1. ปัจจัยความเสี่ยง

การบริหารความเสี่ยง

  ความเสี่ยงหลัก ๆ ที่ธนาคารพาณิชย์เผชิญ จะประกอบด้วยความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงขึ้น/ลง
  ตลอดเวลาของอัตราดอกเบี้ย อัตราแลกเปลี่ยน และราคาหลักทรัพย์
  ความเสี่ยงจากการให้สินเชื่อในกรณีลูกค้าไม่ปฏิบัติตามสัญญา
  ความเสี่ยงจากการดำรงสภาพคล่องและเงินทุนไม่เพียงพอ รวมทั้งความเสี่ยงด้านการปฏิบัติการ
  ซึ่งธนาคารได้ตระหนักและให้ความสำคัญในเรื่องดังกล่าวมาโดยตลอด
  เนื่องจากธนาคารมีหน้าที่รับผิดชอบต่อผู้ฝากและเจ้าหนี้ ผู้ถือหุ้น และภาครัฐ
  จึงได้มีการกำหนดนโยบายในการบริหารความเสี่ยงและควบคุมความเสี่ยงที่เกิดขึ้นให้อยู่ภายใต้ระดับที่เหมาะสมและยอมรับได้

  เพื่อให้การบริหารความเสี่ยงเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น
  คณะกรรมการธนาคารได้จัดตั้งคณะกรรมการบริหารความเสี่ยง (Risk Management
  Committee) เพื่อรับผิดชอบในเรื่องการบริหารความเสี่ยงโดยรวมของธนาคาร (Integrated
  Risk Management) วางกลยุทธ์ให้สามารถประเมิน ติดตาม
  และควบคุมดูแลภาวะความเสี่ยงของธนาคารให้อยู่ในระดับที่เหมาะสมและให้เป็นไปตามหลักการของการกำกับดูแลกิจการที่ดี
  (Good Corporate Governance) รวมทั้งได้มีการจัดตั้งคณะกรรมการต่าง ๆ อาทิ
  คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน คณะกรรมการจัดการสินเชื่อ เป็นต้น
  เข้ารับผิดชอบในการบริหารและจัดการความเสี่ยงในแต่ละด้านโดยตรง
  โดยมีฝ่ายบริหารความเสี่ยงซึ่งเป็นหน่วยงานอิสระให้การสนับสนุนโดยรายงานตรงต่อคณะกรรมการบริหารความเสี่ยง
  เป็นผู้รับผิดชอบในการประเมินความเสี่ยงโดยใช้เครื่องมือต่าง ๆ
  ที่ได้มาตรฐานตามหลักเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทย และธนาคารชั้นนำทั่วไป
  ภายใต้นโยบายอย่างชัดเจนที่จะปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนดไว้อย่างเคร่งครัด

  ความเสี่ยงจากภาวะผันผวนของตลาดเงินและตลาดทุน (Market Risk)

