2 ปัจจัยความเสี่ยง

การดำเนินธุรกิจของบริษัทต้องเผชิญกับปัจจัยความเสี่ยงต่าง ๆ
ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อการดำเนินงานและราคาหุ้นของบริษัท อนึ่ง
ปัจจัยความเสี่ยงดังต่อไปนี้เป็นเพียงปัจจัยความเสี่ยงสำคัญบางประการที่อาจส่งผลกระทบต่อบริษัท
ทั้งนี้ อาจมีปัจจัยความเสี่ยงอื่น ๆ
ที่บริษัทไม่ทราบและอาจมีปัจจัยความเสี่ยงบางประการที่บริษัทเห็นว่าไม่เป็นสาระสำคัญ
ซึ่งปัจจัยความเสี่ยงเหล่านี้อาจส่งผลกระทบต่อการดำเนินธุรกิจของบริษัทในอนาคตได้

ความเสี่ยงในการประกอบธุรกิจ

การปฏิรูปวงการโทรคมนาคมไทยทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงการให้บริการโทรคมนาคมในประเทศไทย
ทั้งทางด้านเทคโนโลยี และกฎระเบียบที่เกี่ยวข้อง ซึ่งปัจจัยเหล่านี้
อาจทำให้บริษัทมีความเสี่ยงในการประกอบกิจการโทรคมนาคมดังต่อไปนี้

1.  ความเสี่ยงในการประกอบธุรกิจได้อย่างต่อเนื่องในระยะยาว

ธุรกิจหลักของบริษัท คือ การประกอบกิจการและการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ตาม พรบ.
การประกอบกิจการโทรคมนาคม ซึ่งมาตรา 80 แห่ง พรบ. การประกอบกิจการโทรคมนาคม
กำหนดให้บริษัทยังคงมีสิทธิให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ตามที่กำหนดไว้ในสัญญาร่วมการงานซึ่งทำขึ้นระหว่างบริษัทและ
กสท. ได้โดยไม่ต้องขอรับใบอนุญาตจาก กทช. อนึ่ง ตามสัญญาร่วมการงาน กสท.
อาจใช้สิทธิตามสัญญาซึ่งรวมถึงการบอกเลิกสัญญา
หากบริษัทไม่ปฏิบัติตามข้อสัญญาข้อใดข้อหนึ่งซึ่งส่งผลให้ กสท.
ได้รับความเสียหายและบริษัทไม่สามารถดำเนินการแก้ไขการไม่ปฏิบัติตามสัญญาดังกล่าวได้ภายในเวลาที่กำหนด
หรือหากบริษัทตกเป็นผู้ขาดคุณสมบัติตาม พรบ. การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว ดังนั้น
จึงเป็นไปได้ว่าหากบริษัทปฏิบัติผิดสัญญา กสท. อาจใช้สิทธิบอกเลิกสัญญาได้
ซึ่งหากการบอกเลิกสัญญาดังกล่าวสามารถทำได้โดยถูกต้องตามกฎหมาย
ก็อาจส่งผลกระทบในทางลบอย่างมีนัยสำคัญต่อธุรกิจ ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน
และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท

2.  ความเสี่ยงจากการที่สัญญาร่วมการงานสิ้นสุดลง

บริษัทประกอบธุรกิจหลักเกี่ยวกับการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ในประเทศไทย
ภายใต้สัญญาร่วมการงานระหว่างบริษัทกับ กสท. ฉบับลงวันที่ 14 พฤศจิกายน 2533
โดยสัญญาร่วมการงานดังกล่าวมีระยะเวลาทั้งสิ้น 27 ปี
(ภายหลังจากการแก้ไขเพิ่มเติมสัญญาร่วมการงาน) ซึ่งจะครบกำหนดในวันที่ 15 กันยายน 2561
อนึ่ง สืบเนื่องจากการมีผลบังคับใช้ของ พรบ. การประกอบกิจการโทรคมนาคม กสท.
ไม่สามารถอนุญาตให้บุคคลอื่นใดเข้าประกอบกิจการโทรคมนาคมได้อีกต่อไป
ผู้ที่ประสงค์จะประกอบกิจการโทรคมนาคมจะต้องขอรับใบอนุญาตประกอบกิจการโทรคมนาคมจาก
กทช. ดังนั้น
หากบริษัทประสงค์ที่จะประกอบกิจการโทรคมนาคมต่อไปภายหลังจากสัญญาร่วมการงานสิ้นสุดลง
บริษัทจะต้องยื่นขอรับใบอนุญาตประกอบกิจการโทรคมนาคมจาก กทช.
จึงยังคงมีความไม่แน่นอนว่าบริษัทจะได้รับใบอนุญาตให้ประกอบกิจการโทรคมนาคมจาก กทช.
หรือไม่ หรือใบอนุญาตดังกล่าวจะมีข้อกำหนดและเงื่อนไขเป็นอย่างไร
ความไม่แน่นอนดังกล่าวอาจส่งผลกระทบในทางลบต่อธุรกิจ ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน
และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท

3.  ความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงทางกฎหมาย กฎระเบียบ
    และนโยบายของรัฐที่เกี่ยวข้องกับกิจการโทรคมนาคม

(1) กิจการโทรคมนาคมอยู่ในช่วงระยะเวลาการเปลี่ยนแปลงและมีความไม่ชัดเจนในกฎระเบียบที่เกี่ยวข้อง

ในปัจจุบันการประกอบกิจการโทรคมนาคมอยู่ภายใต้กฎหมายหลักสองฉบับ ได้แก่ พรบ.
องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่ และ พรบ. การประกอบกิจการโทรคมนาคม อย่างไรก็ดี
กฎหมายดังกล่าวและกฎหมายสำคัญที่เกี่ยวข้องอื่น ๆ ยังคงมีประเด็นข้อกฎหมายต่าง ๆ ที่ไม่ชัดเจน

ในเดือนตุลาคม 2547 ได้มีการจัดตั้ง กทช. ซึ่งเป็นองค์กรอิสระขึ้นตามที่รัฐธรรมนูญฉบับปี พ.ศ.
2540 กำหนด เพื่อทำหน้าที่กำกับดูแลกิจการสื่อสารโทรคมนาคมในประเทศไทย โดย กทช.
มีอำนาจตาม พรบ. การประกอบกิจการโทรคมนาคม และ พรบ. องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่
ในการกำหนดนโยบายและออกกฎระเบียบต่าง ๆ
อันอาจส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อกิจการโทรคมนาคม ซึ่งรวมถึงกฎระเบียบที่เกี่ยวข้องกับ (1)
การแข่งขันโดยเสรีและอย่างเป็นธรรมระหว่างผู้ประกอบกิจการโทรคมนาคม (2)
อัตราค่าธรรมเนียมและค่าบริการในกิจการโทรคมนาคม (3)
การจัดสรรคลื่นความถี่และทรัพยากรโทรคมนาคมอื่น ๆ (4) การคุ้มครองผู้ใช้บริการ (5)
การส่งเสริมบริการด้านโทรคมนาคมอื่น ๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม และ
(6) การเตรียมพร้อมด้านโทรคมนาคมยามเกิดเหตุฉุกเฉิน

รัฐธรรมนูญฉบับปี พ.ศ. 2540 ได้ถูกยกเลิกและได้มีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับปี พ.ศ. 2550
โดยมาตรา 47
ของรัฐธรรมนูญฉบับดังกล่าวได้บัญญัติให้มีการจัดตั้งองค์กรของรัฐที่เป็นอิสระองค์กรหนึ่ง
(ต่อไปนี้ขอเรียกองค์กรดังกล่าวว่า “กสทช.”)
ทำหน้าที่จัดสรรคลื่นความถี่และกำกับการประกอบกิจการวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์
และกิจการโทรคมนาคม ทั้งนี้ ตามที่กฎหมายบัญญัติ ซึ่งหมายความว่า กสทช.
จะเป็นองค์กรที่กำกับดูแลกิจการโทรคมนาคมแทนที่ กทช. อย่างไรก็ดี ปัจจุบันร่าง พรบ.
องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่และกำกับการประกอบกิจการวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์
และกิจการโทรคมนาคม ซึ่งจะประกาศใช้แทนที่ พรบ. องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่
ยังอยู่ในกระบวนการนิติบัญญัติ
จึงยังไม่มีความแน่ชัดว่าร่างพระราชบัญญัติฉบับดังกล่าวจะมีผลบังคับใช้เมื่อใด

นอกจากนี้ บริษัทไม่สามารถคาดการณ์เกี่ยวกับการใช้อำนาจในการกำกับดูแลของ กทช. หรือ
กสทช. รวมทั้งลักษณะและขอบเขตในการกำหนดนโยบายและกฎระเบียบในอนาคต
และการกำกับดูแลการดำเนินการต่าง ๆ ตามนโยบายของ กทช. หรือ กสทช.
รวมทั้งการบังคับใช้บทบัญญัติของกฎหมายและกฎระเบียบต่าง ๆ
ทั้งที่มีอยู่ในปัจจุบันและที่จะประกาศใช้ในอนาคต
ความไม่แน่นอนที่เกิดขึ้นจากการปฏิรูปเปลี่ยนแปลงกฎหมายและกฎระเบียบที่เกี่ยวข้องกับกิจการโทรคมนาคมตามที่กล่าวข้างต้น
อาจมีผลกระทบในเชิงลบต่อบริษัทในด้านต่าง ๆ
ทั้งในเรื่องการดำเนินกรตามกลยุทธ์ทางธุรกิจของบริษัทหรือการปรับตัวให้สอดคล้องกับสภาพตลาด

(2) รัฐบาลอยู่ในระหว่างการพิจารณาผลทางกฎหมายของสัญญาแก้ไขเพิ่มเติมสัญญาร่วมการงาน

พระราชบัญญัติว่าด้วยการให้เอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการในกิจการของรัฐ พ.ศ. 2535
(“พรบ. การให้เอกชนเข้าร่วมงาน”) ซึ่งมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 8 เมษายน 2535
กำหนดให้หน่วยงานราชการที่ประสงค์จะให้เอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการในโครงการของรัฐที่มีวงเงินลงทุนตั้งแต่
1,000 ล้านบาทขึ้นไปปฏิบัติตามขั้นตอนต่าง ๆ ซึ่งแบ่งได้เป็น 3 ขั้นตอน กล่าวคือ
ขั้นตอนที่หนึ่งให้หน่วยงานเจ้าของโครงการเสนอผลการศึกษาและวิเคราะห์โครงการโดยละเอียดต่อกระทรวงการคลังเพื่อขอความเห็นชอบจากคณะรัฐมนตรี
เมื่อได้รับความเห็นชอบจากคณะรัฐมนตรีแล้วจึงจะเริ่มขั้นตอนที่สองคือ
ขั้นตอนการดำเนินการตามโครงการ
ซึ่งเป็นขั้นตอนการคัดเลือกเอกชนที่จะได้เข้าร่วมโครงการของรัฐ
รวมทั้งการเจรจาทำสัญญาในประเด็นต่าง ๆ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งการตกลงเกี่ยวกับเรื่องผลประโยชน์ของรัฐ หลังจากนั้นจึงจะเป็นขั้นตอนที่สาม
ซึ่งเป็นขั้นตอนของการกำกับดูแลและติดตามผลการดำเนินงานตามสัญญาตามที่ได้ลงนามโดยคณะกรรมการประสานงาน

บริษัทได้เข้าร่วมดำเนินกิจการให้บริการวิทยุคมนาคมระบบเซลลูล่าร์กับ กสท.
โดยเข้าทำสัญญาร่วมการงานในวันที่ 14 พฤศจิกายน 2533 ซึ่งเป็นวันก่อนวันที่ พรบ.
การให้เอกชนเข้าร่วมงาน มีผลใช้บังคับ โดยในขณะนั้นวงเงินลงทุนในโครงการมีมูลค่ามากกว่า
5,500 ล้านบาท และมีระยะเวลาดำเนินการตามสัญญา 15 ปี อนึ่ง พรบ.
การให้เอกชนเข้าร่วมงาน
กำหนดว่าโครงการใดที่ได้มีการริเริ่มดำเนินการไปแล้วในขั้นตอนใดก่อนวันที่ พรบ.
การให้เอกชนเข้าร่วมงาน ใช้บังคับให้เป็นอันใช้ได้ แต่การดำเนินการในขั้นตอนต่อไปต้องปฏิบัติตาม
พรบ. การให้เอกชนเข้าร่วมงาน ดังนั้น สัญญาร่วมการงานซึ่งทำขึ้นก่อนวันที่ พรบ.
การให้เอกชนเข้าร่วมงาน ใช้บังคับ
จึงมีผลใช้บังคับได้โดยไม่ต้องดำเนินการตามขั้นตอนที่หนึ่งและสอง
เพียงแต่จะต้องมีการกำกับดูแลและติดตามผลการดำเนินการตามสัญญาโดยคณะกรรมการประสานงานตามขั้นตอนที่สามที่กำหนดไว้ใน
พรบ. การให้เอกชนเข้าร่วมงาน เท่านั้น

อย่างไรก็ดี ภายหลังจากที่ พรบ. การให้เอกชนเข้าร่วมงาน มีผลใช้บังคับแล้ว
บริษัทได้เข้าทำสัญญาแก้ไขเพิ่มเติมสัญญาร่วมการงานกับ กสท. จำนวน 3 ครั้ง กล่าวคือ
การแก้ไขเพิ่มเติมสัญญาร่วมการงานครั้งที่ 1/2536 เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2536 ครั้งที่ 2/2539
เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2539 และครั้งที่ 3/2539 เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2539
โดยประเด็นข้อสัญญาที่มีการแก้ไขนั้น รวมถึงประเด็นที่เกี่ยวกับระยะเวลาการดำเนินการตามสัญญา
อัตราผลประโยชน์ตอบแทนที่บริษัทจะพึงชำระให้แก่ กสท. และในประเด็นอื่น ๆ อีกบางประเด็น

คณะรัฐมนตรีได้มีมติเมื่อวันที่ 23 มกราคม 2550
ให้คณะกรรมการกฤษฎีกาทำการพิจารณาให้ความเห็นประเด็นปัญหาข้อกฎหมายว่าในการแก้ไขสัญญาร่วมการงานทั้ง
3 ครั้งดังกล่าว กสท.
ซึ่งเป็นหน่วยงานเจ้าของโครงการมีหน้าที่และได้ปฏิบัติโดยถูกต้องตามขั้นตอนของ พรบ.
การให้เอกชนเข้าร่วมงาน หรือไม่ ซึ่งคณะกรรมการกฤษฎีกาได้ให้ความเห็น (เรื่องเสร็จที่
292/2550) ว่าการแก้ไขสัญญาทั้ง 3 ครั้ง
ไม่ได้มีการเสนอเรื่องให้คณะกรรมการประสานงานพิจารณา
และมิได้มีการนำเสนอให้คณะรัฐมนตรีให้ความเห็นชอบ
จึงถือว่าเป็นการแก้ไขสัญญาร่วมการงานที่ไม่ได้ดำเนินการให้ถูกต้องตามขั้นตอนที่ พรบ.
การให้เอกชนเข้าร่วมงานกำหนดไว้ อย่างไรก็ดี
คณะกรรมการกฤษฎีกามีความเห็นว่าสัญญาแก้ไขสัญญาร่วมการงานทั้ง 3 ฉบับยังคงมีผลใช้บังคับอยู่
แต่หากคณะรัฐมนตรีพิจารณาถึงผลกระทบและความเหมาะสม
โดยคำนึงถึงผลประโยชน์ของรัฐและประโยชน์สาธารณะแล้วเห็นว่าควรเพิกถอนสัญญาแก้ไขสัญญาร่วมการงานทั้ง
3 ฉบับ คณะรัฐมนตรีก็สามารถที่จะทำได้
แต่ถ้าคณะรัฐมนตรีเห็นว่ามีเหตุผลความจำเป็นพิเศษเพื่อประโยชน์สาธารณะ หรือประโยชน์ของรัฐ
และเพื่อความต่อเนื่องของการให้บริการสาธารณะ
คณะรัฐมนตรีก็อาจใช้ดุลยพินิจพิจารณาให้ความเห็นชอบให้มีการดำเนินการแก้ไขสัญญาร่วมการงานได้ตามความเหมาะสม

อนึ่ง ความเห็นของคณะกรรมการกฤษฎีกาดังกล่าวข้างต้น
เป็นเพียงความเห็นทางกฎหมายที่ไม่มีผลผูกพันบริษัท อย่างไรก็ดี
ในปัจจุบันได้มีการแต่งตั้งคณะกรรมการประสานงานตาม พรบ. การให้เอกชนเข้าร่วมงาน
เพื่อพิจารณาเรื่องการแก้ไขสัญญาร่วมการงานทั้ง 3
ครั้งตามความเห็นของคณะกรรมการกฤษฎีกาดังกล่าวข้างต้นแล้ว
แต่คณะกรรมการประสานงานยังไม่มีข้อสรุปประการใด ทั้งนี้
หากคณะรัฐมนตรีมีมติให้เพิกถอนสัญญาแก้ไขสัญญาร่วมการงานทั้ง 3 ฉบับ
หรือมีมติให้บริษัทชำระผลประโยชน์ที่รัฐควรได้รับคืนให้แก่รัฐ
(ซึ่งบริษัทคงต้องใช้สิทธิทางศาลเพื่อปกป้องสิทธิของบริษัท)
เหตุดังกล่าวอาจส่งผลกระทบในทางลบอย่างมีนัยสำคัญต่อธุรกิจของบริษัท

(3) ความไม่แน่นอนในเรื่องข้อพิพาทเกี่ยวกับการชำระค่าเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม

ตาม พรบ. การประกอบกิจการโทรคมนาคม
ผู้ขอเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมและผู้ให้บริการเชื่อมต่อจะต้องทำสัญญาเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมต่อกัน
ในปัจจุบันผู้ประกอบการบางราย เช่น ทีโอที ยังไม่ได้เข้าทำสัญญาเชื่อมต่อโครงข่ายกับบริษัท
โดยทีโอทีซึ่งเป็นคู่สัญญากับบริษัทตามข้อตกลงเชื่อมโยงโครงข่ายซึ่งทำขึ้นในปี 2537 และ 2544
กำหนดให้บริษัทต้องชำระค่าเชื่อมโยงโครงข่าย (Access Charge)
ในอัตราคงที่ต่อเลขหมายสำหรับลูกค้าระบบรายเดือน
และอัตราร้อยละของราคาหน้าบัตรสำหรับลูกค้าระบบเติมเงิน อย่างไรก็ดี
ปัจจุบันการใช้และเชื่อมต่อโครงข่ายระหว่างผู้ประกอบการต้องดำเนินไปโดยสอดคล้องกับ พรบ.
การประกอบกิจการโทรคมนาคม และประกาศ กทช.
ว่าด้วยการใช้และเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม
ซึ่งกำหนดให้มีการกำหนดอัตราค่าตอบแทนหรือค่าบริการที่เป็นธรรม สะท้อนต้นทุน และไม่เลือกปฏิบัติ
ดังนั้น ในวันที่ 17 พฤศจิกายน 2549 บริษัทจึงได้มีหนังสือแจ้งให้ทีโอทีและ กสท.
ทราบว่าบริษัทจะชำระค่าเชื่อมโยงโครงข่ายตามหลักเกณฑ์และในอัตราที่กฎหมายกำหนดแทนการชำระในอัตราที่กำหนดไว้ในข้อตกลงเชื่อมโยงโครงข่าย
โดยบริษัทเห็นว่าค่าเชื่อมโยงโครงข่าย (Access Charge)
ตามข้อตกลงเชื่อมโยงโครงข่ายไม่สอดคล้องกับหลักเกณฑ์ตาม พรบ.
การประกอบกิจการโทรคมนาคม และประกาศ กทช.
ว่าด้วยการใช้และเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม
ซึ่งกำหนดให้ทีโอทีมีหน้าที่ต้องคิดค่าตอบแทนการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมในอัตราที่เป็นธรรม
สมเหตุสมผล และสะท้อนถึงต้นทุนของทีโอที

ทีโอทีโต้แย้งว่าบริษัทมีหน้าที่ต้องชำระค่าตอบแทนการเชื่อมโยงโครงข่าย (Access Charge)
ในอัตราเดิมที่กำหนดไว้ในข้อตกลงเชื่อมโยงโครงข่าย
และปฏิเสธไม่รับชำระค่าเชื่อมต่อโครงข่ายสุทธิ (Net Interconnection Charge)
ที่บริษัทคิดคำนวณตามหลักเกณฑ์และในอัตราที่สอดคล้องกับที่กฎหมายกำหนด โดย ณ วันที่ 16
พฤศจิกายน 2550 ทีโอทีได้ยื่นฟ้องต่อศาลแพ่ง เรียกร้องให้ กสท.
และบริษัทชำระค่าเชื่อมโยงโครงข่าย (Access Charge) ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน 2549 ถึงวันที่
31 ตุลาคม 2550 พร้อมเบี้ยปรับเงินเพิ่มเป็นจำนวนเงินทั้งหมด 11,705 ล้านบาท
และให้ชำระค่าเชื่อมโยงโครงข่ายนับตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2550
เป็นต้นไปจนกว่าข้อตกลงเชื่อมโยงโครงข่ายจะสิ้นสุดลงอีกด้วย

ในวันที่ 3 พฤศจิกายน 2551 ศาลแพ่งได้มีคำสั่งให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความ
เพราะเห็นว่าคดีนี้อยู่ในเขตอำนาจของศาลปกครอง ซึ่งจนถึงปัจจุบัน
บริษัทยังไม่ได้รับแจ้งจากศาลปกครองว่าทีโอทีได้ฟ้องร้องต่อศาลปกครอง
เพื่อเรียกให้บริษัทชำระค่าเชื่อมโยงโครงข่าย

ในขณะนี้ยังไม่มีคำพิพากษาของศาลว่า การที่บริษัทชำระค่าเชื่อมต่อโครงข่ายสุทธิ (Net
Interconnection Charge) ในอัตราที่สอดคล้องกับข้อกำหนดของ พรบ.
การประกอบกิจการโทรคมนาคม และประกาศ กทช.
ว่าด้วยการใช้และเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม
แทนการชำระในอัตราเดิมที่กำหนดไว้ในข้อตกลงเชื่อมโยงโครงข่ายเป็นการไม่ถูกต้องแต่อย่างใด

ทั้งนี้ จากความเห็นของที่ปรึกษากฎหมายของบริษัท
ผู้บริหารของบริษัทมีความเชื่อมั่นว่าบริษัทไม่มีภาระที่จะต้องชำระค่าเชื่อมโยงโครงข่าย (Access
Charge) ตามข้อตกลงเชื่อมโยงโครงข่ายที่ทีโอทีเรียกร้อง
เนื่องจากข้อตกลงเชื่อมโยงโครงข่ายดังกล่าวไม่เป็นไปตามหลักกฎหมายในปัจจุบัน
(โดยเฉพาะอย่างยิ่งประกาศ กทช. ว่าด้วยการใช้และเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม)
และบริษัทได้มีหนังสือบอกเลิกข้อตกลงเชื่อมโยงโครงข่ายแล้ว อย่างไรก็ดี
หากองค์กรที่เกี่ยวข้องหรือศาลมีคำสั่งหรือคำพิพากษาให้บริษัทต้องชำระค่าเชื่อมโยงโครงข่ายตามข้อตกลงเชื่อมโยงโครงข่ายให้แก่ทีโอที
คำสั่งหรือคำพิพากษาดังกล่าวอาจส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อฐานะการเงินของบริษัท

อัตราค่าตอบแทนการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมประเภทเข้าถึงจุดปลายทางในโครงข่ายของผู้ให้เชื่อมต่อโครงข่าย
(Call Termination Rate)
ของบริษัทตามที่กำหนดไว้ในสัญญาเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมที่มีอยู่กับคู่สัญญาในขณะนี้คือ 1
บาทต่อนาที เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2553 บริษัทได้รับทราบอย่างไม่เป็นทางการว่า กทช.
ได้มีมติเกี่ยวกับอัตราค่าตอบแทนการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมที่เป็นข้อพิพาทระหว่างบริษัทกับ
กสท. แล้ว โดยมีผลให้ใช้อัตราค่าตอบแทนการเชื่อมต่อโครงข่ายในอัตราที่เท่ากัน กล่าวคือในอัตรา
0.50 บาทต่อนาที (สำหรับทั้งประเภทเข้าถึงจุดปลายทาง (Call Termination)
และประเภทเรียกออกจากจุดต้นทาง (Call Origination) และอัตรา 0.20
บาทต่อนาทีสำหรับประเภทการเรียกผ่านโครงข่ายของผู้ให้เชื่อมต่อโครงข่าย (Call Transit))
อนึ่ง เนื่องจากบริษัทยังไม่ได้รับคำชี้ขาดของ กทช. อย่างเป็นทางการ จึงยังไม่อาจสรุปได้ ณ
ขณะนี้ว่าผลกระทบและผลสืบเนื่อง (ถ้าหากมี) ที่อาจเกิดขึ้นจากคำชี้ขาดของ กทช. จะเป็นอย่างไร

(4) ความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงแนวปฏิบัติเกี่ยวกับวิธีการบันทึกบัญชี
    ซึ่งอาจมีผลกระทบต่อการบันทึกบัญชีเรื่องวิธีการคิดคำนวณค่าเชื่อมโยงโครงข่าย (Access
    Charge) ของบริษัท

ภายหลังจากที่บริษัทได้แจ้งยกเลิกข้อตกลงเชื่อมโยงโครงข่ายแก่ทีโอทีเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2550
แล้ว บริษัทได้เปลี่ยนวิธีการบันทึกบัญชีที่เกี่ยวเนื่องกับค่าเชื่อมโยงโครงข่าย (Access Charge)
โดยบริษัทได้หยุดบันทึกค่าเชื่อมโยงโครงข่าย (Access Charge)
ในงบการเงินของบริษัทเนื่องจากบริษัทเห็นว่าภาระที่จะต้องชำระค่าเชื่อมโยงโครงข่าย (Access
Charge) ตามข้อตกลงเชื่อมโยงโครงข่ายได้สิ้นสุดลงแล้ว
และบริษัทได้บันทึกบัญชีรายรับและค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นในอัตราค่าเชื่อมต่อโครงข่าย
(Interconnection Charge) ตามข้อเสนอการเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม (RIO)
ของบริษัทและของทีโอทีตามที่ได้รับความเห็นชอบจาก กทช.
(โปรดพิจารณารายละเอียดประกอบกับความเสี่ยงในข้อ 2.1.3(ค) –
ความไม่แน่นอนในเรื่องข้อพิพาทเกี่ยวกับการชำระค่าเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม)

อย่างไรก็ดี
ในปัจจุบันยังไม่มีแนวปฏิบัติเกี่ยวกับวิธีการบันทึกบัญชีรายรับและค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นภายใต้สัญญาที่ได้กระทำระหว่างคู่สัญญา
ซึ่งความสมบูรณ์ของสัญญาและ/หรือข้อสัญญาบางข้อนั้น คู่สัญญามิได้เห็นต้องตรงกันทั้งสองฝ่าย
และยังไม่มีคำพิพากษาของศาลเป็นที่สุดในเรื่องดังกล่าว
จึงยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่าหากสภาวิชาชีพบัญชีออกแนวปฏิบัติเกี่ยวกับวิธีการบันทึกบัญชีในเรื่องดังกล่าวแล้ว
แนวปฎิบัติในเรื่องดังกล่าวจะส่งผลกระทบต่อกำไรและฐานะการเงินของบริษัทหรือไม่และอย่างไร

(5) ความเสี่ยงจากข้อกำหนดทางกฎหมายและนิติกรรมสัญญาเกี่ยวกับสัดส่วนการถือหุ้นของนักลงทุนต่างด้าว

ข้อจำกัดในเรื่องสัดส่วนการถือหุ้นของคนต่างด้าวแตกต่างกันไปตามบทบัญญัติของกฎหมายและในสัญญาแต่ละฉบับ
การละเมิดสัดส่วนการถือหุ้นของคนต่างด้าวอาจทำให้มีการยกเลิกใบอนุญาต หรือบอกเลิกสัญญา
และ/หรืออาจเป็นผลให้บริษัทไม่สามารถประกอบกิจการภายใต้มาตรา 80 แห่ง พรบ.
การประกอบกิจการโทรคมนาคม ได้อีกต่อไป

กฎหมายซึ่งกำหนดข้อจำกัดเกี่ยวกับสัดส่วนการถือหุ้นของคนต่างด้าวสรุปได้ดังนี้

(1) ประมวลกฎหมายที่ดิน ซึ่งมีบทบัญญัติห้ามมิให้คนต่างด้าวถือครองที่ดิน
เว้นแต่จะได้รับอนุญาตตามกฎหมาย ดังนั้น
คนต่างด้าวที่ถือครองที่ดินโดยไม่ได้รับอนุญาตจะต้องจำหน่ายที่ดินดังกล่าวภายในระยะเวลาที่กำหนดซึ่งไม่น้อยกว่า
180 วันและไม่เกิน 1 ปี

“คนต่างด้าว” ตามประมวลกฎหมายที่ดิน หมายรวมถึงบริษัทมหาชน หรือบริษัทจำกัด
ที่มีบุคคลที่มิใช่สัญชาติไทยถือหุ้นอยู่มากกว่าร้อยละ 49 ของทุนจดทะเบียน
หรือมีจำนวนผู้ถือหุ้นที่เป็นบุคคลที่มิใช่สัญชาติไทยเกินกว่ากึ่งหนึ่งของจำนวนผู้ถือหุ้นทั้งหมด

(2) พรบ. การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว ซึ่งกำหนดห้ามมิให้ “คนต่างด้าว”
(ตามคำนิยามที่กำหนดไว้ใน พรบ. การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว) ประกอบธุรกิจบางประเภท
ซึ่งการให้บริการสื่อสารโทรคมนาคมเป็นธุรกิจบริการที่คนต่างด้าวไม่สามารถประกอบธุรกิจได้
เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมพัฒนาธุรกิจการค้าซึ่งเป็นหน่วยงานของกระทรวงพาณิชย์ก่อน

(3) พรบ. การประกอบกิจการโทรคมนาคม
ซึ่งกำหนดให้ผู้ขอรับใบอนุญาตแบบที่สองและแบบที่สามต้องมิใช่คนต่างด้าวตาม พรบ.
การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว

นอกจากนี้ สัญญาร่วมการงานได้กำหนดให้บริษัทดำรงคุณสมบัติตาม พรบ.
การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าวด้วย

แม้ว่า พรบ. การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว จะมีการใช้บังคับมากว่า 10 ปี
แต่ยังไม่มีแนวคำพิพากษาของศาลฎีกาในเรื่องที่เกี่ยวกับบทบัญญัติของ พรบ.
การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว (รวมทั้งบทบัญญัติที่เกี่ยวกับการถือหุ้นแทนหรือ “nominee”
ตามมาตรา 36 แห่ง พรบ. การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว
ซึ่งกำหนดห้ามมิให้บุคคลสัญชาติไทยถือหุ้นแทน
หรือกระทำการแทนผู้ถือหุ้นต่างด้าวโดยมีวัตถุประสงค์ในการเลี่ยงข้อจำกัดการถือหุ้นของคนต่างด้าวตาม
พรบ. การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว)
และยังไม่มีองค์กรกำกับดูแลใดกำหนดแนวปฏิบัติที่ชัดเจนที่บริษัทสามารถนำมาใช้ในการประเมิน
หรือคาดการณ์ผลกระทบที่อาจมีต่อบริษัทจากการใช้บังคับหรือการตีความ พรบ.
การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าวได้

อย่างไรก็ดี หากบริษัทไม่สามารถดำรงสถานะการเป็นบริษัทไทย หรือไม่สามารถดำรงคุณสมบัติตาม
พรบ. การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว หรือกระทำผิดบทบัญญัติตาม พรบ.
การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว หรือ พรบ. การประกอบกิจการโทรคมนาคม
(รวมทั้งที่อาจมีการแก้ไขเพิ่มเติม โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแก้ไขคำนิยาม “คนต่างด้าว”)
หรือผู้ถือหุ้นของบริษัทถูกพิจารณาว่าถือหุ้นแทน หรือกระทำการแทนผู้ถือหุ้นต่างด้าว
ซึ่งอาจส่งผลให้บริษัทถูกพิจารณาว่าไม่มีสถานะเป็นบริษัทไทย
เหตุดังกล่าวอาจถือเป็นการกระทำผิดสัญญา
และอาจเป็นเหตุให้คู่สัญญาบอกเลิกสัญญาร่วมการงานหรือสัญญาทางการค้าบางฉบับได้
รวมทั้งอาจถือได้ว่าบริษัททำผิดเงื่อนไขของใบอนุญาตที่บริษัทมีได้ หากใบอนุญาตนั้น ๆ
มีข้อกำหนดให้บริษัทต้องดำรงสัดส่วนการถือหุ้นของบุคคลสัญชาติไทย หรือปฏิบัติตาม พรบ.
การประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว
ซึ่งเหตุดังกล่าวมีผลทำให้บริษัทไม่สามารถประกอบกิจการโทรคมนาคมต่อไปได้

(6) การห้ามกระทำการที่มีลักษณะเป็นการครอบงำกิจการโดยคนต่างด้าว

ปัจจุบันเทเลนอร์และ บจ. ไทย เทลโค โฮลดิ้งส์ ต่างเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัท
โดยเทเลนอร์ถือหุ้นในบริษัทร้อยละ 38.6 ของจำนวนหุ้นที่จำหน่ายได้แล้วทั้งหมดของบริษัท และใน
บจ. ไทย เทลโค โฮลดิ้งส์ ซึ่งถือหุ้นในบริษัทร้อยละ 25.6
ของจำนวนหุ้นที่จำหน่ายได้แล้วทั้งหมดของบริษัท
(โปรดพิจารณารายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับโครงสร้างการถือหุ้นของบริษัทในข้อ 3.1 ภายใต้หัวข้อ
“โครงสร้างการถือหุ้นของกลุ่มบริษัท”) และบริษัทมีกรรมการซึ่งมิได้มีสัญชาติไทยจำนวนทั้งสิ้น 6
คนจากจำนวนกรรมการทั้งหมด 10 คน

มาตรา 8 แห่ง พรบ. การประกอบกิจการโทรคมนาคม บัญญัติให้ กทช.
มีอำนาจกำหนดให้ผู้ขอรับใบอนุญาตสำหรับการประกอบกิจการบางลักษณะหรือบางประเภทที่เป็นนิติบุคคล
จะต้องกำหนดข้อห้ามการกระทำที่มีลักษณะเป็นการครอบงำกิจการโดยคนต่างด้าว
เนื่องจากในปัจจุบัน กทช. ยังไม่ได้ออกประกาศในเรื่องดังกล่าวเพื่อกำหนดการกระทำ
หรือพฤติกรรมที่มีลักษณะเป็นการครอบงำกิจการโดยคนต่างด้าว ดังนั้น จึงยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่า เมื่อ
กทช. ประกาศใช้หลักเกณฑ์ในเรื่องดังกล่าวแล้ว
ประกาศดังกล่าวจะส่งผลกระทบต่อการดำเนินงานของบริษัทหรือไม่และอย่างไร

(7) การตรวจสอบสัญญาหรือข้อตกลงระหว่างบริษัทกับรัฐบาลต่างประเทศ องค์การระหว่างประเทศ
    หรือบุคคลที่อยู่ในต่างประเทศ

มาตรา 54 แห่ง พรบ. การประกอบกิจการโทรคมนาคม บัญญัติให้สัญญาหรือข้อตกลงใด ๆ
เกี่ยวกับการประกอบกิจการและการให้บริการโทรคมนาคมตามที่ กทช. ประกาศกำหนด
ซึ่งผู้ได้รับใบอนุญาตได้ทำกับรัฐบาลต่างประเทศ องค์การระหว่างประเทศ
หรือบุคคลหรือนิติบุคคลที่อยู่ในต่างประเทศ
รวมทั้งการแก้ไขเปลี่ยนแปลงหรือยกเลิกสัญญาหรือข้อตกลงดังกล่าว ต้องได้รับความเห็นชอบจาก
กทช. ก่อน ทั้งนี้ เว้นแต่เป็นการจัดซื้อจัดจ้างตามปกติ และ กทช. ได้ออกประกาศ กทช.
เรื่องการขอความเห็นชอบสัญญาอันเกี่ยวเนื่องกับการประกอบกิจการโทรคมนาคมที่ทำกับรัฐบาลต่างประเทศ
องค์การระหว่างประเทศ หรือบุคคลที่อยู่ในต่างประเทศ พ.ศ. 2549 (“ประกาศ กทช.
ว่าด้วยสัญญาต่างประเทศ”) เพื่อใช้เป็นกฎเกณฑ์ในการกำกับดูแลเรื่องดังกล่าว โดยประกาศ กทช.
ว่าด้วยสัญญาต่างประเทศ กำหนดให้ผู้ได้รับใบอนุญาตต้องส่งสำเนาสัญญาที่จะทำกับต่างประเทศให้
กทช. เห็นชอบก่อนที่จะเข้าทำสัญญาดังกล่าว ทั้งนี้
เว้นแต่สัญญาที่เกี่ยวกับการจัดซื้อจัดจ้างตามปกติหรือสัญญาที่ กทช. ประกาศยกเว้นไว้ นอกจากนี้
กทช. ยังมีอำนาจสั่งให้ผู้ได้รับใบอนุญาตดำเนินการแก้ไขหรือยกเลิกสัญญาใด ๆ
ที่ทำกับต่างประเทศที่มีลักษณะหรือเงื่อนไขขัดแย้งกับกฎหมาย หรืออาจก่อให้เกิดการผูกขาด
หรือจำกัดการแข่งขันอย่างไม่เป็นธรรมต่อผู้ใช้บริการ ดังนั้น
อำนาจการเข้าทำสัญญาของบริษัทอาจถูกจำกัดโดยกฎเกณฑ์ดังกล่าว
และอาจส่งผลกระทบต่อธุรกิจและโอกาสทางธุรกิจของบริษัท

(8) การกำหนดอัตราขั้นสูงของค่าบริการ

กทช.
มีอำนาจในการกำหนดอัตราขั้นสูงของค่าบริการที่บริษัทและผู้ให้บริการโทรคมนาคมรายอื่นสามารถเรียกเก็บจากการให้บริการโทรคมนาคมรูปแบบต่าง
ๆ ในประเทศไทย ในปัจจุบัน กทช.
อยู่ระหว่างการพิจารณาจัดทำแนวทางการกำหนดอัตราขั้นสูงของค่าบริการ ซึ่งหาก กทช.
บังคับใช้แนวทางดังกล่าวในการกำหนดอัตราค่าธรรมเนียมและค่าบริการของผู้ให้บริการโทรคมนาคม
อัตราค่าธรรมเนียมและค่าบริการดังกล่าวอาจแตกต่างไปจากอัตราค่าธรรมเนียมและค่าบริการที่บริษัทเรียกเก็บอยู่ในปัจจุบัน
ซึ่งอาจส่งผลให้บริษัทต้องปรับเปลี่ยนอัตราค่าธรรมเนียมและค่าบริการที่เรียกเก็บจากลูกค้าหรือต่อความสามารถของบริษัทในการแข่งขันในตลาด
เหตุดังกล่าวอาจส่งผลกระทบต่อการประกอบธุรกิจ ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน
และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท

(9) ภาระต้นทุนของบริษัทอาจเปลี่ยนแปลงเนื่องมาจากการจัดเก็บภาษีสรรพสามิต

ในปี 2546 ได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527
และพระราชบัญญัติพิกัดอัตราภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2527
ซึ่งเดิมกำหนดให้มีการจัดเก็บภาษีสรรพสามิตเฉพาะจากผู้ประกอบอุตสาหกรรมและผู้ประกอบกิจการสถานบริการ
ให้รวมถึงกิจการโทรคมนาคมด้วย
โดยกำหนดให้มีการจัดเก็บภาษีสรรพสามิตจากบริการโทรศัพท์พื้นฐานในอัตราร้อยละ 2 ของมูลค่า
และบริการโทรศัพท์เคลื่อนที่หรือวิทยุคมนาคมระบบเซลลูล่าร์ในอัตราร้อยละ 10 ของมูลค่า

สำหรับการจัดเก็บภาษีสรรพสามิตดังกล่าว คณะรัฐมนตรีได้มีมติเมื่อวันที่ 28 มกราคม 2546
และวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2546
เห็นชอบให้คู่สัญญาภาคเอกชนซึ่งเป็นผู้ประกอบกิจการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่หรือวิทยุคมนาคมระบบเซลลูล่าร์
ซึ่งมีหน้าที่ชำระภาษีสรรพสามิตนั้น มีสิทธินำเงินค่าภาษีที่ได้ชำระแล้วดังกล่าวตลอดทั้งปี
(ไม่รวมดอกเบี้ย ค่าปรับ หรือเงินเพิ่มใด ๆ)
มาหักออกจากจำนวนเงินผลประโยชน์ตอบแทนที่คู่สัญญาภาคเอกชนจะต้องชำระให้แก่คู่สัญญาภาครัฐเมื่อสิ้นปีดำเนินการได้
และ กสท. ได้มีหนังสือฉบับลงวันที่ 27 มีนาคม 2546
แจ้งให้บริษัทนำภาษีสรรพสามิตที่ชำระให้แก่รัฐมาหักออกจากผลประโยชน์ตอบแทนที่จะต้องนำส่งให้แก่
กสท. ตามสัญญาร่วมการงานได้

การแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิตทั้งสองฉบับดังกล่าวได้รับการโต้แย้งอย่างกว้างขวางว่าอาจเป็นการทำให้คู่สัญญาภาครัฐได้รับความเสียหายจากการที่คู่สัญญาภาครัฐจะได้รับเงินผลประโยชน์ตอบแทนลดลงเป็นจำนวนมาก
นอกจากนี้
การจัดเก็บภาษีสรรพสามิตดังกล่าวอาจเป็นการขัดต่อหลักการทางภาษีสรรพสามิตที่ปกติมุ่งจัดเก็บจากสินค้าหรือบริการที่รัฐมีนโยบายควบคุมปริมาณการบริโภค
เช่น สินค้าฟุ่มเฟือย
แต่กิจการโทรคมนาคมถือเป็นสินค้าและบริการสาธารณะที่จำเป็นต่อการดำรงชีพของประชาชน ดังนั้น
คณะรัฐมนตรีได้มีมติเมื่อวันที่ 23 มกราคม 2550 ยกเลิกมติคณะรัฐมนตรีดังกล่าวข้างต้น
และมีมติให้กระทรวงการคลังพิจารณากำหนดภาษีสรรพสามิตที่จัดเก็บจากบริการโทรคมนาคมในอัตราร้อยละ
0

อย่างไรก็ดี หากในอนาคตรัฐบาลมีการปรับเพิ่มอัตราภาษีสรรพสามิตจะทำให้บริษัท
รวมถึงผู้ประกอบการโทรคมนาคมรายอื่น ต้องรับภาระภาษีสรรพสามิตดังกล่าว
และหากบริษัทไม่สามารถนำภาระภาษีสรรพสามิตดังกล่าวมาหักออกจากเงินผลประโยชน์ตอบแทนได้
จะทำให้ต้นทุนในการให้บริการโทรคมนาคมของบริษัทเพิ่มสูงขึ้น ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อธุรกิจ
ฐานะการเงิน และผลการดำเนินงานของบริษัทได้

นอกจากนี้ เมื่อวันที่ 11 มกราคม 2551 กสท. ได้เสนอข้อพิพาทต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการ
เรียกร้องให้บริษัทชำระค่าผลประโยชน์ตอบแทนในปีสัมปทานที่ 12 ถึงปีสัมปทานที่ 16
เพิ่มพร้อมเบี้ยปรับเงินเพิ่มและภาษีมูลค่าเพิ่ม รวมเป็นเงินจำนวนประมาณ 23,164 ล้านบาท
โดยอ้างว่าบริษัทได้ชำระค่าตอบแทนผลประโยชน์ของปีสัมปทานดังกล่าวไม่ครบถ้วน
เนื่องจากในช่วงปีสัมปทานดังกล่าว
บริษัทได้นำภาษีสรรพสามิตที่ได้ชำระไปแล้วมาหักออกจากผลประโยชน์ตอบแทนที่จะต้องนำส่งให้แก่
กสท. ตามมติของคณะรัฐมนตรี และตามหนังสือของ กสท. ดังกล่าว
ขณะนี้ข้อพิพาทดังกล่าวอยู่ภายใต้กระบวนการทางอนุญาโตตุลาการ
ซึ่งอาจใช้ระยะเวลาในการพิจารณาหลายปี

(10) การให้บริการคงสิทธิเลขหมายโทรศัพท์เคลื่อนที่

กทช. ได้ออกประกาศเรื่องหลักเกณฑ์บริการคงสิทธิเลขหมายโทรศัพท์เคลื่อนที่ (Mobile Number
Portability)
ซึ่งจะทำให้ผู้ใช้บริการสามารถโอนย้ายเลขหมายโทรศัพท์เคลื่อนที่ของตนไปใช้บริการของผู้ให้บริการรายอื่นได้
อันเป็นการส่งเสริมความคุ้มค่าของการใช้เลขหมายโทรคมนาคม
และเป็นการสนับสนุนให้เกิดการแข่งขันระหว่างผู้ประกอบการแต่ละรายมากขึ้น
ทำให้ผู้ประกอบการจำต้องปรับปรุงคุณภาพการให้บริการและแผนการตลาดเพื่อรักษาลูกค้าไว้กับตนให้ได้มากที่สุด
อย่างไรก็ดี ปัจจุบันผู้ประกอบการอยู่ระหว่างเตรียมความพร้อมทางด้านเทคนิค
หากการดำเนินการทางด้านเทคนิคแล้วเสร็จและผู้ประกอบการสามารถให้บริการคงสิทธิเลขหมายโทรศัพท์เคลื่อนที่ได้
บริษัทไม่อาจคาดคะเนได้ว่าพฤติกรรมของลูกค้าในการใช้บริการจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร
การแข่งขันในการให้บริการจะทวีความรุนแรงมากขึ้นหรือไม่ และจะส่งผลกระทบต่อธุรกิจ
ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน และโอกาสทางธุรกิจของบริษัทเพียงใด

1.  ความเสี่ยงที่เกิดจากการแข่งขันในการประกอบธุรกิจ

(1) กิจการโทรคมนาคมของไทยมีการแข่งขันสูงและมีความอ่อนไหวต่อการแข่งขันด้านราคา

ธุรกิจให้บริการโทรคมนาคมผ่านโทรศัพท์เคลื่อนที่ของประเทศไทยนับเป็นธุรกิจที่มีการแข่งขันกันสูง
หากการแข่งขันทางด้านราคาเพิ่มความรุนแรงขึ้น
และบริษัทไม่สามารถตอบสนองต่อการแข่งขันดังกล่าวได้ทันท่วงทีและด้วยต้นทุนที่เหมาะสม
การแข่งขันดังกล่าวอาจส่งผลกระทบในทางลบต่อธุรกิจ ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน
และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท (โปรดพิจารณาประกอบกับความเสี่ยงในข้อ 2.1.3(ซ) –
การกำหนดอัตราขั้นสูงของค่าบริการข้างต้น)

(11) บริษัทอาจเผชิญกับการแข่งขันเพิ่มมากขึ้นจากผู้ประกอบการรายใหม่

การปฏิรูปกฎหมายและการเปิดเสรีกิจการสื่อสารโทรคมนาคมอาจทำให้การแข่งขันในตลาดทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น
ปัจจุบัน กทช. มีอำนาจในการออกใบอนุญาตประกอบกิจการโทรคมนาคมให้กับผู้ประกอบการรายใหม่
บนพื้นฐานของหลักการการแข่งขันโดยเสรีและอย่างเป็นธรรม
บริษัทไม่สามารถประเมินได้ว่าจะมีผู้ประกอบการอีกกี่รายที่จะได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการโทรคมนาคมเพิ่มเติมจาก
กทช. และหาก กทช.
ออกใบอนุญาตประกอบกิจการโทรคมนาคมให้แก่ผู้ประกอบการรายใหม่เพิ่มเติม
อาจทำให้การแข่งขันในตลาดทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น
เนื่องจากผู้ประกอบการรายใหม่อาจใช้วิธีการลดราคาลงอย่างรุนแรง หรืออาจใช้กลยุทธ์ช่วยอุดหนุน
(Subsidy Approach) เพื่อเพิ่มส่วนแบ่งทางการตลาดของตน
ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อความสามารถของบริษัทในการแข่งขันในตลาด และอาจส่งผลกระทบต่อธุรกิจ
ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท

(12) บริษัทอาจได้รับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยี

ปัจจุบันบริษัทใช้เทคโนโลยีระบบ GSM ในการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่
รวมถึงการให้บริการส่งผ่านข้อมูลด้วยความเร็วสูงด้วยเทคโนโลยี GPRS และ EDGE
โดยครอบคลุมพื้นที่ทั่วประเทศไทย นอกจากนี้ บริษัทอยู่ในขั้นตอนการพิจารณาร่วมกับ กสท.
ในการปรับปรุงโครงข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่โดยใช้เทคโนโลยี HSPA บนคลื่นความถี่ย่าน 850
เมกะเฮิรตซ์ ซึ่งเป็นการดำเนินงานภายใต้ข้อกำหนดและเงื่อนไขของสัญญาร่วมการงาน
และขั้นตอนดังกล่าวอยู่ระหว่างการพิจารณาอนุมัติของส่วนราชการที่เกี่ยวข้อง

อย่างไรก็ดี
อุตสาหกรรมการให้บริการโทรคมนาคมเป็นอุตสาหกรรมที่มีการเปลี่ยนแปลงไปตามเทคโนโลยีซึ่งมีพัฒนาการอย่างรวดเร็ว
บริษัทอาจต้องเผชิญกับการแข่งขันที่รุนแรงขึ้นจากการนำเทคโนโลยีใหม่
หรือเทคโนโลยีซึ่งมีอยู่แล้วในปัจจุบัน เช่น เทคโนโลยี 3G และเทคโนโลยี WiMAX
ซึ่งเป็นเทคโนโลยีการเชื่อมต่อไร้สายที่รวดเร็วเพื่อรองรับการส่งผ่านข้อมูลขนาดใหญ่ เป็นต้น
ซึ่งบริษัทไม่สามารถรับรองได้ว่าจะสามารถตอบสนองต่อการแข่งขันจากการนำเทคโนโลยีใหม่เข้ามาใช้ในประเทศไทยได้อย่างทันท่วงทีและด้วยต้นทุนที่เหมาะสมได้หรือไม่
หากบริษัทไม่สามารถดำเนินการจัดหาเทคโนโลยีที่เหมาะสมได้ภายในช่วงเวลาหรือต้นทุนที่เหมาะสม
เหตุดังกล่าวอาจส่งผลกระทบต่อคุณภาพการให้บริการ ธุรกิจ ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน
และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท

1.  ความเสี่ยงเกี่ยวกับการดำเนินงานของบริษัท

(1) ความเสี่ยงที่เกิดขึ้นจากอุปกรณ์ ระบบการทำงาน ระบบคอมพิวเตอร์ โครงข่าย
    และทรัพย์สินอื่นที่ใช้ในการดำเนินงานของบริษัท

การประกอบธุรกิจของบริษัทต้องอาศัยความสามารถในการจัดการโครงข่ายและการบริหารจัดการระบบต่าง
ๆ เช่น ระบบการจัดเก็บข้อมูล (Information System) ระบบการจัดเก็บค่าบริการ (Billing
System) การให้บริการแก่ลูกค้า (Customer Services) และระบบบริหารจัดการเครือข่าย
(Network Management System)
ซึ่งระบบดังกล่าวจะต้องทำงานได้ดีตลอดเวลาเพื่อตอบสนองความต้องการของลูกค้า

ในการนี้ บริษัทได้ตระหนักถึงความเสี่ยงต่าง ๆ ที่อาจเกิดขึ้น เช่น
ระบบเครือข่ายมีปัญหาในการรับส่งสัญญาณ ข้อมูลสูญหาย และอื่น ๆ เป็นต้น
บริษัทได้จัดทำระบบควบคุมและขั้นตอนการบำรุงรักษาโครงข่ายและอุปกรณ์ ทั้งนี้
เพื่อให้โครงข่ายและอุปกรณ์ทั้งหมดอยู่ในสภาพที่สามารถให้บริการแก่ลูกค้าได้อย่างมีประสิทธิภาพ
บริษัทจึงจัดทำแผนสำรองในกรณีฉุกเฉิน
ซึ่งครอบคลุมการลงทุนเพิ่มเติมในอุปกรณ์สำคัญและระบบป้องกันภัยต่าง ๆ เช่น
ระบบป้องกันไฟอัตโนมัติที่ชุมสายทั่วประเทศ และระบบควบคุมการใช้งานอุปกรณ์โครงข่ายแบบ real
time
และบริษัทได้จัดให้มีการฝึกอบรมพนักงานอย่างสม่ำเสมอเพื่อให้พนักงานเข้าใจถึงหน้าที่ความรับผิดชอบและขั้นตอนการปฏิบัติต่าง
ๆ ในกรณีที่เกิดเหตุการณ์ขัดข้อง นอกจากนี้
บริษัทได้ทำสัญญาประกันภัยเพื่อคุ้มครองกรณีที่เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้โครงข่ายและอุปกรณ์ของบริษัทได้รับความเสียหายจากปัจจัยภายนอก
อย่างไรก็ดี
สัญญาประกันภัยดังกล่าวไม่ได้ครอบคลุมถึงความเสียหายอันเนื่องมาจากการหยุดชะงักของธุรกิจ
(Business Interruption Insurance)

นอกจากนี้ บริษัทได้จัดตั้งหน่วยตรวจสอบรายได้ (Revenue Assurance Function)
เพื่อทำหน้าที่ศึกษาวงจรของรายได้และตรวจสอบจุดบกพร่องหรือการรั่วไหลของรายได้ ทั้งนี้
เพื่อส่งเสริมความสามารถของบริษัทในการหารายได้จากการให้บริการ
และบริษัทยังได้นำโปรแกรมคอมพิวเตอร์
เข้ามาเสริมในขั้นตอนการตรวจสอบการเรียกเก็บค่าบริการ (Revenue Assurance Process)
อีกทางหนึ่งด้วย

อนึ่ง
บริษัทได้จัดทำแผนและดำเนินการให้มีการประเมินและบริหารความเสี่ยงที่เหมาะสมภายใต้การกำกับดูแลและการให้คำแนะนำของคณะกรรมการตรวจสอบและผู้บริหารของบริษัท
โดยบริษัทได้จัดให้มีการตรวจสอบความเสี่ยงที่เกิดขึ้นอย่างสม่ำเสมอ
และทำการปรับปรุงตามที่เห็นสมควร เพื่อให้ขั้นตอนการจัดการความเสี่ยงต่าง ๆ
ดำเนินการไปได้ด้วยดี อย่างไรก็ดี บริษัทไม่สามารถรับรองได้ว่าวิธีการต่าง ๆ
ที่บริษัทนำมาใช้จะเพียงพอต่อการป้องกันหรือลดความเสี่ยงดังกล่าวข้างต้น นอกจากนี้
ข้อบกพร่องและข้อผิดพลาดของระบบดังกล่าวอาจส่งผลกระทบต่อโครงข่ายโทรคมนาคมและความสามารถของบริษัทในการให้บริการแก่ลูกค้า
และอาจส่งผลกระทบต่อธุรกิจ ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท

(13) บริษัทต้องพึ่งพาบุคคลภายนอกในการบำรุงรักษาอุปกรณ์โทรคมนาคม

ในการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่
บริษัทจะต้องให้บริการผ่านอุปกรณ์โทรคมนาคมที่มีความสลับซับซ้อนซึ่งรวมถึงโครงข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่และสถานีฐานจำนวน
10,023 แห่งทั่วประเทศ (ข้อมูล ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2552) ความสำเร็จของธุรกิจของ
บริษัทขึ้นอยู่กับการบำรุงรักษาและซ่อมแซมอุปกรณ์โทรคมนาคมอย่างมีประสิทธิภาพ
ปัจจุบันบริษัทได้ว่าจ้าง บจ. บีบี เทคโนโลยี (ซึ่งเป็นบริษัทที่เกี่ยวข้องกับ บจ. เบญจจินดา
โฮลดิ้ง) เพื่อให้บริการบำรุงรักษาและซ่อมแซมอุปกรณ์โทรคมนาคมดังกล่าว
รวมทั้งบำรุงรักษาและซ่อมแซมระบบเครือข่ายส่งสัญญาณ (Transmission Network)
ทั้งหมดของบริษัท หาก บจ. บีบี เทคโนโลยี ไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ตามสัญญาได้
หรือไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ทันท่วงทีและด้วยต้นทุนที่เหมาะสม
อาจทำให้บริษัทมีต้นทุนในการดำเนินงานที่เพิ่มสูงขึ้น นอกจากนี้
ยังอาจส่งผลกระทบต่อความล่าช้าและคุณภาพของการให้บริการ
ซึ่งอาจมีผลทำให้บริษัทต้องสูญเสียลูกค้าและรายได้ในจำนวนที่มีนัยสำคัญ
เหตุดังกล่าวอาจส่งผลกระทบต่อธุรกิจ ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน
และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท

(14) ความเสี่ยงจากการพึ่งพิงทางธุรกิจกับบริษัท ยูไนเต็ด ดิสทริบิวชั่น บิซซิเนส จำกัด (ยูดี)

เนื่องจากบริษัทไม่ได้มุ่งเน้นในการเป็นผู้จัดจำหน่ายชุดเลขหมายและบัตรเติมเงินให้แก่ผู้ใช้บริการโดยตรง
ซึ่งจะเพิ่มภาระให้กับบริษัทในการจัดการบริหารสินค้าคงคลัง รวมถึงระบบการจัดส่งสินค้า
(Logistics) และการจัดเก็บเอกสารต่าง ๆ บริษัทจึงได้แต่งตั้งให้ยูดีซึ่งเป็นบริษัทร่วมของบริษัท
(โดยบริษัทและ บจ. เบญจจินดา โฮลดิ้ง ถือหุ้นร้อยละ 25 และร้อยละ 75
ของจำนวนหุ้นที่จำหน่ายได้แล้วทั้งหมดของยูดีตามลำดับ)
เป็นผู้จัดจำหน่ายหลักของบริษัทในการจำหน่ายชุดเลขหมายและบัตรเติมเงินให้แก่ร้านค้าส่งและร้านค้าปลีกต่าง
ๆ ในประเทศไทยที่มิได้อยู่ภายใต้การบริหารของบริษัทโดยตรง
สินค้าเหล่านี้ส่วนใหญ่บริษัทจะจำหน่ายให้แก่ยูดีเพื่อนำไปจำหน่ายต่อโดยผ่านทางตัวแทนจำหน่ายของบริษัทต่อไป
บริษัทให้ระยะเวลาชำระหนี้ (Credit Term) 45 – 50 วัน
และให้การสนับสนุนทางการตลาดแก่ยูดีโดยพิจารณาเป็นรายโครงการตามที่เสนอมา
ยอดจำหน่ายชุดเลขหมายและบัตรเติมเงินผ่านยูดีสำหรับปี 2552 มีจำนวนทั้งสิ้น 18,152 ล้านบาท

ปัจจุบันบริษัทมีการขยายช่องทางการจำหน่ายบริการเติมเงินให้แก่ผู้ใช้บริการโดยตรง
โดยบริษัทมีการจัดจำหน่ายการเติมเงินออนไลน์ (Happy Online)
ซึ่งเป็นการขายให้แก่ผู้ใช้บริการโดยตรง ทำให้มีการลดสัดส่วนในการพึ่งพาระบบการจัดส่งสินค้า
(Logistics) ของผู้จัดจำหน่าย นอกจากนี้
ยอดการจัดจำหน่ายการเติมเงินออนไลน์ให้แก่ผู้ใช้บริการมีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2552 บริษัทมียอดลูกหนี้การค้าจากยูดีจำนวนทั้งสิ้น 3,627
ล้านบาทหรือคิดเป็นร้อยละ 57 ของยอดลูกหนี้การค้าทั้งหมดของบริษัท ดังนั้น
การผิดนัดชำระหนี้หรือการชำระหนี้ล่าช้าของยูดีอาจส่งผลกระทบในทางลบอย่างมีนัยสำคัญต่อธุรกิจ
ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท

ความเสี่ยงทางการเงิน

1.  ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ

บริษัทมีความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน
เนื่องจากรายได้หลักของบริษัทเป็นสกุลเงินบาท
แต่บริษัทมีค่าใช้จ่ายที่ต้องชำระในรูปของสกุลเงินตราต่างประเทศเป็นจำนวนหนึ่ง โดยแบ่งเป็น 2
กลุ่มหลักคือ ค่าใช้จ่ายในการลงทุนหรือการดำเนินงานในรูปของเงินตราต่างประเทศ ได้แก่
เจ้าหนี้การค้าจากการซื้อเครื่องมือและอุปกรณ์
และค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับหนี้เงินกู้ระยะยาวสกุลเงินตราต่างประเทศ

เนื่องจากหนี้เงินกู้ระยะยาวสกุลเงินตราต่างประเทศมีกำหนดระยะเวลาการชำระคืนที่แน่นอน
บริษัทจึงทำการป้องกันความเสี่ยงโดยการเข้าทำสัญญาแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ (Cross
Currency Swap Contracts) ครอบคลุมกำหนดระยะเวลาการชำระคืนหนี้เงินกู้เหล่านี้ทั้งจำนวน
คิดเป็นร้อยละ 100 ของหนี้เงินกู้ระยะยาวสกุลเงินตราต่างประเทศ
สำหรับค่าใช้จ่ายในการลงทุนหรือการดำเนินงานในรูปของเงินตราต่างประเทศ
บริษัทได้ทำการป้องกันความเสี่ยงโดยการเข้าทำสัญญาแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า
(Forward Exchange Contracts)
ทุกครั้งที่บริษัทมีค่าใช้จ่ายในการลงทุนหรือการดำเนินงานในรูปของเงินตราต่างประเทศ โดย ณ
วันที่ 31 ธันวาคม 2552 บริษัทมียอดเจ้าหนี้การค้าที่ต้องชำระในรูปของเงินตราต่างประเทศจำนวน
817 ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ 9 ของยอดเจ้าหนี้การค้ารวม

2.  ความเสี่ยงที่เกิดจากการเรียกเก็บค่าใช้บริการโทรศัพท์

ความเสี่ยงที่เกิดจากลูกหนี้การค้าโดยหลักมาจากลูกค้าระบบรายเดือนที่ใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่ชำระเงินภายหลังจากการใช้บริการ
(Postpaid Package) ในปี 2552
สัดส่วนรายได้จากการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ระบบรายเดือน คิดเป็นร้อยละ 23 ของรายได้รวม
อย่างไรก็ดี
บริษัทได้มีการบันทึกสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสำหรับรายได้จากการให้บริการโทรศัพท์ระบบรายเดือน
ตามช่วงของอายุหนี้ที่ค้างชำระในอัตราก้าวหน้า โดย ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2552
บริษัทมีลูกหนี้ค้างชำระเกินกว่า 180 วันเป็นจำนวน 384 ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ 15
ของลูกหนี้ค่าบริการโทรศัพท์รวม (Account Receivables from Telephone Services)

3.  ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราดอกเบี้ย

การเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ยในตลาดส่งผลกระทบต่อหนี้สินทางการเงินของบริษัท อย่างไรก็ดี
บริษัทมีนโยบายในการบริหารจัดการความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราดอกเบี้ยโดยการเข้าทำสัญญาแลกเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ย
(Interest Rate Swap Contracts)
กับสถาบันการเงินที่ได้รับการจัดอันดับความน่าเชื่อถือเทียบเท่ากับอันดับความน่าเชื่อถือของประเทศหรือสูงกว่า
เพื่อให้ความเสี่ยงที่เกิดจากความผันผวนของอัตราดอกเบี้ยอยู่ในระดับที่เหมาะสมกับแต่ละสถานการณ์
โดย ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2552 บริษัทมีหนี้สินที่มีอัตราดอกเบี้ยลอยตัว
(ภายหลังการเข้าทำสัญญาแลกเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ย) อยู่ทั้งสิ้นจำนวน 1,803 ล้านบาท
คิดเป็นร้อยละ 10 ของหนี้สินที่มีภาระดอกเบี้ยรวม

4.  ความเสี่ยงจากภาวะเศรษฐกิจชะลอตัว

การชะลอตัวของเศรษฐกิจไทยอันเป็นผลมาจากวิกฤตทางการเงินของเศรษฐกิจชั้นนำของโลก
ตลอดจนปัจจัยลบในประเทศ เช่น การชะลอตัวของภาคการผลิต การส่งออก
และอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ปัญหาการว่างงาน และสถานการณ์ทางการเมือง
ส่งผลกระทบในทางลบอย่างมีนัยสำคัญต่อรายได้และกำลังซื้อ พฤติกรรมการใช้จ่าย
และระดับความเชื่อมั่นของผู้บริโภค

สภาวะเศรษฐกิจดังกล่าวข้างต้นส่งผลกระทบต่ออุตสาหกรรมผู้ให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่เนื่องจากการใช้บริการที่ลดน้อยลง
แต่อย่างไรก็ตาม การใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ในปัจจุบันถือเป็นสิ่งจำเป็นในชีวิตประจำวัน
จึงอาจได้รับผลกระทบน้อยกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับอุตสากรรมอื่น
อีกทั้งรัฐบาลได้ออกมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจเพื่อให้ผู้บริโภคใช้จ่ายเพิ่มมากขึ้น
และบริษัทได้พัฒนารูปแบบการให้บริการต่าง ๆ
เพื่อลดความเสี่ยงจากการยกเลิกการใช้บริการของลูกค้า
รวมทั้งจัดทำและดำเนินการตามแผนการลดค่าใช้จ่าย (Cost Efficiency Program)
และปรับกลยุทธ์ทางการตลาด ทั้งนี้ เพื่อให้สอดคล้องกับสภาวะเศรษฐกิจ อย่างไรก็ดี
บริษัทไม่สามารถรับรองได้ว่าธุรกิจ ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน
และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท จะไม่ได้รับผลกระทบในทางลบอย่างมีนัยสำคัญ
หากสภาวะเศรษฐกิจดังกล่าวยังคงดำเนินต่อไป

ความเสี่ยงอื่น ๆ

5.  ความเสี่ยงจากภัยธรรมชาติ

ความเสี่ยงจากภัยธรรมชาติอาจเกิดขึ้นได้และอาจส่งผลกระทบต่อการประกอบธุรกิจของบริษัท เช่น
การระบาดของโรคทางเดินหายใจเฉียบพลันรุนแรง (SARS) ในปี 2546
การระบาดของโรคไข้หวัดใหญ่สัตว์ปีก (Avian Influenza) ในปี 2546
และการระบาดของโรคไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ ชนิดเอ เอช1เอ็น1 (A/H1N1) ในปัจจุบัน
ทำให้จำนวนนักท่องเที่ยวลดน้อยลง และกรณีภัยจากคลื่นสึนามิในเดือนธันวาคม 2547
ทำให้เสารับส่งสัญญาณโทรศัพท์เคลื่อนที่ของบริษัทได้รับความเสียหายในบางพื้นที่ อย่างไรก็ดี
ถึงแม้ภัยธรรมชาติจะมีผลทำให้รายได้ของบริษัทในส่วนของการให้บริการโทรศัพท์ข้ามแดนอัตโนมัติลดลงไปบ้าง
แต่รายได้ของบริษัทที่เกิดจากการให้บริการโทรศัพท์ข้ามแดนอัตโนมัติคิดเป็นสัดส่วนน้อยเมื่อเทียบกับรายได้รวมของบริษัททั้งหมด

อนึ่ง เพื่อให้บริษัทสามารถประกอบธุรกิจและให้บริการโทรคมนาคมได้อย่างต่อเนื่อง
บริษัทได้จัดทำแผนรองรับสำหรับการแก้ไขข้อขัดข้องทางเทคนิค
และเพื่อบรรเทาปัญหาเกี่ยวกับโครงข่ายโทรคมนาคมของบริษัท
บริษัทได้จัดเตรียมรถสถานีเคลื่อนที่ที่สามารถใช้งานได้แทนสถานีรับส่งสัญญาณในพื้นที่ที่ประสบปัญหา
อีกทั้งบริษัทยังได้เข้าทำสัญญาประกันภัยเพื่อป้องกันความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นกับอุปกรณ์โครงข่าย
ซึ่งค่าสินไหมทดแทนที่ได้รับนั้นจะนำมาใช้ซ่อมแซมและ/หรือจัดหาอุปกรณ์ทดแทนสิ่งที่สูญหายหรือเสียหายตามเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในสัญญาร่วมการงาน
นอกจากนี้
บริษัทได้จัดเตรียมระบบสำรองสำหรับการเรียกเก็บค่าบริการและจัดเก็บข้อมูลลูกค้าของบริษัท
โดยบริษัทได้บันทึกข้อมูลดังกล่าวเข้าสู่ระบบสำรองอย่างสม่ำเสมอ อย่างไรก็ดี
ถึงแม้บริษัทจะได้จัดเตรียมมาตรการรองรับต่าง ๆ ไว้ แต่บริษัทไม่สามารถรับรองได้ว่าธุรกิจ
ฐานะการเงิน ผลการดำเนินงาน และโอกาสทางธุรกิจของบริษัท
จะไม่ได้รับผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญจากภัยธรรมชาติที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต

6.  ผู้ถือหุ้นรายใหญ่อาจมีอิทธิพลต่อการดำเนินการตัดสินใจต่าง ๆ ของบริษัท

ปัจจุบันเทเลนอร์และ บจ. ไทย เทลโค โฮลดิ้งส์ ต่างเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัท
โดยถือหุ้นรวมกันคิดเป็นร้อยละ 64.2 ของจำนวนหุ้นที่จำหน่ายได้แล้วทั้งหมดของบริษัท ดังนั้น
บุคคลดังกล่าวอาจมีอิทธิพลต่อการดำเนินการตัดสินใจต่าง ๆ ของบริษัท เช่น
การเลือกตั้งและเพิกถอนบุคคลเข้าเป็นกรรมการในคณะกรรมการของบริษัท
การอนุมัติข้อมูลทางการเงินประจำปี การประกาศจ่ายเงินปันผล และการตัดสินใจดำเนินการใด ๆ
โดยมติของที่ประชุมผู้ถือหุ้น รวมทั้งอาจมีอิทธิพลต่อการบริหารจัดการ การกำหนดกลยุทธ์
และการดำเนินงานของบริษัท ดังนั้น
ผู้ถือหุ้นรายย่อยอาจไม่สามารถมีส่วนร่วมในการกำหนดว่ามติของที่ประชุมผู้ถือหุ้นของบริษัทจะออกมาในรูปแบบใด
รวมถึงอาจไม่สามารถมีอิทธิพลเหนือการตัดสินใจของบุคคลดังกล่าวในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงานของบริษัท
(เว้นแต่กรณีที่บุคคลดังกล่าวไม่มีสิทธิออกเสียงลงคะแนนเนื่องจากบุคคลดังกล่าวมีส่วนได้เสียเป็นพิเศษหรือมีส่วนได้เสียในเรื่องดังกล่าว)