-----------------------------------------------------------------------

  -----------------------------------------------------------------------

1. ปัจจัยความเสี่ยง

1.  ความเสี่ยงจากการพึ่งพิงลูกค้ารายใหญ่

 รายได้ของบริษัทส่วนใหญ่คือประมาณร้อยละ 65 และร้อยละ 55 ในปี 2545 และในปี 2546 มาจากบริษัท Hubline Pte. Ltd. ซึ่งเป็นทั้งเจ้าของเรือและเจ้าของตู้สินค้า ดังนั้นบริษัทจึงมีความเสี่ยงในด้านของรายได้ที่อาจลดลงหากบริษัทลูกค้าที่เป็นเจ้าของเรือรายดังกล่าวไม่ใช้บริการท่าเทียบเรือของบริษัท

 อย่างไรก็ตามเนื่องจากบริษัทเจ้าของเรือและเจ้าของตู้สินค้ารายดังกล่าวเป็นบริษัทที่มีผู้ถือหุ้นกลุ่มเดียวกันกับ Whittler Co.,Ltd (“Whittler”) ซึ่งเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่ถือหุ้นในบริษัท คิดเป็นร้อยละ 18.63 ของทุนชำระแล้ว นอกจากนี้การที่ท่าเทียบเรือของบริษัทมีทำเลที่ตั้งไม่ห่างจากกรุงเทพฯมากนักและไม่แออัดเหมือนท่าเรือกรุงเทพ การมีพื้นที่โรงพักสินค้า ICD ติดกับท่าเทียบเรือ การมีเจ้าหน้าที่ของกรมศุลกากรคอยให้บริการในบริเวณท่าเทียบเรือ ประกอบกับการให้บริการและความสัมพันธ์ที่ดีกับลูกค้า บริษัทจึงเชื่อมั่นว่าโอกาสที่บริษัทจะสูญเสียลูกค้ารายดังกล่าวมีน้อยมาก

 

  ------------------------- --------------------- -----------------------
                                                  

  ------------------------- --------------------- -----------------------

2.  รายได้ของบริษัทส่วนใหญ่คือประมาณร้อยละ 65 และร้อยละ 55 ในปี 2545 และช่วง 9
    เดือนแรกของปี 2546 มาจากบริษัท Hubline Pte. Ltd.
    ซึ่งเป็นทั้งเจ้าของเรือและเจ้าของตู้สินค้า
    ดังนั้นบริษัทจึงมีความเสี่ยงในด้านของรายได้ที่อาจลดลงหากบริษัทลูกค้าที่เป็นเจ้าของเรือรายดังกล่าวไม่ใช้บริการท่าเทียบเรือของบริษัท

3.  

4.  

5.  

6.  าในภูมิภาคเอเ
    การประกอบธุรกิจของบริษัทเป็นการให้บริการขนส่งสินค้าประเภทตู้คอนเทนเนอร์ให้กับลูกค้าใน
    นิคมอุตสาหกรรมที่ตั้งบนเส้นทางบางนา-ตราด
    และบริษัทใกล้เคียงที่ต้องการขนส่งสินค้าในเส้นทางในภูมิภาคเอเชีย ได้แก่
    เส้นทางระหว่างประเทศไทย ฮ่องกง มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ สิงค์โปร์ สาธารณรัฐประชาชนจีน
    และ บรูไน ดังนั้นธุรกิจของบริษัทจึงขึ้นอยู่กับภาวะเศรษฐกิจและการค้าในเขตภูมิภาคเชีย
    และความต้องการใช้บริการของบริษัทจากกลุ่มลูกค้าในบริเวณดังกล่าวเป็นสำคัญ อย่างไรก็ดี
    จากข้อได้เปรียบในด้านทำเลที่ตั้งที่ใกล้กว่าท่าเรือแหลมฉบังและการไม่แออัดของท่าเรือ
    ส่งผลให้ลูกค้าในนิคมอุตสาหกรรมที่ตั้งบนเส้นทางบางนา-ตราดและบริเวณใกล้เคียง
    ยังคงใช้บริการท่าเทียบเรือของบริษัทอย่างต่อเนื่อง

  1.3) ความเสี่ยงจากสินค้าอันตราย (Hazardous Good) ที่ขนส่งผ่านท่าเทียบเรือ
  หรือเก็บไว้ในโรงพักสินค้าของบริษัท

เนื่องจากสินค้าบางประเภทที่ขนส่งผ่านท่าเทียบเรือหรือเก็บไว้ในโรงพักสินค้าของบริษัทเป็นสินค้าอันตราย
ทั้งประเภทที่เป็นสารเคมีอันตรายและสินค้าที่ติดไฟง่าย
ซึ่งอาจก่อให้เกิดอุบัติเหตุและความเสียหายต่อทรัพย์สินของบริษัทได้
อย่างไรก็ตามบริษัทให้ความสำคัญในเรื่องดังกล่าวและได้มีมาตรการเพื่อป้องการอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้น
ได้แก่ การบังคับให้เจ้าของสินค้าติดสติ๊กเกอร์เตือนว่าเป็นสินค้าอันตรายให้เห็นได้อย่างชัดเจน
การแยกพื้นที่เก็บสินค้าอันตรายในโรงพักสินค้าแยกจากสินค้าทั่วไปและจัดให้มีระบบป้องกันภัยเป็นพิเศษในพื้นที่ดังกล่าว
ตลอดจนการเก็บค่าธรรมเนียมในการรับฝากสินค้าในอัตราที่สูงกว่าสินค้าทั่วไป รวมทั้งกำหนด free
time (ระยะเวลาฝากสินค้าโดยไม่มีค่าธรรมเนียม) ในการรับฝากสินค้า เป็นระยะเวลาเพียง 1
วัน ซึ่งสั้นกว่ากรณีของสินค้าทั่วไปที่มี free time เป็นระยะเวลา 3 วัน
ที่ผ่านมาปริมาณการรับฝากและขนส่งสินค้าอันตรายผ่านท่าเทียบเรือของบริษัทในแต่ละปีมีจำนวนไม่มาก
โดยมีจำนวนรวม 756 ตู้ และ 590 ตู้ ในปี 2545 และ ปี 2546 ตามลำดับ
บริษัทได้มีการทำประกันภัย 4 กรมธรรม์หลักเพื่อคุ้มครองหากเกิดความเสียหายต่อ บุคคล ทุนประกัน
200 ล้านบาท ทรัพย์สิน ทุนประกัน 400 ล้านบาท สินค้า ทุนประกัน 20 ล้านบาท และ ทรัพย์สินอื่น
ทุนประกันขึ้นอยู่กับราคาตลาดของตัวทรัพย์สิน
ทั้งนี้ที่ผ่านมาบริษัทไม่เคยได้รับความเสียหายจากสินค้าอันตราย

1.4) ความเสี่ยงจากการต่ออายุใบอนุญาตต่างๆที่เกี่ยวข้องกับการประกอบธุรกิจ

การประกอบธุรกิจของบริษัทจำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากหน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้องหลายหน่วยงาน
ทั้งจากกรมเจ้าท่า กระทรวงคมนาคม และกรมศุลกากร ซึ่งใบอนุญาตดังกล่าว ได้แก่
ใบอนุญาตประกอบกิจการท่าเรือเดินทะเล ใบอนุญาตให้ใช้ท่าเทียบเรือ
ใบอนุญาตให้เปิดทำเนียบท่าเรือและโรงพักสินค้าอนุมัติ
และใบอนุญาตให้เปิดดำเนินการโรงพักสินค้าเพื่อตรวจปล่อยของขาเข้าและบรรจุของขาออกที่ขนส่งโดยระบบคอนเทนเนอร์
นอกเขตทำเนียบท่าเรือ (รพท./ICD) ที่ริมน้ำ เป็นต้น ซึ่งใบอนุญาตแต่ละประเภทมีอายุแตกต่างกัน
โดยจะมีอายุสิ้นสุดภายใน 1 – 15 ปี
ทั้งนี้การต่ออายุใบอนุญาตแต่ละครั้งอาจมีการเปลี่ยนแปลงข้อกำหนดหรือเงื่อนไขต่างๆที่แตกต่างไปจากเดิม
ซึ่งอาจมีผลกระทบต่อต้นทุนหรือการดำเนินธุรกิจของบริษัทได้ โดยบริษัทมีใบอนุญาตซึ่งสัญญามีอายุ 1
ปี คือ ใบอนุญาตให้ใช้ท่าเทียบเรือ ขนาดเกินกว่า 500 ตันกรอส
ซึ่งบริษัทไม่ต้องเสียค่าต่อสัญญาอย่างไร แต่ต้องเสียค่าธรรมเนียมตรวจท่าจำนวน 500 บาท
และบริษัทมีใบอนุญาตที่จะหมดอายุภายใน 2 ปีคือใบอนุญาตเปิดทำเนียบท่าเรือและโรงพักสินค้าอนุมัติ
และใบอนุญาตให้เปิดดำเนินการโรงพักสินค้าเพื่อตรวจปล่อยของขาเข้าและบรรจุของขาออกที่ขนส่งโดยตู้คอนเทนเนอร์
นอกเขตทำเนียบท่าเรือ (รพท. / ICD) ที่ริมน้ำ
ซึ่งบริษัทจะต้องเสียค่าต่อสัญญากับกรมศุลกากรจำนวน 200,000 บาท และ 500,000
บาทตามลำดับ
นอกจากนี้จากการที่บริษัทมีการดำเนินการที่ดีและปฏิบัติถูกต้องตามกฏระเบียบของทางราชการอย่างเคร่งครัดในระยะที่ผ่านมา
ทำให้ผู้บริหารของบริษัทเชื่อมั่นว่าบริษัทจะไม่มีปัญหาอันเป็นอุปสรรคต่อการได้รับการต่ออายุใบอนุญาตในการประกอบธุรกิจดังกล่าว
(รายละเอียดเกี่ยวกับใบอนุญาตเพื่อประกอบธุรกิจต่างๆของบริษัทสรุปไว้ในข้อ 5.2 )

1.5) ความเสี่ยงจากการพึ่งพิงผู้บริหาร

เนื่องจาก คุณ ลิ้ม ชู เส็ง ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานกรรมการเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งบริษัท
และเป็นผู้ที่มีประสบการณ์ในธุรกิจรวมทั้งมีส่วนสำคัญในการขยายตลาดเพื่อเพิ่มฐานลูกค้ารายใหญ่ให้กับบริษัท
ดังนั้นจึงอาจพิจารณาได้ว่าความเชื่อมั่นต่อบริษัทอาจขึ้นกับการบริหารของบุคคลน้อยรายหรือพึ่งพิงบุคคลใดบุคคลหนึ่ง
อย่างไรก็ตามจากการกำหนดนโยบาย การวางระบบงานบริหารและจัดการภายในที่ดี
รวมทั้งการกระจายอำนาจไปในฝ่ายงานต่างๆที่มีความเชี่ยวชาญโดยเฉพาะ
ทำให้การดำเนินธุรกิจในปัจจุบันสามารถดำเนินการไปได้อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากนั้น
Whittler
ซึ่งเป็นผู้ร่วมทุนรายใหม่ของบริษัทและมีความเชี่ยวชาญในธุรกิจการเดินเรือได้ส่งตัวแทนเข้ามาร่วมในการบริหารงานในบริษัท
ทำให้สามารถลดความเสี่ยงในการพึ่งพิงผู้บริหารบุคคลใดบุคคลหนึ่งลงได้

6.  ความเสี่ยงจากการเพิ่มขึ้นของจำนวนหุ้นที่ชำระแล้ว

1)  
2)  
3)  
4)  
5)  
6)  

1.  
2.  
3.  

ภายหลังจากการเสนอขายหุ้นเพิ่มทุนให้แก่บุคคลในวงจำกัด
และหากมีการใช้สิทธิตามใบสำคัญแสดงสิทธิที่จัดสรรให้แก่ผู้ถือหุ้นเดิมทั้งจำนวนแล้ว
จำนวนหุ้นที่ชำระแล้วภายหลังการใช้สิทธิซื้อหุ้นตามใบสำคัญแสดงสิทธิจะเพิ่มขึ้นจาก 402.50
ล้านหุ้นเป็น 1,006.25 ล้านหุ้น
ดังนั้นหากคำนวณกำไรสุทธิต่อหุ้นและอัตราผลตอบแทนผู้ถือหุ้นโดยใช้ผลการดำเนินงานในปี 2546
เป็นฐานในการคำนวณจะทำให้กำไรสุทธิต่อหุ้นและอัตราผลตอบแทนผู้ถือหุ้น ลดลงร้อยละ 60 และ
45.94 ตามลำดับ หากคำนวณแบบ fully-diluted basis อย่างไรก็ตามการคำนวณแบบ
fully-diluted basis
นั้นยังมิได้รวมถึงโอกาสที่บริษัทจะสามารถนำเงินที่ได้จากการเพิ่มทุนไปใช้ในโครงการในอนาคตเพื่อทำให้เกิดผลตอบแทนที่เพิ่มขึ้น
ทั้งนี้การใช้สิทธิซื้อหุ้นตามใบสำคัญแสดงสิทธิที่จัดสรรให้แก่ผู้ถือหุ้นเดิมนั้นจะสามารถเริ่มใช้สิทธิครั้งแรกในวันที่
30 มิถุนายน 2548 52.5 ล้านจาก PP ด้วยร

  ----------- -------- ----------- -------- ----------- --------- ----------
                                                                  

                                                                  

                                                                  

                                                                  

                                                                  

                                                                  

                                                                  
  ----------- -------- ----------- -------- ----------- --------- ----------