ส่วนที่ 2

  1. ปัจจัยความเสี่ยง

1.1 ความเสี่ยงจากการที่กำลังการผลิตมีมากกว่าปริมาณความต้องการ

  จากข้อมูลของสถาบันเหล็กและเหล็กกล้าแห่งประเทศไทย
  พบว่าปัจจุบันอุตสาหกรรมเหล็กทรงยาวโดยรวมในประเทศยังคงเป็นอุตสาหกรรมที่มีกำลังการผลิตมากกว่าความต้องการ
  (Over Capacity) ส่งผลต่อสภาวะการแข่งขันที่ยังคงมีอยู่สูง อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่ปี 2545
  เป็นต้นมา ปริมาณความต้องการเหล็กทรงยาวมีเพิ่มสูงขึ้นกว่าในอดีตเป็นอย่างมาก
  ทั้งนี้เป็นผลมาจากการขยายตัวของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และอุตสาหกรรมก่อสร้างทั้งภาคเอกชนและภาครัฐ
  โดยเฉพาะอย่างยิ่งการลงทุนของ ภาครัฐในโครงสร้างสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐานต่างๆ
  เป็นจำนวนมาก
  ซึ่งแผนการลงทุนดังกล่าวนี้แม้ปัจจุบันจะได้รับผลกระทบต้องชะลอออกไปสืบเนื่องจากสถานการณ์ทางการเมือง
  แต่ภาครัฐก็ยังคงพยายามผลักดันโครงการต่างๆอยู่ต่อไป
  ซึ่งย่อมจะส่งผลดีต่อภาคอุตสาหกรรมเหล็กและธุรกิจของบริษัทในอนาคต

  1.2 ความเสี่ยงจากความผันผวนของปริมาณความต้องการเหล็กเส้นก่อสร้างภายในประเทศ

  โดยปกติปริมาณความต้องการเหล็กจะแปรผันไปตามฤดูกาล กล่าวคือ
  ความต้องการจะลดลงในช่วงฤดูฝนซึ่งเป็นอุปสรรคต่อภาคการก่อสร้าง นอกจากนี้
  ปริมาณความต้องการเหล็กเส้นก่อสร้างจะขึ้นอยู่กับธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และอุตสาหกรรมการก่อสร้าง
  โดยหากภาคธุรกิจและอุตสาหกรรมดังกล่าวเจริญเติบโตก็จะส่งผลต่อผลประกอบการในทางที่ดี
  แต่หากอุตสาหกรรมก่อสร้างชะลอตัวก็จะส่งผลต่อผลประกอบการของอุตสาหกรรมเหล็กเส้นก่อสร้างในเชิงเดียวกัน
  อย่างไรก็ตามจากการคาดการณ์ปริมาณความต้องการเหล็กภายในประเทศจะยังคงสามารถเติบโตขึ้นได้จากปริมาณความต้องการเหล็กในโครงการสาธารณูปโภคของภาครัฐ
  ซึ่งน่าจะช่วยลดความผันผวนของปริมาณความต้องการเหล็กลงได้

  นอกจากนั้น จากการที่บริษัทไม่ได้มีเฉพาะผลิตภัณฑ์เหล็กเส้นก่อสร้าง
  หากแต่ยังมีผลิตภัณฑ์เหล็กทรงยาวอีกหลากหลายประเภท ทั้งเหล็กลวด เหล็กรูปพรรณ
  และเหล็กเพลา
  รวมตลอดจนการที่บริษัทมุ่งมั่นในการวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ที่มีมูลค่าเพิ่มสูงอยู่ตลอดเวลา
  โดยมีนโยบายที่จะเพิ่มสัดส่วนของผลิตภัณฑ์เหล็กลวดคุณภาพสูงและเหล็กเพลาให้มากขึ้น เช่น
  เหล็กพิเศษที่ใช้ในอุตสาหกรรมชิ้นส่วนยานยนต์ เป็นต้น
  ซึ่งผลิตภัณฑ์ดังกล่าวนี้ไม่พึ่งพิงอยู่กับอุตสาหกรรมก่อสร้าง
  และปัจจุบันยังมีปริมาณความต้องการที่มีอัตราการเติบโตสูงกว่าเหล็กเส้นก่อสร้าง
  รวมทั้งเป็นโอกาสที่ดีของบริษัทในการส่งออกไปยังประเทศใกล้เคียงได้เพิ่มขึ้น
  เนื่องจากยังไม่มีผู้ผลิตทั้งจากภายในประเทศและจากประเทศใกล้เคียงที่สามารถผลิตได้จากวัตถุดิบเหล็กแท่งของตนเอง
  ด้วยนโยบายดังกล่าวย่อมช่วยให้บริษัทสามารถลดผลกระทบจากความผันผวนของปริมาณความต้องการเหล็กเส้นก่อสร้างภายในประเทศได้

3.  ความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาเหล็ก

  การเปลี่ยนแปลงขึ้นลงของราคาเหล็กจะขึ้นอยู่กับปริมาณความต้องการของตลาดและอุปทาน
  ตลอดจนความเคลื่อนไหวของวัตถุดิบทั้งเศษเหล็ก (Scrap) และเหล็กแท่ง (Billets)
  อย่างไรก็ตามด้วยประสบการณ์ ความชำนาญ และฐานข้อมูลสำคัญในธุรกิจเหล็กของผู้ถือหุ้น
  กรรมการ ผู้บริหารและพนักงานของบริษัทและบริษัทย่อยที่มีอยู่มาอย่างยาวนาน
  ทำให้บริษัทสามารถเตรียมการวางแผนป้องกันความเสี่ยงดังกล่าวได้อย่างมีประสิทธิภาพ
  นอกจากนี้ จากการที่บริษัทสามารถผลิตเหล็กแท่ง (Billets)
  ได้เองทำให้มีต้นทุนการผลิตเหล็กทรงยาวที่ต่ำกว่า
  จึงเป็นส่วนสำคัญในการช่วยลดผลกระทบจากความผันผวนของราคาเหล็กเส้นได้

1.4 ความเสี่ยงจากราคาวัตถุดิบที่สูงขึ้นและความสามารถในการจัดหาวัตถุดิบ

  ปัจจุบันอุตสาหกรรมเหล็กของไทยยังต้องพึ่งพาวัตถุดิบจากต่างประเทศ
  เนื่องมาจากวัตถุดิบในการผลิตภายในประเทศทั้งในรูปของเศษเหล็ก (Scrap) และเหล็กแท่ง
  (Billets) มีจำนวนไม่เพียงพอ ดังนั้นบริษัทและคู่แข่งขันจึงจำเป็นต้องนำเข้าจากต่างประเทศ
  ซึ่งราคาวัตถุดิบดังกล่าวได้ขยับตัวสูงขึ้นกว่าในอดีตทั้งนี้เป็นผลมาจากกลไกตลาดด้านอุปสงค์และอุปทาน

  บริษัทได้ตระหนักในความเสี่ยงจากราคาวัตถุดิบที่สูงขึ้นดังกล่าวนั้น
  จึงได้ลงทุนในโครงการปรับปรุงเครื่องจักรในการผลิตเหล็กแท่ง (Billets)
  ที่บริษัทเอ็น.ที.เอส.สตีลกรุ๊ป จำกัด (มหาชน)
  ซึ่งเป็นหนึ่งในสามบริษัทย่อยของบริษัทจนแล้วเสร็จเมื่อปลายปี 2547
  ทำให้สามารถเพิ่มกำลังการผลิตเหล็กแท่งของกลุ่มบริษัทได้ปริมาณที่มากขึ้นเป็นปีละ 1.2 ล้านตัน
  จึงช่วยลดการนำเข้าเหล็กแท่งลงได้
  ตลอดจนยังมีต้นทุนในการผลิตที่ต่ำกว่าการนำเข้าเหล็กแท่งซึ่งผู้ผลิตเหล็กในประเทศไทยเป็นส่วนใหญ่ยังต้องพึ่งพิงกับการนำเข้าเหล็กแท่งนี้
  นอกจากนั้น บริษัทยังได้รักษาสัมพันธภาพที่ดีกับผู้จำหน่ายวัตถุดิบที่มีอยู่ในปัจจุบัน
  โดยเฉพาะอย่างยิ่งวัตถุดิบที่เป็นเศษเหล็ก รวมทั้งได้พยายามหาแหล่งวัตถุดิบอื่น (Second
  Source) จากประเทศอื่นๆ เพิ่มเติม
  เพื่อเพิ่มความสามารถในการจัดหาวัตถุดิบให้มีเป็นจำนวนที่เพียงพอต่อการผลิตสินค้าตามความต้องการของลูกค้าของบริษัทอีกด้วย

  1.5 ความเสี่ยงจากผลกระทบของการลดอัตราภาษีนำเข้าตามสนธิสัญญา ASEAN Free Trade
  Area (“AFTA”)

  ตามสนธิสัญญา ASEAN Free Trade Area (“AFTA”) กำหนดอัตราภาษีนำเข้าเศษเหล็ก
  เหล็กแท่ง (Billets) ที่อัตราร้อยละ 0 และผลิตภัณฑ์เหล็กกึ่งสำเร็จรูป และผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป
  ที่อัตราร้อยละ 5 ซึ่งรวมผลิตภัณฑ์ของบริษัททั้งเหล็กเส้น เหล็กลวด และเหล็กรูปพรรณขนาดเล็ก
  โดยประเทศในกลุ่ม AFTA จะต้องทยอยลดอัตราภาษีลงเหลือร้อยละ 0 ภายในปี 2553 ทั้งนี้
  ภาครัฐจะได้มีการพิจารณาทบทวนเมื่อถึงเวลาที่กำหนด
  สำหรับการลดอัตราภาษีนำเข้าดังกล่าวอาจส่งผลให้บริษัทได้รับผลกระทบจากการแข่งขันที่รุนแรงมากขึ้น
  โดยกลุ่มผลิตภัณฑ์ที่อาจได้รับผลกระทบจะเป็นเหล็กลวดที่อาจมีการแข่งขันโดยใช้กลยุทธ์ราคาต่ำ
  ส่วนกลุ่มผลิตภัณฑ์เหล็กเส้นยังไม่ได้รับผลกระทบจากเหตุดังกล่าว ทั้งนี้
  เนื่องจากขั้นตอนและข้อกำหนดของภาครัฐในการนำเข้าที่จะต้องได้การรับรองมาตรฐานอุตสาหกรรม
  จึงอาจไม่จูงใจให้มีการนำเข้าเหล็กเส้นในประเทศไทย

1.6 ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ

  โดยทั่วไปบริษัทผู้ผลิตเหล็กมีความเสี่ยงของอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศอันเกิดจากการซื้อ
  วัตถุดิบจากต่างประเทศ ซึ่งโดยส่วนใหญ่จะกำหนดราคาเป็นเงินสกุลหลักของโลก เช่น
  ดอลลาร์สหรัฐ หรือเงินสกุลของประเทศคู่ค้า
  ความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนอาจส่งผลต่อต้นทุนการผลิตได้
  บริษัทจึงมีนโยบายที่จะลดสัดส่วนการนำเข้าวัตถุดิบ ซึ่งปัจจุบันอยู่ที่ประมาณร้อยละ 25 - 30
  ของการใช้วัตถุดิบทั้งหมด รวมทั้งการซื้อเงินตราต่างประเทศล่วงหน้าเพื่อลดความเสี่ยงดังกล่าว
  นอกจากนั้น หากค่าเงินบาทอยู่ในภาวะที่มีเสถียรภาพมากขึ้น
  ก็จะทำให้ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนน้อยลง

  1.7 ความเสี่ยงของผู้ถือหลักทรัพย์

  ภายหลังการรวมกิจการเป็นผลสำเร็จเมื่อปี 2545
  บริษัทมีค่าใช้จ่ายที่เกิดจากค่าความนิยมซึ่งจะมีการตัดบัญชีเป็นค่าใช้จ่ายในแต่ละปีในจำนวนค่อนข้างสูง
  จึงอาจจะส่งผลกระทบต่อกำไรสุทธิของบริษัท
  และการกำหนดอัตราเงินปันผลต่อผู้ถือหลักทรัพย์ของบริษัท

  1.8 ความเสี่ยงเนื่องจากการปรับราคาการใช้สิทธิและอัตราการใช้สิทธิของใบสำคัญแสดงสิทธิ

  การปรับราคาการใช้สิทธิและอัตราการใช้สิทธิตามเงื่อนไขการปรับสิทธิสำหรับใบสำคัญแสดงสิทธิของบริษัท
  ในกรณีที่บริษัทมีการเสนอขายหลักทรัพย์ต่อประชาชนหรือผู้ถือหุ้นเดิม ซึ่งวิธีการปรับสิทธิ
  ดังกล่าวไม่อาจชดเชยสิทธิประโยชน์ของผู้ถือใบสำคัญแสดงสิทธิได้อย่างครบถ้วน
  เนื่องจากสูตรการปรับสิทธิคำนึงถึงราคาหลักทรัพย์แปลงสภาพที่ออกใหม่ ณ วันปรับสิทธิเท่านั้น
  มิได้คำนึงถึงมูลค่า ตามเวลา (Time value) ของหลักทรัพย์แปลงสภาพแต่อย่างใด ดังนั้น
  หากบริษัทมีการเสนอขายหลักทรัพย์ที่ออกใหม่ในอนาคตและอาจจะต้องดำเนินการปรับสิทธิตามเงื่อนไขที่กำหนดแล้ว
  ภายหลังการปรับสิทธิ ผู้ถือใบสำคัญแสดงสิทธิอาจมีสิทธิและผลประโยชน์ด้อยไปกว่าเดิม