6.1 ข้อพิพาทที่บริษัทฯ อยู่ในฐานะเป็นผู้ร้องสอด ในปี 2546
ได้มีกลุ่มบุคคลร่วมกันฟ้องคดีต่อศาลปกครองกลาง โดยมีหน่วยงานทางราชการ
และเจ้าหน้าที่ของรัฐเป็นผู้ถูกกล่าวหาว่ากระทำการโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย และละเลยต่อหน้าที่
ในขั้นตอนการออกใบอนุญาตประกอบกิจการของหน่วยงานราชการให้แก่บริษัทฯ มีความไม่ถูกต้อง
และ
ร้องขอให้ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษาหรือคำสั่งให้เพิกถอนใบอนุญาตให้ประกอบกิจการโรงงานรับฝังกลบ
สิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่ไม่อันตราย และที่เป็นอันตราย
และให้เพิกถอนใบอนุญาตประกอบกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ และให้ทางบริษัทฯ
ชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดให้กับราษฎรที่เดือดร้อน ซึ่งศาลปกครองกลางได้รับคำฟ้องของ
ผู้ฟ้องคดีเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2547 และพิจารณาให้บริษัทฯ เป็นผู้ร้องสอดในฐานะคู่กรณีฝ่ายที่ 3

ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษายกฟ้องคดีดังกล่าวเมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2550
ผู้ฟ้องคดีได้ยื่นอุทธรณ์ ไปยังศาลปกครองสูงสุด บริษัทฯ
ได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ต่อศาลปกครองสูงสุดเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2550 เพื่อขอให้
ศาลปกครองสูงสุดมีคำพากษายืนตามศาลปกครองกลาง โดยให้ยกฟ้องอุทธรณ์ของผู้ฟ้องคดี
ซึ่งศาลปกครองสูงสุดได้รับคำแก้อุทธรณ์ของบริษัทฯ ไว้พิจารณาแล้ว

ที่ปรึกษากฎหมายของบริษัทฯ ได้ให้ความเห็นทางคดีดังกล่าวว่า
แม้ผู้ฟ้องคดีจะใช้สิทธิอุทธรณ์เพื่อคัดค้านคำพิพากษาของศาลปกครองกลางก็ตาม
แต่เนื่องจากคดีนี้ศาลปกครองกลางได้มีคำวินิจฉัยในเนื้อหาของคดีครอบคลุมครบถ้วน
ทั้งในปัญหาข้อเท็จจริงและปัญหาข้อกฎหมาย จึงน่าเชื่อได้ว่า ผลของคำพิพากษาน่าจะเป็นไป
ในแนวทางเดียวกันกับที่ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษาให้ยกฟ้อง อย่างไรก็ตาม
หากศาลปกครองสูงสุดได้ มีคำพิพากษาหรือคำสั่ง ชี้ขาดคดี
ผลของคดีอาจส่งผลกระทบต่อการประกอบธุรกิจ และความรับผิดชอบทางกฎหมายของบริษัทฯดังนี้

ก) ผลกระทบต่อการประกอบธุรกิจของบริษัทฯ

หากศาลปกครองสูงสุดมีคำพิพากษาว่าผู้ถูกฟ้องคดีกระทำการโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายและละเลยต่อหน้าที่
ตามที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ บริษัทฯ อาจถูกเพิกถอนใบอนุญาตประกอบกิจการโรงงาน
หรือใบอนุญาตประกอบกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ
และอาจต้องหยุดดำเนินกิจการโรงงานรับฝังกลบสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว
ไว้ชั่วคราวจนกว่าจะได้รับใบอนุญาตใหม่ ซึ่งบริษัทฯ
เชื่อมั่นว่าทางหน่วยงานราชการสามารถออกใบอนุญาตใหม่ ที่ถูกต้องตามกฎหมายให้กับบริษัทฯ
เสร็จสิ้นโดยเร็ว เพื่อให้บริษัทฯ สามารถดำเนินกิจการต่อไปได้โดยเร็วที่สุด

ข) ความรับผิดชอบทางกฎหมายของบริษัทฯ

ในคดีดังกล่าว ผู้ฟ้องคดีได้ขอให้ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษาหรือคำสั่งให้บริษัทฯ
ชดใช้ค่าเสียหายให้กับราษฎร ที่เดือดร้อน
ศาลปกครองกลางได้พิพากษายกฟ้องและวินิจฉัยในประเด็นนี้ว่า คำขอนั้นเป็นเพียงการกล่าวรวมๆ
เท่านั้น ไม่ได้ระบุว่าเกิดความเสียหายแก่ผู้ฟ้องคดีรายใด จำนวนเท่าใด
กรณีนี้จึงไม่มีลักษณะเป็นคำขอที่ศาลจะพิจารณาให้ได้ ซึ่งคำขอส่วนนี้ได้
ซึ่งคำขอส่วนนี้ได้ถึงที่สุดไปแล้ว เพราะฝ่ายผู้ฟ้องคดีไม่ได้หยิบยกประเด็น
เรื่องค่าเสียหายนี้ขึ้นมาว่ากล่าวในศาลปกครองกลางสูงสุด

6.2 ข้อพิพาทจากคดีอาญาที่ฟ้องบริษัทฯ
และผู้บริหารในฐานะร่วมกันไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่ ในปี 2550
ได้มีกลุ่มบุคคลร่วมกันฟ้องคดีอาญาต่อศาลจังหวัดสระบุรี กล่าวหาว่าบริษัทฯ และกรรมการ
ผู้มีอำนาจลงนามของบริษัทฯ จำนวน 3 ท่าน ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่
ทำให้เกิดกลิ่นเหม็น
น้ำเน่าเสียก่อให้เกิดอันตรายความเสียหายและความเดือดร้อนแก่โจทก์ที่พักอาศัยอยู่ใกล้ชิดหรือติดต่อกับพื้นที่ที่ผู้ถูกฟ้องคดี
ที่มีการนำกากอุตสาหกรรมเข้ามาฝังกลบ ทั้งนี้ ศาลได้มีคำสั่งนัดไต่สวนมูลฟ้องในวันที่ 4 ธันวาคม
2550 ซึ่งบริษัทฯ ชี้แจงว่าได้ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติโรงงาน พ.ศ.
2535 อย่างเคร่งครัดมาโดยตลอด โดยมีการรายงานผลการดำเนินงานของบริษัทฯ
เป็นประจำและสม่ำเสมอ ตามระยะเวลาที่กฎหมายกำหนด และ ไม่เคยปรากฏว่าบริษัทฯ
ได้รับแจ้งจากพนักงานเจ้าหน้าที่ว่าบริษัทฯ ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่
ดังที่โจทก์กล่าวอ้างแต่อย่างใด

เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2551 ศาลจังหวัดสระบุรีได้รับคำฟ้องของผู้ฟ้องคดีที่ได้ยื่นฟ้องบริษัทฯ
และกรรมการผู้มีอำนาจ ในข้อหาร่วมกันไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่
แต่เนื่องจากตลอดระยะเวลาในการประกอบกิจการของบริษัทฯ ที่ผ่านมาจนถึงปัจจุบันนั้น
ไม่ปรากฏว่าพนักงานเจ้าหน้าที่ของหน่วยราชการที่มีอำนาจหน้าที่ ในการกำกับดูแลกิจการของบริษัทฯ
จะได้ออกคำสั่งทางวาจาหรือลายลักษณ์อักษรว่า บริษัทฯ
ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่แต่อย่างใด
ดังนั้นศาลจังหวัดสระบุรีจึงได้มีคำพิพากษายกฟ้องคดีดังกล่าว เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2553
แต่กลุ่มบุคคลดังกล่าวไม่เห็นพ้องด้วยกับคำพิพากษาของศาลจังหวัดสระบุรี จึงได้อุทธรณ์คัดค้าน
คำพิพากษาของต่อศาลจังหวัดสระบุรีต่อศาลอุทธรณ์ภาค 1 ตามอุทธรณ์ของกลุ่มผู้ฟ้องคดี ฉบับลงวันที่
11 สิงหาคม 2553 และศาลอุทธรณ์ภาค 1 ได้มีคำพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น
ให้ยกฟ้องคดีนี้และคดีถึงที่สุดแล้ว

6.3 เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน 2552 ศาลปกครองกลางได้รับคำฟ้องของผู้ฟ้องคดี
ซึ่งได้ยื่นฟ้องต่อศาลปกครองกล่าวหานายกรัฐมนตรี ว่าปฏิบัติหน้าที่ล่าช้า ตามความนัยมาตรา 9
วรรคแรก(2) ของพระราชบัญญัติจัดตั้ง ศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542
โดยศาลเห็นว่า บริษัทฯ อาจได้รับผลกระทบจากคำพิพากษาของศาลจึงได้กำหนดให้บริษัทฯ
เป็นคู่กรณีฝ่ายที่ 3 และให้เรียกว่าเป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ 4 โดยผู้ฟ้องคดีได้มีคำขอให้
ศาลกำหนดมาตรการหรือวิธีการคุ้มครองชั่วคราวก่อนมีคำพิพากษา
เพื่อขอให้ยุติการดำเนินการบ่อฝังกลบไว้เป็นการชั่วคราว ตามคดีหมายเลขดำที่ 863/2552
รวมไปกับคำฟ้องด้วยนั้น ทั้งนี้ เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 2552
ศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งยกคำขอกําหนดมาตรการหรือวิธีการคุ้มครองเพื่อบรรเทาทุกข์เป็นการชั่วคราวก่อนการพิพากษา
โดยให้เหตุผลว่ายังไม่ปรากฏข้อเท็จจริงที่แน่ชัดว่า
ผลกระทบต่อสุขภาพของประชาชนและสิ่งแวดล้อมเกิดจากการประกอบกิจการโรงงานฝังกลบกากขยะอุตสาหกรรมแต่อย่างใด
และยังไม่มีเหตุผลเพียงพอที่ศาลจะนำมาตรการหรือวิธีการคุ้มครองเพื่อบรรเทาทุกข์เป็นการชั่วคราวก่อนการพิพากษาตามคําขอของผู้ฟ้องคดีมาใช้ได้

สำหรับคำกล่าวอ้างของผู้ฟ้องคดีจะเป็นจริงหรือไม่นั้นจะต้องมีการพิสูจน์กันต่อไป
โดยขณะนี้ได้ผ่านขั้นตอนการยื่นแก้คำคัดค้านคำให้การไปแล้ว
และอยู่ระหว่างรอศาลนัดหมายเพื่อกำหนดวันนัดพิจารณาครั้งแรกต่อไป อย่างไรก็ตาม
หากข้อเท็จจริงรับฟังได้ตามฟ้องขอบเขตอำนาจของศาลปกครองก็มีอำนาจแต่เพียงมีคำพิพากษา
ให้นายกรัฐมนตรี ต้องปฏิบัติให้เป็นไปตามที่มีบัญญัติไว้ใน มาตรา 72 (2) ของ
พรบ.จัดตั้งศาลปกครอง ดังกล่าวคือ

สั่งให้นายกรัฐมนตรี ในฐานะหัวหน้าหน่วยงานทางปกครอง ปฏิบัติตามหน้าที่ภายในเวลาที่
ศาลปกครองกำหนด ที่ปรึกษากฎหมายของบริษัทฯ
จึงมีความเห็นเกี่ยวกับผลของคำพิพากษาดังกล่าวว่าไม่น่าจะส่งผลกระทบใดๆ ต่อการ

ดำเนินกิจการของบริษัทฯ
เพราะหน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้องได้ดำเนินการตรวจสอบการประกอบกิจการของบริษัทฯมาอย่างต่อเนื่องแต่ไม่พบว่า
บริษัทฯ มีการฝ่าฝืนบทบัญญัติ หรือข้อบังคับตามกฎหมายแต่อย่างใด

6.4 เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม 2552 ศาลแพ่งได้รับคำฟ้องจากลูกค้ารายหนึ่งซึ่งได้ยื่นฟ้องบริษัท
โดยกล่าวหา ว่าบริษัทฯ เรียกเก็บค่าสินค้าในรอบปี พ.ศ. 2551
เกินกว่าที่ได้ตกลงกันไว้ในสัญญาจำนวน 6,376,054.04 บาท
แต่จากการตรวจสอบข้อเท็จจริงพบว่า บริษัทฯ เรียกเก็บเงินถูกต้องตามข้อตกลงในสัญญาทุกประการ
โดยไม่เคยปรากฏว่ามีการทำสัญญากันใหม่แต่อย่างใด ดังนั้นแม้สัญญาดังกล่าวจะสิ้นสุดลงแล้วก็ตาม
ก็ยังคงต้องใช้ข้อตกลงในสัญญาฉบับเดิมนั้นต่อไป
จนกว่าจะได้ตกลงเปลี่ยนแปลงเงื่อนไขราคาค่าว่าจ้างตามสัญญาดังกล่าว ซึ่งศาลได้มี
คำพิพากษาเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2554 ให้ยกฟ้องโจทก์ ซึ่งต่อมาเมื่อวันที่ 28 กันยายน 2554
โจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์คดีต่อศาลแพ่งและจำเลยได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม 2554
จึงต้องรอผลของคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ต่อไป อย่างไรก็ตามสำนักงานมีความเห็นว่าศาลอุทธรณ์
น่าจะมีคำพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น คือให้ยกฟ้องโจทก์
ด้วยเหตุผลเดียวกันกับที่ศาลชั้นต้นมีคำพิพากษา

6.5 เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม 2553 ได้มีกลุ่มบุคคลฟ้องคดีต่อศาลแพ่ง ตามคดีหมายเลขดำที่
4906/2553 โดยกล่าวหาว่าบริษัทฯ กระทำละเมิด ทำให้ผู้ฟ้องคดีได้รับความเสียหาย
จึงขอให้ศาลมีคำพิพากษาให้บริษัทฯ ชดใช้ค่าเสียหายรวมกันเป็นเงินทั้งสิ้น 2,006 ล้านบาทเศษ
และมีคำสั่งห้ามมิให้บริษัทฯ ประกอบกิจการทั้งปวงอันเป็นการก่อให้เกิดมลพิษ
หรืออันเป็นการสร้างเหตุเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้ฟ้องคดีอีกต่อไป

ที่ปรึกษากฎหมายของบริษัทฯ ได้ให้ความเห็นเกี่ยวกับผลของคดีนี้ว่า
กลุ่มบุคคลที่ฟ้องต่อศาลแพ่งในคดีนี้ เป็นกลุ่มบุคคลเดียวกันกับที่ฟ้องในคดีศาลปกครอง
โดยได้นำเอาข้อเท็จจริงเดิมที่ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษายกฟ้องไปแล้วนั้นมาเป็นมูลเหตุในการฟ้องคดีแพ่งอีก
ซึ่งศาลแพ่งน่าจะมีคำพิพากษายกฟ้องเพราะคำฟ้องของโจทก์เป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายและเสียสิทธิที่จะฟ้องคดีนี้
เนื่องจากการฟ้องคดีได้ล่วงเลยเกินกว่าเวลาที่กฎหมายกำหนด
ประกอบกับศาลปกครองกลางได้เคยมีคำวินิจฉัยแล้วว่ายังไม่ปรากฏหลักฐานยืนยันว่าการประกอบกิจการของบริษัทฯ
ที่ผ่านมา ได้กระทำการฝ่าฝืนกฏหมาย ก่อให้เกิดมลพิษ
หรือสร้างเหตุเดือดร้อนรำคาญแก่ชุมชนข้างเคียง
อันเป็นมูลเหตุของการละเมิดตามฟ้องแต่อย่างใดทั้งสิ้น