6. ข้อพิพาททางกฎหมาย ณ 30 กันยายน 2553

ทอท. มีกระบวนการพิจารณาทางศาลและอนุญาโตตุลาการที่ไม่อยู่ในทางการค้าปกติของ ทอท.
ในฐานะที่ ทอท. เป็นรัฐวิสาหกิจ
ทอท.ได้ให้สำนักงานอัยการสูงสุดเป็นผู้ดำเนินการด้านการฟ้องร้องหรือแก้ต่าง
ในกรณีคดีแพ่งระหว่างหน่วยงานของรัฐ หรือหน่วยงานราชการ หรือรัฐวิสาหกิจ ทอท.
ต้องเสนอเรื่องให้สำนักงานอัยการสูงสุดเพื่อให้คณะกรรมการพิจารณาชี้ขาดการยุติในการดำเนินคดีแพ่ง
ของส่วนราชการและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องพิจารณาตัดสินชี้ขาด
และนำเสนอให้คณะรัฐมนตรีทราบต่อไป

6.1 ข้อพิพาทกับกรุงเทพมหานครเรื่องการประเมินภาษีโรงเรือนและที่ดิน

ทอท. ได้ถูกประเมินภาษีจากกรุงเทพมหานคร (กทม.) เป็นภาษีโรงเรือนและที่ดินตั้งแต่ปี 2538
โดย กทม. ได้นำค่าผลประโยชน์

ตอบแทนจากผู้ประกอบการมารวมเป็นฐานในการคำนวณ ในส่วนพื้นที่ที่ ทอท.
ได้รับผลประโยชน์ตอบแทนซึ่ง ทอท. ไม่เห็นด้วยจึงได้ยื่นหนังสืออุทธรณ์กับสำนักงานอัยการสูงสุด
เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2542
เพื่อเสนอคณะกรรมการพิจารณาชี้ขาดการยุติในการดำเนินคดีแพ่งของส่วนราชการและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องพิจารณาชี้ขาดให้ต่อไป
จากเหตุดังกล่าวคณะกรรมการ ทอท. ได้มีมติตามรายงานการประชุม ครั้งที่ 6/2542 เมื่อวันที่ 29
มิถุนายน 2542 ให้ ทอท. ชำระค่าภาษีโรงเรือนและที่ดินตามอัตราที่สมควรจ่าย กทม.
ได้แจ้งการประเมินภาษีผ่านทางกรมธนารักษ์ ซึ่งเป็นเจ้าของอาคารและที่ดินทุกปี
โดยใช้หลักเกณฑ์เดิมตั้งแต่ปี 2538 ซึ่ง ทอท. ไม่เห็นด้วยจึงได้อุทธรณ์ทุกปี ตั้งแต่ปี 2538
เป็นต้นมา

สำนักงานอัยการสูงสุดได้มีหนังสือที่ อส(สฝยพ) 0015/5291 ลงวันที่ 24 มีนาคม 2548
แจ้งผลการชี้ขาดของคณะกรรมการพิจารณาชี้ขาดการยุติในการดำเนินคดีแพ่งของส่วนราชการและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
หาก กทม. ยอมรับผลการพิจารณาของคณะกรรมการพิจารณาชี้ขาดฯ จะทำให้ ทอท.
ได้รับค่าภาษีโรงเรือนและที่ดิน (ปี 2538-2546) คืนจาก กทม. ประมาณ 570.69 ล้านบาท
(ทอท. ได้มีหนังสือขอคืนจาก กทม. แล้ว)
ต่อมาได้รับแจ้งจากสำนักงานอัยการสูงสุดผ่านกรมธนารักษ์ว่าในปี 2547
คณะกรรมการพิจารณาชี้ขาดฯ ได้มีความเห็นเช่นเดียวกับปี 2546

กทม. ได้มีหนังสือถึงกรมธนารักษ์เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2549
ไม่เห็นด้วยกับหลักเกณฑ์การประเมินภาษีตามที่คณะกรรมการฯ กำหนด
และกรมธนารักษ์ได้มีหนังสือเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม 2549 ถึง ทอท. แจ้งว่า
ได้มีหนังสือถึงสำนักงานอัยการสูงสุดเพื่อนำเรียนคณะรัฐมนตรีสั่งการให้ กทม. ปฏิบัติตามต่อไป

เมื่อวันที่ 8 มกราคม 2553 และวันที่ 19 มกราคม 2553 ทอท.
ได้รับแจ้งจากสำนักงานอัยการสูงสุดผ่านกรมธนารักษ์ว่าคณะกรรมการพิจารณาชี้ขาดฯ
ได้ตัดสินชี้ขาดการประเมินภาษีของปี 2548 และปี 2549 โดยใช้หลักเกณฑ์เช่นเดียวกับปี 2547
และ ปี 2548 ตามลำดับ

ณ วันที่ 30 กันยายน 2553 ทอท. มีค่าภาษีที่ยังอยู่ระหว่างอุทธรณ์รวมทั้งสิ้นจำนวน 2,373.05
ล้านบาท (กทม. ได้ประเมินภาษีจำนวน 3,922.49 ล้านบาท หักยอดเงินที่ ทอท. ชำระแล้ว
1,549.44 ล้านบาท) และได้บันทึกประมาณการหนี้สินอันเกิดจากค่าปรับ ไว้แล้ว จำนวน 228.47
ล้านบาท ตามนัยมาตรา 43 (4) แห่งพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ. 2475
แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน (ฉบับที่ 4 ) พ.ศ. 2534
หากผลการอุทธรณ์เป็นไปตามการประเมินของ กทม.

6.2 ข้อพิพาทอื่นๆ (เฉพาะคดีที่มีทุนทรัพย์สูงเกินกว่า 50 ล้านบาท
หรือเรื่องร้องเรียนที่อาจจะส่งผลกระทบต่อการดำเนินงาน

ของ ทอท.)

6.2.1 คดีระหว่าง บริษัท สุวรรณภูมิ รีเทล ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด และ บริษัท สุวรรณภูมิ ทราน
ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด

กับ ทอท.
บริษัท สุวรรณภูมิ รีเทล ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด และ บริษัท สุวรรณภูมิ ทราน ดีเวลลอปเมนท์
จำกัด เป็นโจทก์ ยื่นฟ้อง ทอท. และ บริษัท สุวรรณภูมิ ทรานเซอร์วิส จำกัด เป็นจำเลย
ต่อศาลแพ่ง เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน 2551 เป็นคดีหมายเลขดำที่ 3585/2551
ในข้อหาหรือฐานความผิด ตัวการ ตัวแทน ละเมิด เรียกค่าเสียหายเป็นเงิน 1,175,897,514.20
บาท กล่าวคือ โจทก์ทั้งสองอ้างว่าได้รับอนุญาตให้เป็น ผู้ประกอบกิจกรรมเชิงพาณิชย์ ณ
ศูนย์บริหารการขนส่งสาธารณะ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ และเป็นผู้ลงทุนปรับปรุงพื้นที่ จึงฟ้องขอให้
ทอท. ทำสัญญาอนุญาตให้โจทก์ทั้งสองบริหารจัดการกิจกรรมเชิงพาณิชย์
หากไม่สามารถดำเนินการได้จะต้องชดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ทั้งสอง
ปัจจุบันคดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลแพ่ง

6.2.2 คดีระหว่าง พล.ร.อ.บรรณวิทย์ เก่งเรียน ที่ 1 กับพวกรวม 5 คน กับ ทอท.
ทอท. ได้รับหมายนัดไต่สวนคำร้องของศาลแพ่ง โดยวิธีการปิดหมายในคดีหมายเลขดำที่ 665/53
ลงวันที่ 2 มีนาคม 2553
ระหว่าง พล.ร.อ.บรรณวิทย์ เก่งเรียน ที่ 1 นางประภา เอี่ยมอร่ามศรี ที่ 2 น.ส.สุพร
ปทุมสุวรรณวดี ที่ 3 นายทองอินทร์ แสงงาม ที่ 4
และนายธรรมนูญ จุลมณีโชติ ที่ 5 ผู้ร้อง ทอท. ผู้คัดค้าน โดยขอให้ศาลมีคำสั่งว่า
มติการแต่งตั้งคณะกรรมการ ทอท. เป็นโมฆะ
เนื่องจากหนังสือมอบอำนาจที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังมอบอำนาจให้กับผู้อำนวยการ
สำนักงานคณะกรรมการนโยบายรัฐวิสาหกิจ (สคร.)
เป็นผู้มีอำนาจแต่งตั้งผู้แทนเข้าร่วมประชุมผู้ถือหุ้นเพื่อพิจารณาแต่งตั้งกรรมการ ทอท.
และผู้อำนวยการ สคร. ได้แต่งตั้งให้ นางพรรณขนิตตา บุญครอง เข้าร่วมประชุมนั้น
ไม่สามารถทำได้ตามกฎหมายเพราะเป็นการมอบฉันทะช่วง
ซึ่งจะต้องทำตามแบบหนังสือมอบฉันทะตามมาตรา 34 แห่ง พ.ร.บ. บริษัทมหาชนจำกัด พ.ศ.
2535 และขอให้ศาลมีคำสั่งหรือคำพิพากษาเพิกถอนมติการประชุมสามัญ ผู้ถือหุ้นประจำปี พ.ศ.
2552 เมื่อวันที่ 22 มกราคม 2553 โดย ทอท. ได้ยื่นคำคัดค้านต่อศาลแพ่ง เมื่อวันที่ 12 เมษายน
2553 โดยเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2553 ศาลแพ่งได้มีคำสั่งว่า การมอบอำนาจตามข้อ 4
ของคำสั่งกระทรวงการคลัง ที่ 60/2552 ที่ระบุว่า การมอบอำนาจตามข้อ 3
ไม่รวมถึงการแต่งตั้งกรรมการในคณะกรรมการรัฐวิสาหกิจ และกิจการที่กระทรวงการคลังถือหุ้นนั้น
จึงไม่ใช้บังคับกับการเลือกตั้งกรรมการของ ทอท. เมื่อไม่ปรากฏว่า มีกฎหมาย กฎระเบียบ
ประกาศ หรือคำสั่งใด หรือมติของคณะรัฐมนตรี
ห้ามเรื่องการมอบอำนาจแต่งตั้งผู้แทนเข้าร่วมประชุมผู้ถือหุ้นไว้
การมอบอำนาจของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังไปแต่งตั้งผู้แทนเข้าร่วมประชุมผู้ถือหุ้น
จึงชอบด้วยกฎหมาย จึงมีคำสั่งยกคำร้อง และให้ผู้ร้องใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทน
ทอท.โดยกำหนดค่าทนายความ 10,000.- บาท ซึ่งเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 2553 ผู้ร้องทั้ง 5
ได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งของศาลแพ่งดังกล่าว และศาลได้สั่งรับไว้
ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่าง ทอท. ยื่นคำแก้อุทธรณ์

6.2.3 คดีระหว่าง บริษัท ปาร์คกิ้ง แมนเนจเม้นท์ จำกัด กับ ทอท.
บริษัท ปาร์คกิ้ง แมนเนจเม้นท์ จำกัด เป็นโจทก์ยื่นฟ้อง ทอท. ในคดีดังต่อไปนี้

(1) ยื่นฟ้อง ทอท. ต่อศาลปกครองกลาง คดีหมายเลขดำที่ 1628/2553 ลงวันที่ 21 ตุลาคม
2553 เรียกค่าเสียหาย เป็นเงิน 128,984,072.20 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5
ต่อปี และค่าเสียหายจากการขาดรายได้ วันละ 1,300,000.- บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าบริษัท
ฯ จะได้เข้าครอบครองพื้นที่ดำเนินกิจการ และห้าม ทอท. ขัดขวางการประกอบกิจการของบริษัท ฯ
พร้อมทั้ง ยื่นคำร้องขอคุ้มครองชั่วคราวก่อนพิพากษาให้บริษัทฯ เข้าประกอบกิจการ และห้ามมิให้
ทอท. เรียกร้องให้ธนาคารกสิกรไทย จำกัด (มหาชน) ชำระเงินตามหนังสือสัญญาค้ำประกัน
ซึ่งศาลปกครองกลางมีคำสั่งรับฟ้อง แต่ให้ยกคำขอคุ้มครองชั่วคราวทั้ง 2 ฉบับ
ปัจจุบันอยู่ในระหว่าง ทอท. ยื่นคำให้การต่อสู้คดี

(2) ยื่นฟ้อง ทอท. และผู้บริหาร ทอท. 2 คน เป็นจำเลยต่อศาลอาญา คดีอาญา หมายเลขดำที่
อ.2671/2553 ลงวันที่
26 สิงหาคม 2553 ในข้อหาหรือฐานความผิดพนักงานปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ
ทำให้เกิดความเสียหายแก่ผู้อื่น
ศาลนัดไต่สวนมูลฟ้องในวันที่ 18 มกราคม, 4 และ 8 กุมภาพันธ์ 2554

3.  กระบวนการอนุญาโตตุลาการ

6.3.1 ข้อพิพาทกับบริษัท บี.เอ.ดี.เอฟ. จำกัด

ทอท. มีข้อพิพาทกับ บริษัท แอร์พอร์ตดิวตี้ฟรี จำกัด
คู่สัญญาในการประกอบกิจการจำหน่ายสินค้าปลอดอากร ณ ท่าอากาศยาน

กรุงเทพและท่าอากาศยานภูมิภาค ในกรณีที่แจ้งให้บริษัทฯ
ชำระเงินค่าตอบแทนขั้นต่ำตามสัญญาเพิ่มขึ้นในปี 2541 – 2544 เป็นจำนวนเงิน 442.17 ล้านบาท
แต่ไม่สามารถตกลงกันได้

ต่อมา ทอท. ได้มีการพิจารณาทบทวนแนวทางการเรียกเก็บเงินค่าตอบแทนขั้นต่ำรายปี สำหรับปี
2541 – 2544 โดย นำมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 27 มกราคม 2541
ที่ให้ยกเลิกการเรียกเก็บเงินค่าตอบแทนขั้นต่ำในส่วนของกรมศุลกากรมาเป็นข้อมูลประกอบการพิจารณาด้วย
ปรากฏว่าจำนวนเงินค่าตอบแทนขั้นต่ำเดิมที่บริษัทฯ ได้ชำระไว้ให้แก่ ทอท. ครบถ้วนแล้ว ทั้งนี้
เป็นไปตามแนวทาง ซึ่งได้เคยแจ้งให้บริษัทฯ ทราบในหนังสือที่ ทอท. 3355/2541 ลงวันที่ 22
มิถุนายน 2541 ข้อพิพาทระหว่าง ทอท. กับ บริษัทฯ จึงเป็นที่ยุติ
6.3.2 ข้อพิพาทระหว่างกิจการร่วมค้า ITO JV กับ ทอท.
ทอท. ได้รับสำเนาคำเสนอข้อพิพาทของสถาบันอนุญาโตตุลาการ ลงวันที่ 12 พฤศจิกายน 2552
ระหว่างกิจการร่วมค้า
ITO JV ผู้รับจ้างงานก่อสร้างอาคารผู้โดยสารและอาคารเทียบเครื่องบิน ผู้เรียกร้อง ทอท.
ผู้คัดค้านในคดีดังนี้

(1) คดีหมายเลขดำที่ 103/2552 สัญญาจ้างก่อสร้างอาคารผู้โดยสาร เรียกร้องให้ ทอท.
จ่ายเงินค่าเสียหายจากการที่
ตัวแทนของ ทอท. ที่ควบคุมงานก่อสร้างคือ บริษัทที่ปรึกษา TCS
ได้ประเมินมูลค่างานก่อสร้างงานเปลี่ยนแปลง (Variation)
และงานเพิ่มเติม (Additional) และงานลด (Omission) ต่ำกว่ามูลค่าที่กิจการร่วมค้า ITO
JV เสนอ ค่าเร่งรัด และการขัดขวางงาน (Acceleration And Disruption)
ทำให้งานล่าช้าโดยเพิ่มเติมงานใหม่ สั่งให้หยุดงานชั่วคราว ค่าบริหารงาน ควบคุมงานก่อสร้าง
ตามสัญญาในช่วงเวลาที่ ทอท. ได้ขยายเวลางานก่อสร้างหลักแล้วเสร็จ (Substantial
Completion) จำนวน 20 เดือน และค่า ความเสียหายอันเกิดจากการที่ ทอท.
ออกใบรับรองการจ่ายเงินงวดรายเดือนล่าช้า และการจ่ายเงินงวดรายเดือนล่าช้าจากกำหนดเวลา
ที่ระบุในสัญญา พร้อมทั้งให้จ่ายเงินค่าดอกเบี้ยจำนวน ร้อยละ 7.5
ของยอดเงินแต่ละรายการที่เรียกร้องในคำร้องโดยให้คำนวณจากวัน
ที่ต้องจ่ายเงินของแต่ละรายการจนถึงวันที่ได้รับเงินครบถ้วน
ให้คืนหนังสือค้ำประกันผลงานและหนังสือค้ำประกันวัสดุที่สั่งซื้อจาก
ต่างประเทศ และให้จ่ายค่าธรรมเนียมให้กับธนาคารในอัตราร้อยละ 0.3 ต่อปี
สำหรับหนังสือค้ำประกันข้างต้นและให้จ่ายเงินค่าดอกเบี้ย
ในอัตราร้อยละ 7.5 คำนวณจากวันที่หนังสือค้ำประกันทั้งสองถึงกำหนดคืนให้กับกิจการร่วมค้า ITO
JV จนถึงวันที่กิจการร่วมค้า ITO JV
ได้รับหนังสือค้ำประกันทั้งหมดคืนจาก ทอท. ให้คืนเงินค้ำประกันผลงานจำนวน 9,158,345 เยน
และดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5
คำนวณจากวันที่กิจการร่วมค้า ITO JV ควรได้รับเงินค้ำประกันผลงานคืนจนถึงวันที่กิจการร่วมค้า
ITO JV ได้รับเงินค้ำประกันผลงานคืน
ให้จ่ายเงินค่าดำเนินการอนุญาโตตุลาการทั้งหมด ค่าธรรมเนียมอนุญาโตตุลาการ
ค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับที่ปรึกษากฎหมายและผู้เชี่ยวชาญ
อื่น ๆ ที่จะต้องใช้ในกระบวนการพิจารณา และให้จ่ายเงินค่าภาษีมูลค่าเพิ่ม (VAT)
ตามรายการดังกล่าวข้างต้น ถ้าต้องจ่ายภาษีมูลค่าเพิ่ม
(VAT) รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 3,348,692,802.22 บาท และ 507,657,385 เยน

เมื่อวันที่ 12 กรกฏาคม 2553 สำนักงานอัยการสูงสุดได้ยื่นคำคัดค้านและข้อเรียกร้องแย้งว่า
ผู้รับจ้างไม่มีสิทธิ์เรียกค่าเสียหาย

หรือค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมอื่นใด หรือไม่มีสิทธิ์เรียกร้องใด ๆ
จากผู้คัดค้านและการใช้สิทธิ์เรียกร้องของผู้ว่าจ้างขาดอายุความ และเรียกร้องแย้งให้
ผู้รับจ้างชำระค่าปรับจากการส่งมอบงานล่าช้า ตลอดจนชำระค่าบริษัทที่ปรึกษา ฯ ดังนั้น
จึงขอให้คณะอนุญาโตตุลาการได้โปรดมีคำชี้ขาดยกคำเสนอข้อพิพาท และให้ผู้รับจ้างร่วมกันชดใช้เงิน
1,119,573,247.- บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าว
นับแต่วันยื่นข้อเรียกร้องแย้งเป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเสร็จแก่ผู้คัดค้าน
และให้ร่วมกันชำระค่าฤชาธรรมเนียมตลอดจนค่าใช้จ่ายในการดำเนินชั้นอนุญาโตตุลาการแทนผู้คัดค้าน

ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาแต่งตั้งอนุญาโตตุลาการเพื่อพิจารณาคดี

(2) คดีหมายเลขดำที่ 104/2552 สัญญาจ้างก่อสร้างอาคารเทียบเครื่องบิน เรียกร้องให้ ทอท.
จ่ายเงินค่าเสียหายจากการที่
ตัวแทนของ ทอท. ที่ควบคุมงานก่อสร้างคือ บริษัทที่ปรึกษา TCS
ได้ประเมินมูลค่างานก่อสร้างงานเปลี่ยนแปลง (Variation) และงาน
เพิ่มเติม (Additional) และงานลด (Omission) ต่ำกว่ามูลค่าที่กิจการร่วมค้า ITO JV เสนอ
ค่าเร่งรัด และการขัดขวางงาน (Acceleration and Disruption)
ทำให้งานล่าช้าโดยการเพิ่มเติมงานใหม่ สั่งให้หยุดงานชั่วคราว ค่าบริหารงาน
ควบคุมงานก่อสร้างตามสัญญา ในช่วงเวลาที่ ทอท. ได้ขยายเวลางานก่อสร้างหลักแล้วเสร็จ
(Substantial Completion) จำนวน 20 เดือน ให้กับกิจการร่วมค้า ITO JV
ค่าความเสียหาย อันเกิดจากการที่ ทอท. ออกใบรับรองการจ่ายเงินงวดรายเดือนล่าช้า
และการจ่ายเงินงวดรายเดือนล่าช้าจากกำหนดเวลาที่ระบุในสัญญา
พร้อมทั้งให้จ่ายเงินค่าดอกเบี้ยจำนวนร้อยละ 7.5 ของยอดเงินแต่ละรายการที่เรียกร้องในคำร้องนี้
โดยให้คำนวณจากวันที่ต้องจ่ายเงินของ แต่ละรายการจนถึงวันที่ได้รับเงินครบถ้วน
ให้คืนหนังสือค้ำประกันผลงาน และให้จ่ายเงินค่าธรรมเนียมให้กับธนาคารในอัตราร้อยละ 0.3 ต่อปี
สำหรับหนังสือค้ำประกันข้างต้นและให้จ่ายเงินค่าดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5
คำนวณจากวันที่หนังสือค้ำประกันถึงกำหนดคืนให้กับกิจการ ร่วมค้า ITO JV จนถึงวันที่กิจการร่วมค้า
ITO JV ได้รับหนังสือค้ำประกันทั้งหมดคืนจาก ทอท. ให้คืนเงินค้ำประกันผลงานจำนวน
22,080,226.15 บาท และ 21,260,147 เยน และดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5
คำนวณจากวันที่กิจการร่วมค้า ITO JV ควรได้รับเงินค้ำประกันผลงานคืนจนถึงวันที่กิจการร่วมค้า
ITO JV ได้รับเงินค้ำประกันผลงานคืน ให้จ่ายเงินค่าดำเนินการอนุญาโตตุลาการทั้งหมด
ค่าธรรมเนียมอนุญาโตตุลาการ ค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับที่ปรึกษากฎหมายและผู้เชี่ยวชาญอื่น ๆ
ที่จะต้องใช้ในกระบวนการพิจารณาและให้จ่ายเงินค่าภาษีมูลค่าเพิ่ม (VAT)
ตามรายการดังกล่าวข้างต้น ถ้าต้องจ่ายภาษีมูลค่าเพิ่ม (VAT) รวมเป็นเงินทั้งสิ้น
3,721,994,529.16 บาท และ 61,111,154 เยน

เมื่อวันที่ 16 กรกฏาคม 2553 สำนักงานอัยการสูงสุดได้ยื่นคำคัดค้านและข้อเรียกร้องแย้งว่า
คำเสนอข้อพิพาทของผู้เรียกร้อง
ทั้งสามเคลือบคลุมโดยไม่บรรยายให้ชัดแจ้งถึงงานเปลี่ยนแปลงเพิ่มเติม
การเรียกร้องเงินชดเชยสำหรับการขัดขวาง
และเร่งรัดงานและสิทธิ์เรียกร้องค่างานเปลี่ยนแปลงในการก่อสร้าง
งานออกแบบพร้อมก่อสร้างหลังคาผ้าใบ และค่าดำเนินการต่าง ๆ
เพิ่มเติมตามสัญญาจ้างพิพาทขาดอายุความ และผู้เรียกร้องทั้งสามไม่มีสิทธิ์เรียกค่าเสียหาย พร้อมทั้ง
ดอกเบี้ย และค่าชดเชย สำหรับการขัดขวาง และเร่งรัดงาน
และเรียกร้องให้ผู้เรียกร้องทั้งสามชำระค่าปรับเป็นเงิน 1,059,389,250.- บาท
และค่าควบคุมงานก่อสร้างของบริษัทที่ปรึกษา (TCS) เป็นเงิน 23,498,845.- บาท
รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 1,082,888,095.- บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี
ของต้นเงินดังกล่าว
ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาแต่งตั้งอนุญาโตตุลาการเพื่อพิจารณาคดี

6.3.3 ข้อพิพาทระหว่าง บริษัท ชิมิซึ คอร์ปอร์เรชั่น จำกัด ผู้เรียกร้องที่ 1 และบริษัท วิจิตรภัณฑ์
ก่อสร้าง จำกัด

ผู้เรียกร้องที่ 2 กับ ทอท.
ทอท. ได้รับสำเนาคำเสนอข้อพิพาทของสถาบันอนุญาโตตุลาการ ลงวันที่ 4 พฤษภาคม 2553
ระหว่าง บริษัท ชิมิซึ คอร์ปอร์เรชั่น จำกัด ผู้เรียกร้องที่ 1 และบริษัท วิจิตรภัณฑ์ ก่อสร้าง จำกัด
ผู้เรียกร้องที่ 2 ผู้รับจ้างงานก่อสร้างทางยกระดับ หน้าอาคารผู้โดยสาร ทอท.
ผู้คัดค้านในคดีหมายเลขดำที่ 33/2553 โดยคดีนี้ผู้เรียกร้องได้เรียกร้องให้ ทอท.
ดำเนินการตามประเด็นดังต่อไปนี้

1. ข้อพิพาทของค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมที่เกิดขึ้นจากสาเหตุความล่าช้าของการแล้วเสร็จของงาน
(Delayed Completion of the Works)
2. ข้อพิพาทของเงินชดเชยจากการปรับตัวขึ้นราคาวัสดุก่อสร้าง (Escalation of Material
Costs)
3. ข้อพิพาทของค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมที่เกิดขึ้นจากการเปลี่ยนขั้นตอนการทำงาน (Re-Sequence)
และเร่งรัดงาน (Expedite the Progress of the Works)

4. ข้อพิพาทของวิธีการคำนวณค่าดำเนินการ (overhead) และกำไร (profit)
ในส่วนของเงินเยน และคำชี้แจง

ส่วนที่ 2 ข้อ 2 F
ข้อเท็จจริงเรื่องข้อพิพาทการเรียกร้องเงินชดเชยจากความเดือดร้อนทางการเงิน (Finance
cost suffered) ของผู้เรียกร้อง
จากการปฏิบัติผิดสัญญาของผู้คัดค้าน
5. ข้อพิพาทของการประเมิน (Valuation)
ค่างานและการออกใบรับรองเพื่อจ่ายค่างานของตัวแทนผู้คัดค้าน
รวมค่าเสียหายจากการปฏิบัติผิดสัญญาตามข้อ 1-5 เป็นเงินทั้งสิ้น 1,206,168,922.31 บาท และ
99,222,826 เยน คดีอยู่ระหว่างสำนักงานอัยการสูงสุดจัดทำคำคัดค้าน หรือข้อเรียกร้องแย้ง

6.4 คดีปกครอง

6.4.1 คดีปกครองกับอดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ของ ทอท.

คดีปกครองกับอดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ภายหลังจากที่ ทอท.
ได้เลิกสัญญาจ้างกรรมการผู้จัดการใหญ่ของ ทอท.
เมื่อ 4 เมษายน 2546 เนื่องจากการกระทำผิดสัญญาจ้าง ซึ่งอดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ได้ฟ้องร้อง
ทอท. ต่อศาลแพ่งในข้อหาผิดสัญญาจ้างเป็นผู้บริหาร พระราชบัญญัติว่าด้วยข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม
พ.ศ. 2540 และให้ชำระเงินค่าตอบแทนและค่าเสียหาย เป็นเงินประมาณ 98 ล้านบาท
ต่อมาคดีได้โอนมายังศาลปกครองตามคำวินิจฉัยของคณะกรรมการวินิจฉัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาล
เป็นคดีปกครอง หมายเลขดำที่ 1129/2549
อันเป็นข้อพิพาทเกี่ยวกับการที่เจ้าหน้าที่ของรัฐออกคำสั่งโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย
การกระทำละเมิดสัญญาทางปกครองซึ่งอดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ได้ยื่นคำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องและเปลี่ยนแปลง
แก้ไขจำนวนทุนทรัพย์ และศาลปกครองรับวินิจฉัยเฉพาะประเด็นที่อ้างว่า ทอท. และคณะกรรมการ
ทอท. มีมติเลิกจ้างก่อนที่สัญญาจ้างเป็นผู้บริหารจะครบกำหนด
และประกาศกระทรวงการคลังที่ให้อดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ออกจากตำแหน่งกรรมการ ทอท.
ก่อนถึงคราวออกตามวาระ เป็นการกระทำโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย
โดยขอให้เพิกถอนมติของคณะกรรมการ และประกาศกระทรวงการคลังฉบับดังกล่าว
พร้อมทั้งเรียกร้องให้ชดใช้ค่าจ้าง และค่าเสียหายเป็นเงินประมาณ 95 ล้านบาท

ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษา เป็นคดีหมายเลขแดงที่ 2003/2552 เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม
2552 โดยพิพากษาให้ ทอท. ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1
จ่ายเงินค่าสินไหมทดแทนจากการบอกเลิกสัญญาจ้างให้แก่ผู้ฟ้องคดี เป็นเงิน 15,786,666.66 บาท
พร้อมดอกเบี้ยของเงินต้นดังกล่าวในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2548
เป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเสร็จสิ้น ยกฟ้องคณะกรรมการ ทอท.ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 และเมื่อวันที่ 26
มกราคม 2553 ทอท.ได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นดังกล่าวต่อศาลปกครองสูงสุด
ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาคดีของศาลปกครองสูงสุด

6.4.2 กรณีร้องเรียนเกี่ยวกับการคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานในโครงการครัวการบิน

เมื่อวันที่ 14 มกราคม 2547 สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินได้มีหนังสือถึงกระทรวงคมนาคม
เพื่อขอให้ชี้แจงข้อเท็จจริงเกี่ยวกับ การคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานในโครงการครัวการบิน ณ
ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ สืบเนื่องจากมีผู้ยื่นข้อเสนอเข้าร่วมงาน เพื่อดำเนิน
โครงการดังกล่าวร้องเรียนว่า Bangkok Air Catering Joint Venture
ซึ่งเป็นผู้ได้รับการคัดเลือกมีคุณสมบัติไม่เป็นไปตามข้อกำหนด และขอบเขตรายละเอียด (TOR)
ของโครงการ
เนื่องจากขาดประสบการณ์การบริการครัวการบินซึ่งวัดจากจำนวนมื้ออาหารที่ให้บริการตาม TOR
กำหนด นอกจากนี้
สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินยังได้กล่าวอ้างถึงการไม่เปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับข้อสังเกตบางประการของที่ปรึกษา
โครงการเกี่ยวกับความไม่สอดคล้องของจำนวนมื้ออาหารที่ให้บริการและข้อมูลอื่น ๆ เช่น
จำนวนผู้โดยสารที่ได้นำเสนอต่อคณะกรรมการพิจารณาคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการ
กระทรวงคมนาคมจึงได้สั่งการให้ ทอท.
ในฐานะหน่วยงานผู้รับผิดชอบโครงการดังกล่าวตรวจสอบข้อร้องเรียนและชี้แจงข้อเท็จจริงทั้งหมด
ซึ่งคณะกรรมการพิจารณาคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการได้พิจารณา ตรวจสอบแล้ว
และรายงานให้กระทรวงคมนาคม และสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินทราบว่า Bangkok Air
Catering Joint Venture มี คุณสมบัติครบถ้วนตามที่กำหนดใน TOR
ในส่วนของข้อสังเกตของที่ปรึกษาโครงการซึ่งสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินกล่าวอ้างนั้น
ไม่ปรากฏว่า มีการตั้งข้อสังเกตตามที่สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินกล่าวอ้างแต่ประการใด ทั้งนี้
กระทรวงคมนาคมได้นำเสนอให้คณะรัฐมนตรีพิจารณาให้ความเห็นชอบ
ผู้ได้รับสิทธิดำเนินโครงการครัวการบินตามที่คณะกรรมการพิจารณาคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการเสนอแล้ว
ปัจจุบันสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินยังไม่ได้สรุปผลการพิจารณาให้ ทอท. ทราบแต่อย่างใด

6.4.3
 กรณีร้องเรียนเกี่ยวกับการคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานในโครงการคลังสินค้าและโครงการอุปกรณ์บริการภาคพื้น
และสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการซ่อมบำรุง

เมื่อวันที่ 21 มกราคม 2547
สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินได้มีหนังสือถึงกระทรวงคมนาคมเพื่อขอให้ชี้แจงข้อเท็จจริง
เกี่ยวกับการคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานในโครงการคลังสินค้าและโครงการอุปกรณ์บริการภาคพื้นและสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการซ่อมบำรุงซึ่งมี
WFS-PG Cargo Joint Venture (ภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็นบริษัท ดับบลิวเอฟเอสพีจีคาร์โก้
จำกัด) และ WFS-PG Ramp Joint Venture (ภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็นบริษัท
บริการภาคพื้นการบินกรุงเทพเวิล์ดไวด์ไฟลท์เซอร์วิส จำกัด)
เป็นผู้ได้รับการคัดเลือกให้ดำเนินโครงการดังกล่าว ตามลำดับ
โดยสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินตั้งข้อสังเกตว่าผู้ยื่นข้อเสนอ
ที่ได้รับอนุญาตในโครงการทั้งสองโครงการยื่นข้อเสนอ ไม่ครบถ้วนตามข้อกำหนดของ TOR
ในสาระสำคัญ เช่น ไม่มีการระบุในเอกสารข้อเสนอว่าจะติดตั้งระบบจัดเก็บสินค้าอัตโนมัติภายใน
อาคารคลังสินค้า ทั้งยังมีการตั้งรายรับของโครงการสูงมากกว่าที่ควร
ซึ่งจะมีผลให้ค่าบริการที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิสูงกว่าที่ควรจะเป็น
และมูลค่าของโครงการแต่ละโครงการที่เสนอมีจำนวนไม่ถึงหนึ่งพันล้านบาท
ซึ่งต่ำกว่าเกณฑ์ในเรื่องจำนวนเงินขั้นต่ำที่ต้องนำมาลงทุนตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการให้เอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการในกิจการของรัฐ
พ.ศ. 2535

กระทรวงคมนาคมจึงได้สั่งการให้
ทอท. ในฐานะหน่วยงานผู้รับผิดชอบโครงการดังกล่าวตรวจสอบข้อร้องเรียนและชี้แจงข้อเท็จจริงทั้งหมด
ซึ่งคณะกรรมการพิจารณาคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการได้ชี้แจงว่า TOR
ของโครงการเป็นเพียงตัวอย่างขอบเขตใน

การดำเนินการของโครงการเท่านั้น มิใช่ข้อบังคับเฉพาะเจาะจงในรายละเอียด เนื่องจาก ทอท.
ต้องการให้การดำเนินงานมีความยืดหยุ่น
เพียงพอที่จะให้เอกชนได้ใช้ความรู้ความสามารถอย่างเต็มที่ในการเลือกใช้เทคโนโลยีที่เหมาะสม
ดังนั้น จึงไม่จำเป็นต้องระบุรายการในเอกสารข้อเสนอตามข้อกำหนดของ TOR ทุกประการ
สำหรับประเด็นเรื่องมูลค่าโครงการนั้น ทอท. ได้ชี้แจงว่า
แม้ว่ามูลค่าของโครงการแต่ละโครงการจะมีมูลค่าต่ำกว่าเกณฑ์ที่กำหนด
แต่เนื่องจากกระทรวงการคลังได้เคยให้ความเห็นต่อการดำเนินการคลังสินค้าและโครงการอุปกรณ์บริการภาคพื้นฯ
ไว้ว่า กรณีที่โครงการมีลักษณะของธุรกิจเป็นอย่างเดียวกันและต่อเนื่อง
แม้ว่าแบ่งให้เอกชนหลายรายเข้าร่วมงานโดยทำสัญญาเป็นราย ๆ นั้น
ต้องคิดมูลค่ารวมทั้งหมดของทุกโครงการ โดยถือเป็นโครงการเดียว ดังนั้น
จึงต้องคำนวณมูลค่าการลงทุนรวมของโครงการ ทั้งสองโดยคิดรวมมูลค่าการลงทุนของ บมจ.
การบินไทย ซึ่งเป็นผู้ประกอบการอีกรายหนึ่งด้วย และประเด็นเรื่องสมมติฐานรายรับ
และอัตราค่าบริการนั้นเป็นเพียงข้อเสนอของเอกชนเพียงฝ่ายเดียว ซึ่ง ทอท.
ย่อมสามารถแทรกแซงได้อยู่แล้วหากมีการเรียกเก็บค่าธรรมเนียม และค่าบริการที่ไม่เป็นธรรม ทั้งนี้
ตามสัญญาซึ่ง ทอท. ลงนามกับผู้ได้รับการคัดเลือกให้ดำเนินโครงการทั้งสองดังกล่าวเมื่อวันที่ 11
กุมภาพันธ์ 2547 ทอท. มีสิทธิที่จะพิจารณาและให้ความเห็นชอบต่ออัตราค่าธรรมเนียม
และค่าบริการที่ผู้ได้รับการคัดเลือกสามารถเรียกเก็บได้
ปัจจุบันสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินยังไม่ได้สรุปผลการพิจารณาให้ ทอท. ทราบแต่อย่างใด

6.4.4    กรณีร้องเรียนเกี่ยวกับการคัดเลือกเอกชนเข้าดำเนินกิจการบริหารจัดการพื้นที่กิจกรรมเชิงพาณิชย์
ภายในอาคาร
ผู้โดยสารท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

เมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2548 สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินได้มีหนังสือถึง ทอท.
เพื่อขอทราบข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการคัดเลือก
เอกชนเข้าดำเนินกิจการบริหารจัดการพื้นที่กิจกรรมเชิงพาณิชย์ภายในอาคารผู้โดยสารท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ซึ่ง ทอท. ได้ให้สิทธิแก่
บริษัท คิง เพาเวอร์ อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด เป็นผู้ดำเนินกิจการดังกล่าว มีกำหนดระยะเวลา
10 ปี นับตั้งแต่วันที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ
เนื่องจากมีผู้ร้องเรียนต่อสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินเกี่ยวกับการคัดเลือกเอกชนเข้าดำเนินการ
ตามโครงการดังกล่าวว่า
อาจจะเป็นการขัดต่อพระราชบัญญัติว่าด้วยการให้เอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการในกิจการของรัฐ
พ.ศ. 2535
ซึ่ง ทอท. ได้ชี้แจงข้อเท็จจริงในเรื่องนี้ให้สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินทราบว่า บริษัทที่ปรึกษาซึ่ง
ทอท. ได้ว่าจ้างให้เป็นที่ปรึกษาในการ
กำหนดแนวทางดำเนินงานตามโครงการนี้
ได้สรุปแนวทางการให้สิทธิแก่เอกชนเพื่อประกอบกิจกรรมเชิงพาณิชย์ภายในอาคารผู้โดยสาร
ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิว่ ามีมูลค่าเงินลงทุนตามโครงการทั้งในส่วนของภาครัฐและภาคเอกชน
ไม่เกิน 1,000 ล้านบาท ดังนั้น กรณี
จึงไม่เข้าข่ายที่จะต้องปฏิบัติตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการให้เอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการในกิจการของรัฐ
พ.ศ. 2535 ขณะนี้
เรื่องอยู่ในการดำเนินการเพื่อตรวจสอบข้อเท็จจริงของสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน

6.4.5 คดีปกครองกับผู้รับจ้าง

6.4.5.1 บริษัท คลีน เทคโนโลยี จำกัด ผู้ฟ้องคดี ยื่นฟ้อง ทอท. เป็นจำเลยต่อศาลปกครองกลาง
เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม 2549
เป็นคดีหมายเลขดำที่ 1393/2549 ว่า ทอท.
บอกเลิกสัญญาจ้างปรับปรุงขยายห้องผู้โดยสารขาออกระหว่างประเทศ (ระยะที่ 1)
ท่าอากาศยานภูเก็ต สัญญาเลขที่ 4CI3–470002 กับผู้ฟ้องคดีโดยไม่ชอบ
โดยผู้ฟ้องคดีเรียกค่าเสียหายจากการที่ ทอท. บอกเลิกสัญญาเป็นเงิน 4,416,000,000.- บาท
พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับตั้งแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ
เมื่อวันที่ 30 กันยายน 2552 ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษาให้ ทอท.ใช้เงินจำนวน
1,645,289.12 บาท (เป็นเงินค่างาน
งวดที่ 4 และ 5 ที่ผู้ฟ้องคดีทำงานไว้
หักค่าเสียหายอันเนื่องมาจากการปฏิบัติผิดสัญญาที่ผู้ฟ้องคดีจะต้องชดใช้ต่อ ทอท. เรียบร้อยแล้ว)
พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไป
จนกว่าจะชำระเสร็จให้แก่ผู้ฟ้องคดี โดยให้ชำระให้แล้วเสร็จภายใน
60 วัน นับแต่วันที่คดีถึงที่สุด ผู้ฟ้องคดียื่นอุทธรณ์ต่อศาลปกครองสูงสุด

ขณะนี้คดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

6.4.5.2 เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2552 บริษัท ไทย แอร์พอร์ตส์ กราวด์ เซอร์วิสเซส จำกัด
(TAGS) ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ต่อศาลปกครองกลาง เป็นคดีหมายเลขดำที่ 698/2552
ขอให้ศาลมีคำสั่งให้ ทอท. ชำระเงินค่าจ้างที่ค้างชำระตั้งแต่งวดที่ 20-31 เป็นเงิน
76,122,851.64 บาท และดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี
ของต้นเงินในแต่ละงวดนับแต่วันผิดนัดจนกว่าจะชำระให้แก่ TAGS เสร็จสิ้น ชดใช้ค่าเสียหายจาก
ความประมาทเลินเล่อทำให้รถเข็นกระเป๋าสูญหายจำนวน 6,134 คัน เป็นเงิน 97,150,800.-
บาท ให้ TAGS เป็นผู้ให้บริการรถเข็นกระเป๋าต่อไปจนกว่าจะครบกำหนดอายุสัญญา
รวมทั้งให้สามารถนำรถเข็นกระเป๋ารูปแบบใหม่มาใช้ทดแทนรถเข็นกระเป๋าที่สูญหาย
พร้อมทั้งเรียกร้องค่าเสียหายเป็นค่าเสียโอกาสในการที่ TAGS จะได้รับจ้างงานต่าง ๆ
จากโครงการในอนาคต เป็นเงิน 2,000,000,000.- ล้านบาท โดยมีประเด็นคำฟ้อง โดยสรุปว่า
การที่ ทอท. ใช้สิทธิบอกเลิกสัญญาและเรียกค่าปรับจาก TAGS เป็นการบอกเลิกสัญญาที่ ไม่ถูกต้อง
และไม่เป็นธรรม โดย TAGS เห็นว่า สาเหตุที่ ทอท. ใช้สิทธิบอกเลิกสัญญาเนื่องจาก TAGS
จัดหารถเข็นกระเป๋ามาให้บริการ ไม่ครบจำนวนตามเงื่อนไขสัญญา
แต่การที่รถเข็นกระเป๋าสูญหายมีสาเหตุมาจากการถูกลักขโมย ซึ่งอยู่นอกเหนือความรับผิดชอบของ
TAGS ตามเงื่อนไขสัญญาจ้างข้อ 8
ประกอบกับการลักขโมยดังกล่าวเกิดขึ้นจากการกระทำโดยจงใจและประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงของ
ทอท. และบริษัทจัดจ้างหรือซึ่งอยู่ภายใต้ความรับผิดชอบของ ทอท.
ซึ่งเป็นเหตุสุดวิสัยและเป็นความบกพร่องในเรื่องมาตรการการรักษาความปลอดภัยของ ทอท. ดังนั้น
TAGS จึงไม่ต้องรับผิดชอบตามเงื่อนไขสัญญา ทั้งนี้ ทอท. ได้ยื่นคำให้การเรียบร้อยแล้ว

TAGS
ได้ยี่นคำร้องขอถอนฟ้องและศาลอนุญาตให้ถอนฟ้องและจำหน่ายคดีออกจากสารบบความเมื่อวันที่ 19
พฤศจิกายน 2552

6.4.6
คดีปกครองเกี่ยวกับพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบด้านเสียงจากการดำเนินการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

1.  เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 2549 นางจุฑารัตน์ จันทร ผู้ฟ้องคดี เจ้าของบ้านเลขที่ 173/101
    หมู่ที่ 4 หมู่บ้านร่มฤดี ถนนร่มเกล้า แขวง

คลองสามประเวศ เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร ได้ยื่นฟ้อง คณะรัฐมนตรีที่ 1 กับพวกรวม 6
คน ทอท. เป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ 4 ต่อศาล ปกครองกลาง คดีหมายเลขดำที่ 1770/2549 ว่า
ภายหลังจากที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิได้เปิดดำเนินการเมื่อวันที่ 28 กันยายน 2549
ได้ก่อให้เกิดมลพิษทางด้านเสียง กล่าวคือ
ในแต่ละวันเครื่องบินจะบินขึ้นลงผ่านบ้านพักของผู้ฟ้องคดีประมาณ 700-1,000 เครื่อง เท่ากับ ทุก
ๆ

2-3 นาทีจะมีเครื่องบินขึ้นลงผ่านบ้านพักของผู้ฟ้องคดีทุกวัน ก่อให้เกิดเสียงในระดับ 80-100
เดซิเบล ทำให้เกิดความเสียหายแก่ทรัพย์สิน และส่ง ผลกระทบต่อบุคคลในครอบครัวของผู้ฟ้องคดี
จึงเรียกร้องให้ ทอท. ชดใช้ค่าเสียหาย
หรือบรรเทาผลร้ายโดยการรับซื้อที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างของผู้ฟ้องคดีในราคา 10,494,620.- บาท
ขอให้ชดใช้ค่ารักษาพยาบาลที่นายนิพนธ์ จันทร (สามีผู้ฟ้องคดี) ได้รับความเจ็บป่วย เป็นเงิน
153,687.- บาท และขอให้บรรเทาผลร้ายแก่ผู้ฟ้องคดีไว้ชั่วคราว
โดยผู้ฟ้องคดีจะเช่าที่อยู่ใหม่เพื่ออยู่อาศัยเป็นการชั่วคราว และให้ชำระ ค่าเช่าเป็นเงินจำนวน
80,000.- บาท นับตั้งแต่เดือน พฤศจิกายน 2549 เป็นต้นไปจนกว่าคดีจะถึงที่สุด

6.4.6.2 เมื่อวันที่ 20 มีนาคม 2550 นายเกรียงศักดิ์ สุวรรณศรี ผู้ฟ้องคดี เจ้าของบ้านเลขที่
141/69 หมู่บ้านพูนสุข หมู่ที่ 7 ซอยศรีวารีน้อย ถนนบางนา-ตราด กิโลเมตรที่ 19 ตำบลบางโฉลง
อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ได้ยื่นฟ้อง นายกรัฐมนตรี ที่ 1 กับพวกรวม 6 คน

ผู้ถูกฟ้องคดี ทอท. เป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ 6 ต่อศาลปกครองกลาง คดีหมายเลขดำที่ 2134/2549 ว่า
ได้รับความเดือดร้อนจากการที่ ทอท. มิได้สั่งการ ควบคุม กำกับดูแล
และวางแผนให้มีการอนุญาตการเปิดใช้สนามบินสุวรรณภูมิ การให้มีการบินเพื่อการพาณิชย์ อีกทั้ง
ไม่ปฏิบัติตามกฎหมายในการควบคุมมลพิษทางอากาศที่เกิดขึ้น
เมื่อมีอากาศยานบินขึ้นลงเป็นจำนวนมาก ทำให้เกิดมลพิษทางเสียง ควัน ไอเสีย ละอองน้ำมัน
และฝุ่นละอองทางอากาศ ทำให้ผู้ฟ้องคดีได้รับผลกระทบทางกาย และจิตใจ
ไม่สามารถใช้ชีวิตเป็นปกติสุขได้และได้รับเสียงรบกวนจากอากาศยาน

6.4.6.3 เมื่อวันที่ 23 เมษายน 2550 นายสมิตร กิจจาหาญ ผู้ฟ้องคดี เจ้าของบ้านเลขที่ 95/63
หมู่ที่ 3 ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี
จังหวัดสมุทรปราการ ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ที่ 1 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ที่ 2 ผู้ถูกฟ้องคดี
ต่อศาลปกครองกลาง คดีหมายเลขดำ
ที่ 794/2550 ว่า เป็นผู้ได้รับผลกระทบด้านเสียงจากการเปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ทำให้บ้านของผู้ฟ้องคดีได้รับผลกระทบมลพิษ

ทางเสียงอย่างรุนแรง ทำให้เกิดคราบน้ำมัน ฝุ่นละออง มลพิษต่าง ๆ และความสั่นสะเทือน
ทำให้อุปกรณ์เสียหายโดยเกิดเสียงดังรบกวน ความเป็นอยู่การประกอบอาชีพ
ทำให้เกิดความทุกข์ทรมานทางร่างกายและเกิดการเจ็บป่วย เกิดมลพิษทางอากาศ
โดยมีกลิ่นเหม็นของ ไอเสียจากเครื่องบิน ซึ่งบินผ่านบ้านพักอาศัยเฉลี่ยประมาณ 76
เที่ยวบิน/ชั่วโมง จึงขอให้ศาลมีคำสั่งให้ ทอท. รับซื้อที่ดินและสิ่งปลูกสร้างของ
ผู้ฟ้องคดีตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2550 ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 วัน
นับตั้งแต่วันที่ศาลมีคำพิพากษาและขอให้ศาลพิจารณาคุ้มครอง
โดยสั่งให้ผู้ถูกฟ้องคดีห้ามมิให้เครื่องบินขึ้นลงผ่านบริเวณของผู้ฟ้องคดีในช่วงเวลาระหว่าง 22.00
น. จนถึง 06.00 น. จนกว่า ทอท. จะได้ซื้อที่ดินของผู้ฟ้องคดีให้เรียบร้อย
เมื่อวันที่ 16 กันยายน 2553 ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษายกฟ้อง

6.4.6.4 เมื่อวันที่ 7 กันยายน 2550 เรือโทสายันต์ สุโขพืช ผู้ฟ้องคดี เจ้าของบ้านเลขที่
282/265 (หมู่บ้านนันทนาการ์เด้น) ถนนเทพารักษ์
หมู่ที่ 10 ซอย 27 ตำบลบางปลา อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ที่ 1
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ที่ 2
กรมควบคุมมลพิษที่ 3 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่ 4 และ
กรมการขนส่งทางอากาศที่ 5 ผู้ถูกฟ้องคดี
ต่อศาลปกครองกลาง คดีหมายเลขดำที่ 1699/2550 ว่าเป็นผู้ได้รับผลกระทบมลพิษทางเสียง
กล่าวคือ ในขณะเครื่องบินบินผ่านจะทำให้
จอเครื่องรับโทรทัศน์สั่นไหวไม่ได้ยินเสียงเครื่องรับโทรทัศน์ เนื่องจากเครื่องบินบินผ่านทุก ๆ 1
นาที
ทำให้เกิดอาการเครียดไม่สามารถพักผ่อนจากการดูข่าวสารหรือรายการบันเทิงทางโทรทัศน์ได้โดยปกติ
ซึ่งมีผลต่อการปฏิบัติงาน และมีผลกระทบต่อครอบครัว ไม่สามารถดำรงชีวิตได้โดยปกติสุข
จึงขอให้ศาลมีคำสั่งให้ ทอท. จ่ายเงินค่าชดเชยให้แก่ผู้ฟ้องคดีเป็นจำนวนเงิน 600,000.- บาท
เพื่อนำไปปรับปรุงที่อยู่อาศัยเพื่อให้อยู่ในสภาพที่สามารถป้องกันเสียงรบกวนได้ดีภายใน 30 วัน
นับแต่วันที่ศาลมีคำพิพากษาถึงที่สุด
และขอให้ผู้ถูกฟ้องคดีทั้งห้าร่วมกันแก้ไขปัญหาความเดือดร้อนของประชาชนชาวหมู่บ้านนันทนาการ์เด้น
ให้แล้วเสร็จภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ศาลมีคำพิพากษาถึงที่สุด

6.4.6.5 เมื่อวันที่ 24 กันยายน 2550 นางจันทิรา ลือสกุล ผู้ฟ้องคดี เจ้าของบ้านเลขที่ 92/78
(หมู่บ้านธนาซิตี้) ถนนบางนา – ตราด
กม.14 ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ได้ยื่นฟ้อง ทอท.
ต่อศาลปกครองเป็นคดีหมายเลขดำที่ 1816/2550 ว่า
ผู้ฟ้องคดีซื้อบ้านมาเมื่อปี พ.ศ. 2532 ซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของบริเวณทางวิ่งอยู่ห่างจากปลายทางวิ่ง
2-3 กิโลเมตร ได้รับเสียงดังรบกวนจาก
อากาศยานประมาณ 90 เดซิเบล ทำให้นอนไม่หลับ เครียดทั้งครอบครัว
รวมทั้งทำให้มูลค่าบ้านของผู้ฟ้องคดีมีมูลค่าลดลง ไม่สามารถ
นำไปเป็นหลักทรัพย์ในการค้ำประกันกับสถาบันการเงินได้ และหากจะขายก็ไม่มีผู้ที่จะซื้อ นอกจากนี้
ภายหลังจากฝนตกจะมีคราบน้ำมันสีดำติดอยู่บนหลังคาบ้าน น่ากลัว
และเกรงว่าจะเป็นอันตรายต่อสุขภาพรวมถึงอุบัติเหตุที่สามารถเกิดขึ้นได้
โดยบ้านของผู้ฟ้องคดีอยู่ในพื้นที่ NEF 30 - 40 ซึ่ง ทอท. ไม่มีนโยบายที่จะรับซื้อ
เพียงแต่จะซ่อมให้ ซึ่งไม่ตรงกับความต้องการของผู้ฟ้องคดีจึงขอให้ศาลมีคำสั่งให้ ทอท.
รับซื้อบ้านและที่ดินของผู้ฟ้องคดีในราคาที่เป็นธรรมและทำให้ผู้ฟ้องคดีสามารถนำเงินไปซื้อบ้าน
และที่ดินใหม่เพื่ออยู่อาศัยในสภาพเท่าเดิมหรือดีกว่าเดิม รวมเป็นเงิน 76,000,000.- บาท
ค่าเดือดร้อนทุกข์ทรมานใจและกายของคนในครอบครัว 1,900,000.- บาท รวมเป็นเงิน
77,900,000.- บาท และดอกเบี้ยจากเงินทั้งหมดในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี
นับแต่วันฟ้องจนถึงวันชำระเสร็จ

6.4.6.6 เมื่อวันที่ 26 กันยายน 2550 บริษัท เอื้อรดี จำกัด ผู้ฟ้องคดี ได้ยื่นฟ้อง ทอท.
ผู้ถูกฟ้องคดี ต่อศาลปกครองกลาง คดีหมายเลขดำที่
1844/2550 ว่า ผู้ฟ้องคดีเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์บ้านพร้อมที่ดิน และที่ดินจัดสรรจำนวนหลายแปลง
ตั้งอยู่ในหมู่บ้านร่มฤดี แขวงคลองสาม (คลองประเวศบุรีรมย์ฝั่งเหนือ) เขตลาดกระบัง (แสนแสบ)
กรุงเทพมหานคร ซึ่งได้รับอนุญาตให้จัดสรรที่ดินบริเวณดังกล่าวเมื่อ พ.ศ. 2540
และจากการเปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเป็นเหตุให้บ้านพร้อมที่ดินจำนวน 7 หลัง
ที่ดินเปล่าจำนวน 50 แปลง ที่ดินสนามเด็กเล่น และที่ดินสร้างบ่อน้ำบาดาลเสื่อมราคา
เสื่อมประโยชน์ ไม่เหมาะสมที่จะใช้สอยเป็นที่อยู่อาศัย
หรือประกอบกิจการบางประเภทที่ต้องการความสงบ
เนื่องจากบ้านของผู้ฟ้องคดีต้องเผชิญมลภาวะทางเสียงและได้รับมลพิษทางอากาศ คราบเขม่า
และคราบน้ำมันจากเครื่องยนต์ของเครื่องบิน จึงขอให้ศาลมีคำสั่งให้ ทอท.
ชดเชยความเดือดร้อนจากปัญหามลภาวะทางเสียง โดยให้
ทอท.หยุดประกอบกิจการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ หรือให้ ทอท.ชดเชยค่าเสียหายแก่ผู้ฟ้องคดี
เป็นเงิน 124,819,112.05.- บาท และชำระดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงิน
116,133,000.- บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่า ทอท. จะชำระเสร็จสิ้น
รวมทั้งค่าฤชาธรรมเนียมศาลแทนผู้ฟ้องคดี

6.4.6.7 เมื่อวันที่ 26 กันยายน 2550 นายธนวุฒิ อภิญรัตน์ภิญโญ ที่ 1 กับพวกรวม 63 คน
เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดิน เจ้าของกรรมสิทธิ์ห้องชุด และผู้อยู่อาศัย (โครงการธนาซิตี้) ที่อยู่ใน
ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ได้ยื่นฟ้องรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ที่
1 กระทรวงคมนาคม ที่ 2 ทอท. ที่ 3 บริษัท วิทยุการบินแห่งประเทศไทย จำกัด ที่ 4 และ
กรมการขนส่งทางอากาศ ที่ 5 ผู้ถูกฟ้องคดีต่อศาลปกครอง เป็นคดีหมายเลขดำที่ 1845/2550 ว่า
ผู้ฟ้องทั้ง 63 คน เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดิน เจ้าของกรรมสิทธิ์ห้องชุด และผู้อยู่อาศัย
(โครงการธนาซิตี้) ที่อยู่ในตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ
โดยโครงการธนาซิตี้เริ่มดำเนินการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2532 และเสร็จสิ้นในปีพ.ศ. 2540
ซึ่งมีการทยอยโอนกรรมสิทธิ์ให้แก่ผู้ซื้อรวมทั้ง ผู้ฟ้องคดี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540 เป็นต้นมา
ต่อมาเมื่อวันที่ 28 กันยายน 2549 ทอท. โดยความเห็นชอบของผู้ถูกฟ้องที่ 1 ที่ 2
และคณะรัฐมนตรีได้เปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิโดยละเลยผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม
ผลกระทบต่อสุขภาพ และสิทธิพื้นฐานของผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน
มิได้ดำเนินการตามพระราชบัญญัติส่งเสริม และรักษาสุขภาพสิ่งแวดล้อม พ.ศ. 2535
ทำให้เกิดความเสียหายต่อสุขภาพ อนามัย และทรัพย์สินของผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน
โดยปราศจากอำนาจตามกฎหมายดังนี้

1. พื้นที่เป็นพื้นที่ที่ไม่เหมาะสมกับสภาพท่าอากาศยานในปัจจุบัน
เป็นเหตุให้เกิดมลพิษทางเสียงรบกวนการอยู่อาศัย

2. ผู้ถูกฟ้องคดีทั้ง 5
ไม่ปฏิบัติตามรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมที่จัดทำขึ้นตามพระราชบัญญัติส่งเสริม
และรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. 2535

3. การเปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิของ ทอท. ทำให้ผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน
ได้รับความเดือดร้อนรำคาญ เป็นการละเมิด
สิทธิของผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน โดยที่ ทอท. ปราศจากอำนาจที่จะทำได้ตามกฎหมาย

4. มติคณะรัฐมนตรีวันที่ 29 พฤษภาคม 2550 ทำให้ผู้ฟ้องคดีที่ 1 ถึงที่ 18
เสียสิทธิที่จะได้รับการแก้ไขเยียวยาความเสียหายตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน
2549 อันเนื่องมาจากการปฏิบัติหน้าที่ล่าช้า เลือกปฏิบัติไม่เป็นธรรม มติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 29
พฤษภาคม 2550 จึงเป็นมติที่ไม่ชอบ

ผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน จึงขอให้ศาลมีคำพิพากษา ดังนี้

1. ให้ผู้ถูกฟ้องคดีทั้ง 5
ร่วมกันหรือแทนกันประกาศห้ามให้อากาศยานขึ้นลงบริเวณท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ใช้เส้นทางการบิน
ขึ้นลงผ่านที่พักของผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน หรือทำการอื่นใดทำให้เกิดความเดือดร้อนรำคาญ
หรือความเสียหายแก่ร่างกาย จิตใจ และทรัพย์สินของผู้ฟ้องทั้ง 63 คน
หากไม่สามารถดำเนินการได้ไม่ว่าด้วยเหตุใด ให้ผู้ถูกฟ้องคดีทั้ง 5 ร่วมกัน หรือแทนกัน
แก้ไขความเสียหายที่ผู้ฟ้องทั้ง 63 คน ได้รับ
โดยการซื้อหรือชดใช้ราคาทรัพย์หรือปรับปรุงซ่อมแซมที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้าง ของผู้ถูกฟ้องที่ 1 ถึงที่
18 ให้เสร็จสิ้นภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ศาลมีคำพิพากษา

2. ให้ผู้ถูกฟ้องคดีทั้ง 5 ร่วมกันหรือแทนกันชดใช้ค่าเสียหายที่เกิดขึ้นแก่สุขภาพอนามัย
ทั้งทางร่างกาย จิตใจ และทรัพย์สิน
ของผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน

6.4.6.8 เมื่อวันที่ 27 กันยายน 2550 นายเกษม จุนถาวรปรีชา ผู้ฟ้องคดี
เจ้าของกรรมสิทธิ์อาคารชุดเลขที่ 306/210-211 หมู่บ้านโนเบิลพาร์ค หมู่ที่ 11 ตำบลบางพลีใหญ่
อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ที่ 1 กระทรวงคมนาคม ที่ 2
กรมขนส่งทางอากาศ ที่ 3 กรมควบคุมมลพิษ ที่ 4 และกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
ที่ 5 ผู้ถูกฟ้องคดี ต่อศาลปกครองกลาง คดีหมายเลขดำที่ 1860/2550 ว่า
บ้านของผู้ฟ้องคดีอยู่ในเขตพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบทางด้านเสียง NEF 30–40
อันมีผลสืบเนื่องมาจากการเปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
เป็นเหตุให้บ้านของผู้ฟ้องคดีได้รับมลพิษทางอากาศ ฝุ่น ควัน และละอองน้ำมันเป็นอันมาก
และมีผลทำให้ภรรยาของผู้ฟ้องคดีนั้นป่วย และ ต้องเสียค่ารักษาพยาบาลตลอดมา
จึงขอให้ศาลมีคำสั่งให้ ทอท. รับซื้อที่อยู่อาศัยของผู้ฟ้องคดีเป็นเงิน 2,500,000.- บาท
ตามมติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2549 ตลอดจน ค่าเสียหายอื่น ๆ
และค่าฤชาธรรมเนียม รวมทั้งดอกเบี้ยที่เกิดขึ้นภายใน 30 วัน นับแต่ศาลมีคำพิพากษา

6.4.6.9 เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน 2550 นางสันสนีย์ จันทร์หัสดี ผู้ฟ้องคดี
เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างเลขที่ 109/475 หมู่บ้าน บุศรินทร์ หมู่ที่ 11
ถนนเทพารักษ์ ซอยธนสิทธิ์ ตำบลบางปลา อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ที่
1 กระทรวงคมนาคม ที่ 2 กรมขนส่งทางอากาศ ที่ 3 กรมควบคุมมลพิษ ที่ 4
และกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ที่ 5 ผู้ถูกฟ้องคดี ต่อศาลปกครองกลาง
คดีหมายเลขดำที่ 1833/2550 ว่า บ้านของผู้ฟ้องคดีอยู่ในเขตพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบทางด้านเสียง
NEF 30 - 40 อันมีผล สืบเนื่องมาจากการเปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
เป็นเหตุให้บ้านของผู้ฟ้องคดีต้องเผชิญมลภาวะทางเสียง และได้รับมลพิษทางอากาศ ฝุ่น ควัน
และละอองน้ำมันในอากาศ จากเวลาที่ผ่านมา ทอท.ยังคงละเลย และเพิกเฉย
รวมทั้งปฏิบัติหน้าที่ล่าช้าเกินสมควร จนเป็นเหตุให้ ผู้ฟ้องคดีป่วย
และต้องเสียค่ารักษาพยาบาลตลอดมา จึงขอให้ศาลมีคำสั่งให้
ทอท.ชดเชยความเดือดร้อนจากปัญหามลภาวะทางเสียงโดย รับซื้อที่อยู่อาศัยของผู้ฟ้องคดีเป็นเงิน
14,000,000.- บาท เพื่อนำไปซื้อที่อยู่อาศัยใหม่ ตลอดจนค่ารักษาพยาบาลและค่าเช่าที่อยู่อาศัย
ในกรณีที่ผู้ฟ้องไม่สามารถทนอยู่อาศัยได้และค่าฤชาธรรมเนียม รวมทั้งดอกเบี้ยที่เกิดขึ้นภายใน 30
วัน นับแต่ศาลมีคำพิพากษา

6.4.6.10 เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2550 นายสนั่น วรสุขศรี ที่ 1 กับพวกรวม 359 คน
ผู้ฟ้องคดี เป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ในที่ดิน หรือมีสิทธิ
ครอบครองที่ดิน และมีบ้านพักอาศัยอยู่ในชุมชน บ้านเคหะนคร บ้านลาดกระบังการ์เด้นท์ บ้านรื่นสุข
บ้านร่มฤดี บ้านสราญวงศ์ ชุมชนวัด บำรุงรื่น แขวงลาดกระบัง เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร
ชุมชนในตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ
และชุมชนอื่นทั้งทางทิศเหนือและทิศต่าง ๆ โดยรอบของสนามบินสุวรรณภูมิ ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ที่ 1
อธิบดีกรมการขนส่งทางอากาศ ที่ 2 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ที่ 3 อธิบดีกรมควบคุมมลพิษ
ที่ 4 และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ที่ 5 ผู้ถูกฟ้องคดี
ต่อศาลปกครองกลาง เป็นคดีหมายเลขดำที่ 2193/2550 ว่า

1. ผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน
เข้ามาตั้งถิ่นฐานเป็นระยะเวลาหลายสิบปีจึงถือเป็นชุมชนที่ได้รับความคุ้มครองตามรัฐธรรมนูญ
แห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2550 และตามพระราชบัญญัติสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2550
โดยผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน
และชาวบ้านโดยทั่วไปเชื่อโดยสุจริตว่าจะไม่มีการก่อสร้างสนามบินในบริเวณดังกล่าว จึงได้เลือกซื้อ
เช่าที่ดิน ปลูกสร้างบ้านพักอาศัยในบริเวณที่อยู่ใกล้กับที่ดิน
ที่ถูกเวนคืนตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตเวนคืน

2. ทอท. ได้จัดทำรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อมโดยไม่ให้ผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน
และชาวบ้านที่อาจได้รับผลกระทบ
มีส่วนร่วมในการรับฟังความคิดเห็น และทำประชาพิจารณ์ก่อนเริ่มโครงการ แต่ ทอท.
ใช้วิธีเลือกรับฟังความคิดเห็น และทำประชาพิจารณ์
เฉพาะกลุ่มบุคคลที่ได้รับผลประโยชน์จากโครงการ ถือเป็นการทำประชาพิจารณ์ที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย
อีกทั้งรายงานวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม (EIA) ของ ทอท.
ที่เสนอขออนุมัติและได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ
เป็นการศึกษาเฉพาะกรณี ทางวิ่งที่ 1 และ 2 เท่านั้น เพื่อเสนอรออนุมัติการก่อสร้างทางวิ่งที่ 3
และ 4 ควบคู่กันไป โดยไม่ได้จัดทำรายงานวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม
ถือเป็นการจัดทำรายงานวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อมจากการเปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย
มีเจตนาปกปิดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมโครงการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเต็มรูปแบบ ดังนั้น การเปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิของ
ทอท. จึงเป็นการกระทำที่ขัดต่อกฎหมาย และการก่อสร้างทางวิ่งที่ 3 และ 4
โดยไม่ได้จัดทำรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อมข้างต้นจึงขัดต่อรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
พ.ศ. 2550

3.
ทอท.ได้เปิดให้บริการสนามบินโดยไม่ได้มีการย้ายประชาชนที่อยู่ในแนวเขตพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบด้านเสียงรุนแรงที่ระดับ
NEF มากกว่า 40 ขึ้นไป
ออกนอกพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบก่อนเปิดดำเนินการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิไม่น้อยกว่า 5 เดือน
อันเป็นการทำผิดเงื่อนไขในการได้รับอนุญาตให้เปิดใช้สนามบินตามที่ผู้ถูกฟ้องที่ 2 อนุญาต
นับแต่วันที่เปิดใช้สนามบินสุวรรณภูมิ ผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน
และชาวบ้านที่อยู่ในชุมชนโดยรอบสนามบินได้รับความเดือดร้อนอย่างยิ่งจากเสียงรบกวนของเครื่องบินขึ้นลงตลอด
24 ชั่วโมง บ้านเรือนได้รับความเสียหายจากการสั่นสะเทือนของเสียง ทำให้หลังคาบ้าน
ผนังอาคารแตกร้าว และทรุดตัว บางครั้งวัตถุจากเครื่องบินตกใส่หลังคาบ้าน ผู้ฟ้องคดีทั้ง 359
คนและชาวบ้านต้องเสื่อมสุขภาพอนามัยทั้งร่างกายและจิตใจ

4. ทอท. ละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ หรือการปฏิบัติหน้าที่ที่กฎหมายกำหนดล่าช้าเกินสมควร กล่าวคือ
ทอท. กระทำละเมิดตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อม พ.ศ. 2535
ละเมิดสิทธิของชุมชนตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2550
ก่อให้เกิดความรำคาญตามพระราชบัญญัติสาธารณสุข พ.ศ. 2540
และทำให้เสื่อมสุขภาพตามพระราชบัญญัติสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2550

6.4.6.11 เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2551 นายประจวบ วรรณพฤกษ์ ผู้ฟ้องคดี
เจ้าของกรรมสิทธิ์ในที่ดินและบ้านเลขที่ 95/28 หมู่ 3
ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ผู้ถูกฟ้องคดี
ต่อศาลปกครองกลาง คดีหมายเลขดำที่ 784/2551
ว่าบ้านของผู้ฟ้องคดีได้รับผลกระทบด้านเสียงจากการเปิดดำเนินการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
และบ้านของผู้ฟ้องคดีอยู่ในหลักเกณฑ์
ตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2550 เรื่อง
หลักเกณฑ์ในการประเมินอาคารที่พักอาศัยของผู้ที่ได้รับผลกระทบด้านเสียงของ
ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ซึ่งมติดังกล่าวระบุให้พื้นที่ในเขต NEF 30-40
ให้ผู้ถูกฟ้องคดีสนับสนุนการปรับปรุงอาคาร และสิ่งปลูกสร้าง โดยการตรวจวัดเสียงรบกวน (L₉₀)
หากพบว่าโครงการทำให้มีระดับเสียงรบกวน (L₉₀) เกิน 10 เดซิเบล (เอ) ซึ่ง ทอท.
มีพฤติการณ์กระทำละเมิด หรือความรับผิดชอบอย่างอื่นของหน่วยงานทางปกครอง
หรือเจ้าหน้าที่ของรัฐ อันเกิดจากการใช้อำนาจตามกฎหมาย หรือจากกฎ คำสั่ง
หรือจากการละเลยต่อหน้าที่ หรือจากการปฏิบัติหน้าที่ล่าช้าเกินสมควร
จึงขอให้ศาลพิพากษาให้ผู้ถูกฟ้องคดีประเมินค่าใช้จ่าย และ
จ่ายค่าชดเชยให้แก่ผู้ฟ้องคดีตามหลักเกณฑ์ที่คณะรัฐมนตรีได้มีมติไว้เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2550
และให้ผู้ถูกฟ้องคดีรับผิดชอบจ่ายดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี
ของยอดเงินค่าชดเชยตามหลักเกณฑ์ที่จะประเมินได้ให้แก่ผู้ฟ้องคดี
โดยนับระยะเวลาคิดดอกเบี้ยตั้งแต่วันยื่นฟ้องคดีไปจนถึงวันที่ชำระเงินค่าชดเชยจริงตามคำสั่งศาล

6.4.6.12 เมื่อวันที่ 19 กันยายน 2550 นายประสิทธิ์ พฤกษาพรพงศ์ ที่ 1 กับพวก 35 คน โจทก์
ผู้เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ห้องชุดบางส่วนในอาคารสูง 16 ชั้น อาคารชุดเลขที่ 1 - 6
อาคารชุดเพรสทีจ คอนโดมิเนียม (บริษัท ธนายง จำกัด) ทะเบียนอาคารชุด เลขที่ 1/2538
ซึ่งปลูกอยู่บนที่ดินโฉนดเลขที่ 608079 ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ
ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ที่ 1 บริษัท ท่าอากาศยานสากลกรุงเทพแห่งใหม่ จำกัด ที่ 2
กรมการขนส่งทางอากาศ ที่ 3 กระทรวงคมนาคม ที่ 4 และ กระทรวงการคลัง ที่ 5 จำเลย
ต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้ เป็นคดีหมายเลขดำที่ 8705/2550 ว่า เมื่อประมาณต้นปี 2550
จำเลยทั้งห้าได้ร่วมกันจัดการให้เครื่องบินโดยสารบินขึ้นลงท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ซึ่งเป็นสถานที่ใกล้กับที่พักอาศัยของโจทก์ทั้ง 35 คน
การขึ้นลงของเครื่องบินดังกล่าวทำให้เกิดเสียงดังมากโดยค่าเฉลี่ยของเสียงดังเกิน 70 เดซิเบล
ซึ่งเป็นค่าเฉลี่ยต่อวันและในบางครั้งมีเสียงดังเกินกว่า 100 เดซิเบล
ทำให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพของโจทก์ทั้ง 35 คน
การกระทำดังกล่าวของจำเลยทั้งห้าเป็นการทำละเมิดต่อโจทก์ ทั้ง 35 คน ให้ได้รับความเสียหาย
โดยโจทก์ทั้ง 35 คน
ขอให้ศาลมีคำสั่งให้จำเลยทั้งห้าดำเนินการป้องกันไม่ให้เครื่องบินโดยสารบินผ่านที่พักอาศัยของโจทก์ทั้ง
35 คน หากไม่อาจดำเนินการได้ให้ร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายเป็นเงินวันละ 2,000,000.- บาท
นับแต่วันถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยทั้งห้าจะดำเนินการป้องกันมิให้เครื่องบินโดยสารบินผ่านที่พักอาศัยของโจทก์ทั้ง
35 คน ได้

6.4.7 คดีแพ่งเกี่ยวกับพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบด้านเสียงจากการดำเนินการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

6.4.7.1 เมื่อวันที่ 12 มกราคม 2552 พ.ต.ท. วัชรพงศ์ เจริญพร ที่ 1 และ นางไฮดีปาร์ค
เจริญพร ที่ 2 โจทก์ เจ้าของบ้านเลขที่ 120/159 หมู่ 4 ถนนบางนา – ตราด ตำบลบางโฉลง
อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ (เจ้าของโครงการหมู่บ้านธนาซิตี้) ได้ยื่นฟ้อง ทอท. จำเลย
ต่อศาลแขวงสมุทรปราการ เป็นคดีหมายเลขดำที่ 36/2552 ว่า
โจทก์ทั้งสองได้ปลูกบ้านอยู่อาศัยมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543 จำเลยดำเนินกิจการสนามบินเมื่อวันที่ 28
กันยายน 2549
ทำให้พื้นที่รอบสนามบินได้รับผลกระทบทางเสียงอย่างรุนแรงทำให้ที่ดินของโจทก์ทั้งสองได้รับผลกระทบเป็นเสียงแหลมดังและเสียงที่เกิดความสั่นสะเทือน
ที่มีค่าระดับเสียงสูงสุดเกิน 115 เดซิเบล และค่าระดับเสียงเฉลี่ย 24 ชั่วโมง เกิน 70
เดซิเบลเอ ซึ่งไม่เป็นไปตามประกาศคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ ฉบับที่ 15 พ.ศ. 2540
ในเรื่องกำหนดเสียงมาตรฐานระดับเสียงโดยทั่วไป ทำให้โจทก์ทั้งสองไม่สามารถอาศัยอยู่ ณ
ที่ดินของโจทก์ได้ การดำเนินกิจการของ ทอท. ในแต่ละวันจึงเป็นการกระทำละเมิด โดยจงใจ
ที่มีเจตนาชั่วร้าย แสวงหาผลกำไรบนความเดือดร้อนของผู้อื่น
และทำให้ที่ดินของโจทก์คงเหลือประโยชน์เพียงใช้เป็นที่เก็บของใช้ ในชีวิตประจำวันเท่านั้น
ซึ่งการกระทำของ ทอท. ทำให้โจทก์ทั้งสองได้รับความเสียหาย โจทก์จึงขอให้ศาลมีคำพิพากษา ให้
ทอท. ชดใช้เงินจำนวน 260,000.- บาท และดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี จากเงินต้น
260,000.- บาท นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสอง

เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2552 ศาลได้มีคำพิพากษายกฟ้องโจทก์ทั้งสอง
เนื่องจากโจทก์ทั้งสองยอมรับว่า ได้ก่อสร้างบ้านพักอาศัยเลขที่ 120/159 หมู่ที่ 4 ตำบลบางโฉลง
อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ซึ่งตั้งอยู่บนโฉนดที่ดินเลขที่ 83396 มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543
จึงเป็นการปลูกสร้างในเขตปลอดภัยในการเดินอากาศ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่
ตามมาตรา 59 แห่ง พ.ร.บ. การเดินอากาศ พ.ศ. 2497
จึงเป็นเรื่องที่โจทก์ทั้งสองสมัครใจเข้าเสี่ยงภัยหรือยอมเข้ารับความเสียหายที่จะเกิดขึ้นโดยหลักของกฎหมาย
“ความยินยอมไม่เป็นละเมิด” ดังนั้น การดำเนินธุรกิจตามวัตถุประสงค์ของ ทอท.
ที่สนามบินสุวรรณภูมิซึ่งมีกฎหมายรองรับ
จึงไม่ได้เป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์ทั้งสองอันจะต้องรับผิดชดใช้ค่าเสียหาย ตามคดีหมายเลขดำที่
36/2552 คดีหมายเลขแดงที่ 828/2552 ซึ่งเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2552
โจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษา โดยโจทก์อุทธรณ์ว่า ทอท.
ไม่ได้ขอใบรับรองการดำเนินงานจากกรมการขนส่งทางอากาศ
และรัฐไม่เคยประกาศห้ามการเข้ามาใช้ที่ดินโดยรอบสนามบิน
และไม่เคยมีประกาศเตือนภัยจากสนามบินไม่ว่าจะเป็นมลพิษทางเสียงหรือแรงอัดอากาศหรือแรงสั่นสะเทือน
เท่ากับรัฐยอมรับว่าสนามบินไม่ได้ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม ประกอบกับผลการตรวจวัดเสียงของ
ทอท. ไม่เป็นไปตามประกาศคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ
เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม 2553 ศาลอุทธรณ์ภาค 1 ได้มีคำพิพากษายกอุทธรณ์ของโจทก์ทั้ง 2 โจทก์ฎีกา

ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา

6.4.7.2 เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2552 พ.ต.ท. วัชรพงศ์ เจริญพร ที่ 1 และนางไฮดีปาร์ค
เจริญพร ที่ 2 โจทก์ เจ้าของบ้านเลขที่ 120/159 หมู่ 4 ถนนบางนา – ตราด ตำบลบางโฉลง
อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ (เจ้าของโครงการหมู่บ้านธนาซิตี้) ได้ยื่นฟ้อง ทอท.
จำเลยต่อศาลแขวงสมุทรปราการ เป็นคดีหมายเลขดำที่ 162/2552 ว่า
โจทก์ทั้งสองเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ในที่ดิน ตามโฉนดเลขที่ 83396 ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี
จังหวัดสมุทรปราการ และได้อาศัยอยู่ ณ ที่ดินผืนนี้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543 ตามทะเบียนราษฎร์เลขที่
120/159 หมู่ 4 ถนนบางนา – ตราด ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ทอท.
ดำเนินกิจการสนามบินสาธารณะหลายแห่งทั่วประเทศ และเมื่อวันที่ 28 กันยายน 2549
เป็นวันแรกของการดำเนินกิจการสนามบินสุวรรณภูมิ ด้วยเหตุที่กิจการของ ทอท. ที่มีพื้นที่เล็กเกินไป
ทำให้พื้นที่รอบสนามบินได้รับผลกระทบทางเสียงอย่างรุนแรง ซึ่ง ณ ที่ดินของโจทก์
โจทก์ได้รับผลกระทบเป็นเสียงแหลมดัง และเสียงที่ก่อให้เกิดความสั่นสะเทือนที่มี
ค่าระดับเสียงสูงสุดเกิน 115 เดซิเบล และค่าระดับเสียงเฉลี่ย 24 ชั่วโมงเกิน 70 เดซิเบลเอ
ซึ่งไม่เป็นไปตามประกาศคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ ฉบับที่ 15 พ.ศ. 2540
ในเรื่องกำหนดเสียงมาตรฐานระดับเสียงโดยทั่วไป ทำให้โจทก์ทั้งสองไม่สามารถอาศัยอยู่ ณ
ที่ดินของโจทก์ได้ การดำเนินกิจการของจำเลยในแต่ละวันจึงเป็นการกระทำละเมิดโดยจงใจ
ที่มีเจตนาชั่วร้าย แสวงหาผลกำไรบนความเดือดร้อนของผู้อื่น
และทำให้ที่ดินของโจทก์คงเหลือประโยชน์เพียงใช้เป็นที่เก็บของใช้ในชีวิตประจำวันเท่านั้น
ซึ่งการกระทำของจำเลยทำให้โจทก์ทั้งสองได้รับ ความเสียหาย โจทก์จึงขอให้ศาลมีคำพิพากษา ให้
ทอท. ชดใช้เงินจำนวน 300,000.- บาท และดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี จากเงินต้น
300,000.- บาท นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสอง

เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2552 ในวันพิจารณาเพื่อไกล่เกลี่ยให้การแก้ข้อหาแห่งคดีและสืบพยานโจทก์
และจำเลย พนักงาน อัยการเจ้าของคดี
ได้แถลงขอให้ศาลวินิจฉัยชี้ขาดเบื้องต้นในปัญหาข้อกฎหมายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา
24 ว่า คำฟ้องของโจทก์คดีนี้ เป็นฟ้องซ้อนกับคดีหมายเลขดำที่ 36/2552 ที่โจทก์ได้ยื่นฟ้องต่อศาลนี้
โดยศาลได้สอบข้อเท็จจริงแล้ว คดีพอวินิจฉัยได้ จึงมีคำสั่งงดสืบพยานโจทก์ทั้งสองและพยานจำเลย
และพิจารณาคำฟ้องของโจทก์และคำให้การของจำเลยแล้วเห็นว่า การที่โจทก์ทั้งสอง แยกฟ้อง
ทอท. เป็นรายคดี โดยอ้างเหตุละเมิดในแต่ละช่วงเวลาเป็นคราว ๆ ไปนั้น
เป็นการเรียกค่าเสียหายเพิ่มจากการละเมิดต่อเนื่องที่มี
มูลเหตุสืบเนื่องมาจากเหตุละเมิดในคราวแรกทั้งสิ้น และโจทก์ทั้งสองอาจใช้สิทธิเรียกร้องในคดีเดิม
เป็นค่าเสียหายในอนาคตได้อยู่แล้ว แต่กลับมิได้ใช้สิทธิเช่นว่านั้น เมื่อปรากฏว่าในคดีหมายเลขดำที่
36/2552 อยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลนี้ ดังนั้น
การที่โจทก์ทั้งสองนำมูลหนี้ละเมิดรายเดียวกันมาฟ้อง ทอท. เป็นคดีนี้อีก จึงเป็นฟ้องซ้อน
ซึ่งต้องห้ามมิให้ฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 173 วรรคสอง (1)
จึงพิพากษายกฟ้อง ซึ่งเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2552 โจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษา
โดยโจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์มีสิทธิยื่นฟ้องคดี
เนื่องจากเป็นความเสียหายซึ่งเกิดจากการกระทำละเมิดของ ทอท. ระหว่างวันที่ 8 กุมภาพันธ์
2551 ถึงวันที่ 8 มีนาคม 2551 ซึ่งยังไม่เคยยื่น ฟ้องคดีใดมาก่อนเลย ฟ้องของโจทก์ในคดีดังกล่าว
จึงไม่เป็นฟ้องซ้อนกับคดีอื่น โดยเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม 2553 ศาลอุทธรณ์ภาค 1
ได้พิพากษายืนตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นว่า คำฟ้องโจทก์เป็นฟ้องซ้อน โจทก์ฎีกา

ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา

แนวทางการดำเนินการเพื่อต่อสู้คดีในข้อ 6.4.6 และ 6.4.7 ทอท.
ได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดีทุกเรื่องสรุปว่า

(1) พื้นที่บริเวณโดยรอบท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ได้ถูกกำหนดตั้งอยู่ในเขตปลอดภัยในการเดินอากาศที่ประกาศตามความในมาตรา 6 แห่ง พ.ร.บ.
การเดินอากาศ พ.ศ. 2497 แก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา 3 แห่ง พ.ร.บ. การเดินอากาศ (ฉบับที่
5) พ.ศ. 2507 และมาตรา 58 ประกอบกับ มาตรา 98 แห่ง พ.ร.บ. การเดินอากาศ พ.ศ.
2497 ซึ่งได้มีการกำหนดเขตบริเวณใกล้เคียงสนามบินสุวรรณภูมิ จังหวัดสมุทรปราการ
เป็นเขตปลอดภัยในการเดินอากาศตามประกาศกระทรวงคมนาคม ลงวันที่ 12 ธันวาคม 2516
และวันที่ 28 กันยายน 2535 และวันที่ 17 มกราคม 2551
ซึ่งมีผลให้การก่อสร้างหรือแก้ไขเปลี่ยนแปลงอาคารในเขตปลอดภัยในการเดินอากาศต้องขออนุญาตจากอธิบดีกรมการบินพาณิชย์
(กรมการบินพลเรือนในปัจจุบัน) และเงื่อนไขท้ายใบอนุญาตก่อสร้าง หรือปรับปรุงอาคารระบุไว้ว่า
ผู้ได้รับใบอนุญาตต้องยอมรับสภาพอันเกิดจากผลกระทบสิ่งแวดล้อมของท่าอากาศยานแห่งนี้
ซึ่งได้รับความเห็นชอบจากสำนักงานนโยบายและแผนสิ่งแวดล้อมแล้ว

(2) ทอท.
ได้ดำเนินการตามมาตรการป้องกันและลดผลกระทบสิ่งแวดล้อมทางเสียงจากการดำเนินงาน ทสภ.
ตามมติคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ เมื่อวันที่ 10 มีนาคม 2548 และมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่
29 พฤษภาคม 2550 โดยพื้นที่ NEF มากกว่า 40 ให้เจรจาซื้อที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง
(ซึ่งสร้างก่อนปี 2544) กรณีเจ้าของที่ดินและสิ่งปลูกสร้างไม่ประสงค์จะขาย
ต้องสนับสนุนและปรับปรุง หรือติดตั้งวัสดุอุปกรณ์ลดผลกระทบด้านเสียง พื้นที่ NEF 30-40
ให้สนับสนุนการปรับปรุงอาคารและสิ่งปลูกสร้าง โดยตรวจวัดระดับเสียงรบกวน
หากพบว่าโครงการทำให้มีระดับเสียงรบกวน (L₉₀) เกิน 10 เดซิเบล เอ
ประกาศเส้นเสียงกรณีเลวร้ายที่สุดที่เป็นไปได้ คือ กรณีใช้ทางวิ่งที่ 1 และ 2
เต็มความสามารถสูงสุดของจำนวน 76 เที่ยวบินต่อชั่วโมง
เฉพาะการบินลงที่ปลายทางวิ่งฝั่งตะวันตกด้านทิศเหนือ ร้อยละ 80 ของเที่ยวบินทั้งหมด
และการบินลงที่ปลายทางวิ่งฝั่งตะวันออกด้านทิศเหนือร้อยละ 20 ของเที่ยวบินทั้งหมด
ใช้หลักเกณฑ์การประเมินราคาอสังหาริมทรัพย์ ที่ไม่มีการหักค่าเสื่อมราคาและบวกเพิ่มค่าการตลาด
ในทุกพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ

ผลคำพิพากษาในคดีข้อ 6.4.7.1

เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2552 ศาลแขวงสมุทรปราการได้มีคำพิพากษาในคดีหมายเลขดำที่
36/2552 คดีหมายเลขแดงที่
828/2552 พิพากษายกฟ้องคดีของโจทก์ทั้งสอง โดยคำพิพากษาดังกล่าวมีสาระสำคัญสรุปได้ดังนี้

เป็นที่ทราบกันทั่วไปว่าทางราชการได้วางแผนที่จะขยายสนามบินดอนเมืองมาสร้างที่บริเวณสนามบินสุวรรณภูมิ
จึงอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 58 แห่ง พ.ร.บ. การเดินอากาศ พ.ศ. 2497
ออกประกาศกำหนดพื้นที่ใกล้เคียงเป็นเขตปลอดภัยในการเดินอากาศ ลงวันที่ 12 ธันวาคม 2516
วันที่ 28 กันยายน 2535 และวันที่ 17 มกราคม 2551
ซึ่งประกาศดังกล่าวได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้ว แม้จะมีประกาศยกเลิกประกาศฉบับก่อน ๆ
ตามลำดับ แต่พื้นที่ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ
อยู่ในเขตปลอดภัยในการเดินอากาศตลอดมา
และภายในเขตปลอดภัยในการเดินอากาศห้ามมิให้บุคคลใด ก่อสร้าง หรือแก้ไขเปลี่ยนแปลงอาคาร
หรือสิ่งปลูกสร้างอย่างอื่น เว้นแต่ได้รับอนุญาตเป็นหนังสือจากพนักงานเจ้าหน้าที่
เมื่อโจทก์ทั้งสองยอมรับว่า ได้ก่อสร้างบ้านพักอาศัยเลขที่ 120 /159 หมู่ที่ 4 ตำบลบางโฉลง
อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ซึ่งตั้งอยู่บนโฉนดที่ดินเลขที่ 83396 มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543
จึงเป็นการปลูกสร้างในเขตปลอดภัยในการเดินอากาศ
โดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ตามมาตรา 59 แห่ง พ.ร.บ. การเดินอากาศ พ.ศ.
2497 จึงเป็นเรื่องที่โจทก์ทั้งสองสมัครใจเข้าเสี่ยงภัยหรือยอมเข้ารับความเสียหายที่จะเกิดขึ้น
โดยหลักของกฎหมาย “ความยินยอมไม่เป็นละเมิด” ดังนั้นการดำเนินธุรกิจตามวัตถุประสงค์ของ
ทอท.
จำเลยที่สนามบินสุวรรณภูมิซึ่งมีกฎหมายรองรับจึงไม่ได้เป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์ทั้งสองอันจะต้องรับผิดชดใช้ค่าเสียหาย
พิพากษายกฟ้อง

 การดำเนินการของ ทอท. ณ ปัจจุบัน

ภายหลังจากศาลมีคำพิพากษาในคดีหมายเลขแดงที่ 828/2552 ทอท.
ได้ชะลอการจ่ายค่าชดเชยผลกระทบด้านเสียงจากการ
ดำเนินงานท่าอากาศยานสุวรรณภูมิไว้ก่อน ซึ่งเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน 2552
คณะรัฐมนตรีได้มีมติเห็นชอบในหลักการให้ ทอท.
พิจารณาดำเนินการเพื่อแก้ไขปัญหาการดำเนินกิจการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ตามมติคณะรัฐมนตรี
เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2550 ต่อไป ตาม ความเหมาะสม
และในการประชุมสามัญประจำปีของผู้ถือหุ้น เมื่อวันที่ 22 มกราคม 2553 ทอท.
ได้แจ้งให้ผู้ถือหุ้นทราบแล้วว่า พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ NEF มากกว่า 40 และ 30 – 40 ทอท.
จะดำเนินการชดเชยผลกระทบด้านเสียงตามมติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2550 ต่อไป

6.4.8
คดีปกครองเกี่ยวกับพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบด้านเสียงจากการดำเนินการท่าอากาศยานเชียงใหม่

เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม 2551 นางสุภาพร กาสเซ่นชมิดท์ ผู้ฟ้องคดี อาศัยอยู่บ้านเลขที่ 111/243 –
244 หมู่บ้านนิมมานนรดี ตำบล แม่เหียะ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ ได้ยื่นฟ้อง
อธิบดีกรมการขนส่งทางอากาศ ที่ 1 กรรมการผู้อำนวยการใหญ่ ทอท. ที่ 2
และผู้อำนวยการท่าอากาศยานเชียงใหม่ ที่ 3 ผู้ถูกฟ้องคดี ต่อศาลปกครองเชียงใหม่
เป็นคดีหมายเลขดำที่ 330/2551 ว่า เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม 2550 เวลา 14.00 น.
ได้มีเครื่องบินของ บริษัท การบินไทย จำกัด (มหาชน) เที่ยวบินที่ TG 110
บินผ่านบ้านของผู้ฟ้องคดีในระดับที่ต่ำกว่าปกติ ทำให้หลังคาบ้านของผู้ฟ้องคดีได้รับความเสียหาย
ผู้ฟ้องคดีจึงขอให้ศาลมีคำพิพากษาดังนี้

1. ขอให้กรมการขนส่งทางอากาศ และท่าอากาศยานเชียงใหม่
ชี้แจงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและสร้างความเสียหายให้กับบ้าน
ของผู้ฟ้องคดีว่ามาจากสาเหตุใด มีมาตรการป้องกันอย่างไร
และหน่วยงานใดเป็นผู้รับผิดชอบโดยตรง และหากความเสียหายเกิดขึ้น
โดยชัดแจ้งจากการบกพร่องของการปฏิบัติงานแล้ว ขอให้พิจารณาจ่ายค่าเสียหายไม่ใช่ค่าเยียวยา

2. ขอให้กรมการขนส่งทางอากาศ และท่าอากาศยานเชียงใหม่
มีการตรวจสอบพร้อมแก้ไขแนวเส้นทางวิ่ง (รันเวย์) ขึ้น – ลง
ของเครื่องบินทางด้านทิศใต้ของสนามบิน

3. ขอให้ ทอท. และท่าอากาศยานเชียงใหม่
ใช้เครื่องมือที่ใช้วัดโครงสร้างในการวัดความสั่นสะเทือน ไม่ใช่เครื่องวัด
ระดับพื้นดิน

4. ให้ ทอท. ใช้เกณฑ์ในการวัดระดับเสียงตามภาคผนวกท้ายประกาศคณะกรรมการควบคุมมลพิษ
เรื่อง วิธีตรวจวัด
ระดับเสียงพื้นฐาน ระดับเสียงขณะไม่มีการรบกวน
การตรวจวัดและคำนวณระดับเสียงขณะมีการรบกวน การคำนวณค่าระดับการรบกวน
และแบบบันทึกการตรวจวัดเสียง และให้ตรวจวัดในฤดูการท่องเที่ยว

5. ขอให้คณะกรรมการสุขภาพจิตแห่งชาติ (คสช.)
จัดหน่วยแพทย์เฉพาะทางไปตรวจสุขภาพของผู้อาศัยอยู่ในหมู่บ้าน
นิมมานนรดี และใกล้เคียงสนามบิน ปีละ 2 ครั้ง ในเรื่องของระบบประสาทหู
ระบบทางเดินหายใจอันเกิดจากการบิน โดยทาง ทอท.
เป็นผู้รับผิดชอบค่าใช้จ่าย

ซึ่ง ทอท. ได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดีเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2552 ว่า
สนามบินเชียงใหม่มีการกำหนดให้เป็นสนามบินอนุญาต
ตาม พ.ร.บ. การเดินอากาศ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2497
และกำหนดเขตปลอดภัยในการเดินอากาศไว้ตั้งแต่ปี 2517
ซึ่งการก่อสร้างบ้านผู้ฟ้องคดีภายในเขตปลอดภัยในการเดินอากาศในภายหลังโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นหนังสือจากพนักงานเจ้าหน้าที่
ผู้ฟ้องคดีย่อมเป็นผู้ยอมเสี่ยงภัย
หรือความเสียหายใด ๆ ในการที่จะเกิดผลกระทบในการดำเนินการของสนามบินเอง
ผู้ฟ้องคดีจึงควรคาดหมายได้ถึงผลกระทบในระดับหนึ่ง
ที่ได้รับจากการพักอาศัยบริเวณพื้นที่ดังกล่าว และจำต้องยอมรับสภาพแวดล้อมที่ตนเลือก
จึงถือว่าผู้ฟ้องคดีไม่ใช่ผู้ได้รับความเดือดร้อนหรือเสียหายตามมาตรา 42
แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครอง และวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542
ผู้ฟ้องคดีจึงไม่มีอำนาจนำคดี มาฟ้อง ผู้ถูกฟ้องคดีทั้งสามต่อศาลนี้ อีกทั้ง
บ้านผู้ฟ้องคดีก็ไม่ได้อยู่ในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบทางด้านเสียงหรือความสั่นสะเทือนจากอากาศยาน
ในระดับที่เป็นอันตรายแต่อย่างใด
ความเสียหายที่ผู้ฟ้องคดีกล่าวอ้างจึงมิได้เกิดจากการกระทำของผู้ถูกฟ้องคดีทั้งสาม
และคำขอท้ายฟ้องของผู้ฟ้องคดีเรื่องค่าเสียหายก็ไม่ชัดเจนเพียงพอที่ผู้ถูกฟ้องคดีทั้งสามจะให้การต่อสู้คดี
จึงขอศาลได้โปรดพิจารณาพิพากษายกฟ้องและจำหน่ายคดีของผู้ฟ้องคดีเสีย

ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองเชียงใหม่

6.5 ข้อพิพาทของ บทม. ซึ่ง ทอท. ได้รับโอนมาเป็นของ ทอท. ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2549
(เฉพาะคดีที่มีทุนทรัพย์
สูงเกินกว่า 50 ล้านบาท หรือเรื่องร้องเรียนที่อาจจะส่งผลกระทบต่อการดำเนินงานของ ทอท.)

ข้อพิพาทกับ บริษัท เทวีเอชั่น จำกัด 

ทอท. ได้ทำสัญญาว่าจ้าง บริษัท เทวีเอชั่น จำกัด เพื่อก่อสร้างอาคารงานระบบบริหารสารสนเทศ
(The Construction of Aims Building) ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ตามสัญญาเลขที่ NBIA
(PP) 14/2547 ลงวันที่ 12 ธันวาคม 2546 กำหนดเริ่มงานก่อสร้างวันที่ 15 ธันวาคม 2546
มีกำหนดแล้วเสร็จภายใน 442 วัน และ ทอท. จะจ่ายเงินค่าจ้างแก่บริษัทฯ ตามงวดงานที่บริษัทฯ
ก่อสร้างและส่งมอบงานให้แก่ บทม.

เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2550 บริษัทฯ
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทตามสัญญาดังกล่าวข้างต้นต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการ ตาม
ข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 13/2550 เรียกร้องให้ ทอท. ชดใช้เงินคืนเป็นเงินจำนวน
66,008,404.47 บาท และเรียกค่าเสียหาย เป็นจำนวนเงินรวมทั้งสิ้น 90,000,000.- บาท
พร้อมทั้งให้คืนหลักประกันตามสัญญาจ้างคิดเป็นเงิน 22,031,300.- บาท และ ทอท.
ได้ยื่นคำคัดค้านต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม 2550
คดีได้มีการสืบพยานฝ่ายบริษัทฯ ผู้เรียกร้องและ ทอท. ผู้คัดค้านเสร็จสิ้นแล้ว
และคณะอนุญาโตตุลาการคดีนี้ได้มีคำชี้ขาดเป็นข้อพิพาทหมายเลขแดงที่ 8/2552 ให้ ทอท.
ชำระเงินให้แก่บริษัทฯ เป็นเงิน 25,100,232.24 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี
ของต้นเงินดังกล่าว นับแต่วันที่ยื่นเสนอข้อพิพาทเป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเสร็จ

ต่อมา บริษัทฯ ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ต่อศาลปกครองกลางเป็นคดีหมายเลขดำที่ 496/2552 ให้ ทอท.
ปฏิบัติตามคำชี้ขาดของ
คณะอนุญาโตตุลาการที่ได้วินิจฉัยชี้ขาดให้ ทอท. ชำระเงินดังกล่าว ซึ่ง ทอท.
ได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดีเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2552 ว่า

1. การที่คณะอนุญาโตตุลาการได้วินิจฉัยว่า การบอกเลิกสัญญาของบริษัทฯ ไม่ชอบด้วยกฎหมาย
สัญญายังคงมีผลผูกพัน คู่สัญญาอยู่ ทอท. มิได้เป็นฝ่ายผิดสัญญาและผิดนัดชำระหนี้
ย่อมทำให้สัญญามีผลผูกพันคู่สัญญา บริษัทฯ
จึงต้องมีหน้าที่นำเอกสารรับรองค่างานตามที่คณะกรรมการตรวจการจ้างออกให้นำไปยื่นขอรับค่าผลงานจาก
ทอท. ต่อไป มิใช่เป็นกรณีที่บริษัทฯ จะต้องมาบอกเลิกสัญญาแต่อย่างใด

2. การที่คณะอนุญาโตตุลาการกำหนดให้ ทอท. ชำระค่าจ้างงานงวดที่ 24 และ 25
และลดเบี้ยปรับลงนั้น คำวินิจฉัยของ คณะอนุญาโตตุลาการยังคลาดเคลื่อนอยู่ เนื่องจากบริษัทฯ
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทเพื่อขอให้ ทอท. ชำระค่าจ้าง โดยอ้างในคำเสนอข้อพิพาทว่า ทอท.
เป็นฝ่ายผิดสัญญาและผิดนัดชำระหนี้ แต่คณะอนุญาโตตุลาการวินิจฉัยแล้วว่า ทอท. มิได้ผิดสัญญา
ดังนั้น คำวินิจฉัยของคณะอนุญาโตตุลาการเสียงข้างมากวินิจฉัยลดเบี้ยปรับและให้ ทอท.
ชำระเงินค่าจ้างเป็นการวินิจฉัยเกินขอบเขต และข้อตกลงในคำเสนอข้อพิพาท

3. ด้วยเหตุผลดังกล่าวข้างต้นเห็นได้ว่า การยื่นคำร้องของบริษัทฯ คดีนี้เป็นการไม่ถูกต้อง
จึงขอให้ศาลมีคำพิพากษายกฟ้อง และศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งเรียกให้ทำคำให้การเพิ่มเติม
ลงวันที่ 27 สิงหาคม 2552 ซึ่ง ทอท. ได้ตรวจสอบรายละเอียด
ในคำคัดค้านคำให้การดังกล่าวแล้ว ไม่มีข้อเท็จจริงที่จะทำคำคัดค้านคำให้การเพิ่มเติมแต่อย่างใด

ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง