1. ปัจจัยความเสี่ยง

1.  ความเสี่ยงจากวัฏจักรอุปสงค์อุปทานของเหล็ก

  มีเหตุปัจจัยหลักหลายประการที่จะกล่าวถึงดังต่อไปนี้ ทีมีผลกระทบต่ออุปทานและอุปสงค์ของเหล็ก

1)  เทคโนโลยี่การสื่อสารที่ทันสมัย
    สามารถเข้าถึงข้อมูลและรับรู้ความเคลื่อนไหวของราคาวัตถุดิบและสินค้าสำเร็จรูป
    ทั้งในประเทศ
    และต่างประเทศส่งผลกระทบให้ผู้ผลิตอยู่ในฐานะที่ไม่สามารถควบคุมราคาขายและต้นทุนได้
    ความเสี่ยงมีมากขึ้นตามความผันผวนของข้อมูล

2)  เนื่องจากความเข้าใจและการรับรู้เกี่ยวกับการบริโภคเหล็ก
    ถูกวิเคราะห์อุปทานและอุปสงค์ของธุรกิจโดยมุ่งเน้นไปที่การเติบโตในส่วนของภาคการก่อสร้างเท่านั้น
    โดยมิได้รวมถึงการบริโภคเหล็กในอุตสาหกรรมครัวเรือน เครื่องใช้ไฟฟ้า ฯลฯ
    ประกอบกับไม่มีโครงการใหม่ ๆ จากภาครัฐบาลเกิดขึ้น
    ในภาคการก่อสร้างทำให้ธุรกิจเหล็กถูกจำกัดขอบเขตในการพิจารณาอัตราการเติบโต
    โดยหากพิจารณาเปรียบเทียบกับประเทศไต้หวัน ซึ่งเป็นเกาะเล็กๆ
    แต่การบริโภคเหล็กในภาคอุตสาหกรรมต่างๆ
    มีความหลากหลายและในปริมาณที่สูงต่อหัวของประชากร
    ในขณะที่การบริโภคเหล็กต่อหัวของประชากรในประเทศไทยยังต่ำกว่ามาก

1.2 นโยบายของรัฐในการตอบโต้การทุ่มตลาด

  แม้ว่ากระทรวงพาณิชย์จะได้ออกมาตรการตอบโต้การทุ่มตลาดเหล็กในประเทศไทย จาก 14
  ประเทศ แต่ก็ยังมีประเทศอื่นที่ประเทศไทยต้องควรจับตามอง เช่นประเทศจีน
  ซึ่งมีศักยภาพในการเป็นผู้ส่งออกเหล็กรายใหญ่ของโลก
  และมีความได้เปรียบในเรื่องของต้นทุนการผลิตรวมถึงแรงงานที่ถูกกว่า
  ประกอบกับนโยบายของรัฐบาลจีนที่สนับสนุนการส่งออก
  ซึ่งองค์ประกอบเหล่านั้นทำให้ผู้ผลิตเหล็กในประเทศไทยเสียเปรียบ
  รัฐบาลไทยควรที่จะมีมาตรการบางอย่างในการป้องกันและดูแลในเรื่องดังกล่าวนี้ด้วย

1.3 ความเสี่ยงจากความผันผวนจากอุปสงค์ของวัตถุดิบ

ความผันผวนของอุปสงค์วัตถุดิบหลักในการผลิต เช่น แร่เหล็ก เศษเหล็ก เป็นความเสี่ยงอีกอย่างที่
บริษัท ต้องคำนึง ทั้งนี้เนื่องจากภาคการก่อสร้างในประเทศ รัสเซีย อินเดีย ตะวันออกกลาง
ได้ขยายตัวขึ้นถึง 2-3 เท่าตัวในระยะเวลา 2 ปีที่ผ่านมา ทำให้ ประเทศรัสเซีย ยูเครน
ลดการส่งออกเศษเหล็กจากเดิมที่เคยส่งออก ประมาณ 20 ล้านตัน ลดลงเหลือประมาณ 10-12
ล้านตัน ประกอบกับประเทศตุรกี เพิ่มกำลังการผลิตเหล็กจาก 8 ล้านตัน เป็น 20 ล้านตัน
ทำให้ปริมาณวัตถุดิบในตลาดมีจำกัด ส่งผลให้ราคาของวัตถุดิบ ซึ่งขยับสูงขึ้น จากปลายปี 2549
ที่มีราคาอยู่ที่ 289 เหรียญสหรัฐต่อตัน มาอยู่ที่ประมาณ 500 เหรียญสหรัฐต่อตัน ในปลายปี
2550ซึ่งจากภาวะอุปทานของวัตถุดิบไม่สอดคล้องกับความต้องการทำให้ผู้ผลิตเหล็กอยู่ในสภาพที่มีความเสี่ยงในเรื่องการตลาดและราคาเหล็กที่ควบคุมยังไม่สอดคล้องกับการผันผวนของราคาวัตถุดิบของตลาด

1.4 ความเสี่ยงทางการเมืองและนโยบายสนับสนุนโครงการก่อสร้างขนาดใหญ่

ในช่วงที่ผ่านมา ภาคการเมืองยังอยู่ระหว่างการดำเนินการจัดให้มีการเลือกตั้งรัฐบาลใหม่
เพื่อเข้ามากำหนดนโยบายและทิศทางที่ชัดเจน ทำให้เกิดการชะลอตัวของการลงทุน
และการบริโภคเหล็ก

1.5 ความเสี่ยงในเรื่องของราคาน้ำมันและค่าระวางเรือเดินสมุทร

ราคาน้ำมันและค่าระวางเรือมีการปรับตัวสูงขึ้น
อันส่งผลต่อราคาต้นทุนวัตถุดิบและต้นทุนในการผลิตและส่งออกปรับตัวสูงขึ้น

1.6 ความเสี่ยงอันเนื่องมาจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ

บริษัทมีความเสี่ยงอันเนื่องมาจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยน
เนื่องมาจากการนำเข้าวัตถุดิบและการส่งออกสินค้าเป็นเงินตราต่างประเทศ

บริษัทต้องพึ่งพาวัตถุดิบและวัสดุสิ้นเปลืองต่าง ๆ จากการนำเข้า ซึ่งจะมีสัดส่วนเป็นประมาณร้อยละ
50 ของต้นทุนการผลิตทั้งหมด บริษัทมีการส่งออกสินค้าไปขายยังต่างประเทศจำนวน 6,741
ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ 29 ของยอดรายได้จากการขายรวม
ส่งผลให้บริษัทมีความเสี่ยงต่อการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยน
และจะต้องรับรู้ผลขาดทุนหรือกำไรที่เกิดขึ้นแล้วและยังไม่เกิดขึ้นจากอัตราแลกเปลี่ยนในงบกำไรขาดทุน
บริษัทมีมาตรการลดผลกระทบจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนดังกล่าวโดยพยายามนำเงินตราต่างประเทศที่ได้รับจากลูกค้าต่างประเทศชำระให้แก่ผู้ขายต่างประเทศภายใต้สกุลเงินตราเดียวกัน

1.7 ความเสี่ยงเกี่ยวกับความผันผวนของกระแสเงินสด

  บริษัทเริ่มดำเนินการผลิตตามปกติตั้งแต่ปี 2547
  และประสบความสำเร็จอย่างต่อเนื่องในการเพิ่มปริมาณการผลิต
  ซึ่งทำให้บริษัทมีรายได้จากการขายสินค้าสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง อย่างไรก็ตาม
  ผลการดำเนินงานของบริษัทได้รับผลกระทบจากภาวะถดถอยของอุตสาหกรรมและตลาดเหล็กในระหว่างปี
  ทำให้บริษัทมีขาดทุนสุทธิ สำหรับปีสิ้นสุดวันที่ 31 ธันวาคม 2550 จำนวนเงิน 177 ล้านบาท
  จากความไม่แน่นอนของภาวะตลาด ทำให้บริษัทต้องมีการควบคุมกระแสเงินสดอย่างเข้มงวด
  แต่อย่างไรก็ตามบริษัทยังคงมี EBITDA จากการดำเนินงานเป็นจำนวนเงิน 1,123 ล้านบาท

  นอกจากนี้
  การผลิตจำเป็นต้องใช้เงินทุนหมุนเวียนที่มากพอสำหรับการลงทุนในสินค้าคงเหลือทั้งในด้านเวลาและปริมาณที่เหมาะสม
  และจำเป็นต้องมีกระแสเงินสดจากการดำเนินงานที่เพียงพอต่อความต้องการทุนหมุนเวียน
  อย่างไรก็ตามเมื่อวันที่ 7 มกราคม 2551 หนี้เงินต้นตามสัญญาหลักในการปรับโครงสร้างหนี้
  จะได้รับการแปลงเป็นหุ้นสามัญเพิ่มทุนของบริษัทตามแผนฟื้นฟูกิจการฉบับแก้ไข
  ซึ่งทำให้บริษัทสามารถประหยัดดอกเบี้ยจ่ายและเงินที่จะต้องจ่ายคืนหากไม่มีการแปลงหนี้เป็นทุนดังกล่าวได้อย่างมาก
  ซึ่งส่งผลให้บริษัทมีทุนหมุนเวียนในการดำเนินการมากขึ้น

1.8 ความเสี่ยงเกี่ยวกับภาระหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคตเกี่ยวกับหนี้ที่ยังไม่ได้ข้อสรุป

  ปัจจุบันบริษัทยังมีข้อโต้แย้งกับเจ้าหนี้บางรายเรื่องมูลหนี้ที่เจ้าหนี้เหล่านั้นยื่นขอรับชำระ
  ซึ่งมีมูลค่าที่เจ้าหนี้ยื่นขอรับชำระหนี้รวม 434 ล้านบาท
  หากศาลหรือเจ้าหน้าที่พิทักษ์ทรัพย์มีคำตัดสินหรือคำสั่งให้บริษัทต้องรับผิดชอบหนี้ในทุกกรณีดังกล่าว
  ภาระหนี้สูงสุดที่จะเกิดขึ้นต่อบริษัทตามข้อกำหนดการชำระหนี้ตามแผนคิดเป็นเงินจำนวนประมาณ
  362 ล้านบาท หรือประมาณร้อยละ 1.16 ของสินทรัพย์รวม ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550