  ความเสี่ยงจากตลาด หมายถึง ความเสี่ยงที่เกิดจากการเคลื่อนไหวของอัตราดอกเบี้ย
  อัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ และราคาตราสารในตลาดเงินและตลาดทุน ทั้งนี้
  การเปลี่ยนแปลงดังกล่าว เป็นภาวะที่ธนาคารไม่อาจหลีกเลี่ยงได้และอยู่เหนือการควบคุม
  ซึ่งจะมีผลกระทบต่อการดำเนินงานและความสามารถในการทำกำไรของธนาคารไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
  ธนาคารจึงได้ติดตาม ประเมิน วัดผล และบริหารความเสี่ยงดังกล่าวอย่างใกล้ชิด
  ตลอดจนกำหนดนโยบายเพื่อควบคุมให้ผลกระทบอันเกิดจากการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวให้อยู่ภายใต้ระดับหรือขอบเขตความเสี่ยงที่ธนาคารยอมรับได้
  โดยมอบหมายให้ฝ่ายบริหารความเสี่ยงเป็นผู้รับผิดชอบในการนำเครื่องมือในการบริหารความเสี่ยงประเภท
  Market Risk อาทิ Gap Report, Value at Risk (VaR) และ Scenario Analysis
  มาใช้ เป็นต้น ซึ่งรวมถึงการวิเคราะห์
  เพื่อประเมินค่าความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นจากธุรกรรมทางการเงินในแต่ละวัน
  และประเมินสถานการณ์ของผลกระทบที่เกิดขึ้นหากเกิดการเปลี่ยนแปลงในลักษณะภาพรวมอยู่ตลอดเวลา
  นอกเหนือจากรายงานสถานะด้านต่าง ๆ
  ที่ผู้บริหารจะได้รับในแต่ละวันจากสายงานภายใต้ความรับผิดชอบโดยตรง
  โดยฝ่ายบริหารความเสี่ยงจะทำการประเมินความเสี่ยงโดยใช้เครื่องมือดังกล่าวข้างต้น
  และจัดทำรายงานนำเสนอผลการประเมินต่อผู้บริหารที่เกี่ยวข้องทั้งในลักษณะที่เป็นรายงานประจำวัน
  และรายงานต่อที่ประชุมของคณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน (Assets & Liability
  Management Committee: ALCO)
  เพื่อให้คณะกรรมการฯสามารถประเมินความเสี่ยงที่ธนาคารกำลังเผชิญ
  ปรับเปลี่ยนและกำหนดกลยุทธ์ให้เหมาะสมกับสถานการณ์
  ตลอดจนลดความเสี่ยงที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ย อัตราแลกเปลี่ยน
  ราคาหลักทรัพย์ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

  จากการประเมินพบว่า
  ความเสี่ยงหลักด้านตลาดเงินและตลาดทุนของธนาคารคือความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ย
  เนื่องจากโครงสร้างอัตราดอกเบี้ยและสินทรัพย์และหนี้สินของธนาคารอยู่ในลักษณะที่แตกต่างกันหรือเรียกว่าเป็น
  Mismatching Fund อีกทั้งแหล่งที่มาและใช้ไปของเงินทุนนั้น ส่วนใหญ่จะอยู่ในรูปสกุลเงินบาท
  ความเสี่ยงที่เกิดจากภาวะขึ้น/ลงของอัตราแลกเปลี่ยนจึงอยู่ในระดับต่ำ
  เนื่องจากมีนโยบายจำกัดการถือฐานะเงินตราต่างประเทศสุทธิ
  อีกทั้งธุรกรรมด้านเงินตราต่างประเทศจะเป็นไปเพื่อให้การบริการแก่ลูกค้าของธนาคาร
  ซึ่งจะบริหารความเสี่ยงโดยการทำสัญญาซื้อ/ขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า
  สำหรับการซื้อขายตราสารอนุพันธ์ต่าง ๆ
  กับสถาบันการเงินทั้งในและต่างประเทศจะต้องได้รับการอนุมัติจากคณะกรรมการ
  รวมทั้งจะต้องมีแนวทางในการควบคุมความเสี่ยงเสนอต่อคณะกรรมการที่รับผิดชอบประกอบการพิจารณา
  ทุกครั้ง สำหรับความเสี่ยงด้านตลาดหลักทรัพย์
  ธนาคารมีนโยบายที่จะดำเนินการซื้อ/ขายเพื่อการลงทุนในระยะยาวเป็นหลัก
  ซึ่งจะมีการประเมินศักยภาพของบริษัทนั้น ๆ และจำเป็นต้องได้รับการอนุมัติจากคณะกรรมการ
  รวมทั้งมีการกำหนดอำนาจในการดำเนินการในเรื่องดังกล่าวเช่นกัน

  ความเสี่ยงด้านเครดิต ( Credit / Default Risk)

