-----------------------------------------------------------------------
  2. ปัจจัยความเสี่ยง ส่วนที่ 1

  -----------------------------------------------------------------------

(1) ความเสี่ยงเรื่องปริมาณวัตถุดิบ

  วัตถุดิบที่ใช้ในการผลิตน้ำยางข้น คือ น้ำยางสดที่ใช้ในการกรีดต้นยางพารา
  ซึ่งปริมาณน้ำยางสดที่จะได้มาก หรือน้อยนั้น

ขึ้นอยู่กับสภาพภูมิอากาศอันเป็นปัจจัยแวดล้อมสวนยาง เช่น อุณหภูมิ ความชื้นในอากาศ
และปริมาณน้ำฝน ความเสี่ยงที่ทำให้เกิดการขาดแคลนวัตถุดิบ มีสองลักษณะคือ

1. ช่วงที่ต้นยางผลัดใบ เดือนมีนาคมถึงพฤษภาคม
อาจจะมาล่าช้าหรือยาวนานกว่าปกติในขณะที่โรงงานผู้ใช้ต้องการใช้วัตถุดิบอย่างสม่ำเสมอ

2. ในช่วงที่สามารถกรีดยางได้ตามปกติ หากสภาพอากาศแปรปรวน เช่น เกิดความแห้งแล้ง
หรือมีฝนตกมากเกินไป ก็จะทำให้น้ำยางสดที่กรีดได้นั้นมีปริมาณที่น้อยลง

นอกจากนี้ การที่ตลาดโลกมีความต้องการใช้ยางพาราในรูปแบบ
ยางแผ่นและยางแท่งมากขึ้นเพื่อใช้ผลิตยางล้อรถยนต์และผลิตยางอื่นๆในขณะที่พื้นที่กรีดยางทั่วโลกขยายตัวไม่ทันรองรับนั้น
จะทำให้เกิดภาวะที่มีอุปสงค์มากกว่าอุปทาน
และเกิดการแข่งขันในการซื้อวัตถุดิบในแต่ละพื้นที่เพื่อนำไปผลิตเป็นผลิตภัณฑ์

ดังนั้นความไม่แน่นอนในด้านปริมาณวัตถุดิบนี้จะส่งผลต่อแผนการขายและการผลิตได้ อย่างไรก็ตาม
การที่บริษัทและบริษัทในเครือมีจำนวนโรงงานน้ำยางข้นถึง 8 โรงงาน
ซึ่งกระจายตัวอยู่ตามจังหวัดในภาคต่างๆ คือ ภาคใต้ ภาคตะวันออก และภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ทำให้บริษัทมีความสามารถในการหาวัตถุดิบและสามารถเก็บสินค้าคงเหลือได้เพียงพอสำหรับความต้องการของลูกค้าได้

(2) ความเสี่ยงเรื่องราคายางผันแปรตามราคาตลาดโลก

  ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
  ราคายางมีความผันผวนมากขึ้นซึ่งสามารถดูได้จากราคาสัญญาซื้อขายล่วงหน้าที่ตลาด AFET และ
  TOCOM จากการเข้ามาเก็งกำไรของ Hedge Fund ในตลาดสินค้าโภคภัณฑ์
  ทำให้ในระยะสั้นราคายางจะแกว่งตัวและคาดการณ์ราคาได้ยากขึ้น
  ซึ่งราคายางจะส่งผลโดยตรงกับต้นทุนผลิตของบริษัท เนื่องจากเป็นวัตถุดิบหลัก
  ซึ่งคิดเป็นสัดส่วนประมาณร้อยละ 90 ของต้นทุนผลิตน้ำยางข้น ดังนั้น
  ในการบริหารจัดการความเสี่ยงด้านความผันผวนของราคายาง
  จะสะท้อนอยู่ในนโยบายการขายและการเก็บสินค้าคงเหลือ เช่น
  ในช่วงที่มีความผันผวนของราคาก็จะไม่ขายล่วงหน้ามากเกินไป (Short position)
  หรือเก็บสินค้าคงเหลือมากเกินไป (Long position) ซึ่งจะลดความเสี่ยงลงได้

(3) ความเสี่ยงด้านการเงิน

จากสถานการณ์ราคายางโลกตั้งแต่ปี 2546 และต่อเนื่องมาถึงปี 2554
ที่ราคายางพารามีการปรับตัวสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ทำให้บริษัทต้องใช้เงินทุนหมุนเวียนสูงขึ้นในการซื้อวัตถุดิบ
เพื่อทำการผลิตสินค้าและเก็บสินค้าสำเร็จรูป
ซึ่งสถาบันการเงินที่ให้การสนับสนุนการดำเนินงานของบริษัทเข้าใจในสถานการณ์และให้ความสนับสนุนด้านเงินทุนหมุนเวียนเพิ่มขึ้น
นอกจากนี้การที่บริษัทมีสัดส่วนการส่งสินค้าออกให้ลูกค้าต่างประเทศประมาณร้อยละ 40
ในขณะที่วัตถุดิบเกือบทั้งหมดซื้อจากในประเทศ
ทำให้ความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนก็อาจจะทำให้รายได้จากการขายซึ่งแปลงกลับมาเป็นเงินบาทนั้นมากหรือน้อยกว่าต้นทุนการผลิต
บริษัท จึงมีการบริหารความเสี่ยงโดยการทำสัญญาซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้าไว้

(4) ความเสี่ยงด้านภัยธรรมชาติ

ในปี 2554 เกิดภัยธรรมชาติจากภาวะน้ำท่วมใหญ่ทางภาคเหนือ ภาคกลาง และ กรุงเทพมหานคร
ภาวการณ์ดังกล่าวไม่กระทบต่อการผลิตของบริษัท
เนื่องจากโรงงานผลิตน้ำยางข้นและโรงงานของบริษัทในเครือ ตั้งอยู่ในเขตภาคใต้ ตะวันออก และ
ตะวันออกเฉียงเหนือ
เพียงแต่กระทบต่อการขนส่งสินค้าจากทางภาคใต้มายังลูกค้าในกรุงเทพมหานครในระยะเวลาสั้นๆ
สำหรับผลกระทบต่อลูกค้าจากเหตุการณ์น้ำท่วมที่บริษัทได้รับ กล่าวคือ จำนวนลูกค้าไม่เกินร้อยละ 5
ของลูกค้าภายในประเทศ อยู่ในบริเวณที่เกิดน้ำท่วมทำให้หยุดกิจการไปชั่วคราว
จากสถานการณ์ดังกล่าวบริษัทได้มีแนวทางการให้ความช่วยเหลือด้านเครดิตเทอมแก่ลูกค้าที่ได้รับผลกระทบจากความเสียหายจากน้ำท่วม
โดยพิจารณาเลื่อนกำหนดชำระให้กับลูกค้าบางรายที่ได้รับผลกระทบ และในช่วงต้นปี 2555
ลูกค้าทุกรายที่ได้รับผลกระทบจากน้ำท่วมสามารถเริ่มดำเนินการผลิตได้แล้ว