7.  ข้อพิพาททางกฎหมาย

ข้อพิพาททางกฎหมายของบริษัทฯ

บริษัทฯ มิได้มีข้อพิพาททางคดีอนุญาโตตุลาการหรือถูกดำเนินการทางกฎหมายใดๆ ที่มีนัยสำคัญที่
บริษัทฯ เชื่อว่าอาจมีผลกระทบในทางลบอย่างมีนัยสำคัญต่อธุรกิจ ฐานะทางการเงิน
ผลการดำเนินงาน หรือโอกาสทางธุรกิจของบริษัทฯ

ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจต่าง ๆ ที่ บริษัทฯ เข้าไปถือหุ้น สามารถแยกได้ดังนี้

7.1 ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจสื่อสารโทรคมนาคม

-   กรณีข้อพิพาททางกฎหมายของ AIS

  (1) บริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน) ได้เสนอข้อพิพาทต่อ สำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 9/2551 เมื่อวันที่ 22 มกราคม 2551
  เพื่อเรียกร้องให้ AIS ชำระค่าผลประโยชน์ตอบแทนเพิ่มจำนวน 31,462 ล้านบาท
  ซึ่งจำนวนเงินส่วนแบ่งรายได้ดังกล่าวเป็นจำนวนเดียวกันกับภาษีสรรพสามิตที่ AIS
  ได้นำส่งไปแล้ว ขณะนี้ข้อพิพาทดังกล่าวอยู่ในขั้นตอนที่ AIS
  เตรียมยื่นคำให้การคัดค้านภายใต้กระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

  แต่อย่างไรก็ตาม ผู้บริหารของ AIS
  เชื่อว่าคำวินิจฉัยชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการเกี่ยวกับข้อพิพาทดังกล่าวน่าจะเป็นไปในทางที่เป็นผลดีกับ
  AIS เนื่องจาก ทีโอที ได้เคยมีหนังสือตอบยืนยันว่า AIS ได้ปฏิบัติถูกต้องตามมติคณะรัฐมนตรี
  แล้ว โดย AIS มีภาระเท่าเดิมตามอัตราร้อยละที่กำหนดไว้ในสัญญา
  และเป็นการปฏิบัติที่เหมือนกันทั้งอุตสาหกรรมโทรศัพท์เคลื่อนที่ ซึ่งไม่น่าจะมีผลกระทบใด ๆ
  ต่อข้อสัญญา และฐานะการเงินของ AIS และกรณีเช่นเดียวกันนี้ กสท
  ก็ได้ดำเนินการเสนอข้อพิพาทเพื่อเรียกร้องให้คู่สัญญาผู้ให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ชำระค่าผลประโยชน์ตอบแทนเพิ่มเติมเช่นเดียวกันกับ
  ทีโอที

  (2) บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) (กสท) ได้ยื่นฟ้อง AIS เป็นจำเลยที่ 1 และ
  บริษัท เอไอเอ็น โกลบอลคอม จำกัด (“AIN”) บริษัทย่อยของ AIS เป็นจำเลยที่ 2
  ต่อศาลแพ่งเป็นคดีหมายเลขดำที่ 1245/2551 เมื่อวันที่ 7 มีนาคม 2551 เพื่อเรียกร้องให้ AIS
  และ AIN ร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายแก่ กสท จำนวน 129,784,456.20 บาท ซึ่ง กสท
  อ้างว่าความเสียหายดังกล่าวเกิดจากกรณีที่ AIS ร่วม กับ AIN
  เปลี่ยนแปลงการส่งทราฟฟิคของการให้บริการโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศผ่านเครื่องหมาย +
  จากเดิมที่เป็น 001 ของ กสท มาเป็น 005 ของ AIN
  ในช่วงเวลาทดลองใช้บริการเมื่อประมาณต้นเดือนมีนาคม 2550
  ทำให้ผู้ใช้บริการเข้าใจว่าการกดเครื่องหมาย + คือการกดรหัส 001

  ทั้งนี้ AIS ต้องทำการต่อสู้ตามขั้นตอนทางศาล โดยเครื่องหมาย +
  เป็นเครื่องหมายสากลไม่มีผู้ใดสามารถครอบครองได้ จึงมิใช่เครื่องหมายโทรคมนาคมที่ กสท
  เป็นเจ้าของ หรือ มีสิทธิใช้แต่เพียงผู้เดียวได้ตามกฎหมาย การกำหนดเครื่องหมาย +
  จึงเป็นสิทธิของผู้ให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่แต่ละรายที่จะกำหนดให้เครื่องหมาย +
  ใช้แทนรหัสเรียกของผู้ให้บริการโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศรายใด AIS
  จึงมิได้กระทำละเมิด และทำให้ กสท เสียหายแต่อย่างใด ขณะนี้คดีดังกล่าวอยู่ในขั้นตอนที่ AIS
  และ AIN เตรียมยื่นคำให้การตามกฎหมายต่อไป

-   กรณีข้อพิพาททางกฎหมายของ DPC

  (1) DPC มีข้อพิพาทกรณี บริษัท โทเทิ่ล แอ็คเซ็ส คอมมูนิเคชั่น จำกัด (มหาชน) (DTAC)
  เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่
  36/2546 วันที่ 30 มิถุนายน 2546 และ 62/2546 วันที่ 28 ตุลาคม 2546
  และข้อพิพาทหมายเลขดำเลขที่ 55/2549 วันที่ 5 กรกฎาคม 2549 เพื่อเรียกร้องให้ DPC
  ชำระเงินเป็นเงินจำนวน 699.77 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 9.5 ต่อปี
  จากเงินต้นจำนวน 653.34 ล้านบาท นับจากวันเสนอข้อพิพาทจนกว่าจะชำระเสร็จ
  และให้ชำระเงินจำนวน 720.63 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 9.5 ต่อปี
  จากเงินต้นจำนวน 715.41 ล้านบาท นับจากวันเสนอข้อพิพาทจนกว่าจะชำระเสร็จ และ
  ให้ชำระเงินจำนวน 3,766.91 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 9.5 ต่อปี
  จากเงินต้นจำนวน 3,370.11 ล้านบาท นับจากวันเสนอข้อพิพาทจนกว่าจะชำระเสร็จ ตามลำดับ
  อันเกิดจากมูลหนี้ตามสัญญา Agreement to Unwind the Service Provider Agreement
  ฉบับลงวันที่ 7 มกราคม 2540 ซึ่ง DPC ได้ยื่นคำคัดค้านข้อเรียกร้องทั้งสามกรณีดังกล่าวแล้ว
  ปัจจุบันอยู่ในระหว่างการพิจารณาข้อพิพาทของคณะอนุญาโตตุลาการ

  DPC ได้บันทึกเงินต้นและดอกเบี้ยตามสัญญาไว้ในงบการเงินแล้วทั้งจำนวน
  (โดยใช้วิธีอัตราดอกเบี้ยที่แท้จริง ) ซึ่งมีจำนวนทั้งสิ้น 4,739 ล้านบาท
  (แต่ไม่รวมดอกเบี้ยจากการผิดนัดชำระ) ทั้งนี้ผู้บริหารของ DPC
  เชื่อว่าผลการพิจารณาของคณะอนุญาโตตุลาการจะไม่ทำให้มีผลกระทบเชิงลบอย่างมีสาระสำคัญต่อฐานะทางการเงินของ
  AIS

  (2) บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) (กสท)
  ได้เสนอข้อพิพาทต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 99/2549 วันที่ 13
  ตุลาคม 2549 เพื่อเรียกร้องให้ DPC ชำระเงินค่าธรรมเนียมเลขหมายจำนวน 17.9 ล้านบาท
  พร้อมเบี้ยปรับ เงินเพิ่มในอัตรา ร้อยละ 1.25 ต่อเดือน นับถัดจากวันเสนอข้อพิพาทเป็นต้นไป
  จนกว่าชำระเสร็จ และให้ชำระค่าธรรมเนียมเลขหมายที่ กสท จะชำระให้แก่ กทช. ต่อไป
  ซึ่งขณะนี้ DPC ได้ยื่นหนังสือต่อ กสท เพื่อขอชำระเงินค่าธรรมเนียมเลขหมายแล้ว
  และได้ทำหนังสือถึงคณะอนุญาโตตุลาการให้มีคำสั่งนัดพร้อมเพื่อชำระเงินค่าธรรมเนียมเลขหมาย
  และตกลงประนีประนอมยอมความกันต่อไป

  (3) นอกจากนี้ กสท ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 3/2551 เมื่อวันที่ 9 มกราคม 2551
  เพื่อเรียกร้องให้ DPC ชำระค่าผลประโยชน์ตอบแทนเพิ่มอีกจำนวน 2,449.09 ล้านบาท
  พร้อมเรียกเบี้ยประกันในอัตราร้อยละ 1.25 ต่อเดือนของจำนวนเงินที่ค้างชำระในแต่ละปี
  นับจากวันผิดนัดจนกว่าจะชำระหนี้เสร็จสิ้น ซึ่งคำนวณถึง ณ เดือนธันวาคม 2550
  คิดเป็นเบี้ยปรับทั้งสิ้น 1,500.06 ล้านบาท รวมเป็นเงินทั้งหมด 3,949.15 ล้านบาท
  ซึ่งจำนวนเงินส่วนแบ่งรายได้ดังกล่าวเป็นจำนวนเดียวกันกับภาษีสรรพสามิตที่ DPC ได้นำส่งตั้งแต่
  28 มกราคม 2546 ถึง 26 กุมภาพันธ์ 2550 และ DPC
  ได้นำมาหักออกจากส่วนแบ่งรายได้ตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2546
  ขณะนี้ข้อพิพาทดังกล่าว DPC
  ได้ยื่นคำให้การคัดค้านภายใต้กระบวนการทางอนุญาโตตุลาการเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

  แต่อย่างไรก็ตาม ผู้บริหารของ DPC
  เชื่อว่าคำวินิจฉัยชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการเกี่ยวกับข้อพิพาทดังกล่าวน่าจะเป็นไปในทางที่เป็นผลดีกับ
  DPC เนื่องจาก กสท ไม่เคยโต้แย้ง หรือคัดค้านว่า DPC ชำระผลประโยชน์ตอบแทนไม่ถูกต้อง
  และ DPC ก็ได้ปฏิบัติตามมติคณะรัฐมนตรีถูกต้องครบถ้วนแล้ว
  และเป็นการปฏิบัติที่เหมือนกันทั้งอุตสาหกรรมโทรศัพท์เคลื่อนที่
  ดังนั้นคำวินิจฉัยชี้ขาดของคณอนุญาโตตุลาการ ไม่น่าจะมีผลกระทบใด ๆ ต่อฐานะทางการเงินของ
  AIS

7.2 ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจดาวเทียม

-   ภาษีเงินได้ที่ประเทศอินเดีย

SATTEL ได้เริ่มให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมกับลูกค้าในประเทศอินเดีย ประมาณไตรมาสที่สี่ของปี
2540 หลังจากที่ได้มีการส่งดาวเทียมไทยคม 3 เข้าสู่วงโคจรแล้ว
โดยลูกค้าเกือบทั้งหมดเป็นผู้ให้บริการโทรทัศน์และบริการอินเตอร์เน็ต ในปี พ.ศ.2543
กรมสรรพากรอินเดียได้มี จดหมายถึง SATTEL
แจ้งว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมในอินเดียนั้นเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธิ
(Royalty) ซึ่งจะต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 15
และทำการประเมินภาษีเงินได้ที่จะเรียกเก็บจาก SATTEL ตั้งแต่ปีประเมินภาษี 2541-2542 ( 1
เมษายน 2540 - 31 มีนาคม 2541) SATTEL ได้ชี้แจงไปว่าในความเห็นของ SATTEL
รายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณเป็นรายได้จากการทำธุรกิจ(business income) เมื่อ
SATTEL ไม่มีสถานประกอบการถาวรในประเทศอินเดีย
รายได้ดังกล่าวจึงไม่ต้องเสียภาษีในประเทศอินเดีย
แต่กรมสรรพากรอินเดียก็ยืนยันในความเห็นเดิมของตนและทำการประเมินภาษีของ SATTEL ทุกๆปี
หลังจากนั้น SATTEL ได้อุทธรณ์การประเมินภาษีของกรมสรรพากรอินเดียไปที่ Income Tax
Appellate Tribunal (“ITAT”) ขณะนี้อุทธรณ์ของ SATTEL
ในประเด็นว่าเงินได้ดังกล่าวไม่ใช่ค่าสิทธิยังอยู่ในระหว่างการพิจารณา ITAT ในปี 2549 ITAT
ได้พิจารณาอุทธรณ์ของ PanAmSat
ในประเด็นเดียวกันนี้และตัดสินว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจและไม่ใช่ค่าสิทธิ
ที่ปรึกษากฎหมายภาษีของ SATTEL ในประเทศอินเดียก็มีความเห็นว่าในที่สุดแล้ว ITAT และศาลสูง
(High Court) ของอินเดีย คงจะตัดสินประเด็นที่ SATTEL
ได้อุทธรณ์ขึ้นไปนี้ว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจไม่ใช่ค่าสิทธิ
และ SATTEL ไม่มีภาระที่จะต้องชำระภาษีเงินได้ในประเทศอินเดียจากรายได้ดังกล่าว และ
SATTEL
ได้ร้องเรียนต่อกระทรวงการคลังของประเทศไทยขอให้ดำเนินการใช้วิธีการเพื่อความตกลงกัน
(mutual agreement procedure) ตามข้อ 25
ของความตกลงเพื่อหลีกเลี่ยงการเก็บภาษีซ้อนระหว่างประเทศไทยและประเทศอินเดีย
โดยเจรจากับกรมสรรพากรและกระทรวงการคลังของอินเดียเพื่อให้เกิดความชัดเจนโดยเร็วว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมนั้นเป็นค่าสิทธิหรือไม่หรือเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจ

SATTEL ได้ดำเนินการวางเงินประกันเบื้องต้น
ตามกฎหมายเพื่อเป็นการจ่ายเงินค่าภาษีบางส่วนสำหรับปีประเมิน 2541-2542 ถึง 2548-2549
รวม ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 เป็นจำนวนเงิน 293 ล้านรูปี (จำนวนเงินประมาณ 232
ล้านบาท) โดยหากผลของคดีปรากฏว่า SATTEL เป็นฝ่ายชนะคดี SATTEL
ก็จะได้เงินประกันคืนพร้อมดอกเบี้ย โดยรายละเอียดการประเมินภาษีเงินได้ที่ประเทศอินเดีย
แสดงในหมายเหตุประกอบงบการเงินที่ตรวจสอบแล้ว ข้อ 38 (จ ) ในงบการเงินประจำปี 2550
ของ SHIN

7.3 ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจสื่อและโฆษณา

ตามที่สำนักปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี (“สปน.”) ได้มีหนังสือมายัง ITV
เพื่อบอกเลิกสัญญาสัมปทานและให้ระงับการออกอากาศมีผลในวันที่ 8 มีนาคม 2550 ส่งผลให้
ITVต้องหยุดการออกอากาศในระบบ ยู เอช เอฟ ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมานั้น
ขณะนี้มีคดีที่อยู่ในกระบวนการทางกฎหมายอยู่ 3 คดี ซึ่งแบ่งเป็น ITV เป็นโจทก์ฟ้อง สปน. 2 คดี
และ สปน. เป็นโจทก์ฟ้องอีก 1 คดี โดยมีรายละเอียดดังนี้

1.  คดีดำที่ 1/2550 ยื่นฟ้องวันที่ 4 มกราคม 2550 ซึ่ง ITV เป็นโจทก์ ฟ้อง สปน.
    ที่สถาบันอนุญาโตตุลาการ
    ให้พิจารณาว่าการคิดคำนวนค่าปรับในการปรับผังรายการและดอกเบี้ยของค่าสัมปทานส่วนต่างของ
    สปน. ว่าถูกต้องหรือไม่

1.  คดีดำที่ 46/2550 ยื่นฟ้องวันที่ 9 พฤษภาคม 2550 ซึ่ง ITV เป็นโจทก์ ฟ้อง สปน.
    ที่สถาบันอนุญาโตตุลาการ ให้พิจารณาเรื่อง การบอกเลิกสัญญาสัมปทานของ สปน.
    นั้นชอบด้วยกฎหมายหรือไม่
    และเรียกร้องค่าเสียหายจากการบอกเลิกสัญญามิชอบเป็นจำนวนเงิน 21,814 ล้านบาท

2.  คดีดำที่ 640/2550 ยื่นฟ้องวันที่ 30 มีนาคม 2550 ซึ่ง สปน. เป็นโจทก์ ฟ้อง ITV
    ที่ศาลปกครองกลาง ให้ITV จ่ายค่าสัมปทานส่วนต่าง พร้อมดอกเบี้ย 15%
    ค่าปรับอันเนื่องมาจากการปรับผังรายการ และการส่งมอบทรัพย์สินไม่ครบ มูลค่ารวม
    101,865
    ล้านบาทโดยศาลปกครองกลางได้จำหน่ายคดีและให้คู่กรณีไปเข้าสู่กระบวนการอนุญาโตตุลาการ
    โดย สปน.ได้อุทธรณ์คำตัดสินของศาลปกครองกลางต่อศาลปกครองสูงสุด
    แต่ศาลปกครองสูงสุดก็พิจารณายืนตามคำตัดสินของศาลปกครองกลาง สปน.
    จึงต้องนำข้อพิพาทมาเข้าสู่กระบวนการอนุญาโตตุลาการซึ่งเป็นกระบวนการระงับข้อพิพาทที่ตกลงกันไว้ในสัญญาสัมปทาน

โดยสรุป ITV
ยังอยู่ระหว่างรอผลการพิจารณาจากสถาบันอนุญาโตตุลาการเพื่อชี้ขาดเรื่องภาระหนี้ต่างๆ ดังกล่าว
ตามคดีข้างต้น
และเรียกร้องค่าเสียหายที่เกิดขึ้นจากการถูกบอกเลิกสัญญาโดยมิชอบทั้งนี้ขึ้นอยู่กับผลคำพิพากษาของศาลซึ่งไม่อาจคาดการณ์ผลของคดีดังกล่าวได้

7.4 ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจอินเตอร์เน็ต

ไม่มีการดำเนินคดีทางศาล อนุญาโตตุลาการ หรือการดำเนินการทางกฎหมายใด ๆ
ที่มีนัยสำคัญที่เกี่ยวกับธุรกิจอินเตอร์เน็ตของบริษัทฯ ซึ่งบริษัทฯ
เชื่อว่าอาจมีผลกระทบในทางลบอย่างมีนัยสำคัญต่อ CSL หรือธุรกิจ ฐานะทางการเงิน
ผลการดำเนินงาน หรือโอกาสทางธุรกิจของบริษัทฯ

7.5 ประเด็นที่เกี่ยวข้องกับบริษัทฯ ที่บริษัทฯ มิได้เข้าเป็นคู่ความ

มีข้อพิพาททางคดีซึ่งบริษัทฯ มิได้เข้าเป็นคู่ความแต่อาจมีผลกระทบต่อธุรกิจ ฐานะทางการเงิน
ผลการดำเนินงาน หรือโอกาสทางธุรกิจของบริษัทที่บริษัทฯ เข้าไปถือหุ้น สรุปโดยย่อดังต่อไปนี้

-   สัญญาอนุญาตให้ดำเนินการของ AIS และ SATTEL

เมื่อวันที่ 20 มีนาคม 2549 นายศาสตรา โตอ่อน ได้ยื่นฟ้องกระทรวงเทคโนโลยีฯ
กระทรวงคมนาคม และ สปน. เป็นจำเลยต่อศาลปกครองกลาง
โดยขอให้ศาลมีคำสั่งให้จำเลยยกเลิกสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการของ AIS SATTEL และ ITV
และกำหนดมาตรการชั่วคราวมิให้ผู้ถือหุ้นรายใหม่ของบริษัทฯ ดำเนินการใดๆ
หรือรับผลประโยชน์ใดๆ จากกิจการตามสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการดังกล่าว

ในคำฟ้อง นายศาสตรา
ได้กล่าวหาว่าจำเลยละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยการไม่ใช้อำนาจหน้าที่ในการยกเลิกสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการภายหลังจากมีการโอนหุ้นของบริษัทฯ
ให้กับผู้ถือหุ้นรายใหม่ของบริษัทฯ
โดยการโอนหุ้นดังกล่าวทำให้มีการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างการถือหุ้นของบริษัทดังกล่าวอย่างมีนัยสำคัญ
ซึ่งส่งผลให้กลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหม่มีอำนาจควบคุมบริษัทดังกล่าวซึ่งประกอบธุรกิจที่เป็นทรัพยากรของประเทศเพื่อประโยชน์สาธารณะ

ศาลปกครองกลางได้ตัดสินว่านายศาสตราไม่มีสิทธิที่จะยื่นฟ้อง
เพราะมิได้เป็นคู่สัญญาในสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการ อย่างไรก็ตาม
นายศาสตราได้ยื่นคำร้องอุทธรณ์ต่อศาลปกครองสูงสุด และในวันที่ 12 กันยายน 2549
ศาลปกครองสูงสุดได้วินิจฉัยว่านายศาสตราถือเป็นผู้มีส่วนได้เสียคนหนึ่งซึ่งมีสิทธิในการฟ้อง
โดยศาลให้เหตุผลว่าหากธุรกิจของบริษัทดังกล่าวอยู่ภายใต้การควบคุมของคนต่างด้าว
จะยังผลให้เกิดความเสียหายหรือส่งผลกระทบต่อความมั่นคงของประเทศ
ซึ่งจะมีผลกระทบต่อนายศาสตราอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้น
ศาลปกครองสูงสุดจึงมีคำสั่งให้ศาลปกครองกลางดำเนินการรับฟ้องและดำเนินการต่อไปตามรูปคดี
ขณะนี้ คดีอยู่ระหว่างพิจารณาของศาลปกครองกลาง

เมื่อวันที่ 19 เมษายน 2550 ดร.สุพงษ์ ลิ้มธนากุล รองอธิการบดีฝ่ายกิจการพิเศษ
มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ได้ยื่นฟ้อง กทช. และ กระทรวงเทคโนโลยีฯ ต่อศาลปกครองกลาง
โดยอ้างเหตุเรื่องเจ้าหน้าที่รัฐและหน่วยงานทางปกครองละเลยต่อการปฏิบัติหน้าที่ในการตรวจสอบ
SATTEL ว่าประกอบกิจการโทรคมนาคมโดยฝ่าฝืนกฎหมายหรือไม่ หลังจากที่มีการโอนขายหุ้นของ
บริษัทฯ ให้แก่ผู้ถือหุ้นรายใหม่ของบริษัทฯ ขณะนี้ คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง