6. ข้อพิพาททางกฎหมาย

ข้อพิพาททางกฎหมายของบริษัท

เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม 2553 ศาลปกครองกลางมีคำสั่งเรียกให้บริษัทเข้าเป็นผู้ถูกฟ้องคดีร่วมที่ 5
กับกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร และคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ
(กทช.) กรณีเจ้าหน้าที่รัฐละเว้นไม่ตรวจสอบ
เพิกถอนการดำเนินกิจการดาวเทียมไทยคมหลังจากการขายหุ้นของผู้ถือหุ้นใหญ่
ซึ่งยื่นฟ้องโดยนายสุพงษ์ ลิ้มธนากุล โดยบริษัท
ได้ยื่นคำให้การต่อศาลปกครองกลางเมื่อเดือนกันยายน 2553 ต่อมาวันที่ 10 มิถุนายน 2554
ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษายกฟ้องคดี จากนั้นวันที่ 8 กรกฎาคม 2554 นายสุพงษ์ ลิ้มธนากุล
ได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาของศาลปกครองกลางต่อศาลปกครองสูงสุด ซึ่งบริษัท
ได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ต่อศาลปกครองสูงสุดไปแล้วเมื่อวันที่ 23 กันยายน 2554 ที่ผ่านมา
ขณะนี้เรื่องอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจต่างๆ ที่ บริษัทเข้าไปถือหุ้น สามารถแยกได้ดังนี้

6.1 ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจสื่อสารโทรคมนาคมไร้สาย

-   กรณีข้อพิพาททางกฎหมายของ เอไอเอส

  (1) บริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน) (ทีโอที) ได้เสนอข้อพิพาทต่อ
  สำนักระงับข้อพิพาทสถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 9/2551 เมื่อวันที่ 22
  มกราคม 2551 เพื่อเรียกร้องให้เอไอเอสชำระค่าผลประโยชน์ตอบแทนเพิ่มจำนวน 31,463
  ล้านบาท
  ซึ่งจำนวนเงินส่วนแบ่งรายได้ดังกล่าวเป็นจำนวนเดียวกันกับภาษีสรรพสามิตที่เอไอเอสได้นำส่งไปแล้ว

  คณะอนุญาโตตุลาการมีคำชี้ขาดเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม 2554
  ให้เอไอเอสไม่ต้องชำระเงินค่าผลประโยชน์ตอบแทนเพิ่มให้แก่ทีโอทีและได้มีคำสั่งแก้ไขคำชี้ขาดเล็กน้อยในวันที่
  27 มิถุนายน 2554

  ทีโอทีได้ยื่นคำร้องเพิกถอนคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการต่อศาลปกครองกลางในวันที่ 22
  กันยายน 2554 เป็นคดีหมายเลขดำที่ 1918/2554

  (2) เมื่อวันที่ 7 มีนาคม 2551 บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) (กสท.)
  ได้ยื่นฟ้องเอไอเอส เป็นจำเลยที่ 1 และ บริษัท เอไอเอ็น โกลบอลคอม จำกัด (เอไอเอ็น)
  เป็นจำเลยที่ 2 คดีหมายเลขดำที่ 1245/2551 ต่อศาลแพ่ง เรียกร้องให้ร่วมกันชดใช้ค่าเสียหาย
  เป็นเงินรวม 583 ล้านบาท (รวมดอกเบี้ย)
  โดยอ้างว่าความเสียหายดังกล่าวเกิดจากกรณีที่เอไอเอสกับเอไอเอ็นเปลี่ยนแปลงการส่งทราฟฟิคการให้บริการโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศ
  ในช่วงเวลาวันที่ 1 มีนาคม 2550 ถึง 7 มีนาคม 2551
  ที่ผู้ใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ของเอไอเอส ใช้บริการผ่านเครื่องหมาย + จากเดิมที่เป็น 001
  ของ กสท. มาเป็น 005 ของเอไอเอ็นโดยไม่แจ้งให้ผู้ใช้บริการทราบก่อน

  เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม 2552 ศาลแพ่งได้มีคำพิพากษายกฟ้อง กสท.
  เนื่องจากข้อเท็จจริงรับฟังไม่ได้ว่า กสท. มีสิทธิในการใช้เครื่องหมาย +
  ในการให้บริการโทรศัพท์ระหว่างประเทศแต่ผู้เดียวหรือมีสิทธิหวงห้ามมิให้เอไอเอส
  และเอไอเอ็น ซึ่งเป็นผู้ให้บริการโทรศัพท์รายอื่นใช้เครื่องหมาย +
  และรับฟังไม่ได้ว่าการที่เอไอเอส กระทำการแปลงสัญญาณโทรศัพท์ที่ใช้ผ่านเครื่องหมาย +
  เป็นผ่านรหัสหมายเลข 005 ของเอไอเอ็น
  เป็นการทำให้ผู้ใช้บริการโทรศัพท์ระหว่างประเทศเข้าใจผิดว่าเป็นการใช้บริการผ่านรหัสหมายเลข
  001 ของกสท.
  การกระทำของเอไอเอสดังกล่าวจึงมิได้เป็นการกระทำอันเป็นการละเมิดสิทธิใดๆ ของกสท.
  สำหรับ เอไอเอ็น ที่ กสท. ฟ้องอ้างว่าร่วมกระทำละเมิดกับเอไอเอส นั้น
  จึงมิได้กระทำการละเมิดต่อกสท. ตามฟ้องด้วย

  ทั้งนี้ กสท. ได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาดังกล่าวแล้วต่อศาลอุทธรณ์เมื่อวันที่ 10 มีนาคม 2553
  โดยเอไอเอส และเอไอเอ็นได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ต่อศาลอุทธรณ์แล้วเช่นกันเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม
  2553 ขณะนี้ คดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์

  (3) เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2553 เอไอเอสได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 48/2553 เพื่อเรียกร้องให้ บริษัท ทรู มูฟ
  จำกัด ชำระเงินค่าเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม
  ตามสัญญาการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมระหว่างกัน เป็นเงินจำนวน 88, 602,054.63
  บาท (ไม่รวมภาษีมูลค่าเพิ่ม) พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี
  นับตั้งแต่วันผิดนัดเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จสิ้น ขณะนี้
  ข้อพิพาทอยู่ระหว่างการพิจารณาของอนุญาโตตุลาการ

  (4) เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2554 เอไอเอสได้เสนอข้อพิพาทต่อ สำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 8/2554
  เพื่อเรียกร้องให้คณะอนุญาโตตุลาการ ชี้ว่าข้อตกลงต่อท้ายสัญญาอนุญาตฯ ครั้งที่ 6 และครั้งที่ 7
  มีผลผูกพัน ทีโอที และ เอไอเอส ให้ต้องปฏิบัติตามอยู่เช่นเดิมจนสิ้นสุดระยะเวลาในวันที่ 30
  กันยายน 2558 ตามที่ระบุไว้ในสัญญาอนุญาตฯ และข้อตกลงต่อท้ายสัญญาอนุญาตฯ ฉบับต่างๆ
  ดังนั้น ทีโอทีจึงไม่มีสิทธิเรียกร้องให้เอไอเอส ชำระเงินผลประโยชน์ตอบแทน
  พร้อมดอกเบี้ยและภาษีมูลค่าเพิ่มตามหนังสือเรียกร้องให้ชำระเงินของทีโอที

  ต่อมา เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2554 ทีโอที มีหนังสือที่ ทีโอที/ชม.150 เพื่อขอยกเลิกหนังสือที่
  ทีโอที ชม./41 ลงวันที่ 31 มกราคม 2554 ที่เรียกร้องให้เอไอเอสชำระเงินข้างต้น
  โดยแจ้งว่า เนื่องจากมีข้อเท็จจริงที่คลาดเคลื่อนและทีโอทีก็ยังไม่ได้ได้ดำเนินการใดๆ
  ตามหนังสือดังกล่าว อีกทั้งข้อตกลงต่อท้ายสัญญาครั้งที่ 6 และ 7 ก็ยังมีผลบังคับอยู่
  จากการที่ทีโอทียกเลิกหนังสืออันเป็นมูลเหตุในการเสนอข้อพิพาท จึงไม่มีข้อพิพาทที่ทำให้
  เอไอเอส จำต้องดำเนินการในชั้นอนุญาโตตุลาการต่อทีโอทีตามที่เรียกร้องอีกต่อไป ดังนั้นในวันที่
  3 ตุลาคม 2554 เอไอเอสจึงได้ยื่นคำร้องขอถอนคำเสนอข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 8/2554
  และสถาบันอนุญาโตตุลาการได้มีหนังสือ ลงวันที่ 6 ตุลาคม 2554
  แจ้งคำสั่งอนุญาตให้ถอนคำเสนอข้อพิพาท ดังกล่าว

  (5) เมื่อวันที่ 9 มีนาคม 2554 เอไอเอส ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 19/2554
  เพื่อให้คณะอนุญาโตตุลาการมีคำชี้ขาดว่า ทีโอที
  ไม่มีสิทธิเรียกร้องเงินผลประโยชน์ตอบแทนจากรายได้ค่าเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมของปีดำเนินการที่
  17 – 20 โดยมิให้เอไอเอส นำค่าเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมที่เอไอเอส
  ถูกผู้ประกอบการรายอื่นเรียกเก็บมาหักออกก่อน เป็นเงินรวม 17,803,381,680.57 บาท
  พร้อมดอกเบี้ยในอัตรา 1.25 ต่อเดือน ตามหนังสือเรียกร้องของทีโอที เมื่อวันที่ 26 มกราคม
  2554 ขณะนี้ ข้อพิพาทอยู่ระหว่างการพิจารณาของอนุญาโตตุลาการ

  (6) เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม 2554 เอไอเอสได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 40/2554
  เพื่อให้คณะอนุญาโตตุลาการมีคำชี้ขาดให้ ทีโอที คืนหนังสือค้ำประกันผลประโยชน์ตอบแทนขั้นต่ำปีที่
  17 – 20 และห้ามมิให้เรียกร้องเงินใดๆ จากธนาคาร
  พร้อมทั้งชำระค่าเสียหายในส่วนของค่าธรรมเนียมหนังสือค้ำประกัน
  และค่าเสียหายจากความเสียหายแก่ชื่อเสียงและเครดิตทางการเงินอีก 30,000,000 บาท
  ให้กับเอไอเอส ขณะนี้ ข้อพิพาทอยู่ระหว่างการพิจารณาของอนุญาโตตุลาการ

  (7) เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2554
  เอไอเอสได้ยื่นฟ้องคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติจำเลยที่ 1
  และเลขาธิการคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติจำเลยที่ 2 ต่อศาลปกครองกลาง
  คดีหมายเลขดำที่ 1226/2554
  เพื่อขอให้ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษาให้เพิกถอนคำสั่งกทช.ตามหนังสือที่ ทช.7300/4103
  ลงวันที่ 25 พฤษภาคม 2553 และสบท. 54/2554 ลงวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2554
  แจ้งให้เอไอเอสดำเนินการแก้ไขแบบร่างสัญญาให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนระบบจ่ายเงินล่วงหน้า
  (Pre-Paid) ที่กำหนดห้ามมิให้มี เงื่อนไขเกี่ยวกับวันหมดอายุการใช้งาน (Validity) ขณะนี้
  คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

