ปัจจัยความเสี่ยง

ความเสี่ยงตามลักษณะธุรกิจ/อุตสาหกรรม

ปัจจัยที่ความเสี่ยงยังคงเป็นปัจจัยเดิมที่มีอยู่ในอุตสาหกรรมยางธรรมชาติ ซึ่งได้ระบุไว้ในปีที่ผ่านๆ
มา
เพียงแต่ปัจจัยข้อใดข้อหนึ่งอาจจะมีอิทธิพลสูงต่อระดับราคายางในตลาดโลกมากเป็นพิเศษในปีนั้นๆ
ซึ่งสถานการณ์ Sub-Prime เป็นเหตุการณ์สำคัญหนึ่งที่มีผลต่อการเคลื่อนไหวของผลิตภัณฑ์
Commodity หลายชนิดในปี 2550

1.  ความผันผวนของระดับราคา

ระดับราคาที่มีแนวโน้มมากขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงระยะเวลาอันสั้นมาก
สร้างผลกระทบต่อแนวทางการบริหารเป็นอย่างมาก
อีกทั้งมีอิทธิพลต่อผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องในอุตสาหกรรมยางที่พยายามเข้ามาเก็งกำไรในทุกช่วงของ
Supply Chain โดยระดับราคายางได้มีการปรับตัวขึ้นอย่างต่อเนื่องจากปลายปี 2549 จาก 60
บาทต่อกิโลกรัม จนถึงระดับ 80 บาทต่อกิโลกรัม เมื่อสิ้นสุดไตรมาส 2/2550 หลังจากนั้น
เริ่มมีการปรับตัวลงอีกครั้งจากวิกฤติการณ์ Sub-Prime ส่งผลต่อตลาดหุ้นทั่วโลก
โดยเฉพาะตลาดหุ้นในสหรัฐอเมริกา ที่เริ่มปรับตัวลดลงอย่างมีนัยสำคัญ
นอกจากนี้ยังมีความกังวลถึงเศรษฐกิจโลกว่าจะมีการอ่อนตัวลง ส่งผลต่อการบริโภคในผลิตภัณฑ์
Commodity หลายๆ ชนิดโดยเฉพาะน้ำมัน ส่วนปัจจัยที่มีผลกระทบต่อระดับราคายาง
นอกจากปัจจัยพื้นฐาน คือ อุปสงค์และอุปทานของยางธรรมชาติแล้ว
ราคาน้ำมันในตลาดโลกรวมถึงราคาทองคำ ก็นับเป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่มีผลกระทบต่อระดับราคาเช่นกัน
โดยส่วนใหญ่มักเคลื่อนไหวไปในทิศทางเดียวกัน กล่าวคือ
ในช่วงที่ผ่านมาที่ราคาน้ำมันมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้กลุ่มกองทุน Commodity Hedge
Funds เข้ามามีส่วนในการผลักดันราคาให้เป็นไปในทิศทางที่ตนเองต้องการอีกด้วย
ซึ่งจะส่งผลให้การคาดการณ์สามารถทำได้ยากขึ้น
และการเคลื่อนไหวมีลักษณะที่ผันผวนอย่างมีสาระสำคัญในช่วงระยะเวลาอันสั้น
ส่งผลต่อการวางแผนงานของบริษัทฯ ทั้งแผนการผลิตและการวางแผนการจำหน่ายในที่สุด

2.  สภาวะเศรษฐกิจและปริมาณความต้องการใช้ยางธรรมชาติของโลก

สภาวะเศรษฐกิจโลกยังคงเอื้ออำนวยต่ออุตสาหกรรมยางธรรมชาติ
ด้วยเหตุที่ความต้องการใช้ยางธรรมชาติมากกว่าร้อยละ 70 มาจากอุตสาหกรรมยางล้อรถยนต์
เศรษฐกิจของภูมิภาคเอเซีย โดยเฉพาะประเทศจีน อินเดีย และญี่ปุ่น
ยังคงมีการขยายตัวในระดับสูงและอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่ประเทศในกลุ่ม EU และยุโรปตะวันออก
มีการขยายตัวในอัตราที่น่าพอใจ ความต้องการใช้ยางธรรมชาติมีอยู่ในระดับสูง
และสมดุลต่อปริมาณผลผลิตยางธรรมชาติของโลก

