ปัจจัยความเสี่ยง

1. ความเสี่ยงเกี่ยวกับการผลิต

1.1 กรณีบริษัทพึ่งพาผู้จำหน่ายน้ำยางข้นเพียง 2 ราย

น้ำยางข้นเป็นวัตถุดิบสำคัญในการผลิตถุงมือยาง โดยมีสัดส่วนร้อยละ 38 ของต้นทุนการผลิตรวม
ซึ่งในอดีตที่ผ่านมาบริษัทได้จัดซื้อน้ำยางข้นจากผู้ผลิตน้ำยางข้นหลายรายในจังหวัดระยอง จันทบุรี
ชลบุรี และจังหวัดสงขลา แต่ในปี 2544 เป็นต้นมา
บริษัทมียอดสั่งซื้อน้ำยางข้นจากผู้จำหน่ายน้ำยางข้นเพียง 2 รายซึ่งเป็นบริษัทที่เกี่ยวข้องกัน ได้แก่
บริษัท ดี.เอส. รับเบอร์แอนด์ลาเท็กซ์ จำกัด จังหวัดระยอง
ซึ่งมีญาติของกรรมการท่านหนึ่งของบริษัทถือหุ้นอยู่รวมกันร้อยละ 30 และบริษัท ไทยฮั้วยางพารา
จำกัด (มหาชน) สาขาบางกล่ำ จังหวัดสงขลา ซึ่งเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของบริษัท
มีสัดส่วนการถือหุ้นร้อยละ 52.80 และมีสัดส่วนการถือหุ้นลดลงเหลือร้อยละ 39.26 ในปี 2545
โดยยอดสั่งซื้อน้ำยางข้นจากบริษัทที่เกี่ยวข้อง 2 รายคิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 44 และร้อยละ 56 ในปี
2544 และมีสัดส่วนร้อยละ 65.87 และ 34.13 ตามลำดับ ในปี 2545
เนื่องจากบริษัทที่เกี่ยวข้องดังกล่าวสามารถจำหน่ายน้ำยางข้นที่ได้คุณภาพในราคาค่อนข้างต่ำเมื่อเทียบกับผู้จำหน่ายรายอื่นที่บริษัทเคยซื้อน้ำยางข้นในอดีต

บริษัทพึ่งพาบริษัทที่เกี่ยวข้องซึ่งเป็นผู้ผลิตและจำหน่ายน้ำยางข้นรายใหญ่ของประเทศ
โดยเฉพาะบริษัท ไทยฮั้วยางพารา จำกัด (มหาชน) ซึ่งเป็นผู้ผลิตรายใหญ่อันดับ 2 ของประเทศ
ในการจัดหาน้ำยางข้นที่มีคุณภาพในราคาค่อนข้างต่ำทำให้ยังคงรักษาระดับต้นทุนการผลิตได้ใกล้เคียงที่ผ่านมา
ดังนั้นบริษัทจึงมีความเสี่ยงด้านการจัดซื้อน้ำยางข้นที่มีคุณภาพในราคาค่อนข้างต่ำ
หากมีการเปลี่ยนแปลงผู้ถือหุ้นรายใหญ่
เนื่องจากกลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหญ่ดังกล่าวอาจไม่เสนอราคาน้ำยางข้นเหมือนที่ผ่านมา
ซึ่งอาจทำให้ต้นทุนการผลิตของบริษัทเพิ่มขึ้นได้ อย่างไรก็ดีบริษัทคาดว่าการพึ่งพาบริษัทที่เกี่ยวข้อง 2
รายนั้นจะเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ราคาน้ำยางข้นในตลาดมีแนวโน้มเพิ่มขึ้น
หากภาวะน้ำยางข้นล้นตลาดและปรับราคาลดลง
บริษัทก็สามารถสั่งซื้อน้ำยางข้นจากผู้จำหน่ายรายอื่นในท้องถิ่นมาทดแทนได้เหมือนที่ผ่านมา
ทั้งนี้การดำเนินการสั่งซื้อน้ำยางข้นนั้น บริษัทจะคำนึงถึงผลประโยชน์สูงสุดของบริษัทเป็นสำคัญ
โดยจะเปรียบเทียบราคาขายและคุณภาพน้ำยางข้นของผู้จำหน่ายแต่ละราย
และสั่งซื้อจากผู้จำหน่ายที่เสนอราคาต่ำกว่ารายอื่นในคุณภาพตามที่บริษัทต้องการ
จึงไม่ได้พึ่งพาผู้จำหน่ายรายใดรายหนึ่งเป็นพิเศษ

1.2 กรณีวัตถุดิบสำคัญมีราคาผันแปรตามราคาซื้อขายในตลาดโลก

ราคาของน้ำยางข้นค่อนข้างเปลี่ยนแปลงตามสภาพภูมิอากาศเช่นเดียวกับสินค้าโภคภัณฑ์อื่นๆ
ซึ่งได้รับผลกระทบจากปริมาณผลผลิตที่ออกสู่ตลาดในแต่ละปี โดยในฤดูฝนที่มีฝนตกชุก
จะกรีดยางได้น้อย
ราคาของน้ำยางข้นในตลาดโลกจะปรับตัวสูงขึ้นเนื่องจากมีปริมาณผลผลิตค่อนข้างจำกัด
โดยทั่วไปในช่วงเดือนมีนาคมถึงเมษายนที่มีผลผลิตยางค่อนข้างต่ำ ราคายางจะปรับตัวสูงขึ้น
แต่ในระหว่างเดือนธันวาคมถึงกุมภาพันธ์ เป็นช่วงที่มีผลผลิตยางมากที่สุด
ราคาของน้ำยางข้นจึงค่อนข้างต่ำ อย่างไรก็ตามในระยะเวลา 1 ปีที่ผ่านมา
ราคาของน้ำยางข้นมีการปรับตัวสูงขึ้นในตอนต้นปี
เนื่องจากปริมาณผลผลิตที่ไม่เพียงพอต่อความต้องการใช้ ทำให้สต๊อกยางพาราของโลกในปี 2544
ลดลงประมาณร้อยละ 14.7 (จากธนาคารแห่งประเทศไทย)
กอปรกับราคายางสังเคราะห์ที่ปรับสูงขึ้นตามราคาน้ำมัน ราคาของน้ำยางข้นมีแนวโน้มปรับตัวสูงขึ้น
อย่างไรก็ตามบริษัทได้ตระหนักถึงความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาน้ำยางข้น
จึงมีการทำสัญญาซื้อล่วงหน้า เป็นเวลา 3-6 เดือนกับผู้จำหน่ายวัตถุดิบประมาณร้อยละ 50
ของปริมาณความต้องการใช้น้ำยางข้น ซึ่งจะช่วยให้สามารถคาดการณ์ต้นทุนการผลิตได้ในระดับหนึ่ง
ขณะเดียวกันบริษัทจะตกลงขายถุงมือยางในราคาที่สามารถแข่งขันได้
โดยคำนึงถึงต้นทุนการผลิตในขณะนั้น ทำให้สามารถช่วยลดความเสี่ยงด้านนี้ลงได้

ในส่วนของน้ำมันเตาซึ่งใช้เป็นเชื้อเพลิงในการผลิตจะมีราคาจะผันแปรไปตามราคาซื้อขายในตลาดโลก
ซึ่งบริษัทไม่สามารถผลักภาระค่าใช้จ่ายดังกล่าวให้แก่ผู้ซื้อสินค้าได้ทั้งหมด วัตถุดิบน้ำมันเตาในปี
2545 ราคาเพิ่มขึ้นร้อยละ 70.22 จากปี 2544 ราคา 5.07 บาทต่อลิตร เป็น 8.63 บาทต่อลิตร
อย่างไรก็ตาม บริษัทกำลังจะพิจารณาเงื่อนไขการสั่งซื้อน้ำมันเตาด้วยเงินสด
ซึ่งจะได้รับส่วนลดประมาณร้อยละ 3-4

1.3 ความเสี่ยงด้านการขยายกำลังการผลิต

หลังจากที่บริษัทได้ติดตั้งเครื่องจักรใหม่จำนวน 8 ชุด จะทำให้มีเครื่องจักรรวม 15 ชุด
และกำลังการผลิตถุงมือยางสูงสุดเพิ่มขึ้นเป็น 77 ล้านชิ้นต่อเดือน
บริษัทอาจประสบปัญหาในด้านการหาตลาดเพื่อรองรับปริมาณการผลิตสินค้าที่เพิ่มขึ้น
อย่างไรก็ตามบริษัทได้เร่งดำเนินการขยายลูกค้าทั้งในตลาดกลุ่มเดิม และการเจาะตลาดกลุ่มใหม่

2. ความเสี่ยงในการประกอบธุรกิจ

2.1 ความเสี่ยงเนื่องจากผู้แทนจำหน่ายมีอำนาจต่อรองสูง

ธุรกิจถุงมือยางเป็นธุรกิจที่มีผู้ผลิตจำนวนมากราย
และส่วนใหญ่เป็นการผลิตภายใต้เครื่องหมายการค้าของลูกค้าและส่งออกไปจำหน่ายต่างประเทศ
โดยลูกค้าต่างประเทศส่วนใหญ่เป็นผู้แทนจำหน่ายรายใหญ่ที่มีเครื่องหมายการค้าเป็นของตนเองและมีบทบาทสำคัญในการจำหน่ายถุงมือยางให้กับผู้บริโภคอีกทอดหนึ่ง
จึงมีอำนาจในการต่อรองราคากับผู้ผลิตหรือผู้ส่งออก บริษัทได้ตระหนักถึงข้อเสียเปรียบดังกล่าว
จึงได้จัดตั้งบริษัท บีมาร์ค ซันไทย จำกัด ในประเทศอิตาลี
เพื่อเป็นตัวแทนจำหน่ายถุงมือยางของบริษัทให้กับลูกค้าในทวีปยุโรปภายใต้เครื่องหมายการค้า
บีมาร์ค
เพื่อสร้างอำนาจการต่อรองให้สูงขึ้นและเพิ่มบทบาทให้เป็นที่ยอมรับในการจำหน่ายในตลาดยุโรป
ซึ่งเป็นตลาดส่งออกที่สำคัญของบริษัท
และมีนโยบายที่จะร่วมลงทุนกับผู้แทนจำหน่ายถุงมือยางในต่างประเทศเพิ่มขึ้น
นอกจากนั้นบริษัทได้คำนึงถึงการรักษาคุณภาพของสินค้าและการให้บริการด้านอื่นๆ
เพื่อรักษาฐานลูกค้าต่างประเทศเดิม ทำให้ลูกค้าต่างประเทศไว้วางใจและสั่งซื้อถุงมือยางของบริษัท

2.2 ความเสี่ยงจากการกีดกันทางการค้า

ถุงมือยาง จัดเป็นสินค้าที่อยู่ในข่ายถูกกีดกันทางการค้าจากบางประเทศ
โดยอาจนำมาตรการกีดกันทางการค้าที่อยู่ในรูปของสิทธิพิเศษทางด้านภาษีศุลกากรที่ไม่เท่าเทียมกัน
หรือการกำหนดมาตรฐานถุงมือยางที่เข้มงวดมาใช้กับผู้ผลิตและส่งออกถุงมือยาง

มาตรการกีดกันทางการค้าในรูปของสิทธิพิเศษทางด้านภาษีศุลกากรนั้น
บางประเทศได้รับสิทธิประโยชน์ทางภาษีสำหรับการยกเว้นอากรขาเข้า โดยได้รับ GSP หรือ
Generalized System of Preferences ในขณะที่บางประเทศไม่ได้รับการยกเว้น
ทำให้เกิดความเหลื่อมล้ำด้านราคาของสินค้าประเภทเดียวกัน
และมีผลให้สินค้านำเข้าที่ไม่ได้รับสิทธิประโยชน์ มีความสามารถในการแข่งขันน้อยลง
ประเทศที่ถูกตัด GSP ในการส่งออกสินค้ายางและผลิตภัณฑ์ยางไปตลาดยุโรป ได้แก่ ไทย มาเลเซีย
และเกาหลีใต้ โดยถูกตัด GSP ลงร้อยละ 50 ตั้งแต่ 1 มกราคม 2540 และถูกตัด GSP ลงร้อยละ
100 ตั้งแต่ 1 มกราคม 2541
ทำให้ถุงมือยางของประเทศไทยและมาเลเซียต้องเสียภาษีอากรขาเข้าสูงขึ้นจากร้อยละ
1.89-3.64 เป็นร้อยละ 2.7-5.2 ในขณะที่ประเทศอินโดนีเซียและศรีลังกาไม่ถูกตัด GSP
ทำให้ได้เปรียบในด้านราคา อย่างไรก็ตาม บริษัทสามารถแข่งขันด้านราคา
เนื่องจากมีเทคโนโลยีการผลิตที่ทันสมัยและผลิตสินค้าที่มีคุณภาพ

ในส่วนของมาตรการกีดกันทางการค้าที่ไม่ใช่สิทธิพิเศษทางด้านภาษีนั้น
ประเทศผู้นำเข้าบางรายได้นำเอาการกำหนดมาตรฐานของถุงมือยางมาใช้เป็นมาตรการกีดกันทางการค้าอย่างหนึ่ง
โดยการกำหนดมาตรฐานถุงมือยางที่เข้มงวดมาใช้กับผู้ผลิตและส่งออกถุงมือยาง ได้แก่
กลุ่มผู้ใช้ถุงมือยางในทางการแพทย์ของประเทศผู้นำเข้ารายใหญ่ ได้แก่ สหรัฐอเมริกา สหภาพยุโรป
ได้กำหนดมาตรฐานเรื่องความปลอดภัยของถุงมือยางธรรมชาติที่จะนำมาบังคับใช้กับผู้ส่งออก เช่น
การกำหนดปริมาณโปรตีนในถุงมือยาง เป็นต้น ซึ่งการผลิตสินค้าที่ไม่ได้มาตรฐานดังกล่าว
อาจส่งผลกระทบต่อราคาจำหน่ายและปริมาณส่งออกที่ลดลง ดังนั้นผู้ผลิตถุงมือยางธรรมชาติ
จะต้องปรับปรุงเทคโนโลยีและกระบวนการผลิตเพื่อให้ได้สินค้าที่เป็นที่ยอมรับของผู้บริโภค
ทั้งนี้บริษัทได้คำนึงถึงความเสี่ยงดังกล่าวโดยมีการควบคุมปริมาณโปรตีนในทุกขั้นตอนการผลิต
ซึ่งปัจจุบันถุงมือยางของบริษัทมีระดับของโปรตีนต่ำกว่าเกณฑ์ ที่กำหนดโดยประเทศผู้นำเข้ารายใหญ่
(ประเทศสหรัฐอเมริกา) นอกจากนั้นประเทศไทยซึ่งเป็นผู้ผลิตถุงมือยางธรรมชาติรายใหญ่ของโลก
ได้ร่วมมือกับประเทศผู้ผลิตถุงมือยางธรรมชาติรายใหญ่อื่นๆ ได้แก่ มาเลเซีย และอินโดนีเซีย
จัดตั้งสมาคมผู้ผลิตถุงมือยางแห่งเอเชีย (Asian Rubber Glove Manufacturer’s
Association) ซึ่งจะช่วยวางแผนด้านการตลาด การผลิต และประชาสัมพันธ์ในตลาดใหม่
ทำให้สามารถลดต้นทุนและแข่งขันกับผู้ผลิตจากประเทศอื่นๆ ได้มากขึ้น

2.3 ความเสี่ยงเนื่องจากการมีสินค้าทดแทน

สินค้าที่นำมาใช้ทดแทนถุงมือที่ผลิตจากยางธรรมชาติ ได้แก่ ถุงมือที่ผลิตจากยางสังเคราะห์
(Synthetic or PVC and polymer-coated gloves)
ซึ่งปัจจุบันมีการใช้ถุงมือยางสังเคราะห์สำหรับผู้ที่มีอาการแพ้โปรตีนในถุงมือยาง
จึงสามารถใช้ทดแทนถุงมือยางธรรมชาติได้บางส่วน
นอกจากนี้ถุงมือยางสังเคราะห์มีราคาสูงกว่าถุงมือยางธรรมชาติค่อนข้างมาก
ทำให้การใช้ถุงมือยางสังเคราะห์ยังไม่แพร่หลายเท่าที่ควร
รวมทั้งถุงมือที่ผลิตจากยางธรรมชาติมีคุณสมบัติในการป้องกันเชื้อรา
เชื้อโรคและวัตถุเคมีที่มีอันตรายได้ดีกว่าถุงมือที่ผลิตจากยางสังเคราะห์
ซึ่งจำเป็นอย่างยิ่งสำหรับถุงมือยางเพื่อใช้ในทางการแพทย์
ดังนั้นจึงคาดว่าถุงมือที่ผลิตจากยางสังเคราะห์เพื่อใช้ในทางการแพทย์
จะยังไม่สามารถทดแทนถุงมือที่ผลิตจากยางธรรมชาติได้ทั้งหมด อย่างไรก็ดี
บริษัทจะไม่ได้รับผลกระทบในกรณีที่ถุงมือยางสังเคราะห์เพื่อใช้ในทางการแพทย์ได้รับความนิยมในอนาคต
เนื่องจากสามารถผลิตถุงมือยางสังเคราะห์ได้ภายใต้เทคโนโลยีการผลิตที่มีอยู่เดิม
โดยลงทุนดัดแปลงเครื่องจักรเดิมให้เหมาะสมกับการผลิตถุงมือยางสังเคราะห์
ซึ่งใช้เงินลงทุนจำนวนไม่มากนัก

3. ความเสี่ยงด้านการเงิน

  3.1 ความเสี่ยงด้านสภาพคล่องทางการเงิน

สภาพคล่องทางการเงินของบริษัททยอยลดลงจาก 2.55 เท่าในปี 2542 เป็น 0.71 เท่าในปี
2544 เนื่องจากในปี 2543 เป็นต้นมา
บริษัทได้มีการขยายการลงทุนทั้งในส่วนของอาคารโรงงานแห่งที่ 2
และเครื่องจักรผลิตถุงมือยางจำนวน 8 ชุด เพื่อขยายกำลังการผลิตจาก 31 ล้านชิ้นต่อเดือนเป็น
77 ล้านชิ้นต่อเดือน ซึ่งเงินลงทุนส่วนใหญ่มาจากการก่อหนี้ระยะยาวจากธนาคารพาณิชย์ในประเทศ
ทำให้กระแสเงินสดจากการดำเนินงานและสภาพคล่องลดลงต่อเนื่อง
เพื่อเป็นการแก้ไขปัญหาดังกล่าว บริษัทได้ดำเนินการเพิ่มทุนในลักษณะ PP จำนวน 20 ล้านบาท
เมื่อต้นปี 2545 เพื่อใช้เป็นเงินทุนหมุนเวียนในการดำเนินงาน
ทำให้สภาพคล่องของบริษัทเพิ่มขึ้นเป็น 1.05 เท่าใน ปี 2545
รวมทั้งบริษัทจะได้รับวงเงินสินเชื่อเพื่อใช้ในการดำเนินงานเพิ่มเติม

3.2 ความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยน

บริษัทมีรายได้จากการส่งออกถุงมือยางเป็นหลัก ทำให้มีรายได้ส่วนใหญ่กว่าร้อยละ 90
ในรูปของเงินตราต่างประเทศ ขณะที่วัตถุดิบสามารถจัดหาจากภายในประเทศเป็นส่วนใหญ่
บริษัทจึงมีความผันผวนทางด้านรายได้
เนื่องจากอัตราแลกเปลี่ยนของเงินบาทเทียบกับสกุลเงินต่างประเทศมีความผันผวน อย่างไรก็ตาม
บริษัทมีการป้องกันความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยน
บริษัทจะทำการซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า 6 เดือน โดยทำ Forward ร้อยละ 50
หลังจากนั้นจะทำการป้องกันความเสี่ยง โดยการเฉลี่ยซื้อ Forward อีกร้อยละ 30
ส่วนที่เหลือเป็นการทำ Spot
และมีการกู้เงินในรูปสกุลเงินต่างประเทศกับธนาคารเพื่อการส่งออกและนำเข้าแห่งประเทศไทย
(EX-IM Bank) เพื่อบริหารทางการเงินอีกทางหนึ่ง
ในอดีตที่ผ่านมาผู้บริหารของบริษัทเป็นผู้รับผิดชอบในการบริหารจัดการความเสี่ยงอัตราแลกเปลี่ยนดังกล่าว
อย่างไรก็ตามตั้งแต่ต้นปี 2545 เป็นต้นมา บริษัทได้จัดตั้งฝ่ายวิจัยธุรกิจ
เพื่อรวบรวมและวิเคราะห์ข้อมูลที่เกี่ยวข้อง
เพื่อใช้เป็นเครื่องมือสนับสนุนการตัดสินใจสำหรับผู้บริหาร
เพื่อป้องกันความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยน

3.3 ความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ย

ในปี 2543-2544 อัตราดอกเบี้ยเริ่มมีแนวโน้มปรับตัวลง แต่ยังอยู่ในระดับที่ค่อนข้างสูง
ขณะที่บริษัทต้องกู้ยืมเงินจากสถาบันการเงินเพื่อนำมาขยายกำลังการผลิต
โดยอยู่ระหว่างการก่อสร้างโรงงานแห่งใหม่และติดตั้งเครื่องจักรใหม่
ทำให้บริษัทมียอดคงค้างของเงินกู้ระยะยาวเพิ่มขึ้นจาก 69.60 ล้านบาทในปี 2543 เป็น 163.96
ล้านบาทในปี 2544 และทำให้ความสามารถในการชำระดอกเบี้ย (DSCR) ลดลงจาก 11.00
เท่าในปี 2543 เป็น 7.45 เท่าในปี 2544 อย่างไรก็ตาม
อัตราดอกเบี้ยในปัจจุบันที่อยู่ในระดับค่อนข้างต่ำและบริษัทอยู่ระหว่างการพิจารณาแหล่งเงินกู้ใหม่ที่มีเงื่อนไขดีกว่าเดิม
เพื่อทำให้ความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยลดลง
โดยพบว่าการขยายตัวของเงินฝากธนาคารพาณิชย์ไทยลดลง
เพราะนำเงินออกไปซื้อพันธบัตรออมทรัพย์ช่วยชาติ เดือนตุลาคมปี 2545 ที่ผ่านมา
โดยเงินฝากขยายตัว 2.1% ส่วนสินเชื่อรวมทั้งระบบขยายตัว 3.7 %
ทำให้สภาพคล่องส่วนเกินเหลืออยู่ประมาณ 500,000 ล้านบาท จากเดิม 800,000 ล้านบาท
ปัจจุบันอัตราดอกเบี้ยอยู่ในระดับต่ำมาก ธนาคารพาณิชย์ไทยจ่ายดอกเบี้ยออมทรัพย์ที่ 1.5 %
ขณะที่ธนาคารต่างชาติจ่ายดอกเบี้ยออมทรัพย์เพียง 0.25 – 0.51 %

4. ความเสี่ยงด้านการบริหาร การจัดการ

  4.1 ความเสี่ยงเนื่องจากบริษัทมีผู้ถือหุ้นรายใหญ่เกินกว่าร้อยละ 50

บริษัทมีผู้ถือหุ้นรายใหญ่ ได้แก่ กลุ่มตระกูลกิตติพลและตระกูลเจษฎาวิสุทธิ์
ซึ่งได้ถือหุ้นในบริษัทโดยตรงและทางอ้อมผ่านการถือหุ้นของบริษัท ไทยฮั้วยางพารา จำกัด (มหาชน)
โดยมีสัดส่วนถือหุ้นรวมทั้งสิ้นคิดเป็นร้อยละ 51.40 ของจำนวนหุ้นที่ชำระแล้วทั้งหมด
(บมจ.ไทยฮั้วยางพารา และตระกูลเจษฎาวิสุทธิ์และเครือญาติ ถือหุ้นในบริษัทคิดเป็นร้อยละ 39.26
และ 12.14 ตามลำดับ)
จึงทำให้กลุ่มดังกล่าวสามารถควบคุมมติที่ประชุมผู้ถือหุ้นได้เกือบทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นเรื่องการแต่งตั้งกรรมการ
หรือการขอมติในเรื่องอื่นที่ต้องใช้เสียงส่วนใหญ่ของที่ประชุมผู้ถือหุ้น
ยกเว้นเรื่องที่กฎหมายหรือข้อบังคับบริษัทกำหนดให้ต้องได้รับเสียง 3 ใน 4 ของที่ประชุมผู้ถือหุ้น