ปัจจัยความเสี่ยง

ความเสี่ยงจากความไม่แน่นอนในราคาสินค้าและวัตถุดิบ

โดยทั่วไป แนวโน้มราคาเหล็กแท่ง (Billet) จะขึ้นลงตามราคาตลาดโลก
ซึ่งอาจส่งผลกระทบโดยตรงกับต้นทุนขายและกำไรขั้นต้นของบริษัท โดยแหล่งวัตถุดิบหลักอยู่ที่บราซิล
สหภาพโซเวียตและจีน

เป็นที่ทราบกันว่า ราคาเหล็กมักจะเป็นไปตามวัฎจักร ถึงแม้ว่าอาจจะพูดได้ว่า
วัฎจักรต่ำสุดของราคาเหล็กได้ผ่านไปแล้วตั้งแต่ปี 2544 ในส่วนของบริษัท
เองก็ยังมีการบรรเทาความเสี่ยงโดยการใช้ เครื่องเจียรผิวเหล็กแท่ง
เพื่อปรับปรุงคุณภาพของเหล็กแท่ง
ในการนำไปขึ้นรูปเพื่อให้ได้เป็นลวดเหล็กที่มีความแข็งและมีอายุการใช้งานที่ยาวนานกว่า
และทำให้ผลิตภัณฑ์ปลายทางไม่แตกหักง่าย
โดยแท้จริงหากผู้ประกอบการรายอื่นต้องการได้เหล็กแท่งที่มีคุณภาพในระดับเดียวกัน จะต้องจ้าง
Supplier ผู้ผลิตเหล็กในการเจียรแต่งผิวก่อนที่จะขาย ซึ่งต้นทุนเหล็กแท่งก็จะสูงขึ้นตามไปด้วย
แต่สำหรับบริษัทซึ่งมีเครื่องเจียรแต่งผิวนี้ทำให้สามารถประหยัดต้นทุนในส่วนนี้
รวมทั้งมีทางเลือกในการซื้อเหล็กแท่งที่กว้างขึ้นอีกด้วย การที่มีกระบวนการเจียรเหล็กแท่งนี้เอง
ทำให้บริษัทมีผลิตภัณฑ์เฉพาะที่ต่างจากโรงเหล็กอื่นๆ ซึ่งจะทำให้นำไปผลิตสกรู
หรือผลิตภัณฑ์สลักภัณฑ์ที่มีคุณภาพสูงต่อไป

อย่างไรก็ตามเพื่อเป็นหลีกเลี่ยงผลกระทบโดยตรงที่จะมีต่อกำไรขั้นต้นของบริษัทอันเกิดจากความผันผวนของวัตถุดิบและสินค้าของบริษัทในอนาคตนั้น
โดยแท้จริงแล้วบริษัทมีความหลากหลายในการผลิตสินค้ากลางน้ำ และปลายน้ำ
เพื่อเลือกขายในสินค้าที่ก่อให้เกิดกำไรสูงสุด

ความเสี่ยงจากการพึ่งพิงตลาด US

สัดส่วนยอดขายสกรูที่ส่งไป US ต่อรายได้รวมเท่ากับร้อยละ 15.47 , 11.70 และ 8.26 ในปี
2546 , 2547 และปี 2548 ตามลำดับ เมื่อเปรียบเทียบกับยอดขายสกรูไป US
ต่อยอดขายสกรูทั้งหมดเท่ากับร้อยละ 65.91, 56.2 และ35.91 ในปี 2546, 2547 และปี 2548
ดังนั้นสหรัฐอเมริกาจึงเป็นตลาดที่บริษัทพึ่งพิงค่อนข้างมาก อย่างไรก็ตามจากการคาดการณ์ พบว่า
ด้วยปริมาณความต้องการสร้างที่อยู่อาศัยที่เพิ่มมากขึ้นประกอบกับภาวะอัตราดอกเบี้ยที่ต่ำเป็นประวัติการณ์
น่าจะเอื้อประโยชน์ในอนาคตอันใกล้ บริษัทอาจมีความเสี่ยงในการสูญเสียตลาดดังกล่าว
อย่างไรก็ตามจากการคาดการณ์ในอนาคต
คาดว่าปริมาณความต้องการในการสร้างที่อยู่อาศัยในประเทศสหรัฐอเมริกายังคงเติบโตอย่างต่อเนื่อง
ประกอบกับความน่าเชื่อถือของบริษัทที่มีความเกี่ยวข้องกับบริษัทไต้หวัน
ซึ่งถือว่าได้รับความไว้วางใจจากประเทศสหรัฐอเมริกาอย่างมาก
เนื่องจากไต้หวันเป็นประเทศที่ส่งผลิตภัณฑ์สกรู และผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องได้แก่สลักภัณฑ์แบบต่างๆ
ไปยังสหรัฐอเมริกาเป็นอันดับหนึ่ง

2.  ความเสี่ยงจากการเข้ามาแข่งขันของผู้ประกอบการรายใหม่

ถึงแม้ว่าผู้ผลิตเหล็กลวดจะมีอยู่มากมายรวมทั้งผู้ผลิตในประเทศ
แต่หากคำนึงถึงเฉพาะผู้ผลิตเหล็กคุณภาพสูงแล้วคู่แข่งขันที่สำคัญของบริษัทจะเป็นประเทศที่อยู่นอกกลุ่มอาฟตา
ได้แก่ เกาหลี ญี่ปุ่น และจีน
ซึ่งประเทศดังกล่าวจะไม่ได้รับผลประโยชน์จากนโยบายลดกำแพงภาษีนำเข้า
ตามนโยบายสนธิสัญญาอาฟตา สำหรับการค้าผลิตภัณฑ์เหล็กระหว่างประเทศในเขตอาฟตาก็ตาม
อย่างไรก็ตาม
บริษัทในกลุ่มประเทศดังกล่าวอาจมีแนวโน้มที่จะย้ายฐานกำลังการผลิตมายังประเทศในเขตอาฟตามากขึ้นเพื่อที่จะได้รับผลประโยชน์ทางภาษีนำเข้า
อย่างไรก็ตาม บริษัทในประเทศดังกล่าว ต้องใช้เงินลงทุนมหาศาลในการลงทุนเริ่มแรก
และยิ่งเป็นการยากยิ่งขึ้นที่จะลงทุนในลักษณะตั้งแต่กลางน้ำถึงปลายน้ำเชกเช่นบริษัท ไทยคูน
ซึ่งมีความหลากหลายในสินค้ามากกว่า

ความเสี่ยงที่เกิดจากอัตราแลกเปลี่ยน

โดยปกติแล้วผู้ผลิตเหล็กมักจะมีความเสี่ยงต่ออัตราแลกเปลี่ยน เนื่องจากวัตถุดิบส่วนใหญ่
เช่นเหล็กแท่ง ไม่สามารถหาได้ในประเทศ บริษัทจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเผชิญกับความเสี่ยงนี้
แต่โดยแท้จริงทั้งวัตถุดิบหลักที่บริษัทซื้อมาเป็นการนำเข้า 100% และผลิตภัณฑ์ที่จำหน่ายแบ่งเป็น
เหล็กลวด ซึ่งขายในประเทศ และต่างประเทศประมาณอย่างละร้อยละ 42.89
อย่างไรก็ตามถึงแม้เหล็กลวดที่ขายในประเทศก็ยังคงอ้างอิงกับราคาตลาดโลก
ที่เป็นสกุลดอลล่าร์สหรัฐ ส่วนเหล็กลวดอบอ่อน และสกรู ขายต่างประเทศเกือบทั้งหมด
ดังนั้นโดยรวมทั้ง 3 ผลิตภัณฑ์ จึงถือได้ว่าเป็น Natural Hedge ในตัวอยู่แล้ว