1.  ปัจจัยความเสี่ยง

    1.  ความเสี่ยงจากการพึ่งพิงลูกค้ารายใหญ่

รายได้ของบริษัทฯ และบริษัทย่อย ประมาณร้อยละ 48 และร้อยละ 39 ในปี 2547 และ ปี2548
ตามลำดับ มาจากลูกค้ารายหนึ่ง ซึ่งเป็นบริษัทคนกลางในการซื้อขายบรรจุภัณฑ์ของบริษัทฯ
เพื่อจำหน่ายให้แก่บริษัทญี่ปุ่นซึ่งเป็นผู้ผลิตอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และผู้ผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้ารายใหญ่ 2
ราย ดังนั้นบริษัทฯ
และบริษัทย่อยจึงมีความเสี่ยงจากการพึ่งพิงลูกค้าดังกล่าวในระดับหนึ่งในขณะที่ในปี 2547 และ
2548 ลูกค้า 5 รายแรก ซึ่งส่วนใหญ่เป็นลูกค้าประจำของบริษัทฯ
และบริษัทย่อยมียอดการสั่งซื้อรวมกันทั้งสิ้นประมาณร้อยละ 53 และร้อยละ 49
ของยอดการจำหน่ายรวม ตามลำดับ โดยส่วนที่เหลือเป็นลูกค้ารายย่อยที่มียอดซื้อเพิ่มมากขึ้น
ทำให้ความเสี่ยงจากการพึ่งพิงลูกค้ารายใหญ่ ลดลงอย่างเด่นชัด

อย่างไรก็ตาม บริษัทฯ และบริษัทย่อย
มีการติดต่อธุรกิจกับบริษัทลูกค้าที่ดำเนินธุรกิจผลิตและซื้อขายบรรจุภัณฑ์รายนี้มาเป็นระยะเวลานาน
และมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาโดยตลอด
และเนื่องจากลูกค้าของบริษัทในกลุ่มนี้เป็นผู้ผลิตสินค้าในตลาดบน (Hi-end)
ซึ่งให้ความสำคัญกับความปลอดภัยจากการลอกเลียนแบบพิมพ์บรรจุภัณฑ์ของตนมาก
จึงเลือกติดต่อจ้างงานเฉพาะกับผู้ผลิตรายที่ไว้วางใจและไม่นิยมเปลี่ยนผู้ผลิตบรรจุภัณฑ์
นอกจากนี้บริษัทฯ และบริษัทย่อย ยังมีนโยบายในการหาลูกค้ารายใหม่ๆ เพิ่มเติม
ดังชี้แจงในวรรคแรก

  1.2 ความเสี่ยงที่เกิดจากการมีคู่แข่งรายใหม่

ในปัจจุบัน
ผู้ผลิตบรรจุภัณฑ์กระดาษจากประเทศมาเลเซียจะเข้ามาหาลูกค้าในภาคใต้ของประเทศไทย
เนื่องจากมีการย้ายฐานการผลิตอุตสาหกรรมจากประเทศมาเลเซียไปยังประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน
จึงทำให้ธุรกิจบรรจุภัณฑ์ในประเทศมาเลเซียมีการแข่งขันกันมากขึ้น
แต่ในปัจจุบันการนำเข้าสินค้าจากประเทศอื่นๆ ในกลุ่มอาเซียนยังต้องเสียภาษีในอัตราร้อยละ 5 อยู่
ทำให้ผู้ผลิตจากมาเลเซียไม่มีความได้เปรียบในด้านต้นทุน อย่างไรก็ตาม
ในอนาคตหากมีการเจรจาภายใต้กรอบความร่วมมือเขตการค้าเสรีอาเซียนเพื่อยกเลิกภาษีนำเข้าสินค้าจากกลุ่มประเทศอาเซียนจากร้อยละ
5 เป็นร้อยละศูนย์แล้ว การแข่งขันจากผู้ผลิตบรรจุภัณฑ์กระดาษอาจจะมีความรุนแรงขึ้น
แต่นโยบายการปรับลดภาษีนำเข้าดังกล่าวก็มีผลดีต่อบริษัทฯ กล่าวคือ บริษัทฯ จะสามารถซื้อวัตถุดิบ
ซึ่งได้แก่ กระดาษจากอินโดนีเซียได้ด้วยต้นทุนที่ต่ำลง ทำให้บริษัทฯ
สามารถลดปริมาณการขนส่งกระดาษมาจากกรุงเทพฯ
ซึ่งจะช่วยเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันกับคู่แข่งรายใหม่จากมาเลเซียได้

สำหรับโอกาสในการเกิดผู้ผลิตรายใหม่ในประเทศ ปี 2548
จะมีรายใหม่เข้ามาในพื้นที่จังหวัดสงขลา เป็นผู้ลงทุนจากกรุงเทพฯ ร่วมกับทุนท้องถิ่น
โดยจะมีการสั่งเครื่องจักรผลิตลอนลูกฟูกมือสองเข้ามาในประเทศ ในนามของ “ทักษิณ บรรจุภัณฑ์”
อีกทั้งผู้ที่จะเข้ามาสู่ธุรกิจรายใหม่ต้องมีความพร้อม ที่สำคัญคือด้านการตลาด การสร้างความเชื่อใจ
(Reliability) ให้แก่ลูกค้า และเทคโนโลยี นอกเหนือจากทางด้านเงินทุนอีกด้วย
คู่แข่งรายใหม่จะเริ่มเปิดเดินเครื่องจักร ประมาณมีนาคม 2549

  1.3 ความเสี่ยงจากการย้ายฐานการผลิตของลูกค้าไปยังประเทศอื่น

ความเสี่ยงจากการย้ายฐานการผลิตของลูกค้า
โดยเฉพาะอย่างยิ่งสินค้าประเภทเครื่องใช้ไฟฟ้าและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ไปยังประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน
หรือเวียดนาม เนื่องจากต้นทุนการผลิตและค่าจ้างแรงงานของประเทศเหล่านั้นค่อนข้างต่ำ
ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อการแข่งขันในอุตสาหกรรมที่รุนแรงขึ้นในอนาคต

แนวโน้มการย้ายฐานการผลิตไปยังประเทศเหล่านั้น ส่วนใหญ่เป็นผลิตภัณฑ์ในกลุ่มตลาดล่าง (Low
End) ในขณะที่ยังมีแนวโน้มการลงทุนผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่มุ่งเน้นตลาดบน
(High End) และตลาดกลาง (Mid End) ในประเทศไทย
เนื่องจากการผลิตในประเทศไทยมุ่งเน้นคุณภาพและมีแรงงานที่มีฝีมือมากกว่า
จึงทำให้มีการทดแทนของผลิตภัณฑ์ในกลุ่มตลาดบนและตลาดกลางแทนสินค้าในตลาดล่าง

4.  ความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงอัตราแลกเปลี่ยน

บริษัทฯ ซื้อวัตถุดิบบางส่วนจากต่างประเทศ โดยการชำระค่าสินค้าเป็น US$ เป็นการเปิด
L/Cและทำทรัสต์รีซีท (Trust Receipt) ระยะเวลา 90 วัน
ทำให้บริษัทมีความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงอัตราแลกเปลี่ยน อย่างไรก็ตาม
บริษัทจะเลือกชำระเงินในช่วงเวลาที่เห็นว่าอัตราแลกเปลี่ยนเป็นอัตราที่เหมาะสม
หรือทำการจองอัตราแลกเปลี่ยนล่วงหน้า

5.  ความเสี่ยงจากการผันผวนของราคาวัตถุดิบ

เนื่องจากกระดาษซึ่งเป็นวัตถุดิบหลักในการผลิตของบริษัทฯ เป็นสินค้าที่ซื้อขายกันทั่วไป
(Commodity Product) และราคาเปลี่ยนแปลงขึ้นลงตามราคาตลาดโลก
ส่งผลให้ราคากระดาษมีความผันผวนบ้างเนื่องจากหลายปัจจัย อาทิ
ปริมาณเยื่อกระดาษที่ผลิตได้ในตลาดโลก
การเปลี่ยนแปลงปัจจัยทางเศรษฐกิจทั้งในภูมิภาคและตลาดโลก
ความสามารถในการหาผลิตภัณฑ์ทดแทน เป็นต้น ซึ่งปัจจัยดังกล่าวไม่อยู่ในความควบคุมของบริษัทฯ
จึงอาจส่งผลให้บริษัทฯ มีต้นทุนวัตถุดิบที่สูงขึ้น จากการที่ต้นทุนกระดาษคิดเป็นร้อยละ 66
ของต้นทุนขาย ดังนั้น หากต้นทุนกระดาษเพิ่มขึ้นก็จะส่งผลให้ต้นทุนขายเพิ่มขึ้นด้วย

อย่างไรก็ตาม บริษัทฯ ได้ดำเนินการป้องกันความเสี่ยงดังกล่าว
โดยมีนโยบายการบริหารราคาวัตถุดิบผ่านการบริหารการจัดซื้อวัตถุดิบ (Inventory
Management) ควบคู่ไปกับการเสนอขายสินค้า เพื่อให้บริษัทฯ
และบริษัทย่อยสามารถจำหน่ายสินค้าในราคาที่เมื่อหักต้นทุนการผลิตแล้วมีกำไรขั้นต้นเท่ากับหรือสูงกว่าที่ต้องการ
ดังจะเห็นได้จากผลการดำเนินงานที่ผ่านมา ในช่วงที่ราคาต้นทุนกระดาษพุ่งสูงในปี 2543 บริษัทฯ
ก็ยังสามารถรักษาอัตรากำไรขั้นต้นให้อยู่ในระดับร้อยละ 12.4 จนถึงปัจจุบัน
กำไรขั้นต้นยังคงรักษาไว้ที่ระดับร้อยละ 12 – 13แม้ว่าในปีที่ผ่านมา ค่าใช้จ่ายด้านพลังงาน
อันมีทั้งค่าไฟฟ้า ค่าน้ำมัน สูงขึ้นอย่างมาก นอกจากนี้
ในปัจจุบันความต้องการบริโภคกระดาษยังมีแนวโน้มลดลงเนื่องจากการพัฒนาเทคโนโลยีซึ่งนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการบริโภคผ่านสื่ออิเล็กทรอนิกส์
ในขณะที่ปริมาณอุปทานในตลาดของเยื่อกระดาษมีมากกว่าอุปสงค์ (Supply over Demand)
นอกจากนี้
ส่วนประกอบหลักของกระดาษอุตสาหกรรมในปัจจุบันนั้นมาจากกระดาษที่นำกลับมาหมุนเวียนใช้ใหม่
(Recycled Paper) ซึ่งมีต้นทุนที่ต่ำกว่าการเติมเยื่อกระดาษใหม่ค่อนข้างมาก บริษัทฯ
จึงคาดว่าราคากระดาษซึ่งเป็นวัตถุดิบหลักนั้นจะไม่ผันผวนมากนัก

6.  ความเสี่ยงด้านการบริหารงานที่พึ่งพิงผู้บริหาร

  เนื่องจากนายยุทธ ชินสุภัคกุล ซึ่งเป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหารของบริษัทฯ
  มีประสบการณ์ในอุตสาหกรรมกระดาษมาเป็นเวลานาน
  และมีหน้าที่โดยตรงในการบริหารจัดการเกี่ยวกับการจัดซื้อวัตถุดิบของบริษัทฯ
  คือกระดาษซึ่งคิดเป็นร้อยละ 66 ของต้นทุนขาย
  โดยส่วนใหญ่นายยุทธจะเป็นผู้ติดต่อกับบริษัทที่ขายวัตถุดิบให้แก่บริษัทฯ และบริษัทย่อย ทำให้บริษัทฯ
  และบริษัทย่อยสามารถจัดซื้อวัตถุดิบในราคาต่ำ ดังนั้น หากบริษัทฯ
  ไม่สามารถรักษาผู้บริหารดังกล่าวให้อยู่กับบริษัทฯ ได้ อาจจะทำให้บริษัทฯ
  และบริษัทย่อยประสบปัญหาในการดำเนินธุรกิจในอนาคต อย่างไรก็ตาม ที่ผ่านมานายยุทธ
  ได้มีการกระจายอำนาจในการจัดการงานด้านต่างๆ รวมถึงพัฒนาศักยภาพของบุคลากรของบริษัทฯ
  และบริษัทย่อยมาโดยตลอด ทั้งในด้านการจัดซื้อ การตลาด และการผลิต เพื่อให้บริษัทฯ
  และบริษัทย่อยสามารถดำเนินการต่างๆ
  ได้โดยไม่ต้องพึ่งพิงการตัดสินใจของประธานเจ้าหน้าที่บริหารมากจนเกินไป นอกจากนี้ นายยุทธ
  ยังได้ทำข้อตกลงกับ Thailand Equity Fund (กองทุนเพื่อการร่วมลงทุน) ซึ่งเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่
  ว่านายยุทธจะยังคงถือหุ้นของบริษัทฯ ต่อไปอีกระยะเวลาหนึ่งหลังจากพ้นระยะเวลาห้ามขายหุ้น
  (Silent Period) แล้ว ทั้งนี้เพื่อให้สามารถมั่นใจว่านายยุทธ ในฐานะผู้บริหารของบริษัทฯ
  จะยังคงบริหารบริษัทฯ ต่อไป รวมถึงการสร้างทีมงานที่มีศักยภาพในการบริหารงานเพื่อให้บริษัทฯ
  สามารถดำเนินต่อไปได้อย่างมีประสิทธิภาพ