1. ปัจจัยความเสี่ยง

การบริหารความเสี่ยง

เพื่อให้การบริหารความเสี่ยงเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพและเกิดประสิทธิผล
คณะกรรมการธนาคารได้จัดตั้งคณะกรรมการบริหารความเสี่ยง (Risk Management
Committee) เพื่อรับผิดชอบในเรื่องการบริหารความเสี่ยงโดยรวมของธนาคาร (Integrated
Risk Management) โดยมุ่งเน้นการจัดวางกลยุทธ์ให้สามารถประเมิน ติดตาม
และควบคุมดูแลความเสี่ยงของธนาคารให้อยู่ในระดับที่เหมาะสมและเป็นไปตามหลักการของการกำกับดูแลกิจการที่ดี
(Good Corporate Governance) ตามเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทย และ Basel
รวมทั้งได้จัดตั้งคณะกรรมการต่าง ๆ อาทิ คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน
คณะกรรมการจัดการสินเชื่อ คณะกรรมการจัดการการ ลงทุน เป็นต้น
เพื่อรับผิดชอบในการบริหารและตัดสินใจให้การดำเนินธุรกิจของธนาคารอยู่ภายใต้ระดับความเสี่ยงที่ยอมรับได้
และเป็นไปตามแผนงานและกลยุทธ์ที่วางไว้

สายงานบริหารความเสี่ยงซึ่งเป็นหน่วยงานอิสระและรายงานตรงต่อคณะกรรมการบริหารความเสี่ยง
เป็น ผู้รับผิดชอบในการนำเสนอรายงานการประเมินค่าความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นจากการดำเนินการ
และผลกระทบที่อาจ เกิดขึ้นหากเกิดการเปลี่ยนแปลงในลักษณะภาพรวม
นอกเหนือจากรายงานสถานะความเสี่ยงด้านต่าง ๆ
ที่ผู้บริหารจะได้รับในแต่ละวันจากสายงานที่อยู่ภายใต้ความรับผิดชอบโดยตรง
โดยสายงานบริหารความเสี่ยงจะทำการประเมินความเสี่ยงโดยใช้เครื่องมือต่าง ๆ
ตามมาตรฐานของธนาคารชั้นนำทั่วไปและอยู่ภายใต้หลักเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทย
ด้วยการจัดทำรายงานนำเสนอผลการประเมินต่อผู้บริหารและคณะกรรมการที่เกี่ยวข้อง
เพื่อให้คณะกรรมการฯ
สามารถประเมินความเสี่ยงที่ธนาคารกำลังเผชิญอยู่และสามารถกำหนดและ/หรือ
ปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ให้เหมาะสมกับสถานการณ์
เพื่อลดความเสี่ยงที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของปัจจัยภายนอกได้อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากนั้น
ธนาคารยังมีนโยบายอย่างชัดเจนที่จะปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนดไว้อย่างเคร่งครัด

ความเสี่ยงด้านตลาด (Market Risk)

ความเสี่ยงด้านตลาด หมายถึง
ความเสี่ยงที่ธนาคารอาจเกิดความเสียหายเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงฐานะทางการเงินทั้งในและนอกงบดุลอันเนื่องมาจากการเคลื่อนไหวของปัจจัยในด้านต่าง
ๆ ประกอบด้วยความเสี่ยง ด้านอัตราดอกเบี้ย อัตราแลกเปลี่ยน ราคาตราสารทุน
และราคาสินค้าโภคภัณฑ์ ซึ่งเป็นปัจจัยภายนอกที่ธนาคาร ไม่สามารถควบคุมได้
ธนาคารจึงได้กำหนดให้มีการประเมิน ติดตาม รายงาน และควบคุมความเสี่ยงอย่างใกล้ชิด
โดยคณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินทำหน้าที่กำหนดแนวทางการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินของธนาคาร
ตลอดจนติดตามและควบคุมให้ความเสี่ยงด้านตลาดอยู่ในระดับที่เหมาะสมและสอดคล้องกับนโยบายที่คณะกรรมการบริหารความเสี่ยงและคณะกรรมการธนาคารกำหนดตามกรอบแนวนโยบายการกำกับดูแลความเสี่ยงด้านตลาดของธนาคาร
และสอดคล้องกับนโยบายการบริหารฐานะในบัญชีเพื่อการค้า (Trading Book Policy)
และนโยบายการบริหารฐานะในบัญชีเพื่อการธนาคาร (Banking Book Policy)
เพื่อการควบคุมภายในและลดผลกระทบอันอาจเกิดจากความเสี่ยงด้านตลาด
รวมถึงการดำรงเงินกองทุนเพื่อรองรับความเสี่ยงด้านตลาดสำหรับธุรกรรมในฐานะบัญชีเพื่อการค้า
(Trading Book)
และพัฒนากระบวนการบริหารความเสี่ยงอย่างต่อเนื่องเพื่อให้สอดคล้องตามแนวนโยบายการกำกับดูแลความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยในบัญชีเพื่อการธนาคาร
(Banking Book) ของธนาคารแห่งประเทศไทย ซึ่งมีผลบังคับใช้ในปี 2549

ธนาคารใช้เครื่องมือและวิธีการประเมินความเสี่ยงด้านตลาดที่แตกต่างกันสำหรับธุรกรรมต่างประเภทกัน
โดยใช้การจำลองสถานการณ์การเปลี่ยนแปลงอัตราดอกเบี้ยในอนาคต
เพื่อประเมินผลกระทบที่จะมีต่อรายได้ ดอกเบี้ยรับสุทธิ (Net Interest Income Simulation)
สำหรับธุรกรรมในบัญชีเพื่อการธนาคาร (Banking Book Position)
และใช้เครื่องมือในการวิเคราะห์ความเสี่ยง Value at Risk
ประเมินความเสียหายสูงสุดที่อาจจะเกิดขึ้นภายใต้ระดับความเชื่อมั่นที่กำหนด
เพื่อประเมินความเสี่ยงสำหรับธุรกรรมในบัญชีเพื่อการค้า (Trading Book Position)
และมีการกำหนดเพดานความเสี่ยงสูงสุดที่ธนาคารยอมรับได้ อาทิ Value at Risk Limit,
Stop Loss Limit และ Trader Limits รวมทั้งจัดทำ Stress Testing
ซึ่งเป็นเครื่องมือสำคัญที่จะช่วยให้ทราบผลกระทบและความรุนแรงจากสภาวการณ์ที่ไม่ปกติจนถึงขั้นวิกฤต
เพื่อเตรียมหาแนวทางและมาตรการที่เหมาะสมมาใช้ป้องกันได้อย่างทันท่วงทีก่อนที่จะเกิดความเสียหายโดยรวม
นอกจากนี้ ธนาคารยังจัดทำ Back Testing เพื่อตรวจสอบความถูกต้องและ
ความน่าเชื่อถือของเครื่องมือวัดความเสี่ยง Value at Risk อย่างสม่ำเสมอ
ซึ่งจะทำให้การบริหารจัดการความเสี่ยงเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ

1. การบริหารความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ย (Interest Rate Risk)

ความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ย หมายถึง
ความเสียหายที่มีผลกระทบต่อรายได้และ/หรือมูลค่าส่วนของผู้ถือหุ้นอันเป็นผลจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ย
ซึ่งอาจเกิดจากฐานะทั้งในและนอกงบดุลที่อยู่ในบัญชีเพื่อการค้า (Trading Book)
และ/หรือบัญชีเพื่อการธนาคาร (Banking Book)
การบริหารความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ยของธนาคารอยู่ภายใต้การดูแลของคณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน
โดยธนาคารจะประเมินความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงอัตราดอกเบี้ยที่เกิดจากฐานะในและนอกงบดุลที่อยู่ในบัญชีเพื่อการธนาคาร
(Banking Book)
โดยวิเคราะห์ความแตกต่างของระยะเวลาครบกำหนดหรือระยะเวลากำหนดอัตราดอกเบี้ยใหม่ของสินทรัพย์และหนี้สินในแต่ละช่วงเวลา
(Gap Analysis) ร่วมกับการจำลองสถานการณ์การเปลี่ยนแปลงอัตราดอกเบี้ย ในอนาคต
เพื่อประเมินผลกระทบที่จะมีต่อรายได้ดอกเบี้ยรับสุทธิของธนาคาร (Net Interest Income
Simulation) ทั้งในรูปแบบสถานการณ์จำลองแบบสถิตย์ (Static Simulation)
และในสถานการณ์จำลองแบบพลวัต (Dynamic Simulation)
ที่มีการตั้งสมมติฐานเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงอัตราดอกเบี้ยในอนาคต และการเปลี่ยนแปลงของ
กิจกรรมทางธุรกิจของธนาคาร

ธนาคารมีการบริหารจัดการความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ยในฐานะบัญชีเพื่อการค้า
ซึ่งครอบคลุมธุรกรรมตราสารหนี้และอนุพันธ์ทางการเงินที่อ้างอิงอัตราดอกเบี้ย
โดยกำหนดให้มีนโยบายการบริหารฐานะในบัญชีเพื่อการค้า (Trading Book Policy)
ที่เหมาะสมกับปริมาณและความซับซ้อนของธุรกรรมภายใต้กรอบแนวนโยบายการกำกับดูแลความเสี่ยงด้านตลาดที่สอดคล้องกับเกณฑ์ธนาคารแห่งประเทศไทย

2. การบริหารความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ (Foreign Exchange
Risk)

ความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยน หมายถึง
ความเสียหายที่มีผลกระทบต่อรายได้และ/หรือมูลค่าส่วนของผู้ถือหุ้นจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน
อันเนื่องมาจากการทำธุรกรรมหรือมีสินทรัพย์หรือหนี้สิน ในเงินสกุลเงินตราต่างประเทศ
ที่ผ่านมาธนาคารมีนโยบายจำกัดการถือฐานะเงินตราต่างประเทศสุทธิ อีกทั้ง
ธุรกรรมด้านเงินตราต่างประเทศจะเป็นไปเพื่อให้การบริการแก่ลูกค้าของธนาคารเป็นหลัก
โดยคณะกรรมการธนาคารจะเป็นผู้กำหนดเพดานสูงสุดของฐานะเงินตราต่างประเทศที่เหมาะสมให้อยู่ภายใต้ระดับความเสี่ยงที่
ยอมรับได้ และมีคณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินเป็นผู้กำกับดูแลอยู่ภายในกรอบที่ได้รับอนุมัติ

3. การบริหารความเสี่ยงจากราคาตราสารทุน (Price Risk)

ความเสี่ยงด้านราคาตราสารทุน หมายถึง
ความเสียหายที่มีผลกระทบต่อรายได้และ/หรือมูลค่าส่วนของผู้ถือหุ้นอันเนื่องมาจากการเปลี่ยนแปลงของราคาตราสารทุน
ที่ผ่านมาธนาคารมีนโยบายซื้อ/ขายตราสารทุนเพื่อการลงทุนในระยะยาวเป็นหลัก
ซึ่งจะต้องมีการประเมินศักยภาพของบริษัทที่ออกตราสาร
โดยคณะกรรมการธนาคารจะเป็นผู้กำหนดวงเงินรวม (Total Limit)
ที่เหมาะสมเพื่อให้อยู่ภายใต้ระดับความเสี่ยงที่ยอมรับได้และมีการทบทวนเป็นประจำทุกปี ทั้งนี้
ธนาคารได้จัดตั้งคณะกรรมการจัดการการลงทุนขึ้นเพื่อทำหน้าที่กำหนดนโยบาย
กลยุทธ์และการบริหารจัดการ รวมทั้งการติดตามและประเมินผลงานด้านการลงทุนให้เป็นไปอย่างมี
ประสิทธิภาพ เหมาะสมและสอดคล้องกับสถานการณ์ทางเศรษฐกิจและการแข่งขันในธุรกิจการเงิน

ธนาคารประกอบธุรกรรมตราสารอนุพันธ์ทางการเงินประเภทต่างๆ
เพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการบริหารความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยนและอัตราดอกเบี้ย
ตลอดจนให้บริการซื้อ/ขายตราสารอนุพันธ์ประเภทต่าง ๆ กับลูกค้าและคู่ค้าของธนาคาร
ซึ่งตราสารอนุพันธ์ทางการเงินของธนาคาร อาทิ สัญญา ซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า
(Foreign Currency Forward) สัญญาแลกเปลี่ยนสกุลเงินและอัตราดอกเบี้ย ล่วงหน้า
(Foreign Currency and Interest Rate Swap) เป็นต้น
โดยกำหนดแนวทางปฏิบัติของฝ่ายงานที่เกี่ยวข้องอย่างชัดเจน
มีการระบุความเสี่ยงในแต่ละตราสารอนุพันธ์และการควบคุมความเสี่ยงไว้ล่วงหน้า
ให้เป็นไปตามกรอบแนวทางการดำเนินงานก่อนออกผลิตภัณฑ์หรือนำเสนอบริการใหม่ ๆ ของธนาคาร
ซึ่งสอดคล้องตามหลักเกณฑ์การกำกับดูแลกิจการที่ดีของธนาคารแห่งประเทศไทยและกฎบัตรการตรวจสอบภายใน
(Internal Audit Charter) ของธนาคาร

ความเสี่ยงด้านเครดิต (Credit / Default Risk)

ดังที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่า ความเสี่ยงด้านเครดิต (Credit Risk)
เป็นความเสี่ยงที่สำคัญที่สุดของธุรกิจธนาคารพาณิชย์
เพราะหากสินเชื่อที่ธนาคารให้กับลูกค้าไม่ได้รับชำระตามกำหนดเวลาที่ตกลงกันแล้ว
ย่อมจะกระทบต่อฐานะของธนาคารโดยตรง
การบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อจึงต้องปรับปรุงพัฒนาให้สอดคล้องกับการขยายสินเชื่ออยู่ตลอดเวลา
ธนาคารกรุงศรีอยุธยาฯ ตระหนักถึงความสัมพันธ์ดังกล่าว ดังนั้นในปี 2549 ที่ผ่านมานี้
ธนาคารจึงได้พัฒนาเครื่องมือวัดความเสี่ยงด้านสินเชื่อเพิ่มขึ้นอีก 2 รายการ

รายการที่หนึ่ง ได้แก่ การจัดให้มีการจัดอันดับความน่าเชื่อถือของลูกค้าสินเชื่อขนาดกลางและเล็ก
(SMEs Credit Rating System) โดยเรื่องนี้เป็นการพัฒนาต่อเนื่องจากของเดิม กล่าวคือ
ก่อนหน้านี้ตั้งแต่ปี 2544 ธนาคารฯ เริ่มใช้ระบบจัดอันดับความน่าเชื่อถือลูกค้าสินเชื่อ (Credit
Rating) อยู่แล้ว แต่เครื่องมือดังกล่าวใช้วัดความเสี่ยงของลูกหนี้ธนาคารทั้งที่เป็นลูกหนี้รายใหญ่
รายกลางและรายเล็ก
ต่อมาเนื่องจากธนาคารเล็งเห็นว่าลูกหนี้ขนาดกลางและเล็กมีลักษณะค่อนข้างเฉพาะแตกต่างกับลูกหนี้รายใหญ่
ดังนั้น เพื่อให้การวัดความเสี่ยงมีความสอดคล้องกับลักษณะของลูกหนี้มากยิ่งขึ้น
ธนาคารจึงได้มีการพัฒนาเครื่องมือที่เป็น SMEs Credit Rating ขึ้นต่างหาก
ซึ่งได้เริ่มใช้มาตั้งแต่ต้นปี 2549 ดังนั้นปัจจุบันธนาคารฯ จึงมีเครื่องมือวัดความเสี่ยงของลูกหนี้
(Credit Rating Tool) อยู่ 2 เครื่องมือ สำหรับลูกหนี้รายใหญ่ และลูกหนี้ SMEs ทั้งนี้ไม่รวม
Credit Scoring System ที่ใช้วัดความเสี่ยงของ
ผู้กู้เพื่อที่อยู่อาศัยและผู้กู้รายย่อยอีกหนึ่งระบบแยกต่างหาก

รายการที่สอง ได้ริเริ่มขึ้นใหม่ในปี 2549 ที่ผ่านมา คือ
การพัฒนาให้มีระบบการประเมินความเสี่ยงของประเทศคู่สัญญา (Country Risk Rating
System) ทั้งนี้ เนื่องจากที่ผ่านมาธนาคารฯ
มีการอำนวยสินเชื่อและธุรกรรมทางการเงินกับลูกค้าที่มีภูมิลำเนาอยู่ในต่างประเทศเพิ่มขึ้นเป็นลำดับ
การอำนวยสินเชื่อข้ามพรมแดนดังกล่าว นอกจากธนาคารจะเผชิญความเสี่ยงจากตัวผู้กู้เองแล้ว
ธนาคารยังต้องเผชิญความเสี่ยงอันเกี่ยวเนื่องกับสถานะของประเทศที่ลูกหนี้ดำเนินธุรกิจอยู่ด้วย
เพราะรัฐบาลของประเทศนั้น ๆ อาจเปลี่ยนแปลงนโยบายการเงินและการคลัง
จนทำให้ลูกหนี้หรือคู่สัญญาของธนาคารที่ดำเนินธุรกิจในประเทศนั้น ๆ ไม่สามารถชำระหนี้ได้
ในเรื่อง Country Risk นี้ ธนาคารได้พัฒนา Country Risk Rating System
ขึ้นใช้ในปลายปี 2549 เพื่อกำหนดวงเงินสินเชื่อสูงสุด สำหรับประเทศใดประเทศหนึ่ง (Country
Limit) ตามความเสี่ยงของประเทศนั้น ๆ ทั้งนี้
เพื่อป้องกันมิให้ธนาคารอำนวยสินเชื่อไปยังประเทศใดประเทศหนึ่งมากเกินไป

นอกจากการพัฒนาด้าน Credit Risk Measurement แล้ว ในปี 2549
ยังเป็นปีที่ธนาคารเร่งเตรียมตัวเพื่อรองรับเกณฑ์ Basel II ซึ่งธนาคารแห่งประเทศไทย
กำหนดให้เริ่มทดลองใช้ (Parallel Calculation) ในปลายปี 2550 และใช้จริงปลายปี 2551

เกณฑ์ Basel II เป็นเกณฑ์การกำกับธนาคารพาณิชย์ใน 3 ด้านใหญ่ ๆ ด้านที่หนึ่ง (Pillar 1)
เป็นเกณฑ์การคำนวณเงินกองทุนต่อสินทรัพย์เสี่ยง โดยนำความเสี่ยงไม่เฉพาะแต่ Credit Risk
เท่านั้นมาคำนวณเป็นเงินกองทุนที่ธนาคารต้องดำรง ยังนำ Market Risk และ Operational
Risk มาคำนวณด้วย ด้านที่สอง (Pillar 2)
เป็นเกณฑ์ที่ธนาคารกลางใช้ติดตามตรวจสอบการดำรงเงินกองทุนของธนาคารว่าเป็นไปตามระดับความเสี่ยงที่ธนาคารเผชิญอยู่หรือไม่
และด้านที่สาม (Pillar 3) คือ เกณฑ์การเปิดเผยข้อมูลของธนาคารให้สาธารณชน เช่น
ผู้ฝากเงินและ นักลงทุน เป็นต้น ได้รับทราบ

เป็นที่เชื่อมั่นกันว่า หากธนาคารพาณิชย์ปฏิบัติตามเกณฑ์ Basel II ทั้ง 3 ด้านใหญ่ ๆ
ดังกล่าวแล้วจะช่วยให้ฐานะการเงินของธนาคารมีความมั่นคงแข็งแรงขึ้น
อันเป็นผลดีต่อทั้งผู้ฝากและเศรษฐกิจโดยรวมของประเทศ

ในกรณีของ ธนาคารกรุงศรีอยุธยาฯ ได้เตรียมการในเรื่อง Basel II มาก่อนหน้านี้แล้ว
โดยมีผู้บริหารที่ รับผิดชอบดูแลอย่างชัดเจน
มีการตั้งคณะทำงานเพื่อเตรียมข้อมูลและจัดหาระบบการคำนวณจาก Software Vendors
ต่างประเทศ นอกจากนี้เนื่องจาก Basel II เป็นเกณฑ์ใหม่
และเกี่ยวข้องกับหลายสายงานในธนาคาร
จึงได้จัดให้มีการสื่อสารภายในเพื่อให้ผู้บริหารในทุกระดับได้รับรู้และเข้าใจเจตนารมณ์ของ Basel
II อย่างถ่องแท้ ซึ่งได้ดำเนินการมาอย่างต่อเนื่อง
ทั้งนี้เพื่อให้แน่ใจว่าเมื่อถึงเวลาที่ต้องปฏิบัติตามเกณฑ์แล้วจะเป็นไปอย่างราบรื่น

ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง (Liquidity Risk)

ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง หมายถึง ความสามารถในการชำระหนี้ตามภาระผูกพันเมื่อถึงกำหนด
ซึ่งเกี่ยวข้องกับความสามารถในการเปลี่ยนสินทรัพย์เป็นเงินสดได้ทันหรือจัดหาเงินทุนได้เพียงพอ
ดังนั้น คณะกรรมการธนาคารได้กำหนดกรอบนโยบายและแผนงานการบริหารสภาพคล่อง
เพื่อควบคุมและลดผลกระทบอันอาจเกิดจากความเสี่ยงด้านสภาพคล่องให้อยู่ภายใต้ระดับหรือขอบเขตที่ธนาคารยอมรับได้
โดยกำหนดระดับปริมาณสภาพคล่องส่วนเกินรายวัน Early Warning Point และ Trigger
Point โดยพิจารณาจากโครงสร้างและพฤติกรรมการฝาก/ถอนเงินของลูกค้า ภาวะตลาดเงิน
การแข่งขัน ภาวะเศรษฐกิจ และผลตอบแทนที่ได้รับ
เพื่อให้มีสภาพคล่องที่เหมาะสมสำหรับรองรับความต้องการกระแสเงินสดเพื่อใช้ในธุรกิจของธนาคาร
และเพื่อให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์การดำรงสินทรัพย์สภาพคล่องตามกฎหมายของธนาคารแห่งประเทศไทย

ในการบริหารจัดการด้านสภาพคล่องของธนาคาร
ผู้บริหารระดับสูงที่ดูแลสายงานด้านบริหารความเสี่ยงร่วมกับผู้บริหารระดับสูงที่ดูแลสายงานด้านบริหารการเงินเป็นผู้รับผิดชอบในการทบทวนปริมาณสภาพคล่องที่เห็นว่าเหมาะสม
ที่ควรกำหนดเป็นระยะๆ อีกขั้นหนึ่ง รวมถึงจัดทำ Stress Testing
ซึ่งเป็นเครื่องมือสำคัญที่จะช่วยให้ทราบผลกระทบและความรุนแรงจากสภาวการณ์ไม่ปกติจนถึงขั้นวิกฤต
เพื่อเตรียมหาแนวทางและมาตรการที่เหมาะสมมาใช้ป้องกันได้อย่างทันท่วงทีก่อนที่จะเกิดความเสียหายโดยรวม
และจัดทำแผนฉุกเฉินไว้เพื่อรองรับในกรณีที่ประสบปัญหาสภาพคล่อง (Contingency Plan)
แม้ว่าธนาคารยังไม่เคยประสบปัญหาดังกล่าวก็ตาม

ธนาคารกำหนดให้ฝ่ายบริหารการเงินมีหน้าที่ในการบริหารสภาพคล่องประจำวัน
และมีการติดตามฐานะสภาพคล่องอย่างใกล้ชิดโดยคณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินและผู้บริหารระดับสูง
ซึ่งจะทำการบริหารสภาพคล่องทั้งในเชิงคุณภาพและปริมาณ
เพื่อเป็นการกระจายความเสี่ยงให้เหมาะสมกับภาระผูกพันต่างๆ ทั้งทางด้านสินทรัพย์และหนี้สิน
ซึ่งทำให้สามารถตอบสนองต่อความต้องการกระแสเงินสดในแต่ละระยะเวลาได้อย่างมีประสิทธิภาพในระดับต้นทุนที่เหมาะสม
ภายใต้รายงานต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง ได้แก่ Maturity Gap
Report และรายงานสภาพคล่องสุทธิตามแนวทางที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด

ความเสี่ยงด้านการปฏิบัติการ (Operational Risk)

ความเสี่ยงทางด้านปฏิบัติการ หมายถึง
ความเสี่ยงที่จะเกิดความเสียหายอันเนื่องมาจากการขาดการกำกับ
ดูแลกิจการที่ดีและการขาดการควบคุมที่ดี โดยอาจเกี่ยวข้องมาจากกระบวนการภายใน คน
ระบบงาน หรือ เหตุการณ์ภายนอก และมีผลกระทบต่อรายได้และเงินกองทุนของสถาบันการเงิน
เช่น การทุจริต ความไมเพียงพอ หรือความไมถูกตองของขอมูลเพื่อการตัดสินใจ
การหยุดชะงักหรือการขัดของของระบบคอมพิวเตอร การกอวินาศภัย หรือภัยธรรมชาติ
เปนตน ถือเป็นความเสี่ยงที่ธนาคารจะต้องมีการบริหารควบคุมอย่างใกล้ชิด
ซึ่งธนาคารได้เล็งเห็นและให้ความสำคัญในเรื่องนี้มาโดยตลอด
โดยได้นำเกณฑ์การประเมินความเสี่ยงและฐานะโดยรวมของสถาบันการเงิน
สายกำกับสถาบันการเงิน ธนาคารแห่งประเทศไทย
มาใช้เป็นแนวทางในการประเมินความเสี่ยงด้านปฏิบัติการในภาพรวมของธนาคาร
และนำเสนอต่อคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงและคณะกรรมการธนาคาร
รวมทั้งได้จัดทำระบบรายงานความเสียหายด้านปฏิบัติการเพื่อใช้ในการตรวจสอบ
ติดตามและควบคุมความเสี่ยงให้อยู่ในระดับที่ธนาคารยอมรับได้

นอกเหนือจากการจัดทำรายงานเพื่อใช้ในการประเมินและติดตามความเสี่ยงด้านปฏิบัติงานโดยรวมของธนาคารแล้ว
ธนาคารยังได้มีการกำหนดกลยุทธ์
เสริมสร้างกระบวนการและจิตสำนึกการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการให้เกิดขึ้นในทุกระดับขององค์กร
เนื่องจากเป็นความเสี่ยงซึ่งสอดแทรกอยู่ในทุกกระบวนการทำงานของธนาคาร
ภายใต้โครงการพัฒนากระบวนการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการในระดับฝ่ายงานของธนาคาร
(Control Risk Self Assessment )
เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของระบบการบริหารและควบคุมความเสี่ยงของธนาคารในการรองรับ Basel
ll และเกณฑ์ Sound Practices for the Management and Supervision of
Operational Risk โดยมี ผู้ชำนาญการทางด้านนี้โดยเฉพาะเป็นผู้ดำเนินโครงการ

นอกจากนั้น เพื่อเป็นการส่งเสริมกระบวนการดังกล่าว คณะกรรมการธนาคารได้อนุมัติให้จัดตั้ง
คณะทำงานเพื่อพัฒนากระบวนการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ (Operational Risk
Management Committee : ORMC) ทำหน้าที่ในการกำหนดนโยบาย ควบคุม ดูแล
และติดตามให้การบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการโดยรวมของธนาคารเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ
โดยคณะกรรมการบริหารความเสี่ยง
และคณะกรรมการตรวจสอบที่เป็นอิสระจะติดตามกระบวนการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการของ
ORMC อย่างใกล้ชิด โดยคณะกรรมการ ORMC
และหน่วยงานบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการของธนาคารจะรายงานตรงต่อคณะกรรมการธนาคาร
รวมทั้งประเมิน ติดตาม
และจัดทำรายงานความเสี่ยงด้านปฏิบัติการทั้งในระดับฝ่ายงานและในภาพรวมของธนาคาร

คณะกรรมการตรวจสอบของธนาคาร
ประกอบด้วยผู้ทรงคุณวุฒิและมีประสบการณ์ความรู้ความชำนาญด้านตรวจสอบและงานธนาคารพาณิชย์เป็นอย่างดี
โดยทุกท่านเป็นกรรมการอิสระ มิได้เป็นผู้บริหารและพนักงานธนาคาร
จะพิจารณาและสอบทานให้ธนาคารมีการรายงานการเงินอย่างถูกต้องและเพียงพอ
มีระบบการควบคุม ภายในและบริหารความเสี่ยง ตลอดจนการตรวจสอบภายในที่เหมาะสม รัดกุม
และเป็นไปตามกฎระเบียบที่ ทางการได้กำหนดไว้

สำหรับการคำนวณเงินกองทุนขั้นต่ำสำหรับความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ ธนาคารได้ปฏิบัติตามหลักเกณฑ์
Basel ll (Preliminary Application) ตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2549
โดยใช้เกณฑ์การคำนวณวิธี Standardized Approach
อีกทั้งธนาคารยังมีแผนฉุกเฉินทางด้านธุรกิจ (Business Continuity Plan)
และแผนฉุกเฉินทางด้านงานเทคโนโลยีสารสนเทศ เพื่อรองรับการดำเนินธุรกิจของธนาคาร
หากเกิดเหตุฉุกเฉินธนาคารยังสามารถให้บริการแก่ลูกค้าและบริษัทคู่ค้าของธนาคารได้อย่างต่อเนื่องไม่หยุดชะงัก
ทั้งนี้ได้มีการตรวจสอบแผนฉุกเฉินด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ
ให้ครอบคลุมตามแนวปฏิบัติในการจัดทำแผนฉุกเฉินด้านเทคโนโลยีสารสนเทศของธนาคารแห่งประเทศไทย
นอกเหนือจากการกำหนดกระบวนการในการปฏิบัติงานและอำนาจในการบริหารจัดการเพื่อควบคุมความเสี่ยง
ในแต่ละขั้นตอนของการปฏิบัติงาน ในการทำธุรกรรมของธนาคารก่อนการเสนอผลิตภัณฑ์ใหม่ ๆ
ธนาคารได้กำหนดแนวทางการดำเนินงานก่อนออกผลิตภัณฑ์บริการทางการเงินรูปแบบใหม่หรือการนำระบบงานใหม่มาใช้
(New Product Program Policy) ตามแผนงานการพัฒนาและปรับปรุงระบบบริหารความเสี่ยง
ซึ่งเป็นไปตาม
หลักเกณฑ์การกำกับดูแลกิจการที่ดีของธนาคารแห่งประเทศไทยจากการประเมินความเสี่ยงที่คาดว่าจะเกิดขึ้น
มีการสอบทานแนวทางที่จะดำเนินการเพื่อลดปัจจัยความเสี่ยง
ให้อยู่ในระดับและเงื่อนไขที่ยอมรับความเสี่ยง ที่อาจจะเกิดขึ้นได้ (Risk Acceptance
Criteria)

 สรุป

ในช่วงปีที่ผ่านมา
นอกจากธนาคารจะได้ดำเนินการเพื่อให้เป็นไปตามแนวนโยบายการบริหารความเสี่ยงและควบคุมความเสี่ยงที่เกิดขึ้นให้เป็นไปตามแผนงานและแนวทางการกำกับดูแลดังที่กล่าวแล้วข้างต้น
ธนาคารยังได้นำปัจจัยและเกณฑ์การประเมินความเสี่ยงและฐานะโดยรวมของสถาบันการเงิน
ของสายกำกับสถาบันการเงิน ธนาคารแห่งประเทศไทย
มาเป็นเกณฑ์ในการประเมินความเสี่ยงโดยรวมของธนาคาร อีกทั้ง
ได้มีการปรับปรุงโครงสร้างขององค์กรและพัฒนาระบบงานและเครื่องมือที่จะนำมาใช้ในการระบุ
ประเมิน ติดตาม และควบคุมหรือลดความเสี่ยงที่คาดว่าจะเกิดขึ้น
และกระบวนการจัดการภายในของธนาคาร
เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและความสามารถในการบริหารและควบคุมความเสี่ยงให้ดียิ่งขึ้น
ทำให้ฐานะผลการดำเนินงานและเงินกองทุนภายหลังจากที่ได้คำนึงถึงผลกระทบความเสี่ยงแล้ว
อยู่ในระดับที่มั่นคง สามารถรองรับความเสี่ยงที่ธนาคารดำรงอยู่ได้