1. ปัจจัยความเสี่ยง

1.  ความเสี่ยงจากการจัดหาวัตถุดิบ

วัตถุดิบที่สำคัญของบริษัทและบริษัทย่อยสำหรับการผลิตเหล็กเส้นและเหล็กข้ออ้อย และเหล็กรูปพรรณ
ได้แก่ เหล็กแท่งเล็ก (Billet) และเหล็กแผ่นรีดร้อน(Hot Rolled Coil) ดังนี้

1)  เหล็กแท่งเล็ก (Billet) ใช้สำหรับการผลิตเหล็กเส้นและเหล็กข้ออ้อย
    มีสัดส่วนมากกว่าร้อยละ 84 ของต้นทุนผลิตเหล็กเส้นและเหล็กข้ออ้อย ซึ่งการจัดหา Billet
    ส่วนมากเป็นการนำเข้าจากต่างประเทศ โดยในปี 2550 และ ปี2551 มูลค่านำเข้า Billet
    มีจำนวน 911.48 ล้านบาท และ 1,815.46 ล้านบาท หรือคิดเป็นประมาณร้อยละ 45.03
    และร้อยละ 43.99 ของมูลค่าการซื้อ Billet ทั้งหมด ดังนั้น
    บริษัทจึงอาจประสบปัญหาขาดแคลนวัตถุดิบได้
    เนื่องจากการนำเข้าจากต่างประเทศต้องอาศัยระยะเวลาในการขนส่งสินค้านานประมาณ 1 -
    2 เดือน

บริษัทได้ตระหนักถึงความเสี่ยงดังกล่าวเป็นอย่างดี บริษัทจึงได้ทำสัญญาซื้อ Billet
กับผู้จัดจำหน่ายรายใหญ่ 1 แห่งในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งมีสำนักงานครอบคลุมทั่วโลก เช่น
ในประเทศ รัสเซีย ยูเครน จีน
โดยบริษัทได้ทำสัญญากับผู้จัดจำหน่ายรายดังกล่าวตั้งแต่เดือนเมษายน 2548 และ กรกฎาคม 2551
ตามลำดับ เพื่อลดความเสี่ยงในการจัดหา Billet ในระยะเริ่มแรกของการผลิตเหล็กเส้น
(รายละเอียดแสดงอยู่ในส่วนที่ 2 ข้อ 5 ทรัพย์สินที่ใช้ในการประกอบธุรกิจ) โดยในปี 2550 และ
2551 บริษัทมีสัดส่วนการซื้อ Billet จากผู้จัดจำหน่าย ดังกล่าวประมาณร้อยละ 7 และร้อยละ 4
และผู้จำหน่ายรายที่ 2 ร้อยละ 15.25 และร้อยละ 23.72 ตามลำดับของมูลค่าการซื้อ Billet
ทั้งหมด นอกจากนี้ บริษัทได้พยายามจัดหาแหล่งสั่งซื้อ Billet จากผู้จัดจำหน่ายรายอื่นเพิ่มเติม
ทั้งจากผู้จัดจำหน่ายในต่างประเทศโดยตรง เช่น ผู้จัดจำหน่ายในประเทศจีน เป็นต้น
และจากผู้จัดจำหน่ายที่เป็นตัวแทนภายในประเทศ เพื่อใช้เป็นแหล่งสำรองวัตถุดิบเพิ่มเติม
โดยที่ผ่านมา บริษัทมีการสั่งซื้อ Billet จากผู้จัดจำหน่ายมากกว่า 10 ราย
อีกทั้งบริษัทได้ทำการวางแผนการผลิตและการสั่งวัตถุดิบล่วงหน้าเพื่อให้มั่นใจว่ามีวัตถุดิบเพียงพอสำหรับใช้ในการผลิต
โดยมีนโยบายสั่งซื้อ Billet ล่วงหน้าประมาณ 60 - 90 วัน และจัดเก็บ Billet ประมาณ
45 - 60 วัน อย่างไรก็ตาม ระยะเวลาการสั่งซื้อและจัดเก็บ Billet
ดังกล่าวอาจมีการปรับเปลี่ยนให้เหมาะสมตามสถานการณ์และแนวโน้มของราคา
รวมถึงปริมาณความต้องการใช้เหล็กทั้งในและต่างประเทศ พร้อมกันนี้
บริษัทยังไม่เคยมีประวัติการค้างชำระค่าสินค้า ทำให้บริษัทมีความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้จัดจำหน่าย Billet
ทุกราย
ซึ่งการเตรียมความพร้อมดังกล่าวสามารถช่วยลดความเสี่ยงในการจัดหาวัตถุดิบของบริษัทลงได้
และในอดีตที่ผ่านมา บริษัทยังไม่เคยประสบปัญหาขาดแคลน Billet

