7. ข้อพิพาททางกฎหมาย

บริษัทฯ หรือบริษัทย่อยไม่มีคดีข้อพิพาททางกฎหมาย ซึ่งบริษัทฯ หรือบริษัทย่อยเป็นคู่ความหรือคู่กรณี
ที่อาจมี ผลกระทบด้านลบต่อสินทรัพย์ของบริษัทฯ หรือบริษัทย่อยที่มีจำนวนสูงกว่าร้อยละ 5
ของส่วนของผู้ถือหุ้น ณ วันสิ้นปีบัญชีล่าสุด รวมถึงไม่มีคดีที่กระทบต่อการดำเนินธุรกิจของบริษัทฯ
อย่างมีนัยสำคัญ นอกจากนี้บริษัทฯ ไม่มีคดีที่มิได้เกิดจากการประกอบธุรกิจโดยปกติของบริษัทฯ
อันเป็นสาระสำคัญแต่ประการใด

สำหรับรายละเอียดเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นที่รับรู้เป็นรายได้แล้ว

กิจการร่วมค้า บีบีซีดี (บิลฟิงเกอร์ เบอร์เกอร์ เอจี , บริษัท ช.การช่าง จำกัด (มหาชน) และ
ดิคเคอร์ฮอฟฟ์ แอนด์ วิดแมนน์ เอจี) ซึ่งบริษัทมีส่วนได้เสียอยู่ร้อยละ 35
ได้เรียกร้องค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นอันเนื่องมาจากการที่การทางพิเศษแห่งประเทศไทย (ผู้ว่าจ้าง)
ได้มีการเปลี่ยนแปลงขอบเขตของงาน การสั่งงานเพิ่มเติม การมีข้อกำหนดของหน่วยงานที่
เกี่ยวข้อง การอนุมัติแบบล่าช้า การแก้ไขแบบ และความล่าช้าจากการส่งมอบพื้นที่เพื่อก่อสร้าง

คณะอนุญาโตตุลาการได้มีคำชี้ขาดในข้อพิพาทเมื่อวันที่ 20 กันยายน 2544
ให้ฝ่ายผู้ว่าจ้างจ่ายเงินค่าใช้จ่ายที่ เพิ่มขึ้นจำนวนประมาณ 6,000 ล้านบาท
(ค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นรวมดอกเบี้ยซึ่งคำนวณจนถึงวันที่ 30 กันยายน 2544 เป็นจำนวนเงินประมาณ
6,800 ล้านบาท) แก่กิจการร่วมค้า และต่อมาฝ่ายผู้ว่าจ้างได้มีหนังสือลงวันที่ 22 พฤศจิกายน
2544 แจ้งแก่
กิจการร่วมค้าว่าฝ่ายผู้ว่าจ้างพิจารณาแล้วเห็นควรปฏิบัติตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการนั้น
ด้วยเหตุดังกล่าว กิจการร่วมค้าจึงได้บันทึกจำนวนเงินดังกล่าวเป็นรายได้ในไตรมาสที่ 3 ของปีบัญชี
2544 เนื่องจากโอกาสที่จะได้รับเงินดังกล่าวและ ตัวเลขที่เกี่ยวข้องมีความชัดเจนแล้วในขณะนั้น
ซึ่งเป็นไปตามหลักเกณฑ์ทางบัญชีตามปกติ จำนวนเงินที่ผู้ว่าจ้างต้องจ่ายเพิ่ม
ดังกล่าวได้บันทึกอยู่ในงบการเงินรวมสำหรับปี 2544
เป็นรายได้และสินทรัพย์ตามสัดส่วนของกลุ่มบริษัทที่มี ในกิจการร่วมค้าเป็นจำนวนเงินประมาณ
2,500 ล้านบาท (รายได้ 23.81 บาทต่อหุ้น)

ในเวลาต่อมา การทางพิเศษแห่งประเทศไทยได้มีหนังสือลงวันที่ 21 ธันวาคม 2544
แจ้งว่ายังไม่สามารถปฏิบัติตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการได้
เนื่องด้วยมีการโต้แย้งของหน่วยงานรัฐบาลที่ต้องการให้มีการตรวจสอบเรื่องดังกล่าวก่อนจึงทำให้การชำระเงินตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการต้องล่าช้าออกไปกลุ่มบริษัทยืนยันว่าได้ดำเนินกระบวนการตามขั้นตอนที่กฎหมายกำหนดไว้แล้วถูกต้องจึงเชื่อว่าไม่มีผลกระทบจากข่าวที่ว่ามีการโต้แย้งจากหน่วยงานรัฐบาลแต่อย่างใด

