1.  ปัจจัยความเสี่ยง

1. ความเสี่ยงด้านการดำเนินธุรกิจ

1)  ความเสี่ยงจากความผันผวนของรายได้

บริษัทมีรายได้จากการแปรรูปโครงสร้างเหล็ก งานประกอบและเชื่อมท่อ
และงานประกอบโรงงานสำเร็จรูป ซึ่งเป็นงานผลิตตามแบบของลูกค้า (Make to order)
จึงทำให้รายได้ของบริษัทมีความผันผวน เห็นได้จากในปี 2550 บริษัทมีรายได้จากการรับจ้างผลิต
1,120.94 ล้านบาท และเพิ่มเป็น 6,693.57 ล้านบาท และ 8,469.79 ล้านบาท ในปี 2551
และ 2552 ตามลำดับ
เนื่องจากการได้มาซึ่งรายได้ของบริษัทขึ้นอยู่กับความสามารถในการยื่นซองประมูลและได้รับงานจากการยื่นซองประมูลดังกล่าว
ทำให้รายได้ของบริษัทผันผวนตามปริมาณงานที่บริษัทประมูลงานได้ ดังนั้น
ในอนาคตหากบริษัทไม่สามารถยื่นซองประมูล หรือไม่ได้รับงานจากการยื่นซองประมูล
รายได้ของบริษัทจะได้รับผลกระทบ

อย่างไรก็ตาม บริษัทได้ตระหนักถึงความเสี่ยงดังกล่าว
บริษัทจึงมีนโยบายที่จะรักษาความต่อเนื่องของรายได้ โดยบริษัทจะผลิตงานให้มีคุณภาพ ได้มาตรฐาน
และส่งมอบงานตรงต่อเวลา ในราคาที่เหมาะสม เป็นที่พึงพอใจแก่ลูกค้า
เพื่อให้ลูกค้ามอบหมายงานชิ้นใหม่ให้บริษัท นอกจากนี้ บริษัทยังสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้รับเหมาหลัก
(Main Contractor) รวมถึงการรักษาสถานภาพการเป็นผู้ผลิตงานโครงสร้างเหล็ก
งานประกอบและ เชื่อมท่อ และงานประกอบโรงงานสำเร็จรูปของผู้รับเหมาหลัก
เพื่อให้ได้รับงานเมื่อผู้รับเหมาหลักสามารถประมูลโครงการต่าง ๆ มาได้

2) ความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาวัตถุดิบ

บริษัทฯ ใช้เหล็กรูปพรรณ และเหล็กแผ่นเป็นวัตถุดิบหลักในการผลิต
บริษัทฯได้คำนึงถึงความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาวัตถุดิบดังกล่าว โดยเฉพาะในปี 2552
ซึ่งบริษัทฯเล็งเห็นว่าจากราคาเหล็กที่มีความผันผวนสูงในปี 2551
และอาจมีแนวโน้มที่ราคาจะผันผวนต่อเนื่องถึงปี 2552 บริษัทฯ
จึงได้เจรจากับลูกค้าในโครงการหลักให้เป็นผู้จัดหาวัตถุดิบให้แก่บริษัทฯ โดยบริษัทฯ
มีรายได้จากกลุ่มลูกค้าดังกล่าวคิดเป็นร้อยละ 90 ของรายได้รวมทั้งในปี 2551 และปี 2552

ในปี 2551 และปี 2552 บริษัทฯได้สั่งซื้อเหล็กรูปพรรณ ซึ่งเป็นวัตถุดิบหลัก คิดเป็นร้อยละ 3.0
และร้อยละ 3.3 ของต้นทุนขายตามลำดับ ซึ่งบริษัทฯ
สั่งซื้อเหล็กรูปพรรณจากผู้ผลิตในประเทศร้อยละ 100 ของจำนวนการสั่งซื้อเหล็กรูปพรรณทั้งหมด
และในปี 2551 และปี 2552 บริษัทฯ ได้สั่งซื้อเหล็กแผ่น ซึ่งเป็นวัตถุดิบหลัก คิดเป็นเพียงร้อยละ
10 และร้อยละ 5 ของต้นทุนขายตามลำดับ บริษัทฯ ได้สั่งซื้อเหล็กแผ่นจากผู้ผลิตในประเทศร้อยละ
99 ของจำนวนการสั่งซื้อเหล็กแผ่นทั้งหมด
ดังนั้นการเปลี่ยนแปลงราคาเหล็กรูปพรรณและเหล็กแผ่นจึงไม่ส่งผลกระทบต่อต้นทุนขายของบริษัทฯ
ในปี 2551 และ 2552

ทั้งนี้ในช่วงที่ผ่านมาการเปลี่ยนแปลงของราคาเหล็กรูปพรรณ และเหล็กแผ่น เป็นดังนี้

หน่วย: บาทต่อกิโลกรัม

ที่มา : ข้อมูลราคาเหล็กรูปพรรณและเหล็กแผ่นจากบริษัทฯ

จากปี 2551 ราคาเหล็กรูปพรรณและเหล็กแผ่นในประเทศปรับตัวสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
และปรับตัวขึ้นอย่างมากโดยเฉพาะในไตรมาส 3 ของปี 2551
โดยราคาเหล็กในประเทศทั้งเหล็กรูปพรรณและเหล็กแผ่นราคาปรับตัวสูงถึง 40.00 บาทต่อกิโลกรัม
แต่หลังจากนั้นราคาก็ปรับลดลงจนถึงที่ราคา 26.00 บาท ต่อกิโลกรัมในเดือนธันวาคม 2551
และราคาเหล็กแผ่นยังคงลดลงต่อเนื่องในช่วงต้นปี 2552
และทรงตัวเรื่อยมาตลอดทั้งปีที่ประมาณราคา 21.00 บาทต่อกิโลกรัม
ขณะที่ราคาเหล็กรูปพรรณยังคงราคาไม่ต่างจากปลายปี 2551 นัก คืออยู่ที่ราคาประมาณ 26.00
บาทต่อกิโลกรัม

อย่างไรก็ตาม ในกรณีที่บริษัทฯ เป็นผู้จัดหาวัตถุดิบ เมื่อบริษัทฯ ถอดแบบวิศวกรรม
และทราบปริมาณการใช้เหล็กแล้ว บริษัทฯ จะเจรจากับผู้ผลิตหรือผู้ขายเหล็ก (Supplier)
เพื่อกำหนดราคาเหล็กตลอดทั้งโครงการ ประกอบกับบริษัทฯ
ยังติดตามสถานการณ์ราคาวัตถุดิบเหล็กอย่างใกล้ชิดเพื่อประมาณการราคาและกำหนดช่วงเวลาในการสั่งซื้อได้อย่างเหมาะสม
นอกจากนี้ บริษัทฯ ยังสามารถเลือกที่จะจ่ายค่าวัตถุดิบเป็นเงินสด
เพื่อให้ได้รับส่วนลดการค้าเมื่อเหมาะสมได้อีกด้วย

3) ความเสี่ยงจากความไม่เพียงพอของปริมาณแรงงาน

ในช่วงปี 2551-2552 ที่ผ่านมานี้
บริษัทมีความต้องการวิศวกรและแรงงานมีฝีมือที่มีประสบการณ์ขยายตัวเพิ่มขึ้นตามปริมาณงานที่เติบโตแบบก้าวกระโดด
อีกทั้งความต้องการแรงงานเพื่อไปทำงานต่างประเทศก็เพิ่มมากขึ้น
ทำให้บริษัทขาดวิศวกรและแรงงานมีฝีมือในบางช่วงเวลา
บริษัทจึงได้ดำเนินการปรับโครงสร้างพนักงานเพื่อให้มีสายความก้าวหน้าในงานรับผิดชอบ
จัดฝึกอบรมและพัฒนาให้มีความรู้ความสามารถอยู่เสมอ
และได้ร่วมกับสถาบันการศึกษาที่เกี่ยวข้องในการพัฒนานักเรียนนักศึกษาให้ได้เรียนในสาขาวิชาชีพช่างฝีมือ
เพื่อให้แน่ใจว่าบริษัทจะมีทีมงานที่แข็งแกร่งและพร้อมที่จะรองรับงานของบริษัทได้อย่างต่อเนื่อง

4) ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน

ฝ่ายบริหารของบริษัทมีนโยบายที่จะบริหารความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนมาอย่างต่อเนื่อง
สัญญาที่ลงนามในปี 2551 เป็นต้นมาจึงมีการเจรจาตกลงกับลูกค้าเป็นสกุลเงินบาทเกือบทั้งหมด
อย่างไรก็ตามบริษัทยังคงมีรายได้และต้นทุนบางส่วนที่เป็นเงินตราต่างประเทศ จึงได้เข้าทำสัญญาซื้อ
ขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้าเพื่อป้องกันความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน
ประกอบกับมีการพิจารณาใช้วิธีการจับคู่รายได้
ค่าใช้จ่ายที่เป็นเงินเงินตราต่างประเทศสกุลเดียวกันในบางกรณี
นอกจากนี้บริษัทมีเงินลงทุนในตราสารหนี้ต่างประเทศเป็นสกุลเงินบาทผ่านกองทุนที่จัดตั้งโดยสถาบันการเงินซึ่งมีนโยบายในการป้องกันความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนทั้งจำนวน

5) ความเสี่ยงจากนโยบายการตั้งสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญ

ตามลักษณะของการทำงานของบริษัท
ซึ่งเป็นงานผลิตตามแบบของลูกค้าและมีระยะเวลาในการทำงานเฉลี่ยประมาณ 1 - 2 ปี
บริษัทจึงไม่ได้ตั้งสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสำหรับลูกหนี้ที่มีอายุหนี้คงค้างมากกว่า 12 เดือน
ซึ่งตามนโยบายการตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญของบริษัทนั้น
ผู้บริหารจะเป็นผู้ประเมินการตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสำหรับลูกค้าแต่ละรายจากประสบการณ์ชำระเงินในอดีต
ฐานะการเงินของลูกค้า ภาวะเศรษฐกิจ ตลอดจนความสัมพันธ์อันดีกับลูกค้า
ซึ่งนโยบายการตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญดังกล่าว
ส่งผลกระทบต่อผลการดำเนินงานของบริษัทและอาจมีความเสี่ยงที่บริษัทต้องตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสำหรับลูกหนี้คงค้างมากกว่า
12 เดือนหากลูกหนี้ดังกล่าวไม่สามารถชำระหนี้ได้

ระหว่างปี 2551 บริษัทมีการตัดลูกหนี้ และค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญของลูกหนี้รายหนึ่งเป็นหนี้สูญ
เนื่องจากเจ้าพนักงานบังคับคดีทำการตรวจสอบและรายงานว่าลูกหนี้รายดังกล่าวไม่มีสินทรัพย์ใดๆ
ที่จะยึดเพื่อชำระหนี้ได้ ทำให้ ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2551 มียอดลูกหนี้ค้างชำระมากกว่า 12
เดือนเหลือเพียง 25.81 ล้านบาท ในขณะที่ค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญลดลงจากเดิม 113.77
ล้านบาทในปี 2550 เป็น 25.55 ล้านบาท ซึ่งฝ่ายบริหารคิดว่าเหมาะสมเพียงพอ

ระหว่างปี 2552 บริษัท มียอดลูกหนี้ค้างชำระมากกว่า 12 เดือนเหลือเพียง 20.8 ล้านบาท
ในขณะที่ค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญลดลงจากเดิม 5.1 ล้านบาทเมื่อเทียบกับปี 2551
ซึ่งฝ่ายบริหารคิดว่าเหมาะสมเพียงพอแล้ว

6) ความเสี่ยงด้านกฎหมายและคดีความ

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2552
บริษัทมีข้อพิพาททางกฎหมายที่มีผลกระทบด้านลบต่อทรัพย์สินของบริษัทสูงกว่าร้อยละ 5
ของส่วนของผู้ถือหุ้น และอยู่ระหว่างการพิจารณาคดี คือ

เมื่อวันที่ 21 กันยายน 2548 บริษัทแห่งหนึ่งในต่างประเทศ(“บริษัทคู่สัญญา”)
ได้ยื่นฟ้องบริษัทให้จ่ายค่าชดเชยค่าเสียหายจำนวนรวมประมาณ 6.8 ล้านเหรียญสหรัฐฯ
และเรียกร้องเงินค้ำประกันการปฏิบัติงานและเงินค้ำประกันการจ่ายเงินล่วงหน้าตามหนังสือค้ำประกันธนาคาร
ซึ่งคิดเป็นจำนวนรวมประมาณ 0.7 ล้านเหรียญสหรัฐฯ ซึ่ง ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2552
คดียังอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาล ทั้งนี้
สำนักงานกฎหมายไม่สามารถให้ความเห็นได้ว่าบริษัทจะแพ้หรือชนะคดี
ส่วนการเรียกร้องค่าเสียหายอันเกิดจากการทำผิดสัญญาจากบริษัทคู่สัญญานั้น
บริษัทคู่สัญญาจะได้รับชดใช้ค่าเสียหายที่เกิดขึ้นจากการผิดสัญญาตามความเป็นจริง คือ
จำนวนเงินที่ต้องจ่ายไปมากกว่าจำนวนเงินตามสัญญา นอกจากนี้
หากบริษัทคู่สัญญามีส่วนในการกระทำผิดสัญญาด้วย
ศาลจะนำการผิดสัญญาของบริษัทคู่สัญญามาพิจารณาประกอบ ดังนั้น หากศาลพิจารณาแล้ว พบว่า
บริษัทคู่สัญญามีส่วนกระทำผิดสัญญาด้วย บริษัทคู่สัญญาจะได้รับค่าเสียหายไม่เต็มตามจำนวนที่เรียกร้อง

นอกจากนี้ ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2552
บริษัทได้ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นบางส่วนจากคดีความดังกล่าวตามความเห็นของฝ่ายกฎหมายของบริษัทแล้ว
ซึ่งคณะกรรมการบริหารเห็นว่า การตั้งสำรองดังกล่าวมีความเหมาะสมและเพียงพอ
(รายละเอียดข้อ 2.7 ข้อพิพาททางกฎหมาย)