แบบแสดงรายการข้อมูลประจำปี (แบบ 56-1)

บริษัท อินทรประกันภัย จำกัด (มหาชน)

1. ปัจจัยความเสี่ยง

1.1 ความเสี่ยงจากการรับประกันภัย

(1) ความเสี่ยงจากความเสียหายที่เกิดจากภัยพิบัติทางธรรมชาติ

การประกันวินาศภัยเป็นการรับประกันภัยเพื่อชดใช้ความเสียหายที่เกิดขึ้นต่อชีวิต และหรือทรัพย์สิน
แก่
ผู้เอาประกันภัยหรือผู้รับผลประโยชน์ ซึ่งความเสียหายที่เกิดจากอุบัติภัยทั่วไป
จะเป็นจำนวนเงินที่สามารถคาดหมายได้ตามตัวเลขสถิติที่ผ่านมา
แต่ความเสียหายที่เกิดจากภัยธรรมชาติหรือภัยพิบัติ ดังเช่นการเกิดธรณีพิบัติ (Tsunami) ที่ 6
จังหวัดภาคใต้ฝั่งทะเลอันดามันในเดือนธันวาคม 2547 จะมีจำนวนที่สูงมาก
และอาจส่งผลกระทบที่รุนแรง
ต่อฐานะการเงินหรือต่อการดำรงอยู่ของบริษัท

พ.ร.บ.ประกันวินาศภัย พ.ศ. 2535
ได้มีข้อกำหนดห้ามมิให้บริษัทประกันภัยแต่ละแห่งรับเสี่ยงภัยเองโดยมีจำนวนเงินเอาประกันภัยรายหนึ่งเกินกว่าร้อยละ
10 ของเงินกองทุนของบริษัท เว้นแต่จะได้รับอนุญาตเป็นหนังสือจากอธิบดีกรมการประกันภัย
ข้อบังคับของกฎหมายดังที่กล่าวนี้ ถือเป็นมาตรการบริหารความเสี่ยงขั้นต่ำที่ทุกบริษัทต้องปฏิบัติตาม
สำหรับ บมจ.อินทรประกันภัย จะเริ่มต้นตั้งแต่การคัดเลือกลักษณะธุรกิจ กลุ่มลูกค้าที่จะรับประกันภัย
โดยพิจารณาความเป็นไปได้ที่จะเกิดความเสียหายของภัยแต่ละประเภท
และสถิติความเสียหายในระดับต่างๆ
เพื่อให้เหมาะกับความสามารถในการรับประกันภัยและฐานะการเงินของบริษัท
บริษัทได้มีการกระจายความเสี่ยงภัยส่วนที่เกินวงเงินที่จะรับไว้เองให้แก่บริษัทประกันภัยอื่นทั้งในประเทศและต่างประเทศ
ทั้งในแบบสัญญาล่วงหน้า (Treaty Reinsurance) และแบบเฉพาะราย (Facultative
Reinsurance) นอกจากนี้เพื่อป้องกันความเสี่ยงที่สูงกว่าที่คาดไว้
บริษัทได้ซื้อการประกันภัยต่อแบบความเสียหายส่วนเกิน (Excess of Loss Insurance) ไว้ด้วย
เพื่อช่วยควบคุมความเสี่ยงภัยที่บริษัทรับไว้เอง ไม่ให้กระทบผลการดำเนินงานของบริษัทมากนัก

(2) ความเสี่ยงอันเนื่องมาจากการกระทำไม่สุจริต

นอกจากความเสี่ยงที่เกิดจากอุบัติเหตุหรือภัยทางธรรมชาติ ซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายตามข้อ 1.1
ยังมี
ความเสี่ยงที่เกิดจากผู้เอาประกันภัยหวังผลประโยชน์จากการเอาประกันภัย
โดยการกระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่ไม่สุจริต เป็นภาวะความเสี่ยงทางจริยธรรมหรือศีลธรรม
แต่บริษัทก็จะต้องจ่าย ความเสียหายที่เกิดขึ้นจึงต้องมีความระมัดระวังตั้งแต่เริ่มต้น
ก่อนจะตัดสินใจรับประกันภัย จะต้องพิจารณาถึงลักษณะของภัย อัตราความเสียหาย (Loss Ratio)
ประวัติ ฐานะการเงิน
และผลการดำเนินงานของผู้เอาประกันภัยในกรณีมีข้อบ่งชี้ถึงความเสี่ยงภัยที่สูง
ทางบริษัทอาจไม่รับประกันภัย หรือขอเพิ่มอัตราเบี้ยประกันภัยให้สูงขึ้น และจำกัดวงเงินประกันภัย
รวมถึงกำหนดค่าเสียหายส่วนแรกที่ผู้เอาประกันภัยจะต้องรับผิดชอบเมื่อเกิดความเสียหาย
และในการจำกัดความเสียหายขั้นสุดท้าย คือ การซื้อประกันภัยต่อแบบความเสียหายส่วนเกิน
(Excess of Loss Insurance)

