2.  ปัจจัยความเสี่ยง

2.1 ความเสี่ยงจากภาวะเศรษฐกิจ

เศรษฐกิจไทย ปี 2553
สามารถพลิกฟื้นจากการหดตัวในปีก่อนหน้ากลับมาขยายตัวอย่างแข็งแกร่งที่ร้อยละ 7.8
แม้จะได้รับผลกระทบจากสถานการณ์ทางการเมืองในช่วงไตรมาสสอง
โดยแรงขับเคลื่อนหลักมาจากภาคการส่งออกที่ขยายตัวในอัตราสูงตามการฟื้นตัวของเศรษฐกิจประเทศคู่ค้า
โดยเฉพาะประเทศในภูมิภาคเอเชียและประเทศตลาดเกิดใหม่
ประกอบกับการบริโภคและการลงทุนภาคเอกชนขยายตัวเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจนตามความเชื่อมั่นที่ปรับสูงขึ้นภายหลังเหตุการณ์ความไม่สงบทางการเมืองคลี่คลายลง
รวมทั้งความชัดเจนในการแก้ไขปัญหาการลงทุนในนิคมอุตสาหกรรม มาบตาพุด
ทั้งหมดนี้นำไปสู่การขยายกำลังการผลิตในหลายสาขาอุตสาหกรรม โดยเฉพาะอุตสาหกรรมส่งออก
เช่น ยานยนต์ ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์และเครื่องใช้ไฟฟ้า
สอดคล้องกับการได้รับปัจจัยหนุนจากอัตราดอกเบี้ยที่ยังอยู่ในระดับต่ำ
แม้ว่าจะเริ่มเข้าสู่วงจรขาขึ้นตามแรงกดดันของเงินเฟ้อก็ตาม ในขณะที่การแข็งค่าของเงินบาท
ยังคงเป็นไปตามทิศทางค่าเงินในภูมิภาค และยังไม่ส่งผลกระทบต่อการส่งออกในปีนี้อย่างมีนัยสำคัญ
รวมถึงปัญหาอุทกภัยที่ครอบคลุมหลายพื้นที่ส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจในวงจำกัดเท่านั้น

สำหรับในปี 2554 การขยายตัวอย่างแข็งแกร่งของเศรษฐกิจไทยในปี 2553
จะเป็นแรงส่งที่สำคัญทำให้เศรษฐกิจในปี 2554 มีแนวโน้มเติบโตได้ต่อเนื่อง
แต่จะเป็นไปในอัตราชะลอลงที่ร้อยละ 3.6
โดยแรงขับเคลื่อนหลักที่สำคัญมาจากการบริโภคและการลงทุนที่มีแนวโน้มขยายตัวต่อเนื่อง
จากความเชื่อมั่นของผู้บริโภคและสภาพแวดล้อมการลงทุนที่ปรับตัวดีขึ้นอย่างชัดเจน
และกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่มีแนวโน้มขยายตัวมากขึ้นเพื่อรองรับการเลือกตั้งที่จะมีขึ้นปีนี้
ในขณะที่ภาคการส่งออกมีแนวโน้มขยายตัวที่ร้อยละ 9
แผ่วลงตามทิศทางเศรษฐกิจและการค้าโลกที่คาดว่าจะอยู่ในทิศทางชะลอตัว
จากการที่ภาวะเศรษฐกิจประเทศหลัก
มีแนวโน้มฟื้นตัวอย่างเปราะบางและวิกฤตที่เผชิญต้องใช้เวลาพอสมควรใน การเยียวยา
ไม่ว่าจะเป็นวิกฤติหนี้สาธารณะของกลุ่มสหภาพยุโรปที่ยังเรื้อรัง
หรือปัญหาตลาดแรงงานและบ้านในสหรัฐฯ ที่ยังไม่คลายลง
ขณะที่เศรษฐกิจในเอเชียแม้มีแนวโน้มเติบโตในอัตราที่น่าพอใจ
แต่ก็เชื่อว่าความร้อนแรงจะชะลอลงจากมาตรการสกัดเงินเฟ้อในภูมิภาค อาทิจีนและอินเดีย ดังนั้น
ความไม่สมดุลของเศรษฐกิจโลกจะเป็นปัจจัยเสี่ยงสำคัญส่งผลให้มีเงินทุนไหลเข้าในเอเชียรวมถึงไทยมากขึ้น
ทำให้เงินบาทยังเป็นไปในทิศทางแข็งค่า
ขณะที่ยังมีปัจจัยเสี่ยงจากเงินเฟ้อที่เร่งตัวสูงขึ้นเนื่องจากพื้นฐานเศรษฐกิจที่เติบโต
การเพิ่มขึ้นของราคาน้ำมันในตลาดโลก และสินค้าเกษตร รวมทั้ง
การปรับเพิ่มค่าจ้างขั้นต่ำทั่วประเทศ โดยคาดว่าอัตราเงินเฟ้อพื้นฐานจะอยู่ที่ร้อยละ 2-3
ผลกระทบดังกล่าวทำให้ดอกเบี้ยนโยบายมีแนวโน้มปรับสูงขึ้นจากร้อยละ 2.00 ในปลายปี 2553
เป็นร้อยละ 3.00-3.25 ณ สิ้นปี ส่งผ่านไปยังการปรับขึ้นของต้นทุนการผลิตสินค้า
ซึ่งเป็นโจทย์ใหญ่ที่ผู้ประกอบการต้องเตรียมรับมือ นอกจากนี้เศรษฐกิจไทยยังมีปัจจัยเสี่ยง
ในเรื่องปัญหาการเมือง หากยังมีการเคลื่อนไหวชุมนุมของกลุ่มการเมืองเป็นระยะๆ
รวมทั้งการเลือกตั้งที่จะเกิดขึ้นในปีนี้ อาจส่งผลกระทบต่อการชะลอการลงทุนเพื่อรอดูนโยบายใหม่
ซึ่งในช่วง 3-4 ปีที่ผ่านมา
ความไม่สงบทางการเมืองเป็นปัจจัยฉุดรั้งเศรษฐกิจไทยทำให้ไม่สามารถเติบโตเต็มที่ตามศักยภาพ

2.2 ความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงกฎระเบียบที่ควบคุมธนาคาร และการดำเนินธุรกิจของธนาคาร

