-----------------------------------------------------------------------
  2. ปัจจัยความเสี่ยง ส่วนที่ 1

  -----------------------------------------------------------------------

(1) ความเสี่ยงด้านปริมาณวัตถุดิบ

  วัตถุดิบที่ใช้ในการผลิตน้ำยางข้น คือ น้ำยางสดที่ใช้ในการกรีดต้นยางพารา
  ซึ่งปริมาณน้ำยางสดที่จะได้มาก หรือน้อยนั้น

ขึ้นอยู่กับสภาพภูมิอากาศอันเป็นปัจจัยแวดล้อมสวนยาง เช่น อุณหภูมิ ความชื้นในอากาศ
และปริมาณน้ำฝน ความเสี่ยงที่ทำให้เกิดการขาดแคลนวัตถุดิบ มีสองลักษณะคือ

1. ช่วงที่ต้นยางผลัดใบ เดือนมีนาคมถึงพฤษภาคม
อาจจะมาล่าช้าหรือยาวนานกว่าปกติในขณะที่โรงงานผู้ใช้ต้องการใช้วัตถุดิบอย่างสม่ำเสมอ

2. ในช่วงที่สามารถกรีดยางได้ตามปกติ หากสภาพอากาศแปรปรวน เช่น เกิดความแห้งแล้ง
หรือมีฝนตกมากเกินไป ก็จะทำให้น้ำยางสดที่กรีดได้นั้นมีปริมาณที่น้อยลง

นอกจากนี้ การที่ตลาดโลกมีความต้องการใช้ยางพาราในรูปแบบ
ยางแผ่นและยางแท่งมากขึ้นเพื่อใช้ผลิตยางล้อรถยนต์และผลิตยางอื่นๆในขณะที่พื้นที่กรีดยางทั่วโลกขยายตัวไม่ทันรองรับนั้น
จะทำให้เกิดภาวะที่มีอุปสงค์มากกว่าอุปทาน
และเกิดการแข่งขันในการซื้อวัตถุดิบในแต่ละพื้นที่เพื่อนำไปผลิตเป็นผลิตภัณฑ์

ดังนั้นความไม่แน่นอนในด้านปริมาณวัตถุดิบนี้จะส่งผลต่อแผนการขายและการผลิตได้ อย่างไรก็ตาม
การที่บริษัทและบริษัทในเครือมีจำนวนโรงงานน้ำยางข้นถึง 8 โรงงาน
ซึ่งกระจายตัวอยู่ตามจังหวัดในภาคต่างๆ คือ ภาคใต้ ภาคตะวันออก และภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ทำให้บริษัทมีความสามารถในการหาวัตถุดิบและสามารถเก็บสินค้าคงเหลือได้เพียงพอสำหรับความต้องการของลูกค้าได้

(2) ความเสี่ยงด้านราคายางผันแปรตามราคาตลาดโลก

  ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
  ราคายางมีความผันผวนมากขึ้นซึ่งสามารถดูได้จากราคาสัญญาซื้อขายล่วงหน้าที่ตลาด AFET และ
  TOCOM จากการเข้ามาเก็งกำไรของ Hedge Fund ในตลาดสินค้าโภคภัณฑ์
  ทำให้ในระยะสั้นราคายางจะแกว่งตัวและคาดการณ์ราคาได้ยากขึ้น
  ซึ่งราคายางจะส่งผลโดยตรงกับต้นทุนผลิตของบริษัท เนื่องจากเป็นวัตถุดิบหลัก
  ซึ่งคิดเป็นสัดส่วนประมาณร้อยละ 90 ของต้นทุนผลิตน้ำยางข้น ดังนั้น
  ในการบริหารจัดการความเสี่ยงด้านความผันผวนของราคายาง
  จะสะท้อนอยู่ในนโยบายการขายและการเก็บสินค้าคงเหลือ เช่น
  ในช่วงที่มีความผันผวนของราคาก็จะไม่ขายล่วงหน้ามากเกินไป (Short position)
  หรือเก็บสินค้าคงเหลือมากเกินไป (Long position) ซึ่งจะลดความเสี่ยงลงได้

(3) ความเสี่ยงจากนโยบายรัฐบาล

ราคายางในตลาดโลกมีความผันผวนตามกลไกตลาด อุปสงค์และอุปทาน และจากภาวะเศรษฐกิจโลก
เมื่อภาวะเศรษฐกิจตกต่ำจะส่งผลให้ราคายางตกต่ำ ทำให้ชาวสวนยางได้รับความเดือดร้อน
ดังนั้นแนวทางหนึ่งที่รัฐบาลดำเนินการเพื่อช่วยเหลือชาวสวนยางให้จำหน่ายยางในราคาที่สูงขึ้น คือ
การแทรกแซงราคายาง โดยตั้งแต่ปี 2535 เป็นต้นมา
รัฐบาลได้ใช้การแทรกแซงราคายางในการแก้ไขปัญหาราคายางตกต่ำ
และรัฐบาลได้มีการแทรกแซงราคายางล่าสุดในปี 2555
จากการที่ราคายางปรับตัวลดลงอย่างต่อเนื่องตั้งแต่เดือนตุลาคม 2554
ซึ่งเป็นผลมาจากวิกฤตหนี้สินของกลุ่มยูโรโซนและการชะลอตัวของเศรษฐกิจโลก โดยเมื่อวันที่ 24
มกราคม 2555
คณะรัฐมนตรีได้มีมติเห็นชอบโครงการพัฒนาศักยภาพสถาบันเกษตรกรเพื่อรักษาเสถียรภาพราคายาง
เพื่อให้มีราคารับซื้อยางพาราแผ่นดิบที่เหมาะสมและยั่งยืนอยู่ที่ระดับประมาณ 120 บาทต่อกิโลกรัม
โดยได้อนุมัติวงเงิน 15,000 ล้านบาท เพื่อดำเนินการโครงการ
อย่างไรก็ตามราคายางยังคงลดลงอย่างต่อเนื่อง
เนื่องจากความวิตกกังวลเกี่ยวกับวิกฤตเศรษฐกิจในสหภาพยุโรป จีนและพื้นที่อื่นๆ

ต่อมาเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2555
คณะรัฐมนตรีได้มีมติอนุมัติให้องค์การสวนยางกู้เงินจากธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร
ในส่วนของสถาบันเกษตรกร จำนวน 2,000 ล้านบาท ในอัตราดอกเบี้ยร้อยละ 0
เพื่อดำเนินการตามโครงการพัฒนาศักยภาพสถาบันเกษตรกรเพื่อรักษาเสถียรภาพราคายาง
และเมื่อวันที่ 18 กันยายน 2555 คณะรัฐมนตรีมีมติอนุมัติให้องค์การสวนยาง
กู้เงินจากธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร วงเงิน 30,000 ล้านบาท
ในอัตราดอกเบี้ยร้อยละ 0
เพื่อดำเนินการตามโครงการพัฒนาศักยภาพสถาบันเกษตรกรเพื่อรักษาเสถียรภาพราคายางให้เป็นไปอย่างต่อเนื่อง
โดยครั้งนี้ขออนุมัติเบิกจ่าย 5,000 ล้านบาท
และต่อไปทุกครั้งจะขออนุมัติคณะรัฐมนตรีเบิกจ่ายงวดละ 5,000 ล้านบาท
ตามที่กระทรวงเกษตรและสหกรณ์เสนอ
เพื่อนำเงินไปใช้ในการซื้อยางพาราและช่วยพยุงราคายางไม่ให้ตกต่ำ

การแทรกแซงราคายางของรัฐบาล ทำให้ราคาวัตถุดิบในประเทศสูงขึ้นและสูงกว่าราคาตลาดโลก
ซึ่งไม่เป็นไปตามกลไกตลาดโลก
ตามปกติการขายสินค้าในอุตสาหกรรมยางพาราเป็นการขายล่วงหน้า
ดังนั้นผู้ประกอบการต้องประสบกับปัญหาการจัดหาวัตถุดิบในราคาที่สูงขึ้น เพื่อการส่งมอบสินค้า
ส่งผลให้ความสามารถในการทำกำไรของผู้ประกอบการยางพาราในปี 2555 มีทิศทางที่ลดลง

นอกจากนี้ในเดือนกันยายน 2555 รัฐบาลได้ออกมาตรการลดปริมาณการส่งออกผลิตภัณฑ์ยางพาราลง
10% ของ 3 ประเทศสมาชิกสภามนตรีไตรภาคียางพารา (ITRC) ประกอบด้วย อินโดนีเซีย
มาเลเซีย และไทยที่ได้เริ่มดำเนินการมาตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2555 และไปสิ้นสุดในวันที่ 31
มีนาคม 2556 รวมระยะเวลา 6 เดือน โดยมีแผนร่วมกันเพื่อปรับลดการส่งออกยางพาราจำนวน
300,000 ตัน เป็นการกดดันประเทศคู่ค้า เพื่อช่วยผลักดันราคายางในตลาดโลกให้ขยับตัวสูงขึ้น
แต่ก็มีผลกระทบตามมาเป็นลูกโซ่ เริ่มตั้งแต่เกษตรกรชาวสวนยาง พ่อค้ารายย่อย สถาบันเกษตรกร
ตลอดจนผู้ประกอบการส่งออกยางพารา ซึ่งทำให้ผลผลิตยางพาราที่ออกมา
จะต้องเข้ามาแข่งขันกันขายในประเทศมากขึ้น
ในด้านผู้ประกอบการจะประสบปัญหาความต้องการใช้เงินที่มากขึ้น
เพราะการขายในประเทศจะมีเครดิตเทอมที่สูงกว่าการขายต่างประเทศ