-----------------------------------------------------------------------
  ปัจจัยความเสี่ยง

  -----------------------------------------------------------------------

1. เสถียรภาพด้านราคายางในตลาดโลก

โดยลักษณะธุรกิจผลิตภัณฑ์ยางของบริษัท เป็นการผลิตเพื่อการส่งออกเป็นหลัก มีการทำ

สัญญาลักษณะซื้อขายล่วงหน้า และมีการส่งมอบสินค้าในอนาคต
หากราคายางในท้องถิ่นหรือตลาดโลกมีการเคลื่อนไหวที่ผกผันมากในช่วงเวลาดังกล่าว
ก็จะส่งผลกระทบในด้านบวกหรือลบต่อบริษัทได้
ซึ่งปัจจัยที่มีผลกระทบต่อเสถียรภาพราคายางในตลาดโลกนั้นประกอบด้วย อัตราแลกเปลี่ยน
ปริมาณความต้องการ(Demand) และสต็อกยางคงคลังในกลุ่มประเทศผู้ใช้รายใหญ่ อันได้แก่
อเมริกา ญี่ปุ่น และยุโรป รวมถึงนโยบายกำหนดโควต้านำเข้าของประเทศจีน
ซึ่งเคยเป็นผู้ซื้อยางรายใหญ่ในตลาดโลก
และได้มีการลดจำนวนการนำเข้ายางจากต่างประเทศค่อนข้างมากในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา

2. การควบคุมต้นทุนการผลิต

ต้นทุนการผลิตของบริษัท ประกอบด้วย วัตถุดิบยางพารามากกว่าร้อยละ 90 ของโครงสร้างต้นทุน
ยางพารามีลักษณะเป็นสินค้าเกษตร(Commodity Product)
จึงมีอัตราการเปลี่ยนแปลงของราคาได้มากในช่วงระยะเวลาอันสั้น
การเปลี่ยนแปลงราคาดังกล่าวอาจส่งผลกระทบต่อต้นทุนการผลิตของบริษัทอย่างมีนัยสำคัญ

ปริมาณผลผลิตยางพาราที่เกษตรกรชาวสวนยางสามารถผลิตได้แต่ละปี ถูกจำกัดด้วยสภาพภูมิอากาศ
ซึ่งไม่สามารถควบคุมหรือคาดการณ์ได้ อาทิเช่น สภาวะภูมิอากาศ ฤดูร้อน ฤดูฝน
ที่มีลักษณะยาวนานกว่าปกติที่ควรจะเป็น สภาวะน้ำท่วม
ปัจจัยเหล่านี้ส่งผลให้ชาวสวนยางไม่สามารถเก็บเกี่ยวผลผลิตได้ ทำให้ราคาวัตถุดิบในท้องถิ่นสูงขึ้น
หรือมีราคาที่ไม่สอดคล้องกับราคาตลาดโลกในขณะนั้น

บริษัทในฐานะผู้ผลิตรายหนึ่งของอุตสาหกรรมยาง ที่มีลักษณะภาวะการแข่งขันสูง
ทำให้การควบคุมราคาวัตถุดิบเป็นไปได้ยาก
การจัดหาวัตถุดิบต้องมีราคาที่สะท้อนหรือใกล้เคียงกับตลาดโลก
ไม่เช่นนั้นผู้ขายก็จะนำวัตถุดิบไปจำหน่ายให้กับผู้ผลิตรายอื่นที่ให้ราคาดีกว่าในขณะนั้น

การดำเนินการป้องกันความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาวัตถุดิบเป็นไปได้ยาก
ผู้ผลิตและผู้ส่งออกไม่สามารถทำสัญญาซื้อขายล่วงหน้ากับเกษตรกรได้
เนื่องจากการบังคับใช้สัญญาไม่สามารถเป็นจริงได้ในทางปฏิบัติ
ทางบริษัทจึงต้องพยายามลดความเสี่ยงในการจัดหาวัตถุดิบ
ด้วยการพยายามกำหนดแผนการจัดหาให้สอดคล้องกับแนวทางการจำหน่ายยางของฝ่ายการตลาด
รวมถึงปัจจัยอื่นด้วย เช่น จำนวนผลผลิตที่เข้าสู่ตลาด ระดับราคา
และการคาดการณ์ระดับราคาหรือผลผลิตในอนาคต
ซึ่งเป็นการคาดการณ์ที่ต้องอาศัยประสบการณ์ที่ผ่านมา

3. นโยบายของรัฐบาล

ยางพาราเป็นผลิตภัณฑ์การเกษตรที่เกี่ยวข้องกับเกษตรกรชาวสวนยางเป็นจำนวนมาก การ

เปลี่ยนแปลงของระดับราคาจึงส่งผลกระทบต่อรายได้ของเกษตรกร
มีผลต่อชีวิตความเป็นอยู่ของเกษตรกรเหล่านั้น
โดยในปีใดที่เกษตรกรสามารถจำหน่ายราคายางได้ในราคาดี มีรายได้สูง การจับจ่ายใช้สอยมีมาก
เศรษฐกิจในท้องถิ่นนั้นก็จะดีตามไปด้วย
ในทางตรงกันข้ามหากระดับราคายางตกต่ำก็จะส่งผลเดือดร้อนต่อเกษตรกร

ด้วยเหตุดังกล่าว ผลิตภัณฑ์ยางพารามีผลกระทบต่อเศรษฐกิจรวมในวงกว้าง
รัฐบาลจึงเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้อง โดยเฉพาะในปีที่ราคายางตกต่ำ ในระยะ 3-4
ปีที่ผ่านมาระดับราคายางอยู่ในเกณฑ์ที่ต่ำมาโดยตลอด
ระดับราคาบางโอกาสอยู่ต่ำกว่าระดับราคาต้นทุนการผลิตของเกษตรกร
ทำให้รัฐบาลต้องตั้งงบประมาณเป็นจำนวนมากเข้าแทรกแซงรับซื้อยางพาราจากเกษตรกรเป็นระยะๆ
เพื่อมิให้ระดับราคายางภายในประเทศตกต่ำเกินไป

บริษัทในฐานะผู้ผลิตและส่งออก ใช้ราคาตลาดโลกเป็นเกณฑ์ในการดำเนินการตลาด
จึงต้องกำหนดราคารับซื้อวัตถุดิบที่สอดคล้องกับราคาตลาดโลกเป็นหลัก
การแทรกแซงราคายางของรัฐบาลทำให้ระบบกลไกราคาตลาดเสรีได้เปลี่ยนแปลงไป(Market
Distortion) บริษัทต้องซื้อวัตถุดิบในราคาที่สูงกว่าที่ควรจะเป็น ณ ขณะนั้น
ซึ่งส่งผลต่อต้นทุนการผลิตของบริษัท นอกเหนือจากเรื่องระดับราคาแล้ว
ปริมาณผลผลิตที่เข้าสู่ภาคเอกชนก็จะมีน้อยกว่าที่ควรจะเป็นด้วย
การร่วมประสานกับภาครัฐบาลแลกเปลี่ยนข้อมูลโดยผ่านทางสมาคมผู้ส่งออกยางพาราไทย
ในฐานะตัวแทนภาคเอกชน เพื่อให้ภาครัฐมีความรู้ เข้าใจถึงสถานการณ์ยางพาราในตลาดโลก
ทำให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องสามารถกำหนดนโยบายที่ส่งเสริมอุตสาหกรรมยางพาราในประเทศไทยเป็นมาตรการที่เหมาะสม
ส่งผลดีต่อเกษตรกรชาวสวนยาง และในขณะเดียวกันก็ไม่กระทบต่อภาคเอกชนในด้านลบ

การแทรกแซงราคาดังกล่าวเป็นความเสี่ยงที่บริษัทต้องเผชิญอยู่ตลอดเวลา
โดยเฉพาะในช่วงสถานะการณ์ราคาตลาดโลกตกต่ำ
นโยบายกำหนดราคาขั้นต่ำจึงส่งผลต่อต้นทุนวัตถุดิบของบริษัท
และส่งผลถึงการดำเนินงานของบริษัทในด้านลบอย่างมีนัยสำคัญ

4. ความเสี่ยงด้านการบริหารจัดการ

บริษัทดำเนินธุรกิจในอุตสาหกรรมยางพารา ที่มีลักษณะเป็นอุตสาหกรรมเฉพาะกลุ่ม
และประกอบกิจการตามลักษณะภูมิประเทศของแหล่งวัตถุดิบ คือภาคตะวันออก
และภาคใต้ของประเทศไทย การดำเนินธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับวัตถุดิบ
ลักษณะสินค้าเกษตรจำเป็นต้องมีการบริหารจัดการที่ดี มีประสิทธิภาพ
ไม่เช่นนั้นความเสียหายจากการแปรสภาพวัตถุดิบอาจจะเกิดขึ้นได้สูงมาก
บุคลากรที่เกี่ยวข้องต้องมีความรู้และประสบการณ์ในผลิตภัณฑ์ดังกล่าว
ซึ่งต้องอาศัยระยะเวลายาวนานในภาคปฏิบัติ เพื่อให้ได้บุคลากรที่มีประสิทธิภาพ

ในทางกลับกัน ลักษณะกลุ่มผู้ซื้อเป็นองค์การที่ตั้งมาเป็นระยะเวลายาวนาน
และไม่ค่อยมีการเปลี่ยนแปลงในตัวบุคลากร
ความสัมพันธ์ส่วนบุคคลระหว่างผู้ซื้อและผู้ขายที่สร้างขึ้นมาเป็นระยะเวลานานเป็นปัจจัยหนึ่งที่มีส่วนสนับสนุนต่อการขยายตัวทางธุรกิจ
กล่าวได้ว่าผู้ดำเนินกิจการรายใหญ่ที่ประสบความสำเร็จ
จะมีประสบการณ์ในอุตสาหกรรมยางพารามาเป็นระยะเวลายาวนาน
และมุ่งเน้นในอุตสาหกรรมดังกล่าวโดยไม่มีการแตกแนวไปยังธุรกิจประเภทอื่น
การเข้ามาในอุตสาหกรรมยางพาราของผู้ดำเนินกิจการรายใหม่ที่ไม่มีประสบการณ์จึงเป็นไปค่อนข้างยาก
เพราะกลุ่มผู้ซื้อจะให้ความสำคัญต่อประวัติการดำเนินการ ความเชื่อถือได้ในด้านตัวผลิตภัณฑ์
และชื่อเสียงของคณะผู้บริหารในบริษัท

คณะผู้บริหารของบริษัท ศรีตรังแอโกรอินดัสทรี จำกัด (มหาชน)
นับเป็นกลุ่มบุคคลคณะหนึ่งที่มีประสบการณ์ในอุตสาหกรรมยางพารามาเป็นระยะเวลานาน
โดยเฉพาะประธานกรรมการบริษัท ได้เริ่มชีวิตการทำงานในอุตสาหกรรมยางมาเมื่อประมาณ 40
ปีที่ผ่านมา ซึ่งเป็นช่วงการเริ่มต้นอุตสาหกรรมยางของประเทศไทย
สถานะของผู้บริหารจึงเป็นที่ยอมรับทั้งในประเทศและต่างประเทศ ลักษณะข้างต้น
ทำให้บริษัทมีความเสี่ยงด้านความอยู่รอดในกรณีที่มีการเปลี่ยนแปลงผู้บริหาร
ซึ่งเป็นกลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหญ่ด้วย
หรือในอีกด้านหนึ่งอาจทำให้ผู้ถือหุ้นรายใหญ่รายอื่นไม่สามารถเข้ามาครอบงำกิจการเพื่อเปลี่ยนแปลงการจัดการ
ในกรณีที่ฝ่ายจัดการปัจจุบันไม่สามารถทำงานให้เกิดประโยชน์สูงสุดแก่ผู้ถือหุ้น

5. สภาวะเศรษฐกิจโลก

  ปริมาณความต้องการใช้ยางธรรมชาติของโลกในแต่ละปีขึ้นอยู่กับภาวะเศรษญกิจโลกโดยรวม

สืบเนื่องจากอุตสาหกรรมรถยนต์มีความผันแปรต่อการเจริญเติบโตของเศรษฐกิจแต่ละประเทศ
โดยเฉพาะกลุ่มประเทศพัฒนาแล้ว คือ ประเทศญี่ปุ่น ประเทศอเมริกา และกลุ่มประเทศยุโรป
ประชาชนมีกำลังซื้อสูง และความต้องการใช้ยางล้อรถยนต์มีเป็นจำนวนมาก ทั้งในส่วนของ
Original Equipment Market (OEM) และ Replacement Market
ในช่วงเศรษฐกิจมีการเจริญเติบโตดี ประชาชนมีแนวโน้มที่ซื้อรถยนต์มากขึ้น
หรือเปลี่ยนยางล้อรถยนต์ในรถยนต์มากขึ้น ในทางกลับกันในสภาวะเศรษฐกิจถดถอย
ปริมาณต้องการยางรถยนต์ก็จะลดลง
เนื่องจากผู้บริโภคมีแนวโน้มที่จะเลื่อนการใช้จ่ายในสินค้าที่ไม่จำเป็นลง
ความผันผวนของความต้องยางล้อรถยนต์จะเป็นปัจจัยสำคัญที่กระทบต่อระดับราคายางธรรมชาติในตลาดโลก
เนื่องจากกลุ่มผู้บริโภคยางธรรมชาติรายใหญ่ที่สุดของโลก
คืออุตสาหกรรมยางล้อรถยนต์ที่มีถึงประมาณร้อยละ 60-70 ของปริมาณความต้องการรวม

6. การแข่งขันจากประเทศผู้ผลิตรายใหญ่อื่น

  ประเทศอินโดนีเซีย ในฐานะผู้ผลิตยางธรรมชาติรายใหญ่อันดับสองรองจากประเทศไทยได้

เริ่มเป็นผู้นำการกำหนดราคาในตลาดมาโดยตลอด
สืบเนื่องจากความได้เปรียบของระดับอัตราแลกเปลี่ยน
และนโยบายการไม่แทรกแซงราคาจากภาครัฐ
ทำให้ภาคเอกชนสามารถดำเนินธุรกิจภายใต้ระบบการตลาดเสรี
ส่งผลถึงระบบการจัดการในด้านวัตถุดิบ สามารถดำเนินการไปได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ราคาตลาดโลกจะสะท้อนไปที่ระดับราคารับวัตถุดิบในท้องถิ่นได้ค่อนข้างสมบูรณ์
ทำให้ผู้ผลิตและส่งออกมีส่วนต่างกำไรในระดับที่เพียงพอ นอกเหนือจากนั้น
ผลผลิตจากประเทศเวียดนามที่เริ่มมีมากขึ้นในระดับผลผลิต 200,000 ตันต่อปี
ก็ได้เข้ามาชิงส่วนแบ่งในตลาดโลกอีกส่วนหนึ่ง
เนื่องจากผู้ผลิตในประเทศเวียดนามมีระดับต้นทุนการผลิตที่ต่ำเมื่อเปรียบเทียบกับผู้ผลิตในประเทศไทย
หรือมาเลเซีย และเป็นการผลิตเพื่อการส่งออกเกือบทั้งหมด เช่นเดียวกับประเทศอินโดนีเซีย
เนื่องจากไม่มีอุตสาหกรรมในประเทศมารองรับมากนัก