ความเสี่ยงด้านเครดิต คือ โอกาสหรือความน่าจะเป็นที่คู่สัญญา ( counterparty)
ไม่สามารถปฏิบัติตามภาระที่ตกลงไว้ ก่อให้เกิดผลเสียหายต่อรายได้และเงินกองทุนของธนาคาร
ความเสี่ยงด้านเครดิตเป็นความเสี่ยงที่มีความสำคัญมาก
เพราะเกี่ยวข้องกับเงินให้สินเชื่อที่เป็นธุรกรรมหลักของสถาบันการเงิน
ทั้งสินเชื่อที่เป็นสินทรัพย์และส่วนที่เป็นภาระผูกพัน เช่น การให้กู้ยืม การรับรอง อาวัล
หรือการค้ำประกัน ปัจจัยความเสี่ยงด้านเครดิต จะมีทั้งที่เป็นปัจจัยภายนอก
ซึ่งเป็นความเสี่ยงที่ธนาคารไม่สามารถควบคุมได้ แต่สามารถลดผลกระทบที่จะเกิดขึ้นได้
และปัจจัยภายใน ซึ่งเป็นความเสี่ยงที่ธนาคารสามารถควบคุมได้ โดยการบริหารและจัดการที่ดี

  จากปัจจัยความเสี่ยงดังกล่าว ธนาคารจึงมีฝ่ายงานและคณะกรรมการ ได้แก่ ฝ่ายบริหารสินเชื่อ
  คณะกรรมการจัดการสินเชื่อ
  ในการดูแลและบริหารให้ความเสี่ยงด้านเครดิตอยู่ภายใต้นโยบายและแผนกลยุทธ์ที่ธนาคารกำหนด
  รวมทั้งการทบทวนและปรับปรุงให้เหมาะสมกับสภาวะและทิศทางเศรษฐกิจ
  เพื่อที่จะรักษาระดับความเสี่ยงภายใต้ปัจจัยและตัวแปรต่างๆ ไม่ให้สูงเกินระดับที่ยอมรับได้
  นอกจากนี้ ธนาคารยังมีคณะกรรมการบริหารความเสี่ยง และฝ่ายบริหารความเสี่ยง
  ซึ่งดูแลความเสี่ยงในภาพรวม และกระบวนการสอบทานสินเชื่อที่เป็นอิสระ
  แยกออกจากการพิจารณาอำนวยสินเชื่อ อย่างไรก็ตาม
  ธนาคารยังคงยึดนโยบายและหลักการที่ระมัดระวังซึ่งธนาคารยึดถือมาตลอดเวลา ดังนั้น
  การอำนวยสินเชื่อของธนาคารจะคำนึงถึงความสามารถในการชำระหนี้จากงบกระแสเงินสดเป็นปัจจัยหลัก
  ทั้งนี้ เพื่อเป็นการป้องกันความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นได้
  นอกจากนี้ธนาคารยังมีหลักประกันค้ำประกันสินเชื่ออีกชั้นหนึ่งด้วย

  สำหรับกระบวนการอำนวยสินเชื่อของธนาคาร ธนาคารมีการแบ่งแยกหน้าที่อย่างชัดเจน
  ภายใต้แนวคิดของการตรวจสอบและถ่วงดุลระหว่างกัน (Checks and Balances)
  ทั้งด้านที่เกี่ยวข้องกับการอนุมัติสินเชื่อ และการปฏิบัติภายหลังการอนุมัติสินเชื่อผ่านไปแล้ว
  โดยในการพิจารณาอนุมัตินั้น
  ธนาคารได้แยกเจ้าหน้าที่สินเชื่อที่ดูแลลูกค้าออกจากเจ้าหน้าที่วิเคราะห์สินเชื่อโดยเด็ดขาด
  ซึ่งการวิเคราะห์สินเชื่อได้ใช้เจ้าหน้าที่ที่มีความเชี่ยวชาญในอุตสาหกรรมต่างๆ
  และทำการวิเคราะห์ด้วยความรอบคอบรัดกุม ส่วนด้านการปฏิบัติงานภายหลังการอนุมัติแล้วนั้น
  ธนาคารได้แยกงานด้านควบคุมวงเงิน ด้านพิธีการสินเชื่อ
  และการประเมินหลักประกันออกจากกันชัดเจน

