1. ปัจจัยความเสี่ยง

ในการดำเนินธุรกิจของธนาคารนั้น ย่อมได้รับผลกระทบที่เกิดขึ้นจากทั้งปัจจัยภายในและภายนอกธนาคาร อย่างไรก็ตาม บางปัจจัยธนาคารสามารถควบคุมได้ ขณะที่บางปัจจัยก็อยู่นอกเหนือการควบคุมของธนาคาร ซึ่งผลกระทบเหล่านี้อาจส่งผลต่อการดำเนินงานของธนาคาร และผลตอบแทนที่นักลงทุนจะได้รับ

ความเสี่ยงจากสัญญาการบริหารและชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพ

ธนาคารได้ลงนามในสัญญาการบริหารและชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพกับกองทุนเพื่อการฟื้นฟูฯตามหลักการและเงื่อนไขที่คณะรัฐมนตรีมีมติเห็นชอบเมื่อวันที่
19 กันยายน 2543 ซึ่งสัญญาฯ ดังกล่าวมีกำหนดระยะเวลา 5 ปี นับจากวันที่ 1 มกราคม 2544
สิ้นสุดวันที่ 31 ธันวาคม 2548 โดยใช้ยอดสินทรัพย์ด้อยคุณภาพที่รับโอนมาจากธนาคาร สหธนาคาร
และบริษัทเงินทุน 12 บริษัท คงค้าง ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2542 ซึ่งมีจำนวนรวมประมาณ
197,462 ล้านบาท ประกอบด้วยลูกหนี้จัดชั้นต่ำกว่ามาตรฐาน ลูกหนี้จัดชั้นสงสัย
ลูกหนี้จัดชั้นสงสัยจะสูญ คิดเป็นจำนวนเงินรวมประมาณ 188,690 ล้านบาท
เงินให้กู้ยืมเพื่อซื้อหลักทรัพย์ (Margin Loan) ซึ่งธนาคารคงไว้ที่ บง. กรุงไทยธนกิจ และ บล.
บีที (ชื่อเดิม คือ บล. ไทยธนกิจ) จำนวนเงินรวมประมาณ 3,020 ล้านบาท
และเงินลงทุนในหลักทรัพย์ที่มีราคาทุนสูงกว่าราคาตลาดจำนวนเงินประมาณ 5,752 ล้านบาท
โดยมียอดสำรองพึงกันของสินทรัพย์ด้อยคุณภาพที่จะได้รับการชดเชย (Notional Provision)
รวม 112,495 ล้านบาท

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2547
ธนาคารและบริษัทย่อยมีภาระผูกพันและหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นภายใต้สัญญาการบริหารและชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพดังกล่าวข้างต้นอันได้แก่
ความเสี่ยงต่อการร่วมรับผลขาดทุนอีกร้อยละ 15
ของผลขาดทุนอันเกิดจากประมาณการสินทรัพย์ที่เรียกเก็บไม่ได้ที่จะคำนวณ ณ
วันสิ้นสุดระยะเวลาการชดเชยที่เกินกว่าสำรองพึงกันที่จะได้รับการชดเชย (Notional
Provision)
และความเสี่ยงในมูลค่าที่จะได้รับคืนจริงในอนาคตจากลูกหนี้ปรับปรุงโครงสร้างหนี้ซึ่งอาจต่ำกว่าราคาซื้อคืน
(มูลค่าปัจจุบันสุทธิ) ของหนี้ดังกล่าว ที่คำนวณ ณ วันสิ้นสุดระยะเวลาการชดเชย หรือในกรณีมีกำไร
ธนาคารจะได้รับส่วนแบ่งรายได้ในอัตราร้อยละ 5

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2547
ธนาคารและบริษัทย่อยยังไม่ได้บันทึกผลกำไรหรือขาดทุนที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคตจากภาระผูกพันข้างต้นเนื่องจากยังไม่สามารถประมาณการกำไรหรือขาดทุนที่จะเกิดขึ้นได้
ทั้งนี้ ฝ่ายบริหารของธนาคารและบริษัทย่อยเชื่อว่าจะไม่เกิดผลขาดทุนที่เป็นสาระสำคัญขึ้นในอนาคต

ผลกระทบจากเหตุการณ์สำคัญภายหลังการลงนามในสัญญาฯ

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2547 ธนาคารมียอดลูกหนี้ด้อยคุณภาพที่ได้รับการชดเชย (CAP) จำนวนรวม
82,428 ล้านบาท ที่ธนาคารได้โอนไปยังบรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย (บสท.)
ตามข้อกำหนดของพระราชกำหนดบรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย (ในราคาที่โอน 22,282 ล้านบาท
และมีขาดทุนจากการโอนตั้งพักไว้เป็นลูกหนี้กองทุนเพื่อการฟื้นฟูฯ จำนวน 60,146 ล้านบาท)
และเนื่องจากการโอนลูกหนี้ตามพระราชกำหนดดังกล่าวเกิดขึ้นภายหลังจากสัญญาการบริหารและชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพ
จึงไม่มีการกล่าวถึงไว้ในสัญญาฯ เกี่ยวกับผลกระทบของการโอนดังกล่าวต่อการชดเชยรายได้
และการแบ่งปันกำไร/ขาดทุนในอนาคต อย่างไรก็ตาม
ธนาคารและบริษัทย่อยถือว่ากองทุนเพื่อการฟื้นฟูฯ ยังคงต้องชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพส่วนที่โอนไป
บสท. ดังกล่าวตามเงื่อนไขสัญญาเดิม
ซึ่งเป็นไปตามแนวทางที่ธนาคารแห่งประเทศไทยได้ให้ไว้กับผู้บริหารของธนาคาร
ปัจจุบันการชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพในส่วนที่โอนไป
บสท.ยังอยู่ระหว่างการพิจารณาของกระทรวงการคลัง

ยอดคงค้างของสินทรัพย์ภายใต้สัญญาการบริหารและชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพ

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2547 ยอดคงค้างของสินทรัพย์ด้อยคุณภาพที่ได้รับการชดเชย (Covered
Asset Pool หรือ “CAP”) ภายใต้สัญญาการบริหารและชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพ
ในบัญชีของธนาคารและบริษัทย่อยจำนวน 132,748 ล้านบาท
(ไม่ได้รวมลูกหนี้ด้อยคุณภาพภายใต้สัญญาการบริหารและชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพ ที่โอนไปยัง
บสท. ซึ่งมีราคาโอนสะสม ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2547 จำนวน 22,282 ล้านบาท)
ซึ่งธนาคารและบริษัทย่อยมีสำรองสำหรับสินทรัพย์ด้อยคุณภาพภายใต้สัญญาการบริหารและชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพที่ถือว่าได้กันไว้แล้วอยู่ในบัญชี
ณ วันควบรวมกิจการจำนวนรวม 20,535 ล้านบาท
(ประกอบด้วยสำรองที่มีอยู่ในบัญชีของธนาคารจำนวน 18,696 ล้านบาท
และในบัญชีของบริษัทย่อยจำนวน 1,839 ล้านบาท ทั้งนี้ ไม่รวมสำรองของบง. กรุงไทยธนกิจ
จำนวน 338 ล้านบาท) ซึ่งสำรองที่มีอยู่ดังกล่าวถือเป็นเงินชดเชยผลขาดทุนที่กองทุนเพื่อการฟื้นฟูฯ
ได้ให้ไว้แล้ว
ผลขาดทุนส่วนเกินจากสำรองที่ได้กันไว้แล้วดังกล่าวจะได้รับการชดเชยตามสัญญาการบริหารและชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพ

รายได้จากการชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพตามสัญญาการบริหารและชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพ

ธนาคารบันทึกรายได้จากการชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพคำนวณตามเงื่อนไขในสัญญาการบริหารและชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพลงวันที่
1 กุมภาพันธ์ 2544 และสัญญาเพิ่มเติมลงวันที่ 9 ตุลาคม 2545
ทั้งนี้ในส่วนของสินทรัพย์ด้อยคุณภาพที่ได้รับชดเชยภายใต้สัญญาดังกล่าวที่โอนไปยังบรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย
(บสท.) ซึ่งไม่ได้มีการกล่าวถึงไว้ในสัญญาฯ นั้น
ฝ่ายบริหารของธนาคารและบริษัทย่อยถือว่ากองทุนเพื่อการฟื้นฟูฯ
ยังคงชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพส่วนที่โอนไป บสท. ดังกล่าวตามเงื่อนไขสัญญาฯ เดิม
โดยดอกเบี้ยตั๋วสัญญาใช้เงินที่ได้รับจาก บสท.
ได้ถือเสมือนเป็นรายได้ส่วนหนึ่งซึ่งนำไปหักจากการคำนวณรายได้จากการชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพ
ซึ่งเป็นไปตามแนวทางที่ธนาคารแห่งประเทศไทยได้ให้ไว้
ปัจจุบันเรื่องดังกล่าวอยู่ระหว่างการพิจารณาอนุมัติของกระทรวงการคลัง

รายได้จากการชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพที่ธนาคารและบริษัทย่อยรับรู้ในระหว่างปี 2547 จำนวน
1,208 ล้านบาท และ 1 ล้านบาท ตามลำดับ และรายได้จากการชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพค้างรับ
ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2547 จำนวน 6,520 ล้านบาท
ซึ่งจำนวนเงินที่จะได้รับจริงของบัญชีลูกหนี้กองทุนเพื่อการฟื้นฟูฯ
และรายได้จากการชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพขึ้นอยู่กับผลการตรวจสอบของกองทุนเพื่อการฟื้นฟูฯ
ผลการเจรจาเพื่อหาข้อสรุปในประเด็นที่ยังตกลงกันไม่ได้
ผลการพิจารณาของกระทรวงการคลังในส่วนของลูกหนี้ด้อยคุณภาพที่ได้มีการโอนไปยัง บสท.
และการเปลี่ยนแปลงข้อตกลงเพิ่มเติมของสัญญาการบริหารและชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพ (ถ้ามี)
ซึ่งจำนวนเงินที่จะได้รับจริงอาจแตกต่างจากที่บันทึกไว้
ธนาคารจะรับรู้รายได้จากการชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพตามประมาณการตามสัญญาฯ อย่างไรก็ตาม
ธนาคารเชื่อมั่นว่าจำนวนเงินที่จะได้รับจะไม่แตกต่างจากที่บันทึกไว้อย่างเป็นสาระสำคัญเพราะกองทุนเพื่อการฟื้นฟูฯมีภาระผูกพันต่อธนาคารตามสัญญาการบริหารและชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพ

ความเสี่ยงจากสัญญาโอนลูกหนี้ด้อยคุณภาพให้กับบรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย

เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม 2544
ธนาคารได้ลงนามในสัญญาโอนสินทรัพย์เพื่อโอนขายสินเชื่อด้อยคุณภาพให้แก่บรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย
(“บสท.”) ตามพระราชกำหนดบรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย (“พรก.”)

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2547 ธนาคารและบริษัทย่อยมีลูกหนี้ที่โอนไป บสท.
จำแนกเป็นลูกหนี้ที่ได้รับการชดเชยรายได้ (CAP) และที่ไม่ได้รับการชดเชย (NON CAP) ดังนี้: -

(หน่วย : ล้านบาท)

งบการเงินรวมและงบการเงินเฉพาะของธนาคาร

31 ธันวาคม 2547

ขาดทุน

จากการ การบันทึกขาดทุน

ลูกหนี้ที่โอนขายให้ บสท. ราคาตามบัญชี ราคาโอน โอนขาย จากการโอนขาย

ลูกหนี้ที่ได้รับการชดเชย (CAP) 82,428 22,282 60,146 - ตั้งพักรอการชดเชยจาก

กองทุนเพื่อการฟื้นฟูฯ

ลูกหนี้ที่ไม่ได้รับการชดเชย (NON CAP) 15,774 3,520 12,254 - ลดค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญ

รวม 98,202 25,802 72,400

หัก :- ราคาโอนส่วนที่ยังไม่ได้รับตั๋วสัญญาใช้เงิน

เพื่อชำระราคาเนื่องจากอยู่ระหว่างการ

ตรวจสอบโดย บสท. เพื่อยืนยันราคา

(ในงบการเงินปี 2547 แสดงรวมอยู่ใน

สินทรัพย์อื่น) (26)

:- ตั๋วสัญญาใช้เงินที่ได้รับการไถ่ถอนบางส่วน (7,455)

มูลค่าตามตั๋วสัญญาใช้เงินที่ได้รับจาก บสท. แล้ว

(ในงบการเงินปี 2547 แสดงรวมอยู่ในเงินลงทุน

ระยะยาวประเภทตราสารหนี้ที่จะถือจนครบกำหนด) 18,321

ธนาคารจะได้รับตั๋วสัญญาใช้เงินที่ออกโดย บสท. เพื่อชำระค่าโอนขายสุทธิให้
ตั๋วเงินดังกล่าวเป็นประเภทโอนเปลี่ยนมือไม่ได้ มีอายุ 10 ปี โดยกองทุนเพื่อการฟื้นฟูฯ เป็นผู้อาวัล
ตั๋วสัญญาใช้เงินดังกล่าวมีดอกเบี้ยคิดตามอัตราดอกเบี้ยเงินฝากเฉลี่ยของธนาคารพาณิชย์ขนาดใหญ่ 5
แห่ง ซึ่งบสท.จะชำระดอกเบี้ยดังกล่าวทุกปีในรูปของตั๋วสัญญาใช้เงินที่โอนเปลี่ยนมือไม่ได้
มีกำหนดเวลาใช้เงินเมื่อสิ้นระยะเวลาหนึ่งปีนับแต่วันที่ออกตั๋วฯ โดย บสท.
สงวนสิทธิที่จะต่ออายุตั๋วสัญญาใช้เงินได้ตามที่เห็นควร ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2547
ธนาคารมีดอกเบี้ยตามตั๋วสัญญาใช้เงินของ บสท. ค้างรับจำนวน 175 ล้านบาท

ทั้งนี้ ภายใต้สัญญาโอนขายลูกหนี้ด้อยคุณภาพให้ บสท.
ธนาคารมีภาระที่จะต้องร่วมรับรู้ส่วนแบ่งผลกำไรหรือขาดทุนจากการบริหารสินทรัพย์ด้อยคุณภาพของ
บสท. ณ สิ้นปีที่ห้า และสิ้นปีที่สิบนับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฏาคม 2544 ด้วย โดยในกรณีที่มีผลขาดทุน
ผลขาดทุนส่วนแรกจำนวนไม่เกินร้อยละ 20 ของราคาโอน ธนาคารจะเป็นผู้รับผิดชอบ
ผลขาดทุนส่วนที่สองจำนวนไม่เกินร้อยละ 20 ของราคาโอน บสท.
และธนาคารจะแบ่งกันฝ่ายละครึ่ง ผลขาดทุนส่วนที่เหลือ บสท. จะรับไปทั้งหมด
โดยทั้งนี้ค่าใช้จ่ายของ บสท. และดอกเบี้ยจ่ายของตั๋วสัญญาใช้เงินที่ออกโดย บสท.
จะรวมอยู่ในการคำนวณผลกำไรขาดทุนดังกล่าวด้วย และหากกรณีที่การบริหารมีกำไร
กำไรส่วนแรกจำนวนไม่เกินร้อยละ 20 ของราคาโอนจะแบ่งกันฝ่ายละครึ่งระหว่าง
บสท.และธนาคาร ผลกำไรส่วนที่สอง
(ซึ่งเมื่อรวมกับผลกำไรส่วนแรกแล้วต้องไม่เกินส่วนต่างระหว่างมูลค่าสินทรัพย์ด้อยคุณภาพตามบัญชีและราคาโอน)
ธนาคารจะรับไปทั้งหมด ส่วนกำไรส่วนที่เหลือ บสท. จะรับไปทั้งหมด

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2547
ธนาคารยังไม่ได้บันทึกผลกำไรหรือขาดทุนที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคตจากภาระผูกพันข้างต้นเนื่องจากยังไม่สามารถประมาณการกำไรหรือขาดทุนที่จะเกิดขึ้นได้
ทั้งนี้ฝ่ายบริหารของธนาคารเชื่อว่าจะไม่เกิดผลขาดทุนที่มีสาระสำคัญในอนาคต

รัฐบาลไทยไม่ได้รับประกันข้อตกลงหรือเงื่อนไขที่กองทุนเพื่อการฟื้นฟูฯ ต้องปฏิบัติตาม

แม้ว่ากองทุนเพื่อการฟื้นฟูฯ จะเป็นหน่วยงานของรัฐบาลไทย
แต่รัฐบาลไทยไม่ได้รับรองอย่างชัดเจนในการที่จะให้กองทุนเพื่อการฟื้นฟูฯ
ปฏิบัติตามข้อตกลงหรือเงื่อนไขที่มีต่อธนาคาร
แต่อย่างไรก็ตามการชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพของธนาคารเป็นไปตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 19
กันยายน 2543

ความเสี่ยงจากความสูญเสียที่เกิดขึ้นจากการปรับโครงสร้างหนี้ที่มีปัญหา

ลูกหนี้ที่ไม่ได้รับการชดเชย (NON CAP) ที่มีมูลค่าเงินให้กู้ยืมรวมดอกเบี้ยค้างรับ ณ วันที่ 31
ธันวาคม 2547 จำนวน 75,736 ล้านบาท ซึ่งเป็นหนี้จัดชั้นต่ำกว่ามาตรฐาน หนี้จัดชั้นสงสัย
และหนี้จัดชั้นสงสัยจะสูญเป็นจำนวน 1,188 ล้านบาท 1,137 ล้านบาท และ 5,320 ล้านบาท
ตามลำดับ ซึ่งอาจต้องมีการปรับโครงสร้างหนี้ต่อไปในอนาคต
และไม่ได้รับการชดเชยความสูญเสียที่อาจเกิดขึ้นจากการปรับโครงสร้างหนี้

กรณีการปรับโครงสร้างหนี้โดยการเปลี่ยนแปลงเงื่อนไขการชำระหนี้
ธนาคารได้คำนวณมูลค่าที่คาดว่าจะได้รับคืนโดยการหามูลค่าปัจจุบันของกระแสเงินสดที่คาดว่าจะได้รับคืนคิดหักลดด้วยอัตราดอกเบี้ยในตลาด
เพียง วันที่ 31 ธันวาคม 2547
ธนาคารมีส่วนสูญเสียจากการปรับโครงสร้างหนี้ที่เกิดจากการปรับมูลค่าหนี้ (PV Loss)
เฉพาะของสินเชื่อที่ไม่ได้รับการชดเชย (NON CAP) คิดเป็นจำนวนเงินประมาณ 250 ล้านบาท
ซึ่งธนาคารได้ตั้งค่าเผื่อการปรับมูลค่าจากการปรับโครงสร้างหนี้ไว้แล้ว

นอกจากนี้
ธนาคารอาจมีส่วนสูญเสียจากการปรับปรุงโครงสร้างหนี้โดยการลดหนี้เงินต้นหรือดอกเบี้ยค้างรับ
หากลูกหนี้สามารถปฏิบัติตามเงื่อนไขของการปรับโครงสร้างหนี้ได้
ซึ่งส่วนสูญเสียสำหรับลูกหนี้ที่ได้รับการชดเชย (CAP) มีจำนวนประมาณ 2,566 ล้านบาท
จะนำไปรวมในการคำนวณกำไรขาดทุนจากสินทรัพย์ด้อยคุณภาพตามสัญญาบริหารและชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพ
ส่วนสูญเสียสำหรับลูกหนี้ที่ไม่ได้รับการชดเชย (NON CAP) จำนวนประมาณ 505 ล้านบาท
ธนาคารได้จัดให้มีสำรองทั่วไปไว้แล้ว
โดยแสดงรวมเป็นส่วนหนึ่งของบัญชีค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญไว้ในงบดุล

ความเสี่ยงจากการเพิ่มขึ้นของหนี้ที่ระงับการรับรู้รายได้ (NPL) ภายหลังสิ้นสุดสัญญาการบริหารและ

ชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพ

ปัจจุบันหนี้ที่ระงับการรับรู้รายได้ของธนาคารจะคิดเฉพาะเงินให้สินเชื่อที่ไม่ได้รับการชดเชยตามสัญญาการชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพ
(NON CAP) ดังนั้น ภายหลังสัญญาการชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพหมดอายุลง ณ สิ้นปี 2548
ธนาคารจะต้องนำหนี้ที่เคยได้รับการชดเชยตามสัญญาดังกล่าวที่ค้างชำระทั้งเงินต้นและหรือดอกเบี้ยเกินกว่า
3 เดือนมาคิดรวมเป็นหนี้ที่ระงับรับรู้รายได้
ซึ่งอาจทำให้ยอดหนี้ที่ระงับการรับรู้รายได้ของธนาคารเพิ่มสูงขึ้นได้อีกในอนาคต อย่างไรก็ตาม
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาธนาคารได้เร่งดำเนินการลดยอดหนี้ที่ระงับรับรู้รายได้ในส่วนของสินเชื่อที่ได้รับการชดเชยอย่างต่อเนื่อง
เพื่อลดจำนวนสินเชื่อที่ระงับรับรู้รายได้ให้เหลือน้อยที่สุดก่อนที่สัญญาการชดเชยสินทรัพย์ด้อยคุณภาพจะสิ้นสุดลง
ณ สิ้นปี 2548

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2547 ธนาคารมีเงินให้สินเชื่อที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้ (เฉพาะลูกหนี้ NON
CAP) ซึ่งคำนวณตามเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทย
และสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์จำนวน 6,892 ล้านบาท (ณ วันที่
31 ธันวาคม 2546 มีเป็นจำนวน 7,729 ล้านบาท)

ความเสี่ยงที่ธนาคารอาจกลับเป็นธนาคารรัฐวิสาหกิจในอนาคต

ตามสัญญาให้สิทธิในการซื้อคืนใบสำคัญแสดงสิทธิซื้อหุ้นบุริมสิทธิ (Option Agreement)
ที่ธนาคารทำกับกองทุนเพื่อการฟื้นฟูฯ นั้น
สัญญาดังกล่าวได้ให้สิทธิธนาคารในการซื้อคืนใบสำคัญแสดงสิทธิจากกองทุนเพื่อการฟื้นฟูฯ
ในช่วงระยะเวลานับจากวันที่ลงนามในสัญญาจนกระทั่งอีก 1
ปีก่อนที่ใบสำคัญแสดงสิทธิครบกำหนดอายุ (ใบสำคัญแสดงสิทธิจะครบกำหนดอายุในวันที่ 8 พฤษภาคม
2554) ซึ่งหากครบกำหนดแล้วยังคงมีใบสำคัญแสดงสิทธิเหลืออยู่ กองทุนเพื่อการฟื้นฟูฯ
อาจใช้สิทธิในการซื้อหุ้นบุริมสิทธิของธนาคาร
โดยจำนวนหุ้นบุริมสิทธิที่เกิดจากการใช้สิทธิเมื่อรวมกับหุ้นเดิมที่กองทุนเพื่อการฟื้นฟูฯ ถืออยู่แล้ว
หากมีจำนวนรวมเกินกว่าร้อยละ 50 ธนาคารจะกลับเป็นธนาคารรัฐวิสาหกิจ
โดยมีกองทุนเพื่อการฟื้นฟูฯ เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่

ความเสี่ยงด้านการให้บริการคอมพิวเตอร์

จากเดิมที่ธนาคารยังมิได้มีระบบการสำรองข้อมูลของธนาคารเอง
ต้องพึ่งพาศูนย์คอมพิวเตอร์สำรองจากองค์กรภายนอก
จึงมีความเสี่ยงในกรณีที่ไม่สามารถควบคุมและจัดระบบความปลอดภัยและเก็บรักษาฐานข้อมูลเองได้อย่างเต็มรูปแบบ
ซึ่งที่ผ่านมายังไม่เคยประสบปัญหาใดๆ เลย

อย่างไรก็ตามธนาคารมิได้นิ่งนอนใจ
จึงได้จัดทำระบบสำรองข้อมูลสำหรับระบบงานหลักของธนาคารแบบ Online Real Time
รวมทั้งได้จัดทำระบบรักษาความปลอดภัยของระบบเครือข่ายและข้อมูลเพื่อรองรับการให้บริการสำหรับธุรกรรมผ่านทางสื่อ
Internet เสร็จเรียบร้อยแล้วที่ศูนย์คอมพิวเตอร์หลักอาคารหลังสวน และในปี 2547
ธนาคารได้ติดตั้งเครื่อง Mainframe อีก 1 ชุด ที่ศูนย์คอมพิวเตอร์สำรองที่อาคารสาทร
เพื่อให้บริการและลดความเสี่ยงกรณีเกิดอุบัติภัยกับศูนย์คอมพิวเตอร์หลักของธนาคาร

ความเสี่ยงด้านสินเชื่อ

ความเสี่ยงด้านสินเชื่อ
เป็นความเสี่ยงที่เกิดจากโอกาสที่คู่สัญญาหรือลูกหนี้ไม่สามารถปฏิบัติตามภาระหรือพันธะที่ระบุไว้ในสัญญา
หรือการที่คุณภาพของลูกหนี้เสื่อมลง ทำให้เกิดความเสียหายต่อรายได้และเงินกองทุนของธนาคาร

การบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อของธนาคารในปัจจุบัน คำนึงถึงระดับความเสี่ยงใน 2 ระดับ คือ
ความเสี่ยงในระดับรายลูกค้าสินเชื่อ (Standalone Risk) และความเสี่ยงในระดับ Portfolio
ของธนาคาร โดยที่ความเสี่ยงระดับรายลูกค้า
ธนาคารได้พัฒนาเครื่องมือประเมินความเสี่ยงลูกค้าสินเชื่อนิติบุคคล (Risk Grading Tools)
ซึ่งได้นำมาใช้งานตั้งแต่ปี 2545 เป็นต้นมา และได้มีการ Validate และ Recalibrate
อย่างต่อเนื่อง เพื่อให้เครื่องมือประเมินความเสี่ยงมีความถูกต้องแม่นยำมากยิ่งขึ้น
และสำหรับในรอบปี 2547 ที่ผ่านมา
ธนาคารได้พัฒนาเครื่องมือประเมินความเสี่ยงสำหรับลูกค้ารายย่อยทั้งที่เป็นนิติบุคคล (SMEs)
และบุคคลธรรมดา เช่น กลุ่มลูกค้าสินเชื่อ SMEs กลุ่มลูกค้าสินเชื่อเพื่อที่อยู่อาศัย
และกลุ่มลูกค้าสินเชื่อส่วนบุคคล (Personal Cash)
เพื่อสนับสนุนการทำธุรกรรมทางการเงินที่ธนาคารมุ่งเน้นขยายฐานธุรกิจไปสู่ลูกค้ากลุ่มนี้มากขึ้น

ในขณะเดียวกัน ธนาคารกำลังพัฒนาเครื่องมือกำหนดราคาสำหรับลูกค้าสินเชื่อ (Loan Pricing
Model)
เพื่อใช้เป็นแนวทางสำหรับเจ้าหน้าที่สินเชื่อในการกำหนดอัตราดอกเบี้ยที่อยู่บนพื้นฐานของระดับความเสี่ยงของลูกค้าสินเชื่อแต่ละราย
ซึ่งเป็นเครื่องมือหนึ่งที่พัฒนาต่อเนื่องจากเครื่องมือประเมินความเสี่ยง (Risk Grading Tools)

สำหรับความเสี่ยงในระดับ Portfolio นั้น
ธนาคารคำนึงถึงหลักความสัมพันธ์ระหว่างคุณภาพของลูกค้าสินเชื่อที่แยกตามประเภทธุรกิจต่างๆ
ที่อยู่ใน Portfolio ของธนาคาร ผลตอบแทนที่ธนาคารได้รับจากลูกค้าในแต่ละประเภทธุรกิจ
สัดส่วนปริมาณการกระจุกตัวของประเภทธุรกิจต่างๆ ที่อยู่ใน Portfolio ของธนาคาร
และแนวโน้มในอนาคตของแต่ละประเภทธุรกิจ นำมาวิเคราะห์เพื่อกำหนด Limit Setting
ใช้ในการควบคุมความเสี่ยงในระดับ Portfolio ซึ่งธนาคารจัดทำเป็นประจำทุกปี

ความเสี่ยงด้านตลาด

ความเสี่ยงด้านตลาด หมายถึง
ความเสี่ยงที่ธนาคารอาจได้รับความเสียหายอันสืบเนื่องมาจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ย
อัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศและราคาตราสารในตลาดเงินตลาดทุน
ซึ่งส่งผลกระทบต่อรายได้และเงินกองทุนของธนาคาร

ความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ย

ธนาคารได้ควบคุมดูแลการบริหารความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ย โดยมีคณะกรรมการ

บริหารสินทรัพย์และหนี้สิน (ALCO) เป็นผู้กำหนดแนวทางการบริหารความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ย
อันเนื่องมาจากความไม่สอดคล้องกัน (Mismatch) ของโครงสร้างอัตราดอกเบี้ย
กับสินทรัพย์และหนี้สินของธนาคาร โดยมีด้านบริหารความเสี่ยงเป็นผู้ประเมิน
ควบคุมและติดตามความเสี่ยงให้อยู่ในระดับที่ธนาคารยอมรับได้ตามนโยบายของธนาคาร
มีการใช้เครื่องมือวัดทั้งที่เป็นเครื่องมือทางสถิติและเครื่องมือที่ไม่ใช่เครื่องมือทางสถิติในการประเมินและวัดความเสี่ยงดังกล่าวทั้งที่เกิดขึ้นบน
Banking Book และ Trading Book เช่น Value at Risk, Basis Point Value, Gap
Report, NII Simulation เป็นต้น
และมีการจัดทำรายงานแสดงความเห็นที่เป็นอิสระจากฝ่ายงานที่ก่อให้เกิดความเสี่ยง

ความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน

ธนาคารประกอบธุรกรรมด้านการซื้อขายแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศทั้งที่เป็นการซื้อขายทันที
และซื้อขายล่วงหน้ากับธุรกิจของลูกค้าเป็นหลัก
โดยมีการพิจารณากำหนดวงเงินซื้อขายให้กับลูกค้าแต่ละรายตามขั้นตอนการพิจารณาอนุมัติสินเชื่อ
ซึ่งด้านบริหารความเสี่ยงจะเป็นผู้กำหนดตาราง Loan Equivalent Factor (LEF)
ที่คำนวณมาจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราสกุลต่างๆ เพื่อใช้คำนวณค่า Pre
Settlement Risk (PSR) ในการควบคุมความเสี่ยงต่อลูกค้าแต่ละราย
ในขณะที่มีการควบคุมการทำธุรกรรมเพื่อค้า (Trading)
ของด้านบริหารเงินและค้าผลิตภัณฑ์การเงินทั้งในระดับผู้ค้า(Dealer) และระดับรวมของธนาคาร
(Portfolio) มีการกำหนดเพดานความเสี่ยง (Risk Limit)
ที่ธนาคารยอมรับได้แยกตามผลิตภัณฑ์และแยกตามประเภทความเสี่ยง (Risk Type) โดยใช้
Value at Risk limit, Volume Limit, FX Volatility Exposure Limit
ซึ่งเป็นการวัดและติดตามรายงานความเสี่ยงเป็นรายวัน นอกจากนี้ยังมีการทำ Stress Testing
อย่างสม่ำเสมออีกด้วย

ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง

ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง
หมายถึงโอกาสที่ธนาคารจะไม่สามารถชำระเงินตามภาระผูกพันที่ครบกำหนดได้
อันเนื่องมาจากการที่ธนาคารไม่สามารถเปลี่ยนสินทรัพย์ให้เป็นเงินสดหรือไม่สามารถจัดหาเงินทุนที่เพียงพอได้ทันกำหนด
ทั้งนี้ด้านบริหารเงินและค้าผลิตภัณฑ์การเงินมีหน้าที่บริหารสภาพคล่องของธนาคารให้เหมาะสมกับสภาพการดำเนินธุรกิจของธนาคารและสถานการณ์ทางเศรษฐกิจในแต่ละขณะ
และเป็นไปตามข้อกำหนดของธนาคารแห่งประเทศไทย รวมทั้งได้จัดทำแผนฉุกเฉิน (Contingency
Plan)
รองรับกรณีเกิดวิกฤตสภาพคล่องไว้ล่วงหน้าเพื่อเป็นแนวทางในการแก้ไขสถานการณ์หากต้องเผชิญกับปัญหานี้ในอนาคต
ทั้งนี้การบริหารสภาพคล่องในภาพรวมของธนาคารจะอยู่ภายใต้การควบคุมดูแลของคณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน
(ALCO)

ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ

ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ หมายถึง
ความเสี่ยงที่ก่อให้เกิดความเสียหายอันเนื่องมาจากการขาดการกำกับดูแลกิจการที่ดี
หรือขาดธรรมาภิบาลในองค์กร และขาดการควบคุมที่ดี
โดยอาจเกี่ยวข้องกับกระบวนการปฏิบัติงานภายใน คน ระบบงาน หรือปัจจัยภายนอก
ซึ่งอาจส่งผลกระทบทางลบต่อรายได้และเงินกองทุนของสถาบันการเงิน

ในการจัดการความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
คณะกรรมการธนาคารได้มอบหมายให้คณะกรรมการบริหารความเสี่ยงทำหน้าที่กำหนดนโยบาย
และแนวทางการบริหารความเสี่ยงปฏิบัติการให้สอดคล้องกับแนวทาง Standardized Approach
ของ BIS และธนาคารมีจุดมุ่งหมายอย่างชัดเจนที่จะพัฒนาไปสู่การใช้แนวทาง Advance
Measurement Approaches ของ BIS ในอนาคต
โดยกำหนดขอบเขตอำนาจหน้าที่และความรับผิดชอบของผู้เกี่ยวข้อง โดยที่ผู้บริหารหน่วยธุรกิจต่าง ๆ
ของธนาคารจะมีบทบาทสำคัญในการจัดการความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
โดยด้านบริหารความเสี่ยงจะเป็นผู้พัฒนาเครื่องมือที่ใช้ในการระบุ ประเมิน ระบบการรายงาน
และการติดตามความเสี่ยงด้านปฏิบัติการให้เป็นไปตามนโยบายการบริหารความเสี่ยงของธนาคารและมาตรฐานสากล
โดยมีด้านกำกับและตรวจสอบซึ่งเป็นหน่วยงานอิสระที่ขึ้นตรงต่อคณะกรรมการตรวจสอบทำหน้าที่ในการสอบทาน

ธนาคารได้กำหนดให้ทุกกิจกรรมที่สำคัญของแต่ละหน่วยธุรกิจจะต้องมีขั้นตอนการปฏิบัติงานที่เป็น
Standard Operating Procedure กำหนดไว้เป็นลายลักษณ์อักษร
เพื่อให้มั่นใจได้ว่าปัจจัยเสี่ยงต่าง ๆ ในกระบวนการปฏิบัติงานของธนาคารได้ถูกระบุไว้
มีการควบคุมอย่างเพียงพอ และมีการใช้ข้อมูลเครื่องชี้วัดความเสี่ยงปฏิบัติการ (Key Risk
Indicators) เป็นเครื่องเตือนล่วงหน้า
ซึ่งจะช่วยให้ธนาคารสามารถปรับตัวและป้องกันความเสียหายที่จะเกิดขึ้น

นอกจากนี้ยังได้กำหนดให้ทุกฝ่ายงาน และสาขาทำการประเมินความเสี่ยงด้วยตนเอง
(Operational Risk Management Self Assessment Tool)
โดยจะต้องรายงานผลอย่างสม่ำเสมอให้แก่ด้านบริหารความเสี่ยง
ซึ่งจะทำให้ทุกฝ่ายงานและสาขาของธนาคารต้องดำเนินการทบทวน
และสอบทานการปฏิบัติงานของตนอย่างสม่ำเสมอ ซึ่งจะช่วยลดความผิดพลาดในการปฏิบัติงาน
ควบคู่ไปกับการพัฒนาระบบการควบคุมภายในของทุกหน่วยงานภายในธนาคาร
การรักษาความปลอดภัยของข้อมูลสารสนเทศ
รวมถึงมีแผนรองรับการดำเนินธุรกิจต่อเนื่องให้เป็นไปอย่างเหมาะสมตามมาตรฐานสากล
และนำไปสู่การมีบรรษัทภิบาลในธนาคาร

นอกจากนี้ธนาคารยังได้พัฒนาฐานข้อมูลความเสี่ยงปฏิบัติการของธนาคารเพื่อรองรับการนำไปสู่แนวทาง
Advanced Measurement Approaches ตามแนวทางของ BIS อาทิเช่น
ข้อมูลเครื่องชี้ความเสี่ยงปฏิบัติการ (Key Risk Indicators)
ข้อมูลความสูญเสียที่เกิดจากความเสี่ยงปฏิบัติการ (Loss Incidents) และข้อมูล Risk
Exposure ต่าง ๆ
เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการนำไปสร้างแบบจำลองทางสถิติสำหรับการคำนวณเงินกองทุนของธนาคารต่อไป