1.  ปัจจัยความเสี่ยง

 ความเสี่ยงด้านการตลาดและราคา

บริษัทและบริษัทย่อยดำเนินธุรกิจเดียวกันคือ ผลิตและจำหน่ายแผ่นเอ็มดีเอฟ แผ่นปาร์ติเกิ้ล
แผ่นผิวประตู แผ่นเอ็มดีเอฟปิดผิว แผ่นปาร์ติเกิ้ลปิดผิว และแผ่นไม้พื้นสำเร็จรูป
โดยจำหน่ายให้กับผู้ผลิตและผู้แทนจำหน่ายในอุตสาหกรรมก่อสร้างตกแต่ง ,
อุตสาหกรรมผลิตเฟอร์นิเจอร์ , อุตสาหกรรมอีเลคโทรนิกซ์ เช่น ตู้ลำโพง
ทั้งตลาดในประเทศและตลาดต่างประเทศ

ความเสี่ยงในเรื่องการตลาด ขึ้นกับสภาวะเศรษฐกิจทั้งในและต่างประเทศ
การแข่งขันของผู้ประกอบการในประเทศและต่างประเทศ
ซึ่งส่วนใหญ่ใช้นโยบายราคาเข้าทำการตลาดเพื่อการแข่งขัน ราคาแผ่นปาร์ติเกิ้ลมีการปรับลดลง
เนื่องจากปริมาณสินค้าที่มีมากในตลาด อันเนื่องจากการขยายกำลังการผลิตของอุตสาหกรรม
ทั้งนี้บริษัท ฯ ได้ติดตามอย่างใกล้ชิด และได้วางนโยบายการกระจายสินค้า เข้าสู่ลูกค้าในกลุ่มต่าง
ๆ ให้เหมาะสม และการใช้นโยบายราคา แต่ด้วยประสบการณ์ในการทำธุรกิจมานาน
ทำให้สามารถทราบได้ว่าแต่ละอุตสาหกรรมต่อเนื่องมีวงจรธุรกิจของตนเองหมุนเวียนตลอดเวลา
และบริษัทมีปริมาณการผลิตที่มากพอ
และสามารถปรับให้เหมาะสมกับความต้องการของตลาดทั้งในและต่างประเทศในแต่ละช่วงเวลา
เพื่อประโยชน์สูงสุดให้บริษัทกับได้ และมีการหาตลาดต่างประเทศใหม่ ๆ เช่น ตะวันออกกลาง
ซึ่งเดิมส่วนใหญ่จะมีเฉพาะเอเซีย
เพื่อชดเชยตลาดในประเทศที่ความต้องการลดลงเนื่องมาจากสภาพเศรษฐกิจที่ชะลอตัว

ความเสี่ยงในเรื่องราคา
เนื่องจากบริษัทได้ดำเนินการขยายกำลังการผลิตแผ่นเอ็มดีเอฟกำลังการผลิต 210,000 ลบ.ม.ต่อปี
ซึ่งดำเนินการผลิตและจำหน่ายออกสู่ตลาดทั้งในประเทศและต่างประเทศ
ทำให้กำลังการผลิตเพิ่มขึ้นเป็น 480,000 ลบ.ม. ต่อปี และในส่วนแผ่นปาร์ติเกิ้ลซึ่งมีกำลังการผลิต
900,000 ลบ.ม. ต่อปี ทำให้อุปทานในตลาดเพิ่มขึ้น
ซึ่งอาจทำให้ราคาขายของผลิตภัณฑ์ปรับตัวลดลง แต่บริษัทก็ได้มีการสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับผลิตภัณฑ์
เช่น การปิดผิวด้วยวัสดุต่าง ๆ , การผลิตแผ่นไม้พื้นสำเร็จรูป
จึงทำให้บริษัทได้รับผลกระทบในเรื่องราคาไม่มากนัก

ความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน

บริษัทฯ มียอดขายส่งออกในรูปของเงินสกุลดอลล่าร์สหรัฐ ประมาณร้อยละ 64 ของยอดขายทั้งหมด
ในขณะเดียวกันบริษัทในกลุ่มก็มีการนำเข้าวัตถุดิบ เช่น Methanol และ Urea Formaldehyde
เพื่อในการผลิตกาว , การซื้อเครื่องจักรเพื่อขยายกำลังการผลิต
การซื้ออะหลั่ยและอุปกรณ์เครื่องจักรบางชนิดเพื่อใช้ในการซ่อมบำรุง
ในรูปของเงินสกุลดอลล่าห์สหรัฐ และยูโร ซึ่งบริษัทฯ
ไม่ได้มีการทำสัญญาป้องกันความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยน อย่างไรก็ตามในส่วนการขายส่งออก
ที่มีมูลค่ามากกว่าการนำเข้านั้น บริษัทฯ ได้ติดตามเรื่องอัตราแลกเปลี่ยนอย่างใกล้ชิด
และพิจารณาใช้เครื่องมือต่าง ๆ ด้านการเงิน กับสถานการณ์ที่มีผลกระทบกับบริษัท
ให้มีประสิทธิภาพมากที่สุด เพื่อลดความเสี่ยงจากการผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน

ความเสี่ยงด้านหนี้สูญ

บริษัทฯ มีความเสี่ยงด้านการให้สินเชื่อที่เกี่ยวเนื่องกับลูกหนี้การค้าค่อนข้างน้อย เนื่องจากบริษัทฯ
และบริษัทย่อย มีการขายสินค้าต่างประเทศในปี 2550 โดยคิดเป็นร้อยละ 64 ของยอดขายทั้งหมด
ซึ่งเป็นการขายโดยการเปิด L/C หรือให้ลูกค้าจ่ายเงินล่วงหน้าค่าสินค้า
ส่วนการขายในประเทศอีกจำนวนร้อยละ 36 ของยอดขายทั้งหมด
เป็นการขายให้กับบริษัทที่เกี่ยวข้องกัน และบริษัทอื่นที่มีความมั่นคงทางการเงินสูง
มีความสามารถในการชำระหนี้ที่ดี เนื่องจากได้ติดต่อค้าขายกับลูกค้าเหล่านี้มานาน
รวมทั้งมีการพิจารณาค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญอย่างเหมาะสม
มีการติดตามเร่งรัดหนี้สินที่เกินกำหนดระยะเวลาเป็นเวลานาน
นอกจากนี้บริษัทได้ให้ความสำคัญในการพิจารณาให้เครดิตทางการค้ากับลูกหนี้ที่มีความสัมพันธ์ทางการค้ามาเป็นระยะเวลานาน
หรือให้ลูกค้าที่มียอดการสั่งซื้อเป็นจำนวนเงินที่สูง ทำหนังสือสัญญาค้ำประกันจากทางธนาคาร
เพื่อเป็นการป้องกันความเสี่ยงได้ระดับหนึ่ง ดังนั้นบริษัทฯ
จึงมีความเสี่ยงจากการที่ลูกหนี้จะไม่ชำระหนี้อยู่ในระดับต่ำ

ความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ย

บริษัทและบริษัทย่อยมีหนี้สินระยะสั้นประเภทเงินเบิกเกินบัญชีและเงินกู้ยืมเงินระยะสั้นจากสถาบันการเงิน
ซึ่งการกู้ยืมเงินของบริษัทและบริษัทย่อยนำมาเพื่อเป็นเงินทุนหมุนเวียน ในการกู้ยืมเงินระยะสั้น
บริษัทฯและบริษัทย่อยจะพิจารณาข้อมูลจากสถาบันการเงินต่าง ๆ
ที่ทำให้บริษัทมีต้นทุนทางการเงินที่ต่ำ ในส่วนของเงินกู้ยืมระยะยาว กู้มาเพื่อขยายกำลังการผลิต
เพื่อเพิ่มยอดขายให้กับกลุ่มบริษัท ซึ่งอัตราดอกเบี้ยจะถูกกำหนดไว้ในอัตราคงที่ในช่วงระยะเวลาหนึ่ง
หลังจากนั้นก็จะอ้างอิงกับอัตราดอกเบี้ยของสถาบันการเงินผู้ให้กู้
ทั้งนี้การเปลี่ยนแปลงหรือความผันผวนของอัตราดอกเบี้ยในตลาดในอนาคตที่อาจจะสูงขึ้น
จะทำให้ค่าใช้จ่ายด้านดอกเบี้ยสูงขึ้น
ซึ่งอาจมีผลกระทบกับผลการดำเนินงานและกระแสเงินสดของบริษัทได้

ความเสี่ยงด้านจากการที่มีผู้ถือหุ้นรายใหญ่ถือหุ้นเกินกว่าร้อยละ 50

ณ วันที่ 9 เมษายน 2550 กลุ่มครอบครัวสหวัฒน์ , เจริญนวรัตน์ , บุญเกตุ และ ชัยพัฒนวณิช
ถือหุ้นในบริษัทรวมกันประมาณร้อยละ 61.50 ของจำนวนหุ้นที่จำหน่ายได้แล้วทั้งหมด
จึงทำให้สามารถควบคุมมติที่ประชุมผู้ถือหุ้นได้เกือบทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นเรื่องการแต่งตั้งกรรมการ
หรือการขอมติในเรื่องอื่นที่ต้องใช้เสียงส่วนใหญ่ของที่ประชุมผู้ถือหุ้น

ยกเว้นเรื่องที่กฎหมายหรือข้อบังคับบริษัทกำหนดให้ต้องได้รับเสียง 3 ใน 4 ของที่ประชุมผู้ถือหุ้น
ดังนั้น
ผู้ถือหุ้นรายอื่นจึงอาจไม่สามารถรวบรวมคะแนนเสียงเพื่อตรวจสอบและถ่วงดุลเรื่องที่ผู้ถือหุ้นรายใหญ่เสนอได้