2. ปัจจัยความเสี่ยง

1.  ความเสี่ยงด้านรายได้

    1.  โครงสร้างของรายได้

  รายได้หลักของบริษัทฯเกิดจากการผลิตและการขายผลิตภัณฑ์หนังแท้สำหรับรถยนต์
  ซึ่งไม่ใช่แค่สำหรับเบาะรถยนต์เท่านั้น แต่รวมไปถึงพวงมาลัยและกระปุกเกียร์
  ขั้นตอนที่จะได้มาของธุรกิจคือการประกวดราคาแข่งขันกับคู่แข่ง
  โดยบริษัทฯจะเสนอราคาให้โดยตรงไปยังบริษัทผู้ผลิตรถยนต์สำหรับรถยนต์เป็นรุ่นๆไป
  โดยจะไม่มีการทำสัญญาว่าจ้างให้เป็นผู้ส่งมอบเพียงรายเดียว
  เนื่องจากเป็นนโยบายของผู้ผลิตรถยนต์ที่ต้องการได้รับข้อเสนอที่ดีที่สุดสำหรับรถยนต์ในแต่ละรุ่น
  และไม่ต้องการผูกขาดการซื้อจากผู้ส่งมอบเพียงรายเดียวสำหรับรถยนต์ทุกรุ่น อย่างไรก็ตาม
  เมื่อบริษัทฯได้รับหนังสือแต่งตั้งให้เป็นผู้ส่งมอบในรถยนต์รุ่นใดรุ่นหนึ่งแล้ว
  ทางผู้ผลิตรถยนต์จะออกจดหมายยืนยันการสั่งซื้อและอนุมัติให้บริษัทฯส่งมอบสินค้าให้สำหรับรถยนต์รุ่นนั้นๆตลอดช่วงเวลาการผลิตรถยนต์
  ซึ่งโดยปกติจะอยู่ในช่วง 4-8 ปี

  สัดส่วนหลักของรายได้มาจากการขายเพื่อผลิตในประเทศ
  แต่บางส่วนของรถยนต์ที่ผลิตในประเทศโดยใช้หนังแท้ของบริษัทฯนี้จะทำการส่งออกโดยผู้ผลิตรถยนต์ในรูปของรถยนต์สำเร็จรูป
  เนื่องจากรายรับของบริษัทฯขึ้นอยู่กับอุตสาหกรรมรถยนต์ ดังนั้นบริษัทฯจะได้รับผลกระทบอย่างมาก
  หากอุตสาหกรรมรถยนต์ตกต่ำ อย่างไรก็ตาม
  ทางบริษัทฯได้กระจายความเสี่ยงโดยการเพิ่มสัดส่วนรายได้จากการรับจ้างทำหนังรองเท้า
  และหนังเฟอร์นิเจอร์ เพื่อลดการพึ่งพาอุตสาหกรรมรถยนต์เพียงอย่างเดียว

1.  การแข่งขันทางธุรกิจ

  สภาวะการแข่งขันภายในประเทศของผลิตภัณฑ์หนังแท้ สำหรับรถยนต์ยังไม่ถือว่าหนักมากนัก
  เนื่องมาจากความต้องการด้านคุณภาพที่เข้มงวดจากบริษัทผู้ผลิตรถยนต์
  บริษัทใดก็ตามที่ต้องการจะได้รับการอนุมัติอยู่ในรายชื่อผู้ส่งมอบนั้น
  จะต้องสามารถผลิตสินค้าที่เป็นไปตามความต้องการที่ระบุอยู่ในข้อกำหนดของผู้ผลิตรถยนต์
  และมีผู้ส่งมอบภายในประเทศไม่กี่รายที่ทำธุรกิจนี้ในปัจจุบัน

  แม้ว่ามาตรการการกีดกันทางการค้าจะลดลงอันเนื่องมาจากข้อผูกผันตาม
  ข้อตกลงเปิดเสรีทางการค้า (FTA)
  ซึ่งเป็นมาตรการที่จะเอื้อประโยชน์ให้กับผู้ผลิตรถยนต์ในการใช้วัตถุดิบจากต่างประเทศภายใต้นโยบายการจัดหาแหล่งวัตถุดิบจากทั่วโลก
  (Global Sourcing Policy)
  แต่ยังคงเป็นการยากสำหรับผู้ผลิตหนังแท้รายใหม่จากต่างประเทศที่จะเข้าสู่ธุรกิจนี้
  เนื่องจากข้อกำหนดของภาครัฐในการจัดพื้นที่เฉพาะสำหรับอุตสากรรมฟอกหนัง
  และการใช้เวลาที่ยาวนานในการพัฒนาและอนุมัติผู้ส่งมอบรายใหม่และผลิตภัณฑ์ใหม่ อย่างไรก็ดี
  ผลกระทบจากสิทธิประโยชน์ดังกล่าวยังคงมีผลต่อบริษัทฯอยู่ไม่มากก็น้อยในอนาคต
  โดยจะต้องแข่งขันมากขึ้นไม่ว่าจะเกิดจากการลงทุนโดยตรงจากโรงงานฟอกย้อมจากต่างประเทศหรือจากการนำเข้าโดยผู้ส่งมอบที่ได้รับการอนุมัติจากต่างประเทศ

1.  ความเสี่ยงด้านการบริหารต้นทุน

ความผันผวนของราคาวัตถุดิบ

  ต้นทุนส่วนใหญ่มาจากหนังสัตว์ดิบและเคมี โดยมีสัดส่วนประมาณร้อยละ 70 ของต้นทุนทั้งหมด
  ซึ่งต้นทุนดังกล่าวจะเป็นไปตามภาวะความต้องการของตลาดโลก
  หรืออาจจะสามารถเปลี่ยนแปลงได้ด้วยเหตุผลพิเศษตามโอกาส ยกตัวอย่างเช่น
  การที่ราคาขึ้นจากปัญหาโรควัวบ้า นอกจากนี้
  ราคาของหนังสัตว์ดิบยังสามารถเปลี่ยนแปลงตามการเปลี่ยนแปลงของราคาน้ำมันซึ่งจะส่งผลต่อต้นทุนค่าขนส่งที่อาจสูงขึ้น
  ผลลัพธ์ของปัจจัยต่างๆที่กล่าวมาแล้วนั้น บริษัทฯอาจจะต้องแบกรับต้นทุนการผลิตที่สูงขึ้น
  อย่างไรก็ตาม
  บริษัทฯยังคงที่จะสามารถเจรจาต่อรองราคากับผู้ผลิตรถยนต์ตามข้อเท็จจริงที่เป็นสาเหตุให้ราคาสูงขึ้น

2.  ความเสี่ยงด้านทรัพยากรบุคคล

การพึ่งพาบุคลากรที่มีความเชี่ยวชาญ

  เนื่องจากหนังแท้เป็นผลิตภัณฑ์ที่มีลักษณะเฉพาะด้วยเป็นวัสดุธรรมชาติ
  ซึ่งต้องอาศัยบุคลากรที่มีความชำนาญในอุตสาหกรรมนี้อย่างจำกัด
  นอกจากนี้กระบวนการผลิตที่ปลายน้ำ เช่น การตัด
  และการเย็บยังต้องการบุคคลที่มีทักษะในการทำงานอย่างมากเพื่อที่จะสามารถผลิตสินค้าที่ประณีตได้
  ดังนั้นจึงเป็นการยากสำหรับบริษัทฯที่จะรับรองว่าบุคลากรที่มีความชำนาญและมีประสบการณ์เหล่านั้นจะทำงานกับบริษัทฯตลอดไป

  เพื่อที่จะคลอบคลุมประเด็นข้างต้น ทางบริษัทฯจึงมีการจัดการใน 3 แนวทาง ได้แก่
  การนำเครื่องจักรและเครื่องมือมาอำนวยความสะดวกหรือทดแทนการทำงานด้วยคน
  ถัดมาคือการจัดฝึกอบรมอย่างต่อเนื่องเพื่อที่จะสร้างบุคลากรรุ่นใหม่มาทดแทน และสุดท้ายคือ
  การเสนอผลประโยชน์และสวัสดิการที่สมเหตุสมผล
  รวมไปถึงการให้แรงจูงใจสำหรับการทำงานเมื่อประสบความสำเร็จตามเป้าหมาย
  ทั้งนี้เพื่อที่จะจูงใจให้ทรัพยากรบุคคลที่มีคุณค่าเหล่านั้นอยู่กับบริษัทฯ

3.  ความเสี่ยงทางด้านการเงิน

  ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน

  บริษัทฯ มีการนำเข้าวัตถุดิบเช่นหนังดิบ และเคมีภัณฑ์ จากต่างประเทศเช่น สหรัฐอเมริกา
  ออสเตรเลีย สิงคโปร์ เยอรมัน แอฟริกาใต้ และโคลัมเบีย เป็นต้น
  ซึ่งในปัจจุบันได้มีการชำระเงินเป็นเงินเหรียญสหรัฐ เป็นหลัก ในขณะเดียวกันบริษัทฯ
  ก็มีการส่งออกซึ่งมีรายรับเป็นเงินเหรียญสหรัฐเช่นกัน อย่างไรก็ตาม ทางบริษัทฯ
  มีนโยบายในการบริหารความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนโดยวิธีการบริหารความเสี่ยงแบบธรรมชาติ
  (Natural Hedge)
  โดยการนำเงินตราต่างประเทศที่ได้รับจากการส่งออกไปชำระค่าวัตถุดิบที่ต้องชำระเป็นเงินสกุลต่างประเทศ
  อีกทั้งบริษัทฯ ได้นำนโยบายในการป้องกันความเสี่ยงโดยนำเครื่องมือทางการเงินมาใช้เช่น
  การซื้อเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า (Forward contract)
  มาใช้โดยพิจารณาตามความเหมาะสมของสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาดังกล่าว
  โดยไม่มีนโยบายในการเก็งกำไรจากอัตราแลกเปลี่ยนแต่อย่างใด
  ทำให้บริษัทฯสามารถบรรเทาความเสี่ยงอันเนื่องมาจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนลงได้