแผนการจำหน่ายของบริษัทเองโดยอิสระ
ส่วนการจำหน่ายสินค้าภายใต้เครื่องหมายการค้า "YUASA"
ในต่างประเทศนั้นบริษัทสามารถกระทำได้โดยตรงภายในอาณาเขตที่ได้รับมอบหมายจากบริษัท จีเอส
ยัวซ่า อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด อันได้แก่ ประเทศกัมพูชา ลาว และพม่า
นอกเหนือจากพื้นที่ดังกล่าวแล้ว บริษัทจะต้องได้รับความเห็นชอบจากบริษัท จีเอส ยัวซ่า
อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด เพื่อไม่ให้เกิดความขัดแย้งกับการจำหน่ายของบริษัทในเครือ "YUASA"
จากประเทศอื่นๆ
ทั้งนี้บริษัทยังมีนโยบายเน้นการทำตลาดแบตเตอรี่ในต่างประเทศภายใต้เครื่องหมายการค้าของบริษัทเอง
อันได้แก่ "YUCON" และ "THUNDERLITE" เพิ่มขึ้น ในปี 2553
บริษัทมีการส่งออกสินค้าโดยผ่านบริษัท จีเอส ยัวซ่า อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด
และบริษัทในเครือเป็นเงินรวม 5.89 ล้านบาทหรือคิดเป็นประมาณร้อยละ 1.80
ของยอดส่งออกทั้งหมด หรือคิดเป็นร้อยละ 0.34 ของรายได้จากการขายทั้งหมดของบริษัท

1.3 ปัจจัยความเสี่ยงจากการพึ่งพิงลูกค้าน้อยราย

ยอดขายแบตเตอรี่รถยนต์สำหรับตลาดรถใหม่ (OEM) บริษัทมีการจำหน่ายให้แก่ลูกค้า 2
รายคิดเป็นปริมาณร้อยละ 94.87 และ 4.49
จากยอดขายแบตเตอรี่รถยนต์สำหรับตลาดรถใหม่ทั้งหมด
ทั้งนี้บริษัทมีนโยบายที่จะผลิตแบตเตอรี่ให้แก่ลูกค้าเป็นบางราย เพื่อเป็นการโฆษณาบริษัทในทางอ้อม
ขณะเดียวกันลูกค้าซึ่งเป็นผู้ผลิตรถยนต์เองก็ต้องการแบตเตอรี่ที่คุณภาพสูงเชื่อถือได้
ราคายุติธรรมและเป็นที่ยอมรับโดยทั่วไป
จากความสัมพันธ์ที่มีมายาวนานระหว่างบริษัทร่วมทุนประเทศญี่ปุ่นและบริษัทแม่ของลูกค้า
อีกทั้งความสัมพันธ์อันดีของบริษัท กับลูกค้าเอง ดังนั้นการที่ลูกค้าทั้ง 2
รายจะยกเลิกการสั่งซื้อจากบริษัทจึงมีความเป็นไปได้น้อย

สำหรับแบตเตอรี่รถจักรยานยนต์สำหรับตลาดรถใหม่ (OEM) บริษัท
มีการจำหน่ายให้ลูกค้ารายหนึ่งคิดเป็นร้อยละ 92.66
จากยอดขายแบตเตอรี่รถจักรยานยนต์สำหรับตลาดรถใหม่ทั้งหมด
การพึ่งพิงลูกค้าน้อยรายในตลาดแบตเตอรี่รถจักรยานยนต์นี้เนื่องจากลูกค้าเป็นผู้นำในตลาดรถจักรยานยนต์และมีส่วนแบ่งตลาดรถจักรยานยนต์สูงถึงร้อยละ
70-75
จากการเป็นบริษัทคู่ค้าที่ทำธุรกิจกันมานานตั้งแต่ลูกค้าเริ่มก่อตั้งโรงงานผลิตในประเทศไทยประกอบกับราคาที่จำหน่ายให้ลูกค้าถือเป็นราคาตลาดที่ยุติธรรมและความสัมพันธ์อันดีระหว่างบริษัทร่วมทุนประเทศญี่ปุ่น
รวมถึงเทคโนโลยีในการผลิตแบตเตอรี่ทำให้โอกาสที่ลูกค้าจะยกเลิกการสั่งซื้อแบตเตอรี่จากบริษัทมีความเป็นไปได้น้อย

