+-----------------------------------------------------------------------+
| 6. ข้อพิพาททางกฎหมาย                                                    |
+-----------------------------------------------------------------------+

สรุปคดีและข้อพิพาทที่สำคัญของบริษัท ทรู คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) และ บริษัทย่อย
ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2553 ดังนี้

คดีฟ้องร้องที่ค้างอยู่ที่ศาลปกครอง

  1. คดีที่บริษัทฯ ฟ้องบริษัท ทีโอที จำกัด (“ทีโอที”)

ข้อพิพาทเกี่ยวกับการลดอัตราค่าบริการ Y-Tel 1234

เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม 2544 บริษัทฯ ได้ฟ้อง ทีโอที ต่อศาลปกครองกลางเพื่อขอให้ศาลบังคับให้
ทีโอที ชดใช้ค่าเสียหายจำนวน 1,197.63 ล้านบาท
อันเนื่องมาจากการลดอัตราค่าบริการตามโครงการ “Y-Tel 1234” โดยบริษัทฯ
อ้างว่าการลดอัตราค่าบริการ ไม่เป็นไปตามสัญญาร่วมการงานฯ
ซึ่งกำหนดให้อัตราค่าบริการภายใต้โครงข่ายของ ทีโอที
ต้องเป็นอัตราเดียวกันกับอัตราค่าบริการภายใต้โครงข่ายของบริษัทฯ เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม 2548
ศาลปกครองกลางได้พิพากษายกฟ้อง และในวันที่ 28 พฤศจิกายน 2548 บริษัทฯ
ได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาลปกครองสูงสุด
ขณะนี้คดีดังกล่าวกำลังอยู่ภายใต้กระบวนการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

  2. คดีที่ ทีโอที ฟ้องบริษัทฯ

  ข้อพิพาทเกี่ยวกับการติดรูปสัญลักษณ์ของบริษัทฯ บนตู้โทรศัพท์สาธารณะ

เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2547 ทีโอที ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการจากการที่บริษัทฯ
ติดรูปสัญลักษณ์ของบริษัทฯ บนตู้โทรศัพท์สาธารณะเป็นการไม่ปฏิบัติตามข้อตกลงร่วมกันระหว่างบริษัทฯ
กับ ทีโอที เรื่องโทรศัพท์สาธารณะ ทีโอที เรียกค่าเสียหายเป็นจำนวนเงิน 433.85 ล้านบาท
เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 2548 บริษัทฯ ได้ยื่นคำคัดค้านต่ออนุญาโตตุลาการ เมื่อวันที่ 12
กรกฎาคม 2549 อนุญาโตตุลาการได้ตัดสินชี้ขาดให้ ทีโอที ชนะคดีดังกล่าว เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน
2549 บริษัทฯ ได้ยื่นคำคัดค้านคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการต่อศาลปกครองกลาง เมื่อวันที่ 27
กุมภาพันธ์ 2551 ทีโอที
ได้ยื่นคำร้องเพื่อให้ศาลบังคับให้เป็นไปตามคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ และให้บริษัทฯ
ชดใช้เป็นจำนวนเงิน 150.00 ล้านบาท และจ่ายค่าเสียหายเป็นจำนวนเงิน 90 บาทต่อเดือน
ต่อตู้โทรศัพท์หนึ่งตู้ ตั้งแต่วันที่ฟ้องร้องจนกว่าบริษัทฯ จะหยุดใช้ตราสัญลักษณ์บนตู้โทรศัพท์สาธารณะ
ศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งให้รวมคดีกับสำนวนคดีที่บริษัทฯ
ขอให้ศาลปกครองกลางเพิกถอนคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ
ศาลปกครองกลางได้กำหนดให้วันที่ 26 ธันวาคม 2551 เป็นวันสิ้นสุดการแสวงหาข้อเท็จจริง
เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2552 ศาลปกครองกลางพิจารณาให้ยกคำร้องของบริษัทฯ
และให้บังคับตามคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 61/2547
ข้อพิพาทหมายเลขแดงที่ 77/2549 ลงวันที่ 12 กรกฎาคม 2549 โดยให้บริษัทฯ ชำระเงินจำนวน
150 ล้านบาท ภายใน 60 วันนับแต่วันที่คดีถึงที่สุด และให้คืนค่าธรรมเนียมศาลทั้งหมดจำนวน
80,000 บาท ให้แก่ ทีโอที บริษัทฯ ได้ดำเนินการยื่นอุทธรณ์ต่อศาลปกครองสูงสุดแล้วเมื่อวันที่ 25
มีนาคม 2552 ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวข้างต้นไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้ ดังนั้นบริษัทฯ
จึงไม่ได้บันทึกรายได้และไม่ได้ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นจากผลของคดีดังกล่าวไว้ในงบการเงิน

ข้อพิพาทที่ยังคงค้างอยู่ ณ สถาบันอนุญาโตตุลาการ

  1. ข้อพิพาทที่บริษัทฯ เป็นผู้เสนอ

(1) ข้อพิพาทเกี่ยวกับส่วนแบ่งรายได้ในส่วนค่าโทรศัพท์ทางไกลต่างประเทศ

เมื่อวันที่ 28 มกราคม 2548 บริษัทฯ
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการเกี่ยวกับเรื่องการคำนวณส่วนแบ่งรายได้ที่เกิดจากค่าโทรศัพท์ทางไกลต่างประเทศภายใต้สัญญาร่วมการงานและร่วมลงทุน
บริษัทฯ ได้เรียกร้องค่าเสียหายสำหรับการที่ ทีโอที ไม่สามารถคำนวณแยกค่าส่วนแบ่งรายได้ที่
ทีโอที ได้รับจากการใช้โทรศัพท์ต่างประเทศในส่วนโครงข่ายของบริษัทฯ ออกจากส่วนของโครงข่าย
ทีโอที เป็นจำนวนเงิน 5,000.00 ล้านบาท และค่าเสียหายจากการคำนวณจำนวนเงินผิดพลาดอีก
3,407.68 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ย

(2) ข้อพิพาทเกี่ยวกับสัญญาร่วมการงานฯ ข้อ 38.

เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2549 บริษัทฯ
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการเกี่ยวกับเรื่องขอให้ ทีโอที
ระงับการใช้อำนาจกำกับดูแลสัญญาร่วมการงานฯ
และระงับการใช้อำนาจตามสัญญานับตั้งแต่วันที่สถานภาพ ทีโอที เปลี่ยนแปลงไป และ
ให้อำนาจกำกับดูแลเป็นของกระทรวงคมนาคม หรือ กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร
คดีนี้เป็นคดีไม่มีทุนทรัพย์ ทีโอทีได้ยื่นคำคัดค้านเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน 2549 ต่อมาเมื่อวันที่ 8
พฤศจิกายน 2549 บริษัทฯ ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการ
เรื่องการปฏิเสธอำนาจกำกับดูแลของ ทีโอที ตามข้อ 38. ของสัญญาร่วมการงานฯ
เป็นคดีใหม่อีกคดีหนึ่ง

(3) ข้อพิพาทเกี่ยวกับส่วนแบ่งรายได้ค่าโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศ

เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2550 บริษัทฯ ได้ยื่นเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการเรียกร้องให้ทีโอที
ชำระเงินที่เป็นส่วนแบ่งรายได้อันเกิดจากค่าโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศเป็นจำนวนเงิน
1,968.70 ล้านบาท ซึ่ง ทีโอที นำส่งส่วนแบ่งรายได้ดังกล่าวขาดไป
ไม่เป็นไปตามเงื่อนไขของอัตราส่วนแบ่งรายได้ที่ระบุไว้ในสัญญา โดยบริษัทฯ
ได้ร้องขอให้อนุญาโตตุลาการพิจารณาวินิจฉัยสั่งการในเรื่องต่อไปนี้

1.  ให้ ทีโอที ปฏิบัติตามสัญญาร่วมการงานฯ และข้อตกลงเรื่องการจัดเก็บและแบ่งรายได้
    โดยให้ชำระส่วนแบ่งรายได้ค่าบริการโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศให้ถูกต้องครบถ้วนตามเงื่อนไขของสัญญาข้อตกลงดังกล่าว

2.  ให้ ทีโอที ชำระค่าเสียหายให้แก่บริษัทฯ เป็นจำนวนเงิน 1,968.70 ล้านบาท

3.  ให้ ทีโอที
    คำนวณส่วนแบ่งรายได้ค่าบริการโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศโดยทั้งจากการเรียกเข้าและเรียกออกโดยใช้อัตรา
    6 บาทต่อนาทีตามที่ระบุในสัญญามาเป็นฐานในการคำนวณส่วนแบ่งรายได้นับแต่เดือนกันยายน
    2550 เป็นต้นไป

  4. ให้ ทีโอที ชำระดอกเบี้ยที่เกี่ยวข้องตามสัญญาข้อ 21 (อัตราเฉลี่ย MLR+1)
  หรือในอัตราร้อยละ 7.86 ต่อปีจากส่วนแบ่งรายได้ที่ ทีโอที
  ค้างชำระนับแต่วันที่ยื่นคำเสนอข้อพิพาทจนกว่าจะชำระครบถ้วน

เมื่อวันที่ 29 เมษายน 2551 ทีโอที ได้ยื่นคำคัดค้าน
ขณะนี้กรณีพิพาทอยู่ระหว่างกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

  2. ข้อพิพาทที่ ทีโอที เป็นผู้เสนอ

(1) ข้อพิพาทกรณีบริษัทฯ พิมพ์รูปสัญลักษณ์ของบริษัทฯ บนใบแจ้งหนี้ ใบกำกับภาษี และ
    ใบเสร็จรับเงิน

เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 2547 ทีโอทีได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทเรียกค่าเสียหายจากการที่บริษัทฯ
พิมพ์รูปสัญลักษณ์บนใบแจ้งหนี้และใบเสร็จรับเงินฉบับละ 4 บาท นับตั้งแต่เดือนสิงหาคม 2544
จนถึงเดือนสิงหาคม 2547 เป็นจำนวนเงิน 785.64 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ย นอกจากนี้ในวันที่ 11
มีนาคม 2548
ทีโอที ได้เรียกร้องค่าเสียหายอีกเป็นจำนวนเงิน 106.80 ล้านบาท สำหรับค่าเสียหายเพิ่มเติม
และ 1,030.50 ล้านบาท สำหรับการเปลี่ยนแปลงรูปแบบใบแจ้งหนี้ค่าบริการเป็นกระดาษขนาด A4
บริษัทฯ ได้ยื่นคำคัดค้าน
เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 2548 ขณะนี้กรณีพิพาทอยู่ระหว่างกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

(2) ข้อพิพาทเกี่ยวกับค่าใช้ท่อร้อยสาย

เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม 2548 ทีโอที ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทให้บริษัทฯ ชำระเงินค่าเช่า
ท่อร้อยสาย ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2547 ถึง เดือนเมษายน 2548 เป็นจำนวนเงิน 6.72 ล้านบาท
พร้อมดอกเบี้ย บริษัทฯ ได้ยื่นคำคัดค้าน เมื่อวันที่ 19 กันยายน 2548
ขณะนี้อยู่ระหว่างการพิจารณาของคณะอนุญาโตตุลาการ

(3) ข้อพิพาทเกี่ยวกับเรื่องค่าโทรศัพท์ทางไกลในประเทศ TA 1234

เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2548 ทีโอที
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทเรียกร้องค่าเสียหายจากการสูญเสียรายได้ตั้งแต่วันที่ 16 พฤศจิกายน 2543
ถึงเดือนมีนาคม 2548 เป็นจำนวนเงิน 15,804.18 ล้านบาทพร้อมดอกเบี้ย อันเนื่องมาจากบริษัทฯ
ลดค่าบริการทางไกลในประเทศภายใต้โครงการ TA 1234 และร้องขอให้บริษัทฯ
เรียกเก็บค่าบริการทางไกลในประเทศตามอัตราที่ตกลงกันภายใต้สัญญาร่วมการงานและร่วมลงทุน

(4) ข้อพิพาทเกี่ยวกับการให้บริการ ADSL

เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม 2548 ทีโอที ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทระบุว่าบริษัทฯ
ละเมิดข้อตกลงในสัญญาร่วมการงานฯ
โดยให้บริการหรือยินยอมให้ผู้อื่นนำอุปกรณ์ในระบบไปให้บริการอินเทอร์เน็ตความเร็วสูง (ADSL)
ทีโอที เรียกร้องค่าเสียหายเป็นจำนวนเงิน 2,010.21 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ย นอกจากนี้ ทีโอที
ยังเรียกร้องให้บริษัทฯ ชำระค่าเสียหายต่อเนื่องจากเดือนกรกฎาคม 2548 อีกเดือนละ 180.00
ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ย และขอให้บริษัทฯ ระงับการให้บริการหรืออนุญาตให้ผู้อื่นให้บริการ ADSL

(5) ข้อพิพาทเกี่ยวกับส่วนแบ่งรายได้ตามสัญญาร่วมการงานฯ

เมื่อวันที่ 22 มกราคม 2551 ทีโอที
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการเรียกคืนส่วนแบ่งรายได้ที่บริษัทฯ
ได้รับเกินกว่าสิทธิที่พึงจะได้รับจำนวน 1,479.62 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ย บริษัทฯ
ได้ยื่นคำคัดค้านเมื่อวันที่ 18 เมษายน 2551
ขณะนี้อยู่ระหว่างรอคำสั่งจากทางสถาบันอนุญาโตตุลากร

ข้อพิพาทที่ค้างอยู่ที่สถาบันอนุญาโตตุลาการดังกล่าวข้างต้นได้ถูกเสนอให้มีการเจรจาไกล่เกลี่ยโดยสำนักงานอนุญาโตตุลาการ
แต่เมื่อวันที่ 24 กันยายน 2550 คู่กรณีทั้งสองฝ่ายได้ยกเลิกการไกล่เกลี่ยและ
ได้นำข้อพิพาทเข้าสู่กระบวนการอนุญาโตตุลาการตามเดิม

ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวข้างต้นไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้ ดังนั้นบริษัทฯ
จึงไม่ได้บันทึกรายได้และไม่ได้ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นจากผลของคดีดังกล่าวไว้ในงบการเงิน

ข้อพิพาทอื่นๆ

  1. การประเมินภาษีสรรพสามิต

เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 2549 บริษัทฯ
ได้รับแจ้งเรื่องการประเมินภาษีสรรพสามิตจากกรมสรรพสามิตให้บริษัทฯ
ชำระเบี้ยปรับและเงินเพิ่มของภาษีสรรพสามิต ตั้งแต่เดือนมกราคม 2548 ถึง เดือนมีนาคม 2548
ที่นำส่งล่าช้ากว่ากำหนดเป็นจำนวนเงิน 185.87 ล้านบาท เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2549 บริษัทฯ
ได้ยื่นคำขอทุเลาการชำระภาษีสรรพสามิตตามคำสั่งทางปกครอง และต่อมาเมื่อวันที่ 1 กันยายน
2549 บริษัทฯ ได้ยื่น
คำคัดค้านการประเมินดังกล่าว ต่อมาเมื่อวันที่ 30 เมษายน 2550
อธิบดีกรมสรรพสามิตได้วินิจฉัยให้ยกคำคัดค้านการประเมิน เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม 2550 บริษัทฯ
ได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำวินิจฉัยและให้เพิกถอนคำวินิจฉัยดังกล่าวต่อคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์
ต่อมาเมื่อวันที่ 19 กันยายน 2551 คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ได้วินิจฉัยยกอุทธรณ์ของบริษัทฯ
และให้บริษัทฯ ชำระภาษีสรรพสามิตตามคำวินิจฉัยคำคัดค้านการประเมินภาษีสรรพสามิต จำนวน
185.87 ล้านบาท เมื่อวันที่ 22 มกราคม 2552 บริษัทฯ
ได้ยื่นฟ้องขอเพิกถอนคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ต่อศาลภาษีอากรกลาง เมื่อวันที่ 29
กันยายน 2552 ศาลภาษีอากรกลางได้มีคำพิพากษาให้งดเบี้ยปรับทั้งหมด อย่างไรก็ดี เมื่อวันที่ 2
มีนาคม 2553 บริษัทฯ ได้ยื่นอุทธรณ์ในประเด็นอื่นที่เป็นผลจากการตัดสิน
ขณะนี้คดีกำลังอยู่ระหว่างกระบวนการพิจารณาอุทธรณ์

  2. การขอคืนภาษีสรรพสามิต

(1) เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2551 บริษัทฯ ได้ยื่นฟ้องกรมสรรพสามิตต่อศาลภาษีอากรกลาง
เพื่อขอให้พิจารณาพิพากษาให้คืนเงินค่าภาษีสรรพสามิตตั้งแต่รอบเดือนภาษีมกราคม 2548
ถึงรอบเดือนภาษีธันวาคม 2548 จำนวน 372.02 ล้านบาท ที่บริษัทฯ
ได้นำส่งไปโดยไม่มีหน้าที่ต้องนำส่งและได้ยื่นขอคืนจากกรมสรรพสามิตแล้ว
แต่กรมสรรพสามิตปฏิเสธที่จะจ่ายคืน เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม 2551 ศาลพิพากษาว่า
กรมสรรพสามิตจำเลยไม่มีหน้าที่คืนค่าภาษีสรรพสามิตพร้อมดอกเบี้ยให้แก่โจทก์ตามฟ้อง
จึงพิพากษายกฟ้อง ขณะนี้ คดีกำลังอยู่ระหว่างกระบวนการอุทธรณ์

(2) เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2552 บริษัทฯ ได้ยื่นคำร้องต่ออธิบดีกรมสรรพสามิต
เพื่อขอคืนภาษีสรรพสามิต สำหรับรอบเดือนภาษีมกราคม 2549 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ 2550
เป็นจำนวนเงินรวม 348.87 ล้านบาท ที่บริษัทฯ นำส่งโดยไม่มีหน้าที่ต้องนำส่ง เมื่อวันที่ 23
เมษายน 2552 กรมสรรพสามิตได้ปฏิเสธคำร้องขอคืนภาษีสรรพสามิตดังกล่าว และเมื่อวันที่ 13
พฤษภาคม 2552 บริษัทฯ ได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งปฏิเสธของกรมสรรพสามิต
ขณะนี้เรื่องกำลังอยู่ระหว่างการพิจารณาอุทธรณ์

ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้ ดังนั้นบริษัทฯ
จึงไม่ได้บันทึกรายได้สำหรับสินทรัพย์ที่อาจเกิดขึ้นและไม่ได้ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจเกิดขึ้นจากผลของคดีความดังกล่าวไว้ในงบการเงิน

คดีฟ้องร้องและข้อพิพาทของบริษัทย่อย

1. เมื่อเดือนมีนาคม 2548 ตัวแทนให้บริการจำหน่ายสัญญาณของบริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู
วิชั่นส์ จำกัด (มหาชน) ซึ่งได้ถูกยกเลิกสัญญาไปแล้ว
ได้ฟ้องบริษัทย่อยดังกล่าวเพื่อเรียกร้องให้ชดเชยค่าเสียหายเป็นจำนวนเงินสูงสุด 300.00 ล้านบาท
โดยกล่าวหาว่าบริษัทย่อยดังกล่าวผิดเงื่อนไขตามสัญญาบอกรับการเป็นสมาชิกประเภทโครงการแบบเหมาจ่าย
(“CMDU”) ต่อมาเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2551
ศาลแพ่งได้ตัดสินโดยพิพากษาให้บริษัทย่อยเป็นฝ่ายชนะคดีให้ยกฟ้องของโจทก์และมีคำสั่งให้โจทก์ชำระเงินจำนวน
1.66 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปี นับจากวันฟ้องแย้งจนกว่าจะชำระเสร็จสิ้น
ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างกระบวนการพิจารณาอุทธรณ์

2. เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม 2549 กสท ได้ยื่นฟ้องบริษัทย่อยของกลุ่มบริษัทฯ แห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู
มูฟ จำกัด ต่อศาลปกครองกลาง เพื่อขอให้ชำระค่าใช้พื้นที่อาคารและเสาอากาศจำนวนเงิน 12.48
ล้านบาท และเมื่อวันที่ 21 มกราคม 2552 ศาลปกครองกลางได้ยกฟ้อง
โดยบริษัทย่อยไม่มีหน้าที่ต้องชำระเงินจำนวนดังกล่าวให้ กสท อย่างไรก็ตาม กสท
ได้ยื่นอุทธรณ์เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2552 และ บริษัทย่อยได้ยื่นคัดค้านคำอุทธรณ์ไปเมื่อวันที่ 26
เมษายน 2552 ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

3. เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม 2549 กสท ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทกับบริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู
มูฟ จำกัด
ต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการเรียกร้องให้บริษัทย่อยชำระค่าธรรมเนียมเลขหมายโทรคมนาคมเป็นจำนวนเงิน
113.58 ล้านบาท ต่อมาเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2551
คณะอนุญาโตตุลาการได้มีคำชี้ขาดให้บริษัทย่อยชำระเงินให้ กสท จำนวน 99.60 ล้านบาท
(ไม่รวมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปี) บริษัทย่อยได้รับทราบคำชี้ขาดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2551
และบริษัทย่อยได้ดำเนินการคัดค้านคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการต่อศาลปกครองกลาง
ขณะนี้อยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

4. เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2549 บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู มูฟ จำกัด
ได้ถูกฟ้องคดีแพ่งโดยบุคคลกลุ่มหนึ่ง โดยเรียกร้องค่าเสียหายเป็นจำนวน 44.37 ล้านบาท เมื่อวันที่
9 กันยายน 2550 คดีดังกล่าวได้มีการถอนฟ้องออกไปคงเหลืออยู่เพียงคดีเดียว
ค่าเสียหายที่เรียกร้องคงเหลือเป็นจำนวนเงิน 7.00 ล้านบาท
ขณะนี้คดีอยู่ในขั้นตอนดำเนินการของศาล

5. เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2550 กสท
ได้มีหนังสือถึงธนาคารสี่แห่งซึ่งเป็นผู้ออกหนังสือค้ำประกันให้กับบริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู มูฟ
จำกัด เรียกร้องให้ธนาคารทั้งสี่แห่งจ่ายชำระเงินจำนวน 370.00 ล้านบาท แทนบริษัทย่อย
โดยกล่าวหาว่าบริษัทย่อยแห่งนั้นไม่ปฏิบัติตามสัญญา กรณีนี้ สืบเนื่องมาจากกรณีพิพาทที่ กสท
ได้นำเสนอสู่สถาบันอนุญาโตตุลาการและคดียังอยู่ระหว่างการดำเนินการของอนุญาโตตุลาการ
เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2550
บริษัทย่อยแห่งนั้นได้ยื่นคำร้องต่อศาลแพ่งและศาลปกครองกลางเพื่อขอให้ศาลมีคำสั่งการคุ้มครองเพื่อบรรเทาทุกข์ชั่วคราว
และมีคำสั่งให้ กสท
ระงับการใช้สิทธิเรียกร้องและให้ทั้งสี่ธนาคารระงับการชำระเงินตามหนังสือค้ำประกันไว้จนกว่าจะมีคำชี้ขาดจากอนุญาโตตุลาการ
ศาลทั้งสองได้ตัดสินและมีคำสั่งในทางเป็นประโยชน์ต่อบริษัทย่อยดังกล่าว เมื่อวันที่ 27 กันยายน
2550 บริษัทย่อยได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทเรื่องนี้ต่ออนุญาโตตุลาการ
และขณะนี้คดีอยู่ระหว่างกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

6. เมื่อวันที่ 9 มกราคม 2551 กสท ได้ยื่นเสนอข้อพิพาทกับบริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู มูฟ
จำกัด
ต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการเรียกร้องให้บริษัทย่อยแห่งนั้นจ่ายชำระค่าส่วนแบ่งรายได้ที่ส่งขาดไปรวมค่าปรับและดอกเบี้ยจำนวนรวมทั้งสิ้น
8,969.08 ล้านบาท ขณะนี้คดีกำลังอยู่ระหว่างกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

7. เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2551 กสท ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการ
เรียกร้องให้บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู มูฟ จำกัด ชำระส่วนแบ่งรายได้เพิ่มเติมจำนวน
45.95 ล้านบาท ขณะนี้คดีกำลังอยู่ในกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

8. เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม 2551 กสท
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการเรียกร้องให้บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู มูฟ จำกัด
ชำระค่าเชื่อมโยงโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่บริษัทย่อยหักออกจากผลประโยชน์ตอบแทนของปีดำเนินการที่ 7
ถึงปีที่ 11 (หักส่วนลดค่าแอสเสสชาร์จ จำนวน 22 บาทต่อเลขหมาย) เป็นจำนวนเงิน 689.84
ล้านบาท เมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2553 กสท ได้ยื่นข้อเสนอขอแก้ไขจำนวนเงินเรียกร้องจาก
689.84 ล้านบาท เป็น 1,379.68 ล้านบาท เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2553
คณะอนุญาโตตุลาการได้ทำคำชี้ขาดให้ยกคำเสนอข้อพิพาทของ กสท และเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม 2553
กสท ได้ยื่นคำร้องต่อศาลปกครองกลางเพื่อขอให้เพิกถอนคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ
คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

9. เมื่อวันที่ 29 มกราคม 2552 กสท ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการ
เรียกร้องให้บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู มูฟ จำกัด
ส่งมอบและโอนกรรมสิทธิ์เสาอากาศและอุปกรณ์เสาอากาศ จำนวน 4,546 ต้น ให้ กสท
หากบริษัทย่อยไม่สามารถส่งมอบและโอนกรรมสิทธิ์ในเสาดังกล่าวได้ ไม่ว่าด้วยเหตุใดๆ
ให้บริษัทย่อยชำระค่าเสียหาย เป็นจำนวนเงินทั้งสิ้น 2,766.16 ล้านบาท
บริษัทย่อยแห่งนั้นได้ยื่นคัดค้านคำเสนอข้อพิพาทต่อคณะอนุญาโตตุลาการเมื่อวันที่ 3 กันยายน 2552
คดีอยู่ระหว่างกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

10. เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2552 กสท
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่ออนุญาโตตุลาการเรียกร้องให้บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู มูฟ จำกัด
ชำระค่าธรรมเนียมเลขหมายโทรคมนาคมพิเศษสี่หลักเลขหมาย 1331 เป็นจำนวนเงิน 3.96
ล้านบาทพร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปี ภาษีมูลค่าเพิ่มและค่าปรับร้อยละ 1.25 ต่อเดือน
ของยอดเงินค่าธรรมเนียมเลขหมายโทรคมนาคมพิเศษ นับแต่วันที่ กสท ได้ชำระให้แก่ กทช.
จนกว่าบริษัทย่อยแห่งนั้นจะชำระให้แก่ กสท บริษัทย่อยแห่งนั้นได้ยื่นเสนอคำคัดค้านเมื่อวันที่ 11
ธันวาคม 2552 ขณะนี้กำลังอยู่ในกระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ

11. เมื่อวันที่ 24 กันยายน 2552 บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู มูฟ จำกัด ได้ยื่นฟ้อง กสท
ต่อศาลแพ่ง เรียกร้องค่าเสียหายจำนวน 50 ล้านบาท จากกรณีที่ กสท
กระทำละเมิดไม่คืนหนังสือค้ำประกันผลประโยชน์ตอบแทนขั้นต่ำ (“LG”)
ให้บริษัทย่อยโดยไม่มีเหตุผลตามกฎหมาย
ก่อให้เกิดความเสียหายแก่บริษัทย่อยในการบริหารจัดการวงเงิน LG นอกจากนั้น
บริษัทย่อยยังต้องจ่ายค่าธรรมเนียมของ LG เหล่านั้นตลอดมา
เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2553
ศาลแพ่งและศาลปกครองกลางได้มีความเห็นพ้องว่าคดีดังกล่าวอยู่ในเขตอำนาจพิจารณาของศาลปกครอง
ดังนั้นคดีนี้จึงอยู่ภายใต้เขตอำนาจของศาลปกครองกลาง

12. เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 2553 บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู มูฟ จำกัด ได้ยื่นฟ้อง กสท
ต่อศาลแพ่ง เรียกร้องค่าเสียหายจำนวน 1,908.62 ล้านบาทพร้อมดอกเบี้ย อันเนื่องมาจากการที่
กสท ผิดสัญญาไม่ชำระค่าส่วนแบ่งรายได้ค่าโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศให้แก่บริษัทย่อย
ขณะนี้คดีกำลังอยู่ระหว่างกระบวนการพิจารณาของศาลแพ่ง

13. เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2553 บริษัท แอดวานซ์ อินโฟร์ เซอร์วิส จำกัด (มหาชน) (“AIS”)
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการ
เพื่อขอให้อนุญาโตตุลาการมีคำวินิจฉัยให้บริษัทย่อยแห่งหนึ่งคือ บริษัท ทรู มูฟ จำกัด
ชำระค่าเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมที่ยังคงค้างชำระจำนวน 88.60 ล้านบาท
ขณะนี้บริษัทย่อยกำลังอยู่ระหว่างการดำเนินการยื่นคัดค้านคำร้องดังกล่าว

ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวข้างต้นยังไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้ ดังนั้นกลุ่มบริษัทฯ
จึงไม่ได้ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นจากผลของคดีดังกล่าวไว้ในงบการเงิน

สัญญาอนุญาตให้ดำเนินการของบริษัทย่อย

ในเดือนพฤษภาคม 2550
คณะกรรมการกฤษฎีกาได้มีความเห็นว่าสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการให้บริการวิทยุคมนาคมระบบเซลลูล่าร์ระหว่าง
กสท กับบริษัท
อาจต้องผ่านการอนุมัติจากคณะรัฐมนตรีตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการให้เอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการในกิจการของรัฐ
ซึ่ง กสท ไม่ได้ดำเนินการตามนั้น อาจส่งผลในทางเสียหายต่อสถานะของบริษัทย่อย
ที่ปรึกษากฎหมายของกลุ่มบริษัทฯ มีความเห็นว่า ตามหลักกฎหมายแล้ว
ความเห็นของคณะกรรมการกฤษฎีกาไม่มีผลผูกพันทางกฎหมายต่อบริษัทย่อย ดังนั้น
บริษัทย่อยจึงสามารถประกอบธุรกิจให้บริการภายใต้สัญญาอนุญาตให้ดำเนินการ ต่อไปได้

ค่าแอสเสสชาร์จ

กลุ่มบริษัทฯ มีคดีความเกี่ยวกับค่าแอสเสสชาร์จ
ที่อยู่ในระหว่างการพิจารณาและยังไม่ทราบผลของคดีความดังนี้

  1. ค่าแอสเสสชาร์จของบริษัทฯ

เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2545 บริษัทฯ
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่อคณะอนุญาโตตุลาการเกี่ยวกับกรณีพิพาทที่เกิดจากสัญญาร่วมการงานฯ
ระหว่างบริษัทฯ กับ ทีโอที ตามสัญญาร่วมการงานฯ ระบุไว้ว่าบริษัทฯ
มีสิทธิได้รับผลประโยชน์ตอบแทนจากการที่ ทีโอที
นำบริการหรืออนุญาตให้บุคคลที่สามให้บริการพิเศษบนโครงข่าย ทีโอที ได้อนุญาตให้ กสท
และผู้ให้บริการโทรคมนาคมรายอื่นให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่บนโครงข่ายและได้รับค่าเชื่อมโยงโครงข่ายจาก
กสท และผู้ให้บริการโทรคมนาคมรายอื่น อย่างไรก็ตาม ทีโอที
เห็นว่าบริการดังกล่าวไม่ได้เป็นบริการพิเศษ ดังนั้นจึงปฏิเสธที่จะจ่ายผลตอบแทนในส่วนของบริษัทฯ
ดังกล่าว ดังนั้นบริษัทฯ จึงขอให้อนุญาโตตุลาการชี้ขาดให้ ทีโอที จ่ายส่วนแบ่งในส่วนของบริษัทฯ
สำหรับค่าเชื่อมโยงโครงข่ายที่ ทีโอที ได้รับนับตั้งแต่เดือนตุลาคม 2535 ถึงเดือนมิถุนายน 2546
เป็นจำนวนเงิน 25,419.40 ล้านบาท เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2549
คณะอนุญาโตตุลาการได้ส่งคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ ลงวันที่ 17 มกราคม 2549
มายังบริษัทฯ คณะอนุญาโตตุลาการได้มีคำชี้ขาดโดยเสียงข้างมาก ซึ่งสามารถสรุปได้ดังต่อไปนี้

  1) ให้บริษัทฯ มีสิทธิรับผลประโยชน์จากการที่ ทีโอที
  นำบริการพิเศษมาใช้ผ่านโครงข่ายของบริษัทฯ หรือการที่ ทีโอที อนุญาตให้บุคคลอื่น
  นำบริการพิเศษมาใช้ผ่านโครงข่ายของบริษัทฯ

  2) สำหรับผลประโยชน์นับตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงวันที่ 22 สิงหาคม 2545 ให้ ทีโอที
  ชำระเงินจำนวน 9,175.82 ล้านบาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5
  ต่อปีของเงินจำนวนดังกล่าวนับตั้งแต่วันที่ 22 สิงหาคม 2545 ให้แก่บริษัทฯ จนกว่า ทีโอที
  จะชำระเสร็จสิ้นให้ ทีโอที ชำระเงินตามคำชี้ขาดข้อนี้ให้แก่บริษัทฯ ภายใน 60
  วันนับตั้งแต่วันที่ได้รับคำชี้ขาด

  3) สำหรับผลประโยชน์ตั้งแต่วันที่ 23 สิงหาคม 2545 เป็นต้นไป ให้ ทีโอที
  แบ่งผลประโยชน์ตอบแทนให้บริษัทฯ ในอัตราร้อยละ 50 ของผลประโยชน์ที่ ทีโอที ได้รับจริง

เมื่อวันที่ 20 เมษายน 2549 ทีโอที
ยื่นคำร้องต่อศาลปกครองกลางเพื่อขอเพิกถอนคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ ต่อมาเมื่อวันที่ 19
กันยายน 2549 บริษัทฯ
ได้ยื่นคำคัดค้านต่อศาลปกครองกลางและศาลปกครองกลางได้รับเรื่องไว้แล้วเมื่อวันที่ 28 กันยายน
2549 และเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2551 บริษัทฯ
ได้ขอให้มีการบังคับตามคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ ศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งให้รวมคดีที่ ทีโอที
เป็นผู้ร้องเพื่อขอให้ศาลเพิกถอนคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการมาพิจารณาพร้อมกัน
ขณะนี้อยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

  2. ค่าแอสเสสชาร์จของบริษัทย่อย

เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม 2549 บริษัทย่อยแห่งหนึ่ง คือ บริษัท ทรู มูฟ จำกัด ได้ส่งจดหมายถึง ทีโอที
ให้เข้าร่วมเจรจาเกี่ยวกับสัญญาการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม (“IC”)
ระหว่างโครงข่ายของบริษัทย่อยและโครงข่ายของ ทีโอที ต่อมาเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน 2549
บริษัทย่อยได้ส่งหนังสือแจ้ง ทีโอที และ กสท เพื่อแจ้งว่าจะหยุดชำระค่าแอสเสสชาร์จ (“Access
Charge”) ภายใต้สัญญาเชื่อมต่อโครงข่าย (“สัญญา AC”)
เนื่องจากอัตราและการเรียกเก็บค่าแอสเสสชาร์จภายใต้สัญญา AC ขัดแย้งกับกฎหมายหลายประการ
บริษัทย่อยได้ร้องขอให้ ทีโอที เข้าร่วมลงนามในสัญญา IC
กับบริษัทย่อยเพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายหรือให้เรียกเก็บอัตราเรียกเก็บชั่วคราวที่ประกาศโดยคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ
(“กทช.”) ขณะที่การเจรจาเรื่องการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมกับ ทีโอที ยังไม่มีข้อยุติ

อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน 2549 ทีโอที ได้ส่งหนังสือเพื่อแจ้งว่าบริษัทย่อยดังกล่าว
ไม่มีสิทธิที่จะใช้และเชื่อมต่อโครงข่ายของบริษัทย่อยกับโครงข่ายของ ทีโอที
เนื่องจากบริษัทย่อยแห่งนั้นไม่ได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการโทรคมนาคมซึ่งออกโดย กทช.
และไม่มีโครงข่ายโทรคมนาคมเป็นของ
ตนเอง ทีโอที โต้แย้งว่าสัญญา AC ไม่ได้ฝ่าฝืนกฎหมายใดๆ ดังนั้น
อัตราและการเรียกเก็บค่าแอสเสสชาร์จภายใต้สัญญา AC ยังคงมีผลใช้บังคับต่อไป

เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2550 บริษัทย่อยดังกล่าวได้ยื่นข้อพิพาทเข้าสู่กระบวนการระงับข้อพิพาท
ตามประกาศของคณะกรรมการ กทช. ว่าด้วยการใช้และเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม (IC)
เพื่อขอให้คณะกรรมการวินิจฉัยข้อพิพาท (“กวพ.”) มีคำวินิจฉัยให้ ทีโอที
ดำเนินการทำสัญญาเชื่อมต่อโครงข่ายฯ (IC) กับบริษัทย่อย กวพ. มีคำวินิจฉัยและ
กทช.มีคำชี้ขาดว่า บริษัทย่อยมีสิทธิที่จะเข้าเจรจาทำสัญญาเชื่อมต่อโครงข่ายฯ (IC) กับ ทีโอที
เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2550 และวันที่ 28 พฤศจิกายน 2550 ตามลำดับ ต่อมาเมื่อวันที่ 23
มิถุนายน 2551 ทีโอที ได้ตกลงที่จะเข้าเจรจาทำสัญญาเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม (IC)
กับบริษัทย่อยแล้ว แต่มีเงื่อนไขว่า จะทำสัญญาเฉพาะกับเลขหมายใหม่ที่บริษัทย่อยได้รับจัดสรรจาก
กทช. เท่านั้น บริษัทย่อยดังกล่าวได้ตกลงตามที่ ทีโอที เสนอ แต่สำหรับเลขหมายเก่านั้น
บริษัทย่อยยังคงดำเนินการให้เป็นเรื่องของกระบวนการทางกฎหมายต่อไป

เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน 2550 ทีโอที ได้ยื่นฟ้องบริษัทย่อยต่อศาลแพ่ง
ฐานผิดสัญญาเชื่อมโยงโครงข่าย (ข้อตกลง)
และเรียกร้องให้บริษัทย่อยชำระค่าแอสเสสชาร์จที่ค้างชำระ
พร้อมดอกเบี้ยและภาษีมูลค่าเพิ่มเป็นจำนวนเงิน 4,508.10 ล้านบาท เมื่อวันที่ 16 กันยายน 2552
ศาลแพ่งและศาลปกครองกลางมีความเห็นพ้องกันว่าคดีดังกล่าวอยู่ในเขตอำนาจศาลปกครอง ดังนั้น
ศาลแพ่งจึงจำหน่ายคดีออกจากศาลแพ่ง

ถ้าบริษัทย่อยต้องชำระค่าแอสเสสชาร์จ บริษัทย่อยอาจต้องบันทึกค่าแอสเสสชาร์จ
เป็นค่าใช้จ่ายและค่าใช้จ่ายค้างจ่ายเพิ่มเติม สำหรับระยะเวลาตั้งแต่วันที่ 18 พฤศจิกายน 2549
ถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2553 ดังนี้

ผลกระทบสุทธิต่อ

งบกำไรขาดทุนรวม

ซึ่งสุทธิจากเงิน

ค่าแอสเสสชาร์จ ส่วนแบ่งรายได้ที่จ่าย

ค้างจ่าย ให้แก่ กสท

(ล้านบาท) (ล้านบาท)

สำหรับระยะเวลา

ตั้งแต่วันที่ 18 พฤศจิกายน 2549 ถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2552 14,591.78 10,898.98

สำหรับปีสิ้นสุดวันที่ 31 ธันวาคม 2553 5,458.03 4,066.73

รวม 20,049.811 4,965.71

ฝ่ายบริหารและที่ปรึกษากฎหมายมีความเห็นว่า บริษัทย่อยแห่งนั้น
ไม่มีภาระผูกพันที่จะต้องจ่ายค่าแอสเสสชาร์จข้างต้น

ผลที่สุดของคดีความดังกล่าวข้างต้นไม่สามารถคาดการณ์ได้ในขณะนี้ ดังนั้นบริษัทฯ และบริษัทย่อย
จึงไม่ได้บันทึกรายได้และไม่ได้ตั้งสำรองสำหรับผลเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นจากผลของคดีดังกล่าวไว้ในงบการเงิน