1.  ปัจจัยความเสี่ยง

  1.1 ความเสี่ยงจากภาวะอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้อง

ภาวะอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ อุตสาหกรรมก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐาน
ซึ่งโครงการก่อสร้างสาธารณูปโภคพื้นฐานใหม่เกิดขึ้นน้อย
ย่อมส่งผลโดยตรงต่อกำลังซื้อของตลาดเครื่องจักรกลหนักในประเทศ

  อย่างไรก็ตามรัฐบาลได้เริ่มที่จะมีโครงการก่อสร้างสาธารณูปโภคพื้นฐานต่างๆอีก

หลายโครงการจากปี 2547 เป็นต้นไป

  1.2. ความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศและภาษีนำเข้า

เนื่องจากบริษัทต้องสั่งซื้อเครื่องจักรส่วนใหญ่จากประเทศญี่ปุ่น
บริษัทต้องชำระค่าสินค้าเป็นเงินตราต่างประเทศและต้องเสียภาษีนำเข้า
ซึ่งอาจมีความผันผวนในอัตราแลกเปลี่ยนได้สูง ในปีที่ผ่านมา
บริษัทจะส่งเงินชำระค่าสินค้าล่วงหน้าในอัตราแลกเปลี่ยนที่เห็นว่าเหมาะสม
และสามารถทราบต้นทุนสินค้าที่แน่นอน ภาษีนำเข้าขึ้นกับอัตราแลกเปลี่ยน ณ วันเรือเข้า

  ส่วนรายได้ที่เป็นเงินตราต่างประเทศจากการส่งออกซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นสกุลเหรียญ

สหรัฐ อาจมีความผันผวนในอัตราแลกเปลี่ยนได้
เนื่องจากเวลาที่ขายสินค้ากับเวลาที่รับเงินจริงนั้นต่างกัน
จึงอาจส่งผลให้รายได้ในส่วนนี้เพิ่มขึ้นหรือลดลงตามความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน

3.  ความเสี่ยงจากการดำเนินการตามแผนฟื้นฟูกิจการ

ในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2546 บริษัทได้ยื่นคำร้องขอฟื้นฟูกิจการต่อศาลล้มละลายกลาง
และศาลได้มีคำสั่งเห็นชอบด้วยแผนเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2546
ซึ่งบริษัทต้องดำเนินการชำระหนี้ตามแผนให้แก่เจ้าหนี้ทุกกลุ่มภายใน 6 เดือน
นับจากวันที่ศาลได้มีคำสั่งเห็นชอบด้วยแผน

ในเดือนธันวาคม 2546
บริษัทสามารถจัดหาแหล่งเงินกู้ใหม่จากต่างประเทศเพื่อนำมาชำระหนี้ตามแผน
เป็นเงินกู้ระยะสั้นไม่เกิน 1 ปี สามารถต่ออายุได้
แต่อาจได้รับความเสี่ยงต่อความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน ซึ่งบริษัทจะป้องกันความเสี่ยงด้วยวิธี
Natural hedge โดยการนำรายได้ที่เป็นเงินตราต่างประเทศจากการส่งออกมาชำระหนี้
ซึ่งช่วยลดความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน

1.4 ความเสี่ยงจากการพึ่งพาบุคลากรที่มีความชำนาญเฉพาะด้าน

  โดยที่รายได้ส่วนใหญ่ของบริษัทประมาณร้อยละ 70% มาจากผู้บริหารกลุ่มตระกูล

ฉัตรจุฑามาส หากบริษัทสูญเสียบุคลากรเหล่านี้ไม่ว่าด้วยเหตุใดก็ตาม
บริษัทประเมินว่าจะทำให้บริษัทมีรายได้รวมในปีต่อไปลดลงเป็นอย่างมาก

1.5 ความเสี่ยงที่เกิดจากการที่บริษัทต้องพึ่งพิงที่ดินที่เช่าจากผู้ถือหุ้นรายใหญ่

  ตามสัญญาเช่าที่ดินระหว่างบริษัท ในฐานะผู้เช่า กับนางอนงค์รัตน์ ฉัตรจุฑามาส ใน

ฐานะผู้ให้เช่า ลงวันที่ 1 พฤษภาคม 2545 (“สัญญาเช่าที่ดิน“) มีข้อสัญญาในข้อ 11.3 กำหนดว่า

...“สิทธิของผู้เช่าในการขอต่ออายุสัญญาเช่าดังกล่าว
จะมีผลใช้บังคับได้ก็ต่อเมื่อผู้ให้เช่ายังคงเป็นกรรมการหรือผู้บริหารในบริษัทผู้เช่า
ในกรณีที่ผู้ให้เช่ามิได้เป็นกรรมการหรือผู้บริหารในบริษัทผู้เช่าเมื่อใด
ให้สิทธิของผู้เช่าในการขอต่ออายุสัญญาดังกล่าวในวรรคหนึ่งเป็นอันสิ้นสุดลง”

สัญญาเช่าที่ดินดังกล่าวได้ทำขึ้นในระหว่างที่บริษัทเจรจาปรับโครงสร้างหนี้กับกลุ่มเจ้าหนี้สถาบันการเงิน
และการกำหนดข้อสัญญาดังกล่าวเป็นผลจากการเจรจาต่อรองระหว่างบริษัท ผู้ถือหุ้น ผู้ค้ำประกัน
และกลุ่มเจ้าหนี้สถาบันการเงิน ทั้งนี้ เนื่องจากกลุ่มเจ้าหนี้สถาบันการเงิน
ได้ตั้งเงื่อนไขในการตกลงปรับโครงสร้างหนี้ โดยห้ามมิให้บริษัทเปลี่ยนแปลงผู้บริหารหรือการถือหุ้น
ในบริษัทลูกหนี้และผู้ค้ำประกัน และกำหนดให้การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวถือเป็นเหตุผิดนัด (ข้อ 18
ของสัญญาปรับปรุงโครงสร้างหนี้ ลงวันที่ 30 มิถุนายน 2543) ซึ่งต่อมา
ก็ได้มีการต่ออายุสัญญาเช่าที่ดินดังกล่าวและได้ทำสัญญาเช่าที่ดินฉบับใหม่ ลงวันที่ 1 พฤษภาคม 2545
โดยมีข้อความเหมือนเดิมทุกประการ

ทั้งนี้หากข้อสัญญาดังกล่าวถูกพิจารณาว่าอาจก่อให้เกิดความเสี่ยงที่เกิดจากการที่บริษัทต้องพึ่งพิงที่ดินที่เช่าจากผู้ถือหุ้นรายใหญ่
บริษัทจะดำเนินการเจรจากับผู้ให้เช่าเพื่อขอแก้ไขไม่ให้มีเงื่อนไขของการใช้สิทธิต่ออายุสัญญาในสัญญาเช่าที่ดินโดยเร็วหลังจากที่แผนฟื้นฟูกิจการของบริษัทได้รับความเห็นชอบจากศาลล้มละลายกลางแล้ว

ซึ่งผู้บริหารแผนได้ดำเนินการเจรจากับผู้ให้เช่าเพื่อขอแก้ไขไม่ให้มีเงื่อนไขของการใช้สิทธิต่ออายุสัญญาในสัญญาเช่าที่ดินดังกล่าวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว