1. ปัจจัยความเสี่ยง

1.1 ความเสี่ยงจากการประกอบธุรกิจ

  1.1.1 ความเสี่ยงจากการชะลอตัวทางเศรษฐกิจ

ภาพรวมในภาคธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ภายในประเทศในปี 2552 เกิดการชะลอตัวอย่างต่อเนื่อง ซึ่งเป็นผลมาจากปัญหาต่างๆ ที่มีมาอย่างต่อเนื่องจากปีก่อนๆ เช่น ภาวะตลาดหุ้นที่ตกต่ำ ปัญหาการเงินโลก ปัญหาการเมืองที่มีความไม่แน่นอนสูง นโยบายสินเชื่อที่เข้มงวด การบริโภคหดหาและอุปสรรคจากข้อกฎหมายใหม่ๆ ถึงแม้ว่าภาครัฐเข้ามาช่วยกระตุ้นตลาดด้วยมาตรการกระตุ้นทั้งทางการเงินและการคลัง แต่เนื่องจากปัจจัยลบส่งผลกระทบรุนแรง ทำให้ภาพรวมในธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ยังคงไม่มีการขยายตัว เป็นปีที่ผู้ประกอบการต้องปรับตัวประคองธุรกิจให้เดินหน้าต่อไปได้ ซึ่งผู้ประกอบการต้องหันมาให้ความสำคัญกับการควบคุมต้นทุนอย่างจริงจัง และต้องยอมรับว่า การดำเนินธุรกิจปีนี้และปีต่อๆไป กำไรต้องลดน้อยลง ควรให้ความสำคัญกับการทำการวิจัยตลาด ก่อนตัดสินใจลงทุน เพราะกำลังซื้อมีแนวโน้มลดลงตามปัจจัยลบทางเศรษฐกิจ โดยบริษัทยังคงใช้กลยุทธ์ในการพัฒนาโครงการในพื้นที่ที่มีการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างต่อเนื่องประกอบกับการสร้างสินค้าให้ตรงตามความต้องการของลูกค้ากลุ่มเป้าหมาย อีกทั้งพยายามดำเนินโครงการในพื้นที่ที่มีการขยายตัวทางเศษฐกิจอย่างต่อเนื่องเพื่อรักษาผลการดำเนินงานของบริษัทให้ได้ตามเป้าหมายและเจริญเติบโตอย่างต่อเนื่องภายใต้ปัจจัยความเสี่ยงจากความผันผวนทางเศรษฐกิจในรอบปีที่ผ่านๆมา

2.  ความเสี่ยงจากการพึ่งพาผู้รับเหมาก่อสร้างก่อสร้างและแรงงานในการก่อสร้าง

  บริษัทไม่มีผู้รับเหมาก่อสร้างเป็นของบริษัทเอง
  จึงทำให้บริษัทมีความเสี่ยงในเรื่องการพึ่งพาผู้รับเหมาก่อสร้างและแรงงานในการก่อสร้าง นั่นคือ
  หากผู้รับเหมาก่อสร้างไม่สามารถก่อสร้างให้บริษัทได้ตามกำหนด
  ส่งผลให้บริษัทไม่สามารถส่งมอบบ้านแก่ผู้ซื้อได้ตามเวลา อย่างไรก็ดี
  บริษัทได้มีการลดความเสี่ยงดังกล่าว
  โดยใช้วิธีการประมูลในลักษณะเปิดประมูลซองจากแบบก่อสร้าง (B.O.Q.)
  ของบริษัทเพื่อเป็นแบบแผนในการปฏิบัติการเลือกผู้รับเหมาก่อสร้าง
  โดยที่ฝ่ายก่อสร้างโครงการของบริษัทจะเป็นผู้กำหนดราคากลางในแบบก่อสร้างดังกล่าว
  และเปิดให้ผู้รับเหมาก่อสร้างที่มีความสนใจเข้าร่วมประมูลงานอย่างเป็นธรรม
  และฝ่ายก่อสร้างโครงของบริษัทจะทำหน้าที่ตรวจสอบรายละเอียดค่าแรงและค่าวัสดุก่อสร้าง
  (B.O.Q.)
  ที่นำเสนอโดยผู้รับเหมาก่อสร้างก่อสร้างมาประกอบการพิจารณาเพื่อความเหมาะสมของต้นทุนดังกล่าวต่อค่าก่อสร้างในโครงการต่างๆของบริษัท
  ทั้งนี้
  บริษัทมีการทำสัญญากับผู้รับเหมาก่อสร้างทุกรายและบริษัทสามารถเรียกค่าปรับถ้าการก่อสร้างล่าช้า
  และเรียกร้องค่าเสียหายใดๆอันพึงมีจากผู้รับเหมาก่อสร้างได้
  นอกจากนี้บริษัทจะทำการเก็บเงินค่าค้ำประกันงานก่อสร้างจากผู้รับเหมาเหล่านั้นเพื่อค้ำประกันคุณภาพงานก่อสร้างและหากเกิดกรณีที่ผู้รับเหมารายใดมีการทิ้งงาน
  บริษัทจะนำเงินค้ำประกันนั้นและหรือเงินค่าจ้างรับเหมาที่ยังไม่ได้ชำระให้ผู้รับเหมารายนั้นๆ
  มาใช้ในการจ้างผู้รับเหมารายใหม่เพื่อให้งานก่อสร้างสำเร็จลุล่วงไปได้

  นอกจากนี้บริษัทได้มีการกระจายความเสี่ยงจากการต้องพึ่งพาผู้รับเหมาก่อสร้างรายใดรายหนึ่ง
  โดยมีการกระจายการจ้างผู้รับเหมาให้มากรายขึ้นและพิจารณาว่าจ้างผู้รับเหมาก่อสร้างในปริมาณงานที่เหมาะสมกับขีดความสามารถในการก่อสร้างของผู้รับเหมาก่อสร้างในแต่ละราย
  เพื่อให้ผู้รับเหมาสามารถก่อสร้างให้บริษัทได้ตรงตามคุณภาพที่กำหนด
  ซึ่งจะส่งผลให้บริษัทสามารถส่งมอบบ้านแก่ผู้ซื้อได้ตามแผนที่วางไว้

3.  ความเสี่ยงจากการร่วมลงทุนในกิจการร่วมค้า

เมื่อวันที่ 6 เมษายน 2550 ที่ประชุมสามัญผู้ถือหุ้น ได้มีมติอนุมัติให้บริษัทรับโอนสินทรัพย์และหนี้สินทั้งหมดของบริษัท นวเทพ จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทย่อยที่บริษัทถือหุ้นร้อยละ 100 และชำระบัญชีบริษัท นวเทพ จำกัด ทั้งนี้เพื่อขยายธุรกิจและเพิ่มประสิทธิภาพในการบริหารงานของบริษัท ต่อมาเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2550 บริษัทได้รับโอนสินทรัพย์และหนี้สินทั้งหมดของบริษัท นวเทพ จำกัดในราคาตามบัญชี โดนสินทรัพย์ส่วนใหญ่ที่บริษัทรับโอนมาจากบริษัท นวเทพ จำกัด คือที่ดินติดชายทะเลของอำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ตจำนวนประมาณ 500 ไร่ โดยบริษัทมีแผนที่จะพัฒนาโครงการท่าเทียบเรือยอชต์ (Yatch Marina) คอนโดมิเนียม โรงแรมและบ้านพักตากอากาศ ติดชายทะเล โครงการดังกล่าวจะทำการร่วมลงทุนกับกลุ่มนักลงทุนชาวต่างชาติ ซึ่งวันที่ 2 มิถุนายน 2550 บริษัทได้ซื้อหุ้นสามัญของบริษัท ยามู พร็อพเพอร์ตี้ ดีเวลลอปเม้นท์ จำกัดในอัตราร้อยละ 50 เป็นเงินจำนวน 1 ล้านบาทเพื่อพัฒนาโครงการนี้โดยทำการร่วมลงทุนกับกลุ่มนักลงทุนชาวสวีเดน

