7. ข้อพิพาททางกฎหมาย 

ปัจจุบันบริษัทมีคดีข้อพิพาท ซึ่งบริษัทหรือบริษัทย่อยเป็นคู่ความหรือคู่กรณี
โดยที่คดีหรือข้อพิพาทยังไม่สิ้นสุด มีดังต่อไปนี้

7.1 คดีระหว่าง บริษัท เวิลด์ อินเตอร์เทรด คอร์ปอเรชั่น จำกัด กับ บริษัท ดุสิตธานี จำกัด
(มหาชน)

สืบเนื่องจากที่กลุ่มบริษัท ดุสิตธานี ธานี จำกัด (มหาชน) ได้ซื้ออาคารโรงแรมโรงแรมแกรนด์
พาเลสจากบริษัท เวิลด์ อินเตอร์เทรด คอร์ปอเรชั่น (“เวิลด์ อินเตอร์เทรด”)
ซึ่งอาคารดังกล่าวตั้งอยู่บนที่ดินของบริษัท สิริพัทยา จำกัด โดย เวิลด์ อินเตอร์เทรด
ได้ยกเลิกสัญญาเช่ากับเจ้าของที่ดินและบริษัทได้เข้าไปทำสัญญาเช่าฉบับใหม่มีอายุ 30 ปี ตั้งแต่วันที่
1 ตุลาคม 2530 ถึง 30 กันยายน 2560
โดยรับเงื่อนไขของผู้เช่าเดิมว่าหากสัญญาเช่าสิ้นสุดลงจะต้องโอนกรรมสิทธิ์ในอาคารและอุปกรณ์ควบให้เจ้าของที่ดิน

บริษัทได้ปิดกิจการโรงแรมแกรนด์ พาเลส
และได้เข้าทำการปรับปรุงตกแต่งโรงแรมและเปิดดำเนินการกิจการใหม่ในปี 2531
โดยใช้ชื่อโรงแรมดุสิต รีสอร์ท พัทยา ในปี 2541 นายธเนศ เตลาน กรรมการ ในเวิลด์
อินเตอร์เทรด ได้ยื่นฟ้องบริษัทเรียกร้องค่าเสียหายด้วยทุนทรัพย์ 1,045.86 ล้านบาท
ต่อมาเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม 2543 ศาลพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์โดยวินิจฉัยว่า
ด้วยการซื้อขายอาคารโรงแรมพิพาทตามสัญญาซื้อขายคู่สัญญามิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามที่ตกลงกันไว้ในสัญญาซื้อขาย
สัญญาดังกล่าวจึงตกเป็นโมฆะ

ในวันที่ 26 มิถุนายน 2544 บริษัทได้ชำระหนี้จำนวน 44.25 ล้านบาท แทน เวิลด์ อินเตอร์เทรด
ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ เนื่องจาก เวิลด์ อินเตอร์เทรด
ได้นำคำพิพากษาของศาลแพ่งที่พิพากษาเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม 2543 ยื่นต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์
(“จพท”) อ้างว่าอาคารยังเป็นกรรมสิทธิ์ของตน และจพท. จะเข้าปิดหมายยึดทรัพย์อาคารโรงแรม

ต่อมาบริษัทได้มีหนังสือทวงถามให้ เวิลด์ อินเตอร์เทรด ชำระหนี้ที่บริษัทได้ชำระหนี้แทน แต่เวิลด์
อินเตอร์เทรด ไม่ได้ชำระหนี้ดังกล่าวแต่ประการใด ดังนั้นในวันที่ 19 ธันวาคม 2544
บริษัทจึงได้ยื่นฟ้อง เวิลด์ อินเตอร์เทรด ต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้ในจำนวนทุนทรัพย์ 45.78 ล้านบาท
เพื่อเรียกร้องให้ชำระเงินคืนจากกรณีดังกล่าวอันเป็นสิทธิโดยชอบตามกฎหมาย

วันที่ 7 ธันวาคม 2544 เวิลด์ อินเตอร์เทรด ได้ยื่นฟ้องบริษัท ต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้
เพื่อเรียกทรัพย์สินคืน (อาคารโรงแรมดุสิต รีสอร์ท พัทยา) และเรียกค่าเสียหายจากการละเมิด
โดยมีทุนทรัพย์ในการฟ้องคดีเป็นจำนวนเงิน 2,760.00 ล้านบาท
บริษัทได้ยื่นคำให้การแก้ฟ้องต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้แล้วเมื่อวันที่ 16 มกราคม 2545 เนื่องจาก
บริษัทได้ครอบครองและเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์โดยสงบและเปิดเผยด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันเกินกว่า
10 ปี และได้กรรมสิทธิ์ในอาคารดังกล่าวแล้วโดยผลของกฎหมาย

ในวันที่ 29 กรกฎาคม 2545 ศาลแพ่งกรุงเทพใต้ได้มีคำสั่ง ให้รวมคดีที่เวิลด์ อินเตอร์เทรด
เป็นโจทก์ฟ้องบริษัทเพื่อเรียกทรัพย์คืน (อาคารโรงแรมดุสิต รีสอร์ท พัทยา)
และเรียกค่าเสียหายจากการละเมิดเข้ากับคดีที่บริษัทเป็นโจทก์ฟ้องเวิลด์ คอร์ปอเรชั่น

ในวันที่ 26 มีนาคม 2547 ศาลได้พิจารณายกฟ้องเวิลด์ อินเตอร์เทรด
เนื่องจากบริษัทเป็นเจ้าของทรัพย์สินอาคาร โรงแรมดุสิต รีสอร์ท พัทยา
ด้วยผลของกฎหมายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 และ 1385 โดยสมบูรณ์แล้ว
และศาลได้พิพากษาให้เวิลด์ อินเตอร์เทรด ชำระเงินจำนวน 45.78 ล้านบาท
พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของเงินต้น 44.25 ล้านบาท นับตั้งแต่วันที่ 20 ธันวาคม
2544 จนกว่าจะชำระให้แก่บริษัทครบถ้วน

ในวันที่ 26 เมษายน 2547 เวิลด์ อินเตอร์เทรดได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาลและในวันที่ 7 กรกฎาคม
2547 บริษัทได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์และคำร้อง คัดค้านคำร้องขอทุเลาการบังคับคดี
ขณะนี้คดีดังกล่าวอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์

ในวันที่ 31 มกราคม 2548 บริษัทได้ยื่นฟ้องล้มละลายเวิลด์ อินเตอร์เทรดต่อศาลล้มละลายกลาง
ต่อมาเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม 2548 ศาลล้มละลายกลางได้มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาด และในวันที่
9 สิงหาคม 2548 เวิลด์ อินเตอร์เทรดได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาด
และบริษัทได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ดังกล่าวไว้แล้ว
ขณะนี้คดีดังกล่าวอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์

ในวันที่ 30 มกราคม 2549 ศาลแพ่งกรุงเทพใต้ได้นัดฟังคำสั่งศาลอุทธรณ์ ซึ่งเวิลด์
อินเตอร์เทรดยื่นคำร้องขอทุเลาการบังคับคดีไว้ โดยคดีที่บริษัทฟ้องเวิลด์ อินเตอร์เทรด
เพื่อให้ชำระหนี้จำนวน 45.78 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปีนั้น
เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แถลงว่าไม่ประสงค์จะดำเนินคดีแทนเวิลด์ อินเตอร์เทรด
จึงขอให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบคดีของศาลอุทธรณ์ ซึ่งต่อมาในวันที่ 2 สิงหาคม 2549
ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งให้จำหน่ายคดีดังกล่าวออกจากสารบบความของศาลอุทธรณ์

นอกจากนั้น ในวันที่ 30 มกราคม 2549 เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ของเวิลด์
อินเตอร์เทรดยังได้ยื่นคำร้องขอดำเนินคดีต่อศาลในคดีที่เวิลด์
อินเตอร์เทรดได้ยื่นฟ้องบริษัทต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้ เพื่อเรียกทรัพย์สินคืน (อาคารโรงแรมดุสิต
รีสอร์ท พัทยา) คดีดังกล่าวอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์

ปัจจุบันบริษัทได้ตั้งสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสำหรับการชำระหนี้แทนไปแล้วจำนวน 44.25
ล้านบาท

7.2 คดีข้อพิพาทระหว่างบริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน) (ผู้ร้อง) กับ บริษัท พรีเมียร์ รีสอร์ท
กระบี่ จำกัด (คู่พิพาท)

