1. ปัจจัยความเสี่ยง

 ภาวะเศรษฐกิจ อุตสาหกรรมธนาคารพาณิชย์
และการเปลี่ยนแปลงของกฎหมายที่เกี่ยวกับการดำเนินงาน

-   ภาวะเศรษฐกิจไทยปี 2550 และแนวโน้มปี 2551

เศรษฐกิจไทยในปี 2550 ขยายตัวร้อยละ 4.8 ชะลอลงจากร้อยละ 5.1 ในปี 2549
อันเป็นผลจากการชะลอตัวของการใช้จ่ายภายในประเทศ
อันสืบเนื่องมาจากสถานการณ์ความไม่แน่นอนทางการเมืองที่ส่งผลกระทบต่อความเชื่อมั่นของภาคเอกชน
อย่างไรก็ตาม
เศรษฐกิจไทยในปีที่ผ่านมายังคงได้รับแรงหนุนจากการส่งออกและฐานะการเกินดุลบัญชีเดินสะพัด
แม้ว่าเงินบาทจะยังคงแข็งค่าขึ้นก็ตาม
โดยการขยายตัวของการส่งออกดังกล่าวเป็นผลมาจากการขยายตลาดใหม่ ๆ ในต่างประเทศ
แม้ว่าการส่งออกไปยังสหรัฐฯ จะหดตัว

สำหรับแนวโน้มในปี 2551 นั้น คาดว่าเศรษฐกิจไทยจะขยายตัวประมาณร้อยละ 4.6-5.2
โดยความเสี่ยงหลักได้แก่ ปัญหาราคาน้ำมัน และการชะลอตัวของเศรษฐกิจสหรัฐฯ
ที่เป็นผลเนื่องมาจากปัญหาในตลาดสินเชื่อเพื่อที่อยู่อาศัยที่ปล่อยกู้ให้แก่ลูกหนี้ที่มีความน่าเชื่อถือต่ำ
(ซับไพร์ม) ในขณะที่คาดว่าอัตราเงินเฟ้อทั่วไปจะปรับตัวขึ้นเป็นร้อยละ 3.0-4.0 จากร้อยละ 2.3
ในปี 2550 ที่ผ่านมา

ประมาณการอัตราการขยายตัวของเศรษฐกิจไทย

(หน่วย : ร้อยละการเปลี่ยนแปลงจากปีก่อนหน้า ยกเว้นจะระบุเป็นอย่างอื่น)

  --------------------------------------- ---------------- ---------------
                                          2551             2550

  การบริโภคภาคเอกชน                        1.5-3.5          1.4

  การลงทุนรวม                              2.5-6.5          1.4

  การลงทุนภาคเอกชน                         2.0-5.8          0.5

  การลงทุนภาครัฐ                            4.2-8.3          4.0

  การบริโภคภาครัฐ                           5.0              10.8

  การส่งออก                                8.0-12.0         18.1

  การนำเข้า                                12.0-17.0        9.6

  ดุลการค้า (พันล้านดอลลาร์ฯ)                  5.7-7.7          12.0

  ดุลบัญชีเดินสะพัด (พันล้านดอลลาร์ฯ)             7.5-10.5         14.9

  อัตราเงินเฟ้อทั่วไป                          3.0-4.0          2.3

  ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP)           4.6-5.2          4.8
  --------------------------------------- ---------------- ---------------

ที่มา: บริษัท ศูนย์วิจัยกสิกรไทย จำกัด

สืบเนื่องจากความเสี่ยงด้านเงินเฟ้อและปัญหาการชะลอตัวของเศรษฐกิจสหรัฐฯ ดังกล่าว
ทำให้คาดว่าในปี 2551 นี้ ธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.)
คงจะต้องดำเนินนโยบายอัตราดอกเบี้ยอย่างระมัดระวัง
ซึ่งส่งผลให้สถาบันการเงินในระบบยังคงจะต้องรอดูท่าทีของธปท.ต่อทิศทางอัตราดอกเบี้ยในประเทศ
ส่วนในด้านการขยายตัวของสินเชื่อนั้น คงจะขึ้นอยู่กับว่าความเชื่อมั่นของภาคเอกชนที่เริ่มฟื้นตัวขึ้น
หลังการเลือกตั้งทั่วไปในวันที่ 23 ธันวาคมที่ผ่านมานั้น
จะสามารถรักษาแนวโน้มตลอดช่วงที่เหลือของปีได้มากน้อยเพียงใด

-   ภาวะอุตสาหกรรมธนาคารพาณิชย์และการแข่งขัน

ในปี 2550 ที่ผ่านมา ระบบธนาคารพาณิชย์ไทยรายงานผลประกอบการที่มีกำไรสุทธิลดลงจากปี
2549
โดยมีสาเหตุหลักจากการที่ธนาคารพาณิชย์ส่วนใหญ่มีค่าใช้จ่ายในการตั้งสำรองหนี้ด้อยคุณภาพเพิ่มขึ้นจำนวนมาก
เพื่อรองรับเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทยเกี่ยวกับการปฏิบัติตามมาตรฐานการบัญชีสากลฉบับที่
39 (IAS 39) อย่างไรก็ตาม
ระบบธนาคารพาณิชย์ไทยยังมีรายได้ดอกเบี้ยและเงินปันผลสุทธิเติบโตจากปีก่อน
แต่ด้วยอัตราการขยายตัวที่ชะลอลง ซึ่งส่วนหนึ่งเป็นผลจากการชะลอตัวของเงินให้สินเชื่อ ทั้งนี้
จากข้อมูล ธ.พ. 1.1 ระบบธนาคารพาณิชย์ไทยที่ประกอบด้วยธนาคารพาณิชย์ 14 แห่ง
มีเงินให้สินเชื่อสุทธิ ณ สิ้นปี 2550 เพิ่มขึ้นร้อยละ 5.23 จากสิ้นปีก่อน ซึ่งชะลอลงจากร้อยละ
6.25 ณ สิ้นปี 2549 เช่นเดียวกับการขยายตัวของเงินฝาก ซึ่งหดตัวร้อยละ 0.06 ณ สิ้นปี 2550
เทียบกับร้อยละ 6.19 ณ สิ้นปี 2549
อันมีสาเหตุส่วนหนึ่งจากการออกพันธบัตรของกองทุนเพื่อการฟื้นฟูและพัฒนาระบบสถาบันการเงินและธนาคารแห่งประเทศไทยจำนวนค่อนข้างมากในช่วงระหว่างปี
ซึ่งมีผลในการดึงเงินฝากออกไปจากระบบธนาคารพาณิชย์
ส่วนเงินให้สินเชื่อด้อยคุณภาพของระบบธนาคารพาณิชย์ไทยนั้น แม้ว่าจะเพิ่มขึ้นในช่วงระหว่างปี
โดยมีสัดส่วนเงินให้สินเชื่อด้อยคุณภาพสุทธิ (Net NPLs) ที่ขยับขึ้นเข้าหาระดับสูงสุดของปีที่ร้อยละ
4.86 ของสินเชื่อรวม ณ สิ้นไตรมาสที่ 3 ปี 2550
แต่สัดส่วนดังกล่าวก็กลับลดลงชัดเจนมาอยู่ที่ร้อยละ 4.30 ณ สิ้นไตรมาสที่ 4 ปี 2550
เทียบกับร้อยละ 4.52 ณ สิ้นปี 2549 เนื่องจากการตัดหนี้สูญ
และการโอนขายหนี้ด้อยคุณภาพของธนาคารพาณิชย์บางแห่งให้บริษัทบริหารสินทรัพย์

ท่ามกลางการชะลอตัวของภาวะเศรษฐกิจที่ส่งผลกระทบต่อความต้องการสินเชื่อจากภาคครัวเรือนและภาคธุรกิจ
สภาวะการแข่งขันในตลาดสินเชื่อระหว่างธนาคารพาณิชย์จึงทวีความรุนแรงมากขึ้น
จนนำมาสู่การแข่งขันทั้งด้านราคาและด้านที่ไม่ใช่ราคา
ไม่ว่าจะเป็นในแง่ของความรวดเร็วในการให้บริการสินเชื่อ คุณภาพของการให้บริการ
ตลอดจนการนำเสนอโครงการส่งเสริมการขายในเชิงรุก
ขณะเดียวกันการคาดการณ์ของธนาคารพาณิชย์เกี่ยวกับการฟื้นตัวของเศรษฐกิจไทยภายหลังจากการจัดการเลือกตั้งใหญ่ในช่วงปลายปี
2550 ที่น่าจะส่งผลดีต่อแนวโน้มสินเชื่อ ผนวกกับมุมมองที่เชื่อว่าอัตราดอกเบี้ยถึงจุดต่ำสุดแล้ว
ส่งผลให้ธนาคารพาณิชย์หลายแห่งเริ่มปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ยเงินฝากประจำตั้งแต่ช่วงปลายไตรมาสที่
3 ต่อเนื่องถึงไตรมาสที่ 4 ของปี 2550
ทำให้การแข่งขันด้านการระดมเงินฝากมีความรุนแรงมากขึ้นเช่นกัน

สำหรับแนวโน้มในปี 2551 นั้น
คาดว่าภาวะการแข่งขันในธุรกิจธนาคารพาณิชย์คงจะมีความรุนแรงต่อเนื่อง โดยสำหรับตลาดสินเชื่อ
นอกจากจะเผชิญปัจจัยลบจากโอกาสที่เศรษฐกิจไทยจะได้รับผลกระทบจากปัจจัยภายนอกประเทศ
โดยเฉพาะการชะลอตัวของเศรษฐกิจสหรัฐฯ แล้ว
บทบาทของสถาบันการเงินต่างชาติในธนาคารพาณิชย์ไทยหลายแห่งที่เพิ่มขึ้น
ยังน่าจะทำให้รูปแบบการแข่งขันมีความหลากหลายและซับซ้อนมากยิ่งขึ้น ขณะที่ด้านเงินฝากนั้น
ธนาคารพาณิชย์ไทยอาจต้องเตรียมปรับกลยุทธ์
เพื่อรองรับความเป็นไปได้ที่เงินฝากอาจทยอยไหลออกไปสู่ทางเลือกในการออมประเภทอื่น ๆ อาทิ
ผลิตภัณฑ์ในตลาดทุนที่ให้อัตราผลตอบแทนสูงกว่าอัตราดอกเบี้ยเงินฝากประจำ นอกจากนี้
ความท้าทายอื่น ๆ ที่ธนาคารพาณิชย์คงต้องคำนึงถึง ได้แก่
การปรับกฎเกณฑ์และการบังคับใช้กฎหมายใหม่ของทางการ อาทิ
แผนพัฒนาระบบสถาบันการเงินฉบับที่สอง, พ.ร.บ.สถาบันคุ้มครองเงินฝาก,
พ.ร.บ.ธุรกิจสถาบันการเงิน รวมทั้งหลักเกณฑ์ Basel II

 การเปลี่ยนแปลงของกฎหมายที่เกี่ยวกับการดำเนินงาน[1]

ข้อกฎหมายที่สำคัญ ซึ่งมีผลต่อการดำเนินงานของธนาคารในปี 2550 พอสรุปได้ ดังนี้

-   ประเภทของหลักประกันและมูลค่าของหลักประกันที่สามารถนำมาหักออกจากราคาตามบัญชีของลูกหนี้ก่อนการกันเงินสำรอง

ธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.) ได้ออกประกาศฉบับที่ ฝนส.(21) ว.938/2550 ลงวันที่ 29
พฤษภาคม 2550 เรื่อง
ประเภทของหลักประกันและมูลค่าของหลักประกันที่สามารถนำมาหักออกจากราคาตามบัญชีของลูกหนี้ก่อนการกันเงินสำรอง
โดยให้ยกเลิกตารางสรุปประเภทของหลักประกันและมูลค่าของหลักประกันที่สามารถนำมาหักได้ตามประกาศของ
ธปท.ฉบับที่ ฝนส.(21) ว.1974/2549 ลงวันที่ 21 ธันวาคม 2549
เรื่องสินทรัพย์ที่ไม่มีราคาหรือเรียกคืนไม่ได้ของธนาคารพาณิชย์
พร้อมกับเพิ่มเติมประเภทหลักประกันที่สามารถนำมาหักออกจากราคาตามบัญชีของลูกหนี้ในการกันเงินสำรองอีกสามประเภท
คือ

1. บริการประกันการส่งออก (Export Credit Insurance)
ของธนาคารเพื่อการส่งออกและนำเข้าแห่งประเทศไทย
เฉพาะที่มีการโอนสิทธิเรียกร้องให้ธนาคารพาณิชย์แล้ว
ให้นำมูลค่ามาหักจากราคาบัญชีก่อนกันเงินสำรองได้ร้อยละ 75 ของหนังสือรับประกันการส่งออก

2. Standby Letter of Credit (SBLC)
ที่ออกโดยธนาคารเพื่อการส่งออกและนำเข้าแห่งประเทศไทย
ให้นำมูลค่ามาหักจากราคาบัญชีก่อนกันเงินสำรองได้ร้อยละ 100 ของวงเงินที่ระบุใน SBLC

3. การอาวัลหรือการออกหนังสือค้ำประกัน (LG)
โดยธนาคารเพื่อการส่งออกและนำเข้าแห่งประเทศไทย
ให้นำมูลค่ามาหักจากราคาบัญชีก่อนกันเงินสำรองได้ร้อยละ 95 ของวงเงินอาวัล วงเงินรับรอง
หรือวงเงินหนังสือ ค้ำประกัน

ประกาศดังกล่าว นอกจากจะเพิ่มโอกาสให้ลูกค้าที่มีหลักประกันข้างต้น
สามารถเข้าถึงแหล่งเงินทุนจากธนาคารพาณิชย์ได้ง่ายขึ้นแล้ว
ยังจะช่วยลดความเสี่ยงด้านเครดิตและภาระในการตั้งค่าเผื่อหนี้สูญและหนี้สงสัยจะสูญของธนาคารพาณิชย์อีกด้วย

-   การอนุญาตให้ธนาคารพาณิชย์ลงทุนในตราสาร Collateralized Debt Obligation
    และการอนุญาตให้ธนาคารพาณิชย์ทำธุรกรรมเงินฝากหรือเงินกู้ยืมที่มีอนุพันธ์แฝง

ธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.) ได้ออกประกาศฉบับที่ ฝนส.(21) ว.179/2550 ลงวันที่ 16
พฤศจิกายน 2550 เรื่อง การอนุญาตให้ธนาคารพาณิชย์ลงทุนในตราสาร Collateralized Debt
Obligation (CDO) โดยให้ยกเลิกประกาศเดิมของ ธปท.ฉบับที่ สนส.(21) ว.128/2547
ลงวันที่ 25 สิงหาคม 2547 รวมทั้งออกประกาศฉบับที่ ฝนส.(21) ว.178/2550 ลงวันที่ 16
พฤศจิกายน 2550 เรื่อง
การอนุญาตให้ธนาคารพาณิชย์ทำธุรกรรมเงินฝากหรือเงินกู้ยืมที่มีอนุพันธ์แฝง (Structured
Notes) โดยให้ยกเลิกประกาศเดิมของ ธปท.ฉบับที่ สนส.(21) ว.93/2547 ลงวันที่ 4 สิงหาคม
2547 สำหรับสรุปสาระสำคัญในประกาศฉบับใหม่ มีดังนี้

   ธนาคารพาณิชย์จะต้องประเมินมูลค่ายุติธรรมของการลงทุนในตราสาร CDO และธุรกรรม
  Credit-Linked Notes/Deposits, First to default Credit-Linked
  Notes/Deposits, Proportionate Credit-Linked Notes/Deposits
  และธุรกรรมเงินฝากหรือเงินกู้ยืมที่มีอนุพันธ์แฝง (Structured Notes) ที่ได้ทำไปแล้ว
  รวมถึงธุรกรรมที่ใช้ในการป้องกันความเสี่ยง (Hedging Instruments)
  สำหรับธุรกรรมตามกล่าวข้างต้น หากมีผลขาดทุนสุทธิให้นำมาหักออกจากเงินกองทุน
  โดยเงินกองทุนที่ยังเหลืออยู่ต้องไม่ต่ำกว่าอัตราที่กฎหมายกำหนด ทั้งนี้
  ธนาคารจะต้องประเมินมูลค่ายุติธรรมของตราสารดังกล่าวทุกสิ้นเดือน
  แต่หากมีเงินลงทุนในธุรกรรมดังกล่าวเกินร้อยละ 1 ของสินทรัพย์รวม
  ให้คำนวณผลกระทบทุกสิ้นวัน โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2551
  สำหรับงวดบัญชีครึ่งหลังของปี 2550 ให้เปิดเผยข้อมูลดังกล่าวไว้ในหมายเหตุประกอบงบการเงิน

   ธนาคารพาณิชย์ต้องกำหนดนโยบายการลงทุนและการบริหารความเสี่ยงอย่างชัดเจน โดยแยก
  สายงานการบริหารความเสี่ยงออกเป็นอิสระต่างหากจากสายงานการลงทุน
  รวมถึงมีการรายงานความเสี่ยงต่อผู้บริหารของธนาคารอย่างสม่ำเสมอ

   ธนาคารพาณิชย์จะต้องจัดประเภทเงินลงทุน บันทึกบัญชี บันทึกการด้อยค่า
  และเปิดเผยข้อมูลการลงทุนในตราสาร CDO และ Structured Notes
  ให้ถูกต้องตามมาตรฐานการบัญชีสากลฉบับที่ 39

ประกาศทั้งสองฉบับนั้น ธปท.
มีวัตถุประสงค์ให้ธนาคารพาณิชย์ตระหนักถึงความสำคัญในการดูแลธุรกรรมประเภท CDO และ
Structured Notes ให้เป็นไปด้วยความเรียบร้อย มีการบันทึกบัญชีที่เป็นไปตามมาตรฐานสากล
มีแนวทางการบริหารจัดการความเสี่ยงที่ชัดเจน และเหมาะสมกับระดับความเสี่ยงของธุรกรรมนั้น ๆ
ดูแลให้เงินกองทุนของธนาคารพาณิชย์มีเพียงพอที่จะรองรับการทำธุรกรรม
ตลอดจนดูแลให้มีการให้ข้อมูลเกี่ยวกับธุรกรรมและความเสี่ยงแก่ลูกค้าของธนาคารพาณิชย์อย่างชัดเจน

ทั้งนี้ ในส่วนของธนาคารกสิกรไทย ไม่ได้มีการทำธุรกรรม CDO แต่อย่างใด ขณะที่ธุรกรรม
Structured Notes ธนาคารได้มีการเตรียมการปฏิบัติตามแนวทางที่ ธปท. ประกาศไว้แล้ว
โดยได้เริ่มบันทึกบัญชีตามมาตรฐานการบัญชีสากลฉบับที่ 39 มาตั้งแต่ต้นปี 2550 นอกจากนี้
ธนาคารยังได้มีการกำหนดนโยบายการดำเนินธุรกิจ กลยุทธ์การบริหารความเสี่ยง
ตลอดจนแนวทางการควบคุมและตรวจสอบการทำธุรกรรมไว้อย่างชัดเจน
และผ่านการพิจารณาจากคณะกรรมการธนาคาร

 ภาพรวมการบริหารความเสี่ยงของธนาคาร

เพื่อการนำเสนอบริการทางการเงินที่ครบวงจร
ธนาคารกสิกรไทยจึงมีการดำเนินธุรกิจในลักษณะของกลุ่มธุรกิจทางการเงิน ซึ่งประกอบด้วย
บริษัทย่อยและบริษัทร่วม ที่ประกอบธุรกิจการเงิน หรือธุรกิจสนับสนุน
โดยยึดมั่นในหลักการการให้บริการอันเป็นที่น่าเชื่อถือ รวมทั้ง
การมีความรับผิดชอบต่อผลประโยชน์ของลูกค้า และผู้มีส่วนเกี่ยวข้องต่าง ๆ
โดยคำนึงถึงความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับการประกอบธุรกิจอย่างเหมาะสม ทั้งนี้
นโยบายการบริหารความเสี่ยง โดยรวมของธนาคาร มีองค์ประกอบที่สำคัญ ดังนี้

-   หลักการในการบริหารความเสี่ยง

ธนาคารมีการบริหารความเสี่ยงในหลายด้านด้วยกัน ได้แก่ การบริหารความเสี่ยงด้านเครดิต
การบริหารความเสี่ยงด้านตลาด การบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง
การบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ และการบริหารความเสี่ยงด้านอื่น ๆ
รวมทั้งแนวทางในการวัดผลงานในรูปของผลตอบแทนต่อเงินกองทุนเมื่อปรับค่าความเสี่ยงแล้วและผลกำไรเชิงเศรษฐศาสตร์ต่อผู้ถือหุ้น
โดยธนาคารยึดหลักการในการบริหารความเสี่ยง ดังนี้

   การมีส่วนร่วมรับผิดชอบในการบริหารความเสี่ยงของหน่วยธุรกิจและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
  โดยหน่วยธุรกิจ ซึ่งดำเนินธุรกิจที่ก่อให้เกิดความเสี่ยง
  มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบต่อการบริหารความเสี่ยงต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องอย่างต่อเนื่อง
  เพื่อให้ระดับความเสี่ยงที่เกิดขึ้นดังกล่าว มีความเหมาะสมกับระดับอัตราผลตอบแทนที่กำหนด
  ตลอดจนระดับความเสี่ยงที่ยอมรับได้ ขณะที่หน่วยงานสนับสนุน
  ซึ่งมีหน้าที่สนับสนุนการปฏิบัติงานให้แก่หน่วยธุรกิจ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายร่วมกันนั้น
  จะรับผิดชอบการจัดการความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ ซึ่งเกิดขึ้นจากการดำเนินธุรกิจ

   การบริหารความเสี่ยงและการควบคุมความเสี่ยงโดยหน่วยงานที่มีความเป็นอิสระ
  โดยกระบวนการควบคุมมีความเป็นอิสระ และมีหน่วยงานควบคุม
  ทำหน้าที่รับผิดชอบในการให้ความเห็นเกี่ยวกับความเสี่ยงในการดำเนินธุรกิจอย่างเป็นอิสระและเชื่อถือได้
  รวมทั้งการควบคุมความเสี่ยงให้อยู่ภายใต้ระดับที่ยอมรับได้

   การมีนโยบายในการบริหารความเสี่ยงที่ชัดเจน โดยคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงองค์การ
  จะทำหน้าที่กำหนดนโยบายการบริหารความเสี่ยง ภายใต้แนวทางที่คณะกรรมการธนาคารกำหนด

   การบริหารความเสี่ยงโดยรวมความเสี่ยงทุกประเภทที่เกิดขึ้นจากการดำเนินธุรกรรม
  โดยการบริหารความเสี่ยง ควรคำนึงถึงการบริหารความเสี่ยงทุกประเภท
  ซึ่งเกิดขึ้นในการดำเนินธุรกรรม อีกทั้งยังจะต้องครอบคลุมถึงทุกระดับงานภายในองค์กร

   การวัดผลงานโดยปรับความเสี่ยงของหน่วยธุรกิจ
  โดยหน่วยงานธุรกิจจะได้รับการประเมินผลงาน
  ตามประสิทธิภาพของการทำงานที่ปรับด้วยความเสี่ยงแล้ว

-   กระบวนการบริหารความเสี่ยง

เพื่อให้การบริหารความเสี่ยงของธนาคาร เป็นไปอย่างมีประสิทธิผล
ธนาคารจึงมีกระบวนการบริหารความเสี่ยง ซึ่งประกอบด้วยขั้นตอนหลักต่าง ๆ ดังนี้

   การระบุความเสี่ยง เป็นขั้นตอนที่จะมีการบ่งชี้ถึงความเสี่ยง ทั้งในแง่ของประเภทความเสี่ยง
  สาเหตุ และปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับความเสี่ยงทั้งที่เป็นปัจจัยภายในและภายนอก
  ตลอดจนมีการพิจารณา หรือคาดการณ์ถึงความเสี่ยงที่ธนาคารกำลังประสบอยู่
  หรือความเสี่ยงใหม่ที่มีโอกาสจะเกิดขึ้นในอนาคต

   การประเมินความเสี่ยง เป็นขั้นตอนที่จะมีการนำเครื่องมือ และวิธีการต่าง ๆ
  ที่เหมาะสมมาใช้ประเมินความเสี่ยง ซึ่งกระบวนการดังกล่าวจะต้องได้รับการตรวจสอบ อนุมัติ
  และทบทวน ภายใต้กรอบระยะเวลาที่เหมาะสม

   การติดตามและควบคุมความเสี่ยง เป็นขั้นตอนที่จะมีการติดตาม
  และควบคุมการดำเนินการตามนโยบายความเสี่ยง ระเบียบปฏิบัติที่เกี่ยวข้องกับความเสี่ยง
  และขอบเขตของความเสี่ยง
  เพื่อให้สอดคล้องกับนโยบายความเสี่ยงและระดับความเสี่ยงที่ได้รับอนุมัติจากคณะกรรมการธนาคาร
  โดยมีการติดตามและควบคุมความเสี่ยงดังกล่าวอย่างสม่ำเสมอและต่อเนื่อง

   การรายงานความเสี่ยง เป็นขั้นตอนของการรายงานความเสี่ยงประเภทต่าง ๆ
  อย่างครอบคลุม ทันเวลาและเพียงพอในหลายมุมมอง
  เพื่อให้การบริหารจัดการความเสี่ยงเกิดประสิทธิผลสูงสุด

ทั้งนี้ เพื่อหลีกเลี่ยงความสูญเสียทางการเงิน
และสนับสนุนให้หน่วยธุรกิจสามารถดำเนินงานได้อย่างต่อเนื่อง กระบวนการบริหารความเสี่ยงที่ดี
ยังได้รับการออกแบบให้คำนึงถึงการเปลี่ยนแปลงของสภาวะแวดล้อม
ทั้งที่เป็นสภาวะปกติและสภาวะวิกฤติด้วย

-   โครงสร้างการบริหารความเสี่ยง

ธนาคารมีนโยบายในการจัดโครงสร้างองค์กรที่เหมาะสม และเอื้อต่อการบริหารความเสี่ยงด้านต่าง
ๆ รวมทั้งมีการกำหนดหน้าที่ของแต่ละหน่วยงาน
ตลอดจนการแบ่งแยกหน้าที่ความรับผิดชอบและสายการรายงานอย่างชัดเจน
สอดคล้องกับหลักการควบคุมภายในที่ดี ทั้งนี้ ธนาคารมีโครงสร้างการบริหารความเสี่ยงในภาพรวม
ดังนี้

   คณะกรรมการธนาคาร
  ทำหน้าที่พิจารณาอนุมัตินโยบายและหลักการด้านการบริหารความเสี่ยงทุกประเภทของธนาคาร
  กำหนดกรอบความเสี่ยงและขอบเขตความเสี่ยงโดยรวมของธนาคาร
  รวมถึงดูแลให้มีระบบและกระบวนการการบริหารความเสี่ยงที่เหมาะสม มีประสิทธิภาพ
  และเป็นมาตรฐานสากล

   คณะกรรมการตรวจสอบ
  ทำหน้าที่ตรวจสอบประสิทธิผลและความพอเพียงของกระบวนการบริหารความเสี่ยง
  และระบบการควบคุมภายใน

นอกจากนี้ คณะกรรมการธนาคารได้มอบหมายให้คณะกรรมการและคณะอนุกรรมการที่เกี่ยวข้อง
ทำหน้าที่บริหารความเสี่ยงด้านต่าง ๆ ของธนาคาร ได้แก่

   คณะกรรมการบริหารความเสี่ยงองค์การ
  ทำหน้าที่ดูแลและติดตามนโยบายการบริหารความเสี่ยงและฐานะความเสี่ยงทุกประเภทของธนาคาร
  ภายใต้แนวทางและนโยบายที่ได้รับอนุมัติจากคณะกรรมการธนาคาร

   คณะอนุกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน
  ทำหน้าที่ในการบริหารความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ย ความเสี่ยงสภาพคล่อง
  และความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยนของธนาคาร

   คณะอนุกรรมการนโยบายเครดิต
  ทำหน้าที่กำหนดนโยบายเครดิตให้สอดคล้องกับยุทธศาสตร์และแนวทางการบริหารความเสี่ยงด้านเครดิตของธนาคาร

ในระดับปฏิบัติการ ฝ่ายบริหารความเสี่ยงองค์การ
ทำหน้าที่รับผิดชอบในการวัดผลและติดตามความเสี่ยงที่เกิดขึ้นจากการดำเนินธุรกิจของธนาคาร
รวมทั้งพัฒนาเครื่องมือที่ทันสมัยเพื่อใช้ในการบริหารความเสี่ยง
และประมาณค่าความเสี่ยงประเภทต่าง ๆ ในรูปเงินกองทุน
ซึ่งจะช่วยให้สามารถประเมินและควบคุมขนาดของความเสี่ยงในการดำเนินธุรกิจของธนาคาร
พร้อมทั้งกำหนดราคาที่สอดคล้องกับระดับความเสี่ยงที่แตกต่างกันของลูกค้าหรือผลิตภัณฑ์
ตลอดจนสามารถจัดสรรเงินกองทุนไปยังธุรกิจได้อย่างเหมาะสมกับระดับของผลตอบแทนและระดับของความเสี่ยง

 ความเสี่ยงด้านเครดิต 

-   การบริหารความเสี่ยงด้านเครดิต

ความเสี่ยงด้านเครดิต คือ
ความเสี่ยงที่เกิดจากการที่คู่สัญญาหรือผู้กู้ยืมไม่สามารถปฏิบัติตามเงื่อนไขและ ข้อตกลงในสัญญา
ซึ่งอาจเป็นเพราะคู่สัญญาประสบปัญหาทางการเงิน ทำให้ไม่สามารถชำระหนี้เมื่อครบกำหนดได้
หรือจงใจไม่ปฏิบัติตามสัญญา อันส่งผลให้เกิดความเสียหายต่อธนาคาร

-   แนวทางการบริหารความเสี่ยงด้านเครดิต

ธนาคารยึดถือแนวทางมาตรฐานสากลเป็นหลักสำคัญ
ในการดำเนินงานด้านการบริหารความเสี่ยงเครดิต
ซึ่งตั้งอยู่บนพื้นฐานการรวมศูนย์และดุลอำนาจการตัดสินใจเรื่องเครดิต
โดยมีการแบ่งแยกภาระหน้าที่ระหว่างการขายและการพิจารณาเครดิตออกจากกันอย่างเป็นเอกเทศ
เพื่อให้เกิดความโปร่งใสและเป็นการสร้างดุลอำนาจในการพิจารณาเครดิต ทั้งนี้
เจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงานด้านเครดิตของธนาคาร ต่างมีจุดมุ่งหมายร่วมกัน คือ
ส่งเสริมและรักษาการขยายตัวของสินเชื่ออย่างมีคุณภาพ

ขณะเดียวกัน ธนาคารยังให้ความสำคัญกับประสิทธิภาพของการปฏิบัติงานด้านเครดิต
ภายใต้กระบวนการติดตามและควบคุมที่เหมาะสม โดยได้กำหนดหลักเกณฑ์ในการปฏิบัติงาน
พร้อมกับบทบาท เป้าหมายและหน้าที่ความรับผิดชอบที่ชัดเจนให้แก่ผู้ปฏิบัติงาน
ตั้งแต่ในระดับสายงานจนถึงระดับบุคคล
เพื่อให้บุคลากรของธนาคารเข้าใจหลักการปฏิบัติงานด้านเครดิตและสื่อสารบนพื้นฐานเดียวกัน
ตามเจตนารมณ์ของธนาคารที่ต้องการเสริมสร้างวัฒนธรรมเครดิตอันแข็งแกร่งอย่างถาวรภายในองค์กร
นอกจากนั้นแล้ว ธนาคารยังได้จัดอบรมเสริมความรู้ด้านเครดิตให้แก่พนักงานที่เกี่ยวข้อง
เพื่อเพิ่มความรู้และพัฒนาทักษะด้านเครดิตในระดับที่เหมาะสมกับลักษณะลูกค้าที่ต้องดูแลอย่างต่อเนื่อง
รวมทั้งยังได้พัฒนาระบบงานอัตโนมัติ และระบบงานสนับสนุนให้มีมาตรฐาน
ควบคู่ไปกับการมีประสิทธิภาพสูงสุดด้วย

-   นโยบายเครดิตและเครื่องมือในการบริหารความเสี่ยงด้านเครดิต

ธนาคารได้กำหนดยุทธศาสตร์ด้านเครดิตที่สอดคล้องกับระดับความเสี่ยงที่ธนาคารสามารถรับได้
เพื่อสร้างเป้าหมายที่ชัดเจนให้แก่ผู้ปฏิบัติงาน
รวมทั้งได้จัดทำนโยบายและแผนปฏิบัติงานที่อ้างอิงและสอดคล้องกับยุทธศาสตร์ดังกล่าว
โดยครอบคลุมการให้บริการแก่ลูกค้าทุกกลุ่มและทุกผลิตภัณฑ์ของธนาคาร
ซึ่งการกำหนดคุณสมบัติของลูกค้าที่ธนาคารให้การสนับสนุนนั้น เป็นไปตามมาตรฐานสากล
รวมทั้งสอดคล้องกับกฎหมายและกฎระเบียบของธนาคารแห่งประเทศไทยทุกประการ

นอกจากนั้นแล้ว
จากการที่ธนาคารได้ตระหนักดีถึงความสำคัญของเครื่องมือในการบริหารความเสี่ยงด้านเครดิต
โดยเฉพาะในการประเมินความเสี่ยงเครดิตของลูกค้าและการกระจายสินเชื่อ
ธนาคารจึงได้รวบรวมและปรับปรุงนโยบายเครดิต
โดยจัดทำเป็นคู่มืออ้างอิงไว้ในระบบฐานข้อมูลของธนาคาร
ซึ่งสามารถนำมาใช้งานจริงได้ตลอดเวลา ขณะเดียวกัน
ธนาคารได้มีการพัฒนาและนำเครื่องมือที่ใช้วัดความเสี่ยงด้านเครดิตของลูกค้ามาใช้สนับสนุนการพิจารณาสินเชื่อ
รวมถึงการตั้งราคาให้สอดคล้องกับความเสี่ยงของลูกค้าแต่ละกลุ่มโดยมีการจัดอันดับเครดิตสำหรับลูกค้านิติบุคคล
ซึ่งมีทั้งหมด 12 อันดับ สำหรับลูกหนี้ปกติ และ 3 อันดับ
สำหรับลูกหนี้ที่มีปัญหาในส่วนของลูกค้ารายย่อย
ธนาคารมีการนำระบบการวิเคราะห์คะแนนเครดิตลูกค้าอัตโนมัติ หรือ Credit Scoring
มาช่วยในการอนุมัติสินเชื่อ
ซึ่งทำให้การอนุมัติสินเชื่อมีมาตรฐานและมีประสิทธิภาพมากขึ้นทั้งในเรื่องเวลาและคุณภาพ ดังนั้น
ในการคำนวณผลตอบแทน จึงมิได้เพียงแต่คำนึงถึงต้นทุนของเงินทุน
และค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานเท่านั้น
แต่ยังได้รวมมูลค่าของประมาณการความเสียหายเฉลี่ยจากความเสี่ยงด้านเครดิตไว้ด้วย
ซึ่งทำให้การกำหนดราคาดังกล่าวนี้ สอดคล้องกับความเสี่ยงของลูกค้าแต่ละราย หรือแต่ละกลุ่ม ทั้งนี้
ขึ้นอยู่กับลักษณะการบริหารสัดส่วนเครดิตของแต่ละกลุ่มธุรกิจ

นอกเหนือจากการดำเนินการต่าง ๆ ดังกล่าวในข้างต้นแล้ว
ธนาคารยังให้ความสำคัญกับการควบคุมและติดตามการกระจุกตัวของเงินให้สินเชื่อ
โดยได้ติดตามเป็นรายเดือนในมิติต่าง ๆ อาทิ ประเภทอุตสาหกรรม รายผลิตภัณฑ์
ลักษณะลูกค้าและภูมิศาสตร์ เพื่อให้สอดคล้องกับแผนธุรกิจ

สำหรับปี 2550 ที่ผ่านมานั้น
ธนาคารให้ความสำคัญกับการพัฒนานโยบายเครดิตของบริษัทในเครือธนาคาร
กสิกรไทยให้มีมาตรฐานเดียวกันกับธนาคารและสอดคล้องกับนโยบายการกำกับแบบรวมกลุ่มของธนาคารแห่งประเทศไทย
ขณะเดียวกันก็ได้ปรับปรุงเครื่องมือในการบริหารความเสี่ยงด้านเครดิตอย่างต่อเนื่อง
โดยในช่วงระหว่างปี ธนาคารได้ร่วมกับบริษัท ลีสซิ่งกสิกรไทย จำกัด
พัฒนาระบบการวิเคราะห์คะแนนเครดิตลูกค้าอัตโนมัติ (Credit Scoring)
เพื่อใช้ในกระบวนการอนุมัติเครดิตสำหรับผลิตภัณฑ์สินเชื่อเช่าซื้อรถยนต์เพื่อลูกค้ารายย่อย
ซึ่งช่วยเพิ่มประสิทธิภาพของกระบวนการอนุมัติเครดิตให้สามารถรองรับปริมาณธุรกิจและควบคุมคุณภาพสินทรัพย์ได้อย่างเหมาะสม

นอกจากนี้
ธนาคารยังได้ปรับปรุงนโยบายการบริหารความเสี่ยงด้านเครดิตให้สามารถรองรับการประกอบธุรกิจด้านต่าง
ๆ การออกผลิตภัณฑ์และบริการใหม่ ๆ ตลอดจนการทำธุรกรรมด้านตลาดทุนที่มีความซับซ้อน
ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น อาทิ การปรับเงื่อนไข
หรือคุณสมบัติในการรับลูกค้าของผลิตภัณฑ์สินเชื่อเครือข่ายธนกิจเพื่อผู้ซื้อ (Dealer Financing)
ให้มีความยืดหยุ่นมากขึ้น เพื่อเพิ่มความคล่องตัวในการอนุมัติสินเชื่อ
ภายใต้กรอบความเสี่ยงที่ธนาคารกำหนดไว้ ขณะที่ผลิตภัณฑ์อนุพันธ์เครดิต (Credit
Derivatives) ที่มีความซับซ้อน และเป็นผลิตภัณฑ์ที่ค่อนข้างใหม่ในประเทศไทย อาทิ Credit
Default Swap (CDS), Credit-Linked Notes และ Swap Guaranteed by CDS นั้น
ธนาคารได้อนุมัตินโยบายสำหรับวงเงินอนุพันธ์เครดิต
เพื่อใช้เป็นแนวทางให้ผู้ปฏิบัติงานที่เกี่ยวข้องมีความรู้ความเข้าใจในผลิตภัณฑ์ดังกล่าว
โดยนโยบายจะครอบคลุมถึงลักษณะผลิตภัณฑ์ วัตถุประสงค์ของการใช้ผลิตภัณฑ์ ความเสี่ยงที่เกี่ยวข้อง
แนวทางการลดความเสี่ยง หลักเกณฑ์การพิจารณาเครดิตของคู่สัญญา
รวมถึงบทบาทและหน้าที่ของฝ่ายงานที่เกี่ยวข้อง ขณะเดียวกัน
ธนาคารได้ปรับปรุงหลักเกณฑ์การจัดทำ Credit Support Annex (CSA)
ซึ่งเป็นเครื่องมือในการลดความเสี่ยงของการทำธุรกรรมอนุพันธ์
โดยจะมีการกำหนดภาระเครดิตสูงสุดที่ธนาคารยอมรับได้ (Threshold Amount)
และจำนวนเงินขั้นต่ำที่กำหนดไว้ก่อนการส่งมอบหลักประกัน (Minimum Transfer Amount)
ตามการจัดอันดับความน่าเชื่อถือของบริษัทจัดอันดับเครดิตสากล
เพื่อสะท้อนให้เห็นถึงความน่าเชื่อถือของแต่ละคู่สัญญาได้อย่างมีประสิทธิภาพ

 ความเสี่ยงด้านการกระจุกตัวของการให้สินเชื่อ 

  ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 ธนาคารและบริษัทย่อยตามงบการเงินรวม (รวมดอกเบี้ยค้างรับ)
  มีเงินให้สินเชื่อแก่ภาคอุตสาหกรรมการผลิตและการพาณิชย์ สินเชื่อเพื่อที่อยู่อาศัย
  ภาคการสาธารณูปโภคและบริการ และธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และการก่อสร้าง โดยมีสัดส่วนร้อยละ
  60.35 12.52 8.72 และ 6.01 ตามลำดับ
  แม้ว่าเงินให้สินเชื่อแก่ภาคอุตสาหกรรมการผลิตและพาณิชย์ในปีนี้ได้ลดลงจากสิ้นปี 2549
  ซึ่งอยู่ที่ร้อยละ 61.69 แต่ยังคงมีสัดส่วนที่ค่อนข้างสูง
  แต่ยังคงได้มีการกระจายไปยังอุตสาหกรรมต่าง ๆ
  ซึ่งสอดคล้องกับเป้าหมายและการกระจายความเสี่ยงที่ธนาคารกำหนดไว้
  สำหรับเงินให้สินเชื่อแก่กลุ่มลูกหนี้สูงสุด 20 อันดับแรก (ไม่รวมบบส.เพทาย
  และบริษัทในเครือธนาคารกสิกรไทย) ณ สิ้นปี 2550 มีจำนวนรวม 42,994 ล้านบาท
  หรือคิดเป็นร้อยละ 5.65 ของเงินให้สินเชื่อทั้งสิ้น ซึ่งเป็นยอดเงินให้สินเชื่อที่ไม่สูง
  เมื่อเทียบกับเงินให้สินเชื่อตามงบการเงินเฉพาะของธนาคาร

ณ สิ้นปี 2550 สินเชื่อรวมของธุรกิจลูกค้าบรรษัทมียอดเงินให้สินเชื่อรวมทั้งสิ้นจำนวน 253,207
ล้านบาท เพิ่มขึ้นจากสิ้นปี 2549 จำนวน 14,866 ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ 6.24
ซึ่งเป็นการเพิ่มขึ้นของสินเชื่อทั้งในกลุ่มลูกค้าสหบรรษัทธนกิจและกลุ่มลูกค้าบรรษัทธนกิจ
โดยเฉพาะในอุตสาหกรรมพลังงาน สถาบันการเงิน
(ไม่รวมธุรกิจสินเชื่อเช่าซื้อและให้เช่าแบบลีสซิ่ง) ฮาร์ดแวร์ และอุปกรณ์ก่อสร้าง
สำหรับในส่วนของสินเชื่อรวมของธุรกิจลูกค้าผู้ประกอบการ มียอดสินเชื่อรวมทั้งสิ้นจำนวน 304,061
ล้านบาท เพิ่มขึ้น 49,747 ล้านบาท หรือคิดเป็นร้อยละ 19.56 จากสิ้นปี 2549
หากพิจารณาการขยายตัวของสินเชื่อรวมจำแนกตามกลุ่มผลิตภัณฑ์ จะพบว่า ณ สิ้นปี 2550
สินเชื่อในประเทศมีมูลค่าการเพิ่มขึ้นมากที่สุด
ซึ่งเป็นผลมาจากการขยายตัวของสินเชื่อในกลุ่มลูกค้าผู้ประกอบการขนาดกลางและขนาดเล็ก
โดยเฉพาะในอุตสาหกรรมก่อสร้าง เกษตรแปรรูป และการเกษตรเป็นหลัก

 ความเสี่ยงจากการด้อยคุณภาพของสินเชื่อและหลักประกัน

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 ธนาคารมีเงินให้สินเชื่อด้อยคุณภาพ (NPL) จำนวน 31,915 ล้านบาท
คิดเป็นร้อยละ 4.06 ของเงินให้สินเชื่อทั้งสิ้น (รวมสถาบันการเงิน)
ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในหมวดการอุตสาหกรรม และหมวดการค้าส่งและค้าปลีก โดยในปี 2550
ธนาคารได้ทำสัญญาปรับโครงสร้างหนี้กับลูกหนี้ โดยมีจำนวนหนี้ตามบัญชีก่อนปรับ 28,944 ล้านบาท
โดยการปรับโครงสร้างหนี้ส่วนใหญ่ใช้วิธีการขยายระยะเวลาการผ่อนชำระ
และวิธีผ่อนผันให้ชำระเงินต้นก่อนดอกเบี้ย

ในส่วนของการประเมินราคาหลักประกันนั้น
ธนาคารได้ดำเนินการประเมินราคาหลักประกันตามหลักเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทย
ซึ่งรวมถึงสินเชื่อด้อยคุณภาพที่มียอดคงค้างมากกว่า 50 ล้านบาท
ธนาคารได้จัดให้มีการประเมินโดยผู้ประเมินอิสระทุกปี ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550
ธนาคารมีสัดส่วนมูลค่าหลักประกันที่ใช้หักค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญต่อเงินให้สินเชื่อด้อยคุณภาพ
คิดเป็นร้อยละ 49.94

ทั้งนี้ ธนาคารมีค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญจำนวน 24,247 ล้านบาท หรือร้อยละ 3.18
ของเงินให้สินเชื่อรวม ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทย โดยคิดเป็นร้อยละ 113.34
ของค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญตามเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทย

 ความเสี่ยงจากการด้อยค่าของทรัพย์สินรอการขาย

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 ธนาคารมีทรัพย์สินรอการขายซึ่งมีมูลค่าตามราคาต้นทุนทางบัญชี
12,720 ล้านบาท หรือคิดเป็นร้อยละ 1.28 ของสินทรัพย์รวม โดยแยกเป็นที่ดินว่างเปล่า 37.7%
เพื่อการพาณิชย์ 35.5% ที่อยู่อาศัย 22.2% และอื่น ๆ 4.6% ของทรัพย์สินรอการขาย โดยในปี
2550 ธนาคารได้รับโอนทรัพย์สินรอการขาย มูลค่าตามราคาต้นทุนทางบัญชี 3,895 ล้านบาท
และขายทรัพย์สินรอการขาย มูลค่าตามราคาต้นทุนทางบัญชี 4,610 ล้านบาท
และรับรู้ผลกำไรจากการจำหน่ายทรัพย์สินรอการขายเป็นจำนวนเงิน 644.4 ล้านบาท
คิดเป็นกำไรร้อยละ 14.0 ของมูลค่าตามราคาต้นทุน ทั้งนี้ ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550
ธนาคารมีค่าเผื่อการด้อยค่าสำหรับทรัพย์สินรอการขาย จำนวน 1,468 ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ
11.54 ของมูลค่าตามราคาต้นทุนทางบัญชี ซึ่งเพียงพอที่จะรองรับค่าใช้จ่ายในการถือครอง
ค่าใช้จ่ายในการขายและขาดทุนจากการจำหน่ายทรัพย์สินรอการขายส่วนที่เหลือ

 ความเสี่ยงเกี่ยวกับบริษัทบริหารสินทรัพย์ เพทาย จำกัด 

ในปี 2542 ธนาคารได้จัดตั้งบริษัทบริหารสินทรัพย์ ธนบุรี จำกัด
(ซึ่งได้เปลี่ยนชื่อเป็นบริษัทบริหารสินทรัพย์ เพทาย จำกัด)
เป็นการเฉพาะกิจเพื่อรับโอนสินทรัพย์ด้อยคุณภาพจากธนาคาร ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550
บริษัทบริหารสินทรัพย์
เพทายได้ดำเนินการแก้ไขและปรับโครงสร้างหนี้ของสินทรัพย์ด้อยคุณภาพที่ได้รับโอนแล้วจำนวน
70,262 ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ 95 ของยอดเงินต้นคงค้างของสินทรัพย์ด้อยคุณภาพตั้งต้น
และคาดว่าจะได้รับชำระหนี้ร้อยละ 50.00 ของเงินต้นคงค้างของหนี้ที่ได้รับการแก้ไขแล้ว ทั้งนี้
การที่จะได้รับชำระหนี้ในอัตราที่คาดการณ์
ขึ้นอยู่กับความสามารถในการชำระหนี้ของลูกหนี้ที่ได้รับการแก้ไขแล้ว

 ความเสี่ยงเกี่ยวกับบรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย

นับตั้งแต่ปี 2544 ถึง 2550 ธนาคารได้โอนลูกหนี้ที่มีสถานะเป็นลูกหนี้ด้อยคุณภาพจำนวน 266 ราย
ซึ่งมีลักษณะตามข้อกำหนดและเงื่อนไขที่ระบุในพระราชกำหนดบรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย พ.ศ.
2544 และสัญญาโอนสินทรัพย์ ให้บรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย (“บสท.”)
ตามที่ได้รับแจ้งจากบรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย รวมมูลหนี้ตามบัญชีก่อนหักค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญ ณ
วันโอนจำนวน 14,557 ล้านบาท
โดยมีราคาโอนซึ่งอ้างอิงตามมูลค่าหลักประกันที่ประเมินตามเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทย
รวมประมาณ 10,123 ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ 69.54
ของมูลหนี้ตามบัญชีก่อนหักค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญ ณ วันโอน

ภายหลังการโอนหนี้ให้บรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย
ธนาคารยังคงมีความเสี่ยงที่จะต้องร่วมรับผลขาดทุนในกรณีที่บรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทยมีผลขาดทุน
ทั้งนี้ ตามเงื่อนไขของพระราชกำหนดบรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย พ.ศ. 2544
และสัญญาโอนสินทรัพย์ กำหนดให้บรรษัทบริหารสินทรัพย์ไทย
และธนาคารแบ่งปันผลกำไรหรือร่วมรับผลขาดทุนเมื่อครบสิ้นปีที่ 5 และสิ้นปีที่ 10 นับแต่วันที่ 1
กรกฎาคม 2544

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 ธนาคารมีผลขาดทุนจากการบริหารสินทรัพย์ด้อยคุณภาพจำนวน 29
ล้านบาท

 การบริหารความเสี่ยงด้านตลาด

ความเสี่ยงด้านตลาด คือ ความเสี่ยงของธนาคารที่เกิดขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ย
อัตราแลกเปลี่ยน ราคาตราสารทุน และราคาสินค้าโภคภัณฑ์
ซึ่งจะมีผลทำให้เกิดความผันผวนต่อรายได้ของธนาคาร
หรือมูลค่าของสินทรัพย์และหนี้สินทางการเงินของธนาคารและบริษัทในเครือธนาคาร
ทั้งในปัจจุบันและอนาคต

-   แนวทางการบริหารความเสี่ยงด้านตลาด

ธนาคารยึดหลักสำคัญที่จะบริหารความเสี่ยงด้านตลาดให้มีประสิทธิภาพและเหมาะสมกับสถานการณ์
ภายใต้การจัดการโครงสร้างสินทรัพย์และหนี้สินที่เหมาะสม
และการควบคุมระดับความเสี่ยงด้านตลาดให้อยู่ในระดับยอมรับได้ นอกจากนี้
ยังมีวัตถุประสงค์เพื่อให้การบริหารความเสี่ยงด้านตลาดสอดคล้องตามข้อกำหนดของธนาคารแห่งประเทศไทย
และกฎหมายที่เกี่ยวข้อง
โดยดำรงนโยบายที่จะต้องมีโครงสร้างในการบริหารความเสี่ยงด้านตลาดที่มีความโปร่งใส
ตามหลักการของการแยกแยะหน้าที่กันอย่างชัดเจน
และหน่วยงานที่ทำหน้าที่ในการควบคุมความเสี่ยงจะต้องมีความเป็นอิสระ ทั้งนี้
การกำหนดนโยบายการบริหารความเสี่ยงด้านตลาด
อยู่ภายใต้การดูแลของคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงองค์การ

-   กระบวนการและเครื่องมือในการบริหารความเสี่ยงด้านตลาด

ธนาคารแบ่งธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับความเสี่ยงด้านตลาด ออกเป็นสองส่วนหลัก คือ
การบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน และธุรกรรมในบัญชีเพื่อค้า โดยมีรายละเอียดในแต่ละส่วน ดังต่อไปนี้

1.  ความเสี่ยงจากการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน

-   การบริหารความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ย

การบริหารความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ยที่เกิดจากความแตกต่างของโครงสร้างอัตราดอกเบี้ยและลักษณะของสินทรัพย์และหนี้สิน
(Mismatches) ของธนาคารนั้น
จัดอยู่ภายใต้การดูแลของคณะอนุกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน
โดยมีเป้าหมายเพื่อให้ธนาคารได้รับผลตอบแทนสูงสุด
ภายใต้ระดับความเสี่ยงที่ได้รับการอนุมัติจากคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงองค์การและคณะกรรมการธนาคาร
ตามลำดับ

ธนาคารได้ประเมินความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงอัตราดอกเบี้ย
โดยวิเคราะห์ระยะเวลาการเปลี่ยนแปลงอัตราดอกเบี้ยของสินทรัพย์และหนี้สิน
ซึ่งความแตกต่างของระยะเวลาดังกล่าวของสินทรัพย์และหนี้สิน
จะแสดงถึงระดับความเสี่ยงว่ามากหรือน้อยเพียงใด นอกจากนี้
ธนาคารยังได้ประเมินผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงอัตราดอกเบี้ยประเภทต่าง ๆ ได้แก่
อัตราดอกเบี้ยเงินฝาก อัตราดอกเบี้ยเงินให้กู้ยืม และอัตราดอกเบี้ยในตลาดเงินตลาดทุน
ที่จะมีผลต่อรายได้จากดอกเบี้ยของธนาคารใน 12 เดือนข้างหน้า ฐานะของสินทรัพย์และหนี้สิน
และรายการนอกงบดุลทางการเงินของธนาคาร รวมทั้งได้บริหารผลกระทบดังกล่าว
โดยจัดการโครงสร้างและสัดส่วนของสินทรัพย์และหนี้สินที่อิงกับอัตราดอกเบี้ยประเภทต่าง ๆ
ให้มีความเหมาะสม

นอกเหนือจากนั้นแล้ว ธนาคารได้ใช้เครื่องมือการวัดความเสี่ยงในรูปแบบของ Value-at-Risk
(VaR) ซึ่งเป็นเครื่องมือทางสถิติที่ทำให้สามารถประเมินความเสี่ยงในรูปแบบของค่าความน่าจะเป็น
โดยใช้รูปแบบและความสัมพันธ์ทางสถิติในอดีตของตัวแปรต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง
ทำให้ธนาคารสามารถประเมินความเสียหายสูงสุดที่อาจจะเกิดขึ้นได้
ภายใต้ระดับความเชื่อมั่นที่กำหนด รวมทั้งประเมินความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยภายใต้ภาวะวิกฤติ
(Stress Testing) เพื่อประกอบการวัดความเสี่ยง
ซึ่งไม่สามารถประเมินได้จากตัววัดความเสี่ยง Value-at-Risk นอกเหนือจากนั้น
ธนาคารได้พัฒนากระบวนการบริหารความเสี่ยงให้สอดคล้องกับนโยบายการกำกับดูแลความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยในบัญชีเพื่อการธนาคารของธนาคารแห่งประเทศไทย
ซึ่งมีผลบังคับใช้ในปี 2549

-   การบริหารความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของราคาตราสารทุน

ธนาคารไม่มีนโยบายที่จะขยายการลงทุนในหุ้นทุน
แต่มีการบริหารเพื่อที่จะลดขนาดการลงทุนในตราสารทุนที่ไม่มีความสัมพันธ์โดยตรงกับธุรกิจหลักของธนาคารลง
โดยธนาคารจะวิเคราะห์ข้อมูลและประเมินสถานการณ์อย่างใกล้ชิด
เพื่อให้เกิดผลประโยชน์สูงสุดต่อธนาคาร

2.  ความเสี่ยงจากธุรกรรมในบัญชีเพื่อค้า (Trading)

ธุรกรรมในบัญชีเพื่อค้า ซึ่งได้รับการบริหารจัดการภายใต้นโยบายการบริหารฐานะในบัญชีเพื่อการค้า
ครอบคลุมถึงการซื้อ/ขายเงินตราต่างประเทศ การซื้อ/ขายตราสารหนี้
และการซื้อ/ขายตราสารอนุพันธ์ รวมถึงการทำธุรกิจรับประกันการจำหน่ายตราสารหนี้ (Bond
Underwriting) โดยสายงานธุรกิจตลาดทุน (Capital Market Business)
ทำหน้าที่เป็นผู้รับผิดชอบในการบริหารฐานะความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราดอกเบี้ย
อัตราแลกเปลี่ยน และอนุพันธ์ที่เกิดจากธุรกรรมดังกล่าว นอกจากนี้
ธุรกรรมในบัญชีเพื่อค้ายังครอบคลุมถึงการทำธุรกิจรับประกันการจำหน่ายตราสารทุน (Equity
Underwriting)
ซึ่งธุรกรรมประเภทนี้มีการบริหารฐานะความเสี่ยงโดยบริษัทการเงินในเครือธนาคารกสิกรไทย (K
Companies) ทั้งนี้
ธุรกรรมในบัญชีเพื่อค้าทั้งหมดจะอยู่ภายใต้การกำกับและควบคุมอย่างใกล้ชิดโดยฝ่ายบริหารความเสี่ยงองค์การและคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงองค์การ
เพื่อให้ความเสี่ยงโดยรวมอยู่ในขอบเขตที่กำหนดไว้ ซึ่งรวมถึงการควบคุมดูแลด้วย
Value-at-Risk Limits และการวัดผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงของราคาจากปัจจัยต่าง ๆ
เช่น Sensitivity Limits เป็นต้น

ขณะเดียวกัน ธนาคารได้ใช้ระบบการวัดความเสี่ยงภายใต้ภาวะวิกฤติ (Stress Testing)
เมื่อมีปัจจัยเสี่ยงต่อธุรกรรมในบัญชีเพื่อค้า
โดยระบบดังกล่าวจะช่วยประเมินความเสียหายจากเหตุการณ์ที่รุนแรงเกินความคาดหมายต่อฐานะการเงินของธนาคาร
ทั้งนี้ ภาวะวิกฤติที่ทำการทดสอบจะมีทั้งภาวะวิกฤติที่เคยเกิดขึ้นจริง (Past Crisis Scenarios)
เช่น เหตุการณ์วิกฤติเศรษฐกิจของภูมิภาคอาเซียนในปี 2540 และเหตุการณ์ก่อการร้ายในสหรัฐฯ
เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2544 เป็นต้น รวมทั้ง ภาวะวิกฤติเชิงสมมติฐาน (Hypothetical
Crisis Scenarios) เช่น การเปลี่ยนแปลงรูปร่างของเส้นอัตราผลตอบแทน (Yield Curve)
ในรูปแบบต่าง ๆ เป็นต้น นอกจากนี้ ธนาคารยังได้ใช้กระบวนการ Back Testing
เพื่อดำเนินการตรวจสอบความถูกต้องและความน่าเชื่อถือของเครื่องมือการวัดความเสี่ยงในรูปของแบบจำลอง
VaR อย่างสม่ำเสมอ โดยรูปด้านซ้าย แสดงให้เห็นถึง
การเปรียบเทียบระหว่างผลที่ได้จากแบบจำลอง VaR กับผลกำไรขาดทุนที่เกิดขึ้น
ซึ่งพบว่าความแตกต่างดังกล่าว อยู่ในระดับที่ยอมรับได้ ขณะที่
ธนาคารยังได้คำนึงถึงการกระจายตัวของกำไรขาดทุนในแต่ละวัน
เพื่อประกอบการวิเคราะห์ความเสี่ยง ตามรูปด้านขวา ทั้งนี้ ผลที่ได้ดังกล่าว
ยืนยันว่าการใช้เครื่องมือการวัดความเสี่ยงต่าง ๆ ของธนาคาร
ทำให้ธนาคารสามารถบริหารจัดการความเสี่ยงจากการทำธุรกรรมเพื่อการค้าได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ตามมาตรฐานสากล

นอกจากนี้ ในปี 2550
ธนาคารได้วางแผนและอยู่ระหว่างดำเนินการในการนำระบบบริหารงานธุรกิจตลาดทุน (Capital
Market Business System) มาใช้
ทั้งนี้เพื่อให้การบันทึกธุรกรรมและการบริหารจัดการความเสี่ยงมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น

  [][]

ในด้านธุรกรรมการซื้อ/ขายตราสารอนุพันธ์นั้น ในปี 2550
ธนาคารได้มีการทำธุรกรรมที่มีความซับซ้อนมากขึ้นเพื่อตอบสนองความต้องการต่าง ๆ ของลูกค้า
เช่น ออปชั่นอัตราดอกเบี้ย (Interest Rate Options) ออปชั่นอัตราแลกเปลี่ยน (Foreign
Exchange Options) เงินฝากหรือเงินกู้ยืมที่มีอนุพันธ์ทางการเงินแฝง (Structured Notes)
ตราสารอนุพันธ์ด้านเครดิต (Credit Derivatives) และตราสารอนุพันธ์ด้านสินค้าโภคภัณฑ์
(Commodity Derivatives) เป็นต้น ในขณะเดียวกัน ธนาคารได้มีการพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ ๆ
เพื่อตอบสนองความต้องการที่หลากหลายของลูกค้า อาทิ
ตราสารอนุพันธ์ที่มีการกำหนดให้จ่ายผลตอบแทนในลักษณะพิเศษ (Exotic Derivatives)
ซึ่งธนาคารได้มีการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานและกระบวนการที่จำเป็นอย่างต่อเนื่อง
เพื่อทำให้ธนาคารสามารถบริหารความเสี่ยงที่เกิดจากธุรกรรมที่เกี่ยวข้องกับตราสารอนุพันธ์และผลิตภัณฑ์ทางการเงินใหม่
ๆ (new or sophisticated) ดังกล่าว ได้อย่างเหมาะสมและทันเหตุการณ์ นอกจากนี้
ธนาคารยังได้วางแผนที่จะทำการปรับเปลี่ยนวิธีการคำนวณเงินกองทุนให้สามารถรองรับความเสี่ยงที่มีความซับซ้อนมากขึ้นด้วย

สำหรับธุรกิจรับประกันการจำหน่ายตราสารหนี้และตราสารทุน (Bond and Equity
Underwriting) ซึ่งเป็นธุรกิจในเครือธนาคารกสิกรไทยนั้น ในปี 2550
มีการทำธุรกรรมรับประกันการจำหน่ายตราสารทุนที่มีขนาดใหญ่
โดยเป็นหุ้นในหมวดอสังหาริมทรัพย์และหมวดสื่อสาร เป็นต้น ซึ่งปัจจุบัน
มีกระบวนการเพื่อวัดและควบคุมความเสี่ยงให้อยู่ในขอบเขตที่กำหนดไว้
ภายใต้การกำกับและควบคุมโดยฝ่ายบริหารความเสี่ยงองค์การและคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงองค์การ

-   การบริหารความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ย

ในส่วนของการบริหารความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยนั้น ธนาคารมีการทำธุรกรรมต่าง ๆ
เพื่อตอบสนองความต้องการของลูกค้า อาทิ สัญญาสวอปอัตราดอกเบี้ย (Interest Rate Swap)
เป็นต้น ทั้งนี้ ธนาคารมีการควบคุมความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยให้อยู่ในขอบเขตที่กำหนดไว้
ภายใต้การกำกับและควบคุมโดยฝ่ายบริหารความเสี่ยงองค์การและคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงองค์การ
โดยธนาคารยังได้ใช้เครื่องมือในการวิเคราะห์ความเสี่ยงแบบ Value-at-Risk มาใช้
ในการบริหารความเสี่ยงด้านอัตราดอกเบี้ยด้วย

-   การบริหารความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยน

ในส่วนของการบริหารความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยนนั้น
เนื่องจากสายงานธุรกิจตลาดทุนได้มีการทำธุรกรรมในการซื้อ/ขายเงินตราต่างประเทศประจำวัน
ซึ่งทำให้เกิดความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยน
และอาจจะส่งผลกระทบต่อกำไรขาดทุน หรือมูลค่าทางการเงินของธนาคารได้
ธนาคารจึงได้มีการบริหารความเสี่ยงดังกล่าวให้อยู่ในระดับที่ต่ำ
โดยได้กำหนดกรอบฐานะเงินตราต่างประเทศให้สอดคล้องกับธุรกิจและหลักเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทย
และอยู่ภายใต้การควบคุมดูแลอย่างใกล้ชิดของหน่วยงานที่เป็นอิสระ คือ
ฝ่ายบริหารความเสี่ยงองค์การและคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงองค์การ ตามลำดับ นอกจากนี้
ธนาคารยังได้ใช้เครื่องมือในการวิเคราะห์ความเสี่ยงแบบ Value-at-Risk
มาใช้ในการบริหารความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงอัตราแลกเปลี่ยนด้วย

 การบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง 

ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง คือ ความเสี่ยงที่ธนาคารไม่สามารถปฏิบัติตามภาระผูกพันต่าง ๆ
เมื่อครบกำหนดได้ เนื่องจากธนาคารไม่สามารถเปลี่ยนสินทรัพย์เป็นเงินสด
หรือไม่สามารถจัดหาเงินได้เพียงพอตามความต้องการภายในระยะเวลาที่กำหนดและมีต้นทุนที่เหมาะสม
ซึ่งอาจจะทำให้เกิดความเสียหายต่อธนาคารได้

-   แนวทางการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง

ในการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่องของธนาคาร
ฝ่ายบริหารเงินเป็นผู้รับผิดชอบในการบริหารจัดการให้ดำรงไว้ซึ่งสินทรัพย์ที่มีสภาพคล่องสูงทั้งในสกุลเงินบาทและเงินตราต่างประเทศ
รวมทั้งพิจารณาจัดหาแหล่งเงินทุนทั้งระยะสั้นและระยะยาวที่เพียงพอ
เพื่อให้สามารถตอบสนองความต้องการเงินสดของสำนักงานใหญ่และสาขาต่าง ๆ
ของธนาคารได้ทันเมื่อต้องการ ทั้งนี้ การกำหนดนโยบายและแนวทางในการบริหารสภาพคล่องนี้
อยู่ภายใต้ความรับผิดชอบของคณะอนุกรรมการบริหารสินทรัพย์และหนี้สิน
ซึ่งจะต้องอยู่ภายในกรอบความเสี่ยงที่ได้รับอนุมัติจากคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงองค์การและคณะกรรมการธนาคาร
ตามลำดับ

-   กระบวนการและเครื่องมือในการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง

ธนาคารดำเนินการบริหารความเสี่ยงสภาพคล่องโดยพิจารณาการดำรงสินทรัพย์สภาพคล่องให้เหมาะสมสำหรับรองรับความต้องการกระแสเงินสดเพื่อใช้ในธุรกิจของธนาคาร
และตามหลักเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทย โดย ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550
ธนาคารและบริษัทย่อยมีสินทรัพย์สภาพคล่อง ซึ่งประกอบด้วย เงินสด
รายการระหว่างธนาคารและตลาดเงิน หลักทรัพย์ซื้อโดยมีสัญญาขายคืน
และเงินลงทุนในหลักทรัพย์สุทธิ รวมเป็นจำนวนทั้งสิ้น 183,001 ล้านบาท ลดลงจาก ณ วันที่ 31
ธันวาคม 2549 เท่ากับจำนวน 42,439 ล้านบาท

นอกจากนี้ ธนาคารได้มีการประเมินความต้องการสภาพคล่องในอนาคต
โดยประมาณกระแสเงินสดรับและกระแสเงินสดจ่ายตามสกุลเงิน ภายใต้สถานการณ์ต่าง ๆ
ทั้งภาวะปกติและภาวะวิกฤติสภาพคล่อง โดยคำนึงถึงปัจจัยที่เกี่ยวข้องทั้งในด้านสินทรัพย์ หนี้สิน
และภาระผูกพันต่าง ๆ นอกจากนี้
เพื่อให้มั่นใจว่าธนาคารจะสามารถรองรับสถานการณ์ภายใต้สภาวะวิกฤติได้
ธนาคารจึงได้มีการจัดทำแผนฉุกเฉินไว้รองรับกรณีที่เกิดปัญหาสภาพคล่อง
ซึ่งจะช่วยให้การแก้ไขปัญหาดำเนินไปได้อย่างราบรื่นและทันต่อเหตุการณ์

การติดตามการเปลี่ยนแปลงของโครงสร้างงบดุล
อันอาจมีผลกระทบต่อกระแสเงินสดของธนาคารอย่างสม่ำเสมอ
ก็ถือเป็นแนวทางที่สำคัญอีกแนวทางหนึ่งสำหรับการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง
โดยธนาคารจะทำการวิเคราะห์อัตราส่วนสภาพคล่องต่าง ๆ เพื่อใช้เป็นสัญญาณเตือนล่วงหน้า
ในการประกอบการพิจารณาตัดสินใจและบริหารจัดการ ทั้งนี้ อัตราส่วนสภาพคล่องที่สำคัญ ได้แก่
อัตราส่วนของเงินให้สินเชื่อต่อเงินฝาก ซึ่ง ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 อยู่ที่ระดับร้อยละ 97.28
เพิ่มขึ้นจาก ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2549 ที่ร้อยละ 90.75

ทั้งนี้
หลังจากที่ธนาคารได้พัฒนาเครื่องมือในการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่องสำหรับใช้วัดและประเมินสถานะความเสี่ยงปัจจุบัน
รวมทั้งคาดการณ์ความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของสภาวะแวดล้อมและการเติบโตของธุรกิจในอนาคต
ตั้งแต่ปี 2549 นั้น ธนาคารได้เริ่มใช้ระบบดังกล่าวในไตรมาสที่ 2 ปี 2550 ที่ผ่านมา
ซึ่งช่วยให้ธนาคารมีการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่องที่ซับซ้อน แม่นยำ และเป็นสากลมากขึ้น
ขณะที่ ในปี 2551
ธนาคารมีแผนจะทบทวนสมมติฐานที่ใช้ในการบริหารงบดุลและพัฒนาข้อมูลเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์เพื่อการบริหารเงิน
(Treasury Products) เนื่องจากธนาคารได้มีการพัฒนาระบบฐานข้อมูลใหม่
เพื่อทดแทนระบบเก่า ซึ่งมีกำหนดจะยกเลิกการใช้งานภายในปี 2551

นอกเหนือจากนั้น
ธนาคารยังได้ให้ความสำคัญกับการติดตามการเปลี่ยนแปลงสภาวะแวดล้อมในการดำเนินงานที่อาจส่งผลกระทบต่อการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง
อาทิ แผนการปฏิรูปกรอบการดำเนินนโยบายการเงินของธนาคารแห่งประเทศไทยที่เริ่มขึ้นในวันที่
17 มกราคม 2550 ซึ่งทำให้ธนาคารแห่งประเทศไทยทยอยดำเนินการเปิดหน้าต่างสภาพคล่องอื่น ๆ
เพิ่มเติม และเตรียมปิดตลาดซื้อคืนธนาคารแห่งประเทศไทยในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2551 ทั้งนี้
เพื่อเตรียมความพร้อมให้สามารถรับมือกับผลกระทบที่อาจจะเกิดขึ้นได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ธนาคารจึงได้ปรับเปลี่ยนระเบียบปฏิบัติของการบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่องให้มีความสอดคล้องกับกฎเกณฑ์ใหม่ดังกล่าวในปี
2550 ที่ผ่านมา ขณะเดียวกัน
ก็เตรียมแนวทางรับมือกับภาวะที่สภาพคล่องอาจได้รับผลกระทบจากการขยายวงเงินสำหรับการออกพันธบัตรธนาคารแห่งประเทศไทย
และความเป็นไปได้ที่ภาครัฐอาจระดมทุนด้วยการออกตราสารหนี้ในประเทศจำนวนมากในอนาคตด้วยเช่นกัน
นอกจากนี้ จากการที่ทางการเตรียมบังคับใช้พระราชบัญญัติสถาบันคุ้มครองเงินฝาก
ซึ่งอาจจะเป็นในช่วงระหว่างปี 2551
และอาจมีผลต่อการกระจายตัวของเงินฝากระหว่างสถาบันการเงินและตลาดทุน
ธนาคารจึงได้เตรียมพัฒนาผลิตภัณฑ์และบริการในกลุ่มผลิตภัณฑ์การออมและการลงทุนให้มีความสอดคล้องกับความต้องการของลูกค้าที่อาจเปลี่ยนแปลงไปในอนาคตด้วย

และเพื่อเพิ่มเครื่องมือในการบริหารจัดการสภาพคล่อง
รวมทั้งลดการกระจุกตัวของแหล่งที่มาของเงินทุน
ขณะเดียวกันก็ช่วยเพิ่มทางเลือกในการออมให้กับลูกค้า
ธนาคารจึงได้ออกตั๋วแลกเงินให้แก่ลูกค้ารายย่อยในช่วงระหว่างปี 2550
เช่นเดียวกับการออกหุ้นกู้ระยะสั้นอย่างต่อเนื่อง
ภายใต้วงเงินเดิมที่ได้รับอนุมัติจากที่ประชุมผู้ถือหุ้นของธนาคาร

 การบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ

ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ หมายถึงความเสี่ยงเนื่องจากความผิดพลาด
หรือความไม่เพียงพอของกระบวนการทำงาน พนักงาน ระบบงาน หรือระบบเทคโนโลยีสารสนเทศ
และเหตุการณ์หรือปัจจัยภายนอก
ซึ่งทำให้ได้รับความเสียหายต่อรายได้หรือเงินกองทุนของธนาคารทั้งทางตรงและทางอ้อม

-   แนวทางการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ

ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการอาจปรากฏอยู่ในทุกผลิตภัณฑ์ กระบวนการ หน่วยงาน
รวมถึงระบบเทคโนโลยีสารสนเทศ ซึ่งอาจทำให้เกิดความเสียหายต่อธนาคาร ลูกค้า รวมทั้ง
ผู้ถือหุ้น ดังนั้น ธนาคารจึงให้ความสำคัญในการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการมาโดยตลอด
และได้มีนโยบายให้ดำเนินการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
รวมถึงได้มีการพัฒนากรอบการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการอย่างต่อเนื่อง
โดยมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อให้ทุกหน่วยงานตลอดจนบริษัทในเครือ
และบริษัทย่อย/บริษัทร่วมที่ประกอบธุรกิจการเงินและธุรกิจสนับสนุน
มีการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการอย่างเหมาะสม
โดยคำนึงถึงการควบคุมความเสี่ยงและประสิทธิภาพของกระบวนการทำงาน
มีการบริหารความเสี่ยงอย่างเป็นระบบ มีมาตรฐานเดียวกัน
มีการประเมินและป้องกันความเสี่ยงก่อนที่จะเกิดความเสียหาย นอกจากนี้
ผู้บริหารระดับสูงสามารถเห็นภาพรวมของความเสี่ยง เพื่อให้การบริหารความเสี่ยงมีประสิทธิผล
สามารถใช้เป็นข้อมูลในการตัดสินใจในการดำเนินธุรกิจ
รวมทั้งสอดคล้องตามข้อกำหนดของธนาคารแห่งประเทศไทย กฎหมาย และมาตรฐานสากลต่าง ๆ
ที่เกี่ยวข้อง

-   โครงสร้างการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ

พนักงานทุกคนมีหน้าที่ในการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการในหน่วยงานที่ปฏิบัติงาน
ตามกรอบการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการที่กำหนดโดยฝ่ายบริหารความเสี่ยงองค์การของธนาคาร
ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลและควบคุมของคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงองค์การ ขณะเดียวกัน
คณะกรรมการบริหารความเสี่ยงองค์การ
ยังทำหน้าที่ทบทวนและอนุมัติกรอบการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
เพื่อใช้เป็นแนวทางในการบริหารความเสี่ยงภายในธนาคาร
ตลอดจนบริษัทในเครือธนาคารกสิกรไทย และบริษัทให้บริการสนับสนุนงานต่อเครือธนาคารกสิกรไทย
นอกจากนี้ ฝ่ายตรวจสอบของธนาคาร ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลและควบคุมของคณะกรรมการตรวจสอบ
จะเป็นผู้ตรวจสอบการปฏิบัติงานของหน่วยงานต่าง ๆ ทั้งหมด เพื่อความถูกต้องและโปร่งใส

-   กระบวนการและเครื่องมือสำคัญในการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ

ธนาคารมีกระบวนการในการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ ซึ่งประกอบด้วย การระบุความเสี่ยง
การประเมินความเสี่ยง การติดตามและควบคุมความเสี่ยง
และการรายงานความเสี่ยงอย่างต่อเนื่อง
เพื่อให้ทราบถึงระดับของความเสี่ยงในการดำเนินธุรกิจและสามารถควบคุมความเสี่ยงให้อยู่ในระดับที่ยอมรับได้
ทั้งนี้ ธนาคารได้ทำการทบทวนและพัฒนาเครื่องมือที่สำคัญ รวมถึงระบบเทคโนโลยีสารสนเทศ
ซึ่งเป็นที่ยอมรับตามมาตรฐานสากล อย่างสม่ำเสมอ
เพื่อให้การบริหารจัดการความเสี่ยงด้านปฏิบัติการมีประสิทธิภาพสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ได้แก่

-
การจัดให้มีการประเมินความเสี่ยงและการควบคุมด้วยตนเองในหน่วยงานธุรกิจและหน่วยงานสนับสนุน
รวมถึงในผลิตภัณฑ์และการให้บริการทางด้านการเงินต่าง ๆ อย่างต่อเนื่อง (Risk and Control
Self-Assessment : RCSA)

ธนาคารมีกระบวนการในการบริหารจัดการเพื่อให้สามารถระบุถึงความเสี่ยงด้านปฏิบัติการที่สำคัญ
รวมทั้งสามารถควบคุมและป้องกันความเสี่ยงดังกล่าวได้อย่างมีประสิทธิผล
และสามารถสื่อสารความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับความเสี่ยงและการควบคุมความเสี่ยงให้กับพนักงานผู้ปฏิบัติงาน
ตลอดจนส่งเสริมให้เกิดความตระหนักและระมัดระวังถึงความเสี่ยงที่อาจจะเกิดขึ้นได้
โดยเน้นการป้องกันความเสี่ยงก่อนที่ความเสียหายจะเกิดขึ้น (Proactive Risk Management)
และมีการรายงานผลการประเมินความเสี่ยงและการควบคุมต่อคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงองค์การอย่างต่อเนื่อง
เพื่อให้ทราบถึงภาพรวมความเสี่ยงด้านปฏิบัติการของธนาคาร

- การกำหนดให้ทุกหน่วยงานทำการเก็บข้อมูลความเสียหายด้านปฏิบัติการ (Operational Risk
Event Database : RED)

ธนาคารกำหนดให้มีระบบและกระบวนการในการรายงานข้อมูลเหตุการณ์ความเสียหายด้านปฏิบัติการ
การวิเคราะห์ถึงสาเหตุ และการดำเนินการแก้ไขที่เป็นมาตรฐาน
โดยข้อมูลเหตุการณ์ความเสียหายถือเป็นข้อมูลประกอบที่สำคัญในกระบวนการประเมินความเสี่ยงและการควบคุมด้วยตนเอง
นอกจากนี้ ข้อมูลดังกล่าวยังถูกใช้ในการวิเคราะห์หาสาเหตุที่แท้จริงของความเสียหาย
เพื่อป้องกันมิให้เกิดเหตุการณ์ความเสียหายซ้ำขึ้นอีก
และใช้เป็นประโยชน์ในการสร้างแบบจำลองเพื่อการประเมินเงินกองทุนเพื่อรองรับความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ

- การติดตามความเสี่ยงด้านปฏิบัติการด้วยดัชนีชี้วัดความเสี่ยง (Key Risk Indicator : KRI)

ดัชนีชี้วัดความเสี่ยงที่สำคัญ ได้แก่ ดัชนีชี้วัดปัจจัยเสี่ยงจากระบบงาน พนักงาน และกระบวนการ
ทั้งนี้ ทีมงานบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการได้ร่วมกับหน่วยงานที่เป็นเจ้าของความเสี่ยง
ทำการระบุตัวดัชนีชี้วัด และดำเนินการเก็บข้อมูล เพื่อประกอบการติดตามระดับความเสี่ยง อีกทั้ง
เพื่อให้ทราบถึงการเปลี่ยนแปลงของระดับความเสี่ยง
และใช้เป็นเครื่องมือบ่งชี้ล่วงหน้าถึงความเสี่ยงที่อาจจะเกิดขึ้น
โดยใช้ฐานข้อมูลดัชนีชี้วัดความเสี่ยงที่รวบรวมจากธนาคารชั้นนำทั่วโลกเกือบ 100 ธนาคาร
ประกอบในการคัดเลือกดัชนีชี้วัดความเสี่ยง เพื่อให้ได้ดัชนีชี้วัดความเสี่ยงที่มีประสิทธิผล

- การบริหารความต่อเนื่องทางธุรกิจ (Business Continuity Management : BCM)

ตลอดปี 2550 ที่ผ่านมา
ธนาคารได้ดำเนินการตามแผนงานโครงการการบริหารความต่อเนื่องทางธุรกิจ (Business
Continuity Management: BCM) ซึ่งจัดเป็นเครื่องมือสำคัญที่จะบรรเทาความรุนแรง
และลดผลกระทบที่เกิดขึ้นจากเหตุการณ์หรือปัจจัยที่อาจส่งผลให้การดำเนินงานและระบบงานที่สำคัญของธนาคารหยุดชะงัก
อาทิ อุทกภัย วาตภัย อัคคีภัย การก่อวินาศกรรม การเกิดโรคระบาด สถานการณ์ทางการเมือง
เป็นต้น ทั้งนี้ ธนาคารได้ดำเนินการจัดตั้งคณะทำงานโครงการ BCM
ซึ่งประกอบด้วยตัวแทนจากฝ่ายงานต่าง ๆ เพื่อรับผิดชอบในการติดตามความคืบหน้าของโครงการ
รวมถึงการควบคุมดูแลเพื่อให้มั่นใจว่าระบบการบริหารความต่อเนื่องทางธุรกิจมีประสิทธิผลและเหมาะสมกับสถานการณ์
และในกรณีที่มีเหตุการณ์ที่ทำให้การปฏิบัติงานตามปกติต้องหยุดชะงัก ธุรกรรมงานที่สำคัญ
(Critical Business Function) ของธนาคาร จะสามารถดำเนินได้อย่างต่อเนื่อง
หรือกลับมาดำเนินการได้ในเวลาที่เหมาะสม

นอกเหนือจากนั้น ธนาคารได้ดำเนินการเตรียมความพร้อมในด้านต่าง ๆ ซึ่งครอบคลุมถึง
การประเมินความเสี่ยง (Risk Assessment) การระบุธุรกรรมงานที่สำคัญ (Critical
Business Function) การวิเคราะห์และประเมินผลกระทบทางธุรกิจ (Business Impact
Analysis) การกำหนดระยะเวลาหยุดดำเนินงานที่ยอมรับได้ (Maximum Allowance Outage)
การกำหนดกลยุทธ์การบริหารความต่อเนื่องทางธุรกิจ (Business Continuity Management
Strategies Selection) การจัดทำแผนรองรับการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่อง (Business
Continuity Plan) ตลอดจนการทดสอบแผนรองรับการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่อง (Plan
Testing)
เพื่อให้มั่นใจว่าธุรกิจและระบบงานที่สำคัญจะสามารถดำเนินการได้อย่างต่อเนื่องเมื่อเกิดเหตุการณ์รุนแรงที่ไม่อาจคาดการณ์ได้

- ระบบเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ

ธนาคารมีการพัฒนาระบบเทคโนโลยีสารสนเทศอย่างต่อเนื่องให้สอดคล้องกับการพัฒนากรอบการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของกระบวนการและเครื่องมือในการบริหารความเสี่ยง
โดยจะใช้ระบบในการเก็บข้อมูลเกี่ยวกับการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
รวมถึงการรายงานความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ

นอกจากนี้
ธนาคารได้จัดให้มีการประเมินความเสี่ยงและประสิทธิภาพของการควบคุมความเสี่ยงสำหรับ
ผลิตภัณฑ์การเงินและระบบงานใหม่ต่าง ๆ ที่นำมาใช้
เพื่อให้มั่นใจว่าผลิตภัณฑ์และระบบงานใหม่ดังกล่าว มีความเสี่ยงอยู่ในระดับที่ยอมรับได้
และมีกระบวนการควบคุมที่เหมาะสม ก่อนที่จะเริ่มให้บริการแก่ลูกค้า
สำหรับความเสี่ยงจากการทุจริตของบุคคลภายนอกนั้น
ธนาคารให้ความสำคัญในการป้องกันความเสี่ยงของผลิตภัณฑ์ที่สำคัญ เช่น บัตรเครดิต บัตรเอทีเอ็ม
และตราสารเช็ค เป็นต้น
ซึ่งธนาคารมีหน่วยงานพิเศษที่ทำหน้าที่ในการติดตามและตรวจสอบปัจจัยเสี่ยงที่ผิดปกติ
รวมถึงมีการนำเครื่องมือและระบบสารสนเทศที่ทันสมัยมาใช้ เพื่อช่วยป้องกัน แก้ไข
และบรรเทาความเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นได้อย่างทันท่วงที

ธนาคารได้รายงานภาพรวมความเสี่ยงด้านปฏิบัติการของผลิตภัณฑ์ที่สำคัญ
และความเสียหายด้านปฏิบัติการที่เกิดขึ้น ต่อคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงองค์การอย่างต่อเนื่อง
เพื่อให้ทราบถึงความคืบหน้าของการดำเนินงานที่เกี่ยวข้องกับความเสี่ยงด้านปฏิบัติการของธนาคาร
และให้มั่นใจได้ว่าการบริหารความเสี่ยงสอดคล้องกับนโยบายของธนาคารและมาตรฐานสากล
นอกจากนี้ เพื่อให้สอดคล้องกับข้อกำหนดของการดำรงเงินกองทุนแบบใหม่ตามเกณฑ์ Basel II
ในเรื่องของการดำรงเงินกองทุนเพื่อรองรับความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
ธนาคารยังได้เตรียมความพร้อมโดยได้ทำการเก็บข้อมูลและเตรียมพัฒนาแบบจำลองเพื่อให้สามารถทำการประเมินเงินกองทุนดังกล่าวได้ในลำดับต่อไป
ทั้งนี้ ธนาคารยังคงมุ่งที่จะพัฒนาระบบและกระบวนการในการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
ตลอดจนเครื่องมือที่ทันสมัยมากยิ่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง

 ความเสี่ยงจากการค้ำประกันและการอาวัล

ธนาคารมีธุรกรรมกับลูกค้าที่ก่อให้เกิดภาระผูกพันจากการค้ำประกันจากการกู้ยืม การค้ำประกันอื่น ๆ
เล็ตเตอร์ออฟเครดิต และการอาวัลตั๋วเงิน
โดยการทำธุรกรรมที่เกี่ยวกับภาระผูกพันและการอาวัลตั๋วเงินดังกล่าว
ธนาคารได้พิจารณาเช่นเดียวกับการปล่อยสินเชื่อ
ซึ่งรวมถึงการเรียกร้องหลักประกันจากลูกค้าที่มาขอใช้บริการกับทางธนาคาร
สำหรับในส่วนของการควบคุมความเสี่ยงที่เกิดขึ้น
ธนาคารใช้หลักเกณฑ์เดียวกับการพิจารณาอนุมัติสินเชื่อตามปกติของธนาคารในการพิจารณา โดย ณ
วันที่ 31 ธันวาคม 2550 ธนาคารมีภาระผูกพันดังกล่าวจำนวน 93,921 ล้านบาท
เมื่อเทียบกับจำนวน 75,481 ล้านบาท ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2549

 ความเสี่ยงจากตราสารอนุพันธ์

ธนาคารประกอบธุรกรรมตราสารอนุพันธ์ประเภทต่าง ๆ
เพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการบริหารความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยน
อัตราดอกเบี้ย และราคาหลักทรัพย์ของธนาคาร นอกจากนี้ เพื่อเป็นการเพิ่มรายรับ
ธนาคารยังได้ให้บริการซื้อ/ขายตราสารอนุพันธ์ประเภทต่าง ๆ กับลูกค้าและคู่ค้า
รวมถึงได้ทำธุรกรรมการซื้อ/ขายตราสารอนุพันธ์เพื่อการค้า ตามนโยบายของธนาคาร ทั้งนี้ ณ วันที่
31 ธันวาคม 2550 ธนาคารมียอดคงค้างของสัญญาอัตราแลกเปลี่ยนโดยรวม เป็นสัญญาซื้อจำนวน
338,139 ล้านบาท และสัญญาขายจำนวน 372,471 ล้านบาท เปรียบเทียบกับ ณ วันที่ 31
ธันวาคม 2549 ซึ่งธนาคารมียอดคงค้างของสัญญาอัตราแลกเปลี่ยนโดยรวม เป็นสัญญาซื้อจำนวน
199,041 ล้านบาท และสัญญาขายจำนวน 308,301 ล้านบาท นอกจากนี้ ณ วันที่ 31 ธันวาคม
2550 ธนาคารมียอดคงค้างสัญญาอัตราดอกเบี้ยโดยรวม เป็นสัญญาซื้อจำนวน 386,792 ล้านบาท
และสัญญาขายจำนวน 402,904 ล้านบาท เปรียบเทียบกับ ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2549
ซึ่งธนาคารมียอดคงค้างสัญญาอัตราดอกเบี้ยโดยรวม เป็นสัญญาซื้อจำนวน 228,869 ล้านบาท
และสัญญาขายจำนวน 212,955 ล้านบาท

 ความเสี่ยงจากความเพียงพอของเงินกองทุน

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550
ธนาคารมีอัตราส่วนเงินกองทุนต่อสินทรัพย์เสี่ยงที่รวมสินทรัพย์เสี่ยงของบริษัทบริหารสินทรัพย์ เพทาย
เท่ากับร้อยละ 14.62 ซึ่งสูงกว่าอัตราขั้นต่ำที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนดไว้ที่ร้อยละ 8.50
ทั้งนี้
เพื่อให้ธนาคารมีความเชื่อมั่นว่าระดับเงินกองทุนของธนาคารจะสามารถรองรับการเปลี่ยนแปลงในสภาวะการณ์ต่าง
ๆ ทั้งในปัจจุบันและอนาคต ไม่ว่าจะเป็นภาวะเศรษฐกิจ และกฎเกณฑ์ต่าง ๆ
ของธนาคารแห่งประเทศไทย
ธนาคารจะบริหารและติดตามผลกระทบต่อเงินกองทุนของธนาคารอย่างใกล้ชิด

 การเตรียมความพร้อมรองรับการกำกับดูแลเงินกองทุนแบบใหม่ตามหลักเกณฑ์บาเซิลทู (Basel II)

เพื่อให้การกำกับดูแลเงินกองทุนครอบคลุมและสะท้อนถึงความเสี่ยงได้ดียิ่งขึ้น
ธนาคารแห่งประเทศไทยจึงกำหนดที่จะใช้หลักเกณฑ์ Basel II
ในการกำกับดูแลเงินกองทุนสำหรับสถาบันการเงินในประเทศไทย ซึ่งประกอบด้วย 3 หลักการ คือ
หลักการที่ 1 การดำรงเงินกองทุนขั้นต่ำ หลักการที่ 2 การกำกับดูแลโดยทางการ และหลักการที่ 3
การใช้กลไกตลาดในการกำกับดูแล โดยจะมีผลตั้งแต่สิ้นปี 2551 เป็นต้นไป

ทั้งนี้ ธนาคารได้ดำเนินการตามแผนงานโครงการที่กำหนด
โดยมีคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงองค์การ
ทำหน้าที่รับผิดชอบในการติดตามและดูแลภาพรวมของโครงการ ผ่านคณะทำงานโครงการ Basel
II ซึ่งประกอบด้วยตัวแทนจากฝ่ายงานต่าง ๆ
โดยธนาคารได้มีการปรับโครงสร้างองค์กรและดำเนินการปรับปรุงพัฒนาฐานข้อมูล
ตลอดจนระบบที่เกี่ยวข้องอย่างต่อเนื่องเพื่อรองรับการคำนวณเงินกองทุนตามหลักเกณฑ์ Basel II
และธนาคารได้เริ่มรายงานการดำรงเงินกองทุนภายใต้หลักเกณฑ์ Basel II
เป็นการภายในต่อคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงองค์การเป็นประจำทุกเดือนตั้งแต่เดือนมกราคม
2550 ขณะที่ในช่วงต้นปี 2551 นั้น ธนาคารจะเริ่มนำส่งรายงานการดำรงเงินกองทุนรายไตรมาส
ตามหลักเกณฑ์ใหม่ขนานไปกับหลักเกณฑ์ปัจจุบันต่อธนาคารแห่งประเทศไทยเป็นระยะเวลา 1 ปี
ก่อนที่หลักเกณฑ์ Basel II จะมีผลบังคับใช้อย่างเต็มรูปแบบตามกำหนดในช่วงปลายปี 2551

นอกจากนี้ ในปี 2550 ธนาคารยังได้ส่งตัวแทนผู้รับผิดชอบโครงการ Basel II เข้าร่วมใน
“คณะทำงานการเตรียมความพร้อม Basel II”
ซึ่งจัดตั้งขึ้นโดยสมาคมธนาคารไทยร่วมกับธนาคารแห่งประเทศไทย
โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นช่องทางการแลกเปลี่ยนความรู้ ประสบการณ์
ตลอดจนสื่อสารประเด็นสำคัญทั้งในเชิงนโยบายและเชิงปฏิบัติการเกี่ยวกับการเตรียมความพร้อมตามหลักเกณฑ์
Basel II ระหว่างธนาคารพาณิชย์แต่ละแห่ง และธนาคารแห่งประเทศไทย
อันจะช่วยอำนวยความสะดวกให้ธนาคารสามารถปรับตัวให้สอดคล้องรับกับกฎระเบียบใหม่ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น

สำหรับแผนงานในปี 2551 นั้น ธนาคารเตรียมพัฒนางานในด้านอื่น ๆ อย่างต่อเนื่อง
ไม่ว่าจะเป็นในส่วนของหลักการที่ 1 ในเรื่องการดำรงเงินกองทุนขั้นต่ำ
โดยธนาคารมุ่งสานต่อการทบทวนระบบและเครื่องมือในการบริหารความเสี่ยง
และเตรียมความพร้อมสำหรับหลักเกณฑ์ที่มีความซับซ้อนขึ้นในอนาคต รวมทั้ง หลักการที่ 2
เรื่องการกำกับดูแลโดยทางการ
โดยธนาคารเน้นการปรับปรุงระบบการบริหารความเสี่ยงของธนาคารให้ดียิ่งขึ้น และหลักการที่ 3
เรื่องการเปิดเผยข้อมูลที่สำคัญต่อสาธารณะ
ซึ่งธนาคารจะให้ความสำคัญกับการสนับสนุนให้นักลงทุนและผู้เกี่ยวข้องสามารถเข้าถึงข้อมูลได้โดยง่ายและได้รับข้อมูลที่ถูกต้อง
เหมาะสมในการประเมินความเสี่ยงของธนาคาร ซึ่งแผนงานต่าง ๆ ดังกล่าว
ได้พิจารณาถึงความสอดคล้องกับมาตรฐานข้อบังคับที่เป็นสากลอื่น ๆ อาทิ
มาตรฐานการบัญชีสากลฉบับที่ 39 (IAS39) โดยความพยายามทั้งหมดนี้ ก็เพื่อทำให้มั่นใจว่า
ธนาคารสามารถดำเนินการได้ตามมาตรฐานต่าง ๆ
ที่ธนาคารแห่งประเทศไทยกำหนดและมีการจัดการในด้านความเสี่ยงของเครือธนาคารกสิกรไทยอยู่ในระดับสากล

 การวัดผลงานในรูปของผลตอบแทนต่อเงินกองทุนเมื่อปรับค่าความเสี่ยงแล้ว (Risk-Adjusted Return on Capital : RAROC) และผลกำไรในเชิงเศรษฐศาสตร์ต่อผู้ถือหุ้น (Economic Profit)

ในรอบปี 2550 ที่ผ่านมา ธนาคารยังคงพัฒนาและนำแนวทางการบริหารจัดการเชิงมูลค่า
(Value-Based Management: VBM) มาปรับใช้อย่างต่อเนื่อง
ซึ่งแนวทางดังกล่าวเป็นรูปแบบการบริหารจัดการเพื่อการสร้างมูลค่าเพิ่มให้แก่ผู้ถือหุ้นให้ได้มากที่สุด
โดยใช้การวัดอัตราผลตอบแทนต่อเงินกองทุนเมื่อปรับความเสี่ยง (Risk-Adjusted Return on
Capital: RAROC) และการวัดผลกำไรเชิงเศรษฐศาสตร์ (Economic Profit: EP)
ซึ่งเป็นผลกำไรสุทธิหลังปรับค่าต้นทุนของเงินกองทุนตามความเสี่ยงแล้วเช่นกัน ทั้งนี้
ธนาคารได้มีการพัฒนา ปรับปรุงเครื่องมือและกระบวนต่าง ๆ ควบคู่กันไป
เพื่อให้สามารถวัดผลกำไรในเชิงเศรษฐศาสตร์และมูลค่าเพิ่มได้อย่างถูกต้องมากยิ่งขึ้น
โดยสำหรับการปรับเปลี่ยนกระบวนการจัดการภายในหลักนั้น เช่น การกำหนดแผนกลยุทธ์
การตั้งเป้าธุรกิจเชิงมูลค่า การวางแผนธุรกิจ การจัดสรรทรัพยากรให้แก่หน่วยงานต่าง ๆ
อย่างเหมาะสมและสอดคล้องกับแผนกลยุทธ์การเติบโต เพื่อให้สามารถสร้างมูลค่าเพิ่มในระยะยาว
และการตั้งราคาที่คำนึงถึงความเสี่ยงที่ครบถ้วน เป็นต้น นอกจากนี้
ธนาคารยังได้เริ่มวัดผลการดำเนินงานและการวิเคราะห์ผลกำไรเชิงมูลค่า ทั้งในมิติของกลุ่มลูกค้า
กลุ่มผลิตภัณฑ์ และรายผลิตภัณฑ์ โดยมุ่งสร้างความเข้าใจในเรื่องปัจจัยหลักในการสร้างมูลค่า (Key
Value Drivers) ให้กับหน่วยงานต่าง ๆ อย่างต่อเนื่อง ขณะเดียวกัน
หน่วยธุรกิจยังได้ใช้แนวทางการวิเคราะห์เชิงมูลค่า (Value-Based Analysis)
เพื่อประกอบการวิเคราะห์และประเมินความเป็นไปได้ทางธุรกิจของผลิตภัณฑ์
และโครงการลงทุนต่าง ๆ
เพื่อให้สามารถวัดผลตอบแทนที่เหมาะสมกับความเสี่ยงในระดับธนาคารยอบรับได้
โดยธนาคารจะพัฒนาหลักการ VBM ให้สามารถปรับใช้ได้ครอบคลุมกลุ่มธุรกิจต่าง ๆ
ในเครือธนาคารกสิกรไทยในลำดับต่อไป

[1] รายละเอียดที่เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงานอื่น ๆ
ที่เกิดขึ้นระหว่างปี 2550 สามารถดูได้ในรายงานคำอธิบายและการวิเคราะห์ของฝ่ายจัดการ
สำหรับไตรมาสสิ้นสุดวันที่ 31 มีนาคม 2550 และวันที่ 30 กันยายน 2550