3. การประกอบธุรกิจของแต่ละสายผลิตภัณฑ์

โครงการนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้

ลักษณะโครงการ

นิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้ เป็นการดำเนินงานด้านอสังหาริมทรัพย์โครงการหลักของ บมจ. เอ็ม
ดี เอ็กซ์ ตั้งอยู่บริเวณกิโลเมตรที่ 20 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 331 อำเภอแปลงยาว
จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่พัฒนาประมาณ 5,183 ไร่ (กรรมสิทธิ์ในที่ดินเป็นของบริษัท)
โดยเป็นการร่วมดำเนินงานระหว่างบริษัทฯ กับการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย (กนอ.)
ตามสัญญาร่วมดำเนินงานที่ 3/2533 ลงวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2533
และสัญญาแก้ไขเพิ่มเติมสัญญาร่วมดำเนินงาน ลงวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2545
และบันทึกข้อตกลงเพิ่มเติมต่อท้ายสัญญาแก้ไขเพิ่มเติมสัญญาร่วมดำเนินงาน ลงวันที่ 20 ธันวาคม
2547 โดยบริษัทเป็นผู้รวบรวมจัดหาที่ดินและก่อสร้างระบบสาธารณูปโภคส่วนกลาง
รวมทั้งเป็นผู้บริหารจัดการระบบสาธารณูปโภค ภายใต้การกำกับดูแลของ กนอ.
แบ่งพื้นที่ตามการพัฒนาออกเป็น 4 ระยะ ดังนี้

  --------------- ---------------------------------- ---------------------
                  ระยะเวลาพัฒนา                       พื้นที่พัฒนา (ไร่)

  ระยะที่ 1         14 กพ. 33 – 31 ธค. 40              3,402

  ระยะที่ 2         1 มค. 41 – 31 ธค. 45               735

  ระยะที่ 3         1 มค. 46 – 31 ธค. 50               562

  ระยะที่ 4         1 มค. 51 – 31 ธค. 55               484
  --------------- ---------------------------------- ---------------------

การตลาดและภาวะการแข่งขัน

ในปัจจุบันอุปทานของนิคมอุตสาหกรรมมีค่อนข้างมากกว่าอุปสงค์
ประกอบกับการที่ภาวะเศรษฐกิจและการลงทุนในประเทศได้ชะลอตัวลง
จึงส่งผลให้การแข่งขันในธุรกิจนิคมอุตสาหกรรมอยู่ในระดับสูง
โดยในปัจจุบันมีนิคมอุตสาหกรรมทั้งสิ้นจำนวน 34 แห่ง และมีสวนอุตสาหกรรมอีกทั้งสิ้น 31 แห่ง
กระจายอยู่ในเขตส่งเสริมการลงทุนต่างๆดังนี้

  -------------------- ------------ ------------ ------------ ------------
                       เขต 1        เขต 2        เขต 3        รวม

  นิคมอุตสาหกรรม         8            13           13           34

  สวนอุตสาหกรรม         6            6            19           31

  รวม                  14           19           32           65
  -------------------- ------------ ------------ ------------ ------------

นิคมอุตสาหกรรมที่จัดว่าเป็นคู่แข่งขันสำหรับนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ซิตี้ คือ
นิคมอุตสาหกรรมประเภทที่ จัดตั้งขึ้นโดยภาคเอกชน
และเข้าร่วมดำเนินงานกับการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย เช่น นิคมอุตสาหกรรมตะวันออก
นิคมฯอิสเทิร์นซีบอร์ด นิคมฯอมตะซิตี้ นิคมฯเวลโกร นิคมฯบางปะกง และ นิคมฯชลบุรี
ซึ่งประเด็นที่ผู้ขาย นำมาเป็นจุดขายคือ เรื่องความพร้อมด้านสาธารณูปโภค ทำเลที่ตั้ง
ขนาดของพื้นที่ที่เหมาะสม สภาพความแข็งของดิน ปริมาณแรงงาน และราคาขาย

จากสภาพการแข่งขันที่สูงนี้ ผู้ซื้อที่ดินจึงมีอำนาจต่อรองสูง
ดังนั้นนอกเหนือจากการจัดเตรียมสาธารณูปโภคที่ครบครันและได้มาตรฐานแล้ว
ผู้ประกอบการนิคมอุตสาหกรรมจึงต้องนำกลยุทธต่างๆเข้ามาใช้เพื่อให้ธุรกิจของตนประสบความสำเร็จ
ดังเช่น นโยบายด้านราคาที่เหมาะสม
โดยกำหนดราคาขายให้อยู่ในระดับที่สามารถดึงดูดใจผู้ประกอบการอุตสาหกรรมให้มาเลือกซื้อที่ดินในนิคมของตน
นอกจากการแข่งขันระหว่างนิคมอุตสาหกรรมและสวนอุตสาหกรรมแล้ว
ผู้ประกอบการอุตสาหกรรมยังมีทางเลือกในการที่จะซื้อที่ดินนอกนิคมฯ
และพัฒนาสาธารณูปโภคเองได้อีกด้วย ดังนั้นราคาขายที่ดินในนิคมฯ
ยังต้องเป็นราคาที่ดึงดูดใจให้ผู้ประกอบการอุตสาหกรรมหันมาเลือกซื้อที่ดินในนิคมฯ
แทนการซื้อที่ดินนอกเขตนิคมฯ ซึ่งผู้ประกอบการนิคมฯ
ที่สามารถหาแหล่งเงินทุนที่มีต้นทุนต่ำและมีค่าใช้จ่ายในการพัฒนาที่ต่ำกว่า
จะได้เปรียบคู่แข่งขันในเรื่องการตั้งราคา อย่างไรก็ตาม
นอกจากนิคมอุตสาหกรรมที่มีอยู่ในปัจจุบันแล้ว
คาดว่าโอกาสที่จะมีคู่แข่งขันรายใหม่เข้ามาในช่วงนี้นั้นเป็นไปได้ยาก
เนื่องจากผู้ที่จะเข้ามาในธุรกิจนี้ได้จะต้องมีความพร้อมทั้งในด้านเงินลงทุน ประสบการณ์
และความสามารถในการบริหาร

ที่ตั้งของนิคมอุตสาหกรรมเป็นอีกปัจจัยหนึ่ง
ที่สำคัญต่อการตัดสินใจเลือกซื้อที่ดินของผู้ประกอบการอุตสาหกรรม
กล่าวคือผู้ประกอบการอุตสาหกรรม จะได้รับสิทธิประโยชน์ในการลงทุนที่แตกต่างกันไป นิคมเกตเวย์
ตั้งอยู่ในจังหวัดฉะเชิงเทรา ซึ่งจัดอยู่ในเขตส่งเสริมการลงทุนเขตที่ 2
จะได้รับสิทธิประโยชน์จากคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน (BOI) น้อยกว่าการตั้งอยู่ในเขต 3
แต่การที่นิคมเกตเวย์ ตั้งอยู่ในเขต 2 ซึ่งได้รับสิทธิประโยชน์น้อยกว่าเขตที่ 3 นั้น
ก็ไม่ได้หมายความว่านิคมเกตเวย์ จะเสียเปรียบคู่แข่งขันทุกรายที่มีที่ตั้งในเขต 3
เนื่องจากปัจจัยที่ลูกค้าจะนำมาพิจารณาเลือกซื้อที่ดินเพื่อก่อตั้งโรงงานนั้น
นอกจากจะเป็นเรื่องทำเลที่ตั้งและสิทธิประโยชน์แล้ว
จะต้องขึ้นอยู่กับสาธารณูปโภคที่แต่ละนิคมจัดเตรียมไว้ด้วย
ซึ่งนิคมเกตเวย์ถือเป็นนิคมที่มีการจัดเตรียมสาธารณูปโภคไว้อย่างครบครันและได้มาตรฐานในระดับแนวหน้า

