1. ปัจจัยความเสี่ยง

1 . ความเสี่ยงทางด้านธุรกิจ

  1.1 ความเสี่ยงจากการชะลอตัวทางเศรษฐกิจ

ภาพรวมในภาคธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ภายในประเทศในปี 2554 ยังคงชะลอตัวแม้ว่าจะมีปัจจัยหนุนในหลายด้าน ไม่ว่าจะเป็นการพัฒนาระบบการคมนาคมขนส่งของทางภาครัฐที่ได้ขยายตัวออกไปยังพื้นที่รอบนอก นโยบายกระตุ้นจากทางภาครัฐ เช่น นโยบายบ้านหลังแรก และการปรับเพิ่มอัตรารายได้ขั้นต่ำ แต่ก็ยังมีปัจจัยลบที่ส่งผลต่ออำนาจซื้อที่อยู่อาศัยของผู้บริโภคเช่น ราคาน้ำมันที่ปรับตัวสูงขึ้น ราคาสินค้าที่ปรับตัวสูงขึ้น การปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ยนโยบายซึ่งส่งผลต่อการปรับอัตราดอกเบี้ยเงินกู้ และในช่วงปลายปีธุรกิจภาคอสังหาริมทรัพย์ได้รับผลกระทบจากปัญหาน้ำท่วม ทำให้การซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ในพื้นที่ที่ถูกน้ำท่วมต้องหยุดชะงักลง ขณะที่ในพื้นที่ที่ไม่ได้รับผลกระทบจากน้ำท่วมมีอันต้องชะลอตัวลงเช่นกัน อย่างไรก็ดีบริษัทยังคงใช้กลยุทธ์ในการพัฒนาโครงการในพื้นที่ที่มีการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างต่อเนื่องประกอบกับการสร้างสินค้าให้ตรงตามความต้องการของลูกค้ากลุ่มเป้าหมาย อีกทั้งพยายามดำเนินโครงการในพื้นที่ที่มีการขยายตัวทางเศรษฐกิจอย่างต่อเนื่องเพื่อรักษาผลการดำเนินงานของบริษัทให้ได้ตามเป้าหมายและเจริญเติบโตอย่างต่อเนื่องภายใต้ปัจจัยความเสี่ยงจากความผันผวนทางเศรษฐกิจในรอบปีที่ผ่านมา

1.2 ความเสี่ยงจากการพึ่งพาผู้รับเหมาก่อสร้างก่อสร้างและแรงงานในการก่อสร้าง

  บริษัทไม่มีผู้รับเหมาก่อสร้างเป็นของบริษัทเอง
  จึงทำให้บริษัทมีความเสี่ยงในเรื่องการพึ่งพาผู้รับเหมาก่อสร้างและแรงงานในการก่อสร้าง นั่นคือ
  หากผู้รับเหมาก่อสร้างไม่สามารถก่อสร้างให้บริษัทได้ตามกำหนด
  ส่งผลให้บริษัทไม่สามารถส่งมอบบ้านแก่ผู้ซื้อได้ตามเวลา อย่างไรก็ดี
  บริษัทได้มีการลดความเสี่ยงดังกล่าว
  โดยใช้วิธีการประมูลในลักษณะเปิดประมูลซองจากแบบก่อสร้าง (B.O.Q.)
  ของบริษัทเพื่อเป็นแบบแผนในการปฏิบัติการเลือกผู้รับเหมาก่อสร้าง
  โดยที่ฝ่ายก่อสร้างโครงการของบริษัทจะเป็นผู้กำหนดราคากลางในแบบก่อสร้างดังกล่าว
  และเปิดให้ผู้รับเหมาก่อสร้างที่มีความสนใจเข้าร่วมประมูลงานอย่างเป็นธรรม
  และฝ่ายก่อสร้างโครงของบริษัทจะทำหน้าที่ตรวจสอบรายละเอียดค่าแรงและค่าวัสดุก่อสร้าง
  (B.O.Q.) ที่นำเสนอ
  โดยผู้รับเหมาก่อสร้างมาประกอบการพิจารณาเพื่อความเหมาะสมของต้นทุนดังกล่าวต่อค่าก่อสร้างในโครงการต่างๆของบริษัท
  ทั้งนี้
  บริษัทมีการทำสัญญากับผู้รับเหมาก่อสร้างทุกรายและบริษัทสามารถเรียกค่าปรับถ้าการก่อสร้างล่าช้า
  และเรียกร้องค่าเสียหายใดๆอันพึงมีจากผู้รับเหมาก่อสร้างได้
  นอกจากนี้บริษัทจะทำการเก็บเงินค่าค้ำประกันงานก่อสร้างจากผู้รับเหมาเหล่านั้นเพื่อค้ำประกันคุณภาพงานก่อสร้างและหากเกิดกรณีที่ผู้รับเหมารายใดมีการทิ้งงาน
  บริษัทจะนำเงินค้ำประกันนั้นและหรือเงินค่าจ้างรับเหมาที่ยังไม่ได้ชำระให้ผู้รับเหมารายนั้นๆ
  มาใช้ในการจ้างผู้รับเหมารายใหม่เพื่อให้งานก่อสร้างสำเร็จลุล่วงไปได้

  นอกจากนี้บริษัทได้มีการกระจายความเสี่ยงจากการต้องพึ่งพาผู้รับเหมาก่อสร้างรายใดรายหนึ่ง
  โดยมีการกระจายการจ้างผู้รับเหมาให้มากรายขึ้นและพิจารณาว่าจ้างผู้รับเหมาก่อสร้างในปริมาณงานที่เหมาะสมกับขีดความสามารถในการก่อสร้างของผู้รับเหมาก่อสร้างในแต่ละราย
  เพื่อให้ผู้รับเหมาสามารถก่อสร้างให้บริษัทได้ตรงตามคุณภาพที่กำหนด
  อีกทั้งมีการแบ่งงวดงานให้ดีขึ้น เพื่อให้ผู้รับเหมามีสภาพคล่องมากขึ้น
  ซึ่งจะส่งผลให้บริษัทสามารถส่งมอบบ้านแก่ผู้ซื้อได้ตามแผนที่วางไว้

3.  ความเสี่ยงจากการร่วมลงทุนในกิจการร่วมค้า

เมื่อวันที่ 6 เมษายน 2550 ที่ประชุมสามัญผู้ถือหุ้น ได้มีมติอนุมัติให้บริษัทรับโอนสินทรัพย์และหนี้สินทั้งหมดของบริษัท นวเทพ จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทย่อยที่บริษัทถือหุ้นร้อยละ 100 และชำระบัญชีบริษัท นวเทพ จำกัด ทั้งนี้เพื่อขยายธุรกิจและเพิ่มประสิทธิภาพในการบริหารงานของบริษัท ต่อมาเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2550 บริษัทได้รับโอนสินทรัพย์และหนี้สินทั้งหมดของบริษัท นวเทพ จำกัดในราคาตามบัญชี โดนสินทรัพย์ส่วนใหญ่ที่บริษัทรับโอนมาจากบริษัท นวเทพ จำกัด คือที่ดินติดชายทะเลของอำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ตจำนวนประมาณ 500 ไร่ โดยบริษัทมีแผนที่จะพัฒนาโครงการท่าเทียบเรือยอชต์ (Yatch Marina) คอนโดมิเนียม โรงแรมและบ้านพักตากอากาศ ติดชายทะเล โครงการดังกล่าวจะทำการร่วมลงทุนกับกลุ่มนักลงทุนชาวต่างชาติ ซึ่งวันที่ 2 มิถุนายน 2550 บริษัทได้ซื้อหุ้นสามัญของบริษัท ยามู พร็อพเพอร์ตี้ ดีเวลลอปเม้นท์ จำกัดในอัตราร้อยละ 50 เป็นเงินจำนวน 1 ล้านบาทเพื่อพัฒนาโครงการนี้โดยทำการร่วมลงทุนกับกลุ่มนักลงทุนชาวสวีเดน

 ดังนั้นบริษัทอาจมีความเสี่ยงจากการร่วมลงทุนในกิจการร่วมค้าเนื่องมาจากการเสียโอกาสในการพัฒนาที่ดินขนาดประมาณ 500 ไร่ อย่างไรก็ตาม ที่ดินขนาดประมาณ 500 ไร่ ดังกล่าวเป็นทรัพย์สินของบริษัทซึ่งไม่มีภาระด้านหนี้สินในการถือครองที่ดิน ส่งผลให้ไม่มีภาระต้นทุนทางการเงิน รวมทั้งข้อผูกมัดใดๆ ถึงแม้ว่าโครงการร่วมลงทุนดังกล่าวจะไม่สามารถดำเนินการได้ก็ตาม 

4.  ความเสี่ยงในเรื่องของกฎหมายควบคุมการจัดสรรที่ดิน

  ถึงแม้ว่าตลาดที่อยู่อาศัยค่อนข้างจะเป็นตลาดแข่งขันแบบเสรี แต่ความเสี่ยงในเรื่องระเบียบ
  ประกาศ และข้อกำหนด ซึ่งจะมีประกาศใช้และปรับเปลี่ยนทุกๆ 4 ปี
  รวมถึงขั้นตอนเพื่อปฏิบัติตามกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการจัดสรรที่ดินสามารถสร้างผลกระทบและปัญหาความยุ่งยากให้กับผู้ประกอบการอสังหาริมทรัพย์
  และอาจทำให้เกิดความล่าช้าในขั้นตอนการก่อสร้าง รวมถึงต้นทุนค่าใช้จ่ายที่ต้องเพิ่มสูงขึ้นตามมา
  ตัวอย่างเช่น การกำหนดเขตการใช้ประโยชน์ที่ดิน (Zoning) กฎหมายผังเมือง
  การวางผังจราจร การแก้ปัญหาสิ่งแวดล้อม
  ซึ่งส่งผลทำให้ผู้ประกอบการเพิ่มค่าใช้จ่ายในอนาคตได้
  สำหรับผู้ประกอบการซึ่งขออนุญาตทำบ้านจัดสรร ต้องพบกับข้อกำหนดการจัดสรรที่ดินตาม
  พ.ร.บ.จัดสรรที่ดิน เพื่อความปลอดภัย และรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อม เช่น
  การจัดระบบการประปา และการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม เป็นต้น
  และสำหรับขนาดของที่ดินที่จะจัดสรรเป็นอีกหนึ่งข้อกำหนดด้วยเช่นกัน เช่น
  การจัดสรรที่ดินเพื่อขายบ้านเดี่ยว ที่ดินแปลงย่อยต้องมีขนาดความกว้างหรือความยาวไม่ต่ำกว่า
  10.00 เมตร และมีเนื้อที่ไม่ต่ำกว่า 50 ตารางวา นอกจากนี้ การจัดจำหน่ายแปลงย่อยไม่เกิน
  99 แปลง หรือเนื้อที่ต่ำกว่า 19 ไร่ ต้องมีความกว้างของเขตทางไม่ต่ำกว่า 9.00 เมตร
  โดยมีความกว้างของผิวจราจรไม่ต่ำกว่า 6.00 เมตร แปลงย่อยตั้งแต่ 100-299 แปลง
  หรือเนื้อที่ 19-50 ไร่ ต้องมีความกว้างของเขตทางไม่ต่ำกว่า 12.00 เมตร
  โดยมีความกว้างของผิวจราจรไม่ต่ำกว่า 8.00 เมตร และแปลงย่อยตั้งแต่ 300-499 แปลง
  หรือเนื้อที่เกินกว่ากว่า 50 ไร่ ต้องมีความกว้างของเขตทางไม่ต่ำกว่า 16.00 เมตร
  โดยมีความกว้างของผิวจราจรไม่ต่ำกว่า 12.00 เมตร รวมถึง กฎหมายนิติบุคคลบ้านจัดสรร
  ที่ประกาศใช้เมื่อปี 2546 ได้ครอบคลุมหมู่บ้านจัดสรร ที่สร้างโดย พ.ร.บ. การจัดสรรที่ดิน
  พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา ระบุให้ทุกโครงการต้องก่อตั้งนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรร
  เพื่อบริหารจัดการระบบส่วนกลางเพื่อสาธารณะ เช่น ชำระค่าบริการรักษาความปลอดภัย
  ชำระค่าน้ำประปา ชำระค่าไฟฟ้า ฯลฯ ภายใน 180
  วันหลังการก่อสร้างทรัพย์สินส่วนกลางแล้วเสร็จ และพร้อมจะส่งมอบ ซึ่งกฎหมายระบุว่า
  ทรัพย์สินส่วนกลางอันได้แก่ ถนน ทางเท้า และ เสาไฟฟ้า เป็นต้น
  ต้องอยู่ในความดูแลเจ้าของโครงการเดิมไปอีก 1 ปี
  หลังจากก่อสร้างทรัพย์สินส่วนกลางหรือสาธารณูปโภคส่วนกลางแล้วเสร็จ
  ระหว่างนั้นให้ดำเนินการจัดตั้งนิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรร และเมื่อแล้วเสร็จตามกำหนด
  ก็จะทำการส่งมอบให้นิติบุคคลหมู่บ้านจัดสรร
  โดยเจ้าของโครงการต้องวางเงินประกันค่าพื้นที่ส่วนกลาง ให้กับนิติบุคคลด้วย
  ดังนั้นผู้ประกอบการจะมีภาระค่าใช้จ่ายในส่วนนี้ด้วยเช่นกัน

  นอกจากนี้ กฎกระทรวงผังเมืองรวม กรุงเทพมหานคร (ปรับปรุงครั้งที่ 2) ปี 2549
  ได้ประกาศในฉบับกฤษฎีกา และมีผลใช้บังคับทันที ในวันที่ 16 พฤษภาคม 2549
  มีระยะเวลาบังคับใช้ 5 ปี
  กรมโยธาธิการและผังเมืองได้ขยายระยะเวลาการบังคับใช้กฎกระทรวงออกไปอีก 1 ปี
  จากเดิมที่จะครบกำหนดในวันที่ 15 พฤษภาคม 2554 นั้น (ปกติผังเมืองจะประกาศใช้ได้คราวละ
  5 ปี อาจต่ออายุได้อีก 2 ครั้งๆ ละไม่เกิน 1 ปี
  หลังจากนั้นต้องมีการปรับปรุงและประกาศใช้ใหม่)
  ดังนั้นผู้ประกอบการอสังหาริมทรัพย์หลายรายอาจจะได้รับผลกระทบจากผังเมืองดังกล่าวนี้
  โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ประกอบการเกี่ยวกับอาคารสูงจะได้รับผลกระทบมากกว่าผู้ประกอบการโครงการที่เป็นบ้านแนวราบ
  เนื่องจากกฎหมายใหม่จะมีความเข้มงวดในการก่อสร้างอาคารในแต่ละโซนของกรุงเทพฯมากขึ้น
  ด้วยสาเหตุที่จะมีการกำหนดอัตราส่วนพื้นที่อาคารรวมต่อพื้นที่ดิน (Floor Area Ratio) ลดลง
  และกำหนดอัตราส่วนพื้นที่ว่างต่อพื้นที่อาคารรวม (Open Space Ratio) เพิ่มสูงขึ้น
  และการกำหนดความกว้างของถนนเพื่อป้องกันปัญหาการจราจร อาทิ
  อาคารขนาดใหญ่ต้องอยู่ริมถนน ซอยต้องกว้าง 10 เมตรขึ้นไป ถนนหลักต้องกว้าง 16 เมตร/30
  เมตร หรือต้องใกล้กับสถานีรถไฟฟ้าในรัศมี 500 เมตร เป็นต้น
  ซึ่งจะส่งผลทำให้ผู้ประกอบการมีภาระต้นทุนที่สูงขึ้นในการซื้อที่ดิน
  ทำให้ราคาบ้านสูงมากขึ้นตามมาเช่นกัน

  ดังนั้น บริษัทอาจจะได้รับผลกระทบจากการปรับโครงร่างผังเมืองใหม่ดังกล่าว
  เนื่องจากเนื้อที่ที่จะต้องขยายมากขึ้น
  ทำให้จำนวนหน่วยที่สามารถสร้างได้ในพื้นที่ของโครงการมีขนาดน้อยลง
  และราคาบ้านต่อหลังอาจจะต้องสูงขึ้นตามเนื้อที่ที่ดินที่บังคับ
  ซึ่งอาจจะต้องประสบกับข้อจำกัดอันเป็นอุปสรรคต่อรูปแบบและนโยบายบ้านของบริษัทในอนาคต
  รวมถึงข้อกำหนดการจัดสรรที่ดินตาม พ.ร.บ. การจัดสรรที่ดิน พ.ศ. 2543
  และผลกระทบจากข้อกำหนดต่างๆที่จะต้องปฏิบัติตามในอนาคต อย่างไรก็ดี
  กฎหมายเหล่านี้ไม่มีผลบังคับใช้ย้อนหลัง จึงทำให้โครงการต่างๆ ดำเนินไปได้ตามแผนงาน
  อีกทั้งโครงการที่บริษัทเริ่มพัฒนาเพิ่มเติมในปี 2550
  มีความเพียงพอที่ทำรายได้ให้กับบริษัทไปอีกประมาณ 3-5 ปี
  คือโครงการบ้านร็อคการ์เด้นบายพาส 6 ซึ่งแบ่งได้ออกเป็น 10 เฟสย่อยบนถนนบายพาส
  อำเภอเมืองจังหวัดภูเก็ต
  ซึ่งเป็นโครงการที่ได้ขออนุญาตการจัดสรรแล้วจากทางราชการของจังหวัดภูเก็ตแล้ว
  นอกจากโครงการที่กล่าวมาแล้วบริษัทยังมีโครงการบ้านร็อคการ์เด้น แอร์พอร์ต เฟส 3
  ที่จังหวัดสมุทรปราการใกล้กับสนามบินสุวรรณภูมิที่บริษัทมีแผนที่จะพัฒนาต่อเนื่องกับโครงการบ้านร็อค-การ์เด้นแอร์พอร์ต
  เฟส 1 และ 2 ก็อยู่ในระหว่างยื่นขอจัดสรรด้วยเช่นกัน ดังนั้น
  บริษัทได้มีการเตรียมรับมือกับกฎหมายใหม่โดยการปรับรูปแบบโครงการให้สอดคล้องกับกฎหมายที่จะมีขึ้นในอนาคตระยะยาว
  โดยได้ทำการศึกษาภาวะตลาดที่อยู่อาศัยและกฏหมายที่เกี่ยวข้องอยู่สม่ำเสมอ
  ซึ่งจะส่งผลให้บริษัทมีความสามารถที่จะขยายงานในอนาคตได้อย่างต่อเนื่อง

2.  ความเสี่ยงจากการผลิต/ก่อสร้างโครงการ

    0.  2.1 ความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาวัสดุก่อสร้าง

จากภาวะธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ผู้ประกอบการหลายรายพัฒนาใหม่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง และระดับ
ราคาน้ำมันที่ยังคงสูง ส่งผลให้ราคาวัสดุก่อสร้างปรับตัวสูงขึ้น
ซึ่งจะส่งผลกระทบโดยตรงต่อต้นทุนก่อสร้างโครงการของผู้ประกอบการ อย่างไรก็ดี
บริษัทได้ว่าจ้างผู้รับเหมาก่อสร้างให้ก่อสร้างโครงการของบริษัทโดยให้เป็นผู้รับเหมาก่อสร้างเป็นผู้ดำเนินการจัดหาวัสดุหลักในการก่อสร้าง
รวมถึง กระเบื้องปูพื้น กระเบื้องปูหลังคา เหล็ก และเครื่องสุขภัณฑ์
สำหรับทุกโครงการที่ดำเนินอยู่ในปัจจุบัน ได้แก่ โครงการ “บ้านร็อคการ์เด้น บายพาส 6 เฟส 1”
โครงการ“บ้านร็อคการ์เด้นแอร์พอร์ต เฟส 1” ถึงโครงการ “บ้านร็อคการ์เด้น แอร์พอร์ต เฟส
2” ตลอดจนโครงการในอนาคตคือ โครงการ “บ้านร็อคการ์เด้น บายพาส 6 เฟส 2-10”
และโครงการ “บ้านร็อคการ์เด้นแอร์พอร์ต เฟส 3”
และโครงการอื่นๆในอนาคตทั้งที่กรุงเทพฯและต่างจังหวัด
ได้รวมค่าวัสดุหลักดังกล่าวรวมกับค่าว่าจ้างซึ่งผู้รับเหมาก่อสร้างจะได้รับ
โดยตกลงทำสัญญาจ้างเหมาก่อสร้างบ้านกับบริษัทไว้แล้วล่วงหน้า
ซึ่งบริษัทสามารถลดความเสี่ยงจากการปรับขึ้นราคาวัสดุก่อสร้างดังกล่าวได้อย่างชัดเจน
หากราคาวัสดุกลับมาผันผวนอย่างฉับพลัน
ทำให้บริษัทสามารถควบคุมความเสี่ยงของการปรับขึ้นราคาของวัสดุก่อสร้างในอนาคตได้ระดับหนึ่ง
สามารถคาดคะเนค่าใช้จ่ายได้ล่วงหน้า และปรับตัวได้ทันเวลา
ไม่ส่งผลกระทบต่อกำไรของบริษัทในทันทีที่มีการเปลี่ยนแปลงของราคาวัสดุก่อสร้าง

3. ความเสี่ยงทางด้านการเงิน

1.  ความเสี่ยงด้านกระแสเงินสดของบริษัท

  การขยายตัวของธุรกิจของบริษัทในช่วงที่ผ่านมาตั้งแต่ในปี 2546
  จะเป็นลักษณะการขยายตัวโดยใช้เงินทุนจากผู้ถือหุ้นหรือการกู้ยืมจากบุคคลหรือกิจการที่เกี่ยวข้องซึ่งอาจจะมีทั้งส่วนที่คิดและไม่คิดดอกเบี้ยโดยเป็นนโยบายการบริหารเงินทุนแบบอนุรักษ์นิยมของผู้บริหารในช่วงของการเริ่มโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ต่างๆของบริษัท
  อย่างไรก็ตาม การขยายตัวของบริษัทในอนาคตซึ่งได้แก่ การลงทุนในโครงการ
  “บ้านร็อคการ์เด้น แอร์-พอร์ต 3” ซึ่งมีมูลค่าการลงทุนประมาณ 800 ล้านบาท
  และโครงการบ้านร็อคการ์เด้นบายพาส 6 มูลค่าโครงการประมาณกว่า 2,400 ล้านบาท
  และการลงทุนในกิจการร่วมค้าในการพัฒนาที่ดินกว่า 500
  ไร่ที่จังหวัดภูเก็ตซึ่งต้องใช้เงินทุนจำนวนมากเช่นเดียวกัน
  ซึ่งอาจจะทำให้บริษัทมีความเสี่ยงในเรื่องของต้นทุนทางการเงินและกระทบต่อบริษัทในเรื่องของสภาพคล่องตามมา
  เนื่องมาจากมีความเป็นไปได้ว่าบริษัทจะใช้เงินกู้จากสถาบันการเงิน
  นอกเหนือจากแหล่งเงินทุนที่จะมาจากกระแสเงินสดจากการดำเนินงานของบริษัทเพื่อลงทุนในโครงการต่างๆ
  ดังกล่าวนั่นคือ
  บริษัทอาจจะมีภาระที่สูงขึ้นจากดอกเบี้ยกู้ยืมซึ่งมาจากการก่อภาระหนี้สินใดๆในอนาคต

  อย่างไรก็ดี
  บริษัทได้คำนึงถึงโครงสร้างทางการเงินรวมทั้งปริมาณกระแสเงินสดจากกิจการที่จะต้องเพียงพอต่อการชำระภาระผูกพันที่อาจจะเกิดขึ้น
  นอกจากนี้ในแง่ของการหาแหล่งเงินทุนจากสถาบันการเงิน
  บริษัทยังคงมีการติดต่อกับบางสถาบันการเงินในประเทศอย่างต่อเนื่องในการจัดสินเชื่อให้กับลูกค้าในโครงการต่างๆของบริษัท
  และบริษัทยังมีทรัพย์สินที่สามารถนำไปใช้เป็นหลักประกันการกู้ได้ในรูปของที่ดินระหว่างการพัฒนา
  จึงไม่น่าจะมีปัญหาในด้านสภาพคล่องและต้นทุนทางการเงินเพื่อรองรับกับการขยายตัวของบริษัทในอนาคต

  4. ความเสี่ยงทางด้านการบริหารจัดการ

  4.1 ความเสี่ยงจากการที่ผู้บริหารเป็นชุดเดียวกันกับคณะกรรมการของบริษัท

  บริษัทมีความเสี่ยงเรื่องการบริหารงาน
  เนื่องจากบริษัทบริหารจัดการโดยกลุ่มศิลปรัตน์และบุคคลที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มศิลปรัตน์คือ นายวิรัตน์
  ชินประพินพร ซึ่งเป็นประธานกรรมการบริหาร และนางเนาวนิจ ศิลปรัตน์
  ซึ่งเป็นกรรมการผู้จัดการ โดยมีอำนาจในการลงนามสั่งจ่ายเช็คร่วมกัน
  และการทำธุรกรรมทางการเงินอื่นๆของบริษัท ตลอดจนการทำนิติกรรมต่างๆ อย่างไรก็ดี
  เพื่อให้เกิดการถ่วงดุลในการบริหารจัดการในระดับหนึ่ง บริษัทได้ดำเนินการ ดังต่อไปนี้

1.  แต่งตั้งคณะกรรมการตรวจสอบซึ่งเป็นบุคคลภายนอกและมีความเป็นอิสระจำนวน 3
    ท่านเข้ามาตรวจสอบการดำเนินงานของบริษัท

2.  คณะกรรมการบริหารและกรรมการผู้จัดการ ไม่มีอำนาจในการดำเนินการใด ๆ
    ในหรือเกี่ยวกับรายการที่เกี่ยวโยงกัน
    รายการการได้มาหรือจำหน่ายไปซึ่งสินทรัพย์ที่สำคัญของบริษัท และ/หรือ รายการหรือเรื่อง
    ที่บุคคลที่อาจมีความขัดแย้งมีส่วนได้ส่วนเสียหรืออาจมีความขัดแย้งทางผลประโยชน์ในลักษณะอื่นใดที่จะทำขึ้นกับบริษัทและบริษัทย่อย
    (ถ้ามี) ในกรณีดังกล่าว รายการหรือเรื่องดังกล่าวจะต้องนำเสนอต่อคณะกรรมการตรวจสอบ
    เพื่อขอความเห็น และนำเสนอคณะกรรมการของบริษัทและ/หรือ ที่ประชุมผู้ถือหุ้น
    (แล้วแต่กรณี) เพื่อพิจารณาอนุมัติ

3.  จัดให้มีหน่วยงานตรวจสอบภายในที่สามารถปฏิบัติงานได้อย่างเป็นอิสระตามความเหมาะสม
    และขึ้นตรงต่อคณะกรรมการตรวจสอบ
    โดยที่หน่วยงานตรวจสอบภายในของบริษัทจะสอบทานทุกๆไตรมาส
    เพื่อตรวจสอบให้บริษัทมีระบบควบคุมภายใน (Internal Control)
    และการตรวจสอบภายใน (Internal Audit) ในด้านต่างๆ
    รวมทั้งด้านการบริหารที่เหมาะสมและมีประสิทธิผล (โปรดดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ในส่วนที่ 2
    หัวข้อ “การควบคุมภายใน” ซึ่งจะมีสรุปขั้นตอนการดำเนินงานของหน่วยงานตรวจสอบภายใน)