7. ข้อพิพาททางกฎหมาย

1. ข้อพิพาทที่บริษัทฯ อยู่ในฐานะเป็นผู้ร้องสอด

ในปี 2546 ได้มีกลุ่มบุคคลร่วมกันฟ้องคดีต่อศาลปกครองกลาง
โดยมีหน่วยงานทางราชการและเจ้าหน้าที่
ของรัฐเป็นผู้ถูกกล่าวหาว่ากระทำการโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย และละเลยต่อหน้าที่
ในขั้นตอนการออกใบอนุญาตประกอบกิจการของหน่วยงานราชการให้แก่บริษัทฯ มีความไม่ถูกต้อง
และร้องขอให้ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษา
หรือคำสั่งให้เพิกถอนใบอนุญาตให้ประกอบกิจการโรงงานรับฝังกลบสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่
ไม่ใช้แล้วที่ไม่อันตราย และ ที่เป็นอันตราย
และให้เพิกถอนใบอนุญาตประกอบกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ และให้ทางบริษัทฯ
ชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดให้กับราษฎรที่เดือดร้อน
ซึ่งศาลปกครองกลางได้รับคำฟ้องของผู้ฟ้องคดีเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2547 และพิจารณาให้บริษัทฯ
เป็นผู้ร้องสอดในฐานะคู่กรณีฝ่ายที่ 3

ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษายกฟ้องคดีดังกล่าวเมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2550
ผู้ฟ้องคดีได้ยื่นอุทธรณ์ ไปยังศาลปกครองสูงสุด บริษัทฯ
ได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ต่อศาลปกครองสูงสุดเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2550 เพื่อขอให้
ศาลปกครองสูงสุดมีคำพิพากษายืนตามศาลปกครองกลาง โดยให้ยกฟ้องอุทธรณ์
ของผู้ฟ้องคดีซึ่งศาลปกครองสูงสุด ได้รับคำแก้อุทธรณ์ของบริษัทฯ ไว้พิจารณาแล้ว

ที่ปรึกษาทางกฎหมายของบริษัทฯ ได้ให้ความเห็นทางคดีดังกล่าวว่า
แม้ผู้ฟ้องคดีจะใช้สิทธิอุทธรณ์เพื่อคัดค้านคำวินิจฉัยของศาลปกครองกลางก็ตาม
แต่ศาลปกครองกลางได้มีคำวินิจฉัยในเนื้อหาของคดีครอบคลุมครบถ้วน
ทั้งในปัญหาข้อเท็จจริงและปัญหาข้อกฎหมาย จึงน่าเชื่อได้ว่า
ผลของคำพิพากษาน่าจะเป็นไปในแนวทางเดียวกัน อย่างไรก็ตาม
หากศาลปกครองสูงสุดได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งชี้ขาดคดีผลของคดีอาจส่งผลกระทบต่อ
การประกอบธุรกิจ และความรับผิดชอบทางกฎหมายของบริษัทฯ ดังนี้

ก) ผลกระทบต่อการประกอบธุรกิจของบริษัทฯ

หากศาลปกครองสูงสุดมีคำพิพากษาว่าผู้ถูกฟ้องคดีกระทำการโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย
และละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ บริษัทฯ
อาจถูกเพิกถอนใบอนุญาตประกอบกิจการโรงงาน
หรือใบอนุญาตประกอบกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ
และอาจต้องหยุดดำเนินกิจการโรงงานรับฝังกลบสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วไว้ชั่วคราวจนกว่าจะได้รับใบอนุญาตใหม่
ซึ่งบริษัทฯ เชื่อมั่นว่าทางหน่วยงานราชการสามารถ
ออกใบอนุญาตใหม่ที่ถูกต้องตามกฎหมายให้กับบริษัทฯ เสร็จสิ้นโดยเร็ว เพื่อให้บริษัทฯ
สามารถดำเนินกิจการต่อไปได้โดยเร็วที่สุด

ข) ความรับผิดชอบทางกฎหมายของบริษัทฯ

ในคดีดังกล่าว ผู้ฟ้องคดีได้ขอให้ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษาหรือคำสั่งให้บริษัทฯ ชดใช้ค่าเสียหาย
ให้กับราษฎรที่เดือดร้อน ศาลปกครองกลางได้พิพากษายกฟ้องและวินิจฉัยในประเด็นนี้ว่าคำขอนั้น
เป็นเพียงการกล่าวรวมๆ เท่านั้น ไม่ได้ระบุว่าเกิดความ เสียหายแก่ผู้ฟ้องคดีรายใด จำนวนเท่าใด
กรณีนี้จึงไม่มีลักษณะเป็นคำขอที่ศาลจะพิจารณาให้ได้

2. ข้อพิพาทจากคดีอาญาที่ฟ้องบริษัทฯ และผู้บริหารในฐานะร่วมกันไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของ
พนักงานเจ้าหน้าที่

ในปี 2550 ได้มีกลุ่มบุคคลร่วมกันฟ้องคดีอาญาต่อศาลจังหวัดสระบุรี กรณีบริษัทฯ
และกรรมการผู้มีอำนาจ ลงนามของบริษัทฯ จำนวน 3 ท่าน
ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่ ทำให้เกิดกลิ่นเหม็น
น้ำเน่าเสียก่อให้เกิดอันตรายความเสียหายและความเดือดร้อนแก่โจทก์ที่พักอาศัยอยู่ใกล้ชิดหรือติดต่อกับพื้นที่ที่ผู้ถูกฟ้องคดี
นำกากอุตสาหกรรมเข้ามาฝังกลบ ทั้งนี้ ศาลได้มีคำสั่งนัดไต่สวนมูลฟ้องในวันที่ 4 ธันวาคม 2550
ซึ่งบริษัทฯ ชี้แจงว่าได้ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติโรงงาน พ.ศ.2535
อย่างเคร่งครัดมาโดยตลอด โดยมีการรายงานผลการดำเนินงานของบริษัทฯ
เป็นประจำและสม่ำเสมอ ตามระยะเวลาที่กฎหมายกำหนดและไม่เคยปรากฏว่าบริษัทฯ
ได้รับแจ้งจากพนักงานเจ้าหน้าที่ว่าบริษัทฯ
ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่ดังที่โจทก์กล่าวอ้าง แต่อย่างใด

เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2551 ศาลจังหวัดสระบุรี ได้รับคำฟ้องของผู้ฟ้องคดีที่ได้ยื่นฟ้องบริษัทฯ
และกรรมการผู้มีอำนาจ ในข้อหาร่วมกันไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่
โดยศาลจังหวัดสระบุรี ได้มีคำสั่งให้กำหนดวันนัดสืบพยานโจทก์ครั้งแรกในวันอังคารที่ 1 กันยายน
2552

ที่ปรึกษาทางกฎหมายของบริษัทฯ มีความเห็นทางคดีดังกล่าวว่า ข้อกล่าวหาของโจทย์
ที่กล่าวหาบริษัทฯ นั้นน่าจะรับฟังได้ เนื่องจากตลอดระยะเวลาในการประกอบกิจการของบริษัทฯ
ที่ผ่านมาจนถึงปัจจุบันนั้นไม่ปรากฎว่าพนักงานเจ้าหน้าที่ของหน่วยราชการ
ที่มีอำนาจหน้าที่ในการกำกับดูแลกิจการของบริษัทฯ จะได้ออกคำสั่งทางวาจาหรือลายลักษณ์อักษรว่า
บริษัทฯ ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่แต่อย่างใดเลย ดังนั้น จึงน่าเชื่อได้ว่า เมื่อบริษัทฯ
ได้นำพยานหลักฐานต่างๆ ประกอบการพิจารณาและนำเสนอต่อศาลแล้ว
ศาลน่าจะพิจารณาและมีคำพิพากษายกฟ้องคดีดังกล่าว อย่างไรก็ตาม หากผลคดีนี้ถึงที่สุดว่าบริษัทฯ
หรือกรรมการบริษัทฯ ได้กระทำผิดตามคำฟ้องผลทางคดี โดยหลักแล้ว
มีเพียงการเสียค่าปรับตามที่เปรียบเทียบภายใน 30 วันนับแต่วันที่มีการเปรียบเทียบปรับ
และให้ถือว่าคดีเลิกกันตามกฎหมายที่เกี่ยวข้อง