1. ปัจจัยความเสี่ยง

การบริหารความเสี่ยง

  ความเสี่ยงหลัก ๆ ที่ธนาคารพาณิชย์เผชิญจะประกอบด้วย
  ความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ย อัตราแลกเปลี่ยน และราคาตราสารทุน
  ซึ่งเป็นปัจจัยภายนอกที่ธนาคารพาณิชย์ไม่สามารถควบคุมได้
  ความเสี่ยงจากการให้สินเชื่อในกรณีลูกค้าไม่ปฏิบัติตามสัญญา
  ความเสี่ยงจากการดำรงสภาพคล่องและเงินทุน ไม่เพียงพอ
  รวมทั้งความเสี่ยงจากการปฏิบัติการที่อาจเกิดขึ้นจากปัจจัยภายในและปัจจัยภายนอก
  และธนาคารพาณิชย์จะต้องมีระบบการควบคุมภายใน
  และ/หรือการติดตามผลการปฏิบัติงานโดยใช้เทคโนโลยีเข้ามาช่วยในการส่งสัญญาณเตือนภัยและควบคุมไม่ให้เกิดความเสียหาย
  ซึ่งธนาคารได้ตระหนักและให้ความสำคัญในเรื่องดังกล่าวมาโดยตลอด
  เนื่องจากธนาคารมีหน้าที่รับผิดชอบต่อผู้ฝากและเจ้าหนี้ ผู้ถือหุ้น และภาครัฐ
  จึงได้มีการกำหนดนโยบายในการบริหารความเสี่ยงและควบคุมความเสี่ยงที่เกิดขึ้นให้อยู่ภายใต้ระดับที่เหมาะสมและยอมรับได้

  คณะกรรมการธนาคารได้จัดตั้งคณะกรรมการบริหารความเสี่ยง (Risk Management
  Committee) เพื่อรับผิดชอบในเรื่องการบริหารความเสี่ยงโดยรวมของธนาคาร (Integrated
  Risk Management)
  วางกลยุทธ์ในแนวทางที่ก่อให้เกิดความสมดุลระหว่างผลตอบแทนและความเสี่ยง
  โดยใช้แนวทางหลักในการบริหารความเสี่ยงที่ประกอบด้วย การประเมิน ติดตาม รายงาน
  และควบคุมความเสี่ยงของธนาคารให้อยู่ในระดับที่เหมาะสม
  รวมทั้งให้เป็นไปตามหลักการของการกำกับดูแลกิจการที่ดี (Good Corporate Governance)
  และได้มีการจัดตั้งคณะกรรมการต่าง ๆ อาทิ คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน (Assets
  and Liability Management Committee : ALCO) คณะกรรมการจัดการสินเชื่อ เป็นต้น
  เข้ารับผิดชอบในการบริหารและจัดการความเสี่ยงในแต่ละด้านโดยตรง
  เพื่อให้การบริหารความเสี่ยงเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น
  โดยมีฝ่ายบริหารความเสี่ยงซึ่งเป็นหน่วยงานอิสระ
  และรายงานตรงต่อคณะกรรมการบริหารความเสี่ยง จะเป็นผู้รับผิดชอบในการ
  นำเสนอรายงานประเมินความเสี่ยงและฐานะโดยรวมของธนาคาร ภายใต้เครื่องมือต่าง ๆ
  ตามมาตรฐานภายใต้หลักเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทย และธนาคารชั้นนำทั่วไป
  และจัดทำรายงานนำเสนอผลการประเมินความเสี่ยงต่อผู้บริหารและคณะกรรมการที่เกี่ยวข้อง
  เพื่อให้คณะกรรมการฯ สามารถประเมินความเสี่ยง ที่ธนาคารกำลังเผชิญอยู่
  และสามารถกำหนดและ/หรือปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ให้เหมาะสมกับสถานการณ์ เพื่อ
  ลดความเสี่ยงที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของปัจจัยภายนอกได้อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากนั้น
  ธนาคารยังมีนโยบายอย่างชัดเจนที่จะปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนดไว้อย่างเคร่งครัด

  ความเสี่ยงด้านตลาด (Market Risk)

  ความเสี่ยงด้านตลาด หมายถึง
  ความเสี่ยงที่ธนาคารอาจเกิดความเสียหายเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงมูลค่าของฐานะที่อยู่ในและนอกงบดุลที่เกิดจากการเคลื่อนไหวของราคาตลาดต่าง
  ๆ โดยความเสี่ยงด้านตลาดจะประกอบด้วย ความเสี่ยงอัตราดอกเบี้ย อัตราแลกเปลี่ยน
  และราคาตราสารทุน ซึ่งเป็นปัจจัยภายนอกที่ธนาคารไม่สามารถควบคุมได้
  ธนาคารจึงได้มีระบบการประเมิน ติดตาม รายงาน และควบคุมความเสี่ยงดังกล่าวอย่างใกล้ชิด
  โดยคณะกรรมการธนาคารได้มีการกำหนดกรอบแนวนโยบายการกำกับดูแลความเสี่ยงด้านตลาดของธนาคาร
  สำหรับควบคุมภายในและลดผลกระทบอันอาจเกิดจากความเสี่ยงด้านตลาดให้อยู่ภายใต้ระดับหรือขอบเขตความเสี่ยงที่ธนาคารยอมรับได้
  และฝ่ายบริหารความเสี่ยงเป็นผู้รับผิดชอบในการนำเครื่องมือในการบริหารความเสี่ยงประเภท
  Market Risk อาทิ Value at Risk (VaR), Repricing Gap และ Net Income
  Simulation มาใช้ เป็นต้น และจัดทำ Stress Testing
  ซึ่งเป็นเครื่องมือสำคัญที่จะช่วยให้ทราบผลกระทบและความรุนแรงจากสภาวการณ์ไม่ปกติจนถึงขั้นวิกฤต
  เพื่อเตรียมหาแนวทางและมาตรการที่เหมาะสมมาใช้
  ป้องกันได้อย่างทันท่วงทีก่อนที่จะเกิดความเสียหายโดยรวม
  รวมถึงการวิเคราะห์เพื่อประเมินค่าความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นจากธุรกรรมทางการเงินในแต่ละวัน
  และประเมินสถานการณ์ของผลกระทบที่เกิดขึ้นหากเกิดการเปลี่ยนแปลงในลักษณะภาพรวมอยู่ตลอดเวลา
  นอกเหนือจากรายงานสถานะด้านต่าง ๆ
  ที่ผู้บริหารจะได้รับในแต่ละวันจากสายงานภายใต้ความรับผิดชอบโดยตรง
  โดยฝ่ายบริหารความเสี่ยงจะทำการประเมินความเสี่ยงโดยใช้เครื่องมือดังกล่าวข้างต้น
  และจัดทำรายงานนำเสนอผลการประเมินต่อผู้บริหารที่เกี่ยวข้องทั้งในลักษณะที่เป็นรายงานประจำวัน
  และรายงานต่อที่ประชุมของคณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน เพื่อให้
  คณะกรรมการฯสามารถประเมินความเสี่ยงที่ธนาคารกำลังเผชิญ
  ปรับเปลี่ยนและกำหนดกลยุทธ์ให้เหมาะสมกับสถานการณ์
  ตลอดจนลดความเสี่ยงที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ย อัตราแลกเปลี่ยน
  ราคาตราสารทุน ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

