3. การประกอบธุรกิจของแต่ละสายผลิตภัณฑ์

(2) การตลาดและภาวะการแข่งขัน

(1) นโยบายและลักษณะการตลาดของผลิตภัณฑ์

บริษัทฯ เน้นการขายเข้าร้านค้าส่งเป็นส่วนใหญ่ เพื่อให้ควบคุมและกระจายการขายได้ทั่วถึง และใช้
“หน่วยรถขายตรง” ทำหน้าที่กระจายสินค้าไปยังร้านค้าย่อยและผู้บริโภคโดยตรง
เน้นหนักไปที่พื้นที่ต่างจังหวัด และใช้นโยบายราคาเดียวทั่วประเทศ

การจำหน่ายผลิตภัณฑ์ของบริษัทฯ แบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ การจำหน่ายในประเทศ และ
การจำหน่ายต่างประเทศ โดยในปี 2546
มูลค่าสินค้าที่จำหน่ายภายในประเทศและต่างประเทศเป็นร้อยละ 90.31 และ 9.69 ตามลำดับ

ลูกค้าของบริษัทฯ เป็นลูกค้ารายย่อยจำนวนมากกว่า 2,000 ราย
ส่วนใหญ่เป็นร้านค้าส่งที่มีการติดต่อซื้อขายมาเป็นเวลานาน ร้านค้าปลีก และผู้บริโภคโดยตรง
ทำให้บริษัทฯไม่มีผลกระทบจากการสูญเสียลูกค้ารายใดรายหนึ่งไป ยกเว้น Discount Store
รายใหญ่ 3 ราย

ในระยะ 3 ปีที่ผ่านมา ยอดขายให้ลูกค้า 10 รายแรกรวมกันไม่เกินร้อยละ 30 โดยในปี 2546

ยอดขายให้ลูกค้า 10 รายแรกรวมเป็นเพียงร้อยละ 22 .42 ของยอดขาย

[]

(2) สภาพการแข่งขันภายในอุตสาหกรรม

ตลาดเครื่องปรุงรสในประเทศในระยะ 3 ปีที่ผ่านมามีอัตราขยายตัวอยู่ในเกณฑ์ร้อยละ 5-7 ปี
2546 มีอัตราเติบโตเพิ่มขึ้นจากปีก่อนหน้าเล็กน้อย
แต่ภาวะแข่งขันกันรุนแรงด้านราคายังคงเป็นกระแสหลักของอุตสาหกรรม

ขนาดของตลาดเครื่องปรุงรสในประเทศรวมในปี 2546 ประมาณการได้ดังนี้

[]

ที่มา ตัวเลขประมาณการของบริษัทฯ

ในปี 2546 สภาวะการแข่งขันของอุตสาหกรรมเครื่องปรุงรสยังคงรุนแรงไม่น้อยกว่าปีก่อนๆ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนของซุปเปอร์มาร์เก็ตและดิสเคานท์สโตร์ การโฆษณาผ่านสื่อต่างๆ
เพิ่มมากขึ้นผู้ผลิตแต่ละรายต้องพยายามผลิตให้มากผลิตภัณฑ์เพื่อความได้เปรียบในการทำตลาด
และหลายๆ รายต้องออกสินค้ายี่ห้อรองๆ
ของตนเองหรือรับจ้างผลิตให้กับผู้ค้าปลีกเพื่อลดต้นทุนของตน

ปี 2546 มีเครื่องปรุงรสยี่ห้อต่างๆ อยู่ในตลาดถึงกว่า 50 ยี่ห้อ มีผู้ผลิตกว่า 30 ราย
มีการออกผลิตภัณฑ์ใหม่ๆที่หลากหลายขึ้น เช่น ซอสปรุงสำเร็จสูตร ต่างๆ
ออกขนาดบรรจุภัณฑ์ที่เล็กลงสำหรับผู้บริโภครายย่อย บรรจุภัณฑ์แบบแพ็ครวม
บรรจุภัณฑ์ที่เพิ่มปริมาตรขึ้นสำหรับตลาดร้านอาหารหรือกึ่งอุตสาหกรรม

