7.  ข้อพิพาททางกฎหมาย

ณ สิ้นเดือนธันวาคม 2549
ธนาคารมีคดีข้อพิพาทซึ่งยังไม่สิ้นสุดและอาจมีผลกระทบด้านลบต่อสินทรัพย์ของธนาคารที่มีจำนวนทุนทรัพย์สูงกว่าร้อยละ
5 ของส่วนผู้ถือหุ้นสุทธิตามงบการเงิน ณ วันสิ้นปีบัญชี 2549 ดังนี้

-   ชื่อคู่ความ บริษัท คลอสเตอร์ (ประเทศไทย) จำกัด

เมื่อวันที่ 26 กันยายน 2543 บริษัท คลอสเตอร์เบราเออไร จีเอ็มบีเอช เยอรมัน (โจทก์) ได้ยื่นฟ้องบริษัท คลอสเตอร์ (ประเทศไทย) จำกัด (จำเลย) ต่อศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง ด้วยข้อหาละเมิดชื่อทางการค้า 

ในการนี้ จำเลยได้ฟ้องแย้งโจทก์ และขอให้ศาลเรียก บริษัท ไพร้ซ วอเตอร์เฮาส์คูเปอร์
และธนาคารเข้าเป็นโจทก์ร่วม ให้ชดใช้ค่าเสียหาย ในข้อหาสมคบกันไม่ให้บริษัท ไทยอมฤต
บริวเวอรี่ จำกัดส่งเบียร์ให้แก่จำเลย ทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย และเรียกค่าเสียหายรวม
10,880 ล้านบาท ซึ่งเป็นกรณีที่เกิดจากการที่ธนาคารได้ยื่นคำร้องขอฟื้นฟูกิจการของบริษัท
ไทยอมฤต บริวเวอรี่ จำกัดต่อศาลล้มละลายกลาง
และศาลล้มละลายกลางได้มีคำสั่งให้ฟื้นฟูกิจการและเห็นชอบกับแผน
โดยที่ประชุมเจ้าหนี้ได้มีมติแต่งตั้งบริษัท ไพร้ซ วอเตอร์เฮาส์คูเปอร์ เป็นผู้บริหารแผน
และต่อมาบริษัท ไทยอมฤต บริวเวอรี่ จำกัดได้เปลี่ยนบริษัทผู้ดำเนินการทางการตลาด เป็นบริษัท
ไทยอมฤต ดิสทริบิวชั่น จำกัด จากเดิมที่จำเลยเคยเป็นผู้ดำเนินการ

ธนาคารได้ยื่นคำให้การแก้คดีต่อศาล จนเมื่อปี 2548 คดีเสร็จการพิจารณา

ความคืบหน้า ปี 2549 เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2549
ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง
มีคำพิพากษาให้จำเลยจดทะเบียนเปลี่ยนชื่อบริษัทของจำเลย มิให้ใช้คำว่า “ KLOSTER ”
และ/หรือ “ คลอสเตอร์ ” หากไม่ปฏิบัติตาม ให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลแทนการแสดงเจตนา
ห้ามจำเลยใช้ ยื่นจดทะเบียน หรือเกี่ยวข้องใดๆ กับชื่อทางการค้าและเครื่องหมายการค้าคำว่า “
KLOSTER ” และ/หรือ “ คลอสเตอร์ ”
หรือคำอื่นใดที่เหมือนหรือคล้ายกันกับชื่อทางการค้าและเครื่องหมายการค้า “ KLOSTER ” และ “
คลอสเตอร์ ” ของโจทก์ พร้อมกับยกฟ้องแย้ง
ให้จำเลยชดใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์และโจทก์ร่วมทั้งสอง โดยกำหนดค่าทนายความรายละ
100,000 บาท

จำเลยได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาต่อศาลฎีกา(การยื่นอุทธรณ์คดีของศาลทรัพย์สินฯ
ให้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา)และธนาคารได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์แล้ว
คดีจึงอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา คาดว่าจะทราบผลคำพิพากษาของศาลฎีกาภายในปี 2551

ความเห็นของฝ่ายจัดการ เนื่องจากธนาคารมิได้กระทำละเมิดตามฟ้องแย้ง
แต่ใช้สิทธิตามกฎหมายในการยื่นคำร้องขอฟื้นฟูกิจการของบริษัท ไทยอมฤต บริวเวอรี่
จำกัดตามพระราชบัญญัติล้มละลาย คำพิพากษาของศาลทรัพย์สินฯ จึงชอบด้วยเหตุผล ดังนั้น
โอกาสที่ธนาคารจะแพ้คดี จึงมีน้อยมาก

-   ชื่อคู่ความ บริษัท อุตสาหกรรมปิโตรเคมีคัลไทย จำกัด (มหาชน)

ศาลล้มละลายกลาง ได้มีคำสั่งให้ฟื้นฟูกิจการของบริษัท อุตสาหกรรมปิโตรเคมีคัลไทย
จำกัด(มหาชน) และ บริษัทในเครืออีก 6 บริษัท (กลุ่มทีพีไอ) เมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2543
ต่อมาเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีคำสั่งให้ธนาคารได้รับชำระหนี้จำนวน 35,026 ล้านบาท 56
ล้านดอลลาร์สหรัฐ 23 ล้านดอยช์มาร์ค และ 37 ล้านเยน ตามลำดับ

ศาลชั้นต้นมีคำสั่งเห็นชอบกับแผนฟื้นฟูกิจการ แต่ผู้บริหารเดิมของบริษัท อุตสาหกรรมปิโตรเคมีกัลไทย
จำกัด (มหาชน) ไม่เห็นชอบด้วยกับแผนและคำสั่งของศาลชั้นต้น และได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านต่อศาลฎีกา
จนในที่สุดเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2545 ศาลฎีกาก็ได้มีคำสั่งเห็นพ้องด้วยกับศาลชั้นต้น

ในปี 2545 ระหว่างการปฏิบัติตามแผนฟื้นฟูกิจการ
ผู้บริหารเดิมของบริษัทอุตสาหกรรมปิโตรเคมีกัลไทย จำกัด(มหาชน)
ได้ยื่นคำร้องต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ให้ยื่นคำร้องขอต่อศาล
ให้มีคำสั่งให้ผู้บริหารแผนพ้นจากตำแหน่ง ซึ่งต่อมา
เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้ดำเนินการให้ตามคำร้องขอ

ศาลล้มละลายกลางได้มีคำสั่งเมื่อวันที่ 21 เมษายน 2546 ให้บริษัท เอ็ฟเฟ็คทีฟ แพลนเนอร์ส
จำกัด พ้นจากการเป็นผู้บริหารแผน
และได้มีคำสั่งให้ลูกหนี้และเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ร่วมกันเป็นผู้บริหารแผนชั่วคราว
โดยให้ที่ประชุมเจ้าหนี้เลือกผู้บริหารแผนรายใหม่
ซึ่งที่ประชุมเจ้าหนี้ได้ลงมติเลือกกระทรวงการคลังเป็นผู้บริหารแผน และเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม
2546 ศาลล้มละลายกลางได้มีคำสั่งตั้งกระทรวงการคลัง โดยมีพลเอกมงคล อัมพรพิสิฎฐ์
และคณะรวม 5 คน เป็นผู้บริหารแผนรายใหม่

กระทรวงการคลัง ในฐานะผู้บริหารแผน ได้แต่งตั้งที่ปรึกษาทางการเงินและที่ปรึกษาทางเทคนิค
เพื่อพิจารณารายละเอียดทางด้านทรัพย์สินและหนี้สินของบริษัทอุตสาหกรรมปิโตรเคมีกัลไทย จำกัด
(มหาชน)
พร้อมทั้งศึกษาแนวทางในการปรับโครงสร้างทางการเงินและการบริหารจัดการของบริษัทอุตสาหกรรมปิโตรเคมีกัลไทย
จำกัด (มหาชน) ซึ่งจะต้องอาศัยวิธีการแก้ไขแผนฟื้นฟูกิจการ
ในการดำเนินการให้เป็นไปตามแนวทางที่ศึกษาและได้เสนอให้มีการแก้ไขแผนฟื้นฟูกิจการ
ซึ่งที่ประชุมเจ้าหนี้ของบริษัทอุตสาหกรรมปิโตรเคมีกัลไทย จำกัด (มหาชน)
ได้มีมติยอมรับการแก้ไขแผนฟื้นฟูกิจการ และ ถัดมาในวันที่ 10 พฤศจิกายน 2547
ศาลล้มละลายกลางก็ได้มีคำสั่งเห็นชอบด้วยกับการแก้ไขแผนฟื้นฟูกิจการของบริษัทอุตสาหกรรมปิโตรเคมีกัลไทย
จำกัด (มหาชน) และในระยะเวลาใกล้เคียงกัน
ก็ได้มีการดำเนินการดังกล่าวในส่วนของบริษัทในเครือทั้ง 6 บริษัท เช่นกัน

ในปี 2548 แผนฟื้นฟูกิจการฉบับแก้ไขของกลุ่มทีพีไอ
ได้กำหนดเงื่อนไขและข้อกำหนดที่สำคัญประการหนึ่งให้มีการจัดหาผู้ร่วมทุนใหม่ในบริษัทอุตสาหกรรมปิโตรเคมีกัลไทย
จำกัด (มหาชน) โดยกำหนดให้กระทรวงการคลัง เป็นผู้มีหน้าที่ในการจัดหาผู้ร่วมทุนใหม่
ซึ่งกลุ่มผู้ร่วมทุนใหม่ที่ได้รับการคัดเลือกจากกระทรวงการคลัง ประกอบด้วย บมจ. ปตท.
ธนาคารออมสิน กองทุนบำเหน็จบำนาญข้าราชการ และ กองทุนวายุภักษ์ หนึ่ง
โดยได้มีการจัดสรรหุ้นบริษัทอุตสาหกรรมปิโตรเคมีกัลไทย จำกัด (มหาชน)
บางส่วนเพื่อจำหน่ายให้แก่บรรดาเจ้าหนี้ทางการเงินและผู้ถือหุ้นเดิม
ผ่านผู้ซื้อที่เป็นบริษัทหลักทรัพย์เพื่อการกระจายหุ้นต่อไป ทั้งนี้
ได้มีการลงนามในสัญญาซื้อขายหุ้นบริษัทอุตสาหกรรมปิโตรเคมีกัลไทย จำกัด (มหาชน) ไปเมื่อวันที่
1 มิถุนายน 2548

ต่อมาเมื่อผู้บริหารแผนเห็นว่า เงื่อนไขแห่งความสำเร็จของการฟื้นฟูกิจการ ครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว
ก็ได้ยื่นคำร้องต่อศาลล้มละลายกลางเพื่อขอให้พิจารณาเพื่อมีคำสั่งยกเลิกการฟื้นฟูกิจการของกลุ่มทีพีไอ

ความคืบหน้า ปี 2549 ศาลล้มละลายกลางได้มีคำสั่งยกเลิกการฟื้นฟูกิจการเมื่อวันที่ 26 เมษายน
2549 หลังจากนั้น บริษัทได้จัดให้มีการประชุมวิสามัญผู้ถือหุ้นเมื่อวันที่ 27 เมษายน 2549
เพื่อเลือกคณะกรรมการของบริษัทให้เป็นไปตามข้อบังคับของบริษัทตามที่ศาลล้มละลายกลางได้เคยให้ความเห็นชอบไว้
นอกจากนั้นบริษัทได้กู้เงินระยะสั้น ( Bridge Loan )
จากสถาบันการเงินไทยและต่างประเทศจำนวนหนึ่ง (โดยธนาคารกรุงเทพ จำกัด(มหาชน)
เป็นผู้ให้กู้รายหนึ่ง) เพื่อชำระหนี้ตามแผนฟื้นฟูกิจการจนครบถ้วนแล้ว ปัจจุบันธนาคารกรุงเทพ
จำกัด(มหาชน)ได้รับชำระหนี้ตามแผนฟื้นฟูกิจการแล้ว และคงมีสถานะเป็นเจ้าหนี้เงินกู้
ตามสัญญาเงินกู้ Bridge Loan นั้น

ความเห็นฝ่ายจัดการ แผนฟื้นฟูกิจการของกลุ่มทีพีไอ
ได้มีการดำเนินการคืบหน้ามาเป็นลำดับจนกระทั่งได้มีการจัดหาผู้ร่วมทุนใหม่และภายหลังจากที่ผู้ร่วมลงทุนใหม่ได้มีการชำระค่าหุ้น
ผู้บริหารแผนก็ได้นำเงินค่าหุ้นที่ได้รับมาชำระคืนหนี้แก่บรรดาเจ้าหนี้ทางการเงินตามเงื่อนไขและข้อกำหนดของแผนฟื้นฟูกิจการเป็นที่เรียบร้อย
จนในที่สุดศาลได้มีคำสั่งยกเลิกการฟื้นฟูกิจการเมื่อวันที่ 26 เมษายน 2549

-   ชื่อคู่ความ บริษัท คลีน เทคโนโลยี่ จำกัด

เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม 2548 บริษัท คลีนเทคโนโลยี่ จำกัด ที่ 1, นายสมพล บุญทานนท์ ที่ 2
เป็นโจทก์ยื่นฟ้องธนาคารกรุงเทพจำกัด (มหาชน) ที่ 1, นายชาตรี โสภณพนิช ที่ 2, นายโฆสิต
ปั้นเปี่ยมรัษฏ์ ที่ 3, นายชาติศิริ โสภณพนิช ที่ 4, นายปิติ สิทธิอำนวย ที่ 5, นายชาญ โสภณพนิช
ที่ 6, นายอมร จันทรสมบูรณ์ ที่ 7, นายเดชา ตุลานันท์ ที่ 8, นายธรรมนูญ เลากัยกุล ที่ 9,
นายธีระ อภัยวงศ์ ที่ 10, นายประสงค์ อุทัยแสงชัย ที่ 11, นายสิงห์ ตังทัตสวัสดิ์ ที่ 12
เป็นจำเลยต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้ ในข้อหา ผิดสัญญาเรียกค่าเสียหาย ทุนทรัพย์ 22,045 ล้านบาท
เป็นคดีหมายเลขดำที่ 10227/2548

ข้อเท็จจริงคดีนี้ สรุปได้ว่า บริษัท คลีนเทคโนโลยี่ จำกัด และนายสมพล บุญทานนท์
ซึ่งเป็นกรรมการของบริษัทฯ เป็นลูกค้าของธนาคารสำนักงานใหญ่ โดยทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้าง
มีวงเงินสินเชื่ออยู่กับธนาคารคือ L/G และอาวัลตั๋ว P/N บริษัท คลีนเทคโนโลยี่ จำกัด
ได้ทำสัญญารับเหมาก่อสร้างกับหน่วยงานราชการรวม 9 โครงการ
โดยทำสัญญาโอนสิทธิการรับเงินค่างานให้แก่ธนาคารเพื่อเป็นประกันสินเชื่อที่มีอยู่กับธนาคาร
ต่อมาบริษัทฯ ผิดสัญญาการก่อสร้างจนเป็นเหตุให้หน่วยงานราชการบอกเลิกสัญญาจ้างทั้ง 9
โครงการ ธนาคารได้ตรวจสอบค่างานการก่อสร้างพบว่าบริษัทฯ
ได้รับสินเชื่อจากธนาคารแล้วไม่ทำการก่อสร้างให้เป็นไปตามระยะเวลาที่กำหนดไว้ อีกทั้ง
สินเชื่อคือวงเงินอาวัลตั๋ว P/N บริษัทฯ ได้ออกตั๋วสัญญาใช้เงินสั่งจ่ายแก่ บริษัทคู่ค้า (Supplier)
โดยขอให้ธนาคารอาวัล เมื่อธนาคารอาวัลแล้ว บริษัทฯ กลับไม่นำตั๋วสัญญาใช้เงินไปมอบให้
บริษัทคู่ค้า (Supplier) แต่กลับไปปลอมลายมือชื่อและตราประทับของบริษัทคู่ค้า (Supplier)
สลักหลังโอนให้แก่ นางถนอมจิตร บุญทานนท์ (ภรรยาของนายสมพล บุญทานนท์ )
นำไปทำสัญญาขายลดกับสถาบันการเงินอื่น ธนาคารจึงระงับการให้สินเชื่อกับบริษัทฯ ดังนั้น บริษัท
คลีนเทคโนโลยี่ จำกัด และนายสมพล บุญทานนท์
จึงเป็นโจทก์ยื่นฟ้องธนาคารและกรรมการของธนาคารรวม 12 คน
ว่าผิดสัญญาเรียกค่าเสียหายจำนวน 22,045 ล้านบาท ศาลแพ่งกรุงเทพใต้ เห็นว่าจำเลยที่ 2 ถึง
12 เป็นกรรมการของธนาคาร ซึ่งตามกฎหมายแพ่งและพาณิชย์และ
พ.ร.บ.มหาชนไม่ต้องรับผิดในฐานะส่วนตัว อีกทั้งโจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องว่า จำเลยที่ 2 ถึงที่ 12
ในฐานะกรรมการของธนาคารได้โต้แย้งสิทธิโจทก์อย่างไร จึงมีคำสั่งไม่รับฟ้องจำเลยที่ 2
ถึงจำเลยที่ 12

ต่อมาในระหว่างการพิจารณาคดี ศาลได้ทำการไกล่เกลี่ย
จนในที่สุดโจทก์ได้ตกลงถอนฟ้องคดีเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม 2549 ซึ่งศาลมีคำสั่งอนุญาตแล้ว
คดีจึงถึงที่สุด