2.  ปัจจัยความเสี่ยง

2.1 ความเสี่ยงจากภาวะเศรษฐกิจ

เศรษฐกิจไทย ปี 2554 เผชิญกับปัญหาและอุปสรรคที่ฉุดรั้งให้เศรษฐกิจขยายตัวต่ำกว่าศักยภาพมาก
ทั้งจากปัจจัยภายนอกและภายใน
โดยในช่วงครึ่งแรกของปีได้รับแรงกดดันจากความอ่อนแอของเศรษฐกิจโลกโดยเฉพาะเศรษฐกิจยุโรปจากปัญหาหนี้สาธารณะที่เรื้อรังมานาน
และเศรษฐกิจสหรัฐฯที่ยังคงฟื้นตัวอย่างเปราะบาง
อีกทั้งได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติสึนามิและแผ่นดินไหวในญี่ปุ่น
ซึ่งส่งผลต่ออุตสาหกรรมยานยนต์และชิ้นส่วนทั่วโลก
ทำให้ภาคการผลิตอุตสาหกรรมและการส่งออกของไทยขยายตัวชะลอลง อย่างไรก็ดี
เมื่อภาคการผลิตในญี่ปุ่นเริ่มเข้าสู่ภาวะปกติ
เศรษฐกิจไทยสามารถพลิกฟื้นได้อย่างรวดเร็วจากพื้นฐานที่ยังคงแข็งแกร่ง ทำให้เศรษฐกิจในช่วง 9
เดือนแรกสามารถขยายตัวได้ที่ร้อยละ 3.1 สำหรับในช่วงปลายปี
เหตุการณ์อุทกภัยที่เริ่มตั้งแต่ปลายไตรมาสสามก่อให้เกิดการชะงักงันของกิจกรรมทางเศรษฐกิจแทบทุกภาคส่วน
ทั้งภาคการผลิต การบริโภค การลงทุน การส่งออก
และการท่องเที่ยวโดยเฉพาะการผลิตภาคอุตสาหกรรมจากการที่เขตนิคมอุตสาหกรรมในจังหวัดอยุธยาและปทุมธานี
ซึ่งเป็นฐานการผลิตและส่งออกอุตสาหกรรมยานยนต์และอิเล็กทรอนิกส์ที่สำคัญของประเทศ
ได้รับผลกระทบจากน้ำท่วมอย่างหนัก
และส่งผลกระทบต่อห่วงโซ่การผลิตของอุตสาหกรรมไปทั่วประเทศ
จากการขาดแคลนชิ้นส่วนและวัตถุดิบในการผลิต
เป็นปัจจัยหลักฉุดให้เศรษฐกิจในไตรมาสสุดท้ายของปี 2554 หดตัวถึงร้อยละ 9
และทำให้เศรษฐกิจไทยทั้งปี 2554 ขยายตัวเพียงร้อยละ 0.1

สำหรับในปี 2555 เป็นช่วงเวลาเข้าสู่เส้นทางฟื้นตัวจากอุทกภัยครั้งร้ายแรง
โดยคาดว่าเศรษฐกิจไทยจะกลับมาขยายตัวในอัตราเร่งที่ร้อยละ 5.0
โดยมีอุปสงค์ภายในประเทศทั้งการบริโภคและการลงทุนเป็นแรงขับเคลื่อนหลัก
โดยเฉพาะการบริโภคที่คาดว่าจะสามารถฟื้นตัวได้เร็ว
ซึ่งได้รับปัจจัยหนุนจากการเร่งใช้จ่ายฟื้นฟูความเสียหายทั้งจากภาครัฐและเอกชน
อุปสงค์ที่สะสมมาจากการขาดแคลนในช่วงวิกฤตน้ำท่วม
กอปรกับรายได้ของผู้บริโภคที่เพิ่มขึ้นจากผลของมาตรการภาครัฐ
ทั้งการปรับเพิ่มค่าจ้างขั้นต่ำและเงินเดือนข้าราชการ มาตรการลดหย่อนภาษีผู้ได้รับผลกระทบ
ตลอดจนโครงการรับจำนำข้าวและนโยบายสนับสนุนภาคเกษตรต่างๆ
ที่มุ่งเน้นการเพิ่มอำนาจในการซื้อให้กับเกษตรกร
แต่ในส่วนของภาคการผลิตคาดว่าจะค่อยๆฟื้นตัวและมีแนวโน้มเข้าสู่ระดับปกติได้ในราวไตรมาสสาม
เนื่องจากต้องใช้เวลาในการซ่อมแซมเครื่องจักร หรือนำเข้าเครื่องจักรทดแทน
รวมทั้งฟื้นฟูสายการผลิตและสถานประกอบการ ซึ่งจะเป็นปัจจัยหนุนตัวเลขการลงทุนภาคเอกชน
นอกจากนี้
นโยบายการลงทุนภาครัฐภายใต้พ.ร.ก.ให้อำนาจกระทรวงการคลังกู้ยืมเงินเพื่อการวางระบบบริหารจัดการน้ำและสร้างอนาคตประเทศ
พ.ศ. 2555 มูลค่า 3.5 แสนล้านบาท
จะมีบทบาทสนับสนุนการฟื้นตัวของเศรษฐกิจในปีนี้และก่อให้เกิดการลงทุนเพิ่มเติมของภาคเอกชนตามมา
รวมทั้งสร้างความเชื่อมั่นให้กับนักลงทุน

อย่างไรก็ตาม เศรษฐกิจไทยยังมีปัจจัยเสี่ยงที่จำเป็นต้องติดตามอย่างใกล้ชิดที่สำคัญ คือ
การชะลอตัวเศรษฐกิจโลก
โดยเฉพาะการฟื้นตัวอย่างเปราะบางของสหรัฐฯและปัญหาหนี้สาธารณะของยุโรปที่ยังไม่เห็นแนวทางแก้ไขปัญหาที่ชัดเจน
และก่อให้เกิดความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนอันเนื่องมาจากการเคลื่อนย้ายของเงินทุน
ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อภาคการส่งออกมาก นอกจากนั้น
ยังมีความเสี่ยงเรื่องแนวนโยบายของภาครัฐในการบริหารจัดการน้ำว่าจะสามารถฟื้นความเชื่อมั่นของภาคเอกชนให้กลับมาลงทุนได้มากน้อยเพียงใด
ขณะที่ความเสี่ยงด้านเงินเฟ้อมีแนวโน้มแผ่วลงจากปีก่อน ตามข้อจำกัดเศรษฐกิจโลกที่ชะลอตัว
และทำให้อัตราดอกเบี้ยนโยบาย มีแนวโน้มปรับลดจากร้อยละ 3.25 มาที่ร้อยละ 2.75 ณ สิ้นปี
2555 เอื้อต่อการฟื้นตัวของเศรษฐกิจ
รวมทั้งความเสี่ยงเรื่องปัญหาการเมืองที่คาดว่าจะผ่อนคลายลงจากในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา
และไม่เป็นอุปสรรคต่อการฟื้นตัวของเศรษฐกิจ

