+-----------------------------------------------------------------------+
| 6. ข้อพิพาททางกฎหมาย                                                    |
+-----------------------------------------------------------------------+

สรุปคดีและข้อพิพาทที่สำคัญของบริษัท ทรู คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) และ บริษัทย่อย ณ วันที่
31 ธันวาคม 2555 ดังนี้

คดีฟ้องร้องที่ค้างอยู่ที่ศาลปกครอง (ในส่วนที่ไม่เกี่ยวกับค่าเชื่อมต่อโครงข่ายแบบเดิม (Access Charge) และ ภาษีสรรพสามิต)

1. ข้อพิพาทเกี่ยวกับการติดรูปสัญลักษณ์ของบริษัทฯ บนตู้โทรศัพท์สาธารณะ

เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2547 ทีโอที ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการจากการที่บริษัทฯ
ติดรูปสัญลักษณ์ของบริษัทฯ
บนตู้โทรศัพท์สาธารณะอันเป็นการไม่ปฏิบัติตามข้อตกลงร่วมกันระหว่างบริษัทฯ กับ ทีโอที
เรื่องโทรศัพท์สาธารณะ ทีโอที เรียกค่าเสียหายเป็นจำนวนเงิน 433.85 ล้านบาท เมื่อวันที่ 30
พฤศจิกายน 2548 บริษัทฯ ได้ยื่นคำคัดค้านต่ออนุญาโตตุลาการ เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม 2549
อนุญาโตตุลาการได้ตัดสินชี้ขาดให้ ทีโอที ชนะคดีดังกล่าว เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 2549 บริษัทฯ
ได้ยื่นคำคัดค้านคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการต่อศาลปกครองกลาง เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2551
ทีโอที ได้ยื่นคำร้องเพื่อให้ศาลบังคับให้เป็นไปตามคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ และให้บริษัทฯ
ชดใช้เป็นจำนวนเงิน 150.00 ล้านบาท และจ่ายค่าเสียหายเป็นจำนวนเงิน 90
บาทต่อเดือนต่อตู้โทรศัพท์หนึ่งตู้ ตั้งแต่วันที่ฟ้องร้องจนกว่าบริษัทฯ
จะหยุดใช้ตราสัญลักษณ์บนตู้โทรศัพท์สาธารณะ
ศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งให้รวมคดีกับสำนวนคดีที่บริษัทฯ
ขอให้ศาลปกครองกลางเพิกถอนคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ
ศาลปกครองกลางได้กำหนดให้วันที่ 26 ธันวาคม 2551 เป็นวันสิ้นสุดการแสวงหาข้อเท็จจริง
เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2552 ศาลปกครองกลางพิจารณาให้ยกคำร้องของบริษัทฯ
และให้บังคับตามคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 61/2547
ข้อพิพาทหมายเลขแดงที่ 77/2549 ลงวันที่ 12 กรกฎาคม 2549 โดยให้บริษัทฯ ชำระเงินจำนวน
150 ล้านบาท ภายใน 60 วันนับแต่วันที่คดีถึงที่สุด และให้คืนค่าธรรมเนียมศาลทั้งหมดจำนวน
80,000 บาท ให้แก่ ทีโอที บริษัทฯ ได้ดำเนินการยื่นอุทธรณ์ต่อศาลปกครองสูงสุดแล้วเมื่อวันที่ 25
มีนาคม 2552 ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

2. ข้อพิพาทเกี่ยวกับค่าใช้และเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม (Interconnection Charge)

(1) เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน 2551 บริษัทฯ ได้ยื่นคำฟ้อง คณะกรรมการ กทช.
ต่อศาลปกครองกลาง เพื่อขอเพิกถอนคำชี้ขาดของคณะกรรมการ กทช. ในคดีข้อพิพาทของ กวพ. ที่
1/2551 ที่ ดีแทค ได้เรียกร้องให้บริษัทฯ ทำสัญญาเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม กับ ดีแทค
และให้กำหนดอัตราค่าเชื่อมต่อโครงข่าย และขอให้คณะกรรมการ กทช.
ดำเนินกระบวนพิจารณาข้อพิพาทที่ 1/2551 ใหม่ โดยให้เรียกทีโอที เข้ามาเป็นคู่กรณี
และขอทุเลาการบังคับตามคำสั่งทางปกครองของคณะกรรมการ กทช. ทั้งนี้
ดีแทคได้ร้องสอดเข้ามาในคดี ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษายกคำร้อง บริษัทฯ
ได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาต่อศาลปกครองสูงสุด

(2) เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2553 บริษัทฯ ได้ยื่นฟ้องคณะกรรมการ กทช. และ เลขาธิการ
กทช. ขอเพิกถอนมติของคณะกรรมการ กทช. ตามหนังสือลงวันที่ 9 เมษายน 2553 เรื่อง
การกำหนดอัตราค่าตอบแทนการเชื่อมต่อโครงข่ายเป็นการชั่วคราว
ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษายกฟ้อง และบริษัทฯ
ต้องดำเนินการอุทธรณ์คำพิพากษาต่อศาลปกครองสูงสุดต่อไป

(3) เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2553 บริษัทฯ ได้ยื่นฟ้องคณะกรรมการ กทช.
ขอเพิกถอนคำสั่งคณะกรรมการ กทช. ตามหนังสือ ฉบับลงวันที่ 29 มิถุนายน 2553 ที่คณะกรรมการ
กทช. มีคำสั่งจำหน่าย
ข้อพิพาทที่ 1/2552 ออกจากกระบวนการระงับข้อพิพาทที่ กวพ. และสั่งให้บริษัทฯ และ ดีแทค
ใช้อัตรา
ค่าเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมเดียวกับคำสั่งที่ 11/2553 ตามหนังสือฉบับลงวันที่ 9 เมษายน
2553 ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

(4) เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2554 ดีแทคได้ยื่นคำฟ้องต่อศาลปกครองกลาง เพื่อขอให้บริษัทฯ และ
ทีโอที ร่วมกันชำระค่าใช้และเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม ตามข้อเสนอการเชื่อมต่อโครงข่ายของ
ดีแทค คือ 1.00 บาท/นาที สำหรับ Call Termination และ อัตรา 0.50 บาท/นาที สำหรับ
Call Transit ตั้งแต่วันที่ 17 พฤศจิกายน 2549 เป็นเงินจำนวน 3,283.05 ล้านบาท บริษัทฯ
ได้ยื่นคำร้องโต้แย้งเขตอำนาจศาลตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการวินิจฉัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาล
พ.ศ. 2542
ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาทำความเห็นเกี่ยวกับเรื่องเขตอำนาจศาลของศาลปกครองกลางและศาลแพ่ง

3. ข้อพิพาทเกี่ยวกับมติและคำสั่งของคณะกรรมการ กทช. ปฏิบัติหน้าที่คณะกรรมการ กสทช.
ที่เกี่ยวข้องกับการเข้าซื้อหุ้นของกลุ่มฮัทชิสันและการทำความตกลงกับ CAT Telecom
เกี่ยวกับการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ระบบ CDMA และระบบ HSPA

เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2554 บริษัทฯ ได้ยื่นฟ้องคณะกรรมการ กสทช. และเลขาธิการ กสทช.
เพื่อขอเพิกถอนมติและคำสั่งของคณะกรรมการ กทช. ปฏิบัติหน้าที่คณะกรรมการ กสทช. ตามหนังสือ
ลงวันที่ 7 ตุลาคม 2554 ที่สำนักงาน กสทช. โดย เลขาธิการ กสทช. ได้มีหนังสือถึงบริษัทฯ
แจ้งมติและคำสั่งของคณะกรรมการ กทช. ปฏิบัติหน้าที่คณะกรรมการ กสทช.
ที่สั่งให้แก้ไขในส่วนที่เกี่ยวกับการทำความตกลงเพื่อควบรวมกิจการโดยการเข้าซื้อหุ้นของกลุ่มฮัทชิสันให้เป็นไปตามประกาศคณะกรรมการ
กทช. เรื่อง หลักเกณฑ์และวิธีการควบรวมกิจการและการถือหุ้นไขว้ในกิจการโทรคมนาคม พ.ศ.
2553 และในส่วนที่เกี่ยวกับการทำความตกลงกับ CAT Telecom
เกี่ยวกับการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ระบบ CDMA และระบบ HSPA
ให้เป็นไปตามประกาศคณะกรรมการ กทช. เรื่อง
มาตรการเพื่อป้องกันมิให้มีการกระทำอันเป็นการผูกขาดหรือก่อให้เกิดความไม่เป็นธรรมในการแข่งขันในกิจการโทรคมนาคม
พ.ศ. 2549
และพระราชบัญญัติองค์กรจัดสรรคลื่นความถี่และกำกับการประกอบกิจการวิทยุกระจายเสียง
วิทยุโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคม พ.ศ. 2553 ซึ่งบริษัทฯ เห็นว่ามติและคำสั่งดังกล่าว
ไม่มีความชัดเจนและไม่น่าจะชอบด้วยกฎหมาย
ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

4. ข้อพิพาทเกี่ยวกับค่าธรรมเนียมเลขหมาย

เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม 2555 ทีโอที ได้ยื่นคำฟ้องต่อศาลปกครองกลาง เพื่อขอให้บริษัทฯ
ชำระค่าธรรมเนียมเลขหมายคิดเป็นเงินจำนวน 407.60 ล้านบาท เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2555
ศาลปกครองกลางมีคำสั่งจำหน่ายคดีตามที่บริษัทฯ ร้องขอ
โดยให้คู่ความไปดำเนินการระงับข้อพิพาทตามวิธีอนุญาโตตุลาการ

ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวข้างต้นไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้ ดังนั้น บริษัทฯ
จึงไม่ได้ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นจากผลของคดีดังกล่าวไว้ในงบการเงินเว้นแต่ตามที่ระบุไว้

ข้อพิพาทที่ยังคงค้างอยู่ ณ สถาบันอนุญาโตตุลาการ

1. ข้อพิพาทที่บริษัทฯ เป็นผู้เสนอ

(1) ข้อพิพาทเกี่ยวกับส่วนแบ่งรายได้ในส่วนค่าโทรศัพท์ทางไกลต่างประเทศ

เมื่อวันที่ 28 มกราคม 2548 บริษัทฯ
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการเกี่ยวกับเรื่องการคำนวณส่วนแบ่งรายได้ที่เกิดจากค่าโทรศัพท์ทางไกลต่างประเทศภายใต้สัญญาร่วมการงานฯ
บริษัทฯ ได้เรียกร้องค่าเสียหายสำหรับการที่ ทีโอที ไม่สามารถคำนวณแยกค่าส่วนแบ่งรายได้ที่
ทีโอที ได้รับจากการใช้โทรศัพท์ต่างประเทศในส่วนโครงข่ายของบริษัทฯ ออกจากส่วนของโครงข่าย
ทีโอที เป็นจำนวนเงิน 5,000.00 ล้านบาท และค่าเสียหายจากการคำนวณจำนวนเงินผิดพลาดอีก
3,407.68 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ย ขณะนี้อยู่ระหว่างกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

(2) ข้อพิพาทเกี่ยวกับสัญญาข้อ 38 ของสัญญาร่วมการงานฯ

เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2549 บริษัทฯ
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการเกี่ยวกับเรื่องขอให้ ทศท.
ระงับการใช้อำนาจกำกับดูแลสัญญาร่วมการงานฯ และระงับการใช้อำนาจตามสัญญา
นับตั้งแต่วันที่สถานภาพ ทศท. เปลี่ยนแปลงไป และให้อำนาจกำกับดูแลเป็นของกระทรวงคมนาคม
หรือกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร คดีนี้เป็นคดีไม่มีทุนทรัพย์ ทศท. ได้ยื่นคำคัดค้าน
เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2549 ต่อมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 บริษัทฯ
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการ เรื่องการปฏิเสธอำนาจกำกับดูแลของ ทศท. ตามข้อ 38
ของสัญญาร่วมการงานฯ เป็นคดีใหม่อีกคดีหนึ่ง ขณะนี้อยู่ระหว่างกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

(3) ข้อพิพาทเกี่ยวกับส่วนแบ่งรายได้ค่าโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศ

เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2550 บริษัทฯ ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการเรียกร้องให้ ทีโอที
ชำระเงินที่เป็นส่วนแบ่งรายได้อันเกิดจากค่าโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศเป็นจำนวนเงิน
1,968.70 ล้านบาท ซึ่ง ทีโอที นำส่งส่วนแบ่งรายได้ดังกล่าวขาดไป
ไม่เป็นไปตามเงื่อนไขของอัตราส่วนแบ่งรายได้ที่ระบุไว้ในสัญญา โดยบริษัทฯ
ได้ร้องขอให้อนุญาโตตุลาการพิจารณาวินิจฉัยสั่งการในเรื่องต่อไปนี้

1. ให้ ทีโอที ปฏิบัติตามสัญญาร่วมการงานฯ และข้อตกลงเรื่องการจัดเก็บและแบ่งรายได้
โดยให้ชำระส่วนแบ่งรายได้ค่าบริการโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศให้ถูกต้องครบถ้วนตามเงื่อนไขของสัญญาข้อตกลงดังกล่าว

2. ให้ ทีโอที ชำระค่าเสียหายให้แก่บริษัทฯ เป็นจำนวนเงิน 1,968.70 ล้านบาท

3. ให้ ทีโอที
คำนวณส่วนแบ่งรายได้ค่าบริการโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศโดยทั้งจากการเรียกเข้าและเรียกออกโดยใช้อัตรา
6 บาทต่อนาทีตามที่ระบุในสัญญามาเป็นฐานในการคำนวณส่วนแบ่งรายได้นับแต่เดือนกันยายน 2550
เป็นต้นไป

4. ให้ ทีโอที ชำระดอกเบี้ยที่เกี่ยวข้องตามสัญญาข้อ 21 (อัตราเฉลี่ย MLR+1)
หรือในอัตราร้อยละ 7.86 ต่อปีจากส่วนแบ่งรายได้ที่ ทีโอที
ค้างชำระนับแต่วันที่ยื่นคำเสนอข้อพิพาทจนกว่าจะชำระครบถ้วน

เมื่อวันที่ 29 เมษายน 2551 ทีโอทีได้ยื่นคำคัดค้าน
ขณะนี้กรณีพิพาทอยู่ระหว่างกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

2. ข้อพิพาทที่ทีโอทีเป็นผู้เสนอ

(1) ข้อพิพาทกรณีบริษัทฯ พิมพ์รูปสัญลักษณ์ของบริษัทฯ บนใบแจ้งหนี้ ใบกำกับภาษี และ
ใบเสร็จรับเงิน

เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 2547 ทีโอที ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทเรียกค่าเสียหายจากการที่บริษัทฯ
พิมพ์รูปสัญลักษณ์บนใบแจ้งหนี้และใบเสร็จรับเงินฉบับละ 4 บาท นับตั้งแต่เดือนสิงหาคม 2544
จนถึงเดือนสิงหาคม 2547 เป็นจำนวนเงิน 785.64 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ย นอกจากนี้ในวันที่ 11
มีนาคม 2548 ทีโอที ได้เรียกร้องค่าเสียหายอีกเป็นจำนวนเงิน 106.80 ล้านบาท
สำหรับค่าเสียหายเพิ่มเติม และ 1,030.50 ล้านบาท
สำหรับการเปลี่ยนแปลงรูปแบบใบแจ้งหนี้ค่าบริการเป็นกระดาษขนาด A4 บริษัทฯ ได้ยื่นคำคัดค้าน
เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 2548 ขณะนี้กรณีพิพาทอยู่ระหว่างกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

(2) ข้อพิพาทเกี่ยวกับค่าใช้ท่อร้อยสาย

เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม 2548 ทีโอที ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทให้บริษัทฯ ชำระเงินค่าเช่าท่อร้อยสาย
ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2547 ถึง เดือนเมษายน 2548 เป็นจำนวนเงิน 6.72
ล้านบาทพร้อมดอกเบี้ย บริษัทฯ ได้ยื่นคำคัดค้าน เมื่อวันที่ 19 กันยายน 2548
ขณะนี้อยู่ระหว่างการพิจารณาของคณะอนุญาโตตุลาการ

(3) ข้อพิพาทเกี่ยวกับเรื่องค่าโทรศัพท์ทางไกลในประเทศ TA 1234

เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2548 ทีโอที
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทเรียกร้องค่าเสียหายจากการสูญเสียรายได้ตั้งแต่วันที่ 16 พฤศจิกายน 2543
ถึงเดือนมีนาคม 2548 เป็นจำนวนเงิน 15,804.18 ล้านบาทพร้อมดอกเบี้ย อันเนื่องมาจากบริษัทฯ
ลดค่าบริการทางไกลในประเทศภายใต้โครงการ TA 1234 และร้องขอให้บริษัทฯ
เรียกเก็บค่าบริการทางไกลในประเทศตามอัตราที่ตกลงกันภายใต้สัญญาร่วมการงานฯ ขณะนี้
อยู่ระหว่างกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

(4) ข้อพิพาทเกี่ยวกับการให้บริการ ADSL

เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม 2548 ทีโอที ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทระบุว่าบริษัทฯ
ละเมิดข้อตกลงในสัญญาร่วมการงานฯ
โดยให้บริการหรือยินยอมให้ผู้อื่นนำอุปกรณ์ในระบบไปให้บริการอินเทอร์เน็ตความเร็วสูง (ADSL)
ทีโอที เรียกร้องค่าเสียหายเป็นจำนวนเงิน 2,010.21 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ย นอกจากนี้ ทีโอที
ยังเรียกร้องให้บริษัทฯ ชำระค่าเสียหายต่อเนื่องจากเดือนกรกฎาคม 2548 อีกเดือนละ 180.00
ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ย และขอให้บริษัทฯ ระงับการให้บริการหรืออนุญาตให้ผู้อื่นให้บริการ ADSL
ขณะนี้อยู่ระหว่างกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

(5) ข้อพิพาทเกี่ยวกับส่วนแบ่งรายได้ตามสัญญาร่วมการงานฯ

เมื่อวันที่ 22 มกราคม 2551 ทีโอที
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการเรียกคืนส่วนแบ่งรายได้ที่บริษัทฯ
ได้รับเกินกว่าสิทธิที่พึงจะได้รับจำนวน 1,479.62 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ย บริษัทฯ
ได้ยื่นคำคัดค้านเมื่อวันที่ 18 เมษายน 2551 ขณะนี้อยู่ระหว่างกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

ข้อพิพาทที่ค้างอยู่ที่สถาบันอนุญาโตตุลาการดังกล่าวข้างต้นได้ถูกเสนอให้มีการเจรจาไกล่เกลี่ยโดยสำนักงานอนุญาโตตุลาการ
แต่เมื่อวันที่ 24 กันยายน 2550
คู่กรณีทั้งสองฝ่ายได้ยกเลิกการไกล่เกลี่ยและได้นำข้อพิพาทเข้าสู่กระบวนการอนุญาโตตุลาการตามเดิม

(6) ข้อพิพาทเกี่ยวกับค่าตอบแทนการใช้ Gateway สำหรับบริการโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศ

เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2554 ทีโอที ได้เสนอข้อพิพาทกับบริษัทฯ
ต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการเรียกร้องให้บริษัทฯ ชำระเงินจำนวน 91.88 ล้านบาท
รวมภาษีมูลค่าเพิ่มและดอกเบี้ยที่เกิดขึ้น เป็นค่าตอบแทนการใช้ Gateway
สำหรับบริการโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศโดยใช้รหัส 007 สำหรับงวดระหว่าง
เดือนกรกฎาคม 2547 ถึง เดือนพฤษภาคม 2554
และเรียกร้องดอกเบี้ยเพิ่มเติมจนกว่าการชำระจะเสร็จสิ้น
นอกจากนี้ยังเรียกร้องให้ชำระเงินตามใบแจ้งหนี้ประจำเดือนมิถุนายน 2554
บวกดอกเบี้ยและภาษีมูลค่าเพิ่มที่เกิดขึ้น ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2555 บริษัทฯ
ได้ตั้งค้างจ่ายค่าใช้จ่ายดังกล่าวไว้เป็นจำนวน 76.57 ล้านบาท
ข้อพิพาทดังกล่าวขณะนี้อยู่ระหว่างกระบวนการอนุญาโตตุลาการ

ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวข้างต้นไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้ ดังนั้น บริษัทฯ
จึงไม่ได้บันทึกรายได้หรือไม่ได้ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นจากผลของคดีดังกล่าวไว้ในงบการเงินนอกจากตามที่ระบุไว้

3. ข้อพิพาทเกี่ยวกับภาษีสรรพสามิต

(1) ข้อพิพาทเบี้ยปรับภาษีสรรพสามิต

เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 2549 บริษัทฯ
ได้รับแจ้งเรื่องการประเมินภาษีสรรพสามิตจากกรมสรรพสามิตให้บริษัทฯ
ชำระเบี้ยปรับและเงินเพิ่มของภาษีสรรพสามิต ตั้งแต่เดือนมกราคม 2548 ถึง เดือนมีนาคม 2548
ที่นำส่งล่าช้ากว่ากำหนดเป็นจำนวนเงิน 185.87 ล้านบาท เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2549 บริษัทฯ
ได้ยื่นคำขอทุเลาการชำระภาษีสรรพสามิตตามคำสั่งทางปกครอง และต่อมาเมื่อวันที่ 1 กันยายน
2549 บริษัทฯ ได้ยื่นคำคัดค้านการประเมินดังกล่าว ต่อมาเมื่อวันที่ 30 เมษายน 2550
อธิบดีกรมสรรพสามิตได้วินิจฉัยให้ยกคำคัดค้านการประเมิน เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม 2550 บริษัทฯ
ได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำวินิจฉัยและให้เพิกถอนคำวินิจฉัยดังกล่าวต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์
ต่อมาเมื่อวันที่ 19 กันยายน 2551 คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ได้วินิจฉัยยกอุทธรณ์ของบริษัทฯ
และให้บริษัทฯ ชำระภาษีสรรพสามิตตามคำวินิจฉัยคำคัดค้านการประเมินภาษีสรรพสามิต จำนวน
185.87 ล้านบาท เมื่อวันที่ 22 มกราคม 2552 บริษัทฯ
ได้ยื่นฟ้องขอเพิกถอนคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ต่อศาลภาษีอากรกลาง เมื่อวันที่ 29
กันยายน 2552 ศาลภาษีอากรกลางได้มีคำพิพากษาให้งดเบี้ยปรับทั้งหมด อย่างไรก็ดี เมื่อวันที่ 2
มีนาคม 2553 บริษัทฯ ได้ยื่นอุทธรณ์ในประเด็นอื่นที่เป็นผลจากการตัดสิน
ขณะนี้คดีกำลังอยู่ระหว่างกระบวนการพิจารณาอุทธรณ์ของศาลฎีกา

(2) ข้อพิพาทการขอคืนภาษีสรรพสามิต

เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2551 บริษัทฯ ได้ยื่นฟ้องกรมสรรพสามิตต่อศาลภาษีอากรกลาง
เพื่อขอให้พิจารณาพิพากษาให้คืนเงินค่าภาษีสรรพสามิตตั้งแต่รอบเดือนภาษีมกราคม 2548
ถึงรอบเดือนภาษีธันวาคม 2548 จำนวน 372.02 ล้านบาท ที่บริษัทฯ
ได้นำส่งไปโดยไม่มีหน้าที่ต้องนำส่งและได้ยื่นขอคืนจากกรมสรรพสามิตแล้ว
แต่กรมสรรพสามิตปฏิเสธที่จะจ่ายคืน เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม 2551 ศาลพิพากษาว่า
กรมสรรพสามิตจำเลยไม่มีหน้าที่คืนค่าภาษีสรรพสามิตพร้อมดอกเบี้ยให้แก่โจทก์ตามฟ้อง
จึงพิพากษายกฟ้อง บริษัทฯ ได้ยื่นอุทธรณ์ไปยังศาลฎีกา
ขณะนี้คดีกำลังอยู่ระหว่างกระบวนการพิจารณาอุทธรณ์ของศาลฎีกา

เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2552 บริษัทฯ ได้ยื่นคำร้องต่ออธิบดีกรมสรรพสามิต
เพื่อขอคืนภาษีสรรพสามิต สำหรับรอบเดือนภาษีมกราคม 2549 ถึง 26 กุมภาพันธ์ 2550
เป็นจำนวนเงินรวม 348.87 ล้านบาทที่บริษัทฯ นำส่งโดยไม่มีหน้าที่ต้องนำส่ง เมื่อวันที่ 23
เมษายน 2552 กรมสรรพสามิตได้ปฏิเสธคำร้องขอคืนภาษีสรรพสามิตดังกล่าว เมื่อวันที่ 13
พฤษภาคม 2552 บริษัทฯ ได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งปฏิเสธของกรมสรรพสามิต และเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์
2555 กรมสรรพสามิตได้มีหนังสือแจ้งยกอุทธรณ์การขอคืนภาษีสรรพสามิตทั้งหมดของบริษัทฯ
ซึ่งบริษัทฯ มีสิทธิโต้แย้งโดยยื่นฟ้องกรมสรรพสามิตต่อศาลภาษีอากรกลาง
เพื่อขอให้พิพากษาให้คืนเงินค่าภาษี ภายในกำหนดอายุความ 10 ปี
นับจากวันที่ได้ชำระเงินค่าภาษีดังกล่าว

(3) ข้อพิพาทเบี้ยปรับภาษีมูลค่าเพิ่มของเงินชดเชยค่าภาษีสรรพสามิต

เมื่อวันที่ 21 มีนาคม 2554 บริษัทฯ ได้ยื่นฟ้องรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังต่อ
ศาลปกครองกลาง เพื่อขอให้ศาลมีคำพิพากษาหรือคำสั่งเพิกถอนคำสั่งของ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง เรื่อง ภาษีมูลค่าเพิ่มของเงินชดเชยค่าภาษีสรรพสามิต
กรณีขยายระยะเวลาการยื่นแบบแสดงรายการและนำส่งภาษีมูลค่าเพิ่ม ฉบับลงวันที่ 15 ธันวาคม
2553
ซึ่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังพิจารณาไม่อนุมัติขยายเวลาการยื่นแบบแสดงรายการภาษีมูลค่าเพิ่มออกไปตามความจำเป็นแห่งกรณีเพื่อให้บริษัทฯ
ไม่ต้องรับผิดชำระเงินเพิ่มในอัตราร้อยละ 0.75 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนตามมาตรา 89/1
วรรคสองแห่งประมวลรัษฎากร ซึ่งเมื่อคำนวณแล้วเป็นเงินเท่ากับ 7.31 ล้านบาท
และขอให้ศาลมีคำพิพากษาหรือคำสั่งให้ผู้ถูกฟ้องคดีพิจารณาอนุมัติขยายระยะเวลาการยื่นแบบรายการภาษีมูลค่าเพิ่มสำหรับเดือนภาษีกุมภาพันธ์
2546 ถึงเดือนภาษีพฤษภาคม 2548 เป็นวันที่ 15 สิงหาคม 2548
เพื่อไม่ให้เกิดภาระเงินเพิ่มดังกล่าว ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้ ดังนั้นบริษัทฯ จึงไม่ได้
ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจเกิดขึ้นจากผลของคดีความดังกล่าวไว้ในงบการเงิน

4. คดีฟ้องร้องและข้อพิพาทของบริษัทย่อย

(1) เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2544 บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือฮัทชิสัน ซีเอที
ถูกบุคคลธรรมดาฟ้องเป็นจำเลยร่วมกับจำเลยอื่นรวม 5 ราย ต่อศาลแพ่งในคดีละเมิดสัญญานายหน้า
เรียกร้องค่าเสียหายจำนวน 438,579,804.75 บาท
ศาลชั้นต้นได้พิพากษายกฟ้องโจทก์ในส่วนของฮัทชิสัน ซีเอที และจำเลยบางราย
และต่อมาศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาแก้เป็นให้ยกฟ้องโจทก์ทั้งหมด
ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา

(2) เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม 2546 บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ ฮัทชิสัน ซีเอที ได้ถูกบริษัท โบ๊เบ๊อินท์
จำกัด ยื่นฟ้องต่อศาลแพ่ง เรื่อง ผิดสัญญาเช่าพื้นที่สถานีฐาน
ฟ้องให้ชำระค่าเช่าและค่าใช้จ่ายในการขนย้ายทรัพย์สิน เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน 2547
มีคำพิพากษาให้ ฮัทชิสัน ซีเอที รับผิดชอบค่าใช้จ่ายให้โจกท์ เป็นจำนวนเงิน 10,000 บาท
เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม 2547 ฮัทชิสัน ซีเอที ยื่นอุทธรณ์ แต่บริษัท โบ๊เบ๊อินท์ จำกัด ไม่ได้ยื่นอุทธรณ์
ต่อมาวันที่ 19 กันยายน 2552 ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง บริษัท โบ๊เบ๊อินท์ จำกัด เมื่อวันที่
19 พฤศจิกายน 2552 บริษัท โบ๊เบ๊อินท์ จำกัด ได้ยื่นฎีกา ศาลฎีการับฎีกาของ บริษัท โบ๊เบ๊อินท์
จำกัด แล้ว แต่บริษัท โบ๊เบ๊อินท์ จำกัด เพิกเฉย ไม่ร้องขอให้เจ้าพนักงานนำส่งฎีกาแก่ ฮัทชิสัน
ซีเอที โดยไม่ได้แจ้งเหตุขัดข้อง ขณะนี้กำลังรอคำสั่งของศาลฎีกาเกี่ยวกับกรณี บริษัท โบ๊เบ๊อินท์
จำกัด ทิ้งฎีกา

(3) เมื่อเดือนมีนาคม 2548 ตัวแทนให้บริการจำหน่ายสัญญาณของบริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ ทรูวิชั่นส์
ซึ่งได้ถูกยกเลิกสัญญาไปแล้ว ได้ฟ้อง ทรูวิชั่นส์
เพื่อเรียกร้องให้ชดเชยค่าเสียหายเป็นจำนวนเงินสูงสุด 300.00 ล้านบาท โดยกล่าวหาว่า
ทรูวิชั่นส์ ผิดเงื่อนไขตามสัญญาบอกรับการเป็นสมาชิกประเภทโครงการแบบเหมาจ่าย (CMDU)
ต่อมาเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2551 ศาลแพ่งได้ตัดสินโดยพิพากษาให้ ทรูวิชั่นส์ เป็นฝ่ายชนะคดี
โดยให้ยกฟ้องของโจทก์และมีคำสั่งให้โจทก์ชำระเงินจำนวน 1.66 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ
7.5 ต่อปี นับจากวันฟ้องแย้งจนกว่าจะชำระเสร็จสิ้น
ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างกระบวนการพิจารณาอุทธรณ์

(4) เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม 2549 CAT Telecom ได้ยื่นฟ้องบริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ ทรูมูฟ
ต่อศาลปกครองกลาง เพื่อขอให้ชำระค่าใช้พื้นที่อาคารและเสาอากาศจำนวนเงิน 12.48 ล้านบาท
และเมื่อวันที่ 21 มกราคม 2552 ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษายกฟ้อง โดย ทรูมูฟ
ไม่มีหน้าที่ต้องชำระเงินจำนวนดังกล่าวให้ CAT Telecom อย่างไรก็ตาม CAT Telecom
ได้ยื่นอุทธรณ์เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2552 และ ทรูมูฟ ได้ยื่นคัดค้านคำอุทธรณ์ไปเมื่อวันที่ 26
เมษายน 2552 ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของ
ศาลปกครองสูงสุด

(5) เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม 2549 บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ ฮัทชิสัน ซีเอที ได้ฟ้องบริษัท
โปรลิงก์ อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด ต่อศาลแพ่ง เรื่องค่าบริการ สำหรับบริการ เซลลูล่า ดิจิตอล
CDMA ของ CAT Telecom ตั้งแต่ วันที่ 28 มกราคม 2549 ถึง 27 มิถุนายน 2549 ในจำนวน
28,428,740.20 บาท เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน 2550 ศาลแพ่งได้มีคำพิพากษาให้ บริษัท
โปรลิงก์ อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด ชำระค่าบริการจำนวน 25.60 ล้านบาท
พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ฟ้องจนถึงวันที่ชำระครบ ต่อมาเมื่อวันที่ 28
มีนาคม 2553 บริษัท โปรลิงก์ อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด ได้ยื่นอุทธรณ์ และขอทุเลาการบังคับคดี
ศาลมีคำสั่งยกคำร้องขอทุเลาการบังคับคดี เพราะบริษัท โปรลิงก์ อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด
ขาดนัดพิจารณาคำร้องขอทุเลาการบังคับคดี ศาลอุทธรณ์มีคำพิพากษาเมื่อ 1 ธันวาคม 2554
ยืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น แต่เนื่องจากบริษัท โปรลิงก์ อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด
ได้ปิดบริษัทไปแล้ว และขณะนี้ตรวจสอบไม่พบว่ามีทรัพย์สินใดที่สามารถบังคับคดีได้
จึงยังไม่สามารถบังคับคดีได้

(6) เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม 2549 CAT Telecom ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทกับบริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ
ทรูมูฟ ต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการเรียกร้องให้ ทรูมูฟ
ชำระค่าธรรมเนียมเลขหมายโทรคมนาคมเป็นจำนวนเงิน 113.58 ล้านบาท ต่อมาเมื่อวันที่ 15
สิงหาคม 2551 คณะอนุญาโตตุลาการได้มีคำชี้ขาดให้ ทรูมูฟ ชำระเงินให้ CAT Telecom จำนวน
99.60 ล้านบาท (ไม่รวมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปี) ทรูมูฟ ได้รับทราบคำชี้ขาดเมื่อวันที่ 24
สิงหาคม 2551
และทรูมูฟได้ดำเนินการคัดค้านคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการต่อศาลปกครองกลาง
และศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554
ว่าคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการไม่ชอบด้วยกฎหมายซึ่งการยอมรับหรือบังคับตามคำชี้ขาดนั้นจะเป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน
ศาลจึงมีคำสั่งเพิกถอนคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ เมื่อวันที่ 22 มีนาคม 2554 CAT
Telecom ได้อุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวต่อศาลปกครองสูงสุด ต่อมาเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน 2554 CAT
Telecom
ได้ยื่นคำร้องต่อศาลปกครองกลางเพื่อขอให้บังคับตามคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการให้ทรูมูฟชำระเงินแก่
CAT Telecom
ซึ่งทรูมูฟได้โต้แย้งคำร้องดังกล่าวเนื่องจากคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการได้ถูกเพิกถอนไปแล้วโดยคำพิพากษาของศาลปกครองกลาง
และ CAT Telecom ไม่สมควรที่จะยื่นคำร้องดังกล่าว
คดีอยู่ระหว่างกระบวนการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

(7) เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2549 บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ ทรูมูฟ ได้ถูกฟ้องคดีแพ่งโดยบุคคลกลุ่มหนึ่ง
โดยเรียกร้องค่าเสียหายเป็นจำนวน 44.37 ล้านบาท เมื่อวันที่ 9 กันยายน 2550
คดีดังกล่าวได้มีการถอนฟ้องออกไปคงเหลืออยู่เพียงคดีเดียว
ค่าเสียหายที่เรียกร้องคงเหลือเป็นจำนวนเงิน 7.00 ล้านบาท ซึ่งศาลได้มีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 29
กันยายน 2554 ให้ทรูมูฟชำระเงินให้แก่ผู้เสียหายเป็นเงินรวมทั้งสิ้น 1.06 ล้านบาท
(ไม่รวมดอกเบี้ยผิดนัด) ผู้เสียหายได้ยื่นอุทธรณ์

ต่อมาเมื่อวันที่ 22 มกราคม 2556
ศาลจังหวัดมหาสารคามได้นัดให้คู่ความฟังคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ภาค 4
โดยศาลได้พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ ทรูมูฟ ชนะคดี
ซึ่งผู้เสียหายอาจยื่นอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาได้

(8) เมื่อวันที่ 30 เมษายน 2550 ทีโอที ยื่นฟ้องคณะกรรมการ กทช. และ
เลขาธิการคณะกรรมการ กทช. เพื่อขอเพิกถอนคำสั่งของคณะกรรมการ กทช. ที่มีคำสั่งให้ ทีโอที
ต้องทำให้เลขหมายโทรคมนาคมของ ทีโอที สามารถติดต่อกันได้ทุกโครงข่าย ดังนั้น
บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ ทรูมูฟ จึงได้ร้องสอดเข้าไปเป็นคู่ความในคดี และเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม 2552
ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษายกฟ้องของ ทีโอที ต่อมาเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 2552 ทีโอที
ได้อุทธรณ์คำพิพากษาต่อศาลปกครองสูงสุด ขณะนี้อยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

(9) เมื่อ 28 พฤษภาคม 2550 การไฟฟ้าส่วนภูมิภาคได้ยื่นฟ้อง บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ ทรูมูฟ
ต่อศาลจังหวัดมหาสารคาม
ในมูลคดีละเมิดเนื่องจากเหตุเพลิงไหม้จากโครงข่ายของทรูมูฟอันทำให้อุปกรณ์ของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคเสียหาย
เพื่อเรียกร้องค่าเสียหายเป็นจำนวนเงิน 350,396.50 บาท เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2551
ศาลจังหวัดมหาสารคามได้มีคำพิพากษายกฟ้องของการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค
ต่อมาการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคได้ยื่นอุทธรณ์และเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม 2553 ศาลอุทธรณ์ภาค 4
ได้มีคำพิพากษายืนตาม
คำพิพากษาศาลชั้นต้น ต่อมาเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2554 การไฟฟ้าส่วนภูมิภาคได้ยื่นฎีกา
ซึ่งศาลฎีกาได้มีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 21 มกราคม 2556 พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น

(10) เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2550 CAT Telecom
ได้มีหนังสือถึงธนาคารสี่แห่งซึ่งเป็นผู้ออกหนังสือค้ำประกันให้กับบริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ ทรูมูฟ
เรียกร้องให้ธนาคารทั้งสี่แห่งจ่ายชำระเงินจำนวน 370.00 ล้านบาท แทน ทรูมูฟ โดยกล่าวหาว่า
ทรูมูฟไม่ปฏิบัติตามสัญญา กรณีนี้ สืบเนื่องมาจากกรณีพิพาทที่ CAT Telecom
ได้นำเสนอสู่สถาบันอนุญาโตตุลาการและคดียังอยู่ระหว่างการดำเนินการของอนุญาโตตุลาการ
เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2550 ทรูมูฟ
ได้ยื่นคำร้องต่อศาลแพ่งและศาลปกครองกลางเพื่อขอให้ศาลมีคำสั่งการคุ้มครองเพื่อบรรเทาทุกข์ชั่วคราว
และมีคำสั่งให้ CAT Telecom ระงับการใช้สิทธิเรียกร้องและให้ทั้ง
สี่ธนาคารระงับการชำระเงินตามหนังสือค้ำประกันไว้จนกว่าจะมีคำชี้ขาดจากอนุญาโตตุลาการ
ศาลทั้งสองได้ตัดสินและมีคำสั่งในทางเป็นประโยชน์ต่อทรูมูฟ ต่อมาเมื่อวันที่ 27 กันยายน 2550
ทรูมูฟได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทเรื่องนี้ต่ออนุญาโตตุลาการ
และขณะนี้คดีอยู่ระหว่างกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

(11) เมื่อวันที่ 9 มกราคม 2551 CAT Telecom ได้ยื่นเสนอข้อพิพาทกับบริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ
ทรูมูฟ ต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการเรียกร้องให้ ทรูมูฟ
จ่ายชำระค่าส่วนแบ่งรายได้ที่ส่งขาดไปรวมค่าปรับและดอกเบี้ยจำนวนรวมทั้งสิ้น 8,969.08
ล้านบาท ต่อมาเมื่อวันที่ 16 กันยายน 2554
คณะอนุญาโตตุลาการได้มีคำวินิจฉัยชี้ขาดให้ยกคำเสนอข้อพิพาทดังกล่าว ทำให้ ทรูมูฟ
ไม่ต้องชำระผลประโยชน์ตอบแทนตามคำเสนอข้อพิพาทดังกล่าว CAT Telecom
ได้ยื่นคำร้องขอเพิกถอนคำชี้ขาดอนุญาโตตุลาการต่อศาลปกครองกลางเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน
2554 และ ทรูมูฟ ได้ดำเนินการทำคำคัดค้านคำร้องยื่นต่อศาลปกครองกลาง
ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างกระบวนการของศาลปกครองกลาง

(12) เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2551 CAT Telecom ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการ
เรียกร้องให้บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ ทรูมูฟ ชำระส่วนแบ่งรายได้เพิ่มเติมจำนวน 45.95 ล้านบาท
(เบี้ยปรับจากการชำระผลประโยชน์ตอบแทนส่วนเพิ่มปีที่ 6-8 ล่าช้า) เมื่อวันที่ 6 มีนาคม 2555
คณะอนุญาโตตุลาการมีคำวินิจฉัยชี้ขาดให้ ทรูมูฟ ชำระเงินจำนวน 7.0 ล้านบาท ทรูมูฟ
ได้ยื่นคำร้องขอเพิกถอนคำชี้ขาดของ
คณะอนุญาโตตุลาการ ต่อศาลปกครองกลาง เมื่อ 29 มิถุนายน 2555 และ CAT Telecom
ก็ได้ยื่นขอเพิกถอนคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ เช่นกัน ซึ่ง ทรูมูฟ ได้ขอรวมคดี
และศาลได้มีคำสั่งให้รวมคดีได้ ขณะนี้ คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

(13) เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม 2551 CAT Telecom
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการเรียกร้องให้บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ ทรูมูฟ
ชำระค่าเชื่อมต่อโครงข่ายแบบเดิม (Access Charge) ที่ทรูมูฟ
หักออกจากผลประโยชน์ตอบแทนของปีดำเนินการที่ 7 ถึงปีที่ 11
(หักส่วนลดค่าเชื่อมต่อโครงข่ายแบบเดิม (Access Charge) จำนวน 22 บาท ต่อเลขหมาย)
เป็นจำนวนเงิน 689.84 ล้านบาท เมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2553 CAT Telecom
ได้ยื่นข้อเสนอขอแก้ไขจำนวนเงินเรียกร้องจากเดิม 689.84 ล้านบาท เป็น 1,379.68 ล้านบาท
เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2553 คณะอนุญาโตตุลาการได้ทำคำชี้ขาดให้ยกคำเสนอข้อพิพาทของ CAT
Telecom และเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม 2553 CAT Telecom
ได้ยื่นคำร้องต่อศาลปกครองกลางเพื่อขอให้เพิกถอนคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ
คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

(14) เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม 2551 CAT Telecom ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทเรียกร้อง
ให้บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ ฮัทชิสัน ซีเอที ชำระค่าบริการที่ CAT Telecom ไม่สามารถเรียกเก็บได้
ค่าธรรมเนียมใบอนุญาต ค่าธรรมเนียมเลขหมายโทรคมนาคม เงินประกันรายได้ขั้นต่ำเพิ่มเติม
และเงินค่าภาษีสรรพสามิตที่ CAT Telecom ได้ชำระไปพร้อมภาษีมูลค่าเพิ่ม
ตามสัญญาทำการตลาดบริการวิทยุคมนาคมระบบเซลลูล่า Digital AMPS 800 Band A
เป็นเงินจำนวน 1,204.0 ล้านบาท
ซึ่งข้อพิพาทดังกล่าวได้มีการระงับกระบวนพิจารณาไว้ชั่วคราวและจำหน่ายคดีจากสารบบความ
แต่ปัจจุบันได้มีการนำข้อพิพาทเข้าสู่กระบวนการทางอนุญาโตตุลาการตามเดิม
คดีอยู่ระหว่างกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

(15) เมื่อวันที่ 29 มกราคม 2552 CAT Telecom ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการ
เรียกร้องให้บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ ทรูมูฟ
ส่งมอบและโอนกรรมสิทธิ์ในเสาอากาศและอุปกรณ์เสาอากาศ จำนวน 4,546 ต้น ให้ CAT
Telecom หากทรูมูฟไม่สามารถส่งมอบและโอนกรรมสิทธิ์ในเสาดังกล่าวได้ไม่ว่าด้วยเหตุใดๆ
ให้ทรูมูฟชำระค่าเสียหาย เป็นจำนวนเงินทั้งสิ้น 2,766.16 ล้านบาท ทรูมูฟ
ได้ยื่นคัดค้านคำเสนอข้อพิพาทต่อคณะอนุญาโตตุลาการเมื่อวันที่ 3 กันยายน 2552
คดีอยู่ระหว่างกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

(16) เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2552 CAT Telecom
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการเรียกร้องให้บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ
ทรูมูฟชำระค่าธรรมเนียมเลขหมายโทรคมนาคมพิเศษสี่หลักเลขหมาย 1331 เป็นจำนวนเงิน 3.96
ล้านบาทพร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปี ภาษีมูลค่าเพิ่มและค่าปรับร้อยละ 1.25 ต่อเดือน
ของยอดเงินค่าธรรมเนียมเลขหมายโทรคมนาคมพิเศษ นับแต่วันที่ CAT Telecom
ได้ชำระให้แก่คณะกรรมการ กทช. จนกว่า ทรูมูฟจะชำระให้แก่ CAT Telecom ทรูมูฟ
ได้ยื่นเสนอคำคัดค้านเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม 2552
ขณะนี้กำลังอยู่ในกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

(17) เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม 2552 บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ TIC ได้ยื่นฟ้องคณะกรรมการ กทช.
ต่อศาลปกครองกลาง กรณีตามประกาศคณะกรรมการ กทช.
เรื่องการขอความเห็นชอบสัญญาอันเกี่ยวเนื่องกับการประกอบกิจการโทรคมนาคมที่ทำกับรัฐบาลต่างประเทศได้กำหนดให้ผู้รับใบอนุญาต
(ในเรื่องนี้คือ TIC) ต้องส่งสำเนาสัญญาที่จะทำกับต่างประเทศล่วงหน้าไม่น้อยกว่า 7
วันให้แก่คณะกรรมการ กทช. เพื่อให้คณะกรรมการ กทช. พิจารณาให้ความเห็นชอบนั้น
คณะกรรมการ กทช. ได้มีมติให้ TIC แก้ไขเพิ่มเติมข้อความในสัญญาให้มีสาระสำคัญว่า
“การดำเนินการใดที่มีบทบัญญัติว่าด้วยการประกอบกิจการโทรคมนาคมไทยได้บัญญัติไว้ให้อยู่ภายใต้กฎหมายไทย
คู่สัญญาต้องถือปฏิบัติตามกฎหมายดังกล่าวด้วย” ซึ่งแม้ว่าคณะกรรมการ กทช.
จะไม่ได้บังคับเรื่องการแสดงเจตนาในการที่คู่สัญญาจะเลือกใช้กฎหมายหรือศาลของประเทศที่ 3
เพื่อระงับข้อพิพาทในเรื่องที่เกี่ยวกับทางแพ่งก็ตาม แต่เนื่องจากการบังคับให้ TIC
ต้องใช้ข้อความดังกล่าวน่าจะเป็นการก่อให้เกิดภาระเกินสมควรต่อ TIC
เพราะทำให้คู่สัญญาที่อยู่ต่างประเทศ
ไม่ยอมตกลงทำสัญญาด้วย ซึ่งทำให้ TIC ได้รับความเดือดร้อนเสียหาย
หรืออาจจะเดือดร้อนเสียหายจากคำสั่งดังกล่าว ต่อมาเมื่อวันที่ 29 มีนาคม 2555
ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษายกฟ้อง โดยเห็นว่าคณะกรรมการ กทช.
มีมติโดยชอบด้วยกฎหมายแล้ว และเมื่อวันที่ 26 เมษายน 2555 TIC
ได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาของศาลปกครองชั้นต้นต่อศาลปกครองสูงสุด
ขณะนี้อยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

(18) เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม 2552 CAT Telecom
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทเรียกร้องให้บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ ฮัทชิสัน ซีเอที
ชำระค่าธรรมเนียมใบอนุญาต ค่าธรรมเนียมเลขหมายโทรคมนาคม
เงินประกันรายได้ขั้นต่ำระหว่างเดือนตุลาคม 2550 ถึงเดือนกันยายน 2551
และค่าปรับจากการที่ชำระค่าบริการรายเดือนตามงวดใบแจ้งหนี้ให้ CAT Telecom
ล่าช้าตามสัญญาทำการตลาดบริการวิทยุคมนาคมระบบเซลลูล่า Digital AMPS 800 Band A
เป็นเงินจำนวน 241.0 ล้านบาท
ซึ่งข้อพิพาทดังกล่าวได้มีการระงับกระบวนพิจารณาไว้ชั่วคราวและจำหน่ายคดีจากสารบบความ
แต่ปัจจุบันได้มีการนำข้อพิพาทเข้าสู่กระบวนการทางอนุญาโตตุลาการตามเดิม
ข้อพิพาทอยู่ระหว่างกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

(19) เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2553 เอไอเอส ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการ
เพื่อขอให้อนุญาโตตุลาการมีคำวินิจฉัยให้บริษัทย่อยแห่งหนึ่งคือ ทรูมูฟ
ชำระค่าเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมที่ยังคงค้างชำระจำนวน 88.60 ล้านบาท
ขณะนี้ข้อพิพาทอยู่ระหว่างการพิจารณาของคณะอนุญาโตตุลาการ

(20) เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน 2553 สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค (สคบ.)
ได้เป็นโจทก์ยื่นฟ้องบริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ ฮัทชิสัน ซีเอที เป็นจำเลยร่วมกับ บริษัท แคท
คอร์ปอเรชั่น จำกัด เรื่อง
ผิดสัญญากรณีการเรียกร้องให้จำเลยจ่ายค่าตอบแทนแก่ผู้ร้องเรียนว่า
ไม่สามารถใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ได้ฟรี เป็นเวลา 10 ปี ตามข้อเสนอของบริษัท แคท
คอร์ปอเรชั่น จำกัด ทุนทรัพย์ของคดี คือ 138,604.65 บาท ศาลชั้นต้น
ได้มีคำพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันรับผิดชดใช้ค่าเสียหายจำนวน 138,604.65 บาท
พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปี คดีอยู่ระหว่างการอุทธรณ์

(21) เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน 2553 นายวิลเลี่ยม ไลล์ มอนซัน ยื่นฟ้องบริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ
ทรูวิชั่นส์ เป็นจำเลยที่ 1 และบุคคลธรรมดา 3 คน เป็นจำเลยที่ 2-4 ในข้อหาละเมิด
ให้ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนและค่าเสียหายจำนวน 660,000,000 บาท โดยโจทก์กล่าวอ้างว่า
ทรูวิชั่นส์ กับจำเลยทั้งหมด ร่วมกันทุจริตยึดอุปกรณ์เครื่องส่งไปจากโจทก์ จำเลยที่ 1 และที่ 3
ขอให้ศาลวินิจฉัย ชี้ขาดปัญหาข้อกฎหมายเบื้องต้นเรื่องขาดอายุความ และเป็นฟ้องซ้อน
ศาลชั้นต้นมีคำพิพากษายกฟ้อง เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 2553 และ
ศาลอุทธรณ์ได้มีคำพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2555
โดยมีคำวินิจฉัยว่าสิทธิเรียกร้องอันเกิดจากมูลละเมิดขาดอายุความเมื่อพ้นกำหนด 1 ปี
นับแต่วันที่โจทก์รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้ซึ่งต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน
ขณะนี้โจทก์ได้ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นฎีกาถึงวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2556

นอกจากนี้ โจทก์ยังได้ยื่นฟ้องทรูวิชั่นส์เป็นคดีอาญา 2 คดี ในข้อหา 1)
เบิกความเท็จพร้อมเรียกค่าเสียหาย และ 2) แสดงหลักฐานอันเป็นเท็จ
ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ได้มีคำพิพากษายกฟ้องทั้ง
2 คดี เนื่องจากขาดอายุความ ซึ่งกรณีศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ยกฟ้องโจทก์นั้น
ต้องห้ามฎีกาทั้งปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย เว้นแต่
ในกรณีที่ผู้พิพากษาคนใดซึ่งทำการพิจารณาหรือลงชื่อในคำพิพากษา
ได้ทำความเห็นแย้งในศาลชั้นต้นหรือชั้นอุทธรณ์ว่าเป็นเหตุสำคัญอันควรขึ้นสู่ศาลสูงหรือฎีกา หรือ
อธิบดีกรมอัยการ (อัยการสูงสุด) ลงลายมือชื่อรับรองในฎีกาว่ามีเหตุสมควรฎีกา สำหรับข้อหาที่1)
โจทก์ยื่นฎีกาเมื่อวันที่
26 พฤศจิกายน 2555 ศาลมีคำสั่งไม่รับฎีกา ส่วนข้อหาที่ 2) โจทก์ยื่นฎีกาต่อศาลเมื่อวันที่ 9
มกราคม 2556 และยื่นคำร้องขอให้ศาลรับรองฎีกา ปัจจุบันยังรอคำสั่งดังกล่าวอยู่

(22) เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2553 CAT Telecom ได้ยื่นฟ้องคณะกรรมการ กทช.
ต่อศาลปกครองกลาง ขอให้เพิกถอนคำชี้ขาดไต่สวนข้อเท็จจริงที่ 1/2553 ของคณะกรรมการ กทช.
กรณี เอไอเอส ดีแทค และบริษัทย่อยแห่งหนึ่งคือ ทรูมูฟ ร้องเรียนเรื่อง CAT Telecom
กระทำการกำหนดราคาอันเป็นการทุ่มตลาด โดยกำหนดอัตราค่าเชื่อมต่อโครงข่าย ในอัตรา 0.50
บาทต่อนาที ต่อมาศาลได้มีคำสั่งเรียกให้ เอไอเอส ดีแทค และ ทรูมูฟ เข้ามาในคดี
ขณะนี้อยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

(23) เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม 2553 บริษัทย่อยสองแห่ง คือ ทรู วิชั่นส์ และ ทรู วิชั่นส์
ถูกบุคคลธรรมดาฟ้องเป็นจำเลยร่วม ต่อศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง
ในข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์ โดยอ้างว่าลิขสิทธิ์ในการแพร่ภาพแพร่เสียงที่บริษัทย่อยได้รับลิขสิทธิ์มานั้น
ไม่รวมถึงสิทธิในการแพร่เสียงของดนตรีกรรม และเรียกค่าเสียหายเป็นจำนวนเงิน 6,000,000
บาท ขณะนี้อยู่ในกระบวนการไกล่เกลี่ยของศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง
และอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง

(24) เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม 2553 บริษัทย่อยแห่งหนึ่งคือ ทรูมูฟ ได้ยื่นฟ้องคณะกรรมการ กทช.
ต่อศาลปกครองกลางในกรณีพิพาทเรื่อง On-net, Off-net ที่คณะกรรมการ กทช. มีมติ ครั้งที่
10/2553 และคำสั่งที่ 19/2553 ห้ามมิให้ผู้ประกอบการเก็บค่าบริการจากลูกค้าที่โทรข้ามโครงข่าย
(Off-net) แตกต่างจากลูกค้าที่โทรภายในโครงข่าย (On-net)
ขณะนี้ข้อพิพาทอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

(25) เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2554 CAT Telecom ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทกับบริษัทย่อยแห่งหนึ่ง
คือ ทรูมูฟ ต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการ เพื่อเรียกร้องให้ ทรูมูฟ
นำหนังสือค้ำประกันผลประโยชน์ตอบแทนขั้นต่ำวงเงิน 646.00 ล้านบาทและ 679.00
ล้านบาทรวมทั้งสิ้น 1,325.00 ล้านบาท มาวางค้ำประกันการดำเนินงานสำหรับปีที่ 14 และ ปีที่
15 ต่อมาเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม 2554 ทรูมูฟ ได้ทำการฟ้องแย้งในคดีดังกล่าวให้ CAT Telecom
คืนหนังสือค้ำประกันผลประโยชน์ตอบแทนขั้นต่ำของปีดำเนินการที่ 11 ถึงปีที่ 13 และ
เรียกร้องค่าเสียหายจาก CAT Telecom เป็นเงินทั้งสิ้น 56.19 ล้านบาท
ขณะนี้ข้อพิพาทอยู่ระหว่างการพิจารณาของคณะอนุญาโตตุลาการ

(26) เมื่อวันที่ 8 เมษายน 2554 บริษัทย่อยแห่งหนึ่งคือ ทรูมูฟ ได้ยื่นฟ้องคณะกรรมการ กทช.
ปฏิบัติหน้าที่คณะกรรมการ กสทช. และ เลขาธิการ กสทช.
ต่อศาลปกครองกลางเกี่ยวกับข้อพิพาทในส่วนของค่าปรับทางปกครองอันเนื่องมาจากการจัดให้มีบริการคงสิทธิเลขหมาย
(MNP) เป็นเงินจำนวนประมาณ 13 ล้านบาท โดยคณะกรรมการ กทช. กล่าวอ้างว่า
ผู้ประกอบการจัดให้มีบริการคงสิทธิเลขหมายล่าช้ากว่าที่กำหนด
ขณะนี้ข้อพิพาทอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

(27) เมื่อวันที่ 25 เมษายน 2554 ดีแทคได้ยื่นฟ้อง CAT Telecom และ คณะกรรมการ CAT
Telecom ต่อศาลปกครองกลาง กล่าวอ้างว่า คณะกรรมการ CAT Telecom มีมติให้ CAT
Telecom เข้าทำสัญญาดำเนินธุรกิจโทรศัพท์เคลื่อนที่รูปแบบใหม่บนเทคโนโลยี 3G HSPA ของ CAT
Telecom กับกลุ่มทรูโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย และ CAT Telecom
ละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติและเข้าทำสัญญาโครงการ 3G HSPA
โดยไม่เป็นไปตามกฎหมาย จึงขอให้ศาลปกครองพิพากษาให้เพิกถอนมติ คณะกรรมการ CAT
Telecom และขอให้ระงับการปฏิบัติตามโครงการดังกล่าวทั้งหมด นอกจากนี้ ดีแทค
ยังได้ยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งกำหนดมาตรการหรือวิธีการเพื่อบรรเทาทุกข์ชั่วคราวก่อนพิพากษามาพร้อมกับคำฟ้อง
แต่ปรากฏว่าเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม 2554 ศาลปกครองกลางมีคำสั่งไม่รับ คำฟ้องในข้อหาที่ 2
(CAT Telecom ละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนด)
ซึ่งเป็นข้อหาที่เกี่ยวข้องกับคำร้องขอคุ้มครองชั่วคราวไว้พิจารณา ดังนั้น
ศาลจึงไม่รับคำร้องขอคุ้มครองชั่วคราวไว้พิจารณาด้วยเช่นเดียวกัน อย่างไรก็ดี วันที่ 17 มิถุนายน
2554 ดีแทคได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าว
ซึ่งขณะนี้อยู่ในระหว่างการพิจารณาอุทธรณ์ของศาลปกครองสูงสุด
สำหรับกรณีข้อหาที่ศาลปกครองกลางมีคำสั่งรับฟ้องไว้พิจารณานั้น บีเอฟเคที และ เรียลมูฟ
ได้ร้องสอดเข้าไปเป็นคู่ความในคดี
เนื่องจากผลของคดีดังกล่าวอาจมีผลกระทบต่อกลุ่มทรูในฐานะคู่สัญญาของ CAT Telecom
ในโครงการดังกล่าว
และปัจจุบันศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งอนุญาตให้บริษัทย่อยทั้งสองบริษัทดังกล่าวเข้าเป็นคู่ความในคดีแล้ว
ต่อมาดีแทคได้ขอถอนฟ้อง และเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 2555
ศาลปกครองกลางมีคำสั่งอนุญาตให้ถอนฟ้องและจำหน่ายคดีออกจากสารบบความ

(28) เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2554 บริษัทย่อย คือ ทรูมูฟ ได้มีหนังสือถึงคณะกรรมการ กทช.
ปฏิบัติหน้าที่คณะกรรมการ กสทช.
ขอให้ปรับปรุงหรือแก้ไขเปลี่ยนแปลงอัตราค่าตอบแทนการเชื่อมต่อโครงข่าย ระหว่าง ทรูมูฟ กับ
เอไอเอส และ ระหว่าง ทรูมูฟ กับ ดีแทค โดยขอให้มีคำสั่งให้ เอไอเอส และ
ดีแทคทำสัญญาเชื่อมต่อโครงข่ายในอัตราเดียวกันกับที่ทำสัญญากับ CAT Telecom
ตามที่คณะกรรมการ กทช. ได้มีคำชี้ขาดในข้อพิพาทที่ 2/2553 และ ที่ 1/2553 เมื่อวันที่ 26
เมษายน 2555 คณะกรรมการกิจการโทรคมนาคม และ กสทช.
ได้มีคำสั่งให้จำหน่ายคำร้องในเรื่องดังกล่าว
และให้ดำเนินการเจรจาผ่านคณะกรรมการร่วมตามสัญญาเชื่อมต่อโครงข่ายระหว่างกัน
โดยให้คำนึงถึง ประกาศ กสทช. เรื่อง อัตราขั้นสูงของค่าบริการฯ
และแจ้งผลการดำเนินการดังกล่าวให้ กสทช. ทราบ ซึ่งทรูมูฟไม่เห็นด้วยกับคำสั่งดังกล่าว
และเมื่อวันที่ 19 กันยายน 2555
ทรูมูฟได้ยื่นฟ้องคดีต่อศาลปกครองกลางเพื่อขอให้มีการเพิกถอนคำสั่งดังกล่าวเป็นคดีหมายเลขดำ ที่
2292/2555 ซึ่งขณะนี้อยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

ทั้งนี้ เมื่อวันที่ 22 มีนาคม 2555 ทรูมูฟได้มีหนังสือถึง กสทช.
ขอให้มีคำสั่งให้ปรับปรุงหรือแก้ไขอัตราค่าตอบแทนการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม
หรืออนุญาตให้ยกเลิกสัญญาเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม กับ เอไอเอส และ ดีแทค
เพื่อให้สอดคล้องกับคำสั่งของคณะกรรมการ กสทช. ที่ 14.1/2554 เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม 2554
ประกอบกับคำสั่งคณะกรรมการ กทช. ที่ 11/2553 เมื่อวันที่ 20 เมษายน 2553 เกี่ยวกับเรื่อง
อัตราค่าเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมอ้างอิง (Reference Rate) โดยเพิ่มเติมประเด็นในส่วนที่
เอไอเอส และ ดีแทค เป็นผู้มีอำนาจเหนือตลาด และกสทช. ได้เรียก เอไอเอส และ
ดีแทคเข้ามาชี้แจงข้อเท็จจริง และ มีคำสั่งให้ทรูมูฟ ยื่นคำคัดค้านข้อเท็จจริงของ เอไอเอส
และดีแทค ภายในวันที่ 8 ตุลาคม 2555 ต่อ กสทช. ซึ่งทรูมูฟได้ยื่นเรียบร้อยแล้ว ต่อมา กทค.
มีคำสั่งให้ตั้งคณะกรรมการไต่สวนข้อเท็จจริงเพื่อพิจารณาเรื่อง มาตรการป้องกันการผูกขาด และ
ทรูมูฟ ได้ยื่นเอกสารชี้แจงข้อเท็จจริงเมื่อ 19 ธันวาคม 2555
และได้เข้าชี้แจงข้อเท็จจริงต่อคณะกรรมการไต่สวนข้อเท็จจริงในวันที่ 11 มกราคม 2556
ปัจจุบันอยู่ระหว่างการดำเนินการไต่สวนข้อเท็จจริงต่อไป

(29) เมื่อวันที่ 8 กันยายน 2554 CAT Telecom ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทเรียกร้องให้บริษัทย่อย
คือ ทรูมูฟ ชำระค่าผลประโยชน์ตอบแทนให้ครบถ้วนจากการหักค่า IC เป็นค่าใช้จ่าย
ก่อนคำนวณส่วนแบ่งรายได้ เป็นเงินจำนวน 11,946.15 ล้านบาท
ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

(30) เมื่อวันที่ 14 กันยายน 2554 บริษัทย่อยแห่งหนึ่งคือ ทรูมูฟ ได้ยื่นฟ้องคณะกรรมการ กทช.
ปฏิบัติหน้าที่คณะกรรมการ กสทช. และ เลขาธิการ กสทช.
ต่อศาลปกครองกลางเกี่ยวกับข้อพิพาทเรื่องดำเนินการจัดเก็บข้อมูลและรายละเอียดเกี่ยวกับผู้ใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ประเภทเรียกเก็บค่าบริการล่วงหน้า
ตามประกาศคณะกรรมการ กทช. เรื่อง หลักเกณฑ์การจัดสรรและบริหารเลขหมายโทรคมนาคม
พ.ศ. 2551 โดยฟ้องขอให้เพิกถอนประกาศฉบับดังกล่าว ข้อ 38 และข้อ 96
และเพิกถอนมติและคำวินิจฉัยของคณะกรรมการ กทช. ปฏิบติหน้าที่ กสทช.
และคำสั่งของเลขาธิการ กสทช. ที่ให้ ทรูมูฟ ปฏิบัติตามประกาศฉบับดังกล่าว
ซึ่งในส่วนที่ฟ้องเพิกถอนประกาศนั้น ศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งไม่รับฟ้อง
เนื่องจากเห็นว่าได้ยื่นคำฟ้องต่อศาลพ้นกำหนดระยะเวลาฟ้องคดีและไม่เกี่ยวข้องกับการคุ้มครองประโยชน์สาธารณะ
เพราะประกาศดังกล่าวไม่มีผลต่อผู้ใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่
ซึ่งทรูมูฟได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งไม่รับฟ้องบางข้อหาไว้พิจารณาดังกล่าว
ขณะนี้อยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด ส่วนประเด็นพิพาทอื่นในคดี
อยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง นอกจากนี้เมื่อวันที่ 25 มกราคม 2555 เลขาธิการ
กสทช. ได้มีหนังสือแจ้งเตือน และต่อมาเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 2555 เลขาธิการ กสทช.
ได้มีหนังสือมายังทรูมูฟว่า
ทรูมูฟยังคงฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามคำสั่งเลขาธิการ กสทช. และคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการ
กทช. ปฏิบัติหน้าที่คณะกรรมการ กสทช. และหนังสือแจ้งเตือน จึงอาศัยอำนาจตามมาตรา 66 แห่ง
พระราชบัญญัติการประกอบกิจการโทรคมนาคม พ.ศ. 2544
กำหนดมาตรการบังคับทางปกครองในอัตราวันละ 80,000 บาท ให้ทรูมูฟ ชำระนับแต่วันพ้นกำหนด
30 วัน นับแต่วันที่ได้รับหนังสือฉบับดังกล่าว ทรูมูฟ จึงได้ยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งทุเลาการบังคับฯ
ต่อมา เมื่อวันที่ 19 กันยายน 2555
ศาลปกครองกลางมีคำสั่งกำหนดมาตรการหรือวิธีการคุ้มครองเพื่อบรรเทาทุกข์ชั่วคราวก่อนการพิพากษาโดยให้ระงับการกำหนดมาตรการบังคับทางปกครองตามคำสั่งของ
เลขาธิการ กสทช. ที่ได้กำหนดค่าปรับในอัตราวันละ 80,000 บาท
ไว้เป็นการชั่วคราวจนกว่าคดีจะถึงที่สุดหรือจนกว่าศาลจะมีคำพิพากษาเป็นอย่างอื่น
ผลของคำสั่งดังกล่าวทำให้ ทรูมูฟ ไม่ต้องถูกบังคับให้ต้องชำระค่าปรับในอัตราวันละ 80,000 บาท
จนกว่าคดีจะ
ถึงที่สุดหรือจนกว่าศาลจะมีคำพิพากษาหรือคำสั่งเป็นอย่างอื่น อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 17 ตุลาคม
2555 กสทช. และ เลขาธิการ กสทช.
ได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งของศาลปกครองกลางดังกล่าวต่อศาลปกครองสูงสุดภายในกำหนด 30 วัน
ซึ่งขณะนี้ยังอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุดในชั้นรับอุทธรณ์
หากศาลปกครองสูงสุดมีคำสั่งรับอุทธรณ์ดังกล่าวไว้
อุทธรณ์ดังกล่าวจะเข้าสู่กระบวนพิจารณาของศาลปกครองสูงสุดต่อไป นอกจากนี้
ศาลปกครองกลางมีคำสั่งยกคำขอในส่วนที่ขอให้ศาลมีคำสั่งทุเลาการบังคับคดีตามคำสั่งทางปกครอง
ที่ให้จัดเก็บข้อมูลและรายละเอียดเกี่ยวกับผู้ใช้บริการ
เพราะเห็นว่าหากมีการทุเลาการบังคับตามคำสั่งทางปกครองดังกล่าวให้แก่ ทรูมูฟ
จะก่อให้เกิดความได้เปรียบเสียเปรียบระหว่างผู้ประกอบกิจการโทรคมนาคมด้วยกัน
อันจะก่อให้เกิดอุปสรรคแก่การบริหารงานของรัฐหรือแก่บริการสาธารณะ ดังนั้น
ผลของคำสั่งดังกล่าว
ทำให้ ทรูมูฟ ต้องดำเนินการจัดเก็บข้อมูลและรายละเอียดเกี่ยวกับผู้ใช้บริการต่อไป ทั้งนี้
หากศาลปกครองมีคำพิพากษาถึงที่สุดว่า ประกาศ คำสั่ง มติ และคำวินิจฉัยที่พิพาทชอบด้วยกฎหมาย
อาจส่งผลให้ทรูมูฟต้องชำระค่าปรับและต้องปฏิบัติตามคำสั่ง และหาก ทรูมูฟ
ยังเพิกเฉยไม่ปฏิบัติให้ถูกต้อง หรือกรณีที่มีความเสี่ยงร้ายแรงต่อประโยชน์สาธารณะ คณะกรรมการ
กสทช. มีอำนาจพักใช้หรือเพิกถอนใบอนุญาตได้ อย่างไรก็ดี ตามมาตรา 66
แห่งพระราชบัญญัติการประกอบกิจการโทรคมนาคม พ.ศ. 2544
กำหนดว่าการกระทำความผิดกรณีใดจะต้องถูกพักใช้หรือเพิกถอนใบอนุญาตให้เป็นไปตามที่
คณะกรรมการ กสทช. ประกาศกำหนด แต่ ณ ปัจจุบันยังไม่มีการออกประกาศดังกล่าว

(31) เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2554 บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ เรียลมูฟ ได้ยื่นฟ้องคณะกรรมการ
กสทช. และ เลขาธิการ กสทช. ต่อศาลปกครองกลาง
เพื่อขอให้เพิกถอนมติและคำสั่งของคณะกรรมการ กทช. ปฏิบัติหน้าที่คณะกรรมการ กสทช.
ที่แจ้งมายัง เรียลมูฟ ตามหนังสือของ สำนักงาน กสทช. โดย เลขาธิการ กสทช. ฉบับ
ลงวันที่ 7 ตุลาคม 2554
โดยสั่งให้แก้ไขในส่วนที่เกี่ยวกับการทำความตกลงเพื่อควบรวมกิจการโดยการเข้าซื้อหุ้นของกลุ่มฮัทชิสันให้เป็นไปตามประกาศคณะกรรมการ
กทช. เรื่อง หลักเกณฑ์และวิธีการควบรวมกิจการและ
การถือหุ้นไขว้ในกิจการโทรคมนาคม พ.ศ. 2553 และในส่วนที่เกี่ยวกับการทำความตกลงกับ CAT
Telecom เกี่ยวกับการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ระบบ CDMA และระบบ HSPA
ให้เป็นไปตามประกาศคณะกรรมการ กทช. เรื่อง
มาตรการเพื่อฟ้องกันมิให้มีการกระทำอันเป็นการผูกขาดหรือก่อให้เกิดความไม่เป็นธรรมในการแข่งขันในกิจการโทรคมนาคม
พ.ศ. 2549
และพระราชบัญญัติองค์กรจัดสรรคลื่นความถี่และกำกับการประกอบกิจการวิทยุกระจายเสียง
วิทยุโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคม พ.ศ. 2553 อย่างไรก็ดี เรียลมูฟ เห็นว่า
มติและคำสั่งของคณะกรรมการ กทช. ปฏิบัติหน้าที่คณะกรรมการ กสทช. ดังกล่าว
ไม่มีความชัดเจนและไม่น่าจะชอบด้วยกฎหมาย
ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