1.2 ความเสี่ยงจากการแข่งขันที่รุนแรงและการเปิดเสรีธุรกิจประกันภัยแก่ต่างประเทศ

แม้ธุรกิจประกันภัยของประเทศจะมีอัตราการขยายตัวที่ค่อนข้างสูงต่อเนื่องมาหลายปี
แต่การแข่งขันก็รุนแรง
มากขึ้น บริษัทขนาดเล็กจะมีต้นทุนการดำเนินงานที่สูงกว่าบริษัทขนาดใหญ่
เนื่องจากธุรกิจประกันภัยของไทยยังมีศักยภาพที่จะขยายตัวได้อีกมาก
บริษัทประกันภัยขนาดใหญ่ของโลกจึงสนใจเข้ามาลงทุนมากขึ้น
ส่งผลให้โครงสร้างการดำเนินธุรกิจประกันภัยในประเทศไทย
เปลี่ยนจากการถือหุ้นใหญ่โดยคนไทยเป็นการร่วมทุนกับบริษัทประกันภัยต่างประเทศ
ทำให้มีฐานกองทุนที่ใหญ่ขึ้น พร้อมกับการนำเทคโนโลยีที่ทันสมัยและผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ เข้ามา
ส่งผลให้การแข่งขันรุนแรงยิ่งขึ้นอีก

บมจ. อินทรประกันภัย เป็นบริษัทขนาดเล็ก ตระหนักดีถึงความเสียเปรียบ
และความสามารถในการแข่งขันกับบริษัทขนาดใหญ่ โดยเฉพาะกรณีทุนประกันภัยที่สูง
และการแข่งขันด้านราคา บริษัทจึงมุ่งเน้นลูกค้าเฉพาะกลุ่ม
และรักษาความต่อเนื่องของงานให้มากที่สุด โดยการเพิ่มคุณภาพการบริการ
การตอบสนองความต้องการลูกค้าให้ตรงจุด สร้างความสัมพันธ์อันใกล้ชิดกับลูกค้า
และแหล่งงานต่างๆ รวมทั้งบริการหลังการขายคือ เมื่อเกิดอุบัติภัยแก่ผู้เอาประกันภัย
จะดำเนินการบรรเทาความเสียหายและจ่ายค่าสินไหมทดแทนด้วยความยุติธรรมและรวดเร็ว เป็นต้น

1.3 ความเสี่ยงจากการลงทุน

นอกจากผลกำไรจากการรับประกันภัยแล้ว
รายได้จากการลงทุนเป็นรายได้หลักอีกประเภทหนึ่งของบริษัท
ดังนั้นบริษัทจะต้องลงทุนเพื่อให้ได้รายได้ที่สูง ขณะเดียวกันก็ไม่เสี่ยงต่อการขาดทุนมาก
หรือความเสียหายของเงินที่นำไปลงทุนโดยปฏิบัติตามหลักเกณฑ์
วิธีการและเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในประกาศกระทรวงพาณิชย์
เรื่องการลงทุนประกอบธุรกิจอื่นของบริษัทประกันวินาศภัย อย่างเคร่งครัด
นอกจากจะกระจายการลงทุน โดยจำกัดจำนวนเงินลงทุนสูงสุดของแต่ละประเภทแล้ว
ยังมีการควบคุมภายในโดยกำหนดอำนาจการอนุมัติแยกตามประเภทการลงทุนและจำนวนเงินลงทุนไว้เป็น
3 ระดับ คือ กรรมการผู้อำนวยการ, คณะกรรมการบริหาร และคณะกรรมการบริษัท

1.4 ความเสี่ยงด้านสภาพคล่องของหลักทรัพย์

โครงสร้างผู้ถือหุ้นในปี 2548 ก็มีลักษณะเดียวกับปี 2547 โดยผู้ถือหุ้นรายใหญ่ 10 อันดับแรก
ถือหุ้นรวม 93.97% ของจำนวนหุ้นทั้งหมด ผู้ถือหุ้นรายใหญ่อันดับแรกถือหุ้นในสัดส่วน 66.28%
ของจำนวนหุ้นทั้งหมด
ทำให้หุ้นที่หมุนเวียนในตลาดหลักทรัพย์มีจำนวนน้อยและไม่มีรายการซื้อขายหุ้นของบริษัทในหลายปีที่ผ่านมา