+-----------------------------------------------------------------------+
| 7. ข้อพิพาททางกฎหมาย                                                    |
+-----------------------------------------------------------------------+

สรุปคดีและข้อพิพาทที่สำคัญของบริษัท ทรู คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) และ บริษัทย่อย
ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 ดังนี้

คดีฟ้องร้องที่ค้างอยู่ที่ศาลปกครอง

1. คดีที่บริษัทฟ้องบริษัท ทีโอที จำกัด (“ทีโอที”)

(1) ข้อพิพาทเกี่ยวกับการลดอัตราค่าบริการ Y-Tel 1234

เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม 2544 บริษัทได้ฟ้อง ทีโอที ต่อศาลปกครองกลางเพื่อขอให้ศาลบังคับให้ ทีโอที
ชดใช้ค่าเสียหายจำนวน 1,197.63 ล้านบาท อันเนื่องมาจากการลดอัตราค่าบริการตาม
โครงการ “Y-Tel 1234” โดยบริษัทอ้างว่าการลดอัตราค่าบริการ
ไม่เป็นไปตามสัญญาร่วมการงานซึ่งกำหนดให้อัตราค่าบริการภายใต้โครงข่ายของ ทีโอที
ต้องเป็นอัตราเดียวกันกับอัตราค่าบริการภายใต้
โครงข่ายของบริษัท เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม 2548 ศาลปกครองกลางได้พิพากษายกฟ้อง และในวันที่
28 พฤศจิกายน 2548 บริษัทได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาลปกครองสูงสุด
ขณะนี้คดีกำลังอยู่ภายใต้กระบวนการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

(2) ข้อพิพาทเกี่ยวกับส่วนแบ่งรายได้ค่าบริการโทรศัพท์สาธารณะ

เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 2546 บริษัทได้ยื่นคำร้องต่ออนุญาโตตุลาการขอให้ชี้ขาดให้
ทีโอที ชำระส่วนแบ่งรายได้ค่าบริการโทรศัพท์สาธารณะ จำนวน 43.94 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ย
เมื่อวันที่ 8 เมษายน 2548 คณะอนุญาโตตุลาการได้ชี้ขาดให้บริษัทชนะคดีดังกล่าว อย่างไรก็ตาม
เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม 2548 ทีโอที
ได้ยื่นคำร้องต่อศาลปกครองกลางเพื่อให้เพิกถอนคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ ต่อมาเมื่อวันที่10
ตุลาคม 2548 บริษัทได้ยื่นคำคัดค้านคำร้องขอให้เพิกถอนคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการของ ทีโอที
ต่อศาลปกครองกลางและเมื่อวันที่ 18 มกราคม 2549
บริษัทได้ยื่นเรื่องเพื่อดำเนินการบังคับให้เป็นไปตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการต่อศาลปกครองกลาง
ศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งให้รวมพิจารณากับคดีที่ ทีโอที
ฟ้องเพิกถอนคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการขณะนี้คดีดังกล่าวกำลังอยู่ภายใต้ขบวนการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวข้างต้นไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้
บริษัทจึงไม่ได้บันทึกรายได้จากคดีดังกล่าวในงบการเงิน

  2. คดีที่ ทีโอที ฟ้องบริษัท

  ข้อพิพาทเกี่ยวกับการติดรูปสัญลักษณ์ของบริษัทบนตู้โทรศัพท์สาธารณะ

เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2547 ทีโอที
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการจากการที่บริษัทติดรูปสัญลักษณ์ของบริษัทบนตู้โทรศัพท์สาธารณะเป็นการไม่ปฏิบัติตามข้อตกลงระหว่างบริษัท
กับ ทีโอที เรื่องโทรศัพท์สาธารณะ ทีโอที เรียกค่าเสียหายเป็นจำนวนเงิน 433.85 ล้านบาท
บริษัทได้ยื่นคำคัดค้านต่ออนุญาโตตุลาการเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 เมื่อวันที่ 12
กรกฎาคม 2549 อนุญาโตตุลาการได้ตัดสินชี้ขาดให้ ทีโอที ชนะคดีดังกล่าวเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน
2549 บริษัทได้ยื่น
คำคัดค้านคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการต่อศาลปกครองกลางขณะนี้คดีดังกล่าวกำลังอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวข้างต้นไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้
ดังนั้นบริษัทจึงไม่ได้ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นจากผลของคดีดังกล่าวไว้ในงบการเงิน