จากปัจจัยดังกล่าวข้างต้น คาดว่ามูลค่าตลาดเครื่องปรุงรสโดยรวมในปี 2546 เป็นประมาณ
13,750 ล้านบาท และมีอัตราการเติบโตประมาณ 6-7 % ในปี 2547

ซอสปรุงรส ตรายี่ห้อที่เป็นผู้นำตลาดได้แก่ ภูเขาทอง และตรายี่ห้ออื่นๆ ได้แก่ ง่วนเชียง แม๊กกี้
และฉลากทอง เป็นต้น

ซีอิ๊ว ตรายี่ห้อที่เป็นผู้นำตลาดได้แก่ เด็กสมบูรณ์ ตรายี่ห้ออื่นๆ ได้แก่ ง่วนเชียง ภูเขาทอง และ
เด็กยืนเป็นต้น

ซอสพริกและน้ำจิ้มพริกต่างๆ ตรายี่ห้อที่เป็นผู้นำตลาดไม่ชัดเจน ซอสพริกซึ่งเป็นที่นิยมได้แก่
ภูเขาทอง ศรีราชาพานิช ไฮคิว ไฮนซ์ ม้าบิน ส่วนน้ำจิ้มพริกซึ่งเป็นที่นิยม คือแม่ประนอม และ
พันท้ายนรสิงห์ เป็นต้น

ซอสหอยนางรม ตรายี่ห้อผู้นำตลาดคือ แม่ครัว สามแม่ครัว นกเพนกวิน ลีกุมกี่ ไฮนซ์ และภูเขาทอง
เป็นต้น

ซอสมะเขือเทศ ตรายี่ห้อผู้นำตลาดคือ ไฮนซ์ และโรซ่า ตรายี่ห้ออื่นๆ ได้แก่ ภูเขาทอง

น้ำส้มสายชูกลั่น ตรายี่ห้อผู้นำตลาดคือ อสร. ตรายี่ห้ออื่นๆ ได้แก่ ภูเขาทอง ทิพรส ไทยคิวพี
เกษตร และฉลากทอง เป็นต้น

(3) การจัดหาผลิตภัณฑ์

(1) การจัดให้ได้มาซึ่งผลิตภัณฑ์

บริษัทฯ มีโรงงาน 2 แห่ง คือ

1.  บริษัท ไทยเทพรสผลิตภัณฑ์อาหาร จำกัด (มหาชน) สำนักงานใหญ่ เลขที่ 208 หมู่ 6
    ถนนท้ายบ้าน ตำบลท้ายบ้าน อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ 10280
    ดำเนินการผลิตเครื่องปรุงรสอาหาร มีกำลังการผลิต 83,400 ตัน/ปี ในปี 2546
    มีอัตราการใช้กำลังการผลิต 84.80 เปอร์เซ็นต์

2.  บริษัท ไทยเทพรสผลิตภัณฑ์อาหาร จำกัด (มหาชน) สาขาลำปาง เลขที่ 162/1 หมู่ 2
    ถนนบ้านฟ่อน-แม่ทะ อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง 52000
    ดำเนินการผลิตผักและผลไม้กระป๋อง มีกำลังการผลิต 3,420 ตัน/ปี ในปี 2546
    มีอัตราการใช้กำลังการผลิต 54.84 เปอร์เซ็นต์

วัตถุดิบ และผู้จำหน่ายวัตถุดิบ

วัตถุดิบที่สำคัญมีดังต่อไปนี้

  ----------------------- ------------------- ---------------------------
  ประเภทสินค้า              ชนิดวัตถุดิบ            แหล่งที่มา

  ซอสปรุงรส                ธัญญพืชสกัดน้ำมัน        ในประเทศ และ จาก อินเดีย
                                              อาร์เจนตินา และ บราซิล

                          โซดาแอช             จีน

                          น้ำตาลทราย, เกลือป่น   ในประเทศ

  ซอสพริก                  พริกชี้ฟ้า, กระเทียม     ในประเทศ

                          น้ำส้มสายชูกลั่น         ผลิตเอง

  ซอสมะเขือเทศ             มะเขือเทศเข้มข้น       ในประเทศ , ต่างประเทศ

  ซอสหอยนางรม             หอยนางรมสด          ในประเทศ

  น้ำส้มสายชูกลั่น             แอลกอฮอล์            ในประเทศ

  ซีอิ๊วขาว                  ถั่วเหลืองเม็ด          ในประเทศ และ ต่างประเทศ
  ----------------------- ------------------- ---------------------------

สัดส่วนวัตถุดิบในการผลิตเครื่องปรุงรสที่ซื้อจากแหล่งวัตถุดิบภายในประเทศเป็น 47.15 % และที่ซื้อจากแหล่งวัตถุดิบต่างประเทศเป็น 52.85 % ไม่มีต้นทุนวัตถุดิบชนิดใดชนิดหนึ่งสูงกว่าร้อยละ 50 ของต้นทุนการผลิตรวม และมีผู้จำหน่าย 1 รายที่บริษัทฯ ซื้อวัตถุดิบเกินกว่าร้อยละ 30 ของมูลค่าการซื้อวัตถุดิบทั้งหมด 

สำหรับวัตถุดิบที่ซื้อจากผู้จำหน่ายรายเดียว บริษัทฯ ทำสัญญาซื้อขายผูกพันเป็นรายปี
โดยมีจำนวนและราคาที่แน่นอน และไม่มีข้อจำกัดในการซื้อวัตถุดิบดังกล่าวจากผู้จำหน่ายรายอื่นๆ
ยกเว้นแอลกอฮอล์ที่ซื้อจากองค์การสุรา กรมสรรพสามิต ซึ่งผูกขาดโดยรัฐบาล

บริษัทฯ ไม่มีปัญหาในเรื่องการจัดหาวัตถุดิบสำคัญๆ เนื่องจากผู้จัดจำหน่ายส่วนมากเป็นผู้ผลิตหรือจัดจำหน่ายรายใหญ่ของอุตสาหกรรมประเภทนั้นๆ

(ข) การดำเนินการของบริษัทฯ เพื่อลดผลกระทบของกระบวนการผลิตต่อสิ่งแวดล้อม

ของเสียจากกระบวนการผลิตของบริษัทจำแนกได้เป็น 2 ลักษณะคือ น้ำเสีย และ อากาศเสีย
ซึ่งบริษัทใช้ระบบบำบัดในสถานที่ของบริษัทเอง โดยมีรายละเอียดคือ

ระบบบำบัดน้ำเสีย ใช้สารเคมีปรับความเป็นกรดด่าง, กรองแบบไร้อากาศ, และการให้อากาศ

แบบตะกอนเร่งประกอบกัน รองรับน้ำเสียได้วันละ 600 ลบ. ม. หรือประมาณ 2
เท่าของปริมาณน้ำเสียในปัจจุบัน

  ระบบบำบัดอากาศเสีย ใช้น้ำเป็นตัวลดอุณหภูมิและจับฝุ่น, ไอสารเคมีที่ใช้ในขบวนการผลิตไป

พร้อมกัน

ทั้งระบบบำบัดน้ำเสียและบำบัดอากาศเสียออกแบบโดยวิศวกรที่ปรึกษา
ส่วนการใช้งานระบบนั้นบริษัทฯมีวิศวกรและผู้ปฏิบัติงานควบคุมดูแลตลอดเวลาการผลิต
จึงมั่นใจได้ว่าไม่มีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม

ตามประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม กำหนดคุณลักษณะของน้ำทิ้งที่ระบายออกจากโรงงาน ข้อ 2
กำหนดไว้ดังนี้ (15) ค่าบีโอดี (Biochemical Oxygen Demand) ที่อุณหภูมิ 20 องศาเซลเซียส
เวลา 5 วัน ไม่มากกว่า 20 มิลลิกรัมต่อลิตร

ปี 2546 บริษัทฯ มี ค่าบีโอดีเฉลี่ย 12 เดือน เท่ากับ 17.28 มิลลิกรัมต่อลิตร

 บริษัทฯ มีค่าใช้จ่ายในการควบคุมสิ่งแวดล้อม 3 ปีย้อนหลังดังต่อไปนี้

  2546 จำนวน 4.05 ล้านบาท

  2545 จำนวน 3.62 ล้านบาท

  2544 จำนวน 2.97 ล้านบาท

(4) งานที่ยังไม่ได้ส่งมอบ

  ไม่มี