ข้อพิพาททางกฎหมาย

ข้อพิพาททางกฎหมายของบริษัท แบ่งออกเป็น 2 กรณี คือ

ข้อพิพาทกรณีที่บริษัทเป็นผู้ฟ้องร้องดำเนินคดี

บริษัทมีการฟ้องร้องดำเนินคดีลูกค้า และลูกหนี้ที่เกิดจากการดำเนินธุรกิจของบริษัทตามปกติ 

ข้อพิพาทกรณีที่บริษัทเป็นผู้ถูกฟ้องร้องดำเนินคดี

  ในเดือนธันวาคม 2548 บริษัท
  ได้กู้ยืมเงินจากบริษัทแห่งหนึ่งซึ่งจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
  ในรูปตั๋วสัญญาใช้เงินชนิดเปลี่ยนมือได้จำนวน 500 ล้านบาท และบริษัท
  ได้ใช้เงินกู้ยืมดังกล่าวปล่อยกู้ให้แก่บริษัทอื่นหลายแห่ง
  การกู้และการให้กู้ยืมดังกล่าวได้รับการอนุมัติจากที่ประชุมคณะกรรมการบริหาร
  การชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินดังกล่าวระบุว่า“ผู้กู้จะชำระคืนเงินต้นตามตั๋วสัญญาใช้เงินดังกล่าวโดยเงินสด
  หรือโอนสิทธิเรียกร้องซึ่งผู้กู้มีอยู่เหนือลูกหนี้ใดๆ ให้แก่ผู้ให้กู้ในจำนวนเงินที่เท่ากับเงินต้น
  โดยผู้ให้กู้สัญญาว่าจะรับโอนสิทธิเรียกร้องในลูกหนี้ดังกล่าวโดยไม่คัดค้านหรือปฏิเสธแต่อย่างใด
  และให้ถือว่าการโอนสิทธิเรียกร้องชำระหนี้ดังกล่าวเป็นการชำระหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินครบถ้วนแล้ว”
  ด้วยเหตุดังกล่าว บริษัทจึงถือว่าบริษัทไม่มีความเสี่ยงใด ๆ จากรายการเหล่านี้

  เมื่อถึงวันครบกำหนดชำระ บริษัท และเจ้าหนี้เงินกู้ได้หารือกันในเรื่องการต่ออายุตั๋วสัญญาใช้เงิน
  และในที่สุดทั้งบริษัทและเจ้าหนี้เงินกู้ก็เห็นควรให้เปลี่ยนตั๋วสัญญาใช้เงินทั้ง 2 ฉบับดังกล่าว
  เป็นสัญญากู้เงินระยะเวลา 18 เดือน
  โดยมีเงื่อนไขคงเดิมและให้บริษัทสามารถชำระคืนเงินก่อนกำหนดได้ อย่างไรก็ตาม
  เนื่องจากคณะกรรมการบริษัทมีความเห็นว่า การทำสัญญาเงินกู้ฉบับใหม่
  โดยการตัดเงื่อนไขการโอนสิทธิเรียกร้องในลูกหนี้ใด ๆ เพื่อเป็นการชำระหนี้ออกไปดังกล่าว
  เป็นการทำให้สิทธิประโยชน์ของบริษัทลดลง
  บริษัทจึงได้เลือกชำระหนี้ตามเงื่อนไขข้อตกลงตามตั๋วสัญญาใช้เงินดังกล่าวทั้ง 2 ฉบับ
  โดยการโอนสิทธิเรียกร้องซึ่งมีอยู่เหนือลูกหนี้ใดๆ
  ให้แก่เจ้าหนี้เงินกู้เนื่องจากเป็นหนทางที่เป็นประโยชน์ต่อบริษัท
  และเป็นการดูแลรักษาผลประโยชน์ของผู้ถือหุ้นเป็นสำคัญ

  การโอนสิทธิเรียกร้องที่บริษัทมีอยู่เหนือลูกหนี้ใดๆ ให้แก่เจ้าหนี้เงินกู้เป็นจำนวนที่เท่ากับเงินต้นนั้น
  ถือเป็นการชำระหนี้โดยชอบด้วยกฎหมาย ตามมาตรา 198 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
  ซึ่งกำหนดไว้ว่า “ถ้าการอันมีกำหนดพึงกระทำเพื่อชำระหนี้นั้นมีหลายอย่าง
  แต่จะต้องกระทำเพียงการใดการหนึ่งแต่อย่างเดียวไซร้
  ท่านว่าสิทธิที่จะเลือกทำการอย่างใดนั้นตกอยู่แก่ฝ่ายลูกหนี้
  เว้นแต่จะได้ตกลงกันกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น” ดังนั้น
  การที่บริษัทใช้สิทธิเลือกชำระหนี้โดยการโอนสิทธิเรียกร้อง
  เป็นการปฏิบัติตามสัญญาที่มีไว้ต่อกันครบถ้วนแล้ว

  วิธีการชำระหนี้ของบริษัทนั้น
  บริษัทได้ใช้สิทธิชำระหนี้แก่เจ้าหนี้เงินกู้โดยโอนสิทธิเรียกร้องพร้อมหลักฐานแห่งความเป็นเจ้าหนี้ในมูลหนี้ที่เท่ากับเงินต้นไปส่งมอบให้
  ณ ที่ทำการของเจ้าหนี้เงินกู้แล้ว เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2549
  ปรากฏว่าเจ้าหนี้เงินกู้ปฏิเสธการรับทรัพย์ดังกล่าวทั้งหมด โดยไม่แสดงเหตุผล
  บริษัทจึงได้แจ้งความเป็นหลักฐานต่อพนักงานสอบสวนและนำทรัพย์ทั้งหมดไปวางต่อสำนักงานวางทรัพย์กลาง
  กรมบังคับคดี เป็นเรื่องที่ 394/49 เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2549 พร้อมทั้งได้แจ้งให้ทั้งลูกหนี้
  และเจ้าหนี้ทราบเป็นลายลักษณ์อักษรโดยทันที ทั้งโดยทางจดหมายไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับ
  และทางโทรสาร ซึ่งถือเป็นการดำเนินการโดยชอบด้วยกฎหมาย ตามมาตรา 331
  แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ซึ่งกำหนดไว้ว่า “ถ้าเจ้าหนี้บอกปัดไม่ยอมรับชำระหนี้ก็ดี
  หรือไม่สามารถจะรับชำระหนี้ได้ก็ดี
  หากบุคคลผู้ชำระหนี้วางทรัพย์อันเป็นวัตถุแห่งหนี้ไว้เพื่อประโยชน์แก่เจ้าหนี้แล้ว
  ก็ย่อมจะเป็นอันหลุดพ้นจากหนี้ได้”

  ในการโอนสิทธิเรียกร้องดังกล่าว
  บริษัทได้มีจดหมายแจ้งการโอนสิทธิไปยังลูกหนี้ทุกรายเพื่อให้รับทราบเรื่องที่บริษัทโอนสิทธิเรียกร้องไปชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้เงินกู้แล้ว
  ทั้งโดยทางจดหมายไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับและทางโทรสาร ซึ่งเป็นตามขั้นตอนทางกฎหมาย
  มาตรา 306 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์และเป็นไปตามหลักการปฏิบัติทั่วไปของบริษัท
  ซึ่งในเรื่องการโอนสิทธิเรียกร้องนั้น ตามคำพิพากษาศาลฎีกา เลขที่ 4139/2532 ระบุว่า
  “ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 306
  บัญญัติแต่เพียงว่าการโอนสิทธิเรียกร้องต้องทำเป็นหนังสือจึงจะสมบูรณ์
  และการโอนนั้นจะยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้ลูกหนี้หรือบุคคลภายนอกได้แต่เมื่อได้บอกกล่าวการโอนไปยังลูกหนี้
  หรือลูกหนี้ยินยอมด้วยในการโอนนั้น โดยได้ทำคำบอกกล่าวหรือความยินยอมเป็นหนังสือ
  มิได้บัญญัติว่าหนังสือโอนสิทธิเรียกร้องนั้นจะต้องลงลายมือชื่อ ของผู้โอนกับผู้รับโอน ฉะนั้น
  การโอนสิทธิเรียกร้องที่ได้ทำเป็นหนังสือลงลายมือชื่อผู้โอนฝ่ายเดียวจึงเป็นการสมบูรณ์”

  ต่อมา เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม 2550 บริษัท ได้รับจดหมายขอชำระหนี้จากอดีตลูกหนี้รายหนึ่ง
  ซึ่งมีมูลหนี้จำนวน 212.30 ล้านบาท แต่บริษัท ไม่สามารถรับชำระหนี้ได้
  เนื่องจากเป็นลูกหนี้ที่เกี่ยวเนื่องในคดีพิพาทระหว่างบริษัท
  กับบริษัทแห่งหนึ่งที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยในรูปตั๋วสัญญาใช้เงินชนิดเปลี่ยนมือได้
  บริษัท จึงได้ยื่นขอไกล่เกลี่ยเพื่อชำระหนี้กับเจ้าหนี้ และเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2550
  ที่ผ่านมาศาลได้มีคำพิพากษาตามยอมให้บริษัท ชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้ตามฟ้อง จำนวน 505.80
  ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 6ต่อปีของต้นเงิน จำนวน 500 ล้านบาท โดยบริษัท
  ตกลงชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้โดยการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินรวม 135 โฉนด และ นส.3ก. 2 ฉบับ
  เป็นมูลค่ารวม 190 ล้านบาท ภายใน 45 วัน ส่วนที่เหลือจำนวน 315.80 ล้านบาท
  พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 6 ต่อปีของเงินต้นจำนวน 310 ล้านบาท บริษัท
  มีสิทธิชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้ด้วยเงินสด หรือทรัพย์สินอื่น หรือโดยโอนลูกหนี้
  หรือสิทธิเรียกร้องที่มีอยู่เหนือลูกหนี้รายใดรายหนึ่งหรือหลายรายให้แก่เจ้าหนี้ให้เสร็จสิ้นภายใน
  36 เดือนนับแต่วันทำสัญญายอม

  ในระหว่างปี 2550 บริษัท
  ได้มีการชำระหนี้โดยการจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินตามคำพิพากษาจำนวน 73.12 ล้านบาท
  (ชำระหนี้เป็นเงินต้น 34.03 ล้านบาท ดอกเบี้ยจ่าย 39.09 ล้านบาท)
  ส่วนที่เหลือเจ้าหนี้ได้ตกลงนัดโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินเพื่อชำระหนี้ภายในวันที่ 29 มิถุนายน 2551
  โดยข้อตกลงอื่นให้เป็นไปตามสัญญาประนีประนอมยอมความ และบริษัท
  ได้ยื่นคำแถลงต่อศาลแล้วตั้งแต่วันที่ 26 ธันวาคม 2550

  ต่อมา ในระหว่างปี 2551 บริษัท
  ได้ประสานงานร่วมกับลูกหนี้และเจ้าหนี้ให้มีการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินเพื่อชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้เพิ่มเติมจำนวน
  332.24 ล้านบาท (ชำระหนี้เป็นเงินต้น 312.99 ล้านบาท ดอกเบี้ยจ่าย 19.25 ล้านบาท)
  ซึ่งหนี้ส่วนที่เหลือนี้ บริษัท มีสิทธิชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้ด้วยเงินสด หรือทรัพย์สินอื่น
  หรือโดยโอนลูกหนี้
  หรือสิทธิเรียกร้องที่มีอยู่เหนือลูกหนี้รายใดรายหนึ่งหรือหลายรายให้แก่เจ้าหนี้ให้เสร็จสิ้นภายในวันที่
  20 สิงหาคม 2553 (ภายใน 36 เดือน นับแต่วันทำสัญญาประนีประนอมยอมความ)

  ในระหว่างปี 2552
  บริษัทได้ดำเนินการโอนกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินเพื่อชำระหนี้คิดเป็นมูลค่ารวมจำนวน 138.33 ล้านบาท
  (ชำระหนี้เป็นเงินต้น 125.09 ล้านบาท ดอกเบี้ยจ่าย 13.37 ล้านบาท)
  โดยแบ่งออกเป็นโอนกรรมสิทธิ์เครื่องจักรจำนวน 101.65 ล้านบาท รถบรรทุกแก๊สจำนวน
  32.91 ล้านบาท และที่ดินจำนวน 9 แปลงรวม 3.76 ล้านบาท

  ในปี 2553 บริษัทได้โอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพร้อมอาคารซึ่งมีมูลค่าตามราคาประเมินเป็นจำนวน
  17.85 ล้านบาท และเงินสดจำนวน 1.25 ล้านบาท เพื่อชำระหนี้แก่เจ้าหนี้
  การโอนทรัพย์ชำระหนี้ดังกล่าว ทำให้ภาระหนี้คงค้างของบริษัทลดลง 19.10 ล้านบาท
  (แบ่งเป็นเงินต้น 18.43 ล้านบาท และดอกเบี้ยจ่าย 0.67 ล้านบาท)

  ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2555
  บริษัทมีหนี้เงินกู้ยืมตามตั๋วสัญญาใช้เงินจากเจ้าหนี้เงินกู้ยืมระยะสั้นบริษัทจดทะเบียนคงเหลือจำนวน
  9.45 ล้านบาท ซึ่งบริษัทอยู่ระหว่างการเจรจาเพื่อโอนทรัพย์สินชำระหนี้ โดยตั้งแต่ปี 2550
  เป็นต้นมา บริษัทมีการชำระหนี้แล้วทั้งสิ้นจำนวน 562.94 ล้านบาท แบ่งเป็นเงินต้นจำนวน
  490.55 ล้านบาท และดอกเบี้ยจำนวน 72.39 ล้านบาท
  โดยบริษัทมีหลักฐานเป็นใบเสร็จรับเงินที่ออกโดยบริษัทจดทะเบียนครบถ้วน

  เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน 2554 เจ้าพนักงานบังคับคดีได้มีจดหมายแจ้งไปยังธนาคาร 3 แห่ง
  เพื่อขออายัดเงินฝากธนาคารของบริษัท เป็นจำนวนรวมทั้งสิ้น 5,576,272 บาท
  และให้ส่งเงินจำนวนดังกล่าวไปยังเจ้าพนักงานบังคับคดี
  ธนาคารได้โอนเงินฝากของบริษัทไปให้เจ้าพนักงานบังคับคดี จำนวน 4,800,000 บาท ในวันที่
  2 และ 6 ธันวาคม 2554 จำนวน 730,272 บาท ในวันที่ 29 ธันวาคม 2554 และจำนวน
  46,000 บาท ในวันที่ 30 ธันวาคม 2554 ตามลำดับ ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2554
  บริษัทได้บันทึกบัญชีประมาณการหนี้สินจากผลของคำสั่งศาลข้างต้นแล้ว

  ในเดือนธันวาคม 2554 และเดือนกุมภาพันธ์ 2555
  บริษัทได้ยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งให้เพิกถอนการอายัดเงินที่เจ้าพนักงานบังคับคดีได้อายัดเงินฝากธนาคารของบริษัท
  จำนวน 5,576,272 บาท ศาลได้มีการไต่สวนคำร้องในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2555 แล้ว
  ส่วนการสืบพยานในวันที่ 15 และ 19 มิถุนายน 2555 ได้ดำเนินการเรียบร้อยแล้ว
  และศาลได้มีคำสั่งในวันที่ 31 กรกฏาคม 2555 ให้เพิกถอนหมายบังคับคดี โดยเห็นว่า
  การออกหมายบังคับคดีไม่ชอบด้วยกฎหมาย และมีผลให้คำสั่งอายัดเงินฝากทั้ง 3
  แห่งถูกเพิกถอนด้วย แต่เนื่องจากศาลแพ่งได้อนุญาตให้ขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์จนถึงวันที่ 28
  พฤศจิกายน 2555 คดีจึงยังไม่ถึงที่สุด และโจทก์ในคดีดังกล่าวยื่นอุทธรณ์คำสั่งศาล
  คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์
  ในปัจจุบันยังไม่มีผลหรือคำพิพากษาศาลอุทธรณ์แต่อย่างใด
  บริษัทจึงยังไม่อาจขอให้เจ้าพนักงานบังคับคดีที่ได้รับเงินอายัดไว้ตามหมายบังคับคดี
  คืนเงินให้แก่บริษัทได้