2.1 ภาพรวมการบริหารความเสี่ยงของธนาคาร

-   แนวทางการบริหารความเสี่ยงของธนาคาร

การบริหารความเสี่ยงเป็นปัจจัยสำคัญปัจจัยหนึ่งที่จะช่วยป้องกัน รักษา
และส่งเสริมให้องค์กรสามารถบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้ ท่ามกลางกระแสการแข่งขัน
การเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจและสังคมที่รุนแรงและรวดเร็ว การมีระบบ
การบริหารความเสี่ยงที่มีประสิทธิผลจะสะท้อนถึงการบริหารจัดการที่ดี
มีจริยธรรมในการดำเนินธุรกิจ และมีความโปร่งใส
ที่สามารถตรวจสอบได้ อันเป็นรากฐานสำคัญที่จะทำให้ธนาคารเติบโตได้อย่างมั่นคง

ธนาคารเป็นสถาบันการเงินชั้นนำของประเทศ
ซึ่งให้ความสำคัญต่อการบริหารความเสี่ยงและการควบคุม
ความเสี่ยงอย่างเป็นระบบและมีประสิทธิภาพ โดยได้กำหนดโครงสร้าง นโยบาย
และแนวทางการบริหารความเสี่ยงไว้
อย่างชัดเจน ครอบคลุมการบริหารความเสี่ยงด้านต่าง ๆ
ตามกรอบข้อกำหนดของธนาคารแห่งประเทศไทย และตามแนวทางของ Committee of
Sponsoring Organizations of the Treadway Commission (COSO)
ซึ่งเป็นกรอบโครงสร้างการบริหารความเสี่ยงองค์กรเชิงบูรณาการตามหลักสากล
โดยมีหลักการสำคัญ คือ การเชื่อมโยงกระบวนการบริหารความเสี่ยงเข้ากับแผนกลยุทธ์
และโอกาสทางธุรกิจของธนาคาร
ซึ่งช่วยบูรณาการการบริหารและจัดการความเสี่ยงครอบคลุมทั่วทั้งองค์กร
โดยธนาคารได้จัดทำแผนภูมิความเสี่ยง (Risk Map) เพื่อระบุปัจจัยเสี่ยง (Risk Factor)
ที่มีผลกระทบต่อธนาคารทั้งทางลบและทางบวก กำหนดดัชนีชี้วัดความเสี่ยง (Key Risk
Indicators : KRI), ระดับความเสี่ยงที่ยอมรับได้ (Risk Appetite),
ระดับความเสี่ยงที่ทนได้ (Risk Tolerance) ที่ครอบคลุมทุกปัจจัยเสี่ยง
และสาเหตุของความเสี่ยง (Risk Cause)
เพื่อติดตามผลการบริหารความเสี่ยงให้อยู่ในระดับที่ธนาคารยอมรับได้และเป็นไปตามเป้าหมายที่กำหนด
ทั้งยังสามารถระบุถึงสาเหตุของความเสี่ยงที่แท้จริง
เพื่อหามาตรการจัดการและแนวทางการป้องกันก่อนที่จะเกิดความเสียหายขึ้นกับธนาคารที่อาจจะส่งผลต่อรายได้และเงินกองทุนของธนาคาร
โดยสายงานบริหารความเสี่ยงทำหน้าที่ในการกำกับ ดูแล ติดตาม ประเมินผล
และรายงานผลการบริหารความเสี่ยงต่อคณะกรรมการบริหารความเสี่ยง
และคณะกรรมการธนาคารอย่างต่อเนื่อง ทำให้ธนาคารสามารถบรรลุตามวัตถุประสงค์และเป้าหมาย
ซึ่งจะนำไปสู่การสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับองค์กร ผู้ถือหุ้น และผู้มีส่วนได้เสียต่าง ๆ ได้อย่างยั่งยืน

ธนาคารยังมีการจัดการฝึกอบรม และให้ความรู้เกี่ยวกับการบริหารความเสี่ยงแก่บุคลากรทุกระดับ
ตั้งแต่ คณะกรรมการ ผู้บริหารระดับสูง และพนักงาน
เพื่อให้มีความเข้าใจในเรื่องการบริหารความเสี่ยง
และมีส่วนร่วมรับผิดชอบต่อการบริหารความเสี่ยงของธนาคาร
ซึ่งจะสนับสนุนให้หน่วยงานสามารถดำเนินงานบรรลุเป้าหมายได้อย่างมีประสิทธิภาพ
และมีประสิทธิผล
ขณะเดียวกันก็มีการบริหารจัดการที่เป็นไปตามหลักบรรษัทภิบาลและการกำกับดูแลกิจการที่ดี
ซึ่งจะช่วยให้ธนาคารเติบโตอย่างมั่นคงและยั่งยืน

-   แนวทางการกำกับดูแลความเสี่ยงของบริษัทในกลุ่มธุรกิจการเงิน (Consolidated
    Supervision)

ธนาคารมีบริษัทในกลุ่มธุรกิจทางการเงินรวม 11 บริษัท ประกอบด้วย 4 กลุ่ม คือ
กลุ่มบริษัทที่ประกอบธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับสินเชื่อ ธุรกิจหลักทรัพย์ ธุรกิจประกันภัย
และธุรกิจสนับสนุนงานของธนาคาร โดยธนาคารได้กำหนดนโยบาย
และแนวทางการบริหารความเสี่ยงของกลุ่มธุรกิจทางการเงินที่สอดคล้องตามหลักเกณฑ์การกำกับแบบรวมกลุ่มของธนาคารแห่งประเทศไทย
และในแนวทางเดียวกันกับการบริหารความเสี่ยงของธนาคาร

ธนาคารสนับสนุน
และดูแลให้บริษัทในกลุ่มธุรกิจทางการเงินมีการบริหารความเสี่ยงที่ครอบคลุมความเสี่ยง
ทั้ง 5 ด้าน ได้แก่ ด้านกลยุทธ์ ด้านเครดิต ด้านตลาด ด้านสภาพคล่อง และด้านปฏิบัติการ
โดยจัดฝึกอบรมและให้ความรู้
แก่บริษัทอย่างต่อเนื่อง พร้อมทั้งกำกับดูแลให้มีการกำหนดดัชนีชี้วัดความเสี่ยง (KRI)
เพื่อเป็นเครื่องมือในการประเมินความเสี่ยง
และติดตามรายงานผลการบริหารความเสี่ยงต่อคณะกรรมการบริหารความเสี่ยง
และคณะกรรมการธนาคาร
ทำให้การบริหารความเสี่ยงของกลุ่มธุรกิจทางการเงินมีการพัฒนาเป็นลำดับ

-   โครงสร้างการบริหารความเสี่ยงของธนาคาร

ธนาคารจัดโครงสร้างองค์กรและกระบวนการบริหารความเสี่ยงตามหลักการกำกับดูแลกิจการที่ดี
และให้สามารถสนับสนุนการบริหารความเสี่ยงด้านต่าง ๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
โดยมีการแบ่งหน้าที่และความรับผิดชอบของแต่ละหน่วยงานและสายการรายงานไว้อย่างชัดเจน
สำหรับโครงสร้างการบริหารความเสี่ยงของธนาคาร ประกอบด้วย
คณะกรรมการระดับนโยบายการบริหารความเสี่ยง ได้แก่ คณะกรรมการธนาคาร
คณะกรรมการบริหาร คณะกรรมการตรวจสอบ และคณะกรรมการบริหารความเสี่ยง นอกจากนี้
คณะกรรมการธนาคารได้แต่งตั้งคณะกรรมการขึ้นอีกหลายชุดที่ประกอบด้วยผู้บริหารระดับสูง
เพื่อทำหน้าที่ในการบริหารความเสี่ยงด้านต่าง ๆ ของธนาคาร ได้แก่
คณะกรรมการผู้บริหารสายงาน คณะ กรรมการการลงทุน คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน
คณะกรรมการสินเชื่อ และคณะกรรมการกลั่นกรองสินเชื่อ
โดยรายละเอียดของคณะกรรมการแต่ละชุดจะแสดงใน ส่วนที่ 1 ข้อที่ 8 การจัดการ

2.  ปัจจัยความเสี่ยงและมาตรการบริหารความเสี่ยง

2.2.1 ความเสี่ยงด้านเครดิต (Credit Risk)

ความเสี่ยงด้านเครดิต หมายถึง ความเสี่ยงที่เกิดจากการที่คู่สัญญา (Counterparty)
ของธนาคารไม่สามารถปฏิบัติตามเงื่อนไขและข้อตกลงในสัญญาที่ได้ตกลงร่วมกันไว้
ทำให้ไม่สามารถชำระหนี้ได้ตามกำหนด ซึ่งอาจส่งผลให้เกิดความเสียหายต่อธนาคาร

-   ความเสี่ยงจากการกระจุกตัวของการให้สินเชื่อ

ธนาคารตระหนักถึงการบริหารความเสี่ยงด้านเครดิต ทั้งในระดับลูกค้า และระดับ Portfolio
ระบบการบริหารความเสี่ยงด้านเครดิตของธนาคาร ประกอบด้วยกระบวนการที่สำคัญ คือ
การระบุความเสี่ยง การประเมินความเสี่ยง การติดตามและควบคุมความเสี่ยง
และการรายงานความเสี่ยง

ธนาคารมีการปรับปรุงการบริหารความเสี่ยงด้านเครดิตให้ดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง
โดยทำการทบทวนและปรับปรุงนโยบายและคู่มือบริหารความเสี่ยงด้านเครดิต
รวมถึงกระบวนการที่เกี่ยวข้องกับการให้สินเชื่อของธนาคาร เช่น การปรับปรุงกระบวนการ
นโยบายสินเชื่อ และเครื่องมือการพิจารณาสินเชื่อ โดยพัฒนาระบบ Loan Origination
เพื่อใช้ประกอบกับการประเมิน ติดตาม และรายงานสถานะของ Portfolio นอกจากนี้
ธนาคารมีการจัดทำรายงานการทดสอบภาวะวิกฤต (Stress test)
เพื่อประเมินความเพียงพอของเงินกองทุน และมีการติดตาม/รายงานผลการบริหารความเสี่ยง
เพื่อควบคุมความเสี่ยงด้านสินเชื่อ ให้เป็นไปตามแผนการบริหารความเสี่ยงด้านเครดิตของธนาคาร
เพื่อให้สอดคล้องและเป็นไปตามแนวนโยบายการกำกับดูแลความเสี่ยงด้านเครดิตของธนาคารแห่งประเทศไทย
รวมถึงหน่วยงานกำกับต่าง ๆ

ธนาคารมีนโยบายดูแลความเสี่ยงจากการกระจุกตัวของการให้สินเชื่อให้ครอบคลุมการให้สินเชื่อแก่ลูกค้าและผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง
ตามหลักเกณฑ์กำกับลูกค้ารายใหญ่ที่ทางการกำหนด นอกจากนี้
ธนาคารมีการกำหนดวงเงินสินเชื่อสูงสุดสำหรับอุตสาหกรรมแต่ละประเภท (Sector Limit)
เพื่อให้มีการกระจายความเสี่ยงที่ดีและควบคุมไม่ให้เกิดการกระจุกตัวของสินเชื่ออย่างมีนัยสำคัญ
โดยมีการติดตามผลความเสี่ยงอย่างใกล้ชิด ทั้งนี้ ในปี 2554
ไม่พบว่าเงินให้สินเชื่อของธนาคารมีการกระจุกตัวในลูกค้ารายใดรายหนึ่ง
หรืออุตสาหกรรมใดอุตสาหกรรมหนึ่งอย่างมีนัยสำคัญ

-   ความเสี่ยงจากเงินให้สินเชื่อด้อยคุณภาพ (Non-Performing Loans: NPLs)

หาก NPLs ของธนาคารเพิ่มขึ้นจะทําใหธนาคารตองกันเงินสํารองคาเผื่อหนี้สงสัยจะสูญเพิ่มขึ้น
และมีผลกระทบตอผลการดําเนินงาน สถานะทางการเงิน
และความเพียงพอของเงินกองทุนของธนาคาร อยางไรก็ตาม
ธนาคารมีมาตรการแกไขและควบคุมไมให NPLs เพิ่มมากขึ้น
มีการกําหนดเปาหมายใหหนวยงานอํานวยสินเชื่อลดจํานวน NPLs ลงทุกป
มีกระบวนการจัดการกับลูกหนี้ที่อาจมีปญหา กอนที่จะกลายเปนหนี้ NPLs
ธนาคารได้จัดให้มีโครงการเร่งลดปริมาณ NPLs ต่อเนื่องจากปีก่อน
และมีการปรับปรุงอำนาจในการอนุมัติสินเชื่อ และปรับปรุงโครงสร้างหนี้
เพื่อให้กระบวนการในการพิจารณาตัดสินใจมีประสิทธิภาพและควบคุมความเสี่ยงได้ดีขึ้น นอกจากนี้
เครื่องมือประเมินความเสี่ยงลูกคาที่ธนาคารพัฒนาอย่างต่อเนื่อง
ก็จะชวยใหกระบวนการคัดเลือกลูกคามีประสิทธิภาพมากขึ้นดวย

-   ความเสี่ยงจากการด้อยค่าของหลักประกัน

สินเชื่อของธนาคารส่วนใหญ่มีหลักประกันเปนอสังหาริมทรัพย
ซึ่งมูลคาของอสังหาริมทรัพยจะขึ้นอยูกับสภาพการณทางเศรษฐกิจ
หากเศรษฐกิจเกิดภาวะถดถอย มูลคาของหลักประกันอาจจะปรับลดลง
ธนาคารจึงอาจจะตองเพิ่มการกันเงินสํารองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสําหรับ NPLs
อยางไรก็ตามธนาคารไดกําหนดใหมีการทบทวนการประเมินราคาหลักประกันดังกลาวใหเปนปจจุบัน
ซึ่งความถี่ในการประเมินราคาของหลักประกันแต่ละประเภท
เป็นไปตามหลักเกณฑ์ที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด เพื่อให้ทราบมูลคาที่แท้จริงของหลักประกัน
สามารถนําไปกําหนดกลยุทธในการดําเนินการใหสอดคลองกับความเสี่ยงดานสินเชื่อที่เปลี่ยนแปลงไป
และไดมีการกันเงินสำรองคาเผื่อการดอยคาของทรัพยสินรอการขายไวแล้วตามรายละเอียดในหมายเหตุประกอบงบการเงิน
ข้อ 6.9

การลดลงของมูลคาหลักประกันสําหรับ NPLs
อาจสงผลใหธนาคารตองเพิ่มการกันเงินสํารองค่าเผื่อ
หนี้สงสัยจะสูญ สําหรับหนี้สูญและหนี้สงสัยจะสูญ
และอาจทําใหจํานวนเงินที่ธนาคารควรจะไดรับจากการขายทอดตลาดหลักประกันลดลง
และอาจส่งผลทําใหกําไรสุทธิและเงินกองทุนของธนาคารลดลง
อีกทั้งอาจมีผลกระทบอย่างมีนัยสําคัญ
ตอฐานะการเงินและผลการดําเนินงานของธนาคาร

-   ความเสี่ยงจากบรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย (บสท.)

  ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2554 ธนาคารมีราคาโอนสินทรัพย์ด้อยคุณภาพให้กับ
  บสท.ภายหลังปรับราคาโอนระหว่างกันแล้วรวมสุทธิจำนวน 17,914 ล้านบาท อย่างไรก็ตาม
  ธนาคารอยู่ระหว่างตรวจสอบราคาโอนที่ บสท.ขอปรับลดลงอีกประมาณ 171 ล้านบาท
  และของลูกหนี้รายที่จำนำเครื่องจักรเป็นประกัน จำนวน 1,744 ล้านบาท ซึ่ง
  บสท.ได้ปรับลดมูลค่าตั๋วสัญญาใช้เงินแล้ว แต่ธนาคารมีหนังสือ แจ้ง
  บสท.ปฏิเสธการรับตั๋วสัญญาใช้เงินไว้ก่อนจนกว่าจะได้ข้อยุติเรื่องราคาโอน ณ วันที่ 31 ธันวาคม
  2554 และ 2553 บสท.มียอดราคาโอนค้างชำระ จำนวน 7,684 ล้านบาท และ 9,219
  ล้านบาท ตามลำดับ ซึ่งได้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินให้แก่ธนาคาร จำนวน 29 ฉบับ
  โดยบันทึกรวมอยู่ในเงินลงทุนประเภทตราสารหนี้ที่จะถือจนครบกำหนด ณ วันที่ 31 ธันวาคม
  2554 ธนาคารบันทึกดอกเบี้ยค้างรับไว้ จำนวน 76 ล้านบาท

  ธนาคารรับบริหารสินทรัพย์ด้อยคุณภาพที่ธนาคารโอนไปยัง บสท.โดยไม่มีค่าตอบแทน
  ตามบันทึกข้อตกลงมอบหมายการบริหารสินทรัพย์ด้อยคุณภาพ ฉบับลงวันที่ 4 กรกฎาคม 2546
  และธนาคารได้รับจ้างบริหารสินทรัพย์ด้อยคุณภาพที่ บสท.รับโอนมาจากสถาบันการเงินอื่น
  ตามสัญญาว่าจ้างบริหารสินทรัพย์ ฉบับลงวันที่ 26 สิงหาคม 2546 และฉบับลงวันที่ 30 กันยายน
  2546 โดยชำระค่าจ้างเป็นรายเดือนในอัตราร้อยละ 0.75 ถึง 1
  ของยอดคงค้างของมูลค่าทางบัญชีของลูกหนี้แล้วแต่กรณีตามข้อตกลงในสัญญา และอีกร้อยละ 0.5
  ของยอดคงค้างของมูลค่าทางบัญชีของลูกหนี้รายที่สามารถชำระหนี้ตามสัญญาปรับโครงสร้างหนี้ได้
  6 งวดติดต่อกันโดยไม่ผิดนัด โดยธนาคารต้องดำเนินการนำเสนอขออนุมัติต่อคณะกรรมการบริหาร
  บสท.ให้ครบถ้วนทุกรายภายใน 6 เดือนนับตั้งแต่วันที่ลงนามในสัญญา
  ซึ่งธนาคารได้ดำเนินการแล้วเสร็จตามสัญญาจ้างฯ
  และในการดำเนินการด้านงานสัญญาและกฎหมายของสินทรัพย์ด้อยคุณภาพดังกล่าว
  ธนาคารจะได้รับค่าตอบแทนตามสัญญาว่าจ้างดำเนินการด้านงานสัญญาและกฎหมาย ฉบับลงวันที่
  10 พฤศจิกายน 2546 และวันที่ 6 กรกฎาคม 2547

  การประมาณการหนี้สินที่อาจเกิดขึ้นจากผลขาดทุนสำหรับลูกหนี้ด้อยคุณภาพที่โอนไป บสท.
  ธนาคารได้ตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญโดยประมาณการไว้อัตราร้อยละ 15 ของราคาโอน ณ วันที่
  31 ธันวาคม 2554 ได้ประมาณการหนี้สินเป็นจำนวนเงิน 2,687 ล้านบาท
  ซึ่งแสดงไว้ในประมาณการหนี้สิน

ทั้งนี้ ผลการบริหารสินทรัพย์ด้อยคุณภาพของ บสท.ตามหนังสือฉบับล่าสุดของ บสท.ที่
กธส.309/2554
ลงวันที่ 30 พฤศจิกายน 2554 แจ้งผลการบริหารสินทรัพย์ด้อยคุณภาพ ณ วันที่ 30 มิถุนายน 2554
(สิ้นปีที่ 10) รายงานผลกำไรขาดทุนส่วนที่เป็นของธนาคารมีผลขาดทุนประมาณ 493 ล้านบาท

2.2.2 ความเสี่ยงด้านตลาด (Market Risk)

ความเสี่ยงด้านตลาด หมายถึง
ความเสี่ยงที่ธนาคารอาจได้รับความเสียหายเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงมูลค่าของ ฐานะ
ทั้งที่อยู่ในและนอกงบแสดงฐานะทางการเงินที่เกิดจากการเคลื่อนไหวของอัตราดอกเบี้ย
อัตราแลกเปลี่ยน ราคาตราสารทุน และราคาสินค้าโภคภัณฑ์
ที่มีผลกระทบในทางลบต่อรายได้และเงินกองทุนของธนาคาร

ธนาคารมอบหมายให้ฝ่ายบริหารความเสี่ยงด้านตลาด ซึ่งเป็นอิสระจากหน่วยงานที่ทำธุรกรรม
(Front Office) ทำหน้าที่ในการควบคุมดูแลความเสี่ยง เพื่อความโปร่งใสและมีประสิทธิภาพ
สอดคล้องตามแนวทางการกำกับดูแลความเสี่ยงด้านตลาดของธนาคารแห่งประเทศไทย
และนโยบายบริหารความเสี่ยงด้านตลาดของธนาคาร
โดยภาพรวมความเสี่ยงด้านตลาดของธนาคารในปี 2554
อยู่ภายใต้กรอบเพดานความเสี่ยงที่ได้รับอนุมัติ

-   ความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ย (Interest Rate Risk)

เป็นความเสี่ยงที่รายได้หรือเงินกองทุนได้รับผลกระทบในทางลบจากการเปลี่ยนแปลงอัตราดอกเบี้ยของรายการสินทรัพย์
หนี้สิน และรายการนอกงบแสดงฐานะทางการเงินทั้งหมดที่มีความอ่อนไหวต่ออัตราดอกเบี้ย (Rate
Sensitive Items) ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อรายได้ดอกเบี้ยสุทธิ (Net Interest Income)
มูลค่าตลาดของรายการเพื่อค้า (Trading Account)
และรายได้และค่าใช้จ่ายอื่นที่สัมพันธ์กับอัตราดอกเบี้ย สำหรับปี 2554
อัตราดอกเบี้ยมีการปรับตัวสูงขึ้นตั้งแต่ต้นปี และเริ่มปรับตัวลงช่วงปลายปี
ซึ่งธนาคารมีการบริหารพอร์ตการลงทุนให้สอดคล้องกับทิศทางการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ย
และอยู่ภายใต้กรอบเพดานความเสี่ยงที่ได้รับอนุมัติ

-   ความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ (Foreign Exchange Rate Risk)

เป็นความเสี่ยงที่รายได้หรือเงินกองทุนได้รับผลกระทบในทางลบจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน
เนื่องมาจากการทำธุรกรรมในสกุลเงินต่างประเทศ
หรือจากการมีสินทรัพย์หรือหนี้สินในสกุลเงินต่างประเทศ
เมื่อแปลงมูลค่าที่เป็นสกุลเงินตราต่างประเทศของรายการต่าง ๆ
ในงบการเงินของธนาคารไปเป็นสกุลเงินท้องถิ่นแล้ว ทำให้มูลค่าทางบัญชีของธนาคารลดลง
รวมถึงการลดลงของรายได้หรือเกิดผลขาดทุนจากการค้าเงินตราต่างประเทศ สำหรับในปี 2554
แม้ว่าอัตราแลกเปลี่ยนของสกุลเงินต่าง ๆ จะมีความผันผวน และเงินบาทอ่อนค่าลงเล็กน้อย
แต่ธนาคารมีฐานะเงินตราต่างประเทศไม่สูงเมื่อเทียบกับเงินกองทุนของธนาคาร
และอยู่ภายใต้กรอบเพดานความเสี่ยงที่ได้รับอนุมัติ

-   ความเสี่ยงจากราคาตราสารทุน (Equity Price Risk)

เป็นความเสี่ยงที่รายได้หรือเงินกองทุนได้รับผลกระทบในทางลบเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของราคาตราสารทุน
ทำให้มูลค่าของกลุ่มหลักทรัพย์การลงทุนเพื่อค้าของธนาคารลดลง โดยในปี 2554
แม้ว่าตลาดหุ้นไทยจะมีความผันผวนค่อนข้างสูง แต่ธนาคารมีปริมาณการทำธุรกรรมไม่มากนัก
และอยู่ภายใต้กรอบเพดานความเสี่ยงที่ได้รับอนุมัติ

-   ความเสี่ยงจากราคาสินค้าโภคภัณฑ์ (Commodity Price Risk)

เป็นความเสี่ยงที่รายได้หรือเงินกองทุนได้รับผลกระทบในทางลบเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของราคาสินค้าโภคภัณฑ์
โดยในปี 2554 ธนาคารเริ่มมีการทำธุรกรรมอนุพันธ์ด้านสินค้าโภคภัณฑ์
โดยเป็นการทำเพื่อรองรับการป้องกันความเสี่ยงของลูกค้า
ซึ่งธนาคารมีการปิดความเสี่ยงดังกล่าวโดยการทำธุรกรรมด้านตรงข้าม (Back to Back)
กับธนาคารคู่ค้า

ทั้งนี้ ธนาคารมีการกำหนดนโยบายบริหารความเสี่ยงด้านตลาดให้สอดคล้องกับกลยุทธ์ของธนาคาร
และเป็นไปตามหลักเกณฑ์การกำกับความเสี่ยงด้านตลาดของธนาคารแห่งประเทศไทย
โดยมีการกำหนดเพดานความเสี่ยงสูงสุดที่ธนาคารยอมรับได้ เช่น มูลค่า/ฐานะการลงทุน
ผลขาดทุนสูงสุด รวมถึงตัววัดความเสี่ยงทางสถิติ ได้แก่ Value at Risk (VaR)
และตัววัดค่าความอ่อนไหว (Sensitivity) เช่น PV01, Delta, Vega, Gamma เป็นต้น
โดยมีการประเมินมูลค่าตามราคาตลาด และการทดสอบภาวะวิกฤต (Stress testing)
อย่างสม่ำเสมอ นอกจากนี้ ยังมีการจัดทำระเบียบผลิตภัณฑ์ (Product Program)
สำหรับการทำธุรกรรมอนุพันธ์ทางการเงินประเภทใหม่
อีกทั้งการพัฒนาระบบงานและเครื่องมือที่ใช้ในการประเมินและควบคุมความเสี่ยงให้มีประสิทธิภาพ
และสามารถรองรับการทำธุรกรรมที่มีความซับซ้อนมากขึ้น

2.2.3 ความเสี่ยงด้านปฎิบัติการ (Operational Risk)

ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ หมายถึง
ความเสี่ยงที่จะเกิดความเสียหายอันเนื่องมาจากขาดการกำกับดูแลและควบคุมที่ดี
หรือขาดธรรมาภิบาลในองค์กร โดยมีสาเหตุมาจากกระบวนการปฏิบัติงาน บุคลากร ระบบงาน
หรือเหตุการณ์ภายนอก ทั้งนี้ รวมถึงความเสี่ยงด้านกฎหมาย
แต่ไม่รวมความเสี่ยงด้านกลยุทธ์และความเสี่ยงด้านชื่อเสียง

ธนาคารดูแลและให้ความสำคัญต่อการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการผ่านกระบวนการ
ซึ่งประกอบด้วยการระบุ ประเมิน ควบคุมและติดตามความเสี่ยงอย่างเป็นระบบ
โดยกำหนดให้หน่วยงานต่าง ๆ
รายงานความเสี่ยงผ่านเครื่องมือการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ อาทิ
การจัดเก็บและรวบรวมข้อมูลความเสียหายที่เกิดจากความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ (Operational
Loss Data Collection) การประเมินการควบคุมความเสี่ยงด้วยตนเอง (Risk Self
Control Assessment : RCSA) และการกำหนดดัชนีชี้วัดความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
(Operational Key Risk Indicator : KRI)
ซึ่งในแต่ละหน่วยงานของธนาคารจะมีเจ้าหน้าที่ประสานงานความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
(Operational Risk Officer : ORO)
ที่ทำหน้าที่ประสานงานในการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการของหน่วยงาน
โดยธนาคารจะเน้นการปรับปรุงกระบวนการเพื่อป้องกันความเสี่ยง (Risk Prevention)
และการจัดการความเสี่ยงได้อย่างทันท่วงทีก่อนที่จะเกิดความเสียหายต่อธนาคารและลูกค้าของธนาคาร
นอกจากนี้ ธนาคารยังได้จัดให้หน่วยงานต่าง ๆ
ทำการประเมินความเสี่ยงและประสิทธิภาพของการควบคุมความเสี่ยงสำหรับผลิตภัณฑ์ใหม่ต่าง ๆ
ที่นำมาใช้ให้ครบถ้วน
เพื่อให้มั่นใจว่าผลิตภัณฑ์ใหม่ดังกล่าวมีความเสี่ยงอยู่ในระดับที่ยอมรับได้และมีกระบวนการควบคุมที่เหมาะสมก่อนที่จะเริ่มให้บริการแก่ลูกค้า
อีกทั้งมีการดูแลติดตามความเสี่ยงจากผู้ให้บริการภายนอก (Outsourcing)

ในปี 2554 ธนาคารได้กำหนดดัชนีชี้วัดความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
เพื่อใช้ในการบริหารจัดการความเสี่ยงด้านปฏิบัติการในภาพรวมของธนาคาร
โดยมีการกำหนดระดับความเสี่ยงที่ยอมรับได้ (Risk Appetite) และระดับความเสี่ยงที่ทนได้
(Risk Tolerance) ซึ่งพบว่า
สถานะความเสี่ยงด้านปฏิบัติการโดยรวมของธนาคารยังอยู่ในค่าระดับความเสี่ยงที่ยอมรับได้
ธนาคารได้มีการควบคุมความเสี่ยงจากปัจจัยดังกล่าวผ่านมาตรฐานการปฏิบัติงาน (Standard
Operating Procedure: SOP) และผ่านมาตรการควบคุมความเสี่ยงต่าง ๆ
ทั้งในลักษณะการป้องกันและการตรวจพบ เพื่อลดความผิดพลาดในการปฏิบัติงาน
รวมไปถึงยังเป็นการป้องกันและลดความเสียหายอันอาจเกิดขึ้นกับธนาคารและลูกค้าของธนาคาร

ด้านปัจจัยเสี่ยงที่เกิดจากเหตุการณ์ภายนอกที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของธนาคาร
ธนาคารได้มีการจัดทำแผนรองรับการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่อง (Business Continuity Plan
: BCP) เพื่อให้มีความมั่นใจว่าแม้ในภาวะฉุกเฉินหรือภาวะวิกฤต
ธนาคารยังสามารถให้บริการแก่ลูกค้าของธนาคารได้อย่างต่อเนื่อง
โดยกำหนดให้มีการทดสอบแผนอย่างสม่ำเสมอเพื่อปรับปรุงแผนให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้นและเป็นการสร้างความมั่นใจทั้งกับพนักงานและลูกค้าของธนาคาร

-   Basel ll

การบริหารจัดการเงินกองทุนมีความสำคัญมากต่อการดำเนินธุรกิจของสถาบันการเงิน
ธนาคารแห่งประเทศไทยจึงได้กำหนดหลักเกณฑ์ Basel II
ในการกำกับดูแลเงินกองทุนของสถาบันการเงิน ซึ่งประกอบด้วย 3 หลักการ ได้แก่ หลักการที่ 1
การดำรงเงินกองทุนขั้นต่ำ หลักการที่ 2 การกำกับดูแลโดยทางการ และหลักการที่ 3
การใช้กลไกตลาดในการกำกับดูแล

ธนาคารมีการดำรงเงินกองทุนขั้นต่ำตามการคำนวณด้วยวิธีมาตรฐาน (Standardized Approach
: SA) ตามหลักเกณฑ์ Basel II หลักการที่ 1 เพื่อรองรับความเสี่ยงด้านเครดิต
ความเสี่ยงด้านตลาด และความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
และมีการเตรียมความพร้อมสำหรับการคำนวณเงินกองทุนด้วยวิธีซับซ้อน (Internal
Ratings-Based Approach : IRB) ซึ่งจะพิจารณาใช้เมื่อปัจจัยต่าง ๆ มีความเหมาะสม

ธนาคารได้กำหนดแนวทางการบริหารความเสี่ยงและการบริหารจัดการเงินกองทุนตามแนวทางสากล
และตามหลักเกณฑ์ Basel II หลักการที่ 2
เพื่อให้ธนาคารมีเงินกองทุนเพียงพอรองรับความเสี่ยงที่มีนัยสำคัญทั้งในภาวะปกติและภาวะวิกฤต
และมีการบริหารจัดการเงินกองทุนเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ
ตามกระบวนการประเมินความเพียงพอของเงินกองทุน (Internal Capital Adequacy
Assessment Process : ICAAP) ที่ครอบคลุมความเสี่ยงที่มีนัยสำคัญทุกด้าน
รวมถึงมีแผนบริหารเงินกองทุน กลยุทธ์ในการบริหารจัดการเงินกองทุน แผนเสริมสร้างเงินกองทุน
แนวทางการทดสอบภาวะวิกฤต และอื่น ๆ อย่างเหมาะสม

ธนาคารมีการเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับการดำรงเงินกองทุนและข้อมูลความเสี่ยงตามหลักเกณฑ์ Basel
II หลักการที่ 3 ทาง Website ของธนาคาร ทั้งนี้
เพื่อความโปร่งใสในด้านข้อมูลการดำรงเงินกองทุนและข้อมูลความเสี่ยง
ด้านต่าง ๆ ของธนาคาร และเพื่อให้บุคคลภายนอกผู้ใช้ข้อมูลได้รับข้อมูลอย่างครบถ้วนและถูกต้อง

-   การเตรียมความพร้อมรองรับหลักเกณฑ์ Basel lll

ธนาคารได้เตรียมความพร้อมเพื่อรองรับหลักเกณฑ์ Basel III อย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่ ปี 2553
โดยมีการวิเคราะห์ และประเมินผลกระทบต่อเงินกองทุนตามหลักเกณฑ์ที่กำหนดในแบบประเมิน
Comprehensive Quantitative Impact Study (QIS) นำส่งธนาคารแห่งประเทศไทยปีละ
2 ครั้ง ซึ่งผลจากการประเมิน ธนาคารมีสัดส่วนหุ้นสามัญและกำไรสะสมต่อสินทรัพย์เสี่ยง (Common
Equity Tier 1 Ratio) เงินกองทุนชั้นที่ 1 ต่อสินทรัพย์เสี่ยง (Tier 1 Ratio)
และเงินกองทุนทั้งสิ้นต่อสินทรัพย์เสี่ยง (Total Capital Ratio)
สูงกว่าอัตราส่วนเงินกองทุนขั้นต่ำที่ Basel Committee on Banking Supervision (BCBS)
กำหนด และมีเงินกองทุนเพียงพอรองรับตามหลักเกณฑ์ Basel III ที่จะบังคับใช้ในอนาคต

นอกจากนี้ ธนาคารได้จัดตั้งคณะทำงานเตรียมความพร้อมในการปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ Basel lll
เพื่อเริ่มดำเนินการพัฒนาระบบการคำนวณเงินกองทุน และอัตราส่วนต่าง ๆ ตามเกณฑ์ Basel lll
โดยได้จัดทำแผนการปฏิบัติงาน (Roadmap) และศึกษาการปิดข้อแตกต่างของข้อมูล (Data Gap)
เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการพัฒนาระบบการคำนวณตามเกณฑ์ Basel lll ต่อไป

2.2.4 ความเสี่ยงอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

-   ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง

ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง หมายถึง
ความเสี่ยงที่เกิดจากการที่ธนาคารไม่สามารถชำระหนี้สินหรือภาระผูกพันเมื่อถึงกำหนด
เนื่องจากไม่สามารถเปลี่ยนสินทรัพย์เป็นเงินสดได้ หรือไม่สามารถจัดหาเงินทุนได้เพียงพอ
หรือสามารถจัดหาเงินทุนได้ด้วยต้นทุนที่สูงเกินกว่าระดับที่ยอมรับได้
ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อรายได้และเงินกองทุนของธนาคาร
ภาพรวมความเสี่ยงด้านสภาพคล่องของธนาคารในปี 2554 อยู่ในระดับต่ำ
และอยู่ภายใต้กรอบเพดานความเสี่ยงที่ได้รับอนุมัติ โดยสะท้อนจากตัวชี้วัด เช่น อัตราส่วนของ
Liquidity Assets และ Liquidity Gap, ปริมาณสภาพคล่องส่วนเกิน ณ สิ้นวัน เป็นต้น

ทั้งนี้ ธนาคารมีการกำหนดนโยบายและกระบวนการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่องให้สอดคล้องกับ
กลยุทธ์ของธนาคาร สภาวะตลาด
และเป็นไปตามแนวทางการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่องของสถาบันการเงินของธนาคารแห่งประเทศไทย
โดยมีการกำหนดเพดานความเสี่ยงสูงสุดที่ธนาคารยอมรับได้ เช่น อัตราส่วนของ Liquidity
Assets และ Liquidity Gap, ปริมาณสภาพคล่องส่วนเกิน ณ สิ้นวัน เป็นต้น
ทั้งยังมีการทดสอบภาวะวิกฤต เพื่อประเมินความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง
ตามสถานการณ์จำลองที่ธนาคารกำหนด
เพื่อรายงานผลการทดสอบต่อคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงเป็นประจำทุกไตรมาส
รวมทั้งจัดทำแผนฉุกเฉินสภาพคล่อง ที่สอดคล้องกับแนวทางที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด

-   ความเสี่ยงจากความเพียงพอของเงินกองทุนเพื่อรองรับกฎระเบียบของธนาคารแห่งประเทศไทย

ความเสี่ยงจากความเพียงพอของเงินกองทุน หมายถึง
ความเสี่ยงที่เงินกองทุนอาจไม่เพียงพอต่อการขยายธุรกิจ
ต่อการรองรับความสูญเสียหรือผลขาดทุนที่ไม่ได้คาดหมาย และต่อการรองรับกฎระเบียบทางการ
และสภาพแวดล้อมอื่น ๆ ที่เปลี่ยนแปลงไป
ซึ่งจะส่งผลต่อฐานะความมั่นคงและการดำเนินกิจการของสถาบันการเงิน ธนาคารแห่งประเทศไทย
จึงได้กำกับดูแลความเพียงพอของเงินกองทุนในสถาบันการเงินอย่างเข้มงวดมากขึ้น
โดยนำหลักเกณฑ์ Basel II มาบังคับใช้ ทั้งนี้ ธนาคารได้ปฏิบัติตามหลักการที่ 1
การดำรงเงินกองทุนขั้นต่ำ ตั้งแต่สิ้นปี 2551 หลักการที่ 3 การใช้กลไกตลาดในการกำกับดูแล
นโยบายการเปิดเผยข้อมูลเงินกองทุน ตั้งแต่สิ้นปี 2552 และหลักการที่ 2
การกำกับดูแลโดยทางการ นโยบายกระบวนการประเมินความเพียงพอของเงินกองทุน (Internal
Capital Adequacy Assessment Process : ICAAP) ตั้งแต่สิ้นปี 2553 เป็นต้นมา

ธนาคารมีการปฏิบัติตามกระบวนการมาตรฐานในการบริหารความเสี่ยง และการดูแลความเพียงพอ
ของเงินกองทุนตามหลักเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทยและหลักปฏิบัติสากลมาโดยตลอด มีการ
Stress Test ครอบคลุมความเสี่ยงที่มีนัยสำคัญทั้งในภาวะปกติและภาวะวิกฤต
เพื่อประเมินผลกระทบต่อความเพียงพอของเงินกองทุน รวมทั้งศึกษาผลกระทบจากเกณฑ์ Basel
lll เพื่อใช้ในการวางแผนเงินกองทุน (Capital Planning)
รวมถึงการกำหนดนโยบายจ่ายเงินปันผลของธนาคาร

ธนาคารมีฐานะเงินกองทุนที่แข็งแกร่งและมั่นคง โดย ณ สิ้นปี 2554
ธนาคารมีอัตราส่วนเงินกองทุนต่อสินทรัพย์เสี่ยง ร้อยละ 13.72
และมีอัตราส่วนเงินกองทุนต่อสินทรัพย์เสี่ยงหลังการ Stress Test
ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ขั้นต่ำที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด
และเพียงพอรองรับความเสี่ยงที่อาจจะเกิดขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจและสังคม
รวมทั้งกฎระเบียบต่าง ๆ ของทางการ

สำหรับการปฏิบัติตามหลักเกณฑ์การกำกับแบบรวมกลุ่มของธนาคารแห่งประเทศไทย
ธนาคารได้จัดส่งรายงานการดำรงเงินกองทุนต่อสินทรัพย์เสี่ยงของกลุ่มธุรกิจทางการเงินต่อธนาคารแห่งประเทศไทยเป็นรายไตรมาส
และได้เปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับการดำรงเงินกองทุนและข้อมูลความเสี่ยงด้านต่าง ๆ
ของกลุ่มธุรกิจทางการเงินตามเวลาที่กำหนดทาง Website ของธนาคาร
โดยธนาคารและกลุ่มธุรกิจทางการเงินมีเงินกองทุนสูงกว่าเกณฑ์ขั้นต่ำที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด

-   ความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ (Strategic Risk)

ความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ คือ ความเสี่ยงที่เกิดจากการกำหนดแผนกลยุทธ์ แผนดำเนินงาน
และการนำไปปฏิบัติไม่เหมาะสมหรือไม่สอดคล้องกับปัจจัยภายใน และสภาพแวดล้อมภายนอก
อันส่งผลกระทบต่อรายได้ เงินกองทุน หรือการดำรงอยู่ของกิจการ

ในปี 2554 ประเทศไทยเกิดอุทกภัยครั้งใหญ่
ซึ่งส่งผลกระทบต่อภาวะเศรษฐกิจของประเทศเป็นวงกว้าง ทั้งภาคการผลิต การบริโภค
และการท่องเที่ยว และคาดว่าจะมีผลกระทบต่อเนื่องไปจนถึงปี 2555 อย่างไรก็ตาม
ธนาคารยังคงดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่อง
เพื่อเป็นส่วนช่วยกระตุ้นและฟื้นฟูภาวะเศรษฐกิจของประเทศ โดยดำเนินธุรกิจอย่างระมัดระวัง
และให้ความสำคัญกับแผนการดำเนินงาน และการบริหารความเสี่ยงมากขึ้น โดยสรุปดังนี้

1)  ธนาคารมีมาตรการบริหารความเสี่ยงกลยุทธ์ที่เป็นไปตามแนวทางการตรวจสอบของธนาคารแห่งประเทศไทย
    (ธปท.) และแนวทางการบริหารจัดการองค์กร ด้านการบริหารความเสี่ยง
    ของสำนักงานคณะกรรมการ นโยบายรัฐวิสาหกิจ (สคร.)
    มีการจัดทำนโยบายและคู่มือในการบริหารความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ และทบทวนเป็นประจำทุกปี

2)  กระบวนการจัดทำแผนกลยุทธ์ ในปี 2554
    ใช้หลักการดำเนินการให้สอดคล้องและครอบคลุมตามแนวทางของระบบประเมินคุณภาพรัฐวิสาหกิจ
    (State Enterprise Performance Appraisal: SEPA)
    โดยมุ่งเน้นการใช้ข้อมูลจริงและการวิเคราะห์เปรียบเทียบกับตนเองหรือคู่เทียบเคียง
    มีการระบุขั้นตอนและผู้เกี่ยวข้อง รวมทั้งกรอบระยะเวลาที่ชัดเจน
    คณะกรรมการและผู้บริหารระดับสูงมีส่วนร่วมในการจัดทำแผนกลยุทธ์ธนาคาร
    มีกระบวนการนำแผนกลยุทธ์ธนาคารไปสู่การปฏิบัติ
    และสื่อสารแผนกลยุทธ์ธนาคารให้ผู้บริหารทุกหน่วยงานได้ทราบโดยทั่วกัน

3)  แผนกลยุทธ์ธนาคารมีความเหมาะสมสอดคล้องกับสภาวะแวดล้อมทั้งภายในและภายนอก
    มีการเปรียบเทียบ SWOT ของปี 2551-2554
    ว่าธนาคารมีจุดอ่อนและจุดแข็งใดที่ยังคงเดิมหรือมีการปรับเปลี่ยนไปแล้ว
    เพื่อให้ทราบสถานภาพของธนาคารที่มีการเปลี่ยนแปลงไป และนำ SWOT
    มากำหนดเป็นกลยุทธ์ที่ส่งเสริมจุดแข็ง แก้ไขจุดอ่อน ช่วงชิงโอกาสทางธุรกิจเชิงบวก
    และป้องกันอุปสรรคจากแรงกดดันภายนอก เชิงลบ
    รวมกันเป็นกลยุทธ์ภาพรวมของธนาคารทั้งระยะสั้นและระยะยาวที่สนองตอบต่อ Statement
    of Direction (SOD) วิสัยทัศน์ พันธกิจ และค่านิยมหลักของธนาคาร

4)  มีกระบวนการติดตามผลการดำเนินงานเปรียบเทียบเป้าหมายเป็นระยะ
    และรายงานต่อผู้บริหาร เพื่อผลักดันกลยุทธ์ต่างๆ ให้บรรลุเป้าหมาย
    และมีการปรับเปลี่ยนแผนการดำเนินงานให้เหมาะสมและสอดคล้องกับสภาวะที่เปลี่ยนแปลงไป

-   ความเสี่ยงจากทรัพย์สินรอการขาย

ทรัพย์สินรอการขายส่วนใหญ่เป็นประเภทที่ดินเปล่า นอกจากนี้ ยังมีทรัพย์ประเภทอื่น ๆ อาทิ
ทรัพย์เพื่ออยู่อาศัย ที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้าง โรงงาน และทรัพย์เพื่อการพาณิชย์อื่น ๆ เป็นต้น
โดยทรัพย์ที่ได้มาในปี 2554 เป็นผลมาจากการรับโอนทรัพย์ชำระหนี้
และการประมูลซื้อทรัพย์จากการขายทอดตลาด
เพื่อบริหารจัดการแก้ไขปัญหาสินเชื่อด้อยคุณภาพของธนาคารให้เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ
และก่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดแก่ธนาคาร ซึ่งการดำเนินการดังกล่าว
ทำให้ธนาคารสามารถลดปริมาณสินเชื่อด้อยคุณภาพได้เร็วขึ้น
และเปิดโอกาสในการสร้างรายได้จากการจำหน่ายทรัพย์สินรอการขาย

ความเสี่ยงหลักของทรัพย์สินรอการขาย ได้แก่ ความเสี่ยงจากการด้อยค่าของทรัพย์
หากสภาพทรัพย์หรือสิ่งแวดล้อมเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม เช่น ตลาดอสังหาริมทรัพย์ซบเซา ล้นตลาด
ราคาอสังหาริมทรัพย์ลดต่ำลง การเสื่อมโทรมตามกาลเวลา ทรัพย์อยู่ในเขตที่ประสบภัยธรรมชาติ
เป็นต้น ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อมูลค่าทรัพย์ ศักยภาพของทรัพย์ ระยะเวลาการถือครองทรัพย์นานขึ้น
อาจทำให้ธนาคารต้องกันสำรองเพิ่มมากขึ้น ทั้งนี้
ระดับความเสี่ยงขึ้นอยู่กับประเภทของทรัพย์และระยะเวลาในการถือครอง
โดยทรัพย์ที่เป็นสิ่งปลูกสร้างจะเกิดการด้อยค่ามากกว่า อย่างไรก็ดี
ธนาคารได้พยายามลดความเสี่ยงดังกล่าว ด้วยการบริหารจัดการให้เกิดประสิทธิภาพสูง (High
Efficiency) และคุณภาพสูง (High Quality) เพื่อให้การบริหารลด NPA
เกิดผลสำเร็จได้อย่างเหมาะสมเป็นไปตามเป้าหมายสอดคล้องกับสถานการณ์
นอกจากนี้ยังจัดให้มีหน่วยงานรับผิดชอบในการดูแลทรัพย์ให้อยู่ในสภาพพร้อมขาย
ส่งผลให้สามารถขายทรัพย์สินรอการขายได้เพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทั้งนี้
ธนาคารมีเงินสำรองการด้อยค่าของทรัพย์สินรอการขายเพียงพอตามที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด

-   ความเสี่ยงจากภาวะเศรษฐกิจ

ในปี 2554 เศรษฐกิจไทยต้องเผชิญกับแรงกดดันจากหลากหลายปัจจัยเสี่ยง
ทั้งภายในและภายนอกประเทศ ซึ่งบางปัจจัยก็เกิดขึ้นกะทันหันและยากที่จะคาดการณ์ได้
ทั้งยังส่งผลกระทบรุนแรง จึงทำให้อัตราการขยายตัวโดยเฉลี่ยทั้งปีอยู่ในระดับต่ำเพียงร้อยละ 0.1
และชะลอลงมาจากร้อยละ 7.8 ในปีก่อน ทั้งที่ควรจะขยายตัวได้ร้อยละ 4.0 - 4.5
อย่างไรก็ตาม การบริหารความเสี่ยงของธนาคารที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น
มีการวิเคราะห์และติดตามปัจจัยเสี่ยงทางเศรษฐกิจพร้อมรายงานต่อคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงเป็นประจำทุกเดือน
ทำให้ธนาคารสามารถบริหารจัดการ และปรับกลยุทธ์เพื่อรองรับกับผลกระทบที่เกิดขึ้นในแต่ละช่วงได้
ผลประกอบการหลายด้านของธนาคารจึงยังคงบรรลุตามเป้าหมายที่ตั้งไว้ ทั้งนี้
ปัจจัยและเหตุการณ์สำคัญที่ส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจไทยในปี 2554 สรุปได้ ดังนี้

1) เหตุแผ่นดินไหวและสึนามิที่ญี่ปุ่นครั้งรุนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ เมื่อเดือนมีนาคม 2554
ได้ส่งผลกระทบมากต่อภาคการผลิตและการส่งออกของไทย ในช่วงไตรมาสที่ 2 จากปัญหา Supply
Disruption สะท้อนจากการผลิตในภาคอุตสาหกรรม หดตัวร้อยละ 2.7
โดยเฉพาะหมวดยานยนต์ที่หดตัวถึงร้อยละ 23.0 และการส่งออกรวมขยายตัวร้อยละ 19.2
ชะลอลงจากร้อยละ 27.3 ในไตรมาสแรก ส่วนหนึ่งเพราะการส่งออกยานยนต์หดตัว ขณะเดียวกัน
การนำเข้ายานยนต์และชิ้นส่วนก็ขยายตัวเพียงร้อยละ 3.7 จากที่ขยายตัวถึงร้อยละ 30.6
ในไตรมาสแรก

2) เศรษฐกิจโลกมีแนวโน้มซบเซาลง หลังจากปัญหาหนี้สาธารณะปะทุขึ้นอย่างรุนแรงหลายครั้ง
สะท้อนจากเครื่องชี้เศรษฐกิจที่สำคัญของกลุ่มประเทศ G3 ชะลอตัวลง
โดยเฉพาะยุโรปที่ได้รับแรงกดดันจากปัญหาหนี้สาธารณะมากจนทำให้หลายประเทศถูกลดอันดับความน่าเชื่อถือลงต่อเนื่องและมีแนวโน้มที่เศรษฐกิจจะถดถอย

3) อุทกภัยที่เกิดขึ้นเกือบตลอดทั้งปี ตั้งแต่อุทกภัยครั้งใหญ่ในภาคใต้ในช่วงไตรมาสที่ 1
จนถึงอุทกภัยในภาคเหนือ อีสาน และภาคกลางตอนบนในช่วงไตรมาสที่ 3
และต่อเนื่องมาจนขยายวงเป็นมหาอุทกภัยครั้งรุนแรงที่สุดในรอบ 50 ปี
ซึ่งสร้างความเสียหายและบอบช้ำกับเศรษฐกิจไทยอย่างมาก
โดยเฉพาะหลังจากที่นิคมอุตสาหกรรมสำคัญทั้ง 7 แห่ง ในอยุธยา และปทุมธานี
รวมถึงพื้นที่หลายส่วนของกรุงเทพฯ จมน้ำ ทำให้เกิดปัญหา supply disruption
ขึ้นกับอุตสาหกรรมสำคัญ ๆ อีกครั้ง อาทิ หมวดยานยนต์และชิ้นส่วน อิเล็กทรอนิกส์ และคอมพิวเตอร์

สำหรับเศรษฐกิจไทยในปี 2555 คาดว่าจะฟื้นตัวขึ้น จากมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจของรัฐบาล
รวมทั้งมาตรการเยียวยาและฟื้นฟูความเสียหายทั้งจากภาครัฐ และสถาบันการเงิน
ที่จะเร่งดำเนินการตั้งแต่ต้นปี ทำให้เกิดการก่อสร้าง เพื่อซ่อมแซม
และการจัดหาเครื่องมือเครื่องจักรเพื่อทดแทนของเดิมที่เสียหาย
รวมถึงการผลิตสินค้าเพื่อชดเชยสต็อกที่ลดลงในช่วงอุทกภัย ซึ่งล้วนส่งผลบวกต่อการขยายตัวของ
GDP อย่างไรก็ตาม การฟื้นตัวดังกล่าวค่อนข้างเปราะบาง
และอาจขยายตัวในอัตราที่ไม่สูงตามที่คาดไว้ หากปัจจัยเสี่ยงสำคัญเบี่ยงเบนไปจากสมมติฐาน
อันได้แก่ ความไม่แน่นอนของเศรษฐกิจโลก
ซึ่งหากแรงกดดันจากปัญหาหนี้สาธารณะทวีความตึงเครียดมากขึ้น
และลุกลามรุนแรงเป็นวิกฤติสถาบันการเงินในยุโรปและสหรัฐฯ
จนทำให้เศรษฐกิจโลกถดถอยลงอีกครั้ง ก็จะส่งผลกระทบต่อการส่งออกของไทยที่เป็นกลจักรสำคัญ
ให้ชะลอตัวลงมากกว่าที่ประมาณการ เสถียรภาพของรัฐบาล เป็นอีกปัจจัยเสี่ยงที่มีผลต่อความเชื่อมั่น
และการขยายตัวของเศรษฐกิจในปี 2555
โดยหากเกิดความรุนแรงทางการเมืองจนส่งผลกระทบต่อการบริหารงานของรัฐบาล
ก็จะทำให้ขาดแรงกระตุ้นและความต่อเนื่องของนโยบายเศรษฐกิจที่จะมีบทบาทสำคัญในการผลักดันให้เกิดการใช้จ่ายของภาคเอกชน
นอกจากนี้ ภัยธรรมชาติที่มีแนวโน้มรุนแรงมากขึ้นทุกปี
เป็นปัจจัยที่ยากจะคาดการณ์ว่าจะส่งผลต่อเศรษฐกิจมากน้อยเพียงใด อย่างไรก็ดี
ธนาคารเชื่อมั่นว่าด้วยมาตรฐานและประสิทธิภาพของการบริหารความเสี่ยง และแผน BCP
ที่ธนาคารได้พัฒนาและปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง
จะทำให้ธนาคารสามารถบริหารจัดการและรับมือกับปัจจัยเสี่ยงทางเศรษฐกิจได้