1. ปัจจัยความเสี่ยง

1.1 ความเสี่ยงจากความเสียหายที่เกิดจากภัยพิบัติทางธรรมชาติ

เพื่อป้องกันมิให้เกิดผลกระทบที่รุนแรงต่อฐานะการเงิน หรือต่อการดำรงอยู่ของบริษัท
จากความเสียหายที่สูงกว่าปกติที่อาจเกิดขึ้นจากธุรกิจรับประกันภัยของบริษัทประกันภัย
พ.ร.บ.ประกันวินาศภัย พ.ศ. 2535 จึงมี
ข้อกำหนดห้ามมิให้บริษัทรับเสี่ยงภัยเองโดยมีจำนวนเงินเอาประกันภัย
เกินกว่าร้อยละ 10 ของเงินกองทุนในกรณีต่อไปนี้

(ก) รับประกันอัคคีภัยรายเดียวหรือหลายรายรวมกันเพื่อวินาศภัยอันเดียวกันภายใน

เขตที่กรมการประกันภัยกำหนด

(ข) รับประกันวินาศภัยยานพาหนะทางบก ทางน้ำ ทางอากาศ และบุคคล

หรือสินทรัพย์ที่อยู่ในยานพาหนะนั้น และการประกันภัยค้ำจุนเพื่อ

วินาศภัยอันเดียวกัน

(ค) รับประกันวินาศภัยอื่นนอกจาก (ก) หรือ (ข) โดยมีจำนวนเงิน

เอาประกันภัยรายหนึ่งเกินกว่าร้อยละ 10 ของเงินกองทุน

ทั้งนี้เว้นแต่จะได้รับอนุญาตเป็นหนังสือจากอธิบดีกรมการประกันภัย

ข้อบังคับของกฎหมายดังกล่าวข้างต้นเป็นมาตรการขั้นต่ำที่บริษัทต้องปฏิบัติ
เพราะโดยปกติบริษัทจะไม่รับเสี่ยงภัยเองถึงระดับที่กฎหมายกำหนด
แต่จะพิจารณาลดหลั่นตามความเป็นไปได้
ที่จะเกิดความเสียหายของภัยแต่ละประเภทจากสถิติความเสียหายที่เกิดขึ้นให้เหมาะกับขนาดและฐานะการเงินของบริษัท
โดยจะจัดสรรประกันภัยต่อส่วนที่เกินวงเงินที่จะรับไว้เองให้แก่บริษัทประกันภัยอื่นทั้งในประเทศและต่างประเทศ
นอกจากนี้เพื่อป้องกันความเสี่ยงที่คาดไม่ถึง บริษัทได้ทำสัญญา
ประกันภัยต่อแบบความเสียหายส่วนเกิน (Excess of Loss Insurance) ไว้อีกขั้นหนึ่ง
กรณีที่เกิดความเสียหายที่รุนแรง ก็จะไม่กระทบผลการดำเนินงานของบริษัทมากนัก

อย่างไรก็ตามจากการเกิดกรณีธรณีพิบัติ (Tsunami) เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 2547
ซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายต่อชีวิตและทรัพย์สินของประชาชนใน 6
จังหวัดภาคใต้ของประเทศไทยอย่าง
รุนแรงนั้น ได้ส่งผลกระทบต่อบริษัทประกันภัยหลายแห่ง ดังนั้น
ภัยพิบัติทางธรรมชาติที่ร้ายแรงที่อาจมีโอกาสเกิดขึ้นอีกจึงเป็นปัจจัยเสี่ยงที่ต้องระมัดระวังเพิ่มขึ้นของบริษัทประกันภัย

1.2 ความเสี่ยงอันเนื่องมาจากการกระทำไม่สุจริต

นอกจากความเสี่ยงที่เกิดจากอุบัติเหตุหรือภัยทางธรรมชาติ ซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายตามข้อ 1.1
ยังมีความเสี่ยงที่เกิดจากผู้เอาประกันภัยหวังผลประโยชน์จากการเอาประกันภัย
โดยการกระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่ไม่สุจริต เป็นภาวะความเสี่ยงทางจริยธรรมหรือศีลธรรม
แต่บริษัทก็จะต้องจ่ายความ
เสียหายที่เกิดขึ้น จึงต้องมีความระมัดระวังตั้งแต่เริ่มต้น
ก่อนจะตัดสินใจรับประกันภัยจะต้องพิจารณาถึงลักษณะของภัย อัตราความเสียหาย (Loss Ratio)
ประวัติ ฐานะการเงิน และผลการดำเนินงานของ
ผู้เอาประกันภัย ในกรณีมีข้อบ่งชี้ถึงความเสี่ยงภัยที่สูง ทางบริษัทอาจไม่รับประกันภัย
หรือขอเพิ่มอัตราเบี้ยประกันภัยให้สูงขึ้น และจำกัดวงเงินประกันภัย
รวมถึงการกำหนดค่าเสียหายส่วนแรก
ที่ผู้เอาประกันภัยจะต้องรับผิดชอบเมื่อเกิดความเสียหาย และในการจำกัดความเสียหายขั้นสุดท้าย
คือ การซื้อประกันภัยต่อแบบความเสียหายส่วนเกิน (Excess of Loss Insurance)

1.3 ความเสี่ยงจากการแข่งขันทางธุรกิจที่รุนแรง

ในช่วงที่ผ่านมามีการควบรวมกิจการของบริษัทประกันภัยหลายแห่ง
เพื่อสร้างความแข็งแกร่งทางธุรกิจให้มากขึ้น และจากการเปิดเสรีทางการค้า
ทำให้บริษัทข้ามชาติเข้ามาซื้อกิจการของบริษัทประกันภัยในประเทศ ซึ่งจะเข้ามาพร้อมกับเทคโนโลยี
รูปแบบผลิตภัณฑ์และการบริการใหม่ๆ
ซึ่งปัจจัยดังกล่าวส่งผลกระทบต่อความสามารถในการแข่งขันของบริษัท ปัจจุบันศักยภาพในการ
แข่งขันทางด้านราคา
รวมถึงการรับประกันภัยโครงการขนาดใหญ่ของบริษัทยังไม่อาจเทียบกับบริษัทขนาดใหญ่ได้
การแข่งขันที่รุนแรงยังทำให้ค่าใช้จ่ายสูงขึ้น และการขยายตัวของธุรกิจก็ถูกจำกัด
แต่ทางบริษัทจะมุ่งเน้นและเพิ่มประสิทธิภาพในการให้บริการ
และสร้างความสัมพันธ์อันใกล้ชิดกับลูกค้า ตลอดจนการจ่ายผลตอบแทนแก่ตัวแทน
และการจ่ายค่าสินไหมทดแทนให้ผู้เอาประกันภัย จะเป็น
ไปด้วยความรวดเร็วและยุติธรรม

1.4 ความเสี่ยงจากการลงทุน

รายได้จากการลงทุนเป็นรายได้หลักประเภทหนึ่งของบริษัทประกันภัย
การลงทุนของบริษัทจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ วิธีการ
และเงื่อนไขที่กำหนดในประกาศกระทรวงพาณิชย์ เรื่อง
การลงทุนประกอบธุรกิจอื่นของบริษัทประกันวินาศภัย ซึ่งมีจุดประสงค์ให้บริษัทกระจายการลงทุน
เพื่อไม่ให้มีความเสี่ยงในการกระจุกตัวอยู่ในกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งมากเกินไป ให้ได้รับผลตอบแทนที่
เหมาะสมและรักษาสภาพคล่องให้สอดคล้องกับลักษณะของธุรกิจ
เนื่องจากอัตราดอกเบี้ยเงินฝากธนาคารและตั๋วเงินอยู่ในระดับต่ำต่อเนื่องกันมาหลายปี
บริษัทจึงได้จัดสรรเงินไปลงทุน
ในหลักทรัพย์จดทะเบียนเพิ่มขึ้น อย่างไรก็ตามเพื่อควบคุมความเสี่ยงในการลงทุน
บริษัทได้กำหนดอำนาจการอนุมัติโดยแยกตามประเภทการลงทุนและจำนวนเงินลงทุนไว้เป็น 3 ระดับ
คือ กรรมการผู้อำนวยการ, คณะกรรมการบริหาร และคณะกรรมการบริษัท

1.5 ความเสี่ยงด้านสภาพคล่องของหลักทรัพย์

โครงสร้างผู้ถือหุ้นในปี 2547 ก็มีลักษณะเดียวกับปี 2546 โดยผู้ถือหุ้นรายใหญ่ 10 อันดับแรก
ถือหุ้นรวม 93.64% ของจำนวนหุ้นทั้งหมด ผู้ถือหุ้นรายใหญ่อันดับแรกถือหุ้นในสัดส่วน 65.94%
ของจำนวนหุ้นทั้งหมด
ทำให้หุ้นที่หมุนเวียนในตลาดหลักทรัพย์มีจำนวนน้อยและไม่มีรายการซื้อขายหุ้นของบริษัทในหลายปีที่ผ่านมา