ปัจจัยความเสี่ยง 

1.  ความเสี่ยงจากการแข่งขันทางธุรกิจ

การเจริญเติบโตอย่างรวดเร็วของธุรกิจจำหน่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่
เนื่องจากการปลดล็อครหัสประจำเครื่องหรืออีมี่ (International Mobile Equipment
Identity : IMEI) ในปี 2545
ทำให้ธุรกิจจำหน่ายเครื่องโทรศัพท์เคลื่อนที่มีการแข่งขันรุนแรงมากขึ้นตามการเพิ่มขึ้นของจำนวนผู้จำหน่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่
และการแข่งขันของราคาจำหน่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่
ทั้งนี้เป็นเพราะผู้จำหน่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่สามารถซื้อสินค้าได้เองโดยตรง
จึงไม่จำเป็นต้องสั่งซื้อจากผู้จัดจำหน่ายอีกต่อไป เป็นผลให้ผู้ประกอบการรายย่อยต่าง ๆ
นิยมเปิดร้านขายโทรศัพท์เคลื่อนที่เป็นจำนวนมาก ในขณะเดียวกัน
ผู้จำหน่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่เป็นร้านค้าของผู้ให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ (Operator)
หรือร้านค้าของผู้จัดจำหน่าย (Distributor)
ก็มีการเปิดสาขาเพิ่มขึ้นเพื่อรักษาส่วนแบ่งการตลาดของตนไว้เช่นกัน
ซึ่งการแข่งขันที่รุนแรงดังกล่าวอาจมีผลกระทบต่อผลการดำเนินงานของบริษัทได้
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเศรษฐกิจเข้าสู่ภาวะชะลอตัว การแข่งขันด้านราคาจึงรุนแรงยิ่งขึ้น
ดังจะเห็นได้จากบริษัทมีรายได้จากการขายลดลงจาก 9,733.39 ล้านบาท ในปี 2548 เหลือ
7,055.40 ล้านบาท ในปี 2549 หรือลดลงกว่าร้อยละ 22
ในขณะที่จำนวนโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่ขายได้ลดลงเพียงร้อยละ 10
ซึ่งแสดงให้เห็นว่าราคาเฉลี่ยของโทรศัพท์เคลื่อนที่มีแนวโน้มลดลงอย่างชัดเจน
ซึ่งส่วนหนึ่งมีสาเหตุที่สำคัญมาจากการแข่งขันของราคาจำหน่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่รุนแรง

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากบริษัทมีสาขาและจุดจำหน่ายรวมกันมากถึง 299 แห่ง
ครอบคลุมพื้นที่ทั่วประเทศ ทำให้สามารถเข้าถึงฐานลูกค้ารายย่อยได้ในวงกว้าง
รวมทั้งสั่งซื้อสินค้าได้ในปริมาณมาก และมีอำนาจในการต่อรองราคาสินค้าเพิ่มขึ้น
ส่งผลให้บริษัทมีต้นทุนสินค้าลดลงและสามารถกำหนดราคาจำหน่ายสินค้าให้อยู่ในระดับที่สามารถแข่งขันกับผู้จำหน่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่รายอื่น
ๆ ได้ นอกจากนี้ ด้วยประสบการณ์และความเชี่ยวชาญในธุรกิจของบริษัท
ความสัมพันธ์อันดีกับคู่ค้าที่มีมาอย่างยาวนาน ความพร้อมของระบบซอฟท์แวร์ SAP
การมีวิสัยทัศน์และการบริหารงานอย่างมืออาชีพของผู้บริหาร
บริษัทเชื่อว่าแม้การแข่งขันในธุรกิจจะรุนแรงมากขึ้น
แต่ขีดความสามารถในการแข่งขันของบริษัทจะทำให้บริษัทยังคงสามารถแข่งขันได้ในธุรกิจ
บริษัทจึงมั่นใจว่าบริษัทจะสามารถแข่งขันได้ในธุรกิจจำหน่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ต่อไป
แม้ว่าการแข่งขันทางธุรกิจอาจจะมีมากขึ้นก็ตาม

2.  ความเสี่ยงจากการลดลงของอัตรากำไรสุทธิ

เนื่องจากภาวะเศรษฐกิจที่ชะลอตัว ประชาชนจึงระมัดระวังในการใช้จ่ายมากขึ้น
ซึ่งส่งผลให้การแข่งขันในธุรกิจจำหน่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่เพิ่มสูงขึ้นด้วย
โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแข่งขันทางด้านราคา
ซึ่งนับเป็นปัจจัยสำคัญในการตัดสินใจซื้อเครื่องโทรศัพท์เคลื่อนที่ของผู้บริโภค
ผู้จำหน่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่จึงจำเป็นต้องลดราคาเครื่องโทรศัพท์เคลื่อนที่ลง
และเนื่องจากธุรกิจการจำหน่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่เป็นธุรกิจซึ่งมีอัตรากำไรขั้นต้นต่ำ
ดังนั้นความผันผวนของราคาจำหน่ายสินค้า
จึงอาจส่งผลกระทบต่อผลการดำเนินงานและกำไรสุทธิของบริษัทได้อย่างมีนัยสำคัญ
โดยจะเห็นได้จากผลกำไรขั้นต้นที่ลดลงจาก 480.76 ล้านบาท ในปี 2548 เหลือเพียง 60.79
ล้านบาท ในปี 2549 หรือคิดเป็นอัตรากำไรขั้นต้นที่ลดลงจากร้อยละ 4.94 เหลือเพียงร้อยละ
0.86 ตามลำดับ ซึ่งมีส่วนสำคัญที่ส่งผลให้บริษัทมีผลกำไรสุทธิของบริษัทที่ลดลงจาก 114.78
ล้านบาท เป็นขาดทุนสุทธิ 453.84 ล้านบาท หรือคิดเป็นอัตรากำไรสุทธิที่ลดลงจากร้อยละ 1.18
เป็นอัตราขาดทุนสุทธิร้อยละ 6.43 ตามลำดับ

บริษัทตระหนักถึงความเสี่ยงจากการลดลงของอัตรากำไรสุทธิดังกล่าว
จึงได้มีการดำเนินนโยบายบริหารต้นทุนสินค้า เพื่อลดต้นทุนสินค้าให้อยู่ในระดับต่ำ เช่น
การซื้อสินค้าในปริมาณมากเพื่อให้ได้รับส่วนลดจากการสั่งซื้อสินค้าหรือการชำระค่าสินค้าเป็นเงินสด
(Cash Rebate)
ในขณะเดียวกันบริษัทมีการทำการวิเคราะห์ตลาดและความต้องการของลูกค้าอย่างต่อเนื่องและสม่ำเสมอ
ทำให้แม้ว่าบริษัทจะทำการสั่งสินค้าเป็นจำนวนมากในแต่ละครั้ง
แต่สินค้าเหล่านั้นก็สามารถจำหน่ายออกไปได้ในระยะเวลาอันสั้น
เพื่อลดปริมาณสินค้าคงคลังให้อยู่ในระดับที่เหมาะสม
โดยจะเห็นได้จากปริมาณสินค้าคงคลังสุทธิที่ลดจากจาก 1,281.72 ล้านบาท ณ 31 ธันวาคม 2548
เหลือเพียง 534.20 ล้านบาท ณ 31 ธันวาคม 2549

3.  ความเสี่ยงเกี่ยวกับการเสื่อมความนิยมของสินค้าคงคลัง

โทรศัพท์เคลื่อนที่เป็นสินค้าที่มีการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีค่อนข้างรวดเร็ว
ดังนั้นผู้ผลิตโทรศัพท์เคลื่อนที่จึงมีการออกสินค้ารุ่นใหม่ ๆ สู่ตลาดอยู่ตลอดเวลา
ในขณะที่ภาวะเศรษฐกิจที่ชะลอตัวได้ส่งผลให้
ผู้ใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่ชะลอการเปลี่ยนเครื่องโทรศัพท์ใหม่ออกไปด้วย
บริษัทซึ่งมีรายได้หลักมาจากการจำหน่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่
จึงมีความเสี่ยงจากการที่สินค้าคงคลังที่มีอยู่ได้รับความนิยมน้อยลง
จนทำให้บริษัทต้องจำหน่ายสินค้าที่เสื่อมความนิยมดังกล่าวในราคาที่ถูกลงกว่าปกติ
อันจะส่งผลกระทบต่อผลการดำเนินงานของบริษัทได้

บริษัทได้ตระหนักดีถึงความเสี่ยงในเรื่องดังกล่าว
จึงได้มีนโยบายควบคุมสินค้าคงคลังให้อยู่ในระดับต่ำ
โดยบริษัทสามารถลดปริมาณสินค้าคงคลังสุทธิที่ลดจากจาก 1,281.72 ล้านบาท ณ 31 ธันวาคม
2548 เหลือเพียง 534.20 ล้านบาท ณ 31 ธันวาคม 2549 อย่างไรก็ดี
เนื่องจากผู้ใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่ชะลอการเปลี่ยนเครื่องโทรศัพท์ใหม่ออกไป
ได้ส่งผลให้บริษัทมีสัดส่วนสินค้าคงคลังที่เคลื่อนไหวช้า ซึ่งมีอายุสินค้ามากกว่า 30 วัน สูงขึ้น
โดยมีสัดส่วนเพิ่มขึ้นจากร้อยละ 0.47 ของมูลค่าสินค้าคงคลังในปี 2548 เป็นร้อยละ 9.38 ในปี
2549

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากบริษัทมีการตรวจสอบสินค้าคงคลังที่เคลื่อนไหวช้าอย่างสม่ำเสมอ
จึงได้มีการจัดกิจกรรมทางการตลาดเพื่อให้สามารถจำหน่ายสินค้าดังกล่าวได้เร็วขึ้น
ประกอบกับช่องทางการจัดจำหน่ายที่มีประสิทธิภาพ
บริษัทจึงสามารถระบายสินค้าคงคลังที่เคลื่อนไหวช้าออกไปได้แล้วเป็นส่วนใหญ่โดย ณ
สิ้นเดือนมกราคม 2550 บริษัทมีสินค้าคงคลังที่เคลื่อนไหวช้าลดลงเหลือเพียงประมาณ 10 ล้านบาท
จากที่เคยสูงถึงกว่า 56 ล้านบาท ณ 31 ธันวาคม 2549

ทั้งนี้ เพื่อให้การควบคุมสินค้าคงคลังมีประสิทธิภาพ
บริษัทมีนโยบายในการบันทึกบัญชีเกี่ยวกับสินค้าคงคลังที่เข้มงวด กล่าวคือ (1)
บริษัทมีการบันทึกค่าเผื่อการลดลงของมูลค่าสินค้าคงคลังที่ไม่เคลื่อนไหวตั้งแต่ 3
เดือนขึ้นไปทั้งจำนวน (โดยดูจากการไม่เคลื่อนไหวของตัวสินค้าเป็นหลัก) หรือร้อยละ 100 และ
(2) การบันทึกมูลค่าสินค้าคงคลังตามราคาทุนโดยวิธีถัวเฉลี่ยเคลื่อนที่ (Moving Average
Method) หรือตามมูลค่าสุทธิที่จะได้รับซึ่งเป็นราคาตลาด (mark to market)
แล้วแต่ราคาใดจะต่ำกว่า โดยหากมีการบันทึกมูลค่าสินค้าคงคลังตามราคาตลาด
บริษัทจะบันทึกมูลค่าสินค้าคงคลังดังกล่าวตามราคาตลาดของสินค้ารุ่นนั้น ๆ
หักลบด้วยค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวกับการขายสินค้า
ซึ่งนโยบายทางบัญชีในการบันทึกค่าเผื่อการลดลงของสินค้าคงคลังที่บริษัทใช้
จัดว่าเป็นวิธีที่เหมาะสมกับสินค้าประเภทโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่มีการเปลี่ยนแปลงค่อนข้างเร็ว
เพื่อให้มั่นใจได้ว่ามูลค่าของสินค้าคงคลังที่แสดงในงบการเงินนั้นได้สะท้อนมูลค่าที่แท้จริงของสินค้าคงคลังดังกล่าว

4.  ความเสี่ยงจากการสูญหายของสินค้าคงคลัง

เนื่องจากในปัจจุบันบริษัทมีสาขาและจุดจำหน่ายกระจายครอบคลุมพื้นที่กว่า 299 สาขา
จึงอาจเกิดความเสี่ยงเกี่ยวกับการสูญหายของสินค้าคงคลังในสาขาและจุดจำหน่ายต่าง ๆ ได้
อย่างไรก็ตาม บริษัทมีการตรวจสอบสินค้าคงคลังในแต่ละพื้นที่อยู่ตลอดเวลา
โดยฝ่ายตรวจสอบสินค้าคงคลัง สายงานกำกับดูแลคลังสินค้าของบริษัท
จะมีการตรวจนับสินค้าคงคลังในแต่ละสาขาและจุดจำหน่ายเป็นประจำทุก 2 เดือน
โดยไม่มีการแจ้งให้สาขาและจุดจำหน่ายทราบล่วงหน้า (Spot Check)
ซึ่งในการตรวจนับสินค้าคงคลังดังกล่าว
ผู้ตรวจสอบจะตรวจนับสินค้าคงคลังในแต่ละสาขาและจุดจำหน่าย
ทำการเปรียบเทียบกับรายงานสินค้าคงคลังจากระบบ SAP ในสินค้าทุกประเภท นอกจากนี้
บริษัทยังมีการตรวจนับสินค้า เมื่อมีพนักงานเข้าออกในแต่ละสาขาและจุดจำหน่ายดังกล่าวทุกครั้ง

ในกรณีที่จำนวนสินค้าคงคลังในสาขาหรือจุดจำหน่ายใด ๆ ไม่ตรงกับรายงานสินค้าคงคลังจากระบบ
SAP ซึ่งตรวจสอบได้ว่าเกิดจากการทุจริตของพนักงาน
บริษัทจะทำการบันทึกการสูญหายของสินค้าดังกล่าวเป็นลูกหนี้พนักงาน ที่ผ่านมาในปี 2548 และปี
2548 บริษัทมีจำนวนลูกหนี้พนักงานคิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 0.41 และร้อยละ 1.94
ของมูลค่าสินค้าคงคลัง ตามลำดับ
ซึ่งการเพิ่มขึ้นของสัดส่วนลูกหนี้พนักงานนี้มีสาเหตุสำคัญมาจากการลดลงของสินค้าคงคลัง กว่าร้อยละ
58 เมื่อเทียบกับปีก่อน ทั้งนี้ เมื่อมีการบันทึกบัญชีลูกหนี้พนักงาน
บริษัทจะทำการตั้งสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสำหรับลูกหนี้พนักงานดังกล่าวเต็มจำนวนทันที
เมื่อพิจารณามาตรการการตรวจสอบและการควบคุมสินค้าคงคลังที่เข้มงวดของบริษัท
และสัดส่วนลูกหนี้พนักงานของบริษัท
จะเห็นได้ว่าบริษัทมีความเสี่ยงเกี่ยวกับการสูญหายของสินค้าคงคลังอยู่ในระดับต่ำ

5.  ความเสี่ยงจากการไม่ได้รับการต่ออายุสัญญาเช่าพื้นที่

การที่บริษัทเป็นผู้จำหน่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่เน้นการขายปลีกผ่านสาขาและจุดจำหน่ายเป็นหลัก
โดยมีจำนวนสาขาและจุดจำหน่ายรวมกันถึง 299 แห่ง ณ 31 ธันวาคม 2549
โดยแบ่งเป็นสาขาหรือจุดจำหน่ายของบริษัทเองจำนวน 102 แห่ง
ซึ่งมีการทำสัญญาที่มีอายุสัญญาไม่เกิน 3 ปี จำนวน 95 แห่ง และสัญญาที่อายุเกิน 3 ปี 7 แห่ง
ส่วนพื้นที่สาขาของบริษัทที่เป็นการเช่าพื้นที่ในห้างสรรพสินค้า (Department Store) ศูนย์การค้า
(Shopping Plaza) และร้านค้าปลีกรูปแบบใหม่ (Modern Trade) เช่น เทสโก้ โลตัส คาร์ฟูร์
บิ๊กซี หรือ โฮมโปร เป็นต้น อีกจำนวน 197 แห่ง ซึ่งเป็นการทำสัญญาที่มีอายุสัญญาไม่เกิน 3 ปี
ดังนั้นบริษัทจึงอาจมีความเสี่ยงจากการที่ไม่สามารถต่อสัญญาเช่าพื้นที่หรือมีค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นในการต่อสัญญาเช่าดังกล่าว
ซึ่งอาจจะส่งผลกระทบต่อผลการดำเนินงานของบริษัทได้

อย่างไรก็ดี ในปัจจุบันร้านจำหน่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่นับเป็นจุดดึงดูดลูกค้าที่สำคัญ (Anchor
Tenant) ของศูนย์การค้าและร้านค้าปลีกรูปแบบใหม่
โดยเฉพาะร้านจำหน่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่มีตราร้านค้าเป็นของตนเองและมีส่วนแบ่งการตลาดสูงเช่นเดียวกับบริษัท
ดังจะเห็นได้จากการที่บริษัทมักได้รับเชิญให้เปิดสาขา Bliss-Tel Shop ในพื้นที่ ที่สำคัญ (Prime
Zone) ตามสาขาใหม่ของผู้ให้เช่าอยู่เสมอ
นอกจากนี้การที่บริษัทได้มีการทำสัญญาเช่าพื้นที่กับผู้ให้เช่าหลายราย ในหลายพื้นที่
โดยมีวันครบกำหนดสัญญาเช่าของแต่ละสาขาที่แตกต่างกันออกไป
ดังนั้นโอกาสที่บริษัทจะถูกปฏิเสธการเช่าต่อจากผู้ให้เช่าหลายรายในเวลาเดียวกัน
จนทำให้เกิดผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อรายได้ของบริษัทจึงเป็นไปได้น้อย
ประกอบกับการที่บริษัทเป็นผู้เช่าชั้นดี ไม่เคยทำผิดสัญญาเช่าพื้นที่กับผู้ให้เช่ารายใด
รวมทั้งมีความสัมพันธ์อันดีกับผู้ให้เช่าตลอดมา
ดังนั้นจึงเห็นได้ว่าบริษัทมีความเสี่ยงอันเกิดจากการไม่สามารถต่ออายุสัญญาเช่าจนอาจมีผลกระทบต่อผลการดำเนินงานของบริษัทอยู่ในระดับต่ำ

6.  ความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน

จากการที่มีการปลดล๊อครหัสประจำเครื่อง ในปี 2545
ทำให้ผู้ประกอบการธุรกิจมือถือสามารถจัดหาสินค้าจากต่างประเทศได้โดยไม่ต้องผ่านผู้จัดจำหน่ายรายใดรายหนึ่ง
ทำให้ต้นทุนของสินค้าที่จัดซื้อเป็นเงินตราต่างประเทศอาจมีความผันผวนตามการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศในขณะนั้น
นอกจากนี้บริษัทยังได้มีการจำหน่ายสินค้าให้แก่ประเทศใกล้เคียงซึ่งมีการชำระเงินเป็นสกุลเงินต่างประเทศเช่นเดียวกัน
ทำให้บริษัทมีความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยน
แม้ว่าบริษัทจะมีการป้องกันความเสี่ยงโดยธรรมชาติ (Natural Hedge)
ส่วนหนึ่งจากการที่มีรายรับและรายจ่ายเป็นเงินตราต่างประเทศ

อย่างไรก็ตามบริษัทได้มีการทำสัญญาซื้อขายอัตราแลกเปลี่ยนล่วงหน้า (Forward Contact)
ตามจำนวนเงินของการจัดซื้อหรือจำหน่ายสินค้าทั้งจำนวน ณ
วันที่ได้ตกลงการจัดซื้อหรือจำหน่ายดังกล่าว
ทำให้บริษัทสามารถรับรู้ต้นทุนหรือรายได้จากการดำเนินการได้ทันที
บริษัทจึงมีความเสี่ยงต่ำจากการทำธุรกิจเป็นเงินตราต่างประเทศ

7.  ความเสี่ยงของการเกิดหนี้เสียจากการจำหน่ายสินค้าให้แก่ตัวแทนจำหน่าย

จากการดำเนินงานของบริษัทซึ่งมีการจำหน่ายสินค้าให้แก่ตัวแทนจำหน่ายเป็นปริมาณมากนั้น
เป็นผลให้บริษัทมีความเสี่ยงจากการเกิดหนี้เสียจากลูกหนี้การค้าดังกล่าวได้ อย่างไรก็ตามในปี
2548 และปี 2549 นั้น บริษัทไม่มีหนี้เสียที่เกิดจากลูกหนี้การค้าที่เป็นตัวแทนจำหน่ายแต่อย่างใด
มีเพียงหนี้เสียจากลูกหนี้การค้าอื่นเพียง 0.23 ล้านบาท ในปี 2548 เท่านั้น
คิดเป็นสัดส่วนเพียงร้อยละ 0.05 ของลูกหนี้การค้าในปี 2548
ซึ่งเป็นส่วนที่เกิดจากการทุจริตของพนักงานของบริษัทเอง

อย่างไรก็ตาม บริษัทได้เล็งเห็นถึงความเสี่ยงจากการเกิดหนี้เสียดังกล่าว
จึงได้กำหนดนโยบายเน้นทำการค้ากับลูกค้าตัวแทนจำหน่ายเป็นเงินสดมาโดยตลอด
มีเพียงลูกค้ารายเก่าบางรายที่ทำการค้ากันมาเป็นเวลานานเท่านั้น
ที่บริษัทได้มีการตรวจสอบสถานะทางการเงินของลูกค้าเป็นอย่างดีแล้ว
จึงจะมีการให้เครดิตทางการค้าซึ่งมีอยู่ไม่มากนัก
และในส่วนของหนี้สูญที่เกิดจากการทุจริตของพนักงานของบริษัทนั้น
ความเสียหายในส่วนนี้ทางบริษัทได้ทำประกันความเสียหายที่เกิดขึ้นไว้แล้ว