ปัจจัยความเสี่ยง

1. ความเสี่ยงเกี่ยวกับการผลิต

ความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาวัตถุดิบ

นโยบายและมาตรการจัดการปัญหาราคายาง การผลิตยาง และการค้ายาง
ทั้งของรัฐบาลหรือมาตรการที่เป็นข้อตกลงด้านการค้าระหว่างประเทศ ที่เป็นผลจาก
“ความร่วมมือยางไตรภาคี” (International Tripartite Rubber Corporation: ITRC)
ซึ่งเป็นข้อตกลงระหว่างผู้ผลิตยางรายใหญ่ 3 ประเทศคือประเทศไทย อินโดนีเซีย และมาเลเซีย
ทำให้ระบบกลไกราคาตลาดเสรีได้เปลี่ยนแปลงไป (Market Distortion)
บริษัทต้องซื้อวัตถุดิบในราคาที่สูงกว่าที่ควรจะเป็น ณ ขณะนั้น ซึ่งส่งผลต่อต้นทุนการผลิตของบริษัท

อย่างไรก็ตามบริษัทได้ตระหนักถึงความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาน้ำยางข้น
ซึ่งเป็นส่วนประกอบสำคัญร้อยละ 44 ของต้นทุนการผลิต บริษัทจึงมีการทำสัญญาซื้อล่วงหน้า
เป็นเวลา 3-6 เดือนกับผู้จำหน่ายวัตถุดิบ
ซึ่งจะช่วยให้สามารถคาดการณ์ต้นทุนการผลิตได้ในระดับหนึ่งบริษัทจึงสามารถลดความเสี่ยงจากความผันผวนของต้นทุนและราคาขายได้
นอกจากนั้น บริษัทได้ซื้อน้ำยางข้นจากบริษัทที่เกี่ยวข้องในสัดส่วนประมาณร้อยละ 70-80
ของยอดซื้อทั้งหมด
โดยพิจารณาจากจำนวนและคุณภาพที่กำหนดในราคาต่ำกว่าผู้จำหน่ายรายอื่นในช่วงเวลาเดียวกัน

ในส่วนของน้ำมันเตา ซึ่งเป็นวัตถุดิบหลักอีกชนิดหนึ่ง ที่ใช้ในการผลิต หรือประมาณร้อยละ 21
ของต้นทุนการผลิต และราคาได้ปรับขึ้นอย่างต่อเนื่อง
บริษัทได้สั่งซื้อน้ำมันเตาจากผู้ค้าน้ำมันในประเทศ โดยการเปรียบเทียบราคาขายของแต่ละราย

จากผลกระทบของต้นทุนวัตถุดิบหลัก ในด้านน้ำยางข้น และน้ำมันเตาที่เพิ่มขึ้น มีผลให้ต้นทุนการผลิตปี
2548 เพิ่มขึ้นจากปี 2547 เฉลี่ยร้อยละ 13

สำหรับมาตรการป้องกันความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาน้ำยางข้น
และราคาน้ำมันเตาในระยะยาว ที่ประชุมวิสามัญผู้ถือหุ้น ครั้งที่ 1/2548 เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม
2548 ได้มีมติให้ลงทุนในโครงการก่อสร้างโรงงานน้ำยางข้น
ซึ่งจะส่งผลให้บริษัทสามารถบริหารต้นทุนการผลิตในด้านปริมาณ คุณภาพ
และต้นทุนวัตถุดิบได้อย่างมีประสิทธิภาพ และการลงทุนในโครงการเปลี่ยนแปลงเตาบอยเลอร์
ซึ่งจะใช้ถ่านหินเป็นวัตถุดิบในการผลิตแทนการใช้น้ำมันเตา
และจากการศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการดังกล่าว
โดยอาจารย์ประจำภาควิชาเศรษฐศาสตร์อุตสาหกรรม คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
และทีมงาน การใช้พลังงานจากถ่านหินจะมีผลให้ต้นทุนการผลิตน้ำยางข้นลดลงอย่างมาก
โครงการดังกล่าวคาดว่าจะเริ่มดำเนินการภายในไตรมาส 1 ปี 2549
และแล้วเสร็จประมาณไตรมาส 4 ปี 2549

2. ความเสี่ยงในการประกอบธุรกิจ

ความเสี่ยงจากการกีดกันทางการค้า

ประเทศผู้นำเข้าบางรายได้นำเอาการกำหนดมาตรฐานของถุงมือยางมาใช้เป็นมาตรการกีดกันทางการค้าอย่างหนึ่ง
โดยการกำหนดมาตรฐานถุงมือยางที่เข้มงวดมาใช้กับผู้ผลิตและส่งออกถุงมือยาง ได้แก่
กลุ่มผู้ใช้ถุงมือยางในทางการแพทย์ของประเทศผู้นำเข้ารายใหญ่ ได้แก่ สหรัฐอเมริกา สหภาพยุโรป
ได้กำหนดมาตรฐานเรื่องความปลอดภัยของถุงมือยางธรรมชาติ เช่น
การกำหนดปริมาณโปรตีนในถุงมือยาง เป็นต้น ดังนั้นผู้ผลิตถุงมือยางธรรมชาติ
จะต้องปรับปรุงเทคโนโลยีและกระบวนการผลิตเพื่อให้ได้สินค้าที่เป็นที่ยอมรับของผู้บริโภค
ทั้งนี้บริษัทได้คำนึงถึงความเสี่ยงดังกล่าวโดยมีการพัฒนาการผลิตให้สามารถควบคุมปริมาณโปรตีนในทุกขั้นตอนการผลิต
ซึ่งปัจจุบันถุงมือยางของบริษัทมีระดับของโปรตีนต่ำกว่าเกณฑ์ที่กำหนด
โดยได้รับการรับรองจากองค์การอาหารและยาจากประเทศสหรัฐอเมริกา (U.S. Food and
Drug Administration: FDA)

3. ความเสี่ยงด้านการเงิน

ความเสี่ยงด้านการค้างรับชำระเงินจากลูกค้า

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2547 และ 31 ธันวาคม 2548 บริษัทมีลูกหนี้การค้า-สุทธิ
โดยสามารถแบ่งตามอายุหนี้ที่ค้างชำระได้ดังนี้

+-----------------------------------------+------------+---+------------+
|                                         | พันบาท      |   |            |
+-----------------------------------------+------------+---+------------+
|                                         | 2548       |   | 2547       |
+-----------------------------------------+------------+---+------------+
|                                         |            |   |            |
+-----------------------------------------+------------+---+------------+
| ภายในกำหนดชำระ                          | 118,198    |   | 78,866     |
+-----------------------------------------+------------+---+------------+
| เกินกำหนดชำระ                            |            |   |            |
+-----------------------------------------+------------+---+------------+
| - น้อยกว่า 3 เดือน                         | 56,861     |   | 27,662     |
+-----------------------------------------+------------+---+------------+
| - มากกว่า 3 เดือน ถึง 6 เดือน               | 9,016      |   | 11,286     |
+-----------------------------------------+------------+---+------------+
| - มากกว่า 6 เดือน ถึง 12 เดือน              | -          |   | 14,829     |
+-----------------------------------------+------------+---+------------+
| - มากกว่า 12 เดือน                        |  11,608    |   | -          |
+-----------------------------------------+------------+---+------------+
| รวม                                     |  195,683   |   | 132,643    |
+-----------------------------------------+------------+---+------------+
| หัก ค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญ                      | ( 12,000)  |   | ( 12,000)  |
+-----------------------------------------+------------+---+------------+
|  ค่าเผื่อผลขาดทุนจากเงินลงทุนในบริษัทร่วม        |            |   |            |
+-----------------------------------------+------------+---+------------+
|  ซึ่งบันทึกโดยวิธีส่วนได้เสีย (หมายเหตุ 6)        | ( 340)     |   | -          |
+-----------------------------------------+------------+---+------------+
| สุทธิ                                     | 183,343    |   | 120,643    |
+-----------------------------------------+------------+---+------------+

บริษัทได้มีการตั้งสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญจำนวน 12 ล้านบาท
โดยเป็นหนี้ที่มาจากลูกค้าต่างประเทศ
ซึ่งปัจจุบันบริษัทได้พยายามติดตามและเจรจาให้ลูกค้าต่างประเทศรายดังกล่าวเร่งชำระหนี้ที่ยังคงค้างอยู่
บริษัทจะคัดเลือกลูกค้าแต่ละราย โดยพิจารณาในด้านชื่อเสียงของลูกค้า ฐานะการเงิน
นอกจากนี้บริษัทยังมีการดำเนินการตรวจสอบลูกค้าบางรายผ่านธนาคารเพื่อการส่งออกและนำเข้าแห่งประเทศไทย
(EXIM Bank)

สำหรับลูกหนี้ส่วนใหญ่กว่าร้อยละ 80 ของบริษัทเป็นลูกค้าที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับบริษัท
และมีการจ่ายเงินตรงตามระยะเวลา ซึ่งโดยปกติบริษัทให้เครดิตเทอมประมาณ 90 วัน
และจะตั้งสำรองสำหรับลูกหนี้ที่มีพฤติการณ์แน่ชัดหรือข้อบ่งชี้แน่ชัดว่าไม่อาจชำระหนี้ได้

ความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยน

บริษัทมีรายได้จากการส่งออกถุงมือยางเป็นหลัก ทำให้มีรายได้ส่วนใหญ่กว่าร้อยละ 90
ในรูปของเงินตราต่างประเทศ
บริษัทจึงมีความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ อย่างไรก็ตาม
บริษัทมีการป้องกันความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยน โดยทำการซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า
6 เดือน (ทำ Forward ร้อยละ 50 ของมูลค่าขายสินค้าในแต่ละล็อต
หลังจากนั้นจะทำการป้องกันความเสี่ยง โดยการเฉลี่ยซื้อ Forward อีกร้อยละ 30
ส่วนที่เหลือเป็นการทำ Spot ขึ้นอยู่กับแนวโน้มของอัตราแลกเปลี่ยน
ซึ่งบริษัทจะมีการติดต่อสอบถามจากสถาบันการเงินตลอดเวลา) เพื่อบริหารทางการเงินอีกทางหนึ่ง
ซึ่ง ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2548
บริษัทมีสัญญาขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้ากับธนาคารในประเทศจำนวนรวมประมาณ 3.3
ล้านเหรียญสหรัฐอเมริกา