ปัจจัยความเสี่ยง

ปัจจัยความเสี่ยง

ปี 2551
ประเทศไทยต้องประสบปัญหาทางด้านเศรษฐกิจอย่างรุนแรงทั้งจากปัจจัยภายนอกและภายในประเทศ
ปัจจัยภายนอกประเทศที่สำคัญ ได้แก่
วิกฤติการเงินในสหรัฐอเมริกาซึ่งส่งผลกระทบเป็นวงกว้างและต่อเนื่องไปทั่วโลก
ผู้ผลิตรายใหญ่หลายรายต้องปิดกิจการลง จำนวนคนว่างงานเพิ่มขึ้น นอกจากนี้
ยังมีปัญหาความขัดแย้งทางการเมืองในประเทศ ส่งผลให้นักลงทุนขาดความมั่นใจ
ดัชนีตลาดหลักทรัพย์ลดลงอย่างรวดเร็ว คณะจัดการของเอสซีจีตระหนักถึงปัญหาต่างๆ
ข้างต้นเป็นอย่างดี จึงได้เตรียมมาตรการต่างๆ
เพื่อจัดการกับความเสี่ยงที่เกิดขึ้นให้อยู่ในระดับที่ยอมรับได้ ความเสี่ยงสำคัญสรุปได้ดังนี้

ความเสี่ยงจากการแข่งขัน การชะลอตัวของภาวะเศรษฐกิจส่งผลให้การบริโภคลดลง
การแข่งขันรุนแรงขึ้นทั้งในเรื่องของราคาขาย ต้นทุน และการให้บริการ
เอสซีจีจึงมุ่งพัฒนาสินค้าที่มูลค่าเพิ่มสูงและเพิ่มประเภทสินค้าให้มีความหลากหลายเพื่อสามารถตอบสนองความต้องการของลูกค้าได้มากขึ้น
รวมถึงคิดค้นนวัตกรรมด้านการบริการ ขยายเครือข่ายการจัดจำหน่าย
และขยายฐานลูกค้าไปยังต่างประเทศ

ความเสี่ยงจากการราคาน้ำมันซึ่งมีความผันผวนค่อนข้างมาก
จากเดิมที่เคยเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและต่อเนื่องในช่วงต้นปีจนถึงกลางปี แต่กลับลดลงในช่วงปลายปี
ส่งผลให้เอสซีจีต้องติดตามสถานการณ์อย่างใกล้ชิดเพื่อปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ให้สอดคล้องกับสถานการณ์โลก

ความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาวัตถุดิบและผลิตภัณฑ์ของปิโตรเคมี
ซึ่งอ้างอิงตามราคาตลาดโลก
ทำให้เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงด้านอุปสงค์และอุปทานจะส่งผลให้ราคาวัตถุดิบและผลิตภัณฑ์เปลี่ยนแปลงไปทำให้ผลประกอบการลดลง
ดังนั้น เอสซีจี เคมิคอลส์ จึงได้มีมาตรการเพื่อรองรับความผันผวนของราคาดังกล่าว
โดยในส่วนของวัตถุดิบ สามารถเลือกใช้วัตถุดิบให้เหมาะสมกับสภาวการณ์
โดยทำให้มีต้นทุนที่สามารถแข่งขันได้ (Feedstock Flexibility) ส่วนด้านผลิตภัณฑ์
ได้เพิ่มสัดส่วนการขายสินค้าที่มีมูลค่าเพิ่มสูง ซึ่งมีกำไรที่สูงกว่า
ประกอบกับมีการขยายตลาดไปยังภูมิภาคต่างๆ ทั่วโลก
และมุ่งเน้นการขายสินค้าไปยังกลุ่มลูกค้าที่ให้ผลตอบแทนที่ดีกว่าได้

ความเสี่ยงจากอุปสงค์ลดลง จากวิกฤตเศรษฐกิจในตลาดโลก
ประกอบกับการชะลอตัวของโครงการก่อสร้างที่อยู่อาศัยและโครงการของรัฐ
ทำให้อุปสงค์ของสินค้าลดลงอย่างมากทั้งซีเมนต์ วัสดุก่อสร้าง และกระดาษ กลยุทธ์สำคัญที่
เอสซีจีนำมาใช้ คือ ผลักดันการขายสินค้าทั้งในตลาดเดิมและตลาดใหม่ ผลักดันการส่งออก
บริหารการผลิตให้เหมาะสมกับอุปสงค์ที่ผันแปร รักษาระดับสินค้าคงคลังให้เหมาะสม
และบริหารลูกค้าโดยใช้หลักการ Customer Relationship Management (CRM)

ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน
เอสซีจีกำหนดมาตรการในการบริหารความเสี่ยงจากความ
ผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนโดยใช้แหล่งเงินกู้ภายในประเทศในรูปหุ้นกู้
และใช้เครื่องมือทางการเงินอื่น ได้แก่ SWAP และ Forward
ในการเปลี่ยนภาระหนี้สกุลต่างประเทศมาเป็นภาระหนี้สกุลบาทแทน
มีผลทำให้ยอดเงินกู้สกุลต่างประเทศของเอสซีจี ณ สิ้นปี 2551 เท่ากับร้อยละ 10
ของยอดเงินกู้ทั้งหมด
สำหรับหนี้สกุลต่างประเทศคงเหลือนั้นเป็นหนี้ระยะยาวและหนี้ของบริษัทในต่างประเทศซึ่งเอสซีจีสามารถปิดความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนโดยการทำ
Natural Hedge กับรายได้สกุลต่างประเทศ

ความเสี่ยงจากการบริหารสภาพคล่อง
ผลกระทบจากวิกฤตเศรษฐกิจโลกนอกจากจะทำให้อุปสงค์ลดลงอย่างมากแล้ว
ยังส่งผลให้สถาบันการเงินเข้มงวดในการให้สินเชื่อ
ทำให้ธุรกิจในประเทศจะมีปัญหาสภาพคล่องมากขึ้น
เอสซีจีจึงมีความจำเป็นจะต้องบริหารเงินทุนหมุนเวียนให้อยู่ในระดับที่เหมาะสม
โดยการลดปริมาณสินค้าคงคลัง การพิจารณาโครงการลงทุนอย่างเข้มงวด
ชะลอโครงการใหม่ที่ไม่เร่งด่วนหรือใช้ระยะเวลายาวนานในการให้ผลตอบแทน
จัดเตรียมเงินกู้ในโครงการที่อยู่ระหว่างดำเนินการกับสถาบันการเงินที่มีความมั่นคง
ซึ่งส่งผลให้เอสซีจีลดความเสี่ยงจาก สภาพคล่องลงอยู่ในระดับที่ยอมรับได้

นโยบายการประเมินการบริหารความเสี่ยง

การดำเนินธุรกิจในปี 2551
ต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงทั้งปัจจัยภายในและภายนอกประเทศ
โดยเฉพาะภาวะเศรษฐกิจของสหรัฐอเมริกาหลังจากการล้มละลายและการขาดทุนของสถาบันการเงิน
ส่งผลกระทบต่อระบบเศรษฐกิจโลกเป็นวงกว้าง ความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน
การลดลงของราคาน้ำมัน เนื่องจากไม่มีตลาดรองรับน้ำมันที่กลั่นออกมา
ความตึงเครียดทางการเมือง และปัญหาชายแดนภาคใต้และกัมพูชา
ยังเป็นปัญหาสำคัญที่ก่อให้เกิดภาวะเศรษฐกิจชะลอตัว เพื่อให้เอสซีจีดำเนินธุรกิจได้อย่างมั่นคง
รักษาความเป็นผู้นำ และเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับสังคม
ฝ่ายจัดการจึงได้นำแนวคิดการประเมินความเสี่ยงเพื่อก่อให้เกิดการพัฒนาอย่างยั่งยืน
(Sustainable Development) มาใช้ โดยกลุ่มธุรกิจต้องประเมินความเสี่ยงด้านเศรษฐกิจ
สังคม และสิ่งแวดล้อม เป็นประจำอย่างน้อยปีละครั้ง
กำหนดมาตรการในการจัดการความเสี่ยงให้อยู่ในระดับที่ยอมรับได้
ติดตามความมีประสิทธิผลของมาตรการจัดการความเสี่ยงรวมทั้งการสร้างสัญญาณเตือนภัยที่เหมาะสม
และปรับปรุงให้เหมาะสมตามสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงไป