ข้อพิพาททางกฎหมาย

1. บริษัทใช้สิทธิที่ชำระเงินต่อเจ้าพนักงานเจ้าพิทักษ์ทรัพย์แทนบจ. เวิลด์ อินเตอร์เทรด
คอร์ปอเรชั่น จำนวน 44,246,000 บาท ในกรณีเรื่องอาคารโรงแรมดุสิต รีสอร์ท พัทยา เมื่อวันที่
3 กรกฎาคม 2544
เป็นการใช้สิทธิเพื่อระงับความเสียหายอันอาจเกิดขึ้นต่อภาพลักษณ์ของบริษัทและกิจการโรงแรมที่บริษัทดำเนินอยู่โดยอาศัยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
มาตรา 230 และจึงได้บันทึก บริษัท เวิลด์ อินเตอร์เทรด คอร์ปอเรชั่น จำกัด
เป็นลูกหนี้ในฐานะที่บริษัทได้ชำระหนี้แทน
และได้บันทึกค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสำหรับลูกหนี้ดังกล่าวเป็นจำนวน 41,048,395 บาท
เนื่องจากบริษัทจะได้รับเงินคืนจากเจ้าหนี้เป็นจำนวน 3,197,605 บาท ค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับหนี้สูญ
และหนี้สงสัยจะสูญดังกล่าว แสดงรวมอยู่ในค่าใช้จ่ายในการขายและการบริหารในปี 2544

การชำระเงินแทนบริษัทดังกล่าวมีผลให้บจ. เวิลด์ อินเตอร์เทรด คอร์ปอเรชั่น
ได้รับการปลดจากการล้มละลายตามผลของกฎหมาย ต่อมาบริษัทได้มีหนังสือทวงถามให้บจ. เวิลด์
อินเตอร์เทรด คอร์ปอ เรชั่น ชำระหนี้ที่บริษัทได้ชำระหนี้แทน แต่บจ. เวิลด์ อินเตอร์เทรด
คอร์ปอเรชั่น ไม่ได้ชำระหนี้ดังกล่าวแต่ประการใด ดังนั้นในวันที่ 19 ธันวาคม 2544
บริษัทจึงได้ยื่นฟ้องบจ. เวิลด์ อินเตอร์เทรด คอร์ปอเรชั่น ต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้ในจำนวนทุนทรัพย์
45,782,488 บาท เพื่อเรียกร้องให้ชำระเงินคืนจากกรณีดังกล่าว อันเป็นสิทธิโดยชอบตามกฎหมาย

2. เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม 2544 บจ. เวิลด์ อินเตอร์เทรด คอร์ปอเรชั่น
ได้ยื่นฟ้องบริษัทต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้ เพื่อเรียกทรัพย์สินคืน (อาคารโรงแรมดุสิต รีสอร์ท พัทยา)
และค่าเสียหายการละเมิดโดยมี ทุนทรัพย์ในการฟ้องคดีเป็นจำนวนเงิน 2,760,000,000 บาท
บริษัทได้ยื่นคำให้การแก้ฟ้องแล้วเมื่อวันที่ 16 มกราคม 2545
ฝ่ายบริหารโดยฝ่ายกฏหมายของบริษัทมีความเห็นตามข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายว่าบริษัทเป็นผู้ครอบครอง
และเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในอาคารโรงแรมดุสิต รีสอร์ท พัทยา กล่าวคือ
บริษัทได้ครอบครองเพื่อตนและได้กรรมสิทธิ์ในอาคารดังกล่าวมาโดยผลของกฎหมาย

3. บริษัทในฐานะผู้เรียกร้อง ได้ยื่นเสนอข้อเรียกร้องต่อสำนักงานอนุญาโตตุลาการสภาหอการค้า
แห่งประเทศไทย กับ บจ. พรีเมียร์ รีสอร์ท กระบี่ เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2542
ในฐานะผู้ถูกเรียกร้องให้ชำระค่าจ้างบริหารและค่าจูงใจตามสัญญา
รวมทั้งค่าเสียหายจากการผิดสัญญา เป็นเงินทั้งสิ้น 77,623,847 บาท
ซึ่งผู้ถูกเรียกร้องได้ยื่นคัดค้านข้อเรียกร้องดังกล่าวโดยปฎิเสธข้อกล่าวหาทั้งหมดและเรียกร้องแย้งกลับเป็นเงิน
42,218,005 บาท

เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2546
อนุญาโตตุลาการได้วินิจฉัยชี้ขาดโดยให้ผู้ถูกเรียกร้องชำระเงินให้แก่บริษัทจำนวน 2,740,750 บาท
พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ยื่นคำเสนอข้อพิพาทจนกว่าจะชำระเสร็จ
และให้บริษัทชำระเงินให้แก่ผู้ถูกเรียกร้องจำนวน 623,920 บาทพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5
ต่อปี นับแต่วันยื่นคำคัดค้าน/คำเรียกร้องแย้ง จนกว่าจะชำระเสร็จ ทั้งนี้บริษัทไม่เห็นด้วยกับ
คำวินิจฉัยชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ จึงได้ยื่นคำร้องคัดค้านคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการต่อศาลแพ่ง
เมื่อวันที่ 26 กันยายน 2546 ขณะนี้คดีดังกล่าวอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาล

4. บมจ. รอยัล ปริ๊นเซส ซึ่งเป็นบริษัทย่อยถือหุ้นโดยบจ. ดุสิตธานี อินเตอร์เนชั่นแนล ร้อยละ
79.65 ได้ถูกฟ้องเป็นจำเลยที่ 2 ในคดีที่บริษัทเงินทุน ธนชาติ จำกัด (มหาชน)
ฟ้องเรียกค่าเสียหายเป็นคดีหมายเลขดำที่ 13476/42 ศาลแพ่งกรุงเทพใต้ เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม
2542 ในคดีนี้ บมจ. รอยัล ปริ๊นเซส
ถูกฟ้องในฐานผู้ค้ำประกันซึ่งโจทก์มีหลักฐานยืนยันการค้ำประกันระหว่างบริษัทและโจทก์อย่างครบถ้วน
ดังนั้นในคดีนี้บริษัทจึงอาจต้องรับผิดในมูลหนี้ที่โจทก์เรียกร้องเมื่อการพิจารณาได้สิ้นสุดลง
และผู้บริหารเชื่อว่ามีผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นของคดีต่อกิจการ
เพราะมีนัยสำคัญต่อผลการดำเนินงานและฐานะการเงิน และการดำเนินงานของบริษัท
เนื่องจากบริษัทต้องรับผิดในมูลหนี้ในฐานผู้ค้ำประกัน มูลค่า 325 ล้านบาท พร้อมหนี้อุปกรณ์
หากเทียบความเสียหายคิดเป็นร้อยละ 14.42 ของรายได้รวมและร้อยละ 7.31 ของ ทรัพย์สินรวม

5. บจ. โคราชธานี ถือหุ้นโดยบจ. ดุสิตธานี อินเตอร์เนชั่นแนล ร้อยละ 42.67 และบมจ. รอยัล
ปริ๊นเซส ร้อยละ 33.33 ถูกฟ้องเป็นจำเลยที่ 1 ในคดีที่ บริษัทเงินทุน ธนชาติ จำกัด (มหาชน)
ฟ้องเรียกค่าเสียหายเป็นคดีหมายเลขดำที่ 13476/42 ศาลแพ่งกรุงเทพใต้ เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม
2542 ทุนทรัพย์จำนวน 461 ล้านบาท ในคดีนี้บริษัทถูกฟ้องในฐานผิดสัญญาเงินกู้
ซึ่งโจทก์มีหลักฐานยืนยันการกู้เงินระหว่างบริษัทและโจทก์อย่างครบถ้วน
ดังนั้นในคดีนี้บริษัทจึงอาจต้องรับผิดในมูลหนี้ที่โจทก์เรียกร้องเมื่อการพิจารณาได้สิ้นสุดลง
และผู้บริหารเชื่อว่ามีผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นของคดีต่อกิจการ
เพราะมีนัยสำคัญต่อผลการดำเนินงานและฐานะการเงิน และการดำเนินงานของบริษัท
เนื่องจากเกิดความไม่แน่นอนในการดำเนินงานอย่างต่อเนื่องของบจ.โคราชธานี เพราะมี
หนี้สินเป็นจำนวนมาก เมื่อเทียบความเสียหายคิดเป็นร้อยละ 10.37 ของทรัพย์สินรวม

6. เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2545 เจ้าหนี้แห่งหนึ่งซึ่งได้รับโอนสิทธิเรียกร้องมาจากเจ้าหนี้เดิม
ได้ยื่นฟ้องบริษัทย่อย คือ บจ.โคราชธานี เป็นคดีล้มละลายต่อศาลล้มละลายกลาง
บริษัทย่อยดังกล่าวได้สู้คดีว่าไม่สมควรถูกพิพากษาให้ล้มละลาย
และศาลได้พิจารณายกฟ้องคดีดังกล่าวแล้ว เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2546

 นอกจากนี้ บริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน) และบริษัทย่อย ได้ยื่นฟ้องและดำเนินคดีต่อลูกหนี้บางรายที่ค้างชำระค่าบริการห้องพักและอาหาร อย่างไรก็ตาม ทุนทรัพย์ที่ฟ้องในแต่ละคดีนั้นเป็นจำนวนที่ไม่สูงนัก