6. ข้อพิพาททางกฎหมาย

เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2551 บริษัทถูกธนาคารพาณิชย์แห่งหนึ่งฟ้องเป็นจำเลยที่ 3
กับศาลแพ่งตามสัญญาจำนำหุ้นที่ออกให้ค้ำประกันแก่บริษัทร่วมแห่งหนึ่งสำหรับยอดเงินต้นจำนวน 600
ล้านบาท และดอกเบี้ยจนถึงวันฟ้องเป็นเงิน 239.42 ล้านบาท รวมทั้งสิ้น 839.42 ล้านบาท
โดยเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2551 และ 15 ธันวาคม 2551 และวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2552
และวันที่ 19 มิถุนายน 2552 ได้มีการไกล่เกลี่ยระหว่างโจทก์
และจำเลยแล้วและได้มีการนัดชี้สองสถานและไต่สวน คำร้องที่ศาลเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2552
และวันที่ 18 สิงหาคม 2552 ต่อมาเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม 2553 และ 3 ธันวาคม 2553
ได้มีการเจรจาไกล่เกลี่ยและมีความคืบหน้าไปมากโดยมีแนวโน้มจะตกลงกันได้
ดังนั้นศาลจึงอนุญาตให้เลื่อนคดีไปนัดพร้อมในวันที่ 14 มีนาคม 2554
โดยในวันดังกล่าวศาลได้พิเคราะห์แล้วว่าคู่ความทั้งสองฝ่ายประสงค์เจรจาร่วมกันและเนื่องจากรายละเอียดของหนี้จำนวนมากและมีบุคคลหลายฝ่ายเข้าร่วมเจรจา
ทำให้ต้องใช้เวลานานและไม่ทราบแน่ชัดว่าจะเจรจาแล้วเสร็จเมื่อใดจึงเห็นควรให้จำหน่ายคดีนี้ออกจากสารบบความชั่วคราว
หากได้ข้อสรุปให้คู่ความแถลงต่อศาลเพื่อยกคดีขึ้นพิจารณาต่อไป และเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม 2555
ศาลมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความชั่วคราวและให้ส่งถ้อยคำสำนวนคดีนี้ไปยังศาลฎีกาเพื่อประกอบการพิจารณาฎีกาคำสั่งเพิกถอนคำสั่งห้ามชั่วคราวของศาลอุทธรณ์ต่อไป
นอกจากนี้เมื่อวันที่ 30 กันยายน 2552 บริษัทถูกธนาคารพาณิชย์ดังกล่าวฟ้องเป็นจำเลยที่ 3
กับศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง หมายเลขดำที่ กค. 202/2552
ให้ร่วมรับผิดกับบริษัทร่วม (จำเลยที่ 1) ตามสัญญาจำนำหุ้นสำหรับเงินต้น 600 ล้านบาท
ดังกล่าวข้างต้น และดอกเบี้ยจนถึงวันฟ้อง (วันที่ 30 กันยายน 2552) จำนวน 302.30 ล้านบาท
รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 902.30 ล้านบาท ซึ่งบริษัทขอขยายระยะเวลาในการยื่นคำให้การจากวันที่ 1
กุมภาพันธ์ 2553 เป็น 2 มีนาคม 2553 และศาลได้กำหนดนัดชี้สองสถานในวันที่ 8 มีนาคม 2553
โดยในวันที่ 8 มีนาคม 2553
บริษัทยื่นคำร้องขอให้ส่งคำร้องไปยังประธานศาลอุทธรณ์เพื่อวินิจฉัยว่าคดีของโจทก์เป็นคดีผู้บริโภคหรือไม่
และทนายโจทก์ยื่นแถลงคัดค้าน
ศาลรับไว้แล้วแต่ไม่มีอำนาจวินิจฉัยได้เองและไม่มีอำนาจปฏิเสธคำร้องของจำเลย
ดังนั้นจึงให้ส่งสำนวนไปยังประธานศาลอุทธรณ์เพื่อวินิจฉัย ในวันที่ 27 เมษายน 2553 โดยปัจจุบัน
ประธานศาลอุทธรณ์ได้มีคำวินิจฉัยว่าคดีของโจทก์ไม่เป็นคดีผู้บริโภค ดังนั้น
จึงอยู่ในอำนาจของศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางที่จะรับไว้พิจารณาพิพากษาต่อไป
ซึ่งศาลมีคำสั่งเลื่อนนัดพร้อมและชี้สองสถานไปเป็นวันที่ 18 มีนาคม 2556
ทั้งนี้ทนายความของบริษัทมีความเห็นว่าบริษัทไม่ต้องรับผิดตามฟ้องเนื่องจากขณะที่โจทก์ฟ้องคดีนี้
สัญญาจำนำหุ้นได้สิ้นผลไปแล้ว

อย่างไรก็ตามบริษัทได้ฟ้องร้องธนาคารดังกล่าวและบรรษัทบริหารสินทรัพย์อีกแห่งหนึ่งตามคดีของศาลแพ่งหมายเลขดำที่
3210/2550
ในฐานความผิดสัญญาจำนำหุ้นและเรียกร้องให้จำเลยทั้งสองชดใช้ค่าเสียหายเป็นจำนวนเงิน
369.60 ล้านบาท รวมทั้งส่งมอบใบหุ้นของบริษัทร่วมดังกล่าวจำนวน 60
ล้านหุ้นที่บริษัทจำนำไว้คืนแก่บริษัท บริษัทจำนำใบหุ้นเพื่อเป็นหลักประกันระยะเวลา 4 ปี
โดยมิได้เป็นการค้ำประกันเงินกู้ ซึ่งสัญญาเงินกู้ระบุระยะเวลาปลอดการชำระหนี้ไว้ 3.5 ปี และ
ผ่อนชำระคืนเงินกู้ 6.5 ปี รวมระยะเวลาคืนเงินกู้ 10 ปี
ตามรายละเอียดที่บริษัทเป็นโจทก์ฟ้องธนาคาร
ทั้งนี้ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ในคดีดังกล่าวข้างต้นเมื่อวันที่ 16 กันยายน 2551
และบริษัทได้ยื่นคำฟ้องอุทธรณ์ต่อศาลอุทธรณ์แล้วเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 2551 ต่อมาเมื่อวันที่ 25
กันยายน 2555 ศาลอุทธรณ์มี คำพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ต่อมาเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2555
บริษัทได้ยื่นฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์และศาลได้รับคำร้องไว้เรียบร้อยแล้ว