3. การประกอบธุรกิจของแต่ละสายผลิตภัณฑ์

1.  ลักษณะผลิตภัณฑ์หรือบริการ

บริษัท ไทยเศรษฐกิจประกันภัย จำกัด (มหาขน)
ดำเนินกิจการทางด้านการรับประกันวินาศภัยทุกประเภท (ไม่มีบริษัทย่อย หรือ บริษัทร่วม)
ซึ่งสามารถแบ่งแยกประเภทของการให้บริการดังนี้

1.  การรับประกันอัคคีภัย

    1.  การประกันอัคคีภัยแบบมาตรฐาน

    2.  การประกันอัคคีภัยแบบอุตสาหกรรม

2.  การรับประกันภัยการขนส่งสินค้าทางทะเล

3.  การรับประกันภัยรถยนต์

    1.  การประกันภัยภาคบังคับตาม พรบ.คุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พศ.2535

    2.  การประกันภัยภาคสมัครใจ

        1.  ประเภทคุ้มครองความเสี่ยงภัยทุกประเภท

        2.  ประเภทความรับผิดชอบต่อบุคคลภายนอก

4.  การรับประกันภัยเบ็ดเตล็ด

  4.1 การประกันภัยอุบัติเหตุส่วนบุคคล

  4.2 การประกันภัยอุบัติเหตุ การเดินทาง

  4.3 การประกันสุขภาพ

  4.4 การประกันภัยผู้ขับขี่และผู้โดยสารโดยไม่ระบุชื่อ

  4.5 การประกันภัยโจรกรรม

  4.6 การประกันภัยสำหรับเงิน

  4.7 การประกันภัยความซื่อสัตย์ของลูกจ้าง

  4.8 การประกันภัยเงินทดแทนและแรงงาน

  4.9 การประกันภัยสิทธิการเช่า

  4.10 การประกันภัยคุ้มครองความเสี่ยงภัยทุกชนิด

  4.11 การประกันภัยคุ้มครองเจ้าบ้าน

  4.12 การประกันภัยผู้เล่นกอล์ฟ

  4.13 การประกันภัยงานก่อสร้าง

  4.14 การประกันภัยการติดตั้งเครื่องจักร

  4.15 การประกันภัยเครื่องอุปกรณ์อิเลคโทรนิคส์

  4.16 การประกันภัยความรับผิดต่อบุคคลภายนอก

  4.17 การประกันภัยหม้อกำเนิดไอน้ำและถังอัดความดัน

  4.18 การประกันภัยอัญมณี

  4.19 การประกันภัยความรับผิดในวิชาชีพ

  4.20 การประกันภัยอากาศยาน

  4.21 การประกันภัยความรับผิดกรรมการ และผู้บริหาร

  4.22 การประกันภัยความรับผิดชอบพาณิชย์อิเลคโทรนิค

1.  การตลาดและสภาวะการแข่งขัน

  ก. ลักษณะของลูกค้า, กลุ่มลูกค้าเป้าหมาย, การจำหน่ายและช่องทาง

  ลักษณะของลูกค้า แบ่งได้ 3 ประเภท ดังนี้

1.  ลูกค้าทั่วไป (Personal Line) เช่น บุคคลธรรมดา และ
    ลูกค้ารายย่อยที่มีความต้องการความคุ้มครองที่เหมาะสมต่อฐานะรายได้

2.  ธุรกิจการค้า (Commercial Line) เช่น กลุ่มโรงงานอุตสาหกรรม, กลุ่มห้างร้านต่างๆ,
    กลุ่มธุรกิจการค้า, กลุ่มผู้ประกอบการอื่นๆ เช่น บริษัท เนชั่นมัลติมีเดียกรุ๊ป จำกัด, บริษัท
    S&P Syndicate จำกัด ธนาคารแสตนดาร์ดชาร์เตอร์ดนครธน เป็นต้น

3.  องค์กร/หน่วยงานของรัฐ (State Enterprise) เช่น การไฟฟ้าฝ่ายผลิตฯ,
    องค์การรถไฟฟ้ามหานคร, การท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย เป็นต้น

  ช่องทางการจัดจำหน่าย แบ่งแยกได้ 3 ประเภทใหญ่ๆ คือ

1.  ขายตรง (Direct Sale)

โดยพนักงานฝ่ายการตลาด, สำนักงานสาขาทั่วประเทศ หรือ ลูกค้าติดต่อเข้ามาโดยตรง
โดยส่วนใหญ่จะเป็นลูกค้าที่มีความสัมพันธ์ยาวนาน ซึ่งมีจำนวนทุนประกันภัยไม่มากนัก
มีสัดส่วนของการจัดจำหน่ายประมาณร้อยละ 20 ของเบี้ยประกันภัยรวมในแต่ละปี

2.  ผ่านคนกลาง (Intermediary Placement)

  คิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 60 ของเบี้ยประกันภัยรวมในแต่ละปี

  2.1 นิติบุคคล ได้แก่ บริษัทนายหน้าประกันวินาศภัย, ศูนย์บริการรถยนต์ (Dealer)

2.  บุคคลธรรมดา ได้แก่ ตัวแทนนายหน้าประกันวินาศภัยและบุคคลธรรมดาทั่วไป

3.  ผ่านสถาบันการเงิน (Financial Institution Placement)

เช่น ธนาคาร, ไฟแนนซ์. โดยสินเชื่อ และ เช่าซื้อรถยนต์ หรือสินเชื่อเพื่อการเคหะ
โดยกำหนดให้สถาบันการเงินเป็นผู้รับผลประโยชน์ ซึ่งมีปริมาณงานประมาณ ร้อยละ 20
ของเบี้ยประกันภัยรวม

  ข. สภาพการแข่งขันภายในอุตสาหกรรม, จำนวนคู่แข่ง

ในรอบปีการรับประกันภัย พ.ศ. 2543 จำนวนบริษัทประกันวินาศภัยจำนวน 74
แห่งมีการแข่งขันกันในเชิงของการกำหนดราคาเบี้ยประกันภัย การให้ส่วนลดค่านายหน้า
และการให้บริการเพิ่มที่หลากหลาย ลักษณะการแข่งขันเช่นนี้ ยังคงมีอยู่อย่างต่อเนื่อง
และจะเข้าสู่จุดวิกฤติเมื่อต้นทุนการรับประกันภัยสูงกว่ารายรับค่าเบี้ยประกันภัย
ปัจจัยที่เป็นตัวแปรได้แก่อัตราความเสี่ยงภัยที่สูงขึ้น
และตลาดการรับประกันภัยต่อที่มีข้อจำกัดในการรับเสี่ยงภัยมากขึ้น อย่างไรก็ตาม ในปี พ.ศ. 2544
แนวโน้มของภาวะอุตสาหกรรมโดยรวม ยังมีแนวโน้มที่ดี มีเบี้ยประกันภัยใหม่เข้าสู่ระบบ
จากโครงการสาธารณูปโภคบางแห่งที่คาดว่าจะเริ่มก่อสร้าง
และบางโครงการที่ใกล้จะแล้วเสร็จที่ต้องเปลี่ยนรูปแบบการประกันภัยใหม่ เช่น
โครงการสนามบินสุวรรณภูมิ , โรงงานไฟฟ้าราชบุรี , องค์การรถไฟฟ้ามหานคร เป็นต้น
รวมทั้งการจัดหารูปแบบกรมธรรม์ที่หลากหลาย ให้เป็นทางเลือกและโอกาส
ให้แก่ผู้เอาประกันภัยในราคาที่ยุติธรรมและเหมาะสม

สภาพการแข่งขันในธุรกิจในปัจจุบัน จัดว่าอยู่ในระดับรุนแรง
สืบเนื่องจากอุปสงค์ของประชาชนยังไม่เพิ่มสูงขึ้น ประกอบกับสภาวะเศรษฐกิจตึงตัว
ประชาชนต้องระมัดระวังเรื่องของการจับจ่ายใช้สอย
นอกจากนี้ประชาชนทั่วไปยังขาดความรู้ความเข้าใจในธุรกิจ
และไม่ได้ตระหนักถึงคุณประโยชน์ของการประกันวินาศภัย อย่างพอเพียง

สาเหตุดังกล่าวข้างต้น ทำให้บริษัทประกันภัยทีมีอยู่เดิมในปัจจุบัน
พยายามที่จะรักษาสัดส่วนและฐานลูกค้าเดิมไว้ให้มากที่สุด และต้องพยายามพัฒนาสินค้าใหม่ๆ
ในการขยายผลผลิตเพิ่มมากขึ้น ทั้งนี้ จะเห็นได้จากจำนวนบริษัทประกันภัยในปัจจุบัน มีจำนวนมากถึง
74 ราย ซึ่งสามารถแยกตามขนาดได้ดังนี้

1.  ขนาดใหญ่ ที่มียอดขายสูงกว่า 1,000 ล้านบาท จำนวนประมาณ 12 ราย

2.  ขนาดกลาง ที่มียอดขาย 500 –1,000 ล้านบาท จำนวนประมาณ 17 ราย

3.  ขนาดเล็ก ที่มียอดขายต่ำกว่า 500 ล้านบาท จำนวนประมาณ 45 ราย

นอกจากนี้ ยังได้รับผลกระทบต่อนโยบายของรัฐ ในการเปิดการค้าเสรี ซึ่งทำให้บริษัทต่างชาติ
สามารถที่จะเพิ่มสัดส่วนในการเข้ามาร่วมทุนกับบริษัทประกันภัยไทยได้สูงขึ้นตามลำดับ
ซึ่งจะทำให้บริษัทเหล่านั้น แปรสภาพเป็นกิจการต่างชาติในที่สุด

3.  การจัดหาผลิตภัณฑ์หรือบริการ

    ลักษณะการจัดให้ได้มาซึ่งผลิตภัณฑ์

การพัฒนาและปรับปรุงกรมธรรม์ จะต้อง คำนึงถึงความต้องการของลูกค้าเป็นเกณฑ์ ในการคิดค้น
ซึ่งปกติ จะใช้กรมธรรม์ ที่มีอยู่ในต่างประเทศ
เข้ามาปรับปรุงและดัดแปลงให้เข้ากับสภาพแวดล้อมของสังคมไทย ซึ่งทั้งนี้
การได้มาซึ่งสินค้าดังกล่าวจะถูกควบคุมโดยนายทะเบียนประกันวินาศภัย กรมการประกันภัย
กระทรวงพาณิชย์ สินค้านี้จะต้องได้รับความเห็นชอบก่อนนำมาใช้
เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้เอาประกันภัยถูกเอารัดเอาเปรียบจาก บริษัทประกันภัยนั้นๆ

การดำเนินการของบริษัทเพื่อลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม

  -ไม่มี-

4.  งานที่ยังไม่ได้ส่งมอบ

  -ไม่มี-

  **************************