2)  เหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วน (Hot Rolled Coil) ใช้ในการผลิตเหล็กรูปพรรณ
    มีสัดส่วนไม่ต่ำกว่าร้อยละ 95 ของต้นทุนผลิตเหล็กรูปพรรณ โดยผู้ผลิตภายในประเทศมีเพียง 3
    ราย ได้แก่ บริษัท สหวิริยา สตีล อินดัสตรี จำกัด (มหาชน) บริษัท จี สตีล จำกัด
    (มหาชน)โดยมีทั้งซื้อโดยตรง และซื้อจากตัวแทนจำหน่ายของบริษัท จี สตีล จำกัด (มหาชน))
    และบริษัท จี เจ สตีล จำกัด (มหาชน) (เดิมชื่อ บริษัท นครไทยสตริปมิล จำกัด (มหาชน))
    ทั้งนี้ ในปี 2550 ปริมาณการสั่งซื้อวัตถุดิบจากผู้ผลิตทั้ง 3 รายนี้ มีสัดส่วนเท่ากับ ร้อยละ 0
    ร้อยละ 19 และร้อยละ 54 ของปริมาณการสั่งซื้อเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนทั้งหมดของบริษัท
    ตามลำดับ และในปี 2551 บริษัทมีสัดส่วนการซื้อจากบริษัทดังกล่าวในสัดส่วนประมาณร้อยละ 0
    ร้อยละ 4.52 และร้อยละ 1.27 ตามลำดับ
    บริษัทจึงอาจมีความเสี่ยงจากการพึ่งพิงผู้ผลิตวัตถุดิบเหล่านี้
    หากผู้ผลิตวัตถุดิบดังกล่าวไม่สามารถจัดส่งให้บริษัทได้ตามปริมาณและเวลาที่ต้องการ
    หรือบริษัทไม่สามารถจัดหาวัตถุดิบจากแหล่งอื่นมาทดแทนได้ทันการณ์

อย่างไรก็ตาม บริษัทได้ประเมินว่าผลกระทบดังกล่าวอาจมีไม่มากนัก
เนื่องจากผู้ผลิตเหล็กแผ่นรีดร้อนทั้ง 3 รายดังกล่าวมีกำลังการผลิตสูงสุดรวมกันประมาณ 7.3
ล้านตันต่อปี ในขณะที่ปริมาณความต้องการเหล็กแผ่นรีดร้อนภายในประเทศในปี 2550 และปี 2551
มีประมาณ 5.43 ล้านตัน และ 3.09 ล้านตัน ตามลำดับ
ดังนั้นหากความต้องการเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนภายในประเทศมีปริมาณเพิ่มขึ้น ผู้ผลิตทั้ง 3
รายยังสามารถปรับเพิ่มปริมาณการผลิตให้สูงขึ้นได้อีก นอกจากนี้
บริษัทมีนโยบายในการจัดเก็บวัตถุดิบเหล็กแผ่นรีดร้อนประมาณ 30 - 45 วัน
พร้อมทั้งมีการวางแผนการผลิตโดยบริษัทมีนโยบายสั่งซื้อวัตถุดิบล่วงหน้าประมาณ 15 - 30 วัน
เพื่อป้องกันความเสี่ยงจากการขาดแคลนวัตถุดิบดังกล่าว อย่างไรก็ตาม
บริษัทอาจปรับเปลี่ยนนโยบายดังกล่าวให้มีความเหมาะสมกับสถานการณ์ของราคาและความต้องการเหล็กทั้งในและต่างประเทศ
ประกอบกับการที่บริษัทมีความสัมพันธ์ที่ดีกับกลุ่มบริษัทผู้ผลิตทั้ง 3 ราย
และไม่เคยมีหนี้สินค้างชำระค่าสินค้า บริษัทจึงมั่นใจว่าจะไม่ประสบปัญหาการขาดแคลนวัตถุดิบ

1.  ความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาวัตถุดิบ

ต้นทุนผลิตสินค้าส่วนใหญ่ของบริษัทเป็นต้นทุนค่าวัตถุดิบ โดยนับตั้งแต่ปี 2548 จนถึงในงวด 6 เดือน
ปี 2551 ต้นทุนค่าวัตถุดิบมีสัดส่วนมากกว่าร้อยละ97
ของต้นทุนผลิตเหล็กเส้นกลมและเหล็กเส้นข้ออ้อย และมากกว่าร้อยละ 99
ของต้นทุนผลิตเหล็กรูปพรรณมาโดยตลอด ทั้งนี้ ราคาวัตถุดิบทั้งในส่วนของ Billet
และเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนมีการเปลี่ยนแปลงตามราคาในตลาดโลก
โดยราคาเหล็กมีการเปลี่ยนแปลงเป็นวงจรเช่นเดียวกับสินค้าโภคภัณฑ์ทั่วไป อย่างไรก็ตาม
ในระยะเวลา 3 - 4 ปีที่ผ่านมา
วงจรการเปลี่ยนแปลงราคาของสินค้าเหล็กเริ่มมีความผันผวนและเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว
เนื่องจากภาวะการค้าเหล็กในตลาดโลกได้รับผลกระทบจากการเติบโตอย่างรวดเร็วของอุตสาหกรรมเหล็กในประเทศจีน
รวมถึงการเก็งกำไรของผู้จัดจำหน่ายเหล็ก
ซึ่งส่งผลกระทบต่อเนื่องไปยังภาวะอุปสงค์และอุปทานในตลาดโลก
ดังจะเห็นได้จากแผนภาพการเคลื่อนไหวของราคาเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วน และราคา Billet
ซึ่งอ้างอิงจากราคานำเข้าของตลาดเอเชียตะวันออกไกล (C&F) ตั้งแต่ช่วงปี 2545
จนถึงไตรมาสที่ 2 ปี 2551 ดังแสดงในแผนภาพ ดังนี้

แผนภาพแสดงราคาเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วน (HRC) และราคาเหล็กแท่งเล็ก (Billet)

[]

[]

ที่มา : สถาบันเหล็กและเหล็กกล้าแห่งประเทศไทย

จากแผนภาพข้างต้นจะเห็นว่า ราคาเหล็กมีความผันผวนพอสมควร
โดยราคาเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนในช่วงไตรมาสที่ 2 ปี 2549 ที่มีราคาเฉลี่ย 528
ดอลลาร์สหรัฐอเมริกาต่อตัน และลดลงเหลือ 472 ดอลลาร์สหรัฐอเมริกาต่อตัน
ในไตรมาสสุดท้ายของปี 2549 จากนั้นได้เพิ่มขึ้นเป็น 585 ดอลลาร์สหรัฐอเมริกาต่อตัน
ในไตรมาสที่ 2 ของปี 2550 และเพิ่มขึ้นเป็น 970 ดอลลาร์สหรัฐอเมริกาต่อตัน ในไตรมาสที่ 2
ของปี 2551 สำหรับราคาของ Billet นั้น
มีการเปลี่ยนแปลงผันผวนเช่นเดียวกันกับราคาเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วน
โดยมีราคาเฉลี่ยในช่วงไตรมาสที่ 2 ปี 2549 ประมาณ 395 ดอลลาร์สหรัฐสหรัฐอเมริกาต่อตัน
และเพิ่มขึ้นเป็น 413 ดอลลาร์สหรัฐอเมริกาต่อตัน ในไตรมาสที่ 4 ของปีเดียวกัน
และต่อมาได้เพิ่มขึ้นอีกเป็น 522 ดอลลาร์สหรัฐอเมริกาต่อตัน ในไตรมาสที่ 2 ของปี 2550
และเพิ่มขึ้นเป็น 947 ดอลลาร์สหรัฐสหรัฐอเมริกาต่อตัน ในไตรมาสที่ 2 ของปี 2551
และปลายไตรมาสที่ 3
หลังเกิดวิกฤติการทางเศรษฐกิจจากสหรัฐอเมริกาและลุกลามไปทั่วโลกราคาเหล็ก จึงมีความผันผวน
โดยปรับตัวลดลงมากอย่างรวดเร็ว
ดังนั้นความผันผวนของราคาวัตถุดิบจึงส่งผลกระทบต่อต้นทุนค่าวัตถุดิบของบริษัท
และส่งผลกระทบต่อเนื่องไปยังผลการดำเนินงานของบริษัทด้วย

อย่างไรก็ตาม ที่ผ่านมา
บริษัทสามารถโอนความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาเหล็กแผ่นรีดร้อนหรือราคา Billet
ไปยังลูกค้าได้ในระดับหนึ่ง
ด้วยการปรับราคาขายสินค้าตามการเปลี่ยนแปลงของราคาเหล็กแผ่นรีดร้อนหรือราคา Billet
พร้อมทั้งพิจารณาสภาวะด้านการตลาดในขณะนั้นๆ ประกอบด้วย นอกจากนี้
บริษัทตระหนักเสมอถึงความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาวัตถุดิบดังกล่าว
จึงได้ทำการติดตามการเปลี่ยนแปลงของราคาวัตถุดิบอย่างใกล้ชิดอยู่สม่ำเสมอ
เพื่อประเมินสถานการณ์และคาดการณ์แนวโน้มของราคาและปริมาณความต้องการใช้เหล็กทั้งในและต่างประเทศโดยอาศัยประสบการณ์ของผู้บริหารและความสัมพันธ์อันดีที่มีกับผู้ประกอบการเหล็กรายใหญ่ในประเทศ
รวมทั้งใช้ข้อมูลข่าวสารต่างๆ ในการพิจารณาประกอบการตัดสินใจในการสั่งซื้อวัตถุดิบ
และบริษัทยังคำนึงถึงการบริหารจัดการวัตถุดิบคงคลัง
ตลอดจนการวางแผนการผลิตที่มีความเหมาะสมและมีประสิทธิภาพ
เพื่อให้การผลิตและการกำหนดราคาขายสินค้ามีความสอดคล้องกับต้นทุนวัตถุดิบ
แม้จะได้มีการเฝ้าระวัง
แต่ก็สุดวิสัยที่จะแก้ไขสถานการณ์ที่เกิดจากวิกฤติการณ์เศรษฐกิจโลกที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วซึ่งไม่อาจคาดการณ์ล่วงหน้าได้ในช่วงปลายปี
2551 ซึ่งอาจส่งผลต่อเนื่องไปถึงปี 2552

2.  ความเสี่ยงจากผลกระทบจากมาตรการคุ้มครองผู้ผลิตเหล็กในประเทศจากการทุ่มตลาด

ในอดีต ผู้ผลิตเหล็กแผ่นรีดร้อนในประเทศได้รับผลกระทบจากการทุ่มตลาด (Dumping)
ของผู้ผลิตเหล็กแผ่นรีดร้อนจากต่างประเทศ
ทำให้ผู้ผลิตเหล็กแผ่นรีดร้อนภายในประเทศไม่สามารถแข่งขันทางด้านราคากับเหล็กแผ่นรีดร้อนที่นำเข้ามาจากต่างประเทศได้
กระทรวงพาณิชย์จึงออกมาตรการตอบโต้การทุ่มตลาด (Anti-Dumping)
เพื่อคุ้มครองผู้ผลิตเหล็กแผ่นรีดร้อนในประเทศโดยการประกาศเก็บอากรชั่วคราวเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนและไม่เป็นม้วนที่นำเข้าจาก
14 ประเทศ ได้แก่ ประเทศญี่ปุ่น สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ สหพันธรัฐรัสเซีย สาธารณรัฐคาซัคสถาน
สาธารณรัฐอินเดีย สาธารณรัฐเกาหลี ไต้หวัน สาธารณรัฐเวเนซูเอลา สาธารณรัฐอาร์เจนตินา
ประเทศยูเครน สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนแอลจีเรีย สาธารณรัฐอินโดนีเซีย
สาธารณรัฐสโลวัก และประเทศโรมาเนีย เป็นเวลา 5 ปี โดยมีผลบังคับใช้ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม
2546 จนถึงเดือนพฤษภาคม 2551 และปัจจุบันอยู่ระหว่างการพิจารณาทบทวนมาตรการดังกล่าว
ทั้งนี้ หากรัฐบาลไม่ต่อมาตรการคุ้มครองดังกล่าว จะส่งผลให้อัตราภาษีนำเข้าเหล็กแผ่นรีดร้อนลดลง
และวัตถุดิบที่นำเข้าจากผู้ผลิตในต่างประเทศอาจมีราคาต่ำกว่าในประเทศได้
ซึ่งขึ้นอยู่กับความสามารถในการจัดหาวัตถุดิบของผู้ประกอบการแต่ละราย
ดังนั้นหากกลุ่มบริษัทไม่สามารถจัดหาวัตถุดิบที่มีราคาต่ำกว่าผู้ประกอบการรายอื่นที่เป็นคู่แข่งขันของบริษัทได้
กลุ่มบริษัทจะมีความเสี่ยงต่อการสูญเสียความสามารถในการแข่งขันเนื่องจากมีต้นทุนการผลิตที่สูงกว่าคู่แข่ง

กลุ่มบริษัทได้เตรียมความพร้อมเพื่อลดผลกระทบจากความเสี่ยงดังกล่าว
ด้วยการเพิ่มประสิทธิภาพในการผลิต รวมทั้งพัฒนาระบบงาน และประสิทธิภาพของบุคลากร
เพื่อลดต้นทุนทั้งต้นทุนผลิตและค่าใช้จ่ายในการขายและบริหาร
เพื่อรองรับการแข่งขันที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต นอกจากนี้
กลุ่มบริษัทยังมีสายสัมพันธ์กับผู้จำหน่ายเหล็กในต่างประเทศและตัวแทนจำหน่ายภายในประเทศที่เป็นผู้นำเข้าเหล็ก
เนื่องจากในปัจจุบันได้มีการสั่งซื้อ Billet จากต่างประเทศอยู่แล้ว
รวมทั้งมีนโยบายที่จะรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้จำหน่ายวัตถุดิบและตัวแทนจำหน่ายสินค้าของกลุ่มบริษัทในปัจจุบัน
พร้อมทั้งขยายความสัมพันธ์กับผู้ผลิต หรือตัวแทนจำหน่ายอื่นเพิ่มขึ้นด้วย
จึงทำให้กลุ่มบริษัทมั่นใจว่าจะสามารถจัดหาวัตถุดิบและบริหารต้นทุนให้อยู่ในระดับที่สามารถแข่งขันในธุรกิจได้

3.  ความเสี่ยงด้านการเปิดเขตการค้าเสรี (Free Trade Area)

เนื่องด้วยประเทศไทยมีนโยบายเปิดเขตการค้าเสรีกับกลุ่มประเทศอาเซียน
และได้ทำข้อตกลงว่าด้วยการใช้มาตรการกำหนดอัตราอากรร่วมเพื่อการค้าเสรีอาเซียน
(Agreement on the Common Effective Preferential Tariff (CEPT) Scheme for
ASEAN Free Trade Area (AFTA))
โดยเหล็กแผ่นรีดร้อนและท่อเหล็กเป็นสินค้าที่มีชื่ออยู่ในรายการลดภาษีปกติ (Normal Track)
ซึ่งต้องลดอัตราภาษีศุลกากรให้เหลือร้อยละ 0 ภายในปี 2553 ในปัจจุบัน
ประเทศไทยเรียกเก็บภาษีศุลกากรสำหรับสินค้าดังกล่าวกับประเทศในกลุ่มอาเซียนในอัตราร้อยละ
2 - 5 ขึ้นอยู่กับประเภทและขนาดของสินค้า
โดยอัตราภาษีศุลกากรที่ประเทศไทยเรียกเก็บสำหรับท่อเหล็ก คือ ร้อยละ 5
จึงมีแนวโน้มที่ราคานำเข้าท่อเหล็กจะถูกลงในอนาคต เนื่องจากอัตราภาษีนำเข้าที่ลดลง
ซึ่งจะส่งผลกระทบไปถึงราคาซื้อขายท่อเหล็กภายในประเทศ
และอาจส่งผลกระทบต่อเนื่องไปยังราคาจำหน่ายท่อเหล็กของบริษัทด้วยเช่นกัน
ดังนั้นบริษัทจึงอาจได้รับผลกระทบในด้านรายได้
จากการที่ต้องปรับราคาจำหน่ายท่อเหล็กลงเพื่อให้สามารถแข่งขันได้ ทั้งนี้
ผลกระทบดังกล่าวยังอยู่ในระดับต่ำ ณ ปัจจุบัน เนื่องจากบริษัทเพิ่งเริ่มผลิตท่อเหล็กในปี 2549
จึงมีสัดส่วนยอดขายท่อเหล็กอยู่ในระดับต่ำเมื่อเทียบกับยอดขายทั้งหมด แต่ในอนาคต
หากบริษัทเพิ่มปริมาณการผลิตท่อเหล็กให้มากขึ้น
บริษัทอาจได้รับผลกระทบจากปัจจัยดังกล่าวเพิ่มสูงขึ้น

