1.  ปัจจัยความเสี่ยง

1.1 ความเสี่ยงจากการแข่งขันและการเปิดเสรีธุรกิจประกันภัย

การเปิดเสรีธุรกิจประกันภัย ส่งผลให้โครงสร้างการดำเนินธุรกิจประกันภัยในประเทศไทย
เปลี่ยนจากการถือหุ้นใหญ่โดยคนไทย เป็นการร่วมทุนกับบริษัทประกันภัยต่างประเทศ
และผู้ประกอบการต่างประเทศที่เข้ามาร่วมทุนส่วนใหญ่ จะมีฐานเงินกองทุนที่เข้มแข็ง
พร้อมทั้งได้นำเทคโนโลยี่และผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ เข้ามาในตลาดประกันภัยของไทย
ส่งผลให้มีการแข่งขันที่รุนแรง

บริษัทได้เตรียมพร้อมสำหรับผลกระทบที่อาจเกิดขึ้น โดยใช้ประสบการณ์ในการวิเคราะห์
และพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ ที่สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ สังคม
และความต้องการของลูกค้า พร้อมทั้งหาช่องทางการตลาดและให้บริการที่ดี
ปรับเปลี่ยนโครงสร้างองค์กร ให้สามารถตอบรับกับสภาพตลาดที่เปลี่ยนแปลงไป
และดำเนินนโยบายควบรวมกิจการกับบริษัทประกันภัยขนาดกลางและขนาดเล็ก เพื่อขยายฐานลูกค้า
ให้สามารถทำการตลาดเชิงรุกได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยมีต้นทุนการดำเนินงานที่ต่ำ
และมุ่งเน้นพัฒนาบุคลากรทุกระดับ ให้มีคุณภาพ เพื่อช่วยนำพาบริษัท
ให้เติบโตไปข้างหน้าได้อย่างมั่นคงและต่อเนื่อง

1.2 ความเสี่ยงจากการรับประกันภัย

1.2.1 ความเสี่ยงจากความเสียหายที่เพิ่มสูงขึ้น เนื่องจากผลกระทบของปัจจัยภายนอก
ทั้งจากสภาพทางภูมิศาสตร์ ภัยธรรมชาติ ภัยพิบัติ หรืออุบัติภัย
และอาจนำมาซึ่งความความเสียหายรุนแรง ต่อชีวิต ร่างกาย และทรัพย์สิน ที่บริษัทรับประกันภัยไว้

บริษัทได้มีมาตรการบริหารความเสี่ยง โดยพิจารณาคัดเลือกกลุ่มลูกค้า ลักษณะกิจการ
ตลอดจนความเสี่ยงของภัย ที่จะรับประกันภัยอย่างเข้มงวด
ได้มีการกระจายความเสี่ยงโดยทำประกันต่อแบบสัญญาล่วงหน้า และ แบบเฉพาะราย (Treaty
Reinsurance and Facultative Reinsurance)
ไว้กับบริษัทประกันภัยที่มั่นคงทั้งในประเทศและต่างประเทศ นอกจากนั้นยังได้ซื้อการประกันต่อ
แบบความเสียหายส่วนเกิน (Excess of Loss Insurance)
ซึ่งจะช่วยควบคุมความเสี่ยงภัยที่บริษัทรับไว้เอง ไม่ให้ได้รับผลกระทบรุนแรง

1.2.2 ความเสี่ยงจากสัดส่วนของผลิตภัณฑ์
การรับประกันภัยโดยเน้นเจาะตลาดเฉพาะภัยบางประเภท
อาจทำให้รายได้ของบริษัทต้องผูกติดกับผลิตภัณฑ์นั้น
ซึ่งอาจมีต้นทุนหรือค่าเสียหายโดยเฉลี่ยอยู่ในระดับสูง เช่นการประกันรถยนต์
และอาจส่งผลกระทบต่อรายได้หรือกำไรของบริษัท

บริษัทมีมาตรการป้องกันผลกระทบดังกล่าว โดยการบริหารสัดส่วนของผลิตภัณฑ์
ให้กระจายการรับเสี่ยงภัยไปในทุกประเภทภัยด้วยสัดส่วนที่เหมาะสม สอดคล้องกับสภาพตลาด
โดยใช้หลักวิชาการ ข้อมูลทางสถิติที่ทันสมัย และวิสัยทัศน์ ในการวางแผนกลยุทธ์ทางการตลาด
เพื่อมุ่งเน้นเจาะตลาดในผลิตภัณฑ์ ที่สามารถสร้างผลกำไร และมีแนวโน้มการเติบโตดี

1.3 ความเสี่ยงของความปลอดภัยของระบบข้อมูลสารสนเทศ

ข้อมูลและสถิติต่างๆ ในระบบสารสนเทศ มีความสำคัญอย่างมากต่อการดำเนินธุรกิจของบริษัท
ทั้งด้านวางแผนการบริหาร วางแผนกลยุทธทางการตลาด วางแผนผลิตภัณฑ์ใหม่
และวางแผนขยายธุรกิจ หากข้อมูลลับและมีความสำคัญดังกล่าว สูญหาย
หรือถูกแพร่งพรายไปยังบริษัทคู่แข่งขัน อาจทำให้บริษัทได้รับความเสียหาย
และมีผลกระทบต่อการดำเนินธุรกิจ

บริษัทมีมาตรการป้องกันความเสียงดังกล่าวโดย มีระบบการเก็บข้อมูล
และระบบสำรองข้อมูลที่ปลอดภัย มีประสิทธิภาพ เพื่อป้องกันการสูญหายของข้อมูล
และกำหนดระดับพนักงานที่สามารถเข้าถึงข้อมูลได้ในแต่ละระดับชั้น

1.4 ความเสี่ยงจากสถานการณ์โลก

นับแต่กรณีการก่อวินาศกรรมในสหรัฐอเมริกา ความเสียหายจากภัยธรรมชาติ หรืออุบัติภัยครั้งใหญ่ๆ
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ก่อให้เกิดความสูญเสียต่อชีวิต ทรัพย์สิน และธุรกิจอย่างมาก
โดยเฉพาะผลกระทบที่เกิดขึ้นกับบริษัทประกันภัยในต่างประเทศ
ซึ่งต้องชดใช้ค่าเสียหายจำนวนมหาศาล ประกอบกับภาวะซบเซาของตลาดหุ้นทั่วโลก
ทำให้รายได้จากการลงทุนของบริษัทประกันลดลง มีผลขาดทุนสะสมเพิ่มขึ้น
บางบริษัทต้องเพิ่มเงินทุนให้เพียงพอ ที่จะดำเนินกิจการต่อไป
หลายบริษัทประสบปัญหาจนต้องปิดกิจการ ส่วนบริษัทที่เหลืออยู่ต้องเปลี่ยนนโยบาย
โดยลดจำนวนเงินที่จะรับประกันต่อ เลือกเฟ้นงานและกำหนดเงื่อนไขการรับประกันต่อที่เข้มงวด
ส่งผลให้ความสามารถรับเสี่ยงภัยในตลาดประกันต่อหดตัวลง

บริษัทได้รับผลกระทบดังกล่าวเพียงเล็กน้อย เนื่องจากบริษัททำประกันต่อประมาณร้อยละ 25
ของเบี้ยรับทั้งสิ้น และทำประกันต่อกับต่างประเทศประมาณร้อยละ 35-40 ของการทำประกันต่อ
นอกจากนั้น บริษัทมีมาตรการแก้ปัญหาโดยรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับบริษัทประกันต่อต่างประเทศ
ควบคู่ไปกับการศึกษาลู่ทางการทำประกันต่อในรูปแบบอื่นๆ
และเพิ่มความเข้มงวดในการคัดเลือกภัยที่จะรับประกันภัย เพื่อให้การดำเนินงานของสัญญาประกันต่อ
มีผลตอบแทนดีตามสมควร

  1.5 ความเสี่ยงจากการลงทุน

การลงทุนของบริษัทอยู่ภายใต้ขอบเขตและข้อกำหนดของกรมการประกันภัย
ตามพระบัญญัติประกันวินาศภัย และพระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ. 2535
ซึ่งได้กำหนดชนิดของหลักทรัพย์ที่อนุญาตให้ลงทุน
รวมทั้งควบคุมสัดส่วนของการลงทุนในหลักทรัพย์ใดหลักทรัพย์หนึ่ง เช่น
มีข้อกำหนดให้บริษัทสามารถลงทุนใน หุ้นสามัญ หุ้นกู้ และหน่วยลงทุน ต่อรายได้ไม่เกินร้อยละ 5
ของสินทรัพย์รวมของบริษัท ตั๋วสัญญาใช้เงินของบริษัทเงินทุน ต่อรายได้ไม่เกินร้อยละ 10
ของสินทรัพย์รวมของบริษัท มีเงินฝากในธนาคารใดธนาคารหนึ่ง ไม่เกินร้อยละ 20
ของสินทรัพย์รวมของบริษัท เป็นต้น ดังนั้นโอกาสที่บริษัทจะสูญเสียเงินลงทุนทั้งหมด
จึงไม่น่าที่จะเป็นไปได้ ซึ่งบริษัทมีสินทรัพย์ที่อยู่ในรูปของ เงินสด เงินฝากธนาคาร เงินให้กู้ยืม
ตั๋วสัญญาใช้เงิน พันธบัตร หุ้นกู้ หุ้นสามัญ และหน่วยลงทุน ซึ่งการลงทุนดังกล่าวทั้งหมดให้ผลตอบแทน
หรือรายได้ในรูปของดอกเบี้ยและเงินปันผล

ความเสี่ยงจากการลงทุนอาจจะมีขึ้นได้ จากปัจจัยภายนอก ได้แก่ สภาพเศรษฐกิจ การเมือง
การเงินการคลัง กฎหมายระหว่างประเทศ ซึ่งล้วนเป็นปัจจัยภายนอก ที่กระทบต่อราคาหลักทรัพย์
และเป็นความเสี่ยงที่บริษัทไม่สามารถควบคุมได้
บริษัทอาจมีความเสี่ยงจากการลงทุนของมูลค่าของหลักทรัพย์ที่ได้ลงทุนไป
ไม่ว่าในรูปการปรับราคาเพื่อแสดงมูลค่ายุติธรรมของราคา
ตราสารหนี้อันเป็นผลมาจากการเปลี่ยนแปลงอัตราดอกเบี้ยตามท้องตลาด
หรือการลดลงของมูลค่าหลักทรัพย์ในตลาดหลักทรัพย์

แนวทางในการแก้ไขหรือป้องกัน :

  บริษัทได้มีการวางแผนเพื่อรองรับความเสี่ยงเหล่านี้ ดังนี้

-   การกระจายการลงทุนไปในธุรกิจต่างๆ เพื่อลดความเสี่ยง (Diversification)

-   บริษัทมีกระบวนการพิจารณาการลงทุนอย่างรอบคอบ
    และมีนโยบายที่จะหลีกเลี่ยงการลงทุนในหลักหลักทรัพย์ที่มีความเสี่ยงสูง
    ประเภทหลักทรัพย์เก็งกำไร และจะเน้นการลงทุนในสินทรัพย์ที่มีคุณภาพ
    และให้ผลตอบแทนที่แน่นอน

-   มีการจัดทำแผนการลงทุน เพื่อให้ผู้ที่เกี่ยวข้องนำไปปฏิบัติ
    โดยแผนดังกล่าวจะได้รับการปรับปรุงไปตามสถานการณ์ และสภาพเศรษฐกิจในขณะนั้น
    นอกจากนี้ งานด้านการลงทุนยังได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิดจากฝ่ายบริหาร
    เนื่องจากรายได้จากการลงทุนถือเป็นรายได้หลักส่วนหนึ่งของบริษัท