1.  ปัจจัยความเสี่ยง

1. ความเสี่ยงด้านการดำเนินธุรกิจ

1)  ความเสี่ยงจากความผันผวนของรายได้

บริษัทมีรายได้จากการแปรรูปผลิตภัณฑ์โครงสร้างเหล็ก งานท่อ และผลิตภัณฑ์โลหะเหล็ก
ซึ่งเป็นงานผลิตตามแบบของลูกค้า (Make to order) จึงทำให้รายได้ของบริษัทมีความผันผวน
เห็นได้จากในปี 2547 ที่มีรายได้จากการรับจ้างผลิต 651.23 ล้านบาท เพิ่มเป็น 2,348.55
ล้านบาทในปี 2548 และลดลงเหลือ 1,552.35 ล้านบาทในปี 2549 และ 1,120.94
ล้านบาทในปี 2550
เนื่องจากการได้มาซึ่งรายได้ของบริษัทขึ้นอยู่กับความสามารถในการยื่นซองประมูลและได้รับงานจากการยื่นซองประมูลดังกล่าว
ทำให้รายได้ของบริษัทผันผวนตามปริมาณงานที่บริษัทประมูลงานได้ ดังนั้น
ในอนาคตหากบริษัทไม่สามารถยื่นซองประมูล หรือไม่ได้รับงานจากการยื่นซองประมูล
รายได้ของบริษัทจะได้รับผลกระทบ

อย่างไรก็ตาม บริษัทได้ตระหนักถึงความเสี่ยงดังกล่าว
บริษัทจึงมีนโยบายที่จะรักษาความต่อเนื่องของรายได้ โดยบริษัทจะผลิตงานให้มีคุณภาพ ได้มาตรฐาน
และส่งมอบงานตรงต่อเวลา ในราคาที่เหมาะสม เป็นที่พึงพอใจแก่ลูกค้า
เพื่อให้ลูกค้ามอบหมายงานชิ้นใหม่ให้บริษัท นอกจากนี้ บริษัทยังสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้รับเหมาหลัก
(Main Contractor)
รวมถึงการรักษาสถานภาพการเป็นผู้ผลิตงานโครงสร้างเหล็กของผู้รับเหมาหลัก
เพื่อให้ได้รับงานจากผู้รับเหมาหลักเมื่อผู้รับเหมาหลักมีงานโครงสร้างเหล็ก

2) ความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาวัตถุดิบ

บริษัทใช้เหล็กรูปพรรณ และเหล็กแผ่นเป็นวัตถุดิบหลักในการผลิต
ซึ่งบริษัทได้คำนึงถึงความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาวัตถุดิบดังกล่าว
บริษัทจึงได้เจรจากับลูกค้าบางรายเพื่อให้ลูกค้าเป็นผู้จัดหาวัตถุดิบให้บริษัท ทำให้ในปี 2549 และปี
2550 บริษัทมีรายได้จากลูกค้าที่เป็นผู้รับผิดชอบในการจัดหาวัตถุดิบเหล็ก คิดเป็นร้อยละ 69
และร้อยละ 16 ของรายได้รวม ตามลำดับ

ในปี 2549 และปี 2550 บริษัทได้สั่งซื้อเหล็กรูปพรรณ ซึ่งเป็นวัตถุดิบหลัก คิดเป็นร้อยละ 12
และร้อยละ 27 ของต้นทุนขาย ซึ่งบริษัทสั่งซื้อเหล็กรูปพรรณจากผู้ผลิตในประเทศร้อยละ 99
ของจำนวนการสั่งซื้อเหล็กรูปพรรณทั้งหมด และในปี 2549 และปี 2550 บริษัทได้สั่งซื้อเหล็กแผ่น
ซึ่งเป็นวัตถุดิบหลัก คิดเป็นร้อยละ 4 และร้อยละ 23 ของต้นทุนขาย
ซึ่งบริษัทสั่งซื้อเหล็กแผ่นจากผู้ผลิตในประเทศร้อยละ 99 ของจำนวนการสั่งซื้อเหล็กแผ่นทั้งหมด
ดังนั้นการเปลี่ยนแปลงราคาเหล็กรูปพรรณและเหล็กแผ่นจะส่งผลกระทบต่อต้นทุนขายของบริษัท ทั้งนี้
ในช่วงที่ผ่านมาการเปลี่ยนแปลงของราคาเหล็กรูปพรรณ และเหล็กแผ่นเป็นดังนี้

หน่วย: บาทต่อกิโลกรัม

[]

ที่มา : ข้อมูลราคาเหล็กรูปพรรณและเหล็กแผ่นจากบริษัท

ตั้งแต่เดือนมกราคม 2549 ถึงเดือนธันวาคม 2550
ราคาเหล็กรูปพรรณและเหล็กแผ่นในประเทศปรับตัวสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง กล่าวคือ
ราคาเหล็กรูปพรรณในประเทศปรับตัวเพิ่มขึ้นจาก 23 บาทต่อกิโลกรัมในเดือนมกราคม 2549 เป็น
24 บาทต่อกิโลกรัม และ 25.00 บาท ต่อกิโลกรัมในเดือนมกราคม 2550 และเดือนธันวาคม
2550 ตามลำดับ และราคาเหล็กแผ่นในประเทศปรับตัวเพิ่มขึ้นจาก 22.50
บาทต่อกิโลกรัมในเดือนมกราคม 2549 เป็น 22.80 บาทต่อกิโลกรัม และ 24.50
บาทต่อกิโลกรัมในเดือนมกราคม 2550 และเดือนธันวาคม 2550 ตามลำดับ
การปรับตัวเพิ่มขึ้นของราคาเหล็กรูปพรรณและเหล็กแผ่นมีสาเหตุสำคัญจากความต้องการเหล็กในตลาดโลกเพิ่มสูงขึ้นตามการเติบโตของภาวะเศรษฐกิจโลก
โดยเฉพาะประเทศจีน และประเทศอินเดีย

อย่างไรก็ตาม ในกรณีที่บริษัทเป็นผู้จัดหาวัตถุดิบ เมื่อบริษัทถอดแบบวิศวกรรม
และทราบปริมาณการใช้เหล็กแล้ว บริษัทจะเจรจากับผู้ผลิตหรือผู้ขายเหล็ก (Supplier)
เพื่อกำหนดราคาเหล็กตลอดทั้งโครงการ
ประกอบกับบริษัทยังติดตามสถานการณ์ราคาวัตถุดิบเหล็กอย่างใกล้ชิดเพื่อประมาณการราคาและกำหนดช่วงเวลาในการสั่งซื้อได้อย่างเหมาะสม

3) ความเสี่ยงจากความไม่เพียงพอของปริมาณแรงงาน

ในช่วงปี 2550 ที่ผ่านมานี้
ปริมาณความต้องการวิศวกรและแรงงานมีฝีมือที่มีประสบการณ์ขยายตัวเพิ่มขึ้นตามการขยายตัวของงานโครงการขนาดใหญ่ทั้งในส่วนของภาครัฐบาลและภาคเอกชน
อีกทั้งความต้องการแรงงานเพื่อไปทำงานต่างประเทศเพิ่มมากขึ้นทำให้บริษัทมีอัตราการลาออกของพนักงานสูง
บริษัทจึงได้ดำเนินการปรับโครงสร้างพนักงานเพื่อให้มีสายความก้าวหน้าในงานรับผิดชอบ
จัดฝึกอบรมและพัฒนาให้มีความรู้ความสามารถอยู่เสมอ
ตลอดจนการปรับโครงสร้างเงินเดือนค่าจ้างให้เหมาะสมกับภาวะตลาดตามการปรับตัวขึ้นของค่าแรงขั้นต่ำ
ซึ่งส่งผลกระทบให้ต้นทุนค่าแรงสูงขึ้นอย่างน้อยประมาณร้อยละ 6 ของต้นทุนค่าแรง

อย่างไรก็ตาม
บริษัทได้นำปัจจัยแนวโน้มเงินเดือนค่าจ้างที่สูงขึ้นดังกล่าวเข้ามาพิจารณาประกอบการประมาณราคาเสนองานต่อลูกค้าเพื่อให้บริษัทสามารถควบคุมต้นทุนแรงงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ

4) ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน

ในปี 2549 และปี 2550
บริษัทมีรายได้จากการจำหน่ายผลิตภัณฑ์เหล็กในรูปเงินตราต่างประเทศคิดเป็นร้อยละ 49
และร้อยละ 21 ของรายได้รวม ซึ่งรายได้ดังกล่าวอยู่ในรูปเงินสกุลเหรียญสหรัฐฯ
บริษัทจึงไม่สามารถหลีกความเลี่ยงความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน

อย่างไรก็ตาม บริษัทได้ติดตามความเคลื่อนไหวของสกุลที่เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิด
เพื่อเป็นข้อมูลในการจัดการ
และบริษัทมีมาตรการลดความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนโดยการทำสัญญาซื้อเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า
(Forward Contract) กับธนาคารพาณิชย์
รวมทั้งบริษัทนำเงินตราต่างประเทศที่ได้รับไปชำระหนี้แก่เจ้าหนี้ที่เป็นสกุลเงินตราต่างประเทศ ซึ่ง
ในปี 2550 บริษัทมีกำไรจากอัตราแลกเปลี่ยน 10.71 ล้านบาท

5) ความเสี่ยงจากนโยบายการตั้งสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญ

ตามลักษณะของการทำงานของบริษัท
ซึ่งเป็นงานผลิตตามแบบของลูกค้าและมีระยะเวลาในการทำงานเฉลี่ยประมาณ 1 - 2 ปี
บริษัทจึงไม่ได้ตั้งสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสำหรับลูกหนี้ที่มีอายุหนี้คงค้างมากกว่า 12 เดือน
ซึ่งตามนโยบายการตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญของบริษัทนั้น
ผู้บริหารจะเป็นผู้ประเมินการตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสำหรับลูกค้าแต่ละรายจากประสบการณ์ชำระเงินในอดีต
ฐานะการเงินของลูกค้า และภาวะเศรษฐกิจ ตลอดจนความสัมพันธ์อันดีกับลูกค้า
ซึ่งนโยบายการตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญดังกล่าว
ส่งผลกระทบต่อผลการดำเนินงานของบริษัทและอาจมีความเสี่ยงที่บริษัทต้องค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสำหรับลูกหนี้คงค้างมากกว่า
12 เดือนหากลูกหนี้ดังกล่าวไม่สามารถชำระหนี้ได้

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 บริษัทได้ตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญเพิ่มขึ้น จำนวน 4.05 ล้านบาท
สำหรับลูกหนี้การค้า – กิจการที่เกี่ยวข้องกัน คือ บริษัท ไทยเมนเทนแนนซ์ คอนเทรคติ้ง จำกัด
เนื่องจากกิจการที่เกี่ยวข้องกันไม่สามารถชำระหนี้ให้กับบริษัทและอยู่ระหว่างการปิดกิจการ
นอกจากนี้ ในปี 2550 บริษัทได้ตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญรวม เพิ่มขึ้นจากเดิม 106.26 ล้านบาทเป็น
113.77 ล้านบาท

6) ความเสี่ยงจากข้อตกลงกับสถาบันการเงิน

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550
บริษัทมีเงินกู้ยืมระยะยาวจากสถาบันการเงินภายในประเทศคงเหลือจำนวน 37.5 ล้านบาท
ซึ่งกู้ยืมเพื่อวัตถุประสงค์ในการลงทุนในโครงการต่างๆ ที่เป็นการดำเนินงานตามปกติของธุรกิจ
โดยบริษัทต้องชำระคืนเงินต้นและดอกเบี้ยทุกๆ 6 เดือนจนถึงปี 2551
ซึ่งบริษัทมีข้อตกลงกับสถาบันการเงินดังกล่าวว่าจะต้องดำรงอัตราส่วนทางการเงินต่างๆ ได้แก่
อัตราส่วนหนี้สินต่อส่วนของผู้ถือหุ้นไม่ให้เกิน 2.5 เท่า อัตราส่วนความสามารถในการชำระดอกเบี้ย
ไม่น้อยกว่า 2 เท่า และอัตราส่วนความสามารถในการชำระหนี้ ไม่น้อยกว่า 1.5 เท่า
ดังนั้นบริษัทจึงมีภาระในการดำรงอัตราส่วนทางการเงินตามที่กล่าวมาได้ ซึ่ง ณ วันที่ 31 ธันวาคม
2550 บริษัทมีอัตราส่วนทางการเงินต่าง ๆ ตามข้อตกลงกับสถาบันการเงินดังนี้
อัตราส่วนหนี้สินต่อส่วนของผู้ถือหุ้น 1.85 เท่า อัตราส่วนความสามารถในการชำระดอกเบี้ย เท่ากับ
21.61 เท่า และอัตราส่วนความสามารถในการชำระหนี้ เท่ากับ 15.04 เท่า

อย่างไรก็ตามที่ผ่านมาบริษัทสามารถดำรงอัตราส่วนทางการเงินให้อยู่ภายใต้ข้อกำหนดได้และผู้บริหารของบริษัทมั่นใจว่า
บริษัทจะสามารถดำรงอัตราส่วนทางการเงินให้อยู่ภายใต้ข้อกำหนดของสถาบันการเงินได้

7) ความเสี่ยงด้านกฎหมายและคดีความ

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550
บริษัทมีข้อพิพาททางกฎหมายที่มีผลกระทบด้านลบต่อทรัพย์สินของบริษัทสูงกว่าร้อยละ 5
ของส่วนของผู้ถือหุ้น และอยู่ระหว่างการพิจารณาคดี คือ

เมื่อวันที่ 21 กันยายน 2548 บริษัทแห่งหนึ่งในต่างประเทศ(“บริษัทคู่สัญญา”)
ได้ยื่นฟ้องบริษัทให้จ่ายค่าชดเชยค่าเสียหายจำนวนรวมประมาณ 6.8 ล้านเหรียญสหรัฐฯ
และเรียกร้องเงินค้ำประกันการปฏิบัติงานและเงินค้ำประกันการจ่ายเงินล่วงหน้าตามหนังสือค้ำประกันธนาคาร
ซึ่งคิดเป็นจำนวนรวมประมาณ 0.7 ล้านเหรียญสหรัฐฯ ซึ่ง ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550
คดียังอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาล ทั้งนี้
สำนักงานกฎหมายไม่สามารถให้ความเห็นได้ว่าบริษัทจะแพ้หรือชนะคดี
ส่วนการเรียกร้องค่าเสียหายอันเกิดจากการทำผิดสัญญาจากบริษัทคู่สัญญานั้น
บริษัทคู่สัญญาจะได้รับชดใช้ค่าเสียหายที่เกิดขึ้นจากการผิดสัญญาตามความเป็นจริง คือ
จำนวนเงินที่ต้องจ่ายไปมากกว่าจำนวนเงินตามสัญญา นอกจากนี้
หากบริษัทคู่สัญญามีส่วนในการกระทำผิดสัญญาด้วย
ศาลจะนำการผิดสัญญาของบริษัทคู่สัญญามาพิจารณาประกอบด้วย ดังนั้น หากศาลพิจารณาแล้ว พบว่า
บริษัทคู่สัญญามีส่วนกระทำผิดสัญญาด้วย
บริษัทคู่สัญญาจะได้รับค่าเสียหายไม่เต็มตามจำนวนที่เสียหายจริง

นอกจากนี้ ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550
บริษัทได้ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นบางส่วนจากคดีความดังกล่าวตามความเห็นของฝ่ายกฎหมายของบริษัทแล้ว
ซึ่งคณะกรรมการบริหารเห็นว่า การตั้งสำรองดังกล่าวมีความเหมาะสมและเพียงพอแล้ว
(รายละเอียดข้อ 2.7 ข้อพิพาททางกฎหมาย)