1.  ปัจจัยความเสี่ยง

    1.  ความเสี่ยงจากการพึ่งพิง Know-How ผู้จัดจำหน่าย และฐานลูกค้าจากคู่ค้า

บริษัทผลิตสีพ่นรถจักรยานยนต์โดยใช้ Know-How ของ BASF Coatings Japan
และจำหน่ายทั้งหมดผ่านผู้จัดจำหน่าย คือ NTL (บริษัทย่อย) ให้กับกลุ่มผู้ผลิตสินค้า OEM
สำหรับสีพ่นพลาสติกจะผลิตโดยใช้ Know-How ของ Origin และจำหน่ายทั้งหมดผ่านผู้จัดจำหน่าย
คือ OMT (บริษัทที่เกี่ยวข้อง) ให้กับฐานลูกค้าของ Miki (Thailand) ซึ่งเป็นผู้ร่วมทุนใน OMT
ด้วย ในปี 2548 และปี 2549 บริษัทมีสัดส่วนมูลค่าการจำหน่ายผ่านผู้จัดจำหน่ายร้อยละ 80.76
และร้อยละ 77.50 ของรายได้ขาย ตามลำดับ จะเห็นได้ว่า
รายได้จากการขายสีอุตสาหกรรมส่วนใหญ่เป็นการจำหน่ายสีที่ใช้ Know-How ของ BASF
Coatings Japan และ Origin ผ่านผู้จัดจำหน่าย นอกจากนี้ ในการใช้ Know-How จาก BASF
Coatings Japan และ Origin ในการผลิต
บริษัทจะต้องใช้วัตถุดิบเฉพาะที่เป็นความลับทางการค้า
ที่ต้องซื้อจากผู้จัดจำหน่ายที่ได้รับการยอมรับจากเจ้าของ Know-How เท่านั้น ดังนั้น หาก BASF
Coatings Japan และ/หรือ Origin หันมาลงทุนในอุตสาหกรรมสีเอง
หรือบริษัทไม่สามารถจำหน่ายสีไปยังฐานลูกค้าของคู่ค้า
อาจจะส่งผลกระทบต่อผลการดำเนินงานของบริษัทอย่างมีนัยสำคัญได้

บริษัทใช้ Know-How จากต่างประเทศในการผลิตสีเพื่อจำหน่ายไปยังกลุ่มผู้ใช้สีในประเทศ
เนื่องจากเป็น Know-How การผลิตสีที่มีชื่อเสียง และได้รับการยอมรับในระดับสากล อย่างไรก็ตาม
การใช้ Know-How
จากต่างประเทศจะต้องมีการปรับการใช้งานเพื่อให้เข้ากับสภาพแวดล้อมในประเทศไทยซึ่งแตกต่างจากสภาพแวดล้อมในประเทศของเจ้าของ
Know-How โดยอาศัยการวิจัย พัฒนา และความชำนาญทางธุรกิจในประเทศ
และขั้นตอนในการจำหน่ายและการให้บริการหลังการขาย
ยังคงต้องอาศัยบุคลากรคนไทยที่มีความชำนาญและสามารถประสานงานกับลูกค้าคนไทยได้ดีกว่าบุคลากรชาวต่างประเทศ
ซึ่งบริษัทมีทั้งความเข้าใจและความชำนาญในธุรกิจ
และสามารถตอบสนองต่อความต้องการใช้สีของลูกค้าในประเทศได้ดีกว่า เช่น
บริษัทสามารถให้คำแนะนำแก่ลูกค้าในการใช้สีในสภาพแวดล้อมในประเทศไทยที่มีความชื้นสูงกว่าประเทศญี่ปุ่น
นอกจากนี้ บริษัทยังให้ความสำคัญในการขยายฐานลูกค้าของบริษัทเองมากขึ้น จะเห็นได้จาก
สัดส่วนการจำหน่ายผ่านผู้จัดจำหน่ายลดลงในปี 2549 เนื่องจากบริษัทมีจำหน่ายผลิตภัณฑ์หลักอื่น ๆ
โดยตรงเพิ่มขึ้น

2.  ความเสี่ยงด้านความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศและราคาวัตถุดิบ

บริษัทใช้เคมีภัณฑ์เป็นวัตถุดิบหลักในการผลิตสี ได้แก่ ผงสี เรซิ่น ตัวทำละลาย(Solvent) ซึ่งผงสี
และเรซิ่นที่เป็นวัตถุดิบเฉพาะ มีบางส่วนต้องนำเข้าจากต่างประเทศ และซื้อผ่านผู้จัดจำหน่ายวัตถุดิบ
จึงทำให้บริษัทมีการซื้อวัตถุดิบทั้งในรูปสกุลเงินบาท และสกุลเงินต่างประเทศ ในปี 2548 และปี
2549 บริษัทมีสัดส่วนการสั่งซื้อวัตถุดิบจากผู้จัดจำหน่ายหรือผู้นำเข้า คิดเป็นร้อยละ 88.97
และร้อยละ 83.93 ของยอดซื้อวัตถุดิบ ตามลำดับ และบริษัทนำเข้าวัตถุดิบเอง ประมาณร้อยละ
11.03 และร้อยละ 16.07 ของยอดซื้อวัตถุดิบ ตามลำดับ
จึงอาจทำให้บริษัทมีความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ นอกจากนี้
ราคาเคมีภัณฑ์บางส่วนจะปรับตัวตามราคาน้ำมัน ในปี 2548 และปี 2549
บริษัทมีอัตราส่วนค่าวัตถุดิบทั้งสิ้นต่อต้นทุนขาย เท่ากับร้อยละ 91.48 และร้อยละ 92.99 ตามลำดับ
ดังนั้น หากราคาวัตถุดิบเคมีภัณฑ์ปรับตัวเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและมีนัยสำคัญ อาจจะส่งผลต่อต้นทุนขาย
และผลประกอบการของบริษัทได้

อย่างไรก็ตาม บริษัทมีวงเงินสำหรับทำสัญญาซื้อเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า (Forward
Contract)
กับสถาบันการเงินซึ่งเป็นวงเงินที่เพียงพอต่อมูลค่าการสั่งซื้อวัตถุดิบจากต่างประเทศในแต่ละครั้ง
นอกจากนี้บริษัทมีการวางแผนการผลิตตามแผนการผลิตสินค้าของลูกค้าก่อนการซื้อวัตถุดิบหลักๆ
จากผู้จำหน่ายวัตถุดิบ เพื่อให้มีวัตถุดิบให้พอเพียงสำหรับการผลิตสีในแต่ละคำสั่งซื้อจากลูกค้า
โดยจะมีการสั่งซื้อวัตถุดิบล่วงหน้าประมาณ 1-3 เดือน มีการสำรองวัตถุดิบนานประมาณ 3 เดือน
บริษัทยังมีนโยบายในการปรับราคาขายตามความผันผวนของต้นทุนแม้จะไม่สามารถปรับราคาได้ทันที
แต่สินค้าส่วนใหญ่ของบริษัทจะมีวงจรชีวิตค่อนข้างสั้น
ทำให้บริษัทมีโอกาสที่จะตั้งราคาสินค้าใหม่ให้สะท้อนต้นทุนที่แท้จริงเพื่อรักษาระดับอัตรากำไรส่วนเพิ่ม
และบริษัทยังติดตามความเคลื่อนไหวของราคาอุปสงค์และอุปทานของเคมีภัณฑ์ในตลาดโลกอย่างใกล้ชิด
เพื่อเป็นข้อมูลในการบริหารต้นทุนการผลิต
ลดความเสี่ยงจากผลกระทบของความผันผวนของราคาวัตถุดิบ
และทำให้บริษัทบริหารอัตรากำไรขั้นต้นได้

3.  ความเสี่ยงจากการสั่งซื้อวัตถุดิบเฉพาะจากผู้จัดจำหน่ายน้อยราย

บริษัทมียอดสั่งซื้อวัตถุดิบเฉพาะที่ใช้ในการผลิตสีพ่นรถจักรยานยนต์และสีพ่นพลาสติกจากผู้จัดจำหน่ายวัตถุดิบในประเทศ
2 ราย วัตถุดิบเฉพาะดังกล่าว เป็นวัตถุดิบสำคัญซึ่งมีสูตรเป็นความลับทางการค้าตาม Know-How
ที่บริษัทใช้ในการผลิต ซึ่งสูตรลิขสิทธิ์การผลิตสีนี้เป็นส่วนสำคัญในธุรกิจสีอุตสาหกรรม ในปี 2548
และปี 2549 มูลค่าการจัดซื้อวัตถุดิบที่ใช้ในการผลิตจากผู้จัดจำหน่ายทั้งสอง
คิดเป็นสัดส่วนประมาณร้อยละ 24.84 และ 21.00 ของมูลค่าการสั่งซื้อวัตถุดิบทั้งหมด ตามลำดับ
จึงอาจทำให้บริษัทมีความเสี่ยงจากหากผู้จัดจำหน่ายรายใหญ่ดังกล่าวยกเลิกการจัดส่งวัตถุดิบให้แก่บริษัท
หรือไม่สามารถจัดส่งวัตถุดิบได้ตรงตามเวลาที่กำหนด

อย่างไรก็ตาม ในการสั่งซื้อวัตถุดิบเฉพาะที่ใช้ในการผลิตสีพ่นรถจักรยานยนต์
บริษัทได้ทำการค้ากับผู้จัดจำหน่ายวัตถุดิบในประเทศรายดังกล่าวมาเป็นเวลานาน
โดยมีการทำสัญญาระหว่างบริษัทและผู้จัดจำหน่าย
เพื่อให้ผู้จัดจำหน่ายสามารถจัดหาวัตถุดิบเฉพาะตามสัญญาตรงตาม Know-How ทั้งนี้
หากผู้จัดจำหน่ายวัตถุดิบเฉพาะตามสัญญารายดังกล่าวไม่สามารถจัดส่งวัตถุดิบให้แก่บริษัทได้
หรือไม่สามารถจัดส่งได้ตรงตามเวลาที่กำหนด บริษัทสามารถสั่งซื้อวัตถุดิบเฉพาะดังกล่าวจาก BASF
Coatings Japan
เพื่อนำเข้าวัตถุดิบมาใช้ในการผลิตและสามารถส่งสีให้ลูกค้าตามคำสั่งซื้อในเวลาที่ตกลงได้
แต่อย่างไรก็ตามต้นทุนวัตถุดิบเฉพาะนำเข้าจะสูงกว่าต้นทุนวัตถุดิบเฉพาะภายในประเทศ
และอาจทำให้ต้นทุนการผลิตสีพ่นรถจักรยานยนต์ของบริษัทสูงขึ้น

สำหรับการสั่งซื้อวัตถุดิบเฉพาะที่ใช้ในการผลิตสีพ่นพลาสติก บริษัทสั่งซื้อจาก OMT
ซึ่งเป็นบริษัทร่วมทุนระหว่างบริษัท และ Origin เป็นผู้คิดค้นและพัฒนาสูตรการผลิตสีที่มีชื่อเสียง
และเป็นผู้ผลิตสีอุตสาหกรรมรายใหญ่ของโลก และ Miki (Thailand)
ที่เป็นผู้จัดจำหน่ายเคมีภัณฑ์อยู่ในธุรกิจมาเป็นเวลานานจึงมีเครือข่ายลูกค้าจำนวนมาก ทั้งนี้ OMT
เป็นทั้งผู้จัดจำหน่ายวัตถุดิบและเป็นผู้จัดจำหน่ายสีพ่นพลาสติกให้ลูกค้าผู้ใช้สีต่อไป ดังนั้น OMT
จึงต้องพึ่งพาบริษัทเช่นกัน เนื่องจากบริษัทเป็นผู้ผลิตสีพ่นพลาสติกให้ OMT เพียงรายเดียว

4.  ความเสี่ยงจากการเปิดเสรีทางการค้าในตลาดสีอุตสาหกรรม

การเปิดเสรีทางการค้าในตลาดสีอุตสาหกรรม
อาจทำให้เกิดการนำเข้าสีอุตสาหกรรมสำเร็จรูปจากต่างประเทศที่มีราคาขายต่ำกว่าภายในประเทศ
เช่น สีอุตสาหกรรมนำเข้าจากประเทศจีน ได้แก่ หมึกพิมพ์ เป็นต้น นอกจากนี้
คู่แข่งรายใหม่ในตลาดสีอุตสาหกรรมจะมีมากขึ้น
เนื่องจากตลาดสีอุตสาหกรรมภายในประเทศยังมีโอกาสในการขยายตัวอีกมาก
เพราะสีอุตสาหกรรมเป็นองค์ประกอบของการผลิตสินค้าในหลายอุตสาหกรรม
และผู้ประกอบในแต่ละอุตสาหกรรมเริ่มให้ความสำคัญในด้านบรรจุภัณฑ์ของสินค้า
ซึ่งจะต้องใช้สีในการเพิ่มมูลค่าของสินค้าของตน
การแข่งขันที่สูงขึ้นอาจส่งผลกระทบต่อการขยายตัวของรายได้ของบริษัทในอนาคต

อย่างไรก็ตาม กลุ่มลูกค้าผู้ใช้สีของบริษัทนั้น
มีความต้องการสีที่เหมาะสมกับสภาพการใช้งานจริงของลูกค้าแต่ละราย ดังนั้น
ผู้ผลิตสีอุตสาหกรรมจะต้องปรับปรุงสูตรเพื่อให้ผ่านการพิจารณาจากลูกค้าว่าสามารถผลิตสีได้ตามข้อกำหนด
เพื่อนำไปใช้เพิ่มมูลค่าผลิตภัณฑ์ของลูกค้า ซึ่งข้อกำหนดของลูกค้า ได้แก่
คุณสมบัติการใช้งานที่เหมาะสมกับกระบวนการผลิตของลูกค้าแต่ละราย
ข้อจำกัดในการเลือกใช้วัตถุดิบที่มีผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อม เช่น การใช้วัตถุดิบที่ปลอดสารโลหะหนัก
เป็นต้น แม้ว่าสีอุตสาหกรรมที่นำเข้าจากต่างประเทศอาจจะมีข้อได้เปรียบด้านราคา
แต่ราคาไม่ใช่เป็นปัจจัยหลักในการตัดสินใจเลือกใช้ของลูกค้า
การเข้ามาแข่งขันของผู้ผลิตสีอุตสาหกรรมทำได้ไม่ง่ายนัก
ผู้ผลิตจะต้องได้รับการยอมรับและเป็นที่รู้จักจากลูกค้าเป็นสำคัญ
และต้องมีความร่วมมือกันระหว่างผู้ผลิตสีอุตสาหกรรม และลูกค้าที่ต้องใช้สีเป็นส่วนประกอบสินค้า
ผู้ผลิตสีอุตสาหกรรมที่ได้มาตรฐานส่วนใหญ่ต้องพึ่งพาสูตรลิขสิทธิ์และวัตถุดิบเฉพาะในการผลิตสีซึ่งเป็นความลับทางการค้า
และการขยายช่องทางการจำหน่ายทำให้ผู้ผลิตสีในประเทศต้องร่วมทุนกับต่างประเทศและส่งผลให้ผู้ผลิตสีเป็นที่ยอมรับของลูกค้า
นอกจากนี้
การเปิดเสรีทางการค้าของวัตถุดิบจะทำให้ต้นทุนวัตถุดิบในการผลิตซึ่งส่วนใหญ่นำเข้าจากต่างประเทศลดลง
และส่งผลดีต่อผู้ผลิตสีอุตสาหกรรมในประเทศ

5.  ความเสี่ยงจากการพึ่งพิงอุตสาหกรรมยานยนต์

รายได้จากการขายสีกลุ่มยานยนต์ในปี 2548 และปี 2549 คิดเป็นสัดส่วนประมาณร้อยละ 80.16
และร้อยละ 76.03 ของรายได้รวมทั้งหมด ตามลำดับ
ซึ่งได้รายได้ดังกล่าวจะขึ้นลงตามอุตสาหกรรมยานยนต์
และบริษัทยังมีโครงการเพิ่มสายการผลิตสีพ่นชิ้นส่วนภายนอกรถยนต์
เพื่อขยายฐานลูกค้าและรองรับการขยายตัวของอุตสาหกรรมยานยนต์
จึงทำให้บริษัทอาจมีความเสี่ยงจากการพึ่งพิงอุตสาหกรรมยานยนต์

อย่างไรก็ตาม อุตสาหกรรมยานยนต์ยังคงมีการขยายตัวอย่างต่อเนื่อง
และพฤติกรรมของลูกค้าผู้ใช้สีจะไม่เปลี่ยนยี่ห้อสีจากเดิมที่ตนเคยใช้อยู่เนื่องจากมีต้นทุนในการเปลี่ยนแปลงสูง
(Switching Cost) และต้นทุนสีเมื่อเทียบกับต้นทุนสินค้าคิดเป็นสัดส่วนที่น้อยมาก เช่น
ต้นทุนสีเทียบกับต้นทุนรถยนต์ทั้งคัน ผู้ใช้สีจึงจะเลือกใช้สีที่ตนให้การยอมรับ
และไม่เสี่ยงที่จะเปลี่ยนไปใช้สีที่ไม่เป็นที่รู้จักหรือไม่เป็นที่ยอมรับแม้สีดังกล่าวจะมีราคาขายที่ต่ำกว่า
ดังนั้น ฐานลูกค้าผู้ใช้สีของ BASF Coatings Japan จะยังคงใช้สีของ BASF Coatings Japan
อยู่ นอกจากนี้ บริษัทยังให้ความสำคัญในการผลิตและจำหน่ายสีที่เกี่ยวเนื่องกับอุตสาหกรรมอื่นๆ
นอกเหนือจากอุตสาหกรรมยานยนต์มากขึ้น เช่น สีบรรจุภัณฑ์ และหมึกพิมพ์
รวมถึงการมุ่งเน้นพัฒนาสีที่ผลิตโดยใช้ Know-How และตราสินค้าของบริษัท
พร้อมทั้งขยายฐานลูกค้าของบริษัทเองมากขึ้น

6.  ความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงเทคโนโลยี

เนื่องจากลูกค้าของบริษัทส่วนใหญ่เป็นผู้ผลิตสินค้าในอุตสาหกรรมต่อเนื่อง
บริษัทจึงต้องมีการควบคุมกระบวนการผลิตสีให้เป็นไปตามมาตรฐานของกลุ่มอุตสาหกรรมหรือตามข้อกำหนดของลูกค้าเป็นหลัก
เช่น หากลูกค้าให้ความสำคัญเรื่องการรักษาสิ่งแวดล้อม
บริษัทต้องใช้เทคโนโลยีการผลิตที่ตระหนักถึงการรักษาสิ่งแวดล้อมด้วย
เพราะสีเป็นส่วนหนึ่งของผลิตภัณฑ์ของลูกค้าด้วย
ด้วยเหตุผลดังกล่าวมานี้ทำให้บริษัทต้องพยายามพัฒนาเทคโนโลยี
และกระบวนการผลิตให้ตรงกับความต้องการของลูกค้า
หากลูกค้าผู้ใช้สีเปลี่ยนแปลงสายการผลิตหรือเทคโนโลยีขนาดใหญ่ เช่น
การเปลี่ยนแปลงวัสดุที่ใช้ในการผลิตของลูกค้าจากโลหะ มาเป็นกระดาษ
หรือการลดการใช้ทินเนอร์ในผลิตภัณฑ์ของลูกค้า ตลอดจนการเปลี่ยนสูตรการผลิตเป็นสูตรน้ำ
(Water Borne) การนำใช้หุ่นยนต์ในขั้นตอนการพ่นสี ทำให้ลดการสูญเสียของสีระหว่างการพ่น
และการใช้สารเคมีชนิดใหม่ๆ เพื่อรักษาสิ่งแวดล้อม
การเปลี่ยนแปลงขนาดใหญ่ดังกล่าวอาจทำให้บริษัทมีความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงเทคโนโลยีได้

อย่างไรก็ตาม โดยปกติแล้วลูกค้าผู้ใช้สีจะเป็นผู้ผลิตที่มีการวางแผนในสายการผลิตระยะยาว
และไม่ค่อยมีการเปลี่ยนแปลงสายการผลิตหรือเทคโนโลยีขนาดใหญ่บ่อยครั้ง
เนื่องจากในการเปลี่ยนแปลงสายการผลิต หรือเทคโนโลยีขนาดใหญ่แต่ละครั้งจะต้องใช้เงินลงทุนสูง
นอกจากนี้ บริษัทจะมีการวางแผนการผลิตให้สอดคล้องกับแผนการผลิตสินค้าของลูกค้า
โดยบริษัทยังได้มีส่วนร่วมในการวางแผนการผลิตในระยะยาวของลูกค้าด้วย
จึงทำให้บริษัทสามารถประเมินแนวโน้มการเปลี่ยนแปลงของเทคนิคการผลิต
และปรับแผนการลงทุนของบริษัทเพื่อให้เกิดความสอดคล้องในการผลิต
ซึ่งจะช่วยให้บริษัทสามารถลดความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงเทคโนโลยีได้

7.  ความเสี่ยงจากการที่บริษัทมีผู้ถือหุ้นรายใหญ่มากกว่าร้อยละ 50

ณ วันที่ 16 ตุลาคม 2549
กลุ่มตระกูลเอกแสงกุลซึ่งเป็นกลุ่มผู้บริหารที่เป็นผู้มีอำนาจลงนามและควบคุมบริษัท
ยังคงมีสัดส่วนการถือหุ้นสูงกว่ากึ่งหนึ่งของจำนวนหุ้นสามัญที่เรียกชำระแล้วทั้งหมดหรือร้อยละ 67.48
ซึ่งทำให้กลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหญ่ดังกล่าวสามารถควบคุมมติที่ประชุมผู้ถือหุ้นได้เกือบทั้งหมด
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการแต่งตั้งกรรมการหรือการขอมติที่ต้องใช้เสียงส่วนใหญ่ของที่ประชุมผู้ถือหุ้น
ยกเว้นเรื่องที่กฎหมายหรือข้อบังคับของบริษัทที่กำหนดให้ต้องได้รับมติ 3 ใน 4 ของที่ประชุมผู้ถือหุ้น
ดังนั้น ผู้ถือหุ้นรายอื่นจึงอาจไม่สามารถรวบรวมคะแนนเสียงเพื่อตรวจสอบ
และถ่วงดุลเรื่องที่ผู้ถือหุ้นใหญ่เสนอได้