(32) เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน 2554 บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ TIC ได้ร้องต่อ กวพ.
ขอให้วินิจฉัยชี้ขาดให้ เอไอเอส เข้าทำสัญญาเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม ในอัตรา 0.50 บาท
ซึ่งเป็นอัตราเดียวกันกับที่ เอไอเอส เข้าทำสัญญาเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม กับ CAT
Telecom และขอให้เชื่อมต่อโครงข่ายชั่วคราวเป็นการเร่งด่วน และ เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2555
กวพ. ได้มีคำวินิจฉัย ให้ TIC และ เอไอเอส
เจรจาเกี่ยวกับสัญญาการเชื่อมต่อโครงข่ายระหว่างกันตามแนวทางในข้อเสนอการเชื่อมต่อโครงข่ายของ
เอไอเอส แต่ไม่สามารถตกลงกันได้ภายใน 90 วัน นับแต่วันที่ เอไอเอส
ได้รับหนังสือขอเชื่อมต่อโครงข่าย อันถือเป็นวันเริ่มต้นของการเจรจา
อันเป็นกรอบระยะเวลาที่กำหนดไว้ตามประกาศคณะกรรมการ กทช.
ว่าด้วยการใช้และเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม พ.ศ. 2549 (Interconnection Charge
Regulation) ดังนั้น อัตราค่าตอบแทนการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมระหว่าง TIC
และเอไอเอสจึงต้องใช้บังคับตามที่กำหนดไว้ในคำสั่งคณะกรรมการ กสทช. ในอัตรา 0.50
บาทต่อนาที ซึ่ง กทค. ได้มีคำชี้ขาดให้ TIC ทำสัญญากับเอไอเอสในอัตรา 0.50 บาทต่อนาที
ขณะนี้อยู่ระหว่างเจรจาทำสัญญา

(33) เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน 2554 บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ TIC ได้ร้องต่อ กวพ.
ขอให้วินิจฉัยชี้ขาดให้ ดีแทค เข้าทำสัญญาเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม ในอัตรา 0.50 บาท
ซึ่งเป็นอัตราเดียวกันกับที่ ดีแทค เข้าทำสัญญาเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม กับ CAT Telecom
และขอให้เชื่อมต่อโครงข่ายชั่วคราวเป็นการเร่งด่วน และ เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2555 กวพ.
ได้มีคำวินิจฉัยให้ยกคำร้องของ TIC และให้ยกคำขอของ TIC
ที่ขอให้มีคำสั่งเชื่อมต่อชั่วคราวกับคำขอให้กำหนดอัตราค่าตอบแทนการเชื่อมต่อเป็นการชั่วคราว
ปัจจุบันอยู่ระหว่างการพิจารณาของคณะกรรมการ กสทช.

(34) เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2555 บริษัทย่อยแห่งหนึ่งคือ ทรูมูฟ ได้ยื่นฟ้องคณะกรรมการ กสทช.
และ เลขาธิการ กสทช. ขอให้เพิกถอนคำสั่งและมติของคณะกรรมการ กสทช.
และคำสั่งของเลขาธิการ กสทช.
ที่ห้ามผู้ให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ประเภทเรียกเก็บค่าบริการล่วงหน้ากำหนดรายการส่งเสริมการขายในลักษณะเป็นการบังคับให้ผู้ใช้บริการต้องใช้บริการภายในระยะเวลาที่กำหนด
(Validity)
พร้อมขอให้ศาลกำหนดมาตรการและวิธีการเพื่อบรรเทาทุกข์เป็นการชั่วคราวก่อนการพิพากษา
ปัจจุบันยังอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง นอกจากนี้เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2555
เลขาธิการ กสทช. ได้มีหนังสือแจ้งเตือนให้ ทรูมูฟ
ดำเนินการปรับปรุงเงื่อนไขการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ประเภทเรียกเก็บเงินค่าบริการล่วงหน้า
ไม่ให้มีข้อกำหนดในลักษณะเป็นการบังคับให้ผู้ใช้บริการต้องใช้บริการภายในระยะเวลาที่กำหนดและห้ามมิให้กำหนดเงื่อนไขที่มีลักษณะเป็นการบังคับให้ผู้ใช้บริการต้องใช้บริการภายในระยะเวลาที่กำหนดอีกต่อไป
และเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม 2555 เลขาธิการ กสทช. ได้มีหนังสือกำหนดให้ ทรูมูฟ
จะต้องชำระค่าปรับทางปกครองในอัตราวันละ 100,000 บาท ตั้งแต่วันที่ 30 พฤษภาคม 2555
เป็นต้นไป ต่อมาวันที่ 19 มิถุนายน 2555 ทรูมูฟ ได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งกำหนดค่าปรับทางปกครอง
ต่อเลขาธิการ กสทช. และเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2555 ทรูมูฟ
ได้ยื่นคำร้องขอต่อศาลปกครองกลาง ขอให้มีคำสั่งทุเลาการบังคับตามคำสั่งและมติของคณะกรรมการ
กสทช. และเลขาธิการ กสทช. รวมถึงการกำหนดค่าปรับทางปกครองดังกล่าว หรือ
กำหนดมาตรการและวิธีการเพื่อบรรเทาทุกข์เป็นการชั่วคราวก่อนการพิพากษา ซึ่งเมื่อวันที่
9 พฤศจิกายน 2555 ศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งยกคำขอดังกล่าว ส่งผลให้ทรูมูฟ
นอกจากจะต้องปฏิบัติตามคำสั่งของเลขาธิการ กสทช. แล้ว ทรู
มูฟยังจะต้องชำระค่าปรับเป็นจำนวนวันละ 100,000 บาท จนกว่า
ทรูมูฟจะปฏิบัติให้ถูกต้องตามกฎหมาย

ต่อมาเมื่อวันที่ 25 กันยายน 2555 ภายใต้มติที่ประชุมครั้งที่ 35/2555 ของกทค. โดยเลขาธิการ
กสทช.จึงมีหนังสือถึงทรูมูฟ ลงวันที่ 11 ตุลาคม 2555 แจ้งผลพิจารณาการอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าว
โดยยืนตามคำสั่งเลขาธิการ กสทช ที่กำหนดค่าปรับทางปกครองต่อทรูมูฟ วันละ 100,000 บาท

ด้วยเหตุจากคำสั่งพิจารณาอุทธรณ์ดังกล่าว เมื่อวันที่ 10 มกราคม 2556 ทรูมูฟ ได้ยื่นฟ้อง
เลขาธิการ กสทช. ต่อศาลปกครองกลางเพื่อเพิกถอนคำสั่งกำหนดค่าปรับทางปกครองวันละ
100,000 บาท
และได้ยื่นคำร้องขอให้ศาลกำหนดมาตรการและวิธีการเพื่อบรรเทาทุกข์เป็นการชั่วคราวก่อนการพิพากษา
ปัจจุบันคดียังอยู่ในระหว่างพิจารณาของศาลปกครองกลาง

(35) เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม 2555 CAT Telecom
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการ สำนักระงับข้อพิพาท สำนักงานศาลยุติธรรม
เป็นคำเสนอข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 112/2555 โดยเรียกให้ บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ ทรูมูฟ
นำหนังสือค้ำประกันมาวางค้ำประกันสำหรับปีดำเนินการที่ 16 ตามสัญญาข้อ 6.4 โดย CAT
Telecom กล่าวอ้างว่า ทรูมูฟ วางหนังสือค้ำประกันรายได้ขั้นต่ำตามสัญญาในปีที่ 1 -
ปีที่ 13 แต่ ทรูมูฟไม่ได้วางหนังสือค้ำประกันปีที่ 14 และ ปีที่ 15 CAT Telecom
จึงยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 14/2554
จนกระทั่งเมื่อครบกำหนดที่ทรูมูฟต้องนำส่งหนังสือค้ำประกันของปีที่ 16 ทรูมูฟ ก็ยังไม่ได้นำส่งให้กับ
CAT Telecom ขณะนี้อยู่ระหว่างกระบวนการพิจารณาในชั้นอนุญาโตตุลาการ

ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวข้างต้นยังไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้ ดังนั้นกลุ่มบริษัทฯ
จึงไม่ได้ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นจากผลของคดีดังกล่าวไว้ในงบการเงิน

สัญญาอนุญาตให้ดำเนินการของบริษัทย่อย

ในเดือนพฤษภาคม 2550
คณะกรรมการกฤษฎีกาได้มีความเห็นว่าสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการให้บริการวิทยุคมนาคมระบบเซลลูล่าร์ระหว่าง
CAT Telecom กับบริษัทย่อย
อาจต้องผ่านการอนุมัติจากคณะรัฐมนตรีตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการให้เอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการในกิจการของรัฐ
ซึ่ง CAT Telecom ไม่ได้ดำเนินการตามนั้น อาจส่งผลในทางเสียหายต่อสถานะของบริษัทย่อย
โดยที่ปรึกษากฎหมายของกลุ่มบริษัทฯ มีความเห็นว่า ตามหลักกฎหมายแล้ว
ความเห็นของคณะกรรมการกฤษฎีกาไม่มีผลผูกพันทางกฎหมายต่อบริษัทย่อย ดังนั้น
บริษัทย่อยจึงสามารถประกอบธุรกิจให้บริการภายใต้สัญญาให้ดำเนินการฯ ต่อไปได้

ค่าเชื่อมต่อโครงข่ายแบบเดิม (Access Charge)

กลุ่มบริษัทฯ มีคดีความเกี่ยวกับค่าเชื่อมต่อโครงข่ายแบบเดิม (Access Charge)
ที่อยู่ในระหว่างการพิจารณาและยังไม่ทราบผลของคดีความดังนี้

1. ค่าเชื่อมต่อโครงข่ายแบบเดิม (Access Charge) ของบริษัทฯ

เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2545 บริษัทฯ
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่อคณะอนุญาโตตุลาการเกี่ยวกับกรณีพิพาทที่เกิดจากสัญญาร่วมการงานฯ
ระหว่างบริษัทฯ กับทีโอทีตามสัญญาร่วมการงานฯ ระบุไว้ว่าบริษัทฯ
มีสิทธิได้รับผลประโยชน์ตอบแทนจากการที่ ทีโอที
นำบริการหรืออนุญาตให้บุคคลที่สามให้บริการพิเศษบนโครงข่าย ทีโอที ได้อนุญาตให้ CAT Telecom
และผู้ให้บริการโทรคมนาคมรายอื่นให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่บนโครงข่ายและได้รับค่าเชื่อมต่อโครงข่ายจาก
CAT Telecom และผู้ให้บริการโทรคมนาคมรายอื่น อย่างไรก็ตาม ทีโอที
เห็นว่าบริการดังกล่าวไม่ได้เป็นบริการพิเศษ ดังนั้นจึงปฏิเสธที่จะจ่ายผลตอบแทนในส่วนของบริษัทฯ
ดังกล่าว ดังนั้นบริษัทฯ จึงขอให้อนุญาโตตุลาการชี้ขาดให้ ทีโอทีจ่ายส่วนแบ่งในส่วนของบริษัทฯ
สำหรับค่าเชื่อมต่อโครงข่ายแบบเดิม (Access Charge) ที่ทีโอทีได้รับนับตั้งแต่เดือนตุลาคม 2535
ถึงเดือนมิถุนายน 2546 เป็นจำนวนเงิน 25,419.40 ล้านบาท เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2549
คณะอนุญาโตตุลาการได้ส่งคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ ลงวันที่ 17 มกราคม 2549
มายังบริษัทฯ คณะอนุญาโตตุลาการได้มีคำชี้ขาดโดยเสียงข้างมากมีคำชี้ขาดสรุปได้ดังต่อไปนี้

(1) ให้บริษัทฯ มีสิทธิรับผลประโยชน์จากการที่ ทีโอที
นำบริการพิเศษมาใช้ผ่านโครงข่ายของบริษัทฯ หรือการที่ทีโอทีอนุญาตให้บุคคลอื่น
นำบริการพิเศษมาใช้ผ่านโครงข่ายของบริษัทฯ

(2) สำหรับผลประโยชน์นับตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงวันที่ 22 สิงหาคม 2545 ให้ ทีโอที ชำระเงินจำนวน
9,175.82 ล้านบาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีของเงินจำนวนดังกล่าวนับตั้งแต่วันที่
22 สิงหาคม 2545 ให้แก่บริษัทฯ จนกว่า ทีโอที จะชำระเสร็จสิ้น ให้ ทีโอที
ชำระเงินตามคำชี้ขาดข้อนี้ให้แก่บริษัทฯ ภายใน 60 วันนับตั้งแต่วันที่ได้รับคำชี้ขาด อย่างไรก็ดี
ทีโอที ยังไม่ได้ชำระเงินตามคำชี้ขาดดังกล่าว ซึ่ง ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2554 มีมูลค่ารวม
15,620.26 ล้านบาท

(3) สำหรับผลประโยชน์ตั้งแต่วันที่ 23 สิงหาคม 2545 เป็นต้นไป ให้ ทีโอที
แบ่งผลประโยชน์ตอบแทนให้บริษัทฯ ในอัตราร้อยละ 50 ของผลประโยชน์ที่ทีโอทีได้รับจริง

เมื่อวันที่ 20 เมษายน 2549 ทีโอที
ยื่นคำร้องต่อศาลปกครองกลางเพื่อขอเพิกถอนคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ ต่อมาเมื่อวันที่ 19
กันยายน 2549 บริษัทฯ ได้ยื่นคำคัดค้านต่อศาลปกครองกลางและ
ศาลปกครองกลางได้รับเรื่องไว้แล้วเมื่อวันที่ 28 กันยายน 2549 และ เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม
2551 บริษัทฯ ได้ขอให้มีการบังคับตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ
ศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งให้รวมคดีที่ทีโอทีเป็นผู้ร้องเพื่อขอให้ศาลเพิกถอนคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการมาพิจารณาพร้อมกัน

เมื่อวันที่ 19 กันยายน 2555 ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษาให้เพิกถอนคำชี้ขาดของ
คณะอนุญาโตตุลาการและปฏิเสธการขอบังคับตามคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ
โดยให้เหตุผลว่าคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการไม่ชอบด้วยสัญญาร่วมการงานฯ
ดังนั้นการบังคับตามคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการจึงเป็นการขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนจึงเป็นกรณีที่ศาลสามารถเพิกถอนคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการได้
ต่อมา เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม 2555 บริษัทฯ ได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลปกครองกลาง
ต่อศาลปกครองสูงสุด ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

2. ค่าเชื่อมต่อโครงข่ายแบบเดิม (Access Charge) ของบริษัทย่อย

เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม 2549 บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ ทรูมูฟ ได้ส่งจดหมายถึง ทีโอที
ให้เข้าร่วมเจรจาเกี่ยวกับสัญญาการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม (“IC”) ระหว่างโครงข่ายของ
ทรูมูฟ และโครงข่ายของ ทีโอที ต่อมาเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน 2549 ทรูมูฟ ได้ส่งหนังสือแจ้ง
ทีโอที และ CAT Telecom เพื่อแจ้งว่าจะหยุดชำระค่าเชื่อมต่อโครงข่ายแบบเดิม (Access
Charge) ภายใต้สัญญา AC เนื่องจากอัตราและการเรียกเก็บค่าเชื่อมต่อโครงข่ายแบบเดิม
(Access Charge) ภายใต้สัญญา AC ขัดแย้งกับกฎหมายหลายประการ ทรูมูฟ ได้ร้องขอให้ ทีโอที
เข้าร่วมลงนามในสัญญา IC
กับทรูมูฟเพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายหรือให้เรียกเก็บอัตราเรียกเก็บชั่วคราวที่ประกาศโดยคณะกรรมการ
กทช. ในระหว่างที่การเจรจาเรื่องการเข้าทำสัญญา IC กับ ทีโอที ยังไม่มีข้อยุติ

อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน 2549 ทีโอที ได้ส่งหนังสือเพื่อแจ้งว่า ทรูมูฟ
ไม่มีสิทธิที่จะใช้และเชื่อมต่อโครงข่ายของ ทรูมูฟ กับโครงข่ายของ ทีโอที เนื่องจาก ทรูมูฟ
ไม่ได้เป็นผู้รับใบอนุญาตประกอบกิจการโทรคมนาคมซึ่งออกโดยคณะกรรมการ กทช.
และไม่มีโครงข่ายโทรคมนาคมเป็นของตนเอง ทีโอที โต้แย้งว่าสัญญา AC ไม่ได้ฝ่าฝืนกฎหมายใดๆ
ดังนั้น อัตราและการเรียกเก็บค่าเชื่อมต่อโครงข่ายแบบเดิม (Access Charge) ภายใต้สัญญา AC
ยังคงมีผลใช้บังคับต่อไป

เมื่อวันที่ 24 มกราคม 2550 ทรูมูฟ ได้ยื่นฟ้อง ทีโอที ต่อศาลปกครองกลาง
ขอให้ศาลพิพากษาให้ทีโอที ดำเนินการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม
เพื่อให้เลขหมายของผู้ใช้บริการของ ทรูมูฟ ในส่วนที่เป็นเลขหมายใหม่ที่ทรูมูฟ
ได้รับการจัดสรรจากคณะกรรมการ กทช. จำนวน 1.5 ล้านเลขหมาย
ใช้งานได้อย่างต่อเนื่องสมบูรณ์ และให้ทีโอทีชำระค่าสินไหมทดแทนให้แก่ ทรูมูฟ จำนวน 84
ล้านบาท พร้อมทั้งได้ยื่นคำร้องขอให้ศาลกำหนดมาตรการบรรเทาทุกข์ชั่วคราวก่อนการพิพากษา
เพื่อให้ผู้ใช้บริการของ ทรูมูฟ ทุกเลขหมายสามารถติดต่อกับเลขหมายของ ทีโอที ได้ ซึ่งเมื่อวันที่
26 มกราคม 2550
ศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งกำหนดมาตรการบรรเทาทุกข์ชั่วคราวก่อนการพิพากษา โดยมีคำสั่งให้
ทีโอที ดำเนินการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมให้ผู้ใช้บริการของ ทรูมูฟ
ทุกเลขหมายสามารถติดต่อกับเลขหมายของ
ทีโอทีได้ และเมื่อวันที่ 30 มกราคม 2550 ทีโอทีได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวต่อศาลปกครองสูงสุด
ซึ่งต่อมาศาลปกครองสูงสุดได้พิพากษายืนตามคำสั่งของศาลปกครองกลาง นอกจากนั้น เมื่อวันที่ 26
กุมภาพันธ์ 2552 ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษาให้ ทีโอที
ดำเนินการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม เพื่อให้เลขหมายดังกล่าวใช้งานได้อย่างต่อเนื่องสมบูรณ์
และให้ ทีโอที ชำระค่าสินไหมทดแทนให้แก่ ทรูมูฟ จำนวน 1 ล้านบาท ซึ่งต่อมา ทีโอที
ได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาลปกครองสูงสุด ขณะนี้คดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

นอกจากนี้ เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2550 ทรูมูฟ ได้ยื่นข้อพิพาทเข้าสู่กระบวนการระงับ
ข้อพิพาท ตามประกาศของคณะกรรมการ กทช. ว่าด้วยการใช้และเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม
พ.ศ. 2549 เพื่อขอให้คณะกรรมการวินิจฉัยข้อพิพาท (“กวพ.”) มีคำวินิจฉัยให้ ทีโอที
ดำเนินการทำสัญญาเชื่อมต่อโครงข่ายฯ (IC) กับ ทรูมูฟ กวพ. มีคำวินิจฉัยและคณะกรรมการ
กทช. มีคำชี้ขาดว่า ทรูมูฟ มีสิทธิที่จะเข้าเจรจาทำสัญญาเชื่อมต่อโครงข่ายฯ (IC) กับ ทีโอที
เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2550 และวันที่ 28 พฤศจิกายน 2550 ตามลำดับ ต่อมาเมื่อวันที่ 23
มิถุนายน 2551 ทีโอที ได้ตกลงที่จะเข้าเจรจาทำสัญญาเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม (IC) กับ
ทรูมูฟแล้ว แต่มีเงื่อนไขว่า จะทำสัญญาเฉพาะกับเลขหมายใหม่ที่ ทรูมูฟ
ได้รับจัดสรรจากคณะกรรมการ กทช. เท่านั้น ทรูมูฟ ได้ตกลงตามที่ ทีโอที เสนอ
แต่สำหรับเลขหมายเก่านั้น ทรูมูฟ
ยังคงดำเนินการให้เป็นเรื่องของข้อพิพาทและอยู่ในดุลยพินิจของศาลต่อไป

เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน 2550 ทีโอที ได้ยื่นฟ้อง ทรูมูฟ ต่อศาลแพ่ง ฐานผิดสัญญา AC
และเรียกร้องให้ ทรูมูฟ ชำระค่าเชื่อมต่อโครงข่ายแบบเดิม (Access Charge) ที่ค้างชำระ
พร้อมดอกเบี้ยและภาษีมูลค่าเพิ่มเป็นจำนวนเงิน 4,508.10 ล้านบาท เมื่อวันที่ 16 กันยายน 2552
ศาลแพ่งและศาลปกครองกลางมีความเห็นพ้องกันว่าคดีดังกล่าวอยู่ในเขตอำนาจศาลปกครอง ดังนั้น
ศาลแพ่งจึงจำหน่ายคดีออกจากสารบบเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม 2554 ทีโอที ได้ยื่นฟ้อง CAT
Telecom ร่วมกับ ทรูมูฟ เพื่อเรียกร้องให้ชำระค่าเชื่อมต่อโครงข่ายแบบเดิม (Access Charge)
จำนวนเงิน 41,540.27 ล้านบาท ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

ถ้า ทรูมูฟ ต้องชำระค่าเชื่อมต่อโครงข่ายแบบเดิม (Access Charge) ทรูมูฟ อาจต้องบันทึก
ค่าเชื่อมต่อโครงข่ายแบบเดิม (Access Charge) เป็นค่าใช้จ่ายและค่าใช้จ่ายค้างจ่ายเพิ่มเติม
สำหรับระยะเวลาตั้งแต่วันที่ 18 พฤศจิกายน 2549 ถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2555 ดังนี้

ผลกระทบสุทธิต่อ

กำไรหรือขาดทุนรวม

ซึ่งสุทธิจากเงิน

ค่า AC ส่วนแบ่งรายได้ที่จ่าย

ค้างจ่าย ให้แก่ CAT Telecom

(ล้านบาท) (ล้านบาท)

สำหรับระยะเวลา

ตั้งแต่วันที่ 18 พฤศจิกายน 2549 ถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2554 25,774.29 19,092.97

สำหรับปีสิ้นสุดวันที่ 31 ธันวาคม 2555 4,548.88 3,212.18

รวม 30,323.17 22,305.15

ฝ่ายบริหารและที่ปรึกษากฎหมายมีความเห็นว่า ทรูมูฟ
ไม่มีภาระผูกพันที่จะต้องจ่ายเชื่อมต่อโครงข่ายแบบเดิม (Access Charge) ข้างต้น

ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวข้างต้นไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้ ดังนั้นบริษัทฯ และบริษัทย่อย
จึงไม่ได้บันทึกรายได้และไม่ได้ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นจากผลของคดีดังกล่าวไว้ในงบการเงิน