ปัจจัยความเสี่ยง

1. ปัจจัยความเสี่ยงเกี่ยวกับการผลิต

ความเสี่ยงจากการผันผวนของราคาวัตถุดิบและเชื้อเพลิง

น้ำยางข้น 60%

น้ำยางข้น 60% เป็นวัตถุดิบหลักในการผลิตถุงมือยาง
ซึ่งราคาน้ำยางข้นมีการผันผวนและปรับตัวสูงขึ้น โดยดูจากค่าเฉลี่ยตั้งแต่ปี 2540 – 2545
ราคาน้ำยางข้นเฉลี่ย 20.84 – 25.75 บาท/กก. และตั้งแต่ปี 2547
ราคาน้ำยางได้มีการปรับตัวอย่างต่อเนื่อง โดยมีราคาเฉลี่ย 39.99 บาท/กก. สำหรับปี 2549
ราคาน้ำยางเฉลี่ยอยู่ที่ 57.12 บาท/กก. และในปี 2551 ราคาน้ำยางข้นได้มีราคาเฉลี่ยสูงที่สุดถึง
62.37 บาท/กก. จนกระทั่งในปี 2552 ราคาเฉลี่ยได้ปรับลดลงเหลือที่ 41.53 บาท/กก.

สำหรับสถานการณ์ราคาน้ำยางข้นในปี 2553 นั้น มีราคาต่ำสุดอยู่ที่ 56.20 บาท/กก.
และราคาสูงสุดอยู่ที่ 80.13 บาท/กก. และมีราคาเฉลี่ยที่ 69.45 บาท/กิโลกรัม ซึ่งเพิ่มขึ้น จากปี
2552 ถึง 65%

สำหรับในปี 2553 นี้ บริษัทฯ ได้ผลิตน้ำขางข้นใช้เองเป็นส่วนใหญ่
ทำให้สามารถคาดการณ์ต้นทุนในการผลิตถุงมือได้ในระดับหนึ่ง
และลดความเสี่ยงจากความผันผวนของราคา น้ำยางข้นได้ อย่างไรก็ตามบริษัทฯ
ก็ยังมีการสั่งซื้อน้ำยางข้นจากผู้จำหน่ายวัตถุดิบรายอื่นๆ อีกบางส่วนด้วย
และยังคงดำเนินนโยบายการทำสัญญาซื้อล่วงหน้า
และเปรียบเทียบใบเสนอราคาของผู้จำหน่ายอย่างน้อย 3 ราย ในช่วงเวลาเดียวกัน
และได้เปรียบเทียบกับราคากลาง จากสถาบันวิจัยยางกรุงเทพฯ
รวมทั้งการกระจายการสั่งซื้อกับผู้จำหน่ายวัตถุดิบหลายราย

นอกจากนี้ เคมีภัณฑ์ที่ใช้เป็นส่วนผสมที่สำคัญอีกตัวหนึ่งสำหรับการผลิตถุงมือนั้น
มีทิศทางที่จะปรับตัวสูงขึ้นเช่นเดียวกับวัตถุดิบหลัก ซึ่งจะทำให้บริษัทฯ
มีต้นทุนการผลิตที่สูงขึ้นตามไปด้วย
ความไม่แน่นอนในด้านราคาวัตถุดิบนี้จะส่งผลต่อการวางแผนการขายและการผลิตได้

กะลาปาล์ม

บริษัทฯ ใช้กะลาปาล์มเป็นเชื้อเพลิงในการผลิตไอความร้อน แทนการใช้น้ำมันเตาเป็นเชื้อเพลิง
ตั้งแต่ปี 2551 เนื่องจากน้ำมันเตามีราคาที่สูงขึ้นตลอดเวลา ในปัจจุบันบริษัทฯ
สั่งซื้อกะลาปาล์มจากตัวแทนจำหน่ายของผู้ค้าในประเทศมาเลเซีย และ อินโดนีเซีย
และในช่วงฤดูฝนบางครั้งก็เกิดภาวะกะลาปาล์มขาดตลาดทำให้ไม่สามารถขนส่งสินค้าได้ อีกทั้ง
ในประเทศ มาเลเชียได้มีนโยบายให้อุตสาหกรรมต่างๆ หันมาใช้เชื้อเพลิงทดแทนน้ำมันเตามากขึ้น
จึงส่งผลให้กะลาปาล์มเป็นต้องการของตลาดมากขึ้นและมีราคาสูงขึ้นตามไปด้วย

ราคาเฉลี่ยของกะลาปาล์มในปี 2551 เท่ากับ 2.34 บาท/กก. ในปี 2552 เท่ากับ 2.55
บาท/กก. และในปี 2553 มีราคาเฉลี่ยอยู่ที่ 2.63 บาท/กก. หรือปรับตัวสูงขึ้น 3% จากปีที่แล้ว

อย่างไรก็ตาม ปัญหาดังกล่าวฝ่ายจัดการได้บริหารความเสี่ยงโดยการทำสัญญาซื้อขายล่วงหน้า 90
วัน และมีการกักตุนกะลาปาล์มให้เพียงพอต่อการใช้ในการผลิตของบริษัทฯ
หากเกิดภาวะขาดตลาดในช่วงฤดูฝน และได้จัดหาวัสดุชนิดอื่นที่ให้พลังงานความร้อนใกล้เคียงกัน
และมีภายในประเทศมาทดแทนกะลาปาล์มที่มีแนวโน้มการปรับตัวสูงขึ้น

นอกจากราคาน้ำยางข้นและกะลาปาล์มที่มีการปรับตัวสูงขึ้นแล้ว
ราคาของเคมีภัณฑ์ที่ใช้เป็นส่วนประกอบในการผลิตถุงมือยางก็มีการปรับตัวสูงขึ้นอีก 17.29 %
ทำให้บริษัทมีต้นทุนขายสูงขึ้น
บริษัทจึงป้องกันความเสี่ยงด้วยการควบคุมกระบวนการผลิตทั้งกระบวนการ เพื่อให้
ต้นทุนคงที่ของบริษัทลดลง เช่น การใช้สารเคมีทดแทนการใช้น้ำยางข้น, การเพิ่มกำลังการผลิต,
การควบคุมการใช้ไฟฟ้าให้เกิดประโยชน์สูงสุดและการควบคุมการสูญเสียความร้อนของไอน้ำให้น้อยที่สุด
เป็นต้น

2. ความเสี่ยงในการประกอบธุรกิจ

ความเสี่ยงจากการกีดกันทางการค้า

ในช่วงต้นปี 2553 บริษัทฯ ยังคงประสบกับปัญหาการตรวจสอบคุณภาพถุงมือยาง จากทาง FDA
(U.S. food and Drug Administration) ของประเทศสหรัฐอเมริกาอยู่
และส่งผลให้ตัวแทนจำหน่ายของบริษัทได้รับสินค้าล่าช้ากว่ากำหนดหลายเดือน
และทางตัวแทนจำหน่าย ได้สั่งซื้อถุงมือยางจากภายในประเทศมาทดแทนสินค้าของบริษัท ดังนั้น
เมื่อถุงมือยางของบริษัทฯ ได้ผ่านการตรวจสอบคุณภาพจาก FDA แล้ว
ทำให้ตัวแทนจำหน่ายมีถุงมือยางในสต๊อกเกินความต้องการ และส่งผลให้ยอดขายในช่วง 6
เดือนหลังลดลง

การตรวจสอบคุณภาพถุงมือยางของทาง FDA นั้น
เป็นการดำเนินการกับผู้ผลิตทุกรายที่นำสินค้าเข้าไปจำหน่ายในประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งบริษัทฯ
ได้ผ่านการตรวจสอบตั้งแต่ปลายปี 2552 จนถึง ต้นปี 2553
โดยทำการตรวจสอบทุกตู้สินค้าที่ส่งเข้าไปจำหน่ายในประเทศสหรัฐอเมริกา แต่ในปี 2554 ทาง
FDA จะทำเพียงสุ่มตรวจเป็นบางตู้สินค้าที่จะนำเข้าไปจำหน่ายในประเทศสหรัฐอเมริกา
เพื่อควบคุมทางด้านคุณภาพให้มีคุณภาพที่ดีอย่างต่อเนื่องต่อไป

ดั้งนั้น เพื่อลดความเสี่ยงในเรื่องดังกล่าว บริษัทฯ
จึงเปิดตลาดภายในประเทศมากขึ้นโดยพยายามหากลุ่มลูกค้าที่มีความต้องการถุงมือในหลากหลายรูปแบบ
เช่น ในอุตสาหกรรม แปรรูปอาหาร, อุตสาหกรรมอิเลคทรอนิคส์, คลินิก
และการขายผ่านตัวแทนจำหน่ายต่างๆ ในส่วนของตลาดต่างประเทศ
บริษัทยังคงดำเนินนโยบายรักษาฐานลูกค้าเก่าควบคู่ไปกับการหากลุ่มลูกค้าใหม่
ทำให้ในปีนี้บริษัทมียอดจำหน่ายถุงมือยางเพิ่มขึ้น

สำหรับระยะยาว บริษัทฯ
ได้บริหารความเสี่ยงด้วยการปรับปรุงเทคโนโลยีและกระบวนการผลิตของบริษัท
ให้ได้การรับรองคุณภาพและมาตรฐานจากองค์กรนานาชาติ ที่มีชื่อเสียง
เพื่อให้สินค้าของบริษัทมีคุณภาพเป็นที่ยอมรับในระดับสากล
และสร้างความได้เปรียบในการแข่งขันในตลาดอีกด้วย

3. ความเสี่ยงด้านการเงิน

ความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยน

ในปี 2553 ค่าเงินบาทที่แข็งค่าขึ้น ส่งผลกระทบโดยตรงต่อบริษัทฯ เนื่องจากบริษัทฯ
มีรายได้จากการส่งออกถุงมือยางไปจำหน่ายยังต่างประเทศเป็นหลัก ทำให้รายได้กว่าร้อยละ 90
เป็นเงินตราต่างประเทศ ดังนั้น
หากมีการเคลื่อนไหวของระดับอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศอย่างมีนัยสำคัญ
จะส่งผลต่อการดำเนินงานของบริษัทฯ ได้

ดังนั้น บริษัทฯ จึงป้องกันความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยนนี้
ด้วยวิธีการซื้อขายเงินตราต่างประเทศกับธนาคารในประเทศล่วงหน้า เดือน/เดือน
ซึ่งเป็นการบริหารเงินอีกทางหนึ่ง
เพื่อลดความเสี่ยงที่อาจจะเกิดจากการผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน

ความเสี่ยงด้านการค้างรับชำระเงินจากลูกค้า

สำหรับปี 2553 ได้มีการตั้งสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญเพิ่มขึ้นจากปี 2552 อีก 4.03 ล้านบาท
ทำให้บริษัทฯ มีค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญเป็นจำนวน 55.26 ล้านบาท เนื่องจากค่าเงินบาทที่แข็งค่าขึ้น
ส่งผลกระทบต่อการชำระหนี้ของลูกหนี้การค้าด้วย

ดังนั้น บริษัทฯ จึงป้องกันความเสี่ยงสำหรับลูกค้าเก่าด้วยการติดตามทวงถามอยู่เป็นระยะๆ
และหากมีการสั่งซื้อสินค้าใหม่ บริษัทจะจัดส่งให้ก็ต่อเมื่อมีการชำระหนี้คงค้างให้กับบริษัทแล้วเท่านั้น
และในส่วนของลูกค้ารายใหม่ทางบริษัทฯ ได้มีการเปลี่ยนแปลงเงื่อนไขการซื้อขายใหม่
ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็น L/C At sight , D/P At sight ,
หรือการชำระเงินค่าสินค้าก่อนที่บริษัทจะส่งสินค้าให้กับลูกค้า ซึ่งนโยบายดังกล่าว ช่วยให้บริษัทฯ
มีลูกหนี้ค้างชำระลดลงและทำให้การตั้งค่าเผื่อ หนี้สงสัยจะสูญในอนาคตลดลงตามไปด้วย

สำหรับนโยบายของบริษัทฯ
ในการคัดเลือกลูกค้าแต่ละรายนั้นจะพิจารณาในด้านชื่อเสียงของลูกค้าและฐานะการเงิน
นอกจากนี้บริษัทยังมีการตรวจสอบลูกค้าบางรายผ่านธนาคารเพื่อการส่งออก
และนำเข้าแห่งประเทศไทย (EXIM Bank) และในการตั้งสำรองค่าเผื่อ
หนี้สงสัยจะสูญนั้นเป็นการป้องกันความเสี่ยงที่อาจจะเกิดขึ้นกับบริษัทฯ หากลูกหนี้มีพฤติการณ์ แน่ชัด
หรือ ข้อบ่งชี้แน่ชัดว่าไม่อาจชำระหนี้ให้แก่บริษัทฯ ได้