6. ข้อพิพาททางกฎหมาย

ข้อพิพาททางกฎหมายของบริษัทฯ

เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม 2553 ศาลปกครองกลางมีคำสั่งเรียกให้บริษัทฯ เข้าเป็นผู้ถูกฟ้องคดีร่วมที่
5 กับกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร และคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ
(กทช.) กรณีเจ้าหน้าที่รัฐละเว้นไม่ตรวจสอบ
เพิกถอนการดำเนินกิจการดาวเทียมไทยคมหลังจากการขายหุ้นของผู้ถือหุ้นใหญ่
ซึ่งยื่นฟ้องโดยนายสุพงษ์ ลิ้มธนากุล โดยบริษัทฯ
ได้ยื่นคำให้การต่อศาลปกครองกลางไปแล้วเมื่อเดือนกันยายน 2553
ขณะนี้เรื่องยังคงค้างการพิจารณาอยู่ที่ศาลปกครองกลาง

ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจต่างๆ ที่ บริษัทฯ เข้าไปถือหุ้น สามารถแยกได้ดังนี้

6.1 ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจสื่อสารโทรคมนาคม

-   กรณีข้อพิพาททางกฎหมายของ เอไอเอส

  (1) บริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน) (“ทีโอที”) ได้เสนอข้อพิพาทต่อ
  สำนักระงับข้อพิพาทสถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 9/2551 เมื่อวันที่ 22
  มกราคม 2551 เพื่อเรียกร้องให้เอไอเอสชำระค่าผลประโยชน์ตอบแทนเพิ่มจำนวน 31,463
  ล้านบาท ซึ่งจำนวนเงินส่วนแบ่งรายได้ดังกล่าวเป็นจำนวนเดียวกันกับภาษีสรรพสามิตที่เอไอเอส
  ได้นำส่งไปแล้ว ขณะนี้ อยู่ระหว่างคณะอนุญาโตตุลาการประชุมทำคำชี้ขาด

  (2) เมื่อวันที่ 7 มีนาคม 2551 บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) (“กสท.”)
  ได้ยื่นฟ้องเอไอเอส เป็นจำเลยที่ 1 และ บริษัท เอไอเอ็น โกลบอลคอม จำกัด (“เอไอเอ็น”)
  เป็นจำเลยที่ 2 คดีหมายเลขดำที่ 1245/2551 ต่อศาลแพ่ง เรียกร้องให้ร่วมกันชดใช้ค่าเสียหาย
  เป็นเงินรวม 583 ล้านบาท (รวมดอกเบี้ย)
  โดยอ้างว่าความเสียหายดังกล่าวเกิดจากกรณีที่เอไอเอส กับเอไอเอ็น
  เปลี่ยนแปลงการส่งทราฟฟิคการให้บริการโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศ ในช่วงเวลาวันที่ 1
  มีนาคม 2550 ถึง 7 มีนาคม 2551 ที่ผู้ใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ของเอไอเอส
  ใช้บริการผ่านเครื่องหมาย + จากเดิมที่เป็น 001 ของ กสท. มาเป็น 005
  ของเอไอเอ็นโดยไม่แจ้งให้ผู้ใช้บริการทราบก่อน

  เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม 2552 ศาลแพ่งได้มีคำพิพากษายกฟ้อง กสท.
  เนื่องจากข้อเท็จจริงรับฟังไม่ได้ว่า กสท. มีสิทธิในการใช้เครื่องหมาย +
  ในการให้บริการโทรศัพท์ ระหว่างประเทศแต่ผู้เดียวหรือมีสิทธิหวงห้ามมิให้ เอไอเอส และ
  เอไอเอ็น ซึ่งเป็นผู้ให้บริการโทรศัพท์รายอื่นใช้เครื่องหมาย + และรับฟังไม่ได้ว่าการที่เอไอเอส
  กระทำการแปลงสัญญาณโทรศัพท์ที่ใช้ผ่านเครื่องหมาย + เป็นผ่านรหัสหมายเลข 005
  ของเอไอเอ็น
  เป็นการทำให้ผู้ใช้บริการโทรศัพท์ระหว่างประเทศเข้าใจผิดว่าเป็นการใช้บริการผ่านรหัสหมายเลข
  001 ของกสท.
  การกระทำของเอไอเอสดังกล่าวจึงมิได้เป็นการกระทำอันเป็นการละเมิดสิทธิใดๆ ของกสท.
  สำหรับ เอไอเอ็น ที่ กสท. ฟ้องอ้างว่าร่วมกระทำละเมิดกับเอไอเอส นั้น
  จึงมิได้กระทำการละเมิดต่อกสท. ตามฟ้องด้วย

  ทั้งนี้ กสท. ได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาดังกล่าวแล้วต่อศาลอุทธรณ์เมื่อวันที่ 10 มีนาคม 2553
  โดยเอไอเอส และเอไอเอ็นได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ต่อศาลอุทธรณ์แล้วเช่นกันเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม
  2553 ขณะนี้ คดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์

  (3) เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน 2552 เอไอเอส
  ได้ยื่นฟ้องคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติจำเลยที่ 1
  และเลขาธิการคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติจำเลยที่ 2 ต่อศาลปกครองกลาง
  คดีหมายเลขดำที่ 1808/2552 เพื่อขอให้มีการเพิกถอนคำสั่งที่ 08/2552 ลงวันที่ 23 เมษายน
  2552 ที่ห้ามเอไอเอส เรียกเก็บค่าบริการต่อสาย 107 บาท
  ในการขอเปิดใช้บริการภายหลังจากการระงับการให้บริการ โดยเอไอเอสเห็นว่า
  คำสั่งดังกล่าวไม่ชอบด้วยกฎหมาย เนื่องจากออกโดยไม่มีอำนาจ
  และไม่ถูกต้องตามรูปแบบขั้นตอนตามที่กฎหมายกำหนด

  เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2553 คณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติจำเลยที่ 1
  และเลขาธิการคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติจำเลยที่ 2 ได้ยื่นคำให้การ
  โดยเอไอเอสได้ยื่นคำคัดค้านคำให้การในวันที่ 20 เมษายน 2553
  ซึ่งคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติจำเลยที่ 1
  และเลขาธิการคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติจำเลยที่ 2
  ได้ยื่นคำให้การเพิ่มเติมเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม 2553 ขณะนี้
  คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

  (4) เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2553 เอไอเอส ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 48/2553 เพื่อเรียกร้องให้ บริษัท ทรู มูฟ
  จำกัด ชำระเงินค่าเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม
  ตามสัญญาการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมระหว่างกัน เป็นเงินจำนวน 88, 602,054.63
  บาท (ไม่รวมภาษีมูลค่าเพิ่ม) พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี
  นับตั้งแต่วันผิดนัดเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จสิ้น ขณะนี้
  ข้อพิพาทอยู่ระหว่างการพิจารณาของอนุญาโตตุลาการ

  (5) เมื่อวันที่ 28 เมษายน 2553 เอไอเอส
  ได้ได้ยื่นฟ้องคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติจำเลยที่ 1
  และเลขาธิการคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติจำเลยที่ 2 ต่อศาลปกครองกลาง
  เป็นคดีหมายเลขดำที่ 644/2553 เพื่อขอให้มีการเพิกถอนคำสั่งที่ทช 3300/3243 ลงวันที่ 23
  เมษายน 2553
  เรื่องมาตรการป้องกันมิให้มีการกระทำอันเป็นการผูกขาดหรือก่อให้เกิดความไม่เป็นธรรมในการแข่งขันในกิจการโทรคมนาคม
  พ.ศ.2549 โดยมีคำสั่งให้ เอไอเอส ระงับการใช้เครื่องหมาย +
  หรือสัญลักษณ์อื่นใดเพื่อเรียกออกไปยังโครงข่ายของผู้ให้บริการโทรศัพท์ระหว่างประเทศรายอื่นเป็นการชั่วคราว

  วันที่ 1 มิถุนายน 2553 ศาลปกครองกลางมีคำสั่งให้ทุเลาการบังคับตามคำสั่งของกทช.
  ที่สั่งเอไอเอสระงับการใช้เครื่องหมาย + โดยให้ทุเลาการบังคับไว้จนกว่า
  กทช.จะออกหลักเกณฑ์ การเลือกผู้ให้บริการ (Carrier Selection)
  หรือศาลมีคำสั่งเป็นอย่างอื่น ขณะนี้ คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

  (6) เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม 2553 เอไอเอส
  ได้ได้ยื่นฟ้องคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติต่อศาล ปกครองกลาง
  เป็นคดีหมายเลขดำที่ 1616/2553 เพื่อขอให้มีการเพิกถอนคำสั่งที่ 19/2553 เรื่อง
  ห้ามเรียกเก็บค่าบริการในกิจการโทรคมนาคมจากผู้ใช้บริการในอัตราที่แตกต่างกันสำหรับบริการโทรคมนาคมลักษณะหรือประเภทเดียวกัน
  (On-net/Off-net) ลงวันที่ 14 กรกฎาคม 2553 ขณะนี้
  คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

  (7) เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2554 เอไอเอส ได้เสนอข้อพิพาทต่อ สำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 8/2554
  เพื่อเรียกร้องให้คณะอนุญาโตตุลาการ ชี้ว่าข้อตกลงต่อท้ายสัญญาอนุญาตฯ ครั้งที่ 6 และครั้งที่ 7
  มีผลผูกพัน ทีโอที และ เอไอเอส ให้ต้องปฏิบัติตามอยู่เช่นเดิมจนสิ้นสุดระยะเวลาในวันที่ 30
  กันยายน 2558 ตามที่ระบุไว้ในสัญญาอนุญาตฯ และข้อตกลงต่อท้ายสัญญาอนุญาตฯ ฉบับต่างๆ
  ดังนั้น ทีโอที จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องให้ผู้เรียกร้องชำระเงินผลประโยชน์ตอบแทน
  พร้อมดอกเบี้ยและภาษีมูลค่าเพิ่มตามหนังสือเรียกร้องให้ชำระเงินของ ทีโอที ขณะนี้
  อยู่ระหว่างขั้นตอนการเริ่มกระบวนการของทางสถาบันอนุญาโตตุลาการ

-   กรณีข้อพิพาททางกฎหมายของ ดีพีซี

  (1) บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 3/2551 เมื่อวันที่ 9 มกราคม 2551
  เรียกร้องให้ ดีพีซี ชำระเงินส่วนแบ่งรายได้เพิ่มเติมอีกจำนวน 2,449 ล้านบาท
  ตามสัญญาให้ดำเนินการให้บริการวิทยุคมนาคมระบบเซลลูล่าร์ พร้อมเรียกเบี้ยปรับในอัตราร้อยละ
  1.25 ต่อเดือนของจำนวนเงินที่ค้างชำระในแต่ละปี นับตั้งแต่วันผิดนัดจนกว่าจะชำระเสร็จ
  รวมเป็นเงินทั้งหมดจำนวน 3,410 ล้านบาท
  ซึ่งจำนวนเงินส่วนแบ่งรายได้ดังกล่าวเป็นจำนวนเดียวกันกับภาษีสรรพสามิตที่ดีพีซีได้นำส่งตั้งแต่วันที่
  16 กันยายน 2546 ถึงวันที่ 15 กันยายน 2550 และได้นำมาหักออกจากส่วนแบ่งรายได้
  อันเป็นการปฏิบัติตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2546 ถูกต้องครบถ้วนแล้ว
  และมีการปฏิบัติเช่นเดียวกันทั้งอุตสาหกรรมโทรศัพท์เคลื่อนที่

  ในวันที่ 1 มีนาคม 2554 คณะอนุญาโตตุลาการได้มีคำชี้ขาดให้ยกคำเสนอข้อพิพาททั้งหมดของ
  กสท. ซึ่ง กสท. มีสิทธิยื่นคำร้องเพื่อขอเพิกถอนคำชี้ขาดต่อศาลที่มีเขตอำนาจภายใน 90
  วันนับแต่วันที่ กสท. ได้รับสำเนาคำชี้ขาด แต่ทั้งนี้
  การยื่นคำร้องดังกล่าวจะต้องเข้าหลักเกณฑ์ตามที่กฎหมายกำหนด

  (2) บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 68/2551 เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2551
  เรียกร้องให้ ดีพีซี ชำระค่าเชื่อมโยงเครือข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่ดีพีซีได้หักไว้และมิได้นำส่งให้กับ
  กสท. (ผลประโยชน์ตอบแทนส่วนเพิ่มของปีดำเนินการที่ 7-10)
  เป็นต้นเงินและภาษีมูลค่าเพิ่มจำนวน 165 ล้านบาท พร้อมทั้งเบี้ยปรับในอัตราร้อยละ 1.25
  ต่อเดือน โดยคำนวณถึงวันที่ 31 กรกฎาคม 2551 รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 222 ล้านบาท

  ต่อมาเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 2552 บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน)
  ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่
  96/2552 เพิ่มเติมในส่วนปีดำเนินการที่ 11 เป็นต้นเงินและภาษีมูลค่าเพิ่มจำนวน 23 ล้านบาท
  พร้อมทั้งเบี้ยปรับในอัตราร้อยละ 1.25 ต่อเดือน โดยคำนวณถึงวันที่ 15 ตุลาคม 2552
  รวมเป็นเงิน 26 ล้านบาท ซึ่งรวมทั้ง 2 ข้อพิพาทแล้วเป็นเงินจำนวนทั้งสิ้น 248 ล้านบาท
  โดยเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 2553 คณะอนุญาโตตุลาการข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 68/2551
  ได้มีมติให้รวมพิจารณา ข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 68/2551 และ 96/2552 เข้าด้วยกัน
  เนื่องจากมีประเด็นเป็นเรื่องเดียวกัน

  (3) บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 8/2552 เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์
  2552เรียกร้องให้ ดีพีซี ส่งมอบ และโอนกรรมสิทธิ์ เสาอากาศ/เสาสูง (Tower) จำนวน
  3,343 ต้น พร้อมอุปกรณ์แหล่งจ่ายกำลังงาน (Power Supply) จำนวน 2,653 เครื่อง
  ตามสัญญาให้ดำเนินการให้บริการวิทยุคมนาคมระบบเซลลูล่าร์
  หากไม่สามารถส่งมอบได้ให้ชดใช้เงินจำนวน 2,230 ล้านบาท ซึ่ง ดีพีซี เห็นว่า
  เสาอากาศ/เสาสูง (Tower) พร้อมอุปกรณ์แหล่งจ่ายกำลังงาน (Power Supply)
  มิใช่เครื่องหรืออุปกรณ์ตามที่กำหนดไว้ในสัญญาข้อ 2.1 ที่ ดีพีซี
  จะมีหน้าที่จัดหาและส่งมอบตามสัญญา ขณะนี้ อยู่ระหว่างคณะอนุญาโตตุลาการประชุมทำคำชี้ขาด

  (4) เมื่อวันที่ 7 เมษายน 2553 ดีพีซีได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท
  สถาบันอนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 27/2553
  เรียกร้องให้คณะอนุญาโตตุลาการมีคำชี้ขาดบังคับให้ บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน)
  เพิกถอนการกล่าวหาว่า ดีพีซี เป็นฝ่ายผิดสัญญาเนื่องจากการทำสัญญาการใช้โครงข่ายระหว่าง
  เอไอเอส - ดีพีซี โดยไม่ได้รับความยินยอมจาก กสท. และจะแจ้งเลิกสัญญา ตามหนังสือวันที่ 6
  มกราคม 2553 พร้อมทั้งให้ กสท. ชดใช้ค่าเสียหายแก่ผู้เรียกร้องเป็นเงิน 50 ล้านบาท ซึ่ง
  กสท. ได้ยื่นคำคัดค้านแล้วเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม 2553
  โดยสถาบันอนุญาโตตุลาการจะได้มีคำสั่งนัดพร้อมเพื่อกำหนดวิธีการในการดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไป

  (5) บริษัท กสท โทรคมนาคม จำกัด (มหาชน) ได้เสนอข้อพิพาทต่อสำนักระงับข้อพิพาท สถาบัน
  อนุญาโตตุลาการเป็นข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 62/2553 เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม 2553
  เรียกร้องให้ดีพีซี ชำระ ผลประโยชน์ตอบแทนส่วนเพิ่มปีดำเนินการที่ 10-12
  ที่เกิดจากการที่ดีพีซีปรับลดอัตราค่า Roaming ระหว่าง ดีพีซี – เอไอเอส จาก 2.10 บาท
  ลงเหลือ 1.10 บาท โดยมิได้รับอนุมัติจาก กสท. ก่อนในช่วง ระหว่าง วันที่ 1 เมษายน 2550
  – 31 ธันวาคม 2551 เป็นเงินรวม 1,640 ล้านบาท พร้อมเบี้ยปรับที่คำนวณถึง เดือนมีนาคม
  2553 เป็นจำนวน 365 ล้านบาท รวมเป็นเงิน 2,000 ล้านบาท และเรียกเบี้ยปรับในอัตรา
  1.25 ต่อ เดือนนับแต่เดือนเมษายน 2553 เป็นต้นไป
  ขณะนี้ข้อพิพาทดังกล่าวอยู่ระหว่างการพิจารณาของ อนุญาโตตุลาการ

  (6) เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม 2553
  ดีพีซีได้ได้ยื่นฟ้องคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติต่อศาลปกครองกลาง
  เป็นคดีหมายเลขดำที่ 1615/2553 เพื่อขอให้มีการเพิกถอนคำสั่งที่ 19/2553 เรื่อง
  ห้ามเรียกเก็บค่าบริการใน
  กิจการโทรคมนาคมจากผู้ใช้บริการในอัตราที่แตกต่างกันสำหรับบริการโทรคมนาคมลักษณะหรือประเภท
  เดียวกัน (On-net/Off-net) ลงวันที่ 14 กรกฎาคม 2553 และคำสั่งที่ประกาศทั้งหมด ขณะนี้
  คดีอยู่ระหว่างการ พิจารณาของศาลปกครองกลาง

6.2 ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจดาวเทียมและธุรกิจต่างประเทศ

-   ภาษีเงินได้ที่ประเทศอินเดีย

ไทยคมได้เริ่มให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมกับลูกค้าในประเทศอินเดีย ประมาณไตรมาสที่สี่ของปี
2540 หลังจากที่ได้มีการส่งดาวเทียมไทยคม 3 เข้าสู่วงโคจรแล้ว
โดยลูกค้าเกือบทั้งหมดเป็นผู้ให้บริการโทรทัศน์และบริการอินเตอร์เน็ต ในปี พ.ศ. 2543
กรมสรรพากรอินเดียได้มี จดหมายถึงไทยคม
แจ้งว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมในอินเดียนั้นเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธิ
(Royalty) ซึ่งจะต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 15
และทำการประเมินภาษีเงินได้ที่จะเรียกเก็บจากไทยคม ตั้งแต่ปีประเมินภาษี 2541-2542 (1
เมษายน 2540 - 31 มีนาคม 2541) ไทยคมได้ชี้แจงไปว่าในความเห็นของไทยคม
รายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณเป็นรายได้จากการทำธุรกิจ(business income) เมื่อไทยคม
ไม่มีสถานประกอบการถาวรในประเทศอินเดีย รายได้ดังกล่าวจึงไม่ต้องเสียภาษีในประเทศอินเดีย
แต่กรมสรรพากรอินเดียก็ยืนยันในความเห็นเดิมของตนและทำการประเมินภาษีของไทยคมต่อเนื่อง
หลังจากนั้น ไทยคมได้อุทธรณ์การประเมินภาษีของกรมสรรพากรอินเดียไปที่ Income Tax
Appellate Tribunal (“ITAT”) ในปี 2549 ITAT ได้พิจารณาอุทธรณ์ของ PanAmSat
ในประเด็นเดียวกันนี้และตัดสินว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจและไม่ใช่ค่าสิทธิ
ที่ปรึกษากฎหมายภาษีของไทยคม ในประเทศอินเดียก็มีความเห็นว่าในที่สุดแล้ว ITAT และศาลสูง
(High Court) ของอินเดีย
คงจะตัดสินประเด็นที่ไทยคมได้อุทธรณ์ขึ้นไปนี้ว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจไม่ใช่ค่าสิทธิ
และไทยคม ไม่มีภาระที่จะต้องชำระภาษีเงินได้ในประเทศอินเดียจากรายได้ดังกล่าว
และไทยคมได้ร้องเรียนต่อกระทรวงการคลังของประเทศไทยขอให้ดำเนินการใช้วิธีการเพื่อความตกลงกัน
(mutual agreement procedure) ตามข้อ 25
ของความตกลงเพื่อหลีกเลี่ยงการเก็บภาษีซ้อนระหว่างประเทศไทยและประเทศอินเดีย
โดยเจรจากับกรมสรรพากรและกระทรวงการคลังของอินเดียเพื่อให้เกิดความชัดเจนโดยเร็วว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมนั้นเป็นค่าสิทธิหรือไม่หรือเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจ

เจ้าพนักงานประเมินภาษีของประเทศอินเดียได้ทำการประเมินภาษีเงินได้ เงินเพิ่ม
และภาษีเพื่อการศึกษาจากรายได้ที่ไทยคมได้รับจากผู้ใช้บริการของไทยคม เป็นจำนวนทั้งสิ้น
1,345.6 ล้านรูปี (ประมาณ 965 ล้านบาท) รายละเอียดดังนี้

1.  เจ้าพนักงานประเมินภาษีของประเทศอินเดียได้ทำการประเมินภาษีเงินได้ เงินเพิ่ม
    และภาษีเพื่อการศึกษาจากรายได้ที่ไทยคมได้รับจากผู้ใช้บริการของไทยคม สำหรับปีประเมิน
    2541/42 ถึง 2548/49 (ตรงกับปีปฏิทินตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน 2540 ถึงวันที่ 31
    มีนาคม 2548) เป็นจำนวนเงินรวม 612.1 ล้านรูปี (ประมาณ 439 ล้านบาท)
    ซึ่งไม่รวมดอกเบี้ยที่เกี่ยวข้องจำนวน 92.7 ล้านรูปี (ประมาณ 66 ล้านบาท) และเบี้ยปรับ 1
    เท่าของภาษีสำหรับปีประเมินปี 2541/42 – 2544/45 จำนวน 324.9 ล้านรูปี (ประมาณ
    233 ล้านบาท)

2.  จากหนังสือที่ไทยคมได้รับจากเจ้าพนักงานประเมินภาษีของประเทศอินเดีย ลงวันที่ 22
    สิงหาคม 2551 แจ้งให้ไทยคมชำระภาระดังกล่าวข้างต้น
    พร้อมกับภาระดอกเบี้ยจากการจ่ายล่าช้าอีกจำนวน 83.2 ล้านรูปี (ประมาณ 60 ล้านบาท)
    (คำนวณถึงเดือนสิงหาคม 2551) นอกจากนั้นตามหนังสือลงวันที่ 3 ธันวาคม 2551
    กรมสรรพากรอินเดียได้ทำการประเมินภาษีเงินได้ของไทยคม สำหรับปีประเมิน 2549/2550
    โดยเรียกให้ไทยคมชำระภาษีเงินได้สำหรับปีประเมินดังกล่าวและดอกเบี้ยที่เกี่ยวข้องจำนวน
    22.6 ล้านรูปี (ประมาณ 16 ล้านบาท)

3.  เจ้าพนักงานประเมินภาษีของประเทศอินเดียได้ทำการประเมินเบี้ยปรับสำหรับปี 2546/2547
    และปี 2547/2548 เป็นเงินจำนวน 88.4 ล้านรูปี (ประมาณ 63 ล้านบาท) และ 89.4
    ล้านรูปี (ประมาณ 64 ล้านบาท) ตามลำดับและได้มีหนังสือลงวันที่ 29 มีนาคม 2553
    แจ้งให้ไทยคมชำระค่าเบี้ยปรับดังกล่าวภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับหนังสือแจ้ง (30
    มีนาคม 2553) ไทยคมได้ยื่นอุทธรณ์การประเมินเบี้ยปรับสำหรับปีประเมิน 2546/2547 และ
    2547/2548 ต่อ CIT (A) แล้ว เมื่อวันที่ 26 เมษายน 2553

4.  ตามหนังสือลงวันที่ 30 กันยายน 2553
    กรมสรรพากรอินเดียได้ทำการประเมินภาษีเงินได้ของไทยคมสำหรับปีประเมิน 2550/2551
    เป็นเงินจำนวน 32.2 ล้านรูปี (ประมาณ 24 ล้านบาท)
    และเรียกให้ไทยคมชำระเงินภาษีดังกล่าว
    ซึ่งไทยคมได้ชำระภาษีเงินได้ดังกล่าวไปแล้วเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2553

โดยไทยคมได้รับใบภาษีหัก ณ ที่จ่าย ที่ผู้ใช้บริการในประเทศอินเดียได้หักภาษี ณ
ที่จ่ายไว้จนถึงปีประเมิน 2550/2551 เป็นเงินจำนวนสุทธิ 487.9 ล้านรูปี (ประมาณ 350
ล้านบาท) นอกจากนี้ ไทยคมยังได้วางเงินประกันเป็นเงินทั้งสิ้น 460.2 ล้านรูปี (ประมาณ 330
ล้านบาท) โดยไทยคมได้แสดงเงินประกันดังกล่าวเป็นสินทรัพย์ไม่หมุนเวียนอื่นในงบดุล

ปัจจุบันไทยคมมีภาระจะต้องชำระเงินภาษีเฉพาะส่วนของค่าปรับ (Penalty)
ที่ยังไม่ชำระเป็นเงินจำนวน 397.5 ล้านรูปี (ประมาณ 285 ล้านบาท)
เนื่องจากฝ่ายบริหารและที่ปรึกษากฎหมายของไทยคม
มีความเห็นว่ารายได้ที่ได้รับจากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมของไทยคม
ไม่เข้าข่ายต้องเสียภาษีในประเทศอินเดีย ปัญหาเรื่องการชำระค่าปรับจึงไม่เกิดขึ้น
ไทยคมจึงมิได้รับรู้ภาระดังกล่าวเป็นหนี้สินในงบดุล

เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม 2552 Income Tax Appellate Tribunal (“ITAT”) Special
Bench ได้อ่านคำตัดสินในคดีที่ ไทยคม และบริษัทผู้ประกอบการดาวเทียมอีกรายหนึ่งคือ SES New
Skies Satellite (“NSS”) อุทธรณ์คำสั่งของสรรพากรอินเดียและ Commissioner of
Income Tax (Appeals) หรือ CIT(A)
ในประเด็นที่ว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธิ
(royalty) หรือเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจ (Business Income) สรุปได้ว่า
การใช้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นการใช้ process
และรายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธิ ซึ่งจะต้องถูกหักภาษี ณ
ที่จ่ายตามอัตราที่กฎหมายกำหนด อย่างไรก็ดี คำตัดสินของ ITAT Special Bench นี้
เป็นคำตัดสินเฉพาะภาษีเงินได้ และดอกเบี้ยเท่านั้น
ไม่เกี่ยวกับค่าปรับและดอกเบี้ยที่เกี่ยวข้องกับค่าปรับซึ่งขณะนี้อยู่ในระหว่างการพิจารณาของ ITAT

ตัวแทนด้านภาษีของไทยคมที่ประเทศอินเดียได้รับคำตัดสินของ ITAT Special Bench
ที่กล่าวถึงข้างต้นเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 2552 และไทยคม มีเวลา 120 วัน
ที่จะยื่นอุทธรณ์คำสั่งของ ITAT Special Bench ต่อศาล High Court
ที่ปรึกษาด้านภาษีของไทยคม ที่ประเทศอินเดียได้ให้ความเห็นว่าคำตัดสินของ ITAT Special
Bench นี้ น่าจะไม่ถูกต้อง เพราะไม่สอดคล้องกับคำพิพากษาของศาล High Court
ในคดีเกี่ยวกับบริการโทรคมนาคม ซึ่งอาจนำมาเปรียบเทียบเป็นแนวทางได้ ควรที่ไทยคม
จะอุทธรณ์คำตัดสินของ ITAT Special Bench ต่อศาล High Court ซึ่งไทยคม
ได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาล High Court ที่ Delhi ไปแล้วเมื่อต้นเดือนธันวาคม 2552
ขณะนี้เรื่องยังอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาล High Court และผู้บริหารของไทยคม
มีความเห็นว่าไทยคม จะได้รับการตัดสินให้ไม่ต้องเสียภาษีเงินได้ในประเทศอินเดีย

ในกรณีที่ Supreme Court of India ซึ่งเป็นองค์กรตุลาการสูงสุดตัดสินว่ารายได้ของไทยคม
จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมในประเทศอินเดียเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจ
ซึ่งไม่ต้องเสียภาษีในประเทศอินเดีย เพราะ ไทยคม ไม่มีสถานประกอบการถาวรในประเทศอินเดีย
ไทยคม ก็จะได้รับเงินวางประกันและเงินภาษีหัก ณ
ที่จ่ายที่ลูกค้าได้หักจากค่าบริการและนำส่งกรมสรรพากรอินเดียไปแล้วคืนพร้อมกับดอกเบี้ย แต่ถ้า
Supreme Court of India
ตัดสินเป็นที่สุดว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธิ
ไทยคมจะมีภาระต้องเสียภาษีในประเทศอินเดียในลักษณะของภาษีเงินได้รวมดอกเบี้ยที่ถูกประเมินแล้วเป็นจำนวน
779.5 ล้านรูปี (ประมาณ 569 ล้านบาท) แต่เนื่องจากไทยคม ได้ถูกหักภาษี ณ ที่จ่าย
และได้วางเงินประกันในส่วนภาษีเงินได้ไว้ครบถ้วนแล้ว ไทยคม
จึงไม่ต้องเตรียมเงินมาจ่ายภาษีเงินได้ในประเทศอินเดียเพิ่มเติม

เมื่อวันที่ 31 มกราคม 2554 ศาล High Court
ที่กรุงเดลลีได้มีคำพิพากษาในคดีเอเชียแซทว่ารายได้ของเอเชียแซทจากลูกค้าที่ไม่ได้อยู่ในอินเดียไม่ต้องเสียภาษีในประเทศอินเดีย
เนื่องจากรายได้ดังกล่าวไม่ถือว่าเป็นค่าสิทธิ (Royalty)
แต่เป็นรายได้จากการให้บริการส่งสัญญาณ

เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2554 ศาล High Court
ที่กรุงเดลลีได้มีคำสั่งให้ส่งคำอุทธรณ์ของไทยคมกลับไปให้ ITAT
พิจารณาตัดสินตามหลักกฎหมายที่ศาลได้พิพากษาในคดีเอเชียแซท

เมื่อวันที่ 4 มีนาคม 2554 ITAT ได้ตัดสินว่า
รายได้ของไทยคมจากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมในประเทศอินเดียไม่ถือว่าเป็นค่าสิทธิ
(royalty) และเมื่อไทยคมไม่มีสถานประกอบการถาวร (Permanent Establishment)
ในประเทศอินเดีย รายได้ดังกล่าวจึงไม่ต้องเสียภาษีในประเทศอินเดีย
สำหรับดอกเบี้ยและเบี้ยปรับที่กรมสรรพากรอินเดียได้เรียกเก็บจากไทยคมให้ถือว่าไม่มีผล

-   คดีที่ไทยคมถูกศาลปกครองมีคำสั่งเรียกให้เข้าเป็นผู้ถูกฟ้องคดีร่วมกับกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและ
    การสื่อสาร และคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กทช.)

เมื่อวันที่ 19 เมษายน 2550 นายสุพงษ์ ลิ้มธนากุล
ได้ยื่นฟ้องคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติและ
กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ต่อศาลปกครองกลาง
โดยอ้างเหตุเรื่องเจ้าหน้าที่รัฐและหน่วยงานทางปกครองละเลยต่อการปฏิบัติหน้าที่ในการตรวจสอบไทยคมว่าประกอบกิจการโทรคมนาคมโดยฝ่าฝืนกฎหมายหรือไม่
หลังจากที่มีการโอนขายหุ้นของ บมจ.ชิน คอร์ปอเรชั่น ให้แก่ผู้ถือหุ้นรายใหม่
ศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งลงวันที่ 28 เมษายน 2552
เรียกให้ไทยคมเข้ามาเป็นผู้ถูกฟ้องคดีร่วมโดยกำหนดให้ไทยคม เป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ 4
และไทยคมได้ยื่นคำให้การแก้คำฟ้องรวมทั้งพยานหลักฐานต่อศาลปกครองกลางไปแล้วเมื่อเดือนกรกฎาคม
2552 ขณะนี้เรื่องยังคงค้างการพิจารณาอยู่ที่ศาลปกครองกลาง

ผลจากคดีความข้างต้นอาจมีผลกระทบต่อสัญญาดำเนินกิจการดาวเทียมสื่อสารภายในประเทศของไทยคม
รายละเอียดตามที่แสดงในหัวข้อปัจจัยความเสี่ยง ข้อ 2.1.2.9 เรื่อง
ความเสี่ยงจากคดีความที่ไทยคมมิได้เป็นคู่กรณีอาจส่งผลให้มีการเพิกถอนสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการธุรกิจดาวเทียม

6.3 ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจสื่อและโฆษณา

-   คดีระหว่างไอทีวี และ สปน.

ตามที่สำนักปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี (“สปน.”) ได้มีหนังสือมายังไอทีวี
เพื่อบอกเลิกสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการและให้ระงับการออกอากาศมีผลในเวลาเที่ยงคืนของวันที่ 7
มีนาคม 2550 ส่งผลให้ไอทีวีต้องหยุดการออกอากาศในระบบยูเอชเอฟ ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมานั้น
ขณะนี้มีคดีที่อยู่ในกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ 2 คดี โดยมีรายละเอียดดังนี้

1.  คดีดำที่ 1/2550 ยื่นฟ้องวันที่ 4 มกราคม 2550 ซึ่ง ไอทีวี เป็นโจทก์ ฟ้อง สปน.
    ที่สถาบันอนุญาโตตุลาการให้พิจารณาว่าการคิดคำนวนค่าปรับในการปรับผังรายการและดอกเบี้ยของค่าตอบแทนส่วนต่างของ
    สปน. ว่าถูกต้องหรือไม่

1.  คดีดำที่ 46/2550 ยื่นฟ้องวันที่ 9 พฤษภาคม 2550 ซึ่ง ไอทีวี เป็นโจทก์ ฟ้อง สปน.
    ที่สถาบันอนุญาโตตุลาการ ให้พิจารณาเรื่อง การบอกเลิกสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการของ สปน.
    นั้นชอบด้วยกฎหมายหรือไม่
    และเรียกร้องค่าเสียหายจากการบอกเลิกสัญญามิชอบเป็นจำนวนเงิน 21,814 ล้านบาท
    โดยแต่เดิม สปน. ได้ยื่นฟ้องต่อศาลปกครองกลางเรียกร้องให้ไอทีวีจ่ายตอบแทนส่วนต่าง
    พร้อมดอกเบี้ย 15%
    ค่าปรับอันเนื่องมาจากการปรับผังรายการและการส่งมอบทรัพย์สินไม่ครบมูลค่ารวม 101,865
    ล้านบาท แต่ศาลปกครองกลางได้จำหน่ายคดีและให้คู่กรณีไปเข้าสู่กระบวนการอนุญาโตตุลาการ
    โดยสปน.ได้อุทธรณ์คำตัดสินของศาลปกครองกลางต่อศาลปกครองสูงสุด
    แต่ศาลปกครองสูงสุดก็พิจารณายืนตามคำตัดสินของศาลปกครองกลาง ในที่สุดสปน.
    จึงต้องนำข้อพิพาทมาเข้าสู่กระบวนการอนุญาโตตุลาการซึ่งเป็นกระบวนการระงับข้อพิพาทที่ตกลงกัน
    ไว้ในสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการและได้ยื่นเป็นโจทก์ในฟ้องแย้งต่อไอทีวี ในคดีดำที่ 46/2550

โดยสรุป
ไอทีวียังอยู่ระหว่างรอผลการพิจารณาจากสถาบันอนุญาโตตุลาการเพื่อชี้ขาดเรื่องภาระหนี้ต่างๆ
ดังกล่าวตามคดีข้างต้น และ
เรียกร้องค่าเสียหายที่เกิดขึ้นจากการถูกบอกเลิกสัญญาโดยมิชอบทั้งนี้ขึ้นอยู่กับผลคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการซึ่งไม่อาจคาดการณ์ผลของคดีดังกล่าวได้
ซึ่งขณะนี้ทั้งสองคดีได้มีการแต่งตั้งอนุญาโตตุลาการของแต่ละฝ่ายไปแล้ว
และอยู่ในระหว่างการเลือกประธานของคณะอนุญาโตตุลาการ

อย่างไรก็ตาม เพื่อให้เป็นไปตามหลักการบัญชีที่รับรองทั่วไป-หลักความระมัดระวังทางบัญชี
ไอทีวีจำเป็นต้องบันทึกรายจ่ายสำรองเผื่อค่าอนุญาตให้ดำเนินการส่วนต่างของงวด 3 กรกฎาคม
2547 – 7 มีนาคม 2551 จำนวน 2,889 ล้านบาท และสำรองเผื่อรายจ่ายดอกเบี้ยล่าช้าร้อยละ
15 ของค่าอนุญาตให้ดำเนินการจำนวนดังกล่าวไว้ในงบการเงินของไอทีวี
นับตั้งแต่วันที่ศาลปกครองสูงสุดมีคำตัดสินเพิกถอนคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ
ดังปรากฏตามงบการเงิน ณ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2553 จำนวน 1,266 ล้านบาท
รวมเป็นบัญชีสำรองเผื่อค่าอนุญาตให้ดำเนินการส่วนต่างและดอกเบี้ยจำนวน 4,156 ล้านบาท
โดยไอทีวี
มีเงินสดคงเหลือในมือรวมทั้งเงินฝากและเงินลงทุนในตราสารทางการเงินที่เทียบเท่าเงินสดจำนวนรวมทั้งสิ้น
ตามงบดุล ณ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2553 1,127 ล้านบาท

-   คดี 46/2550 เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2553 ไอทีวีวางเงินประกัน 5,412,839.79 บาท
    ตามทุนทรัพย์ที่แต่ละฝ่ายที่เรียกร้องโดยคิดคำนวณ จากฐานทุนทรัพย์ ที่ไอทีวีเรียกร้องจำนวน
    21,814,198,932 บาท

-   สำหรับคดี 1/2550 ไม่มีทุนทรัพย์ ได้วางเท่ากับ ขั้นต่ำ
    อัตราที่กำหนดไว้สำหรับคดีที่ไม่มีทุนทรัพย์ คือ 20,000 บาท ต่อครั้ง โดยขอวาง 5 ครั้ง
    รวมเป็นเงิน 100,000 บาท บาท โดยในวันที่ 10 มิถุนายน 2553
    ไอทีวีได้วางเงินประกันจำนวนดังกล่าวพร้อมกับคดี 46/2550

-   ปัจจุบัน สำนักงานปลัดสำนักนายกฯ
    อยู่ระหว่างการขอขยายระยะเวลาวางเงินประกันค่าป่วยการคณะอนุญาโตตุลาการและค่าใช้จ่าย
    โดยให้เหตุผลว่า องค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย
    ซึ่งมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าป่วยการดังกล่าวไม่ขัดข้องแต่ขอขยายเวลาไปสักระยะหนึ่งก่อนเนื่องจากยังไม่ได้รับการจัดสรรทุนประเดิมจากรัฐบาลตาม
    มาตรา 60 แห่งพระราชบัญญัติองค์กรกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย
    ซึ่งสถาบันอนุญาโตตุลาการ
    อนุญาตให้ผู้คัดค้านขยายระยะเวลาวางเงินประกันค่าป่วยการคณะอนุญาโตตุลาการ
    และค่าใช้จ่ายได้ถึงวันที่ 2 มีนาคม 2554

6.4 ข้อพิพาททางกฎหมายของธุรกิจอินเตอร์เน็ต

ไม่มีการดำเนินคดีทางศาล อนุญาโตตุลาการ หรือการดำเนินการทางกฎหมายใดๆ
ที่มีนัยสำคัญที่เกี่ยวกับธุรกิจอินเตอร์เน็ตของ CSL ซึ่ง CSL
เชื่อว่าอาจมีผลกระทบในทางลบอย่างมีนัยสำคัญต่อ CSL หรือธุรกิจ ฐานะทางการเงิน
ผลการดำเนินงาน หรือโอกาสทางธุรกิจของ CSL