7.  ข้อพิพาททางกฎหมาย

ข้อพิพาททางกฎหมายของบริษัทฯ

บริษัทฯ มิได้มีข้อพิพาททางคดีอนุญาโตตุลาการหรือถูกดำเนินการทางกฎหมายใดๆ
ที่มีนัยสำคัญที่บริษัทฯ เชื่อว่าอาจมีผลกระทบในทางลบอย่างมีนัยสำคัญต่อธุรกิจ ฐานะทางการเงิน
ผลการดำเนินงาน หรือโอกาสทางธุรกิจของบริษัทฯ

ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจต่างๆ ที่ บริษัทฯ เข้าไปถือหุ้น สามารถแยกได้ดังนี้

7.1 ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจสื่อสารโทรคมนาคม

-   กรณีข้อพิพาททางกฎหมายของ เอไอเอส

  (1) บริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน) (“ทีโอที”) ได้เสนอข้อพิพาทต่อ สำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 9/2551 เมื่อวันที่ 22 มกราคม 2551
  เพื่อเรียกร้องให้เอไอเอส ชำระค่าผลประโยชน์ตอบแทนเพิ่มจำนวน 31,463 ล้านบาท
  ซึ่งจำนวนเงินส่วนแบ่งรายได้ดังกล่าวเป็นจำนวนเดียวกันกับภาษีสรรพสามิตที่เอไอเอส
  ได้นำส่งไปแล้ว เอไอเอส ได้ยื่นคำคัดค้านต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการ สำนักระงับ ข้อพิพาท
  สำนักงานศาลยุติธรรม เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2551 และเอไอเอส
  ได้แต่งตั้งอนุญาโตตุลาการผู้แทน ของเอไอเอส
  เพื่อดำเนินกระบวนการพิจารณาข้อพิพาทเรียบร้อยแล้วเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม 2551

  ผู้บริหารของเอไอเอส เชื่อว่าผลของข้อพิพาทดังกล่าวน่าจะคลี่คลายไปในทางที่ดี
  เนื่องจากทีโอทีเคยมีหนังสือตอบยืนยันว่าเอไอเอส
  ได้ปฏิบัติตามมติคณะรัฐมนตรีและข้อตกลงถูกต้องครบถ้วนแล้ว
  และกรณีนี้เกิดขึ้นทั้งกลุ่มอุตสาหกรรมโทรคมนาคม

  (2) เมื่อวันที่ 7 มีนาคม 2551 บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) (“กสท.”)
  ได้ยื่นฟ้องเอไอเอสเป็นจำเลยที่ 1 และ บริษัท เอไอเอ็น โกลบอลคอม จำกัด (“เอไอเอ็น”)
  เป็นจำเลยที่ 2 คดีหมายเลขดำที่ 1245/2551 ต่อศาลแพ่ง เรียกร้องให้ร่วมกันชดใช้ค่าเสียหาย
  พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีจนถึงวันฟ้อง รวมเป็นเงิน 130 ล้านบาท
  โดยอ้างว่าความเสียหายดังกล่าวเกิดจากกรณีที่ เอไอเอส กับเอไอเอ็น เปลี่ยนแปลงการส่ง
  ทราฟฟิคการให้บริการโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศ ในช่วงเวลาวันที่ 1 ถึง 27 มีนาคม
  2550 ที่ผู้ใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ของเอไอเอส ซึ่งใช้บริการผ่านเครื่องหมาย +
  จากเดิมที่เป็น 001 ของ กสท. มาเป็น 005 ของ เอไอเอ็นโดยไม่แจ้งให้ผู้ใช้บริการทราบก่อน

  เมื่อวันที่ 4 กันยายน 2551 กสท.
  ได้ยื่นคำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมฟ้องในส่วนของค่าเสียหายเป็นเงินรวม 583 ล้านบาท
  (รวมดอกเบี้ย) โดยอ้างว่าการกระทำดังกล่าวเป็นเหตุให้
  กสท.ได้รับความเสียหายเป็นระยะเวลาต่อเนื่องเรื่อยมาจนถึงวันที่ 7 มีนาคม 2551
  ต่อมาเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2552 ศาลได้มีคำสั่งยกคำร้องของ กสท. ที่ยื่นเมื่อวันที่ 19
  พฤศจิกายน 2551 ที่ขอให้ศาลมีคำสั่งคุ้มครองชั่วคราวห้ามมิให้เอไอเอสและเอไอเอ็น
  ทำการโยกย้าย ทราฟฟิค 001 หรือเครื่องหมาย + ของ กสท. ไปยังทราฟฟิค 005 ของ
  เอไอเอ็น

  ผู้บริหารของเอไอเอส เชื่อว่าผลของคดีดังกล่าวน่าจะคลี่คลายไปในทางที่ดี
  เนื่องจากเครื่องหมาย + เป็นเครื่องหมายสากล
  และเป็นการปฏิบัติโดยทั่วไปของผู้ให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่
  ที่จะกำหนดให้เครื่องหมายดังกล่าวใช้แทนรหัสการเรียกออกของบริการโทรศัพท์ระหว่างประเทศ
  จึงเป็นสิทธิของผู้ให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่แต่ละรายที่จะกำหนดให้เครื่องหมายดังกล่าวใช้แทนรหัสเรียกของผู้ใช้บริการโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศรายใด
  เอไอเอสจึงมิได้กระทำละเมิด และทำให้ กสท. เสียหายแต่อย่างใด

-   กรณีข้อพิพาททางกฎหมายของ ดีพีซี

  (1) บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 3/2551 เมื่อวันที่ 9 มกราคม 2551
  เพื่อเรียกร้องให้ดีพีซี ซึ่งเป็นบริษัทย่อยชำระเงินส่วนแบ่งรายได้เพิ่มเติมอีกจำนวน 2,449
  ล้านบาท ตามสัญญาให้ดำเนินการให้บริการวิทยุคมนาคมระบบเซลลูล่า
  พร้อมเรียกเบี้ยปรับในอัตราร้อยละ 1.25 ต่อเดือนของจำนวนเงินที่ค้างชำระในแต่ละปี
  นับตั้งแต่วันผิดนัดจนกว่าจะชำระเสร็จสิ้น ซึ่งคำนวณถึง ณ เดือนธันวาคม 2550
  คิดเป็นเบี้ยปรับทั้งสิ้น 1,500 ล้านบาท รวมเป็นเงินทั้งหมดจำนวน 3,949 ล้านบาท ต่อมา
  ในวันที่ 1 ตุลาคม 2551 กสท .ได้ขอแก้ไขจำนวนทุนทรัพย์รวมเบี้ยปรับ ลดลงเหลือ 3,410
  ล้านบาท ซึ่งจำนวนเงินส่วนแบ่งรายได้ดังกล่าวเป็นจำนวนเดียวกันกับภาษีสรรพสามิตที่ ดีพีซี
  ได้นำส่งตั้งแต่ 16 กันยายน 2546 ถึงวันที่ 15 กันยายน 2550
  และได้นำมาหักออกจากส่วนแบ่งรายได้ ซึ่งเป็นการปฏิบัติตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 11
  กุมภาพันธ์ 2546 ถูกต้องครบถ้วนแล้ว
  และมีการปฏิบัติเช่นเดียวกันทั้งอุตสาหกรรมโทรศัพท์เคลื่อนที่ ขณะนี้ข้อพิพาทดังกล่าวอยู่ในขั้นตอนที่
  ดีพีซี ได้ยื่นคำคัดค้านต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการ สำนักระงับข้อพิพาท สำนักงานศาลยุติธรรม
  แล้วเมื่อวันที่ 12 มีนาคม 2551 และดีพีซีได้แต่งตั้งอนุญาโตตุลาการฝ่ายของดีพีซี
  เพื่อดำเนินกระบวนการพิจารณาข้อพิพาทเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2551