อย่างไรก็ตาม ในปี พ.ศ. 2547 ที่ผ่านมา
กลุ่มนิคม/เขตอุตสาหกรรมที่อยู่ในพื้นที่ส่งเสริมการลงทุนเขต 2
ได้รวมตัวกันเสนอข้อเสียเปรียบด้านสิทธิประโยชน์ส่งเสริมการลงทุนต่อคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุนจนได้รับการพิจารณาทบทวน
และได้รับอนุญาตให้เพิ่มสิทธิประโยชน์ในการแข่งขันกับเขตส่งเสริมการลงทุนเขต 3 กล่าวคือ
โครงการที่ยื่นขอและได้รับอนุมัติการส่งเสริมการลงทุนในเขต 2 ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2548
ถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2552 จะได้รับการยกเว้นอากรขาเข้าเครื่องจักรทั้งจำนวน
จากเดิมที่ได้รับการลดหย่อนเพียง 50%

แม้ว่านิคมอุตสาหกรรมจะมีการเกิดขึ้นอย่างมากมายในหลายพื้นที่
แต่ละแห่งก็ไม่มีการแย่งชิงฐานลูกค้ากันจนเกิดปัญหาขัดแย้ง
อีกทั้งตำแหน่งที่ตั้งของแต่ละนิคมอุตสาหกรรม ก็มีจุดเด่น จุดด้อยที่แตกต่างกันตามลักษณะแหล่งวัตถุดิบ
การขนส่งและขนถ่ายสินค้า จึงคาดว่าธุรกิจนิคมอุตสาหกรรม
ยังสามารถดำเนินต่อไปได้หากภาวะเศรษฐกิจฟื้นตัว

นอกจากนี้ จากการผลักดันนโยบายของรัฐบาลในช่วงที่ผ่านมา ที่หันมาให้ความสำคัญกับภาคการผลิต
และบริการอุตสาหกรรมขนาดกลางและขนาดย่อม (SME) ว่าเป็นกลไกหลักที่สำคัญ
ที่มีสัดส่วนมากถึงร้อยละ 98 ของภาคอุตสาหกรรม
ซึ่งสามารถยืนหยัดอยู่ได้ท่ามกลางกระแสเศรษฐกิจที่ถดถอยรุนแรงและต่อเนื่อง
จึงมีโครงการมากมายที่จะช่วยสนับสนุนส่งเสริม และแก้ไขในทุกด้าน ไม่ว่าด้านแหล่งเงินทุน
ด้านสิทธิประโยชน์ ด้านการส่งเสริมความรู้ความเข้าใจเพื่อมุ่งสู่ภาวะการแข่งขันเสรี
ดังนั้นพื้นที่นิคมอุตสาหกรรมทั่วประเทศจึงเป็นเป้าหมายที่จะรองรับโรงงานผู้ประกอบการดังกล่าว
ทั้งในส่วนการย้ายฐานการผลิต และการเพิ่มกำลังผลิต เป็นต้น

ในด้านการกำหนดกลุ่มลูกค้าเป้าหมายนั้น
บริษัทพยายามมุ่งเน้นกลุ่มลูกค้าที่ประกอบอุตสาหกรรมพื้นฐาน (Basic Industry) อันได้แก่
อุตสาหกรรมรถยนต์ อุตสาหกรรมอาหาร อุตสาหกรรมอิเลคโทรนิคส์
และอุตสาหกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้า เป็นต้น
โดยมีเหตุผลเพื่อเป็นจุดขายในการชักชวนอุตสาหกรรมที่เกี่ยวเนื่องกับอุตสาหกรรมพื้นฐานเหล่านี้
ให้เข้ามาตั้งอยู่ในนิคมฯในภายหลัง และจากการที่บริษัทฯ มีลูกค้าเป็นผู้ประกอบรถยนต์รายใหญ่ถึง 2
ราย ปัจจุบันบริษัทฯ จึงได้หันมาเน้นที่กลุ่มอุตสาหกรรมสนับสนุน เช่น ส่วนประกอบรถยนต์
และชิ้นส่วนอิเลคโทรนิคส์ มากยิ่งขึ้น

ลูกค้าของบริษัทฯ เป็นชาวต่างชาติมากกว่าชาวไทย โดยเน้นหนักไปที่ชาวสิงคโปร์ ไต้หวัน และญี่ปุ่น
เป็นต้น และจะกระจายไปในอุตสาหกรรมประเภทต่างๆ
ตั้งแต่อุตสาหกรรมหนักไปจนถึงอุตสาหกรรมเบา อย่างไรก็ตาม ลูกค้ากลุ่มใหญ่ราว 50 %
จะอยู่ในประเภทอุตสาหกรรมรถยนต์และชิ้นส่วน
เนื่องจากอุตสาหกรรมรถยนต์นั้นเป็นอุตสาหกรรมหลักที่มักก่อให้เกิดอุตสาหกรรมต่อเนื่องตามมา
ในลักษณะของส่วนประกอบ อะไหล่ ชิ้นส่วนอิเลคโทรนิคส์ และเครื่อง ตกแต่งอื่นๆ นอกจากนั้น
บริษัทฯ ยังพยายามขยายตลาดไปในกลุ่มอุตสาหกรรมอื่นๆ อีกด้วย เช่น
อุตสาหกรรมอาหารและเครื่องดื่ม อุตสาหกรรมยารักษาโรค
อุตสาหกรรมยางและผลิตภัณฑ์ที่ทำมาจากยาง เป็นต้น

ปัจจุบันนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้ ได้นำระบบบริหารจัดการคุณภาพ ISO 9001 V.2000
และระบบการจัดการด้านสิ่งแวดล้อม ISO 14001 V.2004
มาเป็นแนวทางในดำเนินงานจนได้การรับรองมาตรฐาน จากสถาบันรับรองมาตรฐานไอเอสโอ
(สรอ.) และถือเป็นนิคมอุตสาหกรรมแห่งแรกที่ผ่านการรับรอง
และยังคงธำรงรักษาไว้ซึ่งใบรับรองทั้งสองมาตรฐานดังกล่าวจนถึงปัจจุบัน

นิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้ ถือว่าเป็นนิคมอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ ที่อยู่ใกล้กับสนามบินสุวรรณภูมิ
ซึ่งเปิดบริการการบินในเชิงพาณิชย์ ในปี พ.ศ. 2549 ที่ผ่านมา
และอยู่ในรัศมีของการพัฒนาเป็นมหานครสุวรรณภูมิ
ซึ่งเป็นยุทธศาสตร์การพัฒนาที่สำคัญตามนโยบายของรัฐบาล รวมถึงนโยบายของกรุงเทพมหานคร
ในการพัฒนามหานครสุวรรณภูมิย่อมต้องมีการวางผังเมืองที่ครอบคลุมถึงพื้นที่ภาคการผลิตและบริการในทุกๆด้าน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งศูนย์กลางของภาคอุตสาหกรรมที่ควรมีบทบาทชัดเจน มีการวางผังเมืองที่มีระบบ
ระเบียบ มาตรฐานและมีการจัดการที่ดี ซึ่งนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้
ถือเป็นนิคมที่มีศักยภาพมีความโดดเด่นในด้านการบริหารจัดการ
อีกทั้งมีเส้นทางคมนาคมและเส้นทางเข้า-ออกสายหลักต่างๆที่สำคัญที่เชื่อมต่อกับพื้นที่นิคมอุตสาหกรรมได้อย่างสะดวกรวดเร็ว
ซึ่งทำให้สามารถรองรับการขยายตัว
และการย้ายฐานการผลิตของผู้ประกอบการอุตสาหกรรมที่สนใจได้

นิคมเกตเวย์ฯ
ได้มีการดำเนินนโยบายตามโครงการนิคมอุตสาหกรรมเพื่อการพัฒนาแบบบูรณาการโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของยุทธศาสตร์การพัฒนาของจังหวัดฉะเชิงเทรา
ดังนั้นนิคมเกตเวย์ฯ จึงได้รับการสนับสนุนและส่งเสริมจากจังหวัดฉะเชิงเทราในการดำเนินกิจการ
และได้รับการส่งเสริมและผลักดันให้เป็นส่วนหนึ่งของภาคอุตสาหกรรมจังหวัดฉะเชิงเทรา
ให้มีความทัดเทียมกับภาคอุตสาหกรรมของจังหวัดชลบุรีและระยอง
ซึ่งเป็นที่ตั้งของนิคมอุตสาหกรรมคู่แข่งอื่นๆ เช่น นิคมอุตสาหกรรมอมตะซิตี้
นิคมอุตสาหกรรมอมตะนคร เป็นต้น

งานที่ยังไม่ได้ส่งมอบ

การดำเนินงานของนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้ ซึ่งมีบริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ จำกัด (มหาชน)
เป็นผู้พัฒนาและ ลงทุนในการจัดหาที่ดิน การจัดสรรแบ่งแปลงที่ดิน
และพัฒนาระบบสาธารณูปโภคส่วนกลาง โดยได้ดำเนินการก่อสร้างองค์ประกอบต่างๆ อย่างครบถ้วน
สามารถรองรับผู้ประกอบการรายใหม่ได้ถึงปี พ.ศ. 2555 หรือครบตามจำนวนพื้นที่ขาย
เมื่อมีผู้ประกอบโรงงานอุตสาหกรรมเข้ามาอยู่เต็มโครงการ
บริษัทไม่มีภาระค้างในส่วนงานส่งมอบด้านระบบสาธารณูปโภคส่วนกลาง
และสิ่งอำนวยความสะดวกแต่อย่างใด มีเพียงการปฏิบัติตามเงื่อนไข กฎระเบียบ และข้อบังคับของ
กนอ. ในการที่จะต้องสร้างความมั่นใจ
และมีหลักประกันที่ยืนยันได้ว่าระบบสาธารณูปโภคและสิ่งอำนวยความสะดวกทั้งหมด
จะต้องดำเนินการก่อสร้างและได้รับการปรับปรุงซ่อมแซมให้สามารถใช้งานได้ตลอดเวลา
ทั้งนี้สามารถสร้างความมั่นใจได้ เนื่องด้วยมีหลายหน่วยงานที่กำกับดูแล อาทิเช่น
การนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย ที่จัดสรรเจ้าหน้าที่ระดับบริหาร
และปฏิบัติการมาประจำอยู่ที่โครงการ
มีสำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม (สผ.)
คอยกำกับดูแลตรวจสอบเกี่ยวกับมลพิษด้านสิ่งแวดล้อมที่เกิดจากกิจกรรมภายในนิคมอุตสาหกรรม
มีสถาบันรับรองมาตรฐานไอเอสโอ (สรอ.)
ที่คอยติดตามประเมินรับรองด้านคุณภาพและสิ่งแวดล้อมตามระบบมาตรฐาน ISO 14001 V.2004
และ ISO 9001 V.2000 รวมถึงหน่วยงานราชการท้องถิ่นที่มีหน้าที่ในการกำกับดูแลโดยตรง
ในส่วนของการก่อสร้างโรงงานภายในนิคมนั้น บริษัทฯมิได้มีส่วนเกี่ยวข้องแต่อย่างใด
เพียงแต่มีหน้าที่ในการตรวจสอบและกำกับดูแลมิให้การก่อสร้างโรงงาน
ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและระบบสาธารณูปโภคส่วนกลางของโครงการ

โครงการด้านไฟฟ้า

บริษัท เอ็มดี เอ็กซ์ จำกัด (มหาชน) ได้จัดตั้งบริษัท จี เอ็ม เอส เพาเวอร์ จำกัด (มหาชน)
ขึ้นเพื่อรับผิดชอบโครงการด้านไฟฟ้าทั้งหมดในพื้นที่ตลอดแนวฝั่งแม่น้ำโขง อาทิ
สาธารณรัฐประชาชนจีน เมียนม่าร์ ไทย สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว
โดยบริษัทได้วางแผนด้วยวิสัยทัศน์อันกว้างไกลที่จะพัฒนาโครงการพลังงานไฟฟ้าในภูมิภาคดังกล่าว
ซึ่งมีประชากรรวมเกินกว่า 230 ล้านคน ในด้านนโยบายการลงทุนในแต่ละโครงการนั้น
บริษัทจะทำการจัดตั้งบริษัทย่อย หรือบริษัทร่วมทุนขึ้นมาเพื่อดำเนินการในแต่ละโครงการ
ปัจจุบันบริษัทมีโครงการลงทุนทั้งในประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว
สาธารณรัฐประชาชนจีน รวมทั้งในประเทศไทยด้วย

ปี 2549 นับเป็นปีที่ประสบความสำเร็จและก้าวหน้าอย่างต่อเนื่องของบริษัท จี เอ็ม เอส เพาเวอร์
จำกัด (มหาชน) ซึ่งเป็นบริษัทพัฒนาพลังงานไฟฟ้าเอกชนและเป็นบริษัทในเครือของบริษัท เอ็ม ดี
เอ็กซ์ จำกัด (มหาชน) สำหรับรายละเอียดของแต่ละโครงการที่บริษัทดำเนินการอยู่มีดังนี้

  1. โครงการในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว

บริษัท จี เอ็ม เอส เพาเวอร์ จำกัด (มหาชน) ได้ก่อตั้งบริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ ลาว จำกัด ขึ้นในปี
2537 โดยการร่วมทุนกับสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์
เพื่อลงทุนพัฒนาโครงการผลิตพลังงานไฟฟ้าเอกชน ในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว(ลาว)
จากอุปสงค์ด้านพลังงานไฟฟ้าในไทยที่เพิ่มมากขึ้นทุกขณะ ผนวกกับแหล่งผลิตพลังน้ำที่สมบูรณ์ของลาว
ทำให้รัฐบาลของทั้งสองประเทศได้ตกลงร่วมมือกันดำเนินโครงการผลิตพลังงานไฟฟ้า
ซึ่งมีกำลังผลิตรวมกว่า 3,000 เมกกะวัตต์ โดยได้ร่วมลงนามในบันทึกความเข้าใจในเดือนมิถุนายน
2536 และมิถุนายน 2539 ตามลำดับ ในปัจจุบันบริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ ลาว จำกัด
กำลังพัฒนาสองโครงการใหญ่ในลาว ดังนี้

1.1 โครงการเทิน-หินบูน

โครงการเทิน-หินบูน เป็นโครงการสร้างเขื่อนผลิตกระแสไฟฟ้าขนาด 210 เมกกะวัตต์ ซึ่งเป็น
โครงการผลิตพลังงานไฟฟ้าโครงการแรกของกลุ่มบริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ ฯ ดำเนินการโดย บริษัท
เอ็ม ดี เอ็กซ์ ลาว จำกัด ผ่านบริษัท เทิน-หินบูน พาวเวอร์ จำกัด (บริษัท เทิน-หินบูน)
ซึ่งเป็นบริษัทร่วมทุนระหว่าง บริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ ลาว จำกัด (20%) การไฟฟ้าลาว (60%) และ
กลุ่ม Nordic Hydropower AB (20%)
เทิน-หินบูนนับเป็นโครงการพลังงานไฟฟ้าโครงการแรกที่ดำเนินงานโดยบริษัทเอกชนต่างประเทศเพื่อผลิตและจำหน่ายกระแสไฟฟ้าให้แก่ประเทศไทย
และได้รับสัมปทานจากรัฐบาลลาวให้ดำเนินการผลิตกระแสไฟฟ้าในระยะเวลา 30 ปี
ซึ่งสามารถต่ออายุสัญญาได้ตามข้อตกลงกับรัฐบาลลาวที่ลงนามในเดือนตุลาคม 2537
นอกจากนี้ยังเป็นโครงการผลิตพลังงานไฟฟ้าโครงการแรกของลาว
ที่ลงนามในข้อตกลงการซื้อไฟฟ้ากับการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทยในเดือนมิถุนายน 2539
และถัดมาในเดือนตุลาคมของปีเดียวกัน
โครงการนี้ก็ได้เป็นโครงการผลิตกระแสไฟฟ้าโครงการแรกของลาว
ที่ได้รับการสนับสนุนทางการเงินระหว่างประเทศเป็นเงินกู้ที่มีสิทธิไล่เบี้ยจำกัด มูลค่า 207
ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
โดยส่วนหนึ่งได้รับจากกลุ่มผู้ให้กู้เชิงพาณิชย์ระหว่างประเทศที่ให้เงินกู้เป็นดอลล่าร์สหรัฐ
ภายใต้การค้ำประกันโดยสำนักงานเครดิตการส่งออก
และอีกส่วนหนึ่งได้รับจากกลุ่มธนาคารพาณิชย์ไทยที่ให้กู้เป็นเงินบาท
ซึ่งธุรกรรมดังกล่าวถือได้ว่าเป็นธุรกรรมประวัติศาสตร์แห่งปีที่นับเป็นผลงานชิ้นสำคัญของบริษัทฯ
และเป็นแบบอย่างที่สำคัญสำหรับการสนับสนุนทางการเงินที่
จะเกิดขึ้นในอนาคตของประเทศและภูมิภาคเอเชีย

การก่อสร้างโครงการซึ่งมีมูลค่าประมาณ 280 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ ได้เริ่มขึ้นเมื่อเดือนธันวาคม
2537
โดยผู้รับเหมาที่มีชื่อเสียงและมีประสบการณ์ที่ผ่านการคัดเลือกตามขั้นตอนการประมูลแข่งขันระหว่างประเทศ
และสามารถสร้างเสร็จสมบูรณ์ก่อนกำหนด โดยเริ่มปฏิบัติการในเชิงพาณิชย์ได้ตั้งแต่ 31 มีนาคม
2541 รวมต้นทุน ที่ใช้ในการก่อสร้างโครงการประมาณ 240 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
ซึ่งถือว่าต่ำกว่างบประมาณที่ตั้งไว้มาก

บริษัท เทิน-หินบูน ยังประสบความสำเร็จในการปรับโครงสร้างเงินทุนในเดือนเมษายน 2545
โดยการจัดหาเงินกู้ใหม่เพื่อทดแทนวงเงินกู้เดิม กล่าวคือ บริษัท เทิน-หินบูน
สามารถจัดหาเงินกู้ใหม่อีก 3,000 ล้านบาท โดยได้รับจากกลุ่มผู้ให้กู้ร่วมซึ่งมีธนาคารกรุงเทพฯ
เป็นแกนนำ และประกอบด้วย ธนาคารไทยธนาคาร ธนาคารไทยพาณิชย์ ธนาคารนครหลวงไทย
ธนาคารกรุงศรีอยุธยา บริษัทเงินทุนเอกชาติ และธนาคารทหารไทย
นอกจากนี้ยังได้รับเงินกู้สกุลดอลล่าร์สหรัฐ จำนวน 30 ล้านเหรียญ จาก Thai Exim
ซึ่งจะมาแทนที่เงินกู้เดิมของ Thai Exim รวมทั้งเงินกู้ด้อยสิทธิของ Asian Mezzanine
Infrastructure Fund เงินกู้สกุลดอลล่าร์สหรัฐนี้มีกำหนดระยะเวลา 10 ปี
และเป็นวงเงินกู้ที่ไม่มีข้อผูกมัดที่มากที่สุดเท่าที่ Thai Exim เคยออกให้บริษัทที่ไม่ใช่บริษัทของไทย

โครงสร้างทางการเงินนี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก
ไม่ว่าจะเป็นการลดดอกเบี้ยลงได้จำนวนมากแล้ว
ยังเป็นการจัดโครงสร้างเงินกู้ได้เหมาะกับโครงสร้างรายได้ของบริษัท เทิน-หินบูน
รวมทั้งช่วยลดความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราด้วย
นอกจากนี้โครงสร้างทางการเงินนี้ยังช่วยลดการลงทุนของผู้ถือหุ้นโดยการหาเงินทุนทดแทน
ซึ่งทำให้ผู้ถือหุ้นได้รับผลตอบแทน 100% ของการลงทุนภายในระยะเวลาประมาณ 4
ปีหลังจากเริ่มดำเนินการแล้ว สิ่งเหล่านี้คือผลลัพธ์ที่น่าภาคภูมิใจยิ่ง
และมักจะไม่ค่อยเกิดขึ้นกับโครงการด้านพลังงานนี้

ในเดือนตุลาคม 2546 บริษัท
เทิน-หินบูนยังสามารถลดต้นทุนของการประกอบการลงได้อีกจำนวนมาก
ซึ่งสร้างความโดดเด่นให้กับโครงการยิ่งขึ้นอีก
โดยได้มีการแก้ไขข้อตกลงในส่วนเงินยืมที่เป็นเงินบาทสำหรับบริษัท เทิน-หินบูน
ซึ่งข้อตกลงใหม่นี้จะช่วยลดต้นทุนของอัตราดอกเบี้ยคงที่ในรูปเงินบาทลงจาก 8% เหลือ 6%
ในขณะที่อัตราดอกเบี้ยลอยตัวลดลงจาก MLR บวก 1.25% เหลือ MLR บวก 0.25%

เมื่อวันที่ 5 มีนาคม 2547 ได้มีการลงนามในบันทึกข้อตกลงระหว่างบริษัทเทิน-หินบูนกับรัฐบาลลาว
ซึ่งทำให้บริษัทเทิน-หินบูนได้สิทธิที่จะขยายโครงการเพิ่มขึ้น
นอกจากนี้บริษัทเทิน-หินบูนยังได้เริ่มทำการศึกษาวิจัยและสำรวจทางด้านเทคนิคและด้านผลกระทบต่อสภาวะแวดล้อม
รวมทั้งการศึกษาความเป็นไปได้ทางการเงินของโครงการส่วนที่ขยาย

โครงการส่วนขยายของบริษัท เทิน-หินบูนที่คาดว่าจะดำเนินการ ได้แก่ อ่างเก็บน้ำด้านเหนือเขื่อน
ส่วนการผลิตไฟฟ้า รวมทั้งการขยายกำลังการผลิตของโรงไฟฟ้าปัจจุบัน ในปี 2549 นี้
ได้มีการศึกษาเพิ่มเติมแล้วเสร็จอีกหลายรายการ ได้แก่
การศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการส่วนขยายโดย SWECO
รวมทั้งการศึกษาและสำรวจเกี่ยวกับผลกระทบต่อสภาวะแวดล้อม
และมาตราการในการลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมก็คืบหน้าไปมากในปีนี้
นอกจากนี้ยังได้เริ่มทำการเจรจากับการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทยเกี่ยวกับเรื่องการซื้อกระแสไฟฟ้าที่เพิ่มขึ้นจากบริษัท
เทิน-หินบูน

  1.2 โครงการน้ำงึม 3

เป็นโครงการผลิตกระแสไฟฟ้าพลังน้ำขนาด 400 เมกกะวัตต์ และนับเป็นโครงการผลิตพลังงาน
ไฟฟ้าในลาวโครงการที่สองของกลุ่มบริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ ซึ่งดำเนินการโดยบริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์
ลาว จำกัด เช่นเดียวกับ โครงการเทิน-หินบูน
ที่ตั้งของโครงการอยู่เหนือขึ้นไปทางต้นน้ำของโครงการน้ำงึม 1
ซึ่งเป็นโครงการผลิตกระแสไฟฟ้าพลังน้ำของรัฐบาลลาวที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ในเดือนมีนาคม 2537
บริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ ลาว จำกัด
ได้ลงนามในบันทึกความเข้าใจกับรัฐบาลลาวเพื่อร่วมทุนในการพัฒนาโครงการนี้ โดยบริษัทฯ
ถือหุ้นในสัดส่วนร้อยละ 55 และ รัฐบาลลาวถือหุ้นร้อยละ 45

ในขั้นตอนแรกของการพัฒนาโครงการน้ำงึม 3 กลุ่ม Snowy Mountains Engineering
Corporation จากประเทศออสเตรเลีย
ได้รับเลือกให้เป็นผู้จัดทำรายงานการศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการ
โดยรายงานฉบับสุดท้ายได้ยื่นเสนอเมื่อเดือนมีนาคม 2539
และได้รับการยอมรับจากรัฐบาลลาวเรียบร้อยแล้ว

ในเดือนพฤศจิกายน 2540 บริษัทฯ ได้ลงนามในสัญญาพัฒนาโครงการ
ซึ่งนำไปสู่การลงนามในสัญญาอนุญาตให้ใช้สิทธิกับรัฐบาลลาว และในวันที่ 29 ธันวาคม 2540
บริษัทฯ ก็ได้ลงนามในบันทึกความเข้าใจกับ การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย
เพื่อสรุปหลักเกณฑ์ทางการค้าซึ่งรวมทั้งพิกัดอัตราภาษีศุลกากร

ในขณะที่วิกฤตการณ์ทางการเงินของภูมิภาคเอเซียได้ชะลอการพัฒนาของโครงการลง
แต่งานโครงการก็ยังคงดำเนินการอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะส่วนที่เกี่ยวกับสภาวะแวดล้อม
ในเดือนเมษายนและเดือนกันยายนของปี 2545 ได้มีการประชุมหารือร่วมกับเจ้าหน้าที่ระดับท้องถิ่น
ระดับจังหวัด และเจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐบาลลาว
เกี่ยวกับเรื่องของแผนการดำเนินการทางสังคมและแผนการลดผลกระทบของสิ่งแวดล้อม
แผนเหล่านี้ได้สรุปและยื่นให้รัฐบาลลาวอนุมัติขั้นสุดท้ายในเดือนพฤศจิกายน
และได้รับการอนุมัติจากรัฐบาลลาวในเดือนพฤษภาคม 2546 ทำให้ โครงการน้ำงึม 3
เป็นโครงการแรกที่ได้รับการอนุมัติจากรัฐบาลลาว ภายใต้กฎหมายสิ่งแวดล้อมฉบับใหม่
ซึ่งประกาศใช้ ตั้งแต่ปี 2543

สืบเนื่องจากการฟื้นตัวของเศรษฐกิจไทยในปี 2547
ส่งผลให้เกิดความสำเร็จที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งของโครงการน้ำงึม 3
เมื่อการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (การไฟฟ้าฝ่ายผลิต) ได้แจ้งความประสงค์ขอทบทวน
การเจรจาเพื่อขอซื้อไฟฟ้าจากโครงการในเดือนกรกฎาคม
และได้จัดให้มีการประชุมขึ้นอีกหลายครั้งกับการไฟฟ้าฝ่ายผลิตเกี่ยวกับเรื่องนี้
ด้วยเหตุที่ทั้งสองฝ่ายต้องการทบทวนการพิจารณาข้อเสนอเดิมอีกครั้ง

ความสำเร็จอีกประการหนึ่งในปี2548 คือ การลงนามในบันทึกข้อตกลง (MOU) ระหว่างบริษัท เอ็ม
ดี เอ็กซ์ ลาว จำกัด บริษัท Marubeni และบริษัท ผลิตไฟฟ้าราชบุรี โฮลดิ้ง จำกัด (“REGCO”)
เมื่อวันที่ 26 เมษายน2548
เพื่อสนับสนุนการเข้าร่วมโครงการของสองบริษัทใหม่ในการพัฒนาโครงการน้ำงึม 3
โดยมีสัดส่วนการลงทุนในการพัฒนาโครงการดังนี้ บริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ ลาว จำกัด 27% บริษัท
Marubeni 25% REGCO 25% และรัฐบาลลาว 23%

