2 ปัจจัยความเสี่ยง

การดำเนินธุรกิจของบริษัทต้องเผชิญกับปัจจัยความเสี่ยงต่าง ๆ
ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อการดำเนินงานและราคาหุ้นของบริษัท อนึ่ง
ปัจจัยความเสี่ยงดังต่อไปนี้เป็นเพียงปัจจัยความเสี่ยงสำคัญบางประการที่อาจส่งผลกระทบต่อบริษัท
ทั้งนี้ อาจมีปัจจัยความเสี่ยงอื่น ๆ
ที่บริษัทไม่ทราบและอาจมีปัจจัยความเสี่ยงบางประการที่บริษัทเห็นว่าไม่เป็นสาระสำคัญ
ซึ่งปัจจัยความเสี่ยงเหล่านี้อาจส่งผลกระทบต่อการดำเนินธุรกิจของบริษัทในอนาคตได้

2.1 ความเสี่ยงในการประกอบธุรกิจ

การปฏิรูปวงการโทรคมนาคมไทยทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงการให้บริการโทรคมนาคมในประเทศไทยทั้งทางด้านเทคโนโลยีและกฎระเบียบที่เกี่ยวข้อง
ซึ่งปัจจัยเหล่านี้อาจทำให้บริษัทมีความเสี่ยงในการประกอบกิจการโทรคมนาคมดังต่อไปนี้

2.1.1 ความเสี่ยงในการประกอบธุรกิจได้อย่างต่อเนื่องในระยะยาว

ธุรกิจหลักของบริษัท คือ การประกอบกิจการและการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ตาม พรบ.
การประกอบกิจการโทรคมนาคม ซึ่งมาตรา 80 แห่ง พรบ. การประกอบกิจการโทรคมนาคม
กำหนดให้บริษัทยังคงมีสิทธิให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ตามที่กำหนดไว้ในสัญญาร่วมการงานซึ่งทำขึ้นระหว่างบริษัทและ
กสท ต่อไปได้จนกว่าสัญญาร่วมการงานจะสิ้นสุดลง โดยไม่ต้องขอรับใบอนุญาตจาก กสทช. อนึ่ง
ตามสัญญาร่วมการงาน กสท อาจใช้สิทธิตามสัญญาซึ่งรวมถึงการบอกเลิกสัญญา
หากบริษัทไม่ปฏิบัติตามข้อสัญญาข้อใดข้อหนึ่งซึ่งส่งผลให้ กสท
ได้รับความเสียหายและบริษัทไม่สามารถดำเนินการแก้ไขการไม่ปฏิบัติตามสัญญาดังกล่าวได้ภายในเวลาที่กำหนด
หรือหากบริษัทตกเป็นผู้ขาดคุณสมบัติตาม พรบ. การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว ดังนั้น
จึงเป็นไปได้ว่าหากบริษัทปฏิบัติผิดสัญญา กสท อาจใช้สิทธิบอกเลิกสัญญาได้
ซึ่งหากการบอกเลิกสัญญาดังกล่าวสามารถทำได้โดยถูกต้องตามกฎหมาย
ก็อาจส่งผลกระทบในทางลบอย่างมีนัยสำคัญต่อธุรกิจ ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน
และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท

2.1.2 ความเสี่ยงจากการที่สัญญาร่วมการงานสิ้นสุดลง

บริษัทประกอบธุรกิจหลักเกี่ยวกับการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ในประเทศไทยภายใต้สัญญาร่วมการงานระหว่างบริษัทกับ
กสท ฉบับลงวันที่ 14 พฤศจิกายน 2533 โดยสัญญาร่วมการงานดังกล่าวมีระยะเวลาทั้งสิ้น 27 ปี
(ภายหลังจากการแก้ไขเพิ่มเติมสัญญาร่วมการงาน) ซึ่งจะครบกำหนดในวันที่ 15 กันยายน 2561
อนึ่ง สืบเนื่องจากการบังคับใช้ของ พรบ. การประกอบกิจการโทรคมนาคม กสท
ไม่สามารถอนุญาตให้บุคคลอื่นใดเข้าประกอบกิจการโทรคมนาคมได้อีกต่อไป
ผู้ที่ประสงค์จะประกอบกิจการโทรคมนาคมจะต้องขอรับใบอนุญาตประกอบกิจการโทรคมนาคมจาก
กสทช. ดังนั้น
หากบริษัทประสงค์ที่จะประกอบกิจการโทรคมนาคมต่อไปภายหลังจากสัญญาร่วมการงานสิ้นสุดลง
บริษัทจะต้องยื่นขอรับใบอนุญาตประกอบกิจการโทรคมนาคมจาก กสทช.
จึงยังคงมีความไม่แน่นอนว่าบริษัทจะได้รับใบอนุญาตให้ประกอบกิจการโทรคมนาคมจาก กสทช.
หรือไม่ หรือใบอนุญาตดังกล่าวจะมีข้อกำหนดและเงื่อนไขเป็นอย่างไร
ความไม่แน่นอนดังกล่าวอาจส่งผลกระทบในทางลบต่อธุรกิจ ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน
และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท

อนึ่ง
ระยะเวลาการดำเนินงานภายใต้สัญญาร่วมการงานของผู้ประกอบการรายอื่นอาจสิ้นสุดลงก่อนระยะเวลาการดำเนินงานของบริษัท
อย่างไรก็ดี ผู้ประกอบการรายอื่นอาจสามารถขอรับใบอนุญาตประกอบกิจการโทรคมนาคมจาก
กสทช. เพื่อประกอบกิจการต่อไปได้ หรืออาจเข้าทำสัญญาเป็นผู้ขายต่อบริการ (MVNO หรือ
Reseller) กับผู้ประกอบการรายอื่น
ซึ่งมีความเป็นไปได้ว่าภาระต้นทุนของผู้ประกอบการรายอื่นอาจน้อยกว่าจำนวนส่วนแบ่งรายได้ที่บริษัทต้องชำระให้แก่
กสท ตามสัญญาร่วมการงาน ซึ่งอาจทำให้บริษัทอยู่ในฐานะเสียเปรียบทางการแข่งขัน
และอาจส่งผลกระทบในทางลบอย่างมีนัยสำคัญต่อธุรกิจ ฐานะการเงิน
และผลการดำเนินงานของบริษัทได้

2.1.3 ความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงทางกฎหมาย กฎระเบียบ
และนโยบายของรัฐที่เกี่ยวข้องกับกิจการโทรคมนาคม

(1) กิจการโทรคมนาคมอยู่ในช่วงระยะเวลาการเปลี่ยนแปลงและมีความไม่ชัดเจนในการกำกับดูแลและกฎระเบียบที่เกี่ยวข้อง

ในปัจจุบันการประกอบกิจการโทรคมนาคมอยู่ภายใต้กฎหมายหลักสองฉบับ ได้แก่ พรบ.
องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่ และ พรบ. การประกอบกิจการโทรคมนาคม อย่างไรก็ดี
กฎหมายดังกล่าวและกฎหมายสำคัญที่เกี่ยวข้องอื่น ๆ ยังคงมีประเด็นข้อกฎหมายต่าง ๆ ที่ไม่ชัดเจน

เดิม เมื่อเดือนตุลาคม 2547 ได้มีการจัดตั้ง กทช.
ซึ่งเป็นองค์กรอิสระขึ้นตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540
เพื่อทำหน้าที่กำกับดูแลกิจการโทรคมนาคมในประเทศไทย โดย กทช. มีอำนาจตาม พรบ.
องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่และกำกับการประกอบกิจการวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์
และกิจการโทรคมนาคม พ.ศ. 2543 (“พรบ. องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่ฉบับเดิม”) และ พรบ.
การประกอบกิจการโทรคมนาคม ในการกำหนดนโยบายและออกกฎระเบียบต่าง ๆ
อันอาจส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อกิจการโทรคมนาคม ซึ่งรวมถึงกฎระเบียบที่เกี่ยวข้องกับ (1)
การแข่งขันโดยเสรีและอย่างเป็นธรรมระหว่างผู้ประกอบกิจการโทรคมนาคม (2)
อัตราค่าธรรมเนียมและค่าบริการในกิจการโทรคมนาคม (3)
การจัดสรรคลื่นความถี่และทรัพยากรโทรคมนาคมอื่น ๆ (4) การคุ้มครองผู้ใช้บริการ (5)
การส่งเสริมบริการด้านโทรคมนาคมอื่น ๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม และ
(6) การเตรียมพร้อมด้านโทรคมนาคมยามเกิดเหตุฉุกเฉิน

ต่อมา รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540
ถูกยกเลิกและมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2550 ขึ้นแทน โดยมาตรา
47 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2550
ได้บัญญัติให้มีการจัดตั้งองค์กรของรัฐที่เป็นอิสระขึ้นใหม่องค์กรหนึ่ง
เพื่อทำหน้าที่ในการจัดสรรคลื่นความถี่และกำกับดูแลการประกอบกิจการวิทยุกระจายเสียง
วิทยุโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแทน กทช.

ปัจจุบัน ได้มีการประกาศใช้ พรบ.
องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่และกำกับการประกอบกิจการวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์
และกิจการโทรคมนาคม พ.ศ. 2553 (“พรบ. องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่ฉบับใหม่”)
ซึ่งมีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 2553 โดย พรบ.
องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่ฉบับใหม่ได้ยกเลิก พรบ. องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่ฉบับเดิม
และกำหนดให้มีการจัดตั้งคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์
และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (“กสทช.”)
เพื่อทำหน้าที่ในการจัดสรรคลื่นความถี่และกำกับดูแลการประกอบกิจการวิทยุกระจายเสียง
วิทยุโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแทน กทช.

อนึ่ง เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม 2554 ได้มีการแต่งตั้ง กสทช. ตาม พรบ.
องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่ฉบับใหม่ โดยมีผลตั้งแต่วันที่ 7 ตุลาคม 2554 เป็นต้นไป อย่างไรก็ดี
เนื่องจาก กสทช. เพิ่งเริ่มปฏิบัติหน้าที่ ดังนั้น
บริษัทยังไม่สามารถคาดการณ์เกี่ยวกับนโยบายและแนวทางในการกำกับดูแลการประกอบกิจการโทรคมนาคมของ
กสทช. รวมทั้งการบังคับใช้บทบัญญัติของกฎหมายและกฎระเบียบต่าง ๆ
ทั้งที่มีอยู่ในปัจจุบันและที่จะประกาศใช้ในอนาคตได้

ความไม่แน่นอนที่เกิดขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงกฎหมายและกฎระเบียบที่เกี่ยวข้องกับกิจการโทรคมนาคมตามที่กล่าวข้างต้น
อาจส่งผลกระทบในเชิงลบต่อบริษัทในด้านต่าง ๆ
ทั้งในเรื่องการดำเนินการตามกลยุทธ์ทางธุรกิจของบริษัทและการปรับตัวให้สอดคล้องกับสภาพตลาด

(2) รัฐบาลอยู่ในระหว่างการพิจารณาผลทางกฎหมายของสัญญาแก้ไขเพิ่มเติมสัญญาร่วมการงาน

พระราชบัญญัติว่าด้วยการให้เอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการในกิจการของรัฐ พ.ศ. 2535
(“พรบ. การให้เอกชนเข้าร่วมงาน”) ซึ่งมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 8 เมษายน 2535
กำหนดให้หน่วยงานราชการที่ประสงค์จะให้เอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการในโครงการของรัฐที่มีวงเงินลงทุนตั้งแต่
1,000 ล้านบาทขึ้นไปปฏิบัติตามขั้นตอนต่าง ๆ ซึ่งแบ่งได้เป็น 3 ขั้นตอน กล่าวคือ (1)
ขั้นตอนการเสนอโครงการ
หน่วยงานเจ้าของโครงการเสนอผลการศึกษาและวิเคราะห์โครงการโดยละเอียดต่อกระทรวงการคลังเพื่อขอความเห็นชอบจากคณะรัฐมนตรี
(2) ขั้นตอนการดำเนินโครงการ หน่วยงานเจ้าของโครงการคัดเลือกเอกชนที่จะเข้าร่วมโครงการ
รวมทั้งเจรจาทำสัญญาในประเด็นต่าง ๆ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งการตกลงเกี่ยวกับเรื่องผลประโยชน์ของรัฐ และ (3)
ขั้นตอนการกำกับดูแลและติดตามผล
หน่วยงานเจ้าของโครงการจัดตั้งคณะกรรมการประสานงานตามมาตรา 22 แห่ง พรบ.
การให้เอกชนเข้าร่วมงาน เพื่อทำหน้าที่ติดตามกำกับดูแลให้มีการดำเนินงานตามสัญญา
และรายงานผลการดำเนินงาน ความคืบหน้า ปัญหา
และแนวทางแก้ไขต่อรัฐมนตรีกระทรวงเจ้าสังกัดเพื่อทราบ

บริษัทได้เข้าร่วมดำเนินกิจการให้บริการวิทยุคมนาคมระบบเซลลูล่าร์กับ กสท
โดยเข้าทำสัญญาร่วมการงานในวันที่ 14 พฤศจิกายน 2533 ซึ่งเป็นวันก่อนวันที่ พรบ.
การให้เอกชนเข้าร่วมงาน มีผลใช้บังคับ โดยในขณะนั้นวงเงินลงทุนในโครงการมีมูลค่ามากกว่า
5,500 ล้านบาท และมีระยะเวลาดำเนินการตามสัญญา 15 ปี อนึ่ง พรบ.
การให้เอกชนเข้าร่วมงาน
กำหนดว่าโครงการใดที่ได้มีการริเริ่มดำเนินการไปแล้วในขั้นตอนใดก่อนวันที่ พรบ.
การให้เอกชนเข้าร่วมงาน ใช้บังคับให้เป็นอันใช้ได้ แต่การดำเนินการในขั้นตอนต่อไปต้องปฏิบัติตาม
พรบ. การให้เอกชนเข้าร่วมงาน ดังนั้น สัญญาร่วมการงานซึ่งทำขึ้นก่อนวันที่ พรบ.
การให้เอกชนเข้าร่วมงาน ใช้บังคับ จึงมีผลใช้บังคับได้โดยไม่ต้องดำเนินการตามขั้นตอน (1) และ
(2)
เพียงแต่จะต้องมีการกำกับดูแลและติดตามผลการดำเนินงานตามสัญญาโดยคณะกรรมการประสานงานตามมาตรา
22 ตามขั้นตอน (3) เท่านั้น

อย่างไรก็ดี ภายหลังจากที่ พรบ. การให้เอกชนเข้าร่วมงาน มีผลใช้บังคับแล้ว
บริษัทได้เข้าทำสัญญาแก้ไขเพิ่มเติมสัญญาร่วมการงานกับ กสท. จำนวน 3 ครั้ง กล่าวคือ
การแก้ไขเพิ่มเติมสัญญาร่วมการงานครั้งที่ 1/2536 เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2536 ครั้งที่ 2/2539
เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2539 และครั้งที่ 3/2539 เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2539
โดยประเด็นข้อสัญญาที่มีการแก้ไขนั้น
รวมถึงประเด็นที่เกี่ยวกับระยะเวลาการดำเนินการตามสัญญาและอัตราผลประโยชน์ตอบแทนที่บริษัทจะพึงชำระให้แก่
กสท

คณะรัฐมนตรีได้มีมติเมื่อวันที่ 23 มกราคม 2550
ให้คณะกรรมการกฤษฎีกาให้ความเห็นประเด็นปัญหาข้อกฎหมายในการแก้ไขสัญญาร่วมการงานทั้ง 3
ครั้งดังกล่าวว่า กสท
ซึ่งเป็นหน่วยงานเจ้าของโครงการมีหน้าที่และได้ปฏิบัติโดยถูกต้องตามขั้นตอนของ พรบ.
การให้เอกชนเข้าร่วมงาน หรือไม่ ซึ่งคณะกรรมการกฤษฎีกาได้ให้ความเห็น (เรื่องเสร็จที่
292/2550) ว่าการแก้ไขสัญญาทั้ง 3 ครั้ง
ไม่ได้มีการเสนอเรื่องให้คณะกรรมการประสานงานตามมาตรา 22 พิจารณา
และมิได้มีการนำเสนอให้คณะรัฐมนตรีให้ความเห็นชอบ
จึงถือว่าเป็นการแก้ไขสัญญาร่วมการงานที่ไม่ได้ดำเนินการให้ถูกต้องตามขั้นตอนที่ พรบ.
การให้เอกชนเข้าร่วมงาน กำหนดไว้ อย่างไรก็ดี
คณะกรรมการกฤษฎีกามีความเห็นว่าสัญญาแก้ไขสัญญาร่วมการงานทั้ง 3 ฉบับยังคงมีผลใช้บังคับอยู่
แต่หากคณะรัฐมนตรีพิจารณาถึงผลกระทบและความเหมาะสมโดยคำนึงถึงผลประโยชน์ของรัฐและประโยชน์สาธารณะแล้วเห็นว่าควรเพิกถอนสัญญาแก้ไขสัญญาร่วมการงานทั้ง
3 ฉบับ คณะรัฐมนตรีก็สามารถที่จะทำได้
แต่ถ้าคณะรัฐมนตรีเห็นว่ามีเหตุผลความจำเป็นพิเศษเพื่อประโยชน์สาธารณะหรือประโยชน์ของรัฐและเพื่อความต่อเนื่องของการให้บริการสาธารณะ
คณะรัฐมนตรีก็อาจใช้ดุลยพินิจพิจารณาให้ความเห็นชอบให้มีการดำเนินการแก้ไขสัญญาร่วมการงานได้ตามความเหมาะสม

อนึ่ง ความเห็นของคณะกรรมการกฤษฎีกาดังกล่าวข้างต้น
เป็นเพียงความเห็นทางกฎหมายที่ไม่มีผลผูกพันบริษัท อย่างไรก็ดี กสท
ได้แต่งตั้งคณะกรรมการประสานงานตามมาตรา 22
เพื่อพิจารณาเรื่องการแก้ไขสัญญาร่วมการงานทั้ง 3
ครั้งตามความเห็นของคณะกรรมการกฤษฎีกาดังกล่าวข้างต้นแล้ว
และคณะกรรมการประสานงานตามมาตรา 22
ได้ให้ความเห็นเบื้องต้นต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร
โดยมีความเห็นไม่รับรองการแก้ไขสัญญาร่วมการงานครั้งที่ 3 อย่างไรก็ดี
ปัจจุบันรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารยังไม่ได้เสนอความเห็นดังกล่าวต่อคณะรัฐมนตรีแต่อย่างใด

ทั้งนี้ หากคณะรัฐมนตรีมีมติให้เพิกถอนสัญญาแก้ไขสัญญาร่วมการงานฉบับใดฉบับหนึ่ง
หรือมีมติให้บริษัทชำระผลประโยชน์ที่รัฐควรได้รับคืนให้แก่รัฐ
เหตุดังกล่าวอาจส่งผลกระทบในทางลบอย่างมีนัยสำคัญต่อธุรกิจของบริษัท

(3) ความไม่แน่นอนในเรื่องข้อพิพาทเกี่ยวกับการชำระค่าเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม

ทีโอทีเป็นคู่สัญญากับบริษัทตามข้อตกลงเชื่อมโยงโครงข่ายซึ่งทำขึ้นในปี 2537 และ 2544
ซึ่งกำหนดให้บริษัทต้องชำระค่าเชื่อมโยงโครงข่าย (Access Charge)
ในอัตราคงที่ต่อเลขหมายสำหรับลูกค้าระบบรายเดือน
และอัตราร้อยละของราคาหน้าบัตรสำหรับลูกค้าระบบเติมเงิน

อย่างไรก็ดี ภายหลังจากการประกาศใช้ พรบ. การประกอบกิจการโทรคมนาคม
การใช้และเชื่อมต่อโครงข่ายระหว่างผู้ประกอบการต้องดำเนินการให้สอดคล้องกับ พรบ.
การประกอบกิจการโทรคมนาคม และประกาศ กทช.
ว่าด้วยการใช้และเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม
ซึ่งกำหนดให้มีการกำหนดอัตราค่าตอบแทนหรือค่าบริการที่เป็นธรรม สะท้อนต้นทุน และไม่เลือกปฏิบัติ

ดังนั้น ในวันที่ 17 พฤศจิกายน 2549 บริษัทจึงได้แจ้งให้ทีโอทีและ กสท.
ทราบว่าบริษัทจะชำระค่าเชื่อมโยงโครงข่ายตามหลักเกณฑ์และในอัตราที่กฎหมายกำหนดแทนการชำระในอัตราที่กำหนดในข้อตกลงเชื่อมโยงโครงข่าย
โดยบริษัทเห็นว่าค่าเชื่อมโยงโครงข่าย (Access Charge)
ตามข้อตกลงเชื่อมโยงโครงข่ายไม่สอดคล้องกับหลักเกณฑ์ตาม พรบ.
การประกอบกิจการโทรคมนาคม และประกาศ กทช.
ว่าด้วยการใช้และเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม
ซึ่งกำหนดให้ผู้ประกอบการมีหน้าที่ต้องคิดค่าตอบแทนการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมในอัตราที่เป็นธรรม
สมเหตุสมผล และสะท้อนต้นทุน

ทีโอทีโต้แย้งว่าบริษัทมีหน้าที่ต้องชำระค่าตอบแทนการเชื่อมโยงโครงข่าย (Access Charge)
ในอัตราเดิมที่กำหนดไว้ในข้อตกลงเชื่อมโยงโครงข่าย โดยเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม 2554
ทีโอทีได้ยื่นฟ้องบริษัทต่อศาลปกครองเรียกร้องให้ กสท
และบริษัทร่วมกันรับผิดชำระค่าเชื่อมโยงโครงข่าย (Access Charge)
เป็นเงินจำนวนทั้งสิ้นประมาณ 113,319 ล้านบาท พร้อมภาษีมูลค่าเพิ่มและดอกเบี้ย และให้ กสท
และบริษัทปฏิบัติตามข้อตกลงเชื่อมโยงโครงข่ายต่อไป
ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครอง

จากความเห็นของที่ปรึกษากฎหมายของบริษัท
ผู้บริหารของบริษัทมีความเชื่อมั่นว่าบริษัทไม่มีภาระที่จะต้องชำระค่าเชื่อมโยงโครงข่าย (Access
Charge) ตามที่ทีโอทีเรียกร้อง เนื่องจากข้อตกลงเชื่อมโยงโครงข่ายดังกล่าวไม่เป็นไปตาม พรบ.
การประกอบกิจการโทรคมนาคม และประกาศ กทช.
ว่าด้วยการใช้และเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม
และบริษัทได้แจ้งยกเลิกข้อตกลงเชื่อมโยงโครงข่ายแล้ว

อย่างไรก็ดี
หากองค์กรที่เกี่ยวข้องหรือศาลมีคำสั่งหรือคำพิพากษาให้บริษัทต้องชำระค่าเชื่อมโยงโครงข่าย
(Access Charge) ตามที่ทีโอทีเรียกร้อง
กรณีดังกล่าวอาจส่งผลกระทบในทางลบอย่างมีนัยสำคัญต่อฐานะการเงินของบริษัท (โปรดพิจารณาข้อ
6.1.1 ข้อพิพาทระหว่างบริษัทและทีโอทีเกี่ยวกับการชำระค่าเชื่อมโยงโครงข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่
(Access Charge) เพิ่มเติม)

(4) ความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงแนวปฏิบัติเกี่ยวกับวิธีการบันทึกบัญชี
    ซึ่งอาจมีผลกระทบต่อการบันทึกบัญชีเรื่องวิธีการคิดคำนวณค่าเชื่อมโยงโครงข่าย (Access
    Charge) ของบริษัท

ภายหลังจากที่บริษัทได้แจ้งยกเลิกข้อตกลงเชื่อมโยงโครงข่ายกับทีโอทีเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2550
แล้ว บริษัทได้เปลี่ยนวิธีการบันทึกบัญชีที่เกี่ยวเนื่องกับค่าเชื่อมโยงโครงข่าย (Access Charge)
โดยบริษัทได้หยุดบันทึกค่าเชื่อมโยงโครงข่าย (Access Charge)
ในงบการเงินของบริษัทเนื่องจากบริษัทเห็นว่าภาระที่จะต้องชำระค่าเชื่อมโยงโครงข่าย (Access
Charge) ตามข้อตกลงเชื่อมโยงโครงข่ายได้สิ้นสุดลงแล้ว
และบริษัทได้บันทึกบัญชีรายรับและค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นในอัตราค่าเชื่อมต่อโครงข่าย
(Interconnection Charge) ตามข้อเสนอการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม (RIO)
ของบริษัทและของทีโอทีตามที่ได้รับความเห็นชอบจาก กทช.

อย่างไรก็ดี
ในปัจจุบันยังไม่มีแนวปฏิบัติเกี่ยวกับวิธีการบันทึกบัญชีรายรับและค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นในลักษณะดังกล่าว
และยังไม่มีคำพิพากษาของศาลเป็นที่สุดในเรื่องค่าเชื่อมโยงโครงข่าย (Access Charge)
ซึ่งต่อมาหากมีแนวปฏิบัติทางบัญชีในเรื่องนี้
หรือศาลมีคำพิพากษาเป็นที่สุดในเรื่องค่าเชื่อมโยงโครงข่าย (Access Charge)
บริษัทอาจต้องเปลี่ยนแปลงวิธีการบันทึกบัญชีในเรื่องดังกล่าว
ซึ่งการเปลี่ยนแปลงวิธีการบันทึกบัญชีอาจส่งผลกระทบในทางลบอย่างมีนัยสำคัญต่อกำไรและฐานะการเงินของบริษัท
(โปรดพิจารณาประกอบกับความเสี่ยงในหัวข้อ
“ความไม่แน่นอนในเรื่องข้อพิพาทเกี่ยวกับการชำระค่าเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม” ข้างต้น)

(5) ความเสี่ยงจากข้อกำหนดทางกฎหมายและนิติกรรมสัญญาเกี่ยวกับสัดส่วนการถือหุ้นของนักลงทุนต่างด้าว

ข้อจำกัดในเรื่องสัดส่วนการถือหุ้นของคนต่างด้าวแตกต่างกันไปตามบทบัญญัติของกฎหมายและในสัญญาแต่ละฉบับ
การละเมิดสัดส่วนการถือหุ้นของคนต่างด้าวอาจส่งผลให้มีการยกเลิกใบอนุญาตหรือบอกเลิกสัญญา
และ/หรืออาจเป็นผลให้บริษัทไม่สามารถประกอบกิจการโทรคมนาคมภายใต้มาตรา 80 แห่ง พรบ.
การประกอบกิจการโทรคมนาคม ได้อีกต่อไป

กฎหมายซึ่งกำหนดข้อจำกัดเกี่ยวกับสัดส่วนการถือหุ้นของคนต่างด้าวสรุปได้ดังนี้

1.  ประมวลกฎหมายที่ดิน ซึ่งมีบทบัญญัติห้ามมิให้คนต่างด้าวถือครองที่ดิน
    เว้นแต่จะได้รับอนุญาตตามกฎหมาย
    คนต่างด้าวที่ถือครองที่ดินโดยไม่ได้รับอนุญาตจะต้องจำหน่ายที่ดินดังกล่าวภายในระยะเวลาที่กำหนดซึ่งไม่น้อยกว่า
    180 วันและไม่เกิน 1 ปี

“คนต่างด้าว” ตามประมวลกฎหมายที่ดิน หมายรวมถึงบริษัทมหาชน หรือบริษัทจำกัด
ที่มีบุคคลที่มิใช่สัญชาติไทยถือหุ้นอยู่มากกว่าร้อยละ 49 ของทุนจดทะเบียน
หรือมีจำนวนผู้ถือหุ้นที่เป็นบุคคลที่มิใช่สัญชาติไทยเกินกว่ากึ่งหนึ่งของจำนวน
ผู้ถือหุ้นทั้งหมด

2.  พรบ. การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว ซึ่งกำหนดห้ามมิให้ “คนต่างด้าว”
    (ตามคำนิยามที่กำหนดไว้ใน พรบ. การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว)
    ประกอบธุรกิจบางประเภท ซึ่งรวมถึงการให้บริการสื่อสารโทรคมนาคม
    เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมพัฒนาธุรกิจการค้า กระทรวงพาณิชย์

3.  พรบ. การประกอบกิจการโทรคมนาคม
    ซึ่งกำหนดให้ผู้ขอรับใบอนุญาตแบบที่สองและแบบที่สามต้องมิใช่คนต่างด้าวตาม พรบ.
    การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว

นอกจากนี้ สัญญาร่วมการงานได้กำหนดให้บริษัทดำรงคุณสมบัติตาม พรบ.
การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าวด้วย

แม้ว่า พรบ. การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว จะมีการใช้บังคับมากว่า 10 ปี
แต่ยังไม่มีแนวคำพิพากษาของศาลฎีกาในเรื่องที่เกี่ยวกับบทบัญญัติของ พรบ.
การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว (รวมทั้งบทบัญญัติที่เกี่ยวกับการถือหุ้นแทนหรือ “นอมินี”
(Nominee) ตามมาตรา 36 แห่ง พรบ. การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว
ซึ่งกำหนดห้ามมิให้บุคคลสัญชาติไทยถือหุ้นแทน หรือกระทำการแทนผู้ถือหุ้นต่างด้าว
โดยมีวัตถุประสงค์ในการเลี่ยงข้อจำกัดการถือหุ้นของคนต่างด้าวตาม พรบ.
การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว) และยังไม่มีองค์กรกำกับดูแลใด (โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
กระทรวงพาณิชย์ซึ่งเป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบโดยตรงตาม พรบ. การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว)
กำหนดแนวปฏิบัติที่ชัดเจนเกี่ยวกับการถือหุ้นแทนหรือ “นอมินี” (Nominee)
เพื่อให้บริษัทสามารถนำมาใช้ในการประเมินหรือคาดการณ์ผลกระทบจากการใช้บังคับหรือการตีความบทบัญญัติดังกล่าวตาม
พรบ. การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าวที่อาจมีต่อบริษัทได้

ทั้งนี้ จากข้อมูลบัญชีรายชื่อผู้ถือหุ้นของบริษัท บริษัทมีหุ้นที่ถือโดยคนต่างด้าวไม่เกินร้อยละ 50
ของทุนทั้งหมดของบริษัท ดังนั้น บริษัทจึงถือเป็นบริษัทไทยตามความในมาตรา 4 แห่ง พรบ.
การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว ผู้บริหารของบริษัทมีความเชื่อมั่นว่า บริษัทได้ปฏิบัติตาม พรบ.
การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว โดยเฉพาะอย่างยิ่งตามมาตรา 4 ของพระราชบัญญัติดังกล่าว
รวมทั้งได้ดำเนินการตามแนวปฏิบัติต่าง ๆ ของประเทศไทยอย่างครบถ้วนและถูกต้อง

อย่างไรก็ดี หากผู้ถือหุ้นของบริษัทถูกพิจารณา (โดยคำพิพากษาของศาลฎีกาซึ่งถึงที่สุดแล้ว)
ว่าถือหุ้นแทนหรือกระทำการแทนผู้ถือหุ้นต่างด้าว
บริษัทอาจถูกพิจารณาว่าไม่มีสถานะเป็นบริษัทไทยตาม พรบ. การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว และ
พรบ. การประกอบกิจการโทรคมนาคม
เหตุดังกล่าวอาจถือเป็นเหตุผิดสัญญาและอาจเป็นเหตุให้คู่สัญญา (รวมทั้ง กสทช.)
บอกเลิกสัญญาร่วมการงานหรือสัญญาทางการค้าบางฉบับได้ นอกจากนี้
อาจถือได้ว่าบริษัทและ/หรือบริษัทย่อยทำผิดเงื่อนไขของใบอนุญาตที่บริษัทและ/หรือบริษัทย่อย
(แล้วแต่กรณี) มีได้ หากใบอนุญาตนั้น ๆ มีข้อกำหนดให้บริษัทต้องดำรงสถานะเป็นบริษัทไทย
หรือต้องปฏิบัติตาม พรบ. การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว ซึ่งหากเหตุดังกล่าวไม่ได้รับการแก้ไข
จะมีผลทำให้บริษัทไม่สามารถประกอบกิจการโทรคมนาคมต่อไปได้

อนึ่ง เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2554 บริษัท ทรู มูฟ จำกัด
ได้ยื่นข้อกล่าวหากับสำนักงานตำรวจแห่งชาติให้ดำเนินคดีอาญากับบริษัท กรรมการ
ผู้ถือหุ้นบางรายของบริษัท และกรรมการของผู้ถือหุ้นดังกล่าว
โดยกล่าวหาว่าบริษัทประกอบกิจการโทรคมนาคมฝ่าฝืน พรบ. การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว
ขณะนี้ คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของสำนักงานตำรวจแห่งชาติ

นอกจากนี้ เมื่อวันที่ 22 กันยายน 2554 ผู้ถือหุ้นรายย่อยของบริษัทรายหนึ่ง (ซึ่งถือหุ้นบริษัทจำนวน
100 หุ้น) ได้ยื่นฟ้องหน่วยงานของรัฐ ซึ่งรวมถึง กสทช. ต่อศาลปกครอง โดยกล่าวอ้างว่า
บริษัทเป็น “คนต่างด้าว” ตาม พรบ. การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว
และศาลได้มีคำสั่งเรียกให้บริษัทเข้ามาเป็นคู่กรณีในฐานะผู้ถูกฟ้องคดีร่วมเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม
ขณะนี้ คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาล

(6) การห้ามกระทำการที่มีลักษณะเป็นการครอบงำกิจการโดยคนต่างด้าว

ณ วันที่ 5 มกราคม 2555 เทเลนอร์และ บจก. ไทย เทลโค โฮลดิ้งส์
ต่างเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัท โดยเทเลนอร์ถือหุ้นในบริษัทร้อยละ 42.6
ของจำนวนหุ้นที่จำหน่ายได้แล้วทั้งหมดของบริษัท และ บจก. ไทย เทลโค โฮลดิ้งส์
ถือหุ้นในบริษัทร้อยละ 23.5 ของจำนวนหุ้นที่จำหน่ายได้แล้วทั้งหมดของบริษัท
และบริษัทมีกรรมการซึ่งมิได้มีสัญชาติไทยจำนวนทั้งสิ้น 7 คนจากจำนวนกรรมการทั้งหมด 12 คน

มาตรา 8 แห่ง พรบ. การประกอบกิจการโทรคมนาคม บัญญัติให้ กสทช.
มีอำนาจกำหนดให้ผู้ขอรับใบอนุญาตสำหรับการประกอบกิจการบางลักษณะหรือบางประเภทที่เป็นนิติบุคคล
ต้องกำหนดข้อห้ามการกระทำที่มีลักษณะเป็นการครอบงำกิจการโดยคนต่างด้าว

เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม 2554 กทช. ปฏิบัติหน้าที่ กสทช. จึงได้ออกประกาศ กสทช. เรื่อง
การกำหนดข้อห้ามการกระทำที่มีลักษณะเป็นการครอบงำกิจการโดยคนต่างด้าว พ.ศ. 2554
(“ประกาศ กสทช. ว่าด้วยการครอบงำกิจการโดยคนต่างด้าว”) ซึ่งมีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 31
สิงหาคม 2554 โดยใช้บังคับกับผู้ขอรับใบอนุญาต
และผู้รับใบอนุญาตประกอบกิจการโทรคมนาคมแบบที่สองและแบบที่สามเดิม รวมทั้งผู้ได้รับอนุญาต
สัมปทาน หรือสัญญาจาก กสท (เช่น บริษัท) หรือทีโอที

บริษัทเห็นว่าประกาศ กสทช. ว่าด้วยการครอบงำกิจการโดยคนต่างด้าว
ไม่สามารถใช้บังคับกับบริษัทและบริษัทย่อยของบริษัทได้
เนื่องจากสิทธิในการประกอบกิจการโทรคมนาคมของบริษัทในฐานะผู้ได้รับสัมปทานและของบริษัทย่อยในฐานะผู้ได้รับใบอนุญาตเดิมที่มีอยู่ก่อนแล้ว
ย่อมได้รับความคุ้มครองตามรัฐธรรมนูญและตามมาตรา 80 วรรคแรกแห่ง
พรบ.การประกอบกิจการโทรคมนาคม จนกว่าสัมปทานหรือการอนุญาต (แล้วแต่กรณี) จะสิ้นสุดลง
ดังนั้น เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 2554 บริษัทและบริษัทย่อยจึงได้ยื่นฟ้อง กสทช. ต่อศาลปกครอง
เพื่อขอให้ศาลมีคำพิพากษาหรือคำสั่งเพิกถอนประกาศฉบับดังกล่าว ขณะนี้
คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาล

อย่างไรก็ดี ถึงแม้บริษัทจะได้ดำเนินการต่าง ๆ
ทางกฎหมายที่จำเป็นต่อศาลและ/หรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
แต่บริษัทไม่สามารถรับรองได้ว่าการดำเนินธุรกิจโทรคมนาคมของบริษัท
(ไม่ว่าจะเป็นการดำเนินการภายใต้สัญญาร่วมการงาน
หรือภายใต้ใบอนุญาตประกอบกิจการโทรคมนาคม
ซึ่งบริษัทจะต้องขอรับใบอนุญาตประกอบกิจการโทรคมนาคมจาก กสทช. ต่อไป)
จะไม่ได้รับผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญในระหว่างที่ยังไม่มีความชัดเจนในการใช้บังคับประกาศ กสทช.
ว่าด้วยการครอบงำกิจการโดยคนต่างด้าว
และยังไม่มีคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาลหรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพิกถอนหรือยับยั้งการใช้บังคับประกาศดังกล่าว

(7) การตรวจสอบสัญญาหรือข้อตกลงระหว่างบริษัทกับรัฐบาลต่างประเทศ องค์การระหว่างประเทศ
    หรือบุคคลที่อยู่ในต่างประเทศ

มาตรา 54 แห่ง พรบ. การประกอบกิจการโทรคมนาคม และประกาศ กทช.
เรื่องการขอความเห็นชอบสัญญาอันเกี่ยวเนื่องกับการประกอบกิจการโทรคมนาคมที่ทำกับรัฐบาลต่างประเทศ
องค์การระหว่างประเทศ หรือบุคคลที่อยู่ในต่างประเทศ พ.ศ. 2549 (“ประกาศ กทช.
ว่าด้วยสัญญาต่างประเทศ”) กำหนดให้สัญญาหรือข้อตกลงใด ๆ
เกี่ยวกับการประกอบกิจการและการให้บริการโทรคมนาคมตามที่ กสทช. ประกาศกำหนด
ซึ่งผู้รับใบอนุญาตได้ทำกับรัฐบาลต่างประเทศ องค์การระหว่างประเทศ
หรือบุคคลหรือนิติบุคคลที่อยู่ในต่างประเทศ
รวมทั้งการแก้ไขเปลี่ยนแปลงหรือยกเลิกสัญญาหรือข้อตกลงดังกล่าว ต้องได้รับความเห็นชอบจาก
กสทช. ก่อน โดยประกาศ กทช. ว่าด้วยสัญญาต่างประเทศ
กำหนดให้ผู้รับใบอนุญาตต้องส่งสำเนาสัญญาที่จะทำกับต่างประเทศให้ กสทช.
เพื่อขอความเห็นชอบก่อนการทำสัญญาดังกล่าว ทั้งนี้
เว้นแต่สัญญาที่เกี่ยวกับการจัดซื้อจัดจ้างตามปกติหรือสัญญาที่ กสทช. ประกาศยกเว้นไว้ นอกจากนี้
กสทช. ยังมีอำนาจสั่งให้ผู้รับใบอนุญาตดำเนินการแก้ไขหรือยกเลิกสัญญาใด ๆ
ที่ทำกับต่างประเทศที่มีลักษณะหรือเงื่อนไขที่ขัดหรือแย้งกับกฎหมาย หรืออาจก่อให้เกิดการผูกขาด
หรือจำกัดการแข่งขันอย่างไม่เป็นธรรมต่อผู้ใช้บริการ ดังนั้น
อำนาจการเข้าทำสัญญาของบริษัทอาจถูกจำกัดโดยกฎเกณฑ์ดังกล่าว
และอาจส่งผลกระทบต่อธุรกิจและโอกาสทางธุรกิจของบริษัท

(8) การกำหนดอัตราขั้นสูงของค่าบริการ

กสทช.
มีอำนาจในการกำหนดอัตราขั้นสูงของค่าบริการที่บริษัทและผู้ให้บริการโทรคมนาคมรายอื่นสามารถเรียกเก็บจากการให้บริการโทรคมนาคมรูปแบบต่าง
ๆ ในประเทศไทย ในปัจจุบัน กสทช.
อยู่ระหว่างการพิจารณาจัดทำแนวทางการกำหนดอัตราขั้นสูงของค่าบริการ ซึ่งหาก กสทช.
บังคับใช้แนวทางดังกล่าวในการกำหนดอัตราค่าธรรมเนียมและค่าบริการของผู้ให้บริการโทรคมนาคม
อัตราค่าธรรมเนียมและค่าบริการดังกล่าวอาจแตกต่างไปจากอัตราค่าธรรมเนียมและค่าบริการที่บริษัทเรียกเก็บอยู่ในปัจจุบัน
ซึ่งอาจส่งผลให้บริษัทต้องปรับเปลี่ยนอัตราค่าธรรมเนียมและค่าบริการที่เรียกเก็บจากลูกค้าหรือต่อความสามารถของบริษัทในการแข่งขันในตลาด
เหตุดังกล่าวอาจส่งผลกระทบต่อการประกอบธุรกิจ ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน
และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท

(9) ความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงมาตรฐานการคำนวณอัตราค่าตอบแทนการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม

พรบ. การประกอบกิจการโทรคมนาคม
กำหนดให้การเรียกเก็บค่าตอบแทนการใช้หรือเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมต้องเป็นไปอย่างสมเหตุสมผลและเป็นธรรมต่อผู้รับใบอนุญาตที่มีโครงข่ายโทรคมนาคมและผู้ขอใช้หรือเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม
และต้องให้เท่าเทียมกันในระหว่างผู้ขอใช้หรือเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมทุกราย

ในปัจจุบัน กสทช.
อยู่ระหว่างการจัดทำมาตรฐานการคำนวณอัตราค่าตอบแทนการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม
ซึ่งหากมาตรฐานการคำนวณดังกล่าวมีผลใช้บังคับ
อาจส่งผลกระทบต่ออัตราค่าตอบแทนการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมที่บริษัทเรียกเก็บจากผู้ประกอบการรายอื่นในปัจจุบัน
และอาจส่งผลกระทบต่อรายได้จากการประกอบธุรกิจ ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน
และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท

(10) ภาระต้นทุนของบริษัทอาจเปลี่ยนแปลงเนื่องจากการจัดเก็บภาษีสรรพสามิต

ในปี 2546 ได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527
และพระราชบัญญัติพิกัดอัตราภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527
ซึ่งกำหนดให้มีการจัดเก็บภาษีสรรพสามิตจากผู้ประกอบการกิจการโทรคมนาคมด้วย
โดยกำหนดให้มีการจัดเก็บภาษีสรรพสามิตจากบริการโทรศัพท์เคลื่อนที่หรือวิทยุคมนาคมระบบเซลลูล่าร์ในอัตราร้อยละ
10 ของรายรับจากการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ภายในประเทศ

ต่อมา คณะรัฐมนตรีได้มีมติเมื่อวันที่ 28 มกราคม 2546 และวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2546
เห็นชอบให้คู่สัญญาภาคเอกชนซึ่งเป็นผู้ประกอบกิจการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่หรือวิทยุคมนาคมระบบเซลลูล่าร์
ซึ่งมีหน้าที่ชำระภาษีสรรพสามิตนั้น มีสิทธินำค่าภาษีสรรพสามิตที่ได้ชำระแล้วดังกล่าวตลอดทั้งปี
(ไม่รวมดอกเบี้ย ค่าปรับ หรือเงินเพิ่มใด ๆ)
มาหักออกจากจำนวนเงินผลประโยชน์ตอบแทนที่คู่สัญญาภาคเอกชนจะต้องชำระให้แก่คู่สัญญาภาครัฐเมื่อสิ้นปีดำเนินการได้
และ กสท ได้มีหนังสือฉบับลงวันที่ 27 มีนาคม 2546
แจ้งให้บริษัทนำค่าภาษีสรรพสามิตที่ได้ชำระให้แก่รัฐมาหักออกจากผลประโยชน์ตอบแทนที่จะต้องนำส่งให้แก่
กสท ตามสัญญาร่วมการงานได้ และต่อมา คณะรัฐมนตรีได้มีมติเมื่อวันที่ 23 มกราคม 2550
ให้ยกเลิกมติคณะรัฐมนตรีดังกล่าวข้างต้น
และมีมติให้กระทรวงการคลังพิจารณากำหนดภาษีสรรพสามิตที่จัดเก็บจากบริการโทรคมนาคมในอัตราร้อยละ
0

อย่างไรก็ดี หากในอนาคตรัฐบาลมีการปรับเพิ่มอัตราภาษีสรรพสามิตจะทำให้บริษัท
รวมถึงผู้ประกอบการโทรคมนาคมรายอื่น ต้องรับภาระภาษีสรรพสามิตดังกล่าว
และหากบริษัทไม่สามารถนำค่าภาษีสรรพสามิตมาหักออกจากเงินผลประโยชน์ตอบแทนได้
จะทำให้ต้นทุนในการให้บริการโทรคมนาคมของบริษัทเพิ่มสูงขึ้นซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อธุรกิจ
ฐานะการเงิน และผลการดำเนินงานของบริษัทได้

นอกจากนี้ เมื่อวันที่ 11 มกราคม 2551 กสท ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการ
เรียกร้องให้บริษัทชำระค่าผลประโยชน์ตอบแทนในปีสัมปทานที่ 12 ถึง 16 เพิ่มเติม
พร้อมเบี้ยปรับและภาษีมูลค่าเพิ่ม รวมเป็นเงินทั้งสิ้นประมาณ 23,164 ล้านบาท
โดยอ้างว่าบริษัทได้ชำระค่าตอบแทนผลประโยชน์ในช่วงปีสัมปทานดังกล่าวไม่ครบถ้วน
เนื่องจากในช่วงปีสัมปทานดังกล่าว
บริษัทได้นำค่าภาษีสรรพสามิตที่ได้ชำระไปแล้วมาหักออกจากผลประโยชน์ตอบแทนที่จะต้องนำส่งให้แก่
กสท ตามมติของคณะรัฐมนตรี และตามหนังสือของ กสท ดังกล่าว
ขณะนี้ข้อพิพาทดังกล่าวอยู่ภายใต้กระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ
ซึ่งอาจใช้ระยะเวลาในการพิจารณาเป็นเวลาหลายปี

อย่างไรก็ดี เมื่อปี 2554 ปรากฏข่าวว่าคณะอนุญาโตตุลาการในข้อพิพาทระหว่าง กสท และดีพีซี
และระหว่างทีโอที และเอไอเอส (ซึ่งข้อพิพาทดังกล่าวมีลักษณะเช่นเดียวกันกับของบริษัท)
ได้มีคำชี้ขาดให้ยกคำเสนอข้อพิพาทของ กสท และทีโอที ที่เรียกร้องให้
ดีพีซี และเอไอเอส ชำระค่าผลประโยชน์ตอบแทนเพิ่ม โดยให้เหตุผลสรุปได้ว่าดีพีซี และเอไอเอส
ไม่ได้เป็นผู้กระทำผิดสัญญาร่วมการงาน และได้ชำระหนี้ผลประโยชน์ตอบแทนเสร็จสิ้น
และหนี้ทั้งหมดได้ระงับไปแล้ว ดังนั้น กสท และทีโอทีจึงไม่มีสิทธิเรียกร้องให้ดีพีซี และเอไอเอส
ชำระหนี้ดังกล่าวซ้ำอีก

2.1.4 ความเสี่ยงที่เกิดจากการแข่งขันในการประกอบธุรกิจ

(1) กิจการโทรคมนาคมของไทยมีการแข่งขันสูงและมีความอ่อนไหวต่อการแข่งขันด้านราคา

ธุรกิจให้บริการโทรคมนาคมผ่านโทรศัพท์เคลื่อนที่ของประเทศไทยนับเป็นธุรกิจที่มีการแข่งขันสูง
หากการแข่งขันทางด้านราคาเพิ่มความรุนแรงขึ้น
และบริษัทไม่สามารถตอบสนองต่อการแข่งขันดังกล่าวได้ทันท่วงทีและด้วยต้นทุนที่เหมาะสม
การแข่งขันดังกล่าวอาจส่งผลกระทบในทางลบต่อธุรกิจ ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน
และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท

(11) บริษัทอาจเผชิญกับการแข่งขันเพิ่มมากขึ้นจากผู้ประกอบการรายใหม่

การปฏิรูปกฎหมายและการเปิดเสรีกิจการสื่อสารโทรคมนาคมอาจทำให้การแข่งขันในตลาดทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น
ปัจจุบัน กสทช.
มีอำนาจในการออกใบอนุญาตประกอบกิจการโทรคมนาคมให้กับผู้ประกอบการรายใหม่บนพื้นฐานของหลักการการแข่งขันโดยเสรีและอย่างเป็นธรรม
บริษัทไม่สามารถประเมินได้ว่า
จะมีผู้ประกอบการรายใหม่จำนวนเท่าใดที่จะได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการโทรคมนาคมจาก กสทช.
และหาก กสทช. ออกใบอนุญาตประกอบกิจการโทรคมนาคมให้แก่ผู้ประกอบการรายใหม่
อาจทำให้การแข่งขันในตลาดทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น เนื่องจากผู้ประกอบการรายใหม่
ซึ่งมีต้นทุนในการให้บริการที่ต่ำกว่า อาจใช้วิธีการลดราคาอย่างรุนแรง
หรืออาจใช้กลยุทธ์ช่วยอุดหนุน (Subsidy Approach) เพื่อเพิ่มส่วนแบ่งทางการตลาดของตน
ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อความสามารถของบริษัทในการแข่งขันในตลาด และอาจส่งผลกระทบต่อธุรกิจ
ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท

(12) บริษัทอาจได้รับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยี

สำหรับการให้บริการบนคลื่นความถี่ย่าน 1800 เมกะเฮิรตซ์นั้น ปัจจุบันบริษัทใช้เทคโนโลยีระบบ
GSM ในการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่
รวมถึงการให้บริการส่งผ่านข้อมูลด้วยความเร็วสูงด้วยเทคโนโลยี EDGE
โดยครอบคลุมพื้นที่ทั่วประเทศไทย สำหรับการให้บริการบนคลื่นความถี่ย่าน 850 เมกะเฮิรตซ์นั้น
บริษัทได้ให้บริการโดยใช้เทคโนโลยี HSPA ภายใต้สัญญาร่วมการงาน
โดยพื้นที่ให้บริการยังมิได้ครอบคลุมพื้นที่ทั่วประเทศไทย
เนื่องจากบริษัทเพิ่งได้รับอนุมัติให้ดำเนินการให้บริการโดยใช้เทคโนโลยี HSPA
ภายใต้สัญญาร่วมการงานเมื่อเดือนสิงหาคม 2554

อย่างไรก็ดี
อุตสาหกรรมโทรคมนาคมเป็นอุตสาหกรรมที่มีการเปลี่ยนแปลงเทคโนโลยีอย่างต่อเนื่องและรวดเร็ว
บริษัทจะต้องเผชิญกับการแข่งขันที่รุนแรงขึ้นจากการนำเทคโนโลยีใหม่
หรือการปรับปรุงพัฒนาเทคโนโลยีซึ่งมีอยู่แล้วในปัจจุบันมาใช้ในประเทศไทย
ซึ่งหากบริษัทไม่สามารถตอบสนองต่อการแข่งขันดังกล่าวได้ทันท่วงที และด้วยต้นทุนที่เหมาะสม
เหตุดังกล่าวอาจส่งผลกระทบต่อคุณภาพการให้บริการ ธุรกิจ ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน
และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท

2.1.5 ความเสี่ยงเกี่ยวกับการดำเนินงานของบริษัท

(ก) ความเสี่ยงจากอุปกรณ์ ระบบการทำงาน ระบบคอมพิวเตอร์ โครงข่าย
และทรัพย์สินอื่นที่ใช้ในการดำเนินงานของบริษัท

การประกอบธุรกิจของบริษัทต้องอาศัยเครื่องและอุปกรณ์โทรคมนาคมที่ทันสมัย
เพื่อสามารถตอบสนองต่อความเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีอย่างรวดเร็ว
และความต้องการใช้บริการของลูกค้าที่มีมากขึ้น
รวมถึงต้องอาศัยความสามารถในการจัดการโครงข่ายและการบริหารจัดการระบบต่าง ๆ เช่น
ระบบการจัดเก็บข้อมูล (Information System) ระบบการจัดเก็บค่าบริการ (Billing
System) ระบบการบริหารจัดการโครงข่าย (Network Management System)
และการให้บริการลูกค้า (Customer Services)
ซึ่งระบบดังกล่าวเหล่านี้จะต้องทำงานอย่างมีประสิทธิภาพตลอดเวลาเพื่อตอบสนองความต้องการของลูกค้า

บริษัทตระหนักถึงความเสี่ยงต่าง ๆ ที่อาจเกิดขึ้น
โดยบริษัทได้จัดทำระบบควบคุมและขั้นตอนการบำรุงรักษาโครงข่ายและอุปกรณ์
เพื่อให้โครงข่ายและอุปกรณ์ทั้งหมดอยู่ในสภาพที่สามารถให้บริการแก่ลูกค้าได้อย่างมีประสิทธิภาพ
บริษัทได้จัดทำแผนสำรองในกรณีฉุกเฉิน ครอบคลุมทั้งการลงทุนเพิ่มเติมในอุปกรณ์สำคัญ
และระบบป้องกันภัยต่าง ๆ เช่น ระบบป้องกันไฟอัตโนมัติที่ชุมสายทั่วประเทศ
และระบบควบคุมการใช้งานโครงข่ายและอุปกรณ์แบบ Real Time
และบริษัทได้จัดให้มีการฝึกฝนพนักงานอย่างสม่ำเสมอเพื่อให้พนักงานเข้าใจถึงหน้าที่ความรับผิดชอบและขั้นตอนการปฏิบัติต่าง
ๆ ในกรณีที่เกิดเหตุขัดข้อง นอกจากนี้
บริษัทได้ทำสัญญาประกันภัยเพื่อคุ้มครองกรณีที่เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้โครงข่ายและอุปกรณ์ของบริษัทได้รับความเสียหายจากปัจจัยภายนอก
อย่างไรก็ดี
สัญญาประกันภัยดังกล่าวไม่ครอบคลุมถึงความเสียหายอันเนื่องมาจากการหยุดชะงักของธุรกิจ
(Business Interruption Insurance)

