1. ปัจจัยความเสี่ยง

ปัจจัยความเสี่ยงที่อาจส่งผลกระทบต่อการดำเนินธุรกิจ สถานะการเงิน
และผลประกอบการของบริษัท สามารถจำแนกได้ดังนี้

1.  ความเสี่ยงจากการพึ่งพาโรงงานผู้ผลิตวัตถุดิบรายใหญ่

ในช่วงปี 2552 บริษัทได้มีการสั่งซื้อ เหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วน (HRC)
จากโรงงานผู้ผลิตรายใหญ่ในประเทศซึ่งมีเพียง 3 รายคือ บริษัท จี สตีล จำกัด (มหาชน) บริษัท
สหวิริยาสตีลอินดัสตรี จำกัด (มหาชน) และบริษัท จี เจ สตีล จำกัด (มหาชน)
คิดเป็นมูลค่ารวมทั้งสิ้นร้อยละ 69.39 ของการสั่งซื้อทั้งหมด และในปี 2551 คิดเป็นร้อยละ 62.34
ของการสั่งซื้อทั้งหมด นอกจากนี้ ในปี 2552
บริษัทยังมียอดการสั่งซื้อสินค้าโครงสร้างเหล็กรูปพรรณจาก บริษัท เหล็กสยามยามาโตะ จำกัด
ซึ่งเป็นโรงงานผู้ผลิตโครงสร้างเหล็กรูปพรรณรายใหญ่ที่สุดในประเทศ คิดเป็นมูลค่าร้อยละ 8.14
ของการสั่งซื้อทั้งหมด และในปี 2551 คิดเป็น ร้อยละ 9.49 ของการสั่งซื้อทั้งหมด

จากข้อจำกัดของการมีผู้ผลิตเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนซึ่งมีอยู่เพียง 3 รายในประเทศเท่านั้น
ประกอบกับมาตรการทางภาษีตอบโต้การทุ่มตลาดซึ่งได้รับการต่ออายุออกไปยังคงเป็นอุปสรรคในการนำเข้า
ทำให้สัดส่วนการสั่งซื้อสินค้าประเภทนี้มีการสั่งซื้อจากผู้ผลิตแต่ละรายในสัดส่วนที่สูงเมื่อเปรียบเทียบกับการสั่งซื้อทั้งหมด
ซึ่งจะทำให้มีความเสี่ยงจากการพึ่งพาผู้ผลิตเหล็กรายใหญ่ดังกล่าว
หากผู้ผลิตไม่สามารถจัดส่งสินค้าได้ตามกำหนด หรือผู้ผลิตต้องหยุดการผลิตไม่ว่าด้วยเหตุใดก็ตาม
บริษัทอาจประสบปัญหาขาดแคลนวัตถุดิบ และไม่สามารถจัดหาวัตถุดิบจากแหล่งอื่นเข้ามาทดแทนได้
ทั้งนี้เหตุการณ์ดังกล่าวจะเกิดขึ้นในกรณีที่ผู้ผลิตทั้ง 3
รายประสบปัญหาในการส่งมอบสินค้าในเวลาเดียวกัน

อย่างไรก็ดีบริษัทมีนโยบายในการรักษาระดับปริมาณสินค้าคงคลังให้อยู่ในระดับ 30 วัน ถึง 60 วัน
ประกอบกับวางแผนสั่งซื้อวัตถุดิบล่วงหน้าประมาณ 30 วัน ถึง 60 วัน
โดยร่วมมือกับผู้ผลิตในการแลกเปลี่ยนข้อมูลสินค้าตามความต้องการของลูกค้าและร่วมกันทำการตลาดอย่างต่อเนื่องเพื่อให้ผู้ผลิตสามารถวางแผนการผลิตได้อย่างคล่องตัว
ทำให้บริษัทไม่เคยประสบปัญหาในการสั่งซื้อวัตถุดิบและการส่งมอบจากโรงงานผู้ผลิตพร้อมกันดังกล่าว
อีกทั้งบริษัทยังมีนโยบายให้ความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้ผลิตทุกรายรวมทั้งตัวแทนจำหน่ายอื่นๆ
ของโรงงานผู้ผลิตรวมถึงผู้ผลิตในต่างประเทศ
ซึ่งจะช่วยเป็นแหล่งสำรองและสร้างความมั่นคงทางด้านวัตถุดิบได้ดี

2.  ความเสี่ยงเกี่ยวกับผลกระทบจากมาตรการคุ้มครองโรงงานผู้ผลิตในประเทศจากการทุ่มตลาดเหล็ก

ในอดีตผู้ผลิตเหล็กในประเทศได้รับผลกระทบจากการทุ่มตลาดของผู้ผลิตในต่างประเทศ
ดังนั้นกระทรวงพาณิชย์จึงได้ออกมาตรการเรียกเก็บอากรตอบโต้การทุ่มตลาด (Anti-Dumping)
สำหรับผลิตภัณฑ์เหล็กประเภทเหล็กแผ่นรีดร้อน (Hot-Rolled Steel) ที่นำเข้าจากประเทศต่างๆ
14 ประเทศเป็นระยะเวลา 5 ปี มีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม 2546 สิ้นสุดในวันที่ 22
พฤษภาคม 2551 แต่ต่อมาได้มีการทบทวนและขยายเวลาบังคับใช้ออกไปอีก 5 ปี
ซึ่งมาตรการดังกล่าวส่งผลให้ต้นทุนนำเข้าเหล็กแผ่นรีดร้อนจาก 14
ประเทศข้างต้นมีราคาที่สูงกว่าเหล็กแผ่นรีดร้อนที่ผลิตภายในประเทศ
เป็นผลให้ผู้บริโภคในประเทศลดการนำเข้าลงและหันมาใช้เหล็กที่ผลิตในประเทศมากขึ้นซึ่งอาจก่อให้เกิด
การขาดแคลนเหล็กในประเทศได้
หากโรงงานผู้ผลิตเหล็กในประเทศไม่สามารถผลิตเหล็กได้พอเพียงต่อความต้องการ

3.  ความเสี่ยงจากการผันผวนของราคาเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วน (HRC)

ในช่วงปี 2552
บริษัทมีรายได้รวมจากการจำหน่ายและแปรรูปจากเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนคิดเป็นร้อยละ 80.22
ของรายได้จากการขายทั้งหมด ในขณะที่ในปี 2551 คิดเป็นร้อยละ 80.06
ของรายได้จากการขายทั้งหมด บริษัทซื้อเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนจากผู้ผลิตภายในประเทศร้อยละ
87.64 ในปี 2552 และร้อยละ 99.13 ในปี 2551 ของยอดซื้อเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนทั้งหมด
ดังนั้นความผันผวนของราคาเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนในประเทศย่อมส่งผลกระทบต่อต้นทุน
ราคาผลิตภัณฑ์ และการบริหารจัดการสินค้าคงคลัง ของบริษัท
ที่ผ่านมาการเคลื่อนไหวของราคาเหล็กแผ่นรีดร้อนในประเทศจะมีการเปลี่ยนแปลงและแปรผันตามราคาของเหล็กแผ่นรีดร้อนในต่างประเทศ

อย่างไรก็ตาม
บริษัทได้พยายามลดผลกระทบจากความผันผวนของราคาโดยใช้นโยบายกำหนดราคาขายให้มุ่งเน้นการรักษาส่วนต่างกำไร
และบริษัทยังได้มีการติดตามราคาวัตถุดิบอย่างใกล้ชิดเพื่อประเมินสถานการณ์และแนวโน้มของราคาวัตถุดิบ
เพื่อนำมาประกอบการพิจารณาตัดสินใจในการสั่งซื้อและบริหารจัดการปริมาณวัตถุดิบคงคลังซึ่งเป็นต้นทุนหลักของบริษัทให้มีความเหมาะสม

4.  ความเสี่ยงจากการให้สินเชื่อลูกค้า

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2552 บริษัทมีลูกหนี้การค้าสุทธิทั้งหมด เท่ากับ 741.93 ล้านบาท
ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 13.17 ของยอดขาย บริษัทมีระยะเวลาการเก็บหนี้เฉลี่ย ในปี 2552 เท่ากับ 48
วัน และ บริษัทมีลูกหนี้ที่มีอายุน้อยกว่า 3 เดือน เป็นมูลค่า 734.95 ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ
99.06 ของลูกหนี้สุทธิ บริษัทอาจจะมีความเสี่ยงในการเรียกเก็บชำระหนี้จากลูกหนี้การค้า
ซึ่งถ้าลูกหนี้การค้าของบริษัทมีปัญหาในการดำเนินงานก็อาจจะส่งผลกระทบต่อผลกำไรและฐานะการเงินของบริษัทได้

อย่างไรก็ดีบริษัทมีการติดตามคุณภาพลูกหนี้อย่างสม่ำเสมอ
และบริษัทมีนโยบายในการตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญเมื่อมีลูกหนี้ที่ไม่มีหลักประกันรายใดค้างชำระเกิน
180 วัน
หรือบริษัทจะตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญเมื่อพบว่าลูกหนี้อาจจะมีปัญหาในการชำระไม่ว่าลูกหนี้รายนั้นจะเกินกำหนดชำระไม่ถึง
180 วัน หรือไม่ก็ตาม
นอกจากนี้บริษัทได้ให้ความสำคัญในการพิจารณาการให้เครดิตทางการค้ากับลูกหนี้อย่างเข้มงวด
โดยบริษัทได้จัดให้มีคณะกรรมการสินเชื่อ ประกอบด้วยผู้บริหารจากฝ่ายต่างๆ
ร่วมพิจารณาการให้เครดิตกับลูกหนี้ที่มีความความสัมพันธ์ทางการค้าติดต่อกันมาเป็นระยะเวลาพอสมควร
หรือบริษัทจะขอให้มีเครื่องมือป้องกันความเสี่ยงทางด้านการเงิน อาทิเช่น
หนังสือสัญญาค้ำประกันจากทางธนาคาร ตั๋วสัญญาใช้เงินที่มีอาวัล หรือเลตเตอร์ออฟเครดิต เป็นต้น
เพื่อให้บริษัทสามารถบริหารความเสี่ยงและมั่นใจได้ว่าจะไม่มีผลกระทบต่อเงินทุนหมุนเวียนของบริษัท
นอกจากนี้
บริษัทมีฐานลูกหนี้ที่กระจายตัวและมีจำนวนมากรายซึ่งบริษัทไม่ได้ยึดติดกับฐานลูกหนี้การค้ากลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง

5.  ความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ย

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2552
บริษัทมีหนี้สินที่เกิดจากการกู้ยืมทั้งหมดเป็นหนี้สินระยะสั้นจากสถาบันการเงิน เท่ากับ 1,034.25
ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ 85.85 ของหนี้สินรวม
การกู้ยืมของบริษัทส่วนใหญ่ประกอบด้วยเงินกู้ระยะสั้นในรูปแบบตั๋วสัญญาใช้เงิน Trust Receipt
และ Letter of Credit เพื่อใช้เป็นเงินทุนหมุนเวียนในการสั่งซื้อสินค้าจากโรงงานผู้ผลิต
ซึ่งจะมีอายุของการชำระหนี้มากกว่าการรับชำระเงินของลูกหนี้การค้าของบริษัท

การเปลี่ยนแปลงของภาวะอัตราดอกเบี้ยในตลาด
อาจส่งผลต่อค่าใช้จ่ายด้านดอกเบี้ยและผลการดำเนินงานของบริษัท
อย่างไรก็ดีค่าใช้จ่ายด้านดอกเบี้ยในปี 2552 คิดเป็น 0.30% ของยอดขาย ในขณะที่ปี 2551
เท่ากับ 0.47% ของยอดขาย และความสามารถในการจ่ายดอกเบี้ยของปี 2552 คิดเป็น 20
เท่าเมื่อคิดจากกำไรจากการดำเนินงานก่อนดอกเบี้ยจ่ายและภาษี ในขณะที่อัตราดังกล่าวเท่ากับ 23
เท่าในปี 2551

6.  ความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน

ในปี 2552 และ ปี 2551 บริษัทมีมูลค่าการสั่งซื้อสินค้าจากต่างประเทศคิดเป็นประมาณร้อยละ
10.34 และร้อยละ 0.66 ของมูลค่าที่สั่งซื้อทั้งหมด ตามลำดับ
โดยเป็นการสั่งซื้อในเงินสกุลดอลลาร์สหรัฐ
จึงทำให้บริษัทมีความเสี่ยงจากการผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน
ที่ผ่านมาบริษัทได้ลดผลกระทบจากความเสี่ยงของอัตราแลกเปลี่ยน
โดยการทำสัญญาซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า (Forward contract)
หรือแปลงหนี้ค่าสินค้าเป็นหนี้เงินสกุลบาท หรือชำระหนี้ก่อนกำหนด
โดยพิจารณาตามความเหมาะสมของกระแสเงินสดและสถานการณ์ในขณะนั้นๆ

  ในอนาคต บริษัทคาดว่าจะยังคงต้องสั่งซื้อสินค้าจากต่างประเทศบ้างต่อไป ดังนั้น
  บริษัทจะยังคงรักษานโยบายลดผลกระทบจากความเสี่ยงในอัตราแลกเปลี่ยนโดยวิธีดังกล่าวต่อไปตามความเหมาะสมของสภาวการณ์ในขณะนั้น
  ๆ