2.2 ความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงกฎระเบียบที่ควบคุมธนาคาร และการดำเนินธุรกิจของธนาคาร

ความเสี่ยงของการไม่ปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ที่สำคัญของธนาคารเกิดจากการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ของพระราชบัญญัติธุรกิจสถาบันการเงิน
ประกาศและหนังสือเวียนของธนาคารแห่งประเทศไทย
กฎหมายและกฎเกณฑ์ของธุรกิจหลักทรัพย์ซึ่งกำหนดพระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์
ประกาศและหนังสือเวียนที่ออกโดยตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
และคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์
พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินและกฎกระทรวงที่เกี่ยวข้อง

ในปี 2554
มีการเปลี่ยนแปลงกฎระเบียบที่ควบคุมธนาคารที่สำคัญในส่วนของธุรกิจหลักทรัพย์ซึ่งสำนักงาน
ก.ล.ต. มีวัตถุประสงค์ที่จะให้ธนาคารวิเคราะห์ความสามารถในการรับความเสี่ยงของลูกค้า
(risk appetite) ในการจัดจำหน่ายหน่วยลงทุน
ธนาคารจึงได้จัดทำระบบการประเมินความสามารถในการรับความเสี่ยงของลูกค้า
และการควบคุมให้มีการประเมินความเสี่ยงก่อนที่จะทำรายการให้ลูกค้า ตามที่สำนักงาน
ก.ล.ต.กำหนด

ในส่วนของกฎหมายป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน ระหว่างปี 2554
สำนักงานป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินได้ปรับปรุงประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีและกฎกระทรวงหลายฉบับ
ซึ่งกำหนดหลักเกณฑ์ที่ชัดเจนและมาตรการที่เข้มงวดมากขึ้นเช่น การกำหนดวิธีการแสดงตนของลูกค้า
การจัดให้ลูกค้าแสดงตนก่อนการสร้างความสัมพันธ์หรือทำธุรกรรม
การเปลี่ยนแปลงจำนวนเงินขั้นต่ำที่ต้องรายงานธุรกรรมและการส่งรายงานธุรกรรมที่เป็นการโอนเงินหรือชำระเงินทางอิเล็กทรอนิกส์
สำหรับการรายงานธุรกรรมที่เป็นการโอนเงินหรือชำระเงินทางอิเล็กทรอนิกส์ได้ทยอยปรับปรุงฐานข้อมูลและระบบงานคอมพิวเตอร์ต่างๆให้สามารถรองรับการส่งข้อมูลทางอิเล็กทรอนิกส์
และธนาคารยังมีแผนพัฒนาระบบงานและฐานข้อมูลต่างๆ
เพื่อยกระดับมาตรการป้องกันการฟอกเงินให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น

เพื่อให้มีการบริหารความเสี่ยงในการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์อย่างมีประสิทธิภาพ
หน่วยงานกำกับการปฏิบัติงานได้จัดให้มีเครื่องมือต่างๆ เช่นรายการกฎเกณฑ์ที่ต้องปฏิบัติ
(Compliance Checklist) การให้คำปรึกษา และสรุปเวียนแจ้งกฎเกณฑ์ที่เปลี่ยนแปลง
(Compliance Update) แผนการตรวจสอบและสอบทานการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์
การรายงานและการตรวจสอบธุรกรรมที่มีเหตุอันควรสงสัย การรายงานการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์
(Compliance Report) ต่อผู้บริหารและคณะกรรมการ และการอบรมหน่วยงานและเจ้าหน้าที่
โดยมีการดำเนินการอย่างต่อเนื่อง

2.3 ภาพรวมการบริหารความเสี่ยงของธนาคาร

การบริหารความเสี่ยงเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในการดำเนินธุรกิจของธนาคารทหารไทย
ทั้งนี้เพื่อให้ธนาคารสามารถเพิ่มมูลค่าและผลตอบแทนแก่ผู้ถือหุ้นอย่างเหมาะสมและยั่งยืน
ธนาคารได้ผนวกการบริหารความเสี่ยงเข้ากับการดำเนินธุรกรรมประจำวันและการวางแผนกลยุทธ์
เพื่อสร้างความเหมาะสมระหว่างความเสี่ยงและผลตอบแทน
ธนาคารบริหารความเสี่ยงโดยการมีการกำกับดูแลความเสี่ยงที่เข้มงวด
และการสร้างวัฒนธรรมการบริหารความเสี่ยงที่มุ่งเน้นให้พนักงานใส่ใจกับความเสี่ยง
พิจารณาผลกระทบที่เกิดจากความเสี่ยง และปรับลดความเสี่ยงอย่างเหมาะสม

ธนาคารจัดให้มีโครงสร้างการกำกับดูแลความเสี่ยงเพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็งในการบริหารความเสี่ยง
โดยมีการกระจายอำนาจในการอนุมัติการบริหารความเสี่ยงจากคณะกรรมการธนาคารไปยังคณะกรรมการชุดย่อย
และผู้บริหารในหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
เพื่อให้มีการบริหารจัดการเกี่ยวกับประเด็นความเสี่ยงด้านต่างๆ กฎเกณฑ์ของทางการ
และสภาพแวดล้อมในการดำเนินธุรกิจที่เปลี่ยนแปลงไปได้อย่างเหมาะสม

โครงสร้างการกำกับดูแลความเสี่ยงของธนาคาร

[]

คณะกรรมการธนาคารมีหน้าที่รับผิดชอบสูงสุดในการบริหารความเสี่ยงในภาพรวมของธนาคาร
คณะกรรมการ

คณะกรรมการธนาคารมีหน้าที่รับผิดชอบสูงสุดในการบริหารความเสี่ยงในภาพรวมของธนาคาร
คณะกรรมการธนาคารได้มอบหมายให้คณะกรรมการบริหารความเสี่ยง (RMC) ทบทวนและ
กำกับดูแล การบริหารความเสี่ยงของธนาคาร รวมถึงให้อำนาจในการอนุมัติกลยุทธ์
ในการบริหารความเสี่ยง นโยบาย มาตรฐานในการดำเนินงาน
ตลอดจนระดับความเสี่ยงที่ยอมรับได้และเพดานความเสี่ยงต่างๆ

ธนาคารจัดให้มีคณะกรรมการชุดย่อย ในการบริหารความเสี่ยงด้านต่างๆ
ซึ่งประชุมหารือเกี่ยวกับประเด็นความเสี่ยงเฉพาะด้าน อันได้แก่ :

  - คณะนโยบายบริหารความเสี่ยง (RPC)
  ซึ่งสนับสนุนคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงในการกำกับดูแลในเรื่องเกี่ยวกับนโยบาย
  กรอบการดำเนินงาน และประเด็นที่เกี่ยวข้องกับการบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อ

  - คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน (ALCO)
  สนับสนุนคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงในประเด็นที่เกี่ยวกับการบริหารสินทรัพย์และและหนี้สิน
  และการบริหารเงิน

  - คณะกรรมการบริหารความเสี่ยงด้านปฎิบัติการ (ORC)
  มีหน้าที่สนับสนุนคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงในประเด็นที่เกี่ยวข้องกับการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ

ทั้งนี้หน่วยงานธุรกิจจะเป็นผู้รับผิดชอบหลักในการประเมินและบริหารความเสี่ยงของตนเองภายใต้กรอบการดำเนินงานที่กำหนด

หน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการบริหารความเสี่ยง
อยู่ภายใต้การดูแลของประธานเจ้าหน้าที่บริหารด้านบริหารความเสี่ยง
โดยประธานเจ้าหน้าที่บริหารด้านบริหารความเสี่ยงซึ่งเป็นสมาชิกของคณะประธานเจ้าหน้าที่บริหารและรายงานตรงต่อประธานเจ้าหน้าที่บริหาร
มีหน้าที่กำกับดูแล
ส่งเสริมให้มีการพัฒนาและนำการบริหารความเสี่ยงด้านต่างๆมาใช้อย่างสอดคล้องกันทั่วทั้งองค์กร
อย่างไรก็ตามการบริหารความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ และการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
จะรายงานตรงต่อประธานเจ้าหน้าที่บริหาร

2.3.1 ความเสี่ยงด้านกลยุทธ์

ธนาคารตระหนักดีถึงความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ที่อาจเกิดขึ้น
ซึ่งเป็นความเสี่ยงที่เกิดจากการกำหนดแผนกลยุทธ์และแผนธุรกิจ การนำกลยุทธ์ไปปฏิบัติ
และการควบคุมเชิงกลยุทธ์
ที่ไม่เหมาะสมและ/หรือไม่สอดคล้องกับสภาพแวดล้อมภายในและภายนอกองค์กร

ธนาคารได้กำหนดวิสัยทัศน์ที่จะก้าวเป็น “ธนาคารไทยชั้นนำ มาตรฐานระดับโลก” โดยจัด
“โครงสร้างองค์กรที่ยึดลูกค้าเป็นศูนย์กลาง”
พร้อมกับการดำเนินกลยุทธ์การใช้ผลิตภัณฑ์เงินฝากเป็นตัวนำ (Deposit-Led Strategy)
เพื่อสร้างฐานที่มั่นคงสำหรับการเติบโตอย่างยั่งยืน ธนาคารได้จัดทำแผนกลยุทธ์ 5
ปีซึ่งกำหนดทิศทางการดำเนินธุรกิจที่ชัดเจนเพื่อมุ่งสู่การเป็นผู้นำตลาดด้านเงินฝาก
ธนาคารจะมีการปรับเปลี่ยนแผนกลยุทธ์นี้ให้ทันสมัยตามสิ่งแวดล้อมและตลาดในแต่ละปี

เพื่อที่จะบริหารความเสี่ยงได้อย่างเหมาะสมยิ่งขึ้น
ธนาคารได้ปรับปรุงกระบวนการติดตามผลการดำเนินงานและควบคุมเชิงกลยุทธ์
นอกจากนี้ยังได้จัดให้มีการประชุมระหว่างผู้บริหารและหน่วยงานทางธุรกิจต่าง ๆ
เพื่อติดตามผลการดำเนินงานอย่างสม่ำเสมอ
พร้อมกับการเสนอแนวทางแก้ไขหากไม่สามารถดำเนินงานได้บรรลุตามเป้าหมายที่กำหนดไว้
และได้เริ่มพัฒนาระบบเตือนความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ (Strategic risk dashboard)
เพื่อรายงานให้ผู้บริหารทราบและตระหนักถึงสถานะความเสี่ยงด้านกลยุทธ์
ตลอดจนการจัดทำการประเมินผลตนเอง (Control Self Assessment) ในความเสี่ยงด้าน
กลยุทธ์เป็นรายปี

โดยรวมแล้วธนาคารมีความมุ่งมั่นที่จะเพิ่มขีดความสามารถในการบริหารความเสี่ยงด้านกลยุทธ์
โดยเริ่มตั้งแต่กระบวนการจัดทำแผนกลยุทธ์ การจัดองค์กรและอัตรากำลัง การดำเนินโครงการต่าง
ๆ ตลอดจนกระบวนการติดตามและควบคุมการปฏิบัติงานให้เป็นไปตามกลยุทธ์หลักของธนาคาร
และมีการทบทวนปรับเปลี่ยนให้สอดคล้องกับสถานการณ์อย่างสม่ำเสมอ

2.  ความเสี่ยงด้านสินเชื่อ

ความเสี่ยงด้านสินเชื่อคือความเสี่ยงที่อาจก่อให้เกิดความสูญเสียต่อธนาคาร อันเนื่องมาจากผู้กู้
และ/หรือคู่สัญญาไม่สามารถชำระเงินกู้ตามเงื่อนไขที่ระบุในสัญญาเงินกู้ได้
ความเสี่ยงด้านสินเชื่อส่วนใหญ่เกิดจากธุรกรรมการให้สินเชื่อและภาระผูกพันนอกงบดุลต่างๆ เช่น
การค้ำประกัน และเงินกู้ยืมที่มีอนุพันธ์ทางการเงินแฝง (Credit Derivatives) เป็นต้น

ธนาคารมีเป้าหมายในการบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อโดยมุ่งหวังให้ธนาคารได้รับผลตอบแทนที่เหมาะสม
ในระดับความเสี่ยงที่ธนาคารยอมรับได้ ตลอดจนมีความสามารถในการแข่งขันเชิงธุรกิจอย่างยั่งยืน
โดยผนวกให้การบริหารความเสี่ยงเป็นส่วนหนึ่งของการดำเนินธุรกิจและการวางแผนกลยุทธ์ขององค์กร
ธนาคารได้ให้ความสำคัญในการพัฒนา
และปรับปรุงประสิทธิภาพในการบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่ออย่างต่อเนื่อง โดยมีการพัฒนาบุคลากร
การกำกับดูแลด้านการบริหารความเสี่ยง กระบวนการ เครื่องมือและระบบวัดระดับความเสี่ยง
รวมถึงการพัฒนาแนวทางบริหารความเสี่ยงในรูปของเงินกองทุนทางเศรษฐศาสตร์ (Economic
capital) การปรับปรุงกระบวนการและเครื่องมือในการวัดระดับความเสี่ยง เช่น risk rating
model, Application Scorecard และ Behavior Scorecard
ตลอดจนจัดทำและปรับปรุงนโยบายสินเชื่อ กระบวนการ และ แนวทางการพิจารณา และ
บริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อ
นอกจากนี้ธนาคารยังคงมุ่งมั่นในการสร้างวัฒนธรรมการบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อที่แข็งแกร่งผ่านการรู้จักและเข้าใจลูกค้าของธนาคาร
โดยพนักงานของธนาคารที่ผ่านการอบรมอย่างมีระบบ ภายใต้หลักการป้องกัน 3
ลำดับในการบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อ ( 3 lines of defense credit risk
management framework) ซึ่งช่วยในการลดความเสี่ยงด้านสินเชื่อของธนาคาร ดังนี้:-

-   ผู้บริหารในหน่วยงานธุรกิจเป็นผู้รับผิดชอบหลักเป็นด่านแรกในการควบคุมความเสี่ยงด้านสินเชื่อภายในหน่วยงาน
    ( 1^(st) line of defense)

-   หน่วยงานบริหารความเสี่ยงด้านเครดิต ( 2^(nd) line of defense)
    ให้ความร่วมมือและรับผิดชอบร่วมกับหน่วยงานธุรกิจ (1^(st) line of defense)
    ในการบริหารความเสี่ยงของธนาคารผ่านขั้นตอนการพิจารณาสินเชื่อ
    ทั้งนี้หน่วยงานบริหารความเสี่ยง มีความเป็นอิสระจากผู้บริหารและพนักงานในหน่วยงานธุรกิจ

-   หน่วยงานตรวจสอบ เป็น the 3^(rd) line of defense
    มีหน้าที่ให้ความเห็นอย่างเป็นอิสระต่อการออกแบบและประสิทธิภาพของระบบการควบคุมภายใน
    ในการบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อ

ปัจจัยเสี่ยงด้านสินเชื่อ

-   คุณภาพสินเชื่อ

ธนาคารยังคงให้ความสำคัญต่อการปรับปรุงคุณภาพสินทรัพย์อย่างต่อเนื่องเพื่อลดหนี้ด้อยคุณภาพ
(NPL) ซึ่งเกิดจากที่ลูกหนี้ไม่สามารถชำระหนี้ได้ตามข้อตกลงไม่ว่าจะเป็นเงินต้นหรือดอกเบี้ย
ซึ่งส่งผลกระทบต่อความสามารถในการทำกำไรและความเพียงพอของเงินกองทุนของธนาคาร

ธนาคารบริหารคุณภาพของพอร์ตสินเชื่อโดยติดตามและทบทวนสถานะของลูกหนี้และหรือคู่สัญญาอย่างสม่ำเสมอ
ทั้งในระดับรายลูกค้าและระดับ portfolio ในส่วนของหลักการป้องกัน 3
ลำดับในการบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อ ( 3 lines of defense credit risk
management ): เจ้าหน้าที่บริหารความสัมพันธ์ลูกค้า ( Relationship Managers)
ติดตามดูแลลูกค้าธุรกิจทั้งรายใหญ่และ SME เป็นรายลูกค้า
ในขณะที่ข้อมูลบริหารความเสี่ยงจะให้การสนับสนุนด้านข้อมูลในระดับ portfolio
ในส่วนของสินเชื่อรายย่อย ธนาคารมีการติดตามดูแลลูกค้าในระดับ portfolio
ธนาคารให้ความสำคัญต่อหนี้ที่มีปัญหา
โดยกำหนดให้มีการทบทวนและรายงานสถานะของลูกหนี้ด้อยคุณภาพบ่อยครั้งยิ่งขึ้น จัดให้มีระบบ
Early Warning
เพื่อเป็นสัญญาณและใช้ติดตามลูกหนี้ซึ่งมีแนวโน้มที่อาจจะมีปัญหาหรือมีผลประกอบการที่ด้อยลง
ธนาคารมีทีมงานปรับปรุงโครงสร้างหนี้
และคณะกรรมการแก้ไขหนี้ด้อยคุณภาพซึ่งจะให้คำแนะนำในการปรับโครงสร้างหนี้
ธนาคารมีการตั้งสำรองเผื่อหนี้สงสัยจะสูญอย่างเพียงพอสำหรับความเสียหายที่คาดว่าจะเกิดขึ้นตามเกณฑ์ที่กำหนดโดยธนาคารแห่งประเทศไทย
นอกจากนี้ยังได้ตั้งสำรองส่วนเกินเพื่อรองรับส่วนสูญเสียที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตกับหนี้ที่ก่อให้เกิดรายได้
( loss incurred but not yet recognized)
โดยคำนวณจากความน่าจะเป็นที่สินเชื่ออาจผิดนัดชำระหนี้ (probability of default)
ในอนาคตตามละระดับความเสี่ยง ยอดหนี้เมื่อลูกหนี้ผิดนัดชำระหนี้ (exposure at default)
ตามประเภทของสินเชื่อ และ ความเสียหายเมื่อลูกหนี้ผิดนัดชำระหนี้ (loss given default)
ตามประเภทหลักประกัน

-   การเสื่อมค่าของมูลค่าหลักประกัน

เนื่องจากหลักประกันของสินเชื่อส่วนใหญ่ของธนาคารเป็นอสังหาริมทรัพย์และทรัพย์สินอื่น
ซึ่งมูลค่าของหลักประกันดังกล่าวอาจได้รับผลกระทบจากสภาวะเศรษฐกิจของประเทศ ตัวอย่างเช่น
การตกต่ำของภาคอสังหาริมทรัพย์อาจส่งผลให้ยอดหนี้เงินต้นส่วนที่ค้ำประกันโดยอสังหาริมทรัพย์นั้นมีมูลค่าเกินกว่าอัตราส่วนสินเชื่อต่อหลักประกันที่อนุมัติไว้เดิม
การลดลงของมูลค่าหลักประกันอาจมีผลทำให้ธนาคารต้องตั้งสำรองเผื่อหนี้สงสัยจะสูญเพิ่มขึ้น
ธนาคารได้จัดทำนโยบายและวิธีปฏิบัติเพื่อกำหนดแนวทางและมาตรฐานในการประเมินราคาหลักประกันตามหลักเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทย
โดยความถี่ในการประเมินราคาหลักประกันขึ้นกับระดับความเสี่ยงของสินเชื่อ

-   การกระจุกตัวของสินเชื่อ

ความเสี่ยงจากการกระจุกตัวของสินเชื่อเป็นปัจจัยเสี่ยงที่สำคัญอย่างหนึ่งในการบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อ
ธนาคารบริหารและติดตามดูแลการกระจุกตัวของสินเชื่อในแต่ละภาคธุรกิจ ประเทศคู่สัญญา
และลูกหนี้รายใหญ่ โดยธนาคารได้กำหนดเพดานความเสี่ยงที่ธนาคารยอมรับได้ทั้งในรายภาคธุรกิจ
ในแต่ละประเทศคู่สัญญา และรายกลุ่มลูกค้า
เพื่อบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อที่มีอยู่ในปัจจุบันและที่จะเกิดขึ้นในอนาคตให้มีการกระจายตัวอย่างเหมาะสม
นอกจากนี้ธนาคารยังมีการกำหนดเพดานความเสี่ยงด้านสินเชื่อสำหรับลูกหนี้รายใหญ่รวมทั้งผู้เกี่ยวข้องตามระดับความเสี่ยง
ทั้งนี้การบริหารความเสี่ยงจากการกระจุกตัวของสินเชื่อยังคงเป็นปัจจัยหลักในการบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อของธนาคาร

2.  ความเสี่ยงด้านตลาด

ความเสี่ยงด้านตลาด หมายถึง
ความเสียหายต่อรายได้ที่อาจเกิดขึ้นเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของปัจจัยเสี่ยงด้านตลาด
ซึ่งปัจจัยหลักประกอบด้วย ความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ย ความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน
และความเสี่ยงจากราคาตราสารทุน

ในการบริหารความเสี่ยง ธนาคารได้จัดให้มีนโยบายต่างๆในการบริหารความเสี่ยงด้านตลาด
เพื่อใช้เป็นแนวทางและมาตรฐานสำหรับการบริหารความเสี่ยง
หน่วยงานธุรกิจมีหน้าที่รับผิดชอบในการบริหารความเสี่ยงด้านตลาดจะดำเนินการภายใต้มาตรฐานที่ได้กำหนดในนโยบายดังกล่าว
ในขณะที่บริหารความเสี่ยงด้านตลาดเป็นหน่วยงานอิสระทำหน้าที่ดูแลความเสี่ยงด้านตลาดโดยรวมของธนาคาร

ธนาคารควบคุมความเสี่ยงด้านตลาดโดยตั้งเพดานความเสี่ยงภายใต้กรอบความเสี่ยงและความเสียหายสูงสุดที่ได้รับอนุมัติจากคณะกรรมการธนาคาร
โดยสรุปความเสี่ยงด้านตลาดที่สำคัญมีดังนี้

2.3.3.1 ความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยน

ความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยน (Foreign Exchange Risk) หมายถึง ความเสียหายต่อรายได้
และ/หรือ มูลค่าส่วนของผู้ถือหุ้นของธนาคาร
จากการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ
ซึ่งอาจเกิดจากฐานะทั้งในงบดุลและนอกงบดุลที่อยู่ในบัญชีเพื่อการค้า และ/หรือ
บัญชีเพื่อการธนาคาร ทั้งนี้
ความเสียหายดังกล่าวมีสาเหตุจากมูลค่าที่ลดลงเนื่องจากการแปลงมูลค่าเงินตราต่างประเทศของฐานะที่ถืออยู่
รวมทั้งการขาดทุนจากธุรกรรมการค้าเงินตราต่างประเทศ หรือ
การแปลงมูลค่าจากเงินสกุลหนึ่งเป็นเงินอีกสกุลหนึ่ง

ธุรกิจตลาดเงินเป็นผู้รับผิดชอบในการบริหารฐานะเงินตราต่างประเทศในบัญชีเพื่อการค้าของธนาคาร
บริหารความเสี่ยงด้านตลาดเป็นผู้กำหนดกรอบในการวัดความเสี่ยง
ซึ่งกำหนดขึ้นเพื่อควบคุมระดับความเสี่ยงอันเกิดจากผลกระทบด้านลบจากการเปลี่ยนแปลงของภาวะตลาดมิให้เกินกว่าที่ควรจะเป็น
ซึ่งอาจส่งผลต่อมูลค่าหรืออัตราผลตอบแทนของพอร์ตเพื่อการค้าและการลงทุนของธนาคาร
โดยมีการกำหนดเพดานความเสี่ยงดังนี้

1. Delta Limit – หมายถึง อัตราการเปลี่ยนแปลงของราคาสัญญาใช้สิทธิ
ต่อราคาของสินทรัพย์อ้างอิง ในกรณีที่เป็นฐานะอนุพันธ์ประเภท options

2. Gamma Limit – หมายถึง อัตราการเปลี่ยนแปลงของ delta ต่อราคาของสินทรัพย์อ้างอิง

3. Vega Limit - หมายถึง อัตราการเปลี่ยนแปลงของมูลค่าของหลักทรัพย์ในพอร์ตโฟลิโอ
ซึ่งขึ้นกับค่าความ ผันผวนของสินทรัพย์อ้างอิง

4. เพดานความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยน (Foreign Exchange Limit) – หมายถึง
มูลค่าขั้นต้น (มูลค่ารวมของสถานะซื้อและขายของแต่ละสกุล) และมูลค่าสุทธิ
(ส่วนต่างสุทธิของสถานะซื้อและขาย) สำหรับอัตราแลกเปลี่ยนที่ถือครองในแต่ละสกุล

ภายใต้เพดานความเสี่ยงที่กำหนดนี้
บริหารธุรกิจตลาดเงินเป็นผู้รับผิดชอบในการทำธุรกรรมด้านการค้าและบริหารจัดการพอร์ตโฟลิโอ
เพื่อให้เกิดผลตอบแทนที่เหมาะสมจากการลงทุน
ทั้งนี้คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินมีหน้าที่ทบทวนกระบวนการ กลยุทธ์และผลการดำเนินงาน
โดยบริหารความเสี่ยงด้านตลาดมีหน้าที่ในการติดตามความเสี่ยงให้อยู่ภายใต้เพดานความเสี่ยงที่กำหนดไว้

2.3.3.2 ความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ย

รายได้ดอกเบี้ยสุทธิ หรืออัตราส่วนรายได้ดอกเบี้ยสุทธิของธนาคาร
ขึ้นอยู่กับการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ย และ ความแตกต่าง (mismatch)
ของระยะเวลาในการปรับอัตราดอกเบี้ยของสินทรัพย์ หนี้สิน และรายการนอกงบดุล
การเปลี่ยนแปลงในอัตราดอกเบี้ยมีผลกระทบโดยตรงต่อรายได้และค่าใช้จ่ายในสินทรัพย์และหนี้สิน
รวมทั้งเงินกองทุนของธนาคาร ทั้งนี้
การบริหารความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยได้ดำเนินการตามกรอบนโยบายที่ได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการธนาคาร
ซึ่งธนาคารมีการกำหนดและควบคุมขอบเขตของความเสี่ยงอัตราดอกเบี้ยในด้านต่าง ๆ เช่น
ขอบเขตความเสี่ยงของรายได้ ขอบเขตความเสี่ยงของมูลค่าทางเศรษฐกิจ
และขอบเขตของผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงอัตราดอกเบี้ย
โดยมีคณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินเป็น
ผู้ควบคุมดูแลโครงสร้างการบริหารความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ย

ธนาคารมีแนวทางในการบริหารความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ย
เพื่อรองรับผลกระทบจากความผันผวนของอัตราดอกเบี้ย เช่น
การปรับสมดุลระหว่างสินทรัพย์และหนี้สิน หรือการกำหนดระดับความแตกต่าง (Mismatch)
ของระยะเวลาการปรับอัตราดอกเบี้ยของสินทรัพย์และหนี้สินที่เหมาะสม
ภายใต้การควบคุมดูแลของคณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน โดยพิจารณาปัจจัยต่าง ๆ
ที่เกี่ยวข้องทั้งภายในและภายนอกของธนาคาร
รวมทั้งการคาดการณ์แนวโน้มอัตราดอกเบี้ยจากศูนย์วิเคราะห์เศรษฐกิจของธนาคาร

ในปี 2554 ธนาคารและบริษัทย่อยมีรายได้ดอกเบี้ยสุทธิ จำนวน 14,235 ล้านบาท เพิ่มขึ้นจำนวน
3,820 ล้านบาท หรือเพิ่มขึ้นร้อยละ 37 จากปี 2553 โดยรายได้ดอกเบี้ยสุทธิ คิดเป็นร้อยละ 68
ของรายได้จากการดำเนินงานของธนาคาร เพิ่มขึ้นจากปี 2553 ซึ่งอยู่ที่ร้อยละ 64 ทั้งนี้
เงินให้สินเชื่อแก่ลูกหนี้สุทธิจากรายได้รอตัดบัญชีส่วนใหญ่ของธนาคารและบริษัทย่อย ณ วันที่ 31
ธันวาคม 2554 มีอัตราดอกเบี้ยปรับขึ้นลงอ้างอิงตามอัตราตลาดคิดเป็นร้อยละ 69
ของเงินให้สินเชื่อ ลดลงเมื่อเทียบกับ ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2553 ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 75

2.3.4 ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง

ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง คือ
ความเสี่ยงที่ธนาคารไม่สามารถปฏิบัติตามภาระผูกพันได้เมื่อครบกำหนด
เนื่องจากธนาคารไม่สามารถเปลี่ยนสินทรัพย์เป็นเงินสดได้ทันหรือไม่สามารถจัดหาเงินทุนได้เพียงพอสำหรับการดำเนินงาน
จนทำให้เกิดความเสียหายแก่ธนาคาร ทั้งนี้ คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน (Asset &
Liability Management Committee-ALCO) มีหน้าที่กำกับดูแลการบริหารสภาพคล่อง
เพื่อให้ธนาคารมีสภาพคล่องเพียงพอในการดำเนินธุรกิจทั้งในภาวะปกติและในภาวะวิกฤติที่อาจเกิดขึ้นได้
และสามารถดำรงระดับสภาพคล่องสูงกว่าขั้นต่ำตามเกณฑ์ที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด
ซึ่งต้องอยู่ภายในกรอบความเสี่ยงที่ได้รับอนุมัติจากคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงและได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการธนาคาร
ธนาคารกำหนดให้มีการทบทวนนโยบายในการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่องและแผนบริหารสภาพคล่องทั้งในภาวะปกติและภาวะวิกฤติเป็นประจำ
หรืออาจมีการทบทวนเป็นกรณีพิเศษหากมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญอันอาจก่อให้เกิดผลกระทบต่อการบริหารสภาพคล่องตามนโยบายหรือแผนงานดังกล่าว
เพื่อให้สอดคล้องกับนโยบายหลักของธนาคาร โครงสร้างขององค์กร
กฎเกณฑ์ของทางการและสภาวะตลาดที่อาจเปลี่ยนแปลงไป
ทั้งนี้ธนาคารและบริษัทในกลุ่มธุรกิจทางการเงินของธนาคาร
แต่ละบริษัทจะบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่องแยกจากกัน

บริหารเงิน (Balance Sheet Management)
เป็นผู้รับผิดชอบในการบริหารสภาพคล่องในระดับภาพรวม โดยมีธุรกิจตลาดเงิน (Capital
Markets) เป็นผู้รับผิดชอบในการบริหารสภาพคล่องรายวัน
นอกจากนี้บริหารเงินยังทำหน้าที่วัดความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง
และรายงานการบริหารสภาพคล่องต่อคณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน
ส่วนบริหารความเสี่ยงด้านตลาด (Market Risk Management) ทำหน้าที่ ระบุ ติดตาม
และควบคุมความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง
ธนาคารฯมีนโยบายการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่องซึ่งมีการทบทวนอย่างสม่ำเสมอ
อย่างน้อยปีละ 1 ครั้ง หรือเมื่อจำเป็นเพื่อให้เหมาะสมกับสถานการณ์

ในการบริหารสภาพคล่อง
ธนาคารฯมีการติดตามดูแลแหล่งเงินทุนและความสามารถในการเข้าถึงตลาดทุนอย่างต่อเนื่อง
รวมทั้งให้ความสำคัญในการถือครองสินทรัพย์ที่มีสภาพคล่องสูง ซึ่งสามารถเปลี่ยนเป็นเงินสดได้เร็ว
หรือสามารถใช้เป็นหลักประกันในการระดมเงินทุนได้

เมื่อพิจารณาแหล่งเงินทุนของธนาคาร ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2554 ธนาคารมีเงินฝาก
รายการระหว่างธนาคารและตลาดเงิน เงินกู้ยืมระยะสั้น และเงินกู้ยืมระยะยาว คิดเป็นร้อยละ
75.8, 7.1, 13.4 และ 3.7 ของแหล่งเงินทุนตามลำดับ
โดยส่วนใหญ่แหล่งเงินทุนที่สำคัญของธนาคารมาจากแหล่งเงินทุนระยะสั้น
ซึ่งธนาคารยังคงมีกลยุทธ์ในการจัดหาเงินทุนจากเงินฝากอย่างต่อเนื่องเพื่อเสริมสร้างฐานะทางการเงินให้แข็งแกร่งและมีผลประกอบการที่น่าพอใจอันจะช่วยเสริมสร้างความมั่นใจให้แก่ลูกค้าและผู้ฝากเงิน
อย่างไรก็ตาม ธนาคารยังให้ความสำคัญในการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง
โดยรักษาระดับสินทรัพย์สภาพคล่อง และติดตามระดับความเสี่ยงเป็นรายวัน รายสัปดาห์
และรายเดือน รวมทั้งกำหนดขอบเขตสำหรับตัวบ่งชี้ระดับความเสี่ยง (Risk Indicators
Limit) และการดำเนินการต่าง ๆ เพื่อควบคุมความเสี่ยงให้อยู่ในระดับที่ยอมรับได้
พร้อมกันนี้ได้มีการจัดทำแผนการบริหารสภาพคล่องในภาวะวิกฤติ
เพื่อเตรียมพร้อมในการดำเนินการหากมีสัญญาณบ่งชี้ว่าอาจเกิดภาวะวิกฤติด้านสภาพคล่อง (Early
Warning Indicator)

2.3.5 ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ

ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ หมายถึง ความเสี่ยงที่จะเกิดความเสียหายทั้งที่เป็นตัวเงินและมิใช่ตัวเงิน
อันเนื่องมาจากความไม่เพียงพอหรือความบกพร่องของกระบวนการภายใน บุคลากร
ระบบงานของธนาคาร หรือจากเหตุการณ์ภายนอกธนาคาร รวมถึงความเสี่ยงด้านกฎหมาย
แต่ไม่รวมความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ (Strategic risk) และด้านชื่อเสียง (Reputational
risk)
ซึ่งการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการที่มีประสิทธิผลจะช่วยให้กระบวนการทางธุรกิจดำเนินไปได้อย่างราบรื่นและช่วยลดต้นทุนด้านปฏิบัติการ

การบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการของธนาคาร
ดำเนินการโดยผ่านโครงสร้างการกำกับดูแลซึ่งมีคณะกรรมการธนาคาร
เป็นผู้รับผิดชอบระดับสูงสุดในการบริหารความเสี่ยงของทั้งองค์กร
คณะกรรมการธนาคารได้มอบอำนาจให้กับคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
(Operational Risk Management Committee)
ซึ่งมีประธานเจ้าหน้าที่บริหารเป็นประธานคณะกรรมการ ทำหน้าที่ในการระบุ ประเมิน ติดตาม
และการบริหารจัดการความเสี่ยงด้านปฏิบัติการของธนาคารและบริษัทในเครือ
และดำเนินการให้มั่นใจว่าการจัดการกับความเสี่ยงได้รับการดำเนินการโดยผู้ที่มีหน้าที่รับผิดชอบอย่างเหมาะสมและครอบคลุมครบถ้วน

ธนาคาร ได้จัดตั้งบริหารความเสี่ยงด้านปฎิบัติการองค์กร (Corporate Operational Risk
Management) ซึ่งรายงานตรงต่อประธานเจ้าหน้าที่บริหาร
ทำหน้าที่บริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการในภาพรวมโดยมีหน่วยงานซึ่งมีความเชี่ยวชาญเฉพาะทางทำหน้าที่ดูแลความเสี่ยงด้านต่างๆ
เช่น ความเสี่ยงในกระบวนการปฏิบัติงาน ความเสี่ยงในการควบคุมการปฏิบัติงาน
ความเสี่ยงที่เกิดจากการกระทำที่ไม่ได้รับอนุมัติ ความเสี่ยงด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ
ความเสี่ยงที่เกี่ยวกับการบริหารความต่อเนื่องทางธุรกิจและเหตุการณ์วิกฤต
ความเสี่ยงจากการทุจริต ความเสี่ยงด้านความปลอดภัยของบุคคลและทรัพย์สิน
และความเสี่ยงที่เกี่ยวกับวิธีปฏิบัติด้านการจ้างงานและความปลอดภัยในสถานที่

หน่วยงานธุรกิจและหน่วยงานสนับสนุนเป็นผู้รับผิดชอบหลักในการบริหารและควบคุมความเสี่ยงด้านปฏิบัติการของหน่วยงานตนเอง
ธนาคารได้แต่งตั้งตัวแทนเพื่อสนับสนุนการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ (Unit Operational
Risk Manager: UORM) ไว้ในแต่ละหน่วยงานธุรกิจและหน่วยงานสนับสนุน
ซึ่งเป็นผู้มีหน้าที่รับผิดชอบงานบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
โดยบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการองค์กรเป็นผู้ช่วยสนับสนุนการทำงานของ UORM

ตรวจสอบทำหน้าที่เป็น “แนวป้องกันชั้นที่สาม”
ภารกิจของตรวจสอบคือการตรวจสอบโดยอิสระเพื่อให้มั่นใจว่ามาตรการควบคุมภายในซึ่งดำเนินการโดยแนวป้องกันชั้นที่หนึ่งและสอง
ได้รับการออกแบบอย่างดีและสามารถควบคุมความเสี่ยงในการทำธุรกิจของธนาคารอย่างมีประสิทธิผล
ทั้งนี้ ในการปฏิบัติหน้าที่ ตรวจสอบจะให้คำแนะนำที่เฉพาะเจาะจงเพื่อปรับปรุงระบบบรรษัทภิบาล
กรอบการบริหารความเสี่ยงและการควบคุม

ธนาคารได้พัฒนากรอบการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
โดยกำหนดให้มีการระบุความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ การวัดผล การติดตาม การรายงาน
การวิเคราะห์และควบคุมอย่างเป็นระบบ กรอบการดำเนินงานดังกล่าวครอบคลุมหลักการ
โครงสร้างการดำเนินงาน
และการกำกับดูแลการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการให้เป็นไปในทิศทางเดียวกัน
โดยมีรูปแบบการกำกับดูแลความเสี่ยงด้วยหลักการป้องกัน 3 ลำดับ (3 lines of defense
risk governance model) และสอดคล้องกับแนวทาง COSO (The Committee of
Sponsoring Organizations of the Treadway Commission)

ธนาคารได้กำหนดระดับความเสี่ยงที่ยอมรับได้สำหรับความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
เพื่อพิจารณาความเสียหายที่คาดว่าจะเกิดขึ้น (โอกาสและผลกระทบ)
โดยกำหนดระดับดังกล่าวจากข้อมูลในอดีตของธนาคาร ความแข็งแกร่งทางการเงิน
และสภาพแวดล้อมการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการโดยรวม
ในกรณีความเสียหายที่คาดว่าจะเกิดขึ้นสูงเกินระดับที่ยอมรับได้นั้น
ธนาคารจะกำหนดแผนการจัดการความเสี่ยงเพื่อลดระดับความเสียหายให้อยู่ในระดับที่ยอมรับได้อย่างเหมาะสม

นอกจากนี้ธนาคาร ได้จัดทำนโยบาย มาตรฐานขั้นต่ำ
และแนวทางปฏิบัติต่างๆเพื่อใช้ในการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการซึ่งครอบคลุมถึงกระบวนการและเครื่องมือการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการที่สำคัญ
ตามหลักเกณฑ์ Basel New Capital Accord (Basel II) เช่น
การประเมินความเสี่ยงและการควบคุมด้วยตนเอง (Risk and Control Self Assessment :
R&CSA) การประเมินการควบคุมด้วยตนเอง (Control Self Assessment : CSA)
ดัชนีชี้วัดความเสี่ยงที่สำคัญ (Key Risk Indicator : KRI)
และการจัดการเหตุการณ์ความเสี่ยง (Incident Management)

การประเมินความเสี่ยงและการควบคุมด้วยตนเอง/การประเมินการควบคุมด้วยตนเอง
เป็นกระบวนการที่ใช้ในการระบุและประเมินความเสี่ยงและการควบคุมที่สำคัญรวมถึงการพิจารณาแผนการจัดการความเสี่ยง
ธนาคารยังได้กำหนดดัชนีชี้วัดความเสี่ยงที่สำคัญระดับองค์กรและระดับธุรกิจเพื่อเป็นสัญญาณเตือนล่วงหน้าให้กับผู้บริหารเพื่อดำเนินการจัดการและควบคุมความเสี่ยงด้านปฏิบัติการในเชิงรุก
การบริหารเหตุการณ์ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการเป็นเครื่องมือที่ช่วยในการตรวจหา แก้ไข
และวิเคราะห์เหตุการณ์ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการและเก็บข้อมูลความเสียหาย
นอกจากนี้ยังช่วยให้ผู้บริหารเข้าใจและตระหนักถึงต้นทุนหรือค่าใช้จ่ายที่เกิดจากเหตุการณ์ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการและจุดอ่อนในการควบคุมความเสี่ยง
รวมถึงภาพรวมของความเสี่ยงที่มีในธนาคาร

นอกเหนือจากเครื่องมือการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการข้างต้นธนาคารยังได้ออกเครื่องมือสนับสนุนเพื่อให้เกิดกลไกการลดความเสี่ยงด้านปฏิบัติการที่สำคัญเพิ่มเติม
ได้แก่ กระบวนการอนุมัติผลิตภัณฑ์และบริการใหม่ (Product and Service Approval
Process: PSAP) การติดตามความคืบหน้าของแผนการจัดการความเสี่ยง (Action Tracking)
นโยบายบริหารความเสี่ยงจากการใช้บริการจากผู้ให้บริการภายนอก/การให้บริการด้านสนับสนุนแก่บุคคลอื่น
(Outsourcing / Insourcing Risk Management)
และแผนรองรับการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่องและแผนฉุกเฉินด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ (BCP /
DRP)

ธนาคารได้กำหนดแนวทางการอนุมัติผลิตภัณฑ์และบริการที่ออกใหม่และทบทวนผลิตภัณฑ์และบริการที่มีอยู่
เพื่อให้มั่นใจว่าผลิตภัณฑ์และบริการที่ธนาคารเสนอมีการระบุและจัดการความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นอย่างเหมาะสม
รวมทั้งมีโครงสร้างพื้นฐานและการควบคุมที่จำเป็นอย่างเพียงพอที่จะสนับสนุนธุรกิจใหม่ดังกล่าวให้ดำเนินการภายใต้ระดับความเสี่ยงที่ธนาคารยอมรับได้

ธนาคารได้นำระบบการติดตามความคืบหน้าของแผนการจัดการความเสี่ยง (Action Tracking
System) มาใช้เพื่อให้เกิดความมั่นใจว่าการติดตาม
และการบริหารจัดการข้อสังเกตที่ได้จากการตรวจสอบ (audit item) และจากวิธีการอื่น
(non-audit item) ได้รับการปรับปรุงแก้ไขจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องอย่างมีประสิทธิภาพเพียงพอ
ตามเวลาที่เหมาะสม

ธนาคารได้กำหนดให้มีนโยบายบริหารความเสี่ยงจากการใช้บริการจากผู้ให้บริการภายนอก/การให้บริการด้านสนับสนุนแก่บุคคลอื่น
เพื่อกำหนดหลักการและมาตรฐานในการบริหารจัดการความเสี่ยงที่เกิดขึ้นอย่างมีประสิทธิผล

ธนาคารได้จัดให้มีนโยบายและมาตรฐานการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่อง
ซึ่งกำหนดแนวทางให้กับทุกหน่วยงานในการพัฒนาแผนการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่อง
หน่วยงานบริหารความต่อเนื่องทางธุรกิจภายใต้บริหารความเสี่ยงด้านปฎิบัติการองค์กรทำหน้าที่กำกับดูแลการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่องให้เป็นไปตามนโยบายและมาตรฐานดังกล่าว
รวมทั้งประเมินระดับความพร้อมและประสานงานการพัฒนาแผนการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่องและแผนฉุกเฉินด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ

สำหรับการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการของบริษัทลูกในกลุ่มธุรกิจการเงินนั้น
บริษัทลูกได้นำกรอบการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ นโยบาย
และมาตรฐานขั้นต่ำของธนาคารไปปรับใช้
มีการกำหนดโครงสร้างหน่วยงานและคณะกรรมการที่ดูแลรับผิดชอบการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
และได้มีการจัดทำแผนงานเพื่อนำเครื่องมือในการบริหารความเสี่ยงด้านปฎิบัติการ ได้แก่
การประเมินความเสี่ยงและการควบคุมด้วยตนเอง การจัดเก็บข้อมูลความเสี่ยง
ดัชนีชี้วัดความเสี่ยงที่สำคัญ และการจัดทำแผนการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่องไปใช้ต่อไป