2. ปัจจัยความเสี่ยง

2.1 ความเสี่ยงในการทำธุรกิจประกันภัย

การดำเนินงานของบริษัท เกี่ยวข้องกับการคุ้มครองความเสี่ยงภัยประเภทต่าง ๆ
ของผู้เอาประกันภัย

รวมถึงความเสียหายอันเกิดจากปัจจัยภายนอกที่ไม่ปกติ
โดยเฉพาะจากการเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิศาสตร์ เช่น ภาวะน้ำท่วม

ภัยธรรมชาติ ภัยพิบัติ อุบัติภัย ภัยก่อการร้าย
หรือโจรกรรมซี่งอาจทำให้เกิดความเสียหายอย่างรุนแรงต่อชีวิต ร่างกายและทรัพย์

สินที่บริษัทรับประกันภัยไว้ เพราะจากเหตุการณ์อุทกภัยครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นในหลายภาคของประเทศ
ส่งผลให้พื้นที่เกษตรกรรม

และอุตสาหกรรม การค้า การบริการ ได้รับความเสียหายจำนวนมาก
ทำให้ธุรกิจประกันวินาศภัยต้องสูญเสียทั้งค่าสินไหมทดแทน

และโอกาสที่จะสร้างยอดจำหน่ายในอนาคตเนื่องจากการสูญเสียรายได้จากเหตุการณ์น้ำท่วม
และความเสี่ยงจากความไม่สมดุลของ

สัดส่วนของผลิตภัณฑ์ จากการรับประกันภัยโดยเน้นการเจาะตลาดเฉพาะภัยบางประเภท
อาจทำให้รายได้ของบริษัท ต้องผูกติดกับผลิตภัณฑ์นั้น
ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อรายได้และกำไรของบริษัท

บริษัทมีการบริหารความเสี่ยงด้วยการพิจารณาคัดเลือกบุคคล ทรัพย์สิน ลักษณะกิจการ ความเสี่ยง

ของภัยที่จะรับประกันและมีการพิจารณาสภาพพื้นที่
ที่อาจจะได้รับผลกระทบจากภัยธรรมชาติประเภทต่าง ๆ ด้วย บริษัทได้

มีการกระจายความเสี่ยงโดยจัดการประกันภัยต่อไว้กับบริษัทรับประกันภัยที่มั่นคงทั้งในประเทศและต่างประเทศในหลายรูปแบบ

โดยทำประกันภัยต่อแบบสัญญาล่วงหน้า (Treaty Reinsurance) (ในปี 2555 ภัยธรรมชาติ 4
ภัย ได้แก่ภัยน้ำท่วม ภัยแผ่นดินไหว

ภัยจากลมพายุ และภัยจากลูกเห็บ ไม่รวมอยู่ในความคุ้มครองของสัญญาประกันภัยต่อต่างประเทศ)
และยังได้ซื้อการคุ้มครองแบบ

ความเสียหายส่วนเกิน (Excess of Loss Insurance) การประกันภัยต่อแบบเฉพาะราย
(Facultative Reinsurance) ซึ่งทำให้ความเสี่ยง

จากการประกอบธุรกิจประกันภัยของบริษัทลดลง

2.  ความเสี่ยงจากมหันตภัยทางธรรมชาติ

  ตามที่ได้มีภัยพิบัติทางธรรมชาติขนาดใหญ่เกิดขึ้น ซึ่งถือเป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลกระทบต่อการ

ดำเนินธุรกิจของบริษัท ทั้งนี้การรับประกันภัยแต่ละประเภทจะให้ความคุ้มครองที่แตกต่างกัน
โดยประเภทการรับประกันภัย

ที่ให้ความคุ้มครองต่อการเกิดภัยธรรมชาติ 4 ภัย ได้แก่ น้ำท่วม แผ่นดินไหว ลมพายุ และลูกเห็บ
ดังนี้

  การประกันอัคคีภัย คุ้มครองในกรณีระบุภัยเพิ่ม

- สำหรับบ้านอยู่อาศัย กำหนดความคุ้มครองต่อราย 10% ของทุนประกัน สูงสุดไม่เกิน 100,000
บาท

- ธุรกิจ SME กำหนดความคุ้มครองต่อราย 20% ของทุนประกันสูงสุดไม่เกิน 5,000,000 บาท

- โรงงานอุตสาหกรรม กำหนดความคุ้มครองต่อราย 10%ของทุนประกันสูงสุดไม่เกิน 30,000,000
บาท

  การประกันภัยเบ็ดเตล็ด ที่ได้รับความคุ้มครอง

- การประกันภัยอุบัติเหตุส่วนบุคคล

- การประกันความเสี่ยงภัยทรัพย์สิน

- การประกันภัยตามสัญญาระหว่างการก่อสร้าง

- การประกันภัยกระจก

- อื่น ๆ รวมถึงประกันภัยที่เกี่ยวกับความรับผิดตามกฎหมาย จะไม่ได้รับความคุ้มครอง

  การประกันภัยรถยนต์ คุ้มครองเฉพาะการประกันภัยประเภท 1

  - บริษัทจะซ่อมแซมส่วนที่ได้รับความเสียหายแต่ไม่เกินทุนประกัน

บริษัทบริหารความเสี่ยงโดยได้กำหนดมูลค่าทุนประกันภัยสูงสุดที่สามารถรับความเสี่ยงภัยได้สำหรับความ

เสี่ยงภัยประเภทต่าง ๆ และได้กำหนดความคุ้มครองสำหรับมหันตภัยธรรมชาติไว้ โดยกำหนด Sub
Limit และซื้อความคุ้มครอง

ความเสียหายส่วนเกิน (Excess of Loss Insurance)
เพื่อรองรับกับเหตุการณ์ทางธรรมชาติที่อาจเกิดขึ้น

หมายเหตุ ความคุ้มครองภัยแต่ละประเภท
ต้องอ้างอิงตามข้อความที่ระบุในกรมธรรม์ประกันภัยเป็นหลัก

3.  ความเสี่ยงในด้านการบริหารการจัดเก็บเบี้ยประกันภัย

  ในการประกอบธุรกิจประกันวินาศภัย บริษัทมีช่องทางการจัดจำหน่ายผ่านตัวแทน นายหน้า

ซึ่งในการรับประกันภัยผ่านช่องทางดังกล่าว บริษัทได้ออกกรมธรรม์และจัดส่งให้กับตัวแทน นายหน้า
และได้เรียกเก็บค่าเบี้ย

ประกันภัย ทำให้บริษัทมีความเสี่ยงในการจัดเก็บเบี้ยประกันภัยค้างชำระ ที่อาจจะเรียกเก็บไม่ได้
หากตัวแทน นายหน้านั้น ๆ

ขาดสภาพคล่องหรือมีปัญหาทางการเงิน ซึ่งถือเป็นความเสี่ยงที่บริษัทต้องให้ความสำคัญอย่างมาก

บริษัทจึงได้จัดให้มีกระบวนการบริหารความเสี่ยงเกี่ยวกับการจัดเก็บเบี้ยประกันภัยค้างชำระ ซึ่ง

บริษัทได้จัดทำแนวปฏิบัติในการเก็บเบี้ยประกันภัยเป็นลายลักษณ์อักษร เพื่อความชัดเจนและรัดกุม
มีการประชุมผู้บริหารติดตาม

เบี้ยค้างชำระอย่างสม่ำเสมอ
บริษัทได้ดำเนินการอย่างเข้มงวดในการติดตามทวงถามเบี้ยประกันภัยตามประกาศและข้อบังคับ

ของคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย (คปภ.)
ซึ่งในการเรียกเก็บเบี้ยประกันภัย บริษัทมีการกำหนด

ระยะเวลาในการจัดเก็บเบี้ยประกัน หากเบี้ยประกันภัยค้างชำระที่จัดเก็บไม่ได้
และเกินกำหนดระยะเวลาในการเรียกเก็บ หน่วยงาน

ที่ทำหน้าที่ติดตามทวงถามจะดำเนินการติดตามซึ่งเป็นไปตามขั้นตอนที่ระบุไว้ในระเบียบการจัดเก็บค่าเบี้ยประกันภัยของบริษัท

พร้อมทั้งได้กำหนดหลักเกณฑ์ในการคัดเลือกบริษัทนายหน้าและตัวแทนที่มีฐานะการเงินที่มั่นคง
มีการกำหนดหลักประกันในการ

ทำธุรกิจ เช่นหนังสือค้ำประกันจากธนาคารหรือบุคคลค้ำประกัน
เพื่อลดความเสี่ยงจากการเรียกเก็บเบี้ยประกันภัยไม่ได้

  2.4 ความเสี่ยงจากการรักษาระดับเงินกองทุน

ในปี 2554 บริษัทประกันภัยมีการเปลี่ยนแปลงไปใช้การรับประกันภัยที่ผันแปรตามระดับความ

มั่นคงของเงินกองทุน (RBC)
ทั้งนี้การกำกับดูแลเงินกองทุนตามระดับความเสี่ยงมีจุดประสงค์เพื่อให้ความมั่นใจว่าเงินกองทุนที่

บริษัทประกันวินาศภัยจะต้องดำรงไว้มีความเพียงพอกับระดับความเสี่ยงและเหมาะสมกับแนวทางการดำเนินธุรกิจ
และส่งเสริม

การปฏิบัติตามหลักสากลที่จะช่วยยกระดับมาตรฐานของธุรกิจประกันวินาศภัย

ณ วันที่ 1 กรกฎาคม 2554 สำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย

(คปภ.)
ได้กำหนดให้บริษัทประกันภัยจัดส่งรายงานผลการทดสอบการดำรงเงินกองทุนตามระดับความเสี่ยง
ครั้งที่ 2 ซึ่งในการ

จัดทำต้องใช้ข้อมูล “อัตราส่วนเงินกองทุนต่อเงินกองทุนที่ต้องดำรงตามกฎหมาย”
ประกอบการคำนวณความเสี่ยงทางด้าน

เครดิตจากการเอาประกันภัยต่อ
บริษัทมีอัตราส่วนเงินกองทุนต่อเงินกองทุนที่ต้องดำรงตามกฎหมายอยู่ที่ 2,404 % สูงกว่าที่

สำนักงาน คปภ.กำหนดว่าต้องไม่น้อยกว่า 150%

การใช้ Risk Based Capital จะมีผลกระทบต่อการรับประกันภัยสำหรับงานที่มีทุนประกันภัยสูง

บริษัทจำต้องคัดสรรงานที่มีทุนประกันที่พอเหมาะกับจำนวนทุนของบริษัท
และไม่รับงานที่มีอัตราความเสี่ยงสูง อีกทั้งต้อง

กระจายความเสี่ยงหรือประกันภัยต่อให้มากขึ้น
บริษัทจะเก็บความเสี่ยงไว้เองให้เท่ากับเงินกองทุนตามที่กฎหมายในขณะนั้น

กำหนด ซึ่งปัจจุบันนี้ บริษัทได้จัดหานักคณิตศาสตร์ประกันภัย
เพื่อคำนวณค่าความเสี่ยงของการตั้งสำรองเพื่อความเสี่ยงตาม

เกณฑ์ Chain Ladder
ที่ได้รับการยอมรับในมาตรฐานของการคำนวณตามกฏเกณฑ์ที่บริหารเงินกองทุนตามฐานความเสี่ยง

Risk Based Capital

  2.5 ความเสี่ยงจากการลงทุน

นอกเหนือจากรายได้จากการรับประกันภัยแล้ว รายได้หลักของธุรกิจประกันวินาศภัยอีกส่วนหนึ่ง

คือ รายได้จากการลงทุน
ซึ่งการลงทุนของบริษัทอยู่ภายใต้ขอบเขตและข้อกำหนดของสำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริม

การประกอบธุรกิจประกันภัย ตามพระราชบัญญัติประกันวินาศภัยและพระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ.
2550 ซึ่งได้กำหนดชนิด

ของหลักทรัพย์ที่อนุญาตให้ลงทุนรวมทั้งควบคุมสัดส่วนของการลงทุนในหลักทรัพย์ไว้ด้วย

ทางบริษัทได้มีการวางแผนเพื่อรองรับความเสี่ยงจากการลงทุน โดยการกระจายการลงทุนในรูป

ของเงินฝากธนาคาร ตั๋วแลกเงิน พันธบัตร หุ้นกู้ หุ้นสามัญ และหน่วยลงทุน
ได้รับผลตอบแทนในรูปของดอกเบี้ย

เงินปันผล และกำไรจากการขายหลักทรัพย์
ซึ่งผ่านการพิจารณาการลงทุนอย่างรอบคอบจากฝ่ายบริหารของบริษัท โดยบริษัท

มีนโยบายหลีกเลี่ยงการลงทุนในหลักทรัพย์ที่มีความเสี่ยงสูงประเภทหลักทรัพย์เก็งกำไร
และจะเน้นการลงทุนในหลักทรัพย์ที่มี

คุณภาพและให้ผลตอบแทนที่แน่นอนสม่ำเสมอ

6.  ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง

  บริษัทต้องคำนึงถึงสภาพคล่องในการจัดหาเงินและบริหารเงินสดรับสุทธิจากการดำเนินงาน

เงินลงทุนในหลักทรัพย์ การระดมเงินทุนจากแหล่งหนี้สินและแหล่งทุน
ให้สอดคล้องต่อสภาพของค่าสินไหมทดแทนที่

เกิดขึ้น และอาจเกิดขึ้น ให้อยู่ในภาวะที่สามารถจะดำเนินการจ่ายชดใช้ค่าสินไหมได้อย่างสะดวก
รวดเร็ว รวมทั้งความ

สามารถในการเรียกเก็บเงินจากผู้รับประกันภัยต่อ
หรือเรียกร้องจากผู้กระทำละเมิดในกรณีที่สินไหมรายนั้นต้องมีผู้รับผิด

ชอบตามกฎหมาย

บริษัทมีนโยบายบริหารสภาพคล่องจากกิจกรรมการลงทุน โดยพิจารณาลงทุนในหลักทรัพย์

ที่มีสภาพคล่อง เช่นตราสารหนี้ภาครัฐ หรือตราสารหนี้ภาคเอกชนที่มีความเสี่ยงต่ำ
การลงทุนแบบกระจายการลงทุนและ

กำหนดสัดส่วนการลงทุน ระยะเวลาการลงทุน
ให้สอดคล้องและเหมาะสมกับระยะเวลาการชำระหนี้สินและภาระผูกพัน

ของบริษัท และดำรงเงินกองทุนในส่วนของทุนที่มาจากผู้ถือหุ้นให้ครอบคลุมภาระหนี้สิน
และให้มีสัดส่วนที่เพียงพอ

ต่อความเสี่ยงทางธุรกิจและจากการดำเนินงาน
และถึงแม้ว่าบริษัทจะมีสภาพคล่องจากแหล่งภายในบริษัท ในการบริหารจัดการ

กิจกรรมการลงทุน และการดำเนินงานของบริษัทเอง ซึ่งมีอยู่ในระดับสูงแล้วก็ตาม
บริษัทยังจัดให้มีแหล่งสำรองสภาพคล่อง

จากสถาบันการเงินไว้เป็นแผนรองสำหรับภาวะฉุกเฉิน