ความเสี่ยง คือ เหตุการณ์หรือการกระทำใดๆ ที่อาจเกิดขึ้นภายใต้สถานการณ์ที่ไม่แน่นอน
และจะส่งผลกระทบ หรือสร้างความเสียหาย หรือลดโอกาสความสำเร็จที่จะบรรลุเป้าหมาย
หรือวัตถุประสงค์ทั้งในระดับองค์กร ระดับหน่วยงาน และบุคลากร
จะเห็นได้ว่าความเสี่ยงสามารถเกิดขึ้นได้ในทุกองค์กรธุรกิจ
รวมทั้งธนาคารพาณิชย์ที่ต้องดำเนินงานภายใต้ปัจจัยแวดล้อมทางเศรษฐกิจและการเงิน
ที่กำลังมีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วตามกระแสแห่งโลกาภิวัฒน์
ทั้งการเปลี่ยนแปลงในเชิงบวกและลบ ไม่ว่าจะเป็นอัตราดอกเบี้ย อัตราแลกเปลี่ยน กระแสเงินทุน
การแข่งขัน ตลอดจนกฎระเบียบต่างๆ เป็นต้น ดังนั้น การมีระบบการบริหารความเสี่ยงที่ดี
จึงนับเป็นสิ่งสำคัญประการหนึ่งในการดำเนินธุรกิจ ด้วยเหตุนี้
ธนาคารจึงให้ความสำคัญต่อการพัฒนาและปรับปรุงกระบวนการบริหารความเสี่ยงให้มีประสิทธิภาพอย่างต่อเนื่อง
เพื่อให้ธนาคารสามารถแข่งขันและสร้างผลตอบแทนสูงสุดแก่ผู้ถือหุ้นได้

ทั้งนี้ สามารถแบ่งแยกความเสี่ยงที่สำคัญในธุรกิจธนาคารได้ดังนี้

1.  ความเสี่ยงด้านสินเชื่อ (Credit Risk)

ความเสี่ยงดานสินเชื่อ หมายถึง
โอกาสหรือความนาจะเปนที่คูสัญญาหรือผูกูยืมไมสามารถปฏิบัติตามเงื่อนไขและขอตกลงในสัญญา
หรือคุณภาพสินทรัพย์เสื่อมลง ซึ่งมีผลทําใหธนาคารไมได้รับชําระหนี้คืนเต็มจํานวนตามสัญญา
และอาจมีผลกระทบต่อเงินกองทุนของธนาคาร

1. ดานเงินใหสินเชื่อดอยคุณภาพ (Non-Performing Loans : NPLs)

การเพิ่มขึ้นของ NPLs ทําใหธนาคารตองกันเงินสํารองคาเผื่อหนี้สงสัยจะสูญเพิ่มขึ้น
และมีผลกระทบตอ
ผลการดําเนินงาน สถานะทางการเงิน และความเพียงพอของเงินทุนสํารองของธนาคาร
สวนหนึ่งของการเพิ่มขึ้นของ NPLs
มีผลมาจากการเปลี่ยนแปลงหลักเกณฑ์การจัดชั้นคุณภาพสินทรัพยที่เข้มงวดขึ้นของธนาคาร
แหงประเทศไทย

อยางไรก็ตาม ธนาคารมีมาตรการแกไขและควบคุมไมให NPLs เพิ่มมากขึ้น
มีการกําหนดเปาหมายให
หนวยงานอํานวยสินเชื่อลดจํานวน NPLs ลงทุกป มีกระบวนการจัดการกับลูกหนี้ที่อาจมีปญหา
กอนที่จะกลาย
เปนหนี้เสีย นอกจากนั้น
เครื่องมือประเมินความเสี่ยงลูกคาที่ธนาคารใชในการพิจารณาสินเชื่อก็จะชวยใหกระบวนการคัดเลือกลูกคามีประสิทธิภาพมากขึ้นดวย
และในป 2548 ไดจัดใหมีโครงการเรงลดปริมาณ NPLs
ตอเนื่องจากปกอน
โดยมอบหมายใหผูบริหารระดับสูงเปนแกนนําในการเรงรัดและปรับปรุงโครงสรางหนี้แยกตามพื้นที่
เรงรัดดําเนินคดีและบังคับคดีกับลูกหนี้ที่มีปญหา
และเรงขายทรัพยสินรอการขายโดยการจัดประมูล นอกจากนี้
ธนาคารยังไดปรับปรุงอํานาจในการอนุมัติสินเชื่อและปรับปรุงโครงสรางหนี้
ตลอดจนอํานาจในการซื้อขายทรัพยสิน
เพื่อใหกระบวนการในการพิจารณาตัดสินใจมีประสิทธิภาพและควบคุมความเสี่ยงไดดีขึ้น

2. การปรับปรุงโครงสรางหนี้อาจทําใหธนาคารไดรับชําระเงินตนและดอกเบี้ยนอยลง
และสินเชื่อที่ไดรับการปรับปรุงโครงสรางหนี้อาจกลับมาเปน NPLs อีก

ธนาคารดําเนินการปรับปรุงโครงสรางหนี้ภายใตแนวทางที่ธนาคารแหงประเทศไทยกําหนด
การปรับปรุงโครงสรางหนี้อาจสงผลกระทบอยางมีนัยสําคัญกับฐานะการเงินและผลการดําเนินงานของธนาคารได
เนื่องจากธนาคารอาจไดรับดอกเบี้ยหรือเงินตนในจํานวนที่ลดลงจากสัญญาเดิม
และอาจตองกันเงินสํารองเพิ่มขึ้นในกรณีที่สินเชื่อดังกลาวกลายเปน NPLs อีกครั้ง

ธนาคารมีนโยบายใหหนวยงานอำนวยสินเชื่อ
ติดตามการดําเนินธุรกิจและการปฏิบัติตามสัญญาปรับปรุงโครงสรางหนี้ของลูกหนี้อยางใกลชิด
และในบางกรณีแมธนาคารจะสามารถปรับปรุงโครงสร้างหนี้สินเชื่อดอยคุณภาพเปนสินเชื่อปกติตามแนวทางที่ธนาคารแหงประเทศไทยกําหนดได้
แตธนาคารอาจพิจารณาไมปรับจนกวาจะมั่นใจวาลูกหนี้ดังกลาวจะไมกลับไปเปน NPLs อีก

อนึ่ง ในป 2548
ธนาคารมีนโยบายกันเงินสํารองคาเผื่อหนี้สูญสําหรับสินเชื่อปกติเป็นรายเดือนขั้นต่ำเดือนละ 300
ลานบาท
เพื่อใหระดับเงินสํารองทั้งสิ้นต่อเงินสำรองตามเกณฑ์ธนาคารแห่งประเทศไทยใกล้เคียงกับธนาคารพาณิชย์ขนาดใหญ่อื่นๆ
และสามารถรองรับความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นไดในกรณีที่หนี้ปกติหรือหนี้ที่ผานการปรับปรุงโครงสรางหนี้กลายเปน
NPLs และในไตรมาสที่ 4 ธนาคารได้กันเงินสำรองหนี้สูญเพิ่มขึ้นอีก 2,800 ล้านบาท

3. ความเสี่ยงจากการกระจุกตัวของสินเชื่อ

ธนาคารไดดำเนินการติดตามการกระจุกตัว
และการกระจายตัวของสินเชื่อในแตละอุตสาหกรรมอยางใกลชิดเพื่อกําหนดยอดสินเชื่อสูงสุดที่ธนาคารสามารถใหลูกหนี้ไดในแตละอุตสาหกรรม
(Industry Concentration Limit) ธนาคารสนับสนุนการใหสินเชื่อแกภาคเศรษฐกิจที่สําคัญ
เชน ภาคการสงออก ภาคบริการภาคอุตสาหกรรม ที่ชวยเพิ่มผลผลิตมวลรวมของประเทศ
ซึ่งการใหสินเชื่อแกภาคธุรกิจตางๆ ในป 2548 (ไมรวมตั๋ว SAM)
ไมมีการกระจุกตัวในธุรกิจใดธุรกิจหนึ่งที่เปนนัยสําคัญ
สวนใหญเปนสินเชื่อที่ใหแกภาคเศรษฐกิจที่สําคัญ อาทิ ธุรกิจอุตสาหกรรมการผลิต
ธุรกิจการพาณิชย (ไดแก การพาณิชย์ การนําเขา และ
การสงออก) ธุรกิจการบริโภค และธุรกิจการบริการ คิดเปน รอยละ 19.0 ร้อยละ 14.4
ร้อยละ 15.5 และ ร้อยละ 13.0 ของเงินใหสินเชื่อรวม ตามลําดับ

4. ความเสี่ยงจากการดอยคาของหลักประกัน

สินเชื่อของธนาคารจํานวนมากมีหลักประกันเปนอสังหาริมทรัพย
ซึ่งมูลคาของอสังหาริมทรัพยจะขึ้นอยูกับสภาพการณทางเศรษฐกิจ
หากเศรษฐกิจเกิดภาวะถดถอย มูลคาของหลักประกันอาจจะปรับลดลง
ธนาคารจึงอาจจะตองเพิ่มการกันเงินสํารองสําหรับ NPLs
และทําใหจํานวนเงินที่ธนาคารควรไดรับจากการจําหน่าย
สินทรัพยรอการขายลดลง อันจะสงผลกระทบตอผลกําไรสุทธิและเงินทุนของธนาคารได
อยางไรก็ตาม
ธนาคารไดกําหนดใหมีการทบทวนการประเมินราคาหลักประกันดังกลาวใหเปนปจจุบัน
เพื่อให้ทราบมูลคาที่แท้จริงของหลักประกัน
เพื่อจะไดนําไปกําหนดกลยุทธในการดําเนินการใหสอดคลองกับความเสี่ยงดานสินเชื่อที่เปลี่ยนแปลงไป
และไดมีการกันคาเผื่อการดอยคาของทรัพยสินรอการขายไวแล้วตามรายละเอียดในหมายเหตุประกอบงบการเงิน
ข้อ 3.7

  5. ความเสี่ยงจากผลขาดทุนของเงินใหสินเชื่อที่โอนไปบรรษัทบริหารสินทรัพยไทย (บสท.)

ธนาคารมีความเสี่ยงจากผลขาดทุนของเงินใหสินเชื่อที่โอนไป บสท.
เนื่องจากธนาคารมีขอตกลงแบง
ปนผลกําไร และขาดทุนในอนาคตของเงินใหสินเชื่อที่โอนไป ในกรณีที่ บสท. บริหาร NPLs
ที่รับโอนไปแลวเกิดผลขาดทุน ธนาคารจะตองรวมรับผิดชอบในผลขาดทุนตามเกณฑที่กําหนด
อยางไรก็ตาม ธนาคารไดมีการกันเงินสํารองในสวนนี้ไวแลว
ตามรายละเอียดในหมายเหตุประกอบงบการเงิน ข้อ 3.5

2.  ความเสี่ยงด้านตลาด (Market Risk)

ความเสี่ยงด้านตลาด หมายถึง ความเสี่ยงที่เกิดจากการเคลื่อนไหวของอัตราดอกเบี้ย
อัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ และราคาตราสารที่มีผลกระทบในทางลบต่อรายได้
และเงินกองทุนของธนาคาร โดยความเสี่ยงด้านตลาดสามารถแบ่งออกเป็น 3 ด้าน คือ
ความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ย ความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน และความเสี่ยงจากราคา

ธนาคารมีการจัดทำนโยบายการบริหารความเสี่ยงด้านตลาด
และนโยบายการบริหารฐานะในบัญชีเพื่อการค้า (Trading Book Policy) ที่ชัดเจน
เพื่อใช้เป็นแนวทางในการบริหารความเสี่ยงด้านตลาดของธนาคารและเตรียมความพร้อมในการจัดทำรายงานและการประเมินเงินกองทุนที่ต้องดำรงสำหรับรองรับความเสี่ยงด้านตลาดตามนโยบายของธนาคารแห่งประเทศไทย
โดยธนาคารได้มีการจัดการความเสี่ยงที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของปัจจัยตลาดอย่างเหมาะสม
ดังนี้

1.  ความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ย (Interest Rate Risk) ที่มีต่อ Trading Book
    ของธนาคาร

เป็นความเสี่ยงที่รายได้หรือเงินกองทุนได้รับผลกระทบในทางลบจากการเคลื่อนไหวของอัตราดอกเบี้ยธนาคารได้จัดทำรายงานแสดงความเสี่ยงด้านตลาด
(Daily Trading Risk Report) โดยใช้ Value at Risk (VaR)
เป็นเครื่องมือประเมินความเสี่ยง
ซึ่งค่าความเสี่ยงจากการเคลื่อนไหวของอัตราดอกเบี้ยมีค่าค่อนข้างน้อย
เมื่อเปรียบเทียบกับขนาดของฐานะ (Position) และเงินกองทุนของธนาคาร
โดยค่าความเสี่ยงดังกล่าวอยู่ภายใต้เพดานที่กำหนด และอยู่ในระดับที่ธนาคารยอมรับได้

2.  ความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ (Foreign Exchange Risk)

เป็นความเสี่ยงที่รายได้หรือเงินกองทุนได้รับผลกระทบในทางลบจากการเคลื่อนไหวของอัตราแลกเปลี่ยนจากการทำธุรกรรมที่เป็นสกุลเงินตราต่างประเทศ
หรือจากการมีสินทรัพย์หรือหนี้สินในสกุลเงินตราต่างประเทศ

ธนาคารควบคุมธุรกรรมการซื้อขายแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศประจำวันทั้งในส่วนที่เกี่ยวข้องกับรายการซื้อขายเงินทันที
(Spot) รายการซื้อขายเงินล่วงหน้า (Forward) และรายการแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ
(Swap) โดยกำหนดให้ทำธุรกรรมภายใต้เพดานที่กำหนด
ซึ่งเพดานดังกล่าวผ่านความเห็นชอบจากคณะกรรมการผู้บริหารระดับสูง
รวมทั้งธนาคารได้จัดทำรายงานแสดงความเสี่ยงด้านตลาดโดยใช้ VaR
เป็นเครื่องมือประเมินความเสี่ยง
ซึ่งค่าความเสี่ยงจากการเคลื่อนไหวของอัตราแลกเปลี่ยนมีค่าค่อนข้างน้อย
เมื่อเปรียบเทียบกับขนาดของฐานะ (Position) เงินลงทุนของธนาคาร
และเงินกองทุนของธนาคาร
ซึ่งค่าความเสี่ยงดังกล่าวอยู่ภายใต้เพดานและอยู่ในระดับที่ธนาคารยอมรับได้

นอกจากนี้ ธนาคารยังได้ทำการประเมินมูลค่าตามราคาตลาด (Mark to Market)
ของธุรกรรมเงินตราต่างประเทศทุกสิ้นวันทำการ
เพื่อประเมินผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศที่จะส่งผลกระทบต่อรายได้และเงินกองทุนของธนาคาร

3.  ความเสี่ยงจากราคา (Price Risk)

เป็นความเสี่ยงที่รายได้หรือเงินกองทุนได้รับผลกระทบในทางลบเนื่องจากการเคลื่อนไหวของราคา
ตราสารทุน โดยธนาคารได้จัดทำรายงานแสดงความเสี่ยงด้านตลาด โดยใช้ VaR
เป็นเครื่องประเมินความเสี่ยงซึ่งค่าความเสี่ยงจากการเคลื่อนไหวของราคาตราสารทุนมีค่าค่อนข้างน้อยเมื่อเปรียบเทียบกับขนาดของฐานะ
(Position) และเงินกองทุนของธนาคาร ซึ่งค่าความเสี่ยงดังกล่าวอยู่ภายใต้เพดาน
และอยู่ในระดับที่ธนาคารยอมรับได้

มาตรการบริหารความเสี่ยงด้านตลาด

ธนาคารได้มีมาตรการในการบริหารความเสี่ยงด้านตลาดสำหรับธุรกรรมที่จัดอยู่ในบัญชีเพื่อการค้าโดยให้ความสำคัญกับ

1.  การจัดทำนโยบายบริหารความเสี่ยงด้านตลาด และนโยบายการบริหารฐานะในบัญชีเพื่อการค้า
    (Trading Book Policy)
    เพื่อเป็นแนวทางการบริหารความเสี่ยงด้านตลาดสำหรับธุรกรรมที่จัดอยู่ในบัญชีเพื่อการค้าและสนับสนุนกลยุทธ์ทางธุรกิจของธนาคารโดยคำนึงถึงความเสี่ยงในระดับที่ธนาคารยอมรับได้
    ซึ่งสอดคล้องกับแนวนโยบายการกำกับดูแลความเสี่ยงด้านตลาดของธนาคารแห่งประเทศไทย
    และแนวทางในการดำรงเงินกองทุนต่อสินทรัพย์เสี่ยงด้านตลาด
    อีกทั้งรองรับการบริหารความเสี่ยงแนวใหม่ตาม Basel II

2.  การจัดการและการควบคุมความเสี่ยงด้านตลาด
    ธนาคารมีระบบงานและเครื่องมือในการวิเคราะห์ความเสี่ยงด้านตลาด โดยใช้ VaR
    เปรียบเทียบกับเพดานที่ได้รับอนุมัติ เพื่อควบคุมความเสี่ยงให้อยู่ในระดับที่ธนาคารยอมรับได้
    และจัดทำรายงานแสดงความเสี่ยงด้านตลาดเสนอผู้บริหารและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทุกสิ้นวันทำการ

3.  การทดสอบภาวะวิกฤต (Stress Tests) ตามแนวทางที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด
    เพื่อแสดงความสูญเสียในกรณีที่เผชิญกับภาวะวิกฤต และกำหนดสัญญาณเตือนภัย
    สำหรับเตรียมการจัดทำแผนเพื่อรองรับการดำเนินธุรกิจต่อเนื่องในภาวะฉุกเฉิน (Business
    Continuity Plan : BCP)
    เพื่อบรรเทาหรือรองรับความเสียหายในกรณีที่เกิดภาวะวิกฤตในอนาคต

4.  การสื่อสารให้คณะกรรมการ ผู้บริหาร และพนักงานของธนาคารที่เกี่ยวข้อง
    มีความเข้าใจและตระหนักในเรื่องความเสี่ยงด้านตลาด
    และเห็นความสำคัญในการป้องกันความเสี่ยงตามแนวทางที่กำหนดไว้ในนโยบายบริหารความเสี่ยงด้านตลาดซึ่งได้ผ่านการเห็นชอบและอนุมัติจากคณะกรรมการธนาคาร

5.  การพัฒนาพนักงานโดยการฝึกอบรมในเรื่องการบริหารความเสี่ยงด้านตลาด และหัวข้ออื่นๆ
    ที่เกี่ยวข้อง ให้มีความรู้ความสามารถเฉพาะด้านในงานบริหารความเสี่ยง
    เพื่อเพิ่มศักยภาพและประสิทธิภาพในการบริหารความเสี่ยงด้านตลาดมากยิ่งขึ้น

    1.  ความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยและสภาพคล่อง

1. ความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ย (Interest Rate Risk) ที่มีต่อ Banking Book
ของธนาคาร

องค์ประกอบสำคัญประการหนึ่งของนโยบายการบริหารความเสี่ยงของธนาคารได้แก่
การบริหารความเสี่ยงของโครงสร้างอัตราดอกเบี้ย (Structural Interest Rate
Sensitivity) โดยที่ความเสี่ยงของการเปลี่ยนแปลงอัตราดอกเบี้ยจะเกิดขึ้นเมื่อสินทรัพย์ หนี้สิน
และรายการนอกงบดุล ทั้งที่มีและไม่มีความผันแปรต่อการเปลี่ยนแปลงอัตราดอกเบี้ย
มีรอบระยะเวลาในการเปลี่ยนดอกเบี้ยหรือการครบกำหนดตามสัญญาไม่ตรงกัน
ผลต่างที่เกิดขึ้นอาจส่งผลให้ดอกเบี้ยรับสุทธิของธนาคารได้รับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงของระดับอัตราดอกเบี้ยในตลาด
ทั้งนี้ ความเสี่ยงหลักจากโครงสร้างอัตราดอกเบี้ยของธนาคารได้แก่
ความเสี่ยงจากโครงสร้างของการปรับอัตราดอกเบี้ยในระยะสั้น (Short-Term Re-pricing
Risk) และความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ยต่างประเภทกัน (Basis Risk)

มาตรการบริหารความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ย

ธนาคารใช้การวิเคราะห์ความต่างในการปรับตัวของสินทรัพย์และหนี้สินในแต่ละช่วงเวลา
(Gap Analysis)
เป็นเครื่องมือหนึ่งในการประเมินความเสี่ยงจากการปรับเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ยของสินทรัพย์และหนี้สิน
ณ เวลาใดเวลาหนึ่ง โดยหากสินทรัพย์และหนี้สิน ถึงกำหนดชำระ
หรือถึงรอบระยะเวลาการปรับเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ยภายในระยะเวลาใดเวลาหนึ่ง
จะถือว่าสินทรัพย์หรือหนี้สินนั้น
เป็นสินทรัพย์หรือหนี้สินที่มีความอ่อนไหวต่อการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ย
การวิเคราะห์ความต่างในการปรับเปลี่ยนของอัตราดอกเบี้ย (Interest Rate Gap)
จัดทำโดยการเปรียบเทียบอายุหรืออัตราดอกเบี้ยที่อาจเปลี่ยนแปลงไปของสินทรัพย์และหนี้สิน
นอกจากนี้ การวิเคราะห์ดังกล่าวยังรวมถึงกระแสเงินสดจากการชำระคืนเงินต้น
ที่ประมาณการว่าจะได้รับคืนจากสินเชื่อทุกประเภทในระยะเวลาที่กำหนด
โดยหากสินทรัพย์ที่มีความอ่อนไหวต่อการปรับเปลี่ยนของอัตราดอกเบี้ย
มีจำนวนมากกว่าหนี้สินที่มีความอ่อนไหวต่อการปรับเปลี่ยนของอัตราดอกเบี้ย
จะถือว่ามีส่วนต่างเป็นบวก ในทางกลับกัน
หากหนี้สินที่มีความอ่อนไหวต่อการปรับเปลี่ยนของอัตราดอกเบี้ย
มีจำนวนมากกว่าสินทรัพย์ที่มีความอ่อนไหวต่อการปรับเปลี่ยนของอัตราดอกเบี้ย
จะถือว่ามีส่วนต่างเป็นลบ ซึ่งภาวะที่อัตราดอกเบี้ยปรับตัวเพิ่มขึ้น
การมีส่วนต่างที่เป็นลบจะมีผลทำให้ธนาคารมีดอกเบี้ยรับสุทธิลดลง
ขณะที่หากธนาคารมีส่วนต่างเป็นบวก จะมีผลทำให้ธนาคารมีดอกเบี้ยรับสุทธิเพิ่มขึ้น ในทางกลับกัน
หากอัตราดอกเบี้ยปรับลดลง การมีส่วนต่างที่เป็นลบจะมีผลทำให้ธนาคารมีดอกเบี้ยรับสุทธิเพิ่มขึ้น
ขณะที่หากธนาคารมีส่วนต่างเป็นบวก จะมีผลทำให้ธนาคารมีดอกเบี้ยรับสุทธิลดลง ทั้งนี้
คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน (Assets and Liabilities Committee : ALCO)
จะพิจารณารายงานผลการวิเคราะห์ความต่างในการปรับตัวของสินทรัพย์และหนี้สินในแต่ละช่วงเวลาอย่างน้อยเดือนละครั้ง
แต่ในภาวะที่มีการแข่งขันรุนแรงด้านอัตราดอกเบี้ย
ฝ่ายบริหารสินทรัพย์และหนี้สินจะมีการทำสถานการณ์จำลองในการปรับเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ยต่างๆเป็นหลายกรณี
พิจารณาร่วมกับภาวะสภาพคล่องของธนาคารและระบบธนาคาร เพื่อนำเสนอ ALCO
ในการตัดสินใจปรับเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ย ให้ทันกับภาวะตลาดที่เปลี่ยนแปลงไป

แม้การวิเคราะห์ส่วนต่างจะมีประโยชน์ในการประเมินความเสี่ยงของอัตราดอกเบี้ยที่อาจจะเกิดขึ้น
แต่การวิเคราะห์ส่วนต่างเป็นการประเมินทางสถิติ ณ วันที่กำหนดไว้แน่นอน
ซึ่งไม่คำนึงถึงผลกระทบที่อาจจะเกิดขึ้นจากอัตราดอกเบี้ย การเปลี่ยนแปลงในรายได้ในอนาคต
และประมาณการกระแสเงินสดของธนาคาร นอกจากนี้
การวิเคราะห์ส่วนต่างไม่ได้พิจารณาถึงปัจจัยดังนี้

(ก) แนวโน้มในการชำระคืนก่อนกำหนดของสินทรัพย์ที่มีความอ่อนไหวต่ออัตราดอกเบี้ย

(ข) การเลือกแหล่งเงินทุน (เงินฝากหรือเงินกู้ยืม) ในภาวะที่อัตราดอกเบี้ยมีความผันผวน หรือ

(ค)
รอบระยะเวลาการเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ยที่ล่าช้ากว่ากันของสินทรัพย์หรือหนี้สินที่มีอัตราดอกเบี้ยลอยตัว
นอกเหนือจากรายการอื่นๆ ที่มีผลกระทบต่อรายรับและกระแสเงินสด

ทั้งนี้ วิธีเบื้องต้นในการประเมินความเสี่ยงต่อความผันผวนของอัตราดอกเบี้ยของธนาคาร
จะทำผ่านโปรแกรมแบบจำลองรายได้ดอกเบี้ยสุทธิ (Net Interest Income Simulation :
NII Simulation)
ซึ่งออกแบบและพัฒนาเพื่อจำลองผลของการเปลี่ยนแปลงอัตราดอกเบี้ยที่มีต่อดอกเบี้ยรับสุทธิของธนาคาร
การทดสอบโดยใช้แบบจำลองซ้ำหลายๆ
ครั้งจะช่วยให้ทราบแนวโน้มที่ชัดเจนขึ้นเกี่ยวกับผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นจากความผันผวนของอัตราดอกเบี้ยต่อดอกเบี้ยรับสุทธิของธนาคารซึ่งจะส่งผลต่อผลกำไรของธนาคาร
แบบจำลองนี้ยังสามารถจำลองสถานการณ์ที่ Worse Case และ Best Case
เพื่อทำให้ธนาคารสามารถกำหนดงบประมาณได้อย่างมีประสิทธิภาพ
รวมถึงการวางแผนการจัดการในกรณีที่ธุรกิจเติบโตสูง เติบโตตามประมาณการ
และกรณีเกิดวิกฤตการณ์

ธนาคารได้ดำเนินการป้องกันความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยโดยสองวิธีหลักได้แก่

(ก) การบริหารรอบระยะเวลาของสินทรัพย์และหนี้สินซึ่งปรากฏในงบดุลของธนาคาร และ

(ข) การใช้ตราสารที่อยู่นอกงบดุลซึ่งจะใช้เฉพาะกรณีเท่านั้น

นอกจากนี้
สินเชื่อส่วนใหญ่ของธนาคารจะคิดอัตราดอกเบี้ยลอยตัวซึ่งเป็นแนวปฏิบัติเดียวกันกับธนาคารพาณิชย์อื่น
โดยมีแหล่งเงินทุนจากเงินฝากบัญชีกระแสรายวัน บัญชีออมทรัพย์
และบัญชีฝากประจำระยะสั้นซึ่งอัตราดอกเบี้ยรับ
และดอกเบี้ยจ่ายขึ้นอยู่กับอัตราเงินฝากหรือเงินกู้ยืมขั้นต่ำที่ประกาศโดยธนาคาร
สำหรับสินเชื่อในประเทศโดยส่วนใหญ่
ธนาคารจะได้รับรายได้จากส่วนเพิ่มของดอกเบี้ยที่เป็นอัตราคงที่บวกอัตราดอกเบี้ยเงินกู้ขั้นต่ำสำหรับลูกค้าชั้นดี
(Minimum Loan Rate : MLR) อัตราดอกเบี้ยเงินกู้ขั้นต่ำสำหรับลูกค้ารายย่อย (Minimum
Retail Rate : MRR) หรืออัตราดอกเบี้ยเงินกู้ขั้นต่ำสำหรับเงินกู้เบิกเงินเกินบัญชี (Minimum
Overdraft Rate : MOR) ของธนาคาร ทั้งนี้ ธนาคารมีการปรับอัตราดอกเบี้ย MLR, MRR และ
MOR เป็นระยะโดยขึ้นอยู่กับต้นทุนการกู้ยืมโดยเฉลี่ย ส่วนในการกำหนดต้นทุนการกู้ยืมของธนาคาร
ธนาคารจะคำนวณจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ยเงินฝากของธนาคาร
เงินฝากของธนาคารโดยส่วนใหญ่มีกำหนดระยะเวลาสามเดือนหรือน้อยกว่า
ซึ่งธนาคารเชื่อว่าความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยของธนาคารมีไม่มากนัก

2.  ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง (Liquidity Risk)

ธนาคารพิจารณาระดับสภาพคล่องจากการถอนเงินฝาก การชำระคืนเงินกู้ระหว่างธนาคาร
(Purchased Funds) เมื่อครบกำหนดการให้สินเชื่อ
และความต้องการเงินทุนหมุนเวียนของธนาคาร ทั้งนี้
ธนาคารมีนโยบายการบริหารระดับสภาพคล่องในสินทรัพย์และหนี้สินทุกประเภทของธนาคาร
โดยมีเป้าหมายว่า ธนาคารยังคงมีแหล่งเงินทุนในยามจำเป็นด้วยต้นทุนที่เหมาะสม
แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่ธนาคารได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง

มาตรการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง

การบริหารสภาพคล่องมีวัตถุประสงค์เพื่อทำให้ธนาคารมีแหล่งเงินทุนที่เพียงพอในการปฏิบัติตามหน้าที่ของธนาคารภายใต้สัญญา
กฎ และระเบียบทางการเงินต่างๆ
การบริหารสภาพคล่องจะใช้การบริหารอัตราส่วนทางการเงินและการทดสอบเมื่อธนาคารประสบกับวิกฤต
(Stress Tests)
โดยมีอัตราส่วนทางการเงินเป็นเครื่องวัดและควบคุมมิให้ธนาคารพึ่งพาแหล่งเงินทุนบางแหล่งมากเกินไป
รวมถึงป้องกันมิให้เกิดความเสี่ยงจากการให้สินเชื่อแก่ลูกค้าบางกลุ่มมากเกินไป ทั้งนี้
ธนาคารได้มีการทดสอบดังกล่าวโดยคำนึงถึงปัจจัยความเสี่ยงอย่างต่อเนื่องเพื่อให้มั่นใจได้ว่าธนาคารมีความสามารถในการจัดการกับการไหลออกของเงินสดเป็นจำนวนมากที่อาจเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน
อนึ่ง แหล่งเงินทุนส่วนใหญ่ของธนาคารอยู่ในรูปของสกุลเงินบาท นอกจากนี้
ธนาคารพยายามจัดหาเงินทุนจากแหล่งเงินทุนที่ต่างกันและได้พัฒนาแหล่งเงินทุนเพื่อขยายฐานเงินทุนให้กว้างขึ้นและหลากหลายโดยเสนอเงินฝากที่มีระยะเวลาครบกำหนดต่างกัน

ฝ่ายบริหารสินทรัพย์และหนี้สินดูแลการเคลื่อนไหวของสถานะสภาพคล่องของธนาคารจากรายงานของฝ่ายบริหารเงิน
และยังเป็นผู้นำเสนอประมาณการทางการเงินในอนาคตและแผนสภาพคล่องต่อ ALCO

นอกจากนี้
ธนาคารได้ดำรงระดับสินทรัพย์สภาพคล่องที่ธนาคารสามารถนำมาใช้ได้ในกรณีที่เกิดวิกฤตทางสภาพคล่อง
สินทรัพย์เหล่านี้ประกอบไปด้วยทุนสำรองตามกฎหมายของธนาคาร รวมถึงตราสารทุนและ
ตราสารหนี้ที่มีสภาพคล่อง
และธนาคารยังคงมีแหล่งเงินทุนที่หลากหลายรวมถึงเงินฝากจากลูกค้าและการกู้ยืมเงินระหว่างธนาคารทั้งในและนอกประเทศ
รวมถึงตลาดซื้อขายล่วงหน้าและตลาดซื้อคืน
อีกทั้งธนาคารยังมีสภาพคล่องของเงินในสกุลต่างประเทศเพิ่มเติมจากเงินฝากในสกุลเงินต่างประเทศจากสำนักงานสาขาในต่างประเทศ
ทั้งนี้ ธนาคารมีนโยบายในการให้สินเชื่อในสกุลเงินต่างประเทศจากแหล่งเงินทุนในสกุลเงินเดียวกัน

ธนาคารมีวงเงินกู้ยืมในตลาดการเงินกับธนาคารทั้งในและต่างประเทศ และ ณ วันที่ 31 ธันวาคม
2548 ธนาคารยังดำรงสถานะเป็นผู้ให้กู้ยืมเงินในตลาดการเงินในประเทศ (Net Provider of
Funds)

ตามประกาศของธนาคารแห่งประเทศไทย ลงวันที่ 29 พฤศจิกายน 2547
ธนาคารพาณิชย์ต้องดำรงสินทรัพย์สภาพคล่องเฉลี่ยแล้วไม่ต่ำกว่าร้อยละ 6.0 ของยอดเงินฝาก
และยอดเงินกู้ยืมตามกำหนด ทั้งนี้ สินทรัพย์สภาพคล่องที่ต้องดำรงได้แก่

-   เงินฝากที่ธนาคารแห่งประเทศไทยเฉลี่ยแล้วไม่ต่ำกว่าร้อยละ 0.8
    ของยอดเงินฝากและยอดเงินกู้ยืม

-   เงินสดที่ศูนย์เงินสดกลางธนาคารพาณิชย์เฉลี่ยแล้วไม่ต่ำกว่าร้อยละ 0.2
    ของยอดเงินฝากและยอดเงินกู้ยืม
    เว้นแต่ในกรณีที่ธนาคารพาณิชย์ดำรงเงินฝากไว้ที่ธนาคารแห่งประเทศไทยไว้เกินร้อยละ 0.8
    ของยอดเงินฝากและยอดเงินกู้ยืม เป็นจำนวนเท่าใด
    ธนาคารพาณิชย์สามารถดำรงเงินสดที่ศูนย์เงินสดกลาง
    ธนาคารพาณิชย์ดังกล่าวได้ต่ำกว่าร้อยละ 0.2 เป็นจำนวนนั้น ทั้งนี้
    เมื่อนับรวมกับเงินฝากที่ธนาคารแห่งประเทศไทยแล้วจะต้องไม่ต่ำกว่าร้อยละ 1.0

-   เงินสดที่ธนาคารพาณิชย์ แต่เมื่อรวมกับเงินสดที่ศูนย์เงินสดกลางของธนาคารพาณิชย์ ไม่เกิน
    ร้อยละ 2.5 ของยอดเงินฝากและยอดเงินกู้ยืม

-   หลักทรัพย์ที่ไม่มีภาระผูกพันทั้งหลาย เช่น หลักทรัพย์รัฐบาลไทย
    พันธบัตรธนาคารแห่ง-ประเทศไทย หุ้นกู้ พันธบัตร
    หรือตั๋วสัญญาใช้เงินที่กระทรวงการคลังค้ำประกันเงินต้นและดอกเบี้ย พันธบัตร
    หรือตราสารแสดงสิทธิในหนี้ที่กองทุนเพื่อการฟื้นฟูและพัฒนาระบบสถาบันการเงินค้ำประกันเงินต้นและดอกเบี้ย
    หุ้นกู้ พันธบัตร หรือตราสารแสดงสิทธิในหนี้ที่ออกโดยองค์การของรัฐ หรือรัฐวิสาหกิจ
    ซึ่งธนาคารแห่งประเทศไทยให้ความเห็นชอบ
    หรือที่ออกโดยบรรษัทเงินทุนอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย หลักทรัพย์ที่
    บรรษัทตลาดรองสินเชื่อที่อยู่อาศัยออก
    สืบเนื่องจากโครงการแปลงสินทรัพย์เป็นหลักทรัพย์ตามพระราชกำหนดนิติบุคคลเฉพาะกิจเพื่อการแปลงสินทรัพย์เป็นหลักทรัพย์
    พ.ศ 2540

    1.  ความเสี่ยงด้านปฎิบัติการ (Operational Risk)

ในสภาวะปัจจุบันการแข่งขันและสภาพแวดล้อมทางธุรกิจของธนาคารได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก
อาทิ
การทำธุรกรรมและการออกผลิตภัณฑ์ทางการเงินรูปแบบใหม่เพื่อตอบสนองความต้องการของลูกค้า
การนำระบบเทคโนโลยีสารสนเทศมาใช้ในการดำเนินธุรกิจของธนาคาร
และการเพิ่มขึ้นของธุรกรรมทางการเงินผ่านสื่ออิเล็กทรอนิกส์ เป็นต้น ปัจจัยต่างๆ
เหล่านี้ส่งผลให้ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการของธนาคารมีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้น
และมีโครงสร้างความเสี่ยง (Risk Profile) ที่มีความซับซ้อนยิ่งขึ้น
ธนาคารจึงจำเป็นต้องมีการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการที่มีประสิทธิภาพ
ซึ่งนอกจากจะช่วยป้องกันและลดความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นแก่ธนาคารแล้ว
ยังช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการดำเนินงานและสร้างความเชื่อมั่นให้แก่ลูกค้า
อันเป็นการเพิ่มมูลค่าให้กับองค์กรในระยะยาวอีกด้วย

ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ หมายถึง
ความเสี่ยงหรือความเสียหายที่เกิดจากความผิดพลาดและความบกพร่องจากการบริหารงาน
อันเนื่องมาจากการขาดการกำกับดูแลกิจการที่ดีหรือขาดธรรมาภิบาลในองค์กรโดยอาจเกี่ยวข้องกับกระบวนการปฏิบัติงาน
ระบบงาน และบุคลากร รวมทั้งเหตุการณ์หรือปัจจัยภายนอก
ซึ่งอาจก่อให้เกิดความเสียหายทั้งทางตรงและทางอ้อม ทั้งที่เป็นตัวเงินและไม่เป็นตัวเงิน
อีกทั้งยังส่งผลกระทบต่อรายได้และเงินกองทุนของธนาคาร

เนื่องจากความเสี่ยงด้านปฏิบัติการเป็นความเสี่ยงที่มีขอบเขตกว้างเกี่ยวข้องกับทุกหน่วยงานและพนักงานทุกคนในธนาคาร
ธนาคารจึงให้ความสำคัญในการป้องกันและควบคุมให้เกิดความเสียหายน้อยที่สุด
และเพื่อลดความเสียหายที่อาจเกิดจากปัจจัยภายในที่ควบคุมได้
ธนาคารได้สื่อสารให้พนักงานทุกระดับมีความเข้าใจและตระหนักในเรื่องของความเสี่ยง
และให้แต่ละหน่วยงานมีบทบาทร่วมกันในการบริหารความเสี่ยง
โดยการระบุและประเมินความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นกับหน่วยงาน จัดลำดับความสำคัญ
พร้อมทั้งกำหนดแนวทางในการควบคุมหรือลดความเสี่ยง และรายงานให้ผู้บริหารทราบเป็นระยะๆ
เพื่อให้หน่วยงานมีระบบการควบคุมภายในที่ดี
ซึ่งกระบวนการดังกล่าวอยู่ภายใต้การดูแลของหัวหน้าหน่วยงาน และได้รับการตรวจสอบโดย
สำนักตรวจสอบภายใน เพื่อความถูกต้องโปร่งใส
และควบคุมความเสี่ยงให้อยู่ในระดับที่ธนาคารสามารถยอมรับได้
ซึ่งสอดคล้องกับการบริหารความเสี่ยงโดยรวมของธนาคาร

มาตรการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ

1. กำหนดนโยบายการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ (Operational Risk Management
Policy) และบังคับใช้กับทุกหน่วยงานของธนาคาร
ในการกำหนดขอบเขตและแนวทางในการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการเพื่อให้มีมาตรฐานการปฏิบัติไปในทิศทางเดียวกัน
และให้หน่วยงานสามารถบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการได้อย่างเป็นระบบ
อีกทั้งยังเป็นการส่งเสริมกระบวนการควบคุมภายในของหน่วยงานให้ดียิ่งขึ้น

2. บริหารและควบคุมความเสี่ยงด้านปฏิบัติการในหน่วยงาน
ซึ่งทุกหน่วยงานในธนาคารจะต้องมีการประเมินความเสี่ยงและกำหนดมาตรการที่ใช้ในการควบคุมความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
ตามหลักการควบคุมภายในของคณะกรรมการตรวจเงินแผ่นดิน
โดยเป็นกระบวนการที่ให้ผู้ปฏิบัติงานร่วมกันพิจารณากฎระเบียบ ข้อบังคับ
และวิเคราะห์ความเสี่ยงที่ส่งผลกระทบต่อการบรรลุวัตถุประสงค์ของการดำเนินงาน
รวมทั้งมีการเสนอแนะการปรับปรุงกระบวนการปฏิบัติงานหรือกิจกรรมควบคุม
เพื่อให้การดำเนินงานของหน่วยงานและของธนาคารโดยรวมมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

3. การบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการในผลิตภัณฑ์และกระบวนการ
โดยธนาคารได้จัดให้มีการวิเคราะห์ ระบุ ประเมินความเสี่ยงและการควบคุมในผลิตภัณฑ์
และบริการทางการเงินต่างๆ ของธนาคาร รวมถึงกรณีที่มีการออกผลิตภัณฑ์ใหม่ การพัฒนาผลิตภัณฑ์
การเปลี่ยนแปลงและการพัฒนากระบวนการทำงานต่างๆ ในธนาคาร
เพื่อให้การบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการเป็นไปอย่างเหมาะสม

4. การจัดเก็บข้อมูลเหตุการณ์ความเสียหาย ที่เกิดจากความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ (Operational
Loss Data) อย่างเป็นระบบ และนำข้อมูลที่ได้ไปใช้ในการจัดการ
เพื่อควบคุมและลดความเสี่ยงด้านปฏิบัติการของธนาคารให้อยู่ในระดับที่ยอมรับได้
และบริหารจัดการความเสี่ยงด้านปฏิบัติการให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น
อีกทั้งยังเป็นการเตรียมความพร้อมเพื่อรองรับ Basel II ในอนาคต

5. กำหนดให้มีแผนเพื่อรองรับการดำเนินธุรกิจต่อเนื่องในภาวะฉุกเฉิน (Business Continuity
Plan : BCP)
เพื่อให้ดำเนินธุรกิจได้ตามปกติยามเกิดเหตุการณ์ความเสียหายที่เกิดจากปัจจัยภายนอก
ซึ่งอยู่นอกเหนือการควบคุมของธนาคาร
โดยกำหนดให้หน่วยงานสื่อสารให้พนักงานของตนเองทราบและเข้าใจเกี่ยวกับแผนดังกล่าว
เมื่อเกิดเหตุการณ์ขึ้น จะได้บรรเทาความสูญเสียและสามารถกู้หรือฟื้นการดำเนินธุรกิจของธนาคาร
เพื่อให้บริการแก่ลูกค้าได้โดยเร็วต่อไป

6. การจัดอบรมพัฒนาพนักงานทั่วทั้งองค์กร
และเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
เพื่อให้พนักงานเกิดความรู้ความเข้าใจในการบริหารความเสี่ยงตามแนวทาง Basel II

2.  ความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ (Strategic Risk)

ความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ (Strategic Risk) คือ
ความเสี่ยงที่เกิดจากการกำหนดนโยบายการดำเนินงานและการวางแผนกลยุทธ์ของธนาคาร
และการนำไปปฏิบัติไม่เหมาะสมหรือไม่สอดคล้องกับปัจจัยภายในและสภาพแวดล้อมภายนอกอันจะส่งผลกระทบต่อรายได้
เงินกองทุน หรือการดำรงอยู่ของธนาคาร

มาตรการบริหารความเสี่ยงด้านกลยุทธ์

1.  ธนาคารได้ปรับโครงสร้างองค์กรให้เหมาะสมมากขึ้น
    เพื่อให้เอื้ออำนวยต่อการดำเนินธุรกิจตามเป้าหมายและกลยุทธ์ที่ธนาคารกำหนดไว้
    โดยมีฝ่ายวางแผนและงบประมาณเป็นหน่วยงานกลางที่รับผิดชอบในการจัดทำแผนกลยุทธ์ขององค์กรโดยรวม
    รวมทั้งติดตามและประเมินความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ของธนาคาร
    เพื่อหาแนวทางจัดการที่เหมาะสมและมีประสิทธิภาพ

2.  ธนาคารได้กำหนดเป้าหมายทางกลยุทธ์ ผ่านทางตัวชี้วัด (Key Performance Indicators
    : KPI) ของธนาคารและของสายงาน
    โดยมีแผนงานหรือโครงการที่แต่ละสายงานนำเสนอขึ้นมารองรับ
    เพื่อให้การปฏิบัติงานเป็นไปตามแผนกลยุทธ์ที่วางไว้

3.  ในกระบวนการวางแผนกลยุทธ์ของธนาคาร ได้ดำเนินการจัดทำอย่างมีแบบแผน
    มีลำดับขั้นตอนในการจัดทำที่ชัดเจนและครบถ้วน โดยยึดหลักการของ Balanced Scorecard
    ซึ่งทำให้มีมุมมองที่ครอบคลุมในทุกด้าน รวมทั้งมีการใช้ข้อมูลทั้งในเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ
    อาทิ แนวโน้มทางเศรษฐกิจ ข้อมูลทางการเงินของธนาคารและของคู่เทียบ
    และปัจจัยแวดล้อมอื่นๆ ทั้งภายในและภายนอก มาประกอบการจัดทำแผน
    โดยให้ทุกหน่วยงานมีส่วนร่วมในการจัดทำแผนของธนาคารด้วย
    ทำให้การจัดทำแผนงานของธนาคารมีความเหมาะสมและสอดคล้องกับสภาพความเป็นจริง

4.  เมื่อแผนงานของธนาคารได้รับการอนุมัติจากกรรมการผู้จัดการ คณะกรรมการผู้บริหารสายงาน
    คณะกรรมการบริหาร และคณะกรรมการธนาคาร ตามลำดับแล้ว
    จะมีการสื่อสารให้ทั่วทั้งองค์กรทราบถึงทิศทางและแผนกลยุทธ์ของธนาคาร
    เพื่อให้ทุกหน่วยงานใช้เป็นแนวทางในการปฏิบัติงานให้เป็นไปในทิศทางที่จะตอบสนองเป้าหมายรวมของธนาคารได้

5.  ธนาคารได้กำหนดความเป็นไปได้ของแผนงานไว้หลายระดับ
    ซึ่งหากสถานการณ์มีการเปลี่ยนแปลงไปจากที่คาดการณ์ไว้
    ธนาคารก็สามารถที่จะปรับแผนกลยุทธ์ เพื่อให้เป็นไปตามทิศทางและเป้าหมายที่กำหนดไว้ได้

    1.  ความเสี่ยงด้านกฎระเบียบ (Regulatory Risk)

ความเสี่ยงด้านกฎระเบียบ เป็นความเสี่ยงที่เกิดจากการปฏิบัติงานที่ไม่เป็นไปตามกฎหมาย ระเบียบ
ประกาศของทางการที่กำหนดให้ธนาคารถือปฏิบัติ
หรือการเปลี่ยนแปลงกฎระเบียบของหน่วยงานที่กำกับดูแลธนาคารพาณิชย์
ทำให้ธนาคารมีความเสี่ยงที่จะต้องรับผิดตามกฎหมาย

ธนาคารได้ตระหนักถึงความสำคัญของความเสี่ยงดังกล่าว จึงจัดตั้งสำนักกำกับการปฏิบัติงานขึ้นในปี
2548 เพื่อทำหน้าที่กำกับดูแลการปฏิบัติงานของธนาคารให้เป็นไปตามกฎหมาย ระเบียบ
ประกาศของทางการ โดยรับผิดชอบการวิเคราะห์กฎระเบียบต่างๆ
ของทางการที่กำหนดให้ธนาคารถือปฏิบัติ เพื่อเป็นแนวทางในการปฏิบัติให้ถูกต้อง
รวมทั้งการให้คำปรึกษาหารือในปัญหาข้อสงสัยทางด้านการปฏิบัติตามกฎระเบียบดังกล่าว
และสื่อสารให้ผู้ปฏิบัติได้รับทราบ ทั้งนี้
เพื่อป้องกันและลดความเสี่ยงจากการปฏิบัติที่ไม่ถูกต้องตามกฎหมาย
อันจะก่อให้เกิดความเสียหายต่อธนาคาร

2.  ความเสี่ยงด้านความเพียงพอของเงินกองทุน

ความเสี่ยงด้านความเพียงพอของเงินกองทุน หมายถึง
ความเสี่ยงที่เงินกองทุนของธนาคารอยู่ในระดับที่ไม่เพียงพอต่อการดำเนินธุรกิจ
และไม่เพียงพอต่อการรองรับความสูญเสียหรือผลขาดทุนที่ไม่ได้คาดหมาย

มาตรการบริหารความเสี่ยงด้านความเพียงพอของเงินกองทุน

ธนาคารตระหนักดีว่า เงินกองทุนมีความสำคัญต่อการดำเนินธุรกิจ
และเป็นหนึ่งในตัวชี้วัดความมั่นคงของธนาคาร
จึงมีนโยบายที่จะดำรงเงินกองทุนให้อยู่ในระดับที่สามารถสนับสนุนการขยายตัวของธุรกิจ
และเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของทางการ
รวมทั้งได้มีการติดตามผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นกับระดับเงินกองทุนของธนาคารอย่างใกล้ชิด โดยในปี
2548 ธนาคารได้ออกหุ้นกู้ด้อยสิทธิเพิ่มเติมอีก 10,400 ล้านบาท จากที่ออกไปแล้วจำนวน 10,000
ล้านบาทในปี 2547 ทำให้สัดส่วนเงินกองทุนขั้นที่ 2 ต่อสินทรัพย์เสี่ยงของธนาคารขยับสูงขึ้นต่อเนื่อง
จากร้อยละ 2.79 เมื่อสิ้นปี 2547 เป็นร้อยละ 3.79
ซึ่งส่งผลให้สัดส่วนเงินกองทุนโดยรวมของธนาคารเพิ่มขึ้น
ตามไปด้วย โดย ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2548 ธนาคารมีเงินกองทุนรวม 107,323 ล้านบาท
คิดเป็นสัดส่วนต่อสินทรัพย์เสี่ยง ร้อยละ 12.10
สูงกว่าอัตราขั้นต่ำที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนดไว้ที่ร้อยละ 8.5

นอกจากนี้ ธนาคารได้มีการศึกษาถึงรายละเอียดและวิธีปฏิบัติของหลักเกณฑ์การดำรงเงินกองทุนใหม่
หรือ Basel II ซึ่งธนาคารแห่งประเทศไทยจะนำมาบังคับใช้ในอนาคตอันใกล้นี้
เพื่อเตรียมความพร้อมในด้านต่างๆ
และเพื่อให้การดำรงเงินกองทุนของธนาคารเป็นไปตามหลักเกณฑ์ใหม่ดังกล่าวได้อย่างสมบูรณ์

3.  ความเสี่ยงด้านสภาวะการแข่งขัน (Risk from Competition)

การแขงขันที่รุนแรงขึ้นจากทั้งธนาคารตางประเทศ และธุรกิจ Non-Bank
ประกอบกับการเตรียมความ
พรอมตามเกณฑ์ Basel II อาจจะสงผลใหส่วนต่างจากการใหสินเชื่อ (Margin) ลดลง
ดังนั้นธนาคารจึงไดปรับตัวโดยใหความสําคัญกับการเพิ่มรายไดที่มิใชดอกเบี้ย เชน
การให้บริการชำระเงิน (Processing Bank)
การให้บริการจัดการทางการเงิน (Cash Management) และบริการทางการเงินอื่นๆ ที่ครบวงจร
เพื่อชดเชยกับ Margin จากการใหสินเชื่อที่อาจจะลดลง