7.  ข้อพิพาททางกฎหมาย

ณ สิ้นเดือนธันวาคม 2548
ธนาคารมีคดีข้อพิพาทซึ่งยังไม่สิ้นสุดและอาจมีผลกระทบด้านลบต่อสินทรัพย์ของธนาคารที่มีจำนวนทุนทรัพย์สูงกว่าร้อยละ
5 ของส่วนผู้ถือหุ้นสุทธิตามงบการเงิน ณ วันสิ้นปีบัญชี 2548 ดังนี้

-   ชื่อคู่ความ บริษัท คลอสเตอร์ (ประเทศไทย) จำกัด

เมื่อวันที่ 26 กันยายน 2543 บริษัท คลอสเตอร์เบราเออไร จีเอ็มบีเอช เยอรมัน (โจทก์) ได้ยื่นฟ้องบริษัท คลอสเตอร์ (ประเทศไทย) จำกัด (จำเลย) ต่อศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง ด้วยข้อหาละเมิดชื่อทางการค้า 

ต่อมาเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 2543 จำเลยได้ยื่นคำให้การอ้างว่า
จำเลยมีสิทธิใช้ชื่อทางการค้าดังกล่าวได้
ภายใต้ข้อตกลงตัวแทนการผลิตและจำหน่ายเบียร์คลอสเตอร์ ระหว่างโจทก์ กับบริษัท ไทยอมฤต
บริวเวอรี่ จำกัด (ไทยอมฤต)
และข้อตกลงตัวแทนจำหน่ายเบียร์คลอสเตอร์แต่ผู้เดียวในประเทศไทย ระหว่างไทยอมฤตกับจำเลย

นอกจากนี้ จำเลยยังได้ฟ้องแย้งโจทก์ และขอให้ศาลเรียก บริษัท ไพร้ซ วอเตอร์เฮาส์คูเปอร์
และธนาคารให้ชดใช้ค่าเสียหาย ในข้อหาสมคบกันไม่ให้ไทยอมฤตส่งเบียร์ให้แก่จำเลย
ทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย โดยฟ้องข้อหาละเมิดเรียกค่าเสียหายรวม 10,880 ล้านบาท
สาเหตุของการฟ้องธนาคาร เนื่องจากธนาคารได้ยื่นคำร้องขอฟื้นฟูกิจการของไทยอมฤต
ต่อศาลล้มละลายกลาง ซึ่งศาลล้มละลายกลางได้มีคำสั่งให้ฟื้นฟูกิจการและเห็นชอบกับแผน
ที่ประชุมเจ้าหนี้ได้มีมติแต่งตั้งบริษัท ไพร้ซ วอเตอร์เฮาส์คูเปอร์ เป็นผู้บริหารแผน
และต่อมาไทยอมฤตได้เปลี่ยนบริษัทผู้ดำเนินการทางการตลาด จากเดิมที่จำเลยเคยดำเนินการ
เป็นบริษัท ไทยอมฤต ดิสทริบิวชั่น จำกัด

ธนาคารอาจได้รับผลกระทบ หากศาลมีคำพิพากษาให้จำเลยชนะคดีฟ้องแย้ง และให้โจทก์ ธนาคาร
และบริษัทไพร้ซ วอเตอร์เฮาส์คูเปอร์ ร่วมชดใช้ค่าเสียหายเป็นจำนวนตามคำพิพากษา
อย่างไรก็ตาม ในปี 2544 ที่ผ่านมา ศาลได้ชะลอคดีไว้ชั่วคราว
เนื่องจากจำเลยถูกศาลสั่งให้พิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาด
ต้องรอจนกว่าเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จะแจ้งศาลว่า จะดำเนินการต่อไปอย่างใด

เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2546 ศาลได้กำหนดนัดชี้สองสถาน คือกำหนดประเด็นข้อพิพาท
เพื่อคู่ความจะได้สืบพยานภายในกรอบประเด็นนั้นๆ และกำหนดวันนัดสืบพยานโจทก์จำเลยไว้
โดยกำหนดวันสืบพยานจำเลยในวันที่ 27, 28 พฤศจิกายน 2546 วันที่ 2, 4, 16, 18 ธันวาคม
2546 และ วันที่ 16, 17, 20, 22 มกราคม 2547 และวันสืบพยานโจทก์ ในวันที่ 3, 5, 6,
10, 12, 13, 17, 19, 20, 24, 26, 27 กุมภาพันธ์ 2547 และ ในวันที่ 11, 16, 18, 23
มีนาคม 2547 เนื่องจากวันนัดสืบพยานจำเลยดังกล่าวทุกนัด ศาลได้ใช้เพื่อการไกล่เกลี่ย
แต่คู่ความไม่อาจตกลงกันได้ จึงกำหนดวันนัดสืบพยานจำเลยแลโจทก์ใหม่
โดยวันนัดสืบพยานโจทก์เดิมได้เปลี่ยนเป็นวันนัดสืบพยานจำเลยจนถึงวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2547
และให้นัดสืบพยานโจทก์ในวันที่ 24, 26, 27 กุมภาพันธ์ 2547 วันที่ 2, 4, 9, 11, 16, 18,
23, 30 มีนาคม 2547 วันที่ 2, 8 เมษายน 2547 และวันที่ 13, 14, 26, 27, 28 พฤษภาคม
2547

ในปี 2547 ได้มีการสืบพยานจำเลยไปบางส่วน
แต่ติดขัดเรื่องเอกสารที่จำเลยขอออกหมายเรียกจากบุคคลภายนอกยังไม่ส่งเข้าสำนวน
และจำเลยยืนยันว่าเป็นเอกสารสำคัญที่ต้องใช้ประกอบการสืบพยาน
ทำให้ไม่สามารถสืบพยานจำเลยต่อไปได้ จึงได้มีการยกเลิกวันนัดทั้งหมด
และมีการกำหนดนัดเป็นวันนัดพิจารณาแทนการนัดสืบพยานในวันที่ 24, 25, 28 มิถุนายน 2547,
วันที่ 1, 5, 19 กรกฎาคม 2547, วันที่ 16, 30 สิงหาคม 2547 และวันที่ 13, 20 กันยายน
2547 ซึ่งต่อมาเมื่อถึงวันนัดวันที่ 24 มิถุนายน 2547
ปรากฎว่าเอกสารตามหมายเรียกยังส่งเข้าสำนวนไม่ครบถ้วนและไม่แน่นอนว่า
เอกสารดังกล่าวเข้าสำนวนเมื่อใด จึงได้มีการยกเลิกวันนัดทั้งหมดและกำหนดวันนัดใหม่อีกครั้ง
โดยครั้งสุดท้ายศาลนัดพร้อมในวันที่ 5 ตุลาคม 2547
และศาลเห็นว่าคู่ความมีข้อซักถามพยานแต่ละปากจำนวนมาก
จึงมีคำสั่งให้เปลี่ยนแปลงวิธีการรับบันทึกคำเบิกพยานเป็นระบบดิจิตอล
และนัดสืบพยานจำเลยต่อในวันที่ 3 พฤษภาคม 2548 โดยศาลนัดพิจารณาทั้งวัน

