1.  ปัจจัยความเสี่ยงและการบริหารความเสี่ยง

ธนาคารตระหนักดีว่าการบริหารความเสี่ยงเป็นพื้นฐานที่สำคัญในการประกอบธุรกิจของสถาบันการเงิน
โดยได้มีการกำหนดแนวทางในการบริหารความเสี่ยงแต่ละด้าน
เพื่อให้แน่ใจได้ว่าธนาคารมีกลไกกำกับดูแลการบริหารความเสี่ยงที่มีประสิทธิภาพ ในช่วงที่ผ่านมา
ธนาคารได้วิเคราะห์ถึงปัจจัยความเสี่ยงสำคัญที่อาจมีผลกระทบต่อการประกอบธุรกิจการเงิน
และนำมาปรับปรุงโครงสร้างองค์กร ตลอดจนกระบวนการบริหารความเสี่ยงด้านต่างๆ
อย่างต่อเนื่อง
เพื่อเสริมสร้างให้ระบบการบริหารความเสี่ยงของธนาคารมีประสิทธิภาพได้มาตรฐานเทียบเคียงระดับสากล
และรองรับการบริหารความเสี่ยงตามแนวทางของธนาคารแห่งประเทศไทย
ซึ่งสอดคล้องตามหลักเกณฑ์ Basel II นอกจากนี้
ธนาคารยังได้ศึกษาและเตรียมการเพื่อรองรับหลักเกณฑ์ Basel III
ซึ่งครอบคลุมถึงเรื่องการดำรงเงินกองทุน การบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง
และการเพิ่มมาตรการกำกับดูแลสถาบันการเงินที่มีความสำคัญต่อระบบการเงินโลก
โดยธนาคารแห่งประเทศไทยได้เริ่มทยอยใช้ในส่วนของการดำรงเงินกองทุน ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม
2556 เป็นต้นไป

คณะกรรมการบริหารความเสี่ยง คณะกรรมการบริหาร และผู้บริหารระดับสูง
มีบทบาทสำคัญในการกำหนดนโยบายการบริหารความเสี่ยง ทบทวนความเหมาะสมของนโยบาย
และระบบการบริหารความเสี่ยง กำหนดกลยุทธ์ในการบริหารความเสี่ยง
ตลอดจนดูแลและติดตามความเสี่ยงของธนาคารให้อยู่ในระดับที่เหมาะสมเพื่อให้สอดคล้องกับนโยบายการบริหารความเสี่ยงของธนาคารที่ได้รับอนุมัติจากคณะกรรมการธนาคาร

กระบวนการบริหารความเสี่ยงของธนาคารประกอบด้วย
การระบุความเสี่ยงสำคัญซึ่งจะส่งผลอย่างมีนัยสำคัญต่อการดำเนินธุรกิจของธนาคาร
การประเมินความเสี่ยงแต่ละประเภท
การติดตามและควบคุมความเสี่ยงให้อยู่ภายในระดับที่เหมาะสม
และการรายงานความเสี่ยงประเภทต่างๆ
ให้ผู้เกี่ยวข้องรับทราบเพื่อให้สามารถบริหารและ/หรือจัดการความเสี่ยงได้ทันต่อเหตุการณ์

หลักการสำคัญของการบริหารความเสี่ยงตั้งอยู่บนพื้นฐานที่ให้หน่วยงานธุรกิจ
ซึ่งดำเนินธุรกิจที่ก่อให้เกิดความเสี่ยง มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบต่อการบริหารความเสี่ยงต่างๆ
อย่างต่อเนื่อง และให้ความเสี่ยงอยู่ภายในขอบเขตที่ได้รับการอนุมัติ
ตลอดจนสอดคล้องกับนโยบายความเสี่ยงโดยรวมของธนาคารที่ได้รับการอนุมัติจากคณะกรรมการธนาคาร
โดยหน่วยงานบริหารความเสี่ยงทำหน้าที่ติดตามและควบคุมความเสี่ยงอย่างต่อเนื่องสม่ำเสมอ

สภาวะแวดล้อมและความเสี่ยงสำคัญที่อาจมีผลกระทบต่อการดำเนินธุรกิจของธนาคาร
รวมถึงแนวทางในการบริหารจัดการความเสี่ยงแต่ละด้าน มีดังนี้

1) ความไม่แน่นอนของสภาวะเศรษฐกิจโลกและเศรษฐกิจไทย

เศรษฐกิจของหลายประเทศในกลุ่มสหภาพยุโรปได้เข้าสู่ภาวะถดถอย ตั้งแต่ช่วงครึ่งหลังของปี 2555
เป็นต้นมา จากปัญหาหนี้สาธารณะของกรีซ รวมถึงปัญหาหนี้มีปัญหาของธนาคารในสเปน
ขณะที่ภาคธนาคารโดยรวมของประเทศในกลุ่มยูโรโซน มีการปรับลดขนาดของงบดุล
(Deleveraging) อย่างต่อเนื่อง โดยเพิ่มความเข้มงวดในการปล่อยสินเชื่อ
ทำให้ภาคเอกชนต้องลดการลงทุนและการใช้จ่ายลงอย่างต่อเนื่อง
ส่วนการปรับลดงบประมาณของรัฐบาลประเทศที่ประสบปัญหาหนี้สาธารณะ
อาจทำให้เกิดแรงต่อต้านจากประชาชน จนกระทบต่อเสถียรภาพทางการเมืองได้ ด้วยเหตุนี้
นักลงทุนจึงขาดความเชื่อมั่นต่อมาตรการแก้ไขปัญหาของทางการ
อันจะเป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลกระทบต่อไปยังเศรษฐกิจของประเทศคู่ค้าและเศรษฐกิจโลก
อีกระยะหนึ่ง

สำหรับเศรษฐกิจสหรัฐฯ ในปี 2555 มีสัญญาณฟื้นตัวอย่างต่อเนื่อง แต่ในอัตราที่ต่ำ
เนื่องจากภาคธุรกิจยังคงชะลอการลงทุนและการจ้างงาน ที่ส่งผลให้ธนาคารกลางของสหรัฐฯ
ต้องดำเนินการผ่อนคลายนโยบายทางการเงินอย่างต่อเนื่อง
จนก่อให้เกิดความกังวลต่อเสถียรภาพทางเศรษฐกิจในระยะยาวของสหรัฐฯ ส่วนในภาคการคลัง
ปัญหาการขาดดุลงบประมาณและแนวโน้มหนี้สาธารณะที่เพิ่มขึ้น
จนต้องมีการเจรจาปรับเพดานการก่อหนี้อีกครั้ง จะทำให้รัฐบาลอาจต้องรัดเข็มขัด
ตัดลดงบประมาณรายจ่ายของรัฐบาลกลางลงบางส่วน อันจะส่งผลต่อการฟื้นตัวของเศรษฐกิจสหรัฐฯ

ขณะเดียวกัน เศรษฐกิจไทยและประเทศกำลังพัฒนา
ยังได้รับผลกระทบจากการชะลอตัวของภาคการส่งออก
อันเป็นผลมาจากความอ่อนแอทางเศรษฐกิจของประเทศคู่ค้าสำคัญ
ทำให้เศรษฐกิจของหลายประเทศในภูมิภาคเอเชียไม่สามารถพึ่งพาการส่งออกได้เหมือนในอดีต
โดยเฉพาะจีน ซึ่งการส่งออกชะลอตัวลงมาก อย่างไรก็ตาม
อุปสงค์ภายในประเทศที่ยังขยายตัวดีในภาคส่วนต่างๆ
ตลอดจนมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจและการลงทุนของภาครัฐ
จะช่วยชดเชยการชะลอตัวของภาคการส่งออกได้ระดับหนึ่ง

ทั้งนี้ การดำเนินมาตรการผ่อนคลายทางการเงิน โดยเฉพาะธนาคารกลางสหรัฐฯ
ที่ประกาศใช้มาตรการผ่อนคลายเชิงปริมาณรอบที่ 3 (QE3) และรอบที่ 4 (QE4) เพิ่มเติม
รวมถึงธนาคารกลางยุโรป ที่ออกมาตรการ Outright Monetary Transaction (OMT)
เพื่อเป็นเครื่องมือในการช่วยดูแลปัญหาวิกฤติในยุโรปไม่ให้ลุกลามมากขึ้น
จะทำให้เกิดสภาพคล่องส่วนเกินในระบบการเงินโลก
ส่งผลให้เกิดการเคลื่อนย้ายเงินทุนไปยังประเทศกำลังพัฒนา ที่มีการขยายตัวทางเศรษฐกิจสูงกว่า
โดยเฉพาะประเทศในแถบเอเชียและไทย
ซึ่งค่าเงินของประเทศเหล่านี้จะมีแนวโน้มแข็งค่าขึ้นอย่างต่อเนื่อง
อีกทั้งยังจะเกิดภาวะการเก็งกำไรในสินทรัพย์ต่างๆ
อันจะนำไปสู่การสะสมความเปราะบางในระบบเศรษฐกิจและกลายเป็นปัญหาในระยะต่อไปได้

2) การเปลี่ยนแปลงของกฎเกณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงาน

  - หลักเกณฑ์ Basel III

  ธนาคารแห่งประเทศไทยได้ปรับปรุงหลักเกณฑ์การกำกับดูแลเงินกองทุนสำหรับธนาคารพาณิชย์ใหม่ตามหลักเกณฑ์
  Basel III ที่ออกโดย Basel Committee on Banking Supervision (BCBS)
  ซึ่งครอบคลุมเรื่องการดำรงเงินกองทุนและการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง

  ในส่วนของการกำกับดูแลเงินกองทุนนั้น
  ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนดให้ธนาคารพาณิชย์ต้องดำรงเงินกองทุนเพิ่มขึ้นทั้งในเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ
  เพื่อให้เพียงพอที่จะรองรับความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นทั้งในภาวะปกติและภาวะวิกฤติ
  และเพื่อรักษาเสถียรภาพของระบบสถาบันการเงิน การปรับปรุงที่สำคัญ ได้แก่
  กำหนดอัตราส่วนเงินกองทุนขั้นต่ำขึ้นมาใหม่
  และให้มีการเพิ่มคุณภาพเงินกองทุนเพื่อให้มีความเหมาะสมยิ่งขึ้น
  ปรับปรุงการคำนวณสินทรัพย์เสี่ยงให้สะท้อนความเสี่ยงที่แท้จริงและครอบคลุมธุรกรรมได้ครบถ้วนยิ่งขึ้น
  รวมถึงเพิ่มข้อกำหนดให้มีการทยอยดำรงเงินกองทุนเพิ่มเติม (Capital Conservation
  Buffer และ Countercyclical Buffer)
  โดยหลักเกณฑ์การกำกับดูแลเงินกองทุนดังกล่าวได้เริ่มมีผลตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2556
  เป็นต้นไป

  นอกเหนือไปจากหลักเกณฑ์การกำกับดูแลเงินกองทุนข้างต้นแล้ว
  ธนาคารแห่งประเทศไทยยังได้ออกแนวทางการคำนวณอัตราส่วนทางการเงิน Leverage Ratio
  เพิ่มเติมเพื่อจำกัดการก่อฐานะความเสี่ยง
  รวมทั้งได้กำหนดให้ธนาคารพาณิชย์รายงานข้อมูลความเสี่ยงด้านสภาพคล่องตามหลักเกณฑ์ Basel
  III เพื่อประกอบการพิจารณาออกหลักเกณฑ์ที่เหมาะสมกับประเทศไทยต่อไป

  ธนาคารได้ดำเนินการศึกษา เตรียมความพร้อม
  และประเมินผลกระทบจากการปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ดังกล่าวอย่างต่อเนื่อง
  และพิจารณาความเพียงพอของเงินกองทุนสำหรับรองรับการขยายธุรกิจของธนาคารต่อไปในอนาคต

  - มาตรฐานการรายงานทางการเงินฉบับใหม่หรือปรับปรุงใหม่

  งบการเงินของธนาคารจัดทำขึ้นตามมาตรฐานการรายงานทางการเงินของไทย (Thai
  Financial Reporting Standard: TFRS) ตามที่สภาวิชาชีพบัญชีประกาศให้มีผลบังคับใช้
  ซึ่งที่ผ่านมาสภาวิชาชีพบัญชีได้ทยอยปรับปรุงให้สอดคล้องกับมาตรฐานรายงานทางการเงินระหว่างประเทศ
  (International Financial Reporting Standards: IFRS)
  และเริ่มบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2554 ที่ผ่านมา
  สำหรับมาตรฐานการรายงานฉบับที่เกี่ยวข้องกับธนาคารและจะมีผลบังคับใช้ในปี 2556 ได้แก่
  มาตรฐานการบัญชีฉบับที่ 12 เรื่องภาษีเงินได้ มาตรฐานการบัญชีฉบับที่ 21 (ปรับปรุง 2552)
  เรื่องผลจากการเปลี่ยนแปลงในอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ
  และมาตรฐานการรายงานทางการเงินฉบับที่ 8 เรื่องส่วนงานดำเนินงาน (Operating
  Segments)

  ธนาคารได้เตรียมความพร้อมสำหรับการปฏิบัติตามมาตรฐานบัญชีดังกล่าว
  โดยได้ประเมินผลกระทบ เพื่อบริหารจัดการ ปรับปรุงนโยบายและกระบวนการทำงานที่เกี่ยวข้อง

  3) ความเสี่ยงด้านเครดิต

ความเสี่ยงด้านเครดิต หมายถึง
ความเสี่ยงที่ลูกหนี้หรือคู่สัญญาของธนาคารไม่สามารถปฏิบัติได้ตามสัญญาที่เกี่ยวข้องกับการให้สินเชื่อ
การลงทุน และการก่อภาระผูกพัน เช่น
ลูกหนี้ไม่สามารถชำระเงินต้นหรือดอกเบี้ยตามที่ตกลงไว้กับธนาคารได้ เป็นต้น

ปัจจัยความเสี่ยงด้านเครดิต ได้แก่ ประเด็นความเสี่ยงต่างๆ
ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อความสามารถในการชำระคืนอย่างครบถ้วนของลูกหนี้
รวมถึงปัจจัยอื่นอันอาจส่งผลกระทบต่อความสามารถในการแก้ปัญหาหนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้ของธนาคาร

เศรษฐกิจโลกในระยะต่อไป
ยังคงเผชิญกับความเสี่ยงและความผันผวนจากภาวะวิกฤติเศรษฐกิจของกลุ่มประเทศพัฒนาแล้ว
โดยเฉพาะประเทศในกลุ่มสหภาพยุโรปและสหรัฐอเมริกา นอกจากนั้น
มาตรการทางการเงินของบางประเทศอาจก่อให้เกิดการเคลื่อนย้ายเงินทุนอย่างรวดเร็วเข้าสู่ประเทศกำลังพัฒนา
จึงอาจเกิดภาวะฟองสบู่จากการเก็งกำไรในสินทรัพย์ หรือภาวะเงินเฟ้อในบางประเทศ

การดำเนินธุรกิจของธนาคาร
จึงต้องให้ความสำคัญกับการติดตามความเสี่ยงของลูกหนี้หรือคู่สัญญาที่อาจจะได้รับผลกระทบจากปัจจัยเสี่ยงดังกล่าวอย่างใกล้ชิด
เนื่องจากลูกหนี้หรือคู่สัญญาบางรายอาจได้รับผลกระทบ และมีความสามารถในการชำระหนี้ลดลง

  ในการบริหารความเสี่ยงด้านเครดิต
  ธนาคารได้กำหนดกระบวนการอำนวยสินเชื่อโดยครอบคลุมถึงการกำหนดนโยบายสินเชื่อ
  การจัดระดับความเสี่ยงด้านสินเชื่อของลูกค้า
  ตลอดจนกำหนดเงื่อนไขและอำนาจในการอนุมัติสินเชื่อตามระดับต่างๆ
  ขึ้นอยู่กับประเภทธุรกิจและ/หรือขนาดของวงเงิน เป็นต้น ในการพิจารณาสินเชื่อธุรกิจโดยทั่วไป
  ธนาคารจะพิจารณาวัตถุประสงค์ในการขอกู้
  ประเมินความสามารถในการชำระคืนเงินกู้จากกระแสเงินสดจากการดำเนินงาน
  ความเป็นไปได้ทางธุรกิจ ความสามารถของผู้บริหาร ตลอดจนหลักทรัพย์ค้ำประกัน
  และจัดให้มีการทบทวนสินเชื่อ รวมถึงระดับความเสี่ยงของสินเชื่อเป็นประจำ
  โดยธนาคารได้จัดตั้งสายงานเพื่อติดตามดูแล และบริหารความเสี่ยงที่เกี่ยวข้อง ได้แก่

-   สายบริหารความเสี่ยง
    ทำหน้าที่วิเคราะห์และรายงานสถานะความเสี่ยงของธนาคารในด้านต่างๆ
    ตลอดจนให้ข้อเสนอแนะเพื่อใช้ประกอบการพิจารณาปรับปรุงนโยบายด้านความเสี่ยงโดยรวมของธนาคาร
    และเพื่อรองรับกฎเกณฑ์ใหม่ๆ รวมทั้งมาตรฐานสากล
    ตลอดจนดูแลการบริหารความเสี่ยงด้านต่างๆ
    ให้เป็นไปตามนโยบายของคณะกรรมการบริหารความเสี่ยง

-   สายบริหารสินเชื่อ ทำหน้าที่บริหารความเสี่ยงด้านเครดิต
    โดยกำกับดูแลและติดตามการอำนวยสินเชื่อให้เป็นไปตามนโยบายสินเชื่อของธนาคาร
    สายงานนี้ประกอบด้วย หน่วยงานต่างๆ คือ หน่วยงานนโยบายสินเชื่อ
    หน่วยงานกลั่นกรองสินเชื่อ หน่วยงานบริหาร Portfolio หน่วยงานสอบทานสินทรัพย์เสี่ยง
    หน่วยงานบริหารสินเชื่อพิเศษ หน่วยงานประนอมหนี้และกฎหมาย และหน่วยงานทรัพย์สิน
    ซึ่งแต่ละหน่วยงานมีหน้าที่และความรับผิดชอบ สรุปได้ดังต่อไปนี้

-   หน่วยงานนโยบายสินเชื่อ มีหน้าที่ดูแลโครงสร้างนโยบายสินเชื่อ ประสานงานในการปรับปรุง
    เปลี่ยนแปลง และเผยแพร่นโยบายมาตรฐาน และกระบวนการสินเชื่อ
    ติดตามดูแลกรณีไม่เข้าเกณฑ์ของนโยบายสินเชื่อ และรวบรวมความคิดเห็นต่างๆ
    เพื่อนำมาพิจารณาปรับปรุงนโยบายสินเชื่อ

-   หน่วยงานกลั่นกรองสินเชื่อ มีหน้าที่กลั่นกรองสินเชื่อที่นำเสนอโดยสายธุรกิจต่างๆ
    ดูแลให้การอำนวยสินเชื่อเป็นไปตามนโยบายและมาตรฐานการพิจารณาสินเชื่อ
    มีโครงสร้างสินเชื่อที่เหมาะสม ทบทวนผลการจัดระดับความเสี่ยงสินเชื่อของลูกค้า
    รวมทั้งสนับสนุนให้เกิดวัฒนธรรมสินเชื่อที่ดี และกระบวนการอำนวยสินเชื่อมีระบบและเชื่อถือได้

-   หน่วยงานบริหาร Portfolio มีหน้าที่วิเคราะห์และเสนอแนะการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างของ
    Portfolio การกำหนดสัดส่วนที่เหมาะสมของ Portfolio และการตั้งสำรองหนี้สูญในระดับ
    Portfolio พัฒนาและดูแลเครื่องมือและวิธีการที่ใช้ในการบริหารความเสี่ยงด้านสินเชื่อ
    สร้างฐานข้อมูลด้านสินเชื่อ ตลอดจนควบคุมดูแลมาตรฐานการจัดการที่เกี่ยวข้อง

-   หน่วยงานสอบทานสินทรัพย์เสี่ยง มีหน้าที่สอบทานกระบวนการบริหารสินเชื่อและคุณภาพสินเชื่อ
    ประเมินความเพียงพอของการตั้งสำรองหนี้สูญ และประเมินผลการปฏิบัติตามนโยบาย
    กฎระเบียบ และมาตรฐานการพิจารณาสินเชื่อ

-   หน่วยงานบริหารสินเชื่อพิเศษ มีหน้าที่ดูแลบริหารจัดการหนี้ด้อยคุณภาพ
    กำหนดกลยุทธ์พร้อมทั้งดำเนินการแก้ไขและการปรับปรุงโครงสร้างหนี้

-   หน่วยงานประนอมหนี้และกฎหมาย
    มีหน้าที่ดำเนินการให้มีการฟ้องร้องหรือประนีประนอมยอมความหรือยึดทรัพย์ขายทอดตลาด

-   หน่วยงานทรัพย์สิน
    ทำหน้าที่บริหารและขายทรัพย์สินรอการขายที่ได้รับมาจากกระบวนการประนอมหนี้
    และการฟ้องร้อง

สำหรับกระบวนการในการอำนวยสินเชื่อ สายสินเชื่อจะเป็นผู้พิจารณานำเสนอขออนุมัติสินเชื่อ
และหน่วยงานกลั่นกรองสินเชื่อพิจารณาคำขอดังกล่าวให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์การอำนวยสินเชื่อรวมถึงพิจารณาความเสี่ยงตามที่กำหนดไว้
เช่น มาตรฐานการพิจารณาสินเชื่อ การจัดระดับความเสี่ยงด้านสินเชื่อ
และการประเมินมูลค่าหลักประกัน เป็นต้น เพื่อเป็นการป้องกันความเสี่ยงในการอำนวยสินเชื่อ
ในส่วนของสินเชื่อด้อยคุณภาพ
ธนาคารมีหน่วยงานที่รับผิดชอบโดยตรงทำหน้าที่ในการติดตามแก้ไขหนี้ดังกล่าว นอกจากนี้
ธนาคารยังมีหน่วยงานอิสระที่เกี่ยวข้องทำหน้าที่ในการสอบทานกระบวนการบริหารสินเชื่อและคุณภาพสินเชื่อ
ประเมินความเพียงพอของการสำรองหนี้สูญในกรณีที่เป็นสินเชื่อด้อยคุณภาพ
ตลอดจนพิจารณาการปฏิบัติตามนโยบาย กฎ ระเบียบ และมาตรฐานการพิจารณาสินเชื่อ โครงสร้าง
Portfolio ที่เหมาะสม ความเพียงพอของเงินกองทุน รวมถึงการทดสอบภาวะวิกฤติ (Stress
Testing) ตามเกณฑ์ที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด ทั้งนี้การดำเนินการดังกล่าว
หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจะรายงานผลต่อผู้บริหารระดับสูง คณะกรรมการบริหาร
และคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงอย่างสม่ำเสมอ

  ธนาคารมีการกำหนดเพดานต่างๆ สำหรับการควบคุมความเสี่ยงด้านเครดิต เช่น
  การกำหนดเพดานของผลรวมของจำนวนเงินที่ให้สินเชื่อ ลงทุน ก่อภาระผูกพัน
  หรือทำธุรกรรมที่มีลักษณะคล้ายการให้สินเชื่อแก่ลูกหนี้และผู้เกี่ยวข้องทั้งในลักษณะกลุ่มลูกค้า
  กลุ่มอุตสาหกรรม และระดับประเทศคู่สัญญา
  เพื่อเป็นการจำกัดความสูญเสียของเงินกองทุนโดยรวม
  ในกรณีที่กลุ่มลูกค้าที่เข้าข่ายลักษณะดังกล่าวได้รับผลกระทบในแง่ลบจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ
  นอกจากนี้ ธนาคารได้มีการติดตามการกระจุกตัวของกลุ่มสินเชื่อรายใหญ่ กลุ่มอุตสาหกรรม
  และประเทศคู่สัญญา และรายงานต่อฝ่ายจัดการ คณะกรรมการบริหารความเสี่ยง
  และคณะกรรมการบริหารของธนาคารอย่างสม่ำเสมอ
  ซึ่งการกำหนดเพดานและการติดตามรายงานดังกล่าวมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ธนาคารมั่นใจได้ว่าในภาวะวิกฤติจะมีเงินกองทุนเพียงพอที่จะดำเนินธุรกิจได้อย่างแข็งแกร่งต่อไป

  นอกจากนี้
  ธนาคารได้มีการจัดทำนโยบายการบริหารความเสี่ยงในการทำธุรกรรมระหว่างกันภายในกลุ่มธุรกิจทางการเงินธนาคารกรุงเทพ[1]
  เพื่อให้สอดคล้องกับหลักเกณฑ์การกำกับแบบรวมกลุ่มที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด
  ซึ่งนโยบายดังกล่าวครอบคลุมถึงการกำหนดหลักเกณฑ์และข้อจำกัดในการทำธุรกรรมระหว่างกันภายในกลุ่มธุรกิจทางการเงินธนาคารกรุงเทพ
  รวมถึงการบริหารความเสี่ยงในการทำธุรกรรมระหว่างกันภายในกลุ่มธุรกิจทางการเงินธนาคารกรุงเทพ
  โดยกำหนดให้กลุ่มธุรกิจทางการเงินธนาคารกรุงเทพมีการบริหาร ควบคุม
  ติดตามปริมาณธุรกรรมให้อยู่ในเกณฑ์ที่ธนาคารกรุงเทพ (ในฐานะบริษัทแม่) กำหนด
  และสอดคล้องกับเกณฑ์ที่ธนาคารแห่งประเทศไทย
  และ/หรือหน่วยงานกำกับดูแลอื่นที่เกี่ยวข้องกำหนด
  โดยบริษัทในกลุ่มธุรกิจทางการเงินธนาคารกรุงเทพมีการจัดทำรายงานข้อมูลการทำธุรกรรมระหว่างกันต่อคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงของกลุ่มธุรกิจทางการเงินและคณะกรรมการธนาคารอย่างสม่ำเสมอ
  เพื่อสามารถติดตามแก้ไขปัญหาที่อาจเกิดขึ้นได้ก่อนที่จะเกิดความเสียหายร้ายแรงขึ้น

อัตราส่วนคุณภาพสินทรัพย์ของกลุ่มธุรกิจทางการเงินของธนาคาร ณ ธันวาคม 2555 และ 2554
มีดังนี้

  ---------------------------------------------- ------------ ------------
                                                 ธันวาคม 2555  ธันวาคม 2554

  อัตราส่วนค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญต่อสินเชื่อรวม *             5.4%         5.8%

  อัตราส่วนหนี้สูญต่อสินเชื่อรวม *                        0.1%         0.1%

  อัตราส่วนเงินให้สินเชื่อด้อยคุณภาพต่อสินเชื่อรวม **         2.3%         2.7%

  อัตราส่วนดอกเบี้ยค้างรับต่อสินเชื่อรวม *                 0.3%         0.3%

  อัตราส่วนค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญต่อเงินให้สินเชื่อด้อยคุณภาพ **  206.9%       199.0%
  ---------------------------------------------- ------------ ------------

* รวมดอกเบี้ยค้างรับ

** ตามหลักเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทย

4) ความเสี่ยงด้านตลาด

ความเสี่ยงด้านตลาด หมายถึง
ความเสี่ยงที่ธนาคารอาจได้รับความเสียหายเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงมูลค่าของสินทรัพย์ หนี้สิน
และภาระผูกพัน อันเกิดจากความเคลื่อนไหวของอัตราดอกเบี้ย ราคาตราสารทุน
อัตราแลกเปลี่ยนและราคาสินค้าโภคภัณฑ์

วัตถุประสงค์หลักในการบริหารความเสี่ยงด้านตลาดของธนาคาร คือ
การจัดการความเสี่ยงที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของปัจจัยตลาดให้อยู่ในระดับที่ยอมรับได้และสอดคล้องกับนโยบายความเสี่ยงรวมของธนาคาร
ธนาคารมีนโยบายในการบริหารความเสี่ยงและมีการกำหนดมาตรวัดและเพดานความเสี่ยงด้านตลาดให้เหมาะสมกับลักษณะและความซับซ้อนของธุรกรรมทางการเงิน
คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน สายบริหารการเงิน
และหน่วยงานบริหารความเสี่ยงด้านตลาด เป็นผู้มีบทบาทหลักในการบริหาร ติดตาม
และควบคุมความเสี่ยงตามนโยบายที่กำหนด

-   คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน มีหน้าที่กำหนดแนวทางการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน
    ตลอดจนติดตามและควบคุมความเสี่ยงด้านตลาดและความเสี่ยงด้านสภาพคล่องของธนาคารให้อยู่ในระดับที่ยอมรับได้
    และสอดคล้องกับนโยบายที่คณะกรรมการบริหารความเสี่ยงและคณะกรรมการธนาคารกำหนด

-   สายบริหารการเงิน มีหน้าที่ดำเนินกลยุทธ์ทางการค้าโดยการซื้อขายผลิตภัณฑ์ทางการเงินต่างๆ
    เช่น ซื้อขายแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ ซื้อขายตราสารหนี้และตราสารอนุพันธ์
    ตลอดจนบริหารความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยนและอัตราดอกเบี้ย
    รวมถึงบริหารสภาพคล่องของธนาคาร
    เพื่อให้ระดับความเสี่ยงอยู่ภายใต้เพดานความเสี่ยงตามแนวทางที่คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินกำหนดและธนาคารยอมรับได้

-   หน่วยงานความเสี่ยงด้านตลาด สายบริหารความเสี่ยง เป็นผู้บ่งชี้ ประเมิน ติดตาม
    รายงานสถานะ และควบคุมความเสี่ยงให้อยู่ภายใต้เพดานความเสี่ยงที่กำหนด
    โดยรายงานต่อคณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินเป็นประจำ
    ตลอดจนนำเสนอการปรับปรุงนโยบาย มาตรวัด
    และเพดานความเสี่ยงให้เหมาะสมกับสภาวการณ์ แผนธุรกิจ
    และความซับซ้อนของธุรกรรมที่เปลี่ยนแปลงไป

ในการบริหารความเสี่ยงด้านตลาด
ธนาคารอาจพิจารณาทำธุรกรรมเกี่ยวกับอนุพันธ์ทางการเงินด้านอัตราดอกเบี้ยและ/หรือสกุลเงิน
เพื่อป้องกันความเสี่ยงจากฐานะอัตราแลกเปลี่ยนและอัตราดอกเบี้ย
หรือเพื่อเป็นการให้บริการอนุพันธ์ทางการเงินในขอบเขตที่จำกัดแก่ลูกค้าธุรกิจและ/หรือสถาบันการเงินในประเทศและต่างประเทศที่มีความรู้
ความเข้าใจในเครื่องมือดังกล่าว
เครื่องมืออนุพันธ์ทางการเงินดังกล่าวข้างต้นครอบคลุมถึงสัญญาซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า
(Foreign Exchange Forward) สัญญาแลกเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ยต่างสกุลเงิน (Cross
Currency Swap) สัญญาแลกเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ย (Interest Rate Swap) เป็นต้น

ธนาคารแบ่งการบริหารความเสี่ยงด้านตลาดตามวัตถุประสงค์ของการทำธุรกรรม เป็น 2 ส่วน คือ
ความเสี่ยงด้านตลาดของฐานะในบัญชีเพื่อการค้าและของฐานะในบัญชีเพื่อการธนาคาร

4.1 ความเสี่ยงด้านตลาดของฐานะในบัญชีเพื่อการค้า

  ฐานะในบัญชีเพื่อการค้าคือฐานะของเครื่องมือทางการเงินที่ธนาคารถือครองไว้ในระยะสั้น
  โดยมีเจตนาเพื่อค้า เพื่อขายต่อ เพื่อหาประโยชน์จากการเปลี่ยนแปลงของราคา
  หรือเพื่อหากำไรจากความแตกต่างของราคาในหลายตลาด (Arbitrage)
  รวมทั้งเพื่อป้องกันความเสี่ยงของฐานะอื่นๆ ในบัญชีเพื่อการค้า
  ความเสี่ยงด้านตลาดของฐานะในบัญชีเพื่อการค้าที่สำคัญของธนาคาร ได้แก่
  ความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ย และความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยน

  ความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยในบัญชีเพื่อการค้า
  เกิดจากการที่ธนาคารถือครองธุรกรรมทางการเงินที่เกี่ยวข้องกับอัตราดอกเบี้ยโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อค้า
  ทำกำไรในระยะสั้น หรือเพื่อป้องกันความเสี่ยงของฐานะในบัญชีเพื่อการค้า เช่น
  ธุรกรรมตราสารหนี้ สัญญาซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า และ
  สัญญาแลกเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ยหรือสกุลเงิน เป็นต้น
  การเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ยส่งผลกระทบต่อมูลค่ายุติธรรมของฐานะที่ธนาคารถือครองและอาจเกิดผลกำไรหรือขาดทุนจากอัตราดอกเบี้ยได้

  ความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยน
  เกิดจากการที่ธนาคารมีการทำธุรกรรมที่เกี่ยวข้องกับเงินตราต่างประเทศ
  ซึ่งอาจก่อให้เกิดฐานะเกินดุลหรือขาดดุลในเงินตราต่างประเทศสกุลใดสกุลหนึ่ง เช่น
  การทำธุรกรรมปริวรรตเงินตรา การลงทุน การให้สินเชื่อ การกู้ยืม การก่อภาระผูกพัน
  รวมถึงการใช้อนุพันธ์ทางการเงินที่เกี่ยวข้องกับเงินตราต่างประเทศ เป็นต้น
  เมื่ออัตราแลกเปลี่ยนเปลี่ยนแปลง จึงอาจกระทบต่อผลกำไรหรือขาดทุนจากอัตราแลกเปลี่ยนได้

  ปัจจัยความเสี่ยงที่ส่งผลกระทบต่อฐานะในบัญชีเพื่อการค้าในปีที่ผ่านมา และยังคงต้องติดตาม
  ได้แก่ ความผันผวนของสภาวะตลาดจากปัจจัยต่างๆทั้งในและต่างประเทศ เช่น
  ความไม่แน่นอนในการฟื้นตัวทางเศรษฐกิจของสหรัฐอเมริกา
  วิกฤติหนี้สาธารณะของประเทศในกลุ่มยุโรป
  การดำเนินนโยบายการเงินของธนาคารแห่งประเทศไทยและธนาคารกลางของประเทศสำคัญทั่วโลก
  อัตราและปริมาณการเคลื่อนย้ายของเงินทุนมายังประเทศในภูมิภาคเอเชียที่มีการขยายตัวทางเศรษฐกิจที่มากกว่าประเทศตะวันตก
  และสถานการณ์เศรษฐกิจและการเมืองในประเทศ เป็นต้น

  ธนาคารมีการกำหนดเพดานความเสี่ยงเพื่อใช้ควบคุมความเสี่ยงด้านตลาดในบัญชีเพื่อการค้า
  ได้แก่ Value-at-Risk Limit, PV01 Limit และ Maximum Loss Limit เป็นต้น
  โดยให้มีการติดตามและรายงานสถานะความเสี่ยงต่อฝ่ายจัดการ คณะกรรมการบริหาร
  และคณะกรรมการบริหารความเสี่ยง เป็นประจำ Value-at-Risk (VaR)
  เป็นมาตรวัดที่ใช้หลักการทางสถิติในการประเมินความเสียหายสูงสุดที่อาจเกิดขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงของปัจจัยเสี่ยงและราคาต่างๆ
  ภายใต้ระยะเวลาและระดับความเชื่อมั่นที่กำหนด

  นอกจากการติดตามและควบคุมความเสี่ยงข้างต้นแล้ว ธนาคารจัดให้มีการทดสอบภาวะวิกฤติ
  สำหรับฐานะในบัญชีเพื่อการค้าอย่างน้อยไตรมาสละครั้ง
  เพื่อใช้ประเมินความเสียหายสูงสุดที่อาจเกิดขึ้นในภาวะที่ตลาดมีความผันผวนมากกว่าปกติหรือมีวิกฤติ
  เพื่อให้ธนาคารเข้าใจฐานะความเสี่ยง จุดเปราะบาง
  ตลอดจนสามารถวางแผนบริหารจัดการความเสี่ยงด้านตลาดได้ดียิ่งขึ้น

  สำหรับฐานะในบัญชีเพื่อการค้าของธนาคารในปี 2555 ค่าเฉลี่ยของ VaR ระยะเวลา 1 วัน
  จากการประเมินด้วยวิธี Historical Simulation ที่ความเชื่อมั่นร้อยละ 99 เท่ากับ 58
  ล้านบาท ซึ่งหมายความว่า ในจำนวนวันทำการทั้งหมด 100 วัน
  ธนาคารจะมีโอกาสเกิดความสูญเสียจากฐานะในบัญชีเพื่อการค้าต่อวันรวมไม่เกิน 58 ล้านบาท
  เป็นจำนวน 99 วัน

4.2 ความเสี่ยงด้านตลาดจากฐานะในบัญชีเพื่อการธนาคาร

  ธนาคารมีความเสี่ยงด้านตลาดจากฐานะในบัญชีเพื่อการธนาคาร
  จากการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ยและราคาตราสารทุน โดยมีรายละเอียดดังนี้

1)  ความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยในบัญชีเพื่อการธนาคาร

  ความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยในบัญชีเพื่อการธนาคาร หมายถึง
  ความเสี่ยงที่เกิดจากการที่สินทรัพย์ หนี้สิน และรายการนอกงบดุลที่อยู่ในบัญชีเพื่อการธนาคาร
  มีรอบระยะเวลาการปรับอัตราดอกเบี้ยหรือการครบกำหนดสัญญาไม่ตรงกัน หรือ
  เมื่ออัตราดอกเบี้ยอ้างอิงของสินทรัพย์และหนี้สินมีการเปลี่ยนแปลงโดยไม่สอดคล้องกัน
  และมีผลกระทบต่อรายได้ดอกเบี้ยสุทธิและ/หรือมูลค่าของผู้ถือหุ้น

  ปัจจัยความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ย ได้แก่ สภาวะทางเศรษฐกิจต่างๆ อัตราเงินเฟ้อ
  และการดำเนินนโยบายการเงินของธนาคารแห่งประเทศไทยและธนาคารกลางของประเทศสำคัญทั่วโลก
  ซึ่งส่งผลต่อทิศทางและระดับของอัตราดอกเบี้ยอย่างมีนัยสำคัญ นอกจากนั้น
  การแข่งขันเพื่อเพิ่มส่วนแบ่งการตลาดของธนาคารพาณิชย์ในด้านเงินฝากและสินเชื่อ
  มีผลให้ส่วนต่างดอกเบี้ยแคบลงด้วย

  ในการควบคุมความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยในบัญชีเพื่อการธนาคาร
  ธนาคารกำหนดเพดานความเสี่ยงของผลกระทบต่อรายได้ดอกเบี้ยสุทธิในระยะเวลา 1 ปี (Net
  Interest Income Impact Limit) และผลกระทบต่อมูลค่าทางเศรษฐกิจของส่วนของผู้ถือหุ้น
  (Economic Value of Equity Impact Limit)
  ภายใต้สมมติฐานการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ยของสินทรัพย์และหนี้สินทุกประเภทเพิ่มขึ้นทันทีร้อยละ
  1.00

  ธนาคารบริหารความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยโดยการปรับโครงสร้างของสินทรัพย์และหนี้สินให้สอดคล้องกับทิศทางของอัตราดอกเบี้ยที่คาดการณ์ในอนาคต
  โดยคำนึงถึงรายได้ดอกเบี้ยสุทธิและมูลค่าทางเศรษฐกิจที่เปลี่ยนไป
  และอาจใช้อนุพันธ์ทางการเงิน เช่น สัญญาแลกเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ย
  และสัญญาแลกเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ยต่างสกุลเงิน เป็นต้น
  ในการป้องกันหรือปรับลดความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยให้อยู่ภายในเพดานความเสี่ยง
  ตามแนวทางที่คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินกำหนด นอกจากนั้น
  ธนาคารจัดให้มีการทดสอบภาวะวิกฤติสำหรับความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยในบัญชีเพื่อการธนาคารอย่างน้อยไตรมาสละครั้ง
  เพื่อสะท้อนจุดอ่อนหรือผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นภายใต้สถานการณ์จำลองภาวะวิกฤติต่างๆ
  และนำผลลัพธ์ที่ได้ไปปรับปรุงการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินให้สอดคล้องกับสภาวะแวดล้อมของธุรกิจ
  เพื่อให้ธนาคารสามารถบรรลุเป้าหมายรายได้ตามแผนธุรกิจและมีความเสี่ยงอยู่ในระดับที่ยอมรับได้

  ผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ยเพิ่มขึ้นร้อยละ 1.00
  ต่อรายได้ดอกเบี้ยสุทธิในระดับธนาคาร ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2555 และ 2554 เป็นดังนี้

  หน่วย : ล้านบาท

  ---------------------------------------- -------------- ---------------
  สกุลเงิน                                   31 ธันวาคม 2555 31 ธันวาคม 2554

  เงินบาท                                   (382.80)       800.7

  เงินดอลลาร์สหรัฐ                            958.95         668.43

  เงินยูโร                                   13.24          67.15

  เงินสกุลอื่น                                 153.25         141.92

  รวมผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ย   742.64         1,678.20
  ---------------------------------------- -------------- ---------------

  2) ความเสี่ยงของฐานะที่เกี่ยวข้องกับตราสารทุน

  ความเสี่ยงของฐานะที่เกี่ยวข้องกับตราสารทุน หมายถึง
  ความเสี่ยงที่เกิดขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงของราคาของตราสารทุนและมีผลทำให้ฐานะของเงินลงทุนในตราสารทุนมีมูลค่าลดลงและกระทบต่อเงินกองทุนของธนาคาร

  ธนาคารลงทุนในตราสารทุนในบัญชีเพื่อการธนาคารโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเสริมสร้างรายได้ทั้งในรูปของเงินปันผล
  กำไรจากส่วนต่างของมูลค่าในระยะปานกลางและระยะยาว
  และเพื่อประโยชน์ต่อการดำเนินธุรกิจหลักของธนาคารด้วยการสร้างความสัมพันธ์อันดีกับลูกค้า
  และสร้างเครือข่ายกับพันธมิตรทางการลงทุน
  รวมถึงเพื่อรับชำระหนี้คืนในรูปของหลักทรัพย์ในกรณีที่มีการปรับปรุงโครงสร้างหนี้

  ธนาคารกำหนดนโยบายการลงทุนและการบริหารความเสี่ยงในตราสารทุนเพื่อใช้เป็นแนวทางในการประเมิน
  ติดตาม และควบคุมความเสี่ยงของฐานะที่เกี่ยวข้องกับตราสารทุน
  โดยกำหนดวิธีการประเมินความเสี่ยงแยกตามประเภทของตราสารทุน
  มีการจัดทำการทดสอบภาวะวิกฤติอย่างน้อยรายไตรมาส
  เพื่อประเมินผลขาดทุนสูงสุดที่อาจเกิดขึ้นในภาวะที่ตลาดมีความผันผวนมากกว่าปกติ
  และมีการควบคุมสัดส่วนของฐานะที่เกี่ยวข้องกับตราสารทุนต่อเงินกองทุนให้อยู่ภายในเกณฑ์ที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด

5) ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง

ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง หมายถึง
ความเสี่ยงที่เกิดจากการที่ธนาคารไม่สามารถชำระหนี้สินและภาระผูกพันตามสัญญา
วัตถุประสงค์ของการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่องของธนาคารคือ
การมีเงินทุนที่เหมาะสมและเพียงพอที่จะชำระภาระผูกพันทั้งในปัจจุบันและอนาคต ในขณะเดียวกัน
ยังสามารถนำเงินทุนไปบริหารเพื่อให้เกิดประโยชน์อย่างเหมาะสมในภาวะที่ตลาดเอื้ออำนวยด้วย

ปัจจัยความเสี่ยงด้านสภาพคล่องที่สำคัญของธนาคาร ได้แก่
โครงสร้างของแหล่งเงินทุนและการใช้ไปของเงินทุนของธนาคาร
การแข่งขันระหว่างธนาคารพาณิชย์เพื่อแย่งชิงส่วนแบ่งตลาดด้านเงินฝาก
และเพื่อที่จะใช้รองรับความต้องการสินเชื่อที่เพิ่มขึ้น
นอกจากนั้นการเคลื่อนย้ายเงินทุนระหว่างประเทศ สถานการณ์การเมืองในประเทศ
และสภาวะความตึงตัวในตลาดการเงินในต่างประเทศอันเนื่องมาจากวิกฤติหนี้ยูโรโซนที่ยังไม่คลี่คลาย
อาจมีผลต่อต้นทุนและความสามารถในการจัดหาสภาพคล่องสกุลเงินตราต่างประเทศเพื่อรองรับการขยายธุรกิจของธนาคาร

ธนาคารบริหารความเสี่ยงสภาพคล่องตามนโยบายและหลักการที่คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินเป็นผู้กำหนด
และสอดคล้องกับเกณฑ์การดำรงสินทรัพย์สภาพคล่องและกฏเกณฑ์อื่นๆ ที่เกี่ยวข้องของทางการ
โดยมีสายบริหารการเงินเป็นหน่วยงานหลักทำหน้าที่บริหารกระแสเงินสดและฐานะสภาพคล่องประจำวันตามนโยบายดังกล่าว
และหน่วยงานความเสี่ยงด้านตลาด สายบริหารความเสี่ยงเป็นผู้บ่งชี้ ประเมิน ติดตาม รายงาน
และควบคุมสถานะความเสี่ยงให้อยู่ภายใต้เพดานความเสี่ยงที่กำหนด
โดยรายงานต่อคณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินเป็นประจำ อย่างน้อยเดือนละครั้ง

ธนาคารจัดให้มีแหล่งเงินทุนที่หลากหลาย
โดยแหล่งเงินทุนหลักของธนาคารมาจากเงินรับฝากจากลูกค้า
ซึ่งมีการกระจายตัวดีทั้งในด้านประเภทลูกค้าผู้ฝาก ประเภทเงินรับฝากและอายุครบกำหนด
นอกจากนี้
ธนาคารบริหารสภาพคล่องผ่านตลาดเงินและตลาดทุนในประเทศและต่างประเทศซึ่งรวมถึงตลาดซื้อขายล่วงหน้าและตลาดซื้อคืน
(Swap and Repurchase Market) โดยอาจดำเนินการระดมเงินทุน หรือลงทุนในสกุลเงินหลัก
เช่น สกุลเงินบาท และสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐ เป็นต้น
ธนาคารมุ่งดำเนินการให้มีต้นทุนและมีความเสี่ยงด้านสภาพคล่องที่เหมาะสมตามสภาพตลาดและอยู่ในระดับที่ยอมรับได้
โดยมีการบริหารฐานะสภาพคล่องอย่างใกล้ชิดทั้งในระยะสั้นและระยะยาว
ซึ่งรวมถึงการพิจารณาความเหมาะสมในการกู้ยืมเงินระยะสั้นและระยะยาวจากต่างประเทศ
เพื่อใช้ในการอำนวยสินเชื่อสกุลเงินตราต่างประเทศแก่ลูกค้าของธนาคารทั้งภายในประเทศและต่างประเทศ
ตลอดจนวางแผนการระดมเงินทุนระยะยาวตามความเหมาะสมของสภาพตลาด

นอกจากแหล่งเงินทุนที่หลากหลายแล้ว
ธนาคารจัดให้มีสินทรัพย์ที่มีสภาพคล่องสูงและพร้อมจะเปลี่ยนเป็นเงินสดได้เมื่อต้องการ
เพื่อที่จะสามารถรองรับการจ่ายคืนหนี้สินและภาระผูกพันและดำเนินธุรกิจได้อย่างราบรื่นทั้งในภาวะปกติและในกรณีเกิดวิกฤติ
โดยธนาคารดำรงอัตราส่วนสินทรัพย์สภาพคล่องตามข้อกำหนดของธนาคารแห่งประเทศไทยและผู้กำกับดูแลในแต่ละประเทศที่ประกอบการ
และตามเกณฑ์ที่คณะกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินกำหนด

  ธนาคารประเมิน ติดตาม
  และควบคุมความเสี่ยงด้านสภาพคล่องโดยใช้มาตรวัดและเพดานความเสี่ยงประเภทต่าง ๆ เช่น
  อัตราส่วนเงินให้สินเชื่อต่อเงินฝาก อัตราส่วนสินทรัพย์สภาพคล่องต่อเงินฝาก
  ฐานะสภาพคล่องสุทธิทั้งในภาวะปกติและภาวะวิกฤติ เป็นต้น
  ธนาคารมีการทดสอบภาวะวิกฤติสภาพคล่อง (Liquidity Risk Stress Test)
  โดยกำหนดสถานการณ์จำลองภาวะวิกฤติที่อาจเกิดขึ้น ทั้งจากปัจจัยภายในและภายนอก
  ซึ่งแบ่งออกได้เป็น 3 กรณี ได้แก่ (1) ภาวะวิกฤติที่เกิดกับธนาคารเอง (2)
  ภาวะวิกฤติที่เกิดกับระบบสถาบันการเงินและส่งผลกระทบต่อสภาพคล่องของธนาคาร และ (3)
  ภาวะวิกฤติที่เกิดจากทั้ง 2 ปัจจัยข้างต้นพร้อมกัน
  ในแต่ละสถานการณ์จำลองจะมีการสมมติให้กระแสเงินสดรับ-จ่ายมีความแตกต่างจากภาวะปกติ
  เช่น ลูกค้าถอนเงินฝากหรือมีการเบิกใช้วงเงินเบิกเกินบัญชีธนาคารมากกว่าปกติ
  ธนาคารไม่สามารถเข้าถึงตลาดเงิน
  สินทรัพย์ที่มีสภาพคล่องในภาวะปกติมีสภาพคล่องลดลงและทำให้ต้องขายในราคาต่ำกว่าราคาตลาด
  ภาระในการสนับสนุนบริษัทในกลุ่มธุรกิจทางการเงิน เป็นต้น
  จากผลการทดสอบภาวะวิกฤติสภาพคล่องในปี 2555
  แสดงให้เห็นว่าธนาคารยังมีสภาพคล่องส่วนเกินเพียงพอที่จะรองรับภาวะวิกฤติสภาพคล่องได้ทั้ง 3
  กรณี

  นอกจากนั้น ธนาคารมีการจัดทำแผนรองรับภาวะฉุกเฉินเพื่อรองรับในกรณีเกิดวิกฤติสภาพคล่อง
  (Liquidity Contingency Plan) ที่กำหนดบทบาท
  หน้าที่และความรับผิดชอบของผู้บริหารและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
  สัญญาณเตือนภัยภาวะวิกฤติสภาพคล่อง
  ตลอดจนขั้นตอนการดำเนินการเพื่อที่จะสามารถรับมือกับสถานการณ์ได้อย่างทันท่วงที
  และประสบความสำเร็จในการแก้ไขสถานการณ์ให้กลับสู่ภาวะปกติ

  สถานะของสินทรัพย์สภาพคล่องของกลุ่มธุรกิจทางการเงินของธนาคาร ณ วันที่ 31 ธันวาคม
  2555 และ 2554 เป็นดังนี้

  ---------------------------------------- -------------- ---------------
                                           31 ธันวาคม 2555 31 ธันวาคม 2554

  สินทรัพย์สภาพคล่อง (ล้านบาท)                  746,669        597,650

  เงินให้สินเชื่อ/เงินรับฝาก (%)                  87.4           92.6

  เงินให้สินเชื่อ/เงินรับฝากและตั๋วแลกเงิน (%)       87.1           88.9

  สินทรัพย์สภาพคล่อง/สินทรัพย์รวม (%)             30.9           28.4

  สินทรัพย์สภาพคล่อง/เงินรับฝาก (%)              40.7           37.6

  สินทรัพย์สภาพคล่อง/เงินรับฝากและหนี้ระยะสั้น (%)   40.5           36.0
  ---------------------------------------- -------------- ---------------

  หมายเหตุ: สินทรัพย์สภาพคล่อง ประกอบด้วย เงินสด รายการระหว่างธนาคารและตลาดเงิน
  สิทธิในการเรียกคืนหลักทรัพย์ เงินลงทุนเพื่อค้า และเงินลงทุนเผื่อขาย

  6) ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ

ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ หมายถึง ความเสี่ยงที่อาจก่อให้เกิดความเสียหาย
อันเนื่องมาจากความไม่เพียงพอหรือความบกพร่อง ของกระบวนการปฏิบัติงานภายใน บุคลากร
และระบบงานของธนาคาร หรือจากเหตุการณ์ความเสี่ยงภายนอกธนาคาร
และรวมไปถึงความเสี่ยงด้านกฎหมาย ทั้งนี้ ไม่รวมถึงความเสี่ยงด้านกลยุทธ์
และความเสี่ยงด้านชื่อเสียง

  ปัจจัยความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ ที่สำคัญของธนาคารประกอบด้วย

  ปัจจัยภายในธนาคาร ได้แก่

-   ประสิทธิภาพของกระบวนการต่างๆ ภายในองค์กรและระบบการควบคุมภายใน (Internal
    Control) ซึ่งรวมถึงกระบวนการปฏิบัติงานต่างๆ เพื่อรองรับการดำเนินธุรกิจ
    และกระบวนการในการดูแลบุคลากรของธนาคาร

-   บุคลากรของธนาคาร ทั้งในส่วนของความเพียงพอของจำนวนบุคลากร คุณสมบัติ
    และประสิทธิภาพของบุคลากร

-   ระบบงานต่างๆ ของธนาคาร
    ทั้งในส่วนของความสามารถของระบบงานในการรองรับการดำเนินธุรกิจของธนาคาร
    ความซับซ้อนซึ่งอาจก่อให้เกิดความเสี่ยงได้ รวมถึงการรักษาความปลอดภัยของข้อมูล
    ด้านความถูกต้องแม่นยำของการประมวลผล และการพัฒนาเปลี่ยนแปลงเทคโนโลยีต่างๆ
    เป็นต้น

  ปัจจัยภายนอกธนาคาร ได้แก่

-   พฤติกรรมของบุคคลภายนอก เช่น การโจรกรรมหรือฉ้อโกง ทรัพย์สินหรือข้อมูลของธนาคาร
    เป็นต้น

-   สาธารณภัยและภัยธรรมชาติต่างๆ หรือเหตุการณ์ความไม่สงบต่างๆ
    ที่อาจมีผลทำให้ทรัพย์สินของธนาคารเสียหายได้

ธนาคารตระหนักดีว่า การบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการที่ดี
เป็นสิ่งสำคัญต่อการดำเนินธุรกิจให้บรรลุผลสำเร็จได้อย่างยั่งยืน
โดยเฉพาะในสถานการณ์แวดล้อมปัจจุบันทั้งภายในและภายนอกประเทศซึ่งมีความไม่แน่นอน
ธนาคารจึงให้ความสำคัญต่อการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ อย่างมีประสิทธิภาพ
และครอบคลุมการดำเนินงานทั่วทั้งธนาคารอย่างเพียงพอ
และเตรียมความพร้อมเพื่อรับมือกับสถานการณ์ที่ไม่คาดคิดดังกล่าวได้อย่างทันกาล

นอกจากนั้น
ธนาคารยังให้ความสำคัญกับการบริหารความเสี่ยงที่เกิดจากการทุจริตที่เกี่ยวเนื่องกับผลิตภัณฑ์และบริการของธนาคารเช่น
บัตรเครดิต บัตรเอทีเอ็ม และบริการทางอิเล็กทรอนิกส์อื่นๆ เป็นต้น
เพื่อเป็นการสร้างความมั่นใจต่อลูกค้าของธนาคาร รวมถึงการวิเคราะห์ ประเมิน
และควบคุมความเสี่ยง สำหรับผลิตภัณฑ์ใหม่ เพื่อให้มั่นใจว่า ความเสี่ยงอยู่ในระดับที่ยอมรับได้
และมีกระบวนการควบคุมที่เหมาะสมก่อนการเสนอให้บริการต่อลูกค้า

การบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ ครอบคลุมถึงการนิยามความเสี่ยง การประเมินความเสี่ยง
การดูแลติดตามความเสี่ยง ตลอดจนการบริหารและควบคุมความเสี่ยง
โดยทุกหน่วยงานมีหน้าที่ความรับผิดชอบโดยตรงในการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการของหน่วยงานตนเอง
และกำหนดมาตรการบริหารและควบคุมความเสี่ยงให้อยู่ในระดับที่กำหนด
โดยการจัดสรรทรัพยากรอย่างเหมาะสม
และสร้างวัฒนธรรมการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการภายในธนาคาร

หลักการสำคัญในการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการของธนาคารเริ่มจากการสร้างความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับความเสี่ยงด้านปฏิบัติการแก่พนักงานของธนาคารให้เข้าใจตรงกันอย่างทั่วถึง
และสร้างวัฒนธรรมการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการภายในธนาคาร
เพื่อให้สามารถระบุความเสี่ยงด้านปฏิบัติการได้อย่างครบถ้วนถูกต้อง
และสามารถประเมินความเสี่ยง
ตลอดจนวิเคราะห์รายละเอียดเพื่อหาแนวทางที่เหมาะสมในการลดความเสี่ยง
และดำเนินการลดความเสี่ยงตามแนวทางที่เลือกแล้ว
โดยมีการติดตามความคืบหน้าและระดับความเสี่ยงอย่างเป็นระบบ
พร้อมทั้งทบทวนกระบวนการทั้งหมดดังกล่าว อย่างสม่ำเสมอ

ธนาคารมีหน่วยงานความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ สังกัดสายบริหารความเสี่ยง
เพื่อดูแลการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ เช่น
การติดตามและสนับสนุนทุกหน่วยงานให้ดำเนินการตามระบบการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการภายในหน่วยงานของตน
การบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการในระดับภาพรวมองค์กร
การพิจารณาแนวทางการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการในขั้นตอนการพัฒนาผลิตภัณฑ์และบริการ
การคำนวณเงินกองทุนเพื่อรองรับความเสี่ยงด้านปฏิบัติการตามแนวทาง Basel II
การดูแลระบบและวิเคราะห์ข้อมูลเหตุการณ์ความเสียหายที่เกิดจากความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ (Loss
Data) เป็นต้น หน่วยงานบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการมีการประสานงานกับหน่วยงานกำกับดูแล
และสายตรวจสอบและควบคุม โดยการแลกเปลี่ยนข้อมูล ร่วมกันวิเคราะห์
และกำหนดแนวทางการบริหารควบคุม
เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการและกระบวนการควบคุมภายในของธนาคาร

ธนาคารมีการบริหารความต่อเนื่องทางธุรกิจ (Business Continuity Management)
เพื่อช่วยลดผลกระทบและรองรับเหตุการณ์ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการที่เกิดจากปัจจัยเสี่ยงภายนอก
เช่น วิกฤติที่เกิดขึ้นในช่วงที่ผ่านมาจากสถานการณ์ความไม่สงบทางการเมืองปี 2553
และมหาอุทกภัยปี 2554 เป็นต้น
โดยธนาคารมีนโยบายการบริหารความต่อเนื่องทางธุรกิจซึ่งได้รับอนุมัติจากคณะกรรมการธนาคาร
อีกทั้งมีการพิจารณาทบทวนและจัดทำแผนรองรับการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่อง (Business
Continuity Plan) อย่างสม่ำเสมอเพื่อให้ครอบคลุม พร้อมรองรับสถานการณ์ต่างๆ ที่อาจเกิดขึ้น
รวมถึงจัดให้มีการฝึกซ้อมเป็นประจำ

  7) ความเสี่ยงจากความเพียงพอของเงินกองทุน

เงินกองทุนเป็นแหล่งเงินทุนที่มีความสำคัญมากในการดำเนินธุรกิจของสถาบันการเงิน
ดังนั้นการจัดการเงินกองทุนอย่างมีประสิทธิผล สะท้อนถึงความมั่นคงแข็งแกร่งทางการเงิน
และส่งผลโดยตรงต่อความน่าเชื่อถือของสถาบันการเงินนั้นๆ

โครงสร้างเงินกองทุนตามหลักเกณฑ์ Basel II ที่ ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด
ประกอบด้วยเงินกองทุนชั้นที่ 1 และเงินกองทุนชั้นที่ 2 สำหรับเงินกองทุนชั้นที่ 1 ได้แก่
ทุนชำระแล้ว ส่วนเกินมูลค่าหุ้น ทุนสำรองตามกฎหมาย เงินสำรองที่จัดสรรจากกำไรสุทธิ
และกำไรสะสมคงเหลือจากการจัดสรร สำหรับเงินกองทุนชั้นที่ 2 ได้แก่
เงินสำรองจากการตีราคาที่ดินและอาคารตามเกณฑ์ที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนด
เงินสำรองสำหรับสินทรัพย์จัดชั้นปกติ ส่วนเกินทุนสุทธิจากการตีราคาตราสารทุนประเภทเผื่อขาย
และตราสารหนี้ด้อยสิทธิระยะยาว

เงินกองทุนในระดับธนาคาร ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2555 และ 2554 มีดังนี้

  หน่วย : ล้านบาท

  ----------------------------------- ----------------- -----------------
                                      31 ธันวาคม 2555    31 ธันวาคม 2554

  เงินกองทุนชั้นที่ 1                       203,928           184,171

  เงินกองทุนชั้นที่ 2                       74,956            47,354

  เงินกองทุนทั้งสิ้นตามกฎหมาย               278,884           231,525
  ----------------------------------- ----------------- -----------------

ปัจจัยความเสี่ยงด้านความเพียงพอของเงินกองทุน ได้แก่ ประเภท
ปริมาณและคุณภาพของสินทรัพย์เสี่ยง และความสามารถในการหารายได้ของธนาคาร
ซึ่งภาวะวิกฤติเศรษฐกิจอาจทำให้ธนาคารมีสินทรัพย์รวมถึงเงินลงทุนที่มีคุณภาพลดลง
และ/หรือมูลค่าของสินทรัพย์ เงินลงทุนและ/หรือ หลักประกันลดต่ำลง
ทำให้สินทรัพย์เสี่ยงของธนาคารเพิ่มขึ้น ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อผลกำไรของธนาคาร
และทำให้เงินกองทุนของธนาคารลดลง
อันจะนำไปสู่ระดับของเงินกองทุนต่อสินทรัพย์เสี่ยงที่ลดลงด้วย

ในการบริหารความเพียงพอของเงินกองทุน
ธนาคารมีเป้าหมายที่จะดำรงฐานะของเงินกองทุนในระดับเพียงพอที่จะสนับสนุนยุทธศาสตร์การขยายธุรกิจภายใต้กรอบความเสี่ยงที่ยอมรับได้ของธนาคาร
และเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของทางการ ตลอดจนความคาดหวังของตลาด
กระบวนการบริหารเงินกองทุนของธนาคารเป็นไปตามหลักเกณฑ์การกำกับดูแลเงินกองทุนโดยทางการ
(Basel II - หลักการที่ 2)
โดยมีการประเมินความเสี่ยงและความเพียงพอของเงินกองทุนภายใต้กระบวนการ ICAAP
(Internal Capital Adequacy Assessment Process)
ซึ่งเป็นการประเมินความเสี่ยงทั้งหมดที่มีนัยสำคัญแบบมองไปข้างหน้า
ทั้งภายใต้ภาวะปกติและภาวะวิกฤติ
เพื่อให้ธนาคารสามารถบริหารความเสี่ยงและพิจารณาระดับของเงินกองทุนที่เพียงพอและสอดคล้องกับความเสี่ยงของธนาคารได้อย่างเหมาะสมและมีประสิทธิภาพ

ธนาคารคำนวณความเพียงพอของเงินกองทุนขั้นต่ำตามหลักเกณฑ์ Basel II โดยใช้วิธี
Standardized Approach (SA) สำหรับความเสี่ยงด้านเครดิต ความเสี่ยงด้านตลาด
และความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ

ภายใต้หลักเกณฑ์ Basel II
ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนดให้ธนาคารพาณิชย์ที่จดทะเบียนในประเทศและกลุ่มธุรกิจทางการเงินของธนาคารพาณิชย์ดำรงเงินกองทุนขั้นต่ำเป็น
2 อัตราส่วน ได้แก่ อัตราส่วนเงินกองทุนชั้นที่ 1 ต่อสินทรัพย์เสี่ยง ไม่ต่ำกว่าร้อยละ 4.25
และอัตราส่วนเงินกองทุนทั้งสิ้นต่อสินทรัพย์เสี่ยง ไม่ต่ำกว่าร้อยละ 8.5
ธนาคารมีอัตราส่วนเงินกองทุนชั้นที่ 1 ต่อสินทรัพย์เสี่ยง
และอัตราส่วนเงินกองทุนทั้งสิ้นต่อสินทรัพย์เสี่ยง ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2555 ที่ร้อยละ 11.86
และร้อยละ 16.21 ตามลำดับ ในขณะที่ ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2554 อยู่ที่ร้อยละ 12.21
และร้อยละ 15.35 ตามลำดับ

  []

อนึ่ง ตามที่ธนาคารแห่งประเทศไทยได้ประกาศใช้หลักเกณฑ์การกำกับดูแลเงินกองทุนตามแนวทาง
Basel III ซึ่งมีผลใช้ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2556 เป็นต้นไป
โดยได้มีการปรับองค์ประกอบเงินกองทุนเป็นเงินกองทุนชั้นที่ 1 อันประกอบด้วยเงินกองทุนชั้นที่ 1
ที่เป็นส่วนของเจ้าของ (Common Equity Tier 1) และเงินกองทุนชั้นที่ 1
ที่เป็นตราสารทางการเงิน (Additional Tier 1) และเงินกองทุนชั้นที่ 2 (Tier 2)
โดยกำหนดให้ดำรงเงินกองทุนขั้นต่ำเป็น 3 อัตราส่วน ได้แก่ อัตราส่วนเงินกองทุนชั้นที่ 1
ที่เป็นส่วนของเจ้าของต่อสินทรัพย์เสี่ยงไม่ต่ำกว่าร้อยละ 4.5 อัตราส่วนเงินกองทุนชั้นที่ 1
ต่อสินทรัพย์เสี่ยงไม่ต่ำกว่าร้อยละ 6.0
และอัตราส่วนเงินกองทุนทั้งสิ้นต่อสินทรัพย์เสี่ยงไม่ต่ำกว่าร้อยละ 8.5

เมื่อธนาคารดำรงเงินกองทุนตามหลักการกำกับดูแลเงินกองทุนตามแนวทาง Basel III แล้ว ณ
วันที่ 1 มกราคม 2556 ธนาคารจะมีอัตราส่วนเงินกองทุนชั้นที่ 1
ที่เป็นส่วนของเจ้าของต่อสินทรัพย์เสี่ยง และอัตราส่วนเงินกองทุนชั้นที่ 1 ต่อสินทรัพย์เสี่ยงที่ร้อยละ
14.09 และมีอัตราส่วนเงินกองทุนทั้งสิ้นต่อสินทรัพย์เสี่ยงที่ร้อยละ 16.78

[]

  8) ความเสี่ยงด้านการกระจุกตัวของเงินให้สินเชื่อ

ความเสี่ยงด้านการกระจุกตัวของเงินให้สินเชื่อ หมายถึง
ความเสี่ยงที่เกิดจากการที่ธนาคารให้สินเชื่อ ลงทุน ก่อภาระผูกพัน
หรือทำธุรกรรมที่มีลักษณะคล้ายการให้สินเชื่อแก่กลุ่มลูกหนี้ หรือภาคธุรกิจใดเป็นจำนวนสูงมาก
ซึ่งหากเกิดความเสียหายขึ้นจะส่งผลต่อฐานะและความสามารถในการดำเนินงานของธนาคารอย่างมีนัยสำคัญ

ธนาคารบริหารความเสี่ยงด้านการกระจุกตัวของเงินให้สินเชื่อ
โดยกำหนดให้มีการควบคุมการกระจุกตัวต่อกลุ่มลูกหนี้รายใหญ่ และการกระจุกตัวต่อภาคธุรกิจ
การควบคุมการกระจุกตัวต่อลูกหนี้รายใหญ่ ประกอบด้วยการควบคุมสัดส่วนเงินให้สินเชื่อ
เงินลงทุนและภาระผูกพันแก่ลูกหนี้กลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง หรือโครงการใดโครงการหนึ่งไม่เกินร้อยละ 25
ของเงินกองทุนของธนาคาร และการควบคุมสัดส่วนเงินให้สินเชื่อ
เงินลงทุนและภาระผูกพันของกลุ่มลูกหนี้ที่มียอดภาระเกินกว่าร้อยละ 10 ของเงินกองทุนของธนาคาร
รวมกันต้องไม่เกินกว่า 3 เท่าของเงินกองทุนของธนาคาร

สำหรับการควบคุมการกระจุกตัวต่อภาคธุรกิจ
ธนาคารกำหนดเพดานวงเงินภาคธุรกิจเพื่อจำกัดความเสียหายที่จะมีต่อเงินกองทุนรวมของธนาคารให้อยู่ในระดับที่ธนาคารยอมรับได้
ในกรณีเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงที่กระทบต่อภาคธุรกิจใดภาคธุรกิจหนึ่งอย่างมีนัยสำคัญ

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2555 กลุ่มลูกหนี้ที่มียอดภาระเกินกว่าร้อยละ 10 ของเงินกองทุนของธนาคาร
มียอดภาระรวมกันยังคงต่ำกว่าเกณฑ์ที่กำหนดดังกล่าว และหากพิจารณาแต่ละภาคธุรกิจ
กลุ่มธุรกิจทางการเงินของธนาคารมีเงินให้สินเชื่อให้แก่ภาคอุตสาหกรรมการผลิตและการพาณิชย์ในสัดส่วนสูงที่สุดที่ร้อยละ
49.2 ของเงินให้สินเชื่อรวม รองลงมา ได้แก่ ภาคการสาธารณูปโภคและบริการร้อยละ 15.7 
และภาคสินเชื่อเพื่อที่อยู่อาศัยร้อยละ 9.3
 แม้ว่าเงินให้สินเชื่อแก่ภาคอุตสาหกรรมการผลิตและการพาณิชย์จะมีสัดส่วนค่อนข้างสูงแต่มีการกระจายไปยังอุตสาหกรรมย่อยต่าง
ๆ อย่างหลากหลาย
โดยการกระจุกตัวในแต่ละภาคธุรกิจย่อยคิดเป็นสัดส่วนค่อนข้างต่ำเมื่อเทียบกับเงินให้สินเชื่อรวมของธนาคาร
อีกทั้งธนาคารยังติดตามให้การกระจุกตัวในแต่ละภาคธุรกิจย่อยอยู่ในระดับที่ยอมรับได้

[1] กลุ่มธุรกิจทางการเงินธนาคารกรุงเทพ ประกอบด้วย 8 บริษัทดังนี้ 1) ธนาคารกรุงเทพ
จำกัด (มหาชน) ในฐานะบริษัทแม่ 2) บางกอกแบงค์ เบอร์ฮาด (BBB) 3) ธนาคารกรุงเทพ
(ประเทศจีน) จำกัด (BBC) 4) บริษัท บริหารสินทรัพย์ทวี จำกัด (STAM) 5)
บริษัทหลักทรัพย์จัดการกองทุนรวมบัวหลวง จำกัด (BBLAM) 6) บริษัทหลักทรัพย์บัวหลวง จำกัด
(มหาชน) (BLS) 7) บีบีแอล โนมินี (เท็มพาตัน) เบอร์ฮาด และ 8) บริษัท บีบีแอล (เคแมน)
จำกัด (BBL Cayman)