7. ข้อพิพาททางกฎหมาย 

ปัจจุบันบริษัทมีคดีข้อพิพาท ซึ่งบริษัทหรือบริษัทย่อยเป็นคู่ความหรือคู่กรณี โดยที่คดีหรือข้อพิพาท
ยังไม่สิ้นสุด มีดังต่อไปนี้

7.1 คดีระหว่าง บริษัท เวิลด์ อินเตอร์เทรด คอร์ปอเรชั่น จำกัด (“เวิลด์ อินเตอร์เทรด”) กับ
บริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน) (“ดุสิตธานี”)

สืบเนื่องจากที่กลุ่มดุสิตธานี ได้ซื้ออาคารโรงแรมแกรนด์ พาเลส จากเวิลด์ อินเตอร์เทรด
ซึ่งอาคารดังกล่าวตั้งอยู่บนที่ดินของบริษัท สิริพัทยา จำกัด โดย เวิลด์ อินเตอร์เทรด
ได้ยกเลิกสัญญาเช่าที่ดินกับเจ้าของที่ดิน และดุสิตธานี ได้เข้าไปทำสัญญาเช่าที่ดินฉบับใหม่มีอายุ 30
ปี ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2530 ถึง วันที่ 30 กันยายน 2560
โดยรับเงื่อนไขว่าหากสัญญาเช่าสิ้นสุดลงจะต้องโอนกรรมสิทธิ์ในอาคารและอุปกรณ์ควบให้กับเจ้าของที่ดิน
ทั้งนี้ ดุสิตธานี ได้ปิดกิจการโรงแรมแกรนด์ พาเลส และได้เข้าทำการปรับปรุงตกแต่งโรงแรม
และเปิดดำเนินการกิจการใหม่ในปี 2531 ภายใต้ชื่อโรงแรมดุสิต รีสอร์ท พัทยา

เวิลด์ อินเตอร์เทรด มีคดีความกับบริษัท ตามรายละเอียดดังต่อไปนี้

คดีแพ่ง

บริษัท เวิลด์ อินเตอร์เทรด คอร์ปอเรชั่น จำกัด ฟ้องคดี บริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน)

คดีที่ 1 เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม 2541 นายธเนศ เตลาน กรรมการเวิลด์ อินเตอร์เทรด ได้ยื่นฟ้อง
ดุสิตธานีเป็นคดีแพ่ง เพื่อเพิกถอนสัญญาซื้อขายอาคารโรงแรมดุสิต รีสอร์ท พัทยา
และเรียกร้องค่าเสียหาย ด้วยทุนทรัพย์ 1,045.86 ล้านบาท

ผลคดี วันที่ 17 สิงหาคม 2543 ศาลพิพากษาให้ยกฟ้องเวิลด์ อินเตอร์เทรด โดยวินิจฉัยว่าด้วย
การซื้อขายอาคารที่พิพาทตามสัญญาซื้อขายคู่สัญญามิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามที่ตกลงกันไว้ในสัญญาซื้อขาย
สัญญาดังกล่าวจึงตกเป็นโมฆะ

คดีที่ 2 วันที่ 7 ธันวาคม 2544 เวิลด์ อินเตอร์เทรด ได้ยื่นฟ้องคดีแพ่งต่อดุสิตธานี เป็นคดีแพ่ง
ต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้ เพื่อเรียกอาคารคืน และเรียกค่าเสียหายจากการละเมิด
โดยมีทุนทรัพย์ในการฟ้องคดีเป็นจำนวนเงิน 2,760 ล้านบาท

ผลคดี วันที่ 26 มีนาคม 2547 ศาลได้พิจารณายกฟ้องเวิลด์ อินเตอร์เทรด เนื่องจากดุสิตธานี
เป็นเจ้าของอาคาร ด้วยผลของการครอบครองปรปักษ์ตามกฎหมาย โดยสมบูรณ์แล้ว

วันที่ 26 เมษายน 2547 เวิลด์ อินเตอร์เทรดได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาล และเมื่อวันที่ 3 เมษายน 2550
ศาลอุทธรณ์ได้พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ ยกฟ้องเวิลด์ อินเตอร์เทรด และตัดสินให้
ดุสิตธานีเป็นเจ้าของอาคารโรงแรมดุสิต รีสอร์ท พัทยาโดยสมบูรณ์

วันที่ 3 พฤษภาคม 2550 เวิลด์ อินเตอร์เทรด ได้ยื่นฏีกาคัดค้านคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ ซึ่ง
ดุสิตธานีส่งคำแก้ฎีกาแล้วเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2550
ปัจจุบันอยู่ในระหว่างการพิจารณาคดีของศาลฏีกา

บริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน) ฟ้องคดีบริษัท เวิลด์ อินเตอร์เทรด คอร์ปอเรชั่น จำกัด

คดีที่ 1 เนื่องจาก เวิลด์ อินเตอร์เทรด ได้นำคำพิพากษาของศาลแพ่งเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม 2543
ที่พิพากษาว่าการซื้อขายอาคารที่พิพาทเป็นโมฆะ ยื่นต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ (“จพท.”)
โดยให้เหตุผลว่ากรรมสิทธิ์ในอาคารยังเป็นของตน จพท. จึงจะเข้าปิดหมายยึดทรัพย์อาคาร วันที่
26 มิถุนายน 2544 ดุสิตธานี จึงได้ชำระหนี้จำนวน 44.25 ล้านบาท แทนเวิลด์ อินเตอร์เทรด ต่อ
จพท. ต่อมาดุสิตธานีได้มีหนังสือทวงถามให้ เวิลด์ อินเตอร์เทรด ชำระหนี้ที่ดุสิตธานี
ได้ชำระหนี้แทน แต่เวิลด์ อินเตอร์เทรด ไม่ได้ชำระหนี้ดังกล่าว แต่ประการใด

วันที่ 19 ธันวาคม 2544 ดุสิตธานีจึงได้ยื่นฟ้องเวิลด์ อินเตอร์เทรด
ต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้ในจำนวน ทุนทรัพย์ 45.78 ล้านบาท
เพื่อเรียกร้องให้ชำระเงินคืนจากกรณีดังกล่าวอันเป็นสิทธิโดยชอบตามกฎหมาย

ผลคดี ศาลได้พิพากษาให้เวิลด์ อินเตอร์เทรด ชำระเงินจำนวน 45.78 ล้านบาท
พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของเงินต้น 44.25 ล้านบาท นับตั้งแต่วันที่ 20 ธันวาคม
2544 จนกว่าจะชำระให้แก่ดุสิตธานี ครบถ้วน

วันที่ 26 เมษายน 2547 เวิลด์ อินเตอร์เทรดได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาล ซึ่งต่อมาจพท. แถลงต่อศาลว่า
ไม่ประสงค์จะดำเนินคดีแทนเวิลด์ อินเตอร์เทรด
จึงขอให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบคดีของศาลอุทธรณ์ ต่อมาวันที่ 2 สิงหาคม 2549
ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งให้จำหน่ายคดีดังกล่าวตามคำแถลงของ จพท.

คดีล้มละลาย

บริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน) ฟ้องคดีบริษัท เวิลด์ อินเตอร์เทรด คอร์ปอเรชั่น จำกัด

สืบเนื่องจาก ศาลแพ่งกรุงเทพใต้พิพากษาคดีให้ เวิลด์ อินเตอร์เทรดชำระเงิน จำนวน 45.78
ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีแก่ดุสิตธานี ในมูลหนี้ที่ดุสิตธานี ได้ชำระหนี้แทน
เวิลด์ อินเตอร์เทรด และเวิลด์ อินเตอร์เทรดมิได้ชำระเงินคืนให้แก่ดุสิตธานี ต่อมาวันที่ 31
มกราคม 2548 ดุสิตธานีจึงได้ ยื่นฟ้องล้มละลายเวิลด์ อินเตอร์เทรดต่อศาลล้มละลายกลาง

ผลคดี วันที่ 11 กรกฎาคม 2548 ศาลล้มละลายกลางได้มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาด เวิลด์
อินเตอร์เทรด และในวันที่ 9 สิงหาคม 2548 เวิลด์
อินเตอร์เทรดได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดต่อศาลฎีกา แผนกคดีล้มละลาย

วันที่ 21 ตุลาคม 2551
ศาลฎีกาได้มีคำพิพากษายืนตามศาลชั้นต้นคือมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยเด็ดขาด
ในขั้นตอนต่อไปจพท. จะดำเนินการรวบรวมทรัพย์สินทั้งหมดของเวิลด์ อินเตอร์เทรดและ
เรียกประชุมเจ้าหนี้ เพื่อกำหนดแนวทางในการจัดการทรัพย์สินของเวิลด์ อินเตอร์เทรด

ทั้งนี้ ดุสิตธานีได้ตั้งสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสำหรับการชำระหนี้แทนไปแล้วจำนวน 44.25
ล้านบาท

7.2 คดีข้อพิพาทระหว่างบริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน) (“ดุสิตธานี”) กับ บริษัท พรีเมียร์
รีสอร์ท กระบี่ จำกัด (“พรีเมียร์ รีสอร์ท”)

สืบเนื่องจากที่พรีเมียร์ รีสอร์ท ได้ยกเลิกสัญญารับจ้างบริหารโรงแรมฉบับลงวันที่ 31 พฤษภาคม
2534 ที่ได้ทำไว้กับดุสิตธานี ก่อนสัญญาจะสิ้นสุด โดยมิได้ชำระเงินชดเชยตามที่กำหนดไว้ในสัญญา
ดุสิตธานี จึงยื่นคำร้องต่ออนุญาโตตุลาการเพื่อพิจารณาชี้ขาดให้พรีเมียร์ รีสอร์ทชดใช้ค่าบริหาร
ค่าจูงใจตามสัญญาจ้างบริหาร เป็นจำนวนเงิน 50 ล้านบาท
และค่าเสียหายเนื่องจากการไม่ปฏิบัติตามสัญญาเป็นจำนวนเงิน 27.57 ล้านบาท

วันที่ 26 มิถุนายน 2546 อนุญาโตตุลาการได้วินิจฉัยชี้ขาดว่า ดุสิตธานี และพรีเมียร์
รีสอร์ทเลิกสัญญาโดยความสมัครใจทั้งสองฝ่าย โดยให้พรีเมียร์ รีสอร์ท
ชำระเงินเฉพาะค่าเสียหายเนื่องจากการปฏิบัติผิดสัญญาจ้างบริหาร ให้แก่ดุสิตธานี จำนวน 2.74
ล้านบาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี

วันที่ 26 กันยายน 2546 ดุสิตธานีได้ยื่นคำร้องขอเพิกถอนคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการต่อศาลแพ่ง
ในประเด็นเรื่องการเลิกสัญญาว่าดุสิตธานีมิได้เลิกสัญญาจ้างบริหารโดยสมัครใจ

วันที่ 12 เมษายน 2548 ศาลแพ่งมีคำสั่งว่าคู่สัญญาทั้งสองฝ่ายยกเลิกสัญญาโดยความสมัครใจ
จึงไม่มีเหตุที่จะเพิกถอนคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ จึงยกคำร้องของดุสิตธานี

วันที่ 10 มิถุนายน 2548 ดุสิตธานีจึงยื่นอุทธรณ์ขอให้ศาลอุทธรณ์กลับคำพิพากษาของศาลแพ่ง
และพรีเมียร์ รีสอร์ทได้ยื่นแก้อุทธรณ์ ซึ่งขณะนี้คดีดังกล่าวอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์

7.3 ข้อพิพาทระหว่างบริษัท รอยัลปริ๊นเซส จำกัด (มหาชน) (“รอยัลปริ๊นเซส”) กับ บริษัท เอ็ม
เค พร็อพเพอร์ตี้ จำกัด (“เอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้”)

สืบเนื่องจากการที่ เอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้ ได้ทำสัญญาขอใช้สิทธิเครื่องหมายบริการคำว่า “ธานี”
ซึ่ง รอยัลปริ๊นเซสเป็นเจ้าของอยู่ โดยเงื่อนไขในสัญญากำหนดว่าเอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้
ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมการใช้สิทธิ และค่าสมาชิกประจำปีให้กับรอยัลปริ๊นเซส
ทั้งนี้เมื่อครบกำหนดระยะเวลาตามสัญญาเอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้
ได้ค้างชำระค่าสมาชิกประจำปีต่อรอยัลปริ๊นเซส เป็นจำนวนเงิน 1.3 ล้านบาท
(รวมภาษีมูลค่าเพิ่มแล้ว)

วันที่ 30 ธันวาคม 2541 รอยัลปริ๊นเซสจึงได้ยื่นฟ้องเอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้
ต่อศาลทรัพย์สินทางปัญญา และการค้าระหว่างประเทศกลาง เพื่อเรียกให้เอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้
ชำระค่าสมาชิกที่ค้างจำนวน 1.3 ล้านบาท โดยศาลทรัพย์สินทางปัญญา
และการค้าระหว่างประเทศกลางได้มีคำพิพากษาให้เอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้ ชำระงินจำนวน 1.3
ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 15 ให้แก่รอยัลปริ๊นเซส

วันที่ 1 สิงหาคม 2543 เอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้ได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาของศาลทรัพย์สิน
ทางปัญญา และการค้าระหว่างประเทศกลางต่อศาลฎีกา เพื่อขอให้ศาลฎีกามีคำสั่งจำหน่ายคดี
และให้คู่สัญญา ไปดำเนินการทางอนุญาโตตุลาการก่อน
เนื่องจากตามเงื่อนไขในสัญญาขอใช้สิทธิเครื่องหมายบริการคำว่า “ธานี” ระบุว่า
หากมีข้อโต้แย้งเกี่ยวกับหน้าที่หรือความรับผิดชอบตามสัญญานี้ ให้นำข้อโต้แย้งเสนอต่อ
สภาอนุญาโตตุลาการเพื่อตัดสินชี้ขาด

วันที่ 20 มีนาคม 2544 ศาลฎีกามีคำพิพากษาให้ยกคำพิพากษาของศาลทรัพย์สินทางปัญญา
และการค้าระหว่างประเทศกลาง และจำหน่ายคดีเพื่อให้คู่สัญญาดำเนินการทางอนุญาโตตุลาการก่อน

วันที่ 30 มิถุนายน 2548 รอยัลปริ๊นเซสได้ยื่นคำร้องต่อสำนักงานสภาอนุญาโตตุลาการ
สภาหอการค้าแห่งประเทศไทย เพื่อให้เอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้ชำระเงินจำนวน 2.75 ล้านบาท
(รวมดอกเบี้ยจนถึงวันยื่นคำร้อง) แก่รอยัลปริ๊นเซส

วันที่ 6 กรกฎาคม 2549 เอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้ แถลงต่อสภาอนุญาโตตุลาการ ว่าไม่สามารถ
วางเงินประกันค่าใช้จ่ายต่อสภาอนุญาโตตุลาการได้ เนื่องจากได้นำทรัพย์สินทั้งหมดไปชำระหนี้ให้แก่
เจ้าหนี้อื่น จำนวนกว่า 600 ล้านบาท อนุญาโตตุลาการจึงสั่งหยุดการดำเนินกระบวนพิจารณา
ในชั้นอนุญาโตตุลาการเอาไว้ชั่วคราว เพื่อรอยัลปริ๊นเซสจะได้นำข้อพิพาทไปฟ้องคดีล้มละลาย

วันที่ 25 กันยายน 2549 รอยัลปริ๊นเซสได้ยื่นฟ้องล้มละลายเอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้
ต่อศาลล้มละลายกลาง และเมื่อวันที่ 4 มีนาคม 2551 ศาลล้มละลายกลางมีคำพิพากษายกฟ้อง
เนื่องจากกรณียังไม่ทราบแน่ชัดว่าอนุญาโตตุลาการจะพิจารณาคดีให้รอยัลปริ๊นเซสชนะคดีเป็นจำนวนเงินเท่าใด
หนี้ที่เอามาฟ้องเป็นคดีนี้ จึงไม่อาจกำหนดเป็นจำนวนได้แน่นอน จึงไม่ต้องวินิจฉัยในประเด็นอื่นอีก

วันที่ 4 มีนาคม 2551 รอยัลปริ๊นเซสได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาแผนกคดีล้มละลาย เนื่องจาก เอ็ม เค
พร็อพเพอร์ตี้ มีเหตุสมควรล้มละลาย โดยเป็นหนี้ที่สามารถกำหนดได้แน่นอนแล้ว
และศาลมีคำสั่งรับอุทธรณ์แล้ว

7.4 ข้อพิพาทระหว่าง บริษัท ดุสิต โฮเต็ล แอนด์ รีสอร์ท จำกัด (“ดุสิต โฮเต็ล แอนด์ รีสอร์ท”)
กับ นายจีระพันธ์ กิติบุตร กับพวก

วันที่ 31 สิงหาคม 2547 ดุสิต โฮเต็ล แอนด์ รีสอร์ท ได้ยื่นฟ้อง นายจีระพันธ์ กิติบุตร กับพวก
เป็นจำเลยต่อศาลจังหวัดเชียงใหม่ด้วยทุนทรัพย์จำนวน 40.18
ล้านบาทในข้อหาผิดสัญญาและเรียกค่าเสียหายจากกรณีที่มีข้อตกลงเรื่องการขายที่โดยปลอดภาระผูกพันแต่ปรากฏว่าที่ดินที่ขายติดภาระจำยอม

วันที่ 20 ธันวาคม 2550 ศาลจังหวัดเชียงใหม่ได้มีคำสั่งยกฟ้อง โดยให้เหตุผลว่า ดุสิต โฮเต็ล
แอนด์ รีสอร์ท ทราบมาตั้งแต่ต้นแล้วว่าที่ดินของนายจีระพันธ์ กิติบุตร ตกอยู่ภายใต้ภาระจำยอม
อีกทั้งในสัญญา จะซื้อจะขายก็มิได้ระบุเงื่อนไขการปลดภาระจำยอมไว้ให้ชัดเจน ดุสิต โฮเต็ล แอนด์
รีสอร์ท จึงไม่มีอำนาจฟ้อง

วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2551 ดุสิต โฮเต็ล แอนด์ รีสอร์ท
ได้ยื่นอุทธรณ์ว่าการปลดภาระจำยอมเป็นหน้าที่ของนายจีระพันธ์ กิติบุตร
เมื่อมิได้ดำเนินการนายจีระพันธ์ กิติบุตรจึงเป็นฝ่ายผิดสัญญา
ต้องชดใช้ค่าเสียหายตามสัญญาจะซื้อจะขาย

คดีนี้อยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์

5.  คดีความของ Philippine Hoteliers Inc.

ณ วันที่ 31ธันวาคม 2551 Philippine Hoteliers, Inc. ถูกฟ้องเรียกค่าเสียหาย
เกี่ยวกับข้อพิพาททางด้านแรงงาน อยู่ในระหว่างการพิจารณาคดีของศาล 12 คดี

นอกจากนี้ Philippine Hoteliers Inc. ได้ถูกประเมินภาษีสำหรับปี 2541 จาก Bureau of
Internal Revenue (BIR) เป็นจำนวนเงิน 21,817,405 เปโซ ซึ่ง Philippine
Hoteliers, Inc. ได้โต้แย้ง และฝ่ายบริหารของ Philippine Hoteliers, Inc.
มีความเห็นว่า ค่าใช้จ่ายจากภาระหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นดังกล่าว (ถ้ามี)
จะไม่มีสาระสำคัญและไม่มีผลกระทบต่องบการเงินจึงมิได้มีการตั้งสำรองดังกล่าวในงบการเงิน
ปัจจุบันคดีที่เกี่ยวกับศาลภาษีอากรยังคงอยู่ในระหว่างการรอพิจารณาของศาลภาษีอากรแผนกคดีอุทธรณ์ประเทศฟิลิปปินส์

7. 6 คดีความอื่น ๆ

นอกจากนี้ บริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน) และบริษัทย่อย ได้ยื่นฟ้อง
และดำเนินคดีต่อลูกหนี้บางรายที่ค้างชำระค่าบริการห้องพักและอาหาร อย่างไรก็ตาม
ทุนทรัพย์ที่ฟ้องในแต่ละคดีนั้นเป็นจำนวนที่ ไม่สูงนักและมีทุนทรัพย์ไม่เกินร้อยละ 5
ของส่วนของผู้ถือหุ้นของบริษัท ไม่เป็นสาระสำคัญที่สมควร แก่การรายงาน