1. ปัจจัยความเสี่ยง

1.1 ความเสี่ยงเกี่ยวกับการดำเนินธุรกิจ

(1 ) ความเสี่ยงจากการรับประกันภัย

ก. ความเสี่ยงจากความเสียหายที่เกิดจากภัยพิบัติทางธรรมชาติ

การประกันวินาศภัยเป็นการรับประกันภัยเพื่อชดใช้ความเสียหายที่เกิดขึ้นต่อชีวิต และหรือทรัพย์สิน
แก่ผู้เอาประกันภัยหรือผู้รับผลประโยชน์ ซึ่งความเสียหายที่เกิดจากอุบัติภัยทั่วไป
จะเป็นจำนวนเงินที่สามารถคาดหมายได้ตามตัวเลขสถิติที่ผ่านมา
แต่ความเสียหายที่เกิดจากภัยธรรมชาติหรือภัยพิบัติ ดังเช่นการเกิดธรณีพิบัติ (Tsunami) ที่ 6
จังหวัด
ภาคใต้ฝั่งทะเลอันดามันในเดือนธันวาคม 2547 จะมีจำนวนที่สูงมาก
และอาจส่งผลกระทบที่รุนแรงต่อฐานะการเงิน
หรือต่อการดำรงอยู่ของบริษัท

พ.ร.บ.ประกันวินาศภัย พ.ศ. 2535
ได้มีข้อกำหนดห้ามมิให้บริษัทประกันภัยแต่ละแห่งรับเสี่ยงภัยเองโดยมีจำนวนเงินเอาประกันภัยรายหนึ่งเกินกว่าร้อยละ
10 ของเงินกองทุนของบริษัท เว้นแต่จะได้รับอนุญาตเป็นหนังสือจากอธิบดี
กรมการประกันภัย ข้อบังคับของกฎหมายดังที่กล่าวนี้
ถือเป็นมาตรการบริหารความเสี่ยงขั้นต่ำที่ทุกบริษัทต้องปฏิบัติตาม สำหรับ บมจ.อินทรประกันภัย
จะเริ่มต้นตั้งแต่การคัดเลือกลักษณะธุรกิจ กลุ่มลูกค้าที่จะรับประกันภัย
โดยพิจารณาความเป็นไปได้ที่จะเกิดความเสียหายของภัยแต่ละประเภท
และสถิติความเสียหายในระดับต่างๆ
เพื่อให้เหมาะกับความสามารถในการรับประกันภัยและฐานะการเงินของบริษัท
บริษัทได้มีการกระจายความเสี่ยงภัยส่วนที่เกินวงเงินที่จะรับไว้เองให้แก่บริษัท
ประกันภัยอื่นทั้งในประเทศและต่างประเทศ ทั้งในแบบสัญญาล่วงหน้า (Treaty Reinsurance)
และแบบเฉพาะราย (Facultative Reinsurance)
นอกจากนี้เพื่อป้องกันความเสี่ยงที่สูงกว่าที่คาดไว้
บริษัทได้ซื้อการประกันภัยต่อแบบความเสียหายส่วนเกิน (Excess of Loss Insurance) ไว้ด้วย
เพื่อช่วยควบคุมความเสี่ยงภัยที่บริษัทรับไว้เอง ไม่ให้กระทบผลการดำเนินงานของบริษัทมากนัก

ข. ความเสี่ยงอันเนื่องมาจากการกระทำไม่สุจริต

นอกจากความเสี่ยงที่เกิดจากอุบัติเหตุหรือภัยทางธรรมชาติ ซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายตามข้อ (1)
ยังมีความเสี่ยง
ที่เกิดจากผู้เอาประกันภัยหวังผลประโยชน์จากการเอาประกันภัย
โดยการกระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่ไม่สุจริต เป็นภาวะความเสี่ยงทางจริยธรรมหรือศีลธรรม
แต่บริษัทก็จะต้องจ่าย ความเสียหายที่เกิดขึ้นจึงต้องมีความระมัดระวังตั้งแต่เริ่มต้น ก่อนจะ
ตัดสินใจรับประกันภัย จะต้องพิจารณาถึงลักษณะของภัย อัตราความเสียหาย (Loss Ratio)
ประวัติ ฐานะการเงิน และผลการดำเนินงานของผู้เอาประกันภัย กรณีมีข้อบ่งชี้ถึงความเสี่ยงภัยที่สูง
ทางบริษัทอาจไม่รับประกันภัย หรือขอเพิ่มอัตราเบี้ย
ประกันภัยให้สูงขึ้น และจำกัดวงเงินประกันภัย
รวมถึงกำหนดค่าเสียหายส่วนแรกที่ผู้เอาประกันภัยจะต้องรับผิดชอบเมื่อเกิดความเสียหาย
และในการจำกัดความเสียหายขั้นสุดท้าย คือ การซื้อประกันภัยต่อแบบความเสียหายส่วนเกิน
(Excess of Loss Insurance)

(2) ความเสี่ยงในด้านการเก็บเงินค่าเบี้ยประกันภัย

ในการประกอบธุรกิจประกันภัย ก็เช่นเดียวกับธุรกิจอื่น ซึ่งจะมีทั้งธุรกรรมในแบบเก็บเงินทันที
(เงินสด) และธุรกรรมในแบบเครดิต (เงินเชื่อ)
โดยเฉพาะบริษัทมีแผนการขยายงานในอัตราที่ค่อนข้างสูง จึงมีจำนวนตัวแทน
นายหน้าประกันภัยมากขึ้น รวมทั้งวงเงินเครดิตสำหรับตัวแทน นายหน้าแต่ละรายก็สูงขึ้นด้วย
จึงมีความเสี่ยงในด้านหนี้สูญเพิ่มขึ้น จากกรณีตัวแทน
นายหน้าบางรายอาจมีปัญหาทางการเงินหรือเจตนาทุจริต
โดยเก็บเงินค่าเบี้ยประกันภัยจากลูกค้าแล้วไม่นำมาชำระแก่บริษัท

วิธีลดความเสี่ยงในด้านนี้
บริษัทได้กำหนดวงเงินเครดิตลดหลั่นกันตามฐานะการเงินและประวัติของตัวแทน
นายหน้า ในกรณีตัวแทน นายหน้าที่ได้รับวงเงินเครดิตสูง ก็จะกำหนดให้ตัวแทน นายหน้ารายนั้นๆ
นำหลักทรัพย์หรือบุคคลที่เชื่อถือได้มาทำสัญญาค้ำประกันแก่บริษัทด้วย
นอกเหนือจากวิธีปฏิบัติในการเร่งรัดเก็บเงินอย่างเคร่งครัด

(3) ความเสี่ยงจากการลงทุน

นอกจากผลกำไรจากการรับประกันภัยแล้ว
รายได้จากการลงทุนเป็นรายได้หลักอีกประเภทหนึ่งของบริษัท
ดังนั้นบริษัทจะต้องลงทุนเพื่อให้ได้รายได้ที่สูง ขณะเดียวกันก็ไม่เสี่ยงต่อการขาดทุนมาก
หรือความเสียหายของเงินที่นำไปลงทุนโดยปฏิบัติตามหลักเกณฑ์
วิธีการและเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในประกาศกระทรวงพาณิชย์
เรื่องการลงทุนประกอบธุรกิจอื่นของบริษัทประกันวินาศภัย อย่างเคร่งครัด
นอกจากจะกระจายการลงทุน โดยจำกัดจำนวนเงินลงทุนสูงสุดของแต่ละประเภทแล้ว
ยังมีการควบคุมภายในโดยกำหนดอำนาจการอนุมัติแยกตามประเภทการลงทุนและจำนวนเงินลงทุนไว้เป็น
3 ระดับ คือ กรรมการผู้อำนวยการ คณะกรรมการบริหาร และคณะกรรมการบริษัท

บริษัทมีความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ยที่สำคัญอันเกี่ยวกับเงินฝากสถาบันการเงินและตราสารหนี้
อย่างไรก็ตาม
เนื่องจากสินทรัพย์ทางการเงินส่วนใหญ่มีอัตราดอกเบี้ยที่ปรับขึ้นลงตามอัตราตลาด
หรือมีอัตราดอกเบี้ยคงที่ ซึ่งใกล้เคียงกับ
อัตราตลาดในปัจจุบัน
บริษัทจึงมิได้ใช้ตราสารอนุพันธ์เพื่อบริหารความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ยดังกล่าว

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2549
สินทรัพย์ทางการเงินที่สำคัญสามารถจัดตามประเภทอัตราดอกเบี้ยได้ดังนี้

  -------------------- -------------------------------- -----------------
                       หน่วย : บาท                       

                       ราคาตามบัญชี ณ 31 ธันวาคม 2549      

                       อัตราดอกเบี้ยปรับขึ้นลงตามอัตราตลาด     อัตราดอกเบี้ยคงที่

  เงินฝากสถาบันการเงิน    46,740,638                       199,110,334

  พันธบัตร               -                                30,000,000

  ตั๋วเงินคลัง – สุทธิ       -                                9,980,302

  ตั๋วเงิน – สุทธิ          -                                4,000,000

  หุ้นกู้ – สุทธิ            -                                10,500,000

  รวม                  46,740,638                       253,590,636
  -------------------- -------------------------------- -----------------

สินทรัพย์ทางการเงินที่มีอัตราดอกเบี้ยคงที่สามารถแยกตามวันที่ครบกำหนดหรือวันที่มีการกำหนดอัตรา
ดอกเบี้ยใหม่ (หากวันที่มีการกำหนดอัตราดอกเบี้ยใหม่ถึงก่อน) ดังนี้

  ------------------- ------------- ------------ ------------- ------------------
                                                               หน่วย : บาท

                      ภายใน 1 ปี     2 – 5 ปี      รวม           อัตราดอกเบี้ยถัวเฉลี่ย

                                                               ร้อยละต่อปี

  เงินฝากสถาบันการเงิน   199,110,334                199,110,334   4.97

  พันธบัตร              5,000,000     25,000,000   30,000,000    9.17

  ตั๋วเงินคลัง – สุทธิ      9,980,302     -            9,980,302     3.88

  ตั๋วเงิน – สุทธิ         4,000,000     -            4,000,000     10.50

  หุ้นกู้ – สุทธิ           10,000,000    500,000      10,500,000    3.82

  รวม                 228,090,636   25,500,000   253,590,636   
  ------------------- ------------- ------------ ------------- ------------------

-5-

1.2 ความเสี่ยงเรื่องการเปลี่ยนองค์กรควบคุมธุรกิจประกันภัย และการแข่งขันที่รุนแรง

มีแนวโน้มว่ารัฐบาลจะยกเลิกกรมการประกันภัย สังกัดกระทรวงพาณิชย์
ซึ่งทำหน้าที่ควบคุมดูแลธุรกิจประกันภัย
แล้วตั้งสำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกันภัย
ซึ่งเป็นรูปแบบองค์กรอิสระเช่นเดียวกับธนาคารแห่งประเทศไทย
และสำนักงานกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ (ก.ล.ต.) ทำหน้าที่แทน
ในภาวะการแข่งขันทางธุรกิจที่
รุนแรงและความกดดันในเรื่องการเปิดเสรีธุรกิจประกันภัยแก่ต่างประเทศ
การดำเนินงานขององค์กรใหม่นี้ จะช่วยพัฒนาธุรกิจประกันภัยได้ดีกว่าเดิมเพียงใด
ก็จะต้องติดตามอย่างใกล้ชิดต่อไป
ทั้งในด้านการส่งเสริมธุรกิจประกันภัยภายในประเทศให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น
และการกำหนดมาตรการการเปิดเสรีธุรกิจประกันภัยแก่ต่างประเทศอย่างเหมาะสม
ไม่ให้กระทบแก่บริษัทประกันภัยในประเทศมากนัก

บมจ. อินทรประกันภัย เป็นบริษัทขนาดเล็ก ตระหนักดีถึงความเสียเปรียบ
และความสามารถในการแข่งขันกับบริษัทขนาดใหญ่ โดยเฉพาะกรณีทุนประกันภัยที่สูง
และการแข่งขันด้านราคา บริษัทจึงมุ่งเน้นลูกค้าเฉพาะกลุ่ม
และรักษาความต่อเนื่องของงานให้มากที่สุด โดยการเพิ่มคุณภาพการบริการ
การตอบสนองความต้องการลูกค้าให้ตรงจุด สร้างความสัมพันธ์อันใกล้ชิดกับลูกค้า
และแหล่งงานต่างๆ รวมทั้งบริการหลังการขายคือ เมื่อเกิดอุบัติภัยแก่ผู้เอาประกันภัย
จะดำเนินการบรรเทาความเสียหายและจ่ายค่าสินไหมทดแทนด้วยความยุติธรรมและรวดเร็ว เป็นต้น

1.3 ความเสี่ยงด้านสภาพคล่องของหลักทรัพย์

โครงสร้างผู้ถือหุ้นในปี 2549 ก็มีลักษณะเดียวกับปี 2548 โดยผู้ถือหุ้นรายใหญ่ 10 อันดับแรก
ถือหุ้นรวม 93.97%
ของจำนวนหุ้นทั้งหมด ผู้ถือหุ้นรายใหญ่อันดับแรกถือหุ้นในสัดส่วน 66.28% ของจำนวนหุ้นทั้งหมด
ทำให้หุ้นที่หมุนเวียน
ในตลาดหลักทรัพย์มีจำนวนน้อยและไม่ค่อยมีรายการซื้อขายหุ้นของบริษัท