ข้อพิพาทที่ยังคงค้างอยู่ ณ สถาบันอนุญาโตตุลาการ

  1. ข้อพิพาทที่บริษัทเป็นผู้เสนอ

(1) ข้อพิพาทเกี่ยวกับส่วนแบ่งรายได้ในส่วนค่าโทรศัพท์ทางไกลต่างประเทศ

เมื่อวันที่ 28 มกราคม 2548
บริษัทได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการเกี่ยวกับเรื่องการคำนวณส่วนแบ่งรายได้ที่เกิดจากค่าโทรศัพท์ทางไกลต่างประเทศภายใต้สัญญาร่วมการงาน
บริษัทได้เรียกค่าเสียหายสำหรับการที่ ทีโอที ไม่สามารถคำนวณแยกค่าส่วนแบ่งรายได้ที่ ทีโอที
ได้รับจากการใช้โทรศัพท์ต่างประเทศในส่วนของโครงข่ายบริษัทออกจากส่วนของโครงข่าย ทีโอที
เป็นจำนวนเงิน 5,000.00 ล้านบาท และค่าเสียหายจากการคำนวณจำนวนเงินผิดพลาดอีก
3,407.68 ล้านบาทรวมดอกเบี้ย

(2) ข้อพิพาทเกี่ยวกับสัญญาร่วมการงานฯ ข้อ 38.

เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2549 บริษัทได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการ
เกี่ยวกับเรื่องขอให้ ทีโอที ระงับการใช้อำนาจกำกับดูแลสัญญาร่วมการงานฯ ข้อ 38.
และระงับการใช้อำนาจตามสัญญาฯ นับแต่วันที่สถานภาพ ทีโอที เปลี่ยนแปลงไป และ
ให้อำนาจกำกับดูแลเป็นของกระทรวงคมนาคม หรือ กระทรวง
เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร คดีนี้เป็นคดีไม่มีทุนทรัพย์
ทีโอทีได้ยื่นคำคัดค้านเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน 2549 ต่อมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2549 บริษัทได้ยื่น
คำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการ เรื่องการปฏิเสธอำนาจกำกับดูแลของ ทีโอที ตามข้อ 38
ของสัญญาร่วมการงานฯ เป็นคดีใหม่อีกคดีหนึ่ง

(3) ข้อพิพาทเกี่ยวกับส่วนแบ่งรายได้ค่าโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศ

เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2550 บริษัทได้ยื่นเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการเรียกร้องให้
ทีโอที ชำระเงินที่เป็นส่วนแบ่งรายได้อันเกิดจากค่าโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศเป็นจำนวนเงิน
1,968.70 ล้านบาท ซึ่ง ทีโอที นำส่งส่วนแบ่งรายได้ดังกล่าวขาดไป
ไม่เป็นไปตามเงื่อนไขของอัตรา
ส่วนแบ่งรายได้ที่ระบุไว้ในสัญญา
โดยบริษัทได้ร้องขอให้อนุญาโตตุลาการพิจารณาวินิจฉัยสั่งการในเรื่องต่อไปนี้

1.  ให้ ทีโอที ปฏิบัติตามสัญญาร่วมการงานฯ และข้อตกลงเรื่องการจัดเก็บและ
    แบ่งรายได้
    โดยให้ชำระส่วนแบ่งรายได้ค่าบริการโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศให้ถูกต้องครบถ้วนตามเงื่อนไขของสัญญาข้อตกลงดังกล่าว

2.  ให้ ทีโอที ชำระค่าเสียหายให้แก่บริษัทเป็นจำนวนเงิน 1,968.70 ล้านบาท

3.  ให้ ทีโอที
    คำนวณส่วนแบ่งรายได้ค่าบริการโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศโดยทั้งจากการเรียกเข้าและเรียกออกโดยใช้อัตรา
    6 บาทต่อนาทีตามที่ระบุในสัญญามาเป็นฐานในการคำนวณส่วนแบ่งรายได้นับแต่เดือนกันยายน
    พ.ศ. 2550 เป็นต้นไป

  4. ให้ ทีโอที ชำระดอกเบี้ยที่เกี่ยวข้องตามสัญญาข้อ 21 (อัตราเฉลี่ย MLR+1)
  หรือในอัตราร้อยละ 7.86 ต่อปีจากส่วนแบ่ง รายได้ที่ ทีโอที ค้างชำระนับแต่วันที่ยื่น
  คำเสนอข้อพิพาทจนกว่าจะชำระครบถ้วน

  ขณะนี้อยู่ระหว่างกระบวนการระงับข้อพิพาทโดยอนุญาโตตุลาการ

  2. ข้อพิพาทที่ ทีโอที เป็นผู้เสนอ

(1) ข้อพิพาทกรณีบริษัทพิมพ์รูปสัญลักษณ์ของบริษัทบนใบแจ้งหนี้ ใบกำกับภาษี และ
    ใบเสร็จรับเงิน

เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 2547
ทีโอทีได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทเรียกค่าเสียหายจากการที่บริษัทพิมพ์รูปสัญลักษณ์บนใบแจ้งหนี้และใบเสร็จรับเงินฉบับละ
4 บาท นับจากเดือนสิงหาคม 2544 จนถึงเดือนสิงหาคม 2547 เป็นจำนวนรวม 785.64 ล้านบาท
พร้อมดอกเบี้ย นอกจากนี้ในวันที่ 11 มีนาคม 2548 ทีโอที ได้เรียกร้องค่าเสียหายอีกเป็นจำนวน
106.80 ล้านบาท สำหรับค่าเสียหายเพิ่มเติม และ 1,030.50 ล้านบาท
สำหรับการเปลี่ยนแปลงรูปแบบใบแจ้งหนี้ค่าบริการเป็นกระดาษขนาด A4 บริษัทได้ยื่นคำคัดค้าน
เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 2548

(2) ข้อพิพาทเกี่ยวกับค่าเช่าใช้ท่อร้อยสาย

เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม 2548 ทีโอที ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทให้บริษัทชำระเงินค่าเช่า
ใช้ท่อร้อยสาย ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2547 ถึง เดือนเมษายน 2548 เป็นจำนวนเงิน 6.72
ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ย บริษัทยื่นคำคัดค้าน เมื่อวันที่ 19 กันยายน 2548

(3) ข้อพิพาทเกี่ยวกับเรื่องค่าโทรศัพท์ทางไกลในประเทศ TA 1234

เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2548 ทีโอที ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทเรียกร้องค่าเ
สียหายจากการขาดรายได้ตั้งแต่วันที่ 16 พฤศจิกายน 2543 ถึงเดือนมีนาคม 2548 เป็นจำนวนเงิน
15,804.18 ล้านบาทพร้อมดอกเบี้ย
อันเนื่องมาจากบริษัทลดค่าบริการทางไกลในประเทศภายใต้โครงการ TA 1234 และ
ร้องขอให้บริษัทเรียกเก็บค่าบริการทางไกลในประเทศตามอัตราที่ตกลงกันภายใต้สัญญาร่วมการงาน
บริษัทได้ยื่นคำคัดค้านเมื่อวันที่ 4 มกราคม 2549

(4) ข้อพิพาทเกี่ยวกับการให้บริการ ADSL

เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม 2548 ทีโอที
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทระบุว่าบริษัทละเมิดข้อตกลงในสัญญาร่วมการงานโดยให้บริการหรือยินยอมให้ผู้อื่นนำอุปกรณ์ในระบบไปให้บริการอินเทอร์เน็ตความเร็วสูง
(ADSL) ทีโอที เรียกร้องค่าเสียหายเป็นจำนวนเงิน 2,010.21 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ย
นอกจากนี้ ทีโอที ยังเรียกร้องให้บริษัทชำระค่าเสียหายต่อเนื่องจากเดือนกรกฎาคม 2548
อีกเดือนละ 180.00 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ย
และขอให้บริษัทระงับการให้บริการหรืออนุญาตให้ผู้อื่นให้บริการ ADSL บริษัทยื่นคำคัดค้าน เมื่อวันที่
21 กุมภาพันธ์ 2549

ข้อพิพาทที่ค้างอยู่ที่สถาบันอนุญาโตตุลาการดังกล่าวข้างต้นได้ถูกเสนอให้มีการเจรจา
ไกล่เกลี่ยโดยสำนักงานอนุญาโตตุลาการ แต่เมื่อวันที่ 24 กันยายน 2550
คู่กรณีทั้งสองฝ่ายได้ยกเลิก
การไกล่เกลี่ยและได้นำข้อพิพาทเข้าสู่กระบวนการอนุญาโตตุลาการตามเดิม ณ
ขณะนี้อยู่ระหว่างกระบวนการระงับข้อพิพาทโดยอนุญาโตตุลาการ

ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวข้างต้นไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้ ดังนั้นบริษัทจึงไม่ได้บันทึกรายได้และไม่ได้ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นจากผลของคดีดังกล่าวไว้ในงบการเงิน

ค่าแอสเสสชาร์จ

  ค่าแอสเสสชาร์จของบริษัท

เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2545 บริษัทได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่อคณะอนุญาโตตุลาการ
เกี่ยวกับกรณีพิพาทที่เกิดจากสัญญาร่วมการงานระหว่างบริษัท กับ ทีโอที
ตามสัญญาร่วมการงานระบุไว้ว่าบริษัทมีสิทธิได้รับผลประโยชน์ตอบแทนจากการที่ ทีโอที
นำบริการหรืออนุญาตให้บุคคลที่สามให้บริการพิเศษบนโครงข่าย ทีโอที ได้อนุญาตให้ กสท
และผู้ให้บริการโทรคมนาคมรายอื่นให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่บนโครงข่ายและได้รับค่าเชื่อมโยงโครงข่ายจาก
กสท และผู้ให้บริการโทรคมนาคมรายอื่น อย่างไรก็ตาม ทีโอที เห็นว่าบริการ
ดังกล่าวไม่ได้เป็นบริการพิเศษ ดังนั้นจึงปฏิเสธที่จะจ่าย
ผลตอบแทนในส่วนของบริษัทดังกล่าว ดังนั้นบริษัทจึงขอให้อนุญาโตตุลการชี้ขาดให้ ทีโอที จ่าย
ส่วนแบ่งในส่วนของบริษัทสำหรับค่าเชื่อมโยงโครงข่ายที่ ทีโอที ได้รับนับตั้งแต่เดือนตุลาคม 2535
ถึงเดือนมิถุนายน 2546 เป็นจำนวนเงิน 25,419.40 ล้านบาท เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2549
คณะอนุญาโตตุลาการได้ส่งคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ ลงวันที่ 17 มกราคม 2549
มายังบริษัท คณะอนุญาโตตุลาการได้มีคำชี้ขาดโดยเสียงข้างมาก ซึ่งสามารถสรุปได้ดังต่อไปนี้

  1. ให้บริษัทมีสิทธิรับผลประโยชน์จากการที่ ทีโอที นำบริการพิเศษมาใช้ผ่าน
  โครงข่ายของบริษัทหรือการที่ ทีโอที อนุญาตให้บุคคลอื่น
  นำบริการพิเศษมาใช้ผ่านโครงข่ายของบริษัท

  2. สำหรับผลประโยชน์นับตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงวันที่ 22 สิงหาคม 2545 ให้ ทีโอที
  ชำระเงินจำนวน 9,175.82 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5
  ต่อปีของเงินจำนวนดังกล่าวนับตั้งแต่วันที่ 22 สิงหาคม 2545 ให้แก่บริษัทจนกว่า ทีโอที
  จะชำระเสร็จสิ้นให้ ทีโอที ชำระเงินตามคำชี้ขาดข้อนี้ให้แก่บริษัทภายใน 60
  วันนับตั้งแต่วันที่ได้รับคำชี้ขาด

