1.  ปัจจัยความเสี่ยง

ปัจจัยความเสี่ยงของผู้ประกอบการอุตสาหกรรมน้ำมันปาล์ม

ปัจจัยปริมาณการผลิตส่วนเกิน

อุตสาหกรรมน้ำมันปาล์มของไทยในปี 2549 ประสบปัญหาอุปสงค์ส่วนเกิน
จากการขยายของพื้นที่เพาะปลูกเนื้อที่ให้ผลผลิตที่ 2.37 ล้านไร่ เมื่อเทียบกับปีที่แล้วเพิ่มขึ้น
347,998 ไร่ หรือ เพิ่มขึ้นร้อยละ 17.17ขณะที่ผลปาล์มทะลายปี 2549 ออกสู่ตลาดเกือบ 6.70
ล้านตัน เมื่อเปรียบเทียบกับปีที่แล้ว เพิ่มขึ้น 1.238 ล้านตัน หรือ เพิ่มขึ้นร้อยละ 34
ทางด้านผลผลิตต่อไร่ปี 2549 ได้ประมาณ 2,821 กิโลกรัม เพิ่มขึ้นจากปีที่แล้วประมาณ 170
กิโลกรัม หรือ เพิ่มขึ้นร้อยละ 6.89 โดยปริมาณการผลิตน้ำมันปาล์มดิบของประเทศไทยปี 2549
ปรับตัวสูงขึ้นที่ระดับ 1.15 ล้านตัน สูงขึ้นจากปีก่อนกว่า 365,800 ตัน หรือ เพิ่มขึ้นถึงร้อยละ 47
ขณะที่ปริมาณการบริโภคของประเทศอยู่ที่ระดับ 910,000 ตัน ปรับตัวสูงขึ้นจากปีก่อน 141,800 ตัน
หรือ เพิ่มขึ้นถึงร้อยละ 19 โดยปริมาณการบริโภคที่สูงขึ้น
ส่วนหนึ่งมาจากอัตราการบริโภคภายในประเทศในกลุ่มที่ใช้เข้าสู่การบริโภคที่สูงขึ้นร้อยละ 5.5
เมื่อเทียบฐานการบริโภคในประเทศปี 2548
หรือคิดเป็นระดับอัตราการบริโภคที่ใช้เข้าสู่การบริโภคในปี 2549 ที่ 804,000 ตัน
โดยประมาณการณ์ได้ว่า ในการขยายตัวของตัวเลขการบริโภคภายในประเทศที่สูงขึ้นระดับ
100,000 ตันน้ำมันปาล์มดิบ เป็นของกลุ่มพลังงานทดแทน
ที่เข้ามาเป็นปัจจัยใหม่ในอุตสาหกรรมน้ำมันปาล์มของประเทศ โดยเฉพาะในช่วงไตรมาส 3 ของปี
ที่ราคาน้ำมันเชื้อเพลิงของประเทศปรับตัวขึ้นสูงสุดเป็นประวัติการณ์

ปัจจัยปริมาณสต็อคน้ำมันปาล์ม

ด้านปริมาณสต็อคภายในประเทศ ในปี 2549 ในรอบ 10 เดือนแรกของปี ปริมาณ Stock
อยู่ที่ระดับ 201,000 ตัน ปรับตัวสูงขึ้นจากช่วงเดียวกันของปีก่อน 57,500 ตัน
หรือปรับตัวสูงขึ้นกว่าร้อยละ 40 ขณะที่ปริมาณสต็อคเฉลี่ยทั้งปี อยู่ที่ระดับ 178,200 ตัน
สูงกว่าปีก่อนซึ่งอยู่ที่ระดับ 123,000 ตัน หรือ สูงขึ้นกว่าร้อยละ 45 ขณะที่ปริมาณการส่งออกของปี
2549 เมื่อเปรียบเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน ปริมาณการส่งออกขยายตัวสูงขึ้นค่อนข้างมาก
อันเนื่องจากภาวะราคาภายในประเทศที่สามารถแข่งขันกับตลาดต่างประเทศได้
จากภาวะราคาวัตถุดิบที่ต่ำกว่า โดยการส่งออกภายในปี 2549
มีการส่งออกทั้งในรูปน้ำมันปาล์มบริสุทธิ์ และน้ำมันปาล์มดิบ
โดยเฉพาะน้ำมันปาล์มดิบนับเป็นอีกครั้งหนึ่งหลังจากในเดือนกรกฎาคม ปี 2547 หรือกว่า 20
เดือนที่ประเทศไทยไม่เคยมีการส่งออกในรูปของน้ำมันปาล์มดิบมาก่อน โดยปริมาณการส่งออก 10
เดือนแรกของไทยในปี 2549 คิดเป็นปริมาณน้ำมันปาล์มดิบ ที่ 136,400 ตัน
สูงกว่าช่วงเดียวกันในปีก่อนถึง 51,700 ตัน หรือสูงขึ้นกว่าร้อยละ 61
โดยการขยายการส่งออกของไทยในปี 2549 พิจารณาได้จากช่วงไตรมาส 3
เป็นต้นมาซึ่งเป็นช่วงที่ภาวะราคาน้ำมันเชื้อเพลิงปรับตัวขึ้นสูงสุด
ส่งผลให้ราคาน้ำมันปาล์มดิบในตลาดต่างประเทศปรับตัวอย่างผันผวน
และแข็งค่าสูงกว่าราคาภายในประเทศค่อนข้างมาก
ทำให้ผู้ประกอบการถือโอกาสเข้าช่วงชิงโอกาสในการส่งออก
ที่เห็นประโยชน์จากค่าความแตกต่างของราคาระหว่างประเทศ

โดยเมื่อพิจารณาจากปริมาณการส่งออก 6 เดือนแรกของไทย อัตราการส่งออกอยู่ที่ระดับ 30,000
ตันน้ำมันปาล์มดิบ เท่านั้น หรือปรับตัวลงจากปีก่อนที่ 58%
สะท้อนให้เห็นถึงปัญหาของอุตสาหกรรมน้ำมันปาล์มภายในประเทศอีกมุมหนึ่ง กล่าวคือ
ภาวะราคาน้ำมันปาล์ม ตกต่ำในช่วงครึ่งปีแรกของปี
โดยมาจากปริมาณการผลิตปรับตัวสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องโดยไม่มีแรงสนับสนุนในตลาดรองรับ
ขณะที่ปริมาณการบริโภคในครึ่งปีแรกอยู่ในค่าเฉลี่ยการบริโภคปกติที่ระดับ 69,500
ตันน้ำมันปาล์มดิบต่อเดือน

จากปัจจัยพื้นฐานดังกล่าวส่งผลต่อภาวะราคาในกลุ่มผู้ประกอบการอุตสาหกรรมน้ำมันปาล์มภายในประเทศในปี
2549 ตั้งแต่ราคาผลปาล์มสดเฉลี่ยทั้งปี ปรับตัวลดลงต่อเนื่อง มาอยู่ที่ 2.75 บาท
ขณะที่ในปีก่อนอยู่ที่ระดับ 3.27 บาท หรือ อ่อนตัวลง 16%
ขณะที่ราคาน้ำมันปาล์มดิบเฉลี่ยของประเทศในปี 2549 อยู่ที่ 15.77 บาท ลดลงจากปีก่อนที่อยู่
16.89 บาท หรือ ลดลง 8 % และเมื่อเปรียบเทียบกับราคาน้ำมันปาล์มดิบมาเลเซียเฉลี่ยในปี
2549 อยู่ที่ 15.13 บาท ปรับตัวสูงขึ้นจาก 14.80 บาทในปี 2548 หรือเพิ่มขึ้น 2 %
ภาพรวมภาวะราคาดังกล่าวสนับสนุนต่อปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นของอุตสาหกรรมน้ำมันปาล์มของประเทศ
ทั้งภาวะราคาน้ำมันปาล์มภายในประเทศตกต่ำ
และการเพิ่มขีดความสามารถทางการแข่งขันในเวทีการค้าระหว่างประเทศมากขึ้นของอุตสาหกรรมจากปริมาณการส่งออก

ในส่วนความแตกต่างของราคาน้ำมันปาล์มดิบระหว่างไทยและมาเลเซีย ในปี 2549
ค่าเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 0.64 บาท/กิโลกรัม ปรับตัวใกล้เข้าหากันจากเดิม ที่ค่าความแตกต่างเฉลี่ยอยู่ที่
2.09 บาท/กิโลกรัมในปีก่อน โดยช่วงราคาเฉลี่ยที่ต่างกันมากที่สุดภายในปี 2549 อยู่ที่ 3.04 บาท
ในเดือนมกราคม ซึ่งเป็นช่วงที่ราคารับซื้อผลปาล์มสดในประเทศมีราคาสูง

ปัจจัยจากกรอบเขตการค้าเสรีอาเซียน

ปัจจัยความเสี่ยงหนึ่งของอุตสาหกรรมน้ำมันปาล์มของไทย คือ
ความได้เปรียบเชิงเปรียบเทียบของอุตสาหกรรมน้ำมันปาล์มของประเทศเพื่อนบ้านและประเทศสมาชิกในกลุ่มเขตการค้าเสรีอาเซียน
หรือ AFTA : Asean Free Trade Agreement กับประเทศไทย
ที่ต้องลดภาษีนำเข้าน้ำมันปาล์มให้เหลือร้อยละ 0 ภายในปี 2553 (7
ปีจากการเข้าร่วมข้อตกลงเขตการค้าเสรีอาเซียน) รวมถึงต้องยกเลิก
มาตรการควบคุมการนำเข้าน้ำมันปาล์มดิบ และ น้ำมันปาล์มบริสุทธิ์ทั้งหมด

โดยน้ำมันปาล์มถูกจัดอยู่ในกลุ่ม สินค้าเร่งลดภาษี (Fast Track) ที่จะต้องลดภาษีเหลือร้อยละ
0 - 5 ภายในเวลา 7 ปี ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มสินค้า 15 ชนิด ได้แก่ น้ำมันพืช เคมีภัณฑ์ ปุ๋ย
ผลิตภัณฑ์ยาง เยื่อกระดาษ ผลิตภัณฑ์เซรามิคและแก้ว แคโทดที่ทำจากทองแดง
เฟอร์นิเจอร์ไม้และหวาย ปูนซีเมนต์ เภสัชภัณฑ์ พลาสติก ผลิตภัณฑ์หนัง สิ่งทอ
อัญมณีและเครื่องประดับ และเครื่องอิเล็คทรอนิคส์

ในปี 2550 อัตราภาษีศุลกากรน้ำมันปาล์มของไทย
ภายใต้กรอบเขตการค้าเสรีอาเซียนตั้งอยู่ในระดับเพดานภาษีของกรอบเขตการค้า ที่ร้อยละ 5
และยังคงสามารถใช้มาตรการควบคุมการนำเข้าน้ำมันปาล์มดิบ และ น้ำมันปาล์มบริสุทธิ์ได้
โดยการนำเข้านอกโควตาของไทยดังกล่าว ต้องขออนุญาติโดยผ่านองค์การคลังสินค้า
ทั้งนี้เพื่อเป็นการคุ้มครอง
รวมถึงให้มีการปรับตัวและเตรียมความพร้อมเพื่อเสริมสร้างขีดความสามารถทางการแข่งขันของผู้ประกอบการภายในประเทศให้ทันในปี
2553

ปัจจัยความเสี่ยงด้านการผลิต

ปัจจัยความเสี่ยงด้านการผลิต เช่น เครื่องจักรเสีย (Breakdown)
ทำให้ขบวนการผลิตต้องหยุดชะงัก ซึ่งบริษัทฯ ได้จัดให้มีการซ่อมบำรุงป้องกัน (Preventive
Maintenance) ไว้แล้ว รวมไปถึงการที่โรงงานผลิตใหม่ของบริษัทฯ
ได้มีการวางแผนการเดินเครื่องจักรและการซ่อมบำรุงที่มีประสิทธิภาพตามแผนประจำปี
ทำให้โอกาสของความเสี่ยงการผลิตลดลง

ปัจจัยความเสี่ยงด้านการตลาด

 โปรดดูจากหัวข้อ การตลาดและภาวะการณ์แข่งขัน