5. ข้อพิพาททางกฎหมาย

5.1 ในเดือนตุลาคม 2551 บริษัทฯ ถูกฟ้องร้องจากเจ้าของที่ดินรายหนึ่ง
โดยมีเนื้อหาหลักจากการที่โจทก์อ้างว่าบริษัทฯผิดสัญญาเช่าที่ดินที่ได้ตกลงไว้กับโจทก์เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับความเสียหาย
โดยโจทก์ขอยกเลิกสัญญาเช่าที่ดินดังกล่าว และฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายเป็นจำนวนเงิน 79
ล้านบาท ต่อมา เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม 2553
ศาลจังหวัดพระโขนงได้อ่านคำพิพากษาในคดีดังกล่าวที่โจทก์ฟ้องบริษัทฯ
เรื่องผิดสัญญาเช่าที่ดินซึ่งเป็นที่ตั้งของโรงแรม เดอะ เวสทิน แกรนด์ สุขุมวิท
โดยศาลได้พิพากษาว่าบริษัทฯปฏิบัติผิดข้อสัญญาของสัญญาเช่าที่ดินดังกล่าวอันเป็นเหตุให้โจทก์มีสิทธิบอกเลิกสัญญาเช่าที่ดินโดยชอบด้วยกฎหมาย
และให้อาคารโรงแรมดังกล่าวตกเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ตามสัญญาเช่าที่ดินโดยบริษัทฯ
ไม่ต้องจ่ายเงินค่าเสียหายจำนวน 79 ล้านบาทให้แก่โจทก์ และให้บริษัทฯ
ดำเนินการจดทะเบียนยกเลิกการเช่าที่ดินตามสัญญาเช่าที่ดินดังกล่าว ต่อมา เมื่อวันที่ 2 กันยายน
2553 บริษัทฯ ได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลชั้นต้นดังกล่าว
และได้ยื่นคำร้องขอทุเลาการบังคับคดีต่อศาลอุทธรณ์
เพื่อให้ระงับการบังคับคดีตามคำพิพากษาดังกล่าวข้างต้นไว้ก่อนจนกว่าจะมีคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาเป็นที่สุด
ต่อมา เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม 2553 โจทก์ได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ต่อศาลอุทธรณ์ นอกจากนี้ เมื่อวันที่ 1
ตุลาคม 2553 โจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลชั้นต้นดังกล่าว
โดยโจทก์ได้อุทธรณ์เรียกค่าเสียหายเพิ่มเติมในอัตราวันละ 500,000 บาท
นับแต่วันถัดจากที่ศาลมีคำพิพากษาจนกว่าบริษัทฯ จะส่งมอบอาคารโรงแรมดังกล่าวให้แก่โจทก์
และบริษัทฯ ได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ในประเด็นดังกล่าวต่อศาลอุทธรณ์เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม 2553
ปัจจุบันคดียังอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ ส่วนคำร้องขอทุเลาการบังคับคดี
ศาลได้มีคำสั่งเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม 2554
อนุญาตให้ทุเลาการบังคับคดีและห้ามบริษัทฯทำนิติกรรมใดๆ
เกี่ยวกับอาคารโรงแรมดังกล่าวในระหว่างอุทธรณ์ นอกจากนี้บริษัทฯ
อยู่ในระหว่างการเจรจากับโจทก์เพื่อหาข้อยุติในคดีนี้
คดีนี้ได้เปิดเผยไว้ในหมายเหตุประกอบงบการเงินรวมสำหรับปีสิ้นสุด วันที่ 31 ธันวาคม 2555
ในข้อ 28.6 (ก)

5.2 ในเดือนมิถุนายน 2548 บริษัทฯ ได้ถูกฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายร่วมกับบริษัทผู้รับเหมาก่อสร้าง
และบริษัทผู้ควบคุมการก่อสร้างโครงการแห่งหนึ่งของบริษัทฯ ในฐานะจำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 ตามลำดับ
โดยมีเนื้อหาหลักจากการที่โจทก์อ้างว่าบ้านของโจทก์ได้รับผลกระทบจากการก่อสร้างโครงการดังกล่าวจนทรุด
แตกร้าว พังทลายจนไม่อาจอยู่อาศัยได้อีกต่อไป โดยมีทุนทรัพย์เป็นจำนวนเงินประมาณ 13 ล้านบาท
ต่อมาเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน 2550 ศาลชั้นต้นได้มีคำพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกัน
ชำระเงินแก่โจทก์ทั้งสองเป็นจำนวนเงินประมาณ 7 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5
ต่อปี ของเงินต้นดังกล่าวนับแต่ภายหลังวันฟ้องเป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเงินเสร็จสิ้นแก่โจทก์ ต่อมา
เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม 2550 โจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาลขอให้พิพากษาตามคำฟ้องของโจทก์
และเมื่อวันที่ 15 มกราคม 2551 จำเลยทั้งสามยื่นอุทธรณ์ต่อศาลขอให้ศาลอุทธรณ์ยกฟ้อง
อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2553
เจ้าพนักงานบังคับคดีได้นำยึดห้องชุดกรรมสิทธิ์ของบริษัทฯ จำนวนหนึ่ง
เนื่องจากจำเลยทั้งสามไม่ได้ชำระเงินให้แก่โจทก์ตามคำพิพากษาของศาล

  ต่อมาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 2555
  ศาลอุทธรณ์ได้มีคำพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์ทั้งสองเป็นจำนวนเงินประมาณ
  11 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี
  ของเงินต้นดังกล่าวนับแต่ภายหลังวันฟ้องเป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเงินเสร็จสิ้นแก่โจทก์ บริษัทฯ
  ได้ตั้งสำรองหนี้สินจากผลของคดีดังกล่าวไว้ในบัญชีแล้ว ปัจจุบันบริษัทฯ
  อยู่ในระหว่างการประสานงานกับบริษัทผู้รับเหมาก่อสร้าง
  เพื่อให้บริษัทผู้รับประกันภัยเข้ามารับผิดชอบความเสียหายที่เกิดขึ้น
  คดีนี้ได้เปิดเผยไว้ในหมายเหตุประกอบงบการเงินรวมสำหรับปีสิ้นสุด วันที่ 31 ธันวาคม 2555
  ในข้อ 28.6 (ข)