  3. สำหรับผลประโยชน์ตั้งแต่วันที่ 23 สิงหาคม 2545 เป็นต้นไป ให้ ทีโอที
  แบ่งผลประโยชน์ตอบแทนให้บริษัทในอัตราร้อยละ 50 ของผลประโยชน์ที่ ทีโอที ได้รับจริง

บริษัทกำลังอยู่ระหว่างการดำเนินการเพื่อบังคับให้เป็นไปตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ

เมื่อวันที่ 20 เมษายน 2549 ทีโอที
ยื่นคำร้องต่อศาลปกครองกลางเพื่อขอเพิกถอนคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ ต่อมา เมื่อวันที่ 19
กันยายน 2549
บริษัทได้ยื่นคำคัดค้านต่อศาลปกครองกลางและศาลปกครองกลางได้รับเรื่องไว้แล้วเมื่อวันที่ 28
กันยายน 2549 ขณะนี้คดีดังกล่าวอยู่ระหว่างกระบวนการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

  ค่าแอสเสสชาร์จของบริษัทย่อย

เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม 2549 บริษัทย่อยแห่งหนึ่งได้ส่งจดหมายถึง ทีโอที ให้เข้าร่วมเจรจา
เกี่ยวกับสัญญาการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม (“IC”)
ระหว่างโครงข่ายของบริษัทย่อยและโครงข่ายของ ทีโอที ต่อมาเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน 2549
บริษัทย่อยได้ส่งหนังสือแจ้ง ทีโอที และ กสท เพื่อแจ้งว่าจะหยุดชำระค่าแอสเสสชาร์จ (Access
Charge) ภายใต้สัญญาเชื่อมต่อโครงข่าย (“สัญญา AC”)
เนื่องจากอัตราและการเรียกเก็บค่าแอสเสสชาร์จภายใต้สัญญา AC ขัดแย้งกับกฎหมายหลายประการ
บริษัทย่อยได้ร้องขอให้ ทีโอที เข้าร่วมลงนามในสัญญา IC
กับบริษัทย่อยเพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายหรือให้
เรียกเก็บอัตราเรียกเก็บชั่วคราวที่ประกาศโดยคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ
(“กทช.”) ขณะที่การเจรจาเรื่องการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมกับ ทีโอที ยังไม่มีข้อยุติ

อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน 2549 ทีโอที ได้ส่งหนังสือเพื่อแจ้งว่าบริษัทย่อย
ดังกล่าวไม่มีสิทธิที่จะใช้และเชื่อมต่อโครงข่ายของบริษัทย่อยกับโครงข่ายของ ทีโอที เนื่องจาก
บริษัทย่อยแห่งนั้นไม่ได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการโทรคมนาคมซึ่งออกโดย กทช.
และไม่มีโครงข่ายโทรคมนาคมเป็นของตนเอง ทีโอที โต้แย้งว่าสัญญา AC ไม่ได้ฝ่าฝืนกฎหมายใดๆ
ดังนั้น อัตราและ
การเรียกเก็บค่าแอสเสสชาร์จภายใต้สัญญา AC ยังคงมีผลใช้บังคับต่อไป

เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2550 บริษัทย่อยดังกล่าวได้ยื่นข้อพิพาทเข้าสู่กระบวนการระงับ
ข้อพิพาท ตามประกาศของคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติว่าด้วยการใช้และเชื่อมต่อ
โครงข่ายโทรคมนาคม (IC) เพื่อขอให้คณะกรรมการวินิจฉัยข้อพิพาท (“กวพ.”) มีคำวินิจฉัยให้
ทีโอที ดำเนินการทำสัญญาเชื่อมต่อโครงข่ายฯ (IC) กับบริษัทย่อย กวพ. มีคำวินิจฉัยและ
กทช.มีคำชี้ขาดว่า บริษัทย่อยมีสิทธิที่จะเข้าเจรจาทำสัญญาเชื่อมต่อโครงข่ายฯ (IC) กับ ทีโอที
เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2550 และวันที่ 28 พฤศจิกายน 2550 ตามลำดับ
ขณะนี้อยู่ระหว่างกระบวนการพิจารณาคำอุทธรณ์

เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน 2550 ทีโอที ได้ยื่นฟ้องบริษัทย่อยต่อศาลแพ่ง ฐานผิดสัญญา (ข้อตกลง)
เชื่อมโยงโครงข่าย (แอสเสสชาร์จ) และเรียกร้องให้บริษัทย่อยชำระค่าแอสเสสชาร์จที่ค้างชำระ
พร้อมดอกเบี้ยและภาษีมูลค่าเพิ่มเป็นจำนวนเงิน 4,508.10 ล้านบาท
ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างกระบวนการพิจารณาของศาลแพ่ง

ในกรณีที่คำตัดสินของศาลมีผลเป็นอันสิ้นสุดซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายต่อบริษัทย่อย อาจ
ทำให้บริษัทย่อยต้องชำระค่าแอสเสสชาร์จเพิ่มเติมสำหรับระยะเวลาตั้งแต่วันที่ 18 พฤศจิกายน
2549 ถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2549 และตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2550 ถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2550
ซึ่งทำให้บริษัทย่อยอาจจะต้องบันทึกค่าใช้จ่ายค้างจ่ายเพิ่มเติมเป็นจำนวนเงิน 455.61 ล้านบาทและ
4,271.69 ล้านบาท
ตามลำดับ อย่างไรก็ตาม ผลกระทบสุทธิต่องบกำไรขาดทุนซึ่งสุทธิจากเงินส่วนแบ่งรายได้ที่จ่ายให้แก่
กสท มีจำนวน 204.25 ล้านบาทและ 3,283.96 ล้านบาท ตามลำดับ
ซึ่งผู้บริหารและที่ปรึกษากฎหมายของบริษัทย่อยมีความเห็นว่าบริษัทย่อยไม่ต้องชำระค่าแอสเสสชาร์จดังกล่าว
อย่างไรก็ตาม ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวยังไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้ ดังนั้น
บริษัทย่อยจึงไม่ได้บันทึกค่าแอสเสสชาร์จ

ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวข้างต้นไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้
ดังนั้นบริษัทจึงไม่ได้บันทึกรายได้และไม่ได้ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นจากผลของคดีดังกล่าวไว้ในงบการเงิน

ข้อพิพาทอื่นๆ 

(1) การประเมินภาษีสรรพสามิต

เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 2549 บริษัทได้รับแจ้งเรื่องการประเมินภาษีสรรพสามิตจาก
กรมสรรพสามิตให้บริษัทชำระเบี้ยปรับและเงินเพิ่มของภาษีสรรพสามิต ตั้งแต่เดือนมกราคม 2548
ถึงเดือนมีนาคม 2548 ที่นำส่งล่าช้ากว่ากำหนดเป็นจำนวนเงิน 185.87 ล้านบาท เมื่อวันที่ 21
สิงหาคม 2549 บริษัทได้ยื่นคำขอทุเลาการชำระภาษีสรรพสามิตตามคำสั่งทางปกครอง
และต่อมาเมื่อวันที่ 1 กันยายน 2549 บริษัทได้ยื่นคำคัดค้านการประเมินดังกล่าว ต่อมาเมื่อวันที่ 30
เมษายน 2550 อธิบดีกรมสรรพสามิตได้วินิจฉัยให้ยกคำคัดค้านการประเมิน
บริษัทได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำวินิจและให้เพิกถอนคำวินิจฉัย
ดังกล่าวต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม 2550
ขณะนี้เรื่องดังกล่าวกำลังอยู่ระหว่างการพิจารณาอุทธรณ์
ผลที่สุดของเรื่องดังกล่าวไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้
ดังนั้นบริษัทจึงไม่ได้ตั้งสำรองสำหรับหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นในงบการเงิน

(2) คดีที่บริษัทฟ้องเทศบาลเมืองบางบัวทอง ต่อศาลภาษีอากรกลาง
    เกี่ยวกับการประเมินภาษีโรงเรือนที่เรียกเก็บจากตู้โทรศัพท์สาธารณะไม่ถูกต้อง
    และขอเรียกคืนภาษี

บริษัทยื่นฟ้องเมื่อวันที่ 2 มีนาคม 2549 ต่อมาเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม 2549
ศาลพิพากษาให้เพิกถอนการประเมิน ขณะนี้อยู่ระหว่างการอุทธรณ์ของ เทศบาลเมืองบางบัวทอง
ที่ศาลฎีกา

คดีฟ้องร้องของบริษัทย่อย

คดีฟ้องร้องที่ค้างอยู่ที่ศาลปกครองกลาง / ข้อพิพาทที่ยังคงค้างอยู่ ณ สถาบันอนุญาโตตุลาการ

(1) เมื่อเดือนมีนาคม 2548 ตัวแทนให้บริการจำหน่ายสัญญาณของบริษัทย่อยแห่งหนึ่ง
คือ บริษัท ทรู วิชั่นส์ จำกัด (มหาชน) ซึ่งได้ถูกยกเลิกสัญญาไปแล้ว
ได้ฟ้องบริษัทย่อยดังกล่าวเพื่อเรียกร้องให้ชดเชยค่าเสียหายเป็นจำนวนเงินสูงสุด 300.00 ล้านบาท
โดยกล่าวหาว่าบริษัทย่อยดังกล่าวกระทำ
ผิดเงื่อนไขตามสัญญาบอกรับการเป็นสมาชิกประเภทโครงการแบบเหมาจ่าย (“CMDU”)

(2) เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม 2549 กสท ได้ยื่นฟ้องบริษัทย่อยของกลุ่มบริษัทแห่งหนึ่ง
คือ บริษัท ทรู มูฟ จำกัด ต่อศาลปกครองกลาง
เพื่อขอให้ชำระค่าใช้พื้นที่อาคารและเสาอากาศจำนวนเงิน 12.48 ล้านบาท
ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

(3) เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม 2549 กสท ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทกับบริษัทย่อยแห่งหนึ่ง
คือ บริษัท ทรู มูฟ จำกัด ต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการเรียกร้องให้บริษัทย่อยชำระ
ค่าธรรมเนียมเลขหมายโทรคมนาคมเป็นจำนวนเงิน 104.58 ล้านบาท
บริษัทย่อยดังกล่าวได้ยื่นคำคัดค้านเมื่อวันที่ 13 มีนาคม 2550
ขณะนี้คดีอยู่ในขบวนการดำเนินการของคณะอนุญาโตตุลาการ

(4) เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2549 บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู มูฟ จำกัด
ได้ถูกฟ้องคดีแพ่งฐานละเมิดโดยบุคคลกลุ่มหนึ่ง ณ
ศาลจังหวัดมหาสารคามเกี่ยวกับการติดตั้งเสาสัญญาณ เกิดฟ้าผ่า
จนเป็นเหตุไฟไหม้บ้าน โดยอ้างว่าเสาสัญญาณของ ทรูมูฟ เป็นสายล่อฟ้าและเรียกค่าเสียหาย
รวมทั้งสิ้น 9 คดี โดยเรียกร้องค่าเสียหายเป็นจำนวน 44.37 ล้านบาท เมื่อวันที่ 9 กันยายน
2550 คดีดังกล่าวได้มีการถอนฟ้องออกไปคงเหลืออยู่เพียงคดีเดียว
ค่าเสียหายที่เรียกร้องคงเหลือเป็นจำนวนเงิน 7.00 ล้านบาท
ขณะนี้คดีอยู่ในขั้นตอนดำเนินการของศาล

