1.  ปัจจัยความเสี่ยง

ธุรกิจหลักของอมตะ คือการการพัฒนาและบริหารนิคมอุตสาหกรรมในประเทศไทย
และประเทศเวียดนาม โดยอาศัยการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ (FDI)
เพื่อเพิ่มความหลากหลายของแหล่งรายได้ อมตะจึงดำเนินการยุทธศาสตร์สร้างความสมดุลระหว่าง
รายได้จากการขายพื้นที่อุตสาหกรรมในประเทศไทย ในเวียดนาม
และรายได้ที่เกิดขึ้นเป็นประจำอย่างต่อเนื่องเช่น ค่าเช่า ค่าบำรุงรักษาและบริการสาธารณูปโภค

สภาวะเศรษฐกิจโลก

ความเสี่ยงหลักต่อแผนยุทธศาสตร์และธุรกิจของอมตะคือ การชะลอตัวของเศรษฐกิจโลก
หรือเกิดการตกต่ำทางเศรษฐกิจอย่างรุนแรง เช่น เกิดวิกฤตทางการเงินในเอเชียเมื่อปี พ.ศ.
2540-2541 หรือ วิกฤตการเงินที่เกิดขึ้นในปี2551 ในสหรัฐอเมริกาและแพร่กระจายไปถึงยุโรป
อาจชลอการลงทุนโดยตรงที่จะเข้ามาในเอเซียซึ่งอาจส่งผลกระทบบ้างในธุรกิจขายที่ดินเพื่ออุตสาหกรรมทั้งในประเทศไทยและเวียดนาม
การเติบโตอย่างต่อเนื่องของเศรษฐกิจโลกมีส่วนสำคัญอย่างมากต่อการขายพื้นที่อุตสาหกรรมของอมตะ

การเมืองและความมั่นคงภายในประเทศ

ความมั่นคงและน่าลงทุนของประเทศไทย และประเทศเวียดนาม
ก็เป็นอีกส่วนสำคัญในการทำธุรกิจของอมตะ
ดังนั้นความไม่สงบทางการเมืองย่อมกระทบการขายที่ดินอุตสาหกรรมซึ่งเป็นธุรกิจหลักของบริษัท
การเปลี่ยนแปลงนโยบายอย่างกะทันหัน
หรือความไม่ต่อเนื่องของนโยบายการเมืองทำให้เกิดความไม่มั่นใจในการลงทุน
ดังการเคลื่อนไหวทางการเมืองในปี พ.ศ. 2549 ผลที่เกิดขึ้นคือ
การลดลงอย่างมากของเงินลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ (FDI)
แต่เมื่อเสถียรภาพทางการเมืองกลับคืนมาเมื่อปลายปี 2551 ทำให้ FDI กระเตื้องขึ้น

ภัยธรรมชาติ

นอกจากนี้ วิกฤตทางธรรมชาติที่รุนแรง เช่น แผ่นดินไหว, โรคระบาด(ไข้หวัดนก) หรือ
ภัยธรรมชาติ สามารถทำให้การลงทุนในประเทศไทย และประเทศเวียดนามชะลอตัวลงได้
อันเป็นเหตุให้ธุรกิจหลักของอมตะเสียหายได้
เหตุการณ์ดังกล่าวจะยับยั้งการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ และนำไปสู่การตกต่ำทางเศรษฐกิจ
และทำให้ธุรกิจด้านอุตสาหกรรม และการขายอสังหาริมทรัพย์ให้แก่นักลงทุนชาวต่างชาติลดลง

กลุ่มคู่แข่งรายใหม่

นิคมอุตสาหกรรมต่างๆของกลุ่มบริษัทอมตะประสบกับปัจจัยเสี่ยงจากการแข่งขันที่เพิ่มขึ้นจากบรรดาคู่แข่งรายใหม่ๆมากยิ่งขึ้น
โดยเฉพาะในเมื่อประเทศไทยและประเทศเวียดนามได้กลายเป็นจุดหมายในการลงทุนที่น่าสนใจสำหรับผู้ที่ต้องการลงทุนในเอเซีย
นอกเหนือจากประเทศอินเดียและสาธารณรัฐประชาชนจีน

การเปิดให้บริการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเป็นสิ่งดึงดูดให้มีคู่แข่งเพิ่มขึ้นโดยเฉพาะคู่แข่งรายใหม่ๆ
ที่ต้องการหาผลประโยชน์จากการลงทุนในกิจกรรมที่เพิ่มขึ้นบนพื้นที่โดยรอบท่าอากาศยานฯ
เช่นการขนส่งและคลังสินค้า

แต่ยังมีปัจจัยที่ช่วยกีดกันไม่ให้คู่แข่งรายใหม่เข้ามาคือ
ต้นทุนและระยะเวลาที่ผู้ประกอบการรายใหม่ต้องใช้ในการพัฒนานิคมอุตสาหกรรมแห่งใหม่และต้องสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกและบริการต่างๆเพื่อเทียบเคียงกับนิคมอุตสาหกรรมของกลุ่มอมตะ

สาธารณูปโภคและการจัดการบริการ

การจัดหาสาธารณูปโภค เช่น ก๊าซธรรมชาติ ระบบไฟฟ้า การสื่อสาร ระบบประปา ฯลฯ
อันเป็นสิ่งที่ลูกค้าของอมตะต้องการในกิจกรรมการผลิตก็เป็นความเสี่ยงของธุรกิจนิคมอุตสาหกรรมด้วยเช่นกัน

อมตะพยายามจัดหาสาธารณูปโภคเพื่อสนองต่อความต้องการของลูกค้า
และลดอุปสรรคด้านการดำเนินการผลิต โรงไฟฟ้าอมตะ
และการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคได้ดำเนินการสำรองไฟฟ้าในกรณีที่เกิดกระแส ไฟฟ้าดับ
ส่วนก๊าซธรรมชาติมาจาก บริษัท อมตะ จัดจำหน่ายก๊าซธรรมชาติ จำกัด หรือส่งตรงมาจากบริษัท
ปตท.จำหน่ายก๊าซธรรมชาติ จำกัด

บริษัท อมตะ วอเตอร์ จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของอมตะ
มีแหล่งน้ำมากพอที่จะไม่เกิดผลกระทบจากภาวะขาดแคลนน้ำ
ดังเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นกับนิคมอุตสาหกรรมอื่นๆ ใน อีสเทิร์น ซีบอร์ด เมื่อกลางปี 2548 บริษัท
อมตะ วอเตอร์ จำกัด มีการพัฒนาแหล่งน้ำอย่างต่อเนื่องเพื่อป้องกันการขาดแคลนน้ำในอนาคต
โดยการจัดสร้างระบบการหมุนเวียนน้ำที่จะนำน้ำเสียจากอุตสาหกรรมนำกลับมาใช้ในโรงงานได้อีก
จากมาตรการการอนุรักษ์น้ำทำให้ บริษัท อมตะ วอเตอร์ จำกัด มีปริมาณแหล่งน้ำใช้มากขึ้น
และสามารถใช้ประโยชน์จากทรัพยากรน้ำได้อย่างสูงสุด