-----------------------------------------------------------------------
  6. ข้อพิพาททางกฎหมาย

  -----------------------------------------------------------------------

ภาษีเงินได้ที่ประเทศอินเดีย

บริษัทฯ ได้เริ่มให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมกับลูกค้าในประเทศอินเดีย ประมาณไตรมาสที่สี่ของปี
2540 หลังจากที่ได้มีการส่งดาวเทียมไทยคม 3 เข้าสู่วงโคจรแล้ว
โดยลูกค้าเกือบทั้งหมดเป็นผู้ให้บริการโทรทัศน์และบริการอินเทอร์เน็ต ในปี พ.ศ.2543
กรมสรรพากรอินเดียได้มี จดหมายถึงบริษัทฯ
แจ้งว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมในอินเดียนั้นเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธิ
(Royalty) ซึ่งจะต้องถูกหักภาษี ณ ที่จ่ายในอัตราร้อยละ 15
และทำการประเมินภาษีเงินได้ที่จะเรียกเก็บจากบริษัทฯ ตั้งแต่ปีประเมินภาษี 2541-2542 (1
เมษายน 2540 - 31 มีนาคม 2541) บริษัทฯ ได้ชี้แจงไปว่าในความเห็นของบริษัทฯ
รายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณเป็นรายได้จากการทำธุรกิจ(business income) เมื่อบริษัทฯ
ไม่มีสถานประกอบการถาวรในประเทศอินเดีย รายได้ดังกล่าวจึงไม่ต้องเสียภาษีในประเทศอินเดีย
แต่กรมสรรพากรอินเดียก็ยืนยันในความเห็นเดิมของตนและทำการประเมินภาษีของบริษัทฯ ต่อเนื่อง
หลังจากนั้น บริษัทฯ ได้อุทธรณ์การประเมินภาษีของกรมสรรพากรอินเดียไปที่ Income Tax
Appellate Tribunal (“ITAT”) ในปี 2549 ITAT ได้พิจารณาอุทธรณ์ของ PanAmSat
ในประเด็นเดียวกันนี้และตัดสินว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจและไม่ใช่ค่าสิทธิ
ที่ปรึกษากฎหมายภาษีของบริษัทฯ ในประเทศอินเดียก็มีความเห็นว่าในที่สุดแล้ว ITAT และศาลสูง
(High Court) ของอินเดีย คงจะตัดสินประเด็นที่บริษัทฯ
ได้อุทธรณ์ขึ้นไปนี้ว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจไม่ใช่ค่าสิทธิ
และบริษัทฯ ไม่มีภาระที่จะต้องชำระภาษีเงินได้ในประเทศอินเดียจากรายได้ดังกล่าว และบริษัทฯ
ได้ร้องเรียนต่อกระทรวงการคลังของประเทศไทยขอให้ดำเนินการใช้วิธีการเพื่อความตกลงกัน
(mutual agreement procedure) ตามข้อ 25
ของความตกลงเพื่อหลีกเลี่ยงการเก็บภาษีซ้อนระหว่างประเทศไทยและประเทศอินเดีย
โดยเจรจากับกรมสรรพากรและกระทรวงการคลังของอินเดียเพื่อให้เกิดความชัดเจนโดยเร็วว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมนั้นเป็นค่าสิทธิหรือไม่หรือเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจ

เจ้าพนักงานประเมินภาษีของประเทศอินเดียได้ทำการประเมินภาษีเงินได้ เงินเพิ่ม
และภาษีเพื่อการศึกษาจากรายได้ที่บริษัทได้รับจากผู้ใช้บริการของบริษัทฯ เป็นจำนวนทั้งสิ้น
1,345.6 ล้านรูปี (ประมาณ 965 ล้านบาท) รายละเอียดดังนี้

