1.  ปัจจัยความเสี่ยง

1. ความเสี่ยงด้านการดำเนินธุรกิจ

1)  ความเสี่ยงจากความผันผวนของรายได้

บริษัทมีรายได้จากการแปรรูปโครงสร้างเหล็ก งานประกอบและเชื่อมท่อ
และงานประกอบโรงงานสำเร็จรูป ซึ่งเป็นงานผลิตตามแบบของลูกค้า (Make to order)
จึงทำให้รายได้ของบริษัทมีความผันผวน เห็นได้จากในปี 2550 บริษัทมีรายได้จากการรับจ้างผลิต
1,120.94 ล้านบาท และเพิ่มเป็น 6,693.57 ล้านบาท และ 8,469.79 ล้านบาท ในปี 2551
และ 2552 ตามลำดับ และในปี 2553 รายได้จากการรับจ้างผลิตลดลงเป็น 4,436.11ล้านบาท
เนื่องจากการได้มาซึ่งรายได้ของบริษัทขึ้นอยู่กับความสามารถในการได้รับงานจากการเสนอราคาให้กับลูกค้า
และความไม่แน่นอนของโครงการที่ประมูล ที่อาจจะมีความล่าช้าของโครงการเอง
ทำให้รายได้ของบริษัทผันผวนตามปริมาณงานที่บริษัทประมูลงานได้ ดังนั้น
ในอนาคตหากบริษัทไม่สามารถประมูล
หรือไม่ได้รับงานจากความล่าช้าของโครงการของการของลูกค้าเอง
รายได้ของบริษัทจะได้รับผลกระทบ

อย่างไรก็ตาม บริษัทได้ตระหนักถึงความเสี่ยงดังกล่าว
บริษัทจึงมีนโยบายที่จะรักษาความต่อเนื่องของรายได้ โดยบริษัทจะผลิตงานให้มีคุณภาพ ได้มาตรฐาน
และส่งมอบงานตรงต่อเวลา ในราคาที่เหมาะสม เป็นที่พึงพอใจแก่ลูกค้า
เพื่อให้ลูกค้ามอบหมายงานชิ้นใหม่ให้บริษัท นอกจากนี้ บริษัทยังสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้รับเหมาหลัก
(Main Contractor) รวมถึงการรักษาสถานภาพการเป็นผู้ผลิตงานโครงสร้างเหล็ก
งานประกอบและ เชื่อมท่อ และงานประกอบโรงงานสำเร็จรูปของผู้รับเหมาหลัก
เพื่อให้ได้รับงานเมื่อผู้รับเหมาหลักสามารถประมูลโครงการต่าง ๆ มาได้

2) ความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาวัตถุดิบ

บริษัทฯ ใช้เหล็กรูปพรรณ และเหล็กแผ่นเป็นวัตถุดิบหลักในการผลิต
บริษัทฯได้คำนึงถึงความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาวัตถุดิบดังกล่าว โดยเฉพาะในปี 2553
ซึ่งบริษัทฯเล็งเห็นว่าจากราคาเหล็กอาจจะยังคงมีแนวโน้มที่ราคาจะผันผวน บริษัทฯ
จึงได้เจรจากับลูกค้าในโครงการหลักให้เป็นผู้จัดหาวัตถุดิบให้แก่บริษัทฯ โดยบริษัทฯ
มีรายได้จากกลุ่มลูกค้าดังกล่าวคิดเป็นร้อยละ 90 ของรายได้รวมทั้งในปี 2552 และปี 2553

ในปี 2552 และปี 2553 บริษัทฯได้สั่งซื้อเหล็กรูปพรรณ ซึ่งเป็นวัตถุดิบหลัก คิดเป็นร้อยละ 3.3
และร้อยละ 1 ของต้นทุนขายตามลำดับ ซึ่งในช่วง 2 ปีนี้บริษัทฯ
สั่งซื้อเหล็กรูปพรรณจากผู้ผลิตในประเทศร้อยละ 100 ของจำนวนการสั่งซื้อเหล็กรูปพรรณทั้งหมด
และในปี 2552 และปี 2553 บริษัทฯ ได้สั่งซื้อเหล็กแผ่น ซึ่งเป็นวัตถุดิบหลัก คิดเป็นเพียงร้อยละ 5
และร้อยละ 2 ของต้นทุนขายตามลำดับ ซึ่งในปี 2552 บริษัทฯ
ได้สั่งซื้อเหล็กแผ่นจากผู้ผลิตในประเทศร้อยละ 99 และในปี 2553 ร้อยละ 60
ของจำนวนการสั่งซื้อเหล็กแผ่นทั้งหมด โดยการสั่งซื้อเหล็กแผ่นจากผู้ผลิตต่างประเทศร้อยละ 40
ในปี 2553
นั้นเป็นเหล็กชนิดเกรดคุณภาพพิเศษที่บริษัทฯได้สอบราคาไว้ล่วงหน้าแล้วก่อนตอบรับสัญญางานกับลูกค้า
ดังนั้นการเปลี่ยนแปลงราคาเหล็กรูปพรรณและเหล็กแผ่นจึงไม่ส่งผลกระทบต่อต้นทุนขายของบริษัทฯ
ในปี 2552 และ 2553

ทั้งนี้ในช่วงที่ผ่านมาการเปลี่ยนแปลงของราคาเหล็กรูปพรรณ และเหล็กแผ่น เป็นดังนี้

หน่วย: บาทต่อกิโลกรัม

[]

ที่มา : ข้อมูลราคาเหล็กรูปพรรณและเหล็กแผ่นจากบริษัทฯ

จากปี 2552 ราคาเหล็กทรงตัวเรื่อยมาตลอดทั้งปี เหล็กแผ่นที่ประมาณราคา 21.00
บาทต่อกิโลกรัม ขณะที่เหล็กรูปพรรณอยู่ที่ราคาประมาณ 26.00 บาทต่อกิโลกรัม และในปี 2553
ราคาเหล็กมีแนวโน้มปรับตัวขึ้น แต่ปรับตัวขึ้นทีละน้อยเรื่อยมา
จนกระทั่งปลายปีราคาเหล็กแผ่นอยู่ที่ระดับราคาประมาณ 24.00 บาทต่อกิโลกรัม
และราคาเหล็กรูปพรรณอยู่ที่ระดับราคาประมาณ 28.00 บาทต่อกิโลกรัม หรือราคาปรับขึ้นร้อยละ 8

อย่างไรก็ตาม จากความผันผวนของราคาเหล็กในปี 2551 บริษัทฯ
ยังคงพึงระมัดระวังอย่างต่อเนื่องในเรื่องนี้  ในกรณีที่บริษัทฯ เป็นผู้จัดหาวัตถุดิบ เมื่อบริษัทฯ
ถอดแบบวิศวกรรม และทราบปริมาณการใช้เหล็กแล้ว บริษัทฯ จะเจรจากับผู้ผลิตหรือผู้ขายเหล็ก
(Supplier) เพื่อกำหนดราคาเหล็กตลอดทั้งโครงการ ประกอบกับบริษัทฯ
ยังติดตามสถานการณ์ราคาวัตถุดิบเหล็กอย่างใกล้ชิดเพื่อประมาณการราคาและกำหนดช่วงเวลาในการสั่งซื้อได้อย่างเหมาะสม
นอกจากนี้ บริษัทฯ
ยังสามารถเจรจากับลูกค้าเพื่อขอปรับราคาขายตามราคาเหล็กชนิดเกรดคุณภาพพิเศษซึ่งได้ถูกกำหนดและทำตามแบบของลูกค้าได้อีกด้วย

3) ความเสี่ยงจากความไม่เพียงพอของปริมาณแรงงาน

ในช่วงปี 2551-2553 ที่ผ่านมานี้
บริษัทมีความต้องการวิศวกรและแรงงานมีฝีมือที่มีประสบการณ์ขยายตัวเพิ่มขึ้นตามปริมาณงานที่เติบโตแบบก้าวกระโดด
อีกทั้งความต้องการแรงงานเพื่อไปทำงานต่างประเทศก็เพิ่มมากขึ้น
ทำให้บริษัทขาดวิศวกรและแรงงานมีฝีมือในบางช่วงเวลา
บริษัทจึงได้ดำเนินการปรับโครงสร้างพนักงานเพื่อให้มีสายความก้าวหน้าในงานรับผิดชอบ
จัดฝึกอบรมและพัฒนาให้มีความรู้ความสามารถอยู่เสมอ
และได้ร่วมกับสถาบันการศึกษาที่เกี่ยวข้องในการพัฒนานักเรียนนักศึกษาให้ได้เรียนในสาขาวิชาชีพช่างฝีมือ
เพื่อให้แน่ใจว่าบริษัทจะมีทีมงานที่แข็งแกร่งและพร้อมที่จะรองรับงานของบริษัทได้อย่างต่อเนื่อง

ทั้งนี้ในปี 2553 บริษัทไม่มีปัญหาด้านขาดแคลนแรงงาน เนื่องจากมีปริมาณงานที่ลดน้อยลง แต่ทั้งนี้
บริษัทยังคงรักษาพนักงานที่มีหน้าที่หลักเพื่อรองรับงานที่จะเริ่มในปี 2554 นี้ต่อไป

4) ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน

ฝ่ายบริหารของบริษัทมีนโยบายที่จะบริหารความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนมาอย่างต่อเนื่อง
สัญญาที่ลงนามในปี 2551 เป็นต้นมาจึงมีการเจรจาตกลงกับลูกค้าเป็นสกุลเงินบาทเกือบทั้งหมด
สำหรับสัญญาที่ไม่สามารถเจรจาเป็นสกุลเงินบาทได้
ทางบริษัทจะทำสัญญาซื้อเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า (Forward Contract)
กับธนาคารพาณิชย์เพื่อป้องกันความเสี่ยง ประกอบกับมีการพิจารณาใช้วิธีการจับคู่รายได้
ค่าใช้จ่ายที่เป็นเงินตราต่างประเทศสกุลเดียวกันในบางกรณี นอกจากนี้
บริษัทมีการลงทุนในกองทุนเปิดและหุ้นกู้ในต่างประเทศ
รวมทั้งมีเงินลงทุนในตราสารหนี้ต่างประเทศเป็นสกุลเงินบาทผ่านกองทุนที่จัดตั้งโดยสถาบันการเงินซึ่งได้ทำสัญญาป้องกันความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนทั้งจำนวน

5) ความเสี่ยงจากนโยบายการตั้งสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญ

ตามลักษณะของการทำงานของบริษัท
ซึ่งเป็นงานผลิตตามแบบของลูกค้าและมีระยะเวลาในการทำงานเฉลี่ยประมาณ 1 - 2 ปี
บริษัทจึงไม่ได้ตั้งสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสำหรับลูกหนี้ที่มีอายุหนี้คงค้างมากกว่า 12 เดือน
ซึ่งตามนโยบายการตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญของบริษัทนั้น
ผู้บริหารจะเป็นผู้ประเมินการตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสำหรับลูกค้าแต่ละรายจากประสบการณ์ชำระเงินในอดีต
ฐานะการเงินของลูกค้า ภาวะเศรษฐกิจ ตลอดจนความสัมพันธ์อันดีกับลูกค้า
ซึ่งนโยบายการตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญดังกล่าว
ส่งผลกระทบต่อผลการดำเนินงานของบริษัทและอาจมีความเสี่ยงที่บริษัทต้องตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสำหรับลูกหนี้คงค้างมากกว่า
12 เดือนหากลูกหนี้ดังกล่าวไม่สามารถชำระหนี้ได้

ระหว่างปี 2552 บริษัท มียอดลูกหนี้ค้างชำระมากกว่า 12 เดือนจำนวน 38.16 ล้านบาท
ซึ่งได้ตั้งสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญไว้แล้วจำนวน 37.76 ล้านบาท
ซึ่งฝ่ายบริหารคิดว่าเหมาะสมเพียงพอแล้ว

ระหว่างปี 2553 บริษัทมียอดลูกหนี้ค้างชำระมากกว่า 12 เดือน จำนวน 37.53 ล้านบาท
ในขณะที่ค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญคงเหลือจำนวน 37.25 ล้านบาท
ซึ่งฝ่ายบริหารคิดว่าเหมาะสมเพียงพอแล้ว

6) ความเสี่ยงด้านกฎหมายและคดีความ

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2553
บริษัทมีข้อพิพาททางกฎหมายที่มีผลกระทบด้านลบต่อทรัพย์สินของบริษัทสูงกว่าร้อยละ 5
ของส่วนของผู้ถือหุ้น และอยู่ระหว่างการพิจารณาคดี คือ

เมื่อวันที่ 21 กันยายน 2548 บริษัทแห่งหนึ่งในต่างประเทศ(“บริษัทคู่สัญญา”)
ได้ยื่นฟ้องแย้งบริษัทให้จ่ายค่าชดเชยค่าเสียหายจำนวนรวมประมาณ 6.8 ล้านเหรียญสหรัฐฯ
และเรียกร้องเงินค้ำประกันการปฏิบัติงานและเงินค้ำประกันการจ่ายเงินล่วงหน้าตามหนังสือค้ำประกันธนาคาร
ซึ่งคิดเป็นจำนวนรวมประมาณ 0.7 ล้านเหรียญสหรัฐฯ ซึ่ง ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2553
คดียังอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาล ทั้งนี้
สำนักงานกฎหมายไม่สามารถให้ความเห็นได้ว่าบริษัทจะแพ้หรือชนะคดี
ส่วนการที่บริษัทคู่สัญญายื่นฟ้องแย้งเพื่อเรียกร้องค่าเสียหายอันเกิดจากการผิดสัญญานั้น
บริษัทคู่สัญญาจะได้รับชดใช้ค่าเสียหายที่เกิดขึ้นจากการผิดสัญญาตามความเป็นจริงที่สามารถพิสูจน์ให้ศาลเห็นได้
แต่ต้องไม่เกินกว่ามูลค่าที่เรียกร้องในคำฟ้องแย้ง นอกจากนี้
หากบริษัทคู่สัญญามีส่วนในการกระทำผิดสัญญาด้วย
ศาลจะนำการผิดสัญญาของบริษัทคู่สัญญามาพิจารณาประกอบ ดังนั้น หากศาลพิจารณาแล้วเห็นว่า
บริษัทคู่สัญญามีส่วนกระทำผิดสัญญาด้วย บริษัทคู่สัญญาจะได้รับค่าเสียหายไม่เต็มตามจำนวนที่เรียกร้อง
หรือถ้าศาลพิจารณาตามพยานหลักฐานของทั้งสองฝ่ายแล้ว เห็นว่าบริษัทไม่ได้เป็นฝ่ายผิดสัญญา
บริษัทจะได้รับค่าการงานที่ทำไปแล้วที่บริษัทสามารถพิสูจน์ให้ศาลเห็น
แต่ไม่เกินจำนวนเงินที่บริษัทเป็นโจทก์เรียกร้องในคำฟ้อง

บริษัทได้ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นบางส่วนจากคดีความดังกล่าวตามความเห็นของฝ่ายกฎหมายของบริษัทแล้ว
ซึ่งคณะกรรมการบริหารเห็นว่า การตั้งสำรองดังกล่าวนี้มีความเหมาะสมและเพียงพอ
จึงไม่จำเป็นต้องตั้งสำรองเพิ่มอีกสำหรับงวดบัญชี ปี 2553 (รายละเอียดข้อ 2.7
ข้อพิพาททางกฎหมาย)