1.4 ปัจจัยความเสี่ยงจากการเข้ามาแข่งขันของผู้ประกอบการรายใหม่

เนื่องจากธุรกิจแบตเตอรี่รถยนต์ เป็นธุรกิจที่ไม่มีความซับซ้อน
มีความเป็นไปได้ที่ผู้ประกอบการรายใหม่จะเข้ามา แย่งส่วนแบ่งตลาด
อย่างไรก็ตามในปัจจุบันผลิตภัณฑ์ของบริษัทได้รับการยอมรับจากลูกค้าทั้งในตลาด OEM
(ตลาดรถใหม่) และ REM (ตลาดทดแทน) ว่าเป็นผลิตภัณฑ์ที่มีคุณภาพสูง
จึงเป็นการยากที่ผู้ประกอบการรายใหม่จะเข้ามาแย่งลูกค้าในตลาดเดียวกันได้ ทั้งนี้บริษัท
ได้เตรียมมาตรการรองรับการแข่งขันที่สูงขึ้น โดยการปรับปรุงเทคโนโลยีการผลิตให้ทันสมัยอยู่เสมอ
และมีต้นทุนการผลิตที่ต่ำเพื่อสนองความต้องการของลูกค้า
และยังรักษาความสัมพันธ์กับผู้จำหน่ายวัตถุดิบ ทำสัญญาการค้ากับผู้ว่าจ้างผลิตบางราย
และรักษาความสัมพันธ์อันดีกับลูกค้าปัจจุบัน
และหาช่องทางการจำหน่ายผลิตภัณฑ์ใหม่ผ่านร้านค้ารูปแบบ Modern Trade
รวมทั้งเพิ่มความยืดหยุ่นในการผลิต
เพื่อให้สามารถรองรับและตอบสนองความต้องการของลูกค้าได้อย่างสม่ำเสมอ

1.5 ปัจจัยความเสี่ยงจากรายได้และเงินกู้ที่เป็นเงินสกุลต่างประเทศ

ในปีที่ผ่านมาบริษัทมีรายได้ที่เป็นเงินสกุลต่างประเทศเป็นมูลค่า 8.19 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ในการวางแผนการขายของฝ่ายขายต่างประเทศจะเป็นการประมาณการการขายในรูปสกุลเงินบาท
และในการขายที่ผ่านมาจะมีการเผื่อการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศไว้ประมาณร้อยละ
5-10 ซึ่งในปีที่ผ่านมาได้มีการสำรองเผื่อความผันผวนของค่าเงินไว้แล้ว
ในกรณีที่ค่าเงินบาทแข็งค่ากว่าที่ประมาณการไว้
ทางผู้บริหารของบริษัทจะมีการประชุมเพื่อปรับปรุงมูลค่ามาตรฐานของสกุลเงินในการประมาณการราคาขาย
และบริษัทได้นำนโยบายการป้องกันความเสี่ยงมาใช้เพื่อป้องกันความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน

นอกจากนั้นในปี 2553 ที่ผ่านมาบริษัทได้กู้ยืมเงินเป็นสกุลเงินตราต่างประเทศมูลค่ารวม 475
ล้านเยนจากบริษัท จีเอส ยัวซ่า อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด (บริษัทร่วมทุน)
โดยหนี้สินดังกล่าวบริษัทได้ป้องกันความเสี่ยงแบบเต็มจำนวนด้วยการซื้อสัญญาแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศล่วงหน้าไว้กับธนาคารแล้ว

1.6 ปัจจัยความเสี่ยงจากการขาดสภาพคล่องทางการเงิน

ปัญหาการขาดสภาพคล่องทางการเงินของบริษัทยังคงมีต่อเนื่องในช่วงที่ผ่านมาเนื่องจากราคาวัตถุดิบเริ่มปรับตัวสูงขึ้น
และการขาดทุนอย่างต่อเนื่องในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
แต่ในปีที่ผ่านมาสภาพคล่องทางการเงินเริ่มปรับตัวดีขึ้นเมื่อเปรียบเทียบกับปี 2552
ซึ่งเป็นผลจากการปรับราคาขายสินค้าและควบคุมการจัดเก็บสต็อกสินค้าคงคลัง
ทำให้บริษัทมีผลกำไรและสภาพคล่องส่วนเกินพอที่จะชำระเงินให้แก่เจ้าหนี้ทางการค้าและคืนเงินกู้ได้บางส่วน
นอกจากนั้นเพื่อให้มีสภาพคล่องเพียงพออย่างต่อเนื่อง บริษัทได้ควบคุมการดำเนินงานด้านต่างๆ
ให้เกิดประสิทธิภาพอย่างเต็มที่ โดยเฉพาะการใช้วัตถุดิบ
และการลดอัตราของเสียในกระบวนการผลิต และการลดค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็น
โดยใช้จ่ายเงินที่มีให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อบริษัท

นอกจากนี้เพื่อลดความเสี่ยงจากการขาดสภาพคล่องทางการเงิน
บริษัทได้จัดทำวงเงินสินเชื่อกับสถาบันการเงินและขอรับการสนับสนุนเงินกู้จากบริษัทร่วมทุนเพื่อเสริมสภาพคล่องอีกทางหนึ่ง
ซึ่งก็ได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่ โดยมีการต่ออายุสัญญาเงินกู้เมื่อครบกำหนดชำระเงินคืน

1.7 ปัจจัยความเสี่ยงจากการขาดแคลนแรงงาน

ปัญหาความเสี่ยงที่สำคัญอีกประการหนึ่งในปี 2553 ต่อเนื่องจนถึงปี 2554
มาจากการขาดแคลนแรงงาน
ซึ่งอุปทานด้านแรงงานเติบโตไม่ทันกับความต้องการแรงงานเนื่องมาจากภาวะเศรษฐกิจโลกที่ฟื้นตัว
ปัญหาดังกล่าวทำให้บริษัทต้องปรับเพิ่มค่าแรงงานและสวัสดิการเพื่อจูงใจให้พนักงานเข้าทำงานกับบริษัท
ซี่งส่งผลกระทบต่อต้นทุนค่าแรงงานที่สูงขึ้นเช่นกัน
การเพิ่มขึ้นของต้นทุนแรงงานดังกล่าวอาจจะเกินกว่าการเพิ่มขึ้นของ productivity
ซึ่งทำให้อุตสาหกรรมสูญเสียการแข่งขันกับคู่แข่งขันทางธุรกิจในต่างประเทศ

1.8 ปัจจัยความเสี่ยงจากการประกาศใช้มาตรฐานการบัญชีใหม่ (IFRS)

จากการประกาศใช้มาตรฐานการบัญชีใหม่ ของสภาวิชาชีพบัญชีในช่วงปีที่ผ่านมา
ซึ่งมาตรฐานส่วนใหญ่จะมีผลบังคับใช้ตั้งแต่ปี 2554 เป็นต้นไป
มาตรฐานในเรื่องผลประโยชน์ของพนักงานนับเป็นมาตรฐานที่ส่งผลกระทบต่องบการเงินของบริษัท
กล่าวคือบริษัทและบริษัทย่อยมีโครงการจ่ายผลประโยชน์เป็นเงินบำเหน็จแก่พนักงานภายหลังสิ้นสุดการจ้าง
ซึ่งมีพนักงานมีสิทธิได้รับเงินบำเหน็จเมื่อเกษียณอายุ
และเป็นไปตามข้อบังคับของบริษัทภายใต้พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน
โดยเงินผลประโยชน์ของพนักงานจะจ่ายให้ครั้งเดียวเมื่อเกษียณอายุตามอัตราที่กำหนดไว้
ซึ่งประมาณการเงินผลประโยชน์ของพนักงาน สิ้นสุด ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2553 ประมาณ 33.13
ล้านบาท ทั้งนี้ยอดเงินดังกล่าวจะถูกบันทึกหักขาดทุนสะสมของงบการเงินในปี 2554
และผลประโยชน์ของพนักงานที่จะเกิดขึ้นตั้งแต่ปี 2554 อีกประมาณปีละ 4-5 ล้านบาท
ซึ่งจะถูกบันทึกเป็นค่าใช้จ่ายในงบกำไรขาดทุน ทำให้มีค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้น อีกประมาณ 4-5
ล้านบาททุกปี ตั้งแต่ปี 2554 เป็นต้นไป