+-----------------------------------------------------------------------+
| 7. ข้อพิพาททางกฎหมาย                                                    |
+-----------------------------------------------------------------------+

สรุปคดีและข้อพิพาทที่สำคัญของบริษัท ทรู คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) และ บริษัทย่อย
ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2551 ดังนี้

คดีฟ้องร้องที่ค้างอยู่ที่ศาลปกครอง

1. คดีที่บริษัทฟ้องบริษัท ทีโอที จำกัด (“ทีโอที”)

(1) ข้อพิพาทเกี่ยวกับการลดอัตราค่าบริการ Y-Tel 1234

เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม 2544 บริษัทได้ฟ้อง ทีโอที ต่อศาลปกครองกลางเพื่อขอให้ศาลบังคับให้ ทีโอที
ชดใช้ค่าเสียหายจำนวน 1,197.63 ล้านบาท อันเนื่องมาจากการลดอัตราค่าบริการตามโครงการ
“Y-Tel 1234” โดยบริษัทอ้างว่าการลดอัตราค่าบริการ ไม่เป็นไปตามสัญญาร่วมการงานฯ
ซึ่งกำหนดให้อัตราค่าบริการภายใต้โครงข่ายของ ทีโอที
ต้องเป็นอัตราเดียวกันกับอัตราค่าบริการภายใต้โครงข่ายของบริษัท เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม 2548
ศาลปกครองกลางได้พิพากษายกฟ้อง และในวันที่ 28 พฤศจิกายน 2548 บริษัทได้
ยื่นอุทธรณ์ต่อศาลปกครองสูงสุด ขณะนี้คดีกำลังอยู่ภายใต้กระบวนการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

(2) ข้อพิพาทเกี่ยวกับส่วนแบ่งรายได้ค่าบริการโทรศัพท์สาธารณะ

เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2546 บริษัทได้ยื่นคำร้องต่ออนุญาโตตุลาการขอให้ชี้ขาดให้
ทีโอที ชำระส่วนแบ่งรายได้ค่าบริการโทรศัพท์สาธารณะ จำนวน 43.94 ล้านบาท
พร้อมดอกเบี้ยแก่บริษัท
เมื่อวันที่ 8 เมษายน 2548 คณะอนุญาโตตุลาการได้ชี้ขาดให้บริษัทชนะคดีดังกล่าว อย่างไรก็ตาม
เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม 2548 ทีโอที
ได้ยื่นคำร้องต่อศาลปกครองกลางเพื่อให้เพิกถอนคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ ต่อมาเมื่อวันที่10
ตุลาคม 2548 บริษัทได้ยื่นคำคัดค้านคำร้องขอให้เพิกถอนคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการของ ทีโอที
ต่อศาลปกครองกลาง และเมื่อวันที่ 18 มกราคม 2549 บริษัทได้ยื่นเรื่อง
เพื่อดำเนินการบังคับให้เป็นไปตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการต่อศาลปกครองกลาง ต่อมา ทีโอที
ได้ยื่น
คำร้องเพื่อให้เพิกถอนคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการต่อศาลปกครองกลาง และ เมื่อวันที่ 29
กุมภาพันธ์ 2551 ศาลปกครองกลางได้ยกคำร้องของ ทีโอที
และยืนตามคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ เมื่อวันที่
24 มีนาคม 2551 ทีโอที ได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาลปกครองกลาง และ เมื่อวันที่ 18 เมษายน 2551
ศาลปกครองกลางได้ตัดสินว่าด้วยอุทธรณ์ของ ทีโอที ไม่เป็นไปตามกฎหมายและพิจารณาไม่รับอุทธรณ์
ต่อมาเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 2551 ทีโอที
ได้อุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของศาลปกครองกลางไปยังศาลปกครองสูงสุด
ขณะนี้คดีดังกล่าวกำลังอยู่ภายใต้การพิจารณาของศาลปกครองสูงสุดว่าจะมีคำสั่งให้ศาลปกครองกลาง
รับอุทธรณ์ของ ทีโอที ไว้พิจารณาหรือไม่

ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวข้างต้นไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้
บริษัทจึงไม่ได้บันทึกรายได้จากคดีดังกล่าวไว้ในงบการเงิน

  2. คดีที่ ทีโอที ฟ้องบริษัท

  ข้อพิพาทเกี่ยวกับการติดรูปสัญลักษณ์ของบริษัทบนตู้โทรศัพท์สาธารณะ

เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2547 ทีโอที ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการจากการ
ที่บริษัทติดรูปสัญลักษณ์ของบริษัทบนตู้โทรศัพท์สาธารณะเป็นการไม่ปฏิบัติตามข้อตกลงร่วมกันระหว่างบริษัท
กับ ทีโอที เรื่องโทรศัพท์สาธารณะ ทีโอที เรียกค่าเสียหายเป็นจำนวนเงิน 433.85 ล้านบาท
เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 2548 บริษัทได้ยื่นคำคัดค้านต่ออนุญาโตตุลาการ เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม
2549 อนุญาโตตุลาการได้ตัดสินชี้ขาดให้ ทีโอที ชนะคดีดังกล่าว เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 2549
บริษัทได้ยื่นคำคัดค้านคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการต่อศาลปกครองกลาง เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์
2551 ทีโอที ได้ยื่นคำร้องเพื่อให้ศาลบังคับให้เป็นไปตามคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ
และให้บริษัทชดใช้เป็นจำนวนเงิน 150.00 ล้านบาท
และจ่ายค่าเสียหายเป็นจำนวนเงิน 90 บาทต่อเดือน ต่อตู้โทรศัพท์ 1 ตู้
ตั้งแต่วันที่ฟ้องร้องจนกว่าบริษัทจะหยุดใช้ตราสัญลักษณ์บนตู้โทรศัพท์สาธารณะ
ศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งให้รวมคดีกับสำนวนคดีที่บริษัทขอให้ศาลปกครองกลางเพิกถอนคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ
ศาลปกครองกลางได้กำหนดให้วันที่
26 ธันวาคม 2551 เป็นวันสิ้นสุดการแสวงหาข้อเท็จจริง
ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวข้างต้นไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้ ดังนั้นบริษัทจึง
ไม่ได้ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นจากผลของคดีดังกล่าวไว้ในงบการเงิน

ข้อพิพาทที่ยังคงค้างอยู่ ณ สถาบันอนุญาโตตุลาการ

  1. ข้อพิพาทที่บริษัทเป็นผู้เสนอ

(1) ข้อพิพาทเกี่ยวกับส่วนแบ่งรายได้ในส่วนค่าโทรศัพท์ทางไกลต่างประเทศ

เมื่อวันที่ 28 มกราคม 2548
บริษัทได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการเกี่ยวกับเรื่องการคำนวณส่วนแบ่งรายได้ที่เกิดจากค่าโทรศัพท์ทางไกลต่างประเทศภายใต้สัญญาร่วมการงานฯ
บริษัทได้เรียกร้องค่าเสียหายสำหรับการที่ ทีโอที ไม่สามารถคำนวณแยกค่าส่วนแบ่งรายได้ที่ ทีโอที
ได้รับจากการใช้โทรศัพท์ต่างประเทศในส่วนโครงข่ายของบริษัทออกจากส่วนของโครงข่าย ทีโอที
เป็นจำนวนเงิน 5,000.00 ล้านบาท และค่าเสียหายจากการคำนวณจำนวนเงินผิดพลาดอีก
3,407.68 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ย

(2) ข้อพิพาทเกี่ยวกับสัญญาร่วมการงานฯ ข้อ 38.

เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2549 บริษัทได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการเกี่ยวกับเรื่องขอให้
ทีโอที ระงับการใช้อำนาจกำกับดูแลสัญญาร่วมการงานฯ และระงับการใช้อำนาจตามสัญญา
นับตั้งแต่วันที่สถานภาพ ทีโอที เปลี่ยนแปลงไป และ ให้อำนาจกำกับดูแลเป็นของกระทรวงคมนาคม
หรือ กระทรวง เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร คดีนี้เป็นคดีไม่มีทุนทรัพย์
ทีโอทีได้ยื่นคำคัดค้านเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน 2549 ต่อมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2549
บริษัทได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการ เรื่องการปฏิเสธอำนาจกำกับดูแลของ ทีโอที
ตามข้อ 38. ของสัญญาร่วมการงานฯ เป็นคดีใหม่อีกคดีหนึ่ง

(3) ข้อพิพาทเกี่ยวกับส่วนแบ่งรายได้ค่าโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศ

เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2550 บริษัทได้ยื่นเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการเรียกร้องให้
ทีโอที ชำระเงินที่เป็นส่วนแบ่งรายได้อันเกิดจากค่าโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศเป็นจำนวนเงิน
1,968.70 ล้านบาท ซึ่ง ทีโอที นำส่งส่วนแบ่งรายได้ดังกล่าวขาดไป
ไม่เป็นไปตามเงื่อนไขของอัตราส่วนแบ่งรายได้
ที่ระบุไว้ในสัญญา โดยบริษัทได้ร้องขอให้อนุญาโตตุลาการพิจารณาวินิจฉัยสั่งการในเรื่องต่อไปนี้

1.  ให้ ทีโอที ปฏิบัติตามสัญญาร่วมการงานฯ และข้อตกลงเรื่องการจัดเก็บและ
    แบ่งรายได้
    โดยให้ชำระส่วนแบ่งรายได้ค่าบริการโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศให้ถูกต้องครบถ้วนตามเงื่อนไขของสัญญาข้อตกลงดังกล่าว

2.  ให้ ทีโอที ชำระค่าเสียหายให้แก่บริษัทเป็นจำนวนเงิน 1,968.70 ล้านบาท

3.  ให้ ทีโอที
    คำนวณส่วนแบ่งรายได้ค่าบริการโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศโดยทั้งจากการเรียกเข้าและเรียกออกโดยใช้อัตรา
    6 บาทต่อนาทีตามที่ระบุในสัญญามาเป็นฐานในการคำนวณส่วนแบ่งรายได้นับแต่เดือนกันยายน
    พ.ศ. 2550 เป็นต้นไป

  4. ให้ ทีโอที ชำระดอกเบี้ยที่เกี่ยวข้องตามสัญญาข้อ 21 (อัตราเฉลี่ย MLR+1)
  หรือในอัตราร้อยละ 7.86 ต่อปีจากส่วนแบ่งรายได้ที่ ทีโอที ค้างชำระนับแต่วันที่
  ยื่นคำเสนอข้อพิพาทจนกว่าจะชำระครบถ้วน

เมื่อวันที่ 29 เมษายน 2551 ทีโอที ได้ยื่นคำคัดค้าน
ขณะนี้กรณีพิพาทอยู่ระหว่างกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

  2. ข้อพิพาทที่ ทีโอที เป็นผู้เสนอ

(1) ข้อพิพาทกรณีบริษัทพิมพ์รูปสัญลักษณ์ของบริษัทบนใบแจ้งหนี้ ใบกำกับภาษี และ
    ใบเสร็จรับเงิน

เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 2547
ทีโอทีได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทเรียกค่าเสียหายจากการที่บริษัทพิมพ์รูปสัญลักษณ์บนใบแจ้งหนี้และใบเสร็จรับเงินฉบับละ
4 บาท นับจากเดือนสิงหาคม 2544 จนถึงเดือนสิงหาคม 2547 เป็นจำนวนรวม 785.64 ล้านบาท
พร้อมดอกเบี้ย นอกจากนี้ในวันที่ 11 มีนาคม 2548
ทีโอที ได้เรียกร้องค่าเสียหายอีกเป็นจำนวน 106.80 ล้านบาท สำหรับค่าเสียหายเพิ่มเติม และ
1,030.50 ล้านบาท สำหรับการเปลี่ยนแปลงรูปแบบใบแจ้งหนี้ค่าบริการเป็นกระดาษขนาด A4
บริษัทได้ยื่นคำคัดค้าน เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 2548
ขณะนี้กรณีพิพาทอยู่ระหว่างกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

(2) ข้อพิพาทเกี่ยวกับค่าใช้ท่อร้อยสาย

เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม 2548 ทีโอที ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทให้บริษัทชำระเงินค่าเช่า
ใช้ท่อร้อยสาย ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2547 ถึง เดือนเมษายน 2548 เป็นจำนวนเงิน 6.72
ล้านบาท พร้อม
ดอกเบี้ย บริษัทยื่นคำคัดค้าน เมื่อวันที่ 19 กันยายน 2548

(3) ข้อพิพาทเกี่ยวกับเรื่องค่าโทรศัพท์ทางไกลในประเทศ TA 1234

เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2548 ทีโอที ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทเรียกร้องค่าเ
สียหายจากการสูญเสียรายได้ตั้งแต่วันที่ 16 พฤศจิกายน 2543 ถึงเดือนมีนาคม 2548
เป็นจำนวนเงิน 15,804.18 ล้านบาทพร้อมดอกเบี้ย
อันเนื่องมาจากบริษัทลดค่าบริการทางไกลในประเทศภายใต้โครงการ TA 1234
และร้องขอให้บริษัทเรียกเก็บค่าบริการทางไกลในประเทศตามอัตราที่ตกลงกันภายใต้สัญญาร่วมการงานฯ

(4) ข้อพิพาทเกี่ยวกับการให้บริการ ADSL

เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม 2548 ทีโอที
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทระบุว่าบริษัทละเมิดข้อตกลงในสัญญาร่วมการงานฯ
โดยให้บริการหรือยินยอมให้ผู้อื่นนำอุปกรณ์ในระบบไปให้บริการอินเทอร์เน็ตความเร็วสูง (ADSL)
ทีโอที เรียกร้องค่าเสียหายเป็นจำนวนเงิน 2,010.21 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ย นอกจากนี้ ทีโอที
ยังเรียกร้องให้บริษัทชำระค่าเสียหายต่อเนื่องจากเดือนกรกฎาคม 2548 อีกเดือนละ 180.00
ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ย และขอให้บริษัทระงับการให้บริการหรืออนุญาตให้ผู้อื่นให้บริการ ADSL

(5) ข้อพิพาทเกี่ยวกับส่วนแบ่งรายได้ตามสัญญาร่วมการงานฯ

เมื่อวันที่ 22 มกราคม 2551 ทีโอที
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการเรียกคืนส่วนแบ่งรายได้ที่บริษัทได้รับเกินกว่าสิทธิที่พึงจะได้รับจำนวน
1,479.62 ล้านบาท บริษัทได้ยื่นคำคัดค้านเมื่อวันที่ 18 เมษายน 2551
ขณะนี้อยู่ระหว่างรอคำสั่งจากทางสถาบันอนุญาโตตุลากร

ข้อพิพาทที่ค้างอยู่ที่สถาบันอนุญาโตตุลาการดังกล่าวข้างต้นได้ถูกเสนอให้มีการเจรจาไกล่เกลี่ยโดยสำนักงานอนุญาโตตุลาการ
แต่เมื่อวันที่ 24 กันยายน 2550
คู่กรณีทั้งสองฝ่ายได้ยกเลิกการไกล่เกลี่ยและได้นำข้อพิพาทเข้าสู่กระบวนการอนุญาโตตุลาการตามเดิม

ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวข้างต้นไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้
ดังนั้นบริษัทจึงไม่ได้บันทึกรายได้และไม่ได้ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นจากผลของคดีดังกล่าวไว้ในงบการเงิน

 

ข้อพิพาทอื่นๆ

  1. การประเมินภาษีสรรพสามิต

เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 2549 บริษัทได้รับแจ้งเรื่องการประเมินภาษีสรรพสามิตจาก
กรมสรรพสามิตให้บริษัทชำระเบี้ยปรับและเงินเพิ่มของภาษีสรรพสามิต ตั้งแต่เดือนมกราคม 2548
ถึงเดือนมีนาคม 2548 ที่นำส่งล่าช้ากว่ากำหนดเป็นจำนวนเงิน 185.87 ล้านบาท เมื่อวันที่ 21
สิงหาคม 2549 บริษัทได้ยื่นคำขอทุเลาการชำระภาษีสรรพสามิตตามคำสั่งทางปกครอง
และต่อมาเมื่อวันที่ 1 กันยายน 2549 บริษัทได้ยื่นคำคัดค้านการประเมินดังกล่าว ต่อมาเมื่อวันที่ 30
เมษายน 2550 อธิบดีกรมสรรพสามิตได้วินิจฉัย
ให้ยกคำคัดค้านการประเมิน เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม 2550 บริษัทได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำวินิจฉัยและ
ให้เพิกถอนคำวินิจฉัยดังกล่าวต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ ต่อมาเมื่อวันที่ 19 กันยายน 2551
คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ได้วินิจฉัยยกอุทธรณ์ของบริษัท และให้บริษัทชำระภาษีสรรพสามิตตาม
คำวินิจฉัยคำคัดค้านการประเมินภาษีสรรพสามิต จำนวน 185.87 ล้านบาท เมื่อวันที่ 22 มกราคม
2552 บริษัทได้ยื่นฟ้องขอเพิกถอนคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ต่อศาลภาษีอากรกลาง
ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาล

  2. การขอคืนภาษีสรรพสามิต

เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2551 บริษัทได้ยื่นฟ้องกรมสรรพสามิตต่อศาลภาษีอากรกลาง
เพื่อขอให้พิจารณาพิพากษาให้คืนเงินค่าภาษีสรรพสามิตตั้งแต่รอบเดือนภาษีมกราคม 2548
ถึงรอบเดือนภาษีธันวาคม 2548 จำนวน 372.02 ล้านบาท
ที่บริษัทได้นำส่งไปโดยไม่มีหน้าที่ต้องนำส่งและได้ยื่นขอคืนจากกรมสรรพสามิตแล้ว
แต่กรมสรรพสามิตปฏิเสธที่จะจ่ายคืน เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม 2551 ศาลพิพากษาว่า
กรมสรรพสามิตจำเลยไม่มีหน้าที่คืนค่าภาษีสรรพสามิตพร้อมดอกเบี้ยให้แก่โจทก์ตามฟ้อง
จึงพิพากษายกฟ้อง ขณะนี้บริษัทอยู่ระหว่างยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาต่อศาลฎีกา

  3. คดีที่บริษัทฟ้องเทศบาลเมืองบางบัวทอง ต่อศาลภาษีอากรกลาง
  เกี่ยวกับการประเมินภาษีโรงเรือนที่เรียกเก็บจากตู้โทรศัพท์สาธารณะไม่ถูกต้อง
  และขอเรียกคืนภาษี

บริษัทยื่นฟ้องเมื่อวันที่ 2 มีนาคม 2549 ต่อมาเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม 2549 ศาลพิพากษาให้
เพิกถอนการประเมิน ขณะนี้อยู่ระหว่างการอุทธรณ์ของเทศบาลเมืองบางบัวทอง ที่ศาลฎีกา

ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้
ดังนั้นบริษัทจึงไม่ได้บันทึกรายได้สำหรับสินทรัพย์ที่อาจเกิดขึ้นและไม่ได้ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจเกิดขึ้นจากผลของคดีความดังกล่าวไว้ในงบการเงิน

คดีฟ้องร้องและข้อพิพาทของบริษัทย่อย

1. เมื่อเดือนมีนาคม 2548 ตัวแทนให้บริการจำหน่ายสัญญาณของบริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู
วิชั่นส์ จำกัด (มหาชน) ซึ่งได้ถูกยกเลิกสัญญาไปแล้ว ได้ฟ้องบริษัทย่อยดังกล่าวเพื่อเรียกร้องให้
ชดเชยค่าเสียหายเป็นจำนวนเงินสูงสุด 300.00 ล้านบาท
โดยกล่าวหาว่าบริษัทย่อยดังกล่าวกระทำผิดเงื่อนไขตามสัญญาบอกรับการเป็นสมาชิกประเภทโครงการแบบเหมาจ่าย
(“CMDU”) ต่อมาเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2551
ศาลแพ่งได้ตัดสินโดยพิพากษาให้บริษัทย่อยเป็นฝ่ายชนะคดีให้ยกฟ้องของโจทก์และมีคำสั่งให้โจทก์ชำระเงินจำนวน
1.66 ล้านบาทพร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปี นับจากวันฟ้องแย้งจนกว่าจะชำระเสร็จสิ้น
ขณะนี้อยู่ระหว่างโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลแพ่ง

2. เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม 2549 กสท ได้ยื่นฟ้องบริษัทย่อยของกลุ่มบริษัทแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู
มูฟ จำกัด ต่อศาลปกครองกลาง เพื่อขอให้ชำระค่าใช้พื้นที่อาคารและเสาอากาศจำนวนเงิน 12.48
ล้านบาท และเมื่อวันที่ 21 มกราคม 2552 ศาลปกครองกลางได้ยกฟ้อง
โดยบริษัทย่อยไม่มีหน้าที่ต้องชำระเงินจำนวน
ดังกล่าวใน กสท อย่างไรก็ตาม กสท มีสิทธิที่จะอุทธรณ์ภายใน 30 วัน
ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

3. เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม 2549 กสท ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทกับบริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู
มูฟ จำกัด
ต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการเรียกร้องให้บริษัทย่อยชำระค่าธรรมเนียมเลขหมายโทรคมนาคมเป็นจำนวนเงิน
113.58 ล้านบาท ต่อมาเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2551
คณะอนุญาโตตุลาการได้มีคำชี้ขาดให้บริษัทย่อยชำระเงินให้ กสท จำนวน 99.60 ล้านบาท
(ไม่รวมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปี) บริษัทย่อยได้รับทราบคำชี้ขาด
เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2551
และบริษัทย่อยได้ดำเนินการคัดค้านคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการต่อ
ศาลปกครองกลาง ขณะนี้อยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

4. เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2549 บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู มูฟ จำกัด
ได้ถูกฟ้องคดีแพ่งฐานละเมิดโดยบุคคลกลุ่มหนึ่ง ณ
ศาลจังหวัดมหาสารคามเกี่ยวกับการติดตั้งเสาสัญญาณ เกิดฟ้าผ่าจนเป็นเหตุไฟไหม้บ้าน
โดยอ้างว่าเสาสัญญาณของ ทรูมูฟ เป็นสายล่อฟ้าและเรียกค่าเสียหาย รวมทั้งสิ้น 9 คดี
โดยเรียกร้องค่าเสียหายเป็นจำนวน 44.37 ล้านบาท เมื่อวันที่ 9 กันยายน 2550
คดีดังกล่าวได้มีการถอนฟ้องออกไปคงเหลืออยู่เพียงคดีเดียว
ค่าเสียหายที่เรียกร้องคงเหลือเป็นจำนวนเงิน 7.00 ล้านบาท
ขณะนี้คดีอยู่ในขั้นตอนดำเนินการของศาล

5. เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2550 กสท ได้มีหนังสือถึงธนาคารสี่แห่งซึ่งเป็นผู้ออกหนังสือ
ค้ำประกันให้กับบริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู มูฟ จำกัด
เรียกร้องให้ธนาคารทั้งสี่แห่งจ่ายชำระเงินจำนวน 370.00 ล้านบาท แทนบริษัทย่อย
โดยกล่าวหาว่าบริษัทย่อยแห่งนั้นไม่ปฏิบัติตามสัญญา กรณีนี้
สืบเนื่องมาจากกรณีพิพาทที่ กสท
ได้นำเสนอสู่สถาบันอนุญาโตตุลาการและคดียังอยู่ระหว่างการดำเนินการของอนุญาโตตุลาการ
เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2550 บริษัทย่อยแห่งนั้นได้ยื่นคำร้องต่อศาลแพ่งและ
ศาลปกครองกลางเพื่อขอให้ศาลมีคำสั่งการคุ้มครองเพื่อบรรเทาทุกข์ชั่วคราว และมีคำสั่งให้ กสท
ระงับการใช้สิทธิเรียกร้องและให้ทั้งสี่ธนาคารระงับการชำระเงินตามหนังสือค้ำประกันไว้จนกว่าจะมีคำชี้ขาด
จากอนุญาโตตุลาการ ศาลทั้งสองได้ตัดสินและมีคำสั่งในทางเป็นประโยชน์ต่อบริษัทย่อยดังกล่าว
เมื่อวันที่ 27 กันยายน 2550 บริษัทย่อยได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทเรื่องนี้ต่ออนุญาโตตุลาการ
และขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของอนุญาโตตุลาการ

6. เมื่อวันที่ 9 มกราคม 2551 กสท ได้ยื่นเสนอข้อพิพาทกับบริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท
ทรู มูฟ จำกัด
ต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการเรียกร้องให้บริษัทย่อยแห่งนั้นจ่ายชำระค่าส่วนแบ่งรายได้ที่ส่ง
ขาดไปรวมค่าปรับและดอกเบี้ยจำนวนรวมทั้งสิ้น 8,969.08 ล้านบาท
ขณะนี้คดีกำลังอยู่ในขบวนการพิจารณาของคณะอนุญาโตตุลาการ

7. เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2551 กสท ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทกับบริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู
มูฟ จำกัด ต่ออนุญาโตตุลาการ เรื่องเบี้ยปรับจากการชำระผลประโยชน์ตอบแทนส่วนเพิ่มของ
ปีดำเนินการที่ 6 ถึงปีที่ 8 เรียกร้องให้บริษัทย่อยแห่งนั้นชำระส่วนแบ่งรายได้เพิ่มเติมจำนวน
45.95 ล้านบาท ขณะนี้คดีกำลังอยู่ในกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

8. เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม 2551 กสท
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการเรียกร้องให้บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู มูฟ จำกัด
ชำระค่าเชื่อมโยงโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่บริษัทย่อยหักออกจากผลประโยชน์ตอบแทนของปีดำเนินการที่ 7
ถึงปีที่ 11 (หักส่วนลดค่าแอสเสสชาร์จ จำนวน 22 บาทต่อ
เลขหมาย) เป็นจำนวนเงิน 689.84 ล้านบาท
ขณะนี้คดีกำลังอยู่ในกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

9. เมื่อวันที่ 29 มกราคม 2552 กสท ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการ
เรียกร้องให้บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู มูฟ จำกัด
ส่งมอบและโอนกรรมสิทธิ์เสาอากาศและอุปกรณ์เสาอากาศ จำนวน 1,565 ต้น ให้ กสท
หากบริษัทย่อยไม่สามารถส่งมอบและโอนกรรมสิทธิ์ในเสาดังกล่าวได้ ไม่ว่าด้วยเหตุใดๆ
ขอให้บริษัทย่อยชำระค่าเสียหาย เป็นเงินจำนวนทั้งสิ้น 2,713,000,000 บาท
พร้อมด้วยดอกเบี้ยผิดนัดตามกฎหมาย ขณะนี้คดีกำลังอยู่ในกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

10. ตามที่ปรากฏข่าวว่าได้มีบริษัทย่อยแห่งหนึ่งของบริษัท คือ บริษัท ทรูมูฟ จำกัด
ถูกระบุชื่อเป็นจำเลยรายหนึ่งในจำนวน 131 ราย ซึ่งรวมทั้ง บริษัท แอดวานซ์ อินโฟร์ เซอร์วิส
จำกัด (มหาชน) (AIS) และ บริษัท โทเทิ่ล แอ็คเซ็ส คอมมูนิเคชั่น จำกัด (มหาชน) (DTAC)
ด้วยในคดีหนึ่งซึ่ง Technology Patents LLC ได้ยื่นฟ้องต่อศาลในมลรัฐแมรี่แลนด์
ในเดือนพฤศจิกายนพ.ศ. 2550 ในข้อหาละเมิดสิทธิบัตร
แต่ศาลได้มีคำสั่งจำหน่ายคดีเรียบร้อยแล้วเนื่องจากคดีดังกล่าวไม่ได้อยู่ในอำนาจพิจารณาของศาลดังกล่าว

ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวข้างต้นยังไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้
ดังนั้นกลุ่มบริษัทจึงไม่ได้ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นจากผลของคดีดังกล่าวไว้ในงบการเงิน

สัญญาอนุญาตให้ดำเนินการของบริษัทย่อย

ในเดือนพฤษภาคม 2550
คณะกรรมการกฤษฎีกาได้มีความเห็นว่าสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการให้บริการวิทยุคมนาคมระบบเซลลูล่าร์ระหว่าง
กสท. กับบริษัทย่อย คือ บริษัท ทรู มูฟ จำกัด
อาจต้องผ่านการอนุมัติจากคณะรัฐมนตรีตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการให้เอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการในกิจการของรัฐ
ซึ่ง กสท ไม่ได้ดำเนินการตามนั้น อาจส่งผลในทางเสียหายต่อสถานะของบริษัทย่อย
ที่ปรึกษากฎหมายของกลุ่มบริษัทมีความเห็นว่า ตามหลักกฎหมายแล้ว
ความเห็นของคณะกรรมการกฤษฎีกาไม่มีผลผูกพันทางกฎหมายต่อบริษัทย่อย ดังนั้น
บริษัทย่อยจึงสามารถประกอบธุรกิจให้บริการภายใต้สัญญาอนุญาตให้ดำเนินการฯ ต่อไปได้

ค่าแอสเสสชาร์จ

กลุ่มบริษัท มีคดีความเกี่ยวกับค่าแอสเสสชาร์จ
ที่อยู่ในระหว่างการพิจารณาและยังไม่ทราบผลของคดีความดังนี้

  1. ค่าแอสเสสชาร์จของบริษัท

เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2545
บริษัทได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่อคณะอนุญาโตตุลาการเกี่ยวกับกรณีพิพาทที่เกิดจากสัญญาร่วมการงานฯ
ระหว่างบริษัท กับ ทีโอที ตามสัญญาร่วมการงานฯ ระบุไว้ว่าบริษัท
มีสิทธิได้รับผลประโยชน์ตอบแทนจากการที่ ทีโอที
นำบริการหรืออนุญาตให้บุคคลที่สามให้บริการพิเศษบนโครงข่าย ทีโอที ได้อนุญาตให้ กสท
และผู้ให้บริการโทรคมนาคมรายอื่นให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่
บนโครงข่ายและได้รับค่าเชื่อมโยงโครงข่ายจาก กสท และผู้ให้บริการโทรคมนาคมรายอื่น
อย่างไรก็ตาม ทีโอที เห็นว่าบริการดังกล่าวไม่ได้เป็นบริการพิเศษ
ดังนั้นจึงปฏิเสธที่จะจ่ายผลตอบแทนในส่วนของบริษัทดังกล่าว
ดังนั้นบริษัทจึงขอให้อนุญาโตตุลาการชี้ขาดให้ ทีโอที
จ่ายส่วนแบ่งในส่วนของบริษัทสำหรับค่าเชื่อมโยงโครงข่ายที่ ทีโอที ได้รับนับตั้งแต่เดือนตุลาคม
2535 ถึงเดือนมิถุนายน 2546 เป็นจำนวนเงิน 25,419.40 ล้านบาท เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์
2549 คณะอนุญาโตตุลาการได้ส่งคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ ลงวันที่
17 มกราคม 2549 มายังบริษัท คณะอนุญาโตตุลาการได้มีคำชี้ขาดโดยเสียงข้างมาก
ซึ่งสามารถสรุปได้ดังต่อไปนี้

  1) ให้บริษัทมีสิทธิรับผลประโยชน์จากการที่ ทีโอที
  นำบริการพิเศษมาใช้ผ่านโครงข่ายของบริษัทหรือการที่ ทีโอที อนุญาตให้บุคคลอื่น
  นำบริการพิเศษมาใช้ผ่านโครงข่ายของบริษัท

  2) สำหรับผลประโยชน์นับตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงวันที่ 22 สิงหาคม 2545 ให้ ทีโอที
  ชำระเงินจำนวน 9,175.82 ล้านบาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5
  ต่อปีของเงินจำนวนดังกล่าวนับตั้งแต่วันที่ 22 สิงหาคม 2545 ให้แก่บริษัทจนกว่า ทีโอที
  จะชำระเสร็จสิ้นให้ ทีโอที ชำระเงินตามคำชี้ขาดข้อนี้ให้แก่บริษัทภายใน 60
  วันนับตั้งแต่วันที่ได้รับคำชี้ขาด

  3) สำหรับผลประโยชน์ตั้งแต่วันที่ 23 สิงหาคม 2545 เป็นต้นไป ให้ ทีโอที
  แบ่งผลประโยชน์ตอบแทนให้บริษัทในอัตราร้อยละ 50 ของผลประโยชน์ที่ ทีโอที ได้รับจริง

บริษัทกำลังอยู่ระหว่างการดำเนินการเพื่อบังคับให้เป็นไปตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ

เมื่อวันที่ 20 เมษายน 2549 ทีโอที
ยื่นคำร้องต่อศาลปกครองกลางเพื่อขอเพิกถอนคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ ต่อมาเมื่อวันที่ 19
กันยายน 2549 บริษัทได้ยื่นคำคัดค้านต่อศาลปกครองกลางและ
ศาลปกครองกลางได้รับเรื่องไว้แล้วเมื่อวันที่ 28 กันยายน 2549 และเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2551
บริษัทได้ขอให้มีการบังคับตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ ศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งให้รวมคดีที่
ทีโอที เป็นผู้ร้องเพื่อ
ขอให้ศาลเพิกถอนคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการมาพิจารณาพร้อมกัน
ขณะนี้อยู่ระหว่างกระบวนการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

  2. ค่าแอสเสสชาร์จของบริษัทย่อย

เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม 2549 บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู มูฟ จำกัด ได้ส่งจดหมายถึง
ทีโอที ให้เข้าร่วมเจรจาเกี่ยวกับสัญญาการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม (“IC”)
ระหว่างโครงข่ายของบริษัทย่อยและโครงข่ายของ ทีโอที ต่อมาเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน 2549
บริษัทย่อยได้ส่งหนังสือแจ้ง ทีโอที และ กสท เพื่อแจ้งว่าจะหยุดชำระค่าแอสเสสชาร์จ (“Access
Charge”) ภายใต้สัญญาเชื่อมต่อโครงข่าย (“สัญญา AC”)
เนื่องจากอัตราและการเรียกเก็บค่าแอสเสสชาร์จภายใต้สัญญา AC ขัดแย้งกับกฎหมายหลายประการ
บริษัทย่อยได้ร้องขอให้ ทีโอที เข้าร่วมลงนามในสัญญา IC
กับบริษัทย่อยเพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายหรือให้เรียกเก็บอัตราเรียกเก็บชั่วคราวที่ประกาศโดยคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ
(“กทช.”) ขณะที่การเจรจาเรื่องการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมกับ ทีโอที ยังไม่มีข้อยุติ

อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน 2549 ทีโอที
ได้ส่งหนังสือเพื่อแจ้งว่าบริษัทย่อยดังกล่าวไม่มีสิทธิที่จะใช้และเชื่อมต่อโครงข่ายของบริษัทย่อยกับโครงข่ายของ
ทีโอที เนื่องจากบริษัทย่อยแห่งนั้นไม่ได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการโทรคมนาคมซึ่งออกโดย กทช.
และไม่มีโครงข่ายโทรคมนาคมเป็นของตนเอง ทีโอที โต้แย้งว่าสัญญา AC ไม่ได้ฝ่าฝืนกฎหมายใดๆ
ดังนั้น อัตราและการเรียกเก็บค่าแอสเสสชาร์จภายใต้สัญญา AC ยังคงมีผลใช้บังคับต่อไป

เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2550 บริษัทย่อยดังกล่าวได้ยื่นข้อพิพาทเข้าสู่กระบวนการระงับ
ข้อพิพาท ตามประกาศของคณะกรรมการ กทช. ว่าด้วยการใช้และเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม
(IC)
เพื่อขอให้คณะกรรมการวินิจฉัยข้อพิพาท (“กวพ.”) มีคำวินิจฉัยให้ ทีโอที
ดำเนินการทำสัญญาเชื่อมต่อ
โครงข่ายฯ (IC) กับบริษัทย่อย กวพ. มีคำวินิจฉัยและ กทช.มีคำชี้ขาดว่า
บริษัทย่อยมีสิทธิที่จะเข้าเจรจา
ทำสัญญาเชื่อมต่อโครงข่ายฯ (IC) กับ ทีโอที เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2550 และวันที่ 28
พฤศจิกายน 2550 ตามลำดับ ต่อมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2551 ทีโอที
ได้ตกลงที่จะเข้าเจรจาทำสัญญาเชื่อมต่อโครงข่าย
โทรคมนาคม (IC) กับบริษัทย่อยแล้ว แต่มีเงื่อนไขว่า
จะทำสัญญาเฉพาะกับเลขหมายใหม่ที่บริษัทย่อยได้รับจัดสรรจาก กทช. เท่านั้น
บริษัทย่อยดังกล่าวได้ตกลงตามที่ ทีโอที เสนอ แต่สำหรับเลขหมายเก่านั้น
บริษัทย่อยยังคงดำเนินการให้เป็นเรื่องของข้อพิพาทและอยู่ในดุลยพินิจของศาลแพ่งต่อไป

เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน 2550 ทีโอที ได้ยื่นฟ้องบริษัทย่อยต่อศาลแพ่ง ฐานผิดสัญญา
(ข้อตกลง) เชื่อมโยงโครงข่าย (แอสเสสชาร์จ)
และเรียกร้องให้บริษัทย่อยชำระค่าแอสเสสชาร์จที่ค้างชำระ
พร้อมดอกเบี้ยและภาษีมูลค่าเพิ่มเป็นจำนวนเงิน 4,508.10 ล้านบาท
ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างกระบวนการพิจารณาของศาลแพ่ง

ถ้าบริษัทย่อยต่อชำระค่าแอสเสสชาร์จ บริษัทย่อยอาจต้องบันทึกค่าแอสเสสชาร์จ เป็น
ค่าใช้จ่ายและค่าใช้จ่ายค้างจ่ายเพิ่มเติม สำหรับระยะเวลาตั้งแต่วันที่ 18 พฤศจิกายน 2549
ถึงวันที่
31 ธันวาคม 2549 และตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2550 ถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2550 และตั้งแต่วันที่
1 มกราคม 2551 ถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2551 เป็นจำนวนเงิน 455.61 ล้านบาท 4,271.69
ล้านบาท และ 4,416.79 ล้านบาท
ตามลำดับ อย่างไรก็ตาม ผลกระทบสุทธิต่องบกำไรขาดทุนซึ่งสุทธิจากเงินส่วนแบ่งรายได้ที่จ่ายให้แก่
กสท มีจำนวน 204.25 ล้านบาท 3,283.96 ล้านบาท และ 3,339.11 ล้านบาท ตามลำดับ
ซึ่งผู้บริหารและที่ปรึกษากฎหมายของบริษัทย่อยมีความเห็นว่าบริษัทย่อยไม่ต้องชำระค่าแอสเสสชาร์จดังกล่าว
อย่างไรก็ตาม ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวยังไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้ ดังนั้น
บริษัทย่อยจึงไม่ได้บันทึกค่าแอสเสสชาร์จ

ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวข้างต้นไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้ ดังนั้นบริษัทและบริษัทย่อย
จึงไม่ได้บันทึกรายได้และไม่ได้ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นจากผลของคดีดังกล่าวไว้ในงบการเงิน