-   กรณีข้อพิพาททางกฎหมายของ ดีพีซี

  (1) บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน)
  ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาทสถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่
  3/2551 เมื่อวันที่ 9 มกราคม 2551
  เรียกร้องให้ดีพีซีชำระเงินส่วนแบ่งรายได้เพิ่มเติมอีกจำนวน 2,449 ล้านบาท
  ตามสัญญาให้ดำเนินการให้บริการวิทยุคมนาคมระบบเซลลูลาร์ พร้อมเรียกเบี้ยปรับในอัตราร้อยละ
  1.25 ต่อเดือนของจำนวนเงินที่ค้างชำระในแต่ละปี นับตั้งแต่วันผิดนัดจนกว่าจะชำระเสร็จ
  รวมเป็นเงินทั้งหมดจำนวน 3,410 ล้านบาท
  ซึ่งจำนวนเงินส่วนแบ่งรายได้ดังกล่าวเป็นจำนวนเดียวกันกับภาษีสรรพสามิตที่ดีพีซีได้นำส่งตั้งแต่วันที่
  16 กันยายน 2546 ถึงวันที่ 15 กันยายน 2550 และได้นำมาหักออกจากส่วนแบ่งรายได้
  อันเป็นการปฏิบัติตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2546 ถูกต้องครบถ้วนแล้ว
  และมีการปฏิบัติเช่นเดียวกันทั้งอุตสาหกรรมโทรศัพท์เคลื่อนที่

  ในวันที่ 1 มีนาคม 2554
  คณะอนุญาโตตุลาการได้มีคำชี้ขาดให้ยกคำเสนอข้อพิพาททั้งหมดของกสท. โดยให้เหตุผลสรุปได้ว่า
  การชำระหนี้เดิมเสร็จสิ้น และระงับไปแล้ว กสท.
  ไม่อาจกลับมาเรียกร้องส่วนที่อ้างว่าขาดไปได้อีก ดีพีซีจึงไม่เป็นผู้ผิดสัญญา กสท.
  ไม่มีสิทธิเรียกร้องให้ดีพีซีชำระหนี้ซ้ำอีก
  อีกทั้งไม่มีสิทธิเรียกเบี้ยปรับรวมทั้งภาษีมูลค่าเพิ่มตามที่เรียกร้องมา

  ทั้งนี้ กสท. ได้ยื่นคำร้องเพิกถอนคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการต่อศาลปกครองกลางในวันที่ 3
  มิถุนายน 2554 เป็นหมายเลขคดีดำที่ 1259/2554

  (2) บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 68/2551 เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2551
  เรียกร้องให้ ดีพีซี ชำระค่าเชื่อมโยงเครือข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่ดีพีซีได้หักไว้และมิได้นำส่งให้กับ
  กสท. (ผลประโยชน์ตอบแทนส่วนเพิ่มของปีดำเนินการที่ 7-10)
  เป็นต้นเงินและภาษีมูลค่าเพิ่มจำนวน 165 ล้านบาท พร้อมทั้งเบี้ยปรับในอัตราร้อยละ 1.25
  ต่อเดือน โดยคำนวณถึงวันที่ 31 กรกฎาคม 2551 รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 222 ล้านบาท

  ต่อมาเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 2552 บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน)
  ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่
  96/2552 เพิ่มเติมในส่วนปีดำเนินการที่ 11 เป็นต้นเงินและภาษีมูลค่าเพิ่มจำนวน 23 ล้านบาท
  พร้อมทั้งเบี้ยปรับในอัตราร้อยละ 1.25 ต่อเดือน โดยคำนวณถึงวันที่ 15 ตุลาคม 2552
  รวมเป็นเงิน 26 ล้านบาท ซึ่งรวมทั้ง 2 ข้อพิพาทแล้วเป็นเงินจำนวนทั้งสิ้น 248 ล้านบาท
  โดยเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 2553 คณะอนุญาโตตุลาการข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 68/2551
  ได้มีมติให้รวมพิจารณาข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 68/2551 และ 96/2552 เข้าด้วยกัน
  เนื่องจากมีประเด็นเป็นเรื่องเดียวกัน ขณะนี้ได้ยื่นคำแถลงการณ์ปิดคดีเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน
  2554 โดยคณะอนุญาโตตุลาการจะมีนัดทำคำชี้ขาดต่อไป

  (3) บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 8/2552 เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์
  2552เรียกร้องให้ ดีพีซี ส่งมอบ และโอนกรรมสิทธิ์ เสาอากาศ/เสาสูง (Tower) จำนวน
  3,343 ต้น พร้อมอุปกรณ์แหล่งจ่ายกำลังงาน (Power Supply) จำนวน 2,653 เครื่อง
  ตามสัญญาให้ดำเนินการให้บริการวิทยุคมนาคมระบบเซลลูลาร์
  หากไม่สามารถส่งมอบได้ให้ชดใช้เงินจำนวน 2,230 ล้านบาท ซึ่งดีพีซีเห็นว่า
  เสาอากาศ/เสาสูง (Tower) พร้อมอุปกรณ์แหล่งจ่ายกำลังงาน (Power Supply)
  มิใช่เครื่องหรืออุปกรณ์ตามที่กำหนดไว้ในสัญญาข้อ 2.1 ที่ ดีพีซี
  จะมีหน้าที่จัดหาและส่งมอบตามสัญญา
  ขณะนี้ข้อพิพาทดังกล่าวอยู่ระหว่างการพิจารณาของอนุญาโตตุลาการ

  (4) เมื่อวันที่ 7 เมษายน 2553 ดีพีซีได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็น ข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 27/2553
  เรียกร้องให้คณะอนุญาโตตุลาการมีคำชี้ขาดบังคับให้ บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน)
  เพิกถอนการกล่าวหาว่าดีพีซีเป็นฝ่ายผิดสัญญาเนื่องจากการทำสัญญาการใช้โครงข่ายระหว่าง
  เอไอเอส - ดีพีซี โดยไม่ได้รับความยินยอมจาก กสท. และจะแจ้งเลิกสัญญา ตามหนังสือวันที่ 6
  มกราคม 2553 พร้อมทั้งให้ กสท. ชดใช้ค่าเสียหายแก่ผู้เรียกร้องเป็นเงิน 50 ล้านบาท ซึ่ง
  กสท. ได้ยื่นคำคัดค้านแล้วเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม 2553
  โดยสถาบันอนุญาโตตุลาการจะได้มีคำสั่งนัดพร้อมเพื่อเจรจาเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 2554
  คู่พิพาททั้งสองแถลงร่วมกันว่าการเจรจาข้อพิพาทไม่มีความคืบหน้าจึงประสงค์จะดำเนินกระบวนการชั้นอนุญาโตตุลาการต่อไป
  ขณะนี้ข้อพิพาทดังกล่าวอยู่ระหว่างการพิจารณาของอนุญาโตตุลาการ

  (5) บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็น ข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 62/2553 เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม 2553
  เรียกร้องให้ดีพีซี ชำระผลประโยชน์ตอบแทนส่วนเพิ่มปีดำเนินการที่ 10-12
  ที่เกิดจากการที่ดีพีซีปรับลดอัตราค่า Roaming ระหว่าง ดีพีซี – เอไอเอส จาก 2.10 บาท
  ลงเหลือ 1.10 บาท โดยมิได้รับอนุมัติจาก กสท. ก่อนในช่วงระหว่างวันที่ 1 เมษายน 2550 –
  31 ธันวาคม 2551 เป็นเงินรวม 1,640 ล้านบาท พร้อมเบี้ยปรับที่คำนวณถึงเดือนมีนาคม 2553
  เป็นจำนวน 365 ล้านบาท รวมเป็นเงิน 2,000 ล้านบาท และเรียกเบี้ยปรับในอัตรา 1.25 ต่อ
  เดือนนับแต่เดือนเมษายน 2553 เป็นต้นไป

  ต่อมาเมื่อวันที่ 12 กันยายน 2554 กสท. ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 89/2554 เพิ่มเติมในส่วนปีดำเนินการที่ 12
  (1 เมษายน 2552-15 มิถุนายน 2552) เป็นเงินจำนวน 113,211,582.68 บาท
  ขณะนี้ข้อพิพาทดังกล่าวอยู่ระหว่างการพิจารณาของอนุญาโตตุลาการ

  (6) เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม 2554 ทีโอที ได้ได้ยื่นฟ้อง กสท. เป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1
  และดีพีซีเป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 เป็นคดีหมายเลขดำที่1099/2554 เพื่อเรียกร้องให้ร่วมกันชำระค่า
  Access Charge ตามข้อตกลง เรื่อง การเชื่อมโยงโครงข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ของ ดีพีซี
  ลงวันที่ 8 กันยายน 2540 ประกอบด้วย

  1) ค่า Access Charge
  ซึ่งดีพีซีต้องชำระให้แก่ทีโอทีโดยคำนวณจากจำนวนเลขหมายที่ดีพีซีมีการให้บริการในแต่ละเดือนในอัตรา
  200 บาทต่อเลขหมาย เป็นเงินรวม 432,218,677.35 บาท

  2) ค่า Access Charge ซึ่งกสท.
  ต้องชำระให้แก่ทีโอทีโดยคำนวณจากครึ่งหนึ่งของจำนวนเงินส่วนแบ่งรายได้ที่กสท. ได้รับจากดีพีซี
  เป็นเงินรวม 2,330,813,273.92 บาท

  3) ค่า Access Charge ซึ่งกสท. ชำระให้แก่ทีโอทีไม่ครบถ้วนเนื่องจากกสท.
  และดีพีซีนำส่วนลดค่า Access Charge ในอัตรา 22 บาทต่อเลขหมายต่อเดือนมาหักออกก่อน
  เป็นเงินรวม 191,019,147.89 บาท

  รวมเป็นเงิน 2,954,051,099.16 บาท พร้อมดอกเบี้ย ขณะนี้
  คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

6.2 ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจดาวเทียมและธุรกิจต่างประเทศ

-   ภาษีเงินได้ที่ประเทศอินเดีย

ไทยคมได้เริ่มให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมกับลูกค้าในประเทศอินเดีย ประมาณไตรมาสที่สี่ของปี
2540 หลังจากที่ได้มีการส่งดาวเทียมไทยคม 3 เข้าสู่วงโคจรแล้ว
โดยลูกค้าเกือบทั้งหมดเป็นผู้ให้บริการโทรทัศน์และบริการอินเทอร์เน็ต ในปี 2543
กรมสรรพากรอินเดียได้มีจดหมายถึงไทยคม
แจ้งว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมในอินเดียนั้นเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธิ
(Royalty) ซึ่งจะต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 15
และทำการประเมินภาษีเงินได้ที่จะเรียกเก็บจากไทยคม ตั้งแต่ปีประเมินภาษี 2541-2542 (1
เมษายน 2540 - 31 มีนาคม 2541) ไทยคมได้ชี้แจงไปว่าในความเห็นของไทยคม
รายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณเป็นรายได้จากการทำธุรกิจ(business income) เมื่อไทยคม
ไม่มีสถานประกอบการถาวรในประเทศอินเดีย รายได้ดังกล่าวจึงไม่ต้องเสียภาษีในประเทศอินเดีย
แต่กรมสรรพากรอินเดียก็ยืนยันในความเห็นเดิมของตนและทำการประเมินภาษีของไทยคมต่อเนื่อง
หลังจากนั้น ไทยคมได้อุทธรณ์การประเมินภาษีของกรมสรรพากรอินเดียไปที่ Income Tax
Appellate Tribunal (ITAT) ในปี 2549 ITAT ได้พิจารณาอุทธรณ์ของ PanAmSat
ในประเด็นเดียวกันนี้และตัดสินว่า
รายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจและไม่ใช่ค่าสิทธิ
ที่ปรึกษากฎหมายภาษีของไทยคมในประเทศอินเดียก็มีความเห็นว่า ในที่สุดแล้ว ITAT และศาลสูง
(High Court) ของอินเดียคงจะตัดสินประเด็นที่ไทยคมได้อุทธรณ์ขึ้นไปนี้ว่า
รายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจไม่ใช่ค่าสิทธิ
และไทยคมไม่มีภาระที่จะต้องชำระภาษีเงินได้ในประเทศอินเดียจากรายได้ดังกล่าว
และไทยคมได้ร้องเรียนต่อกระทรวงการคลังของประเทศไทยขอให้ดำเนินการใช้วิธีการเพื่อความตกลงกัน
(mutual agreement procedure) ตามข้อ 25
ของความตกลงเพื่อหลีกเลี่ยงการเก็บภาษีซ้อนระหว่างประเทศไทยและประเทศอินเดีย
โดยเจรจากับกรมสรรพากรและกระทรวงการคลังของอินเดียเพื่อให้เกิดความชัดเจนโดยเร็วว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมนั้นเป็นค่าสิทธิหรือไม่
หรือเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจ

เจ้าพนักงานประเมินภาษีของประเทศอินเดียได้ทำการประเมินภาษีเงินได้ เงินเพิ่ม
และภาษีเพื่อการศึกษาจากรายได้ที่ไทยคมได้รับจากผู้ใช้บริการของไทยคม เป็นจำนวนทั้งสิ้น
1,345.6 ล้านรูปี (ประมาณ 793 ล้านบาท) รายละเอียดดังนี้

1.  เจ้าพนักงานประเมินภาษีของประเทศอินเดียได้ทำการประเมินภาษีเงินได้ เงินเพิ่ม
    และภาษีเพื่อการศึกษาจากรายได้ที่ไทยคมได้รับจากผู้ใช้บริการของไทยคม สำหรับปีประเมิน
    2541/42 ถึง 2548/49 (ตรงกับปีปฏิทินตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน 2540 ถึงวันที่ 31
    มีนาคม 2548) เป็นจำนวนเงินรวม 612.1 ล้านรูปี (ประมาณ 361 ล้านบาท)
    ซึ่งไม่รวมดอกเบี้ยที่เกี่ยวข้องจำนวน 92.7 ล้านรูปี (ประมาณ 55 ล้านบาท) และเบี้ยปรับ 1
    เท่าของภาษีสำหรับปีประเมินปี 2541/42 – 2544/45 จำนวน 324.9 ล้านรูปี (ประมาณ
    191 ล้านบาท)

2.  จากหนังสือที่ไทยคมได้รับจากเจ้าพนักงานประเมินภาษีของประเทศอินเดีย ลงวันที่ 22
    สิงหาคม 2551 แจ้งให้ไทยคมชำระภาระดังกล่าวข้างต้น
    พร้อมกับภาระดอกเบี้ยจากการจ่ายล่าช้าอีกจำนวน 83.2 ล้านรูปี (ประมาณ 49 ล้านบาท)
    (คำนวณถึงเดือนสิงหาคม 2551) นอกจากนั้นตามหนังสือลงวันที่ 3 ธันวาคม 2551
    กรมสรรพากรอินเดียได้ทำการประเมินภาษีเงินได้ของไทยคม สำหรับปีประเมิน 2549/2550
    โดยเรียกให้ไทยคมชำระภาษีเงินได้สำหรับปีประเมินดังกล่าวและดอกเบี้ยที่เกี่ยวข้องจำนวน
    22.6 ล้านรูปี (ประมาณ 13 ล้านบาท)

3.  เจ้าพนักงานประเมินภาษีของประเทศอินเดียได้ทำการประเมินเบี้ยปรับสำหรับปี 2546/2547
    และปี 2547/2548 เป็นเงินจำนวน 88.4 ล้านรูปี (ประมาณ 52 ล้านบาท) และ 89.4
    ล้านรูปี (ประมาณ 53 ล้านบาท) ตามลำดับและได้มีหนังสือลงวันที่ 29 มีนาคม 2553
    แจ้งให้ไทยคมชำระค่าเบี้ยปรับดังกล่าวภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับหนังสือแจ้ง (30
    มีนาคม 2553) ไทยคมได้ยื่นอุทธรณ์การประเมินเบี้ยปรับสำหรับปีประเมิน 2546/2547 และ
    2547/2548 ต่อ CIT (A) แล้ว เมื่อวันที่ 26 เมษายน 2553

4.  ตามหนังสือลงวันที่ 30 กันยายน 2553
    กรมสรรพากรอินเดียได้ทำการประเมินภาษีเงินได้ของไทยคมสำหรับปีประเมิน 2550/2551
    เป็นเงินจำนวน 32.2 ล้านรูปี (ประมาณ 19 ล้านบาท)
    และเรียกให้ไทยคมชำระเงินภาษีดังกล่าว
    ซึ่งไทยคมได้ชำระภาษีเงินได้ดังกล่าวไปแล้วเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2553

โดยไทยคมได้รับใบภาษีหัก ณ ที่จ่าย ที่ผู้ใช้บริการในประเทศอินเดียได้หักภาษี ณ
ที่จ่ายไว้จนถึงปีประเมิน 2550/2551 เป็นเงินจำนวนสุทธิ 487.9 ล้านรูปี (ประมาณ 287
ล้านบาท) นอกจากนี้ ไทยคมยังได้วางเงินประกันเป็นเงินทั้งสิ้น 460.2 ล้านรูปี (ประมาณ 271
ล้านบาท) โดยไทยคมได้แสดงเงินประกันดังกล่าวเป็นสินทรัพย์ไม่หมุนเวียนอื่นในงบดุล

เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม 2552 Income Tax Appellate Tribunal (“ITAT”) Special
Bench ได้อ่านคำตัดสินในคดีที่ไทยคม และบริษัทผู้ประกอบการดาวเทียมอีกรายหนึ่งคือ SES New
Skies Satellite (“NSS”) อุทธรณ์คำสั่งของสรรพากรอินเดียและ Commissioner of
Income Tax (Appeals) หรือ CIT(A)
ในประเด็นที่ว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธิ
(royalty) หรือเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจ (Business Income) สรุปได้ว่า
การใช้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นการใช้ process
และรายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธิ ซึ่งจะต้องถูกหักภาษี ณ
ที่จ่ายตามอัตราที่กฎหมายกำหนด อย่างไรก็ดี คำตัดสินของ ITAT Special Bench นี้
เป็นคำตัดสินเฉพาะภาษีเงินได้ และดอกเบี้ยเท่านั้น
ไม่เกี่ยวกับค่าปรับและดอกเบี้ยที่เกี่ยวข้องกับค่าปรับ
ตัวแทนด้านภาษีของไทยคมที่ประเทศอินเดียได้รับคำตัดสินของ ITAT Special Bench
ที่กล่าวถึงข้างต้นเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 2552 และไทยคมมีเวลา 120 วัน
ที่จะยื่นอุทธรณ์คำสั่งของ ITAT Special Bench ต่อศาล High Court
ที่ปรึกษาด้านภาษีของไทยคมที่ประเทศอินเดียได้ให้ความเห็นว่าคำตัดสินของ ITAT Special
Bench นี้น่าจะไม่ถูกต้อง เพราะไม่สอดคล้องกับคำพิพากษาของศาล High Court
ในคดีเกี่ยวกับบริการโทรคมนาคม ซึ่งอาจนำมาเปรียบเทียบเป็นแนวทางได้
ควรที่ไทยคมจะอุทธรณ์คำตัดสินของ ITAT Special Bench ต่อศาล High Court
ซึ่งไทยคมได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาล High Court ที่ กรุงเดลลีไปแล้วเมื่อต้นเดือนธันวาคม 2552

เมื่อวันที่ 31 มกราคม 2554 ศาล High Court
ที่กรุงเดลลีได้มีคำพิพากษาในคดีเอเชียแซทว่ารายได้ของเอเชียแซทจากลูกค้าที่ไม่ได้อยู่ในอินเดียไม่ต้องเสียภาษีในประเทศอินเดีย
เนื่องจากรายได้ดังกล่าวไม่ถือว่าเป็นค่าสิทธิ (Royalty)
แต่เป็นรายได้จากการให้บริการส่งสัญญาณ

เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2554 ศาล High Court ที่กรุงเดลลีได้มีคำพิพากษาว่าคำตัดสินของ
ITAT Special Bench
ที่ตัดสินว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธิ (Royalty)
นั้นไม่ถูกต้อง เพราะขัดต่อคำพิพากษาของศาล High Court ที่กรุงเดลลีในคดีเอเชียแซท
และมีคำสั่งให้ส่งคำอุทธรณ์ของไทยคมกลับไปให้ ITAT
พิจารณาตัดสินตามหลักกฎหมายที่ศาลได้พิพากษาในคดีเอเชียแซท

เมื่อวันที่ 4 มีนาคม 2554 ITAT
ได้ตัดสินว่ารายได้ของไทยคมจากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมในประเทศอินเดียไม่ถือว่าเป็นค่าสิทธิ
(Royalty) และเมื่อไทยคมไม่มีสถานประกอบการถาวร (Permanent Establishment)
ในประเทศอินเดีย รายได้ดังกล่าวจึงไม่ต้องเสียภาษีในประเทศอินเดีย
สำหรับดอกเบี้ยและเบี้ยปรับที่กรมสรรพากรอินเดียได้เรียกเก็บจากไทยคมให้ถือว่าไม่มีผล และ
ITAT ได้มีคำสั่งให้ยกเลิกการเรียกเก็บเบี้ยปรับสำหรับปีประเมินภาษี 2541-2542, 2542-2543,
2543-2544, 2544-2545 และ 2545-2546
ที่กรมสรรพากรของประเทศอินเดียเรียกเก็บจากไทยคม
และกรมสรรพากรของประเทศอินเดียไม่ได้ยื่นอุทธรณ์คำตัดสินในเรื่องเบี้ยปรับสำหรับปีประเมินภาษีดังกล่าวต่อศาล
High Court ที่กรุงเดลลี คำตัดสินของ ITAT ในเรื่องเบี้ยปรับถือเป็นที่สุด และเมื่อวันที่ 30
ธันวาคม 2554
กรมสรรพากรของประเทศอินเดียได้คืนหลักประกันการชำระเงินค่าเบี้ยปรับที่ไทยคมได้วางไว้สำหรับปีประเมิน
2541-2542 ถึง 2544-2545 จำนวน 162.4 ล้านรูปี (ประมาณ 96 ล้านบาท) ให้ไทยคมแล้ว

จากคำตัดสินของ ITAT ข้างต้น ไทยคมอยู่ระหว่างการดำเนินการขอคืนเงินประกัน และภาษีหัก ณ
ที่จ่ายส่วนที่เหลือจากกรมสรรพากรของประเทศอินเดีย โดยภาษีหัก ณ
ที่จ่ายส่วนที่ลูกค้ารับผิดชอบจ่ายแทนไทยคม ไทยคมจะส่งคืนลูกค้า ภายหลังคดีตัดสินถึงที่สุดโดย
Supreme Court of India

เมื่อวันที่ 28 กันยายน 2554 กรมสรรพากรของประเทศอินเดียได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาของศาล
High Court ที่กรุงเดลลีที่พิพากษาว่าคำตัดสินของ ITAT Special Bench
ที่ตัดสินว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธินั้นไม่ถูกต้องต่อศาล
Supreme Court of India และศาลได้มีหนังสือลงวันที่ 9 พฤศจิกายน 2554
แจ้งให้ตัวแทนด้านภาษีของไทยคมทราบถึงการอุทธรณ์ดังกล่าว
ขณะนี้เรื่องอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาล Supreme Court of India