สืบเนื่องจากที่บริษัท พรีเมียร์ รีสอร์ท กระบี่ จำกัด (“พรีเมียร์ รีสอร์ท”)
ได้ยกเลิกสัญญารับจ้างบริหารโรงแรมที่ได้ทำไว้กับบริษัทก่อนกำหนดที่สัญญาสิ้นสุด
และไม่ได้ชำระเงินชดเชยตามที่กำหนดไว้ในสัญญา บริษัทจึงยื่นฟ้องต่อพรีเมียร์ รีสอร์ท ในวันที่ 26
มิถุนายน 2546 อนุญาโตตุลาการได้วินิจฉัยชี้ขาดโดยให้พรีเมียร์ รีสอร์ท
ชำระเงินให้แก่บริษัทจำนวน 2.74 ล้านบาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี
โดยภายหลังได้มีการฟ้องแย้งและยื่นฟ้องคัดค้านจากคู่กรณีทั้งสองฝ่าย
ซึ่งขณะนี้คดีดังกล่าวอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์

7.3 ข้อพิพาทระหว่างบริษัท รอยัลปริ๊นเซส จำกัด (มหาชน) กับ บริษัท เอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้
จำกัด

สืบเนื่องจากการที่บริษัท เอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้ จำกัด (เอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้)
ได้ทำสัญญาขอใช้สิทธิเครื่องหมายบริการคำว่า “ธานี” ซึ่งบริษัทเป็นเจ้าของอยู่ โดยตกลงกันว่าเอ็ม
เค พร็อพเพอร์ตี้ ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมการใช้สิทธิ และค่าสมาชิกประจำปีให้กับบริษัท
แต่ปรากฎว่าต่อมาเอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้ ได้ค้างชำระค่าสมาชิกอยู่เป็นจำนวน 1.3 ล้านบาท
(รวมภาษีมูลค่าเพิ่มแล้ว)

บริษัทจึงได้ยื่นฟ้องเอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้ ต่อศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง
เพื่อเรียกให้เอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้ ชำระค่าสมาชิกที่ค้างชำระจำนวน 1.3 ล้านบาท
โดยศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางได้มีคำพิพากษาให้เอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้
ชำระงินจำนวน 1.3 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 15 ให้แก่บริษัท

ต่อมาเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2543 เอ็ม เค
พร็อพเพอร์ตี้ได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาของศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลางต่อศาลฎีกา
เพื่อขอให้ศาลฎีกามีคำสั่งจำหน่ายคดี และให้คู่สัญญาไปดำเนินการทางอนุญาโตตุลาการก่อน
เนื่องจากตามเงื่อนไขในสัญญาขอใช้สิทธิเครื่องหมายบริการคำว่า “ธานี” ระบุว่า
หากมีข้อโต้แย้งเกี่ยวกับหน้าที่หรือความรับผิดชอบตามสัญญานี้
ให้นำข้อโต้แย้งเสนอต่อสภาอนุญาโตตุลาการเพื่อตัดสินชี้ขาด

ในวันที่ 20 มีนาคม 2544
ศาลฎีกามีคำพิพากษาให้ยกคำพิพากษาของศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง
และให้จำหน่ายคดีเพื่อให้คู่สัญญาดำเนินการทางอนุญาโตตุลาการก่อน

ในวันที่ 30 มิถุนายน 2548 บริษัท ได้ยื่นคำร้องเสนอข้อพิพาทต่อสำนักงานสภาอนุญาโตตุลาการ
สภาหอการค้าแห่งประเทศไทย ให้เอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้ชำระเงินจำนวน 2.75 ล้านบาท
(รวมดอกเบี้ยจนถึงวันยื่นคำร้อง) แก่บริษัท

เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม 2549 เอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้ แถลงต่อสภาอนุญาโตตุลาการฯ
ว่าไม่สามารถวางเงินประกันค่าใช้จ่ายต่อสภาอนุญาโตตุลาการฯ ได้
เนื่องจากได้นำทรัพย์สินทั้งหมดไปชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้อื่น จำนวนกว่า 600 ล้านบาท
คณะอนุญาโตตุลาการจึงสั่งพักการดำเนินกระบวนพิจารณาในชั้นอนุญาโตตุลาการเอาไว้ชั่วคราวตามคำแถลงของบริษัท
เพื่อบริษัทจะได้นำข้อพิพาทไปฟ้องคดีล้มละลาย
และเมื่อข้อพิพาทเข้าสู่กระบวนการของคดีล้มละลายแล้ว
บริษัทจะแถลงให้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เข้าสู่กระบวนการในชั้นอนุญาโตตุลาการเพื่อให้มีการชี้ขาดต่อไป

ในวันที่ 25 กันยายน 2549 บริษัทได้ยื่นฟ้องล้มละลายเอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้ ต่อศาลล้มละลายกลาง
โดยศาลล้มละลายกลางได้กำหนดวันนัดสืบพยานต่อไปในวันที่ 12 มีนาคม 2550
ขณะนี้คดีจึงอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลล้มละลายกลาง

7.4 คดีระหว่าง บริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน) กับ บริษัท ปริ๊นเซส เทรเวล เซอร์วิส จำกัด

สืบเนื่องจากบริษัท ปริ๊นเซส เทรเวล เซอร์วิส จำกัด (ปริ๊นเซส เทรเวล)
ได้ทำสัญญาเช่าพื้นที่ในโรงแรมของบริษัทและสัญญาให้บริการเพื่อประกอบธุรกิจร้าน Barber Shop
มีกำหนดระยะเวลาเช่าตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน 2546 และสิ้นสุดวันที่ 31 ธันวาคม 2546
ซึ่งต่อมาเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2546 บริษัทได้มีหนังสือแจ้งเรื่องต่อสัญญาเช่าและสัญญาให้บริการ
พร้อมทั้งส่งสัญญาเช่าและสัญญาให้บริการฉบับใหม่ที่มีการลงนามจากทางบริษัทไว้แล้วไปถึงปริ๊นเซส
เทรเวล เป็นจำนวน 2 ชุด เพื่อให้ปริ๊นเซส เทรเวล ลงนาม
โดยในสัญญาฉบับใหม่มีการเปลี่ยนแปลงเงื่อนไขในสัญญาเช่าบางส่วน

ปริ๊นเซส เทรเวล ได้ปฏิเสธที่จะทำการต่อสัญญาเช่าและสัญญาให้บริการฉบับใหม่
จึงได้ส่งสัญญาฉบับใหม่กลับมายังบริษัทโดยไม่ได้มีการลงนาม ซึ่งในการส่งสัญญากลับคืนครั้งนี้
ปริ๊นเซส เทรเวล ได้ส่งกลับคืนเพียงแค่ชุดเดียวเท่านั้น และได้เก็บไว้เองชุดหนึ่ง

ในวันที่ 21 พฤศจิกายน 2546
บริษัทจึงมีหนังสือแจ้งบอกเลิกสัญญาเช่าและสัญญาให้บริการไปถึงปริ๊นเซส เทรเวล
และแจ้งให้ปริ๊นเซส เทรเวล ส่งมอบพื้นที่เช่าคืนให้กับบริษัท แต่ปรากฎว่าปริ๊นเซส เทรเวล
ไม่ยอมส่งมอบพื้นที่เช่าคืน

เมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2547 บริษัทจึงกลับเข้าครอบครองพื้นที่เช่าโดยอาศัยสิทธิตามสัญญาเช่า
และขนย้ายทรัพย์สินของปริ๊นเซส เทรเวล ไปเก็บรักษาไว้ ณ สถานที่เก็บทรัพย์สินของบริษัท
(ต่อมาได้ทำการขนย้ายไปเก็บไว้ ณ โกดังของบริษัท อาเซียคลังสินค้า จำกัด) ทำให้ปริ๊นเซส
เทรเวล แจ้งความดำเนินคดีอาญากับกรรมการของบริษัทในข้อหาบุกรุก และร่วมกันทำให้เสียทรัพย์
แต่พนักงานอัยการได้มีคำสั่งเด็ดขาดไม่ฟ้องเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2549

ในวันที่ 30 เมษายน 2547 บริษัทได้ยื่นฟ้องปริ๊นเซส เทรเวล เป็นคดีแพ่งต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้
ในข้อหาผิดสัญญา ละเมิด และเรียกค่าเสียหายเป็นจำนวนเงิน 872,880.62 บาท ซึ่งในวันที่ 19
กรกฎาคม 2548 ศาลมีคำพิพากษาให้ปริ๊นเซส เทรเวล ชำระเงินค่าเสียหายจำนวน 82,299.93
บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปี

ในวันที่ 15 กันยายน 2548 ปริ๊นเซส เทรเวล ได้ยื่นอุทธรณ์และคำร้องขอทุเลาการบังคับคดี
และในวันที่ 19 กันยายน 2548 บริษัทได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาลในเรื่องค่าเสียหายที่ศาลได้มีคำสั่งไว้

ในวันที่ 7 พฤศจิกายน 2548 ปริ๊นเซส เทรเวล ได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ของบริษัท และในวันที่ 9
พฤศจิกายน 2548 บริษัทได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ของปริ๊นเซส เทรเวล

ต่อมาเมื่อวันที่ 23 มีนาคม 2549 บริษัทได้นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์สินของปริ๊นเซส เทรเวล
โดยอาศัยสิทธิตามคำพิพากษาของศาลแพ่งกรุงเทพใต้ โดยบริษัทได้ยึดหน่วงทรัพย์สินที่ยึดไว้ ณ
โกดังของบริษัท อาเซียคลังสินค้า จำกัด
ซึ่งมีการประเมินราคาของทรัพย์สินดังกล่าวไว้เป็นเงินจำนวน 83,600 บาท และในวันที่ 24
พฤษภาคม 2549 ซึ่งเป็นวันที่ศาลนัดพิจารณาหลักประกันการขอทุเลาการบังคับคดีของปริ๊นเซส
เทรเวล ปริ๊นเซส เทรเวล ได้นำบัญชีเงินฝากของธนาคารกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) จำนวน
500,000 บาท มาวางเป็นประกันการชำระหนี้ ศาลจึงอนุญาตให้ถอนการบังคับคดี โดยเมื่อวันที่ 13
พฤศจิกายน 2549
บริษัทได้นำเจ้าพนักงานบังคับคดีไปทำการส่งมอบทรัพย์สินที่ทำการยึดไว้คืนให้แก่ปริ๊นเซส เทรเวล
โดยปริ๊นเซส เทรเวลได้ตรวจสอบทรัพย์สินดูแล้วเห็นว่าอยู่ในสภาพปกติ จึงยินยอมรับทรัพย์สินคืน
และขณะนี้คดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์

นอกจากนี้ เนื่องจากการที่บริษัทฟ้องปริ๊นเซส เทรเวล เป็นคดีแพ่งต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้ ปริ๊นเซส
เทรเวล จึงฟ้องบริษัทเป็นคดีอาญาต่อศาลอาญาเมื่อวันที่ 7 มีนาคม 2549
ในข้อหาร่วมกันนำสืบและแสดงพยานหลักฐานอันเป็นเท็จ เบิกความเท็จ โดยปริ๊นเซส
เทรเวลแถลงว่า เอกสารสัญญาเช่าและสัญญาให้บริการ 2 ชุด ที่บริษัทเคยส่งให้ปริ๊นเซส
เทรเวลลงนามเพื่อเป็นการต่อสัญญาเช่าและสัญญาให้บริการที่จะหมดอายุลงในวันที่ 31 ธันวาคม
2546 ซึ่งปริ๊นเซส เทรเวล ไม่ได้ลงนามในสัญญาและได้ส่งกลับคืนมาให้บริษัท 1 ชุด
และยึดถือไว้เอง 1 ชุด นั้น แท้ที่จริงแล้วปริ๊นเซส เทรเวล
ได้ลงนามในสัญญาเพื่อเป็นการต่ออายุสัญญาเช่าและสัญญาให้บริการเรียบร้อยแล้ว
แต่บริษัทได้ทำการปลอมแปลงสัญญาชุดที่ได้รับกลับขึ้นมาใหม่ให้เป็นสัญญาฉบับที่ไม่มีการลงนามของปริ๊นเซส
เทรเวล โดยเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 2549
ศาลได้อนุญาตให้ส่งเอกสารที่เกี่ยวข้องไปตรวจพิสูจน์ที่กองพิสูจน์หลักฐาน สำนักงานตำรวจแห่งชาติ
ว่ามีการแก้ไขหนังสือและเอกสารฉบับใดหรือไม่
และศาลได้นัดพร้อมเพื่อรอฟังผลการตรวจพิสูจน์ในวันที่ 5 มีนาคม 2550 เวลา 9.00 น.

5.  คดีระหว่าง บริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน) กับ นางปิยนันท์ ศุภเจตตรา

นางปิยนันท์ ได้ทำสัญญาเช่าพื้นที่ในโรงแรมของบริษัทและสัญญาให้บริการ
เพื่อประกอบธุรกิจร้านขายเครื่องเพชรมีชื่อร้านว่า “Dusit Diamond House”
แต่ภายหลังได้ค้างชำระค่าเช่าพื้นที่และค่าบริการเป็นจำนวนเงิน 272,327.01 บาท
โดยนางปิยนันท์ได้นำเครื่องเพชร 1 ชุด จำนวน 5 ชิ้น
มามอบให้ไว้กับบริษัทเพื่อเป็นประกันการชำระหนี้

เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2549 บริษัทได้ยื่นฟ้องนางปิยนันท์ต่อศาลแขวงพระโขนง
เพื่อให้นางปิยนันท์ชำระหนี้จำนวน 292,751.54 บาท (รวมดอกเบี้ยจนถึงวันฟ้องแล้ว)
พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปี

ต่อมาในระหว่างการพิจารณาคดีของศาลแขวงพระโขนง
ศาลเยาวชนและครอบครัวกลางได้มีคำสั่งให้นางปิยนันท์เป็นบุคคลเสมือนไร้ความสามารถอยู่ในความพิทักษ์ของนายอาทิตย์
มนัสจินดาวงศ์ ผู้เป็นหลานชาย นายอาทิตย์จึงมีฐานะเป็นผู้พิทักษ์ของนางปิยนันท์
และเข้ามาดำเนินคดีแทนนางปิยนันท์

ในวันที่ 19 ธันวาคม 2549 บริษัทได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับนายอาทิตย์
ผู้พิทักษ์ของนางปิยนันท์ โดยมีข้อตกลงว่า นางปิยนันท์จะชำระหนี้ให้บริษัทเป็นจำนวนเงินทั้งหมด
120,000 บาท
และนายอาทิตย์จะนำเครื่องเพชรที่มอบไว้เป็นประกันการชำระหนี้ไปขายเพื่อนำเงินมาชำระหนี้โดยหักหนี้ออกจากจำนวน
120,000 บาท ก่อน ซึ่งมีการตกลงกันว่าจะต้องขายเครื่องเพชรไห้ได้ไม่ต่ำกว่า 60,000 บาท
แล้วหลังจากนั้นจะชำระหนี้ส่วนที่เหลือเป็นงวดๆ งวดละไม่ต่ำกว่า 5,000 บาท
โดยจะเริ่มชำระงวดแรกในว้นที่ 10 กุมภาพันธ์ 2550
ขณะนี้คดีจึงอยู่ในระหว่างการปฏิบัติตามสัญญาประนีประนอมยอมความ

7.6 ข้อพิพาทระหว่าง บริษัท ดุสิต โฮเต็ล แอนด์ รีสอร์ท จำกัด กับ นายจีระพันธ์ กิติบุตร กับพวก

เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2547 บริษัท ดุสิต โฮเต็ล แอนด์ รีสอร์ท จำกัดได้ยื่นฟ้อง นายจีระพันธ์
กิติบุตร
กับพวกเป็นจำเลยต่อศาลจังหวัดเชียงใหม่ในข้อหาผิดสัญญาและเรียกค่าเสียหายจากกรณีที่มีข้อตกลงเรื่องการขายที่โดยปลอดภาระผูกพันแต่ปรากฏว่าที่ดินที่ขายติดภาระจำยอม
ด้วยทุนทรัพย์ฟ้องจำนวน 40.18 ล้านบาท
และศาลได้ทำการไกล่เกลี่ยคู่ความแต่ไม่สามารถตกลงกันได้
จึงกำหนดนัดสืบพยานโจทย์และพยานจำเลยในวันที่ 7, 8 และ 9 พฤศจิกายน 2550

7.7 คดีอาญาระหว่าง โรงแรมสันติบุรี รีสอร์ท เกาะสมุย (ผู้เสียหาย) โดย บริษัท ดุสิตโฮเต็ล
แอนด์ รีสอร์ท จำกัด (ตัวแทนผู้เสียหาย) กับ นางสาวอุทัย มะโร

นางสาวอุทัย ได้ยักยอกเงินของโรงแรมสันติบุรี รีสอร์ท
ซึ่งเป็นโรงแรมที่บริษัทรับจ้างบริหารไปเป็นจำนวนเงิน 2,094,978 บาท
บริษัทในฐานะตัวแทนของโรงแรมสันติบุรี รีสอร์ท จึงดำเนินคดีอาญาต่อนางสาวอุทัย
ในความผิดฐานยักยอกทรัพย์ ในระหว่างการพิจารณาคดี
นางสาวอุทัยแจ้งว่าไม่ประสงค์จะทำสัญญาประนีประนอมยอมความ
แต่ประสงค์จะผ่อนชำระหนี้ต่อไปในคดีอาญาจนกว่าจะชำระเสร็จ
หลังจากนั้นนางสาวอุทัยได้ผ่อนชำระหนี้เป็นจำนวนเงินประมาณเดือนละ 26,000 บาท
เป็นประจำสม่ำเสมอ ศาลมีความเห็นว่าคดีน่าจะมีทางตกลงกันได้ จึงกำหนดให้นัดพร้อมต่อไปในวันที่
6 เมษายน 2550 เวลา 9.00 น.

ปัจจุบันบริษัทได้รับชำระเงินจากนางสาวอุทัยแล้วทั้งสิ้น 1,341,000 บาท คงเหลือ 753,978 บาท
(ชำระมาครั้งล่าสุดวันที่ 30 มกราคม 2550 จำนวน 27,000 บาท)

7.8 คดีระหว่าง บริษัท เทวารัณย์ สปา จำกัด กับ บริษัท อุทัยวิจิตร จำกัด

สืบเนื่องจากการที่บริษัทอุทัยวิจิตร จำกัด (อุทัยวิจิตร) ได้เปิดกิจการบ้านจัดสรร ณ จังหวัดชลบุรี
โดยใช้ชื่อว่า “บ้านเทวารัณย์” บริษัทจึงได้ออกหนังสือไปแล้ว 2 ฉบับ
เพื่อแจ้งให้อุทัยวิจิตรยุติการใช้ชื่อเทวารัณย์ แต่อุทัยวิจิตรก็ยังคงใช้ชื่อ “บ้านเทวารัณย์”
เป็นชื่อทางการค้าอยู่

เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน 2549
บริษัทจึงยื่นฟ้องอุทัยวิจิตรเป็นคดีละเมิดเครื่องหมายการค้าหรือชื่อทางการค้าต่อศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง
ปัจจุบันอยู่ระหว่างส่งหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องให้อุทัยวิจิตร

7.9 คดีความของ Philippine Hoteliers, Inc.

สำหรับบริษัทย่อยที่ประเทศฟิลิปปินส์ คือ Philippine Hoteliers, Inc.
ซึ่งบริษัทเป็นผู้ถือหุ้นทางอ้อม ณ วันที่ 31ธันวาคม 2548 มีการฟ้องเรียกค่าเสียหาย
และภาระหนี้สินที่อาจเกิดขึ้นจากการดำเนินงานของบริษัท ซึ่งไม่มีผลกระทบต่องบการเงินนี้ เช่น
ข้อพิพาทเรื่องแรงงาน กับ NLRC-NCR นอกจากนี้ บริษัทย่อยได้ถูกประเมินภาษีสำหรับปี 2541 กับ
Bureau of Internal Revenue (BIR) เป็นจำนวนเงิน 21,817,405 เปโซ
บริษัทย่อยดังกล่าวได้โต้แย้งและฝ่ายบริหารของบริษัทย่อยมีความเห็นว่า
ค่าใช้จ่ายจากภาระหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นดังกล่าว (ถ้ามี)
จะไม่มีสาระสำคัญและไม่มีผลกระทบต่องบการเงินจึงมิได้มีการตั้งสำรองดังกล่าวในงบการเงิน

7.10 คดีความอื่น ๆ

นอกจากนี้ บริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน) และบริษัทย่อย
ได้ยื่นฟ้องและดำเนินคดีต่อลูกหนี้บางรายที่ค้างชำระค่าบริการห้องพักและอาหาร อย่างไรก็ตาม
ทุนทรัพย์ที่ฟ้องในแต่ละคดีนั้นเป็นจำนวนที่ไม่สูงนักและมีทุนทรัพย์ไม่เกินร้อยละ 5
ของส่วนของผู้ถือหุ้นของบริษัท