1.  ปัจจัยความเสี่ยง

1. ความเสี่ยงด้านการดำเนินธุรกิจ

1)  ความเสี่ยงจากความผันผวนของรายได้

บริษัทมีรายได้จากการแปรรูปผลิตภัณฑ์โครงสร้างเหล็ก งานท่อ และผลิตภัณฑ์โลหะเหล็ก
ซึ่งเป็นงานผลิตตามแบบของลูกค้า (Make to order) จึงทำให้รายได้ของบริษัทมีความผันผวน
เห็นได้จากในปี 2547 ที่มีรายได้จากการรับจ้างผลิต 651.23 ล้านบาท เพิ่มเป็น 2,348.55
ล้านบาทในปี 2548 และลดลงเหลือ 1,552.35 ล้านบาทในปี 2549 และ 1,120.94
ล้านบาทในปี 2550 และเพิ่มเป็น 6,693.57 ล้านบาทในปี 2551
เนื่องจากการได้มาซึ่งรายได้ของบริษัทขึ้นอยู่กับความสามารถในการยื่นซองประมูลและได้รับงานจากการยื่นซองประมูลดังกล่าว
ทำให้รายได้ของบริษัทผันผวนตามปริมาณงานที่บริษัทประมูลงานได้ ดังนั้น
ในอนาคตหากบริษัทไม่สามารถยื่นซองประมูล หรือไม่ได้รับงานจากการยื่นซองประมูล
รายได้ของบริษัทจะได้รับผลกระทบ

อย่างไรก็ตาม บริษัทได้ตระหนักถึงความเสี่ยงดังกล่าว
บริษัทจึงมีนโยบายที่จะรักษาความต่อเนื่องของรายได้ โดยบริษัทจะผลิตงานให้มีคุณภาพ ได้มาตรฐาน
และส่งมอบงานตรงต่อเวลา ในราคาที่เหมาะสม เป็นที่พึงพอใจแก่ลูกค้า
เพื่อให้ลูกค้ามอบหมายงานชิ้นใหม่ให้บริษัท นอกจากนี้ บริษัทยังสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้รับเหมาหลัก
(Main Contractor)
รวมถึงการรักษาสถานภาพการเป็นผู้ผลิตงานโครงสร้างเหล็กของผู้รับเหมาหลัก
เพื่อให้ได้รับงานเมื่อผู้รับเหมาหลักสามารถประมูลโครงการต่าง ๆ มาได้

2) ความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาวัตถุดิบ

บริษัทฯ ใช้เหล็กรูปพรรณ และเหล็กแผ่นเป็นวัตถุดิบหลักในการผลิต
บริษัทฯได้คำนึงถึงความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาวัตถุดิบดังกล่าว โดยเฉพาะในปี 2551
ซึ่งบริษัทฯเล็งเห็นว่าราคาเหล็กมีแนวโน้มความผันผวนสูง บริษัทฯ
จึงได้เจรจากับลูกค้าในโครงการหลักให้เป็นผู้จัดหาวัตถุดิบให้แก่บริษัทฯ โดยบริษัทฯ
มีรายได้จากกลุ่มลูกค้าดังกล่าวคิดเป็นร้อยละ 16.62 ของรายได้รวมในปี 2550 และร้อยละ 90
ของรายได้รวมในปี 2551

ในปี 2550 และปี 2551 บริษัทฯได้สั่งซื้อเหล็กรูปพรรณ ซึ่งเป็นวัตถุดิบหลัก คิดเป็นร้อยละ 27
และร้อยละ 3 ของต้นทุนขาย ซึ่งบริษัทฯ สั่งซื้อเหล็กรูปพรรณจากผู้ผลิตในประเทศร้อยละ 99
ของจำนวนการสั่งซื้อเหล็กรูปพรรณทั้งหมด และในปี 2550 และปี 2551 บริษัทฯ ได้สั่งซื้อเหล็กแผ่น
ซึ่งเป็นวัตถุดิบหลัก คิดเป็นร้อยละ 8 และร้อยละ 10 ของต้นทุนขายซึ่งบริษัทฯ
โดยสั่งซื้อเหล็กแผ่นจากผู้ผลิตในประเทศร้อยละ 99 ของจำนวนการสั่งซื้อเหล็กแผ่นทั้งหมด
ดังนั้นการเปลี่ยนแปลงราคาเหล็กรูปพรรณและเหล็กแผ่นจะส่งผลกระทบต่อต้นทุนขายของบริษัทฯ
แต่ก็ไม่มากนักในปี 2551

ทั้งนี้ในช่วงที่ผ่านมาการเปลี่ยนแปลงของราคาเหล็กรูปพรรณ และเหล็กแผ่น เป็นดังนี้ หน่วย:
บาทต่อกิโลกรัม

[]

ที่มา : ข้อมูลราคาเหล็กรูปพรรณและเหล็กแผ่นจากบริษัทฯ

ในปี 2550 ถึงปี 2551 ราคาเหล็กรูปพรรณและเหล็กแผ่นในประเทศปรับตัวสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
และปรับตัวขึ้นอย่างมากในไตรมาส 3 ของปี 2551 และเริ่มลดลงในไตรมาส 4 กล่าวคือ
ราคาเหล็กรูปพรรณในประเทศปรับตัวเพิ่มขึ้นจาก 24.00 บาทต่อกิโลกรัมในเดือนมกราคม 2550
เป็น 25.50 บาทต่อกิโลกรัมในเดือนมกราคม 2551 และสูงสุดในเดือน กรกฎาคม 2551 ที่ราคา
40.00 บาทต่อกิโลกรัม และลดลงที่ราคา 26.00 บาท ต่อกิโลกรัมในเดือนธันวาคม 2551

ราคาเหล็กแผ่นในประเทศปรับตัวเพิ่มขึ้นจาก 22.80 บาทต่อกิโลกรัมในเดือนมกราคม 2550 เป็น
24.50 บาทต่อกิโลกรัม ในเดือนมกราคม 2551 และสูงสุดในเดือน กรกฎาคม 2551 ที่ราคา
40.00 บาทต่อกิโลกรัม และลดลงที่ราคา 24.00 บาท ต่อกิโลกรัมในเดือนธันวาคม 2551

อย่างไรก็ตาม ในกรณีที่บริษัทฯ เป็นผู้จัดหาวัตถุดิบ เมื่อบริษัทฯ ถอดแบบวิศวกรรม
และทราบปริมาณการใช้เหล็กแล้ว บริษัทฯ จะเจรจากับผู้ผลิตหรือผู้ขายเหล็ก (Supplier)
เพื่อกำหนดราคาเหล็กตลอดทั้งโครงการ ประกอบกับบริษัทฯ
ยังติดตามสถานการณ์ราคาวัตถุดิบเหล็กอย่างใกล้ชิดเพื่อประมาณการราคาและกำหนดช่วงเวลาในการสั่งซื้อได้อย่างเหมาะสม
นอกจากนี้ บริษัทฯ ยังสามารถเลือกที่จะจ่ายค่าวัตถุดิบเป็นเงินสด
เพื่อให้ได้รับส่วนลดการค้าเมื่อเหมาะสมได้อีกด้วย

3) ความเสี่ยงจากความไม่เพียงพอของปริมาณแรงงาน

ในช่วงปี 2551 ที่ผ่านมานี้
บริษัทมีความต้องการวิศวกรและแรงงานมีฝีมือที่มีประสบการณ์ขยายตัวเพิ่มขึ้นตามปริมาณงานที่เติบโตแบบก้าวกระโดด
อีกทั้งความต้องการแรงงานเพื่อไปทำงานต่างประเทศก็เพิ่มมากขึ้น
ทำให้บริษัทขาดวิศวกรและแรงงานมีฝีมือในบางช่วงเวลา
บริษัทจึงได้ดำเนินการปรับโครงสร้างพนักงานเพื่อให้มีสายความก้าวหน้าในงานรับผิดชอบ
จัดฝึกอบรมและพัฒนาให้มีความรู้ความสามารถอยู่เสมอ
และได้ร่วมกับสถาบันการศึกษาที่เกี่ยวข้องในการพัฒนานักเรียนนักศึกษาให้ได้เรียนในสาขาวิชาชีพช่างฝีมือ
เพื่อรองรับงานของบริษัทได้อย่างต่อเนื่อง

4) ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน

ในปี 2550 บริษัทมีรายได้จากการรับจ้างผลิตในรูปเงินตราต่างประเทศคิดเป็นร้อยละ 21
ของรายได้รวม ซึ่งรายได้ดังกล่าวอยู่ในรูปเงินสกุลเหรียญสหรัฐฯ
บริษัทจึงไม่สามารถหลีกเลี่ยงความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน อย่างไรก็ตาม
บริษัทได้ติดตามความเคลื่อนไหวของสกุลเงินที่เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิด เพื่อเป็นข้อมูลในการจัดการ
และบริษัทมีมาตรการลดความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนโดยการทำสัญญาซื้อเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า
(Forward Contract) กับธนาคารพาณิชย์
รวมทั้งนำเงินตราต่างประเทศที่ได้รับไปชำระหนี้แก่เจ้าหนี้ที่เป็นสกุลเงินตราต่างประเทศ ซึ่งในปี
2550 บริษัทมีกำไรจากอัตราแลกเปลี่ยน 10.71 ล้านบาท

อย่างไรก็ตาม ฝ่ายบริหารของบริษัทพยายามจำกัดความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนมาอย่างต่อเนื่อง
สัญญาที่ลงนามในปี 2551 เป็นต้นมาจึงถูกเจรจาตกลงกับลูกค้าเป็นสกุลเงินบาททั้งหมด ดังนั้น ในปี
2551
รายได้จากการรับจ้างผลิตในรูปเงินตราต่างประเทศจึงมีเพียงสัญญาที่อยู่ระหว่างผลิตและยังไม่ได้ส่งมอบงานในปี
2550 ซึ่งมีมูลค่าไม่ถึงร้อยละ 1 ของรายได้รวม ปี 2551

5) ความเสี่ยงจากนโยบายการตั้งสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญ

ตามลักษณะของการทำงานของบริษัท
ซึ่งเป็นงานผลิตตามแบบของลูกค้าและมีระยะเวลาในการทำงานเฉลี่ยประมาณ 1 - 2 ปี
บริษัทจึงไม่ได้ตั้งสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสำหรับลูกหนี้ที่มีอายุหนี้คงค้างมากกว่า 12 เดือน
ซึ่งตามนโยบายการตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญของบริษัทนั้น
ผู้บริหารจะเป็นผู้ประเมินการตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสำหรับลูกค้าแต่ละรายจากประสบการณ์ชำระเงินในอดีต
ฐานะการเงินของลูกค้า ภาวะเศรษฐกิจ ตลอดจนความสัมพันธ์อันดีกับลูกค้า
ซึ่งนโยบายการตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญดังกล่าว
ส่งผลกระทบต่อผลการดำเนินงานของบริษัทและอาจมีความเสี่ยงที่บริษัทต้องตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสำหรับลูกหนี้คงค้างมากกว่า
12 เดือนหากลูกหนี้ดังกล่าวไม่สามารถชำระหนี้ได้

ระหว่างปี 2551 บริษัทมีการตัดลูกหนี้ และค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญของลูกหนี้รายหนึ่งเป็นหนี้สูญ
เนื่องจากเจ้าพนักงานบังคับคดีทำการตรวจสอบและรายงานว่าลูกหนี้รายดังกล่าวไม่มีสินทรัพย์ใดๆ
ที่จะยึดเพื่อชำระหนี้ได้ ทำให้ ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2551 มียอดลูกหนี้ค้างชำระมากกว่า 12
เดือนเหลือเพียง 25.81 ล้านบาท ในขณะที่ค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญลดลงจากเดิม 113.77
ล้านบาทในปี 2550 เป็น 25.55 ล้านบาท ซึ่งฝ่ายบริหารคิดว่าเหมาะสมเพียงพอแล้ว

6) ความเสี่ยงจากข้อตกลงกับสถาบันการเงิน

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550
บริษัทมีเงินกู้ยืมระยะยาวจากสถาบันการเงินภายในประเทศคงเหลือจำนวน 37.5 ล้านบาท
ซึ่งกู้ยืมเพื่อวัตถุประสงค์ในการลงทุนในโครงการต่างๆ ที่เป็นการดำเนินงานตามปกติของธุรกิจ
โดยบริษัทต้องชำระคืนเงินต้นและดอกเบี้ยทุกๆ 6 เดือนจนถึงปี 2551
ซึ่งบริษัทมีข้อตกลงกับสถาบันการเงินดังกล่าวว่าจะต้องดำรงอัตราส่วนทางการเงินต่างๆ ได้แก่
อัตราส่วนหนี้สินต่อส่วนของผู้ถือหุ้นไม่ให้เกิน 2.5 เท่า อัตราส่วนความสามารถในการชำระดอกเบี้ย
ไม่น้อยกว่า 2 เท่า และอัตราส่วนความสามารถในการชำระหนี้ ไม่น้อยกว่า 1.5 เท่า
ดังนั้นบริษัทจึงมีภาระในการดำรงอัตราส่วนทางการเงินตามที่กล่าวมาได้ ซึ่ง ณ วันที่ 31 ธันวาคม
2551 บริษัทมีอัตราส่วนทางการเงินต่าง ๆ ตามข้อตกลงกับสถาบันการเงินดังนี้
อัตราส่วนหนี้สินต่อส่วนของผู้ถือหุ้น 2.35 เท่า อัตราส่วนความสามารถในการชำระดอกเบี้ย เท่ากับ
571.62 เท่า และอัตราส่วนความสามารถในการชำระหนี้ เท่ากับ 41.24 เท่า

อย่างไรก็ตาม บริษัทได้จ่ายชำระคืนเงินกู้ยืมงวดสุดท้ายแล้วในเดือนพฤศจิกายน 2551
บริษัทจึงไม่มีความเสี่ยงในเรื่องดังกล่าวอีกต่อไป

7) ความเสี่ยงด้านกฎหมายและคดีความ

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2551
บริษัทมีข้อพิพาททางกฎหมายที่มีผลกระทบด้านลบต่อทรัพย์สินของบริษัทสูงกว่าร้อยละ 5
ของส่วนของผู้ถือหุ้น และอยู่ระหว่างการพิจารณาคดี คือ

เมื่อวันที่ 21 กันยายน 2548 บริษัทแห่งหนึ่งในต่างประเทศ(“บริษัทคู่สัญญา”)
ได้ยื่นฟ้องบริษัทให้จ่ายค่าชดเชยค่าเสียหายจำนวนรวมประมาณ 6.8 ล้านเหรียญสหรัฐฯ
และเรียกร้องเงินค้ำประกันการปฏิบัติงานและเงินค้ำประกันการจ่ายเงินล่วงหน้าตามหนังสือค้ำประกันธนาคาร
ซึ่งคิดเป็นจำนวนรวมประมาณ 0.7 ล้านเหรียญสหรัฐฯ ซึ่ง ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2551
คดียังอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาล ทั้งนี้
สำนักงานกฎหมายไม่สามารถให้ความเห็นได้ว่าบริษัทจะแพ้หรือชนะคดี
ส่วนการเรียกร้องค่าเสียหายอันเกิดจากการทำผิดสัญญาจากบริษัทคู่สัญญานั้น
บริษัทคู่สัญญาจะได้รับชดใช้ค่าเสียหายที่เกิดขึ้นจากการผิดสัญญาตามความเป็นจริง คือ
จำนวนเงินที่ต้องจ่ายไปมากกว่าจำนวนเงินตามสัญญา นอกจากนี้
หากบริษัทคู่สัญญามีส่วนในการกระทำผิดสัญญาด้วย
ศาลจะนำการผิดสัญญาของบริษัทคู่สัญญามาพิจารณาประกอบ ดังนั้น หากศาลพิจารณาแล้ว พบว่า
บริษัทคู่สัญญามีส่วนกระทำผิดสัญญาด้วย บริษัทคู่สัญญาจะได้รับค่าเสียหายไม่เต็มตามจำนวนที่เรียกร้อง

นอกจากนี้ ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2551
บริษัทได้ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นบางส่วนจากคดีความดังกล่าวตามความเห็นของฝ่ายกฎหมายของบริษัทแล้ว
ซึ่งคณะกรรมการบริหารเห็นว่า การตั้งสำรองดังกล่าวมีความเหมาะสมและเพียงพอ
(รายละเอียดข้อ 2.7 ข้อพิพาททางกฎหมาย)