  ทั้งนี้กระบวนการอนุญาโตตุลาการดังกล่าวอาจใช้ระยะเวลาในการพิจารณาหลายปี ดีพีซีเชื่อว่า
  คำวินิจฉัย ชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการเกี่ยวกับข้อพิพาทดังกล่าวน่าจะคลี่คลายไปในทางที่ดี
  เนื่องจาก ดีพีซี ได้ปฏิบัติถูกต้องตามกฎหมายและข้อสัญญาที่เกี่ยวข้องทุกประการแล้ว

  (2) บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 68/2551 เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2551
  เพื่อเรียกร้องให้ ดีพีซี ชำระค่าเชื่อมโยงเครือข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ ที่ดีพีซี
  ได้หักไว้และมิได้นำส่งให้กับ กสท. (ผลประโยชน์ตอบแทนส่วนเพิ่มของปีดำเนินการที่ 7-10)
  เป็นต้นเงินและภาษีมูลค่าเพิ่มจำนวน 165 ล้านบาท พร้อมทั้งเบี้ยปรับในอัตราร้อยละ 1.25
  ต่อเดือน โดยคำนวณถึงวันที่ 31 กรกฎาคม 2551 รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 222 ล้านบาท
  ขณะนี้ข้อพิพาทดังกล่าวอยู่ในขั้นตอนเตรียมยื่นคำให้การคัดค้านภายใต้กระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

  อนึ่ง หากดีพีซีจะต้องชำระเงินตามข้อเรียกร้อง คำชี้ขาด หรือคำพิพากษา
  ก็ไม่เป็นเหตุให้กลุ่มบริษัทฯ ได้รับผลกระทบต่อฐานะทางการเงินหรือการดำเนินกิจการแต่อย่างใด

  (3) บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 8/2552 เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2552
  เพื่อเรียกร้องให้ ดีพีซี ส่งมอบ และโอนกรรมสิทธิ์ เสาอากาศ/เสาสูง (Tower) จำนวน
  3,343 ต้น พร้อมอุปกรณ์แหล่งจ่ายกำลังงาน (Power Supply) จำนวน 2,653 เครื่อง
  ตามสัญญาให้ดำเนินการให้บริการวิทยุคมนาคมระบบเซลลูล่า
  หากไม่สามารถส่งมอบได้ให้ชดใช้เงินจำนวน 2,230 ล้านบาท  ซึ่งดีพีซีเห็นว่า
  เสาอากาศ/เสาสูง (Tower) พร้อมอุปกรณ์แหล่งจ่าย กำลังงาน (Power Supply)
  มิใช่เครื่องหรืออุปกรณ์ตามที่กำหนดไว้ในสัญญาข้อ 2.1 ที่ดีพีซีจะมีหน้าที่จัดหา
  และส่งมอบตามสัญญา

  ขณะนี้ข้อพิพาทดังกล่าวอยู่ในขั้นตอนเตรียมยื่นคำคัดค้านภายใต้กระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ
  ซึ่งฝ่ายบริหารของดีพีซี เชื่อว่าผลของคดีดังกล่าวน่าจะคลี่คลายไปในทางที่ดี
  เนื่องจากดีพีซีได้ปฏิบัติถูกต้องตามกฎหมายและข้อสัญญาที่เกี่ยวข้องทุกประการแล้ว

7.2 ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจดาวเทียมและธุรกิจต่างประเทศ

-   ภาษีเงินได้ที่ประเทศอินเดีย

ไทยคม ได้เริ่มให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมกับลูกค้าในประเทศอินเดีย ประมาณไตรมาสที่สี่ของปี
2540 หลังจากที่ได้มีการส่งดาวเทียมไทยคม 3 เข้าสู่วงโคจรแล้ว
โดยลูกค้าเกือบทั้งหมดเป็นผู้ให้บริการโทรทัศน์และบริการอินเตอร์เน็ต ในปี พ.ศ.2543
กรมสรรพากรอินเดียได้มี จดหมายถึง ไทยคม
แจ้งว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมในอินเดียนั้นเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธิ
(Royalty) ซึ่งจะต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 15
และทำการประเมินภาษีเงินได้ที่จะเรียกเก็บจากบริษัทฯ ตั้งแต่ปีประเมินภาษี 2541-2542 (1
เมษายน 2540 - 31 มีนาคม 2541) ไทยคม ได้ชี้แจงไปว่าในความเห็นของไทยคม
รายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณเป็นรายได้จากการทำธุรกิจ(business income) เมื่อไทยคม
ไม่มีสถานประกอบการถาวรในประเทศอินเดีย รายได้ดังกล่าวจึงไม่ต้องเสียภาษีในประเทศอินเดีย
แต่กรมสรรพากรอินเดียก็ยืนยันในความเห็นเดิมของตนและทำการประเมินภาษีของไทยคม ต่อเนื่อง
หลังจากนั้น ไทยคม ได้อุทธรณ์การประเมินภาษีของกรมสรรพากรอินเดียไปที่ Income Tax
Appellate Tribunal (“ITAT”) ขณะนี้อุทธรณ์ของไทยคม
ในประเด็นว่าเงินได้ดังกล่าวไม่ใช่ค่าสิทธิยังอยู่ในระหว่างการพิจารณา ITAT ในปี 2549 ITAT
ได้พิจารณาอุทธรณ์ของ PanAmSat
ในประเด็นเดียวกันนี้และตัดสินว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจและไม่ใช่ค่าสิทธิ
ที่ปรึกษากฎหมายภาษีของไทยคม ในประเทศอินเดียก็มีความเห็นว่าในที่สุดแล้ว ITAT และศาลสูง
(High Court) ของอินเดีย คงจะตัดสินประเด็นที่ไทยคม ได้อุทธรณ์ขึ้นไปนี้
ว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจไม่ใช่ค่าสิทธิ
และไทยคมไม่มีภาระที่จะต้องชำระภาษีเงินได้ในประเทศอินเดียจากรายได้ดังกล่าว และไทยคม
ได้ร้องเรียนต่อกระทรวงการคลังของประเทศไทยขอให้ดำเนินการใช้วิธีการเพื่อความตกลงกัน
(mutual agreement procedure) ตามข้อ 25
ของความตกลงเพื่อหลีกเลี่ยงการเก็บภาษีซ้อนระหว่างประเทศไทยและประเทศอินเดีย
โดยเจรจากับกรมสรรพากรและกระทรวงการคลังของอินเดียเพื่อให้เกิดความชัดเจนโดยเร็วว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมนั้นเป็นค่าสิทธิหรือไม่หรือเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจ

เจ้าพนักงานประเมินภาษีของประเทศอินเดียได้ทำการประเมินภาษีเงินได้ 
เงินเพิ่มจากรายได้ที่ไทยคมได้รับจากผู้ใช้บริการของไทยคมสำหรับปีประเมิน  2541/2542 ถึง 
2548/2549 (ตรงกับปีปฏิทินตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน  2540 ถึงวันที่ 31 มีนาคม 2548)
เป็นจำนวนเงินรวม 612.1 ล้านรูปี (ประมาณ 416 ล้านบาท)
ซึ่งไม่รวมดอกเบี้ยที่เกี่ยวข้องจำนวน 92.7 ล้านรูปี (ประมาณ 63 ล้านบาท) และเบี้ยปรับ 1
เท่าของภาษีสำหรับปีประเมินปี 2541/42 – 2544/45 จำนวน 324.9 ล้านรูปี (ประมาณ 221
ล้านบาท)  

จากหนังสือที่ไทยคมได้รับจากเจ้าพนักงานประเมินภาษีของประเทศอินเดีย ลงวันที่ 22 สิงหาคม
2551 แจ้งให้ไทยคม ชำระภาษีดังกล่าวข้างต้น พร้อมกับภาระดอกเบี้ยจากการจ่ายล่าช้าอีกจำนวน
83.2 ล้านรูปี (ประมาณ 57 ล้านบาท) (คำนวณถึงเดือนสิงหาคม 2551)
นอกจากนั้นตามหนังสือลงวันที่ 3 ธันวาคม 2551
กรมสรรพากรอินเดียได้ทำการประเมินภาษีเงินได้ของไทยคม สำหรับปีประเมิน 2549/2550
โดยเรียกให้ไทยคมชำระภาษีเงินได้สำหรับปีประเมินดังกล่าวและดอกเบี้ยที่เกี่ยวข้องจำนวน 22.6
ล้านรูปี (ประมาณ 15 ล้านบาท)

ไทยคมได้รับใบภาษีหัก ณ ที่จ่าย ที่ผู้ใช้บริการในประเทศอินเดียได้หักภาษี ณ
ที่จ่ายไว้จนถึงปีประเมิน 2550/2551 เป็นเงินจำนวนสุทธิ 487.9 ล้านรูปี (ประมาณ 331
ล้านบาท) นอกจากนี้ไทยคมยังได้วางเงินประกันเป็นเงินจำนวน 301.3 ล้านรูปี (ประมาณ 204
ล้านบาท) โดยในเดือนตุลาคม 2551 และในเดือนกุมภาพันธ์ 2552
ไทยคมได้วางเงินประกันเพิ่มเติมอีกจำนวน 104 ล้านรูปี (ประมาณ 71 ล้านบาท) และจำนวน
22.6 ล้านรูปี (ประมาณ 15 ล้านบาท) รวมเงินประกันทั้งสิ้น 427.9 ล้านรูปี (ประมาณ 291
ล้านบาท) ไทยคมได้แสดงเงินประกันดังกล่าวเป็นสินทรัพย์ไม่หมุนเวียนอื่นในงบดุล
ซึ่งไทยคมเองไม่เห็นด้วยต่อการประเมินภาษีของกรมสรรพากรอินเดียมาโดยตลอด
และได้ทำการอุทธรณ์คำสั่งของกรมสรรพากรอินเดียต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์หรือ CIT(A)
อย่างต่อเนื่อง โดยหากผลของคดีปรากฎว่าไทยคม เป็นฝ่ายชนะคดี
ไทยคมจะได้เงินประกันคืนพร้อมดอกเบี้ย โดยรายละเอียดการประเมินภาษีเงินได้ที่ประเทศอินเดีย
แสดงในหมายเหตุประกอบงบการเงินที่ตรวจสอบแล้ว ข้อ 30 จ. ในงบการเงินประจำปี 2551
ของไทยคม

7.3 ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจสื่อและโฆษณา

ตามที่สำนักปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี (“สปน.”) ได้มีหนังสือมายัง ไอทีวี
เพื่อบอกเลิกสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการและให้ระงับการออกอากาศมีผลในเวลาเที่ยงคืนของวันที่ 7
มีนาคม 2551 ส่งผลให้ไอทีวีต้องหยุดการออกอากาศในระบบยูเอชเอฟ ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมานั้น
ขณะนี้มีคดีที่อยู่ในกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ 2 คดี โดยมีรายละเอียดดังนี้

1.  คดีดำที่ 1/2550 ยื่นฟ้องวันที่ 4 มกราคม 2550 ซึ่ง ไอทีวี เป็นโจทก์ ฟ้อง สปน.
    ที่สถาบันอนุญาโตตุลาการให้พิจารณาว่าการคิดคำนวนค่าปรับในการปรับผังรายการและดอกเบี้ยของค่าตอบแทนส่วนต่างของ
    สปน. ว่าถูกต้องหรือไม่

