ปัจจัยความเสี่ยง

1. สภาวะเศรษฐกิจโลก

แม้ว่าในช่วงต้นปี 2547 เศรษฐกิจโลกมีอัตราการขยายตัวในระดับสูง
แต่เริ่มมีการชะลอตัวในช่วงครึ่งปีหลัง
เนื่องจากการปรับตัวของราคาน้ำมันที่สูงขึ้นและการปรับตัวสูงขึ้นของอัตราดอกเบี้ย
อย่างไรก็ตามการขยายตัวของเศรษฐกิจโลกในภาพรวมทั้งปีอยู่ในเกณฑ์ที่ดีร้อยละ 4.6 สูงกว่า
ร้อยละ 3.9 ในปี 2546 โดยเฉพาะเศรษฐกิจ สหรัฐอเมริกา ญี่ปุ่น สหภาพยุโรป
มีการขยายตัวมากขึ้นกว่าปีก่อนอย่างชัดเจน
และการขยายการลงทุนในการก่อสร้างที่อยู่อาศัยเพิ่มมากขึ้น
ซึ่งเป็นผลจากการพยายามกระตุ้นให้ภาคเอกชนใช้จ่ายและลงทุนอย่างต่อเนื่อง
รวมทั้งความต้องสินค้าที่ตอบสนองต่อการยกระดับคุณภาพชีวิตของประชากรเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก
ประเทศในกลุ่มเอเชียมีการขยายตัวทางเศรษฐกิจเกิดจากอุปสงค์ภายในประเทศและส่งออกที่เพิ่มมากขึ้นทั้งในส่วนภูมิภาคเองและการส่งออกไปยังประเทศจีน
สหรัฐอเมริกา ญี่ปุ่น สำหรับประเทศจีนยังมีการขยายตัวด้านการลงทุนด้านการก่อสร้าง
อุตสาหกรรมเหล็กและโลหะ
และอุตสาหกรรมรถยนต์ค่อนข้างสูงแม้ว่ามีความพยายามของรัฐบาลจีนในการชะลอการขยายตัวก็ตาม

จากภาวะดังกล่าว อุตสาหกรรมยางธรรมชาติจึงมีแนวโน้มไปในทิศทางเดียวกัน
เนื่องจากกลุ่มผู้ใช้และบริโภคยางธรรมชาติมากที่สุดคืออุตสาหกรรมยางล้อรถยนต์
ซึ่งอิงอุตสาหกรรมรถยนต์อีกต่อหนึ่ง (รายละเอียดเพิ่มเติมในส่วนภาวะอุตสาหกรรม) ซึ่งในปี 2547
โดยภาพรวมยังคงเป็นปัจจัยบวก
ความต้องการยางธรรมชาติยังคงมีอยู่อย่างต่อเนื่องและอยู่ในระดับที่สูง

2. สภาวะการแข่งขันระหว่างประเทศผู้ผลิตรายใหญ่ในตลาดโลก

แม้ผลจากการที่ประเทศผู้ผลิตยางรายใหญ่ คือ มาเลเซีย อินโดนีเซีย
และประเทศไทยได้รวมตัวจัดตั้งบริษัทร่วมทุนยางพาราระหว่างประเทศ (International
Rubber Organization) ตั้งแต่ปลายปี 2546
ที่มีวัตถุประสงค์กำหนดยุทธศาสตร์ยางในระดับมหภาคร่วมกัน
เพื่อรักษาระดับปริมาณการผลิตและราคายางไม่ให้เกิดความผันผวน จะยังไม่มีมาตรการที่ชัดเจน
แต่ก็ได้ส่งผลดีทางด้านจิตวิทยาต่อทุกหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทั้งภาครัฐและเอกชนว่าจะไม่มีสภาวะการล้นตลาดของยางพาราในตลาดโลก
และส่งผลในที่สุดต่อการแข่งขันในระดับภูมิภาคของผู้ผลิตรายใหญ่ทั้ง 3
ประเทศลดความเข้มข้นลงเป็นอย่างมาก
และทำให้ราคายางในตลาดโลกโดยเฉลี่ยยังอยู่ในเกณฑ์ที่ดีในช่วงปี 2547

อย่างไรก็ตาม นอกเหนือจากกลุ่มของประเทศผู้ผลิตเดิมรายใหญ่แล้ว
เริ่มมีการแนวโน้มของกลุ่มประเทศอื่นที่มีศักยภาพการเติบโตของปริมาณยางธรรมชาติสูงขึ้นในอนาคตตามรายละเอียดดังนี้

เวียดนาม เป็นประเทศหนึ่งที่มีนโยบายส่งเสริมการปลูกยางพารา และอุตสาหกรรมแปรรูป
และได้รับเงินกู้จากธนาคารโลกเพื่อขยายพื้นที่เพาะปลูก
นอกจากนี้เวียดนามได้โควตาส่งออกยางไปประเทศจีนตั้งแต่ปี 2544 เช่นเดียวกับไทย
จึงเป็นคู่แข่งที่สำคัญของไทยในตลาดดังกล่าวต่อไปในอนาคต

ลาวและกัมพูชา มีพื้นที่เหมาะสมที่จะปลูกยางได้
บริษัทเอกชนของมาเลเซียเริ่มให้ความสนใจและสำรวจความเป็นไปได้ของการลงทุน

อินเดีย เป็นประเทศผู้ผลิตยางพารามากเป็นอันดับที่ 4 ของโลก รองจากไทย อินโดนีเซีย
และมาเลเซีย
แต่ปริมาณความต้องการใช้ยางในอินเดียมีแนวโน้มขยายตัวอย่างรวดเร็วเนื่องจากการขยายตัวของอุตสาหกรรมยานยนต์
การปรับมาตรฐานการครองชีพ ผลผลิตทั้งหมดจึงถูกใช้เป็นวัตถุดิบสำหรับอุตสาหกรรมภายในประเทศ
ทั้งนี้มีการคาดการณ์ว่าความต้องการยางในประเทศอินเดียมีแนวโน้มที่เพิ่มสูงขึ้นในอนาคต
             จีน เป็นประเทศผู้ผลิตยางพารามากเป็นอันดับที่ 5 ของโลก อย่างไรก็ตาม
ผลผลิตภายใน ประเทศยังไม่เพียงพอสำหรับความต้องการของอุตสาหกรรมแปรรูปยางพารา
จึงยังต้องมีการนำเข้าจากต่างประเทศ

3. การกำหนดนโยบายภาครัฐ

ในช่วงปีที่ผ่านมารัฐบาลมีนโยบายสำคัญในการผลักดันให้อุตสาหกรรมยางมีการขยายตัวอย่างต่อเนื่องและมีความพยายามในการสร้างเสถียรภาพราคายางในตลาดโลก
ดังนี้

3.1 การขยายพื้นที่เพาะปลูก ภาครัฐบาลได้ให้การส่งเสริมพื้นที่เพาะปลูกในพื้นที่ใหม่ อาทิเช่น
ทางภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เพื่อให้เป็นที่แน่ใจว่า
ปริมาณยางที่จะเข้าสู่อนาคตในช่วง 10-15
ปีข้างหน้ามีอย่างเพียงพอและเหมาะสมต่ออัตราการหมุนเวียนทดแทนต้นยางเก่าที่หมดอายุและต้องเริ่มทำการเพาะปลูกใหม่ในแต่ละปี

3.2 การสร้างเสถียรภาพของราคายางในตลาดโลก
จากการที่ประเทศผู้ส่งออกยางรายใหญ่ของโลก 3 ประเทศ คือ ประเทศไทย ประเทศอินโดนีเซีย
และ ประเทศมาเลเซีย ได้จัดตั้งบริษัทร่วมทุนยางขึ้นมา
เป็นผลให้ระดับราคายางในประเทศมีเสถียรภาพ และปรับตัวสูงขึ้นจากอดีตประมาณ 20
บาท/กิโลกรัม เป็นประมาณ 40 บาท/กิโลกรัม และในอนาคตประเทศอื่นๆ
ที่ผลิตและส่งออกยางที่สำคัญในตลาดโลก เช่น เวียดนาม อินเดีย
มีแนวโน้มที่จะเข้าร่วมทุนในบริษัทเพิ่มขึ้น เพื่อต้องการใช้เป็นช่องทางเจรจาผ่านบริษัทร่วมทุน
เพื่อรักษาระดับราคายางธรรมชาติไม่ให้ลดลงต่ำกว่าระดับที่เหมาะสม

ทั้งนี้ นโยบายภาครัฐในปี 2547 ที่ผ่านมา มีผลกระทบทางบวกต่อบริษัทผู้ประกอบการ
และส่งผลดีต่อเกษตรกรชาวสวนยางเป็นอย่างมาก ซึ่งแนวทางและนโยบายในปี 2548
ของภาครัฐมีแนวโน้มที่จะรักษาระดับราคายางในตลาดโลกให้เกิดความเสถียรภาพมากที่สุด

4. การแข่งขันภายในประเทศ

ข้อมูลในหัวข้อการประกอบธุรกิจของแต่ละสายผลิตภัณฑ์ เรื่องการตลาดและสภาวะการแข่งขัน

5. สภาพคล่องทางการเงิน ระดับอัตราดอกเบี้ย และอัตราแลกเปลี่ยนภายในประเทศ

เนื่องจากการขยายตัวอย่างต่อเนื่องในอุตสาหกรรมยาง
ทำให้ปริมาณการผลิตและจำหน่ายเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ประกอบกับบริษัทฯ
เป็นผู้ผลิตและผู้ส่งออกรายใหญ่รายหนึ่งในประเทศ ปริมาณการผลิตและการจำหน่ายของบริษัทฯ
ในแต่ละปีอยู่ในระดับสูงมาก
นอกจากนี้ในการดำเนินธุรกิจต้องอาศัยเงินทุนหมุนเวียนจำนวนมากเพราะการซื้อยางจากเกษตรกรต้องจ่ายเป็นเงินสด
ดังนั้น
สภาพคล่องทางการเงินในระดับที่เหมาะสมจึงเป็นส่วนสำคัญอย่างมากในการดำเนินธุรกิจให้เป็นไปได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ช่วงปี 2547
ระดับราคายางในตลาดโลกมีการปรับตัวสูงขึ้นประกอบกับความผันผวนของระดับราคาน้ำมัน
มีผลกระทบต่อการเพิ่มขึ้นของการใช้เงินทุนหมุนเวียนต่อปริมาณผลผลิตและยอดจำหน่ายของบริษัทฯ
โดยตรง ซึ่งส่งผลให้ต้นทุนดอกเบี้ยจ่ายเพิ่มสูงขึ้น และหากมีการปรับตัวของระดับอัตราดอกเบี้ย
จะทำให้ต้นทุนทางการเงินของบริษัทได้รับผลกระทบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
นอกจากนี้ในปีที่ผ่านมาบริษัทฯ ได้จัดตั้งบริษัท Sri Trang USA, Inc. ประเทศสหรัฐอเมริกา
เพื่อรองรับกลุ่มผู้บริโภคในตลาดสหรัฐอเมริกา และ เพิ่มทุนในบริษัท Sri Trang
International Pte Ltd ประเทศสิงคโปร์ ซึ่งทำให้มีการใช้เงินทุนหมุนเวียนมากขึ้น
อย่างไรก็ตาม จากการที่บริษัทฯ ได้ศึกษาผลิตภัณฑ์ทางการเงินใหม่ๆ
และประสานงานกับสถาบันการเงินอย่างสม่ำเสมอ
ทำให้บริษัทสามารถบริหารเงินทุนหมุนเวียนได้อย่างมีประสิทธิภาพเพียงพอต่อการดำเนินงานของบริษัทฯ
และมีต้นทุนการการเงินที่เหมาะสม

ในฐานะบริษัทฯ เป็นบริษัทผู้ส่งออกและมีการลงทุนในต่างประเทศ
ความเคลื่อนไหวของระดับอัตราแลกเปลี่ยนของประเทศเมื่อเปรียบเทียบกับประเทศผู้แข่งขันรายอื่นมีส่วนสำคัญต่อการดำเนินงานของบริษัทฯ
อย่างมีสาระสำคัญ ช่วงไตรมาสสุดท้ายของปี 2547 บริษัทฯ
ได้รับผลกระทบจากการแข็งตัวของค่าเงินบาทเทียบกับเงินเหรียญสหรัฐอเมริกา อย่างไรก็ตาม ปี
2547
บริษัทฯและบริษัทย่อยจึงมีนโยบายที่จะป้องกันความเสี่ยงของอัตราแลกเปลี่ยนโดยใช้ตราสารอนุพันธ์คุ้มครองรายการที่เป็นเงินตราต่างประเทศ
และมีสัญญาซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้าเพื่อไม่ให้เกิดความผันผวนของระดับอัตราแลกเปลี่ยนมากนัก
ซึ่งนโยบายดังกล่าวจะลดผลกระทบต่อการดำเนินงานของบริษัทได้ในระดับหนึ่ง

6. ความเสี่ยงด้านนโยบายการบริหารจัดการ

บริษัทดำเนินธุรกิจในอุตสาหกรรมยางพารา ที่มีลักษณะเป็น Commodity
และเป็นอุตสาหกรรมเฉพาะกลุ่ม การประกอบกิจการที่ตั้งตามลักษณะภูมิประเทศของแหล่งวัตถุดิบหลัก
คือภาคตะวันออก และภาคใต้ของประเทศไทย การดำเนินธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับวัตถุดิบ
ลักษณะสินค้าเกษตรจำเป็นต้องมีการบริหารจัดการที่ดี มีประสิทธิภาพ
ไม่เช่นนั้นความเสียหายจากการแปรสภาพวัตถุดิบอาจจะเกิดขึ้นได้สูงมาก
บุคลากรที่เกี่ยวข้องต้องมีความรู้และประสบการณ์ในผลิตภัณฑ์ดังกล่าว
ซึ่งต้องอาศัยระยะเวลายาวนานในภาคปฏิบัติ เพื่อให้ได้บุคลากรที่มีประสิทธิภาพ
สามารถปรับตัวเข้ากับวัฒนธรรมความเป็นอยู่ในพื้นที่ได้

ในทางกลับกัน ลักษณะกลุ่มผู้ซื้อเป็นองค์กรที่ตั้งมาเป็นระยะเวลายาวนาน
และไม่ค่อยมีการเปลี่ยนแปลงในตัวบุคลากร
ความสัมพันธ์ส่วนบุคคลระหว่างผู้ซื้อและผู้ขายที่สร้างขึ้นมาเป็นระยะเวลานานเป็นปัจจัยหนึ่งที่มีส่วนสนับสนุนต่อการขยายตัวทางธุรกิจ
กล่าวได้ว่าผู้ดำเนินกิจการรายใหญ่ที่ประสบความสำเร็จจะมีประสบการณ์ในอุตสาหกรรมยางพารามาเป็นระยะเวลายาวนานและมุ่งเน้นในอุตสาหกรรมดังกล่าวโดยไม่มีการแตกแนวไปยังธุรกิจประเภทอื่น
การเข้ามาในอุตสาหกรรมยางพาราของผู้ดำเนินกิจการรายใหม่ที่ไม่มีประสบการณ์จึงเป็นไปค่อนข้างยาก
เพราะกลุ่มผู้ซื้อจะให้ความสำคัญต่อประวัติการดำเนินการ ความเชื่อถือได้ในด้านตัวผลิตภัณฑ์
และชื่อเสียงของคณะผู้บริหารในบริษัท

การกำหนดแนวทางการทำการตลาด นโยบายราคาขาย เป็นยุทธ์ศาสตร์สำคัญที่จะมีผลต่อการทำงาน
ของหน่วยงานอื่นๆที่ประกอบเข้าอยู่ในองค์กร ความมีประสิทธิภาพของบุคคลกร
ที่ต้องมีความเชี่ยวชาญประสบการณ์ พร้อมต่อการเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ ในยุคโลกานุวัตต์
ปรับรูปแบบกระบวนไค้ทันท่วงที ซึ่ง ณ ปัจจุบัน
การคาดการณ์แนวโน้มทางอุตสาหกรรมมีโอกาสคลาดเคลื่อนได้มาก
เนื่องจากมีปัจจัยต่างๆที่อาจจะเกิดขึ้นโดยมิได้คาดหมาย
และส่งผลกระทบต่อผลการดำเนินงานของบริษัทได้อย่างมีสาระสำคัญ
การบริหารงานจึงต้องมีความพร้อมที่จะต้องปรับตัวตลอดเวลา

คณะผู้บริหารของบริษัท ศรีตรังแอโกรอินดัสทรี จำกัด (มหาชน)
นับเป็นกลุ่มบุคคลคณะหนึ่งที่มีประสบการณ์ในอุตสาหกรรมยางพารามาเป็นระยะเวลานาน
สถานะของผู้บริหารจึงเป็นที่ยอมรับทั้งในประเทศและต่างประเทศ ลักษณะข้างต้น
ทำให้บริษัทมีความเสี่ยงด้านความอยู่รอดในกรณีที่มีการเปลี่ยนแปลงผู้บริหาร
ซึ่งเป็นกลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหญ่ด้วย
หรือในอีกด้านหนึ่งอาจทำให้ผู้ถือหุ้นรายใหญ่รายอื่นไม่สามารถเข้ามาครอบงำกิจการเพื่อเปลี่ยนแปลงการจัดการ
ในกรณีที่ฝ่ายจัดการปัจจุบันไม่สามารถทำงานให้เกิดประโยชน์สูงสุดแก่ผู้ถือหุ้น