1. ปัจจัยความเสี่ยง

ธุรกิจการผลิตถุงเท้า มีสภาพปัญหาไม่แตกต่างจากอุตสาหกรรมสิ่งทอทั่วไป เช่น เครื่องจักรล้าสมัย, ใช้เทคโนโลยีขั้นต่ำ, พึ่งพาแรงงานคนทุกขั้นตอนการผลิต เป็นต้น ปัญหาเหล่านี้สะสมมานาน การเปลี่ยนแปลงระบบการผลิตให้ทันสมัยจนสามารถแข่งขันกับผู้ผลิตในตลาดโลกได้ จึงต้องอาศัยเวลาในการปรับตัว ผู้ผลิตทั้งหลาย ต่างตระหนักถึงปัญหาดังกล่าว และพยายามปรับปรุงระบบการผลิตของตน ดังนั้นปัญหาต่างๆ ข้างต้น จึงเป็นความเสี่ยงของผู้ผลิตถุงเท้าเกือบทุกราย ด้านความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนเงินตรา (เปิดเผยไว้ในหมายเหตุประกอบงบการเงินข้อที่ 21) บริษัทมีลูกหนี้และเจ้าหนี้การค้า ที่เป็นเงินตราต่างประเทศ ซึ่งบริษัทไม่ได้ทำสัญญาป้องกันความเสี่ยงแต่อย่างใด เนื่องจากลูกหนี้การค้าส่วนใหญ่ เป็นหนี้ระยะสั้น ๆ ไม่มีการให้เครดิตเทอมเหมือนกับการขายในประเทศ ส่วนเจ้าหนี้การค้าต่างประเทศนั้นมีจำนวนน้อย เพราะการนำเข้าวัตถุดิบลดลง ส่วนมากซื้อภายในประเทศ บริษัทในฐานะผู้ส่งออกได้รับผลกระทบจากการแข็งค่าขึ้นของเงินบาท ตั้งแต่ปี 2548 เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน เป็นผลให้ยอดส่งออกมูลค่าเป็นเงินไทย ลดลงอย่างมาก เช่นเดียวกับผู้ส่งออกรายอื่น ๆ 

อย่างไรก็ดี
ฝ่ายจัดการได้ประเมินปัจจัยความเสี่ยงที่อาจมีผลกระทบต่อการดำเนินงานของบริษัทในอนาคตไว้ดังนี้

1.  การพึ่งพาลูกค้ารายใหญ่น้อยราย

บริษัทมีลูกค้ารายใหญ่ 2 ราย เป็นลูกค้าในประเทศ 1 ราย มียอดสั่งซื้อสินค้าจากบริษัท ร้อยละ 46
ของยอดขายรวม และเป็นลูกค้าต่างประเทศอีก 1 ราย มียอดสั่งซื้อสินค้าจากบริษัทร้อยละ 23
ของยอดขายรวม ลูกค้าทั้งสองรายดังกล่าว เป็นลูกค้าเก่าแก่ของบริษัท
มีความสัมพันธ์อันดีมาโดยตลอด แต่เนื่องจากในปัจจุบัน การแข่งขันรุนแรง มีคู่แข่งจำนวนหลายราย
ที่ได้เปรียบกว่าด้านต้นทุนการผลิต จึงมีโอกาสที่บริษัทอาจสูญเสียรายได้จากลูกค้ารายดังกล่าว
ซึ่งหากบริษัทไม่สามารถหาลูกค้ารายอื่นมาทดแทนได้
จะทำให้ยอดขายของบริษัทลดลงตามสัดส่วนต่อยอดขายรวมข้างต้น

มาตรการในการรองรับความเสี่ยงจากการสูญเสียส่วนแบ่งตลาดหรือ ถูกผูกขาดราคามากเกินไปนั้น
คือ บริษัทพยายามเปิดตลาดเชิงรุกในตลาดใหม่ๆ มากขึ้น พัฒนาระบบการติดต่อสื่อสารให้ทันสมัย
รวดเร็ว ทันเวลา พัฒนาระบบการผลิตให้ได้มาตรฐานสากล ซึ่งปัจจุบันได้รับการรับรองมาตรฐาน
ISO 9001 : 2000

1.2 การเปลี่ยนแทนเครื่องจักรเก่า

เครื่องจักรหลักของบริษัทส่วนใหญ่ เป็นเครื่องจักรเก่า โดยร้อยละ 32 อายุการใช้งานมากกว่า 30
ปี ร้อยละ 21 อายุการใช้งานตั้งแต่ 20 ปีขึ้นไป ร้อยละ 27 อายุการใช้งานตั้งแต่ 10 ปีขึ้นไป
ส่วนเครื่องจักรใหม่ที่มีอายุการใช้งานต่ำกว่า 10 ปี มีเพียง ร้อยละ 20 เท่านั้น

ในปี 2547 และ ปี 2548 บริษัทซื้อเครื่องจักรใหม่ ประสิทธิภาพสูง
เข้ามาเปลี่ยนแทนเครื่องจักรเก่าได้บางส่วน และผลิตได้เต็มกำลังการผลิตในปี 2549
แต่เนื่องจากเครื่องจักรใหม่มีจำนวนน้อย จึงตอบสนองต่อความต้องการของลูกค้าได้ไม่ทั่วถึง
ทำให้เสียโอกาสที่จะรับยอดสั่งซื้อเพิ่ม การซื้อเครื่องจักรใหม่เปลี่ยนแทนเครื่องจักรเก่าที่เหลือ
อีกร้อยละ 80 นั้น ต้องใช้เงินลงทุนสูง ด้วยสถานการณ์ทางเศรษฐกิจ ภาวะตลาด
และฐานะการเงินของบริษัท ในขณะนี้ ยังไม่สามารถที่จะดำเนินการใดๆ ได้
บริษัทจึงมีความเสี่ยงจากการใช้เครื่องจักรเก่าล้าสมัย ทำให้ต้นทุนการผลิตสูง พึ่งพาแรงงานคนมาก
ผลผลิตต่ำ และ ขาดศักยภาพในการแข่งขัน

1.3 การเปิดเสรีการค้าสิ่งทอ

ผลกระทบจากการเปิดเสรีการค้าสิ่งทอ ในปี 2548 เป็นไปตามที่ได้คาดการณ์ไว้
สินค้าราคาถูกจากประเทศจีนทะลักเข้ามาในประเทศ และกระจายไปทั่วทุกภูมิภาค
การแข่งขันทางด้านราคารุนแรงขึ้น ผู้ผลิตในประเทศประสบกับปัญหาต้นทุนการผลิตสูง
ทั้งจากต้นทุนวัตถุดิบ ราคาน้ำมัน ค่าแรง โครงสร้างภาษี ค่าขนส่งระวางเรือ ค่าสาธารณูปโภค
แนวทางการแก้ไขปัญหานั้น บริษัทเริ่มทยอยเปลี่ยนแทนเครื่องจักรเก่า
ซื้อเครื่องจักรใหม่ที่ผลิตสินค้าได้หลากหลายแบบมาตั้งแต่ ปี2547
เน้นผลิตสินค้าคุณภาพในตลาดระดับบน เปิดตลาดใหม่ๆในยุโรปและอเมริกา
มีนโยบายการปรับปรุงระบบการผลิตให้เป็นแบบ 3S คือ SMALL SPEED SPECIAL
บริษัทจึงได้ดำเนินการปรับลดขนาดกิจการ โดยการยุบรวมแผนกผลิตบางแผนกให้มีขนาดเล็กลง
พอเหมาะกับปริมาณการสั่งซื้อที่มีอยู่ เลิกใช้เครื่องจักรเก่า คัดเลือกเฉพาะเครื่องจักรค่อนข้างใหม่
ประสิทธิภาพสูง (Hi-speed) มาใช้ เป็นผลให้ ต้นทุนการผลิตต่อหน่วยลดลงอย่างมีประสิทธิผล
และสามารถควบคุมคุณภาพการผลิตได้ดียิ่งขึ้น