ดังนั้น บริษัทมีนโยบายที่จะป้องกันความเสี่ยงดังกล่าวด้วยการลดต้นทุนเพื่อให้สามารถแข่งขันได้
โดยการจัดหาวัตถุดิบจากแหล่งที่มีราคาต่ำลง
ซึ่งเป็นแนวทางการป้องกันความเสี่ยงที่มีความเป็นไปได้
เนื่องจากนโยบายการลดภาษีดังกล่าวครอบคลุมถึงอัตราภาษีการนำเข้าเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนซึ่งเป็นวัตถุดิบหลักสำหรับผลิตท่อเหล็กด้วย
ซึ่งหากบริษัทสามารถจัดหาแหล่งซื้อวัตถุดิบที่มีต้นทุนต่ำลงได้
จะช่วยให้บริษัทสามารถปรับราคาจำหน่ายท่อเหล็กให้สามารถแข่งขันกับท่อเหล็กที่นำเข้าจากต่างประเทศได้
อีกทั้งการนำเข้าท่อเหล็กจากต่างประเทศยังมีข้อจำกัดด้านระยะเวลาและค่าใช้จ่ายในการขนส่ง
ซึ่งอาจทำให้ไม่เป็นที่แพร่หลายมากนัก

4.  ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน

การจัดหา Billet ของผู้ประกอบการในประเทศอาจแบ่งได้เป็น 2 ช่องทาง ได้แก่
การนำเข้าจากต่างประเทศโดยตรง ซึ่งจะชำระค่าวัตถุดิบเป็นเงินสกุลต่างประเทศ
และการซื้อจากตัวแทนจำหน่ายในประเทศไทย ซึ่งจะซื้อขายกันเป็นสกุลเงินบาท
โดยบริษัทได้มีการจัดหา Billet ในลักษณะดังกล่าวเช่นกัน ดังนั้นการจัดซื้อ Billet
ของบริษัทจึงไม่สามารถหลีกเลี่ยงผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยนได้ ทั้งนี้
บริษัทมีการนำเข้า Billet ในปี 2550 และปี 2551 ประมาณ 911.48 ล้านบาท และ
1,815.46 ล้านบาท ตามลำดับ ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 45.03 และร้อยละ 43.99 ของต้นทุนค่า
Billet ทั้งหมด ตามลำดับ หรือคิดเป็นร้อยละ 94 และร้อยละ 97 ของต้นทุนค่าวัตถุดิบทั้งหมด
(รวม Billet และเหล็กแผ่นรีดร้อน) ตามลำดับ โดยส่วนที่เหลือเป็นการซื้อภายในประเทศ
แต่ในขณะเดียวกัน
บริษัทได้รับรายได้เป็นสกุลเงินบาทจากการจำหน่ายผลิตภัณฑ์เกือบทั้งหมดภายในประเทศ โดยในปี
2550 บริษัทมีการส่งออกเป็นมูลค่าเพียง 147.19 ล้านบาท และใน ปี 2551
บริษัทและบริษัทย่อยมีการส่งออกเป็นมูลค่าเพียง 60.27 ล้านบาท
ดังนั้นบริษัทจึงอาจได้รับผลกระทบจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน
และอาจส่งผลต่อเนื่องไปยังผลการดำเนินงานของบริษัทได้
โดยเฉพาะในกรณีที่เงินสกุลต่างประเทศแข็งค่าขึ้นเมื่อเปรียบเทียบกับสกุลเงินบาท
ซึ่งจะเป็นผลให้บริษัทมีต้นทุนค่า Billet เพิ่มสูงขึ้น

อย่างไรก็ตาม
ผู้บริหารคาดว่ากลุ่มบริษัทจะได้รับผลกระทบจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนไม่มากนัก
เนื่องจากเมื่อพิจารณาวิธีการชำระค่าวัตถุดิบที่ซื้อจากต่างประเทศ
จะเห็นว่าในกรณีที่บริษัทคาดการณ์ว่าเงินบาทอาจมีแนวโน้มอ่อนค่าลง
บริษัทจะทำสัญญาซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า (Forward Contract)
เพื่อช่วยลดความเสี่ยงจากปัจจัยดังกล่าวได้ โดยในปัจจุบัน
บริษัทและบริษัทย่อยได้รับวงเงินซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า (Forward Contract)
จากธนาคารพาณิชย์ในประเทศรวม 1,450 ล้านบาท โดยใน ปี 2551
มูลค่าการทำสัญญาซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้าของบริษัท มีจำนวน 1,658 ล้านบาท
หรือคิดเป็นประมาณร้อยละ 62.58 ของมูลค่าการนำเข้า Billet ทั้งหมดของช่วงเวลาดังกล่าว
นอกจากนี้ กลุ่มบริษัทยังมีการติดตามการเคลื่อนไหวของอัตราแลกเปลี่ยนอย่างใกล้ชิดอยู่สม่ำเสมอ
เพื่อให้ทราบแนวโน้มการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยน ทั้งนี้ ในปี 2550
บริษัทมีกำไรจากอัตราแลกเปลี่ยน 10.38 ล้านบาท
โดยเป็นกำไรจากอัตราแลกเปลี่ยนซึ่งเกิดจากการซื้อวัตถุดิบจากต่างประเทศทั้งหมด สำหรับในปี
2551 บริษัทและบริษัทย่อยมีขาดทุนจากอัตราแลกเปลี่ยนจำนวนรวม 24.12 ล้านบาท
โดยเป็นขาดทุนจากอัตราแลกเปลี่ยนซึ่งเกิดจากการซื้อวัตถุดิบจากต่างประเทศซึ่งผันผวนตามเศรษฐกิจโลกทำให้ค่าเงินบาทลดลง

5.  ความเสี่ยงจากการพึ่งพิงผู้ถือหุ้นรายใหญ่และบุคคลที่อาจมีความขัดแย้ง

ที่ผ่านมา
กลุ่มบริษัทได้จัดหาเงินทุนทั้งระยะสั้นและระยะยาวจากการกู้ยืมจากสถาบันการเงินภายในประเทศเป็นหลัก
โดย ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2551 กลุ่มบริษัทมีวงเงินกู้รวมทั้งสิ้น 4,673 ล้านบาท
รวมทั้งมีวงเงินกู้ยืมเงินตราต่างประเทศประมาณ25 ล้านดอลลาร์ นอกจากนี้
กลุ่มบริษัทยังมีการจัดหาเงินทุนส่วนหนึ่งจากการกู้ยืมจากผู้จัดจำหน่ายวัตถุดิบรายใหญ่จากต่างประเทศ
วงเงิน 2 ล้านดอลลาร์สหรัฐอเมริกา โดยการกู้ยืมจากสถาบันการเงินของบริษัทมีนายสิทธิชัย
ลีสวัสดิ์ตระกูล และนายสมภพ ลีสวัสดิ์ตระกูล (ซึ่งเป็นบิดาของนายสิทธิชัย)
เป็นผู้ค้ำประกันเงินกู้เกือบทุกวงเงิน และมีนางสาวสุทธิรัตน์ ลีสวัสดิ์ตระกูล
เป็นผู้ค้ำประกันวงเงินกู้ยืมบางส่วนในอดีต
สำหรับในส่วนของเงินที่กู้ยืมจากผู้จัดจำหน่ายวัตถุดิบรายใหญ่จากต่างประเทศนั้น มีนายสิทธิชัย
ลีสวัสดิ์ตระกูล เป็นผู้ค้ำประกันส่วนตัว รวมทั้งนำหุ้นสามัญของบริษัทที่เป็นกรรมสิทธิ์ของนายสิทธิชัย
ลีสวัสดิ์ตระกูลเข้าเป็นหลักประกันด้วย บริษัทจึงอาจมีความเสี่ยงจากการพึ่งพิงกลุ่มลีสวัสดิ์ตระกูล
ซึ่งเป็นกลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัท

อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันกลุ่มลีสวัสดิ์ตระกูลเป็นกลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัท คิดเป็นสัดส่วนร้อยละ
33.65 ของทุนชำระแล้ว และมีพื้นฐานการทำธุรกิจเหล็กมาเป็นระยะเวลานาน
โดยผู้ถือหุ้นกลุ่มดังกล่าวซึ่งเป็นผู้บริหารของบริษัทมีความตั้งใจที่จะรักษาสัดส่วนการถือหุ้นใหญ่ในบริษัท
และให้ความช่วยเหลือในการค้ำประกันเงินกู้ยืมของบริษัทและบริษัทย่อยต่อไป