  แม้ว่าการอำนวยสินเชื่อได้มีกระบวนการ Checks and Balances
  ซึ่งถือเป็นการควบคุมปัจจัยเสี่ยงภายในอยู่แล้ว
  เพื่อลดความเสี่ยงจากการที่ลูกค้าไม่สามารถปฏิบัติตามข้อตกลงอันเนื่องมาจากเหตุปัจจัยภายนอก
  ธนาคารจึงวางนโยบายการอำนวยการสินเชื่อไม่ให้เกิดการกระจุกตัว
  ทั้งในแง่ประเภทธุรกิจของลูกหนี้ ธุรกิจที่เกี่ยวเนื่องกัน ขนาดลูกค้า และประเภทสินเชื่อ
  ตลอดจนการกระจุกตัวในด้านภูมิภาคต่าง ๆ ของประเทศด้วย

  ณ สิ้นธันวาคม 2546 เงินให้สินเชื่อหลักของธนาคารตามงบการเงินรวม คือ
  ภาคอุตสาหกรรมการผลิตและการพาณิชย์มีสัดส่วนรวมกันร้อยละ 53.33 ของเงินให้สินเชื่อรวม
  ส่วนประเภทธุรกิจที่ธนาคารให้สินเชื่อรองลงมา คือ ภาคสาธารณูปโภคและบริการ
  โดยมีสัดส่วนร้อยละ 17.36

  ณ สิ้นธันวาคม 2546 ธนาคารมีสินเชื่อจัดชั้นปกติ (เงินให้สินเชื่อและดอกเบี้ยค้างรับ
  ซึ่งไม่รวมรายการระหว่างธนาคารและตลาดเงิน) จำนวน 331,487 ล้านบาท หรือร้อยละ
  81.62 ของเงินให้สินเชื่อรวม เทียบกับสิ้นปี 2545 ที่มีจำนวน 290,128 ล้านบาท หรือร้อยละ
  75.68 ของเงินให้สินเชื่อรวม เพิ่มขึ้น 41,359 ล้านบาท
  ในขณะที่ธนาคารมีสินเชื่อจัดชั้นต่ำกว่ามาตรฐาน สงสัยจะสูญ และสูญ รวมกัน ณ สิ้นธันวาคม
  2546 จำนวน 67,846 ล้านบาท หรือร้อยละ 16.71 ของสินเชื่อรวม ลดลงจาก ณ สิ้นธันวาคม
  2545 ที่มีสินเชื่อดังกล่าวจำนวน 83,270 ล้านบาท หรือร้อยละ 21.72 ของสินเชื่อรวม ลดลง
  15,424 ล้านบาท
  ซึ่งเป็นผลจากการชำระหนี้และการปรับปรุงโครงสร้างหนี้ที่ทำได้มากขึ้นตามภาวะเศรษฐกิจที่ดีขึ้นต่อเนื่อง

  ทั้งนี้สินเชื่อด้อยคุณภาพหรือสินเชื่อจัดชั้นดังกล่าว
  ถือเป็นปัญหาสำคัญที่ธนาคารตระหนักและเร่งรัดแก้ไขอย่างจริงจังและต่อเนื่องตลอดมา
  ซึ่งหากเปรียบเทียบกับเมื่อปีที่ผ่านมาจะพบได้ว่ามีสัดส่วนลดลงมาโดยลำดับอย่างไรก็ตาม
  ธนาคารได้กันสำรองค่าเผื่อหนี้สูญและสงสัยจะสูญ
  (รวมค่าเผื่อการปรับมูลค่าจากการปรับโครงสร้างหนี้)
  ตามหลักเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทย โดย ณ สิ้นธันวาคม 2546 ได้กันสำรองดังกล่าวไว้
  23,360 ล้านบาท หรือร้อยละ 106.98 ของสำรองที่พึงกัน
  ซึ่งสูงเกินกว่าอัตราขั้นต่ำที่ทางการกำหนด

  สำหรับความเสี่ยงทางด้านการให้สินเชื่อในกรณีที่คู่สัญญาไม่ปฏิบัติตามสัญญาของตราสารทางการเงินนอก
  งบดุล อันได้แก่ สัญญาที่จะขยายวงเงินสินเชื่อ แสตนบายเล็ตเตอร์ออฟเครดิต
  และหนังสือค้ำประกันทางการเงิน
  ซึ่งความเสี่ยงดังกล่าวจะมีค่าเท่ากับมูลค่าตามสัญญาที่ได้ตกลงกันไว้ในเบื้องต้น
  ธนาคารได้ใช้นโยบายและวิธีการในการพิจารณาการให้สินเชื่อประเภทนี้เช่นเดียวกับการให้สินเชื่อสำหรับรายการในงบดุล
  แม้มูลค่าตามสัญญาจะยังไม่ได้แสดงถึงจำนวนความสูญเสียจากการให้สินเชื่อในทันที
  ธนาคารยังคงควบคุมความเสี่ยงจากการให้สินเชื่อของตราสารทางการเงินเหล่านี้
  โดยมีขั้นตอนการอนุมัติวงเงิน และการติดตามที่รอบคอบรัดกุม

  ความเสี่ยงด้านสภาพคล่องและเงินทุน (Liquidity Risk)

  ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง หมายถึง
  ความเป็นไปได้ที่ธนาคารไม่สามารถชำระค่าภาระผูกพันเมื่อถึงกำหนด
  เนื่องจากไม่สามารถเปลี่ยนสินทรัพย์เป็นเงินสดได้ทัน หรือ ไม่สามารถจัดหาเงินทุนได้เพียงพอ
  ดังนั้น
  ธนาคารจึงเน้นนโยบายการดำรงสภาพคล่องส่วนเกินในจำนวนที่เหมาะสมกับภาวะเศรษฐกิจ
  และการดำเนินธุรกิจของธนาคาร
  โดยจะพิจารณาจากโครงสร้างและพฤติกรรมการฝาก/ถอนเงินของลูกค้า ภาวะตลาดเงิน
  การแข่งขัน ภาวะเศรษฐกิจ และผลตอบแทนที่ได้รับ
  เพื่อให้เกิดความมั่นใจว่ามีเงินสดเพียงพอที่จะตอบสนองต่อความสามารถในการขยายธุรกิจและให้บริการกับลูกค้าได้ตลอดเวลา
  นอกเหนือจากการดำรงสินทรัพย์สภาพคล่องในอัตราส่วนสินทรัพย์สภาพคล่องต่อเงินฝากไม่ต่ำกว่าร้อยละ
  6 และมาตรการการค้ำประกันเงินฝากซึ่งเป็นไปตามข้อกำหนดของธนาคารแห่งประเทศไทย
  อีกทั้งมีการควบคุมและดูแลอย่างใกล้ชิด
  ซึ่งการบริหารสภาพคล่องเป็นไปทั้งในเชิงคุณภาพและปริมาณ
  เพื่อเป็นการกระจายความเสี่ยงให้เหมาะสมกับภาระผูกพันต่าง ๆ ทั้งทางด้านสินทรัพย์และหนี้สิน
  ซึ่งทำให้สามารถตอบสนองต่อความต้องการกระแสเงินสดในแต่ละระยะเวลาได้อย่างมีประสิทธิภาพ
  ในระดับต้นทุนที่เหมาะสม และเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทย นอกจากนี้
  ธนาคารยังได้กำหนดแผนฉุกเฉิน (Contingency Plan)
  ไว้เพื่อรองรับในกรณีที่ประสบปัญหาสภาพคล่อง แม้ว่าธนาคารยังไม่เคยประสบปัญหาดังกล่าว

  ณ สิ้นเดือนธันวาคม 2546 โครงสร้างเงินทุนของธนาคารประกอบด้วยเงินฝากร้อยละ 81.15
  เงินกู้ยืมรวมหุ้นกู้ด้อยสิทธิควบหุ้นบุริมสิทธิร้อยละ 8.01 ส่วนของผู้ถือหุ้นร้อยละ 5.50 และอื่น ๆ
  ร้อยละ 5.34 โดยนำไปจัดสรรและลงทุนในการปล่อยสินเชื่อสัดส่วนร้อยละ 76.74
  รายการระหว่างธนาคารและตลาดเงิน ร้อยละ 2.23 ลงทุนในหลักทรัพย์ร้อยละ 11.61 และอื่น
  ๆ อีกร้อยละ 9.42

  จากการวิเคราะห์แนวโน้มปริมาณการเปลี่ยนแปลงของเงินฝาก
  ซึ่งเป็นแหล่งเงินทุนหมุนเวียนหลักของธนาคาร พบว่า ณ สิ้นธันวาคม 2546
  มีการเปลี่ยนแปลงเพิ่มขึ้นจาก ณ สิ้นธันวาคม 2545 ประมาณ 29,902 ล้านบาท
  หรือเท่ากับร้อยละ 7.56
  โดยสัดส่วนเงินฝากออมทรัพย์และจ่ายคืนเมื่อทวงถามต่อยอดเงินฝากรวมเท่ากับร้อยละ 41.19
  เงินฝากประจำระยะเวลาไม่ถึง 1 ปีเท่ากับร้อยละ 31.73 และเงินฝากประจำระยะเวลา 1
  ปีขึ้นไปเท่ากับร้อยละ 27.08 ทั้งนี้ Loans/Deposit Ratios เท่ากับร้อยละ 94.56
  อย่างไรก็ตาม สำหรับความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง ธนาคารมีความมั่นใจว่าอยู่ในระดับที่ยอมรับได้
  จากการที่ธนาคารมีนโยบายดำรงสภาพคล่องส่วนเกินไว้อย่างเหมาะสม
  พร้อมทั้งมีการกระจายกลุ่มลูกค้าเพื่อมิให้เกิดการกระจุกตัวอยู่ในกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง
  และจากการที่ลูกค้ามีพฤติกรรมการฝากเงินอย่างต่อเนื่องเมื่อครบกำหนดอายุไถ่ถอน
  อีกทั้งการไถ่ถอนก่อนกำหนดมีสัดส่วนน้อยจนไม่มีนัยสำคัญ
  ทำให้ธนาคารสามารถใช้เงินฝากดังกล่าวเสมือนเป็นแหล่งเงินทุนระยะยาวได้

  พิจารณาในแง่ความเพียงพอของเงินกองทุน จะพบว่า ณ สิ้นปี 2546 ธนาคารมีกองทุนรวม
  (ชั้นที่1 + ชั้นที่2) เท่ากับ 59,667 ล้านบาท หรือคิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 13.92
  ของสินทรัพย์เสี่ยงทั้งสิ้น โดยมีกองทุนชั้นที่ 1 เท่ากับ 36,765 ล้านบาท หรือร้อยละ 8.58
  ของสินทรัพย์เสี่ยงทั้งสิ้น ซึ่งสูงกว่าที่ธนาคารแห่งประเทศไทยได้กำหนดขั้นต่ำไว้ที่ร้อยละ 8.50
  สำหรับกองทุนรวม และร้อยละ 4.25 สำหรับกองทุนชั้นที่ 1

  ความเสี่ยงด้านการปฏิบัติการ (Operational Risk)

