6. ข้อพิพาททางกฎหมาย 

ปัจจุบันบริษัทมีคดีข้อพิพาทซึ่งบริษัทหรือบริษัทย่อยเป็นคู่ความหรือคู่กรณี โดยที่คดีหรือข้อพิพาท
ที่ยังไม่สิ้นสุด มีดังต่อไปนี้

6.1 คดีระหว่าง บริษัท เวิลด์ อินเตอร์เทรด คอร์ปอเรชั่น จำกัด (“เวิลด์ อินเตอร์เทรด”) กับ
บริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน) (“ดุสิตธานี”)

สืบเนื่องจากที่กลุ่มดุสิตธานี ได้ซื้ออาคารโรงแรมแกรนด์ พาเลส จากเวิลด์ อินเตอร์เทรด
ซึ่งอาคารดังกล่าวตั้งอยู่บนที่ดินของบริษัท สิริพัทยา จำกัด โดย เวิลด์ อินเตอร์เทรด
ได้ยกเลิกสัญญาเช่าที่ดินกับเจ้าของที่ดิน และดุสิตธานี ได้เข้าไปทำสัญญาเช่าที่ดินฉบับใหม่มีอายุ 30
ปี ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2530 ถึง วันที่ 30 กันยายน 2560 โดยรับเงื่อนไขว่า
หากสัญญาเช่าสิ้นสุดลงจะต้องโอนกรรมสิทธิ์ในอาคารและอุปกรณ์ควบให้กับ เจ้าของที่ดิน ทั้งนี้
ดุสิตธานี ได้ปิดกิจการโรงแรมแกรนด์ พาเลส และได้เข้าทำการปรับปรุงตกแต่งโรงแรม
และเปิดดำเนินการกิจการใหม่ในปี 2531 ภายใต้ชื่อโรงแรมดุสิตรีสอร์ท พัทยา

เวิลด์ อินเตอร์เทรด มีคดีความกับบริษัท ตามรายละเอียดดังต่อไปนี้

คดีแพ่ง

บริษัท เวิลด์ อินเตอร์เทรด คอร์ปอเรชั่น จำกัด ฟ้องคดี บริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน)

คดีที่ 1 เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม 2541 นายธเนศ เตลาน กรรมการเวิลด์ อินเตอร์เทรด
ได้ยื่นฟ้องดุสิตธานีเป็นคดีแพ่ง เพื่อเพิกถอนสัญญาซื้อขายอาคารโรงแรมดุสิตรีสอร์ท พัทยา
และเรียกร้องค่าเสียหาย ด้วยทุนทรัพย์ 1,045.86 ล้านบาท

ผลคดี วันที่ 17 สิงหาคม 2543 ศาลพิพากษาให้ยกฟ้องเวิลด์ อินเตอร์เทรด
โดยวินิจฉัยว่าด้วยการซื้อขายอาคารที่พิพาทตามสัญญาซื้อขาย
คู่สัญญามิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามที่ตกลงกันไว้ในสัญญาซื้อขาย
สัญญาดังกล่าวจึงตกเป็นโมฆะ

คดีที่ 2 วันที่ 7 ธันวาคม 2544 เวิลด์ อินเตอร์เทรด
ได้ยื่นฟ้องต่อดุสิตธานีเป็นคดีแพ่งต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้ เพื่อเรียกอาคารคืน
และเรียกค่าเสียหายจากการละเมิด โดยมีทุนทรัพย์ในการฟ้องคดีเป็นจำนวนเงิน 2,760 ล้านบาท

ผลคดี วันที่ 26 มีนาคม 2547 ศาลพิจารณายกฟ้องเวิลด์ อินเตอร์เทรด
เนื่องจากดุสิตธานีเป็นเจ้าของอาคารด้วยผลของการครอบครองปรปักษ์ตามกฎหมายโดยสมบูรณ์แล้ว

วันที่ 26 เมษายน 2547 เวิลด์ อินเตอร์เทรดได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาล และเมื่อวันที่ 3 เมษายน 2550
ศาลอุทธรณ์ได้พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องเวิลด์ อินเตอร์เทรด
และตัดสินให้ดุสิตธานีเป็นเจ้าของอาคารโรงแรมดุสิตรีสอร์ท พัทยาโดยสมบูรณ์

วันที่ 3 พฤษภาคม 2550 เวิลด์ อินเตอร์เทรด ได้ยื่นฎีกาคัดค้านคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ ซึ่ง
ดุสิตธานีส่งคำแก้ฎีกาแล้วเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม 2550
ปัจจุบันอยู่ในระหว่างการพิจารณาคดีของศาลฎีกา

บริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน) ฟ้องคดีบริษัท เวิลด์ อินเตอร์เทรด คอร์ปอเรชั่น จำกัด

คดีที่ 1 เนื่องจาก เวิลด์ อินเตอร์เทรด ได้นำคำพิพากษาของศาลแพ่งเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม 2543
ที่พิพากษาว่าการซื้อขายอาคารที่พิพาทเป็นโมฆะ ยื่นต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ (“จพท.”)
โดยให้เหตุผลว่ากรรมสิทธิ์ ในอาคารยังเป็นของตน จพท. จึงจะเข้าปิดหมายยึดทรัพย์อาคาร วันที่
26 มิถุนายน 2544 ดุสิตธานี จึงได้ชำระหนี้จำนวน 44.25 ล้านบาท แทน เวิลด์ อินเตอร์เทรด
ต่อ จพท. ต่อมา ดุสิตธานีได้มีหนังสือทวงถามให้ เวิลด์ อินเตอร์ เทรด ชำระหนี้ที่ดุสิตธานี
ได้ชำระหนี้แทน แต่ เวิลด์ อินเตอร์เทรด ไม่ได้ชำระหนี้ดังกล่าวแต่ประการใด

วันที่ 19 ธันวาคม 2544 ดุสิตธานีจึงได้ยื่นฟ้อง เวิลด์ อินเตอร์เทรด
ต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้ในจำนวน ทุนทรัพย์ 45.78 ล้านบาท
เพื่อเรียกร้องให้ชำระเงินคืนจากกรณีดังกล่าวอันเป็นสิทธิโดยชอบตามกฎหมาย

ผลคดี ศาลได้พิพากษาให้ เวิลด์ อินเตอร์เทรด ชำระเงินจำนวน 45.78 ล้านบาท
พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของเงินต้น 44.25 ล้านบาท นับตั้งแต่วันที่ 20 ธันวาคม
2544 จนกว่าจะชำระให้แก่ดุสิตธานี ครบถ้วน

วันที่ 26 เมษายน 2547 เวิลด์ อินเตอร์เทรดได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาล ซึ่งต่อมา จพท. แถลงต่อศาลว่า
ไม่ประสงค์จะดำเนินคดีแทน เวิลด์ อินเตอร์เทรด
จึงขอให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบคดีของศาลอุทธรณ์ ต่อมาวันที่ 2 สิงหาคม 2549
ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งให้จำหน่ายคดีดังกล่าวตามคำแถลงของ จพท.

คดีล้มละลาย

บริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน) ฟ้องคดีบริษัท เวิลด์ อินเตอร์เทรด คอร์ปอเรชั่น จำกัด

สืบเนื่องจากศาลแพ่งกรุงเทพใต้พิพากษาคดีให้ เวิลด์ อินเตอร์เทรดชำระเงิน จำนวน 45.78
ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีแก่ดุสิตธานี ในมูลหนี้ที่ดุสิตธานี ได้ชำระหนี้แทน
เวิลด์ อินเตอร์เทรด และเวิลด์ อินเตอร์เทรดมิได้ชำระเงินคืนให้แก่ดุสิตธานี ต่อมาวันที่ 31
มกราคม 2548 ดุสิตธานีจึงได้ยื่นฟ้องล้มละลายเวิลด์ อินเตอร์เทรดต่อศาลล้มละลายกลาง

ผลคดี วันที่ 11 กรกฎาคม 2548 ศาลล้มละลายกลางได้มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาด เวิลด์
อินเตอร์เทรด และในวันที่ 9 สิงหาคม 2548 เวิลด์
อินเตอร์เทรดได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดต่อศาลฎีกา แผนกคดีล้มละลาย

วันที่ 21 ตุลาคม 2551
ศาลฎีกาได้มีคำพิพากษายืนตามศาลชั้นต้นคือมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยเด็ดขาด

ณ ปัจจุบัน จพท. กำลังดำเนินการรวบรวมทรัพย์สินทั้งหมดของ เวิลด์
อินเตอร์เทรดและเรียกประชุมเจ้าหนี้ เพื่อกำหนดแนวทางในการจัดการทรัพย์สินของ เวิลด์
อินเตอร์เทรด

ทั้งนี้ ดุสิตธานีได้ตั้งสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสำหรับการชำระหนี้แทนไปแล้วจำนวน 44.25
ล้านบาท

6.2 ข้อพิพาทระหว่าง บริษัท ดุสิต โฮเต็ล แอนด์ รีสอร์ท จำกัด (“ดุสิต โฮเต็ล แอนด์ รีสอร์ท”)
กับ นายจีระพันธ์ กิติบุตร กับพวก

วันที่ 31 สิงหาคม 2547 ดุสิต โฮเต็ล แอนด์ รีสอร์ทได้ยื่นฟ้อง นายจีระพันธ์
กิติบุตรกับพวกเป็นจำเลย ต่อศาลจังหวัดเชียงใหม่ด้วยทุนทรัพย์จำนวน 40.18
ล้านบาทในข้อหาผิดสัญญาและเรียกค่าเสียหายจากกรณีที่มีข้อตกลงเรื่องการขายที่โดยปลอดภาระผูกพันแต่ปรากฏว่าที่ดินที่ขายติดภาระจำยอม

วันที่ 20 ธันวาคม 2550 ศาลจังหวัดเชียงใหม่ได้มีคำสั่งยกฟ้องโดยให้เหตุผลว่า ดุสิต โฮเต็ล
แอนด์ รีสอร์ททราบมาตั้งแต่ต้นแล้วว่าที่ดินของนายจีระพันธ์ กิติบุตรตกอยู่ภายใต้ภาระจำยอม
อีกทั้งในสัญญาจะซื้อจะขายก็มิได้ระบุเงื่อนไขการปลดภาระจำยอมไว้ให้ชัดเจน ดุสิต โฮเต็ล แอนด์
รีสอร์ท จึงไม่มีอำนาจฟ้อง

วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2551 ดุสิต โฮเต็ล แอนด์ รีสอร์ท
ได้ยื่นอุทธรณ์ว่าการปลดภาระจำยอมเป็นหน้าที่ของนายจีระพันธ์ กิติบุตร
เมื่อมิได้ดำเนินการนายจีระพันธ์
กิติบุตรจึงเป็นฝ่ายผิดสัญญาต้องชดใช้ค่าเสียหายตามสัญญาจะซื้อจะขาย

วันที่ 14 มีนาคม 2551 นายจีระพันธ์ กิติบุตร กับพวกได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์

วันที่ 29 ธันวาคม 2553 ศาลอุทธรณ์มีคำพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น
โดยวินิจฉัยจากเจตนารมณ์ของคู่สัญญามากกว่าถ้อยคำในสัญญา ซึ่งเห็นว่านายจีระพันธ์ กิติบุตร
กับพวก มิได้ผิดสัญญาจะซื้อจะขาย เนื่องจาก ดุสิต โฮเต็ล แอนด์ รีสอร์ท ทราบว่าโฉนดที่ดินเลขที่
30 มีภาระจำยอมอยู่แล้วตั้งแต่แรก และตกลงซื้อที่ดินดังกล่าว อีกทั้ง
มิได้ปฏิเสธการรับโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดิน ย่อมแสดงให้เห็นว่า ดุสิต โฮเต็ล แอนด์ รีสอร์ท
มิได้ถือว่าภาระจำยอมเป็นสาระสำคัญในการรับโอนกรรมสิทธิ์

วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554 ดุสิต โฮเต็ล แอนด์ รีสอร์ท ยื่นฎีกา

วันที่ 14 มีนาคม 2554 นายจีรพันธ์ กิติบุตร ยื่นคำแก้ฎีกา
คดีนี้จึงอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา

6.3 คดีข้อพิพาทระหว่างบริษัท ดุสิต ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์ จำกัด (มหาชน) (“ดุสิต
ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์”) กับ กระทรวงการคลัง จำเลยที่ 1 กรมธนารักษ์ จำเลยที่ 2 และ
กรุงเทพมหานคร จำเลยที่ 3 (“หน่วยงานราชการ”)

เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน 2552 ดุสิต ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์
ได้ดำเนินการรังวัดแนวเขตที่ดินในบริเวณของโรงแรมรอยัลปริ๊นเซส หลานหลวง
ซึ่งตั้งอยู่บนโฉนดเลขที่ 426 เลขที่ดิน 124 หน้าสำรวจ 179 ตำบลนางเลิ้ง อำเภอดุสิต
จังหวัดกรุงเทพมหานคร ปรากฏว่า
อาคารบางส่วนและแนวรั้วของสำนักงานเขตป้อมปราบศัตรูพ่ายซึ่งตั้งอยู่บนที่ดินด้านทิศเหนือ
โฉนดที่ดินเลขที่ 9802 ได้สร้างรุกล้ำเข้ามาในที่ดินของดุสิต ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์
คิดเป็นเนื้อที่ประมาณ 33 ตารางวา ทั้งนี้ ดุสิต ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์
ได้มีการเจรจาไกล่เกลี่ยข้อพิพาทกับหน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้องข้างต้นแล้วในเดือนกรกฎาคมและตุลาคม
2552 แต่ปรากฏว่าไม่สามารถเจรจาตกลงกันได้ ดังนั้น ดุสิต ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์
จึงได้ยื่นฟ้องหน่วยงานราชการเป็นคดีแพ่ง เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม 2552
ในข้อหาหรือฐานความผิดละเมิด เรียกค่าเสียหาย จำนวนทุนทรัพย์ 15,254,973.28 บาท

วันที่ 29 มีนาคม 2553 ศาลเห็นควรว่าต้องจัดทำแผนที่พิพาทใหม่

วันที่ 31 พฤษภาคม 2553 ศาลได้กำหนดประเด็นข้อพิพาท และวันนัดสืบพยานของดุสิต
ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์ ในวันที่ 24 -26 มีนาคม 2554 และนัดสืบพยานหน่วยงานราชการ ในวันที่
29-31 มีนาคม 2554

วันที่ 30 พฤศจิกายน 2553 ดุสิต ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์
ได้ขายที่ดินอันเป็นที่ตั้งของโรงแรมรอยัลปริ๊นเซส หลานหลวง
พร้อมสิ่งปลูกสร้างโรงแรมรอยัลปริ๊นเซส หลานหลวง ให้กับ บริษัท แกรนด์หลานหลวง จำกัด

วันที่ 31 มีนาคม 2554 ดุสิต ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์ทำคำร้องคัดค้านการกำหนดประเด็นพิพาทเพิ่มเติม

วันที่ 22 เมษายน 2554 บริษัท แกรนด์หลานหลวง จำกัด
ในฐานะที่เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในที่ดินและสิ่งปลูกสร้างโรงแรมรอยัลปริ๊นเซส หลานหลวง
ยื่นคำร้องสอดขอเข้าแทนที่ดุสิต ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์

วันที่ 25 เมษายน 2554 ศาลยกคำร้องขอเข้าแทนที่ดุสิต ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์ของ บริษัท แกรนด์
หลานหลวง จำกัด เนื่องจากศาลเห็นว่าเมื่อดุสิต ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์ขายที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้าง
โรงแรม รอยัลปริ๊นเซส หลานหลวง ให้กับ บริษัท แกรนด์หลานหลวง จำกัด ไปแล้ว
สิทธิในการขอให้หน่วยงานราชการ
รื้อถอนรั้วกำแพงของสำนักงานเขตป้อมปราบที่รุกล้ำเข้ามาในที่ดินและสิทธิในการได้รับชดใช้ค่าใช้ที่ดิน
จึงหมดไป บริษัท แกรนด์หลานหลวง จำกัดจึงไม่อาจเข้าแทนที่สิทธิของดุสิต ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์ได้
และให้บริษัท แกรนด์หลานหลวง จำกัดไปฟ้องหน่วยงานราชการเป็นคดีใหม่
โดยศาลให้งดสืบพยานดุสิต ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์และพยานจำเลย และนัดฟังคำพิพากษาในวันที่ 27
พฤษภาคม 2554

วันที่ 27 พฤษภาคม 2554 ศาลพิพากษายกฟ้องดุสิต ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์ เนื่องจากดุสิต ไทยพร็อพ
เพอร์ตี้ส์ ไม่ใช่ผู้มีส่วนได้เสียในที่ดินพิพาทสำหรับคดีนี้อีกต่อไป

วันที่ 27 มิถุนายน 2554 บริษัท แกรนด์หลานหลวง จำกัด ได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้น ที่มีคำสั่ง
ยกคำร้องขอเข้าแทนที่ดุสิต ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์ของ บริษัท แกรนด์หลานหลวง จำกัด ต่อศาลอุทธรณ์
และ ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งรับการอุทธรณ์ พร้อมทั้งได้ส่งสำเนาอุทธรณ์ของบริษัท แกรนด์หลานหลวง
จำกัด ด้วยวิธีการปิดหมาย ณ สำนักงานของดุสิต ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์ เพื่อให้ดุสิต
ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์ดำเนินการยื่นแก้อุทธรณ์

อย่างไรก็ตาม ดุสิต ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์ ไม่ยื่นแก้อุทธรณ์ของบริษัท แกรนด์หลานหลวง จำกัด
เนื่องจากไม่ขัดข้องในการอุทธรณ์ของบริษัท แกรนด์หลานหลวง จำกัด และดุสิต
ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีนี้อีกต่อไปเนื่องจากศาลได้พิพากษายกฟ้องดุสิต
ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์แล้ว ดังนั้น จึงส่งผลให้กระบวนพิจารณาในชั้นศาลของดุสิต
ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์สิ้นสุดลง

6.4 คดีความของ Philippine Hoteliers, Inc.

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2554 Philippine Hoteliers, Inc.
ถูกฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายเกี่ยวกับข้อพิพาทแรงงานและคดีอื่นๆ
ซึ่งอยู่ระหว่างการพิจารณาคดีของศาลจำนวน 10 คดี
ซึ่งไม่มีผลกระทบต่อการดำเนินธุรกิจอย่างมีนัยสำคัญ

นอกจากนี้ บริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน) และบริษัทย่อย ยังมีคดีความอื่นๆ อีก
แต่ทุนทรัพย์ที่ฟ้องในแต่ละคดีเป็นจำนวนไม่สูงกว่าร้อยละ 5 ของส่วนของเจ้าของ
และไม่มีผลกระทบต่อการดำเนินธุรกิจอย่างมีนัยสำคัญ
อีกทั้งเป็นคดีที่เกิดจากการประกอบธุรกิจโดยปกติ