  จากการประเมินพบว่า ความเสี่ยงหลักด้านตลาดของธนาคาร คือ ความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ย
  เนื่องจาก โครงสร้างอัตราดอกเบี้ยและสินทรัพย์และหนี้สินของธนาคารอยู่ในลักษณะที่เป็น
  Mismatching Fund ซึ่งเป็นความเสี่ยงที่เกิดขึ้นโดยทั่วไปในการทำธุรกิจธนาคาร
  อย่างไรก็ตามธนาคารได้มีการบริหารความเสี่ยงด้านนี้อย่างใกล้ชิด
  โดยจัดทำรายงานเสนอต่อคณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน
  ภายใต้เครื่องมือในการบริหารความเสี่ยงทำการจำลองสถานการณ์การเปลี่ยนแปลงด้านอัตราดอกเบี้ย
  เพื่อศึกษาผลกระทบ
  รวมถึงการศึกษาพฤติกรรมการฝากเงินต่อเนื่องเมื่อถึงระยะเวลาครบกำหนดของลูกค้าซึ่งอยู่ในระดับที่ปลอดภัย
  เพื่อให้มั่นใจได้ว่าสามารถจัดการความเสี่ยงได้อย่างเหมาะสมและปรับกลยุทธให้สอดคล้องกับสถานการณ์อย่างทันท่วงที
  ในขณะที่ความเสี่ยงที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยนอยู่ในระดับต่ำ
  เนื่องจากมีนโยบายจำกัดการถือฐานะเงินตราต่างประเทศสุทธิ
  อีกทั้งธุรกรรมด้านเงินตราต่างประเทศจะเป็นไปเพื่อให้การบริการแก่ลูกค้าของธนาคาร
  ซึ่งจะบริหารความเสี่ยงโดยการทำสัญญาซื้อ/ขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า
  สำหรับการทำธุรกรรมที่เกี่ยวข้องกับตราสารอนุพันธ์ทางการเงินต่าง ๆ ทั้งเพื่อการลงทุน
  การป้องกันความเสี่ยง และการทำธุรกรรมเพื่อลูกค้าของธนาคาร
  ที่ทำกับสถาบันการเงินทั้งในและต่างประเทศนั้น ธนาคารได้มี

  การกำหนดแนวทางปฏิบัติของฝ่ายงานที่เกี่ยวข้องอย่างชัดเจน
  มีการระบุความเสี่ยงในแต่ละตราสารอนุพันธ์และการควบคุมความเสี่ยงไว้ล่วงหน้า
  ให้เป็นไปตามกรอบแนวทางการดำเนินงานก่อนออกผลิตภัณฑ์หรือ นำเสนอบริการใหม่ ๆ
  ของธนาคาร
  สอดคล้องตามหลักเกณฑ์การกำกับดูแลกิจการที่ดีของธนาคารแห่งประเทศไทยและกฎบัตรการตรวจสอบภายใน
  (Internal Audit Charter) ของธนาคาร สำหรับความเสี่ยงด้านราคาตราสารทุน
  ธนาคารมีนโยบายที่ดำเนินการซื้อ/ขายในตราสารทุนเพื่อการลงทุนในระยะยาวเป็นหลัก
  ซึ่งจะต้องมีการประเมินศักยภาพของบริษัทนั้น ๆ โดยธนาคารจัดตั้งคณะกรรมการจัดการการลงทุน
  ทำหน้าที่กำหนดนโยบาย กลยุทธ์ และบริหารจัดการ
  รวมทั้งการติดตามและประเมินผลงานด้านการลงทุนใน
  หลักทรัพย์ของธนาคารให้เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ
  เหมาะสมและสอดคล้องกับสถานการณ์ทางเศรษฐกิจและการแข่งขันในธุรกิจการเงิน

  ความเสี่ยงด้านเครดิต ( Credit Risk)

ความเสี่ยงด้านเครดิต คือ ความเสี่ยงที่เกิดจากคู่สัญญา (counterparty)
ไม่สามารถปฏิบัติตามภาระที่ตกลงไว้ ก่อให้เกิดผลเสียหายต่อรายได้และเงินกองทุนของธนาคาร
ความเสี่ยงด้านเครดิตเป็นความเสี่ยงที่มีความสำคัญมาก
เพราะเกี่ยวข้องกับเงินให้สินเชื่อที่เป็นธุรกรรมหลักของสถาบันการเงิน
ทั้งสินเชื่อที่เป็นสินทรัพย์และส่วนที่เป็นภาระผูกพัน เช่น การให้กู้ยืม การรับรอง อาวัล
หรือการค้ำประกัน ปัจจัยความเสี่ยงด้านเครดิต จะมีทั้งที่เป็นปัจจัยภายนอก
ซึ่งเป็นความเสี่ยงที่ธนาคารไม่สามารถควบคุมได้ แต่สามารถลดผลกระทบที่จะเกิดขึ้นได้ในระดับหนึ่ง
และปัจจัยภายใน ซึ่งเป็นความเสี่ยงที่ธนาคารสามารถควบคุมได้ โดยการบริหารและจัดการที่ดี

  ธนาคารได้มีการจัดตั้งฝ่ายงานและคณะกรรมการจัดการสินเชื่อ
  เพื่อดูแลและบริหารให้ความเสี่ยงด้านเครดิตอยู่ภายใต้นโยบายและแผนกลยุทธ์ที่ธนาคารกำหนด
  รวมทั้งการทบทวนและปรับปรุงให้เหมาะสมกับสภาวะและทิศทางเศรษฐกิจ
  เพื่อที่จะรักษาระดับความเสี่ยงภายใต้ปัจจัยและตัวแปรต่างๆ ไม่ให้สูงเกินระดับที่ยอมรับได้
  นอกเหนือจากคณะกรรมการบริหารความเสี่ยง และฝ่ายบริหารความเสี่ยง
  ซึ่งดูแลความเสี่ยงด้านนี้ ในภาพรวม และกระบวนการสอบทานสินเชื่อที่เป็นอิสระ
  ในการพิจารณาอำนวยสินเชื่อของธนาคารนั้น
  ธนาคารยังคงยึดนโยบายและหลักการที่ระมัดระวังซึ่งธนาคารยึดถือมาตลอดเวลา ดังนั้น
  การอำนวยสินเชื่อของธนาคารจะคำนึงถึงความสามารถในการชำระหนี้จากงบกระแสเงินสดเป็นปัจจัยหลัก
  ทั้งนี้ เพื่อเป็นการป้องกันภาระความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นได้
  ธนาคารยังมีหลักประกันค้ำประกันสินเชื่ออีกชั้นหนึ่งด้วย

  สำหรับกระบวนการอำนวยสินเชื่อของธนาคาร
  ธนาคารกำหนดให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับด้านธุรกิจสินเชื่อมีอำนาจหน้าที่และความรับผิดชอบโดยตรงในงานการอำนวยสินเชื่อ
  จะต้องปฏิบัติภายใต้นโยบาย หลักเกณฑ์ ขั้นตอน
  และวิธีการปฏิบัติงานที่ธนาคารกำหนดอย่างเคร่งครัด ทั้งนี้
  ธนาคารได้แยกหน้าที่การวิเคราะห์สินเชื่อออกจากสายงานการตลาดหรือการหาสินเชื่อ
  เพื่อให้มีการตรวจสอบและคานอำนาจ (Checks and Balance)
  และการอำนวยสินเชื่อเป็นไปอย่างรัดกุมและได้มาตรฐาน
  แม้ว่ากระบวนการอำนวยสินเชื่อได้มีกระบวนการ Checks and Balance
  ซึ่งถือเป็นการควบคุมปัจจัยเสี่ยงภายในแล้ว
  เพื่อลดความเสี่ยงจากการที่ลูกค้าไม่สามารถปฏิบัติตามข้อตกลงที่เกิดจากปัจจัยภายนอก
  ธนาคารมีการวางนโยบายการอำนวยการสินเชื่อไม่ให้เกิดการกระจุกตัว
  ทั้งในแง่ของภาคอุตสาหกรรม ขนาดลูกค้า และประเภทสินเชื่อ ตลอดจนการกระจุกตัวในด้าน
  ภูมิภาคต่าง ๆ ของประเทศด้วย

  เงินให้สินเชื่อหลักของธนาคารตามงบการเงินรวม ณ สิ้นธันวาคม 2547 คือ
  ธุรกิจอุตสาหกรรมการผลิตและการพาณิชย์ที่มีสัดส่วนรวมกันถึงร้อยละ 52.96
  ของเงินให้สินเชื่อรวม ส่วนประเภทธุรกิจที่ธนาคารให้สินเชื่อรองลงมา คือ
  การสาธารณูปโภคและบริการร้อยละ 16.82
  สำหรับธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และการก่อสร้างและสินเชื่อเพื่อที่อยู่อาศัยมีสัดส่วนใกล้เคียงกัน
  คือเท่ากับร้อยละ 11.48 และร้อยละ 11.25 ตามลำดับ

  ธนาคารมีสินเชื่อจัดชั้นปกติและจัดชั้นกล่าวถึงพิเศษ (เงินให้สินเชื่อและดอกเบี้ยค้างรับ
  และไม่รวมรายการระหว่างธนาคารและตลาดเงิน) ณ สิ้นธันวาคม 2547 จำนวน 357,595
  ล้านบาท หรือร้อยละ 84.50 ของเงิน ให้สินเชื่อรวม เทียบกับสิ้นปี 2546 ที่มีจำนวน 338,276
  ล้านบาท หรือร้อยละ 83.29 ของเงินให้สินเชื่อรวม เพิ่มขึ้น 19,319 ล้านบาท
  ในขณะที่ธนาคารมีสินเชื่อจัดชั้นต่ำกว่ามาตรฐาน สงสัย และสงสัยจะสูญรวมกัน ณ สิ้นธันวาคม
  2547 จำนวน 65,576 ล้านบาท หรือร้อยละ 15.50 ของสินเชื่อรวม ลดลงจาก ณ สิ้นธันวาคม
  2546 ที่มีสินเชื่อดังกล่าวจำนวน 67,846 ล้านบาท หรือร้อยละ 16.71 ของสินเชื่อรวม ลดลง
  2,270 ล้านบาท

  ทั้งนี้ สินเชื่อด้อยคุณภาพหรือสินเชื่อจัดชั้นดังกล่าว
  ถือเป็นปัญหาสำคัญที่ธนาคารตระหนักและเร่งรัดแก้ไขอย่างจริงจังและต่อเนื่องตลอดมา
  ซึ่งหากเปรียบเทียบกับเมื่อปีที่ผ่านมาจะพบได้ว่ามีสัดส่วนลดลงมาโดยลำดับอย่างไรก็ตาม
  ธนาคารได้กันสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญ (รวมค่าเผื่อการปรับมูลค่าจากการปรับโครงสร้างหนี้)
  ตามหลักเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทย โดย ณ สิ้นธันวาคม 2547 ได้กันสำรองดังกล่าวไว้
  20,942 ล้านบาท หรือร้อยละ 124.01 ของสำรองที่พึงกัน
  ซึ่งสูงเกินกว่าอัตราขั้นต่ำที่ทางการกำหนด

  สำหรับความเสี่ยงทางด้านการให้สินเชื่อในกรณีที่คู่สัญญาไม่ปฏิบัติตามสัญญาของตราสารทางการเงิน
  นอกงบดุล อันได้แก่ สัญญาที่จะขยายวงเงินสินเชื่อ แสตนบายเล็ตเตอร์ออฟเครดิต
  และหนังสือค้ำประกันทางการเงิน
  ซึ่งความเสี่ยงดังกล่าวจะมีค่าเท่ากับมูลค่าตามสัญญาที่ได้ตกลงกันไว้ในเบื้องต้น
  ธนาคารได้ใช้นโยบายและวิธีการในการพิจารณาการให้สินเชื่อประเภทนี้เช่นเดียวกับการให้สินเชื่อสำหรับรายการในงบดุลแม้มูลค่าตามสัญญาจะยังไม่ได้แสดงถึงจำนวนความสูญเสียจากการให้สินเชื่อในทันที
  ธนาคารยังควบคุมความเสี่ยงจากการให้สินเชื่อของตราสารทางการเงินเหล่านี้
  โดยมีขั้นตอนการอนุมัติวงเงิน และการติดตามที่รอบคอบรัดกุม

  ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง (Liquidity Risk)

  ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง หมายถึง
  ความเป็นไปได้ที่ธนาคารไม่สามารถชำระค่าภาระผูกพันเมื่อถึงกำหนด
  เนื่องจากไม่สามารถเปลี่ยนสินทรัพย์เป็นเงินสดได้ทัน หรือไม่สามารถจัดหาเงินทุนได้เพียงพอ
  ดังนั้น
  ธนาคารจึงเน้นนโยบายการดำรงสภาพคล่องส่วนเกินในจำนวนที่เหมาะสมกับภาวะเศรษฐกิจ
  และการดำเนินธุรกิจของธนาคาร
  โดยจะพิจารณาจากโครงสร้างและพฤติกรรมการฝาก/ถอนเงินของลูกค้า ภาวะตลาดเงิน

  การแข่งขัน ภาวะเศรษฐกิจ และผลตอบแทนที่ได้รับ
  เพื่อให้เกิดความมั่นใจว่ามีเงินสดเพียงพอที่จะตอบสนองต่อความสามารถในการขยายธุรกิจและให้บริการกับลูกค้าได้ตลอดเวลา
  นอกเหนือจากการดำรงสินทรัพย์สภาพคล่องในอัตราส่วนสินทรัพย์สภาพคล่องต่อเงินฝากไม่ต่ำกว่าร้อยละ
  6 และมาตรการการค้ำประกันเงินฝากซึ่งเป็นไปตามข้อกำหนดของธนาคารแห่งประเทศไทย
  อีกทั้งมีการควบคุมและดูแลอย่างใกล้ชิด
  ซึ่งการบริหารสภาพคล่องเป็นไปทั้งในเชิงคุณภาพและปริมาณ
  เพื่อเป็นการกระจายความเสี่ยงให้เหมาะสมกับภาระผูกพันต่าง ๆ ทั้งทางด้านสินทรัพย์และหนี้สิน
  ซึ่งทำให้สามารถตอบสนองต่อความต้องการกระแสเงินสดในแต่ละระยะเวลาได้อย่างมีประสิทธิภาพในระดับต้นทุนที่เหมาะสม
  และเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทย
  นอกจากนี้ยังมีการควบคุมความเสี่ยงโดยกำหนดเพดานการดำรงสภาพคล่องขั้นต่ำและ จัดทำ
  Stress Testing
  ซึ่งเป็นเครื่องมือสำคัญที่จะช่วยให้ทราบผลกระทบและความรุนแรงจากสภาวการณ์
  ไม่ปกติจนถึงขั้นวิกฤต
  เพื่อเตรียมหาแนวทางและมาตรการที่เหมาะสมมาใช้ป้องกันได้อย่างทันท่วงทีก่อนที่จะเกิดความเสียหายโดยรวมและจัดทำแผนฉุกเฉินไว้
  เพื่อรองรับในกรณีที่ประสบปัญหาสภาพคล่อง (Contingency Plan)
  แม้ว่าธนาคารยังไม่เคยประสบปัญหาดังกล่าว

  โครงสร้างเงินทุนของธนาคาร ณ สิ้นธันวาคม 2547 ประกอบด้วยเงินฝากร้อยละ 86.46
  เงินกู้ยืมร้อยละ 2.77 ส่วนของผู้ถือหุ้นร้อยละ 5.76 และอื่น ๆ ร้อยละ 5.01
  โดยนำไปจัดสรรและลงทุนในการปล่อยสินเชื่อสัดส่วนร้อยละ 73.02 ลงทุนในหลักทรัพย์ร้อยละ
  9.74 หลักทรัพย์ซื้อโดยมีสัญญาขายคืนร้อยละ 6.00
  รายการระหว่างธนาคารและตลาดเงินร้อยละ 4.16 และอื่น ๆ อีกร้อยละ 7.08

  เมื่อทำการวิเคราะห์แนวโน้มปริมาณการเปลี่ยนแปลงของเงินฝาก
  ซึ่งเป็นแหล่งเงินทุนหมุนเวียนหลักของธนาคาร พบว่า ณ สิ้นธันวาคม 2547
  มีการเปลี่ยนแปลงเพิ่มขึ้นจาก ณ สิ้นธันวาคม 2546 ประมาณ 72,102 ล้านบาท
  หรือเพิ่มขึ้นร้อยละ 16.95
  โดยสัดส่วนเงินฝากออมทรัพย์และจ่ายคืนเมื่อทวงถามต่อยอดเงินฝากรวมคิดเป็นร้อยละ 40.58
  เงินฝากประจำระยะเวลาไม่เกิน 1 ปีคิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 28.58
  และเงินฝากประจำระยะเวลา 1 ปีขึ้นไปมีสัดส่วนร้อยละ 30.84 ทั้งนี้ Loans/Deposit
  Ratio เท่ากับร้อยละ 84.45 อย่างไรก็ตาม ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง
  ธนาคารมีความมั่นใจว่าอยู่ในระดับที่ยอมรับได้
  จากการที่ธนาคารมีนโยบายดำรงสภาพคล่องส่วนเกินไว้อย่างเหมาะสม
  พร้อมทั้งมีการกระจายกลุ่มลูกค้าเพื่อมิให้เกิดการกระจุกตัวอยู่ในกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง
  และจากการที่ลูกค้ามีพฤติกรรมการฝากเงินอย่างต่อเนื่องเมื่อครบกำหนดอายุไถ่ถอน
  อีกทั้งการไถ่ถอนก่อนกำหนดมีสัดส่วนน้อยจนไม่มีนัยสำคัญ
  ทำให้ธนาคารสามารถใช้เงินฝากดังกล่าวเสมือนเป็นแหล่งเงินทุนระยะยาวได้

  หากมองในแง่ความเพียงพอของเงินกองทุน จะพบว่า ณ สิ้นธันวาคม 2547
  ธนาคารมีเงินกองทุนทั้งสิ้น (ชั้นที่1 + ชั้นที่2) อยู่เท่ากับ 47,407 ล้านบาท
  หรือคิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 10.72 ของสินทรัพย์เสี่ยงทั้งสิ้น โดยมีเงินกองทุน ชั้นที่ 1 อยู่เท่ากับ
  27,192 ล้านบาท หรือร้อยละ 6.15 ของสินทรัพย์เสี่ยงทั้งสิ้น
  ซึ่งยังคงสูงกว่าเกณฑ์ที่ธนาคารแห่งประเทศไทยได้กำหนดขั้นต่ำไว้ที่ร้อยละ 8.50
  สำหรับเงินกองทุนรวม และร้อยละ 4.25 สำหรับเงินกองทุนชั้นที่ 1

  ความเสี่ยงด้านการปฏิบัติการ (Operational Risk)

ฝ่ายบริหารความเสี่ยง ได้นำปัจจัยและเกณฑ์การประเมินความเสี่ยงและฐานะโดยรวมของสถาบันการเงิน ของสายกำกับสถาบันการเงิน ธนาคารแห่งประเทศไทย มาใช้ในการประเมินความเสี่ยงด้านปฏิบัติการในภาพรวมของธนาคารเสนอต่อคณะกรรมการบริหารความเสี่ยง เพื่อให้การบริหารความเสี่ยงและควบคุมความเสี่ยงที่เกิดขึ้นอยู่ภายใต้ระดับที่ธนาคารยอมรับได้ นอกเหนือจากการกำหนดให้มีฝ่ายงานต่าง ๆ อาทิ ฝ่ายตรวจสอบ ฝ่ายตรวจสอบเทคโนโลยีสารสนเทศ ฝ่ายสอบทานสินเชื่อ และฝ่ายบริหารความเสี่ยงรับผิดชอบในการประเมินความเสี่ยงที่อาจเกิดจากกระบวนการปฏิบัติงานของฝ่ายงานต่าง ๆ รวมทั้งสาขา โดยฝ่ายงานดังกล่าว มีหน้าที่ชี้ประเด็นความเสี่ยงและพิจารณาแนวทางที่เหมาะสมที่จะป้องกันปัญหาที่อาจเกิดขึ้นจากความ ผิดพลาดในการทำงาน รวมทั้งมีแนวนโยบายที่จะเน้นให้พนักงานปฏิบัติตามคู่มือการปฏิบัติงานของฝ่ายงาน เพื่อให้สามารถควบคุมความเสี่ยงให้อยู่ภายใต้ระดับที่ธนาคารยอมรับได้ อีกทั้ง ยังมีนโยบายและแผนงานพัฒนาเครื่องมือที่จะนำมาใช้ในการประเมินความเสี่ยงด้านปฏิบัติการเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของกระบวนการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการและพัฒนาแนวทางการบริหารความเสี่ยงที่มีมาตรฐานระดับสากลในระดับภายในองค์กร

  นอกจากนี้ คณะกรรมการตรวจสอบ
  ซึ่งประกอบด้วยผู้ทรงคุณวุฒิและมีประสบการณ์ความรู้ความชำนาญด้านตรวจสอบและงานธนาคารพาณิชย์เป็นอย่างดี
  โดยทุกท่านเป็นกรรมการอิสระมิได้เป็นผู้บริหารและพนักงานธนาคาร
  จะพิจารณาและสอบทานให้ธนาคารมีการรายงานการเงินอย่างถูกต้องและเพียงพอ
  มีระบบการควบคุมภายในและบริหารความเสี่ยง ตลอดจนการตรวจสอบภายในที่เหมาะสม รัดกุม
  และเป็นไปตามกฎระเบียบที่ทางการได้กำหนดไว้ ตลอดจนสอดคล้องกับหลักบรรษัทภิบาล
  (Corporate Governance)

สรุป

  ในปัจจุบัน การบริหารความเสี่ยงมีความสำคัญต่อการดำเนินธุรกิจธนาคารมากขึ้น ดังนั้น ในปี
  2547
  ธนาคารจึงได้มีการพัฒนาแนวทางการบริหารความเสี่ยงอย่างต่อเนื่องเพื่อให้เป็นไปในแนวทางมาตรฐานสากล
  โดยตระหนักถึงความสำคัญและมีการเตรียมการเกี่ยวกับแนวทางการดำรงเงินกองทุนภายใต้หลักเกณฑ์ใหม่
  (Basel II)
  ทั้งในส่วนของการพัฒนาระบบฐานข้อมูลและการศึกษาเตรียมการความเพียงพอของเงินกองทุนเพื่อรองรับความเสี่ยง
  3 ประเภท ได้แก่ Credit Risk, Market Risk และ Operational Risk
  ภายใต้วิธีการและ หลักเกณฑ์ที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด
  อีกทั้งยังมีแผนงานพัฒนาเครื่องมือที่จะนำมาใช้ในการประเมินความเสี่ยงด้านปฏิบัติการเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการกระบวนการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการและพัฒนาแนวทางการบริหารความเสี่ยงที่มีมาตรฐานระดับสากลภายในองค์กร
  นอกเหนือจากการที่ได้นำปัจจัยและเกณฑ์การประเมินความเสี่ยงและฐานะโดยรวมของสถาบันการเงิน
  ของสายกำกับสถาบันการเงิน ธนาคารแห่งประเทศไทย
  มาเป็นเกณฑ์ในการประเมินความเสี่ยงโดยรวมของธนาคาร
  เพื่อให้ควบคุมและจัดการความเสี่ยงที่เกิดขึ้นอยู่ภายใต้ระดับที่ธนาคารยอมรับได้