-7-

ปัจจัยความเสี่ยง

  ปัจจัยความเสี่ยงอาจจะเกิดขึ้นได้ในการดำเนินธุรกิจของบริษัทฯพอสรุปได้ดังนี้

1.  ความเสี่ยงต่อประเภทธุรกิจหลัก บริษัทดำเนินธุรกิจหลักคือประเภทสิ่งทอ
    ซึ่งเป็นการค้าแบบเสรี
    มีการแข่งขันในตลาดระดับล่างและระดับบนสูงและถูกแย่งชิงตลาดมากขึ้นเนื่องจากมีผู้ประกอบการจากประเทศใกล้เคียงเช่น
    จีน ฮ่องกง เข้ามาแข่งขันในตลาดระดับล่างด้วยสินค้าที่มีราคาถูก
    ขณะที่ตลาดระดับบนจะมีผู้ประกอบการจากประเทศในทวีปอเมริกาและยุโรปซึ่งสามารถส่งสินค้ามีคุณภาพเข้ามาแข่งขันและแย่งชิงส่วนแบ่งตลาดระดับบนภายในประเทศได้มากขึ้น
    ทำให้ผู้ประกอบการหลายรายที่ทำการค้าแบบสิ่งทอต้องปิดกิจการลง

  สำหรับบริษัทได้มีนโยบายเพิ่มส่วนแบ่งการตลาดด้วยการเสริมสร้างความแข็งแรงของตราสินค้า
  และคุณภาพของสินค้า ประกอบกับตราสินค้าของบริษัทมีเชื่อเสียงเป็นที่นิยมในกลุ่มแฟชั่นคือตรา
  Cherilon เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในกลุ่มวงการถุงน่องตลอดระยะเวลากว่า 40 ปี
  พร้อมทั้งนี้บริษัทได้ขยายฐานลูกค้าให้กว้างขึ้น
  โดยการออกผลิตภัณฑ์ให้ตรงตามความต้องการของลูกค้าในกลุ่มต่าง ๆ เพิ่มขึ้น
  และหาช่องทางการขายแนวใหม่และปรับปรุงให้ทันเหตุการณ์ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใด ๆ
  ก็ตาม บริษัทสามารถยังคงดำรงธุรกิจได้ตลอดมา

2.  ความเสียงต่อสินค้าคงเหลือ บริษัทมีสินค้าคงเหลือ ณ. 31 ธันวาคม 2551
    เป็นจำนวนรวมทั้งสิ้น 258.43 ล้านบาท โดยแบ่งเป็นประเภทสิ่งทอจำนวนคงเหลือ 234.30
    ล้านบาท และประเภทเครื่องสำอางค์จำนวน 24.13
    ล้านบาทซึ่งมีความเสี่ยงต่อสินค้าทีล้าสมัยและเสื่อมสภาพ

  บริษัทฯ
  ได้ตระหนักถึงเรื่องสินค้าคงเหลือโดยมีมาตรการในเรื่องการบริหารการจัดการสินค้าคงเหลืออย่างรอบคอบโดยสินค้าใหม่ซื้อมาขายไปไม่เก็บสต็อก
  และมีการตั้งสำรองสินค้าเสื่อมสภาพที่ค้างนานและล้าสมัยสำหรับปี 2551
  ได้ตั้งค่าเผื่อสินค้าเสื่อมสภาพเป็นจำนวน 5.61 ล้านบาท ซึ่งส่งผลกระทบต่องบกำไร(ขาดทุน)
  ในปี 2551 บริษัทมียอดการขายเพิ่มขึ้นจากปี 2550 เป็นจำนวน 45.05 ล้านบาท
  มีสต็อกสินค้าลดลงจากปี 2550 เป็นจำนวน 10.70 ล้านบาท

3.  ความเสี่ยงต่อการขายสินค้าให้กับห้างสรรพสินค้า บริษัทมีการขายสินค้าให้กับห้างสรรพสินค้า
    เช่น เซ็นทรัล,โรบินสัน,เดอะมอลล์ ,อีเซตัน ,โตคิว,ตั้งฮั่วเส็ง เป็นการขายสินค้าระบบ พี
    โอ เอส หมายถึงเปิดบิลในรูปแบบเครดิตแต่เก็บเงินตามยอดขายจริง
    ซึ่งในส่วนนี้บริษัทต้องจ่ายภาษีมูลค่าเพิ่มในอัตรา 7% ให้กับกรมสรรพากรไปก่อน
    ส่วนห้างสรรพสินค้าได้นำบิลที่บริษัทเปิดขายไปขอเครดิตภาษีมูลค่าเพิ่มจากกรมสรรพากร
    ตามข้อเท็จจริงยังไม่ถือว่าขายสินค้าเป็นเพียง ส่งสินค้าให้กับห้างสรรพสินค้าเท่านั้น
    ก็เกิดภาษีขายทันที ซึ่งในปี 2551 บริษัทมียอดการขายระบบ พี โอ เอส เป็นจำนวน 106.26
    ล้านบาท จ่ายภาษีในอัตราร้อยละ 7 เป็นจำนวน 7.44 ล้านบาท
    ซึ่งมีความเสี่ยงต่อกระแสเงินสดที่จ่ายไปก่อนและรับจริงภายหลังซึ่งอาจจะไม่ตรงกับจำนวนเงินที่จ่ายภาษีไปก่อนทั้งนี้ขึ้นอยู่กับยอดขายจริงและการควบคุมสต็อกเท่ากับยอดขายจริง

  -8-

  ถึงอย่างไรก็ตามด้วยความจำเป็นที่จะต้องขายสินค้าให้กับห้างสรรพสินค้าบริษัทมีมาตรการควบคุมสต็อกสินค้าในห้างสรรพสินค้าให้เพียงพอต่อยอดการขายการเปิดบิลส่งสินค้าให้ห้างสรรพสินค้าแต่ละครั้ง
  เท่ากับจำนวนที่จำหน่ายได้จริง

4.  ความเสี่ยงต่อภาระหนี้สิน บริษัทมีภาระหนี้สินแบ่งเป็น ประเภทเงินเบิกเกินบัญชี (O/D)
    มีวงเงิน จำนวน 77.00 ล้านบาท ใช้จริง 68.14
    ล้านบาทและประเภทเงินกู้ยืมจากสถาบันการเงินจำนวน 151.04 ล้านบาท
    และเงินกู้ยืมจากกิจการ/หรือบุคคลที่เกี่ยวข้องกันจำนวน 29.50 ล้านบาท รวมทั้งสิ้น 248.68
    ล้านบาท ส่งผลต่อการจ่ายชำระดอกเบี้ยซึ่งในปี 2551 จ่ายชำระดอกเบี้ยเป็นจำนวน 16.81
    ล้านบาทและอัตราดอกเบี้ยที่จ่ายโดยเฉลี่ย 6.76% ซึ่งมีผลต่องบกำไร(ขาดทุน)
    และการขาดสภาพคล่องทางการเงินได้

  บริษัทฯ ได้ตระหนักในภาระหนี้สินนี้ โดยมีวินัยการจ่ายชำระคืนเงินกู้อย่างต่อเนื่องซึ่งในปี 2551
  จ่ายชำระคืนเงินกู้เป็นจำนวน 44.46 ล้านบาท ส่งผลต่อเงินกู้ยืมลดลงจากปี 2550
  ในอัตราร้อยละ 15.17 ซึ่งบริษัทได้วางแผนการจ่ายคืนเงินกู้ให้แล้วเสร็จภายใน 5-6 ปี

5.  ความเสี่ยงต่อการจ่ายเงินปันผล บริษัทไม่สามารถจ่ายเงินปันผลให้แก่ผู้ถือหุ้นในปี 2551 ได้
    เพราะเนื่องจากบริษัทมีผลขาดทุนสะสมมาตั้งแต่ปี 2540 เป็นจำนวน 76.94 ล้านบาท
    ทำให้ผู้ถือหุ้นมีความเสี่ยงที่ไม่ได้รับเงินปันผล

  คณะกรรมการมีความตระหนักในเรื่องนี้มีความมุ่งมั่นทำการค้าให้ก่อเกิดกำไรเพื่อสามารถจ่ายเงิน
  ปันผลให้แก่ผู้ถือหุ้นได้ในอนาคตต่อไป