ความคืบหน้าในปี 2548 บัดนี้ คดีเสร็จการพิจารณาแล้ว
อยู่ระหว่างรอฟังคำพิพากษาของศาลทรัพย์สินฯ
แต่เนื่องจากปรากฏว่าระหว่างการพิจารณาสืบพยานฝ่ายโจทก์ได้ร่วมกันยื่นคำร้องต่อศาลให้มีคำสั่งให้จำเลยวางเงินประกันในการดำเนินคดี
ในกรณีที่จำเลยแพ้คดีอาจต้องวางเงินค่าฤชาธรรมเนียม ค่าทนายความใช้แทนโจทก์ตามคำพิพากษา
ซึ่งศาลมีคำสั่งให้จำเลยวางเงินจำนวน 500,000.00 บาท
จำเลยยื่นอุทธรณ์คำสั่งของศาลทรัพย์สินฯ ต่อศาลฎีกา
โดยส่งสำนวนคดีทั้งหมดไปให้ศาลฎีกาวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยดังกล่าว ทำให้ศาลชั้นต้น
(ศาลทรัพย์สินฯ) ไม่อาจนัดฟังคำพิพากษาคดีที่ฟ้องร้องกันโดยต้องรอสำนวนจากศาลฎีกา ซึ่งบัดนี้
ศาลฎีกาได้วินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยแล้ว โดยมีคำพิพากษายืนตามศาลชั้นต้นคือให้จำเลยวางเงิน
500,000.00 บาท ภายใน 15 วัน และในวันที่ศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาของศาลฎีกา
ศาลได้กำหนดนัดพร้อมคู่ความทุกฝ่ายอีกครั้ง ในวันที่ 6 มีนาคม 2549 เวลา 13.30 น.
เพื่อพิจารณาในกรณีนี้ จำเลยวางเงินหรือไม่วางเงินตามคำสั่งศาล
และเพื่อนัดฟังคำสั่งหรือคำพิพากษาต่อไป ซึ่งจำเลยได้วางเงินประกันตามคำสั่งศาล
ศาลจึงนัดฟังคำพิพากษาในวันที่ 29 มิถุนายน 2549

ความเห็นของฝ่ายจัดการ โอกาสที่ธนาคารจะแพ้คดีมีน้อยมาก
ธนาคารมิได้กระทำละเมิดตามฟ้องแย้งโดยใช้สิทธิตามกฎหมายในการยื่นคำร้องขอฟื้นฟูกิจการไทยอมฤตตามพระราชบัญญัติล้มละลาย
และเมื่อศาลได้พิจารณามีคำสั่งให้ฟื้นฟูกิจการแล้ว
จะเป็นขั้นตอนการทำแผนและการบริหารแผนโดยมติของที่ประชุมเจ้าหนี้
โดยศาลพิจารณาเห็นชอบด้วย ธนาคารจึงเป็นเพียงเจ้าหนี้ที่ใช้สิทธิตามกฎหมาย
จึงไม่เป็นการทำละเมิดตามฟ้องแย้งของจำเลย

-   ชื่อคู่ความ บริษัท อุตสาหกรรมปิโตรเคมีคัลไทย จำกัด (มหาชน)

ศาลล้มละลายกลาง ได้มีคำสั่งให้ฟื้นฟูกิจการของบริษัท อุตสาหกรรมปิโตรเคมีคัลไทย
จำกัด(มหาชน) และ บริษัทในเครืออีก 6 บริษัท (กลุ่มทีพีไอ)
ต่อมาเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีคำสั่งให้ธนาคารได้รับชำระหนี้จำนวน 35,026 ล้านบาท 56
ล้านดอลลาร์สหรัฐ 23 ล้านดอยช์มาร์ค และ 37 ล้านเยน ตามลำดับ

ศาลชั้นต้นมีคำสั่งเห็นชอบกับแผนฟื้นฟูกิจการ แต่ผู้บริหารเดิมของบริษัท อุตสาหกรรมปิโตรเคมีกัลไทย
จำกัด (มหาชน) ไม่เห็นชอบด้วยกับแผนและคำสั่งของศาลชั้นต้น และได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านต่อศาลฎีกา
ในที่สุดเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2545 ศาลฎีกาก็ได้มีคำสั่งเห็นพ้องด้วยกับศาลชั้นต้น

ในปี 2545 ระหว่างการปฏิบัติตามแผนฟื้นฟูกิจการ
ผู้บริหารเดิมของบริษัทอุตสาหกรรมปิโตรเคมีกัลไทย จำกัด (มหาชน)
ได้ยื่นคำร้องต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์
ให้ยื่นคำร้องขอต่อศาลให้มีคำสั่งให้ผู้บริหารแผนพ้นจากตำแหน่ง ซึ่งต่อมา
เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้ดำเนินการให้ตามคำร้องขอ

ศาลล้มละลายกลางได้มีคำสั่งเมื่อวันที่ 21 เมษายน 2546 ให้บริษัท เอ็ฟเฟ็คทีฟ แพลนเนอร์ส
จำกัด พ้นจากการเป็นผู้บริหารแผน
และได้มีคำสั่งให้ลูกหนี้และเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ร่วมกันเป็นผู้บริหารแผนชั่วคราว
โดยให้ที่ประชุมเจ้าหนี้เลือกผู้บริหารแผนรายใหม่
ซึ่งที่ประชุมเจ้าหนี้ได้ลงมติเลือกกระทรวงการคลังเป็นผู้บริหารแผน และเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม
2546 ศาลล้มละลายกลางได้มีคำสั่งตั้งกระทรวงการคลัง โดยมีพลเอกมงคล อัมพรพิสิฎฐ์
และคณะรวม 5 คน เป็นผู้บริหารแผนรายใหม่

กระทรวงการคลัง ในฐานะผู้บริหารแผน ได้แต่งตั้งที่ปรึกษาทางการเงินและที่ปรึกษาทางเทคนิค
เพื่อพิจารณารายละเอียดทางด้านทรัพย์สินและหนี้สินของบริษัทอุตสาหกรรมปิโตรเคมีกัลไทย จำกัด
(มหาชน)
พร้อมทั้งศึกษาแนวทางในการปรับโครงสร้างทางการเงินและการบริหารจัดการของบริษัทอุตสาหกรรมปิโตรเคมีกัลไทย
จำกัด (มหาชน) ซึ่งจะต้องอาศัยวิธีการแก้ไขแผนฟื้นฟูกิจการ
ในการดำเนินการให้เป็นไปตามแนวทางที่ศึกษา

กระทรวงการคลัง ในฐานะผู้บริหารแผน ได้เสนอให้มีการแก้ไขแผนฟื้นฟูกิจการ
ซึ่งที่ประชุมเจ้าหนี้ของบริษัทอุตสาหกรรมปิโตรเคมีกัลไทย จำกัด (มหาชน)
ได้มีมติยอมรับการแก้ไขแผนฟื้นฟูกิจการ และ ถัดมาในวันที่ 10 พฤศจิกายน 2547
ศาลล้มละลายกลางก็ได้มีคำสั่งเห็นชอบด้วยกับการแก้ไขแผนฟื้นฟูกิจการของบริษัทอุตสาหกรรมปิโตรเคมีกัลไทย
จำกัด (มหาชน) และในระยะเวลาใกล้เคียงกัน
ก็ได้มีการดำเนินการดังกล่าวในส่วนของบริษัทในเครือทั้ง 6 บริษัทอีกเช่นกัน

ความคืบหน้าปี 2548 แผนฟื้นฟูกิจการฉบับแก้ไขของกลุ่มทีพีไอ
ได้กำหนดเงื่อนไขและข้อกำหนดที่สำคัญประการหนึ่งให้มีการจัดหาผู้ร่วมทุนใหม่ในบริษัทอุตสาหกรรมปิโตรเคมีกัลไทย
จำกัด (มหาชน) โดยกำหนดให้กระทรวงการคลังเป็นผู้มีหน้าที่ในการจัดหาผู้ร่วมทุนใหม่
ซึ่งกลุ่มผู้ร่วมทุนใหม่ที่ได้รับการคัดเลือกจากกระทรวงการคลัง ประกอบด้วย บมจ. ปตท.
ธนาคารออมสิน กองทุนบำเหน็จบำนาญข้าราชการ และ กองทุนวายุภักษ์ หนึ่ง
โดยได้มีการจัดสรรหุ้นบริษัทอุตสาหกรรมปิโตรเคมีกัลไทย จำกัด (มหาชน)
บางส่วนเพื่อจำหน่ายให้แก่บรรดาเจ้าหนี้ทางการเงินและผู้ถือหุ้นเดิม
ผ่านผู้ซื้อที่เป็นบริษัทหลักทรัพย์เพื่อการกระจายหุ้นต่อไป ทั้งนี้
ได้มีการลงนามในสัญญาซื้อขายหุ้นบริษัทอุตสาหกรรมปิโตรเคมีกัลไทย จำกัด (มหาชน) ไปเมื่อวันที่
1 มิถุนายน 2548

ในระหว่างที่การดำเนินการภายหลังการลงนามในสัญญาซื้อขายหุ้นยังดำเนินไป
เนื่องจากกลุ่มผู้ร่วมทุนใหม่ได้กำหนดให้มีเงื่อนไขบังคับก่อนไว้บางประการในสัญญาซื้อขายหุ้นก่อนที่จะชำระเงินค่าหุ้น
ซึ่งในบางเรื่อง จำต้องอาศัยกระบวนการทางศาลเพื่อพิจารณาอนุญาต
จึงเกิดความล่าช้าและทำให้มีการพิจารณาถึงเหตุผลและความจำเป็นที่ต้องขอขยายระยะเวลาของการฟื้นฟูกิจการของกลุ่มทีพีไอ
ที่จะครบกำหนดในสิ้นปี 2548 ออกไปอีก
ทางผู้บริหารแผนจึงได้ยื่นขอขยายระยะเวลาของแผนฟื้นฟูกิจการไปอีกระยะหนึ่ง
ซึ่งได้รับการอนุมัติในที่ประชุมเจ้าหนี้และได้รับความเห็นชอบจากศาลล้มละลายกลาง
ให้ขยายไปอีกจนถึงวันที่ 30 มิถุนายน 2549

ภายหลังจากที่กลุ่มผู้ร่วมทุนใหม่เห็นว่า เงื่อนไขบังคับก่อนในการชำระเงินค่าหุ้น มีผลเป็นที่พอใจ
จึงได้ดำเนินการชำระเงินค่าหุ้นให้แก่ บริษัทอุตสาหกรรมปิโตรเคมีกัลไทย จำกัด (มหาชน)
ซึ่งบริษัทอุตสาหกรรมปิโตรเคมีกัลไทย จำกัด (มหาชน) ได้นำเงินที่ได้รับมา
มาชำระคืนหนี้บางส่วนให้แก่บรรดาเจ้าหนี้ทางการเงิน
ตามเงื่อนไขและข้อกำหนดของแผนฟื้นฟูกิจการ

เมื่อผู้บริหารแผนเห็นว่า เงื่อนไขแห่งความสำเร็จของการฟื้นฟูกิจการ ครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว
ก็ได้ยื่นคำร้องต่อศาลล้มละลายกลางเพื่อขอให้พิจารณาเพื่อมีคำสั่งยกเลิกการฟื้นฟูกิจการของกลุ่มทีพีไอ
ซึ่งศาลล้มละลายกลางได้นัดพิจารณาคำร้องในเดือนกุมภาพันธ์ 2549
และต่อมาได้มีเลื่อนการพิจารณาคำร้องดังกล่าวออกไปเป็นเดือนเมษายน 2549

ความเห็นฝ่ายจัดการ แผนฟื้นฟูกิจการของกลุ่มทีพีไอ
ได้มีการดำเนินการคืบหน้ามาเป็นลำดับจนกระทั่งได้มีการจัดหาผู้ร่วมทุนใหม่และภายหลังจากที่ผู้ร่วมลงทุนใหม่ได้มีการชำระค่าหุ้น
ผู้บริหารแผนก็ได้นำเงินค่าหุ้นที่ได้รับมาชำระคืนหนี้บางส่วนแก่บรรดาเจ้าหนี้ทางการเงินตามเงื่อนไขและข้อกำหนดของแผนฟื้นฟูกิจการเป็นที่เรียบร้อย

สำหรับระยะเวลาในการดำเนินการให้เป็นไปตามแผนฟื้นฟูกิจการ
ที่ได้มีการขยายออกไปจากเดิมที่กำหนดให้สิ้นสุดในปี 2548 เป็นสิ้นเดือนมิถุนายน 2549 นั้น
ก็เพื่อให้สามารถมีเวลาเพียงพอในการดำเนินการทางศาลเพื่อการที่กลุ่มทีพีไอจะออกจากการฟื้นฟูกิจการ
ซึ่งทางผู้บริหารแผนได้มีการยื่นคำร้องเพื่อขอให้ศาลล้มละลายกลางมีคำสั่งยกเลิกการฟื้นฟูกิจการ
แล้ว และอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลล้มละลายกลาง

-   ชื่อคู่ความ บริษัท คลีน เทคโนโลยี่ จำกัด

เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม 2548 บริษัท คลีนเทคโนโลยี่ จำกัด ที่ 1, นายสมพล บุญทานนท์ ที่ 2
เป็นโจทก์ยื่นฟ้องธนาคารกรุงเทพจำกัด (มหาชน) ที่ 1, นายชาตรี โสภณพนิช ที่ 2, นายโฆสิต
ปั้นเปี่ยมรัษฏ์ ที่ 3, นายชาติศิริ โสภณพนิช ที่ 4, นายปิติ สิทธิอำนวย ที่ 5, นายชาญ โสภณพนิช
ที่ 6, นายอมร จันทรสมบูรณ์ ที่ 7, นายเดชา ตุลานันท์ ที่ 8, นายธรรมนูญ เลากัยกุล ที่ 9,
นายธีระ อภัยวงศ์ ที่ 10, นายประสงค์ อุทัยแสงชัย ที่ 11, นายสิงห์ ตังทัตสวัสดิ์ ที่ 12
เป็นจำเลยต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้ ในข้อหา ผิดสัญญาเรียกค่าเสียหาย ทุนทรัพย์
22,045,251,600.00 บาท (สองหมื่นสองพันสี่สิบห้าล้านสองแสนห้าหมื่นหนึ่งพันหกร้อยบาทถ้วน)
เป็นคดีหมายเลขดำที่ 10227/2548

ข้อเท็จจริงคดีนี้ สรุปได้ว่า บริษัท คลีนเทคโนโลยี่ จำกัด และนายสมพล บุญทานนท์
ซึ่งเป็นกรรมการของบริษัทฯ เป็นลูกค้าของธนาคารสำนักงานใหญ่ โดยทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้าง
มีวงเงินสินเชื่ออยู่กับธนาคารคือ L/G และอาวัลตั๋ว P/N บริษัท คลีนเทคโนโลยี่ จำกัด
ได้ทำสัญญารับเหมาก่อสร้างกับหน่วยงานราชการรวม 9 โครงการ
โดยทำสัญญาโอนสิทธิการรับเงินค่างานให้แก่ธนาคารเพื่อเป็นประกันสินเชื่อที่มีอยู่กับธนาคาร
ต่อมาบริษัทฯ ผิดสัญญาการก่อสร้างจนเป็นเหตุให้หน่วยงานราชการบอกเลิกสัญญาจ้างทั้ง 9
โครงการ ธนาคารได้ตรวจสอบค่างานการก่อสร้างพบว่าบริษัทฯ
ได้รับสินเชื่อจากธนาคารแล้วไม่ทำการก่อสร้างให้เป็นไปตามระยะเวลาที่กำหนดไว้ อีกทั้ง
สินเชื่อคือวงเงินอาวัลตั๋ว P/N บริษัทฯ ได้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินสั่งจ่ายแก่ บริษัทคู่ค้า (Supplier)
โดยขอให้ธนาคารอาวัล เมื่อธนาคารอาวัลแล้ว บริษัทฯ ลูกค้ากลับไม่นำตั๋วสัญญาใช้เงินไปมอบให้
บริษัทคู่ค้า (Supplier) แต่กลับไปปลอมลายมือชื่อและตราประทับของบริษัทคู่ค้า (Supplier)
สลักหลังโอนให้แก่ นางถนอมจิตร บุญทานนท์ (ภรรยาของนายสมพล บุญทานนท์ )
นำไปทำสัญญาขายลดกับสถาบันการเงินอื่น ธนาคารจึงระงับการให้สินเชื่อกับบริษัทฯ ดังนั้น บริษัท
คลีนเทคโนโลยี่ จำกัด และนายสมพล บุญทานนท์
จึงเป็นโจทก์ยื่นฟ้องธนาคารและกรรมการของธนาคารรวม 12 คน
ว่าผิดสัญญาเรียกค่าเสียหายจำนวน 22,045,251,600.00 บาท ศาลแพ่งกรุงเทพใต้
เห็นว่าจำเลยที่ 2 ถึง 12 เป็นกรรมการของธนาคารตามกฎหมายแพ่งและพาณิชย์และ
พ.ร.บ.มหาชนไม่ต้องรับผิดในฐานะส่วนตัว อีกทั้งโจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องว่า จำเลยที่ 2 ถึงที่ 12
ในฐานะกรรมการของธนาคารได้โต้แย้งสิทธิโจทก์อย่างไร จึงมีคำสั่งไม่รับฟ้องจำเลยที่ 2
ถึงจำเลยที่ 12 แล้ว

กรณีดังกล่าวเห็นได้ว่า ธนาคารไม่ได้เป็นฝ่ายผิดสัญญา บริษัท คลีนเทคโนโลยี่ จำกัด และนายสมพล
บุญทานนท์ ต่างหากเป็นฝ่ายผิดสัญญา กล่าวคือ
ไม่นำเงินที่ได้จากการปล่อยสินเชื่อของธนาคารไปใช้ในโครงการก่อสร้างทำให้งานก่อสร้างไม่เป็นไปตามค่างานตามระยะเวลาที่ได้รับสินเชื่อจากธนาคาร
อีกทั้งยังได้ปลอมลายมือชื่อและตราประทับของบริษัทคู่ค้า (Supplier)
สลักหลังตั๋วสัญญาใช้เงินที่ธนาคารอาวัล นำไปทำสัญญาขายลดในนาม นาง ถนอมจิตร บุญทานนท์
ซึ่งเป็นภรรยาของ นายสมพล บุญทานนท์ (โจทก์ที่ 2) ซึ่งในส่วนการปลอมและใช้เอกสารปลอม
สายงานสินเชื่อได้ขออนุมัติคณะกรรมการบริหารของธนาคารดำเนินการแจ้งความร้องทุกข์กล่าวโทษ
บริษัทฯ และผู้ร่วมกระทำความผิดแล้ว และธนาคารมีคำสั่งอนุมัติให้แจ้งความร้องทุกข์แล้ว
ขณะนี้อยู่ระหว่างดำเนินการ

ทนายความได้ตรวจสอบพยานเอกสารทั้งหมดที่เกี่ยวข้อง และได้ทำคำให้การยื่นต่อศาลเมื่อวันที่ 14
กุมภาพันธ์ 2549 และศาลกำหนดนัดชี้สองสถานวันที่ 15 พฤษภาคม 2549 เวลา 13.00 น. 0
คาดว่าศาลชั้นต้นคงพิพากษาได้ภายในปี 2550