6. ข้อพิพาททางกฎหมาย

6.1 บริษัทยังไม่สามารถบรรลุข้อตกลงในเรื่องการชำระคืนหนี้แก่เจ้าหนี้บางส่วนในกลุ่มต่างๆ
ดังต่อไปนี้

  เจ้าหนี้ของบริษัทได้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์สำหรับหนี้คงค้าง ณ วันที่ 8
  พฤษภาคม 2543 ยอดหนี้ที่เจ้าหนี้ยื่นเรียกร้องจากบริษัท ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2546
  มีจำนวนรวม 434.99 ล้านบาท บริษัทจึงยื่นคัดค้านต่อศาลเพื่อขอคำวินิจฉัย อย่างไรก็ตาม
  บริษัทบันทึกหนี้สินสำหรับการเรียกร้องดังกล่าวเท่ากับจำนวนหนี้ที่ยื่นขอรับชำระโดยเจ้าหนี้และปรับปรุงด้วยอัตราส่วนที่ได้รับอนุมัติตามแผนฟื้นฟูเป็นจำนวนรวมทั้งสิ้น
  362.75 ล้านบาท
  มีผลทำให้หนี้สินที่บริษัทบันทึกในบัญชีน้อยกว่าจำนวนหนี้ที่เจ้าหนี้ยื่นขอรับชำระหนี้ต่อศาลเป็นจำนวนรวม
  72.24 ล้านบาท อย่างไรก็ตาม
  ผลต่างของการบันทึกหนี้สินดังกล่าวของเจ้าหนี้แต่ละกลุ่มได้ระบุไว้แล้วตามแผนฟื้นฟูซึ่งได้รับอนุมัติแล้ว

  ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2551 เรื่องดังกล่าวยังไม่มีข้อสรุปจากศาล
  ซึ่งอาจมีรายการปรับปรุงที่จำเป็นเกิดขึ้นหากเรื่องดังกล่าวได้มีข้อสรุปจากศาลแล้ว

6.2 ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ

  ตามคดีหมายเลขดำที่ ก.ค. 5/2548 เมื่อวันที่ 21 มกราคม 2548 บริษัท มหาราช แพลนเนอร์
  จำกัด ในฐานะผู้บริหารแผนของบริษัท
  เป็นโจทก์ฟ้องร้องสถาบันการเงินในประเทศแห่งหนึ่งและสถาบันการเงินในต่างประเทศแห่งหนึ่ง
  (รวมเรียกว่า “จำเลย”)
  ต่อศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศในฐานความผิดการละเมิดและผิดสัญญาเลตเตอร์ออฟเครดิต
  จำเลยได้กระทำการผิดสัญญาและละเมิดต่อบริษัท
  ซึ่งทำให้บริษัทได้รับความเสียหายโดยจำเลยได้ทำการจ่ายเงินให้แก่ผู้ขายในต่างประเทศเพื่อชำระเงินค่าสินค้าตามเลตเตอร์ออฟเครดิตเป็นจำนวนเงิน
  4.92 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (เทียบเท่าเงินบาท 201.58 ล้านบาท)
  โดยไม่ชะลอการชำระเงินจนกว่าเงื่อนไขตามที่กำหนดในเลตเตอร์ออฟเครดิตจะสมบูรณ์ตามคำสั่งของบริษัท
  โดยจำเลยได้ทำการหักเงินในจำนวนดังกล่าวจากบัญชีเงินฝากของบริษัท อย่างไรก็ตาม
  บริษัทไม่ได้รับสินค้าดังกล่าว ดังนั้น
  บริษัทจึงดำเนินการฟ้องร้องให้จำเลยร่วมกันรับผิดชดใช้ค่าเสียหายดังกล่าวรวมดอกเบี้ยและค่าเสียหายต่าง
  ๆ เป็นจำนวนเงินรวม 8,593.72 ล้านบาท

  ปัจจุบันคดีดังกล่าวอยู่ระหว่างการพิจารณาคดีของศาล ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2551
  ยอดเงินคงเหลือของ เงินจ่ายล่วงหน้าดังกล่าวเป็นจำนวนเงิน 201.58 ล้านบาท
  ได้บันทึกเป็นส่วนหนึ่งของบัญชี “เงินล่วงหน้าแก่ผู้ขายสินค้า”
  และจัดประเภทเป็นสินทรัพย์ไม่หมุนเวียนในงบดุล อย่างไรก็ตาม
  บริษัทบันทึกขาดทุนจากการตั้งสำรองสำหรับเงินล่วงหน้าดังกล่าวทั้งจำนวนในระหว่างปีสิ้นสุดวันที่
  31 ธันวาคม 2551 แล้ว

6.3 ข้อพิพาททางกฎหมายอื่น ๆ

  คดีแพ่ง

  ตามคดีหมายเลขดำที่ 7181/2550 ในศาลแพ่งกรุงเทพใต้ระหว่างบริษัท เอ็น. ที. เอส.
  สตีลกรุ๊ป จำกัด (มหาชน) โจทก์ และ บริษัท จี เจ สตีล จำกัด (มหาชน) จำเลย
  โดยโจทก์ยื่นฟ้องเป็นคดีต่อศาล เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2550 เป็นคดีมีทุนทรัพย์ 31.09 ล้านบาท
  โดยบรรยายคำฟ้องว่า 1) บริษัทมีการทำหลักฐานการเช่าห้องพัก อาคาร 1 และอาคาร 6
  กับโจทก์ และมีการเข้าใช้ประโยชน์ในสังหาริมทรัพย์ที่เช่า
  แต่บริษัทได้ผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าแก่โจทก์ 2) บริษัทได้ติดต่อขอใช้บริการโทรศัพท์ทางไกล
  ภายในประเทศ และระหว่างประเทศกับโจทก์ แต่ได้ผิดนัดไม่ชำระค่าโทรศัพท์แก่โจทก์ 3)
  บริษัทได้ค้างชำระหนี้จากการสั่งซื้อน้ำจากโจทก์
  ดังนั้นโจทก์จึงขอให้จำเลยรับผิดชำระเงินเป็นจำนวนรวม 31.09 ล้านบาท
  พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ในต้นเงินจำนวน 22.52
  ล้านบาทนับแต่วันที่ฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าบริษัทจะชำระเสร็จ

  ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2551 คดีดังกล่าวกำลังอยู่ระหว่างการพิจารณาคดีในชั้นศาล และ บริษัท
  กำลังดำเนินการสู้คดีโดยบริษัทได้ เรียกร้องให้บริษัท เอ็น .ที. เอส. สตีลกรุ๊ป จำกัด
  (มหาชน) คืนเงินมัดจำสัญญาเช่าอาคาร 1 และ อาคาร 6 รวม ทั้งคืนเงินค่าน้ำ
  ตามสัญญาใช้สิทธิในการซื้อน้ำเป็น จำนวนทั้งสิ้น 79.95 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ
  7.5 ต่อปี ซึ่งบันทึกอยู่ในสินทรัพย์ไม่หมุนเวียนในงบดุล

  คดีความของบริษัทย่อย

  บริษัทย่อยและที่ปรึกษาทางการเงินของบริษัทถูกฟ้องร้องโดยกลุ่มของผู้ถือหุ้นกู้แบบมีหลักประกันในลำดับแรก
  ผู้ถือหุ้นกู้แบบมีหลักประกันลำดับสอง และผู้ถือหุ้นกู้ที่ออกให้นักลงทุนเฉพาะรายที่ศาลในประเทศ
  สหรัฐอเมริกา
  บริษัทมีภาระที่จะต้องจ่ายค่าชดเชยและค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับการฟ้องร้องให้แก่ที่ปรึกษาทางการเงินของบริษัท
  บริษัทและบริษัทย่อยเชื่อว่าข้อกล่าวหาดังกล่าวปราศจากความเหมาะสมของรูปคดี
  อย่างไรก็ตามบริษัทย่อยตัดสินใจที่จะไม่สู้คดีต่อข้อกล่าวหาดังกล่าวเนื่องจากมีค่าใช้จ่ายสูงในการสู้คดี
  ด้วยเหตุที่ทางบริษัทตัดสินใจไม่สู้คดีต่อข้อกล่าวหาดังกล่าว ศาลของสหรัฐอเมริกาจึงมีคำพิพากษา
  ให้ฝ่ายบริษัทย่อยเป็นคู่ความฝ่ายที่ขาดนัดโจทก์ได้เรียกร้องค่าเสียหายประมาณ 42.10
  ล้านดอลลาร์สหรัฐ

  ศาลของประเทศสหรัฐอเมริกาไม่ได้มีการประเมินมูลค่าของความเสียหายซึ่งทางบริษัทย่อยจะต้องเป็นผู้ชดใช้และมูลค่าดังกล่าวก็ไม่สามารถระบุได้ชัดเจนในขณะนี้
  ดังนั้นผลของคดีดังกล่าวจึงยังไม่มีความแน่นอนและมูลค่าของการฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายในส่วนอื่นๆที่เกี่ยวข้อง
  ก็จะไม่สามารถระบุได้เช่นเดียวกัน ดังนั้นทางบริษัท
  จึงไม่ได้ทำการตั้งสำรองสำหรับรายการหนี้สินในส่วนนี้ ในปีก่อนๆ ในปี 2551
  บริษัทได้รับเอกสารสำหรับคีดดังกล่าวจากศาลและได้รับทราบว่า
  ศาลได้รับการถอนฟ้องคีดดังกล่าว ตั้งแต่ ปี 2545 แล้ว