3. การประกอบธุรกิจของแต่ละสายผลิตภัณฑ์

  3.1 ลักษณะของผลิตภัณฑ์หรือบริการ

  3.1.1 การประกันอัคคีภัย เป็นการรับประกันภัยสิ่งปลูกสร้าง อาคาร ที่อยู่อาศัย อาคารพาณิชย์

โรงงานอุตสาหกรรม ทรัพย์สินในอาคาร สต๊อกสินค้า ตลอดจนเครื่องจักร
และวัตถุดิบในโรงงานอุตสาหกรรมโดยมีเขตพื้นที่

รับประกันภัยทั่วราชอาณาจักร

  3.1.2 การประกันภัยทางทะเลและขนส่ง เป็นการรับประกันภัยขนส่งสินค้าระหว่างประเทศและ

ภายในประเทศ โดยทางเรือเดินทะเลและในแม่น้ำลำคลอง การขนส่งทางบก โดยรถยนต์ รถไฟ
ตลอดจนการขนส่งสินค้าทาง

เครื่องบิน

  3.1.3 การประกันภัยเบ็ดเตล็ด เป็นการประกันภัยประเภทต่าง ๆ
  ได้แก่การประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคล

และกลุ่ม การประกันอุบัติเหตุระหว่างการเดินทาง การประกันภัยสำหรับเงิน
การประกันภัยโจรกรรม การประกันภัยการติดตั้ง

เครื่องจักร การประกันภัยการก่อสร้าง การประกันภัยอุปกรณ์อิเลคโทนิคส์คอมพิวเตอร์
การประกันภัยความรับผิดต่อบุคคล

ภายนอก การประกันความเสี่ยงภัยทุกชนิด การประกันภัยเครื่องมือเครื่องจักรของผู้รับเหมา
และการประกันสิทธิการเช่า

3.1.4 การประกันภัยยานยนต์
เป็นการรับประกันความเสี่ยงภัยของการใช้รถยนต์และรถจักรยานยนต์

โดยแบ่งการรับประกันภัยออกเป็น การรับประกันภัยรถยนต์ภาคบังคับของกรมการประกันภัย
และการรับประกันภัยภาคสมัครใจ

ของผู้ประสงค์จะทำประกันภัย

การดำเนินธุรกิจรับประกันภัยของบริษัท นอกจากการรับประกันภัยจากผู้เอาประกันภัยโดยตรงแล้ว

บริษัทยังมีการรับประกันภัยต่อจากบริษัทรับประกันภัยในประเทศและบริษัทรับประกันภัยต่างประเทศด้วย
และเพื่อเป็นการ

กระจายความเสี่ยงภัยตามหลักวิชาการของการประกันภัย
ให้การดำเนินธุรกิจการประกันภัยของบริษัทมีความมั่นคงและสามารถ

รองรับความเสี่ยงภัยได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทางบริษัทจึงได้นำเอางานที่รับประกันภัยไว้
และมีทุนประกันภัยสูง กระจายความเสี่ยง

โดยนำไปประกันภัยต่อกับบริษัทประกันภัยทั้งในประเทศและต่างประเทศด้วย

นอกจากนี้บริษัทยังมีธุรกิจการลงทุน ซึ่งบริษัทได้ลงทุนเพื่อให้เกิดการเพิ่มรายได้ในหลายรูปแบบ เช่น

การให้กู้ยืมเงิน ซื้อพันธบัตรรัฐบาล ซื้อหุ้น ซื้อเงินลงทุนระยะสั้น ฝากธนาคาร การลงทุนทุกประเภท
จะต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไข

ของกระทรวงพาณิชย์ว่าด้วยเรื่องการลงทุนประกอบธุรกิจอื่นของบริษัทประกันวินาศภัย
ออกตามความในพระราชบัญญัติประกัน

วินาศภัย พ.ศ. 2535 และอยู่ในความดูแลของกรมการประกันภัย กระทรวงพาณิชย์

นโยบายการตั้งราคา

การกำหนดอัตราค่าเบี้ยประกันภัยและเงื่อนไขความคุ้มครองตามกรมธรรม์ประกันภัยแต่ละประเภท

แบ่งได้ดังนี้

  - กำหนดตามพิกัดอัตราเบี้ยประกันภัย ซึ่งกำหนดโดยนายทะเบียน กรมการประกันภัย
  กระทรวงพาณิชย์

ได้แก่การประกันอัคคีภัย การประกันภัยยานยนต์ การประกันภัยเบ็ดเตล็ดบางประเภท

  - พิจารณาจากปัจจัยต่าง ๆ เพื่อประกอบการกำหนดอัตราเบี้ยประกันภัย เช่น ลักษณะประเภท
  ประวัติต่าง ๆ

ของทรัพย์สินที่เอาประกันภัย ตลอดจนประวัติของผู้เอาประกันภัย
รวมทั้งเงื่อนไขความคุ้มครองของกรมธรรม์แต่ละประเภท ได้แก่

การประกันภัยทางทะเลและขนส่ง การประกันภัยเบ็ดเตล็ดบางประเภท

สิทธิและข้อจำกัดในการประกอบธุรกิจ

บริษัทประกอบธุรกิจประกันวินาศภัยภายใต้พระราชบัญญัติประกันวินาศภัย พ.ศ. 2535 โดยมีรัฐมนตรี

ว่าการ กระทรวงพาณิชย์ และอธิบดีกรมการประกันภัย หรือผู้ซึ่งอธิบดีกรมการประกันภัยมอบหมาย
ให้เป็นนายทะเบียนตาม

พระราชบัญญัตินี้ซึ่งจะมีอำนาจในการควบคุมบริษัท ทั้งในด้านการรับประกันภัย
การกำหนดอัตราค่าเบี้ยประกันภัยและการลงทุน

3.2 การตลาดและสภาวะการแข่งขัน

ในปี 2546 ธุรกิจประกันภัยจะมีเบี้ยประกันภัยรับโดยรวมทุกประเภททั้งสิ้น 70,970 ล้านบาท
เพิ่มขึ้น

ร้อยละ 13.3 จากปี 2545 ประกอบด้วยเบี้ยประกันภัยรับโดยตรงจากการรับประกันรถยนต์
41,469 ล้านบาท เพิ่มขึ้นร้อยละ

19.5 จากการประกันภัยเบ็ดเตล็ดและสุขภาพ 19,039 ล้านบาท เพิ่มขึ้นร้อยละ 13.3
การประกันอัคคีภัย 7,336 ล้านบาท

ลดลงร้อยละ 13.2 การประกันภัยทางทะเลและขนส่ง 3,126 ล้านบาท เพิ่มขึ้นร้อยละ 17.0
(ที่มา : กองส่งเสริมประกันภัย

และสารสนเทศ กรมการประกันภัย)

3.2.1 กลยุทธและการแข่งขัน

บริษัทได้เสริมสร้างคุณภาพบุคลากร โดยการพัฒนาทุกรูปแบบเพื่อเพิ่มศักยภาพในการให้บริการ

พัฒนากระบวนการทำงานเพื่อให้การบริการมีคุณภาพและรวดเร็ว
สามารถส่งมอบบริการสนองความต้องการของลูกค้าได้ตาม

กำหนดเวลา

3.2.2 ลักษณะลูกค้า

ลูกค้าที่เข้ามาทำประกันภัยกับบริษัทจะมีอยู่ทั่วไป ลูกค้ารายย่อย ภาคเอกชน บริษัทห้างร้านต่าง ๆ

ตลอดจนลูกค้าสินเชื่อธนาคารที่ให้ความเชื่อถือและไว้วางใจในความมั่นคงของบริษัท
ลูกค้าของบริษัทที่เป็นบุคคลธรรมดา

จะมีอายุตั้งแต่ 20 ปีขึ้นไป ซึ่งจะทำประกันภัยทรัพย์สินของตนเอง เช่น บ้านอยู่อาศัย รถยนต์
และประกันภัยอุบัติเหตุส่วนบุคคล

จะกำหนดอายุของผู้เอาประกันภัยระหว่าง 15-60 ปี
และประกันอุบัติเหตุการเดินทางให้กับตนเองและบุคคลในครอบครัวควบคู่

ไปด้วยแต่จะไม่จำกัดอายุของผู้เอาประกันภัย

ลูกค้าภาคธุรกิจเอกชน เป็นลูกค้าประกอบธุรกิจตั้งแต่ขนาดย่อยจนถึงขนาดกลาง บริษัทจะ

ให้บริการด้านการประกันวินาศภัยครบทุกประเภท ตั้งแต่การประกันอัคคีภัย
หรือประกันการเสี่ยงภัยทุกชนิด

3.2.3 กลุ่มลูกค้าเป้าหมาย

บริษัทมีนโยบายเน้นรับลูกค้าขนาดกลางถึงขนาดเล็ก เช่นบ้านพักอาศัยส่วนบุคคล สำหรับการ

ประกันภัยอัคคีภัยจะเป็นการกระจายความเสี่ยงของบริษัทและจำกัดความเสียหายของการเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนในวงเงินที่

ไม่กระทบต่อความมั่นคงของบริษัท ลูกค้าส่วนใหญ่จะเป็นลูกค้ารายย่อย
ซึ่งทำประกันภัยกับบริษัทอย่างต่อเนื่องมาเป็นเวลานาน

โดยเป็นลูกค้าสินเชื่อของธนาคาร
ส่วนมากจะเป็นการประกันอัคคีภัยและบางส่วนเป็นการประกันการเสี่ยงภัยทุกชนิด และลูกค้า

รายย่อยจากการขายตรง ซึ่งจะเป็นการประกันภัยอุบัติเหตุส่วนบุคคล
โดยลูกค้ารายย่อยดังกล่าวเป็นลูกค้าธุรกิจเอกชนและประชาชน

ทั่วไป

3.2.4 การจำหน่ายและช่องทางการจำหน่าย

ช่องทางการจำหน่ายของบริษัทแบ่งออกเป็น 3 ทางคือ

  1. การขายผ่านนายหน้านิติบุคคล

  2. การขายผ่านตัวแทน

  3. การขายโดยตรง

ตัวแทนนายหน้ามีบทบาทอย่างยิ่งในการขยายงานของบริษัท เนื่องจากตัวแทนนายหน้าจะเป็น

ผู้ให้คำแนะนำการทำประกันที่เหมาะสมและสอดคล้องกับวัตถุประสงค์ในการทำประกันภัยของผู้เอาประกันภัย
ดังนั้นบริษัทจึง

ให้ความสำคัญอย่างมากในการคัดเลือกตัวแทนและนายหน้าที่มีศักยภาพและเสริมประสิทธิภาพด้วยการอบรมและพัฒนาให้เป็นตัวแทนและนายหน้าที่มีคุณภาพ
และทำงานอย่างมืออาชีพ
โดยผู้ที่สมัครเป็นตัวแทนกับบริษัทต้องเป็นผู้มีใบอนุญาตตัวแทนประกันวินาศภัย
มีคุณสมบัติตามที่กฎหมายกำหนด ปี 2546 บริษัทมีตัวแทน 132 คน และนายหน้านิติบุคคล 8 ราย

3.3 การจัดหาผลิตภัณฑ์หรือบริการ

ผลิตภัณฑ์ของธุรกิจประกันภัย ประกอบด้วย 2 ส่วนได้แก่ รูปแบบของความคุ้มครองหรือประกัน

ความเสี่ยงและการให้บริการ
ในส่วนของรูปแบบความคุ้มครองโดยทั่วไปจะเป็นรูปแบบเดียวกันกับของอุตสาหกรรม สำหรับ

การให้บริการซึ่งได้แก่การจ่ายค่าสินไหมทดแทนตรงต่อเวลาและการให้บริการที่รวดเร็ว
บริษัทได้มีการพัฒนาบุคลากรให้มีความรู้

ความสามารถ เพื่อให้บริการแก่ลูกค้าได้อย่างมีประสิทธิภาพที่สุด

3.4 งานที่ยังไม่ส่งมอบ

-ไม่มี-