3. การประกอบธุรกิจของแต่ละสายผลิตภัณฑ์

โครงการนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้

ลักษณะโครงการ

นิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้ เป็นการดำเนินงานด้านอสังหาริมทรัพย์โครงการหลักของ บมจ. เอ็ม
ดี เอ็กซ์ ตั้งอยู่บริเวณกิโลเมตรที่ 20 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 331 อำเภอแปลงยาว
จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่พัฒนาประมาณ 6,900 ไร่ (กรรมสิทธิ์ในที่ดินเป็นของบริษัท)
เป็นการร่วมดำเนินงานระหว่างบริษัทฯ กับการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย (กนอ.)
โดยบริษัทเป็นผู้รวบรวมจัดหาที่ดินและก่อสร้างระบบสาธารณูปโภคส่วนกลาง
รวมทั้งเป็นผู้บริหารจัดการระบบสาธารณูปโภค ส่วนกนอ.
เป็นผู้ควบคุมกำกับนโยบายตามระเบียบราชการ

ปัจจุบันบริษัทฯ ได้ปรับปรุงแก้ไขสัญญาร่วมดำเนินงานกับกนอ.
จากเดิมที่บริษัทฯต้องโอนระบบสาธารณูปโภคส่วนกลางให้กนอ.เมื่อการพัฒนาแล้วเสร็จ
เพื่อให้กนอ.เป็นผู้บริหารจัดการดูแล มาเป็นบริษัทฯเป็นผู้รับผิดชอบในการบริหารจัดการเอง
โดยมีกนอ.เป็นผู้ควบคุมนโยบาย และมีการลดขนาดพื้นที่โครงการจากเดิม 6,900 ไร่เป็น 5,183
ไร่ พร้อมทั้งขยายระยะเวลาพัฒนาโครงการเป็น 23 ปี แบ่งเป็น 4 ระยะ นับตั้งแต่วันที่ 14
กุมภาพันธ์ 2533 ถึง วันที่ 31 ธันวาคม 2555 ดังนี้

  --------------- ---------------------------------- ---------------------
                  ระยะเวลาพัฒนา                       พื้นที่พัฒนา (ไร่)

  ระยะที่ 1         14 กพ. 33 – 31 ธค. 40              3,402

  ระยะที่ 2         1 มค. 41 – 31 ธค. 45               735

  ระยะที่ 3         1 มค. 46 – 31 ธค. 50               562

  ระยะที่ 4         1 มค. 51 – 31 ธค. 55               484
  --------------- ---------------------------------- ---------------------

การตลาดและภาวะการแข่งขัน

ในปัจจุบันอุปทานของนิคมอุตสาหกรรมมีค่อนข้างมากกว่าอุปสงค์
ประกอบกับการที่ภาวะเศรษฐกิจและการลงทุนในประเทศได้ชะลอตัวลง
จึงส่งผลให้การแข่งขันในธุรกิจนิคมอุตสาหกรรมอยู่ในระดับสูง
โดยในปัจจุบันมีนิคมอุตสาหกรรมทั้งสิ้นจำนวน 38 แห่ง และมีสวนอุตสาหกรรมอีกทั้งสิ้น 31 แห่ง
กระจายอยู่ในเขตส่งเสริมการลงทุนต่างๆดังนี้

  -------------------- ------------ ------------ ------------ ------------
                       เขต 1        เขต 2        เขต 3        รวม

  นิคมอุตสาหกรรม         8            15           15           38

  สวนอุตสาหกรรม         6            6            19           31

  รวม                  14           21           34           69
  -------------------- ------------ ------------ ------------ ------------

นิคมอุตสาหกรรมที่จัดว่าเป็นคู่แข่งขันสำหรับนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ซิตี้ คือ
นิคมอุตสาหกรรมประเภทที่ จัดตั้งขึ้นโดยภาคเอกชน
และเข้าร่วมดำเนินงานกับการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย เช่น นิคมอุตสาหกรรมอมตะซิตี้
นิคมอุตสาหกรรมในเครือของบริษัทฯเหมราชพัฒนาที่ดิน สวนอุตสาหกรรม 304
นิคมอุตสาหกรรมอิสเทิร์นซีบอร์ด นิคมอุตสาหกรรมเวลโกร นิคมอุตสาหกรรมบางปะกง และ
นิคมอุตสาหกรรมชลบุรี ซึ่งประเด็นที่ผู้ขายนำมาเป็นจุดขายคือ เรื่องความพร้อมด้านสาธารณูปโภค
ทำเลที่ตั้ง ขนาดของพื้นที่ที่เหมาะสม สภาพความแข็งของดิน ปริมาณแรงงาน และราคาขาย

จากสภาพการแข่งขันที่สูงนี้ ผู้ซื้อที่ดินจึงมีอำนาจต่อรองสูง
ดังนั้นนอกเหนือจากการจัดเตรียมสาธารณูปโภคที่ครบครันและได้มาตรฐานแล้ว
ผู้ประกอบการนิคมอุตสาหกรรมจึงต้องนำกลยุทธต่างๆเข้ามาใช้เพื่อให้ธุรกิจของตนประสบความสำเร็จ
ดังเช่น นโยบายด้านราคาที่เหมาะสม
โดยกำหนดราคาขายให้อยู่ในระดับที่สามารถดึงดูดใจผู้ประกอบการอุตสาหกรรมให้มาเลือกซื้อที่ดินในนิคมของตน
นอกจากการแข่งขันระหว่างนิคมอุตสาหกรรมและสวนอุตสาหกรรมแล้ว
ผู้ประกอบการอุตสาหกรรมยังมีทางเลือกในการที่จะซื้อที่ดินนอกนิคมฯ
และพัฒนาสาธารณูปโภคเองได้อีกด้วย ดังนั้นราคาขายที่ดินในนิคมฯ
ยังต้องเป็นราคาที่ดึงดูดใจให้ผู้ประกอบการอุตสาหกรรมหันมาเลือกซื้อที่ดินในนิคมฯ
แทนการซื้อที่ดินนอกเขตนิคมฯ ซึ่งผู้ประกอบการนิคมฯ
ที่สามารถหาแหล่งเงินทุนที่มีต้นทุนต่ำและมีค่าใช้จ่ายในการพัฒนาที่ต่ำกว่า
จะได้เปรียบคู่แข่งขันในเรื่องการตั้งราคา

แม้ว่านิคมอุตสาหกรรมจะมีการเกิดขึ้นอย่างมากมายในหลายพื้นที่
แต่ละแห่งก็ไม่มีการแย่งชิงฐานลูกค้ากันจนเกิดปัญหาความขัดแย้ง
อีกทั้งตำแหน่งที่ตั้งของแต่ละนิคมอุตสาหกรรม ก็มีจุดเด่น จุดด้อยที่แตกต่างกันตามลักษณะแหล่งวัตถุดิบ
การขนส่งและขนถ่ายสินค้า
จึงคาดว่าธุรกิจนิคมอุตสาหกรรมยังสามารถดำเนินต่อไปได้หากภาวะเศรษฐกิจฟื้นตัว

จากการผลักดันนโยบายของรัฐบาลในช่วงที่ผ่านมา ที่หันมาให้ความสำคัญกับภาคการผลิต
และบริการอุตสาหกรรมขนาดกลางและขนาดย่อม (SME) ว่าเป็นกลไกหลักที่สำคัญ
ที่มีสัดส่วนมากถึงร้อยละ 98 ของภาคอุตสาหกรรม
ซึ่งสามารถยืนหยัดอยู่ได้ท่ามกลางกระแสเศรษฐกิจที่ถดถอยรุนแรงและต่อเนื่อง
จึงมีโครงการมากมายที่จะช่วยสนับสนุนส่งเสริม และแก้ไขในทุกด้าน ไม่ว่าด้านแหล่งเงินทุน
ด้านสิทธิประโยชน์ ด้านการส่งเสริมความรู้ความเข้าใจเพื่อมุ่งสู่ภาวะการแข่งขันเสรี
ดังนั้นพื้นที่นิคมอุตสาหกรรมทั่วประเทศจึงเป็นเป้าหมายที่จะรองรับโรงงานผู้ประกอบการดังกล่าว
ทั้งในส่วนการย้ายฐานการผลิต และการเพิ่มกำลังผลิต เป็นต้น

จุดเด่นของนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้

1. ระบบสาธารณูปโภค

1.1 ความแข็งของดิน

นิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้ ตั้งอยู่บนพื้นที่มีดินที่แข็งกว่าพื้นที่ทั่วไป โดยสามารถรับน้ำหนักได้ถึง 30
ตันต่อตารางเมตร ซึ่งด้วยคุณสมบัตินี้
ทำให้ลูกค้าสามารถลดต้นทุนของงานระบบฐานรากในการก่อสร้างโรงงานได้มากถึงประมาณ 30%

  1.2 ความสะดวกของถนนในนิคม

ถนนในนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้มีพื้นผิวถนนเรียบ และมีความกว้างถึง 50 เมตร หรือ 6 เลน
สำหรับเส้นทางหลัก และกว้างถึง 39 เมตร หรือ 4 เลน สำหรับเส้นทางรอง

  1.3 ระบบระบายน้ำและระบบป้องกันน้ำท่วม

ที่ตั้งของนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้ มีความสูง 30-50 เมตรจากระดับน้ำทะเล
ด้วยความต่างระดับของพื้นที่จึงทำให้เป็นระบบระบายน้ำธรรมชาติที่มีประสิทธิภาพ
นอกจากนี้ยังมีทางระบายน้ำคอนกรีตแบบเปิดเพื่อรองรับน้ำในฤดูฝนอีกด้วย

  1.4 ระบบน้ำ

นิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้มีอ่างเก็บน้ำถึง 2 อ่าง และสามารถเก็บน้ำได้ถึง 7.5
ล้านลูกบาศก์เมตร และยังมีระบบบำบัดน้ำเสียที่ได้มาตรฐานระดับนานาประเทศ

  1.5 ระบบไฟฟ้า

นิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้ได้ติดตั้งสายส่งไฟฟ้าแรงสูงขนาด 115 กิโลโวลต์
จากโรงไฟฟ้าบางปะกง และโรงไฟฟ้าปราจีนบุรี และสร้างโรงไฟฟ้าย่อยในนิคมฯ ซึ่งมีขนาด 150
MVA (Mega Volt Amp) ซึ่งในอนาคตจะพัฒนาให้ถึง 250 MVA

  1.6 ระบบโทรศัพท์

นิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้มีระบบชุมสายโทรศัพท์ที่มีเทคโนโลยีอันทันสมัย รวมทั้ง Microwave
Exchange จำนวน 6,000 คู่สาย นอกจากนั้นยังมีบริการให้เช่าคู่สายเชื่อมต่อข้อมูล ISDN
ซึ่งให้บริการโดย บริษัท ยูไนเต็ด อินฟอร์เมชั่น ไฮเวย์ จำกัด หรือ ยูไอเอช (UIH),
การสื่อสารแห่งประเทศไทย (CAT), บริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน) (TOT)
รวมทั้งระบบโทรศัพท์เคลื่อนที่ Analog 800 MHz และ 900 MHz, Digital 1800 MHz, GSM

  1.7 ระบบสื่อสาร

นิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้เป็นนิคมฯเดียวที่มีระบบสื่อสารโทรคมนาคมโทรศัพท์และดาวเทียม
ซึ่งให้บริการโดยการสื่อสารแห่งประเทศไทย (CAT)
ซึ่งสถานีดาวเทียมมีความสามารถในการส่งข้อมูล เสียง ภาพวีดีโอ ที่ความเร็ว 2
เมกะไบต์ต่อวินาที

  1.8 ระบบบำบัดน้ำ

โรงงานบำบัดน้ำกลางของนิคมฯ มีพื้นที่ถึง 60 ไร่ มีความสามารถในการบำบัดน้ำเสีย 40,000
ลูกบาศก์เมตร ต่อวัน โดยมีระบบบำบัดน้ำแบบเติมอากาศสำหรับบำบัดน้ำเสียจากทุกโรงงาน

  1.9 ระบบกำจัดขยะ

นิคมฯ จัดรถบรรทุกเพื่อรวบรวมขยะจากโรงงานทุกวัน
เพื่อนำมากำจัดโดยเตาเผาขยะซึ่งมีอัตรการเผาขยะเตาละถึง 40 ตันต่อวัน และเตาเผาขยะนี้
เป็นเตาที่ไร้ควันและกลิ่น จึงช่วยรักษาคุณภาพของอากาศให้บริสุทธิ์
และไม่ทำให้เกิดมลพิษต่อสภาพแวดล้อม ขยะที่ไม่สามารถกำจัดโดยเตาเผาขยะ
จะนำไปฝังกลบที่สถานที่ฝังกลบขยะอย่างถูกหลักสุขาภิบาล ซึ่งมีพื้นที่ถึง 80 ไร่

2. ที่ตั้ง

ที่ตั้งของนิคมอุตสาหกรรมเป็นอีกปัจจัยหนึ่ง
ที่สำคัญต่อการตัดสินใจเลือกซื้อที่ดินของผู้ประกอบการอุตสาหกรรม ซึ่งนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้
ตั้งอยู่บนเส้นทางคมนาคมที่สะดวกระหว่างกรุงเทพมหานคร สนามบินนานาชาติสุวรรณภูมิ
และท่าเรือน้ำลึกแหลมฉบัง โดยมีระยะทางจากจุดต่างๆดังนี้

  ----------------------------------- -----------------------------------
  สถานที่                               ระยะห่างจากนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้
                                      (กิโลเมตร)

  กรุงเทพมหานคร                        82

  สนามบินนานาชาติสุวรรณภูมิ                65

  สนามบินดอนเมือง                       120

  ท่าเรือคลองเตย                        107

  สถานีบรรจุและแยกสินค้ากล่องลาดกระบัง      60

  ท่าเรือน้ำลึกแหลมฉบัง                    85

  พัทยา                                100

  ท่าเรือน้ำลึกมาบตาพุท                    130

  เมืองฉะเชิงเทรา                       30
  ----------------------------------- -----------------------------------

นิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้ ถือว่าเป็นนิคมอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ ที่อยู่ใกล้กับสนามบินสุวรรณภูมิ
ซึ่งเปิดบริการการบินในเชิงพาณิชย์ ในปี พ.ศ. 2549 ที่ผ่านมา
และอยู่ในรัศมีของการพัฒนาเป็นมหานครสุวรรณภูมิ
ซึ่งเป็นยุทธศาสตร์การพัฒนาที่สำคัญตามนโยบายของรัฐบาล รวมถึงนโยบายของกรุงเทพมหานคร
ในการพัฒนามหานครสุวรรณภูมิย่อมต้องมีการวางผังเมืองที่ครอบคลุมถึงพื้นที่ภาคการผลิตและบริการในทุกๆด้าน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งศูนย์กลางของภาคอุตสาหกรรมที่ควรมีบทบาทชัดเจน มีการวางผังเมืองที่มีระบบ
ระเบียบ มาตรฐานและมีการจัดการที่ดี ซึ่งนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้
ถือเป็นนิคมที่มีศักยภาพมีความโดดเด่นในด้านการบริหารจัดการ
อีกทั้งมีเส้นทางคมนาคมและเส้นทางเข้า-ออกสายหลักต่างๆที่สำคัญที่เชื่อมต่อกับพื้นที่นิคมอุตสาหกรรมได้อย่างสะดวกรวดเร็ว
ซึ่งทำให้สามารถรองรับการขยายตัว
และการย้ายฐานการผลิตของผู้ประกอบการอุตสาหกรรมที่สนใจได้

นิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้ ได้มีการดำเนินนโยบายตามโครงการนิคมอุตสาหกรรม
เพื่อการพัฒนาแบบบูรณาการโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของยุทธศาสตร์การพัฒนาของจังหวัดฉะเชิงเทรา
ดังนั้นนิคมเกตเวย์ฯ จึงได้รับการสนับสนุนและส่งเสริมจากจังหวัดฉะเชิงเทราในการดำเนินกิจการ
และได้รับการส่งเสริมและผลักดันให้เป็นส่วนหนึ่งของภาคอุตสาหกรรมจังหวัดฉะเชิงเทรา
ให้มีความทัดเทียมกับภาคอุตสาหกรรมของจังหวัดชลบุรีและระยอง
ซึ่งเป็นที่ตั้งของนิคมอุตสาหกรรมคู่แข่งอื่นๆ เช่น นิคมอุตสาหกรรมอมตะซิตี้
นิคมอุตสาหกรรมอมตะนคร เป็นต้น

3. สิทธิประโยชน์

ที่ตั้งของนิคมอุตสาหกรรม ยังหมายถึงการที่ผู้ประกอบการอุตสาหกรรม
จะได้รับสิทธิประโยชน์ในการลงทุนที่แตกต่างกันไป นิคมเกตเวย์ ตั้งอยู่ในจังหวัดฉะเชิงเทรา
ซึ่งจัดอยู่ในเขตส่งเสริมการลงทุนเขตที่ 2
จะได้รับสิทธิประโยชน์จากคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน (BOI) น้อยกว่านิคมที่ตั้งอยู่ในเขต 3
อย่างไรก็ตาม ในปี พ.ศ. 2547 ที่ผ่านมา
กลุ่มนิคม/เขตอุตสาหกรรมที่อยู่ในพื้นที่ส่งเสริมการลงทุนเขต 2
ได้รวมตัวกันเสนอข้อเสียเปรียบด้านสิทธิประโยชน์ส่งเสริมการลงทุนต่อคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุนจนได้รับการพิจารณาทบทวน
และได้รับอนุญาตให้เพิ่มสิทธิประโยชน์ในการแข่งขันกับเขตส่งเสริมการลงทุนเขต 3 กล่าวคือ
โครงการที่ยื่นขอและได้รับอนุมัติการส่งเสริมการลงทุนในเขต 2 ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2548
ถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2552 จะได้รับการยกเว้นอากรขาเข้าเครื่องจักรทั้งจำนวน
จากเดิมที่ได้รับการลดหย่อนเพียง 50%

นอกจากนี้ นิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้
เป็นนิคมอุตสาหกรรมร่วมดำเนินการกับการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย (กนอ.) ซึ่งในปี
2550 ที่ผ่านมา กนอ.ได้มีการแก้ไขปรับปรุงพระราชบัญญัติกนอ. และเริ่มมีผลบังคับใช้ตั้งแต่ปลายปี
2550 เป็นต้นมา ซึ่งพระราชบัญญัติกนอ.นี้
จะมีส่วนสำคัญในการเอื้อประโยชน์ต่อการเข้ามาลงทุนในนิคมอุตสาหกรรมมากขึ้น
เนื่องจากได้แก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติบางประการ เพื่อให้สอดคล้องกับพันธกรณีขององค์การการค้าโลก
(WTO) เนื่องจากประเทศไทยเป็นสมาชิกองค์การการค้าโลก (WTO) และเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้ง
จึงมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องปฏิบัติตามพันธกรณีของ WTO
เพราะนอกจากจะอำนวยความสะดวกให้กับนักลงทุนที่จะมาลงทุนในนิคมอุตสาหกรรมแล้ว
ยังเป็นการเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขัน
และก่อให้เกิดประโยชน์ต่อผู้พัฒนานิคมอุตสาหกรรมมากยิ่งขึ้น กล่าวคือ
ผู้พัฒนานิคมอุตสาหกรรมสามารถขายที่ดินในเขตอุตสาหกรรมส่งออกให้ผู้ประกอบเพื่อการบริการได้
และเสนอขอจัดตั้งเขตประกอบการเสรีในนิคมอุตสาหกรรมได้สะดวกคล่องตัวมากขึ้น

นิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้ ได้จัดตั้งเขตปลอดภาษีอากร (Free Zone)
ซึ่งหมายถึงเขตพื้นที่ที่กำหนดไว้สำหรับการประกอบอุตสาหกรรม พาณิชยกรรม
หรือกิจการอื่นที่เป็นประโยชน์แก่ภาคเศรษฐกิจของประเทศ
โดยเครื่องจักรหรือวัตถุดิบที่นำเข้าไปในเขตดังกล่าวจะได้รับสิทธิประโยชน์ทางอากรตามที่กฎหมายบัญญัติไว้
เช่น ยกเว้นอากรขาเข้า-ขาออก ยกเว้นภาษีมูลค่าเพิ่ม ยกเว้นภาษีสรรพสามิต ยกเว้นภาษีสุรา
ทั้งนี้ ให้เป็นไปตามเงื่อนไขที่กฎหมายบัญญัติไว้

4. นโยบายด้านสิ่งแวดล้อม

ปัจจุบันนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้
มุ่งเน้นการสร้างดุลยภาพระหว่างคุณภาพของสิ่งแวดล้อมและการประกอบอุตสาหกรรม นิคมฯ
จึงให้ความสำคัญกับการบริหารจัดการด้านสิ่งแวดล้อมเป็นลำดับต้นๆ
และเพื่อเป็นการสร้างความเชื่อมั่นต่อการให้บริการ
นิคมฯจึงได้ดำเนินการนำระบบบริหารจัดการคุณภาพ ISO 9001 V.2000
และระบบการจัดการด้านสิ่งแวดล้อม ISO 14001 V.2004
มาเป็นแนวทางดำเนินงานจนได้รับใบรับรองทั้งสองมาตรฐานจากสถาบันรับรองมาตรฐานไอเอสโอ
(ส.ร.อ.) และถือเป็นนิคมอุตสาหกรรมแห่งแรกในประเทศไทย
ที่ผ่านการรับรองและยังคงธำรงรักษาไว้ซึ่งใบรับรองทั้งสองมาตรฐานดังกล่าวจนถึงปัจจุบัน

ลูกค้าเป้าหมาย

ในด้านการกำหนดกลุ่มลูกค้าเป้าหมายนั้น
บริษัทพยายามมุ่งเน้นกลุ่มลูกค้าที่ประกอบอุตสาหกรรมพื้นฐาน (Basic Industry) อันได้แก่
อุตสาหกรรมรถยนต์ อุตสาหกรรมอาหาร อุตสาหกรรมอิเลคทรอนิคส์
และอุตสาหกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้า เป็นต้น
โดยมีเหตุผลเพื่อเป็นจุดขายในการชักชวนอุตสาหกรรมที่เกี่ยวเนื่องกับอุตสาหกรรมพื้นฐานเหล่านี้
ให้เข้ามาตั้งอยู่ในนิคมฯในภายหลัง และจากการที่บริษัทฯ มีลูกค้าเป็นผู้ประกอบรถยนต์รายใหญ่ถึง 2
ราย ปัจจุบันบริษัทฯ จึงได้หันมาเน้นที่กลุ่มอุตสาหกรรมสนับสนุน เช่น ส่วนประกอบรถยนต์
และชิ้นส่วนอิเลคทรอนิคส์ มากยิ่งขึ้น

ลูกค้าของบริษัทฯ เป็นชาวต่างชาติมากกว่าชาวไทย โดยเน้นหนักไปที่ชาวสิงคโปร์ ไต้หวัน และญี่ปุ่น
เป็นต้น และจะกระจายไปในอุตสาหกรรมประเภทต่างๆ
ตั้งแต่อุตสาหกรรมหนักไปจนถึงอุตสาหกรรมเบา อย่างไรก็ตาม ลูกค้ากลุ่มใหญ่ราว 50 %
จะอยู่ในประเภทอุตสาหกรรมรถยนต์และชิ้นส่วน
เนื่องจากอุตสาหกรรมรถยนต์นั้นเป็นอุตสาหกรรมหลักที่มักก่อให้เกิดอุตสาหกรรมต่อเนื่องตามมา
ในลักษณะของส่วนประกอบ อะไหล่ ชิ้นส่วนอิเลคทรอนิคส์ และเครื่อง ตกแต่งอื่นๆ นอกจากนั้น
บริษัทฯ ยังพยายามขยายตลาดไปในกลุ่มอุตสาหกรรมอื่นๆ อีกด้วย เช่น
อุตสาหกรรมอาหารและเครื่องดื่ม อุตสาหกรรมยารักษาโรค
อุตสาหกรรมยางและผลิตภัณฑ์ที่ทำมาจากยาง เป็นต้น

ภาพรวมเศรษฐกิจ

จากดัชนีเชื่อมั่นของภาคอุตสาหกรรมเฉลี่ยของปี 2550 อยู่ที่ระดับ 80.9
ซึ่งเป็นค่าเฉลี่ยที่ต่ำสุดในรอบ 5 ปี โดยมีสาเหตุมาจากภาวะเศรษฐกิจถดถอยนั้น ในปี 2551
คาดว่าดัชนีความเชื่อมั่นภาพรวมน่าจะมีโอกาสฟื้นตัวมากกว่าปี 2550
เนื่องจากคาดว่ารัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งน่าจะมีการเร่งเบิกจ่ายงบประมาณเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจการลงทุนให้กลับมาเพิ่มขึ้น
และการนำนโยบายประชานิยมที่รัฐบาลใหม่จะนำกลับมาใช้อีกครั้ง
ก็น่าจะสามารถกระตุ้นเศรษฐกิจของประเทศให้ขยายตัวได้เป็นอย่างดี
ซึ่งจะส่งผลดีต่อการลงทุนในนิคมอุตสาหกรรมด้วย
ส่วนปัจจัยที่ทำให้ผู้ประกอบการยังกังวลอยู่กับการลงทุนคือการปรับตัวสูงขึ้นของราคาน้ำมัน
ภาวะการชะลอตัวของเศรษฐกิจโลก และการแข็งค่าของเงินบาท[1]

งานที่ยังไม่ได้ส่งมอบ

การดำเนินงานของนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้ ซึ่งมีบริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ จำกัด (มหาชน)
เป็นผู้พัฒนาและ ลงทุนในการจัดหาที่ดิน การจัดสรรแบ่งแปลงที่ดิน
และพัฒนาระบบสาธารณูปโภคส่วนกลาง โดยได้ดำเนินการก่อสร้างองค์ประกอบต่างๆ อย่างครบถ้วน
สามารถรองรับผู้ประกอบการรายใหม่ได้ถึงปี พ.ศ. 2555 หรือครบตามจำนวนพื้นที่ขาย
เมื่อมีผู้ประกอบโรงงานอุตสาหกรรมเข้ามาอยู่เต็มโครงการ
บริษัทไม่มีภาระค้างในส่วนงานส่งมอบด้านระบบสาธารณูปโภคส่วนกลาง
และสิ่งอำนวยความสะดวกแต่อย่างใด มีเพียงการปฏิบัติตามเงื่อนไข กฎระเบียบ และข้อบังคับของ
กนอ. ในการที่จะต้องสร้างความมั่นใจ
และมีหลักประกันที่ยืนยันได้ว่าระบบสาธารณูปโภคและสิ่งอำนวยความสะดวกทั้งหมด
จะต้องดำเนินการก่อสร้างและได้รับการปรับปรุงซ่อมแซมให้สามารถใช้งานได้ตลอดเวลา
ทั้งนี้สามารถสร้างความมั่นใจได้ เนื่องด้วยมีหลายหน่วยงานที่กำกับดูแล อาทิเช่น
การนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย ที่จัดสรรเจ้าหน้าที่ระดับบริหาร
และปฏิบัติการมาประจำอยู่ที่โครงการ
มีสำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม (สผ.)
คอยกำกับดูแลตรวจสอบเกี่ยวกับมลพิษด้านสิ่งแวดล้อมที่เกิดจากกิจกรรมภายในนิคมอุตสาหกรรม
โดยมีการจัดทำรายงานผลการติดตามตรวจสอบคุณภาพสิ่งแวดล้อม (Monitoring Program)
การที่เจ้าหน้าที่สผ. มาตรวจติดตาม ณ สถานที่โครงการเพื่อรับทราบ และประเมินผลรวมถึงการที่
สผ.
ได้มีการว่าจ้างบริษัทเอกชนภายนอกทำการประเมินผลการปฎิบัติตามมาตรการติดตามตรวจสอบด้านสิ่งแวดล้อมเป็นประจำเพื่อเป็นการทวนสอบยืนยันอีกครั้งหนึ่ง
นอกจากนี้มีสถาบันรับรองมาตรฐานไอเอสโอ (สรอ.)
ที่คอยติดตามประเมินรับรองด้านคุณภาพและสิ่งแวดล้อมตามระบบมาตรฐาน ISO 14001 V.2004
และ ISO 9001 V.2000 รวมถึงหน่วยงานราชการท้องถิ่นที่มีหน้าที่ในการกำกับดูแลโดยตรง
ในส่วนของการก่อสร้างโรงงานภายในนิคมนั้น บริษัทฯมิได้มีส่วนเกี่ยวข้องแต่อย่างใด
เพียงแต่มีหน้าที่ในการตรวจสอบและกำกับดูแลมิให้การก่อสร้างโรงงาน
ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและระบบสาธารณูปโภคส่วนกลางของโครงการ

โครงการด้านไฟฟ้า

บริษัท เอ็มดี เอ็กซ์ จำกัด (มหาชน) ได้จัดตั้งบริษัท จี เอ็ม เอส เพาเวอร์ จำกัด (มหาชน)
และบริษัท เอ็มดี เอ็กซ์ กรุ๊ป จำกัด
ขึ้นเพื่อรับผิดชอบโครงการด้านไฟฟ้าทั้งหมดในพื้นที่ตลอดแนวฝั่งแม่น้ำโขง อาทิ
สาธารณรัฐประชาชนจีน เมียนม่าร์ ไทย สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว
โดยบริษัทได้วางแผนด้วยวิสัยทัศน์อันกว้างไกลที่จะพัฒนาโครงการพลังงานไฟฟ้าในภูมิภาคดังกล่าว
ซึ่งมีประชากรรวมเกินกว่า 230 ล้านคน ส่วนในด้านนโยบายการลงทุนในแต่ละโครงการนั้น
บริษัทจะทำการจัดตั้งบริษัทย่อย หรือบริษัทร่วมทุนขึ้นมาเพื่อดำเนินการในแต่ละโครงการ
ปัจจุบันบริษัทมีโครงการลงทุนทั้งในประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว
สาธารณรัฐประชาชนจีน รวมทั้งในประเทศไทยด้วย

ปี 2550 นับเป็นปีที่บริษัท จี เอ็ม เอส เพาเวอร์ จำกัด (มหาชน)
ซึ่งเป็นบริษัทพัฒนาพลังงานไฟฟ้าเอกชนและเป็นบริษัทในเครือของบริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ จำกัด
(มหาชน) ประสบความสำเร็จเป็นอย่างยิ่ง ตามโครงการต่างๆ ดังนี้

  1. โครงการในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว

บริษัท จี เอ็ม เอส เพาเวอร์ จำกัด (มหาชน) ได้ลงทุนผ่านบริษัท จี เอ็ม เอส ลาว จำกัด
(เดิมชื่อบริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ ลาว จำกัด) ซึ่งเป็นบริษัทย่อยที่บริษัทฯ ถือหุ้น 100%
เพื่อพัฒนาโครงการผลิตพลังงานไฟฟ้าเอกชน ในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว(ลาว)
จากอุปสงค์ด้านพลังงานไฟฟ้าในไทยที่เพิ่มมากขึ้นทุกขณะ ผนวกกับแหล่งผลิตพลังน้ำที่สมบูรณ์ของลาว
ทำให้รัฐบาลของทั้งสองประเทศได้ตกลงร่วมมือกันดำเนินโครงการผลิตพลังงานไฟฟ้า
ซึ่งมีกำลังผลิตรวมกว่า 3,300 เมกกะวัตต์ โดยได้ร่วมลงนามในบันทึกความเข้าใจในเดือนมิถุนายน
2536 และมิถุนายน 2539 ตามลำดับ และในปัจจุบันบริษัท จี เอ็ม เอส ลาว จำกัด
กำลังพัฒนาสองโครงการใหญ่ในลาว ดังนี้

1.1 โครงการเทิน-หินบูน

โครงการเทิน-หินบูน เป็นโครงการสร้างเขื่อนผลิตกระแสไฟฟ้าขนาด 210 เมกกะวัตต์ ซึ่งเป็น
โครงการผลิตพลังงานไฟฟ้าโครงการแรกของกลุ่มบริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ ฯ ดำเนินการโดย บริษัท จี
เอ็ม เอส ลาว จำกัด ผ่านบริษัท เทิน-หินบูน พาวเวอร์ จำกัด (บริษัท เทิน-หินบูน)
ซึ่งเป็นบริษัทร่วมทุนระหว่าง บริษัท จี เอ็ม เอส ลาว จำกัด (20%) การไฟฟ้าลาว (60%) และ
กลุ่ม Nordic Hydropower AB (20%)
เทิน-หินบูนนับเป็นโครงการพลังงานไฟฟ้าโครงการแรกที่ดำเนินงานโดยบริษัทเอกชนต่างประเทศเพื่อผลิตและจำหน่ายกระแสไฟฟ้าให้แก่ประเทศไทย
และได้รับสัมปทานจากรัฐบาลลาวให้ดำเนินการผลิตกระแสไฟฟ้าในระยะเวลา 30 ปี
ซึ่งสามารถต่ออายุสัญญาได้ตามข้อตกลงกับรัฐบาลลาวที่ลงนามในเดือนตุลาคม 2537
นอกจากนี้ยังเป็นโครงการผลิตพลังงานไฟฟ้าโครงการแรกของลาว
ที่ลงนามในข้อตกลงการซื้อไฟฟ้ากับการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทยในเดือนมิถุนายน 2539
และถัดมาในเดือนตุลาคมของปีเดียวกัน
โครงการนี้ก็ได้เป็นโครงการผลิตกระแสไฟฟ้าโครงการแรกของลาว
ที่ได้รับการสนับสนุนทางการเงินระหว่างประเทศเป็นเงินกู้ที่มีสิทธิไล่เบี้ยจำกัด มูลค่า 207
ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
โดยส่วนหนึ่งได้รับจากกลุ่มผู้ให้กู้เชิงพาณิชย์ระหว่างประเทศที่ให้เงินกู้เป็นดอลล่าร์สหรัฐ
ภายใต้การค้ำประกันโดยสำนักงานเครดิตการส่งออก
และอีกส่วนหนึ่งได้รับจากกลุ่มธนาคารพาณิชย์ไทยที่ให้กู้เป็นเงินบาท
ซึ่งธุรกรรมดังกล่าวถือได้ว่าเป็นธุรกรรมประวัติศาสตร์แห่งปีที่นับเป็นผลงานชิ้นสำคัญของบริษัทฯ
และเป็นแบบอย่างที่สำคัญสำหรับการสนับสนุนทางการเงินที่จะเกิดขึ้นในอนาคตของประเทศและภูมิภาคเอเชีย

ด้านการก่อสร้างโครงการซึ่งมีมูลค่าประมาณ 280 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ ได้เริ่มขึ้นเมื่อเดือนธันวาคม
2537
โดยผู้รับเหมาที่มีชื่อเสียงและมีประสบการณ์ที่ผ่านการคัดเลือกตามขั้นตอนการประมูลแข่งขันระหว่างประเทศ
และสามารถสร้างเสร็จสมบูรณ์ก่อนกำหนด โดยเริ่มปฏิบัติการในเชิงพาณิชย์ได้ตั้งแต่ 31 มีนาคม
2541 รวมต้นทุนที่ใช้ในการก่อสร้างโครงการประมาณ 240 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
ซึ่งถือว่าต่ำกว่างบประมาณที่ตั้งไว้มาก

ด้านการเงิน บริษัท เทิน-หินบูน
ยังประสบความสำเร็จในการปรับโครงสร้างเงินทุนในเดือนเมษายน 2545
โดยการจัดหาเงินกู้ใหม่เพื่อทดแทนวงเงินกู้เดิม กล่าวคือ บริษัท เทิน-หินบูน
สามารถจัดหาเงินกู้ใหม่อีก 3,000 ล้านบาท โดยได้รับจากกลุ่มผู้ให้กู้ร่วมซึ่งมีธนาคารกรุงเทพฯ
เป็นแกนนำ และประกอบด้วย ธนาคารไทยธนาคาร ธนาคารไทยพาณิชย์ ธนาคารนครหลวงไทย
ธนาคารกรุงศรีอยุธยา บริษัทเงินทุนเอกชาติ และธนาคารทหารไทย
นอกจากนี้ยังได้รับเงินกู้สกุลดอลล่าร์สหรัฐ จำนวน 30 ล้านเหรียญ จาก Thai Exim
ซึ่งจะมาแทนที่เงินกู้เดิมของ Thai Exim รวมทั้งเงินกู้ด้อยสิทธิของ Asian Mezzanine
Infrastructure Fund เงินกู้สกุลดอลล่าร์สหรัฐนี้มีกำหนดระยะเวลา 10 ปี
และเป็นวงเงินกู้ที่ไม่มีข้อผูกมัดที่มากที่สุดเท่าที่ Thai Exim เคยอนุมัติให้บริษัทที่ไม่ใช่บริษัทของไทย

ด้านโครงสร้างทางการเงิน นับว่าบริษัทฯประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก
ในส่วนของการลดดอกเบี้ยลงได้จำนวนมาก
แล้วยังเป็นการจัดโครงสร้างเงินกู้ได้เหมาะกับโครงสร้างรายได้ของบริษัท เทิน-หินบูน
ทั้งยังช่วยลดความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราด้วย
รวมทั้งยังช่วยลดการลงทุนของผู้ถือหุ้นโดยการหาเงินทุนทดแทน
ซึ่งทำให้ผู้ถือหุ้นได้รับผลตอบแทนจากการลงทุนครบจำนวนเงินลงทุนภายในระยะเวลาประมาณ 4
ปีหลังจากเริ่มดำเนินการแล้ว สิ่งเหล่านี้คือผลลัพธ์ที่น่าภาคภูมิใจยิ่ง

ในเดือนตุลาคม 2546 บริษัท เทิน-หินบูน ได้มีการแก้ไขข้อตกลงในส่วนเงินกู้ยืมที่เป็นเงินบาท
สามารถช่วยลดต้นทุนของอัตราดอกเบี้ยคงที่ลงจาก 8% เหลือเพียง 6%
ในขณะที่อัตราดอกเบี้ยลอยตัวลดลงจาก MLR บวก 1.25% เหลือ MLR บวก 0.25%
ทำให้บริษัทเทิน-หินบูนสามารถลดต้นทุนของการประกอบการลงได้อีกเป็นจำนวนมาก

ต่อมาในวันที่ 5 มีนาคม 2547
ได้มีการลงนามในบันทึกข้อตกลงระหว่างบริษัทเทิน-หินบูนกับรัฐบาลลาว
ซึ่งทำให้บริษัทเทิน-หินบูนได้สิทธิที่จะขยายโครงการเพิ่มขึ้น
นอกจากนี้บริษัทเทิน-หินบูนยังได้เริ่มทำการศึกษาวิจัยและสำรวจทางด้านเทคนิคและด้านมาตรการในการลดผลกระทบต่อสภาวะแวดล้อม
รวมทั้งการศึกษาความเป็นไปได้ทางการเงินของโครงการส่วนที่ขยาย

โครงการส่วนขยายของบริษัท เทิน-หินบูนจะรวมถึงอ่างเก็บน้ำใหม่ และโรงผลิตไฟฟ้า
ซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของแม่น้ำจากเขื่อนเดิม และรวมถึงการขยายกำลังการผลิตของโรงไฟฟ้าปัจจุบัน
โดยเฉพาะปริมาณไฟฟ้าที่ขายให้การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (การไฟฟ้าฝ่ายผลิต)
จะเพิ่มขึ้นจาก 210 เมกกะวัตต์ เป็น 440 เมกกะวัตต์ และอีก 60 เมกกะวัตต์จากโรงไฟฟ้าใหม่
จะถูกขายให้ Electricite du Laos (EdL)
ยังผลให้ปริมาณการผลิตทั้งหมดจากโครงการเพิ่มขึ้นไปถึง 500 เมกกะวัตต์

ในปี 2550 ความสำเร็จของโครงการส่วนขยายของบริษัทเทิน-หินบูน
นับเป็นความก้าวหน้าที่สำคัญโดยเฉพาะเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม 2550
ได้มีการลงนามในบันทึกข้อตกลงกับการไฟฟ้าฝ่ายผลิตซึ่งเป็นการกำหนดข้อตกลงทางการค้าหลักที่สำคัญ
รวมถึงการแก้ไขในสัญญาการซื้อไฟฟ้าของโครงการเพื่อสนับสนุนในส่วนขยาย บันทึกข้อตกลงนี้
นำมาซึ่งการลงนามในส่วนแก้ไขของสัญญาการซื้อไฟฟ้าของโครงการเทิน-หินบูนกับการไฟฟ้าฝ่ายผลิต
เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2550 ซึ่งเป็นความสำเร็จทางเอกสารสำคัญกับการไฟฟ้าฝ่ายผลิต

  1.2 โครงการน้ำงึม 3

เป็นโครงการผลิตกระแสไฟฟ้าพลังน้ำขนาด 400 เมกกะวัตต์ และนับเป็นโครงการผลิตพลังงาน
ไฟฟ้าในลาวโครงการที่สองของกลุ่มบริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ ซึ่งดำเนินการโดยบริษัท จี เอ็ม เอส
ลาว จำกัด เช่นเดียวกับ โครงการเทิน-หินบูน
ที่ตั้งของโครงการอยู่เหนือขึ้นไปทางต้นน้ำของโครงการน้ำงึม 1
ซึ่งเป็นโครงการผลิตกระแสไฟฟ้าพลังน้ำของรัฐบาลลาวที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ในเดือนมีนาคม 2537
บริษัท จี เอ็ม เอส ลาว จำกัด
ได้ลงนามในบันทึกความเข้าใจกับรัฐบาลลาวเพื่อร่วมทุนในการพัฒนาโครงการนี้ โดยบริษัทจี เอ็ม
เอส ลาว ถือหุ้นในสัดส่วนร้อยละ 55 และ รัฐบาลลาวถือหุ้นร้อยละ 45

ในขั้นตอนแรกของการพัฒนาโครงการน้ำงึม 3 กลุ่ม Snowy Mountains Engineering
Corporation จากประเทศออสเตรเลีย
ได้รับเลือกให้เป็นผู้จัดทำรายงานการศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการ
โดยรายงานฉบับสุดท้ายได้ยื่นเสนอเมื่อเดือนมีนาคม 2539
และได้รับการยอมรับจากรัฐบาลลาวเรียบร้อยแล้ว

ในเดือนพฤศจิกายน 2540 บริษัทฯ ได้ลงนามในสัญญาพัฒนาโครงการ
ซึ่งนำไปสู่การลงนามในสัญญาอนุญาตให้ใช้สิทธิกับรัฐบาลลาว และในวันที่ 29 ธันวาคม 2540
บริษัทจี เอ็ม เอส ลาว ก็ได้ลงนามในบันทึกความเข้าใจกับ การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย
เพื่อสรุปหลักเกณฑ์ทางการค้าซึ่งรวมทั้งพิกัดอัตราภาษีศุลกากร

ในขณะที่วิกฤตการณ์ทางการเงินของภูมิภาคเอเซียได้ชะลอการพัฒนาของโครงการลง
แต่งานโครงการก็ยังคงดำเนินการอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะส่วนที่เกี่ยวกับสภาวะแวดล้อม
ในเดือนเมษายนและเดือนกันยายนของปี 2545 ได้มีการประชุมหารือร่วมกับเจ้าหน้าที่ระดับท้องถิ่น
ระดับจังหวัด และเจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐบาลลาว
เกี่ยวกับเรื่องของแผนการดำเนินการทางสังคมและแผนการลดผลกระทบของสิ่งแวดล้อม
แผนเหล่านี้ได้สรุปและยื่นให้รัฐบาลลาวอนุมัติขั้นสุดท้ายในเดือนพฤศจิกายน
และได้รับการอนุมัติจากรัฐบาลลาวในเดือนพฤษภาคม 2546 ทำให้ โครงการน้ำงึม 3
เป็นโครงการแรกที่ได้รับการอนุมัติจากรัฐบาลลาว ภายใต้กฎหมายสิ่งแวดล้อมฉบับใหม่
ซึ่งประกาศใช้ ตั้งแต่ปี 2543

ในปี 2547 เศรษฐกิจไทยฟื้นตัวดีขึ้น
ส่งผลให้เกิดความสำเร็จที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งของโครงการน้ำงึม 3
เมื่อการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (การไฟฟ้าฝ่ายผลิต) ได้แจ้งความประสงค์ขอทบทวน
การเจรจาเพื่อขอซื้อไฟฟ้าจากโครงการ และได้จัดให้มีการประชุมขึ้นอีกหลายครั้งเกี่ยวกับเรื่องนี้
ด้วยเหตุที่ทั้งสองฝ่ายต้องการทบทวนการพิจารณาข้อเสนอเดิมอีกครั้ง

ความสำเร็จอีกประการหนึ่งของโครงการในปี 2548 คือ การลงนามในบันทึกข้อตกลง (MOU)
ระหว่างบริษัท จี เอ็ม เอส ลาว จำกัด บริษัท Marubeni และบริษัท ผลิตไฟฟ้าราชบุรี โฮลดิ้ง
จำกัด (“REGCO”) เมื่อวันที่ 26 เมษายน2548
เพื่อสนับสนุนการเข้าร่วมโครงการของสองบริษัทใหม่ในการพัฒนาโครงการน้ำงึม 3
โดยมีสัดส่วนการลงทุนในการพัฒนาโครงการดังนี้ บริษัท จี เอ็ม เอส ลาว จำกัด 27% บริษัท
Marubeni 25% REGCO 25% และรัฐบาลลาว 23% และต่อมาเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม
2549ได้มีการลงนามในบันทึกข้อตกลง (MOU) เรื่องการซื้อไฟฟ้าจากโครงการกับการไฟฟ้าฝ่ายผลิต

ในปี 2550 นับเป็นก้าวสำคัญของโครงการ
ด้วยมีการลงนามในสัญญาการซื้อไฟฟ้ากับการไฟฟ้าฝ่ายผลิต เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม 2550
และนอกเหนือจากนั้น ทางโครงการยังได้ดำเนินงานพัฒนาโครงการน้ำงึม 3
เพิ่มเติมขึ้นเป็นอย่างมาก
ประกอบด้วยการสำรวจภาคสนามเพิ่มเติมและการก่อสร้างเบื้องต้นควบคู่ไปกับการเจรจากับรัฐบาลลาว

  2. โครงการในสาธารณรัฐประชาชนจีน

บริษัท จี เอ็ม เอส พาวเวอร์ จำกัด (มหาชน) (บริษัท จี เอ็ม เอส พาวเวอร์)
ได้มุ่งมั่นที่จะพัฒนาโครงการผลิตพลังงานไฟฟ้าในภูมิภาค
จึงได้เข้าไปลงทุนในสาธารณรัฐประชาชนจีน (จีน)
ซึ่งเป็นประเทศที่มีศักยภาพสูงด้านการผลิตกระแสไฟฟ้า และส่งกลับมายังประเทศไทยได้สะดวก
โดยในเดือนมีนาคม 2537 ได้มีการลงนามในข้อตกลงร่วมระหว่างบริษัทจี เอ็ม เอส พาวเวอร์
กับการไฟฟ้าแห่งมณฑลยูนนาน เพื่อจัดตั้งบริษัทร่วมทุนในการพัฒนาโครงการไฟฟ้าพลังน้ำ 3
โครงการในมณฑลยูนนาน ได้แก่ โครงการจินหง กาลันบา และเมงสง
ซึ่งโครงการทั้งหมดอยู่บนแม่น้ำโขงสายหลัก
โดยโครงการจินหงเป็นโครงการแรกที่ได้รับคัดเลือกให้พัฒนาและเป็นโครงการไฟฟ้าพลังน้ำขนาด
1,500 เมกกะวัตต์ ตั้งอยู่ห่างจากพรมแดนไทยประมาณ 300 กิโลเมตร
ด้วยเหตุที่โครงการนี้ตั้งอยู่ใกล้ประเทศไทย จึงสะดวกอย่างยิ่งที่จะส่งกระแสไฟฟ้ามายังประเทศไทย

2.1 โครงการจินหง

ในเดือนเมษายน 2538 บริษัท จี เอ็ม เอส พาวเวอร์ ร่วมลงทุนกับองค์กรไฟฟ้าส่วนภูมิภาคยูนนาน
เพื่อก่อตั้งบริษัท ยูนนาน จินหง ไฮโดรเพาเวอร์ สเตชั่น คอนเซาท์ติ้ง จำกัด (บริษัท ยูนนาน
จินหง) โดยองค์กรไฟฟ้าส่วนภูมิภาคยูนนาน ถือหุ้นในอัตราร้อยละ 52 และบริษัท จี เอ็ม เอส
เพาเวอร์ ถือหุ้นในอัตราร้อยละ 48 และได้ร่วมทำสัญญากับสถาบันวิจัยและออกแบบสำรวจคุนหมิง
ซึ่งเป็นหน่วยงานสังกัดกระทรวงพลังงานไฟฟ้าของจีน เพื่อศึกษาความเป็นไปได้
และประเมินผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม
ในส่วนของการเชื่อมต่อเพื่อส่งกระแสไฟฟ้ามายังประเทศไทยนั้น บริษัท ยูนนาน จินหง
ได้ร่วมทำสัญญากับสถาบันพลังงานไฟฟ้าตะวันตกเฉียงใต้แห่งประเทศจีน
และการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย
เพื่อศึกษาความเป็นไปได้ของระบบการส่งกระแสไฟฟ้าของโครงการในจีน
และระบบการส่งกระแสไฟฟ้าระหว่างประเทศลาวกับประเทศไทย ตามลำดับ นอกจากนี้
ได้มีการตั้งคณะทำงานต่างๆ ซึ่งนำโดยธนาคารเพื่อการพัฒนาเอเชีย
ตัวแทนจากสถาบันพลังงานไฟฟ้าตะวันตกเฉียงใต้แห่งประเทศจีน การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย
หน่วยงานที่เกี่ยวข้องของรัฐบาลลาว และบริษัท ยูนนาน จินหง เพื่อประกันความร่วมมืออย่างใกล้ชิด
สำหรับการศึกษาความเป็นไปได้ของระบบการส่งกระแสไฟฟ้า

เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน 2541 บริษัทฯ ได้ร่วมลงนามในบันทึกความเข้าใจระหว่างรัฐบาลไทย
กับรัฐบาลจีน เพื่อสนับสนุนการส่งกระแสไฟฟ้าขนาด 3,000 เมกกะวัตต์ จากจีนมายังไทยภายในปี
2560 โครงการจินหงเป็นโครงการแรกที่ได้รับการพัฒนาภายใต้บันทึกความเข้าใจ
อันเป็นรากฐานที่จะนำไปสู่ความเข้าใจอันดีระหว่างรัฐบาลจีนและรัฐบาลไทย
เพื่อการพัฒนาโครงการและจำหน่ายพลังงานไฟฟ้าให้แก่ประเทศไทย
และเป็นพื้นฐานสำหรับการเจรจา
ข้อตกลงการซื้อพลังงานไฟฟ้ากับการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย

ในปี 2543 การศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการขั้นสุดท้าย
โดยสถาบันวิจัยและออกแบบการสำรวจคุนหมิงก็ได้เสร็จสิ้นลง
โดยได้รับการอนุมัติและยอมรับโดยบริษัท ยูนนาน จินหง จากนั้น บริษัท จี เอ็ม เอส พาวเวอร์
และหุ้นส่วนจีนในบริษัท ยูนนาน จินหง
ก็ได้เตรียมดำเนินการขั้นต่อไปในการเริ่มงานพัฒนาโครงการจินหง โดยเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน 2543
ได้มีการลงนามในหนังสือแสดงเจตจำนงที่เมืองคุนหมิง ระหว่างนักลงทุนจีน ซึ่งจะถือหุ้นในอัตราส่วน
ร้อยละ 30 กับนักลงทุนไทยคือ บริษัท จี เอ็ม เอส พาวเวอร์ ซึ่งจะถือหุ้นในอัตราส่วนร้อยละ 70
เพื่อร่วมลงทุนพัฒนาโครงการไฟฟ้าพลังน้ำ ยูนนาน-จินหง

ต่อมาในปี 2544
ได้เตรียมงานก่อสร้างโครงการตามข้อตกลงในสัญญาร่วมทุนเพื่อการพัฒนาโครงการไฟฟ้าพลังน้ำเขื่อนจินหง
ซึ่งสัญญาดังกล่าวทำขึ้นระหว่างผู้ลงทุนฝ่ายไทยคือ บริษัท จี เอ็ม เอส เพาเวอร์ และผู้ลงทุนฝ่ายจีน
ซึ่งประกอบด้วยบรรษัทพลังงานแห่งชาติ การไฟฟ้ามณฑลยูนนาน
และสำนักงานพัฒนาและการลงทุนแห่งมณฑลยูนนาน เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2544
ผู้ลงทุนดังกล่าวได้ประชุมหารือกัน ณ นครปักกิ่ง
โดยที่ประชุมได้จัดตั้งคณะกรรมการดำเนินการและคณะทำงานขึ้น
เพื่อร่วมดำเนินการในการเตรียมงานก่อสร้างโครงการ

ในปี 2546 ได้มีการปฏิรูปหน่วยงานของบรรษัทพลังงานแห่งชาติ โดยแบ่งเป็นบริษัทผลิตกระแส
ไฟฟ้า 5 บริษัท และบริษัทสายส่งกระแสไฟฟ้า 2 บริษัท
เป็นผลให้การไฟฟ้ามณฑลยูนนานกลายเป็นบริษัทในเครือของ China Southern Power Grid
Co., Ltd. ซึ่งดูแลรับผิดชอบในเรื่องการส่งกระแสไฟฟ้าเพียงอย่างเดียว โดยมี China
Huaneng Group (CHNG) ซึ่งเป็น 1 ใน 5 ของบริษัทผู้ผลิตกระแสไฟฟ้า
เป็นผู้ดูแลรับผิดชอบในเรื่องการพัฒนาการผลิตกระแสไฟฟ้าของแม่น้ำลานช้าง รวมทั้งโครงการจินหง

จากการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวของผู้ลงทุนฝ่ายจีนในโครงการจินหง CHNG และ บริษัท จี เอ็ม เอส
พาวเวอร์ ได้ตกลงร่วมกันที่จะดำเนินโครงการจินหงต่อไป
โดยได้มีการปรับเปลี่ยนข้อตกลงบางประการ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งได้มีการตกลงในหลักการร่วมกันให้รวมการพัฒนาโครงการจินหง (1,500
เมกกะวัตต์) และโครงการ Nuozhadu (5,500 เมกกะวัตต์) อยู่ภายใต้ข้อตกลงเดียวกัน
ซึ่งได้มีการตกลงกันไว้แล้วระหว่างคณะกรรมการร่วมฝ่ายไทยและจีน ที่จะส่งกระแสไฟฟ้าจำนวน
3,000 เมกกะวัตต์ของทั้งสองโครงการนี้มายังประเทศไทย

เนื่องจากความต้องการใช้ไฟฟ้าในจีนได้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว CHNG จึงได้เสนอให้เริ่มโครงการ
จินหง โดยการส่งกระแสไฟฟ้าไปที่จังหวัด Guangdong
ก่อนและจึงส่งมายังประเทศไทยตามความต้องการการใช้ไฟฟ้า ในอนาคต
ซึ่งทางเลือกดังกล่าวได้อยู่ระหว่างการทำการศึกษา
ในที่สุดเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของผู้ร่วมทุนฝ่ายจีน
ทำให้ต้องยกเลิกสำนักงานของโครงการจินหงไปในเดือน ธันวาคม 2546

3. โครงการในประเทศไทย

3.1 โครงการไฟฟ้าบางบ่อ

บริษัท จี เอ็ม เอส พาวเวอร์ ได้ร่วมทุนกับบริษัท มารูเบนิ คอร์ปอเรชั่น ของประเทศญี่ปุ่น
จัดตั้งบริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์ แอนด์ อิเล็คทริค จำกัด (บริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์) ขึ้น
โดยบริษัท จี เอ็ม เอส พาวเวอร์ ถือหุ้นในอัตราร้อยละ 67
เพื่อเข้าร่วมในการยื่นซองประกวดราคาโครงการผู้ผลิตกระแสไฟฟ้าอิสระ (IPP)
และโครงการอื่นๆ ของการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (การไฟฟ้าฝ่ายผลิต)
เมื่อประมาณเดือนมิถุนายน 2538 และต่อมาในเดือนมีนาคม 2540
การไฟฟ้าฝ่ายผลิตได้แจ้งว่าโครงการโรงไฟฟ้าพลังงานความร้อนร่วมบางบ่อขนาด 350 เมกกะวัตต์
ของบริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์ ซึ่งตั้งอยู่อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ ได้รับการคัดเลือก
และเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน 2540 การไฟฟ้าฝ่ายผลิตได้ลงนามในสัญญาซื้อกระแสไฟฟ้ากับบริษัท
อีสเทิร์น เพาเวอร์

ในปี 2542 การดำเนินงานโครงการที่สำคัญของบริษัท จี เอ็ม เอส พาวเวอร์
ได้ก้าวหน้าไปอย่างมาก โดยได้ดำเนินการปรับโครงสร้างผู้ถือหุ้นของบริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์
โดยดึงเอาผู้ร่วมทุนที่มีศักยภาพเข้ามาเสริม ได้แก่ Total Gas and Power Thailand S.A.
(TOTAL) จากประเทศฝรั่งเศส และ China Development Industrial Bank Inc.
(CDIB) จากไต้หวัน TOTAL เป็นบริษัทพลังงานที่ใหญ่ติดอันดับหนึ่งในห้าของโลก
ซึ่งให้ความสนใจการพัฒนาระบบก๊าซธรรมชาติในไทยและภูมิภาคใกล้เคียง
และได้เสนอโอกาสทางธุรกิจในอนาคตที่ดีต่อบริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์
โดยได้เข้าซื้อหุ้นในอัตราร้อยละ 28 ของบริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์ เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2542
ส่วน CDIB เป็นธนาคารเพื่ออุตสาหกรรมชั้นนำของไต้หวัน ซึ่งสนใจการลงทุนในประเทศไทย
และภูมิภาคใกล้เคียง และเป็นผู้ให้การสนับสนุนด้านการเงินที่สำคัญแก่บริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์
ได้เข้าซื้อหุ้นในอัตราร้อยละ 12 เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2542
ผลจากการปรับโครงสร้างผู้ถือหุ้นดังกล่าว ทำให้สัดส่วนการถือหุ้นของบริษัท จี เอ็ม เอส เพาเวอร์
ในบริษัทอีสเทิร์น เพาเวอร์ ลดลงเหลือร้อยละ 32 และบริษัท มารูเบนิ คอร์ปอเรชั่น
มีสัดส่วนการถือหุ้นลดลงเหลือร้อยละ 28 ซึ่งบริษัท จี เอ็ม เอส เพาเวอร์
ก็ยังคงเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดและเป็นผู้นำหลักในการพัฒนาบริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์ ในขณะที่
บริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์
มีศักยภาพและโอกาสทางธุรกิจในอนาคตที่ดีขึ้นจากการเข้าร่วมทุนของสองบริษัทใหญ่ และต่อมาบริษัท
มารูเบนิ คอร์ปอเรชั่น ได้โอนหุ้นที่ถืออยู่ร้อยละ 28 ของบริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์
ให้กับบริษัทในเครือชื่อบริษัท แอ็คเซีย เพาเวอร์ โฮลดิ้ง บี.วี.

ในปี 2543 โครงการไฟฟ้าบางบ่อประสบความสำเร็จในด้านการจัดหาเงินทุน โดยบริษัท อีสเทิร์น
เพาเวอร์ ได้ลงนามในสัญญากู้เงินเพื่อพัฒนาโครงการเป็นจำนวน 181,875,000
เหรียญสหรัฐเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2543 โดยเงินกู้รอบแรกที่โครงการได้รับมีจำนวนเกินกว่า
115 ล้านเหรียญสหรัฐ ซึ่งจัดเตรียมโดย Citicorp, Tokai Bank, BNP Paribas, Credit
Agricole Indosuez และร่วมจัดการโดย Standard Chartered Bank
โดยมีหน่วยงานภาครัฐของประเทศญี่ปุ่น (MITI of Japan)
เป็นผู้รับประกันความเสี่ยงด้านการเมืองของเงินกู้ดังกล่าว
และเงินกู้รอบที่สองที่โครงการได้รับมีจำนวนประมาณ 45 ล้านเหรียญสหรัฐ ซึ่งสนับสนุนโดย TOTAL
FINA ELF S.A. และจัดเตรียมโดย BNP และร่วมจัดการโดย Credit Agricole Indosuez
และ Fortis Bank
นับว่าการจัดการด้านการเงินของโครงการไฟฟ้าบางบ่อในครั้งนี้ประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง
และถือเป็นธุรกรรมด้านการเงินครั้งสำคัญในภูมิภาคเอเซีย นับตั้งแต่เกิดวิกฤตการณ์ทางการเงิน
ต่อมาในเดือนมีนาคม 2543 โครงการบางบ่อได้เบิกเงินรอบแรก
เพื่อนำมาพัฒนาโครงการให้เป็นไปตามกำหนด โดยได้เริ่มดำเนินการตามสัญญาหลักต่างๆ ได้แก่
สัญญาการก่อสร้างโครงการที่ได้ลงนามกับ Alstom Power (ชื่อเดิม ABB Power)
รวมทั้งสัญญาก่อสร้างสายส่งและท่อส่งก๊าซ ซึ่งได้ลงนามกับ Sumitomo Electric Industries
และ Italian Thai Development PLC. ตามลำดับ

โครงการโรงไฟฟ้าบางบ่อได้ผ่านการทดสอบการเดินเครื่องครั้งสุดท้าย
และเดินเครื่องเพื่อผลิตกระแสไฟฟ้าเชิงพาณิชย์ เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2546
ซึ่งบางช่วงอาจประสบปัญหาต่างๆในการพัฒนาโครงการอยู่บ้าง
แต่โครงการโรงไฟฟ้าบางบ่อก็ใช้เงินลงทุนต่ำกว่างบประมาณที่ตั้งไว้ถึงประมาณ 30
ล้านดอลล่าร์สหรัฐ ซึ่งถือเป็นผลงาน ที่น่าภูมิใจสำหรับโครงการที่มีความยากและท้าทาย
นอกจากนี้โครงการยังได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี
ในการเสด็จมาเป็นองค์ประธานเปิดโครงการเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2546
พร้อมด้วยบุคคลสำคัญๆอีกหลายท่าน เพื่อร่วมฉลองความสำเร็จครั้งสำคัญของโครงการนี้

ในเดือนธันวาคม 2547 โครงการโรงไฟฟ้าบางบ่อได้ประสบความสำเร็จอีกก้าวหนึ่ง โดยบริษัท จี
เอ็ม เอส พาวเวอร์ ได้ดำเนินการกู้เงินใหม่เพื่อชำระหนี้เดิม (refinancing) ได้สำเร็จ
ทั้งยังได้รับความสนับสนุนจากกลุ่มสถาบันการเงินกลุ่มใหม่ อันประกอบด้วย China Construction
Bank และ Bank of China จากประเทศจีน KBC Bank จากประเทศเบลเยี่ยม Sumitomo
Mitsui Banking Corporation จากประเทศญี่ปุ่น และ Citicorp จากสหรัฐอเมริกา การ
refinancing เงินกู้ครั้งนี้ ก่อให้เกิดผลประโยชน์แก่ผู้ถือหุ้นหลายประการ อาทิเช่น
การลดอัตราดอกเบี้ยเงินกู้ การยกเลิกการประกันความเสี่ยงทางการเมือง
รวมทั้งการลดจำนวนเงินฝากสำรองเพื่อการชำระหนี้ลงเหลือ 3 เดือน
ของจำนวนเงินกู้ที่ครบกำหนดชำระในแต่ละ 6 เดือน

นอกจากความสำเร็จด้านการเงิน ปี 2548
โครงการไฟฟ้าบางบ่อได้ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งยวด
โดยเป็นโครงการที่ได้รับการบันทึกในระดับโลกสำหรับการทำงานอย่างต่อเนื่องของเครื่องกังหันแก๊สรุ่น
GT-26 เมื่อมีการหยุดเดินเครื่องเพื่อทำการตรวจเช็คตามกำหนดในเดือนพฤศจิกายน เครื่อง
GT-26 ได้ทำงานอย่างต่อเนื่องไปแล้ว 189 วัน
ซึ่งเป็นระยะเวลาที่ยาวนานกว่าสถิติโลกเดิมที่เคยมีบันทึกไว้ และในปี 2550
นับเป็นปีที่ดีอีกปีหนึ่งสำหรับบริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์
เนื่องด้วยบริษัทมีผลประกอบการที่ดีอย่างต่อเนื่อง

[1] อ้างอิงจากหนังสือพิมพ์ผู้จั ดการรายวัน ฉบับ 23 มกราคม 2551