ในปี 2549 ได้มีการลงนามในบันทึกข้อตกลง (MOU)
เรื่องการซื้อไฟฟ้าจากโครงการกับการไฟฟ้าฝ่ายผลิต เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม 2549
และนอกเหลือจากการลงนามในบันทึกข้อตกลง ทางโครงการยังได้ดำเนินงานพัฒนาโครงการน้ำงึม
3 เพิ่มเติมขึ้นจากปี 2549 เป็นอย่างมาก ประกอบด้วยการสำรวจภาคสนามเพิ่มเติม
และการก่อสร้างเบื้องต้นควบคู่ไปกับการเจรจากับรัฐบาลลาว

2. โครงการในสาธารณรัฐประชาชนจีน

บริษัทฯ ได้มุ่งมั่นที่จะพัฒนาโครงการผลิตพลังงานไฟฟ้าในภูมิภาค
จึงได้เข้าไปลงทุนในสาธารณรัฐประชาชนจีน (จีน)
ซึ่งเป็นประเทศที่มีศักยภาพสูงด้านการผลิตกระแสไฟฟ้า และส่งกลับมายังประเทศไทยได้สะดวก
โดยในเดือนมีนาคม 2537 ได้มีการลงนามในข้อตกลงร่วมระหว่างบริษัทฯ
กับการไฟฟ้าแห่งมณฑลยูนนาน เพื่อจัดตั้งบริษัทร่วมทุนในการพัฒนาโครงการไฟฟ้าพลังน้ำ 3
โครงการ ในมณฑลยูนนาน ได้แก่ โครงการจินหง กาลันบา และเมงสง
ซึ่งโครงการทั้งหมดอยู่บนแม่น้ำโขงสายหลัก โดยโครงการจินหงเป็นโครงการแรก
ที่ได้รับคัดเลือกให้พัฒนาและเป็นโครงการไฟฟ้าพลังน้ำขนาด 1,500 เมกกะวัตต์
ตั้งอยู่ห่างจากพรมแดนไทยประมาณ 300 กิโลเมตร ด้วยเหตุที่ โครงการนี้ตั้งอยู่ใกล้ประเทศไทย
จึงสะดวกอย่างยิ่งที่จะส่งกระแสไฟฟ้ามายังประเทศไทย

2.1 โครงการจินหง

ในเดือนเมษายน 2538 บริษัทฯ ร่วมลงทุนกับองค์กรไฟฟ้าส่วนภูมิภาคยูนนาน เพื่อก่อตั้งบริษัท
ยูนนาน จินหง ไฮโดรเพาเวอร์ สเตชั่น คอนเซาท์ติ้ง จำกัด (บริษัท ยูนนาน จินหง)
โดยองค์กรไฟฟ้าส่วนภูมิภาคยูนนาน ถือหุ้นในอัตราร้อยละ 52 และบริษัท จี เอ็ม เอส เพาเวอร์
จำกัด (มหาชน) ถือหุ้นในอัตราร้อยละ 48
และได้ร่วมทำสัญญากับสถาบันวิจัยและออกแบบสำรวจคุนหมิง
ซึ่งเป็นหน่วยงานสังกัดกระทรวงพลังงานไฟฟ้าของจีน เพื่อศึกษาความเป็นไปได้
และประเมินผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมสำหรับโครงการจินหง
ในส่วนของการเชื่อมต่อเพื่อส่งกระแสไฟฟ้ามายังประเทศไทยนั้น บริษัท ยูนนาน จินหง
ได้ร่วมทำสัญญากับสถาบันพลังงานไฟฟ้าตะวันตกเฉียงใต้แห่งประเทศจีน
และการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย
เพื่อศึกษาความเป็นไปได้ของระบบการส่งกระแสไฟฟ้าของโครงการในจีน
และระบบการส่งกระแสไฟฟ้าระหว่างประเทศลาวกับประเทศไทย ตามลำดับ นอกจากนี้
ได้มีการตั้งคณะทำงานต่างๆ ซึ่งนำโดยธนาคารเพื่อการพัฒนาเอเชีย
ตัวแทนจากสถาบันพลังงานไฟฟ้าตะวันตกเฉียงใต้แห่งประเทศจีน การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย
หน่วยงานที่เกี่ยวข้องของรัฐบาลลาว และบริษัท ยูนนาน จินหง เพื่อประกันความร่วมมืออย่างใกล้ชิด
สำหรับการศึกษาความเป็นไปได้ของระบบการส่งกระแสไฟฟ้า

เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน 2541 บริษัทฯ ได้ร่วมลงนามในบันทึกความเข้าใจระหว่างรัฐบาลไทย
กับรัฐบาลจีน เพื่อสนับสนุนการส่งกระแสไฟฟ้าขนาด 3,000 เมกกะวัตต์ จากจีนมายังไทยภายในปี
2560 โครงการจินหงเป็นโครงการแรกที่ได้รับการพัฒนาภายใต้บันทึกความเข้าใจ
อันเป็นรากฐานที่จะนำไปสู่ความเข้าใจอันดีระหว่างรัฐบาลจีนและไทย
เพื่อการพัฒนาโครงการและจำหน่ายพลังงานไฟฟ้าให้แก่ประเทศไทย
และเป็นพื้นฐานสำหรับการเจรจา
ข้อตกลงการซื้อพลังงานไฟฟ้ากับการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย

ในปี 2543 การศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการขั้นสุดท้าย
โดยสถาบันวิจัยและออกแบบการสำรวจคุนหมิงก็ได้เสร็จสิ้นลง
และได้รับการอนุมัติและยอมรับโดยบริษัท ยูนนาน จินหง จากนั้น บ. จี เอ็ม เอสฯ และ
หุ้นส่วนจีนในบริษัท ยูนนาน จินหง
ก็ได้เตรียมดำเนินการขั้นต่อไปในการเริ่มงานพัฒนาโครงการจินหง โดยเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน 2543
ได้มีการลงนามในหนังสือแสดงเจตจำนงที่เมืองคุนหมิง ระหว่างนักลงทุนจีน ซึ่งจะถือหุ้นในอัตราส่วน
ร้อยละ 30 กับนักลงทุนไทยคือ บ. จี เอ็ม เอสฯ ซึ่งจะถือหุ้นในอัตราส่วนร้อยละ 70
เพื่อร่วมลงทุนพัฒนาโครงการไฟฟ้าพลังน้ำ ยูนนาน-จินหง

ในปี 2544
ได้เตรียมงานก่อสร้างโครงการตามข้อตกลงในสัญญาร่วมทุนเพื่อการพัฒนาโครงการไฟฟ้าพลังน้ำเขื่อนจินหง
ซึ่งสัญญาดังกล่าวทำขึ้นโดยและระหว่างผู้ลงทุนฝ่ายไทยคือ บริษัท จี เอ็ม เอส เพาเวอร์ จำกัด
(มหาชน) และผู้ลงทุนฝ่ายจีน ซึ่งประกอบด้วยบรรษัทพลังงานแห่งชาติ การไฟฟ้ามณฑลยูนนาน
และสำนักงานพัฒนาและการลงทุนแห่งมณฑลยูนนาน เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2544
ผู้ลงทุนดังกล่าวได้ประชุมหารือกัน ณ นครปักกิ่ง
โดยที่ประชุมได้จัดตั้งคณะกรรมการดำเนินการและคณะทำงานขึ้น
เพื่อร่วมดำเนินการในการเตรียมงานก่อสร้างโครงการ

ในปี 2546 ได้มีการปฏิรูปหน่วยงานของบรรษัทพลังงานแห่งชาติ โดยแบ่งเป็นบริษัทผลิตกระแส
ไฟฟ้า 5 บริษัท และบริษัทสายส่งกระแสไฟฟ้า 2 บริษัท
เป็นผลให้การไฟฟ้ามณฑลยูนนานกลายเป็นบริษัทในเครือของ China Southern Power Grid
Co., Ltd. ซึ่งดูแลรับผิดชอบในเรื่องการส่งกระแสไฟฟ้าเพียงอย่างเดียว โดยมี China
Huaneng Group (CHNG) ซึ่งเป็น 1 ใน 5 ของบริษัทผู้ผลิตกระแสไฟฟ้า
เป็นผู้ดูแลรับผิดชอบในเรื่องการพัฒนาการผลิตกระแสไฟฟ้าของแม่น้ำลานช้าง รวมทั้งโครงการจินหง

จากการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวของผู้ลงทุนฝ่ายจีนในโครงการจินหง CHNG และ จี เอ็ม เอส
เพาเวอร์ ได้ตกลงร่วมกันที่จะดำเนินโครงการจินหงต่อไป
โดยได้มีการปรับเปลี่ยนข้อตกลงบางประการ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งได้มีการตกลงในหลักการร่วมกันให้รวมการพัฒนาโครงการจินหง (1,500
เมกกะวัตต์) และโครงการ Nuozhadu (5,500 เมกกะวัตต์) อยู่ภายใต้ข้อตกลงเดียวกัน
ซึ่งได้มีการตกลงกันไว้แล้วระหว่างคณะกรรมการร่วมฝ่ายไทยและจีน ที่จะส่งกระแสไฟฟ้าจำนวน
3,000 เมกกะวัตต์ของทั้งสองโครงการนี้มายังประเทศไทย

เนื่องจากความต้องการใช้ไฟฟ้าในจีนได้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว CHNG จึงได้เสนอให้เริ่มโครงการ
จินหง โดยการส่งกระแสไฟฟ้าไปที่จังหวัด Guangdong
ก่อนและจึงส่งมายังประเทศไทยตามความต้องการการใช้ไฟฟ้า ในอนาคต
ซึ่งทางเลือกดังกล่าวได้อยู่ระหว่างการทำการศึกษา
ในที่สุดเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของผู้ร่วมทุนฝ่ายจีน
ทำให้ต้องยกเลิกสำนักงานของโครงการจินหงไปในเดือน ธันวาคม 2546

3. โครงการในประเทศไทย

โครงการไฟฟ้าบางบ่อ

บริษัทฯ ได้ร่วมทุนกับบริษัท มารูเบนิ คอร์ปอเรชั่น ของประเทศญี่ปุ่น จัดตั้งบริษัท อีสเทิร์น
เพาเวอร์ แอนด์ อิเล็คทริค จำกัด (บริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์) ขึ้น โดยบริษัทฯ
ถือหุ้นในอัตราร้อยละ 67 เพื่อเข้าร่วมในการยื่นซองประกวดราคาโครงการผู้ผลิตกระแสไฟฟ้าอิสระ
(IPP) และโครงการอื่นๆ ของการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (การไฟฟ้าฝ่ายผลิต)
เมื่อประมาณเดือนมิถุนายน 2538 และต่อมาในเดือนมีนาคม 2540 การไฟฟ้าฝ่ายผลิตฯ
ได้แจ้งว่าโครงการโรงไฟฟ้าพลังงานความร้อนร่วมบางบ่อขนาด 350 เมกกะวัตต์ ของบริษัท
อีสเทิร์น เพาเวอร์ ซึ่งตั้งอยู่อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ เป็นผู้ได้รับการคัดเลือก
หลังจากนั้นได้มีการพิจารณาและเจรจาตกลงกับการไฟฟ้า ฝ่ายผลิตฯ และเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน
2540 การไฟฟ้าฝ่ายผลิตฯ ได้ลงนามในสัญญาซื้อกระแสไฟฟ้ากับบริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์

ในปี 2542 บริษัทฯ ได้ดำเนินการปรับโครงสร้างผู้ถือหุ้นของบริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์ โดยดึงเอา
ผู้ร่วมทุนที่มีศักยภาพเข้ามาเสริม อันได้แก่ TOTAL FINA S.A. (TOTAL) จากประเทศฝรั่งเศส
และ China Development Industrial Bank Inc. (CDIB) จากไต้หวัน TOTAL
เป็นบริษัทพลังงานที่ใหญ่ติดอันดับหนึ่งในห้าของโลก
ซึ่งให้ความสนใจการพัฒนาระบบก๊าซธรรมชาติในไทยและภูมิภาคใกล้เคียง
และได้เสนอโอกาสทางธุรกิจในอนาคตที่ดีต่อบริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์
โดยได้เข้าซื้อหุ้นในอัตราร้อยละ 28 ของบริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์ เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2542
ส่วน CDIB เป็นธนาคารเพื่ออุตสาหกรรมชั้นนำของไต้หวัน ซึ่งสนใจการลงทุนในประเทศไทย
และภูมิภาคใกล้เคียง และเป็นผู้ให้การสนับสนุนด้านการเงินที่สำคัญแก่บริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์
ได้เข้าซื้อหุ้นในอัตราร้อยละ 12 เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2542
ผลจากการปรับโครงสร้างผู้ถือหุ้นดังกล่าว ทำให้สัดส่วนการถือหุ้นของบริษัท จี เอ็ม เอส เพาเวอร์
ในบริษัทอีสเทิร์น เพาเวอร์ ลดลงเหลือร้อยละ 32 และบริษัท มารูเบนิ คอร์ปอเรชั่น
มีสัดส่วนการถือหุ้นลดลงเหลือร้อยละ 28 ซึ่งบริษัท จี เอ็ม เอส เพาเวอร์
ก็ยังคงเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดและเป็นผู้นำหลักในการพัฒนาบริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์ ในขณะที่
บริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์
มีศักยภาพและโอกาสทางธุรกิจในอนาคตที่ดีขึ้นจากการเข้าร่วมทุนของสองบริษัทใหญ่ และต่อมาบริษัท
มารูเบนิ คอร์ปอเรชั่น ได้โอนหุ้นที่ถืออยู่ร้อยละ 28 ของบริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์
ให้กับบริษัทในเครือชื่อบริษัท แอ็คเซีย เพาเวอร์ โฮลดิ้ง บี.วี.

ในปี 2543 โครงการไฟฟ้าบางบ่อประสบความสำเร็จในด้านการจัดหาเงินทุน โดยบริษัท อีสเทิร์น
เพาเวอร์ ได้ลงนามในสัญญากู้เงินเพื่อพัฒนาโครงการเป็นจำนวน 181,875,000
เหรียญสหรัฐเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2544 โดยมีรายละเอียดดังนี้

-เงินกู้รอบแรกที่โครงการได้รับมีจำนวนเกินกว่า 115 ล้านเหรียญสหรัฐ ซึ่งจัดเตรียมโดย
Citicorp, Tokai Bank, BNP Paribas, Credit Agricole Indosuez
และร่วมจัดการโดย Standard Chartered Bank โดยมีหน่วยงานภาครัฐของประเทศญี่ปุ่น
(MITI of Japan) เป็นผู้รับประกันความเสี่ยงด้านการเมืองของเงินกู้ดังกล่าว

-เงินกู้รอบที่สองที่โครงการได้รับมีจำนวนประมาณ 45 ล้านเหรียญสหรัฐ ซึ่งสนับสนุนโดย TOTAL
FINA ELF S.A. และจัดเตรียมโดย BNP และร่วมจัดการโดย Credit Agricole Indosuez
และ Fortis Bank

-เงินทุนหมุนเวียนและเงินค้ำประกันอีกจำนวน 525 ล้านบาท จัดเตรียมโดยธนาคารกรุงเทพ

-เงินกู้เพื่อใช้ชำระค่าภาษีมูลค่าเพิ่มจำนวน 350 ล้านบาท จัดเตรียมโดยธนาคารกรุงเทพ
และบรรษัทเงินทุน อุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย

การจัดการด้านการเงินของโครงการไฟฟ้าบางบ่อในครั้งนี้นับว่าประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง และ
ถือเป็นธุรกรรมด้านการเงินครั้งสำคัญในภูมิภาคเอเซียนับตั้งแต่เกิดวิกฤตการณ์ทางการเงินเป็นต้นมา

หลังจากเหตุการณ์สำคัญด้านการเงิน โครงการไฟฟ้าบางบ่อได้เบิกเงินรอบแรกในราวเดือนมีนาคม
2543 เพื่อนำมาพัฒนาโครงการให้เป็นไปตามกำหนด
โดยในเดือนเดียวกันได้เริ่มดำเนินการตามสัญญาหลักต่างๆ ได้แก่
สัญญาการก่อสร้างโครงการที่ได้ลงนามกับ Alstom Power (ชื่อเดิม ABB Power)
รวมทั้งสัญญาการก่อสร้างสายส่งและท่อนำก๊าซ ซึ่งได้ลงนามกับ Sumitomo Electric
Industries และ Italian Thai Development PLC ตามลำดับ

โครงการโรงไฟฟ้าบางบ่อได้ผ่านการทดสอบการเดินเครื่องครั้งสุดท้าย
และเดินเครื่องเพื่อผลิตกระแสไฟฟ้าเชิงพาณิชย์ เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2546 นอกจากนี้
แม้ว่าจะประสบปัญหาต่างๆในการพัฒนาโครงการอยู่บ้าง
แต่โครงการโรงไฟฟ้าบางบ่อก็ใช้เงินลงทุนต่ำกว่างบประมาณที่ตั้งไว้ถึงประมาณ 30
ล้านดอลล่าร์สหรัฐ ซึ่งถือเป็นผลงาน ที่น่าภูมิใจสำหรับโครงการที่มีความยากและท้าทาย
นอกจากนี้โครงการยังได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี
ในการเสด็จมาเป็นองค์ประธานเปิดโครงการเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2546
พร้อมด้วยบุคคลสำคัญๆอีกหลายท่าน เพื่อร่วมฉลองความสำเร็จครั้งสำคัญของโครงการนี้

ในเดือนธันวาคม 2547 โครงการโรงไฟฟ้าบางบ่อได้ประสบความสำเร็จอีกก้าวหนึ่ง โดยบริษัทฯ
ได้ดำเนินการกู้เงินใหม่เพื่อชำระหนี้เดิม (refinancing) ได้สำเร็จ โดยการ refinancing
เงินกู้ครั้งนี้บริษัทฯ ได้รับความสนับสนุนจากกลุ่มสถาบันการเงินกลุ่มใหม่ อันประกอบด้วย China
Construction Bank และ Bank of China จากประเทศจีน KBC Bank
จากประเทศเบลเยี่ยม Sumitomo Mitsui Banking Corporation จากประเทศญี่ปุ่น และ
Citicorp จากสหรัฐอเมริกา การ refinancing เงินกู้ครั้งนี้
ก่อให้เกิดผลประโยชน์แก่ผู้ถือหุ้นหลายประการ อาทิเช่น การลดอัตราดอกเบี้ยเงินกู้
การยกเลิกการประกันความเสี่ยงทางการเมือง
รวมทั้งการลดจำนวนเงินฝากสำรองเพื่อการชำระหนี้ลงเหลือ 3 เดือน
ของจำนวนเงินกู้ที่ครบกำหนดชำระในแต่ละ 6 เดือน

ความสำเร็จที่เกิดจากการปรับโครงสร้างหนี้มีดังต่อไปนี้คือ

-   เป็นโครงการ IPP โครงการแรกในประเทศไทย ที่มีการ refinancing เงินกู้สำเร็จ

-   เป็นโครงการสาธารณูปโภคโครงการแรกของไทย
    ที่กู้เงินจากเจ้าหนี้ซึ่งเป็นสถาบันการเงินในสาธารณรัฐประชาชนจีน
    และเป็นครั้งแรกที่ธนาคารของประเทศจีนให้เงินกู้กับโครงการนอกประเทศ
    โดยปราศจากผู้ถือหุ้นจากประเทศจีน

-   เป็นการ refinancing
    เงินกู้โครงการแรกของเอเซียที่มีการโอนเปลี่ยนคู่สัญญาป้องกันความเสี่ยงของอัตราดอกเบี้ย
    (Interest swap) พร้อมกันไป

-   เป็นการ refinancing เงินกู้โครงการแรกของประเทศไทยในรอบ 10 ปี
    ที่ไม่ต้องมีการค้ำประกันความเสี่ยงทางการเมือง
    นับตั้งแต่เกิดวิกฤตการณ์ทางการเงินในภูมิภาคเอเซีย

-   นับเป็นโครงการ IPP โครงการแรกของภูมิภาคที่มีการกำหนดเงินฝากสำรอง 3 เดือน
    เพื่อชำระหนี้เงินกู้ที่ครบชำระในแต่ละ 6 เดือน

นอกจากความสำเร็จด้านการเงิน ปี 2548
ถือเป็นปีที่ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งยวดของการดำเนินงานของโครงการบางบ่อ
โดยเฉพาะโครงการดังกล่าวได้รับการบันทึกในระดับโลกสำหรับการทำงานอย่างต่อเนื่องของเครื่องกังหันแก๊สรุ่น
GT-26 เมื่อมีการหยุดเดินเครื่องเพื่อทำการตรวจเช็คตามกำหนดในเดือนพฤศจิกายน เครื่อง
GT-26 ได้ทำงานอย่างต่อเนื่องไปแล้ว 189 วัน
ซึ่งเป็นระยะเวลาที่ยาวนานกว่าสถิติโลกเดิมที่เคยมีบันทึกไว้

ในปี 2549 นับเป็นปีที่ดีอีกปีหนึ่งสำหรับบริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์ เนื่องด้วยบริษัทมีผลประกอบการ
ที่ดีอย่างต่อเนื่อง