7. ข้อพิพาททางกฎหมาย

ในเดือนกรกฎาคม 2547 บริษัทฯถูกบริษัทลูกค้ารายหนึ่งฟ้องร้องให้ชดใช้ค่าเสียหายเป็นจำนวนเงิน
7.8 ล้านบาท อันเนื่องมาจากการที่บริษัทฯไม่ปฏิบัติตามสัญญาจ้างต่อเรือ เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม
2549 บริษัทฯได้รับแจ้งคำวินิจฉัยชี้ขาดจากคณะอนุญาโตตุลาการให้บริษัทฯจ่ายเงินค่าเสียหายจำนวน
4.1 ล้านบาท ให้กับลูกค้าดังกล่าว
บริษัทฯเห็นว่าคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการมีประเด็นที่ไม่เป็นไปตามข้อสัญญาและกฎหมาย
ในระหว่างไตรมาสที่สามของปี 2549
บริษัทฯได้ยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งเพิกถอนคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ โดยในเดือนกันยายน
2550 ศาลได้มีคำวินิจฉัยยืนตามอนุญาโตตุลาการ และมีคำสั่งยกคำร้องของบริษัท ฯ ซึ่งบริษัทฯ
ยังไม่เห็นด้วยกับคำสั่งดังกล่าว จึงได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาล เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม 2550
ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ โดยขณะที่คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาล
เพื่อความรอบคอบบริษัทฯได้บันทึกสำรองหนี้สินสำหรับเงินชดเชยจำนวนดังกล่าวในงบการเงินงวดปัจจุบันแล้ว

ในเดือนมีนาคม 2548 บริษัทฯถูกบริษัทแห่งหนึ่งฟ้องร้องให้ชดใช้ค่าเสียหายเป็นจำนวนเงินประมาณ
108.2 ล้านบาท
อันเนื่องมาจากการที่บริษัทฯไม่ปฏิบัติตามสัญญากิจการร่วมค้าระหว่างบริษัทฯกับบริษัทดังกล่าว
ซึ่งเป็นผลให้บริษัทดังกล่าวถูกยกเลิกสัญญาซ่อมเรือกับผู้ว่าจ้างรายหนึ่ง ต่อมาในเดือนพฤษภาคม
2548 บริษัทฯได้ฟ้องแย้งสำหรับคดีดังกล่าว
เนื่องจากฝ่ายบริหารของบริษัทฯเชื่อว่าสาเหตุที่บริษัทดังกล่าวถูกยกเลิกสัญญาเกิดจากการไม่ปฏิบัติตามสัญญาซ่อมเรือกับผู้ว่าจ้างของบริษัทดังกล่าวเอง
และค่าความเสียหายในคำฟ้องดังกล่าวไม่มีที่มาที่ชัดเจน เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 2549
ศาลชั้นต้นพิพากษายกคำฟ้องของบริษัทดังกล่าวและยกคำฟ้องแย้งของบริษัทฯโดยคู่กรณีไม่ต้องรับผิดต่อกัน
โดยศาลชั้นต้นพิจารณาเห็นว่าทั้งสองฝ่ายมีส่วนร่วมรับผิดชอบต่อผู้ว่าจ้าง
ไม่อาจแบ่งแยกความรับผิดออกจากกันได้ ทั้งนี้
บริษัทฯได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาดังกล่าวในเดือนธันวาคม 2549 ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2551
คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์
ฝ่ายบริหารของบริษัทพิจารณาแล้วคาดว่าจะไม่มีผลเสียหายกับบริษัทฯและบริษัทย่อย
จึงไม่ได้บันทึกสำรองหนี้สินสำหรับเงินชดเชยดังกล่าวในงบการเงิน

บริษัทได้ส่งมอบเรือตามสัญญารับจ้างต่อเรือกับกองทัพเรือในปลายปี 2543
ซึ่งล่าช้าเกินกว่ากำหนดระยะเวลาในสัญญา
ทำให้บริษัทมีภาระค่าปรับจากการส่งมอบเรือล่าช้าเป็นจำนวนเงิน 68.7 ล้านบาท
ซึ่งบริษัทได้ตั้งสำรองค่าปรับดังกล่าวไว้แล้วในบัญชีปี 2543 เป็นจำนวนเงิน 14.5 ล้านบาท
และในปี 2544
บริษัทได้บันทึกผลต่างของจำนวนเงินค่าปรับที่ประมาณการสำรองไว้กับที่เกิดขึ้นจริงจำนวน 54.2
ล้านบาท เป็นค่าใช้จ่ายทั้งจำนวนในปี 2544 เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2547
บริษัทได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่อคณะอนุญาโตตุลาการ
เพื่อเรียกเงินค่าปรับดังกล่าวคืนพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม
2548 คณะอนุญาโตตุลาการได้มีคำวินิจฉัยชี้ขาดให้กองทัพเรือคืนเงินค่าปรับจำนวน 14.4 ล้านบาท
ให้กับบริษัท บริษัททำหนังสือขอแจ้งเบิกเงินค่าปรับดังกล่าวกับกองทัพเรือ
แต่กองทัพเรือยังคงปฏิเสธการจ่ายเงิน เมื่อวันที่ 5 กันยายน 2548
บริษัทได้ยื่นคำฟ้องต่อศาลปกครองชั้นต้นให้กองทัพเรือคืนเงินค่าปรับดังกล่าว เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน
2549 ศาลปกครองชั้นต้นได้มีคำพิพากษาให้ไม่บังคับตามคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ
ในระหว่างไตรมาสที่สามของปี 2549 บริษัทได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาดังกล่าวต่อศาลปกครองสูงสุด
โดย ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 คดียังอยู่ระหว่างการรอคำพิพากษาของศาลปกครองสูงสุด และ
ณ. วันที่ 30 ตุลาคม 2551
ตามคำพิพากษาศาลปกครองสูงสุดได้มีคำพิพากษาให้กองทัพเรือชำระเงินค่าปรบคืนจำนวน 14.4
ล้านบาท คืนให้กับบริษัทฯ พร้อมทั้งชำระดอกเบี้ยในอัตราร้อบละ 7.5 ต่อปีของเงินต้น นับตั้งแต่วันที่
9 สิงหาคม 2548 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จสิ้น โดยในงวดไตรมาศที่ 4 ปี 2551
บริษัทได้รับชำระเงินค่าปรับพร้อมดอกเบี้ยครบทั้งจำนวนแล้ว