2.7 ข้อพิพาททางกฎหมาย

( 1 ) คดีที่มีผลกระทบด้านลบต่อสินทรัพย์

เมื่อปี 2539 บริษัทย่อยได้ถูกฟ้องอ้างสิทธิความเป็นเจ้าของที่ดินโดยการครอบครองปรปักษ์
ที่บริษัทย่อยได้ซื้อมาเพื่อก่อสร้างโครงการ และได้โอนกรรมสิทธิ์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
โดยมีจำนวนเงินตามฟ้องประมาณ 122 ล้านบาท คดีดังกล่าวได้ยุติลงแล้ว
โดยศาลชั้นต้นได้พิพากษายกฟ้องคดีเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 2544
ฝ่ายโจทก์ผู้ฟ้องร้องไม่ได้อุทธรณ์คดีดังกล่าวอีก

( 2 ) คดีที่มีผลต่อการดำเนินธุรกิจอย่างมีนัยสำคัญ

เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2543 บริษัทย่อยและบริษัทฯ (ในฐานะผู้ค้ำประกัน) ได้ถูกธนาคาร
ไทยธนาคาร จำกัด (มหาชน) ฟ้องร้องต่อศาลชั้นต้น
เพื่อบังคับให้ชำระหนี้เงินกู้ยืมและดอกเบี้ยค้างชำระรวมจำนวนประมาณ 1,277 ล้านบาท
เงินกู้ยืมจำนวนดังกล่าว
เป็นเงินกู้ยืมที่บริษัทย่อยได้ทำสัญญากู้ยืมกับบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ในประเทศแห่งหนึ่ง
(ต่อมาภายหลังบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์แห่งนั้นถูกทางการปิดกิจการ
จึงได้มีการโอนสินทรัพย์และหนี้สินทั้งหมดให้ธนาคาร ไทยธนาคาร จำกัด (มหาชน))
โดยได้รับวงเงินสินเชื่อระยะยาวเป็นสกุลเงินเหรียญสหรัฐอเมริกาในจำนวนเทียบเท่าเงินบาทไม่เกินจำนวน
700 ล้านบาท ในการเบิกเงินกู้นั้น
บริษัทย่อยได้เบิกเงินกู้เป็นสกุลเงินเหรียญสหรัฐอเมริกาจำนวนประมาณ 13.03
ล้านเหรียญสหรัฐอเมริกาและสกุลเงินบาทจำนวน 343.57 ล้านบาท และในปี 2541
บริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ดังกล่าวได้ขอให้บริษัทย่อยแปลงสภาพหนี้เงินกู้ยืมสกุลเงินเหรียญสหรัฐอเมริกาจำนวนประมาณ
13.03 ล้านเหรียญสหรัฐอเมริกา เป็นเงินกู้ยืมสกุลเงินบาทเป็นเงินประมาณ 530.83 ล้านบาท
รวมเป็นเงินกู้สกุลเงินบาททั้งหมดจำนวน 874.40 ล้านบาท
โดยคำนวณดอกเบี้ยในอัตราที่สูงกว่าดอกเบี้ยเงินกู้ขั้นต่ำที่ธนาคารคิดจากลูกค้าชั้นดีอยู่ร้อยละ 0.5
ต่อปี เงินกู้ยืมจำนวนนี้จะต้องชำระคืนเป็นรายงวด 3 เดือน รวมทั้งสิ้น 12 งวด
โดยให้เริ่มชำระงวดแรกในเดือนตุลาคม 2542

วงเงินกู้ของบริษัทย่อยดังกล่าวข้างต้น
ได้รับการค้ำประกันโดยการจดจำนองที่ดินของบริษัทย่อยจำนวน 239-2-04 ไร่
รวมทั้งสิ่งปลูกสร้างที่มีอยู่และที่จะมีขึ้นในอนาคต และยังได้รับการค้ำประกันจากบริษัทฯ
ด้วยการจดจำนองที่ดินของบริษัทฯ จำนวน 445-2-18 ไร่ เป็นลำดับสองอีกด้วย

บริษัทย่อยได้ผิดนัดชำระคืนเงินกู้ยืมส่วนหนึ่งและดอกเบี้ยที่เกี่ยวข้องซึ่งครบกำหนดชำระตั้งแต่ปี 2542
เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2543 ธนาคาร ไทยธนาคารฯ จึงได้ยื่นฟ้องต่อศาล
เพื่อให้บังคับให้บริษัทย่อยชำระหนี้เงินกู้ยืมและดอกเบี้ยค้างชำระดังกล่าวข้างต้น ต่อมา เมื่อวันที่ 15
ตุลาคม 2544 ธนาคารฯ
ได้โอนสิทธิเรียกร้องในหนี้เงินกู้ยืมและดอกเบี้ยค้างชำระดังกล่าวให้กับบรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย
(บสท.) เพื่อดำเนินการปรับปรุงโครงสร้างหนี้ ตามพระราชกำหนด บรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย
พ.ศ. 2544 และเมื่อวันที่ 1 เมษายน 2545 บริษัทย่อยได้ทำสัญญาปรับโครงสร้างหนี้กับบสท. แล้ว

ในเรื่องของหนี้เงินกู้ยืมดังกล่าวข้างต้น ผู้สอบบัญชีของบริษัทฯ
และบริษัทย่อยได้รายงานไว้ในหมายเหตุประกอบงบการเงินของการตรวจสอบบัญชีประจำปี 2545
ข้อที่ 12 ว่า “…เงินกู้ยืมของบริษัทย่อยที่ได้รับจากธนาคารในประเทศจำนวนเงิน 874.4
ล้านบาทดังกล่าวข้างต้น ธนาคารดังกล่าวได้ยื่นฟ้องบริษัทย่อยต่อศาลเพื่อบังคับให้บริษัทย่อยและบริษัท
(ในฐานะผู้ค้ำประกัน) จ่ายชำระหนี้ทั้งหมดเป็นเงินรวมประมาณ 1,277 ล้านบาท
ขณะนี้คู่กรณีอยู่ระหว่างการเจรจาเพื่อประนีประนอมยอมความกัน
ดอกเบี้ยของเงินกู้ยืมส่วนนี้ได้รับการบันทึกในอัตราผิดนัด
บริษัทและบริษัทย่อยบันทึกเงินกู้ยืมส่วนนี้ในบัญชี
“เงินกู้ยืมระยะยาวที่เจ้าหนี้อาจเรียกคืนได้เมื่อต้องการ” ภายใต้หนิ้สินหมุนเวียนในงบดุล เมื่อวันที่
15 ตุลาคม 2544
ธนาคารเจ้าหนี้เงินกู้ยืมของบริษัทย่อยได้โอนสิทธิในความเป็นเจ้าหนี้ไปให้กับบรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย
(บสท.) โดยบสท.
และบริษัทย่อยได้มีข้อตกลงร่วมกันในหลักการและวิธีการในรายละเอียดเกี่ยวกับการปรับโครงสร้างหนี้และได้ลงนามในบันทึกความเข้าใจร่วมกันในหลักการและวิธีการตามที่กล่าว…”

การทำสัญญาปรับโครงสร้างหนี้เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2545
ดังกล่าวได้ช่วยลดภาระดอกเบี้ยจ่ายในปัจจุบัน และดอกเบี้ยค้างจ่ายที่สะสมมาในอดีต
ตลอดจนยืดอายุการผ่อนชำระคืนเงินต้นออกไป ซึ่งจะทำให้บริษัทย่อยมีฐานะการเงิน
และมีสภาพคล่องทางการเงินที่ดีขึ้น หลังจากที่บริษัทย่อยได้ลงนามปรับโครงหนี้กับ บสท.แล้ว
ศาลชั้นต้นก็จะระงับการพิจารณาคดีที่ธนาคารฯ ได้ยื่นฟ้องบริษัทฯ และบริษัทย่อย