ความเสี่ยงของการไม่ปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ที่สำคัญของธนาคารเกิดจากการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ของพระราชบัญญัติธุรกิจสถาบันการเงิน
ประกาศและหนังสือเวียนของธนาคารแห่งประเทศไทย
กฎหมายและกฎเกณฑ์ของธุรกิจหลักทรัพย์ซึ่งกำหนดพระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์
ประกาศและหนังสือเวียนที่ออกโดยตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
และคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์
พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินและกฎกระทรวงที่เกี่ยวข้อง

ในปี 2553 การเปลี่ยนแปลงกฎระเบียบที่ควบคุมธนาคารที่สำคัญในส่วนของธุรกิจธนาคาร
เกิดจากประกาศและหนังสือเวียนที่ออกโดยธนาคารแห่งประเทศไทยเพื่อกำกับดูแลการปฏิบัติตาม
Basel II, Pillar II และกระบวนการประเมินความเพียงพอของเงินกองทุน (ICAAP)
ทั้งนี้หน่วยงานต่างๆของธนาคารได้มีการดำเนินการเพื่อให้เป็นไปตามกฎเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทยซึ่งได้กล่าวถึงไว้ในส่วนอื่นๆของรายงานประจำปีฉบับนี้
ในส่วนของธุรกิจหลักทรัพย์นั้น
การเปลี่ยนแปลงของกฎเกณฑ์ที่สำคัญซึ่งมีผลกระทบต่อธุรกิจผู้สนับสนุนการขายและการรับซื้อคืนหน่วยลงทุนของธนาคารคือการจัดทำแบบประเมินลงทุน
(Client Suitability)
ของผู้ซื้อหน่วยลงทุนซึ่งมีวัตถุประสงค์ที่จะให้ธนาคารวิเคราะห์ความสามารถในการรับความเสี่ยงของลูกค้า
(risk appetite) ในการจัดจำหน่ายกองทุนรวม
ในเรื่องนี้สายงานกำกับการปฏิบัติงานได้มีการดำเนินการกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในการจัดทำแบบประเมิน
การชี้แจงกฎเกณฑ์ การอบรมเจ้าหน้าที่เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับกฎเกณฑ์ซึ่งจะบังคับใช้ในปี 2554 นี้

ในส่วนของกฎหมายป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน
มีพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน ฉบับที่ 3 พ.ศ. 2552 ซึ่งประกาศเมื่อวันที่ 22
กรกฎาคม 2552 และมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน 2552
โดยพระราชบัญญัติฉบับนี้กำหนดให้ผู้ประกอบธุรกิจ 9
ประเภทต้องรายงานธุรกรรมเงินสดต่อสำนักงานป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน
โดยจำนวนเงินที่ต้องรายงานกำหนดโดยกฎกระทรวงที่อยู่ในระหว่างร่าง
ผลกระทบอยู่ส่วนของธนาคารคือการรายงานธุรกรรมเงินโอนทางอิเล็กทรอนิกส์ทุกประเภท
โดยธนาคารอยู่ระหว่างเตรียมการจัดทำระบบงานคอมพิวเตอร์เพื่อรองรับ
นอกจากนี้สำนักงานป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินได้มีการย้ำเตือนในเรื่องการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ในเรื่องการรู้จักลูกค้า
และการเก็บข้อมูลลูกค้าให้ครบถ้วนและเป็นปัจจุบัน
เนื่องจากประเทศไทยมีกำหนดถูกประเมินความพร้อมของการปฏิบัติตามมาตรฐานป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินของ
FATF โดยธนาคารโลก (World Bank) และ IMF
ซึ่งในการนี้ธนาคารมีการดำเนินการอย่างจริงจังและต่อเนื่องเพื่อให้มีการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์อย่างเคร่งครัด

เพื่อให้มีการบริหารความเสี่ยงในการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์อย่างมีประสิทธิภาพ
สายงานกำกับการปฏิบัติงานได้จัดให้มีเครื่องมือต่างๆ เช่นรายการกฎเกณฑ์ที่ต้องปฏิบัติ
(Compliance Checklist) การให้คำปรึกษา และสรุปเวียนแจ้งกฎเกณฑ์ที่เปลี่ยนแปลง
(Compliance Update) แผนการตรวจสอบและสอบทานการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์
การรายงานและการตรวจสอบธุรกรรมต้องสงสัย การรายงานการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์
(Compliance Report) ต่อผู้บริหารและคณะกรรมการ และการอบรมหน่วยงานและเจ้าหน้าที่
โดยมีการดำเนินการอย่างต่อเนื่อง

2.3 ภาพรวมการบริหารความเสี่ยงของธนาคาร
(รายละเอียดเพิ่มเติมของการบริหารความเสี่ยงในเอกสารแนบรายงานการเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับการดำรงเงินกองทุน)

การบริหารความเสี่ยงเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในการดำเนินธุรกิจของธนาคารทหารไทย
ทั้งนี้เพื่อให้ธนาคารสามารถเพิ่มมูลค่าและผลตอบแทนแก่ผู้ถือหุ้นอย่างเหมาะสมและยั่งยืน
ธนาคารได้ผนวกการบริหารความเสี่ยงเข้ากับการดำเนินธุรกรรมประจำวันและการวางแผนกลยุทธ
เพื่อสร้างความเหมาะสมระหว่างความเสี่ยงและผลตอบแทน
ธนาคารบริหารความเสี่ยงโดยมีการกำกับดูแลความเสี่ยงที่เข้มงวด
และการสร้างวัฒนธรรมการบริหารความเสี่ยงที่มุ่งเน้นให้พนักงานใส่ใจกับความเสี่ยง
พิจารณาผลกระทบที่เกิดจากความเสี่ยง และปรับลดความเสี่ยงอย่างเหมาะสม

ธนาคารจัดให้มีโครงสร้างการกำกับดูแลความเสี่ยงเพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็งในการบริหารความเสี่ยง
โดยมีการกระจายอำนาจในการอนุมัติการบริหารความเสี่ยงจากคณะกรรมการธนาคารไปยังคณะกรรมการชุดย่อย
และ ผู้บริหารในหน่วยงานที่เกี่ยวข้องอย่างเหมาะสม
รวมทั้งเพื่อให้มีการบริหารจัดการเกี่ยวกับประเด็นความเสี่ยงด้านต่างๆ
กฎเกณฑ์ของทางการและสภาพแวดล้อมในการดำเนินธุรกิจที่เปลี่ยนแปลงไปได้อย่างเหมาะสม

โครงสร้างการกำกับดูแลความเสี่ยงของธนาคาร

[]

คณะกรรมการธนาคารมีหน้าที่รับผิดชอบสูงสุดในการบริหารความเสี่ยงในภาพรวมของธนาคาร
คณะกรรมการธนาคารได้มอบหมายให้คณะกรรมการบริหารความเสี่ยง (RMC) ทบทวนและ
กำกับดูแล การบริหารความเสี่ยงของธนาคาร รวมถึงอำนาจในการอนุมัติกลยุทธ์
ในการบริหารความเสี่ยง นโยบาย มาตรฐานในการดำเนินงาน
ตลอดจนระดับความเสี่ยงที่ยอมรับได้และเพดานความเสี่ยงต่างๆ

ธนาคารจัดให้มีคณะกรรมการย่อย ในการบริหารความเสี่ยงด้านต่างๆ
ซึ่งประชุมหารือเกี่ยวกับประเด็นความเสี่ยงเฉพาะด้าน อันได้แก่ :

  - คณะนโยบายบริหารความเสี่ยง (RPC)
  ซึ่งสนับสนุนคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงในการกำกับดูแลในเรื่องเกี่ยวกับ นโยบาย
  กรอบการดำเนินงาน และประเด็นที่เกี่ยวข้องกับการบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อ

  - คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน (ALCO)
  สนับสนุนคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงในประเด็นที่เกี่ยวกับการบริหารสินทรัพย์และและหนี้สินและ
  การบริหารเงิน

  - คณะกรรมการบริหารความเสี่ยงด้านปฎิบัติการ (ORC)
  มีหน้าที่สนับสนุนคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงในประเด็นที่เกี่ยวข้องกับการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ

ทั้งนี้สายงานธุรกิจจะเป็นผู้รับผิดชอบหลักในการประเมินและบริหารความเสี่ยงของตนเองภายใต้กรอบการดำเนินงานที่กำหนด

สายงานที่เกี่ยวข้องกับการบริหารความเสี่ยง
จะอยู่ภายใต้การดูแลของประธานเจ้าหน้าที่บริหารด้านบริหารความเสี่ยง
โดยประธานเจ้าหน้าที่บริหารด้านบริหารความเสี่ยงซึ่งเป็นสมาชิกของคณะเจ้าหน้าที่บริหาร
และรายงานตรงต่อประธานเจ้าหน้าที่บริหาร จะกำกับดูแล
ส่งเสริมการพัฒนาและการนำการบริหารความเสี่ยงมาใช้อย่างสอดคล้องกันทั่วทั้งองค์กร
อย่างไรก็ตามการบริหารความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ อยู่ภายใต้การดูแลของสายงานกลยุทธ์องค์กร
ซึ่งรายงานตรงต่อประธานเจ้าหน้าที่บริหาร

2.3.1 ความเสี่ยงด้านกลยุทธ์

ธนาคารตระหนักดีถึงความเสี่ยงด้านกลยุทธ์
ซึ่งเป็นความเสี่ยงที่เกิดจากการกำหนดแผนกลยุทธ์และแผนธุรกิจ การนำกลยุทธ์ไปปฏิบัติ
และการควบคุมเชิงกลยุทธ์
ที่ไม่เหมาะสมหรือไม่สอดคล้องกับสภาพแวดล้อมภายในและภายนอกองค์กร

ธนาคารได้กำหนดวิสัยทัศน์ที่จะก้าวเป็น “ธนาคารไทยชั้นนำ มาตรฐานระดับโลก” โดยจัด
“โครงสร้างองค์กรที่ยึดลูกค้าเป็นศูนย์กลาง”
พร้อมกับการดำเนินกลยุทธ์การใช้ผลิตภัณฑ์เงินฝากเป็นตัวนำ (Deposit-Led Strategy)
เพื่อสร้างฐานที่มั่นคงสำหรับการเติบโตอย่างยั่งยืน ธนาคารได้จัดทำแผนกลยุทธ์ 5
ปีซึ่งกำหนดทิศทางการดำเนินธุรกิจที่ชัดเจนเพื่อมุ่งสู่การเป็นผู้นำตลาดด้านเงินฝาก
ธนาคารจะมีการปรับเปลี่ยนแผนกลยุทธุ์นี้ให้ทันสมัยตามสิ่งแวดล้อมและตลาดในรายปี

เพื่อที่จะบริหารความเสี่ยงได้อย่างเหมาะสม
ธนาคารได้ปรับปรุงกระบวนการติดตามผลการดำเนินงานและควบคุมเชิงกลยุทธ์
นอกจากนี้ยังได้จัดให้มีการประชุมระหว่างผู้บริหารและหน่วยงานทางธุรกิจต่าง ๆ
เพื่อติดตามผลการดำเนินงานอย่างสม่ำเสมอ
พร้อมกับการเสนอแนวทางแก้ไขหากไม่สามารถดำเนินงานได้บรรลุตามเป้าหมายที่กำหนดไว้
และได้เริ่มพัฒนาระบบเตือนความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ (Strategic risk dashboard)
เพื่อรายงานให้ผู้บริหารทราบและตระหนักถึงสถานะความเสี่ยงด้านกลยุทธ์
ตลอดจนการจัดทำการประเมินผลตนเอง (Control Self Assessment) ในความเสี่ยงด้าน
กลยุทธ์เป็นรายปี

โดยรวมแล้วธนาคารมีความมุ่งมั่นที่จะเพิ่มขีดความสามารถในการบริหารความเสี่ยงด้านกลยุทธ์
โดยเริ่มตั้งแต่กระบวนการจัดทำแผนกลยุทธ์ การจัดองค์กรและอัตรากำลัง การดำเนินโครงการต่าง
ๆ ตลอดจนกระบวนการติดตามและควบคุมการปฏิบัติงานให้เป็นไปตามกลยุทธ์หลักของธนาคาร
และมีการทบทวนปรับเปลี่ยนให้สอดคล้องกับสถานการณ์อย่างสม่ำเสมอ

2.  ความเสี่ยงด้านสินเชื่อ

ความเสี่ยงด้านสินเชื่อ (Credit Risk)
เป็นความเสี่ยงที่เกิดขึ้นจากการที่ผู้กู้หรือคู่สัญญาไม่สามารถชำระสินเชื่อคืนให้ธนาคารหรือไม่ปฏิบัติตามภาระข้อผูกพันตามสัญญาที่ได้ตกลงไว้กับธนาคาร
ความเสี่ยงด้านสินเชื่อส่วนใหญ่เกิดจากธุรกรรมการให้สินเชื่อและก่อภาระผูกพัน
แต่ความเสี่ยงด้านสินเชื่อยังเกิดได้จากรายการภาระผูกพันนอกงบดุล เช่น
การค้ำประกันการกู้ยืมเงิน และตราสารอนุพันธ์ เป็นต้น

ธนาคารมีเป้าหมายในการบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อเพื่อสร้างผลตอบแทนให้เหมาะสมกับความเสี่ยง
โดยการควบคุมความเสี่ยงด้านสินเชื่อให้อยู่ในระดับที่ธนาคารยอมรับได้
และสร้างความสามารถในการแข่งขันเชิงธุรกิจอย่างยั่งยืนโดยให้การบริหารความเสี่ยงเป็นส่วนหนึ่งของการดำเนินธุรกิจและการวางแผนกลยุทธ์ขององค์กร

ธนาคารให้ความสำคัญและมุ่งมั่นในการพัฒนา
ปรับปรุงประสิทธิภาพในการบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่ออย่างต่อเนื่อง โดยมีการพัฒนาบุคลากร
การกำกับดูแลด้านการบริหารความเสี่ยง กระบวนการ เครื่องมือและระบบวัดระดับ ความเสี่ยง
รวมถึงการพัฒนาแนวทางบริหารความเสี่ยงในรูปของทุนทางเศรษฐกิจ (Economic capital)
การปรับปรุงกระบวนการและเครื่องมือในการวัดระดับความเสี่ยง เช่น Risk rating model
สำหรับลูกค้าธุรกิจขนาดใหญ่และลูกค้าธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม Application Scorecard
และ Behavior Scorecard สำหรับลูกค้ารายย่อยและลูกค้าธุรกิจขนาดเล็ก
จัดทำและปรับปรุงนโยบาย กระบวนการ และ แนวทางในการดำเนินงาน ซึ่งครอบคลุมการวัด
และการบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อ

  ปัจจัยเสี่ยงด้านสินเชื่อ

-   คุณภาพสินเชื่อ

หนี้ด้อยคุณภาพเกิดขึ้นเมื่อลูกหนี้ไม่สามารถชำระหนี้ได้ตามข้อตกลง
จึงทำให้ธนาคารขาดรายได้จากดอกเบี้ย รวมถึงอาจสูญเสียเงินต้นบางส่วนหรือทั้งหมด
ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อความสามารถในการทำกำไร ตลอดจนความเพียงพอของเงินกองทุน

ธนาคารบริหารคุณภาพของพอร์ตสินเชื่อโดยติดตามและทบทวนสถานะของลูกหนี้หรือคู่สัญญาอย่างสม่ำเสมอ
และกำหนดให้มีการทบทวนและรายงานสถานะของลูกหนี้บ่อยครั้งยิ่งขึ้นกรณีเป็นหนี้ด้อยคุณภาพซึ่งเป็นความเสี่ยงสำคัญของธนาคาร
ธนาคารยังมีระบบ Early Warning system
เพื่อติดตามลูกหนี้ซึ่งยังเป็นหนี้ที่มีคุณภาพดีแต่อาจได้รับผลกระทบในทางลบจากปัจจัยต่างๆซึ่งอาจส่งผลต่อคุณภาพหนี้
ธนาคารมีทีมงานและคณะกรรมการแก้ไขหนี้ด้อยคุณภาพ
และให้คำแนะนำเกี่ยวกับเงื่อนไขในการปรับโครงสร้างหนี้
ธนาคารยังได้ตั้งสำรองส่วนเกินเพื่อรองรับส่วนสูญเสียที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตกับหนี้คุณภาพดีนอกเหนือจากการตั้งสำรองเผื่อหนี้สงสัยจะสูญอย่างเพียงพอสำหรับความเสียหายที่คาดว่าจะเกิดขึ้นตามเกณฑ์ที่กำหนดโดยธนาคารแห่งประเทศไทย
โดยคำนวณจากความน่าจะเป็นที่ลูกหนี้ที่จะผิดนัดชำระหนี้ (probability of default)
ของลูกหนี้ในแต่ละระดับความเสี่ยง ยอดหนี้เมื่อลูกหนี้ผิดนัดชำระหนี้ (exposure at default)
ตามประเภทของสินเชื่อ และ ความเสียหายเมื่อลูกหนี้ผิดนัดชำระหนี้ (loss given default)
ตามประเภทหลักประกัน

-   การเสื่อมค่าของมูลค่าหลักประกัน

เนื่องจากหลักประกันของสินเชื่อส่วนใหญ่ของธนาคารเป็นอสังหาริมทรัพย์และทรัพย์สินอื่น
ซึ่งมูลค่าของหลักประกันดังกล่าวอาจได้รับผลกระทบจากสภาวะเศรษฐกิจของประเทศ
การตกต่ำของภาคอสังหาริมทรัพย์อาจส่งผลให้มูลค่าของอสังหาริมทรัพย์ที่ใช้เป็นหลักประกันสินเชื่อบางรายต่ำกว่าหนี้เงินต้นของสินเชื่อนั้น
ซึ่งอาจทำให้ธนาคารมีส่วนสูญเสียเมื่อเกิดปัญหาหนี้ด้อยคุณภาพ
ธนาคารมีการจัดทำนโยบายและวิธีปฏิบัติเพื่อกำหนดแนวทางและมาตรฐานในการประเมินราคาหลักประกันตามหลักเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทยอย่างเคร่งครัด
โดยความถี่ในการประเมินราคาหลักประกันขึ้นกับอยู่คุณภาพของสินเชื่อ

-   การกระจุกตัวของสินเชื่อ

ความเสี่ยงจากการกระจุกตัวของสินเชื่อเป็นปัจจัยเสี่ยงที่สำคัญอย่างหนึ่งในการบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อ
ธนาคารบริหารและติดตามดูแลการกระจุกตัวของสินเชื่อในแต่ละภาคธุรกิจ ประเทศคู่สัญญา
และลูกหนี้รายใหญ่

โดยธนาคารได้กำหนดเพดานความเสี่ยงที่ธนาคารยอมรับได้ทั้งในรายภาคธุรกิจ
และในแต่ละประเทศคู่สัญญา
เพื่อบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อที่มีอยู่ในปัจจุบันและที่จะเกิดขึ้นในอนาคตให้มีการกระจายตัวอย่างเหมาะสม
นอกจากนี้ธนาคารยังได้กำหนดเพดานความเสี่ยงด้านสินเชื่อสำหรับลูกหนี้รายใหญ่รวมผู้เกี่ยวข้องไว้ด้วย
รวมทั้งมีการติดตามและรายงานสถานะความเสี่ยงจากการกระจุกตัวด้านสินเชื่อต่อคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงอย่างสม่ำเสมอ

2.  ความเสี่ยงด้านตลาด

ความเสี่ยงด้านตลาด หมายถึง
ความเสียหายต่อรายได้จากการเปลี่ยนแปลงของปัจจัยเสี่ยงด้านตลาด ซึ่งปัจจัยหลักประกอบด้วย
ความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ย ความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน และความเสี่ยงจากราคาตราสารทุน

ในการบริหารความเสี่ยง ธนาคารได้จัดให้มีนโยบายต่างๆในการบริหารความเสี่ยงด้านตลาด
เพื่อใช้เป็นแนวทางและมาตรฐานสำหรับการบริหารความเสี่ยง
หน่วยงานธุรกิจมีหน้าที่รับผิดชอบในการบริหารความเสี่ยงด้านตลาดจะดำเนินการภายใต้มาตรฐานที่ได้กำหนดในนโยบายดังกล่าว
ในขณะที่สายงานบริหารความเสี่ยงด้านตลาดเป็นหน่วยงานอิสระทำหน้าที่ดูแลความเสี่ยงด้านตลาดโดยรวมของธนาคาร

ธนาคารควบคุมความเสี่ยงด้านตลาด
โดยตั้งเพดานความเสี่ยงภายใต้กรอบความเสี่ยงและความเสียหายสูงสุดที่ได้รับอนุมัติจากคณะกรรมการธนาคาร
โดยสรุปความเสี่ยงด้านตลาดที่สำคัญมีดังนี้

2.3.3.1 ความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยน

ความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยน (Foreign Exchange Risk) หมายถึง ความเสียหายต่อรายได้
และ/หรือ มูลค่าส่วนของผู้ถือหุ้นของธนาคาร
จากการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ
ซึ่งอาจเกิดจากฐานะทั้งในงบดุลและนอกงบดุลที่อยู่ในบัญชีเพื่อการค้า และ/หรือ
บัญชีเพื่อการธนาคาร ทั้งนี้
ความเสียหายดังกล่าวมีสาเหตุจากมูลค่าที่ลดลงเนื่องจากการแปลงมูลค่าเงินตราต่างประเทศของฐานะที่ถืออยู่
รวมทั้งการขาดทุนจากธุรกรรมการค้าเงินตราต่างประเทศ หรือ
การแปลงมูลค่าจากเงินสกุลหนึ่งเป็นเงินอีกสกุลหนึ่ง

สายงานธุรกิจตลาดเงินเป็นผู้รับผิดชอบในการบริหารฐานะเงินตราต่างประเทศในบัญชีเพื่อการค้าของธนาคาร
สายงานบริหารความเสี่ยงด้านตลาดเป็นผู้กำหนดแนวทางการประเมินระดับความเสี่ยง
โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อควบคุมระดับความเสี่ยงมิให้เกินกว่าที่ควรจะเป็นอันเกิดจากผลกระทบด้านลบจากการเปลี่ยนแปลงของภาวะตลาด
ซึ่งอาจส่งผลต่อมูลค่าหรืออัตราผลตอบแทนของพอร์ตเพื่อการค้าและการลงทุนของธนาคาร
โดยมีการกำหนดเพดานความเสี่ยงดังนี้

1. Delta Limit – หมายถึง อัตราการเปลี่ยนแปลงของราคาสัญญาใช้สิทธิ
ต่อราคาของสินทรัพย์อ้างอิง

2. Gamma Limit – หมายถึง อัตราการเปลี่ยนแปลงของ delta ต่อราคาของสินทรัพย์อ้างอิง

3. Vega Limit - หมายถึง อัตราการเปลี่ยนแปลงของมูลค่าของหลักทรัพย์ในพอร์ตโฟลิโอ
ซึ่งขึ้นกับค่าความ ผันผวนของสินทรัพย์อ้างอิง

4. เพดานความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยน (Foreign Exchange Limit) – หมายถึง
มูลค่าปัจจุบันของมูลค่าขั้นต้น (มูลค่าโดยรวมของแต่ละสกุล ในสถานะซื้อ หรือขาย และมูลค่าสุทธิ
(ส่วนต่างสุทธิของสถานะซื้อและขาย) สำหรับอัตราแลกเปลี่ยนที่ถือครองในแต่ละสกุล

ภายใต้เพดานความเสี่ยงที่กำหนดนี้
สายงานบริหารธุรกิจตลาดเงินเป็นผู้รับผิดชอบในการทำธุรกรรมด้านการค้าและบริหารจัดการพอร์ตโฟลิโอ
เพื่อก่อให้เกิดผลตอบแทนอันสมควรจากการลงทุน
ทั้งนี้คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินมีหน้าที่ติดตามตรวจสอบกระบวนการ
กลยุทธ์และผลการดำเนินงาน
และสายงานบริหารความเสี่ยงด้านตลาดมีหน้าที่ในการติดตามความเสี่ยงให้อยู่ภายใต้เพดานความเสี่ยงที่กำหนดไว้

2.3.3.2 ความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ย

รายได้ดอกเบี้ยและเงินปันผลสุทธิ และส่วนต่างดอกเบี้ยสุทธิของธนาคาร
ขึ้นอยู่กับการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ย และ mismatch
ของกระแสเงินสดจากความแตกต่างของวันที่มีการกำหนดราคาใหม่
การเปลี่ยนแปลงในอัตราดอกเบี้ยมีผลกระทบโดยตรงต่อรายได้และค่าใช้จ่ายในสินทรัพย์และหนี้สินของธนาคาร
รวมทั้งเงินกองทุนของธนาคาร ทั้งนี้
การบริหารความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยได้ดำเนินการตามกรอบนโยบายที่ได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการธนาคาร
ซึ่งธนาคารมีการกำหนดและควบคุมขอบเขตของความเสี่ยงอัตราดอกเบี้ยในด้านต่าง ๆ เช่น
ความเสี่ยงของรายได้ การกำหนดเพดานความเสี่ยงสูงสุด และการจำกัดการขาดทุนสูงสุด
โดยมีคณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินเป็น
ผู้ควบคุมดูแลโครงสร้างการบริหารความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยนี้

ธนาคารมีแนวทางในการบริหารความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ย
เพื่อรองรับผลกระทบจากความผันผวนของอัตราดอกเบี้ย เช่น
การปรับสมดุลระหว่างสินทรัพย์และหนี้สิน หรือการกำหนดระดับความแตกต่าง (Mismatch)
ของระยะเวลาการปรับอัตราดอกเบี้ยของสินทรัพย์และหนี้สินที่เหมาะสม
ภายใต้การควบคุมดูแลของคณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน โดยพิจารณาปัจจัยต่าง ๆ
ที่เกี่ยวข้องทั้งภายในและภายนอกของธนาคาร
รวมทั้งการคาดการณ์แนวโน้มอัตราดอกเบี้ยจากสายงานวิเคราะห์ความเสี่ยงและวิจัยของธนาคาร

ในปี 2553 ธนาคารมีรายได้ดอกเบี้ยและเงินปันผลสุทธิ ก่อนรายการหักหนี้สูญ
หนี้สงสัยจะสูญและโอนกลับขาดทุนจากการปรับโครงสร้างหนี้ จำนวน 12,259 ล้านบาท
ซึ่งลดลงจำนวน 148 ล้านบาท หรือลดลงร้อยละ 1 จากปี
2552โดยรายได้ดอกเบี้ยและเงินปันผลสุทธิ คิดเป็นร้อยละ 60 ของรายได้รวมของธนาคาร
เพิ่มขึ้นจากปี 2552 ซึ่งอยู่ที่ร้อยละ 49 ทั้งนี้ เงินให้สินเชื่อส่วนใหญ่ของธนาคารและบริษัทย่อย ณ
วันที่ 31 ธันวาคม 2553 มีอัตราดอกเบี้ยปรับขึ้นลงอ้างอิงตามอัตราตลาดคิดเป็นร้อยละ 75
ของเงินให้สินเชื่อ ลดลงเมื่อเทียบกับ ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2552 ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 79

2.3.4 ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง

ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง คือ ความเสี่ยงที่ธนาคารไม่สามารถปฏิบัติตามภาระผูกพันต่าง ๆ
เมื่อครบกำหนด
เนื่องจากธนาคารไม่สามารถจัดหาเงินทุนได้เพียงพอต่อการดำเนินงานหรือเปลี่ยนสินทรัพย์เป็นเงินสด
ภายในระยะเวลาที่กำหนดด้วยต้นทุนที่เหมาะสมซึ่งอาจทำให้ธนาคารเกิดความเสียหายได้ ทั้งนี้
คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินมีหน้าที่กำกับดูแลการบริหารสภาพคล่อง
เพื่อให้ธนาคารมีสภาพคล่องเพียงพอต่อการดำเนินธุรกิจในภาวะปกติและในภาวะวิกฤติที่อาจเกิดขึ้นได้
และสามารถดำรงระดับสภาพคล่องสูงกว่าขั้นต่ำตามเกณฑ์ที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด
ซึ่งต้องอยู่ภายในกรอบความเสี่ยงที่ได้รับอนุมัติจากคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงและได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการธนาคาร
ธนาคารกำหนดให้มีการทบทวนนโยบายในการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่องและแผนบริหารสภาพคล่องทั้งในภาวะปกติและภาวะวิกฤติเป็นประจำ
หรืออาจมีการทบทวนเป็นกรณีพิเศษหากมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญอันอาจก่อให้เกิดผลกระทบต่อการบริหารสภาพคล่องตามนโยบายหรือแผนงานดังกล่าว
ทั้งนี้ เพื่อให้สอดคล้องกับนโยบายหลักของธนาคาร โครงสร้างขององค์กร
กฎเกณฑ์ของทางการและสภาวะตลาดที่อาจเปลี่ยนแปลงไป
ทั้งนี้ธนาคารและบริษัทในกลุ่มธุรกิจทางการเงินของธนาคาร
แต่ละบริษัทจะบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่องแยกจากกัน

ในการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่องนั้น
สายงานบริหารเงินซึ่งรับมอบอำนาจจากคณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน
มีหน้าที่รับผิดชอบในการบริหารจัดการให้ดำรงไว้ซึ่งสินทรัพย์ที่มีสภาพคล่องสูงทั้งสกุลเงินบาทและเงินตราต่างประเทศ
รวมทั้งจัดหาแหล่งเงินทุนทั้งระยะสั้นและระยะยาว
เพื่อให้เพียงพอต่อความต้องการในการดำเนินธุรกิจของธนาคาร มีการวัด ติดตาม ควบคุม
สถานะสภาพคล่องของธนาคารอย่างใกล้ชิด โดยจัดทำรายงานในรูปแบบต่าง ๆ
รวมทั้งการทดสอบสถานการณ์จำลองสภาวะสภาพคล่องในภาวะวิกฤติ
เพื่อช่วยในการบริหารจัดการและดำรงไว้ซึ่งสภาพคล่องที่เหมาะสมของสินทรัพย์และหนี้สินของธนาคาร

เมื่อพิจารณาแหล่งเงินทุนของธนาคาร ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2553 ธนาคารมีเงินฝาก
รายการระหว่างธนาคารและตลาดเงิน เงินกู้ยืมระยะสั้น และเงินกู้ยืมระยะยาว คิดเป็นร้อยละ
82.8, 4.7, 7.3 และ 5.2 ของแหล่งเงินทุนตามลำดับ
โดยส่วนใหญ่แหล่งเงินทุนที่สำคัญของธนาคารมาจากแหล่งเงินทุนระยะสั้น
ซึ่งธนาคารยังคงมีกลยุทธ์ในการจัดหาเงินทุนจากเงินฝากอย่างต่อเนื่องเพื่อเสริมสร้างฐานะทางการเงินให้แข็งแกร่งและมีผลประกอบการที่น่าพอใจอันจะช่วยเสริมสร้างความมั่นใจให้แก่ลูกค้าและผู้ฝากเงิน
อย่างไรก็ตาม ธนาคารยังให้ความสำคัญในการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง
โดยรักษาระดับสินทรัพย์สภาพคล่อง และติดตามระดับความเสี่ยงเป็นรายวัน รายสัปดาห์
และรายเดือน รวมทั้งกำหนดขอบเขตสำหรับตัวบ่งชี้ระดับความเสี่ยง (Risk Indicators
Limit) และการดำเนินการต่าง ๆ เพื่อควบคุมความเสี่ยงให้อยู่ในระดับที่ยอมรับได้
พร้อมกันนี้ได้มีการจัดทำแผนการบริหารสภาพคล่องในภาวะวิกฤติ
เพื่อเตรียมพร้อมในการดำเนินการหากมีสัญญาณบ่งชี้ว่าอาจเกิดภาวะวิกฤติด้านสภาพคล่อง (Early
Warning Indicator)

2.3.5 ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ

ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ หมายถึง ความเสี่ยงที่จะเกิดความเสียหายทั้งที่เป็นตัวเงินและมิใช่ตัวเงิน
อันเนื่องมาจากความไม่เพียงพอหรือความบกพร่องของกระบวนการภายใน บุคลากร
ระบบงานของธนาคาร หรือจากเหตุการณ์ภายนอกธนาคาร รวมถึงความเสี่ยงด้านกฎหมาย
แต่ไม่รวมความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ (Strategic risk) และด้านชื่อเสียง (Reputational
risk)
ซึ่งการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการที่มีประสิทธิผลจะช่วยให้กระบวนการทางธุรกิจดำเนินไปได้อย่างราบรื่นและช่วยลดต้นทุนด้านปฏิบัติการ

การบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการของธนาคาร
ดำเนินการโดยผ่านโครงสร้างการกำกับดูแลซึ่งมีคณะกรรมการธนาคาร
เป็นผู้รับผิดชอบระดับสูงสุดในการบริหารความเสี่ยงของทั้งองค์กร
คณะกรรมการธนาคารได้มอบอำนาจให้กับคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
(Operational Risk Management Committee)
ซึ่งมีประธานเจ้าหน้าที่บริหารเป็นประธานคณะกรรมการ ทำหน้าที่ในการระบุ ประเมิน ติดตาม
และการบริหารจัดการความเสี่ยงด้านปฏิบัติการของธนาคารและบริษัทในเครือ
และดำเนินการให้มั่นใจว่าการจัดการกับความเสี่ยงได้รับการดำเนินการโดยผู้ที่มีหน้าที่รับผิดชอบอย่างเหมาะสมและครอบคลุมครบถ้วน

ธนาคาร ได้จัดตั้งสายงานบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ (Operational Risk Management
Group) ซึ่งรายงานตรงต่อประธานเจ้าหน้าที่บริหารด้านบริหารความเสี่ยง
ทำหน้าที่บริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการในภาพรวมโดยมีฝ่ายงานซึ่งมีความเชี่ยวชาญเฉพาะทางทำหน้าที่ดูแลความเสี่ยงด้านต่างๆ
เช่น ความเสี่ยงในกระบวนการปฏิบัติงาน ความเสี่ยงในการควบคุมการปฏิบัติงาน
ความเสี่ยงที่เกิดจากการกระทำที่ไม่ได้รับอนุมัติ ความเสี่ยงด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ
ความเสี่ยงที่เกี่ยวกับการบริหารความต่อเนื่องทางธุรกิจและเหตุการณ์วิกฤต
ความเสี่ยงจากการทุจริต ความเสี่ยงด้านความปลอดภัยของบุคคลและทรัพย์สิน
และความเสี่ยงที่เกี่ยวกับวิธีปฏิบัติด้านการจ้างงานและความปลอดภัยในสถานที่

หน่วยงานธุรกิจและหน่วยงานสนับสนุนเป็นผู้รับผิดชอบหลักในการบริหารและควบคุมความเสี่ยงด้านปฏิบัติการของหน่วยงานตนเอง
ธนาคารได้แต่งตั้งตัวแทนเพื่อสนับสนุนการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ (Unit Operational
Risk Manager: UORM) ไว้ในแต่ละสายงานธุรกิจและสายงานสนับสนุน
ซึ่งเป็นผู้มีหน้าที่รับผิดชอบงานบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
โดยสายงานบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการเป็นผู้ช่วยสนับสนุนการทำงานของ UORM

สายงานตรวจสอบทำหน้าที่เป็น “แนวป้องกันชั้นที่สาม”
ภารกิจของสายงานตรวจสอบคือการตรวจสอบ
โดยอิสระเพื่อให้มั่นใจว่ามาตรการควบคุมภายในซึ่งดำเนินการโดยแนวป้องกันชั้นที่หนึ่งและสอง
ได้รับการออกแบบอย่างดีและสามารถควบคุมความเสี่ยงในการทำธุรกิจของธนาคารอย่างมีประสิทธิผล
ทั้งนี้ ในการปฏิบัติหน้าที่
สายงานตรวจสอบจะให้คำแนะนำที่เฉพาะเจาะจงเพื่อปรับปรุงระบบบรรษัทภิบาล
กรอบการบริหารความเสี่ยงและการควบคุม

ธนาคารได้พัฒนากรอบการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
โดยกำหนดให้มีการระบุความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ การวัดผล การติดตาม การรายงาน
การวิเคราะห์และควบคุมอย่างเป็นระบบ กรอบการดำเนินงานดังกล่าวครอบคลุมหลักการ
โครงสร้างการดำเนินงาน
และการกำกับดูแลการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการให้เป็นไปในทิศทางเดียวกัน
โดยมีรูปแบบการกำกับดูแลความเสี่ยงด้วยหลักการป้องกัน 3 ลำดับ (3 lines of defense
risk governance model) และสอดคล้องกับแนวทาง COSO (The Committee of
Sponsoring Organizations of the Tread way Commission)

ธนาคารได้กำหนดระดับความเสี่ยงที่ยอมรับได้สำหรับความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
เพื่อพิจารณาความเสียหายที่คาดว่าจะเกิดขึ้น (โอกาสและผลกระทบ)
โดยกำหนดระดับดังกล่าวจากข้อมูลในอดีตของธนาคาร ความแข็งแกร่งทางการเงิน
และสภาพแวดล้อมการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการโดยรวม
ในกรณีความเสียหายที่คาดว่าจะเกิดขึ้นสูงเกินระดับที่ยอมรับได้นั้น
ธนาคารจะกำหนดแผนการจัดการความเสี่ยงเพื่อลดระดับความเสียหายให้อยู่ในระดับที่ยอมรับได้อย่างเหมาะสม

นอกจากนี้ธนาคาร ได้จัดทำนโยบาย มาตรฐานขั้นต่ำ
และแนวทางปฏิบัติต่างๆเพื่อใช้ในการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการซึ่งครอบคลุมถึงกระบวนการและเครื่องมือการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการที่สำคัญ
ตามหลักเกณฑ์ Basel New Capital Accord (Basel II) เช่น
การประเมินความเสี่ยงและการควบคุมด้วยตนเอง (Risk and Control Self Assessment :
R&CSA) การประเมินการควบคุมด้วยตนเอง (Control Self Assessment : CSA)
ดัชนีชี้วัดความเสี่ยงที่สำคัญ (Key Risk Indicator : KRI)
และการจัดการเหตุการณ์ความเสี่ยง (Incident Management)

การประเมินความเสี่ยงและการควบคุมด้วยตนเอง/การประเมินการควบคุมด้วยตนเอง
เป็นกระบวนการที่ใช้ในการระบุและประเมินความเสี่ยงและการควบคุมที่สำคัญรวมถึงการพิจารณาแผนการจัดการความเสี่ยง
ธนาคารยังได้กำหนดดัชนีชี้วัดความเสี่ยงที่สำคัญระดับองค์กรเพื่อเป็นสัญญาณเตือนล่วงหน้าให้กับผู้บริหารเพื่อดำเนินการจัดการและควบคุมความเสี่ยงด้านปฏิบัติการในเชิงรุก
การรายงานเหตุการณ์ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการเป็นเครื่องมือที่ช่วยในการตรวจหา แก้ไข
และวิเคราะห์เหตุการณ์ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการและเก็บข้อมูลความเสียหาย
นอกจากนี้ยังช่วยให้ผู้บริหารเข้าใจและตระหนักถึงต้นทุนหรือค่าใช้จ่ายที่เกิดจากเหตุการณ์ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการและจุดอ่อนในการควบคุมความเสี่ยง
รวมถึงภาพรวมของความเสี่ยงที่มีในธนาคาร

นอกเหนือจากเครื่องมือการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการข้างต้นธนาคารยังได้ออกเครื่องมือสนับสนุนเพื่อให้เกิดกลไกการลดความเสี่ยงด้านปฏิบัติการที่สำคัญเพิ่มเติม
ได้แก่ กระบวนการอนุมัติผลิตภัณฑ์และบริการใหม่ (Product and Service Approval
Process: PSAP) การติดตามความคืบหน้าของแผนการจัดการความเสี่ยง (Action Tracking)
นโยบายบริหารความเสี่ยงจากการใช้บริการจากผู้ให้บริการภายนอก/การให้บริการด้านสนับสนุนแก่บุคคลอื่น
(Outsourcing / Insourcing Risk Management)
และแผนรองรับการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่องและแผนฉุกเฉินด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ (BCP /
DRP)

ธนาคารได้กำหนดแนวทางการอนุมัติผลิตภัณฑ์และบริการที่ออกใหม่และทบทวนผลิตภัณฑ์และบริการที่มีอยู่
เพื่อให้มั่นใจว่าผลิตภัณฑ์และบริการที่ธนาคารเสนอมีการระบุและจัดการความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นอย่างเหมาะสม
รวมทั้งมีโครงสร้างพื้นฐานและการควบคุมที่จำเป็นอย่างเพียงพอที่จะสนับสนุนธุรกิจใหม่ดังกล่าวให้ดำเนินการภายใต้ระดับความเสี่ยงที่ธนาคารยอมรับได้

ธนาคารได้นำระบบการติดตามความคืบหน้าของแผนการจัดการความเสี่ยง (Action Tracking
System) มาใช้เพื่อให้เกิดความมั่นใจว่าการติดตาม
และการบริหารจัดการข้อสังเกตที่ได้จากการตรวจสอบ (audit item) และจากวิธีการอื่น
(non-audit item) ได้รับการปรับปรุงแก้ไขจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องอย่างมีประสิทธิภาพเพียงพอ
ตามเวลาที่เหมาะสม

ธนาคารได้กำหนดให้มีนโยบายบริหารความเสี่ยงจากการใช้บริการจากผู้ให้บริการภายนอก/การให้บริการด้านสนับสนุนแก่บุคคลอื่น
เพื่อกำหนดหลักการและมาตรฐานในการบริหารจัดการความเสี่ยงที่เกิดขึ้นอย่างมีประสิทธิผล

ธนาคารได้จัดให้มีนโยบายและมาตรฐานการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่อง
ซึ่งกำหนดแนวทางให้กับทุกหน่วยงานในการพัฒนาแผนการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่อง
หน่วยงานบริหารความต่อเนื่องทางธุรกิจภายใต้สายงานบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการทำหน้าที่กำกับดูแลการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่องให้เป็นไปตามนโยบายและมาตรฐานดังกล่าว
รวมทั้งประเมินระดับความพร้อมและประสานงานการพัฒนาแผนการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่องและแผนฉุกเฉินด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ

สำหรับการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการของบริษัทลูกในกลุ่มธุรกิจการเงินนั้น
บริษัทลูกได้เริ่มและนำกรอบการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ นโยบาย
และมาตรฐานขั้นต่ำของธนาคารไปปรับใช้
และได้มีการกำหนดโครงสร้างหน่วยงานและคณะกรรมการที่ดูแลรับผิดชอบการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการเพื่อบริหารจัดการความเสี่ยงด้านปฏิบัติการให้เหมาะสม

ณ ปัจจุบัน บริษัทลูกได้มีการจัดเก็บข้อมูลความเสี่ยงสำหรับความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
จัดทำแผนการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่อง
และมีการประเมินความเสี่ยงสำหรับความเสี่ยงด้านปฏิบัติการแล้ว
และได้กำหนดแผนงานเพื่อนำนโยบายการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการและเครื่องมืออื่นๆ
ไปใช้ในปี 2554 ต่อไป