ดังนั้นบริษัทอาจมีความเสี่ยงจากการร่วมลงทุนในกิจการร่วมค้าเนื่องมาจากการเสียโอกาสในการพัฒนาที่ดินขนาดประมาณ 500 ไร่ อย่างไรก็ตาม ที่ดินขนาดประมาณ 500 ไร่ ดังกล่าวเป็นทรัพย์สินของบริษัทซึ่งไม่มีภาระด้านหนี้สินในการถือครองที่ดิน ส่งผลให้ไม่มีภาระต้นทุนทางการเงิน รวมทั้งข้อผูกมัดใดๆ ถึงแม้ว่าโครงการร่วมลงทุนดังกล่าวจะไม่สามารถดำเนินการได้ก็ตาม 

4.  ความเสี่ยงในเรื่องของกฎหมายควบคุมการจัดสรรที่ดิน

  ถึงแม้ว่าตลาดที่อยู่อาศัยค่อนข้างจะเป็นตลาดแข่งขันแบบเสรี แต่ความเสี่ยงในเรื่องระเบียบ
  ประกาศ และข้อกำหนด ซึ่งจะมีประกาศใช้และปรับเปลี่ยนทุกๆ 4 ปี
  รวมถึงขั้นตอนเพื่อปฏิบัติตามกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการจัดสรรที่ดินสามารถสร้างผลกระทบและปัญหาความยุ่งยากให้กับผู้ประกอบการอสังหาริมทรัพย์
  และอาจทำให้เกิดความล่าช้าในขั้นตอนการก่อสร้าง รวมถึงต้นทุนค่าใช้จ่ายที่ต้องเพิ่มสูงขึ้นตามมา
  ตัวอย่างเช่น การกำหนดเขตการใช้ประโยชน์ที่ดิน (Zoning) กฎหมายผังเมือง
  การวางผังจราจร การแก้ปัญหาสิ่งแวดล้อม
  ซึ่งส่งผลทำให้ผู้ประกอบการเพิ่มค่าใช้จ่ายในอนาคตได้
  สำหรับผู้ประกอบการซึ่งขออนุญาตทำบ้านจัดสรร ต้องพบกับข้อกำหนดการจัดสรรที่ดินตาม
  พ.ร.บ.จัดสรรที่ดิน เพื่อความปลอดภัย และรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อม เช่น
  การจัดระบบการประปา และการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม เป็นต้น
  และสำหรับขนาดของที่ดินที่จะจัดสรรเป็นอีกหนึ่งข้อกำหนดด้วยเช่นกัน เช่น
  การจัดสรรที่ดินเพื่อขายบ้านเดี่ยว ที่ดินแปลงย่อยต้องมีขนาดความกว้างหรือความยาวไม่ต่ำกว่า
  10.00 เมตร และมีเนื้อที่ไม่ต่ำกว่า 50 ตารางวา นอกจากนี้ การจัดจำหน่ายแปลงย่อยไม่เกิน
  99 แปลง หรือเนื้อที่ต่ำกว่า 19 ไร่ ต้องมีความกว้างของเขตทางไม่ต่ำกว่า 9.00 เมตร
  โดยมีความกว้างของผิวจราจรไม่ต่ำกว่า 6.00 เมตร แปลงย่อยตั้งแต่ 100-299 แปลง
  หรือเนื้อที่ 19-50 ไร่ ต้องมีความกว้างของเขตทางไม่ต่ำกว่า 12.00 เมตร
  โดยมีความกว้างของผิวจราจรไม่ต่ำกว่า 8.00 เมตร และแปลงย่อยตั้งแต่ 300-499 แปลง
  หรือเนื้อที่เกินกว่ากว่า 50 ไร่ ต้องมีความกว้างของเขตทางไม่ต่ำกว่า 16.00 เมตร
  โดยมีความกว้างของผิวจราจรไม่ต่ำกว่า 12.00 เมตร รวมถึง กฎหมายนิติบุคคลบ้านจัดสรร
  ที่ประกาศใช้เมื่อปี 2546 ได้ครอบคลุมหมู่บ้านจัดสรร ที่สร้างโดยพ.ร.บ. การจัดสรรที่ดิน พ.ศ.
  2543 เป็นต้นมา ระบุให้ทุกโครงการต้องก่อตั้งนิติบุคคลบ้านจัดสรร
  เพื่อบริหารจัดการระบบส่วนกลางเพื่อสาธารณะ เช่น จ้างยาม จ่ายค่าน้ำ ค่าไฟ ฯลฯ ภายใน
  180 วันหลังการก่อสร้างทรัพย์สินส่วนกลางแล้วเสร็จ และพร้อมจะส่งมอบ ซึ่งกฎหมายระบุว่า
  ทรัพย์สินส่วนกลางอันได้แก่ ถนน ทางเท้า และ เสาไฟ เป็นต้น
  ต้องอยู่ในความดูแลเจ้าของโครงการเดิมไปอีก 1 ปี
  หลังจากก่อสร้างทรัพย์สินส่วนกลางหรือสาธารณูปโภคส่วนกลางแล้วเสร็จ
  ระหว่างนั้นให้ดำเนินการจัดตั้งนิติบุคคลบ้านจัดสรร และเมื่อแล้วเสร็จตามกำหนด
  ก็จะทำการส่งมอบให้นิติบุคคลบ้านจัดสรร
  โดยเจ้าของโครงการต้องวางเงินประกันค่าพื้นที่ส่วนกลาง ให้กับนิติบุคคลด้วย
  ดังนั้นผู้ประกอบการจะมีภาระค่าใช้จ่ายในส่วนนี้ด้วยเช่นกัน

  นอกจากนี้ กฎกระทรวงผังเมืองรวม กรุงเทพมหานคร (ปรับปรุงครั้งที่ 2) ปี 2549
  ได้ประกาศในฉบับกฤษฎีกา และมีผลใช้บังคับทันที ในวันที่ 16 พฤษภาคม 2549
  และมีระยะเวลาบังคับใช้ 5 ปี จนถึงวันที่ 15 พฤษภาคม 2554
  (ปกติผังเมืองจะประกาศใช้ได้คราวละ 5 ปี อาจต่ออายุได้อีก 2 ครั้งๆ ละไม่เกิน 1 ปี
  หลังจากนั้นต้องมีการปรับปรุงและประกาศใช้ใหม่)
  ดังนั้นผู้ประกอบการอสังหาริมทรัพย์หลายรายอาจจะได้รับผลกระทบจากผังเมืองดังกล่าวนี้
  โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ประกอบการเกี่ยวกับอาคารสูงจะได้รับผลกระทบมากกว่าผู้ประกอบการโครงการที่เป็นบ้านแนวราบ
  เนื่องจากกฎหมายใหม่จะมีความเข้มงวดในการก่อสร้างอาคารในแต่ละโซนของกรุงเทพฯมากขึ้น
  ด้วยสาเหตุที่จะมีการกำหนดอัตราส่วนพื้นที่อาคารรวมต่อพื้นที่ดิน (Floor Area Ratio) ลดลง
  และกำหนดอัตราส่วนพื้นที่ว่างต่อพื้นที่อาคารรวม (Open Space Ratio) เพิ่มสูงขึ้น
  และการกำหนดความกว้างของถนนเพื่อป้องกันปัญหาการจราจร อาทิ
  อาคารขนาดใหญ่ต้องอยู่ริมถนน ซอยต้องกว้าง 10 เมตรขึ้นไป ถนนหลักต้องกว้าง 16 เมตร/30
  เมตร หรือต้องใกล้กับสถานีรถไฟฟ้าในรัศมี 500 เมตร เป็นต้น
  ซึ่งจะส่งผลทำให้ผู้ประกอบการมีภาระต้นทุนที่สูงขึ้นในการซื้อที่ดิน
  ทำให้ราคาบ้านสูงมากขึ้นตามมาเช่นกัน

  ดังนั้น บริษัทอาจจะได้รับผลกระทบจากการปรับโครงร่างผังเมืองใหม่ดังกล่าว
  เนื่องจากเนื้อที่ที่จะต้องขยายมากขึ้น
  ทำให้จำนวนหน่วยที่สามารถสร้างได้ในพื้นที่ของโครงการมีขนาดน้อยลง
  และราคาบ้านต่อหลังอาจจะต้องสูงขึ้นตามเนื้อที่ที่ดินที่บังคับ
  ซึ่งอาจจะต้องประสบกับข้อจำกัดอันเป็นอุปสรรคต่อรูปแบบและนโยบายบ้านของบริษัทในอนาคต
  รวมถึงข้อกำหนดการจัดสรรที่ดินตาม พ.ร.บ. การจัดสรรที่ดิน พ.ศ. 2543
  และผลกระทบจากข้อกำหนดต่างๆที่จะต้องปฏิบัติตามในอนาคต อย่างไรก็ดี
  กฎหมายเหล่านี้ไม่มีผลบังคับใช้ย้อนหลัง จึงทำให้โครงการต่างๆ ดำเนินไปได้ตามแผนงาน
  อีกทั้งโครงการที่บริษัทเริ่มพัฒนาเพิ่มเติมในปี 2550
  มีความเพียงพอที่ทำรายได้ให้กับบริษัทไปอีกประมาณ 3-5 ปี
  คือโครงการบ้านร็อคการ์เด้นบายพาส 6 ซึ่งแบ่งได้ออกเป็น 10 เฟสย่อยบนถนนบายพาส
  อำเภอเมืองจังหวัดภูเก็ต
  ซึ่งเป็นโครงการที่ได้ขออนุญาตการจัดสรรแล้วจากทางราชการของจังหวัดภูเก็ตแล้ว
  นอกจากโครงการที่กล่าวมาแล้วบริษัทยังมีโครงการบ้านร็อคการ์เด้น แอร์พอร์ต เฟส 2
  ที่จังหวัดสมุทรปราการใกล้กับสนามบินสุวรรณภูมิที่บริษัทมีแผนที่จะพัฒนาต่อเนื่องกับโครงการบ้านร็อคการ์เด้นแอร์พอร์ต
  เฟส 1 ก็อยู่ในระหว่างยื่นขอจัดสรรด้วยเช่นกัน ดังนั้น
  บริษัทได้มีการเตรียมรับมือกับกฎหมายใหม่โดยการปรับรูปแบบโครงการให้สอดคล้องกับกฎหมายที่จะมีขึ้นในอนาคตระยะยาว
  โดยได้ทำการศึกษาภาวะตลาดที่อยู่อาศัยและกฏหมายที่เกี่ยวข้องอยู่สม่ำเสมอ
  ซึ่งจะส่งผลให้บริษัทมีความสามารถที่จะขยายงานในอนาคตได้อย่างต่อเนื่อง

2.  ความเสี่ยงจากการผลิต/ก่อสร้างโครงการ

    1.  ความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาวัสดุก่อสร้าง

จากการที่ภาวะธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ในประเทศชะลอตัว
ปัญหาทางด้านเศรษฐกิจและการเงินของโลกตกต่ำ
ความผันผวนอย่างต่อเนื่องของราคาน้ำมันในตลาดโลก
อาจส่งผมให้ราคาวัสดุก่อสร้างมีความผันผวนซึ่งจะส่งผมกระทบโดยตรงต่อต้นทุนก่อสร้างโครงการของผู้ประกอบการ
ยากต่อการควบคุมและการประมาณการก่อสร้าง
ผู้ประกอบการจำเป็นที่จะต้องเร่งขายบ้านที่มีราคาต้นทุนสูงให้เร็วที่สุด
เพื่อให้เกิดการขาดทุนที่น้อยที่สุด
ซึ่งเป็นความเสี่ยงที่จำเป็นต้องเร่งระบายสินค้าที่มีราคาต้นทุนสูงในภาวะเศรฐกิจที่ถดถอย

อย่างไรก็ดี
บริษัทได้ว่าจ้างผู้รับเหมาก่อสร้างให้ก่อสร้างโครงการของบริษัทโดยให้เป็นผู้รับเหมาก่อสร้างเป็นผู้ดำเนินการจัดหาวัสดุหลักในการก่อสร้าง
รวมถึง กระเบื้องปูพื้น กระเบื้องปูหลังคา เหล็ก และเครื่องสุขภัณฑ์
สำหรับทุกโครงการที่ดำเนินอยู่ในปัจจุบัน ได้แก่ โครงการ “บ้านร็อคการ์เด้น บายพาส 3”
ถึงโครงการ “บ้านร็อคการ์เด้น บายพาส 5 ” โครงการ“บ้านร็อคการ์เด้นแอร์พอร์ตเฟส
1”ตลอดจนโครงการในอนาคตคือ โครงการ “บ้านร็อคการ์เด้น บายพาส 6” และโครงการ
“บ้านร็อคการ์เด้นแอร์พอร์ตเฟส 2 และ 3”
และโครงการอื่นๆในอนาคตทั้งที่กรุงเทพฯและต่างจังหวัด
ได้รวมค่าวัสดุหลักดังกล่าวรวมกับค่าว่าจ้างซึ่งผู้รับเหมาก่อสร้างจะได้รับ
โดยตกลงทำสัญญาจ้างเหมาก่อสร้างบ้านกับบริษัทไว้แล้วล่วงหน้า
ซึ่งบริษัทสามารถลดความผันผวนจากราคาวัสดุก่อสร้างดังกล่าวได้อย่างชัดเจนหากราคาวัสดุกลับมาผันผวนอย่างฉับพลัน
ทำให้บริษัทสามารถควบคุมความเสี่ยงของการปรับขึ้นราคาของวัสดุก่อสร้างในอนาคตได้ระดับหนึ่ง
สามารถคาดคะเนค่าใช้จ่ายได้ล่วงหน้า และปรับตัวได้ทันเวลา
ไม่ส่งผลกระทบต่อกำไรของบริษัทในทันทีที่มีการเปลี่ยนแปลงของราคาวัสดุก่อสร้างและเร่งระบายสินค้าที่มีราคาต้นทุนสูงในภาวะเศรฐกิจที่ถดถอย

  1.3 ความเสี่ยงทางด้านการเงิน

1.  ความเสี่ยงด้านกระแสเงินสดของบริษัท

  การขยายตัวของธุรกิจของบริษัทในช่วงที่ผ่านมาตั้งแต่ในปี 2546
  จะเป็นลักษณะการขยายตัวโดยใช้เงินทุนจากผู้ถือหุ้นหรือการกู้ยืมจากบุคคลหรือกิจการที่เกี่ยวข้องซึ่งอาจจมีทั้งส่วนที่คิดและไม่คิดดอกเบี้ยโดยเป็นนโยบายการบริหารเงินทุนแบบอนุรักษ์นิยมของผู้บริหารในช่วงของการเริ่มโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ต่างๆของบริษัท
  อย่างไรก็ตาม การขยายตัวของบริษัทในอนาคตซึ่งได้แก่ การลงทุนในโครงการ
  “บ้านร็อคการ์เด้นแอร์พอร์ต 2” และโครงการ “บ้านร็อคการ์เด้นแอร์พอร์ต
  3”ซึ่งมีมูลค่าการลงทุนรวมกันเกือบ 800 ล้านบาท และโครงการบ้านร็อคการ์เด้นบายพาส 6
  มูลค่าโครงการประมาณกว่า 2,400ล้านบาท และการลงทุนในกิจการร่วมค้าในการพัฒนาที่ดินกว่า
  500 ไร่ที่จังหวัดถูเก็ตซึ่งต้องใช้เงินทุนจำนวนมากเช่นเดียวกัน
  ซึ่งอาจจะทำให้บริษัทมีความเสี่ยงในเรื่องของต้นทุนทางการเงินและกระทบต่อบริษัทในเรื่องของสภาพคล่องตามมา
  เนื่องมาจากมีความเป็นไปได้ว่าบริษัทจะใช้เงินกู้จากสถาบันการเงิน
  นอกเหนือจากแหล่งเงินทุนที่จะมาจากกระแสเงินสดจากการดำเนินงานของบริษัทเพื่อลงทุนในโครงการต่างๆ
  ดังกล่าวนั่นคือ
  บริษัทอาจจะมีภาระที่สูงขึ้นจากดอกเบี้ยกู้ยืมซึ่งมาจากการก่อภาระหนี้สินใดๆในอนาคต

  อย่างไรก็ดี
  บริษัทได้คำนึงถึงโครงสร้างทางการเงินรวมทั้งปริมาณกระแสเงินสดจากกิจการที่จะต้องเพียงพอต่อการชำระภาระผูกพันที่อาจจะเกิดขึ้น
  นอกจากนี้ในแง่ของการหาแหล่งเงินทุนจากสถาบันการเงิน
  บริษัทยังคงมีการติดต่อกับบางสถาบันการเงินในประเทศอย่างต่อเนื่องในการจัดสินเชื่อให้กับลูกค้าในโครงการต่างๆของบริษัท
  และบริษัทยังมีทรัพย์สินที่สามารถนำไปใช้เป็นหลักประกันการกู้ได้ในรูปของที่ดินระหว่างการพัฒนา
  จึงไม่น่าจะมีปัญหาในด้านสภาพคล่องและต้นทุนทางการเงินเพื่อรองรับกับการขยายตัวของบริษัทในอนาคต

  1.4 ความเสี่ยงทางด้านการบริหารจัดการ

  1.4.1 ความเสี่ยงจากการที่ผู้บริหารเป็นชุดเดียวกันกับคณะกรรมการของบริษัท

  บริษัทมีความเสี่ยงเรื่องการบริหารงาน
  เนื่องจากบริษัทบริหารจัดการโดยกลุ่มศิลปรัตน์และบุคคลที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มศิลปรัตน์คือ นายวิรัตน์
  ชินประพินพร ซึ่งเป็นประธานกรรมการบริหาร และนางเนาวนิจ ศิลปรัตน์
  ซึ่งเป็นกรรมการผู้จัดการ โดยมีอำนาจในการลงนามสั่งจ่ายเช็คร่วมกัน
  และการทำธุรกรรมทางการเงินอื่นๆของบริษัท ตลอดจนการทำนิติกรรมต่างๆ อย่างไรก็ดี
  เพื่อให้เกิดการถ่วงดุลในการบริหารจัดการในระดับหนึ่ง บริษัทได้ดำเนินการ ดังต่อไปนี้

1.  แต่งตั้งคณะกรรมการตรวจสอบซึ่งเป็นบุคคลภายนอกและมีความเป็นอิสระจำนวน 3
    ท่านเข้ามาตรวจสอบการดำเนินงานของบริษัท

2.  คณะกรรมการบริหารและกรรมการผู้จัดการ ไม่มีอำนาจในการดำเนินการใด ๆ
    ในหรือเกี่ยวกับรายการที่เกี่ยวโยงกัน
    รายการการได้มาหรือจำหน่ายไปซึ่งสินทรัพย์ที่สำคัญของบริษัท และ/หรือ รายการหรือเรื่อง
    ที่บุคคลที่อาจมีความขัดแย้งมีส่วนได้ส่วนเสียหรืออาจมีความขัดแย้งทางผลประโยชน์ในลักษณะอื่นใดที่จะทำขึ้นกับบริษัทและบริษัทย่อย
    (ถ้ามี) ในกรณีดังกล่าว รายการหรือเรื่องดังกล่าวจะต้องนำเสนอต่อคณะกรรมการตรวจสอบ
    เพื่อขอความเห็น และนำเสนอคณะกรรมการของบริษัทและ/หรือ ที่ประชุมผู้ถือหุ้น
    (แล้วแต่กรณี) เพื่อพิจารณาอนุมัติ

3.  จัดให้มีหน่วยงานตรวจสอบภายในที่สามารถปฏิบัติงานได้อย่างเป็นอิสระตามความเหมาะสม
    และขึ้นตรงต่อคณะกรรมการตรวจสอบ
    โดยที่หน่วยงานตรวจสอบภายในของบริษัทจะสอบทานทุกๆไตรมาส
    เพื่อตรวจสอบให้บริษัทมีระบบควบคุมภายใน (Internal Control)
    และการตรวจสอบภายใน (Internal Audit) ในด้านต่างๆ
    รวมทั้งด้านการบริหารที่เหมาะสมและมีประสิทธิผล (โปรดดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ในส่วนที่ 2
    หัวข้อ “การควบคุมภายใน” ซึ่งจะมีสรุปขั้นตอนการดำเนินงานของหน่วยงานตรวจสอบภายใน)