7. ข้อพิพาททางกฎหมาย

  7.1 บริษัทยังไม่สามารถบรรลุข้อตกลงในเรื่องการชำระคืนหนี้แก่เจ้าหนี้บางส่วนในกลุ่มต่างๆ
  ดังต่อไปนี้(Pending Claims)

  หนี้ส่วนใหญ่ของเจ้าหนี้ภายใต้แผนฟื้นฟูกิจการของบริษัทได้มีการกำหนดวิธีการในการชำระคืนหนี้ไว้
  และความรับผิดของบริษัทในหนี้ดังกล่าวจึงจำกัดไว้ตามจำนวนที่ระบุไว้ในแผนฟื้นฟูกิจการซึ่งได้รับความเห็นชอบจากศาลแล้ว
  อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันยังมีเจ้าหนี้บางราย ซึ่งยังไม่มีข้อยุติในส่วนของจำนวนหนี้
  และบริษัทมีความเสี่ยงที่จะต้องชำระหนี้เพิ่มขึ้นจากที่คำนวณไว้
  หากคำตัดสินของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์หรือศาลถึงที่สุดอาจจะส่งผลให้หนี้ของบริษัทมีจำนวนเพิ่มขึ้น
  การเพิ่มขึ้นของจำนวนหนี้ดังกล่าวอาจส่งผลกระทบต่อระบบเงินสดหมุนเวียนของบริษัท
  ความสามารถในการชำระหนี้ ฐานะทางการเงิน และส่วนของผู้ถือหุ้นของบริษัท

  เจ้าหนี้ของบริษัทได้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์สำหรับหนี้คงค้าง ณ วันที่ 8
  พฤษภาคม 2543 ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2548 ยอดหนี้ที่เจ้าหนี้ยื่นเรียกร้องจากบริษัทมีจำนวนรวม
  434.99 ล้านบาท บริษัทจึงยื่นคัดค้านต่อศาลเพื่อขอคำวินิจฉัย อย่างไรก็ตาม
  บริษัทบันทึกหนี้สินสำหรับการเรียกร้องดังกล่าวเท่ากับจำนวนหนี้ที่ยื่นขอรับชำระโดยเจ้าหนี้และปรับปรุงด้วยอัตราส่วนที่ได้รับอนุมัติตามแผนฟื้นฟู
  เป็นจำนวนรวมทั้งสิ้น 362.75 ล้านบาท
  มีผลทำให้หนี้สินที่บริษัทบันทึกในบัญชีน้อยกว่าจำนวนหนี้ที่เจ้าหนี้ยื่นขอรับชำระหนี้ต่อศาลเป็นจำนวนรวม
  72.24 ล้านบาท อย่างไรก็ตาม
  ผลต่างของการบันทึกหนี้สินดังกล่าวของเจ้าหนี้แต่ละกลุ่มได้ระบุไว้แล้วตามแผนฟื้นฟูซึ่งได้รับอนุมัติแล้ว

  ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2548 เรื่องดังกล่าวยังไม่มีข้อสรุปจากศาล
  ซึ่งอาจมีรายการปรับปรุงที่จำเป็นเกิดขึ้นหากเรื่องดังกล่าวได้มีข้อสรุปจากศาลแล้ว

  7.2 ข้อพิพาททางกฎหมายอื่น ๆ

  บริษัทมีคดีที่ถูกฟ้องร้องที่ศาลแพ่งจำนวน 6 ราย
  ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง จำนวน 2 ราย
  ภาระหนี้จากคำฟ้องดังกล่าวคิดเป็นมูลค่าประมาณ 53.37 ล้านบาท
  การดำเนินคดีตามคำฟ้องดังกล่าวได้ถูกงดเว้นไว้ (Automatic Stay)
  ตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัติล้มละลาย มาตรา 90/12
  เจ้าหนี้ในคดีฟ้องร้องเหล่านั้นได้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ในกระบวนการฟื้นฟูกิจการของบริษัท
  และได้ถูกจัดกลุ่มเป็นเจ้าหนี้กลุ่มที่ 13

  กลุ่มนักลงทุนที่ซื้อตราสารชั้นต้นมีจำนอง ตราสารชั้นต้นลำดับรองมีจำนอง
  และหุ้นกู้ลำดับรองมีจำนองได้ยื่นฟ้องบริษัทย่อยของบริษัท
  และผู้จัดจำหน่ายตราสารหลายรายต่อศาลในประเทศสหรัฐอเมริกา
  บริษัทมีภาระค้ำประกันตราสารชั้นต้นมีจำนอง ตราสารชั้นต้นลำดับรองมีจำนอง
  และหุ้นกู้ลำดับรองมีจำนอง อย่างไรก็ตาม บริษัทย่อยของบริษัท ตัดสินใจไม่ต่อสู้คดีดังกล่าว
  ศาลจึงมีคำพิพากษาให้บริษัทย่อยของบริษัทขาดนัดพิจารณาในคดีหนึ่งโจทก์ในคดีนี้ได้เรียกร้องค่าเสียหายมูลค่า
  42.10 ล้านเหรียญสหรัฐฯ
  ศาลในประเทศสหรัฐมิได้ประเมินค่าความเสียหายที่บริษัทย่อยถูกเรียกร้อง
  จึงไม่สามารถประมาณการค่าความเสียหายได้ในขณะนี้
  เนื่องจากผลตัดสินคดีของบริษัทที่ปรึกษาอื่นๆ ยังไม่มีความแน่นอน
  จึงยังไม่สามารถประเมินค่าชดเชยที่อาจเรียกร้องได้ ดังนั้น
  บริษัทจึงยังไม่มีการตั้งสำรองภาระผูกพันจำนวนนี้

  บริษัทประกันแห่งหนึ่ง เป็นโจทก์ฟ้องร้องบริษัทต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้
  ในมูลหนี้ที่บริษัทไม่ชำระเบี้ยประกันประจำปี 2544 คิดเป็นเงินจำนวนทั้งสิ้น 5.43 ล้านบาท
  ทนายความของสำนักงานผู้รับผิดชอบคดีนี้ได้ยื่นคำให้การแก้ฟ้องต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้
  เป็นที่เรียบร้อยแล้ว โดยให้การต่อสู้ว่าเนื่องจากบริษัทอยู่ระหว่างการฟื้นฟูกิจการ
  บริษัทได้รับความคุ้มครองในการที่จะถูกฟ้องร้องดำเนินคดีต่างๆ
  ในมูลหนี้ที่เกิดขึ้นก่อนวันที่ศาลเห็นชอบด้วยแผน เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากศาลล้มละลาย
  ซึ่งมูลหนี้ค่าเบี้ยประกันตามคำฟ้องดังกล่าวเป็นมูลหนี้ที่เกิดขึ้นก่อนวันที่ศาลล้มละลายมีคำสั่งเห็นชอบด้วยแผน
  บริษัทดังกล่าวฟ้องคดีต่อบริษัท โดยมิได้รับอนุญาตจากศาลล้มละลาย
  จึงต้องห้ามตามพระราชบัญญัติล้มละลาย
  และศาลได้มีคำสั่งให้จำหน่ายคดีเป็นการชั่วคราวและส่งสำนวนคดีนี้ไปยังประธานศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคดีอยู่ในอำนาจของศาลแพ่งกรุงเทพใต้หรือไม่
  เมื่อวันที่ 13 กันยายน 2547
  ประธานศาลฎีกาได้มีคำวินิจฉัยให้คดีนี้อยู่ในอำนาจของศาลแพ่งกรุงเทพใต้
  และปัจจุบันบริษัทประกันดังกล่าวได้ถอนฟ้องแล้วเมื่อวันที่ 4 มีนาคม 2548

  อดีตพนักงานบริษัทหลายรายยื่นฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากบริษัท
  เกี่ยวกับการยกเลิกสัญญาจ้างที่ไม่ถูกต้องต่อศาลเป็นจำนวนเงินประมาณ 53.32 ล้านบาท
  ซึ่งเจ้าหนี้ดังกล่าวได้ยื่นขอรับชำระหนี้ในกระบวนการฟื้นฟูกิจการของบริษัท
  บริษัทอยู่ระหว่างดำเนินการต่อสู้และเชื่อว่าจะชนะคดี
  ดังนั้นจึงไม่ได้ตั้งสำรองความเสียหายที่อาจเกิดขึ้น

  เจ้าหนี้หลายรายได้ยื่นฟ้องบริษัท เนื่องจากบริษัทมิได้ชำระหนี้ที่ถึงกำหนดชำระเป็นจำนวนเงิน
  54.25 ล้านบาท
  ซึ่งจำนวนเงินดังกล่าวได้รวมอยู่ในบัญชีเจ้าหนี้การค้าซึ่งเจ้าหนี้ดังกล่าวได้ยื่นขอรับชำระหนี้ในกระบวนการฟื้นฟูกิจการของบริษัท
  นอกจากนี้เจ้าหนี้หลายรายได้ยื่นฟ้องบริษัท เป็นจำนวนเงิน 0.54 ล้านบาท
  จากการชำระหนี้ล่าช้าและได้เรียกร้องเงินชดเชยค่าใช้จ่ายจากการที่บริษัทยกเลิกสัญญา
  นอกจากนี้ บริษัทประกันภัยได้ยื่นฟ้องบริษัทเพื่อเรียกร้องค่าเสียหายจำนวน 16.46 ล้านบาท
  ซึ่งเกิดขึ้นกับอุปกรณ์ของบุคคลภายนอกที่ได้นำมาประกันไว้
  ขณะนี้คดีดังกล่าวเหล่านี้กำลังอยู่ระหว่างการพิจารณาคดีในชั้นศาลและบริษัทได้สู้คดีโดยบริษัทเชื่อว่าจะชนะคดี
  จึงไม่ได้ตั้งสำรองเงินใดๆ ไว้สำหรับข้อเรียกร้องจากคดีดังกล่าว
  การดำเนินคดีบริษัททั้งหมดถูกหยุดการดำเนินกระบวนการพิจารณาไว้
  เนื่องจากบริษัทเข้าสู่กระบวนการฟื้นฟูกิจการตามกฎหมายในประเทศไทย

  ระหว่างปี 2548 ศาลล้มละลายกลางได้มีคำสั่งถึงที่สุดสำหรับเจ้าหนี้พนักงาน 3 ราย
  ซึ่งได้ยื่นฟ้องร้องต่อบริษัทจำนวนเงินทั้งสิ้น 36.03 ล้านบาท โดยให้บริษัทมียอดหนี้เป็นจำนวนเงิน
  17.89 ล้านบาท
  บริษัทบันทึกภาระหนี้สินตามคำสั่งศาลและแผนฟื้นฟูกิจการโดยบันทึกในอัตราร้อยละ 23
  ของต้นเงินที่ศาลมีคำสั่งถึงที่สุดแล้วเป็นจำนวนเงิน 4.11 ล้านบาท
  โดยบริษัทได้จ่ายหนี้จำนวนเงิน 100,000 บาท สำหรับพนักงานแต่ละรายแล้วในปี 2548

  7.3 ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ

  บริษัทโดยบริษัท มหาราช แพลนเนอร์ จำกัด ในฐานะผู้บริหารแผน
  เป็นโจทก์ฟ้องร้องสถาบันการเงินในประเทศแห่งหนึ่ง และสถาบันการเงินในต่างประเทศแห่งหนึ่ง
  (รวมเรียกว่า “จำเลย”)
  ต่อศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศเป็นคดีหมายเลขดำที่ ก.ค. 5/2548
  เมื่อวันที่ 21 มกราคม 2548 ในฐานความผิดการละเมิดและผิดสัญญา เลตเตอร์ออฟเครดิต
  จำเลยได้กระทำการผิดสัญญาและละเมิดต่อบริษัท
  ซึ่งทำให้บริษัทได้รับความเสียหายโดยจำเลยได้ทำการจ่ายเงินให้แก่ผู้ขายในต่างประเทศเพื่อชำระเงินค่าสินค้าตามเลตเตอร์ออฟเครดิตเป็นจำนวนเงิน
  4.92 ล้านเหรียญสหรัฐฯ (เทียบเท่าเงินบาท 201.58 ล้านบาท)
  โดยไม่ชะลอการชำระเงินจนกว่าเงื่อนไขตามที่กำหนดในเลตเตอร์ออฟเครดิตจะสมบูรณ์ตามคำสั่งของบริษัทโดยจำเลยได้ทำการหักเงินในจำนวนดังกล่าวจากบัญชีเงินฝากของบริษัท
  อย่างไรก็ตามบริษัทยังไม่ได้รับสินค้าดังกล่าว

  ดังนั้นบริษัทจึงดำเนินการฟ้องร้องให้จำเลยร่วมกันรับผิดชดใช้ค่าเสียหายดังกล่าวรวมดอกเบี้ยและค่าเสียหายต่างๆ
  เป็นจำนวนเงินรวม 8,593.72 ล้านบาท ปัจจุบันคดีดังกล่าวอยู่ระหว่างการพิจารณาคดีของศาล
  ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2547 ยอดเงินคงเหลือของเงินจ่ายล่วงหน้าดังกล่าวเป็นจำนวนเงิน
  201.58 ล้านบาท ได้บันทึกเป็นส่วนหนึ่งของบัญชีเงินล่วงหน้าแก่ผู้ขายสินค้าและจัดประเภทเป็น
  “สินทรัพย์ไม่หมุนเวียน” ในงบดุล