1.  คดีดำที่ 46/2550 ยื่นฟ้องวันที่ 9 พฤษภาคม 2550 ซึ่ง ไอทีวี เป็นโจทก์ ฟ้อง สปน.
    ที่สถาบันอนุญาโตตุลาการ ให้พิจารณาเรื่อง การบอกเลิกสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการของ สปน.
    นั้นชอบด้วยกฎหมายหรือไม่
    และเรียกร้องค่าเสียหายจากการบอกเลิกสัญญามิชอบเป็นจำนวนเงิน 21,814 ล้านบาท
    โดยแต่เดิม สปน. ได้ยื่นฟ้องต่อศาลปกครองกลางเรียกร้องให้ไอทีวีจ่ายตอบแทนส่วนต่าง
    พร้อมดอกเบี้ย 15%
    ค่าปรับอันเนื่องมาจากการปรับผังรายการและการส่งมอบทรัพย์สินไม่ครบมูลค่ารวม 101,865
    ล้านบาท แต่ศาลปกครองกลางได้จำหน่ายคดีและให้คู่กรณีไปเข้าสู่กระบวนการอนุญาโตตุลาการ
    โดยสปน.ได้อุทธรณ์คำตัดสินของศาลปกครองกลางต่อศาลปกครองสูงสุด
    แต่ศาลปกครองสูงสุดก็พิจารณายืนตามคำตัดสินของศาลปกครองกลาง ในที่สุดสปน.
    จึงต้องนำข้อพิพาทมาเข้าสู่กระบวนการอนุญาโตตุลาการซึ่งเป็นกระบวนการระงับข้อพิพาทที่ตกลงกัน
    ไว้ในสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการและได้ยื่นเป็นโจทก์ในฟ้องแย้งต่อไอทีวี ในคดีดำที่ 46/2550

โดยสรุป
ไอทีวียังอยู่ระหว่างรอผลการพิจารณาจากสถาบันอนุญาโตตุลาการเพื่อชี้ขาดเรื่องภาระหนี้ต่างๆ
ดังกล่าวตามคดีข้างต้น และ
เรียกร้องค่าเสียหายที่เกิดขึ้นจากการถูกบอกเลิกสัญญาโดยมิชอบทั้งนี้ขึ้นอยู่กับผลคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการซึ่งไม่อาจคาดการณ์ผลของคดีดังกล่าวได้

7.4 ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจอินเตอร์เน็ต

ไม่มีการดำเนินคดีทางศาล อนุญาโตตุลาการ หรือการดำเนินการทางกฎหมายใดๆ
ที่มีนัยสำคัญที่เกี่ยวกับธุรกิจอินเตอร์เน็ตของ CSL ซึ่ง CSL
เชื่อว่าอาจมีผลกระทบในทางลบอย่างมีนัยสำคัญต่อ CSL หรือธุรกิจ ฐานะทางการเงิน
ผลการดำเนินงาน หรือโอกาสทางธุรกิจของ CSL

7.5 ประเด็นที่เกี่ยวข้องกับบริษัทฯ ที่บริษัทฯ มิได้เข้าเป็นคู่ความ

มีข้อพิพาททางคดีซึ่งบริษัทฯ มิได้เข้าเป็นคู่ความแต่อาจมีผลกระทบต่อธุรกิจ ฐานะทางการเงิน
ผลการดำเนินงาน หรือโอกาสทางธุรกิจของบริษัทฯ หรือที่บริษัทฯ เข้าไปถือหุ้น
สรุปโดยย่อดังต่อไปนี้

-   สัญญาอนุญาตให้ดำเนินการของ AIS และ THCOM

เมื่อวันที่ 20 มีนาคม 2549 นายศาสตรา โตอ่อน ได้ยื่นฟ้องกระทรวงเทคโนโลยีฯ
กระทรวงคมนาคม และ สปน. เป็นจำเลยต่อศาลปกครองกลาง
โดยขอให้ศาลมีคำสั่งให้จำเลยยกเลิกสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการของเอไอเอส ไทยคม และไอทีวี
และกำหนดมาตรการชั่วคราวมิให้กลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหม่ ณ ขณะนั้นดำเนินการใดๆ
หรือรับผลประโยชน์ใดๆ จากกิจการตามสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการดังกล่าว

ในคำฟ้อง นายศาสตรา
ได้กล่าวหาว่าผู้ถูกฟ้องคดีทั้งสามละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยการไม่ใช้อำนาจหน้าที่ในการยกเลิกสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการภายหลังจากมีการโอนหุ้นของบริษัทฯ
ให้แก่กลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหม่
โดยการโอนหุ้นดังกล่าวทำให้มีการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างการถือหุ้นของบริษัททั้งสามแห่งอย่างมีนัยสำคัญ
ซึ่งส่งผลให้กลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหม่มีอำนาจควบคุมบริษัทดังกล่าวซึ่งประกอบธุรกิจที่เป็นทรัพยากรของประเทศเพื่อประโยชน์สาธารณะ
ศาลปกครองกลางได้ตัดสินว่านายศาสตราไม่มีสิทธิที่จะยื่นฟ้อง
เพราะมิได้เป็นคู่สัญญาในสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการ อย่างไรก็ตาม
นายศาสตราได้ยื่นคำร้องอุทธรณ์ต่อศาลปกครองสูงสุด และในวันที่ 12 กันยายน 2549
ศาลปกครองสูงสุดได้วินิจฉัยว่านายศาสตราถือเป็นผู้มีส่วนได้เสียจึงมีอำนาจฟ้อง
โดยศาลให้เหตุผลว่าหากธุรกิจของบริษัทดังกล่าวอยู่ภายใต้การควบคุมของคนต่างด้าว
จะก่อให้เกิดความเสียหายหรือส่งผลกระทบต่อความมั่นคงของประเทศซึ่งจะมีผลกระทบต่อนายศาสตราอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ดังนั้น
ศาลปกครองสูงสุดจึงมีคำสั่งให้ศาลปกครองกลางดำเนินการรับฟ้องและดำเนินการต่อไปตามรูปคดี
ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

ในส่วนคำร้องขอให้กำหนดมาตราการชั่วคราวนั้น ในวันที่ 17 พฤศจิกายน 2549
ศาลปกครองกลางมีคำสั่งไม่รับคำขอให้ศาลกำหนดมาตรการหรือวิธีการคุ้มครองเพื่อบรรเทาทุกข์ชั่วคราวของนายศาตราที่ขอให้ผู้ถูกฟ้องคดีทั้งสามทำการสั่งห้ามมิให้กลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหม่ดำเนินการใดๆเกี่ยวข้องกับกิจการโทรคมนาคมตามสัญญาอนุญาตให้ดำเนินกิจการทั้งสามฉบับ
เนื่องจากศาลเห็นว่ามูลเหตุแห่งการฟ้องคดียังไม่เพียงพอที่จะดำเนินการตามคำขอของผู้ฟ้องคดีและคดีนี้เป็นข้อพิพาทที่เกี่ยวกับหน้าที่การตรวจสัญญาอนุญาตให้ดำเนินกิจการของผู้ถูกฟ้องคดีซึ่งมีข้อกำหนดให้ปฏิบัติและความรับผิดตามสัญญาดังกล่าวอยู่แล้วซึ่งคำสั่งของศาลปกครองกลางนี้เป็นที่สุด

เมื่อวันที่ 19 เมษายน 2550 ดร.สุพงษ์ ลิ้มธนากุล รองอธิการบดีฝ่ายกิจการพิเศษ
มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ได้ยื่นฟ้อง กทช. และ กระทรวงเทคโนโลยีฯ ต่อศาลปกครองกลาง
โดยอ้างเหตุเรื่องเจ้าหน้าที่รัฐและหน่วยงานทางปกครองละเลยต่อการปฏิบัติหน้าที่ในการตรวจสอบบริษัท
ชินแซทเทลไลท์ จำกัด ( มหาชน ) ปัจจุบันคือ ไทยคม
ว่าประกอบกิจการโทรคมนาคมโดยฝ่าฝืนกฎหมายหรือไม่ หลังจากที่มีการโอนขายหุ้นของ
บมจ.ชินคอร์ป ให้แก่กลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหม่ ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง