7. ข้อพิพาททางกฎหมาย

ธนาคารมีข้อพิพาททางกฎหมายที่ถูกฟ้องคดีและอาจมีผลกระทบต่อสินทรัพย์ของธนาคารเกินกว่าร้อยละ
5 ของส่วนผู้ถือหุ้นของรายงานประจำปี 2550 สองคดีคือ

1. บริษัทไทยแมล่อนโปลีเอสเตอร์ จำกัด (มหาชน) ได้ยื่นฟ้อง บรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย
จำเลยที่ 1 นายสมเจตน์ หมู่ศิริ เลิศ จำเลยที่ 2 บมจ.ธนาคารไทยธนาคาร จำเลยที่ 3
บมจ.ธนาคารกรุงเทพ จำเลยที่ 4 และ บมจ.ธนาคารไทยพาณิชย์ จำเลยที่ 5 ต่อศาลแพ่ง
เมื่อวันที่ 21 มีนาคม 2550 ฐานความผิด เพิกถอนสัญญาการโอนสินทรัพย์ด้อยคุณภาพ ละเมิด
เรียกค่าเสียหาย ตามคดีหมายเลขดำที่ 1215/2550 โดยมีทุนทรัพย์ขณะฟ้องจำนวน
24,500,000,000 บาท ซึ่งแยกเป็นค่าเสียหายแก่ชื่อเสียงจำนวน 12,250,000,000 บาท
และค่าเสียหายจากการที่ไม่สามารถประกอบกิจการได้จำนวน 12,250,000,000 บาท
พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี
ของเงินต้นจำนวนดังกล่าวนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ
โดยให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันรับผิดในจำนวนเงินดังกล่าว ซึ่งตามฟ้องโจทก์อ้างว่า
โจทก์ได้ถูกศาลล้มละลายกลางมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ชั่วคราวแล้วตามคดีหมายเลขแดงที่ ล.391/2543
ไปแล้ว ดังนั้น
สินทรัพย์ด้อยคุณภาพของโจทก์จึงไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามพระราชกำหนดบรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย
พ.ศ.2544 ที่จะโอนให้กับบรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย(“บสท.”)
เป็นผลทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ซึ่งในส่วนของธนาคาร(จำเลยที่ 3)
ได้ยื่นคำให้การแก้ต่างคดีเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน 2550 และศาลได้กำหนดให้นัดสืบพยานจำเลยที่ 3
ในวันที่ 22 มกราคม 2551 เวลา 09.00 น.

จากประเด็นดังกล่าวด้านกฎหมายได้ตรวจสอบเอกสารต่างๆเกี่ยวกับการที่โจทก์ถูกพิทักษ์ทรัพย์ชั่วคราวและการโอนสินทรัพย์ด้อยคุณภาพของโจทก์ให้กับบรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทยในเบื้องต้นแล้ว
สามารถสรุปได้ดังนี้

- วันที่ 28/03/44 ศาลล้มละลายกลางได้มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ชั่วคราว ตามคดีหมายเลขแดงที่ ล.
391/2543

- วันที่14/08/44 ศาลมีคำสั่งให้ถอนฟ้องคดีดังกล่าวและจำหน่ายคดีออกจากสารบบความในวัน
เดียวกัน

- วันที่ 12/10/44 ธนาคารได้ทำสัญญาโอนสินทรัพย์ด้อยคุณภาพของโจทก์ให้แก่บสท. โดยบสท.ได้
ออกหลักฐานการรับโอนสินทรัพย์ด้อยคุณภาพของโจทก์โดยมีผลตั้งแต่วันที่ 31/10/44 เป็นต้นไป

ดังนั้น ในช่วงเวลาที่ธนาคารได้โอนสินทรัพย์ด้อยคุณภาพของโจทก์ให้กับบสท.นั้น
โจทก์มิได้มีสถานะที่ถูกศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ชั่วคราวแล้ว
จึงถือได้ว่าธนาคารได้โอนสินทรัพย์ด้อยคุณภาพของโจทก์ให้กับบสท.ตามหลักเกณฑ์ฯและชอบด้วยกฎหมาย

สำหรับฟ้องของโจทก์เรื่องละเมิดซึ่งโจทก์จะต้องยื่นฟ้องภายใน 1 ปี
นับแต่วันที่รู้นั้นก็ถือว่าฟ้องของโจทก์ขาดอายุความแล้ว เนื่องจากคดีนี้โจทก์ฟ้องวันที่ 21 มีนาคม
2550 แต่โจทก์ได้ทราบถึงการโอนสินทรัพย์อันเป็นเหตุแห่งละเมิดตั้งแต่ช่วงกลางปี 2544 แล้ว
หรืออย่างช้าที่สุดก็ตามหนังสือของโจทก์ฉบับลว.15 มิถุนายน 2548
เรื่องขอโอนทรัพย์สินของบริษัทฯชำระหนี้ให้กับบสท. ซึ่งเมื่อนับจากเวลาดังกล่าวถึงวันฟ้องเกินกว่า
1 ปีแล้ว ดังนั้น ธนาคารจึงมิต้องชดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ตามฟ้องแต่อย่างใด
ซึ่งโดยรวมแล้วแนวโน้มของคดีคาดว่าศาลจะพิพากษายกฟ้องโจทก์
แต่อย่างไรก็ตามหากธนาคารต้องแพ้คดีก็คงรับผิดตามคำขอท้ายฟ้องเฉพาะในส่วนของธนาคารตามภาระหนี้ของโจทก์ที่มีอยู่กับธนาคารก่อนโอนให้กับบสท.มีเงินต้นเพียงประมาณ
857.87 ล้านบาทเท่านั้น

2. เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของ บริษัท กรีไทย จำกัด โดยนางสาวจิตติมาศ เกตุวรวิทย์
ผู้รับมอบอำนาจ ได้ยื่นฟ้องธนาคาร ต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้ เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2547
ฐานความผิด ละเมิด, เรียกค่าเสียหาย ตามคดีหมายเลขดำที่ 5843/2547
โดยมีทุนทรัพย์ขณะฟ้องจำนวน 152,912,663.34 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี
ของต้นเงินจำนวน 141,729,614.38 บาท นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเสร็จ
ซึ่งตามฟ้องโจทก์อ้างว่า โจทก์เป็นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัทกรีไทย จำกัด
ตามคำสั่งศาลล้มละลายกลาง ในคดีหมายเลขแดงที่ 320/2544
ในการฟ้องคดีนี้โจทก์มอบอำนาจให้นางสาวจิตติมาศ เกตุวรวิทย์
เป็นผู้มีอำนาจฟ้องและดำเนินคดีแทน บริษัทกรีไทย จำกัด เป็นผู้เคยค้ากับจำเลย
โดยขอใช้วงเงินสินเชื่อหลายประเภท เช่น กู้เบิกเงินเกินบัญชี ขอให้รับรองตั๋วแลกเงิน
ขายลดตั๋วเงิน ขอให้ออกหนังสือค้ำประกัน เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2540 บริษัทกรีไทย จำกัด
ได้ทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องที่จะได้รับเงินจากบริษัท คลาส-วี จำกัด จำนวน 770,000,000.-
บาท ให้แก่จำเลยเป็นผู้มีสิทธิรับเงินเพียงผู้เดียว หลังจากทำสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องแล้ว บริษัท
คลาส-วี จำกัด ชำระเงินไม่ตรงตามสัญญา จำเลยจึงฟ้องบริษัท คลาส-วี จำกัด
ต่อศาลแพ่งเป็นคดีหมายเลขดำที่ ธ.13860/2542 ศาลแพ่งพิพากษาให้บริษัท คลาส-วี จำกัด
ชำระเงินแก่จำเลยจำนวน 114,436,010.43 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี
จากต้นเงิน จำนวน 100,558,101.73 บาท นับแต่วันที่ 19 กรกฎาคม 2542
จนกว่าจะชำระเสร็จแก่จำเลย หลังจากศาลแพ่งมีคำพิพากษาแล้ว จำเลยมิได้ดำเนินการบังคับคดี
จนกระทั้งวันที่ 4 มีนาคม 2546 ศาลล้มละลายกลางมีคำสั่งพิทักษ์เด็ดขาดบริษัท คลาส-วี จำกัด
และเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ลงประกาศโฆษณาในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม 2546
จำเลยก็มิได้ดำเนินการยื่นคำขอรับชำระหนี้จากกองทรัพย์สินของบริษัท คลาส-วี จำกัด แต่อย่างใด
โจทก์ทราบว่าจำเลยมิได้ยื่นคำขอรับชำระหนี้เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2546
จากการตรวจคำขอรับชำระหนี้ของเจ้าหนี้บริษัท คลาส-วี จำกัด
การกระทำของจำเลยถือเป็นการทำละเมิดต่อกองทรัพย์สินของบริษัท กรีไทย จำกัด
เพราะหากจำเลยดำเนินการบังคับคดีหรือยื่นคำขอรับชำระหนี้จากกองทรัพย์สินของบริษัท คลาส-วี
จำกัด ก็จะทำให้หนี้ที่บริษัท กรีไทย จำกัด มีต่อจำเลยลดน้อยลง
โจทก์ได้มอบหมายให้นางสาวจิตติมาศ เกตุวรวิทย์
มีหนังสือทวงถามไปยังจำเลยเพื่อให้ชดใช้ค่าเสียหายแล้ว แต่จำเลยเพิกเฉย
จึงขอให้ศาลพิจารณาพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 152,912,663.34 บาท
พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี จากต้นเงินจำนวน 141,729,614.38 บาท
นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์

ธนาคารได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดี เมื่อวันที่ 15 กันยายน 2547 ว่า
ผู้ลงลายมือชื่อมอบอำนาจให้นางสาวจิตติมาศ เกตุวรวิทย์ ดำเนินคดีแทนโจทก์ไม่มีอำนาจ
ภายหลังที่จำเลยรับโอนสิทธิเรียกร้องจากบริษัท กรีไทย จำกัด
แล้วจำเลยไม่เคยได้รับเงินจากบริษัท คลาส-วี จำกัด เพราะบริษัท กรีไทย จำกัด
รับเงินไปจากบริษัท คลาส-วี จำกัด หลังจากศาลแพ่งพิพากษาให้บริษัท คลาส-วี จำกัด
ชำระเงินแก่จำเลย บริษัท คลาส-วี จำกัด ไม่ชำระและจำเลยไม่สามารถบังคับเอากับ บริษัท
คลาส-วี จำกัด ได้ ดังนั้น บริษัท กรีไทย จำกัด
ยังต้องรับผิดชำระหนี้ทั้งหมดให้จำเลยและเป็นหน้าที่ของบริษัทกรีไทย จำกัด
ต้องไปยื่นขอรับชำระหนี้เอากับกองทรัพย์สินของบริษัท คลาส-วี จำกัด เอง
การที่จำเลยไม่ยื่นขอรับชำระหนี้เอาจากกองทรัพย์สินของบริษัท คลาส-วี จำกัด
จึงไม่เป็นการทำละเมิดต่อโจทก์
โจทก์ในฐานะเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ทราบแล้วว่าจำเลยมิได้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ภายในวันที่ 13
กรกฎาคม 2546 ซึ่งเป็นวันสุดท้ายที่กฎหมายกำหนดฟ้องโจทก์จึงขาดอายุความ

ต่อมาเมื่อวันที่ 9 มีนาคม 2548 ศาลได้มีคำพิพากษายกฟ้องโจทก์ โดยวินิจฉัยว่า
สัญญาโอนสิทธิเรียกร้องตามเอกสารหมาย จ.28
ทำขึ้นเพื่อเป็นประกันการชำระหนี้ทั้งหลายทั้งปวงที่บริษัท กรีไทย จำกัด มีต่อจำเลย
ซึ่งสัญญาดังกล่าวทำให้จำเลยมีฐานะเป็นเจ้าหนี้บริษัท คลาส-วี จำกัด
ก่อให้เกิดสิทธิแก่จำเลยที่จะเรียกร้องให้บริษัท คลาส-วี จำกัด ชำระหนี้ได้
ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 194
แม้ตามสัญญาโอนสิทธิเรียกร้องดังกล่าวจะทำให้บริษัท กรีไทย จำกัด แต่ก็หาทำให้บริษัท กรีไทย
จำกัด หลุดพ้นจากหนี้ที่บริษัทกรีไทย จำกัด มีอยู่ต่อจำเลยไม่ ซึ่งหากบริษัท คลาส-วี จำกัด
ไม่ชำระหนี้ให้แก่จำเลย บริษัท กรีไทย จำกัด ก็ยังต้องรับผิดในหนี้ที่มีอยู่ต่อจำเลย และถ้าบริษัท
กรีไทย จำกัด ชำระหนี้ให้แก่จำเลยแล้ว บริษัทกรีไทย จำกัด ก็ต้องกลับไปไล่เบี้ยเอาจากบริษัท
คลาส-วี จำกัด ในหนี้ค่าก่อสร้างที่บริษัท กรีไทย จำกัด โอนสิทธิเรียกร้องให้แก่จำเลยดังนั้น บริษัท
กรีไทย จำกัด และบริษัท คลาส-วี จำกัด จึงต่างตกอยู่ในฐานะลูกหนี้ที่ต้องรับผิดต่อจำเลย
เมื่อบริษัท คลาส-วี จำกัด ถูกพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาด
จึงเป็นสิทธิของจำเลยที่จะเรียกร้องให้ลูกหนี้ชำระหนี้ มิใช่หน้าที่
ของจำเลยที่จะต้องยื่นคำขอรับชำระหนี้จากกองทรัพย์สินของบริษัท คลาส-วี จำกัด
อีกทั้งในขณะที่บริษัท คลาส-วี จำกัด ถูกพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาด บริษัท กรีไทย จำกัด
ก็มีสิทธิที่จะยื่นคำขอรับชำระหนี้จากกองทรัพย์สินของบริษัท คลาส-วี จำกัด
สำหรับจำนวนหนี้ค่าก่อสร้างที่บริษัทกรีไทย จำกัด อาจใช้สิทธิไล่เบี้ยจากบริษัท คลาส-วี จำกัด ได้
ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ.2483 มาตรา 101
การกระทำของจำเลยตามฟ้องจึงไม่เป็นการกระทำละเมิดต่อบริษัทกรีไทย จำกัด
หรือกองทรัพย์สินของบริษัท กรีไทย จำกัด แต่อย่างใด เมื่อจำเลยไม่ได้ทำละเมิดต่อโจทก์แล้ว
ประเด็นว่าโจทก์ได้รับความเสียหายหรือไม่เพียงใดจึงไม่จำต้องวินิจฉัย

ส่วนประเด็นว่า โจทก์มอบอำนาจให้ฟ้องคดีโดยชอบหรือไม่
ศาลวินิจฉัยว่าเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของบริษัท กรีไทย จำกัด มอบอำนาจให้นางสาวจิตติมาศ
เกตุวรวิทย์ เป็นผู้มีอำนาจฟ้องและดำเนินคดีนี้แทน เป็นการมอบอำนาจให้ฟ้องคดีชอบแล้ว

ส่วนประเด็นว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ ศาลวินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความ

ต่อมาเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม 2548
โจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นในประเด็นที่แพ้คดีข้างต้น
จำเลยได้ยื่นแก้อุทธรณ์เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม 2548 และเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 2548
จำเลยก็ได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นในประเด็นที่ศาลวินิจฉัยว่า
การมอบอำนาจให้ฟ้องคดีชอบแล้ว และประเด็นว่าฟ้องโจทก์ขาดอายุความหรือไม่

ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์

ประเด็นเรื่องละเมิดหรือไม่ และค่าเสียหายนั้นธนาคารเห็นว่าคำพิพากษาของศาลชั้นต้นชอบแล้ว
ซึ่งโอกาสที่ศาลอุทธรณ์จะพิพากษายืนตามศาลชั้นต้นค่อนข้างมาก
ซึ่งเท่ากับว่าธนาคารไม่ต้องรับผิดตามฟ้องของโจทก์