(5) เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2550 กสท ได้มีหนังสือถึงธนาคารสี่แห่งซึ่งเป็นผู้ออกหนังสือ
ค้ำประกันให้กับบริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู มูฟ จำกัด
เรียกร้องให้ธนาคารทั้งสี่แห่งจ่ายชำระเงินจำนวน 370.00 ล้านบาท แทนบริษัทย่อย
โดยกล่าวหาว่าบริษัทย่อยแห่งนั้นไม่ปฏิบัติตามสัญญา กรณีนี้ สืบเนื่องมาจากกรณีพิพาทที่ กสท
ได้นำเสนอสู่สถาบันอนุญาโตตุลาการและคดียังอยู่ระหว่างการดำเนินการของอนุญาโตตุลาการ
เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2550 บริษัทย่อยแห่งนั้นได้ยื่นคำร้องต่อศาลแพ่งและ
ศาลปกครองกลางเพื่อขอให้ศาลมีคำสั่งการคุ้มครอง เพื่อบรรเทาทุกข์ชั่วคราว และมีคำสั่งให้ กสท
ระงับการใช้สิทธิเรียกร้องและให้ทั้งสี่ธนาคารระงับการชำระเงินตามหนังสือค้ำประกันไว้จนกว่าจะมี
คำชี้ขาดจากอนุญาโตตุลาการ
ศาลทั้งสองได้ตัดสินและมีคำสั่งในทางเป็นประโยชน์ต่อบริษัทย่อยดังกล่าว เมื่อวันที่ 27 กันยายน
2550 บริษัทย่อยได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทเรื่องนี้ต่ออนุญาโตตุลาการ
และขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของอนุญาโตตุลาการ

(6) เมื่อวันที่ 9 มกราคม 2551 กสท ได้ยื่นเสนอข้อพิพาทกับบริษัทย่อยแห่งหนึ่ง
คือ บริษัท ทรู มูฟ จำกัด
ต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการเรียกร้องให้บริษัทย่อยแห่งนั้นจ่ายชำระค่าส่วนแบ่ง
รายได้ที่ส่งขาดไปรวมค่าปรับและดอกเบี้ยจำนวนรวมทั้งสิ้น 8,503.18 ล้านบาท
ขณะนี้คดีกำลังอยู่ในขบวนการพิจารณาของคณะอนุญาโตตุลาการ

(7) ปรากฏข่าวว่าได้มีบริษัทย่อยแห่งหนึ่งของบริษัท คือ บริษัท ทรู มูฟ จำกัด
ถูกระบุชื่อเป็นจำเลยรายหนึ่งในจำนวน 131 ราย ซึ่งรวมทั้ง บริษัท แอดวานซ์ อินโฟร์ เซอร์วิส
จำกัด (มหาชน) (AIS) และ บริษัท โทเทิ่ล แอ็คเซ็ส คอมมูนิเคชั่น จำกัด (มหาชน) (DTAC)
ด้วย ในคดีหนึ่งซึ่ง Technology Patents LLC ได้ยื่นฟ้องต่อศาลในมลรัฐแมรี่แลนด์
ประเทศสหรัฐอเมริกา ในเดือนพฤศจิกายน 2550
ในข้อหาละเมิดสิทธิบัตร
แต่บริษัทย่อยยังไม่ได้รับการติดต่อจากโจทก์และยังไม่ได้รับคำคู่ความแต่อย่างใด

ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวข้างต้นยังไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้
ดังนั้นกลุ่มบริษัทจึงไม่ได้ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นจากผลของคดีดังกล่าวไว้ในงบการเงิน

สัญญาอนุญาตให้ดำเนินการของบริษัทย่อย

ในเดือนพฤษภาคม 2550
คณะกรรมการกฤษฎีกาได้มีความเห็นว่าสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการให้บริการวิทยุคมนาคมระบบเซลลูล่าร์ระหว่าง
กสท. กับบริษัทย่อย คือ บริษัท ทรู มูฟ จำกัด
อาจต้องผ่านการอนุมัติจากคณะรัฐมนตรีตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการให้เอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการในกิจการของรัฐ
ซึ่ง กสท. ไม่ได้ดำเนินการตามนั้น อาจส่งผลในทางเสียหายต่อสถานะของบริษัทย่อย
ที่ปรึกษากฎหมายของกลุ่มบริษัทมีความเห็นว่า ตามหลักกฎหมายแล้ว
ความเห็นของคณะกรรมการกฤษฎีกาไม่มีผลผูกพันทางกฎหมายต่อบริษัทย่อย ดังนั้น
บริษัทย่อยจึงสามารถประกอบธุรกิจให้บริการภายใต้สัญญาอนุญาตฯ ต่อไปได้