2. ปัจจัยความเสี่ยง

ความเสี่ยงจากความไม่แน่นอนในราคาสินค้าและวัตถุดิบ

โดยทั่วไป แนวโน้มราคาเหล็กแท่ง (Billet) จะขึ้นลงตามราคาตลาดโลก
ซึ่งอาจส่งผลกระทบโดยตรงกับต้นทุนขายและกำไรขั้นต้นของบริษัท โดยแหล่งวัตถุดิบหลักอยู่ที่บราซิล
สหภาพโซเวียตและจีน

เป็นที่ทราบกันว่า ราคาเหล็กมักจะเป็นไปตามวัฎจักร ถึงแม้ว่าอาจจะพูดได้ว่า
วัฎจักรต่ำสุดของราคาเหล็กได้ผ่านไปแล้วตั้งแต่ปี 2544 แต่อย่างไรก็ดี
วัฎจักรต่ำสุดของราคาเหล็กอาจจะกลับมาปรากฏอีกครั้งในอนาคตได้ ปัจจุบัน
ราคาของทั้งเหล็กแท่งและ เหล็กลวดมีแนวโน้มที่จะสูงขึ้นเป็นลำดับ และในอนาคตอันใกล้นี้
วัฎจักรของเหล็กน่าจะอยู่ในเกณฑ์ดี เนื่องจากความต้องการของตลาดโลกที่เพิ่มขึ้น ในส่วนของบริษัท
เองก็ยังมีการบรรเทาความเสี่ยงโดยการใช้ เครื่องเจียรผิวเหล็กแท่ง
เพื่อปรับปรุงคุณภาพของเหล็กแท่ง
ในการนำไปขึ้นรูปเพื่อให้ได้เป็นลวดเหล็กที่มีความแข็งและมีอายุการใช้งานที่ยาวนานกว่า
และทำให้ผลิตภัณฑ์ปลายทางไม่แตกหักง่าย
โดยแท้จริงหากผู้ประกอบการรายอื่นต้องการได้เหล็กแท่งที่มีคุณภาพในระดับเดียวกัน จะต้องจ้าง
Supplier ผู้ผลิตเหล็กในการเจียรแต่งผิวก่อนที่จะขาย ซึ่งต้นทุนเหล็กแท่งก็จะสูงขึ้นตามไปด้วย
แต่สำหรับบริษัทซึ่งมีเครื่องเจียรแต่งผิวนี้ทำให้สามารถประหยัดต้นทุนในส่วนนี้
รวมทั้งมีทางเลือกในการซื้อเหล็กแท่งที่กว้างขึ้นอีกด้วย การที่มีกระบวนการเจียรเหล็กแท่งนี้เอง
ทำให้บริษัทมีผลิตภัณฑ์เฉพาะที่ต่างจากโรงเหล็กอื่นๆ ซึ่งจะทำให้นำไปผลิตสกรู
หรือผลิตภัณฑ์สลักภัณฑ์ที่มีคุณภาพสูงต่อไป

อย่างไรก็ตามเพื่อเป็นหลีกเลี่ยงผลกระทบโดยตรงที่จะมีต่อกำไรขั้นต้นของบริษัทอันเกิดจากความผันผวนของวัตถุดิบและสินค้าของบริษัทในอนาคตนั้น
โดยแท้จริงแล้วบริษัทมีความหลากหลายในการผลิตสินค้ากลางน้ำ และปลายน้ำ
เพื่อเลือกขายในสินค้าที่ก่อให้เกิดกำไรสูงสุด

2.2 ความเสี่ยงจากการพึ่งพิงตลาด US

สัดส่วนยอดขายสกรูที่ส่งไป US ต่อรายได้รวมเท่ากับร้อยละ 3.08 ร้อยละ 4.76 และ ร้อยละ
4.98 ในปี 2551 ปี 2552 และปี 2553 ตามลำดับ เมื่อเปรียบเทียบกับยอดขายสกรูไป US
ต่อยอดขายสกรูทั้งหมดเท่ากับร้อยละ 23.62 ร้อยละ 36.80 และร้อยละ 47.88 ในปี 2551 ปี
2552 และปี 2553 ดังนั้นสหรัฐอเมริกาจึงเป็นตลาดที่บริษัทพึ่งพิงค่อนข้างมาก
บริษัทอาจมีความเสี่ยงในการสูญเสียตลาดดังกล่าว อย่างไรก็ตามจากการคาดการณ์ในอนาคต
คาดว่าปริมาณความต้องการในการสร้างที่อยู่อาศัยในประเทศสหรัฐอเมริกายังคงเติบโตอย่างต่อเนื่อง
ประกอบกับความน่าเชื่อถือของบริษัทที่มีความเกี่ยวข้องกับบริษัทไต้หวัน
ซึ่งถือว่าได้รับความไว้วางใจจากประเทศสหรัฐอเมริกาอย่างมาก
เนื่องจากไต้หวันเป็นประเทศที่ส่งผลิตภัณฑ์สกรู และผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องได้แก่สลักภัณฑ์แบบต่างๆ
ไปยังสหรัฐอเมริกาเป็นอันดับหนึ่ง
และบริษัทจะขยายตัวไปยังตลาดประเทศรัสเซียกับประเทศอุซเบกิสถานอีกด้วย