1.  เจ้าพนักงานประเมินภาษีของประเทศอินเดียได้ทำการประเมินภาษีเงินได้ เงินเพิ่ม
    และภาษีเพื่อการศึกษาจากรายได้ที่บริษัทได้รับจากผู้ใช้บริการของบริษัทฯ สำหรับปีประเมิน
    2541/42 ถึง 2548/49 (ตรงกับปีปฏิทินตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน 2540 ถึงวันที่ 31
    มีนาคม 2548) เป็นจำนวนเงินรวม 612.1 ล้านรูปี (ประมาณ 439 ล้านบาท)
    ซึ่งไม่รวมดอกเบี้ยที่เกี่ยวข้องจำนวน 92.7 ล้านรูปี (ประมาณ 66 ล้านบาท) และเบี้ยปรับ 1
    เท่าของภาษีสำหรับปีประเมินปี 2541/42 – 2544/45 จำนวน 324.9 ล้านรูปี (ประมาณ
    233 ล้านบาท)

2.  จากหนังสือที่บริษัทได้รับจากเจ้าพนักงานประเมินภาษีของประเทศอินเดีย ลงวันที่ 22 สิงหาคม
    2551 แจ้งให้บริษัทชำระภาระดังกล่าวข้างต้น
    พร้อมกับภาระดอกเบี้ยจากการจ่ายล่าช้าอีกจำนวน 83.2 ล้านรูปี (ประมาณ 60 ล้านบาท)
    (คำนวณถึงเดือนสิงหาคม 2551) นอกจากนั้นตามหนังสือลงวันที่ 3 ธันวาคม 2551
    กรมสรรพากรอินเดียได้ทำการประเมินภาษีเงินได้ของบริษัทฯ สำหรับปีประเมิน 2549/2550
    โดยเรียกให้บริษัทชำระภาษีเงินได้สำหรับปีประเมินดังกล่าวและดอกเบี้ยที่เกี่ยวข้องจำนวน
    22.6 ล้านรูปี (ประมาณ 16 ล้านบาท)

3.  เจ้าพนักงานประเมินภาษีของประเทศอินเดียได้ทำการประเมินเบี้ยปรับสำหรับปี 2546/2547
    และปี 2547/2548 เป็นเงินจำนวน 88.4 ล้านรูปี (ประมาณ 63 ล้านบาท) และ 89.4
    ล้านรูปี (ประมาณ 64 ล้านบาท) ตามลำดับและได้มีหนังสือลงวันที่ 29 มีนาคม 2553
    แจ้งให้บริษัทฯ ชำระค่าเบี้ยปรับดังกล่าวภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ได้รับหนังสือแจ้ง (30
    มีนาคม 2553) บริษัทฯ ได้ยื่นอุทธรณ์การประเมินเบี้ยปรับสำหรับปีประเมิน 2546/2547 และ
    2547/2548 ต่อ CIT (A) แล้ว เมื่อวันที่ 26 เมษายน 2553

4.  ตามหนังสือลงวันที่ 30 กันยายน 2553
    กรมสรรพากรอินเดียได้ทำการประเมินภาษีเงินได้ของบริษัทฯ สำหรับปีประเมิน 2550/2551
    เป็นเงินจำนวน 32.2 ล้านรูปี (ประมาณ 24 ล้านบาท) และเรียกให้บริษัทฯ
    ชำระเงินภาษีดังกล่าว ซึ่งบริษัทฯ ได้ชำระภาษีเงินได้ดังกล่าวไปแล้วเมื่อเดือนพฤศจิกายน
    2553

โดยบริษัทได้รับใบภาษีหัก ณ ที่จ่าย ที่ผู้ใช้บริการในประเทศอินเดียได้หักภาษี ณ
ที่จ่ายไว้จนถึงปีประเมิน 2550/2551 เป็นเงินจำนวนสุทธิ 487.9 ล้านรูปี (ประมาณ 350
ล้านบาท) นอกจากนี้ บริษัทยังได้วางเงินประกันเป็นเงินทั้งสิ้น 460.2 ล้านรูปี (ประมาณ 330
ล้านบาท) โดยบริษัทฯ ได้แสดงเงินประกันดังกล่าวเป็นสินทรัพย์ไม่หมุนเวียนอื่นในงบดุล

