-----------------------------------------------------------------------
  ปัจจัยความเสี่ยง

  -----------------------------------------------------------------------

1. สภาวะเศรษฐกิจโลก

เมื่อพิจารณาจากสถิติปริมาณผลผลิตยางธรรมชาติโลกในแต่ละปีแล้ว จะเห็นว่ามีแนวโน้มที่จะเพิ่มขึ้นโดยตลอด เนื่องจากการขยายพื้นที่ปลูก หรือสวนยางที่ได้ทำการปลูกในหลายปีก่อนหน้านี้ได้ถึงระยะเวลาที่จะให้ผลผลิตสู่ตลาดแล้ว ดังนั้นหากปริมาณความต้องการใช้ยางธรรมชาติของโลกไม่เพิ่มขึ้นตาม ย่อมจะส่งผลต่ออุตสาหกรรมยางธรรมชาติอย่างหลีกเลี่ยงมิได้ ในขณะเดียวกันปริมาณความต้องการยางธรรมชาติจะขึ้นอยู่กับสภาวะเศรษฐกิจโลกโดยรวม เนื่องจากอุตสาหกรรมที่บริโภคยางธรรมชาติมากที่สุดคือ อุตสาหกรรมยางล้อรถยนต์ที่ต้องรองรับอุตสาหกรรมรถยนต์อีกต่อหนึ่ง โดยเฉพาะกลุ่มประเทศพัฒนาแล้ว คือประเทศญี่ปุ่น ประเทศอเมริกา และกลุ่มประเทศยุโรป ประชาชนมีกำลังซื้อสูง และความต้องการใช้ยางล้อรถยนต์มีเป็นจำนวนมาก ทั้งในส่วนของ Original Equipment Market (OEM) และ Replacement Market ในช่วงเศรษฐกิจมีการเจริญเติบโตดี ประชาชนมีแนวโน้มที่ซื้อรถยนต์มากขึ้น หรือเปลี่ยนยางล้อรถยนต์ในรถยนต์มากขึ้น ในทางกลับกันในสภาวะเศรษฐกิจถดถอย ปริมาณต้องการยางรถยนต์ก็จะลดลง เนื่องจากผู้บริโภคมีแนวโน้มที่จะเลื่อนการใช้จ่ายในสินค้าที่ไม่จำเป็นลง ความผันผวนของความต้องการยางล้อรถยนต์จะเป็นปัจจัยสำคัญที่กระทบต่อระดับราคายางธรรมชาติในตลาดโลกได้

2. สภาวะการแข่งขันจากประเทศผู้ผลิตรายใหญ่อื่น

จากสถานะภาพทางเศรษฐกิจที่แตกต่างกันไประหว่างสามประเทศผู้ผลิตยางธรรมชาติรายใหญ่ของโลก
ทำให้ประเทศอินโดนิเซียในฐานะผู้ผลิตยางธรรมชาติรายใหญ่อันดับสองของโลก
และเป็นผู้ผลิตภัณฑ์ยางแท่ง SIR ที่ตรงต่อความต้องการของผู้บริโภค ผู้ผลิตยางล้อรถยนต์มากที่สุด
สามารถเป็นผู้นำการกำหนดราคาในตลาดโลก
เนื่องจากความได้เปรียบในเรื่องของระดับอัตราแลกเปลี่ยน
โดยประเทศผู้ซื้อได้ใช้ระดับราคายางแท่งที่ต่ำกว่าของประเทศอินโดนีเซียเป็นข้อต่อรองราคาจากผู้ผลิตในประเทศไทยให้ขายในระดับราคาใกล้เคียงกัน
ทั้งที่สถานะต้นทุนการผลิตของผู้ผลิตในไทยอยู่ในระดับที่สูงกว่าต้นทุนการผลิตของประเทศอินโดนีเซีย
นอกเหนือจากนั้นการแข่งขันทางด้านราคาจากประเทศเวียดนาม
ซึ่งมีผลผลิตยางธรรมชาติสูงขึ้นเรื่อยๆ
และมีลักษณะเป็นรูปแบบยางแท่งส่งผลกระทบในทางลบของระดับราคาตลาดโลกโดยรวม
เพราะเป็นการเพิ่มอุปทานยางในตลาดโลกมากขึ้น ในขณะที่อุปสงค์รวมมิได้เพิ่มขึ้น

เสถียรภาพทางด้านราคา

โดยลักษณะธุรกิจผลิตภัณฑ์ยางของบริษัทมีลักษณะแหล่งกำเนิดจากสินค้าเกษตรนำมาแปรรูป

เพื่อเพิ่มมูลค่าผลิตภัณฑ์ต่อไป และเป็นผลิตภัณฑ์ที่ค้าขายในตลาดโลกเป็นหลัก จึงมีผู้ที่เกี่ยวข้องหลายฝ่ายทั้งผู้ประกอบการ เกษตรกร และภาครัฐ กิจกรรมที่ดำเนินไปสามารถส่งผลกระทบต่อระดับราคาและเสถียรภาพราคายางในตลาดโลกได้ ซึ่งปัจจัยที่มีผลกระทบดังกล่าวประกอบด้วย อัตราแลกเปลี่ยน ปริมาณความต้องการยางธรรมชาติในช่วงขณะใดขณะหนึ่ง สต็อกยางคงคลังในกลุ่มประเทศผู้ใช้รายใหญ่ อันได้แก่ อเมริกา ญี่ปุ่น และกลุ่มประเทศอียู รวมถึงนโยบายการนำเข้ายางธรรมชาติของประเทศจีน ที่มีสถานะเป็นประเทศผู้ใช้ยางธรรมชาติรายใหญ่ของโลก นโยบายของรัฐบาลที่มีออกมาในแต่ละช่วงขณะ และหากระดับราคาไม่มีเสถียรภาพหรือมีการผกผันที่มากเกินไป ย่อมส่งผลกระทบต่อการวางแผนการดำเนินงานของบริษัททั้งในเรื่องระดับการผลิต การจัดสรรหาวัตถุดิบ และการคาดการณ์ของระดับราคาในอนาคต

นโยบายของรัฐบาล

ยางพาราเป็นผลิตภัณฑ์การเกษตรที่มีบทบาทกับผลิตภัณฑ์มวลรวมประชาชาติของประเทศ และเกี่ยวข้องกับเกษตรกรชาวสวนยางเป็นจำนวนมาก การเปลี่ยนแปลงของระดับราคาจึงส่งผลกระทบต่อรายได้ของเกษตรกร มีผลต่อชีวิตความเป็นอยู่ของเกษตรกรเหล่านั้น โดยในปีใดที่เกษตรกรสามารถจำหน่ายราคายางได้ในราคาดี มีรายได้สูง การจับจ่ายใช้สอยมีมาก เศรษฐกิจในท้องถิ่นนั้นก็จะดีตามไปด้วย ในทางตรงกันข้ามหากระดับราคายางตกต่ำก็จะส่งผลเดือดร้อนต่อเกษตรกร

ด้วยเหตุนี้ ผลิตภัณฑ์ยางพารามีผลกระทบต่อเศรษฐกิจรวมในวงกว้าง
รัฐบาลจึงเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้อง โดยเฉพาะในปีที่ราคายางตกต่ำ ในระยะ 3-4
ปีที่ผ่านมาระดับราคายางอยู่ในเกณฑ์ที่ต่ำมาโดยตลอด
ระดับราคาบางโอกาสอยู่ต่ำกว่าระดับราคาต้นทุนการผลิตของเกษตรกร
ทำให้รัฐบาลต้องตั้งงบประมาณเป็นจำนวนมากเข้าแทรกแซงรับซื้อยางพาราจากเกษตรกรเป็นระยะๆ
เพื่อมิให้ระดับราคายางภายในประเทศตกต่ำเกินไป
ซึ่งนโยบายการแทรกแซงดังกล่าวเป็นเพียงมาตรการการแก้ปัญหาในระยะสั้นเท่านั้น
ในขณะที่แผนการแก้ไขปัญหาระยะยาวยังอยู่ในระหว่างดำเนินงาน
โดยเป็นการศึกษาร่วมมือกับประเทศผู้ผลิตรายใหญ่อีก 2 ประเทศคือ มาเลเซีย และอินโดนีเซีย
รัฐบาลไทยได้เป็นผู้นำในการจัดประชุมระดับรัฐมนตรีหลายครั้งในปี 2544
เพื่อขอความเห็นชอบกับการวางมาตรการจัดการปัญหาราคายาง การผลิตยาง และการค้ายาง
โดยมีชื่อเรียกว่า “ความร่วมมือยางไตรภาคี” ซึ่งเป็นข้อตกลงด้านการค้าระหว่างประเทศ

บริษัทในฐานะผู้ผลิตและส่งออกมีความจำเป็นที่ต้องติดตามแนวทางนโยบายของรัฐบาลอย่างใกล้ชิด
เพราะจะมีผลกระทบต่อการดำเนินงานของบริษัทอย่างมีสาระสำคัญ
หากมาตรการที่กำหนดโดยภาครัฐไม่สอดคล้องกับกลไกตลาดเสรี อาทิเช่น

1.  นโยบายระยะสั้นด้วยการแทรกแซงราคา

บริษัทในฐานะภาคเอกชนใช้ราคาตลาดโลกเป็นเกณฑ์ในการดำเนินการตลาด จึงต้องกำหนด

ราคารับซื้อวัตถุดิบที่สอดคล้องกับราคาตลาดโลกเป็นหลัก
การแทรกแซงราคายางของรัฐบาลทำให้ระบบกลไกราคาตลาดเสรีได้เปลี่ยนแปลงไป(Market
Distortion) บริษัทต้องซื้อวัตถุดิบในราคาที่สูงกว่าที่ควรจะเป็น ณ ขณะนั้น
ซึ่งส่งผลต่อต้นทุนการผลิตของบริษัท นอกเหนือจากเรื่องระดับราคาแล้ว
ปริมาณผลผลิตที่เข้าสู่ภาคเอกชนก็จะมีน้อยกว่าที่ควรจะเป็นด้วย

2.  นโยบายระยะปานกลาง หรือระยะยาว

  หากรัฐบาลมีมาตรการที่จะลดปริมาณยางธรรมชาติลงด้วยการจำกัดพื้นที่เพาะปลูก หรือ

กำหนดโควต้าการส่งออก หรือมาตรการภาษีการส่งออก ก็จะทำให้ต้นทุนการผลิตของบริษัทสูงขึ้น
ส่งผลต่อความสามารถในการแข่งขันกับผู้ผลิตรายอื่นในต่างประเทศ

ด้วยเหตุดังกล่าวข้างต้น
การร่วมประสานกับภาครัฐบาลแลกเปลี่ยนข้อมูลโดยผ่านทางสมาคมผู้ส่งออกยางพาราไทย
ในฐานะตัวแทนภาคเอกชนเพื่อให้ภาครัฐมีความรู้ เข้าใจถึงสถานการณ์ยางพาราในตลาดโลก
ทำให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องสามารถกำหนดนโยบายที่ส่งเสริมอุตสาหกรรมยางพาราในประเทศเป็นมาตรการที่เหมาะสม
ส่งผลดีต่อเกษตรกรชาวสวนยาง และในขณะเดียวกันก็ไม่กระทบต่อภาคเอกชนในด้านลบ
เป็นสิ่งที่ภาคเอกชนให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก
เพื่ออุตสาหกรรมยางมีการเจริญเติบโตก้าวหน้าต่อไปในอนาคต

ปริมาณวัตถุดิบและต้นทุนการผลิต

  ผลิตภัณฑ์ของบริษัทประกอบด้วยวัตถุดิบยางพาราที่ผลิตจากเกษตรกรทั้งในรูปของ

น้ำยางสด ยางแผ่นดิบ และเศษยางก้นถ้วย(Cup Lump) และเป็นวัตถุดิบหลักในส่วนการผลิต
มีอัตราส่วนโดยเฉลี่ยมากกว่าร้อยละ 80 ของต้นทุนการผลิตรวม
จากสภาวะอุตสาหกรรมยางที่มีการแข่งขันอย่างเสรี
ทำให้การกำหนดราคารับซื้อวัตถุดิบยางพาราจากท้องถิ่นต้องอยู่ในระดับสะท้อนราคาตลาดในขณะนั้น
หรือเทียบเท่ากับผู้ผลิตรายอื่นที่อยู่ในบริเวณดังกล่าว
ในขณะที่ผลผลิตยางพาราที่เกษตรกรชาวสวนยางสามารถผลิตได้ในแต่ละปีถูกจำกัดด้วยสภาพภูมิศาสตร์
และฐานะทางเศรษฐกิจของตนเอง และส่งผลต่อระดับราคาวัตถุดิบในท้องถิ่นในช่วงเวลาขณะนั้น
ซึ่งการดำเนินการป้องกันความเสี่ยงจากการสรรหาวัตถุดิบและความผันผวนของราคาวัตถุดิบเป็นไปได้ยาก
เพราะผู้ผลิตและผู้ส่งออกไม่สามารถทำสัญญาซื้อขายล่วงหน้ากับเกษตรกรหรือผู้ขายในท้องถิ่นได้
เนื่องจากการบังคับใช้สัญญาไม่สามารถเป็นจริงได้ในการปฏิบัติ
ทางบริษัทจึงต้องพยายามลดความเสี่ยงในการจัดหาวัตถุดิบ
ด้วยการพยายามกำหนดแผนการจัดหาให้สอดคล้องกับแนวทางการจำหน่ายของฝ่ายการตลาด
รวมถึงปัจจัยอื่นด้วย เช่น จำนวนผลผลิตที่เข้าสู่ตลาด ระดับราคา
และการคาดการณ์ระดับราคาหรือผลผลิตในอนาคต
ซึ่งเป็นการคาดการณ์ที่ต้องอาศัยประสบการณ์ที่ผ่านมา
การจัดระบบเครื่อข่ายการสรรหาวัตถุดิบที่เหมาะสมกับสถานการณ์ในแต่ละพื้นที่ด้วย

ในส่วนกระบวนการผลิต การปรับปรุงเทคโนโลยีอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะสายผลิตภัณฑ์ยางแท่ง
STR ที่มีกระบวนการผลิตที่ใช้เครื่องจักรเป็นจำนวนมากเป็นสิ่งที่ผู้บริหารได้กำหนดเป็นนโยบาย
เพื่อให้กระบวนการผลิตของโรงงานมีประสิทธิภาพสูงสุด
ส่งผลถึงระดับต้นทุนการผลิตที่สามารถแข่งขันกับผู้ผลิตรายอื่นทั้งในประเทศและต่างประเทศได้

6. ความเสี่ยงด้านการบริหารจัดการ

บริษัทดำเนินธุรกิจในอุตสาหกรรมยางพารา ที่มีลักษณะเป็นอุตสาหกรรมเฉพาะกลุ่ม
และประกอบกิจการตามลักษณะภูมิประเทศของแหล่งวัตถุดิบ คือภาคตะวันออก
และภาคใต้ของประเทศไทย การดำเนินธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับวัตถุดิบ
ลักษณะสินค้าเกษตรจำเป็นต้องมีการบริหารจัดการที่ดี มีประสิทธิภาพ
ไม่เช่นนั้นความเสียหายจากการแปรสภาพวัตถุดิบอาจจะเกิดขึ้นได้สูงมาก
บุคลากรที่เกี่ยวข้องต้องมีความรู้และประสบการณ์ในผลิตภัณฑ์ดังกล่าว
ซึ่งต้องอาศัยระยะเวลายาวนานในภาคปฏิบัติ เพื่อให้ได้บุคลากรที่มีประสิทธิภาพ

ในทางกลับกัน ลักษณะกลุ่มผู้ซื้อเป็นองค์กรที่ตั้งมาเป็นระยะเวลายาวนาน
และไม่ค่อยมีการเปลี่ยนแปลงในตัวบุคลากร
ความสัมพันธ์ส่วนบุคคลระหว่างผู้ซื้อและผู้ขายที่สร้างขึ้นมาเป็นระยะเวลานานเป็นปัจจัยหนึ่งที่มีส่วนสนับสนุนต่อการขยายตัวทางธุรกิจ
กล่าวได้ว่าผู้ดำเนินกิจการรายใหญ่ที่ประสบความสำเร็จ
จะมีประสบการณ์ในอุตสาหกรรมยางพารามาเป็นระยะเวลายาวนาน
และมุ่งเน้นในอุตสาหกรรมดังกล่าวโดยไม่มีการแตกแนวไปยังธุรกิจประเภทอื่น
การเข้ามาในอุตสาหกรรมยางพาราของผู้ดำเนินกิจการรายใหม่ที่ไม่มีประสบการณ์จึงเป็นไปค่อนข้างยาก
เพราะกลุ่มผู้ซื้อจะให้ความสำคัญต่อประวัติการดำเนินการ ความเชื่อถือได้ในด้านตัวผลิตภัณฑ์
และชื่อเสียงของคณะผู้บริหารในบริษัท

คณะผู้บริหารของบริษัท ศรีตรังแอโกรอินดัสทรี จำกัด (มหาชน)
นับเป็นกลุ่มบุคคลคณะหนึ่งที่มีประสบการณ์ในอุตสาหกรรมยางพารามาเป็นระยะเวลานาน
โดยเฉพาะประธานกรรมการบริษัท ได้เริ่มชีวิตการทำงานในอุตสาหกรรมยางมาเมื่อประมาณ 40
ปีที่ผ่านมา ซึ่งเป็นช่วงการเริ่มต้นอุตสาหกรรมยางของประเทศไทย
สถานะของผู้บริหารจึงเป็นที่ยอมรับทั้งในประเทศและต่างประเทศ ลักษณะข้างต้น
ทำให้บริษัทมีความเสี่ยงด้านความอยู่รอดในกรณีที่มีการเปลี่ยนแปลงผู้บริหาร
ซึ่งเป็นกลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหญ่ด้วย
หรือในอีกด้านหนึ่งอาจทำให้ผู้ถือหุ้นรายใหญ่รายอื่นไม่สามารถเข้ามาครอบงำกิจการเพื่อเปลี่ยนแปลงการจัดการ
ในกรณีที่ฝ่ายจัดการปัจจุบันไม่สามารถทำงานให้เกิดประโยชน์สูงสุดแก่ผู้ถือหุ้น