  ธนาคารมีฝ่ายงานต่าง ๆ อาทิ ฝ่ายตรวจสอบ ฝ่ายตรวจสอบเทคโนโลยีสารสนเทศ
  ฝ่ายสอบทานสินเชื่อ และฝ่ายบริหารความเสี่ยง
  โดยฝ่ายงานเหล่านี้มีหน้าที่รับผิดชอบในการประเมินความเสี่ยงที่อาจเกิดจากกระบวนการปฏิบัติงานของฝ่ายงานต่าง
  ๆ รวมทั้งสาขา
  โดยฝ่ายงานดังกล่าวมีหน้าที่ชี้ประเด็นความเสี่ยงและพิจารณาแนวทางที่เหมาะสมที่จะป้องกันปัญหาที่อาจเกิดขึ้นจากความผิดพลาดในการทำงาน
  รวมทั้งมีแนวนโยบายที่จะเน้นให้พนักงานปฏิบัติตามคู่มือการปฏิบัติงานของฝ่ายงาน
  เพื่อให้สามารถควบคุมความเสี่ยงให้อยู่ภายใต้ระดับที่ธนาคารยอมรับได้ อีกทั้ง
  ธนาคารยังมีแนวนโยบายที่จะปรับปรุงให้เกณฑ์การปฏิบัติงานของฝ่ายงานเป็นไปตามแนวความคิดตามมาตรฐานสากล
  โดยการใช้ Risk Owner Concept มาใช้ในการประเมินผลการปฏิบัติงานของฝ่ายงาน
  (Performance Evaluation)
  ซึ่งเป็นเครื่องมือที่ใช้ในการควบคุมความเสี่ยงได้อย่างมีประสิทธิภาพ

  นอกจากนี้ คณะกรรมการตรวจสอบ
  ซึ่งประกอบด้วยผู้ทรงคุณวุฒิและมีประสบการณ์ความรู้ความชำนาญด้านตรวจสอบและงานธนาคารพาณิชย์เป็นอย่างดี
  โดยทุกท่านเป็นกรรมการอิสระมิได้เป็นผู้บริหารและพนักงานธนาคาร
  จะพิจารณาและสอบทานให้ธนาคารมีการรายงานการเงินอย่างถูกต้องและเพียงพอ
  มีระบบการควบคุมภายในและบริหารความเสี่ยง ตลอดจนการตรวจสอบภายในที่เหมาะสม รัดกุม
  และเป็นไปตามกฎระเบียบที่ทางการได้กำหนดไว้ ตลอดจนสอดคล้องกับหลักบรรษัทภิบาล
  (Gorporate Governance)

สรุป

  ในช่วงปีที่ผ่านมา
  นอกจากธนาคารจะได้ดำเนินการเพื่อให้เป็นไปตามแนวนโยบายการบริหารความเสี่ยงและควบคุมความเสี่ยงที่เกิดขึ้นให้อยู่ภายใต้ระดับที่ธนาคารยอมรับได้ดังที่กล่าวแล้ว
  ธนาคารยังได้นำปัจจัยและเกณฑ์การประเมินความเสี่ยงและฐานะโดยรวมของสถาบันการเงินของสายกำกับสถาบันการเงิน
  ธนาคารแห่งประเทศไทย มาเป็นเกณฑ์ในการประเมินความเสี่ยงโดยรวมของธนาคารด้วย
  อีกทั้งได้ปรับปรุงและพัฒนาระบบงานของธนาคาร
  เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและความสามารถในการบริหารและควบคุมความเสี่ยงให้ดียิ่งขึ้น

สำหรับผู้ถือหลักทรัพย์ แม้ภาวะเศรษฐกิจของประเทศที่กำลังฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว
จะทำให้ธนาคารสามารถขยายธุรกิจได้เป็นอย่างดีและส่งผลให้ธนาคารมีผลกำไรสุทธิจากการดำเนินงานเป็นปีที่สองต่อเนื่องกันหลังจากวิกฤตเศรษฐกิจในปี
2540 แต่เนื่องจากธนาคารยังมีขาดทุนสะสม ตามพระราชบัญญัติบริษัทมหาชนจำกัด พ.ศ. 2535
จึงไม่อนุญาตให้ธนาคารจ่ายเงินปันผล