7. ข้อพิพาททางกฎหมาย

บริษัทหรือบริษัทย่อยไม่มีคดีข้อพิพาททางกฎหมาย ซึ่งบริษัทหรือบริษัทย่อยเป็นคู่ความหรือคู่กรณี
ที่อาจมีผลกระทบด้านลบต่อสินทรัพย์ของบริษัทหรือบริษัทย่อยที่มีจำนวนสูงกว่าร้อยละ 5
ของส่วนของผู้ถือหุ้น ณ วันสิ้นปีบัญชีล่าสุด
รวมถึงไม่มีคดีที่กระทบต่อการดำเนินธุรกิจของบริษัทอย่างมีนัยสำคัญ
นอกจากนี้บริษัทไม่มีคดีที่มิได้เกิดจากการประกอบธุรกิจโดยปกติของบริษัท
อันเป็นสาระสำคัญแต่ประการใด

สำหรับรายละเอียดเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นที่รับรู้เป็นรายได้แล้ว

กิจการร่วมค้า บีบีซีดี (บิลฟิงเกอร์ เบอร์เกอร์ เอจี , บริษัท ช.การช่าง จำกัด (มหาชน) และ
ดิคเคอร์ฮอฟฟ์ แอนด์ วิดแมนน์ เอจี) ซึ่งบริษัทมีส่วนได้เสียอยู่ร้อยละ 35
ได้เรียกร้องค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นอันเนื่องมาจากการที่การทางพิเศษแห่งประเทศไทย (ผู้ว่าจ้าง)
ได้มีการเปลี่ยนแปลงขอบเขตของงาน การสั่งงานเพิ่มเติม การมีข้อกำหนดของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
การอนุมัติแบบล่าช้า การแก้ไขแบบ และความล่าช้าจากการส่งมอบพื้นที่เพื่อก่อสร้าง

คณะอนุญาโตตุลาการได้มีคำชี้ขาดในข้อพิพาทเมื่อวันที่ 20 กันยายน 2544
ให้ฝ่ายผู้ว่าจ้างจ่ายเงินค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นจำนวนประมาณ 6,000 ล้านบาท
(ค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นรวมดอกเบี้ยซึ่งคำนวณจนถึงวันที่ 30 กันยายน 2544 เป็นจำนวนเงินประมาณ
6,800 ล้านบาท) แก่กิจการร่วมค้า และต่อมาฝ่ายผู้ว่าจ้างได้มีหนังสือลงวันที่ 22 พฤศจิกายน
2544
แจ้งแก่กิจการร่วมค้าว่าฝ่ายผู้ว่าจ้างพิจารณาแล้วเห็นควรปฏิบัติตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการนั้น
ด้วยเหตุดังกล่าว กิจการร่วมค้าจึงได้บันทึกจำนวนเงินดังกล่าวเป็นรายได้ในไตรมาสที่ 3 ของปีบัญชี
2544 เนื่องจากโอกาสที่จะได้รับเงินดังกล่าวและตัวเลขที่เกี่ยวข้องมีความชัดเจนแล้วในขณะนั้น
ซึ่งเป็นไปตามหลักเกณฑ์ทางบัญชีตามปกติ
จำนวนเงินที่ผู้ว่าจ้างต้องจ่ายเพิ่มดังกล่าวได้บันทึกอยู่ในงบการเงินรวมสำหรับปี 2544 เป็น
รายได้และสินทรัพย์ตามสัดส่วนของกลุ่มบริษัทที่มีในกิจการร่วมค้าเป็นจำนวนเงินประมาณ 2,500
ล้านบาท (รายได้ 23.81 บาทต่อหุ้น)

ในเวลาต่อมา การทางพิเศษแห่งประเทศไทยได้มีหนังสือลงวันที่ 21 ธันวาคม 2544
แจ้งว่ายังไม่สามารถปฏิบัติตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการได้
เนื่องด้วยมีการโต้แย้งของหน่วยงานรัฐบาลที่ต้องการให้มีการตรวจสอบเรื่อง ดังกล่าวก่อน
จึงทำให้การชำระเงินตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการต้องล่าช้าออกไป
กลุ่มบริษัทยืนยันว่าได้ดำเนินกระบวนการตามขั้นตอนที่กฎหมายกำหนดไว้แล้วถูกต้อง
จึงเชื่อว่าไม่มีผลกระทบจากข่าวที่ว่ามีการโต้แย้งจากหน่วยงาน รัฐบาลแต่อย่างใด

เนื่องจากความล่าช้าดังกล่าว วันที่ 1 พฤษภาคม 2545 กิจการร่วมค้า
จึงได้ยื่นฟ้องการทางพิเศษแห่งประเทศไทยต่อศาลแพ่งเพื่อบังคับตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ
และเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม 2546
ศาลแพ่งได้มีคำพิพากษาให้บังคับตามคำชี้ขาดตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ
โดยให้การทางพิเศษแห่งประเทศไทย (ผู้ว่าจ้าง)
ชำระเงินแก่กิจการร่วมค้าตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ ต่อมาในเดือนมกราคม 2547
ผู้ว่าจ้างได้ยื่นอุทธรณ์เรื่องดังกล่าวต่อศาลฎีกา ขณะนี้คดี
ดังกล่าวอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา

นอกจากนี้ บริษัท อัลสตอม ทรานสปอร์ต เอส เอ และ บริษัท อัลสตอม โฮลดิ้งส์ (ประเทศไทย)
จำกัด เป็นโจทก์ฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากบริษัท รถไฟฟ้ากรุงเทพ จำกัด (“บริษัทร่วม”)
เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 2545 เป็นจำนวนรวมทั้งสิ้นประมาณ 1,382 ล้านบาท และเมื่อวันที่ 16
ธันวาคม 2545 บริษัท มิตซูบิชิ อิเลคทริค คอร์ปอเรชั่น
เป็นโจทก์ฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากบริษัทร่วม เป็นจำนวนรวมประมาณ 621 ล้านบาท
ต่อศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง

บริษัทร่วมได้ยื่นคำให้การจำเลยและฟ้องแย้งต่อศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง
เมื่อวันที่ 21 มกราคม 2546 และ 28 มกราคม 2546 สำหรับคดีฟ้องร้องที่บริษัท อัลสตอม
ทรานสปอร์ต เอส เอ และ บริษัท อัลสตอม โฮลดิ้งส์ (ประเทศไทย) จำกัด เป็นโจทก์ และบริษัท
มิตซูบิชิ อิเลคทริค คอร์ปอเรชั่น เป็นโจทก์ ตามลำดับ
โดยขอให้ศาลมีคำพิพากษายกฟ้องและให้โจทก์ทั้งสองคดีชำระค่าเสียหายให้บริษัทร่วม
เป็นจำนวนรวม 3,522 ล้านบาท

เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2546
บริษัทร่วมได้ยื่นคำร้องต่อศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศว่าในความเห็นของบริษัท
ศาลแพ่งควรจะเป็นศาลที่มีเขตอำนาจพิจารณาคดี
ซึ่งเรื่องดังกล่าวได้ถูกส่งให้ประธานศาลฎีกาเป็นผู้ตัดสิน เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม 2546
ฝ่ายโจทก์ได้ยื่นคำฟ้องต่อศาลฎีกาคัดค้านคำร้องเกี่ยวกับเขตอำนาจศาลว่าคดีดังกล่าวควรอยู่ในการพิจารณาของศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ
และเมื่อวันที่ 19 มกราคม 2547
บริษัทร่วมได้ยื่นคำร้องคัดค้านคำฟ้องของโจทก์ว่าในความเห็นของบริษัทร่วมคดีควรอยู่ในการพิจารณาของศาลแพ่ง

เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม 2547
ศาลฎีกาได้ตัดสินให้คดีอยู่ภายใต้การพิจารณาของศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ
โดยศาลได้กำหนดนัดไกล่เกลี่ยประนีประนอมยอมความกันเพื่อประโยชน์ต่อคู่ความทุกฝ่ายในวันที่ 28
กันยายน 2547 นอกจากนี้ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ ยังได้กำหนดให้วันที่ 8
วันที่ 9 และวันที่ 10 มีนาคม 2548 เป็นวันที่พิจารณาคดีต่อไป

ต่อมา เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2547 บริษัท อัลสตอม ทรานสปอร์ต เอส เอ จำกัด (โจทก์ที่ 1)
และบริษัท อัลสตอม โฮลดิ้ง (ประเทศไทย) จำกัด (โจทก์ที่ 2)
และบริษัทร่วมสามารถประนีประนอมยอมความและยุติคดีกันได้
และได้ยื่นคำร้องขอถอนฟ้องคดีกับศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ
โดยไม่มีค่าเสียหายใด ๆ กับบริษัทร่วม โดยที่คดีกับบริษัท มิตซูบิชิ อิเลคทริค คอร์ปอเรชั่น จำกัด
(โจทก์ที่ 3) ยังคงค้างอยู่ที่ศาล
ซึ่งศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศได้กำหนดให้ทั้งสองฝ่ายเจรจาประนีประนอมยอมความกันในวันที่
3 ธันวาคม 2547

ต่อมาเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม 2547 บริษัทร่วมและ บริษัท มิตซูบิชิ อิเลคทริค คอร์ปอเรชั่น จำกัด
(โจทก์ที่ 3) ได้เจรจาประนีประนอมยอมความกันเพื่อยุติคดี แต่ยังไม่สามารถสรุปผลได้ในขณะนี้

ฝ่ายบริหารของบริษัทร่วมเชื่อว่าบริษัทร่วมจะสามารถประนีประนอมยอมความและยุติคดีกับ บริษัท
มิตซูบิชิอิเลคทริค คอร์ปอเรชั่น จำกัด (โจทก์ที่ 3)
และคาดว่าจะไม่มีภาระที่ต้องชดเชยความเสียหายต่อผู้ฟ้องร้องจากผลของคดีนี้แต่อย่างใด