2.3 ความเสี่ยงจากการเข้ามาแข่งขันของผู้ประกอบการรายใหม่

ถึงแม้ว่าผู้ผลิตเหล็กลวดจะมีอยู่มากมายรวมทั้งผู้ผลิตในประเทศ
แต่หากคำนึงถึงเฉพาะผู้ผลิตเหล็กคุณภาพสูงแล้วคู่แข่งขันที่สำคัญของบริษัทจะเป็นประเทศที่อยู่นอกกลุ่มอาฟตา
ได้แก่ เกาหลี ญี่ปุ่น และจีน
ซึ่งประเทศดังกล่าวจะไม่ได้รับผลประโยชน์จากนโยบายลดกำแพงภาษีนำเข้า
ตามนโยบายสนธิสัญญาอาฟตา สำหรับการค้าผลิตภัณฑ์เหล็กระหว่างประเทศในเขตอาฟตาก็ตาม
อย่างไรก็ตาม
บริษัทในกลุ่มประเทศดังกล่าวอาจมีแนวโน้มที่จะย้ายฐานกำลังการผลิตมายังประเทศในเขตอาฟตามากขึ้นเพื่อที่จะได้รับผลประโยชน์ทางภาษีนำเข้า
อย่างไรก็ตาม บริษัทในประเทศดังกล่าว ต้องใช้เงินลงทุนมหาศาลในการลงทุนเริ่มแรก
และยิ่งเป็นการยากยิ่งขึ้นที่จะลงทุนในลักษณะตั้งแต่กลางน้ำถึงปลายน้ำเชกเช่นบริษัท ไทยคูน
ซึ่งมีความหลากหลายในสินค้ามากกว่า

2.4 ความเสี่ยงที่เกิดจากอัตราแลกเปลี่ยน

โดยปกติแล้วผู้ผลิตเหล็กมักจะมีความเสี่ยงต่ออัตราแลกเปลี่ยน เนื่องจากวัตถุดิบส่วนใหญ่
เช่นเหล็กแท่ง ไม่สามารถหาได้ในประเทศ บริษัทจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเผชิญกับความเสี่ยงนี้
แต่โดยแท้จริงทั้งวัตถุดิบหลักที่บริษัทซื้อมาเป็นการนำเข้า 100% และผลิตภัณฑ์ที่จำหน่ายแบ่งเป็น
เหล็กลวด ซึ่งขายในประเทศ และต่างประเทศประมาณอย่างละร้อยละ 34.11
อย่างไรก็ตามถึงแม้เหล็กลวดที่ขายในประเทศก็ยังคงอ้างอิงกับราคาตลาดโลก
ที่เป็นสกุลดอลล่าร์สหรัฐ ส่วนเหล็กลวดอบอ่อน และสกรู ขายต่างประเทศเกือบทั้งหมด
ดังนั้นโดยรวมทั้ง 3 ผลิตภัณฑ์ จึงถือได้ว่าเป็น Natural Hedge ในตัวอยู่แล้ว
ทั้งนี้บริษัทได้ทำสัญญาซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้ากับธนาคารเพื่อลดความเสี่ยงในอัตราแลกเปลี่ยน

2.5 ความเสี่ยงที่เกิดจากการขายสินค้าผ่านผู้ถือหุ้นรายใหญ่ (TGE)

ปัจจุบัน บริษัท ได้ขายสินค้ารวมทั้ง เหล็กลวด และเหล็กลวดอบอ่อนแก่ บริษัท ไทยคูน กรุ๊ป
เอ็นเตอร์ไพร์ส (TGE) ซึ่งถือเป็นลูกค้าอันดับหนึ่ง และเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ทางอ้อมในบริษัท
เนื่องจาก TGE ถือหุ้นในบริษัท TGI ถึงร้อยละ 100.00 และบริษัท TGI ถือหุ้นในบริษัทถึงร้อยละ
79.47 จากยอดขายต่อยอดขายรวมที่สูงถึงร้อยละ 23% ในปี 2553 ดังนั้นบริษัท
อาจจะมีความเสี่ยง หาก TGE ตัดสินใจไม่ซื้อสินค้าจาก บริษัท
ซึ่งอาจจะมีผลต่อผลประกอบการของบริษัทโดยรวม อย่างไรก็ตาม หากพิจารณาจากความจริงที่ว่า
บริษัทเป็นฐานการผลิตที่สำคัญของ TGE จึงไม่น่าจะเป็นไปได้ว่า TGE
จะตัดสินใจไม่ซื้อสินค้าที่ผลิตจาก บริษัท อีกเหตุผลหนึ่งได้แก่ ความสัมพันธ์อันยาวนานระหว่าง
ทั้งสองบริษัทและ การที่เรียกได้ว่า TGE เป็นผู้แทนจำหน่ายของบริษัทในตลาดไต้หวันทั้งหมด
ซึ่งการขายผ่าน TGE นั้นนับว่าเป็นการเพิ่มช่องทางการตลาดไต้หวัน อย่างไรก็ตาม
ด้วยคุณภาพของผลิตภัณฑ์ บริษัท ก็สามารถหาตลาดอื่น ๆ มาทดแทนที่ให้ผลตอบแทนไม่เป็นรอง
แต่อย่างใดก็ตาม ความสัมพันธ์ทางธุรกิจระหว่าง TGE และ
บริษัทย่อมจะต้องรักษาผลประโยชน์ร่วมกันไว้