ปัจจุบันบริษัทฯ มีภาระจะต้องชำระเงินภาษีเฉพาะส่วนของค่าปรับ (Penalty)
ที่ยังไม่ชำระเป็นเงินจำนวน 397.5 ล้านรูปี (ประมาณ 285 ล้านบาท)
เนื่องจากฝ่ายบริหารและที่ปรึกษากฎหมายของบริษัทฯ
มีความเห็นว่ารายได้ที่ได้รับจากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมของบริษัทฯ
ไม่เข้าข่ายต้องเสียภาษีในประเทศอินเดีย ปัญหาเรื่องการชำระค่าปรับจึงไม่เกิดขึ้น บริษัทฯ
จึงมิได้รับรู้ภาระดังกล่าวเป็นหนี้สินในงบดุล

เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม 2552 Income Tax Appellate Tribunal (“ITAT”) Special
Bench ได้อ่านคำตัดสินในคดีที่ บริษัท ฯ และบริษัทผู้ประกอบการดาวเทียมอีกรายหนึ่งคือ SES New
Skies Satellite (“NSS”) อุทธรณ์คำสั่งของสรรพากรอินเดียและ Commissioner of
Income Tax (Appeals) หรือ
CIT(A)ในประเด็นที่ว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธิ(royalty)
หรือเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจ (Business Income) สรุปได้ว่า
การใช้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นการใช้ process
และรายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธิ ซึ่งจะต้องถูกหักภาษี ณ
ที่จ่ายตามอัตราที่กฎหมายกำหนด อย่างไรก็ดี คำตัดสินของ ITAT Special Bench นี้
เป็นคำตัดสินเฉพาะภาษีเงินได้ และดอกเบี้ยเท่านั้น
ไม่เกี่ยวกับค่าปรับและดอกเบี้ยที่เกี่ยวข้องกับค่าปรับซึ่งขณะนี้อยู่ในระหว่างการพิจารณาของ ITAT

ตัวแทนด้านภาษีของบริษัทฯ ที่ประเทศอินเดียได้รับคำตัดสินของ ITAT Special Bench
ที่กล่าวถึงข้างต้นเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 2552 และบริษัทฯ มีเวลา 120 วัน
ที่จะยื่นอุทธรณ์คำสั่งของ ITAT Special Bench ต่อศาล High Court
ที่ปรึกษาด้านภาษีของบริษัทฯ ที่ประเทศอินเดียได้ให้ความเห็นว่าคำตัดสินของ ITAT Special
Bench นี้ น่าจะไม่ถูกต้อง เพราะไม่สอดคล้องกับคำพิพากษาของศาล High Court
ในคดีเกี่ยวกับบริการโทรคมนาคม ซึ่งอาจนำมาเปรียบเทียบเป็นแนวทางได้ ควรที่บริษัทฯ
จะอุทธรณ์คำตัดสินของ ITAT Special Bench ต่อศาล High Court ซึ่งบริษัทฯ
ได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาล High Court ที่ Delhi ไปแล้วเมื่อต้นเดือนธันวาคม 2552
ขณะนี้เรื่องยังอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาล High Court และผู้บริหารของบริษัทฯ
มีความเห็นว่าบริษัทฯ จะได้รับการตัดสินให้ไม่ต้องเสียภาษีเงินได้ในประเทศอินเดีย

ในกรณีที่ Supreme Court of India ซึ่งเป็นองค์กรตุลาการสูงสุดตัดสินว่ารายได้ของบริษัทฯ
จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมในประเทศอินเดียเป็นรายได้จากการประกอบธุรกิจ
ซึ่งไม่ต้องเสียภาษีในประเทศอินเดีย เพราะบริษัทฯ ไม่มีสถานประกอบการถาวรในประเทศอินเดีย
บริษัทฯ ก็จะได้รับเงินวางประกันและเงินภาษีหัก ณ
ที่จ่ายที่ลูกค้าได้หักจากค่าบริการและนำส่งกรมสรรพากรอินเดียไปแล้วคืนพร้อมกับดอกเบี้ย แต่ถ้า
Supreme Court of India
ตัดสินเป็นที่สุดว่ารายได้จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมเป็นรายได้ประเภทค่าสิทธิบริษัทฯ
จะมีภาระต้องเสียภาษีในประเทศอินเดียในลักษณะของภาษีเงินได้รวมดอกเบี้ยที่ถูกประเมินแล้วเป็นจำนวน
779.5 ล้านรูปี (ประมาณ 569 ล้านบาท) แต่เนื่องจากบริษัทฯ ได้ถูกหักภาษี ณ ที่จ่าย
และได้วางเงินประกันในส่วนภาษีเงินได้ไว้ครบถ้วนแล้ว บริษัทฯ
จึงไม่ต้องเตรียมเงินมาจ่ายภาษีเงินได้ในประเทศอินเดียเพิ่มเติม

เมื่อวันที่ 31 มกราคม 2554 ศาล High Court
ที่กรุงเดลลีได้มีคำพิพากษาในคดีเอเชียแซทว่ารายได้ของเอเชียแซทจากลูกค้าที่ไม่ได้อยู่ในอินเดียไม่ต้องเสียภาษีในประเทศอินเดีย
เนื่องจากรายได้ดังกล่าวไม่ถือว่าเป็นค่าสิทธิ (Royalty)
แต่เป็นรายได้จากการให้บริการส่งสัญญาณ

เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2554 ศาล High Court
ที่กรุงเดลลีได้มีคำสั่งให้ส่งคำอุทธรณ์ของบริษัทกลับไปให้ ITAT
พิจารณาตัดสินตามหลักกฎหมายที่ศาลได้พิพากษาในคดีเอเชียแซท

เมื่อวันที่ 4 มีนาคม 2554 ITAT ได้ตัดสินว่ารายได้ของบริษัทฯ
จากการให้บริการช่องสัญญาณดาวเทียมในประเทศอินเดียไม่ถือว่าเป็นค่าสิทธิ (royalty)
และเมื่อบริษัทฯ ไม่มีสถานประกอบการถาวร (Permanent Establishment) ในประเทศอินเดีย
รายได้ดังกล่าวจึงไม่ต้องเสียภาษีในประเทศอินเดีย
สำหรับดอกเบี้ยและเบี้ยปรับที่กรมสรรพากรอินเดียได้เรียกเก็บจากบริษัทฯ ให้ถือว่าไม่มีผล

คดีที่บริษัทฯถูกศาลปกครองมีคำสั่งเรียกให้เข้าเป็นผู้ถูกฟ้องคดีร่วมกับกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร
และ คณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กทช.)

เมื่อวันที่ 19 เมษายน 2550 นายสุพงษ์ ลิ้มธนากุล ได้ยื่นฟ้อง กทช. และ กระทรวงเทคโนโลยีฯ
ต่อศาลปกครองกลาง
โดยอ้างเหตุเรื่องเจ้าหน้าที่รัฐและหน่วยงานทางปกครองละเลยต่อการปฏิบัติหน้าที่ในการตรวจสอบบริษัทฯ
ว่าประกอบกิจการโทรคมนาคมโดยฝ่าฝืนกฎหมายหรือไม่ หลังจากที่มีการโอนขายหุ้นของ บมจ.ชิน
คอร์ปอเรชั่นให้แก่ผู้ถือหุ้นรายใหม่ ศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งลงวันที่ 28 เมษายน 2552
เรียกให้บริษัทฯ เข้ามาเป็นผู้ถูกฟ้องคดีร่วมโดยกำหนดให้บริษัทฯ เป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ 4
และบริษัทฯได้ยื่นคำให้การแก้คำฟ้องรวมทั้งพยานหลักฐาน ต่อศาลปกครองกลางไปแล้วเมื่อเดือน
กรกฎาคม 2552 ขณะนี้เรื่องยังคงค้างการพิจารณาอยู่ที่ศาลปกครองกลาง

ผลจากคดีความข้างต้นอาจมีผลกระทบต่อสัญญาดำเนินกิจการดาวเทียมสื่อสารภายในประเทศของบริษัทฯ
รายละเอียดตามที่แสดงในหัวข้อปัจจัยความเสี่ยง ข้อ 2.1.2.9 เรื่อง
ความเสี่ยงจากคดีความที่บริษัทฯ
มิได้เป็นคู่กรณีอาจส่งผลให้มีการเพิกถอนสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการธุรกิจดาวเทียม