6.1 ข้อพิพาทที่บริษัทฯ อยู่ในฐานะเป็นผู้ร้องสอดในปี 2546
ได้มีกลุ่มบุคคลร่วมกันฟ้องคดีต่อศาลปกครองกลาง โดยมีหน่วยงานทางราชการ
และเจ้าหน้าที่ของรัฐเป็นผู้ถูกกล่าวหาว่ากระทำการ โดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย และละเลยต่อหน้าที่
ในขั้นตอนการออกใบอนุญาตประกอบกิจการของหน่วยงานราชการให้แก่บริษัทฯ มีความไม่ถูกต้อง
และร้องขอให้ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษาหรือคำสั่งให้เพิกถอนใบอนุญาตให้ประกอบกิจการโรงงานรับฝังกลบ
สิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่ไม่อันตราย และที่เป็นอันตราย
และให้เพิกถอนใบอนุญาตประกอบกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ และให้ทางบริษัทฯ
ชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดให้กับราษฎรที่เดือดร้อน
ซึ่งศาลปกครองกลางได้รับคำฟ้องของผู้ฟ้องคดีเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2547 และพิจารณาให้บริษัทฯ
เป็นผู้ร้องสอดในฐานะคู่กรณีฝ่ายที่ 3

ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษายกฟ้องคดีดังกล่าวเมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2550
ผู้ฟ้องคดีได้ยื่นอุทธรณ์ไปยังศาลปกครองสูงสุด บริษัทฯ
ได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ต่อศาลปกครองสูงสุดเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2550 เพื่อขอให้
ศาลปกครองสูงสุดมีคำพิพากษายืนตามศาลปกครองกลาง โดยให้ยกฟ้องอุทธรณ์ของผู้ฟ้องคดี
ซึ่งศาลปกครองสูงสุด ได้รับคำแก้อุทธรณ์ของบริษัทฯ ไว้พิจารณาแล้ว

ที่ปรึกษาทางกฎหมายของบริษัทฯ ได้ให้ความเห็นทางคดีดังกล่าวว่า แม้ผู้ฟ้องคดีจะใช้สิทธิอุทธรณ์
เพื่อคัดค้านคำวินิจฉัยของศาลปกครองกลางก็ตาม
แต่ศาลปกครองกลางได้มีคำวินิจฉัยในเนื้อหาของคดีครอบคลุมครบถ้วน
ทั้งในปัญหาข้อเท็จจริงและปัญหาข้อกฎหมาย จึงน่าเชื่อได้ว่า ผลของคำพิพากษาน่าจะเป็นไป
ในแนวทางเดียวกัน อย่างไรก็ตาม หากศาลปกครองสูงสุดได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งชี้ขาดคดี
ผลของคดี อาจส่งผลกระทบต่อการประกอบธุรกิจ และความรับผิดชอบทางกฎหมายของบริษัทฯ ดังนี้

ก) ผลกระทบต่อการประกอบธุรกิจของบริษัทฯ

หากศาลปกครองสูงสุดมีคำพิพากษาว่าผู้ถูกฟ้องคดีกระทำการโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายและละเลย
ต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ บริษัทฯ อาจถูกเพิกถอนใบอนุญาตประกอบกิจการโรงงาน
หรือใบอนุญาตประกอบกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ
และอาจต้องหยุดดำเนินกิจการโรงงานรับฝังกลบสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วไว้ชั่วคราวจนกว่าจะได้รับใบอนุญาตใหม่
ซึ่งบริษัทฯ
เชื่อมั่นว่าทางหน่วยงานราชการสามารถออกใบอนุญาตใหม่ที่ถูกต้องตามกฎหมายให้กับบริษัทฯ
เสร็จสิ้นโดยเร็ว เพื่อให้บริษัทฯ สามารถดำเนินกิจการต่อไปได้โดยเร็วที่สุด

ข) ความรับผิดชอบทางกฎหมายของบริษัทฯ

ในคดีดังกล่าว ผู้ฟ้องคดีได้ขอให้ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษาหรือคำสั่งให้บริษัทฯ
ชดใช้ค่าเสียหายให้กับราษฎรที่เดือดร้อน
ศาลปกครองกลางได้พิพากษายกฟ้องและวินิจฉัยในประเด็นนี้ว่า คำขอนั้นเป็นเพียงการกล่าวรวมๆ
เท่านั้น ไม่ได้ระบุว่าเกิดความเสียหายแก่ผู้ฟ้องคดีรายใด จำนวนเท่าใด
กรณีนี้จึงไม่มีลักษณะเป็นคำขอที่ศาลจะพิจารณาให้ได้

6.2 ข้อพิพาทจากคดีอาญาที่ฟ้องบริษัทฯ
และผู้บริหารในฐานะร่วมกันไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่ ในปี 2550
ได้มีกลุ่มบุคคลร่วมกันฟ้องคดีอาญาต่อศาลจังหวัดสระบุรี กรณีบริษัทฯ
และกรรมการผู้มีอำนาจลงนามของบริษัทฯ จำนวน 3 ท่าน ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่
ทำให้เกิดกลิ่นเหม็น
น้ำเน่าเสียก่อให้เกิดอันตรายความเสียหายและความเดือดร้อนแก่โจทก์ที่พักอาศัยอยู่ใกล้ชิดหรือติดต่อกับพื้นที่ที่ผู้ถูกฟ้องคดี

นำกากอุตสาหกรรมเข้ามาฝังกลบ ทั้งนี้ ศาลได้มีคำสั่งนัดไต่สวนมูลฟ้องในวันที่ 4 ธันวาคม 2550
ซึ่งบริษัทฯ ชี้แจงว่า ได้ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติโรงงาน พ.ศ.
2535 อย่างเคร่งครัดมาโดยตลอด โดยมีการรายงานผลการดำเนินงานของบริษัทฯ
เป็นประจำและสม่ำเสมอ ตามระยะเวลาที่กฎหมายกำหนด และไม่เคยปรากฏว่า บริษัทฯ
ได้รับแจ้งจากพนักงานเจ้าหน้าที่ว่า บริษัทฯ ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่
ดังที่โจทก์กล่าวอ้างแต่อย่างใด

เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2551 ศาลจังหวัดสระบุรีได้รับคำฟ้องของผู้ฟ้องคดีที่ได้ยื่นฟ้องบริษัทฯ
และกรรมการผู้มีอำนาจ ในข้อหาร่วมกันไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่
โดยศาลจังหวัดสระบุรีได้มีคำสั่งให้กำหนดวันนัดสืบพยานโจทก์ครั้งแรกในวันอังคารที่ 1 กันยายน
2552 และนัดสืบพยานโจทก์ต่อเนื่องทุกวันอังคาร รวมทั้งสิ้น 11 วันในปี 2552
แต่ยังดำเนินการไม่แล้วเสร็จ จึงกำหนดวันนัดสืบพยานโจทก์ต่อเนื่องในปี 2553 รวม 5 วัน

ในการนี้ ที่ปรึกษาทางกฎหมายของบริษัทฯ มีความเห็นทางคดีดังกล่าวว่า ข้อกล่าวหาของโจทก์
ที่กล่าวหาบริษัทฯ ไม่น่าจะรับฟังได้ เนื่องจากตลอดระยะเวลาในการประกอบกิจการของบริษัทฯ
ที่ผ่านมา จนถึงปัจจุบันนั้น ไม่ปรากฎว่าพนักงานเจ้าหน้าที่ของหน่วยราชการ
ที่มีอำนาจหน้าที่ในการกำกับดูแลกิจการ ของบริษัทฯ จะได้ออกคำสั่งทางวาจาหรือลายลักษณ์อักษรว่า
บริษัทฯ ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่ แต่อย่างใดเลย ดังนั้น จึงน่าเชื่อได้ว่า
เมื่อบริษัทฯ ได้นำพยานหลักฐานต่างๆ ประกอบการพิจารณาและนำเสนอ ต่อศาลแล้ว
ศาลน่าจะพิจารณาและมีคำพิพากษายกฟ้องคดีดังกล่าว อย่างไรก็ตามหากผลคดีนี้ถึงที่สุดว่าบริษัทฯ
หรือกรรมการบริษัท ได้กระทำผิดตามคำฟ้องผลทางคดี โดยหลักแล้ว
มีเพียงการเสียค่าปรับตามที่เปรียบเทียบภายใน 30 วันนับแต่วันที่มีการเปรียบเทียบปรับ
และให้ถือว่าคดีเลิกกันตามกฎหมายที่เกี่ยวข้อง

6.3 เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน 2552 ศาลปกครองกลางได้รับคำฟ้องของผู้ฟ้องคดี
ซึ่งได้ยื่นฟ้องต่อศาลปกครองกล่าวหานายกรัฐมนตรี ว่าปฏิบัติหน้าที่ล่าช้า ตามความนัยมาตรา 9
วรรคแรก(2) ของพระราชบัญญัติจัดตั้ง ศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ.2542
โดยศาลเห็นว่า บริษัทฯ อาจได้รับผลกระทบจาก คำพิพากษาของศาล จึงได้กำหนดให้บริษัทฯ
เป็นคู่กรณีฝ่ายที่ 3 และให้เรียกว่าเป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ 4
โดยผู้ฟ้องคดีได้มีคำขอให้ศาลกำหนดมาตรการหรือวิธีการคุ้มครองชั่วคราวก่อนมีคำพิพากษา
เพื่อขอให้ยุติการดำเนินการบ่อฝังกลบ ไว้เป็นการชั่วคราว ตามคดีหมายเลขดำที่ 863 /2552
รวมไปกับคำฟ้องด้วยนั้น ซึ่ง ศาลปกครองกลางได้มีคำสั่ง เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 2552 ว่า
ยังไม่ปรากฏข้อเท็จจริงที่แน่ชัดว่า
ผลกระทบต่อสุขภาพของประชาชนและสิ่งแวดล้อมเกิดจากการประกอบกิจการโรงงานฝังกลบกากขยะอุตสาหกรรมของบริษัทฯ
และยังไม่มีเหตุผลเพียงพอที่ศาล
จะนำมาตรการหรือวิธีการคุ้มครองเพื่อบรรเทาทุกข์เป็นการชั่วคราวก่อนการพิพากษาตามคําขอของผู้ฟ้องคดีมาใช้ได้จึงมีคําสั่งยกคำขอกําหนดมาตรการหรือวิธีการคุ้มครองเพื่อบรรเทาทุกข์เป็นการชั่วคราวก่อนการพิพากษาของผู้ฟ้องคดี

ขณะนี้ยังไม่ปรากฏข้อเท็จจริงต่อศาลว่า คำกล่าวอ้างของผู้ฟ้องคดีจะเป็นจริงหรือไม่
เนื่องจากนายกรัฐมนตรี ยังไม่ได้ยื่นคำให้การ
และยังไม่จัดส่งเอกสารที่เกี่ยวข้องเข้าสู่สำนวนคดีของศาล อย่างไรก็ตาม
หากข้อเท็จจริงรับฟังได้ตามฟ้อง
ขอบเขตอำนาจของศาลปกครองก็มีอำนาจแต่เพียงมีคำพิพากษาให้นายกรัฐมนตรี
ต้องปฏิบัติให้เป็นไปตามที่มีบัญญัติไว้ใน มาตรา 72 (2) ของ พรบ.จัดตั้งศาลปกครอง ดังกล่าว
คือสั่งให้นายกรัฐมนตรีในฐานะหัวหน้าหน่วยงานทางปกครองปฏิบัติตามหน้าที่ภายในเวลาที่ศาลปกครองกำหนดที่ปรึกษา

กฎหมายของบริษัทฯ จึงมีความเห็นเกี่ยวกับผลของคำพิพากษาดังกล่าวว่าไม่น่าจะส่งผลกระทบใดๆ
ต่อการดำเนินกิจการของบริษัทฯ
เพราะหน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้องได้ดำเนินการตรวจสอบการประกอบกิจการของบริษัทมาอย่างต่อเนื่องแต่ไม่พบว่าบริษัทฯได้มีการฝ่าฝืนบทบัญญัติ
หรือข้อบังคับตามกฎหมายแต่อย่างใด

6.4 เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม 2552 ศาลแพ่งได้รับคำฟ้องจากลูกค้ารายหนึ่งซึ่งได้ยื่นฟ้องบริษัท
โดยกล่าวหาว่าบริษัทเรียกเก็บค่าสินค้าในรอบปี พ.ศ.2551 เกินกว่าที่ได้ตกลงกันไว้ในสัญญาจำนวน
6,376,054.04 บาท
แต่จากการตรวจสอบข้อเท็จจริงพบว่าบริษัทเรียกเก็บเงินถูกต้องตามข้อตกลงในสัญญาทุกประการ
โดยไม่เคยปรากฏว่ามีการทำสัญญากันใหม่แต่อย่างใด ดังนั้นแม้สัญญาดังกล่าวจะสิ้นสุดลงแล้วก็ตาม
ก็ยังคงต้องใช้ข้อตกลงในสัญญาฉบับเดิมนั้นต่อไป จนกว่าจะได้ตกลงเปลี่ยนแปลง
เงื่อนไขราคาค่าว่าจ้างตามสัญญาดังกล่าว ดังนั้น
ที่ปรึกษากฎหมายของบริษัท จึงมีความเห็นเกี่ยวกับคดีนี้ว่า
เมื่อคดีถึงที่สุดแล้วศาลน่าจะมีคำพิพากษายกฟ้องโจทก์
ซึ่งศาลได้มีคำสั่งให้กำหนดวันนัดสืบพยานโจทก์ต่อเนื่องรวม 5 วัน ในวันที่ 18, 19, 20, 24 และ
25 สิงหาคม 2553