7.  ข้อพิพาททางกฎหมาย

  ณ สิ้นธันวาคม 2545 ธนาคารมีคดีข้อพิพาทยังไม่สิ้นสุด
  ในคดีที่อาจมีผลกระทบด้านลบต่อสินทรัพย์ของธนาคาร ที่มีจำนวนทุนทรัพย์สูงกว่าร้อยละ 5
  ของส่วนผู้ถือหุ้นสุทธิตามงบ การเงิน ณ วันสิ้นปีบัญชี 2545 ดังนี้

  1. ชื่อคู่ความ บริษัท คลอสเตอร์ (ประเทศไทย) จำกัด

เมื่อ 26 กันยายน 2543 บริษัท คลอสเตอร์เบราเออไร ยีเอ็มบีเอช เยอรมัน (“โจทก์”) ได้ยื่นฟ้องบริษัท คลอสเตอร์ (ประเทศไทย) จำกัด (“จำเลย”) เป็นจำเลยต่อศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง ด้วยข้อหาละเมิดชื่อทางการค้า 

  ต่อมาเมื่อ 24 พฤศจิกายน 2543 จำเลยได้ยื่นคำให้การอ้างว่า
  จำเลยมีสิทธิใช้ชื่อทางการค้าดังกล่าวได้
  ภายใต้ข้อตกลงตัวแทนการผลิตและจำหน่ายเบียร์คลอสเตอร์ ระหว่างโจทก์ กับบริษัท ไทยอมฤต
  บริวเวอรี่ จำกัด (“ไทยอมฤต”) และข้อตกลง
  ตัวแทนจำหน่ายเบียร์คลอสเตอร์แต่ผู้เดียวในประเทศไทย ระหว่างไทยอมฤตกับจำเลย

  นอกจากนี้ จำเลยยังได้ฟ้องแย้งโจทก์ และขอให้ศาลเรียก บริษัท ไพร้ซ วอเตอร์เฮาส์ฯ
  และธนาคารกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) (“ธนาคาร”) ให้ชดใช้ค่าเสียหาย เนื่องจาก
  สมคบกันไม่ให้ไทยอมฤต ส่งเบียร์ให้แก่จำเลย ทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย
  โดยฟ้องข้อหาละเมิด เรียกค่าเสียหายรวม 10,880 ล้านบาท สาเหตุของการฟ้องธนาคาร
  เนื่องจากธนาคารได้ยื่นขอฟื้นฟูกิจการของบริษัท ไทยอมฤต บริวเวอรี่ จำกัด
  ซึ่งศาลล้มละลายกลางได้เห็นชอบด้วยแผน และได้ตั้งบริษัท ไพร้ซ วอเตอร์ เฮาส์ฯ
  เป็นผู้บริหารแผน และต่อมาไทยอมฤต ได้เปลี่ยนบริษัทผู้ดำเนินการทางการตลาด
  จากเดิมที่จำเลยเคยดำเนินการ เป็นบริษัท ไทยอมฤต ดิสทริบิวชั่น จำกัด

  ธนาคารอาจได้รับผลกระทบ หากศาลมีคำพิพากษาให้จำเลยชนะคดีฟ้องแย้ง ให้โจทก์ ธนาคาร
  และบริษัทไพร้ซ วอเตอร์ เฮาส์ฯ ร่วมชดใช้ค่าเสียหายเป็นจำนวนตาม คำพิพากษา
  อย่างไรก็ตาม ในปี 2544 ที่ผ่านมา ศาลได้ชะลอคดีไว้ชั่วคราว เนื่องจาก บริษัท คลอสเตอร์
  (ประเทศไทย) จำกัด ถูกศาลพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาด ต้องรอจนกว่า
  เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จะแจ้งศาลว่า จะดำเนินการต่อไปอย่างใด

  ความคืบหน้า ศาลได้กำหนดนัดชี้สองสถานเมื่อวันที่ 24 ก.พ. 2546 โดยศาลได้ระบุประเด็นต่าง
  ๆ ที่จะฟ้องร้องกัน ทั้งนี้ เพื่อคู่ความจะได้สืบพยานภายในกรอบประเด็นนั้น ๆ
  และการกำหนดแนวทางการดำเนินคดีต่อไป

  ความเห็นของฝ่ายจัดการ โอกาสที่ธนาคารจะแพ้คดีมีน้อยมาก
  ธนาคารมิได้กระทำละเมิดตามฟ้องแย้งโดยใช้สิทธิตามกฎหมายในการยื่นคำร้องขอฟื้นฟูกิจการบริษัท
  ไทยอมฤต บริวเวอรี่ จำกัด ตามพรบ. ล้มละลาย
  และเมื่อศาลได้พิจารณามีคำสั่งให้ฟื้นฟูกิจการแล้ว
  จะเป็นขั้นตอนการทำแผนและการบริหารแผนโดยมติของที่ประชุมเจ้าหนี้
  และโดยศาลพิจารณาเห็นชอบด้วย ธนาคารจึงเป็นเพียงเจ้าหนี้ที่ใช้สิทธิตามกฎหมาย
  จึงไม่เป็นการทำละเมิดตามฟ้องแย้งของจำเลย

2.  ชื่อคู่ความ บริษัท อุตสาหกรรมปิโตรเคมีคัลไทย จำกัด (มหาชน)

  ศาลล้มละลายกลาง มีคำสั่งให้ฟื้นฟูกิจการของบริษัท อุตสาหกรรมปิโตรเคมีคัลไทย จำกัด
  (มหาชน) และต่อมาเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีคำสั่งให้ธนาคารได้รับชำระหนี้จำนวน 35,026
  ล้านบาท, 56 ล้านดอลลาร์สหรัฐ, 23 ล้านดอยซ์มาร์ค และ 37 ล้านเยน ตามลำดับ

  ศาลชั้นต้นมีคำสั่งเห็นชอบด้วยแผน แต่ผู้บริหารเดิมของบริษัท อุตสาหกรรม ปิโตรเคมีคัลไทย
  จำกัด (มหาชน) ไม่เห็นชอบด้วยกับแผนและคำสั่งของศาลชั้นต้น
  และได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านต่อศาลฎีกา ในที่สุด เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2545 ศาลฎีกาได้มี
  คำสั่งเห็นพ้องด้วยกับศาลชั้นต้น

  ในปี 2545 ระหว่างการปฏิบัติตามแผน ผู้บริหารเดิมของบริษัท อุตสาหกรรม ปิโตรเคมีคัลไทย
  จำกัด (มหาชน) ได้ยื่นคำร้องต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์
  ให้ยื่นคำร้องขอต่อศาลให้มีคำสั่งให้ผู้บริหารแผนพ้นจากตำแหน่ง
  ซึ่งต่อมาเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้ดำเนินการให้

  ความคืบหน้า ขณะนี้คำร้องของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ดังกล่าว อยู่ระหว่างการไต่สวนของศาล

  ความเห็นของฝ่ายจัดการ ผลของคำสั่งศาลในกรณีนี้
  อาจทำให้มีการเปลี่ยนแปลงผู้บริหารแผนของบริษัท อุตสาหกรรมปิโครเคมีคัลไทย จำกัด
  (มหาชน) แต่ไม่กระทบถึงแผนการชำระหนี้ที่ผ่านการพิจารณาของเจ้าหนี้และศาลเห็นชอบแล้ว