นอกจากนี้ บริษัทได้จัดตั้งหน่วยงานตรวจสอบรายได้ (Revenue Assurance Function)
เพื่อตรวจสอบจุดบกพร่องและหยุดการรั่วไหลของรายได้ที่อาจเกิดขึ้น ทั้งนี้
เพื่อส่งเสริมความสามารถของบริษัทในการจัดหารายได้จากการให้บริการ
และบริษัทได้นำโปรแกรมคอมพิวเตอร์เข้ามาเสริมในขั้นตอนการตรวจสอบการเรียกเก็บค่าบริการ
(Revenue Assurance Process) อีกทางหนึ่งด้วย

อนึ่ง
บริษัทได้จัดทำแผนและดำเนินการให้มีการประเมินและบริหารความเสี่ยงที่เหมาะสมภายใต้การกำกับดูแลและการให้คำแนะนำของคณะกรรมการตรวจสอบและผู้บริหารของบริษัท
โดยบริษัทได้จัดให้มีการตรวจสอบความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นอย่างสม่ำเสมอ
และทำการปรับปรุงตามที่เห็นสมควร เพื่อให้ขั้นตอนการบริหารความเสี่ยงต่าง ๆ
ดำเนินการไปได้ด้วยดี อย่างไรก็ดี บริษัทไม่สามารถรับรองได้ว่าวิธีการต่าง ๆ
ที่บริษัทนำมาใช้จะเพียงพอต่อการป้องกันหรือลดความเสี่ยงดังกล่าวข้างต้น นอกจากนี้
ข้อบกพร่องและข้อผิดพลาดของระบบดังกล่าวอาจส่งผลกระทบต่อโครงข่ายโทรคมนาคมและความสามารถของบริษัทในการให้บริการแก่ลูกค้า
และอาจส่งผลกระทบต่อธุรกิจ ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท

(ข) บริษัทต้องพึ่งพาบุคคลภายนอกในการบำรุงรักษาอุปกรณ์โทรคมนาคม

บริษัทต้องให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ผ่านอุปกรณ์โทรคมนาคมที่มีความสลับซับซ้อน
ซึ่งรวมถึงโครงข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่และสถานีฐานจำนวน 11,638 แห่งทั่วประเทศ (ข้อมูล ณ วันที่
31 ธันวาคม 2554) ดังนั้น
ความสำเร็จของธุรกิจของบริษัทจึงขึ้นอยู่กับการบำรุงรักษาและซ่อมแซมโครงข่ายและอุปกรณ์อย่างมีประสิทธิภาพ
ปัจจุบันบริษัทได้ว่าจ้างบุคคลภายนอกเพื่อให้บริการบำรุงรักษาและซ่อมแซมสถานีฐานและระบบเครือข่ายส่งสัญญาณทั้งหมดของบริษัท
หากบุคคลภายนอกไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ตามสัญญาได้
หรือไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ทันท่วงทีและด้วยต้นทุนที่เหมาะสม
อาจทำให้บริษัทมีต้นทุนในการดำเนินงานที่เพิ่มสูงขึ้น นอกจากนี้
ยังอาจส่งผลกระทบต่อความล่าช้าและคุณภาพของการให้บริการ
ซึ่งอาจมีผลทำให้บริษัทต้องสูญเสียลูกค้าและรายได้ในจำนวนที่มีนัยสำคัญ
เหตุดังกล่าวอาจส่งผลกระทบต่อธุรกิจ ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน
และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท

(ค) ความเสี่ยงจากการพึ่งพิงทางธุรกิจกับบริษัท ยูไนเต็ด ดิสทริบิวชั่น บิซซิเนส จำกัด (ยูดี)

เนื่องจากบริษัทไม่ได้มุ่งเน้นในการเป็นผู้จัดจำหน่ายชุดเลขหมายและบัตรเติมเงินให้แก่ผู้ใช้บริการโดยตรง
ซึ่งจะเป็นการเพิ่มภาระให้กับบริษัทในการจัดการบริหารสินค้าคงคลัง รวมถึงระบบการจัดส่งสินค้า
(Logistics) และการจัดเก็บเอกสารต่าง ๆ บริษัทจึงได้แต่งตั้งให้ยูดีซึ่งเป็นบริษัทร่วมของบริษัท
(โดยบริษัทและ บจก. เบญจจินดา โฮลดิ้ง ถือหุ้นร้อยละ 25 และร้อยละ 75
ของจำนวนหุ้นที่จำหน่ายได้แล้วทั้งหมดของยูดีตามลำดับ)
เป็นผู้จัดจำหน่ายหลักของบริษัทในการจำหน่ายชุดเลขหมาย บัตรเติมเงิน และสินค้าต่าง ๆ
ให้แก่ตัวแทนจำหน่าย ร้านค้าส่ง และร้านค้าปลีกต่าง ๆ ในประเทศไทย
สินค้าเหล่านี้ส่วนใหญ่บริษัทจะจำหน่ายให้แก่ยูดีเพื่อนำไปจำหน่ายต่อให้แก่ตัวแทนจำหน่ายของบริษัทต่อไป
บริษัทให้ระยะเวลาชำระหนี้ (Credit Term) 45 – 50 วัน
และให้การสนับสนุนทางการตลาดแก่ยูดีโดยพิจารณาเป็นรายโครงการ ในปี 2554
ยอดจำหน่ายชุดเลขหมายและบัตรเติมเงินผ่านยูดีมีจำนวนทั้งสิ้น 12,956.9 ล้านบาท

ปัจจุบันบริษัทมีการขยายช่องทางการจัดจำหน่ายบริการเติมเงินให้แก่ผู้ใช้บริการ
โดยบริษัทจัดให้มีบริการเติมเงินออนไลน์ (Happy Online) ให้แก่ผู้ใช้บริการโดยตรง
ซึ่งทำให้สัดส่วนในการพึ่งพาระบบการจัดส่งสินค้า (Logistics) ของผู้จัดจำหน่ายลดลง นอกจากนี้
ยอดการเติมเงินออนไลน์ของผู้ใช้บริการมีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2554 บริษัทมียอดลูกหนี้การค้าจากยูดีจำนวนทั้งสิ้น 2,249.7
ล้านบาทหรือคิดเป็นร้อยละ 34.9 ของยอดลูกหนี้การค้าทั้งหมดของบริษัท ดังนั้น
การผิดนัดชำระหนี้หรือการชำระหนี้ล่าช้าของยูดีอาจส่งผลกระทบในทางลบอย่างมีนัยสำคัญต่อธุรกิจ
ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท

2.2 ความเสี่ยงทางการเงิน

2.2.1 ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ

บริษัทมีความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน
เนื่องจากรายได้หลักของบริษัทเป็นสกุลเงินบาท
แต่บริษัทมีค่าใช้จ่ายที่ต้องชำระในรูปของสกุลเงินตราต่างประเทศเป็นจำนวนหนึ่ง
โดยแบ่งเป็นค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับหนี้เงินกู้ระยะยาวสกุลเงินตราต่างประเทศและค่าใช้จ่ายในการลงทุนหรือการดำเนินงานในรูปของเงินตราต่างประเทศ
(ได้แก่ เจ้าหนี้การค้าจากการซื้อเครื่องมือและอุปกรณ์)

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2554 บริษัทมีหนี้เงินกู้ระยะยาวสกุลเงินตราต่างประเทศจำนวน 2,589.4
ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ 3.8 ของหนี้สินรวมทั้งหมด อย่างไรก็ดี
เนื่องจากหนี้เงินกู้ระยะยาวสกุลเงินตราต่างประเทศมีกำหนดระยะเวลาการชำระคืนที่แน่นอน
บริษัทจึงได้ทำการป้องกันความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน
โดยการเข้าทำสัญญาแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ (Cross Currency Swap Contracts)
ซึ่งครอบคลุมกำหนดระยะเวลาการชำระคืนหนี้เงินกู้ดังกล่าวทั้งจำนวนคิดเป็นร้อยละ 100
ของหนี้เงินกู้ระยะยาวสกุลเงินตราต่างประเทศ

นอกจากนี้ ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2554
บริษัทมียอดเจ้าหนี้การค้าจากการซื้อเครื่องมือและอุปกรณ์และค่าใช้จ่ายในการลงทุนในเทคโนโลยีใหม่ที่ต้องชำระในรูปของเงินตราต่างประเทศ
ซึ่งบริษัทได้ทำการป้องกันความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน
โดยการเข้าทำสัญญาแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า (Forward Exchange
Contracts)
ทุกครั้งที่บริษัทมีค่าใช้จ่ายในการลงทุนหรือการดำเนินงานในรูปของเงินตราต่างประเทศ

อย่างไรก็ดี
ถึงแม้บริษัทจะได้เข้าทำสัญญาป้องกันความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนในส่วนของค่าใช้จ่ายที่ต้องชำระในรูปของสกุลเงินตราต่างประเทศทั้งจำนวนหรือเกือบทั้งจำนวน
แต่บริษัทไม่สามารถรับรองได้ว่า
บริษัทจะได้รับข้อเสนอและเงื่อนไขที่ดีที่สุดในการเข้าทำสัญญาป้องกันความเสี่ยงแต่ละครั้งภายใต้สภาวะของตลาดแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศในขณะนั้น
ๆ ซึ่งในกรณีเช่นนี้อาจส่งผลกระทบทำให้ต้นทุนในการดำเนินงานของบริษัทเพิ่มสูงขึ้น

2.2.2 ความเสี่ยงจากการเรียกเก็บค่าใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่

ความเสี่ยงจากลูกหนี้การค้าโดยหลักมาจากลูกค้าระบบรายเดือน (Postpaid Customers)
ที่ไม่ชำระหรือชำระค่าใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ภายหลังจากการใช้บริการล่าช้า
ส่งผลให้ยอดลูกหนี้การค้าค่าบริการโทรศัพท์ของบริษัท ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2554 มีจำนวนทั้งสิ้น
2,483.5 ล้าน บาท
โดยมีสัดส่วนรายได้จากการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ระบบรายเดือนคิดเป็นร้อยละ 18.9
ของรายได้รวมของบริษัท อย่างไรก็ดี
บริษัทได้มีการบันทึกสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสำหรับรายได้จากการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ระบบรายเดือนตามช่วงของอายุหนี้ที่ค้างชำระในอัตราก้าวหน้า
โดย ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2554 บริษัทมีลูกหนี้ค้างชำระเกินกว่า 180 วัน เป็นจำนวนทั้งสิ้น
147.1 ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ 5.9 ของยอดลูกหนี้การค้าค่าบริการโทรศัพท์รวม (Accounts
Receivable from Telephone Services)

2.2.3 ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราดอกเบี้ย

การเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ยในตลาดส่งผลกระทบต่อหนี้สินทางการเงินของบริษัท
โดยทำให้ต้นทุนในการดำเนินงานของบริษัทเพิ่มสูงขึ้น อย่างไรก็ดี
บริษัทมีนโยบายในการบริหารจัดการความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราดอกเบี้ยโดยการเข้าทำสัญญาแลกเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ย
(Interest Rate Swap Contracts)
กับสถาบันการเงินที่ได้รับการจัดอันดับความน่าเชื่อถือเทียบเท่ากับอันดับความน่าเชื่อถือของประเทศหรือสูงกว่า
เพื่อให้ความเสี่ยงที่เกิดจากความผันผวนของอัตราดอกเบี้ยอยู่ในระดับที่เหมาะสมกับแต่ละสถานการณ์
โดย ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2554 บริษัทมีหนี้สินที่มีอัตราดอกเบี้ยลอยตัว
(ภายหลังการเข้าทำสัญญาแลกเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ย) ทั้งสิ้นจำนวน 1,052 ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ
22.9 ของหนี้สินที่มีภาระดอกเบี้ยรวม

2.2.4 ความเสี่ยงจากภาวะเศรษฐกิจชะลอตัว

เศรษฐกิจไทยได้รับผลกระทบจากปัจจัยลบทั้งภายในและภายนอกประเทศ เช่น การเกิดอุทกภัย
การชะลอตัวของภาคการผลิต การส่งออก และอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ปัญหาการว่างงาน
และสถานการณ์ทางการเมือง
ซึ่งปัจจัยเหล่านี้ส่งผลกระทบในทางลบอย่างมีนัยสำคัญต่อรายได้และกำลังซื้อ พฤติกรรมการใช้จ่าย
และระดับความเชื่อมั่นของผู้บริโภค

สภาวะเศรษฐกิจดังกล่าวข้างต้นส่งผลกระทบต่ออุตสาหกรรมผู้ให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่เนื่องจากการใช้บริการที่ลดน้อยลง
และผู้ประกอบการต้องรับความเสี่ยงมากขึ้นจากการเรียกเก็บค่าใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ไม่ได้
อย่างไรก็ตาม การใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ในปัจจุบันถือเป็นสิ่งจำเป็นในชีวิตประจำวัน
จึงอาจได้รับผลกระทบน้อยกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับอุตสาหกรรมอื่น
อีกทั้งบริษัทได้พัฒนารูปแบบการให้บริการและปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ทางการตลาดเพื่อกระตุ้นการใช้บริการของลูกค้าและลดความเสี่ยงจากการยกเลิกการใช้บริการ
รวมทั้งจัดทำและดำเนินการตามแผนการลดค่าใช้จ่าย (Cost Efficiency Program)
เพื่อให้สอดคล้องกับสภาวะเศรษฐกิจ อย่างไรก็ดี บริษัทไม่สามารถรับรองได้ว่าธุรกิจ ฐานะการเงิน
ผลการดำเนินงาน และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท จะไม่ได้รับผลกระทบในทางลบอย่างมีนัยสำคัญ
หากสภาวะเศรษฐกิจดังกล่าวยังคงดำเนินต่อไป

2.3 ความเสี่ยงอื่น ๆ

2.3.1 ความเสี่ยงจากภัยธรรมชาติ

ความเสี่ยงจากภัยธรรมชาติอาจเกิดขึ้นได้และอาจส่งผลกระทบต่อการประกอบธุรกิจของบริษัท เช่น
กรณีภัยจากคลื่นสึนามิ การระบาดของโรคไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่
และการเกิดอุทกภัยในหลายภูมิภาคของประเทศไทยในช่วงที่ผ่านมา
ทำให้กำลังซื้อและความสามารถในการชำระหนี้ของผู้ใช้บริการลดน้อยลง
จำนวนนักท่องเที่ยวลดน้อยลง
รวมทั้งยังทำให้เสารับส่งสัญญาณโทรศัพท์เคลื่อนที่ของบริษัทได้รับความเสียหายในบางพื้นที่

เพื่อให้บริษัทสามารถประกอบธุรกิจและให้บริการโทรคมนาคมได้อย่างต่อเนื่อง
บริษัทได้จัดทำแผนรองรับสำหรับการแก้ไขข้อขัดข้องทางเทคนิคและเพื่อบรรเทาปัญหาเกี่ยวกับโครงข่ายโทรคมนาคมของบริษัท
โดยบริษัทได้จัดเตรียมรถสถานีเคลื่อนที่เพื่อรับส่งสัญญาณแทนสถานีรับส่งสัญญาณในพื้นที่ที่ประสบภัย
อีกทั้งบริษัทยังได้เข้าทำสัญญาประกันภัยเพื่อป้องกันความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นกับอุปกรณ์โครงข่าย
ซึ่งค่าสินไหมทดแทนที่ได้รับนั้นจะนำมาใช้ซ่อมแซมและจัดหาอุปกรณ์ทดแทนสิ่งที่สูญหายหรือเสียหายตามเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในสัญญาร่วมการงาน

นอกจากนี้
บริษัทได้จัดเตรียมระบบสำรองสำหรับการเรียกเก็บค่าบริการและจัดเก็บข้อมูลลูกค้าของบริษัท
โดยบริษัทได้บันทึกข้อมูลดังกล่าวเข้าสู่ระบบสำรองอย่างสม่ำเสมอ อย่างไรก็ดี
ถึงแม้บริษัทจะได้จัดเตรียมมาตรการรองรับต่าง ๆ ไว้ แต่บริษัทไม่สามารถรับรองได้ว่าธุรกิจ
ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท
จะไม่ได้รับผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญจากภัยธรรมชาติที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต

2.3.2 ผู้ถือหุ้นรายใหญ่อาจมีอิทธิพลต่อการดำเนินการตัดสินใจต่าง ๆ ของบริษัท

ปัจจุบัน เทเลนอร์และ บจก. ไทย เทลโค โฮลดิ้งส์ ต่างเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัท
โดยถือหุ้นรวมกันคิดเป็นร้อยละ 66.1 (ข้อมูล ณ วันที่ 5 มกราคม 2555)
ของจำนวนหุ้นที่จำหน่ายได้แล้วทั้งหมดของบริษัท ดังนั้น
บุคคลดังกล่าวอาจมีอิทธิพลต่อการดำเนินการตัดสินใจต่าง ๆ ของบริษัท เช่น
การเลือกตั้งและเพิกถอนบุคคลเข้าเป็นกรรมการในคณะกรรมการของบริษัท
และการตัดสินใจดำเนินการใด ๆ โดยมติที่ประชุมผู้ถือหุ้น
(เว้นแต่กรณีที่บุคคลดังกล่าวไม่มีสิทธิออกเสียงลงคะแนนเนื่องจากบุคคลดังกล่าวมีส่วนได้เสียเป็นพิเศษหรือมีส่วนได้เสียในเรื่องดังกล่าว)