2.  ปัจจัยเสี่ยง

2.1) ความเสี่ยงในการประกอบธุรกิจ -
ปัจจุบันอุตสาหกรรมอาหารทะเลของไทยมีศักยภาพทั้งทางด้านการผลิตและการแข่งขันที่สูง
ในแต่ละปีการส่งออกสินค้าอาหารทะเลของไทยสามารถนำรายได้เข้าสู่ประเทศปีละหลายแสนล้านบาท
ซึ่งนับว่ามีส่วนในการช่วยพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศได้เป็นอย่างดี
แต่ในขณะเดียวกันปัญหาและอุปสรรคที่อุตสาหกรรมอาหารทะเลของไทยยังต้องเผชิญอยู่อย่างต่อเนื่อง
นั่นก็คือ การกีดกันทางการค้าทั้งที่เป็นมาตรการทางด้านภาษี และมาตรการที่ไม่ใช่ภาษี
ซึ่งประเทศคู่ค้าต่างๆ นำมาตรการเหล่านี้มาใช้
โดยเฉพาะมาตรการที่ไม่ใช่ภาษีที่ออกมาพร้อมกับเงื่อนไขที่เข้มงวดมากขึ้น สำหรับในปี 2552
มาตรการกีดกันทางการค้าดังกล่าว ยังคงเป็นประเด็นที่ผู้ประกอบการอาหารทะเลให้ความสำคัญ
เพราะประเทศคู่ค้าหลักอย่างประเทศสหรัฐอเมริกา และสหภาพยุโรป ได้นำประเด็นทางสังคมต่างๆ
มากำหนดเป็นมาตรฐานทางการค้าระหว่างประเทศ เช่น การใช้แรงงานที่ไม่เป็นธรรม
การใช้แรงงานเด็ก มาตรฐานสุขอนามัยและความปลอดภัย มาตรฐานด้านสิ่งแวดล้อม
และภาวะโลกร้อน รวมทั้งการนำเอามาตรการด้านจริยธรรมผู้ประกอบการ
โดยกำหนดให้บริษัทผู้ผลิตจะต้องมีความรับผิดชอบ เป็นต้น

แนวทางการดำเนินการเพื่อลดปัจจัยเสี่ยง -
บริษัทมีการติดตามสถานการณ์ที่อาจจะส่งผลกระทบต่อการส่งออกสินค้าของบริษัทอย่างใกล้ชิด
และมีการเตรียมความพร้อมตลอดเวลา เพื่อปรับตัวให้สอดคล้องกับมาตรฐานต่างๆ ที่จะเกิดขึ้น
แต่ด้วยนโยบายการดำเนินธุรกิจของบริษัทที่ตระหนักถึงการเป็นผู้ผลิตและส่งออกที่ดีในอุตสาหกรรมอาหารทะเลของโลก
ที่พร้อมจะเดินควบคู่กับการพัฒนาความยั่งยืนของสังคมและสิ่งแวดล้อม
ทำให้ปัจจุบันผลิตภัณฑ์ของบริษัทได้รับความไว้วางใจและความเชื่อถือจากลูกค้าและคู่ค้าทั้งในและต่างประเทศอย่างกว้างขวาง
นอกจากนี้
บริษัทยังให้ความสำคัญในเรื่องของนโยบายการอนุรักษ์และรักษาคุณค่าของทรัพยากรให้มีอยู่อย่างยั่งยืนแล้ว
ซึ่งประกอบด้วย 3 แนวทางคือ การปกป้องทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
การดูแลพนักงานอย่างเอาใจใส่ และการพัฒนาสังคมอย่างยั่งยืน
นโยบายทางด้านการตลาดและการลงทุนก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่บริษัทให้ความสำคัญ
การขยายฐานการตลาดให้ครอบคลุมทุกภูมิภาคทั่วโลก การพัฒนาผลิตภัณฑ์ให้มีความหลากหลายขึ้น
เพื่อรองรับความต้องการของลูกค้าได้อย่างทั่วถึง
และจากการขยายการลงทุนอย่างต่อเนื่องทำให้ปัจจุบันบริษัทมีฐานการผลิตรวมทั้งสิ้น 6 แห่ง ได้แก่
ประเทศไทย อินโดนีเซีย เวียดนาม อินเดีย ปาปัวนิวกินี และสหรัฐอเมริกา
โดยมีประเทศไทยเป็นฐานการผลิตหลัก และด้วยความหลากหลายของฐานการผลิต
ทำให้บริษัทสามารถกระจายความเสี่ยงจากฐานการผลิตในเรื่องของสิทธิประโยชน์ต่างๆ
ซึ่งรวมถึงมาตรการกีดกันทางการค้าในรูปแบบต่างๆ ได้

2.  ความเสี่ยงในการจัดหาและราคาวัตถุดิบ -
    เนื่องจากบริษัทเป็นอุตสาหกรรมที่มีต้นทุนขายเป็นวัตถุดิบส่วนใหญ่ ประมาณ 70-80%
    ของต้นทุนทั้งหมด ดังนั้น
    การจัดหาวัตถุดิบจึงเป็นปัจจัยสำคัญต่อต้นทุนการขายและผลกำไรของบริษัท
    ซึ่งวัตถุดิบต้องสั่งซื้อจากต่างประเทศส่วนใหญ่
    จึงทำให้ราคาอาจมีการเปลี่ยนแปลงขึ้น-ลงตลอดเวลาตามภาวะตลาดโลก
    หรือแม้แต่วัตถุดิบที่ซื้อภายในประเทศ ก็อาจมีปัจจัยต่างๆ ที่ทำให้ราคาเปลี่ยนแปลงได้ เช่น
    โรคระบาด ภัยธรรมชาติ เป็นต้น แม้กระทั่ง ราคาน้ำมันในตลาดโลกที่ในช่วง 2-3
    ปีที่ผ่านมามีความผันผวนอย่างมาก
    ก็เป็นอีกหนึ่งปัจจัยที่ส่งผลต่อต้นทุนการผลิตในส่วนของราคาปลา ราคาวัสดุและบรรจุภัณฑ์
    ตลอดจนราคาเครื่องปรุงและส่วนผสมต่างๆ เป็นต้น

การเปลี่ยนแปลงราคาของวัตถุดิบ ปี 2552 ปี 2551 ปี 2550 ปี 2549 ปี 2548

ราคาเฉลี่ยปลาทูน่า (เหรียญสหรัฐต่อตัน) 1,141 1,585 1,278 910 871

ราคาเฉลี่ยกุ้งขาว ขนาด 60 ตัว/ก.ก. (บาทต่อกิโลกรัม) 113 114 109 125 133

แนวทางการดำเนินการเพื่อลดปัจจัยเสี่ยง -
ผู้บริหารของบริษัทมีประสบการณ์ทางด้านอาหารทะเลมานาน และมีความสัมพันธ์ที่ดีกับคู่ค้าหลายราย
รวมทั้งมีห้องเย็นขนาดใหญ่ จึงสามารถสั่งซื้อและเก็บวัตถุดิบได้ในจำนวนมาก นอกจากนี้
บริษัทยังใช้นโยบายการรักษาระดับการหมุนเวียนสินค้าคงคลังในอัตราที่พอเหมาะไม่สูงหรือต่ำเกินไป
ทำให้บริษัทไม่มีปัญหาด้านวัตถุดิบขาดแคลน อีกทั้ง บริษัทได้มีการขายสินค้าล่วงหน้า 30-45 วัน
ในขณะเดียวกันก็จะซื้อวัตถุดิบล่วงหน้า 30-45 วัน เช่นกัน ดังนั้น จึงจะสามารถรู้ราคาล่วงหน้า
และสามารถกำหนดราคาขายตามราคาตลาดในช่วงนั้นๆ ได้อย่างเหมาะสม
สำหรับวัตถุดิบภายในประเทศก็จะทำการซื้อโดยตรงกับเกษตรกรในหลายๆ พื้นที่
เพื่อให้ครอบคลุมพื้นที่ในประเทศ จึงมั่นใจว่าจะมีจำนวนวัตถุดิบเพียงพอต่อการผลิต

นอกจากนี้ บริษัทยังได้ใช้นโยบายการกำหนดราคาขาย โดยใช้กำไรขั้นต้นบวกต้นทุนสินค้า (Cost
plus) ทำให้สามารถปรับราคาขายสินค้าเพิ่มขึ้นได้ สำหรับกรณีที่วัตถุดิบมีราคาสูงขึ้น

2.3) ความเสี่ยงด้านการจัดหาแรงงาน -
อุตสาหกรรมอาหารทะเลเป็นอุตสาหกรรมที่ต้องใช้แรงงานคนเป็นจำนวนมาก
และแรงงานเหล่านี้ต้องผ่านการฝึกฝนอย่างเข้มงวด
เพื่อให้มีทักษะและความระมัดระวังสำหรับการผลิตสินค้า ซึ่งจะแตกต่างจากอุตสาหกรรมอื่นๆ
นอกจากนี้ สภาพแวดล้อมของสถานประกอบการของอุตสาหกรรมอาหารทะลอาจไม่ดีนัก
เมื่อเปรียบเทียบกับอุตสาหกรรมอย่างอื่น เช่น สิ่งทอ หรืออิเล็กทรอนิกส์
อีกทั้งยังมีปัญหาในเรื่องของกลิ่น และอุณหภูมิ เพราะการผลิตอาหารทะเลจะมีกลิ่นคาว
และบางจุดการผลิตก็ไม่สามารถติดเครื่องปรับอากาศให้ทำงานได้
จึงเป็นผลให้แรงงานในอุตสาหกรรมอาหารทะเลจะมีการเปลี่ยนงานค่อนข้างบ่อย
ทำให้เกิดปัญหาการขาดแคลนแรงงานอยู่เสมอ

แนวทางการดำเนินการเพื่อลดปัจจัยเสี่ยง -
บริษัทมุ่งสร้างความรู้และความเข้าใจในเรื่องการสร้างงานที่ดีให้กับพนักงาน
ให้อัตราผลตอบแทนอย่างเป็นธรรม มีสวัสดิการที่ดีให้กับพนักงาน
และปฏิบัติกับพนักงานในทุกระดับอย่างเท่าเทียมกันในทุกเชื้อชาติ
สร้างโอกาสในการเรียนรู้และพัฒนาศักยภาพของพนักงาน เพื่อความก้าวหน้าในหน้าที่การงาน
และมีคุณภาพชีวิตที่ดีในอนาคต

2.4) ความเสี่ยงทางด้านการบริหารการเงิน โดยแบ่งออกเป็นดังนี้

-   ความเสี่ยงด้านสินเชื่อต่างๆ –
    บริษัทและบริษัทย่อยได้มีการกำหนดนโยบายและวิธีการในการควบคุมสินเชื่อที่เหมาะสม เช่น
    มีการติดตามและวิเคราะห์ลูกหนี้รายบุคคล เป็นต้น

-   ความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ย – จากสถานการณ์ปัจจุบัน
    ที่อัตราดอกเบี้ยมีการปรับขึ้นลงอย่างรวดเร็ว
    บริษัทและบริษัทย่อยได้ติดตามสถานการณ์อย่างใกล้ชิด
    และพยายามควบคุมให้สินทรัพย์และหนี้สินทางการเงินมีอัตราดอกเบี้ยคงที่ซึ่งใกล้เคียงกับอัตราตลาดในปัจจุบัน
    เพื่อลดความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ย โดยผ่านเครื่องมือทางการเงินประเภทต่างๆ เช่น
    Interest Rate Swap, Cross Currency Swap เป็นต้น อย่างไรก็ตาม
    เนื่องจากสินทรัพย์และหนี้สินทางการเงินส่วนใหญ่มีอัตราดอกเบี้ยที่ปรับขึ้นลงตามอัตราตลาด
    หรือมีอัตราดอกเบี้ยคงที่ซึ่งใกล้เคียงกับอัตราตลาดในปัจจุบัน
    ความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ยของบริษัทและบริษัทย่อยจึงอยู่ในระดับต่ำ

-   ความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน – บริษัทได้มีการติดตามดูแลอัตราแลกเปลี่ยนอย่างใกล้ชิด
    พร้อมทั้งพิจารณาถึงปัจจัยอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง
    ประกอบด้วยการใช้หลักการบริหารอัตราแลกเปลี่ยนแบบ Natural Hedge ได้แก่
    การนำเงินจากการขายสินค้า ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเงินเหรียญสหรัฐฯ มาจ่ายชำระค่าวัตถุดิบ
    หรือค่าใช้จ่ายอื่นๆ ที่เป็นสกุลเงินเดียวกัน นอกจากนี้
    บริษัทยังมีการวางแผนทางการเงินสำหรับรองรับสถานการณ์ต่างๆ
    เพื่อป้องกันความเสี่ยงจากผลกระทบที่จะเกิดขึ้น รวมทั้งยังใช้เครื่องมือทางการเงินอื่นๆ เช่น
    การซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า (Forward Contract) สัญญา Option เป็นต้น
    เพื่อลดความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน และเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการบริหารงาน
    ประกอบกับการติดตามแนวโน้มและความเคลื่อนไหวตลาดเงินอย่างต่อเนื่อง

  จากที่ผ่านมา กลุ่มบริษัทมีผลกำไร (ขาดทุน) จากอัตราแลกเปลี่ยน ดังนี้

  ปี 2552 ปี 2551 ปี 2550 ปี 2549 ปี 2548

  ผลกำไร (ขาดทุน) จากอัตราแลกเปลี่ยน (ล้านบาท) 352 84 184 87 25

5.  ความเสี่ยงด้านการบริหารและการจัดการ -
    บริษัทมีการขยายการลงทุนในหลายธุรกิจซึ่งแตกต่างกันไป
    จึงมีความเสี่ยงในการบริหารงานและการจัดการเพื่อให้บริษัทย่อยมีการดำเนินงานที่ดี
    ซึ่งจะทำให้บริษัทได้รับผลตอบแทนที่ดีจากการลงทุนนั้นๆ ตามมา

แนวทางการดำเนินการเพื่อลดปัจจัยเสี่ยง -
บริษัทให้ความสำคัญกับการบริหารและการจัดการบริษัทย่อย
โดยการกำหนดนโยบายการดำเนินงานให้เป็นไปในทางเดียวกัน
และยังเลือกลงทุนในบริษัทที่มีผู้บริหารเป็นผู้ถือหุ้นด้วย
เพื่อก่อให้เกิดความมั่นใจว่าจะดูแลและบริหารงานให้มีผลการดำเนินงานที่ดี
ในขณะเดียวกันบริษัทก็ดูแลติดตามการดำเนินงานอย่างใกล้ชิด ทั้งในส่วนของแผนงานประจำปี
การขยายงาน หรือการลงทุนเพิ่ม อีกทั้งยังจัดตั้งฝ่ายตรวจสอบภายใน
เพื่อเข้าตรวจสอบบริษัทและบริษัทย่อยให้ดำเนินงานอย่างมีประสิทธิภาพ และโปร่งใส