2. ปัจจัยความเสี่ยง

ปัจจัยความเสี่ยงที่อาจส่งผลกระทบต่อการดำเนินธุรกิจ สถานะการเงิน
และผลประกอบการของบริษัท สามารถจำแนกได้ดังนี้

  1. ความเสี่ยงจากการพึ่งพาโรงงานผู้ผลิตวัตถุดิบรายใหญ่

ในปี 2553 บริษัทได้มีการสั่งซื้อ เหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วน (HRC)
จากโรงงานผู้ผลิตรายใหญ่ในประเทศซึ่งมีเพียง 3 รายคือ บริษัท จี สตีล จำกัด (มหาชน) บริษัท
สหวิริยา สตีล อินดัสตรี จำกัด (มหาชน) และบริษัท จี เจ สตีล จำกัด (มหาชน)
คิดเป็นมูลค่ารวมทั้งสิ้นร้อยละ 52.97 ของการสั่งซื้อทั้งหมด และในปี 2552 คิดเป็นร้อยละ 69.39
ของการสั่งซื้อทั้งหมด นอกจากนี้ ในปี 2553
บริษัทยังมียอดการสั่งซื้อสินค้าโครงสร้างเหล็กรูปพรรณจาก บริษัท เหล็กสยามยามาโตะ จำกัด
ซึ่งเป็นโรงงานผู้ผลิตโครงสร้างเหล็กรูปพรรณรายใหญ่ที่สุดในประเทศ คิดเป็นมูลค่าร้อยละ 7.44
ของการสั่งซื้อทั้งหมด และในปี 2552 คิดเป็น ร้อยละ 8.14 ของการสั่งซื้อทั้งหมด

จากข้อจำกัดของการมีผู้ผลิตเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนซึ่งมีอยู่เพียง 3 รายในประเทศเท่านั้น
ประกอบกับมาตรการทางภาษีตอบโต้การทุ่มตลาดซึ่งได้รับการต่ออายุออกไปยังคงเป็นอุปสรรคในการนำเข้า
ทำให้สัดส่วนการสั่งซื้อสินค้าประเภทนี้มีการสั่งซื้อจากผู้ผลิตแต่ละรายในสัดส่วนที่สูงเมื่อเปรียบเทียบกับการสั่งซื้อทั้งหมด
ซึ่งจะทำให้มีความเสี่ยงจากการพึ่งพาผู้ผลิตเหล็กรายใหญ่ดังกล่าว
หากผู้ผลิตไม่สามารถจัดส่งสินค้าได้ตามกำหนด หรือผู้ผลิตต้องหยุดการผลิตไม่ว่าด้วยเหตุใดก็ตาม
บริษัทอาจประสบปัญหาขาดแคลนวัตถุดิบ และไม่สามารถจัดหาวัตถุดิบจากแหล่งอื่นเข้ามาทดแทนได้
ทั้งนี้เหตุการณ์ดังกล่าวจะเกิดขึ้นในกรณีที่ผู้ผลิตทั้ง 3
รายประสบปัญหาในการส่งมอบสินค้าในเวลาเดียวกัน

บริษัทมีนโยบายในการรักษาระดับปริมาณสินค้าคงคลังให้อยู่ในระดับ 30 วัน ถึง 60 วัน
ประกอบกับวางแผนสั่งซื้อวัตถุดิบล่วงหน้าประมาณ 30 วัน ถึง 60 วัน
โดยร่วมมือกับผู้ผลิตในการแลกเปลี่ยนข้อมูลสินค้าตามความต้องการของลูกค้าและร่วมกันทำการตลาดอย่างต่อเนื่องเพื่อให้ผู้ผลิตสามารถวางแผนการผลิตได้อย่างคล่องตัว
นอกจากนี้บริษัทยังมีนโยบายให้ความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้ผลิตทุกรายรวมทั้งตัวแทนจำหน่ายอื่นๆ
ของโรงงานผู้ผลิตรวมถึงผู้ผลิตในต่างประเทศ
ซึ่งจะช่วยเป็นแหล่งสำรองและสร้างความมั่นคงทางด้านวัตถุดิบได้ดี

  2.
  ความเสี่ยงเกี่ยวกับผลกระทบจากมาตรการคุ้มครองโรงงานผู้ผลิตในประเทศจากการทุ่มตลาดเหล็ก

จากมาตรการเรียกเก็บอากรตอบโต้การทุ่มตลาด (Anti dumping)
ซึ่งออกโดยคณะกรรมการพิจารณาการทุ่มตลาดและการอุดหนุน กระทรวงพาณิชย์
ที่เรียกเก็บภาษีอากรในอัตราสูงสำหรับการนำเข้าเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนและไม่เป็นม้วน จาก 14
ประเทศ โดยมีระยะเวลา 5 ปี นับตั้งแต่วันที่ 21 พฤษภาคม 2552 นั้น
ส่งผลให้ต้นทุนการนำเข้าเหล็กดังกล่าวสูงกว่าการซื้อจากผู้ผลิตในประเทศ
เป็นผลให้ผู้บริโภคในประเทศลดการนำเข้าลงและหันมาใช้เหล็กที่ผลิตในประเทศมากขึ้น
ซึ่งอาจก่อให้เกิดภาวะการขาดแคลนวัตถุดิบเหล็กได้
หากโรงงานผู้ผลิตเหล็กในประเทศไม่สามารถผลิตเหล็กได้ตามคุณสมบัติหรือเพียงพอต่อความต้องการ

บริษัทยังคงใช้นโยบายการรักษาระดับปริมาณสินค้าคงคลังให้อยู่ในระดับ 30 วัน ถึง 60 วัน
ประกอบกับการวางแผนการสั่งซื้อวัตถุดิบล่วงหน้าประมาณ 30 วัน ถึง 60 วัน
ทำให้สามารถลดผลกระทบจากมาตรการดังกล่าวได้ในระดับหนึ่ง

  3. ความเสี่ยงจากการผันผวนของราคาเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วน (HRC)

ในปี 2553
บริษัทมีรายได้รวมจากการจำหน่ายและแปรรูปผลิตภัณฑ์จากเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนคิดเป็น ร้อยละ
80.19 ของรายได้จากการขายทั้งหมด ในขณะที่ในปี 2552 คิดเป็นร้อยละ 80.22
ของรายได้จากการขายทั้งหมด บริษัทซื้อเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนจากผู้ผลิตภายในประเทศร้อยละ
88.75 ในปี 2553 และร้อยละ 87.64 ในปี 2552 ของยอดซื้อเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนทั้งหมด
ดังนั้นความผันผวนของราคาเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนในประเทศย่อมส่งผลกระทบต่อต้นทุน
ราคาผลิตภัณฑ์ และการบริหารจัดการสินค้าคงคลังของบริษัท
ที่ผ่านมาการเคลื่อนไหวของราคาเหล็กแผ่นรีดร้อนในประเทศจะมีการเปลี่ยนแปลงและแปรผันตามราคาของเหล็กแผ่นรีดร้อนในต่างประเทศ

บริษัทได้พยายามลดผลกระทบจากความผันผวนของราคาโดยใช้นโยบายกำหนดราคาขายให้มุ่งเน้นการรักษาส่วนต่างกำไร
และบริษัทยังได้มีการติดตามราคาวัตถุดิบอย่างใกล้ชิดเพื่อประเมินสถานการณ์และแนวโน้มของราคาวัตถุดิบ
เพื่อนำมาประกอบการพิจารณาตัดสินใจในการสั่งซื้อและบริหารจัดการปริมาณวัตถุดิบคงคลังซึ่งเป็นต้นทุนหลักของบริษัทให้มีความเหมาะสม

  4. ความเสี่ยงจากการให้สินเชื่อลูกค้า

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2553 บริษัทมีลูกหนี้การค้าสุทธิทั้งหมด เท่ากับ 970.72 ล้านบาท
ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 14.23 ของยอดขาย ระยะเวลาการเก็บหนี้เฉลี่ย ในปี 2553 เท่ากับ 46 วัน
และ บริษัทมีลูกหนี้ที่มีอายุน้อยกว่า 3 เดือน เป็นมูลค่า 969.40 ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ 99.87
ของลูกหนี้สุทธิ บริษัทอาจจะมีความเสี่ยงในการเรียกเก็บชำระหนี้จากลูกหนี้การค้า
ซึ่งถ้าลูกหนี้การค้าของบริษัทมีปัญหาในการดำเนินงานก็อาจจะส่งผลกระทบต่อผลกำไรและฐานะการเงินของบริษัทได้

