1.  ภาพรวมการบริหารความเสี่ยงของธนาคาร

-   แนวทางการบริหารความเสี่ยงของธนาคาร

การบริหารความเสี่ยงเป็นปัจจัยสำคัญปัจจัยหนึ่งที่จะช่วยป้องกัน รักษา
และส่งเสริมให้องค์กรสามารถบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้ ท่ามกลางกระแสการแข่งขัน
การเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจและสังคมที่รุนแรงและรวดเร็ว
การมีระบบการบริหารความเสี่ยงที่มีประสิทธิผลจะสะท้อนถึงการบริหารจัดการที่ดี
มีจริยธรรมในการดำเนินธุรกิจ และมีความโปร่งใสที่สามารถตรวจสอบได้
อันเป็นรากฐานสำคัญที่จะทำให้ธนาคารเติบโตได้อย่างมั่นคง

ธนาคารเป็นสถาบันการเงินชั้นนำของประเทศ
ซึ่งให้ความสำคัญต่อการบริหารความเสี่ยงและการควบคุมความเสี่ยงอย่างเป็นระบบและมีประสิทธิภาพ
โดยได้กำหนดโครงสร้าง นโยบาย และแนวทางการบริหารความเสี่ยงไว้อย่างชัดเจน
ครอบคลุมการบริหารความเสี่ยงด้านต่าง ๆ ตามกรอบข้อกำหนดของธนาคารแห่งประเทศไทย
และตามแนวทางของ Committee of Sponsoring Organizations of the Treadway
Commission (COSO)
ซึ่งเป็นกรอบโครงสร้างการบริหารความเสี่ยงองค์กรเชิงบูรณาการตามหลักสากล
โดยมีหลักการสำคัญ คือ การเชื่อมโยงกระบวนการบริหารความเสี่ยงเข้ากับแผนกลยุทธ์
และโอกาสทางธุรกิจของธนาคาร
ซึ่งช่วยบูรณาการการบริหารและจัดการความเสี่ยงครอบคลุมทั่วทั้งองค์กร
ทำให้ธนาคารสามารถบรรลุตามวัตถุประสงค์และเป้าหมาย
ซึ่งจะนำไปสู่การสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับองค์กร ผู้ถือหุ้น และผู้มีส่วนได้เสียต่าง ๆ ได้อย่างยั่งยืน

ธนาคารยังมีการจัดการฝึกอบรม และให้ความรู้เกี่ยวกับการบริหารความเสี่ยงแก่บุคลากรทุกระดับ
ตั้งแต่ คณะกรรมการ ผู้บริหารระดับสูง และพนักงาน
เพื่อให้มีความเข้าใจในเรื่องการบริหารความเสี่ยง
และมีส่วนร่วมรับผิดชอบต่อการบริหารความเสี่ยงของธนาคาร
ซึ่งจะสนับสนุนให้หน่วยงานสามารถดำเนินงานบรรลุเป้าหมายได้อย่างมีประสิทธิภาพ
และมีประสิทธิผล
ขณะเดียวกันก็มีการบริหารจัดการที่เป็นไปตามหลักบรรษัทภิบาลและการกำกับดูแลกิจการที่ดี
ซึ่งจะช่วยให้ธนาคารเติบโตอย่างมั่นคงและยั่งยืน

-   แนวทางการกำกับดูแลความเสี่ยงของบริษัทในกลุ่มธุรกิจการเงิน (Consolidated
    Supervision)

ธนาคารมีบริษัทในกลุ่มธุรกิจทางการเงินรวม 11 บริษัท ประกอบด้วย 4 กลุ่ม คือ
กลุ่มบริษัทที่ประกอบธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับสินเชื่อ ธุรกิจหลักทรัพย์ ธุรกิจประกันภัย
และธุรกิจสนับสนุนงานของธนาคาร โดยธนาคารได้กำหนดนโยบาย
และแนวทางการบริหารความเสี่ยงของกลุ่มธุรกิจทางการเงินที่สอดคล้องกับการบริหารความเสี่ยงของธนาคาร
และตามแนวทางการกำกับแบบรวมกลุ่มของธนาคารแห่งประเทศไทย

ธนาคารกำกับดูแลให้บริษัทในกลุ่มธุรกิจทางการเงินปฏิบัติตามแนวนโยบายการบริหารความเสี่ยงของกลุ่มธุรกิจทางการเงิน
และมีการบริหารความเสี่ยงที่ครอบคลุมความเสี่ยงทั้ง 5 ด้าน ได้แก่ ด้านกลยุทธ์ ด้านเครดิต
ด้านตลาด ด้านสภาพคล่อง และด้านปฏิบัติการ โดยมีการควบคุม ติดตาม
และประเมินความเสี่ยงของกลุ่มธุรกิจทางการเงินให้อยู่ในระดับที่ยอมรับได้
รวมทั้งให้การสนับสนุนด้วยการจัดฝึกอบรม
และให้ความรู้แก่บริษัทในกลุ่มธุรกิจทางการเงินอย่างต่อเนื่อง
เพื่อเตรียมความพร้อมในการปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ Basel II
และเพื่อให้การบริหารจัดการความเสี่ยงด้านต่าง ๆ มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

-   โครงสร้างการบริหารความเสี่ยงของธนาคาร

ธนาคารจัดโครงสร้างองค์กรและกระบวนการบริหารความเสี่ยงตามหลักการกำกับดูแลกิจการที่ดี
และให้สามารถสนับสนุนการบริหารความเสี่ยงด้านต่าง ๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
โดยมีการแบ่งหน้าที่และความรับผิดชอบของแต่ละหน่วยงานและสายการรายงานไว้อย่างชัดเจน
สำหรับโครงสร้างการบริหารความเสี่ยงของธนาคาร ประกอบด้วย
คณะกรรมการระดับนโยบายการบริหารความเสี่ยง ได้แก่ คณะกรรมการธนาคาร
คณะกรรมการบริหาร คณะกรรมการตรวจสอบ และคณะกรรมการบริหารความเสี่ยง นอกจากนี้
คณะกรรมการธนาคารได้แต่งตั้งคณะกรรมการขึ้นอีกหลายชุดที่ประกอบด้วยผู้บริหารระดับสูง
เพื่อทำหน้าที่ในการบริหารความเสี่ยงด้านต่าง ๆ ของธนาคาร ได้แก่
คณะกรรมการผู้บริหารสายงาน คณะกรรมการการลงทุน คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน
คณะกรรมการสินเชื่อ และคณะกรรมการกลั่นกรองสินเชื่อ
โดยรายละเอียดของคณะกรรมการแต่ละชุดจะแสดงใน ส่วนที่ 1 ข้อที่ 8 การจัดการ

2.2 ปัจจัยความเสี่ยงและมาตรการบริหารความเสี่ยง

2.2.1 ความเสี่ยงด้านเครดิต (Credit Risk)

ความเสี่ยงด้านเครดิต คือความเสี่ยงที่เกิดจากการที่คู่สัญญา (Counterparty)
ของธนาคารไม่สามารถปฏิบัติตามเงื่อนไขและข้อตกลงในสัญญาที่ได้ตกลงร่วมกันไว้
ทำให้ไม่สามารถชำระหนี้ได้ตามกำหนด ซึ่งอาจส่งผลให้เกิดความเสียหายต่อธนาคาร

-   ความเสี่ยงจากการกระจุกตัวของการให้สินเชื่อ

ธนาคารตระหนักถึงการบริหารความเสี่ยงด้านเครดิต ทั้งในระดับลูกค้า และระดับ Portfolio
ระบบการบริหารความเสี่ยงด้านเครดิตของธนาคาร ประกอบด้วยกระบวนการที่สำคัญ คือ
การระบุความเสี่ยง การประเมินความเสี่ยง การติดตามและควบคุมความเสี่ยง
และการรายงานความเสี่ยง

ธนาคารมีการปรับปรุงการบริหารความเสี่ยงด้านเครดิตให้ดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง
โดยทำการทบทวนและปรับปรุงนโยบายและคู่มือบริหารความเสี่ยงด้านเครดิต
รวมถึงกระบวนการที่เกี่ยวข้องกับการให้สินเชื่อของธนาคาร เช่น การปรับปรุงกระบวนการ
นโยบายสินเชื่อ และเครื่องมือสำหรับกลุ่มลูกค้ารายย่อย โดยการนำระบบ Loan Origination
และ Credit Scoring เข้ามาใช้ ประกอบกับการประเมิน ติดตาม และรายงานสถานะของ
Portfolio นอกจากนี้ ธนาคารมีการจัดทำรายงานการทดสอบภาวะวิกฤต (Stress test)
เพื่อรองรับแผนการ Implement ICAAP และมีการติดตาม/รายงานผลการบริหารความเสี่ยง
เพื่อควบคุมความเสี่ยงด้านสินเชื่อ ให้เป็นไปตามแผนการบริหารความเสี่ยงด้านเครดิตของธนาคาร
เพื่อให้สอดคล้องและเป็นไปตามแนวนโยบายการกำกับดูแลความเสี่ยงด้านเครดิตของธนาคารแห่งประเทศไทย
รวมถึงหลักเกณฑ์ Basel II

ธนาคารมีนโยบายดูแลความเสี่ยงจากการกระจุกตัวของการให้สินเชื่อให้ครอบคลุมการให้สินเชื่อแก่ลูกค้า
และผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง ตามหลักเกณฑ์กำกับลูกค้ารายใหญ่ที่ทางการกำหนด นอกจากนี้
ธนาคารมีการกำหนดวงเงินสินเชื่อสูงสุดสำหรับอุตสาหกรรมแต่ละประเภท (Sector Limit)
เพื่อให้มีการกระจายความเสี่ยงที่ดีและควบคุมไม่ให้เกิดการกระจุกตัวของสินเชื่ออย่างมีนัยสำคัญ
โดยมีการติดตามผลความเสี่ยงอย่างใกล้ชิด ทั้งนี้ ในปี 2553
ไม่พบว่าเงินให้สินเชื่อของธนาคารมีการกระจุกตัวในลูกค้ารายใดรายหนึ่ง
หรืออุตสาหกรรมใดอุตสาหกรรมหนึ่งอย่างมีนัยสำคัญ

-   ความเสี่ยงจากเงินให้สินเชื่อด้อยคุณภาพ

การเพิ่มขึ้นของ NPLs ทําใหธนาคารตองกันเงินสํารองคาเผื่อหนี้สงสัยจะสูญเพิ่มขึ้น
และมีผลกระทบตอผลการดําเนินงาน สถานะทางการเงิน
และความเพียงพอของเงินกองทุนของธนาคาร ธนาคารมีมาตรการแกไขและควบคุมไมให NPLs
เพิ่มมากขึ้น มีการกําหนดเปาหมายใหหนวยงานอํานวยสินเชื่อลดจํานวน NPLs ลงทุกป
มีกระบวนการจัดการกับลูกหนี้ที่อาจมีปญหา กอนที่จะกลายเปนหนี้ NPLs
และมีโครงการเร่งลดปริมาณ NPLs
อย่างต่อเนื่องพร้อมทั้งมีการปรับปรุงอำนาจในการอนุมัติสินเชื่อและปรับปรุงโครงสร้างหนี้
เพื่อให้กระบวนการในการพิจารณาตัดสินใจมีประสิทธิภาพและควบคุมความเสี่ยงได้ดีขึ้น นอกจากนี้
เครื่องมือประเมินความเสี่ยงลูกคาที่ธนาคารพัฒนาอย่างต่อเนื่อง
ก็จะชวยใหกระบวนการคัดเลือกลูกคามีประสิทธิภาพมากขึ้นดวย

-   ความเสี่ยงจากการด้อยค่าหลักประกัน

สินเชื่อของธนาคารส่วนใหญ่มีหลักประกันเปนอสังหาริมทรัพย
ซึ่งมูลคาของอสังหาริมทรัพยจะขึ้นอยูกับสภาพการณทางเศรษฐกิจ
หากเศรษฐกิจเกิดภาวะถดถอย มูลคาของหลักประกันอาจจะปรับลดลง
ธนาคารจึงอาจจะตองเพิ่มการกันเงินสํารองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสําหรับ NPLs
และทําใหจํานวนเงินที่ธนาคารควรไดรับจากการจําหน่ายทรัพย์สินรอการขายลดลง
อันจะสงผลกระทบตอผลการดำเนินงานและเงินกองทุนของธนาคารได
อยางไรก็ตามธนาคารไดกําหนดใหมีการทบทวนการประเมินราคาหลักประกันดังกลาวใหเปนปจจุบัน
ซึ่งความถี่ในการประเมินราคาของหลักประกันแต่ละประเภท
เป็นไปตามหลักเกณฑ์ที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด เพื่อให้ทราบมูลคาที่แท้จริงของหลักประกัน
สามารถนําไปกําหนดกลยุทธในการดําเนินการใหสอดคลองกับความเสี่ยงดานสินเชื่อที่เปลี่ยนแปลงไป
และไดมีการกันเงินสำรองคาเผื่อการดอยคาของทรัพยสินรอการขายไวแล้วตามรายละเอียดในหมายเหตุประกอบงบการเงิน
ข้อ 3.7

การลดลงของมูลคาหลักประกันสําหรับ NPLs
อาจสงผลใหธนาคารตองเพิ่มการกันเงินสํารองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญ
สําหรับหนี้สูญและหนี้สงสัยจะสูญ
และอาจทําใหจํานวนเงินที่ธนาคารควรจะไดรับจากการขายทอดตลาดหลักประกันลดลง
และอาจส่งผลทําใหกําไรสุทธิและเงินกองทุนของธนาคารลดลง
อีกทั้งอาจมีผลกระทบอย่างมีนัยสําคัญตอฐานะการเงินและผลการดําเนินงานของธนาคาร

-   ความเสี่ยงจากบรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย (บสท.)

  ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2553 ธนาคารมีราคาโอนสินทรัพย์ด้อยคุณภาพให้กับ
  บสท.ภายหลังปรับราคาโอนระหว่างกันแล้ว รวมสุทธิจำนวน 17,972 ล้านบาท อย่างไรก็ตาม
  ธนาคารอยู่ระหว่างตรวจสอบราคาโอนที่ บสท.ขอปรับลดลงอีกประมาณ 171 ล้านบาท
  ของลูกหนี้รายที่จำนำเครื่องจักรเป็นประกัน จำนวน 1,744 ล้านบาท ซึ่ง
  บสท.ได้ปรับลดมูลค่าตั๋วสัญญาใช้เงินแล้ว แต่ธนาคารมีหนังสือแจ้ง
  บสท.ปฏิเสธการรับตั๋วสัญญาใช้เงินไว้ก่อนจนกว่าจะได้ข้อยุติเรื่องราคาโอน ณ วันที่ 31 ธันวาคม
  2553 และ 2552 บสท.มียอดราคาโอนค้างชำระ จำนวน 9,219 ล้านบาท และ 10,416
  ล้านบาท ตามลำดับ ซึ่งได้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินให้แก่ธนาคาร จำนวน 29 ฉบับ
  โดยบันทึกรวมอยู่ในเงินลงทุนประเภทตราสารหนี้ที่จะถือจนครบกำหนด ณ วันที่ 31 ธันวาคม
  2553 ธนาคารบันทึกดอกเบี้ยค้างรับไว้ จำนวน 55 ล้านบาท

  ธนาคารรับบริหารสินทรัพย์ด้อยคุณภาพที่ธนาคารโอนไปยัง บสท.โดยไม่มีค่าตอบแทน
  ตามบันทึกข้อตกลงมอบหมายการบริหารสินทรัพย์ด้อยคุณภาพ ฉบับลงวันที่ 4 กรกฎาคม 2546
  และธนาคารได้รับจ้างบริหารสินทรัพย์
  ด้อยคุณภาพที่ บสท.รับโอนมาจากสถาบันการเงินอื่น ตามสัญญาว่าจ้างบริหารสินทรัพย์ ฉบับลงวันที่
  26 สิงหาคม 2546 และฉบับลงวันที่ 30 กันยายน 2546
  โดยชำระค่าจ้างเป็นรายเดือนในอัตราร้อยละ 0.75 ถึง 1
  ของยอดคงค้างของมูลค่าทางบัญชีของลูกหนี้แล้วแต่กรณีตามข้อตกลงในสัญญา และอีกร้อยละ 0.5
  ของยอดคงค้างของมูลค่าทางบัญชีของลูกหนี้รายที่สามารถชำระหนี้ตามสัญญาปรับโครงสร้างหนี้ได้
  6 งวดติดต่อกันโดยไม่ผิดนัด โดยธนาคารต้องดำเนินการนำเสนอ
  ขออนุมัติต่อคณะกรรมการบริหาร บสท.ให้ครบถ้วนทุกรายภายใน 6
  เดือนนับตั้งแต่วันที่ลงนามในสัญญา ซึ่งธนาคารได้ดำเนินการแล้วเสร็จตามสัญญาจ้างฯ

  นอกจากนี้ ในการดำเนินการด้านงานสัญญาและกฎหมายของสินทรัพย์ด้อยคุณภาพดังกล่าว
  ธนาคารจะได้รับค่าตอบแทนตามสัญญาว่าจ้างดำเนินการด้านงานสัญญาและกฎหมาย ฉบับลงวันที่
  10 พฤศจิกายน 2546 และวันที่
  6 กรกฎาคม 2547

  การประมาณการหนี้สินที่อาจเกิดขึ้นจากผลขาดทุนสำหรับลูกหนี้ด้อยคุณภาพที่โอนไป บสท.
  ธนาคารได้ตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญโดยประมาณการไว้อัตราร้อยละ 15 ของราคาโอน ณ วันที่
  31 ธันวาคม 2553 ได้ประมาณการหนี้สินเป็นจำนวนเงิน 2,696 ล้านบาท
  ซึ่งแสดงไว้ในประมาณการหนี้สิน

2.2.2 ความเสี่ยงด้านตลาด (Market Risk)

ความเสี่ยงด้านตลาด หมายถึง
ความเสี่ยงที่ธนาคารอาจได้รับความเสียหายเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงมูลค่าของฐานะทั้งที่อยู่ในงบดุลและนอกงบดุลที่เกิดจากการเคลื่อนไหวของอัตราดอกเบี้ย
อัตราแลกเปลี่ยน ราคาตราสารทุน และราคาสินค้าโภคภัณฑ์
ที่มีผลกระทบในทางลบต่อรายได้และเงินกองทุนของธนาคาร

ธนาคารมอบหมายให้ฝ่ายบริหารความเสี่ยงด้านตลาด ซึ่งเป็นอิสระจากหน่วยงานที่ทำธุรกรรม
(Front Office) ทำหน้าที่ในการควบคุมดูแลความเสี่ยง เพื่อความโปร่งใสและมีประสิทธิภาพ
สอดคล้องตามแนวทางการกำกับดูแลความเสี่ยงด้านตลาดของธนาคารแห่งประเทศไทย
และนโยบายบริหารความเสี่ยงด้านตลาดของธนาคาร
โดยภาพรวมความเสี่ยงด้านตลาดของธนาคารในปี 2553 อยู่ในระดับค่อนข้างต่ำ
และอยู่ภายใต้กรอบเพดานความเสี่ยงที่ได้รับอนุมัติ

-   ความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ย (Interest Rate Risk)

เป็นความเสี่ยงที่รายได้หรือเงินกองทุนได้รับผลกระทบในทางลบจากการเปลี่ยนแปลงอัตราดอกเบี้ยของรายการสินทรัพย์
หนี้สิน และรายการนอกงบดุลทั้งหมดที่มีความอ่อนไหวต่ออัตราดอกเบี้ย (Rate Sensitive
Items) ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อรายได้ดอกเบี้ยสุทธิ (Net Interest Income)
มูลค่าตลาดของรายการเพื่อค้า (Trading Account)
และรายได้และค่าใช้จ่ายอื่นที่สัมพันธ์กับอัตราดอกเบี้ย
ซึ่งความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยของธนาคารอยู่ในระดับต่ำ
และอยู่ภายใต้กรอบเพดานความเสี่ยงที่ได้รับอนุมัติ

-   ความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ (Foreign Exchange Rate Risk)

เป็นความเสี่ยงที่รายได้หรือเงินกองทุนได้รับผลกระทบในทางลบจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน
เนื่องมาจากการทำธุรกรรมในสกุลเงินต่างประเทศ
หรือจากการมีสินทรัพย์หรือหนี้สินในสกุลเงินต่างประเทศ
เมื่อแปลงมูลค่าที่เป็นสกุลเงินตราต่างประเทศของรายการต่าง ๆ
ในงบการเงินของธนาคารไปเป็นสกุลเงินท้องถิ่นแล้ว ทำให้มูลค่าทางบัญชีของธนาคารลดลง
รวมถึงการลดลงของรายได้หรือเกิดผลขาดทุนจากการค้าเงินตราต่างประเทศ สำหรับในปี 2553
แม้ว่าอัตราแลกเปลี่ยนของสกุลเงินต่าง ๆ จะมีความผันผวน และเงินบาทแข็งค่าขึ้น
แต่ธนาคารสามารถบริหารความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยนให้อยู่ในระดับค่อนข้างต่ำ
และอยู่ภายใต้กรอบเพดานความเสี่ยงที่ได้รับอนุมัติ

-   ความเสี่ยงจากราคา (Price Risk)

เป็นความเสี่ยงที่รายได้หรือเงินกองทุนได้รับผลกระทบในทางลบเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของราคาตราสารทุนและราคาสินค้าโภคภัณฑ์
ทำให้มูลค่าของกลุ่มหลักทรัพย์การลงทุนเพื่อค้าของธนาคารลดลง โดยในปี 2553
ความเสี่ยงจากราคาของธนาคารอยู่ในระดับต่ำ และอยู่ภายใต้กรอบเพดานความเสี่ยงที่ได้รับอนุมัติ

สำหรับมาตรการและเครื่องมือในการบริหารความเสี่ยงด้านตลาดของธนาคาร มีดังนี้

  1) การกำหนดนโยบายบริหารความเสี่ยงด้านตลาดให้สอดคล้องกับกลยุทธ์ของธนาคาร
  และเป็นไปตามหลักเกณฑ์การกำกับความเสี่ยงด้านตลาดของธนาคารแห่งประเทศไทย

  2) การจัดทำระเบียบผลิตภัณฑ์ (Product Program)
  และการกำหนดแนวทางการปฏิบัติงานเพื่อรองรับการทำธุรกรรมอนุพันธ์ทางการเงินประเภทใหม่

  3) การกำหนดเพดานความเสี่ยงด้านตลาด โดยคณะกรรมการธนาคาร
  เป็นผู้กำหนดระดับความเสียหายสูงสุดที่ยอมรับได้ หรือ Threshold เพื่อควบคุม Risk
  Exposure ด้านตลาด และกระจายอำนาจให้คณะกรรมการแต่ละระดับ
  เป็นผู้ดูแลตามความเหมาะสม

  4)
  การจัดทำรายงานแสดงความเสี่ยงด้านตลาดเสนอผู้บริหารของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเป็นรายวัน
  และรายงานต่อผู้บริหารสายงาน และคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงเป็นรายเดือน

  5) การทดสอบภาวะวิกฤต (Stress Testing) คือ
  การประเมินความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นในภาวะที่ไม่ปกติหรือภาวะวิกฤต
  ตามแนวทางของธนาคารแห่งประเทศไทย โดยมีการจัดทำรายงาน Stress Testing
  และนำเสนอคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงเป็นประจำ

  6) การประเมินมูลค่าตามราคาตลาด (Mark to Market)
  ของธุรกรรมในบัญชีเพื่อการค้าทุกสิ้นวัน เพื่อประเมิน
  ผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ย อัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ ราคาหุ้น
  และราคาตราสารอนุพันธ์ ที่จะส่งผลกระทบต่อรายได้และเงินกองทุนของธนาคาร

  7) การสื่อสารให้คณะกรรมการ ผู้บริหาร และพนักงานที่เกี่ยวข้องของธนาคาร
  มีความเข้าใจและตระหนักในเรื่องความเสี่ยงด้านตลาด
  และเห็นความสำคัญในการป้องกันความเสี่ยงตามแนวทางที่กำหนดไว้ในนโยบายบริหารความเสี่ยงด้านตลาด

  8) การพัฒนาพนักงาน
  โดยการฝึกอบรมให้มีความรู้ความสามารถเฉพาะด้านในงานบริหารความเสี่ยง และเรื่องอื่น ๆ
  ที่เกี่ยวข้อง เพื่อเพิ่มศักยภาพและประสิทธิภาพในการบริหารความเสี่ยงด้านตลาด

2.2.3 ความเสี่ยงด้านปฎิบัติการ (Operational Risk)

ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ หมายถึง
ความเสี่ยงที่จะเกิดความเสียหายอันเนื่องมาจากขาดการกำกับดูแลและควบคุมที่ดี
หรือขาดธรรมาภิบาลในองค์กร โดยมีสาเหตุมาจากกระบวนการปฏิบัติงาน บุคลากร ระบบงาน
หรือเหตุการณ์ภายนอก ทั้งนี้รวมถึงความเสี่ยงด้านกฎหมาย
แต่ไม่รวมความเสี่ยงด้านกลยุทธ์และความเสี่ยงด้านชื่อเสียง

ธนาคารได้มอบหมายให้ฝ่ายบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการทำหน้าที่ในการดูแลการบริหารความเสี่ยงให้เป็นไปตามกระบวนการ
ซึ่งประกอบด้วยการระบุ ประเมิน ควบคุมและติดตามความเสี่ยง
โดยกำหนดให้ทุกหน่วยงานทำการประเมินการควบคุมความเสี่ยงด้วยตนเองอย่างน้อยปีละหนึ่งครั้ง
โดยการระบุความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมของหน่วยงานและประเมินระดับความเสี่ยงของแต่ละกิจกรรม
ทั้งในด้านผลกระทบและโอกาสที่จะเกิด หากพบว่ากิจกรรมใดมีความเสี่ยงสูง
หน่วยงานจะต้องหามาตรการเพื่อลดหรือควบคุมความเสี่ยงดังกล่าว นอกจากนี้ ยังมีการพัฒนาระบบ
KTB OpRisk Monitor
ขึ้นเพื่อจัดเก็บข้อมูลเหตุการณ์ความเสียหายที่เกิดจากความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
โดยกำหนดให้ทุกหน่วยงานรายงานความเสียหาย
ผ่านระบบทันทีเมื่อตรวจพบว่ามีความเสียหายเกิดขึ้น ทั้งนี้ ข้อมูลความเสียหายจะถูกแยกตาม 8
สายธุรกิจ และ 7 ประเภทเหตุการณ์ความเสียหาย
จากนั้นฝ่ายบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการจะนำข้อมูลที่รวบรวมได้ไปวิเคราะห์
และนำเสนอรายงานผลการดำเนินการและปัญหาที่เกิดขึ้น
ต่อผู้บริหารระดับสูงและคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงเป็นรายเดือน
ซึ่งข้อมูลที่ได้รับรายงานจะมีการสอบทานกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
เพื่อให้มั่นใจว่าข้อมูลเหตุการณ์ความเสียหายหลัก ๆ
ของธนาคารได้ถูกนำมาบริหารจัดการความเสี่ยงแล้วอย่างครบถ้วน

ในปี 2553 ธนาคารได้กำหนดระดับความเสี่ยงที่ยอมรับได้ (Risk Appetite)
และระดับความเสี่ยงที่ทนได้ (Risk Tolerance)
ของมูลค่าความเสียหายที่เกิดจากความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ เพื่อใช้
ในการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
ซึ่งสถานะความเสี่ยงด้านปฏิบัติการโดยรวมของธนาคารยังอยู่ต่ำกว่าระดับความเสี่ยงที่ยอมรับได้
นอกจากนี้
ธนาคารได้มีมาตรการในการบริหารความเสี่ยงโดยการฝึกอบรมให้แก่พนักงานใหม่อย่างเข้มข้นขึ้น
และให้มีการทำประกันภัยเคาน์เตอร์ที่ให้บริการ
และกำหนดให้หน่วยงานที่เกิดเหตุการณ์ความเสียหายอย่างมีนัยสำคัญต้องจัดทำ Action Plan
เพื่อป้องกันหรือบรรเทาความเสี่ยงด้านปฏิบัติการที่อาจจะเกิดขึ้นอีก
และต้องทำการประเมินการควบคุมภายในของหน่วยงานใหม่

สำหรับมาตรการป้องกันความเสี่ยงจากบุคลากร
ธนาคารให้ความสำคัญตั้งแต่การคัดเลือกบุคลากรที่จะรับเข้ามาทำงาน
จากนั้นจะพัฒนาพนักงานให้มีความรู้ความสามารถที่เหมาะสมกับงานที่รับผิดชอบ
และพัฒนาส่งเสริมให้มีความรู้ใหม่ ๆ อย่างต่อเนื่อง และที่สำคัญ คือ
การเน้นในเรื่องความมีจริยธรรมในการปฏิบัติงาน ส่วนด้านกระบวนการทำงานก็มีการแบ่งแยกหน้าที่
การสอบยัน และการลดการขัดแย้งด้านผลประโยชน์ โดยทุกหน่วยงานต้องจัดทำคู่มือการปฏิบัติงาน
เพื่อให้ปฏิบัติงานได้ตามระเบียบของธนาคาร และตามกฎเกณฑ์ของหน่วยงานกำกับ นอกจากนี้
ธนาคารยังมีมาตรการควบคุมความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นจากบุคคลภายนอก
โดยการเชื่อมโยงระบบของธนาคารกับฐานข้อมูลราษฎรของกรมการปกครอง
เพื่อใช้ในการตรวจสอบบัตรประชาชน และติดตั้งเครื่อง Anti-skimming ที่เครื่อง ATM
ของธนาคาร
เพื่อสร้างความมั่นใจให้กับลูกค้าในเรื่องความปลอดภัยเมื่อทำรายการผ่านเครื่องของธนาคาร

ด้านปัจจัยเสี่ยงที่เกิดจากเหตุการณ์ภายนอก
ธนาคารได้มีการจัดทำแผนรองรับการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่องและแผนฉุกเฉินขึ้น
เพื่อให้มีความมั่นใจว่าหากเกิดเหตุการณ์ร้ายแรง
ธนาคารจะสามารถกลับมาให้บริการได้อย่างต่อเนื่องภายในระยะเวลาที่เหมาะสม
ซึ่งปัจจัยภายนอกที่ธนาคารมีแผนรองรับแล้ว ได้แก่ ภัยธรรมชาติ โรคระบาด การก่อวินาศภัย
และการจลาจล นอกจากนี้ ธุรกรรมงานที่สำคัญของธนาคารก็มีการกำหนดแผนรองรับไว้เช่นกัน
และมีการทดสอบแผนอย่างสม่ำเสมอ
จะเห็นได้ว่าเมื่อเกิดเหตุการณ์ความไม่สงบในช่วงเดือนพฤษภาคม 2553
ธนาคารยังคงสามารถให้บริการได้อย่างต่อเนื่อง และไม่ส่งผลกระทบต่อลูกค้าแต่อย่างใด

สำหรับข้อมูลความเสียหายทั้งหมดที่เกิดจากความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
ธนาคารจะนำไปใช้ประกอบการประเมินความเสี่ยงตนเอง
เพื่อหามาตรการควบคุมไม่ให้เกิดความเสี่ยงเหล่านั้นอีก
รวมไปถึงใช้เป็นข้อมูลในการกำหนดดัชนีชี้วัดความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ (Operational Key Risk
Indicator: KRI)
ซึ่งจะเป็นเครื่องมือที่สามารถส่งสัญญาณเตือนล่วงหน้าให้ทราบถึงระดับความรุนแรงของปัจจัยเสี่ยง ณ
ช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งได้ หากพบว่าอยู่ในระดับความรุนแรงสูง
หน่วยงานจะต้องเร่งหามาตรการควบคุมเพื่อป้องกันความเสี่ยงเหล่านั้นก่อนที่จะเกิดขึ้นจริง

-   Basel II

การบริหารจัดการเงินกองทุนมีความสำคัญมากต่อการดำเนินธุรกิจของสถาบันการเงิน
ธนาคารแห่งประเทศไทยจึงได้กำหนดหลักเกณฑ์ Basel II
ในการกำกับดูแลเงินกองทุนของสถาบันการเงิน ซึ่งประกอบด้วย 3 หลักการ ได้แก่ หลักการที่ 1
การดำรงเงินกองทุนขั้นต่ำ หลักการที่ 2 การกำกับดูแลโดยทางการ และหลักการที่ 3
การใช้กลไกลตลาดในการกำกับดูแล
ธนาคารได้ดำรงเงินกองทุนขั้นต่ำตามการคำนวณด้วยวิธีมาตรฐาน (Standardized Approach:
SA) หลักเกณฑ์ Basel II หลักการที่ 1 เพื่อรองรับความเสี่ยงด้านเครดิต ความเสี่ยงด้านตลาด
และความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
และมีการเตรียมความพร้อมสำหรับการคำนวณเงินกองทุนด้วยวิธีซับซ้อน (Internal
Ratings-Based Approach: IRB) ซึ่งจะพิจารณาใช้เมื่อปัจจัยต่าง ๆ มีความเหมาะสม

เพื่อให้ธนาคารมีการบริหารความเสี่ยง
มีเงินกองทุนรองรับความเสี่ยงที่มีนัยสำคัญทั้งในภาวะปกติและภาวะวิกฤต
และการบริหารจัดการเงินกองทุนเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ
ธนาคารจึงได้กำหนดแนวทางการบริหารจัดการเงินกองทุนตามแนวทางสากล และตามหลักเกณฑ์
Basel II ของธนาคารแห่งประเทศไทย หลักการที่ 2
กระบวนการประเมินความเพียงพอของเงินกองทุน (Internal Capital Adequacy
Assessment Process: ICAAP) ที่ครอบคลุมความเสี่ยงที่มีนัยสำคัญทุกด้านอย่างเหมาะสม
รวมถึงแผนการบริหารจัดการเงินกองทุน กลยุทธ์ในการบริหารจัดการเงินกองทุน
แผนเสริมสร้างเงินกองทุน แนวทางการทดสอบภาวะวิกฤต และอื่นๆ

ธนาคารได้เปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับการดำรงเงินกองทุนและข้อมูลความเสี่ยงตามหลักเกณฑ์ Basel
II หลักการที่ 3 ใน Website ของธนาคาร ทั้งนี้
เพื่อความโปร่งใสในด้านข้อมูลการดำรงเงินกองทุนและข้อมูลความเสี่ยงด้านต่าง ๆ ของธนาคาร
และเพื่อให้บุคคลภายนอกผู้ใช้ข้อมูลได้รับข้อมูลอย่างครบถ้วนและถูกต้อง

-   การเตรียมความพร้อมรองรับหลักเกณฑ์ Basel III

คณะกรรมการ Basel Committee on Banking Supervision (BCBS) ได้ออกเอกสาร
Consultative Paper ตั้งแต่เดือนธันวาคม 2552 เป็นต้นมา สำหรับการดำรงเงินกองทุน
เพื่อเสริมสร้างความเข้มเข็งของสถาบันการเงินสืบเนื่องมาจากวิกฤตการเงินสหรัฐอเมริกาที่ผ่านมา
โดยองค์ประกอบของเงินกองทุนที่เปลี่ยนแปลงจะเน้นหุ้นสามัญ (Common Equity)
การนับเงินกองทุนชั้นที่ 1 (Tier 1) และเงินกองทุนทั้งสิ้น (Total Capital)
รวมทั้งมีการกำหนดสัดส่วนการดำรงเงินกองทุนใหม่เพิ่มขึ้น
และเพิ่มการกำกับดูแลความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง

ธนาคารได้มีการเตรียมความพร้อมเพื่อรองรับหลักเกณฑ์ Basel III
โดยมีการทดลองคำนวณผลกระทบต่อเงินกองทุนตามหลักเกณฑ์ที่กำหนดในแบบประเมิน
Comprehensive Quantitative Impact Study ที่นำส่งธนาคารแห่งประเทศไทย
ซึ่งผลจากการคำนวณ ธนาคารมีสัดส่วนหุ้นทุนต่อสินทรัพย์เสี่ยง (Common Equity Ratio)
เงินกองทุนชั้นที่ 1 ต่อสินทรัพย์เสี่ยง (Tier 1 Ratio) และเงินกองทุนทั้งสิ้นต่อสินทรัพย์เสี่ยง
(Total Capital Ratio) สูงกว่าอัตราส่วนเงินกองทุนขั้นต่ำที่ BCBS กำหนด
และมีเงินกองทุนเพียงพอรองรับตามหลักเกณฑ์ Basel III ที่จะบังคับใช้ในอนาคต

2.2.4 ความเสี่ยงอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

-   ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง

ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง หมายถึง
ความเสี่ยงที่เกิดจากการที่ธนาคารไม่สามารถชำระหนี้สินหรือภาระผูกพันเมื่อถึงกำหนด
เนื่องจากไม่สามารถเปลี่ยนสินทรัพย์เป็นเงินสดได้ หรือไม่สามารถจัดหาเงินทุนได้เพียงพอ
หรือสามารถจัดหาเงินทุนได้ด้วยต้นทุนที่สูงเกินกว่าระดับที่ยอมรับได้
ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อรายได้และเงินกองทุนของธนาคาร
ภาพรวมความเสี่ยงด้านสภาพคล่องของธนาคารในปี 2553 อยู่ในระดับต่ำ
และอยู่ภายใต้กรอบเพดานความเสี่ยงที่ได้รับอนุมัติ โดยสะท้อนจากตัวชี้วัด อาทิ
อัตราส่วนสินทรัพย์สภาพคล่องสุทธิต่อฐานะสภาพคล่องสุทธิ และระดับสภาพคล่องส่วนเกิน ณ สิ้นวัน
ซึ่งมีค่าเฉลี่ยไม่ต่ำกว่าที่กำหนด

มาตรการและเครื่องมือในการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่องของธนาคาร มีดังนี้

  1) การกำหนดนโยบายบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง
  ให้สอดคล้องกับแนวทางการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่องของสถาบันการเงิน
  และหลักเกณฑ์การกำกับดูแลเงินกองทุนโดยทางการ (Pillar II)
  ของธนาคารแห่งประเทศไทย

  2) การกำหนดเพดานความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง โดยการอนุมัติของคณะกรรมการธนาคาร
  เพื่อใช้ควบคุมความเสี่ยงให้อยู่ในระดับที่ธนาคารยอมรับได้

  3) การกำหนดกระบวนการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง
  โดยพิจารณาแนวโน้มสภาพคล่องจากประมาณการฐานะสภาพคล่องของธนาคาร
  และประเมินความเสี่ยงจากอัตราส่วนสินทรัพย์สภาพคล่องสุทธิต่อฐานะสภาพคล่องสุทธิ
  เพื่อดูความเพียงพอของปริมาณสินทรัพย์สภาพคล่องที่ใช้รองรับความต้องการใช้เงินทุนในระยะสั้นของธนาคาร
  พร้อมทั้งรายงานความเสี่ยงต่อคณะกรรมการบริหารความเสี่ยง ผู้บริหาร
  และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องอย่างสม่ำเสมอ

  4) การทดสอบภาวะวิกฤต (Stress Testing) เพื่อประเมินความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง
  ตามสถานการณ์จำลองที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด
  และรายงานผลการทดสอบต่อคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงเป็นประจำทุกไตรมาส

  5) การจัดทำแผนฉุกเฉินสภาพคล่อง (Contingency Funding Plan)
  ที่สอดคล้องกับแนวทางที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด

-   ความเสี่ยงจากความเพียงพอของเงินกองทุนเพื่อรองรับกฎระเบียบของธนาคารแห่งประเทศไทย

ความเสี่ยงจากความเพียงพอของเงินกองทุน หมายถึง
ความเสี่ยงที่เงินกองทุนอาจไม่เพียงพอต่อการขยายธุรกิจ
ต่อการรองรับความสูญเสียหรือผลขาดทุนที่ไม่ได้คาดหมาย และต่อการรองรับกฎระเบียบทางการ
และสภาพแวดล้อมอื่น ๆ ที่เปลี่ยนแปลงไป
ซึ่งจะส่งผลต่อฐานะความมั่นคงและการดำเนินกิจการของสถาบันการเงิน
ธนาคารแห่งประเทศไทยจึงได้กำกับดูแลความเพียงพอของเงินกองทุนในสถาบันการเงินอย่างเข้มงวดมากขึ้น
โดยนำหลักเกณฑ์ Basel II หลักการที่ 1 มาบังคับใช้ตั้งแต่สิ้นปี 2551
ซึ่งธนาคารได้ปฏิบัติตามหลักการที่ 1 ตามเวลาที่กำหนด
และยังได้เปิดเผยข้อมูลเงินกองทุนตามหลักการที่ 3 ตั้งแต่สิ้นปี 2552 สำหรับปี 2553
ธนาคารอยู่ระหว่างการปฏิบัติตามหลักการที่ 2 กระบวนการประเมินความเพียงพอของเงินกองทุน
(Internal Capital Adequacy Assessment Process : ICAAP) และข้อกำหนดต่าง ๆ
ของธนาคารแห่งประเทศไทย

ธนาคารได้ปฏิบัติตามกระบวนการมาตรฐานในการบริหารความเสี่ยง
และการดูแลความเพียงพอของเงินกองทุนตามหลักเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทยและตามหลักปฏิบัติสากลมาโดยตลอด
ซึ่งส่งผลให้ธนาคารมีเงินกองทุนสูงกว่าเกณฑ์ขั้นต่ำที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนดและเพียงพอต่อการขยายธุรกิจของธนาคาร
รวมทั้งการเตรียมความพร้อมในด้านต่าง ๆ
เพื่อรองรับความเสี่ยงที่อาจจะเกิดขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจและสังคม
รวมทั้งกฎระเบียบต่าง ๆ ของทางการ

สำหรับการปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การกำกับแบบรวมกลุ่มของธนาคารแห่งประเทศไทย
ธนาคารได้จัดส่งรายงานการดำรงเงินกองทุนต่อสินทรัพย์เสี่ยงของกลุ่มธุรกิจทางการเงินสำหรับข้อมูล
ณ สิ้นงวดธันวาคม 2552 และมิถุนายน 2553 ต่อธนาคารแห่งประเทศไทย
โดยธนาคารและกลุ่มธุรกิจทางการเงินมีเงินกองทุนสูงกว่าเกณฑ์ขั้นต่ำที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด
และธนาคารอยู่ระหว่างเตรียมการเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับการดำรงเงินกองทุนและข้อมูลความเสี่ยงด้านต่าง
ๆ ของกลุ่มธุรกิจทางการเงินครั้งแรกสำหรับข้อมูล ณ สิ้นงวดธันวาคม 2553
ซึ่งจะเปิดเผยภายในเดือนเมษายน 2554

นอกจากนี้ ธนาคารจะต้องปฏิบัติตามมาตรฐานการบัญชีฉบับที่ 19 เรื่อง ผลประโยชน์ของพนักงาน
(IAS 19) ในปี 2554 กล่าวคือ
ต้องบันทึกบัญชีผลประโยชน์ของพนักงานเมื่อกิจการได้รับบริการจากพนักงานแทนที่จะรอบันทึกบัญชีตามเกณฑ์เงินสด
โดยธนาคารต้องใช้วิธีการประมาณการหนี้สินที่เป็นภาระผูกพันผลประโยชน์ตามเทคนิคคณิตศาสตร์ประกันภัย
จึงอาจมีผลกระทบต่อเงินกองทุนของธนาคาร
แต่อย่างไรก็ตามอัตราส่วนเงินกองทุนต่อสินทรัพย์เสี่ยงของธนาคารก็ยังสูงกว่าเกณฑ์ขั้นต่ำตามที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด
ซึ่งเป็นไปตามนโยบายการดำรงเงินกองทุนดังกล่าวข้างต้น

-   ความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ (Strategic Risk)

ความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ คือ ความเสี่ยงที่เกิดจากการกำหนดแผนกลยุทธ์ แผนดำเนินงาน
และการนำไปปฏิบัติไม่เหมาะสมหรือไม่สอดคล้องกับปัจจัยภายใน และสภาพแวดล้อมภายนอก
อันส่งผลกระทบต่อรายได้ เงินกองทุน หรือการดำรงอยู่ของกิจการ

ในปี 2553 ภาวะเศรษฐกิจของประเทศได้รับผลกระทบจากปัญหาต่างๆ ได้แก่
การชุมนุมทางการเมือง และภาวะ
อุทกภัยครั้งใหญ่ในช่วงปลายปี ทำให้ธุรกิจต่างๆ ได้รับผลกระทบเป็นวงกว้าง อย่างไรก็ตาม
ธนาคารยังคงดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่อง เพื่อเป็นส่วนช่วยกระตุ้นภาวะเศรษฐกิจของประเทศ
โดยดำเนินธุรกิจอย่างระมัดระวัง และให้ความสำคัญกับแผนการดำเนินงาน
และการบริหารความเสี่ยงมากขึ้น โดยสรุปดังนี้

1)  ธนาคารมีมาตรการบริหารความเสี่ยงกลยุทธ์ที่เป็นไปตามแนวทางการตรวจสอบของธนาคารแห่งประเทศไทย
    (ธปท.) และแนวทางการบริหารจัดการองค์กร ด้านการบริหารความเสี่ยง
    ของสำนักงานคณะกรรมการ นโยบายรัฐวิสาหกิจ (สคร.)
    มีการจัดทำนโยบายและคู่มือในการบริหารความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ และทบทวนเป็นประจำทุกปี

2)  กระบวนการจัดทำแผนกลยุทธ์มีลำดับและขั้นตอนชัดเจน
    คณะกรรมการและผู้บริหารระดับสูงมีส่วนร่วมในการจัดทำแผนกลยุทธ์ธนาคาร
    มีกระบวนการนำแผนกลยุทธ์ธนาคารไปสู่การปฏิบัติ
    และสื่อสารแผนกลยุทธ์ธนาคารให้ผู้บริหารทุกหน่วยงานได้ทราบโดยทั่วกัน

3)  แผนกลยุทธ์ธนาคารมีความเหมาะสมสอดคล้องกับสภาวะแวดล้อมทั้งภายในและภายนอก
    ครอบคลุมถึง SWOT Analysis ข้อมูลเปรียบเทียบคู่แข่ง
    และนำข้อมูลจากผลการสำรวจความพึงพอใจของผู้ใช้บริการมาพิจารณากำหนดกลยุทธ์ของธนาคาร

4)  มีกระบวนการติดตามผลการดำเนินงานเปรียบเทียบเป้าหมายเป็นระยะ
    และรายงานต่อผู้บริหาร เพื่อผลักดันกลยุทธ์ต่างๆ ให้บรรลุเป้าหมาย
    และมีการปรับเปลี่ยนแผนการดำเนินงานให้เหมาะสมและสอดคล้องกับสภาวะที่เปลี่ยนแปลงไป

-   ความเสี่ยงจากทรัพย์สินรอการขาย

ทรัพย์สินรอการขายส่วนใหญ่เป็นประเภทที่ดินเปล่า นอกจากนี้ ยังมีทรัพย์ประเภทอื่นๆ อาทิ
ที่อยู่อาศัย ที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้าง โรงงาน และทรัพย์เพื่อการพาณิชย์อื่นๆ เป็นต้น
โดยทรัพย์ที่ได้มาในปี 2553 เป็นผลมาจากการรับโอนทรัพย์ชำระหนี้
และการประมูลซื้อทรัพย์จากการขายทอดตลาดหลักประกันที่จำนองเป็นประกันหนี้
เพื่อบริหารจัดการแก้ไขปัญหาสินเชื่อด้อยคุณภาพของธนาคารให้เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพและก่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดแก่ธนาคาร
ซึ่งการดำเนินการดังกล่าวทำให้ธนาคารสามารถลดปริมาณสินเชื่อด้อยคุณภาพได้เร็วขึ้น
และเปิดโอกาสในการสร้างรายได้จากการจำหน่ายทรัพย์สินรอการขาย

ความเสี่ยงหลักของทรัพย์สินรอการขาย ได้แก่ ความเสี่ยงจากการด้อยค่าของทรัพย์
หากสภาพทรัพย์หรือสิ่งแวดล้อมเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม เช่น ตลาดอสังหาริมทรัพย์ซบเซา
ราคาอสังหาริมทรัพย์ลดต่ำลง การเสื่อมโทรมตามกาลเวลา จะมีผลกระทบต่อมูลค่าทรัพย์
อาจทำให้ธนาคารต้องกันสำรองเพิ่มมากขึ้น ทั้งนี้
ระดับความเสี่ยงขึ้นอยู่กับประเภทของทรัพย์และระยะเวลาในการถือครอง
โดยทรัพย์ที่เป็นสิ่งปลูกสร้างจะเกิดการด้อยค่ามากกว่า อย่างไรก็ดี
ธนาคารได้พยายามลดความเสี่ยงดังกล่าวโดยจัดให้มีหน่วยงานรับผิดชอบในการดูแลรักษาทรัพย์ให้อยู่ในสภาพที่ดีพร้อมขาย
จัดกลุ่มทรัพย์เพื่อความสะดวกในการบริหารจัดการ
และกำหนดนโยบายให้ทำการประเมินราคาทรัพย์สินรอการขายเป็นประจำทุกปี
เพื่อให้มูลค่าสะท้อนตามภาวะตลาดที่แท้จริงในปัจจุบัน
รวมทั้งธนาคารมีเงินสำรองการด้อยค่าของทรัพย์สินรอการขายเพียงพอตามที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด

-   ความเสี่ยงจากภาวะเศรษฐกิจ

ในปี 2553 เศรษฐกิจไทยเติบโตร้อยละ 7.8
แม้เกิดสถานการณ์ความรุนแรงทางการเมืองภายในประเทศในช่วงเดือนมีนาคมถึงพฤษภาคม
และปัญหาหนี้สาธารณะของหลายประเทศในยุโรป ที่ส่งผลกระทบในช่วงสั้น ๆ
ต่อการลงทุนในตลาดเงินและตลาดทุน แต่เศรษฐกิจโลกโดยรวมยังฟื้นตัวได้ต่อเนื่อง
โดยการนำของเศรษฐกิจเอเชีย โดยเฉพาะ จีน และอินเดีย
ประกอบกับมาตรการกระตุ้นของรัฐบาล โดยเฉพาะแผนปฏิบัติการไทยเข้มแข็ง
และรายได้เกษตรกรเพิ่มขึ้นตามราคาสินค้าเกษตร ส่งผลให้การใช้จ่ายภาคเอกชน ทั้งการบริโภค
และการลงทุนฟื้นตัวเร็วและต่อเนื่อง ผลผลิตภาคอุตสาหกรรมจึงขยายตัวตาม

สำหรับเศรษฐกิจไทยในปี 2554 จะต้องเผชิญกับความเสี่ยงหลายด้าน
ทั้งภาวะเศรษฐกิจโลกที่ฟื้นตัวเปราะบางตามเศรษฐกิจของกลุ่ม G3
และภาวะค่าเงินบาทที่ยังโน้มแข็งค่า ซึ่งจะกดดันให้การส่งออกของไทยชะลอตัวจากปี 2553
กอปรกับราคาสินค้าโภคภัณฑ์สำคัญในตลาดโลกโน้มสูงขึ้น โดยเฉพาะราคาน้ำมัน
และราคาสินค้าเกษตร จะส่งผลให้ต้นทุนการผลิต และค่าครองชีพสูงขึ้น
อัตราเงินเฟ้อจึงมีแนวโน้มเร่งตัวขึ้น และเป็นสาเหตุสำคัญที่ กนง.
ต้องปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ยนโยบาย นอกจากนี้ ปัญหาการเมืองในประเทศจะยังเป็นปัจจัยเสี่ยง
เพราะคาดว่าในปี 2554 จะมีการเลือกตั้งทั่วไปเกิดขึ้น
ซึ่งจะเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของการเมืองไทย
ที่อาจจะสร้างหรือบั่นทอนความเชื่อมั่นของนักลงทุนต่างชาติได้ อย่างไรก็ดี
มาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจภาครัฐ โดยเฉพาะโครงการไทยเข้มแข็ง ที่ยังมีงบลงทุนเหลืออยู่
และมาตรการกระตุ้นการใช้จ่ายภายในประทศที่รัฐบาลกำลังจะทยอยนำออกมาใช้เพิ่มเติม
รวมทั้งการเติบโตอย่างแข็งแกร่งของเศรษฐกิจเอเชีย
จะรองรับการส่งออกของไทยทดแทนตลาดดั้งเดิมในยุโรปและสหรัฐฯ ได้ดี
และจะช่วยเป็นพลังขับเคลื่อนร่วมกับการใช้จ่ายในประเทศ