1. ปัจจัยความเสี่ยง

ธุรกิจการผลิตถุงเท้า มีสภาพปัญหาไม่แตกต่างจากอุตสาหกรรมสิ่งทอทั่วไป เช่น เครื่องจักรล้าสมัย, ใช้เทคโนโลยีขั้นต่ำ, พึ่งพาแรงงานคนทุกขั้นตอนการผลิต เป็นต้น ปัญหาเหล่านี้สะสมมานาน การเปลี่ยนแปลงระบบการผลิตให้ทันสมัยจนสามารถแข่งขันกับผู้ผลิตในตลาดโลกได้ จึงต้องอาศัยเวลาในการปรับตัว ผู้ผลิตทั้งหลาย ต่างตระหนักถึงปัญหาดังกล่าว และพยายามปรับปรุงระบบการผลิตของตน ดังนั้นปัญหาต่างๆ ข้างต้น จึงเป็นความเสี่ยงของผู้ผลิตถุงเท้าเกือบทุกราย สำหรับความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนเงินตรานั้น บริษัทมีลูกหนี้และเจ้าหนี้การค้าที่เป็นเงินตราต่างประเทศ ซึ่งบริษัทไม่ได้มีการทำสัญญาป้องกันความเสี่ยง โดยบริษัทเห็นว่า ลูกหนี้และเจ้าหนี้การค้าดังกล่าว เกิดจากการซื้อขายตามปกติธุรกิจ และเป็นเงินเยนเกือบทั้งหมด การนำเข้าและส่งออกในสกุลเงินเดียวกัน ทำให้เกิดดุลยภาพลดความเสี่ยงจากการผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน และเป็นช่วงระยะสั้นๆ อนึ่ง บริษัทไม่มีหนี้สินจากการกู้ยืมที่เป็นเงินตราต่างประเทศ (เปิดเผยไว้ในหมายเหตุประกอบงบการเงินข้อที่ 21) 

อย่างไรก็ดี
ฝ่ายจัดการได้ประเมินปัจจัยความเสี่ยงที่อาจมีผลกระทบต่อการดำเนินงานของบริษัทในอนาคตไว้ดังนี้

1.  การพึ่งพาลูกค้ารายใหญ่น้อยราย

ช่วงภาวะเศรษฐกิจ 2-3 ปีที่ผ่านมา มีความผันผวนค่อนข้างมาก
ทำให้ทั้งผู้ผลิตและผู้จำหน่ายรายย่อยที่มีฐานะไม่มั่นคงต้องล้มเลิกกิจการ หรือหันไปทำธุรกิจอย่างอื่น
ลูกค้ารายเล็กๆ ของบริษัทที่มีอยู่ โดยเฉพาะที่เป็นลูกค้าต่างประเทศ มียอดสั่งซื้อไม่แน่นอน
และบริษัทต้องเพิ่มความระมัดระวังในการปล่อยเครดิต ดังนั้น
การแสวงหาลูกค้ารายใหม่จึงมีข้อจำกัดมากขึ้น ลูกค้ารายใหญ่ของบริษัทมีจำนวน 2 ราย
เป็นลูกค้าในประเทศ 1 ราย ในปี 2545 มียอดขายร้อยละ 27 ของยอดขายรวม
และเป็นลูกค้าต่างประเทศอีก 1 ราย มียอดขายร้อยละ 32 ของยอดขายรวม
หากบริษัทสูญเสียลูกค้าดังกล่าว
จะมีผลกระทบต่อรายได้ของบริษัทโดยประมาณตามอัตราส่วนต่อยอดขายรวมข้างต้น
แต่เนื่องจากลูกค้าทั้ง 2 ราย เป็นลูกค้าเก่าแก่ของบริษัทมีความสัมพันธ์กับบริษัทในฐานะผู้ถือหุ้น
และมีฐานะการเงินที่มั่นคงเชื่อถือได้ โอกาสที่จะสูญเสียลูกค้า 2 รายนี้จึงมีไม่มากนัก
แต่การมีลูกค้ารายใหญ่น้อย ทำให้บริษัทขาดอำนาจในการต่อรองราคา

มาตรการในการรองรับความเสี่ยงจากการสูญเสียส่วนแบ่งตลาดหรือ ถูกผูกขาดราคามากเกินไปนั้น
คือ บริษัทพยายามเปิดตลาดเชิงรุกในตลาดใหม่ๆ มากขึ้น พัฒนาระบบการติดต่อสื่อสารให้ทันสมัย
รวดเร็ว ทันเวลา พัฒนาระบบการผลิตให้ได้มาตรฐาน เป็นที่ยอมรับในตลาดโลก
เพื่อลดการกีดกันทางการค้า ซึ่งขั้นตอนต่างๆ อยู่ในระหว่างดำเนินการ
และประสบความสำเร็จไปบ้างแล้วบางส่วน

1.2 ทำเลที่ตั้งไม่เหมาะสมต่อการขยายโรงงาน

เดิมโรงงานของบริษัทอยู่ในทำเลที่ดี เอื้อต่อการประกอบการ แต่เมื่อระยะเวลาผ่านไป
สังคมโดยรอบกลายเป็นชุมชนที่มีความเจริญ และผู้คนอาศัยหนาแน่นขึ้น
กระบวนการผลิตบางขั้นตอนที่อาจส่งผลกระทบต่อสภาพแวดล้อม สร้างมลภาวะให้แก่อากาศและน้ำ
แม้บริษัทจะมีมาตรการการควบคุมที่ดีเพียงใด แต่ในอนาคตชุมชนและความเจริญต่างๆ ยิ่งเพิ่มขึ้น
บริษัทก็ต้องเพิ่มความเข้มข้นในการควบคุมมากขึ้น โอกาสที่จะขยายโรงงานทำได้ยาก
และมีโอกาสที่จะถูกย้ายโรงงานออกจากย่านชุมชน อย่างไรก็ดี
ความเสี่ยงดังกล่าวมิได้อยู่ในอนาคตอันใกล้ แต่เป็นปัจจัยหนึ่งที่ฝ่ายจัดการคำนึงถึง
และต้องเตรียมหาวิธีป้องกันและแก้ไข เพื่อรองรับความเสี่ยงดังกล่าว

1.3 การเปลี่ยนแทนเครื่องจักรเก่า

เนื่องจากเครื่องจักรของบริษัทส่วนใหญ่ เป็นเครื่องจักรเก่าล้าสมัย ทำให้ขาดศักยภาพในการแข่งขัน
ในปี 2546 หากบริษัทสามารถสะสมเงินทุนไว้ได้มากเพียงพอ อาจมีการซื้อเครื่องจักรใหม่มาทดแทน
ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ความเหมาะสมของภาวะตลาดในขณะนั้นว่าสมควรลงทุนมากน้อยเพียงใด
จึงไม่สามารถกำหนดจำนวนเงินได้อย่างชัดเจน หากมีการซื้อเครื่องจักรใหม่
ในระยะแรกจะมีผลกระทบต่อค่าใช้จ่ายของกิจการ
เพราะค่าเสื่อมราคาจะสูงขึ้นและกระทบต่ออัตราการจ่ายเงินปันผล
เพราะต้องสำรองเงินทุนไว้เพื่อซื้อเครื่องจักร