3. สภาวะการแข่งขันระหว่างประเทศผู้ผลิตรายใหญ่ในตลาดโลก

สภาวะการแข่งขันไม่มีการเปลี่ยนแปลงมากนัก ผู้ผลิตจากประเทศไทยอยู่ในสถานะที่ดีขึ้น
เนื่องจากที่ประเทศอินโดนีเซีย เกิดสถานการณ์ความตึงตัวของปริมาณวัตถุดิบในท้องถิ่น
ทำให้ผู้ผลิตในท้องถิ่นไม่สามารถผลิตยางแท่ง SIR ได้เต็มตามกำลังการผลิตที่มีอยู่
ส่งผลให้ราคายางแท่งจากประเทศอินโดนีเซียในตลาดโลกในบางช่วงเวลาไม่แตกต่างจากผลิตภัณฑ์ยางแท่งจากประเทศไทยมากนัก
อย่างไรก็ตาม ประเทศไทยยังคงเป็นผู้ผลิตยางรายใหญ่สุดของโลก ตามด้วย อินโดนีเซีย
และมาเลเซีย ตามลำดับ โดยประเทศไทยมีผลผลิตในปี 2550 อยู่ที่ประมาณ 3 ล้านตัน
น้อยกว่าผลผลิตในปี 2549 เล็กน้อย ในขณะที่อินโดนีเซียอยู่ที่ 2.765 ล้านตัน เพิ่มขึ้นร้อยละ 4-5
เปรียบเทียบกับปีที่ผ่านมา โดยมีการคาดการณ์ว่า จะมียอดผลผลิตถึง 3.072 ล้านตันในปี 2010
และน่าจะเป็นผู้ผลิตรายใหญ่ที่สุดของโลกในระยะเวลา 5-7 ปีข้างหน้า
เนื่องจากยังมีพื้นที่จำนวนมากที่เหมาะสมกับการปลูกยางธรรมชาติและจากการเปิดกรีดยางของสวนยางใหม่
โดยเฉพาะในเกาะสุมาตรา และกาลิมันตัน
โดยรัฐบาลอินโดนีเซียได้ให้การส่งเสริมแก่เกษตรกรรายย่อยในการปล่อยเงินกู้ระยะยาวเพื่อใช้ในการปลูกสวนยางใหม่

4.  การแข่งขันภายในประเทศ

  ดูข้อมูลหัวข้อการตลาดและสภาวะการแข่งขัน หน้า 22

5. สภาวะภูมิอากาศและ ปริมาณวัตถุดิบ

ผลิตภัณฑ์ยางพารามีลักษณะเป็นสินค้าเกษตรที่ปริมาณผลผลิตเป็นไปตามฤดูกาล
หากปีใดสภาวะอากาศไม่ได้เป็นไปตามปกติ อาทิเช่น สภาวะแห้งแล้งจัด
หรือมีน้ำท่วมในพื้นที่เพาะปลูกย่อมจะส่งผลต่อปริมาณผลผลิตอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
และส่งผลต่อระดับราคาในที่สุด เนื่องจากผลผลิตยางธรรมชาติในแต่ละปีมีอยู่อย่างจำกัด
ทำให้การกำหนดราคารับซื้อวัตถุดิบจากท้องถิ่นอยู่ในระดับที่สะท้อนราคาตลาดขณะนั้น
หรือเทียบเท่ากับผู้ผลิตรายอื่นที่อยู่ในบริเวณดังกล่าว
ซึ่งการดำเนินการป้องกันความเสี่ยงจากการสรรหาวัตถุดิบในรูปของปริมาณและความผันผวนของราคาวัตถุดิบเป็นไปได้ยากเพราะผู้ผลิตไม่สามารถทำสัญญาซื้อขายล่วงหน้ากับเกษตรกรหรือผู้ขายในท้องถิ่นได้
เนื่องจากการบังคับใช้สัญญาไม่สามารถเป็นจริงในทางปฏิบัติ
ทางบริษัทจึงบริหารความเสี่ยงในการจัดหาวัตถุดิบโดยกำหนดแผนการจัดหาให้สอดคล้องกับแนวทางการจำหน่ายของฝ่ายการตลาด
รวมถึงปัจจัยอื่นด้วย เช่น จำนวนผลผลิตที่เข้าสู่ตลาด ระดับราคา
และการคาดการณ์ระดับราคาในอนาคต ซึ่งเป็นการคาดการณ์ที่ต้องอาศัยประสบการณ์
การจัดการระบบเครือข่ายการสรรหาวัตถุดิบที่เหมาะสมกับสถานการณ์ในแต่ละพื้นที่
และลักษณะสภาวะอากาศเป็นปัจจัยหนึ่งที่อยู่นอกเหนือการควบคุม
และจากการที่มีผู้เล่นเพิ่มขึ้นในธุรกิจยางนอกเหนือจากผู้ผลิตและผู้ใช้ กล่าวคือ กลุ่มกองทุน Hedge
Funds ต่างๆ รวมถึงนักลงทุนหรือนักเก็งกำไรรายย่อย ที่เข้ามาในตลาดสินค้าล่วงหน้า
ปริมาณผลผลิตจริงที่เข้าสู่ท้องตลาดจะเป็นปัจจัยพื้นฐานสำคัญที่ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องพยายามใช้ในการกำหนดราคา

ความเสี่ยงทางด้านการเงินและการบริหารจัดการ

1. สภาพคล่องทางการเงิน ระดับอัตราดอกเบี้ย และอัตราแลกเปลี่ยน

จากระดับราคายางในตลาดโลกช่วงปี 2550 ที่อยู่ในระดับสูง
ส่งผลกระทบโดยตรงต่อการจัดสรรเงินทุนหมุนเวียนของบริษัทฯ
ที่ใช้สนับสนุนต่อปริมาณผลผลิตและยอดจำหน่าย กล่าวคือ บริษัทฯ
มีความจำเป็นต้องใช้สินเชื่อจากสถาบันการเงินเพิ่มมากขึ้น อย่างไรก็ตามระดับอัตราดอกเบี้ยในปี
2550 ได้ลดต่ำลงเมื่อเทียบกับปีที่ผ่านมา

ส่วนของอัตราแลกเปลี่ยน บริษัทฯ
ในฐานะผู้ส่งออกที่มียอดจำหน่ายในรูปของเงินเหรียญสหรัฐอเมริกา
เป็นจำนวนมากและมีการลงทุนในต่างประเทศในระดับหนึ่ง
การเคลื่อนไหวของระดับอัตราแลกเปลี่ยนของประเทศ
เมื่อเปรียบเทียบกับประเทศผู้แข่งขันรายอื่นจึงมีส่วนสำคัญต่อการดำเนินงานของบริษัทฯอย่างมีสาระสำคัญ
ระดับอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศของเงินบาท เมื่อเทียบกับเงินเหรียญสหรัฐอเมริกา
ยังมีคงการแข็งค่าอย่างต่อเนื่องจากปี 2549 โดยอัตราแลกเปลี่ยนอยู่ในระดับประมาณ 36 บาท
ต่อหนึ่งเหรียญสหรัฐอเมริกา ในช่วงต้นปี และค่อยๆ ปรับตัวลงมาที่ 33.5
บาทต่อเหรียญสหรัฐอเมริกา ในช่วงเดือนธันวาคม 2550
ซึ่งส่งผลกระทบต่อผู้ส่งออกของไทยที่ต้องพยายามปรับราคาขายในรูปของเงินเหรียญสหรัฐอเมริกาให้สูงขึ้น
บริษัทฯ ได้มีการทำสัญญาซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้ากับธนาคารหลายแห่งเป็นจำนวนหนึ่ง
เพื่อปกป้องความเสี่ยงจากความผันผวนของระดับอัตราแลกเปลี่ยน
และเพื่อเป็นการครอบคลุมถึงปริมาณการจำหน่ายในอนาคตด้วย อย่างไรก็ตาม
ระดับอัตราแลกเปลี่ยนในกลุ่มประเทศอาเซียน ยกเว้นอินโดนีเซีย
ก็ได้แข็งค่าขึ้นในอัตราส่วนที่ใกล้เคียงกัน
ทำให้ความสามารถในการแข่งขันของผู้ผลิตจากประเทศไทยไม่ได้ลดลงมากนักในปี 2550

แม้ปัจจุบันบริษัทฯ
ได้รับการสนับสนุนอย่างเพียงพอจากสถาบันการเงินหลายแห่งทั้งในประเทศและต่างประเทศ
แต่จะได้รับความกดดันเพิ่มมากขึ้นหากระดับราคายางธรรมชาติยังคงปรับตัวสูงขึ้น
และจากการขยายตัวอย่างต่อเนื่องในอุตสาหกรรมยาง
ทำให้ปริมาณการผลิตและจำหน่ายเพิ่มสูงขึ้นเป็นลำดับ ประกอบกับบริษัทฯ
เป็นผู้ผลิตและผู้ส่งออกรายใหญ่รายหนึ่งในประเทศ ปริมาณการผลิตและการจำหน่ายของบริษัทฯ
ในแต่ละปีอยู่ในระดับสูงมาก จึงต้องอาศัยเงินทุนหมุนเวียนจำนวนมาก
เพราะการซื้อยางจากเกษตรกรต้องจ่ายเป็นเงินสด ดังนั้น
สภาพคล่องทางการเงินในระดับที่เหมาะสมจึงเป็นส่วนสำคัญอย่างมากในการดำเนินธุรกิจให้เป็นไปได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ในปัจจุบันนอกเหนือจากแหล่งเงินทุนของบริษัทฯ เองแล้ว
เงินกู้จากสถาบันทางการเงินเป็นช่องทางหลักอีกช่องทางหนึ่งในปัจจุบันที่บริษัทฯ
ใช้สรรหาเงินทุนหมุนเวียน รองรับการดำเนินงานของบริษัทฯ
ในส่วนของช่องทางการระดมทุนผ่านตราสารหนี้ยังไม่ได้มีความคืบหน้ามากนัก โดยเฉพาะเหตุการณ์
Sub-Prime ที่เกิดขึ้นในอเมริกาส่งผลในทางลบต่อตลาดตราสารหนี้อย่างมาก

2.  ความเสี่ยงด้านนโยบายการบริหารจัดการ

บริษัทดำเนินธุรกิจในอุตสาหกรรมยางพารา ที่มีลักษณะเป็น Commodity Products และในช่วง
2-3 ปีที่ผ่านมาได้รับอิทธิพลอย่างสูงจากกองทุน Hedge Funds
ทั่วโลกเข้ามาซื้อขายเก็งกำไรเป็นจำนวนมาก
ส่งผลต่อการเคลื่อนไหวของระดับราคาที่มีความผันผวนอย่างรุนแรงในลักษณะที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
บริษัทซึ่งเป็นผู้ประกอบกิจการที่มีพื้นฐานจากการผลิตจริง
มีโรงงานตั้งอยู่ตามลักษณะภูมิประเทศของแหล่งวัตถุดิบหลัก คือภาคตะวันออก
และภาคใต้ของประเทศไทย จึงมีความจำเป็นที่จะต้องบริหารจัดการ
ทางด้านความเสี่ยงของราคาเพิ่มมากขึ้น นอกเหนือจากทางด้านวัตถุดิบ
ซึ่งการดำเนินธุรกิจที่เกี่ยวข้องสินค้าเกษตรจำเป็นต้องมีการบริหารจัดการที่ดี
มีประสิทธิภาพไม่เช่นนั้นความเสียหายจากการแปรสภาพวัตถุดิบอาจจะเกิดขึ้นได้สูงมาก
อย่างไรก็ตามการคาดการณ์เรื่องราคาในอนาคตเป็นสิ่งที่ทำได้ลำบากจากปัจจัยต่างๆ
ที่มีอิทธิพลต่อการเคลื่อนไหวของราคา
จึงเป็นที่ประจักษ์ชัดว่าการดำเนินธุรกิจยางธรรมชาติมีความสลับซับซ้อนในการบริหารมากขึ้นกว่าในอดีตที่ผ่านมา

ความสัมพันธ์ทางธุรกิจระหว่างผู้ซื้อและผู้ขายที่สร้างขึ้นมาเป็นระยะเวลานานเป็นปัจจัยหนึ่งที่มีส่วนสนับสนุนเป็นอย่างมากต่อการขยายตัวทางธุรกิจ
กล่าวได้ว่าผู้ดำเนินกิจการรายใหญ่ที่ประสบความสำเร็จจะมีประสบการณ์ในอุตสาหกรรมยางพารามาเป็นระยะเวลายาวนานและมุ่งเน้นในอุตสาหกรรมดังกล่าวโดยไม่มีการแตกแนวไปยังธุรกิจประเภทอื่น
การเข้ามาในอุตสาหกรรมยางพาราของผู้ดำเนินกิจการรายใหม่ที่ไม่มีประสบการณ์จึงเป็นไปได้ค่อนข้างยาก
เพราะกลุ่มผู้ซื้อจะให้ความสำคัญต่อประวัติการดำเนินงาน ความเชื่อถือได้ในด้านตัวผลิตภัณฑ์
และชื่อเสียงของคณะผู้บริหารในบริษัท
โดยเฉพาะภายใต้สถานการณ์ที่มีการเปลี่ยนแปลงทางด้านราคาอย่างรุนแรงทั้งในทางบวกหรือทางลบซึ่งจะส่งผลผูกมัดต่อสัญญาซื้อขายที่ได้มีการตกลงไปแล้วในที่สุด

การกำหนดแนวทางการทำการตลาด นโยบายราคาขาย
เป็นยุทธศาสตร์สำคัญที่จะมีผลต่อการทำงานของหน่วยงานอื่นๆที่ประกอบเข้าอยู่ในองค์กร
ความมีประสิทธิภาพของบุคลากร ที่ต้องมีความเชี่ยวชาญและประสบการณ์
พร้อมต่อการเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ ในยุคโลกาภิวัตน์ ปรับรูปแบบกระบวนได้ทันท่วงที ซึ่ง ณ
ปัจจุบัน การคาดการณ์แนวโน้มทางอุตสาหกรรมมีโอกาสคลาดเคลื่อนได้มาก
เนื่องจากมีปัจจัยต่างๆที่อาจจะเกิดขึ้นโดยมิได้คาดหมาย
และส่งผลกระทบต่อผลการดำเนินงานของบริษัทฯ ได้อย่างมีสาระสำคัญ
การบริหารงานจึงต้องมีความพร้อมที่จะต้องปรับตัวตลอดเวลา

คณะผู้บริหารของบริษัท ศรีตรังแอโกรอินดัสทรี จำกัด (มหาชน)
นับเป็นกลุ่มบุคคลคณะหนึ่งที่มีประสบการณ์ในอุตสาหกรรมยางธรรมชาติมาเป็นระยะเวลานาน
สถานะของผู้บริหารจึงเป็นที่ยอมรับของผู้เกี่ยวข้องทางธุรกิจทั้งในประเทศและต่างประเทศ
ทำให้บริษัทมีความเสี่ยงด้านความอยู่รอดในกรณีที่มีการเปลี่ยนแปลงผู้บริหาร
ซึ่งเป็นกลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหญ่ด้วย
หรืออีกด้านหนึ่งอาจทำให้ผู้ถือหุ้นรายใหญ่รายอื่นไม่สามารถเข้ามาครอบงำกิจการเพื่อเปลี่ยนแปลงการจัดการ
ในกรณีที่ฝ่ายจัดการปัจจุบันไม่สามารถบริหารงานให้เป็นไปตามเป้าหมายหรือมีการกำหนดแนวทางธุรกิจที่คลาดเคลื่อนไปจากแนวโน้มอุตสาหกรรมยางธรรมชาติเป็นอย่างมากจนส่งผลกระทบในทางลบแก่ผู้ถือหุ้น