บริษัทมีการติดตามคุณภาพลูกหนี้อย่างสม่ำเสมอ
และมีนโยบายในการตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญเมื่อมีลูกหนี้ที่ไม่มีหลักประกันรายใดค้างชำระเกิน 180
วัน หรือ
บริษัทจะตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญเมื่อพบว่าลูกหนี้อาจจะมีปัญหาในการชำระไม่ว่าลูกหนี้รายนั้นจะเกินกำหนดชำระไม่ถึง
180 วัน หรือไม่ก็ตาม นอกจากนี้
บริษัทได้ให้ความสำคัญในการพิจารณาการให้เครดิตทางการค้ากับลูกหนี้อย่างเข้มงวด
โดยจัดให้มีคณะกรรมการสินเชื่อ ประกอบด้วยผู้บริหารจากฝ่ายต่างๆ
ร่วมพิจารณาการให้เครดิตกับลูกหนี้ที่มีความความสัมพันธ์ทางการค้าติดต่อกันมาเป็นระยะเวลาพอสมควร
หรือบริษัทจะขอให้มีเครื่องมือป้องกันความเสี่ยงทางด้านการเงิน อาทิเช่น
หนังสือสัญญาค้ำประกันจากทางธนาคาร ตั๋วสัญญาใช้เงินที่มีอาวัล หรือ เลตเตอร์ออฟเครดิต เป็นต้น
เพื่อให้สามารถบริหารความเสี่ยงและมั่นใจได้ว่าจะไม่มีผลกระทบต่อเงินทุนหมุนเวียนของบริษัท
นอกจากนี้ บริษัทมีฐานลูกหนี้กระจายตัวและมีจำนวนมากราย
ซึ่งบริษัทไม่ได้ยึดติดกับฐานลูกหนี้การค้ากลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง

  5. ความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ย

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2553
บริษัทมีหนี้สินที่เกิดจากการกู้ยืมทั้งหมดเป็นหนี้สินระยะสั้นจากสถาบันการเงิน จำนวน 1,116.44
ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ 79.05 ของหนี้สินรวม
การกู้ยืมของบริษัทส่วนใหญ่ประกอบด้วยเงินกู้ระยะสั้นในรูปแบบตั๋วสัญญาใช้เงิน สัญญาทรัสต์รีซีท และ
เลตเตอร์ออฟเครดิต เพื่อใช้เป็นเงินทุนหมุนเวียนในการสั่งซื้อสินค้าจากโรงงานผู้ผลิต
ซึ่งจะมีอายุของการชำระหนี้มากกว่าการรับชำระเงินของลูกหนี้การค้าของบริษัท

การเปลี่ยนแปลงของภาวะอัตราดอกเบี้ยในตลาด
อาจส่งผลต่อค่าใช้จ่ายด้านดอกเบี้ยและผลการดำเนินงานของบริษัท
อย่างไรก็ดีค่าใช้จ่ายด้านดอกเบี้ยในปี 2553 คิดเป็นร้อยละ 0.28 ของยอดขาย ในขณะที่ปี 2552
เท่ากับร้อยละ 0.30 ของยอดขาย และความสามารถในการจ่ายดอกเบี้ยของปี 2553 คิดเป็น
17.59 เท่า เมื่อคิดจากกำไรจากการดำเนินงานก่อนดอกเบี้ยจ่ายและภาษี
ในขณะที่อัตราดังกล่าวเท่ากับ 20 เท่า ในปี 2552

  6. ความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน

ในปี 2553 และ ปี 2552 บริษัทมีมูลค่าการสั่งซื้อสินค้าจากต่างประเทศประมาณร้อยละ 9.38 และ
ร้อยละ 10.34 ของมูลค่าที่สั่งซื้อทั้งหมด ตามลำดับ โดยเป็นการสั่งซื้อในเงินสกุลดอลลาร์สหรัฐ
จึงทำให้บริษัทมีความเสี่ยงจากการผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน
ที่ผ่านมาบริษัทได้ลดผลกระทบจากความเสี่ยงของอัตราแลกเปลี่ยน
โดยการทำสัญญาซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า (Forward contract) หรือ
แปลงหนี้ค่าสินค้าเป็นหนี้เงินสกุลบาท หรือชำระหนี้ก่อนกำหนด
โดยพิจารณาตามความเหมาะสมของกระแสเงินสดและสถานการณ์ในขณะนั้นๆ

  ในอนาคต บริษัทคาดว่าจะยังคงต้องสั่งซื้อสินค้าจากต่างประเทศบ้างต่อไป ดังนั้น
  บริษัทจะยังคงรักษานโยบายลดผลกระทบจากความเสี่ยงในอัตราแลกเปลี่ยนโดยวิธีดังกล่าวต่อไปตามความเหมาะสมของสภาวการณ์ในขณะนั้น
  ๆ