1. ปัจจัยความเสี่ยง

1.1 ความเสี่ยงจากการรับประกันภัย

เพื่อป้องกันมิให้เกิดผลกระทบที่รุนแรงต่อฐานะการเงิน หรือต่อการดำรงอยู่ของบริษัท จากความ
เสียหายที่สูงกว่าปกติที่อาจเกิดขึ้นจากธุรกิจรับประกันภัยของบริษัทประกันภัย พ.ร.บ.ประกันวินาศภัย
พ.ศ. 2535
จึงมีข้อกำหนดห้ามมิให้บริษัทรับเสี่ยงภัยเองโดยมีจำนวนเงินเอาประกันภัยเกินกว่าร้อยละ 10
ของเงินกองทุนในกรณีต่อไปนี้

(ก) รับประกันอัคคีภัยรายเดียวหรือหลายรายรวมกันเพื่อวินาศภัยอันเดียวกันภายในเขตที่

  กรมการประกันภัยกำหนด

(ข) รับประกันวินาศภัยยานพาหนะทางบก ทางน้ำ ทางอากาศ และบุคคลหรือสินทรัพย์ที่อยู่ใน

ยานพาหนะนั้น และการประกันภัยค้ำจุนเพื่อวินาศภัยอันเดียวกัน

(ค) รับประกันวินาศภัยอื่นนอกจาก (ก) หรือ (ข) โดยมีจำนวนเงินเอาประกันภัยรายหนึ่ง

เกินกว่าร้อยละ 10 ของเงินกองทุน

ทั้งนี้เว้นแต่จะได้รับอนุญาตเป็นหนังสือจากอธิบดีกรมการประกันภัย

นอกจากการปฏิบัติตามข้อบังคับของกฎหมายดังกล่าวข้างต้นอย่างเคร่งครัดแล้ว
บริษัทได้จัดทำคู่มือในการรับเสี่ยงภัย
โดยอาศัยหลักวิชาการและสถิติความเสียหายของการประกันภัยประเภทต่างๆ
มอบหมายให้ผู้รับผิดชอบใช้เป็นแนวทางปฏิบัติด้วย
อย่างไรก็ตามในบางปีความเสียหายก็อาจสูงกว่าปกติหรือสูงกว่าที่คาดหมาย
ซึ่งจะกระทบต่อผลการดำเนินงานของบริษัทได้ เช่น กำไรลดลงหรือขาดทุน
ดังนั้นนอกเหนือจากการกำหนดวงเงินขั้นสูงของการรับประกันภัยแต่ละประเภทที่บริษัทจะรับเสี่ยงภัยเองให้เป็นคู่มือแก่ผู้ปฏิบัติแล้ว
บริษัทป้องกันความเสี่ยงที่คาดไม่ถึง

โดยการซื้อประกันภัยต่อแบบความเสียหายส่วนเกิน (Excess of Loss Insurance)
ไว้อีกชั้นหนึ่ง กรณีที่เกิดความเสียหายที่รุนแรง ก็จะไม่กระทบผลการดำเนินงานของบริษัทมากนัก

1.2 ความเสี่ยงอันเนื่องมาจากการกระทำไม่สุจริต

นอกจากความเสี่ยงที่เกิดจากอุบัติเหตุหรือภัยทางธรรมชาติ ซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายตามข้อ 1.
ยังมีความเสี่ยงที่เกิดจากผู้เอาประกันภัยหวังผลประโยชน์จากการเอาประกันภัย
โดยการกระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่ไม่สุจริต เป็นภาวะความเสี่ยงทางจริยธรรมหรือศีลธรรม
แต่บริษัทก็จะต้องจ่ายความเสียหายที่เกิดขึ้น จึงต้องมีความระมัดระวังตั้งแต่เริ่มต้น
ก่อนจะตัดสินใจรับประกันภัยจะต้องพิจารณาถึงลักษณะของภัย อัตราความเสียหาย (Loss Ratio)
ประวัติ ฐานะการเงิน และผลการดำเนินงานของผู้เอาประกันภัย
ในกรณีมีข้อบ่งชี้ถึงความเสี่ยงภัยที่สูง ทางบริษัทอาจไม่รับประกันภัย
หรือขอเพิ่มอัตราเบี้ยประกันภัยให้สูงขึ้น และจำกัดวงเงินประกันภัย
รวมถึงการกำหนดค่าเสียหายส่วนแรกที่ผู้เอาประกันภัยจะต้องรับผิดชอบเมื่อเกิดความเสียหาย
และในการจำกัดความเสียหายขั้นสุดท้าย คือ การซื้อประกันภัยต่อแบบความเสียหายส่วนเกิน
(Excess of Loss Insurance)

1.3 ความเสี่ยงจากการแข่งขันทางธุรกิจที่รุนแรง

ในช่วงที่ผ่านมามีการควบรวมกิจการของบริษัทประกันภัยหลายแห่ง
เพื่อสร้างความแข็งแกร่งทางธุรกิจให้มากขึ้น และจากการเปิดเสรีทางการค้า
ทำให้บริษัทข้ามชาติเข้ามาซื้อกิจการของบริษัทประกันภัยในประเทศซึ่งจะเข้ามาพร้อมกับเทคโนโลยีรูปแบบผลิตภัณฑ์และการบริการใหม่ๆ
ซึ่งปัจจัยดังกล่าวส่งผลกระทบต่อความสามารถในการแข่งขันของบริษัท
ปัจจุบันศักยภาพในการแข่งขันทางด้านราคา
รวมถึงการรับประกันภัยโครงการขนาดใหญ่ของบริษัทยังไม่อาจเทียบกับบริษัทขนาดใหญ่ได้
การแข่งขันที่รุนแรงยังทำให้ค่าใช้จ่ายสูงขึ้น และการขยายตัวของธุรกิจก็ถูกจำกัด
แต่ทางบริษัทจะมุ่งเน้นและเพิ่มประสิทธิภาพในการให้บริการ
และสร้างความสัมพันธ์อันใกล้ชิดกับลูกค้า ตลอดจนการจ่ายผลตอบแทนแก่ตัวแทน
และการจ่ายค่าสินไหมทดแทนให้ผู้เอาประกันภัย จะเป็นไปด้วยความรวดเร็วและยุติธรรม

1.4 ความเสี่ยงจากการลงทุน

รายได้จากการลงทุนเป็นรายได้หลักประเภทหนึ่งของบริษัทประกันภัย
การลงทุนของบริษัทจะต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ วิธีการ
และเงื่อนไขที่กำหนดในประกาศกระทรวงพาณิชย์ เรื่อง
การลงทุนประกอบธุรกิจอื่นของบริษัทประกันวินาศภัย ซึ่งมีจุดประสงค์ให้บริษัทกระจายการลงทุน
เพื่อไม่ให้มีความเสี่ยงในการกระจุกตัวอยู่ในกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งมากเกินไป
ให้ได้รับผลตอบแทนที่เหมาะสมและรักษาสภาพคล่องให้สอดคล้องกับลักษณะของธุรกิจ

แม้ว่าบริษัทจะมีการจัดสรรเงินไปลงทุนในหลักทรัพย์จดทะเบียนเพิ่มขึ้น แต่เงินลงทุนส่วนใหญ่
ก็ยังอยู่ในรูปเงินฝากธนาคารและตราสารหนี้ ซึ่งขณะที่แนวโน้มอัตราดอกเบี้ยยังทรงตัวในระดับต่ำ
รายได้
ดอกเบี้ยรับก็คงไม่เพิ่มขึ้น
ส่วนผลตอบแทนในการซื้อขายหลักทรัพย์จดทะเบียนขึ้นอยู่กับภาวะตลาดหลักทรัพย์
ซึ่งคาดว่าคงไม่ปรับตัวอย่างร้อนแรงดังเช่นปี 2546 จึงประมาณว่าจะมีกำไรที่ลดลงในปี 2547
และเพื่อควบคุมความเสี่ยงในการลงทุน
บริษัทได้กำหนดอำนาจการอนุมัติโดยแยกตามประเภทการลงทุนและจำนวนเงินลงทุนไว้เป็น 3 ระดับ
คือ กรรมการผู้อำนวยการ, คณะกรรมการบริหาร และคณะกรรมการบริษัท

1.5 ความเสี่ยงด้านสภาพคล่องของหลักทรัพย์

โครงสร้างผู้ถือหุ้นในปี 2546 ก็มีลักษณะเดียวกับปี 2545 โดยผู้ถือหุ้นรายใหญ่ 10 อันดับแรก
ถือหุ้นรวม 93.37% ของจำนวนหุ้นทั้งหมด ผู้ถือหุ้นรายใหญ่อันดับแรกถือหุ้นในสัดส่วน 65.94%
ของจำนวนหุ้น
ทั้งหมดทำให้หุ้นที่หมุนเวียนในตลาดหลักทรัพย์มีจำนวนน้อยและไม่มีรายการซื้อขายหุ้นของบริษัท
ในปีที่ผ่านมา