ในกรณีที่ Supreme Court of India ซึ่งเป็นองค์กรตุลาการสูงสุดตัดสินว่า
รายได้ของไทยคมจากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมในประเทศอินเดียเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจ
ซึ่งไม่ต้องเสียภาษีในประเทศอินเดีย เพราะ ไทยคม ไม่มีสถานประกอบการถาวรในประเทศอินเดีย
ไทยคมก็จะได้รับเงินวางประกันและเงินภาษีหัก ณ
ที่จ่ายที่ลูกค้าได้หักจากค่าบริการและนำส่งกรมสรรพากรอินเดียไปแล้วคืนพร้อมกับดอกเบี้ย แต่ถ้า
Supreme Court of India
ตัดสินเป็นที่สุดว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธิ
ไทยคมจะมีภาระต้องเสียภาษีในประเทศอินเดียในลักษณะของภาษีเงินได้รวมดอกเบี้ยที่ถูกประเมินแล้วเป็นจำนวน
779.5 ล้านรูปี (ประมาณ 459 ล้านบาท) แต่เนื่องจากไทยคม ได้ถูกหักภาษี ณ ที่จ่าย
และได้วางเงินประกันในส่วนภาษีเงินได้ไว้ครบถ้วนแล้ว
ไทยคมจึงไม่ต้องเตรียมเงินมาจ่ายภาษีเงินได้ในประเทศอินเดียเพิ่มเติม

-   คดีที่ไทยคมถูกศาลปกครองมีคำสั่งเรียกให้เข้าเป็นผู้ถูกฟ้องคดีร่วมกับกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและ
    การสื่อสาร และคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กทช.)

เมื่อวันที่ 19 เมษายน 2550 นายสุพงษ์ ลิ้มธนากุล
ได้ยื่นฟ้องคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติและ
กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ต่อศาลปกครองกลาง
โดยอ้างเหตุเรื่องเจ้าหน้าที่รัฐและหน่วยงานทางปกครองละเลยต่อการปฏิบัติหน้าที่ในการตรวจสอบไทยคมว่าประกอบกิจการโทรคมนาคมโดยฝ่าฝืนกฎหมายหรือไม่
หลังจากที่มีการโอนขายหุ้นของ บริษัท ชิน คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) ให้แก่ผู้ถือหุ้นรายใหม่
ศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งลงวันที่ 28 เมษายน 2552
เรียกให้ไทยคมเข้ามาเป็นผู้ถูกฟ้องคดีร่วมโดยกำหนดให้ไทยคม เป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ 4
และไทยคมได้ยื่นคำให้การแก้คำฟ้องรวมทั้งพยานหลักฐานต่อศาลปกครองกลางไปแล้วเมื่อเดือนกรกฎาคม
2552

เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2554
ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษาให้ยกฟ้องเนื่องจากไทยคมไม่ใช่คนต่างด้าวตามพระราชบัญญัติการประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว
พ.ศ. 2542 การที่กระทรวงเทคโนโลยีฯ
ไม่ได้ยกเลิกสัญญาสัมปทานกับไทยคมก็ไม่เป็นการละเลยไม่ปฏิบัติหน้าที่แต่อย่างใด ซึ่งนายสุพงษ์
ลิ้มธนากุล ได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาศาลปกครองกลางต่อศาลปกครองสูงสุดเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม
2554 ซึ่งไทยคมได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ต่อศาลปกครองสูงสุดไปแล้วเมื่อวันที่ 23 กันยายน 2554
ที่ผ่านมา ปัจจุบันเรื่องอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

ผลจากคดีความข้างต้นอาจมีผลกระทบต่อสัญญาดำเนินกิจการดาวเทียมสื่อสารภายในประเทศของไทยคม
รายละเอียดตามที่แสดงในหัวข้อปัจจัยความเสี่ยง ข้อ 2.3.1.11 เรื่อง
ความเสี่ยงจากคดีความที่มิได้เป็นคู่กรณีอาจส่งผลให้มีการเพิกถอนสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการธุรกิจดาวเทียม

6.3 ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจสื่อและโฆษณา

-   คดีระหว่างไอทีวี และ สปน.

ตามที่สำนักปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี (สปน.) ได้มีหนังสือมายังไอทีวี
เพื่อบอกเลิกสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการและให้ระงับการออกอากาศมีผลในเวลาเที่ยงคืนของวันที่ 7
มีนาคม 2550 ส่งผลให้ไอทีวีต้องหยุดการออกอากาศในระบบยูเอชเอฟ ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมานั้น
ขณะนี้มีคดีที่อยู่ในกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ 2 คดี โดยมีรายละเอียดดังนี้

1.  คดีดำที่ 1/2550 ยื่นฟ้องวันที่ 4 มกราคม 2550 ซึ่ง ไอทีวี เป็นโจทก์ ฟ้อง สปน.
    ที่สถาบันอนุญาโตตุลาการให้พิจารณาว่าการคิดคำนวนค่าปรับในการปรับผังรายการและดอกเบี้ยของค่าตอบแทนส่วนต่างของ
    สปน. ว่าถูกต้องหรือไม่

1.  คดีดำที่ 46/2550 ยื่นฟ้องวันที่ 9 พฤษภาคม 2550 ซึ่ง ไอทีวี เป็นโจทก์ ฟ้อง สปน.
    ที่สถาบันอนุญาโตตุลาการ ให้พิจารณาเรื่อง การบอกเลิกสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการของ สปน.
    นั้นชอบด้วยกฎหมายหรือไม่
    และเรียกร้องค่าเสียหายจากการบอกเลิกสัญญามิชอบเป็นจำนวนเงิน 21,814 ล้านบาท
    โดยแต่เดิม สปน. ได้ยื่นฟ้องต่อศาลปกครองกลางเรียกร้องให้ไอทีวีจ่ายตอบแทนส่วนต่าง
    พร้อมดอกเบี้ย 15%
    ค่าปรับอันเนื่องมาจากการปรับผังรายการและการส่งมอบทรัพย์สินไม่ครบมูลค่ารวม 101,865
    ล้านบาท แต่ศาลปกครองกลางได้จำหน่ายคดีและให้คู่กรณีไปเข้าสู่กระบวนการอนุญาโตตุลาการ
    โดยสปน.ได้อุทธรณ์คำตัดสินของศาลปกครองกลางต่อศาลปกครองสูงสุด
    แต่ศาลปกครองสูงสุดก็พิจารณายืนตามคำตัดสินของศาลปกครองกลาง ในที่สุดสปน.
    จึงต้องนำข้อพิพาทมาเข้าสู่กระบวนการอนุญาโตตุลาการซึ่งเป็นกระบวนการระงับข้อพิพาทที่ตกลงกัน
    ไว้ในสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการและได้ยื่นเป็นโจทก์ในฟ้องแย้งต่อไอทีวีในคดีดำที่ 46/2550

โดยสรุป
ไอทีวียังอยู่ระหว่างรอผลการพิจารณาจากสถาบันอนุญาโตตุลาการเพื่อชี้ขาดเรื่องภาระหนี้ต่างๆ
ดังกล่าวตามคดีข้างต้น และ เรียกร้องค่าเสียหายที่เกิดขึ้นจากการถูกบอกเลิกสัญญาโดยมิชอบ
ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับผลคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการซึ่งไม่อาจคาดการณ์ผลของคดีดังกล่าวได้

อย่างไรก็ตาม เพื่อให้เป็นไปตามหลักการบัญชีที่รับรองทั่วไป-หลักความระมัดระวังทางบัญชี
ไอทีวีจำเป็นต้องบันทึกรายจ่ายสำรองเผื่อค่าอนุญาตให้ดำเนินการส่วนต่างของงวดวันที่ 3 กรกฎาคม
2547 – วันที่ 7 มีนาคม 2551 จำนวน 2,891 ล้านบาท
และสำรองเผื่อรายจ่ายดอกเบี้ยล่าช้าร้อยละ 15
ของค่าอนุญาตให้ดำเนินการจำนวนดังกล่าวไว้ในงบการเงินของไอทีวี‏นับตั้งแต่วันที่ศาลปกครองสูงสุดมีคำตัดสินเพิกถอนคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ
ดังปรากฏตามงบการเงิน ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2554 จำนวน 2,132 ล้านบาท
รวมเป็นบัญชีสำรองเผื่อค่าอนุญาตให้ดำเนินการส่วนต่างและดอกเบี้ยจำนวน 5,023 ล้านบาท
โดยไอทีวี‏มีเงินสดคงเหลือในมือรวมทั้งเงินฝากและเงินลงทุนในตราสารทางการเงินที่เทียบเท่าเงินสดจำนวนรวมทั้งสิ้นตามงบแสดงฐานะการเงินในงบการเงินรวม
ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2554 จำนวน 1,128 ล้านบาท

-   ข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 46/2550 เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2553 ไอทีวีวางเงินประกันฯ
    จำนวน 5,412,839.79 บาท โดยคิดคำนวณจากฐานทุนทรัพย์ที่ไอทีวีเรียกร้องจำนวน
    21,814,198,932 บาท และในวันที่ 20 มกราคม 2555 ไอทีวีได้วางเงินประกันฯ
    ของข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 46/2550 เพิ่มอีก 4,587,160.21 บาท เพื่อให้ครบ
    10,000,000 บาท ตามที่สถาบันอนุญาโตตุลาการเรียกเก็บ โดยเมื่อวันที่ 17 มกราคม 2555
    สปน.ได้วางเงินประกันฯ ของข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 46/2550 จำนวน 10,000,000 บาท
    ตามอัตราที่สำนักงานอนุญาโตตุลาการกำหนดเช่นเดียวกับไอทีวี (ข้อมูล ณ วันที่ 20 มกราคม
    2555)

-   ข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 1/2550 ในวันที่ 10 มิถุนายน 2553 ไอทีวีได้วางเงินประกันฯ
    ตามอัตราที่กำหนดไว้สำหรับคดีที่ไม่มีทุนทรัพย์ คือ 20,000 บาท ต่อครั้ง โดยขอวาง 5 ครั้ง
    รวมเป็นเงิน 100,000 บาท ต่อมาในวันที่ 17 มกราคม 2555 สปน. ได้วางเงินประกันฯ
    สำหรับคดีดังกล่าว 100,000 บาท เท่ากับจำนวนที่ไอทีวีได้วางเงินประกันไว้แล้วในปี 2553

ในวันที่ 17 มกราคม 2555 ไอทีวีและ สปน.ได้มีหนังสือขอชะลอการดำเนินข้อพิพาทหมายเลขดำที่
1/2550 ออกไปก่อนเพื่อรอผลของข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 46/2550
เนื่องจากข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 1/2550 เป็นประเด็นที่เกี่ยวโยงกันกับข้อพิพาทหมายเลขดำที่
46/2550 และข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 46/2550 มีเนื้อหาครอบคลุมประเด็นการตีความค่าปรับฯ
ที่อยู่ในข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 1/2550 ด้วย เนื่องจากการขอรวมคดีทั้ง 2 เป็นไปได้ยาก

6.4 ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจอินเทอร์เน็ต

ไม่มีการดำเนินคดีทางศาล อนุญาโตตุลาการ หรือการดำเนินการทางกฎหมายใดๆ
ที่มีนัยสำคัญที่เกี่ยวกับธุรกิจอินเทอร์เน็ตของซีเอสแอล
ซึ่งซีเอสแอลเชื่อว่าอาจมีผลกระทบในทางลบอย่างมีนัยสำคัญต่อซีเอสแอลหรือธุรกิจฐานะทางการเงิน
ผลการดำเนินงาน หรือโอกาสทางธุรกิจของซีเอสแอล