1. ปัจจัยความเสี่ยง

  บริษัทฯ ได้แยกปัจจัยความเสี่ยงออกเป็น 4 ประเด็น คือ การตลาด การเงิน การผลิต และ
  ความเสี่ยงจากการดำเนินงาน ดังนี้ :

  1) ความเสี่ยงทางการตลาด

  เดิมธุรกิจของบริษัทฯ เป็นการผลิตและส่งออกเฟอร์นิเจอร์ไปยังต่างประเทศถึง 98%
  จึงมีความเสี่ยงจากพึ่งพิงตลาดต่างประเทศทั้งหมด ซึ่งมีความเสี่ยงจากการพึ่งพิงลูกค้า OEM
  รายใหญ่ในยุโรป โดยการเพิ่มการขายผ่านบริษัทย่อยในต่างประเทศมากขึ้น (OBM)
  และได้วางระบบการควบคุมการบริหารจัดการให้ดีขึ้น โดยการควบคุมโดยบริษัทแม่ในประเทศไทย
  และวางแนวนโยบายขยายตลาด OBM ไปในทวีปยุโรปและอเมริกา

  บริษัทฯ
  จึงมีนโยบายกระจายความเสี่ยงด้านการตลาดด้วยการขายที่มิต้องพึ่งพิงตลาดต่างประเทศอย่างเดียว
  ด้วยการเปิด Showroom ที่ถนนรัชดาภิเษก ในปี 2549 เพื่อรองรับลูกค้ารายย่อยในประเทศ
  และ Project
  เพื่อเป็นการกระจายความเสี่ยงทางการตลาดที่อาจส่งผลกระทบต่อเสถียรภาพทางธุรกิจของบริษัทฯ
  นโยบายการลดความเสี่ยงประกอบไปด้วย ขยายตลาดต่างประเทศไปในทุกภาคของประเทศ
  จากเดิมบริษัทฯ มีตัวแทนจำหน่ายในกรุงเทพฯ เพียงรายเดียว ซึ่งเป็นความเสี่ยงอย่างหนึ่ง

  ปัจจุบันมีตัวแทนจำหน่ายที่ หัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ และจะขยายไปยังจังหวัดภูเก็ต
  จังหวัดเชียงใหม่ อีกด้วย

2)  ความเสี่ยงทางการเงิน

  บริษัทฯ อาจมีความเสี่ยงทางการเงินอยู่ 3 ประการ คือ (1)
  ความเสี่ยงทางอัตราดอกเบี้ยเงินกู้ที่ยังคงมีแนวโน้มจะเพิ่มขึ้น แต่เริ่มจะถึงจุดอิ่มตัวแล้ว
  ซึ่งส่งผลให้ต้นทุนทางการเงินและความเสี่ยงในการชำระดอกเบี้ยของบริษัทฯ
  อยู่ในระดับที่ไม่เพิ่มขึ้นมากนัก อย่างไรก็ดี บริษัทฯ ยังคงดำเนินการลดความเสี่ยงนี้
  โดยการทยอยลดระดับสินค้าคงคลังของบริษัทฯ ย่อยในต่างประเทศทั้ง 2 แห่งต่อไป หลังฤดูกาล
  2550/2551 เสร็จสิ้น ซึ่งคาดว่าจะเริ่มได้ประมาณเดือน กรกฎาคม 2551เป็นต้นไป
  เพื่อรักษาระดับต้นทุนทางการเงินไม่ให้เพิ่มขึ้นตามอัตราดอกเบี้ยที่เพิ่มขึ้น (2)
  ความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศจากการประกอบการ ยังคงมีอยู่บ้าง บริษัทฯ
  ได้บริหารรายได้ที่รับเป็นสกุลเงินต่างประเทศโดยการทำ forward contracts

3)  ความเสี่ยงทางการผลิต

  เนื่องจากวัตถุดิบไม้สักมีมูลค่าประมาณ 50% ของมูลค่ายอดขายของบริษัทฯ บริษัทฯ
  จึงถือว่าไม้สักมีความสำคัญต่อการผลิตมาก ดังนั้น ความเสี่ยงทางการผลิต คือ
  ความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับวัตถุดิบ ซึ่งมีอยู่ 2 ประการ คือ

  (1) ความเสี่ยงในด้านแหล่งวัตถุดิบ เนื่องจากบริษัทฯ ใช้ ไม้สัก สำหรับการผลิตเฟอร์นิเจอร์
  ซึ่งแหล่งวัตถุดิบมีจำกัด จากการที่ไม้สักเป็นไม้ที่เกิดตามธรรมชาติ
  และกว่าจะมีคุณภาพที่อยู่ตัวแล้วเพียงพอจะนำมาใช้งานได้ต้องมีอายุ 25 ปีขึ้นไป
  ในปัจจุบันไม้สักในประเทศเป็นไม้จากป่าปลูกเสียส่วนใหญ่ ที่มีอายุโดยเฉลี่ย 10-20
  ปีและคุณภาพยังไม่อยู่ตัว เพื่อเป็นการลดความเสี่ยงนี้ บริษัทฯ ได้ (i) เลือกใช้ไม้อื่นๆ
  ที่มีคุณสมบัติเทียบเท่าไม้สักในการผลิตเฟอรนิเจอร์แทนไม้สัก เช่น ไม้โอ๊ค ไม้เชอรี่ เป็นต้น
  แต่ยังไม่เป็นที่ยอมรับของลูกค้าส่วนใหญ่ (ii) ใช้ส่วนประกอบบางส่วนเป็นโลหะประเภท
  Stainless Steel เพื่อลดการใช้ Solid Teak Wood สำหรับเป็นโครงสร้างหลัก (iii)
  พัฒนาเปลี่ยนแปลงรูปแบบการใช้ Solid Teak Wood ที่มีราคาสูง มาเป็น Laminated Teak
  Wood เพื่อช่วยลดต้นทุนวัตถุดิบในการผลิต โดยไม่มีผลกระทบใดๆ
  ต่อคุณภาพและรูปลักษณ์ของสินค้า ในปี 2549 บริษัทฯ ได้นำเฟอร์นิเจอร์ที่ผลิตจาก Laminated
  Teak Wood ออกสู่ตลาดแล้ว และเริ่มได้รับการตอบสนองที่ดีจากตลาด

(2) ความเสี่ยงในด้านคุณภาพวัตถุดิบและการควบคุมการผลิตในด้านการรักษาคุณภาพ

  ของวัตถุดิบที่เข้าสู่สายการผลิตให้เป็นเหมือนกันทุกครั้ง เนื่องจากบริษัทฯ
  ใช้ไม้สักเป็นวัตถุดิบที่คุณสมบัติทางกายภาพอาจเปลี่ยนแปลงได้
  ถึงแม้จะอยู่ในรูปของไม้ซุงที่ตัดหรือแปรรูปแล้วก็ตาม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในปี 2550 นี้
  ที่ไม้สักหายากขึ้น และราคาสูงขึ้นอย่างมาก
  การเลือกวัตถุดิบที่มีคุณภาพเดิมเข้าสู่สายการผลิตเป็นไปได้ยากขึ้นและถือเป็นความเสี่ยงที่เกิดขึ้นเสมอในอุตสาหกรรมการผลิตเฟอร์นิเจอร์ไม้สัก
  บริษัทฯ
  พยายามที่จะลดความเสี่ยงนี้โดยการจัดสรรไม้ที่มาจากแหล่งเดียวกันให้เข้าสู่สายการผลิตพร้อมกันเพื่อให้คุณภาพออกมาเหมือนกัน

  ความเสี่ยงในด้านอื่นๆ ของการผลิต ไม่มีนัยสำคัญต่อบริษัทฯ ทั้งในด้านมูลค่าและการจัดการ

4)  ความเสี่ยงจากการดำเนินงาน

  ในปี 2550 บริษัทฯ ได้พึ่งพา outsource เพื่อให้บริการด้านการตรวจสอบภายใน

  การจัดระบบควบคุมวัตถุดิบซึ่งมิได้ทำงานประจำกับบริษัทฯ
  ทำให้การติดตามระบบควบคุมไม่ต่อเนื่อง และหาก Outsource ไม่สามารถรับงานได้ บริษัทฯ
  มีความเสี่ยงที่จะต้องหาผู้ตรวจสอบภายในใหม่ และงานอาจจะไม่ต่อเนื่อง จากเดิมบริษัทฯ
  มีฝ่ายตรวจสอบภายใน และในต้นปี 2550 บุคลากรที่รับผิดชอบฝ่ายตรวจสอบภายในได้ลาออก

  บริษัทฯ จึงหาแนวทางเพื่อการควบคุมระบบการทำงานให้เป็นไปอย่างต่อเนื่อง
  โดยใช้บริการด้านการตรวจสอบภายในจาก outsource
  ซึ่งมีการตรวจสอบอย่างสม่ำเสมอและได้วางแผนการตรวจสอบภายในประจำปีเสนอต่อคณะกรรมการตรวจสอบและคณะกรรมการบริษัทฯ