1. ปัจจัยความเสี่ยง

ปัจจัยความเสี่ยงในการประกอบธุรกิจของบริษัท
ที่อาจมีผลกระทบต่อผลตอบแทนจากการลงทุนของผู้ลงทุนอย่างมีนัยสำคัญสามารถสรุปได้ดังนี้

1.  ความเสี่ยงจากการจัดหาวัตถุดิบ – อ้อย

  กิจการบริษัทเป็นโรงงานผลิตน้ำตาลทราย ซึ่งใช้อ้อยเป็นวัตถุดิบ
  และบริษัทได้มีการลงทุนในโครงการต่อยอดอื่น ๆ ที่ใช้ผลิตภัณฑ์ ผลพลอยได้
  และของเสียที่ได้จากกระบวนการผลิตน้ำตาล มาเป็นวัตถุดิบ เพื่อสร้างมูลค่าเพิ่ม เช่น
  โครงการโรงงานผลิตเอทานอล โครงการโรงงานผลิตปุ๋ยชีวภาพ
  และโครงการโรงงานผลิตกระแสไฟฟ้า
  ดังนั้นผลประกอบการบริษัทจะพึ่งพิงต่อปริมาณอ้อยซึ่งเป็นวัตถุดิบต้นทางเป็นสำคัญ
  โดยถ้าตัวแปรอื่นเหมือนเดิม ปีใดที่บริษัทมีปริมาณอ้อยเข้าหีบน้อย
  จะทำให้บริษัทมีปริมาณสินค้าที่ผลิตเพื่อขายลดน้อยลง และส่งผลต่อยอดขายลดลง ในทางกลับกัน
  ในปีใดที่บริษัทมีปริมาณอ้อยเข้าหีบมาก ส่งผลให้บริษัทมีปริมาณสินค้าที่ผลิตเพื่อขายเพิ่มสูงขึ้น
  ซึ่งทำให้ยอดขายเพิ่มขึ้น ดังนั้นปริมาณอ้อย จึงเป็นตัวแปรที่สำคัญที่ส่งผลต่อผลประกอบการบริษัท

  ความผันผวนของปริมาณอ้อยจะเกิดจากสาเหตุหลัก 2 ประการคือ (1)
  ปริมาณพื้นที่ในการเพาะปลูกอ้อย (จำนวนไร่) ที่เปลี่ยนแปลงไป และ (2)
  ผลผลิตอ้อยต่อพื้นที่เพาะปลูก (ตันอ้อยต่อไร่) ที่เปลี่ยนแปลงไป

  (1) ปริมาณพื้นที่ในการเพาะปลูกอ้อย (จำนวนไร่)

  เนื่องจากโรงงานน้ำตาลในประเทศไทยส่วนใหญ่ไม่มีไร่อ้อยเป็นของตนเอง
  ต้องพึ่งพิงกับเกษตรกรชาวไร่ที่เป็นเจ้าของที่ดิน
  โดยเกษตรกรชาวไร่นำส่งอ้อยเข้าหีบโรงงานตามสัญญาซื้อขาย (Contract Farming)
  ที่ทำไว้กับโรงงานน้ำตาล ดังนั้นปริมาณพื้นที่ในการเพาะปลูกจะขึ้นอยู่กับ
  ราคาซื้อขายอ้อยว่าคุ้มค่าต่อการเพาะปลูกของเกษตรกรชาวไร่
  เมื่อเทียบการเพาะปลูกพืชผลทางการเกษตรอื่น เช่น มันสำปะหลัง หรือไม่
  และรวมถึงนโยบายการส่งเสริมจากภาครัฐและจากโรงงานน้ำตาล เป็นสำคัญ

  (2) ผลผลิตอ้อยต่อพื้นที่เพาะปลูก (จำนวนตันอ้อยต่อไร่)

  การเพาะปลูกอ้อยในประเทศไทยยังคงต้องพึ่งพาความอุดมสมบูรณ์ตามสภาพดินฟ้าอากาศ
  จึงทำให้ผลผลิตอ้อยต่อพื้นที่เพาะปลูกในแต่ละปีมีความผันผวนตามสภาพภูมิอากาศและระบบชลประทานในแต่ละพื้นที่
  โดยทั่วไปการเพาะปลูกอ้อยจะใช้เวลาประมาณ 10 – 14 เดือน
  ซึ่งถ้าปีใดที่มีสภาพดินฟ้าอากาศที่สมบูรณ์ จะส่งผลให้อ้อยในปีถัดไปมีปริมาณมาก
  เนื่องจากผลผลิตตันอ้อยต่อไร่สูง แต่ถ้าปีใดที่สภาพดินฟ้าอากาศแห้งแล้ง
  จะส่งผลกระทบต่ออ้อยในปีถัดไปมีปริมาณน้อยลง

  ตารางที่ 1.1 : ปริมาณอ้อยเข้าหีบของประเทศไทย 10 ปีที่ผ่านมา

  []

  Source : Office of the cane and sugar board, Thailand

  ตารางที่ 1.2 : ปริมาณพื้นที่เพาะปลูกอ้อยในประเทศไทย 10 ปีที่ผ่านมา

  []

  Source : สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร

  ผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นจากปริมาณอ้อยลดลง ทำให้บริษัท มีปริมาณการผลิตที่ลดลง
  ต้นทุนต่อหน่วยโดยเฉพาะในส่วนของต้นทุนคงที่ต่อหน่วยสูงขึ้น กำไรต่อหน่วยลดลง
  และสุดท้ายส่งผลให้กำไรของบริษัทลดลง ยิ่งไปกว่านั้นในปีที่มีปริมาณอ้อยต่ำ
  จะเกิดภาวะในการแย่งซื้ออ้อยจากโรงงานน้ำตาลบริเวณใกล้เคียงมากขึ้น
  ส่งผลให้เพื่อรักษาสัดส่วนปริมาณอ้อยเข้าหีบไว้
  ทางโรงงานน้ำตาลจำเป็นต้องต่อสู้โดยการจ่ายเงินเพิ่มจากค่าอ้อยที่คำนวณตามระบบแบ่งปันผลประโยชน์ให้ไปอีก
  ซึ่งทำให้บริษัทมีภาระค่าใช้จ่ายในต้นทุนวัตถุดิบสูงขึ้น แต่อย่างไรก็ตาม
  เนื่องจากประเทศไทยเป็นผู้ส่งออกน้ำตาลเป็นอันดับต้นของโลก
  และเป็นผู้ส่งออกน้ำตาลหลักที่จำหน่ายให้กับภูมิภาคเอเชีย
  การที่ประเทศไทยมีปริมาณอ้อยเข้าหีบที่ลดน้อยลง ทำให้มีน้ำตาลที่สามารถส่งออกได้ลดน้อยลง
  ส่งผลต่อการปรับตัวของราคาขายน้ำตาลต่างประเทศสูงขึ้น
  ซึ่งการปรับเพิ่มขึ้นของราคาน้ำตาลต่างประเทศ
  เป็นส่วนหนึ่งในการช่วยลดผลกระทบจากปริมาณอ้อยเข้าหีบที่ลดลงได้และภาระต้นทุนที่เพิ่มสูงขึ้นได้

  นอกจากนี้บริษัทได้ตระหนักถึงความสำคัญของการสร้างความมั่นคงที่ยั่งยืนของวัตถุดิบอ้อย
  บริษัทได้ให้ความช่วยเหลือแก่เกษตรกรชาวไร่อ้อย
  ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของเงินกู้ในการลงทุนเพาะปลูก
  การสนับสนุนในส่วนของวัตถุดิบในการเพาะปลูก การทำระบบชลประทาน
  การนำเทคโนโลยีเข้ามาช่วยเพิ่มผลผลิตและประสิทธิภาพการผลิต
  การลดบทบาทของพ่อค้าคนกลางซื้อขายอ้อย
  ซึ่งความช่วยเหลือทั้งหมดมีเป้าหมายเพื่อสร้างฐานะให้ชาวไร่มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น โดยบริษัท
  มีคำขวัญมาโดยตลอดว่า “ชาวไร่ร่ำรวย โรงงานรุ่งโรจน์”
  ซึ่งการมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเกษตรกรชาวไร่เป็นส่วนหนึ่งในการช่วยลดความเสี่ยงในการจัดหาวัตถุดิบของบริษัท

2.  ความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาน้ำตาลตลาดโลก

  ในการซื้อขายน้ำตาลในตลาดโลกนั้น
  น้ำตาลจัดได้ว่าเป็นสินค้าหนึ่งที่มีความผันผวนทางด้านราคาสูงเมื่อเทียบกับสินค้าเกษตรอื่น ๆ
  โดยราคาน้ำตาลตลาดโลกจะขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายอย่าง เช่น อุปสงค์ อุปทานของประเทศผู้ผลิต
  ผู้บริโภค ผู้ส่งออก และผู้นำเข้า รวมถึงการเก็งกำไรจากนักเก็งกำไร
  ซึ่งจะเกี่ยวพันกับสภาพภูมิอากาศในการเอื้ออำนวยต่อการเพาะปลูกของแต่ละประเทศ
  นโยบายการส่งเสริม การแทรกแซง การส่งออก การนำเข้า ของอุตสาหกรรมน้ำตาลของภาครัฐ
  โดยเฉพาะในกลุ่มประเทศที่พัฒนาแล้ว
  อีกทั้งปัจจุบันราคาน้ำตาลยังมีส่วนหนึ่งที่สัมพันธ์กับราคาน้ำมันเชื้อเพลิงด้วย
  เนื่องจากอ้อยรวมถึงกากน้ำตาล สามารถนำไปผลิตเป็นแอลกอฮอล์หรือที่เรียกว่าเอทานอล
  สำหรับผสมกับน้ำมันเพื่อใช้เป็นเชื้อเพลิงในรถยนต์ได้ ด้วยปัจจัยดังกล่าว
  ส่งผลให้ราคาซื้อขายน้ำตาลในตลาดโลกค่อนข้างผันผวนสูง ซึ่งดูได้จากแผนภาพที่ 3.3 และ 3.4
  แสดงราคาน้ำตาลทรายดิบของตลาดซื้อขายล่วงหน้าที่นิวยอร์ก (NYBOT Sugar #11)
  และแสดงราคาน้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ของตลาดซื้อขายล่วงหน้าที่ลอนดอน (LIFFE Sugar #5)
  ย้อนหลัง 10 ปี หัวข้อ 3 เรื่อง “การประกอบธุรกิจของแต่ละสายผลิตภัณฑ์ ” – KSLTF.DOC

  โดยทั่วไปโรงงานน้ำตาลในประเทศไทยผูกพันที่จะต้องจำหน่ายน้ำตาลให้เพียงพอต่อความต้องการภายในประ
  เทศก่อน จากนั้นน้ำตาลที่เหลือ โรงงานจะสามารถนำน้ำตาลไปส่งออกได้ โดยแต่ละปี
  สำนักอ้อยและน้ำตาลทรายจะประมาณการปริมาณความต้องการบริโภคภายในประเทศ ที่เรียกว่า
  โควตา ก และจะจัดสรรโควตาดังกล่าวให้แก่โรงงานน้ำตาลแต่ละโรง
  ตามสัดส่วนของปริมาณน้ำตาลที่ผลิตได้ ส่งผลให้สัดส่วนของน้ำตาลภายในประเทศ
  และน้ำตาลส่งออกของแต่ละโรงงานจะค่อนข้างใกล้เคียงกัน ซึ่งจะอยู่ระหว่าง 30:70 ถึง
  40:60 ขึ้นอยู่กับปริมาณอ้อยเข้าหีบทั่วทั้งประเทศ
  ดังนั้นยอดขายของธุรกิจน้ำตาลจะมีความผันผวนตามราคาน้ำตาลตลาดโลกอยู่ประมาณ 60 – 70%
  ซึ่งถ้าตัวแปรอื่นเหมือนเดิม ปีใดที่ราคาน้ำตาลตลาดโลกลดต่ำลง จะทำให้ยอดขาย 60 – 70%
  ซึ่งอิงกับราคาน้ำตาลตลาดโลกต่ำลง แต่ถ้าปีใดที่ราคาน้ำตาลตลาดโลกสูง จะทำให้ยอดขายสูงขึ้น
  แต่อย่างไรก็ตาม โดยทั่วไปแล้ว ราคาน้ำตาลจะผกผันกับผลผลิตน้ำตาลที่ผลิตได้
  คือถ้าราคาน้ำตาลสูง จะเกิดจากการคาดการณ์ว่าผลผลิตน้ำตาลที่ผลิตทั่วโลกต่ำลง
  หรือจากปัจจัยพื้นฐานอื่น ๆ แต่ถ้าราคาน้ำตาลต่ำ
  จะเกิดจากการคาดการณ์ว่าผลผลิตน้ำตาลที่ผลิตทั่วโลกมีปริมาณมาก
  ดังนั้นในปีใดที่ราคาน้ำตาลตลาดโลกตกต่ำลงมาก แต่ถ้าปีนั้นมีปริมาณน้ำตาลจำหน่ายที่สูงขึ้น
  ก็จะเป็นการช่วยลดผลกระทบในส่วนของความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาน้ำตาลตลาดโลกได้

  นอกจากนี้ในแง่ของบริษัท
  จากเดิมที่ผลประกอบการของบริษัทพึ่งพิงอยู่กับธุรกิจน้ำตาลและกากน้ำตาลอย่างเดียว
  ทำให้ความผันผวนของราคาน้ำตาลตลาดโลก ส่งผลกระทบต่อการดำเนินงานของบริษัท
  แต่การที่บริษัทได้ลงทุนในโครงการต่อยอด เช่น โครงการโรงงานผลิตเอทานอล
  โครงการโรงงานผลิตปุ๋ย และโครงการโรงงานผลิตกระแสไฟฟ้า ทำให้ในอนาคตบริษัทคาดว่า
  ผลประกอบการของบริษัทจะพึ่งพิงกับราคาน้ำตาลตลาดโลกน้อยลง
  โดยไปสู่ธุรกิจที่มีความผันผวนทางด้านราคาที่น้อยกว่าได้

3.  ความเสี่ยงเรื่องนโยบายภาครัฐ

  อุตสาหกรรมอ้อยและน้ำตาลในประเทศไทยถูกควบคุมและกำกับดูแลโดยคณะกรรมการอ้อยและน้ำตาลภายใต้พระราชบัญญัติอ้อยและน้ำตาลทราย
  พ.ศ.2527 ซึ่งมีสาระสำคัญของการควบคุม
  ในการกำหนดการจัดสรรช่องทางการจำหน่ายน้ำตาลออกเป็นระบบโควตา (โควตา ก
  สำหรับน้ำตาลภายในประเทศ และโควตา ข และ ค สำหรับน้ำตาลขายต่างประเทศ)
  ควบคุมราคาจำหน่ายน้ำตาลทรายภายในประเทศ
  การจัดสรรส่วนแบ่งรายได้ของระบบระหว่างโรงงานน้ำตาลและเกษตรกรชาวไร่อ้อยภายใต้ระบบแบ่งปันผลประโยชน์
  70:30 และการควบคุมการเข้ามาทำธุรกิจของผู้ประกอบการรายใหม่ เป็นต้น
  จะเห็นได้ว่านโยบาย กฎระเบียบต่าง ๆ ที่ออกโดยคณะกรรมการอ้อยและน้ำตาลทราย
  ล้วนมีผลกระทบต่อต้นทุนการผลิต และผลประกอบการของบริษัท ทั้งสิ้น เช่น
  ระบบแบ่งปันผลประโยชน์ 70:30 จะเป็นที่มาของการคำนวณราคาอ้อย
  ที่โรงงานน้ำตาลจะต้องจ่ายให้กับชาวไร่ กรณีนโยบายการปรับราคาขายน้ำตาลภายในประเทศ
  หรือกรณีโยบายการเปิดเสรีของธุรกิจน้ำตาล ล้วนส่งผลกระทบต่อผลประกอบการของบริษัททั้งสิ้น

  นอกจากนี้นโยบายของภาครัฐในภาพรวม ล้วนส่งผลต่อผลประกอบของบริษัท เช่น
  นโยบายการส่งเสริมการใช้เอทานอล ซึ่งให้ตลาดของเอทานอลเติบโต
  ส่งผลดีให้กับอุตสาหกรรมอ้อยและน้ำตาล
  เนื่องจากวัตถุดิบของเอทานอลส่วนหนึ่งสามารถทำมาจากอ้อยโดยตรงและกากน้ำตาลได้
  หรือนโยบายการส่งเสริมการปลูกต้นปาล์ม หรือการประกันราคามันสำปะหลัง
  จะส่งผลในแง่ลบต่อบริษัท เนื่องจากพื้นที่เพาะปลูกอ้อยลดน้อยลง
  เพราะเกษตรกรชาวไร่หันไปเพาะปลูกพืชที่ให้ผลตอบแทนสูงกว่า เป็นต้น

  บริษัทได้ตระหนักถึงความสำคัญของ นโยบายภาครัฐในการกำหนดทิศทางของ
  อุตสาหกรรมอ้อยและน้ำตาล บริษัทจึงร่วมมือกับ 3
  สมาคมโรงงานน้ำตาลและสมาคมของเกษตรกรชาวไร่อ้อยในการทำความเข้าใจกับภาครัฐให้เห็นความสำคัญของอุตสาหกรรมอ้อยและน้ำตาล
  ซึ่งเป็นอุตสาหกรรมต้นทาง สำหรับอุตสาหกรรมอาหารและอาหารแปรรูป
  อีกทั้งปัจจุบันสามารถนำมาแปรเปลี่ยนเป็นพลังงานเชื้อเพลิงสำหรับรถยนต์ (เอทานอล) ได้อีก
  นอกจากนี้ เอทานอลคือแอลกอฮอล์ที่มีความบริสุทธิ์
  ถือได้ว่าสารเคมีพื้นฐานที่สามารถนำไปต่อยอดผลิตสารเคมีต่อได้อีก เช่น อะซิติก เอซิด
  เอทิลอะซิเตด เป็นต้น การส่งออกน้ำตาล เป็นการนำเงินตราเข้าประเทศ เกือบทั้งหมด
  แทบจะไม่มีต้นทุน ค่าใช้จ่ายใด ที่เป็นการนำเข้าจากต่างประเทศ
  ซึ่งต่างกับอุตสาหกรรมประเภทอื่น
  อ้อยเป็นพืชเศรษฐกิจที่ทุกส่วนของอ้อยสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ทั้งหมด
  ดังนั้นอ้อยจัดได้ว่าเป็นพืชเศรษฐกิจที่มีความสำคัญของประเทศ การสื่อสาร การชี้แจง
  การทำความเข้าใจ กับภาครัฐ
  เป็นการช่วยลดความเสี่ยงจากการกำหนดนโยบายของภาครัฐในทิศทางของอุตสาหกรรมอ้อยและน้ำตาลได้

4.  ความเสี่ยงจากการเกิดหนี้เสียจากระบบการให้สินเชื่อชาวไร่อ้อย (เงินเกี๊ยว)

  ในการประกอบกิจการโรงงานน้ำตาล โรงงานน้ำตาลจะมีการปล่อยเงินกู้ หรือเงินสนับสนุนอื่น ๆ
  ให้กับชาวไร่เพื่อใช้เป็นเงินทุนหมุนเวียนในการเพาะปลูกอ้อย หรือที่เรียกว่า “การเกี๊ยวอ้อย”
  ซึ่งเป็นเสมือนกับการจองอ้อยสำหรับเข้าหีบในโรงงาน ภายหลังจากที่อ้อยโตขึ้นพร้อมตัด
  จะเป็นช่วงเดียวกับช่วงโรงงานน้ำตาลเริ่มเปิดหีบอ้อย
  เกษตรกรชาวไร่อ้อยจะตัดอ้อยและส่งอ้อยให้กับโรงงานและรับเงินค่าอ้อย
  โดยมีการหักเงินกู้ยืมหรือเงินสนับสนุนอื่น ๆ ออก ความเสี่ยงที่เกิดจากการเกี๊ยวอ้อย
  จะเกิดมาจาก ถ้าปีใดที่เกิดความแห้งแล้งจนทำให้ผลผลิตอ้อยลดน้อยลง
  หรือเกิดความเสียหายจากโรคระบาด หรือเกษตรกรชาวไร่อ้อยไม่ยอมส่งอ้อยให้กับโรงงาน
  หนี้ที่เกิดจากการเกี๊ยวอ้อยจะกลายเป็นหนี้เสียซึ่งจะส่งผลกระทบมาที่ผลประกอบการของบริษัท
  ให้บริษัทต้องตั้งสำรองหนี้สงสัยจะสูญเพิ่มขึ้น

  บริษัทได้คำนึงถึงปัจจัยความเสี่ยงดังกล่าว จึงได้มีการพัฒนาระบบการเกี๊ยวอ้อยที่ดี
  โดยบริษัทได้นำระบบดาวเทียมในการสำรวจพื้นที่ปลูกอ้อย (GPS)
  มาช่วยในการลดปัญหาการอ้างสิทธิความเป็นเจ้าของไร่อ้อย
  และยังใช้สำหรับการวางแผนการจัดหาอ้อย อีกทั้ง
  บริษัทยังมีการร้องขอให้เกษตรกรชาวไร่นำทรัพย์สินเข้ามาค้ำประกันเงินเกี้ยวที่เกษตรกรชาวไร่รับไป
  ส่งผลให้ปัจจุบัน หนี้เสียของบริษัทค่อนข้างต่ำ
  และหนี้เงินเกี๊ยวส่วนใหญ่ของบริษัทมีทรัพย์สินค้ำประกันอยู่

5.  ความเสี่ยงในเรื่องความสำเร็จของโครงการใหม่ 3 โครงการของบริษัท

  ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 บริษัท
  ได้มีการระดมทุนโดยเสนอขายหุ้นสามัญเพิ่มทุนให้แก่บุคคลทั่วไป
  และได้มีการจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย วัตถุประสงค์ของการระดมทุน
  ส่วนหนึ่ง คือเพื่อนำมาลงทุนในโครงการใหม่ต่อยอด ของบริษัท 3 โครงการ ซึ่งได้แก่
  โครงการโรงงานผลิตเอทานอล โครงการโรงงานผลิตปุ๋ยชีวภาพ และโครงการโรงไฟฟ้า
  ซึ่งโครงการดังกล่าวจะก่อสร้างเสร็จ พร้อมเดินเครื่องจักรได้ในปีช่วงปี 2548 ถึง 2549

  โดยโครงการดังกล่าวมีความเสี่ยงเนื่องจากในอยู่ในช่วงเริ่มต้น
  และยังไม่สามารถบอกได้ว่าจะประสบความสำเร็จหรือไม่
  ความเสี่ยงของแต่ละโครงการสามารถแยกพิจารณาได้ดังต่อไปนี้

  โครงการโรงงานผลิตเอทานอล

  ปัจจุบันโครงการดำเนินการก่อสร้างเสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
  คาดว่าสามารถที่จะเดินเครื่องจักรได้ภายในเดือนธันวาคม 2548
  สืบเนื่องจากจะต้องรอโรงงานน้ำตาลหีบอ้อยซึ่งคาดว่าจะหีบอ้อยได้วันที่ 10 ธันวาคม 2548
  และคาดว่าจะเริ่มจำหน่ายเอทานอลให้แก่ลูกค้าได้ภายในเดือนมกราคม 2549
  โครงการมีกำลังการผลิตอยู่ที่ 150,000 ลิตรต่อวัน ใช้กากน้ำตาลและน้ำอ้อยเป็นวัตถุดิบ
  มีงบลงทุนประมาณ 350 ล้านบาท และคาดว่าจะใช้งบตามที่ตั้งไว้
  ความเสี่ยงของโครงการนี้อยู่ที่ราคาขายของเอทานอล
  ซึ่งยังไม่มีกำหนดรูปแบบการกำหนดราคาที่ชัดเจน
  ต้นทุนการผลิตซึ่งโครงสร้างต้นทุนส่วนใหญ่จะมาจากค่าวัตถุดิบมีความผันผวนค่อนข้างสูง
  และปัญหาการจัดหาวัตถุดิบให้เพียงพอต่อกำลังการผลิตของบริษัท
  รวมถึงการบริหารการผลิตให้มีประสิทธิภาพ
  และสุดท้ายจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับนโยบายของภาครัฐที่มีต่ออุตสาหกรรมเอทานอล เป็นต้น ปัจจุบัน
  ความเสี่ยงต่าง ๆ เริ่มลดลง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของความชัดเจนของนโยบายภาครัฐ
  และความร่วมมือของผู้ค้าน้ำมัน ที่ส่งเสริมให้มีการใช้น้ำมันที่ผสมเอทานอล
  หรือที่เรียกว่าแก๊สโซฮอลล์ ให้มากขึ้น มีการพูดถึงเกี่ยวกับโครงสร้าง
  รูปแบบการกำหนดราคาของเอทานอล
  ซึ่งอาจจะสัมพันธ์กับต้นทุนการผลิตที่ใช้วัตถุดิบทั้งจากกากน้ำตาล และมันสำปะหลัง
  หรืออาจอ้างอิงกับราคาในการนำเข้าเอทานอลจากต่างประเทศ

  ส่วนในเรื่องของปัญหาวัตถุดิบและความผันผวนทางด้านราคานั้น
  ทางบริษัทซึ่งเป็นโรงงานน้ำตาลเป็นเจ้าของวัตถุดิบเองไม่ว่าจะเป็นในส่วนของน้ำอ้อย
  และกากน้ำตาล จึงสามารถลดความเสี่ยงในส่วนของราคาวัตถุดิบ
  และความเสี่ยงในการจัดหาวัตถุดิบให้เพียงพอได้ระดับหนึ่ง

  โครงการโรงงานผลิตปุ๋ยชีวภาพ

  ปัจจุบันบริษัทคาดว่า โรงงานสามารถเดินเครื่องจักรได้ภายในเดือนมกราคม ถึง กุมภาพันธ์
  2549 สืบเนื่องจากจะต้องรอของเสียจากโรงงานน้ำตาลและโรงงานผลิตเอทานอลก่อน
  และจะเริ่มจำหน่ายปุ๋ยให้แก่ลูกค้าได้ประมาณเดือนเมษายน 2549 โครงการมีกำลังการผลิตอยู่ที่
  100,000 ตันต่อปี ใช้กากหม้อกรอง
  ของเสียจากโรงงานน้ำตาลและน้ำเสียจากโรงงานผลิตเอทานอลเป็นวัตถุดิบ มีงบลงทุนประมาณ
  120 ล้านบาท และคาดว่าจะใช้งบประมาณ 80 - 100 ล้านบาท
  ความเสี่ยงของโครงการนี้อยู่ที่ราคาขาย ปริมาณที่ผลิตได้ของปุ๋ยชีวภาพ
  รวมถึงข้อจำกัดในเรื่องของวัตถุดิบ ที่เป็นของเสียจากโรงงานน้ำตาลและโรงงานผลิตเอทานอล

  บริษัทได้ตระหนักถึงความเสี่ยงเป็นอย่างดี
  บริษัทจึงได้กำหนดราคาขายในเริ่มต้นให้ต่ำกว่าราคาขายในท้องตลาด เพื่อเป็นการเปิดตลาด
  และเป็นการส่งเสริม ช่วยเหลือ สนับสนุน เกษตรกรชาวไร่อ้อยของโรงงานเอง

  โครงการโรงไฟฟ้า

  ปัจจุบันบริษัทคาดว่าโครงการสามารถที่จะเดินเครื่องจักรและจำหน่ายไฟให้กับการไฟฟ้าได้เป็นไปตามแผนที่วางไว้
  ในเดือนพฤศจิกายน 2549 โครงการมีกำลังการผลิตไฟฟ้าอยู่ที่ 30 MW
  มีสัญญาผูกพันที่จะต้องจ่ายให้กับการไฟฟ้า 20 MW
  ความเสี่ยงของโครงการอยู่ที่ความเพียงพอของเชื้อเพลิง (กากอ้อย)
  ที่จะนำมาป้อนให้กับโรงไฟฟ้า ซึ่งบริษัทได้มีการศึกษาและประเมินแล้วว่า
  โรงไฟฟ้าดังกล่าวมีขนาดที่เหมาะสมและอยู่ในระดับที่บริษัทสามารถหาเชื้อเพลิงอื่นช่วยเสริมได้
  ในกรณีที่กากอ้อยของบริษัทมีไม่เพียงพอ

  นอกจากนี้โครงการอาจมีความเสี่ยงในแง่ของความล่าช้าของการก่อสร้าง
  ซึ่งส่งผลกระทบต่อการชะลอรับรู้รายได้ และการเสียค่าปรับให้กับทางการไฟฟ้า
  ตามข้อกำหนดของสัญญาซื้อขายไฟฟ้า อย่างไรก็ดี ณ ปัจจุบัน
  การก่อสร้างโรงงานผลิตกระแสไฟฟ้า ยังคงเป็นไปตามกำหนดการที่ได้กำหนดไว้
  และในกรณีที่ไม่สามารถก่อสร้างเสร็จตามแผนได้
  โดยถ้าสาเหตุมาจากความรับผิดชอบของบริษัทผู้รับเหมา ซึ่งบริษัทได้ทำสัญญาในลักษณะ Turnkey
  Project บริษัทสามารถเรียกร้องค่าเสียหายจากการส่งมอบงานล่าช้าได้ตามสัญญา

6.  ความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน

  เนื่องจากบริษัทมีการส่งออกน้ำตาลประมาณ ร้อยละ 60 – 70 ของยอดขาย
  จึงมีความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน
  อย่างไรก็ตามจากการกำหนดราคาอ้อยผ่านระบบแบ่งปันผลประโยชน์ 70:30
  ทำให้บริษัทมีความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนน้อย
  เนื่องจากต้นทุนค่าอ้อยของบริษัทผันผวนตามอัตราแลกเปลี่ยนเช่นเดียวกัน
  จึงทำให้รายได้และต้นทุนส่วนใหญ่ของบริษัทสัมพันธ์ตามอัตราแลกเปลี่ยนในทิศทางเดียวกัน
  (Natural Hedge)

7.  ความเสี่ยงในด้านการถูกควบคุมเสียงของที่ประชุมผู้ถือหุ้นจากกลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหญ่

  ตระกูลชินธรรมมิตร์และบริษัทของตระกูลชินธรรมมิตร์ได้ถือหุ้นในบริษัทมากกว่า ร้อยละ 60
  ของจำนวนทุนเรียกชำระแล้วทั้งหมด ซึ่งสัดส่วนดังกล่าวทำให้กลุ่มตระกูลชินธรรมมิตร์
  สามารถควบคุมเสียงของที่ประชุมผู้ถือหุ้นได้เกือบทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นเรื่องการแต่งตั้งกรรมการ
  หรือการขอมติในเรื่องอื่นที่ต้องใช้เสียงส่วนใหญ่ของที่ประชุมผู้ถือหุ้น
  ยกเว้นเรื่องที่กฎหมายหรือข้อบังคับของบริษัทกำหนดให้ต้องได้รับเสียง 3 ใน 4
  ของที่ประชุมผู้ถือหุ้น
  ดังนั้นจึงเป็นการยากที่ผู้ถือหุ้นรายอื่นสามารถรวบรวมคะแนนเสียงเพื่อตรวจสอบและถ่วงดุลเรื่องที่กลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหญ่เสนอได้

อย่างไรก็ตาม
แม้ว่าตระกูลชินธรรมมิตร์จะสามารถควบคุมคะแนนเสียงของการประชุมผู้ถือหุ้นได้ในระดับหนึ่ง
แต่เพื่อความโปร่งใสของการบริหารจัดการและเพื่อให้มีระบบที่สามารถตรวจสอบได้
บริษัทได้แต่งตั้งกรรมการตรวจสอบที่มีความเป็นอิสระจำนวน 3
ท่านเข้าตรวจสอบการดำเนินงานของบริษัท และบริษัทมีคณะกรรมการรวมทั้งสิ้น 18 ท่าน
ในจำนวนนี้มีกรรมการที่ไม่ใช่ตระกูลชินธรรมมิตร์ถึง 11 ท่าน
ดังนั้นจึงมีการถ่วงดุลอำนาจในการบริหารจัดการในระดับที่เหมาะสม นอกจากนี้
บริษัทยังจัดให้มีฝ่ายตรวจสอบภายในที่ปฏิบัติงานเป็นอิสระตามความเหมาะสมและขึ้นตรงต่อคณะกรรมการตรวจสอบ
มีหน้าที่หลักในการดูแลระบบการควบคุมภายในและการตรวจสอบภายใน