เนื่องจากความล่าช้าดังกล่าว วันที่ 1 พฤษภาคม 2545 กิจการร่วมค้า
จึงได้ยื่นฟ้องการทางพิเศษแห่งประเทศไทยต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้เพื่อบังคับตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ
และเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม 2546
ศาลแพ่งกรุงเทพใต้ได้มีคำพิพากษาให้บังคับตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ
โดยให้การทางพิเศษแห่งประเทศไทย (ผู้ว่าจ้าง)
ชำระเงินแก่กิจการร่วมค้าตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ ต่อมาในเดือนมกราคม 2547
การทางพิเศษแห่งประเทศไทยได้ยื่นอุทธรณ์เรื่องดังกล่าวต่อศาลฎีกา และเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์
2550 ศาลฎีกาได้มีคำพิพากษาว่าอุทธรณ์ของการทางพิเศษแห่งประเทศไทยฟังขึ้น
จึงมีคำพิพากษากลับคำพิพากษาของศาลแพ่งกรุงเทพใต้ที่ให้บังคับตามคำชั้ขาดของอนุญาโตตุลาการ

นอกจากนี้ บริษัท อัลสตอม ทรานสปอร์ต เอส เอ และ บริษัท อัลสตอม โฮลดิ้งส์ (ประเทศไทย)
จำกัด เป็นโจทก์ฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากบริษัท รถไฟฟ้ากรุงเทพ จำกัด (มหาชน)
(“บริษัทร่วม”) เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 2545 เป็นจำนวนรวมทั้งสิ้นประมาณ 1,382 ล้านบาท
และเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม 2545 บริษัท มิตซูบิชิ อิเลคทริค คอร์ปอเรชั่น เป็นโจทก์ฟ้องร้องเรียก
ค่าเสียหายจากบริษัทร่วมเป็นจำนวนรวมประมาณ 621
ล้านบาทต่อศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง

บริษัทร่วมได้ยื่นคำให้การจำเลยและฟ้องแย้งต่อศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง
เมื่อวันที่ 21 มกราคม 2546 และ 28 มกราคม 2546 สำหรับคดีฟ้องร้องที่บริษัท อัลสตอม
ทรานสปอร์ต เอส เอ และ บริษัท อัลสตอม โฮลดิ้งส์ (ประเทศไทย) จำกัด เป็นโจทก์ และบริษัท
มิตซูบิชิ อิเลคทริค คอร์ปอเรชั่น เป็นโจทก์ ตามลำดับ
โดยขอให้ศาลมีคำพิพากษายกฟ้องและให้โจทก์ทั้งสองคดีชำระค่าเสียหายให้บริษัทร่วม
เป็นจำนวนรวม 3,522 ล้านบาท

เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2546
บริษัทร่วมได้ยื่นคำร้องต่อศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางว่า
ในความเห็นของบริษัท ศาลแพ่งควรจะเป็นศาลที่มีเขตอำนาจพิจารณาคดี
ซึ่งเรื่องดังกล่าวได้ถูกส่งให้ประธานศาลฎีกาเป็น ผู้ตัดสิน เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม 2546
ฝ่ายโจทก์ได้ยื่นคำฟ้องต่อศาลฎีกาคัดค้านคำร้องเกี่ยวกับเขตอำนาจศาลว่าคดีดังกล่าวควรอยู่ในการพิจารณาของศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง
และเมื่อวันที่ 19 มกราคม 2547
บริษัทร่วมได้ยื่นคำร้องคัดค้านคำฟ้องของโจทก์ว่าในความเห็นของบริษัทร่วมคดีควรอยู่ในการพิจารณาของศาลแพ่ง

เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม 2547
ศาลฎีกาได้ตัดสินให้คดีอยู่ภายใต้การพิจารณาของศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง
โดยศาลได้กำหนดนัดไกล่เกลี่ยประนีประนอมยอมความกันเพื่อประโยชน์ต่อคู่ความทุกฝ่ายในวันที่ 28
กันยายน 2547

ต่อมา เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2547 บริษัท อัลสตอม ทรานสปอร์ต เอส เอ จำกัด (โจทก์ที่ 1)
และบริษัท อัลสตอม โฮลดิ้ง (ประเทศไทย) จำกัด (โจทก์ที่ 2)
และบริษัทร่วมสามารถประนีประนอมยอมความและยุติคดีกันได้
และได้ยื่นคำร้องขอถอนฟ้องคดีกับศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง
โดยไม่มีค่าเสียหายใด ๆ กับบริษัทร่วม

เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2548 บริษัทร่วมและบริษัท มิตซูบิชิ อิเลคทริค คอร์ปอเรชั่น (โจทก์ที่ 3)
สามารถประนีประนอมยอมความและยุติคดีกันได้ โดยไม่มีค่าเสียหายใด ๆ กับบริษัทร่วม โดยบริษัท
มิตซูบิชิ อิเลคทริค คอร์ปอเรชั่น (โจทก์ที่ 3) ได้ยื่นคำร้องขอถอนฟ้องบริษัทร่วม
และบริษัทร่วมได้ยื่นคำร้องขอถอนฟ้องแย้งบริษัท มิตซูบิชิ อิเลคทริค คอร์ปอเรชั่น (โจทก์ที่ 3)
ต่อศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง
ซึ่งในวันดังกล่าวศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง
ได้มีคำสั่งอนุญาตให้ถอนฟ้อง และถอนฟ้องแย้งคดีดังกล่าวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว