7. ข้อพิพาททางกฏหมาย

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 บริษัทมีข้อพิพาททางกฏหมายที่อยู่ในระหว่างการพิจารณาคดี สรุปได้ดังนี้

7.1 ข้อพิพาทคดีหมายเลขดำที่ 202/2547

คดีของศาล : ศาลจังหวัดมีนบุรี

คดีหมายเลข : ดำที่ 202/2547

วันที่เริ่มคดี : 9 มกราคม 2547

โจทก์ : นายวิศิษฐ์ เลาหพูนรังสี

จำเลย : นางสาวสิริลักษณ์ โกวิทจินดาชัย จำเลยที่ 1 และ

บริษัท ปริญสิริ จำกัด (มหาชน) จำเลยที่ 2

มูลคดี : โจทก์ฟ้องจำเลยฐานโกงเจ้าหนี้ คดีนี้สืบเนื่องมาจากกรณีพิพาทเรื่องสิทธิในที่ดินโฉนดเลขที่
1083 และ 1084 อำเภอบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร (ปัจจุบันคือโครงการปริญสิริ นวลจันทร์)
โจทก์ผู้อยู่ในฐานะผู้จะซื้อ ซึ่งมีสิทธิจะจดทะเบียนสิทธิของตนได้ก่อน
ต่อมาจำเลยได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับเจ้าของที่ดิน
และศาลมีคำพิพากษาตามยอมให้เจ้าของที่ดิน จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินที่พิพาทให้แก่จำเลย
คดีถึงที่สุด และจำเลยที่ 1 ได้นำคำพิพากษาตามยอมดังกล่าวไปจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ เมื่อวันที่
27 มิถุนายน 2545 ต่อมา โจทก์ได้ยื่นฟ้องเจ้าของที่ดินต่อศาลแพ่ง
ขอให้ศาลบังคับให้เจ้าของที่ดินปฏิบัติตามสัญญาจะซื้อจะขาย โดยโอนที่ดินพิพาทแก่โจทก์
ซึ่งในการพิจารณาคดีของศาล ข้อเท็จจริงปรากฎว่าเจ้าของที่ดินมิได้บอกเลิกสัญญากับผู้จะซื้อรายแรก
ขณะที่โจทก์ซึ่งเป็นผู้จะซื้อรายที่ 2 ก็มิได้ชำระเงินส่วนที่เหลือให้เจ้าของที่ดิน
และไม่ได้ปฏิบัติตามสัญญาข้ออื่น ๆ ศาลแพ่งจึงได้พิพากษายกฟ้องคดีดังกล่าวในวันที่ 18 เมษายน
2546 ต่อมาเมื่อวันที่ 9 มกราคม 2547 โจทก์จึงได้มาฟ้องคดีอาญาดังกล่าวข้างต้น

ความคืบหน้าของคดี : ศาลจังหวัดมีนบุรี ได้พิพากษายกฟ้องคดีดังกล่าวแล้วเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน
2549 โจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์

ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์

ความเห็นของฝ่ายจัดการ : คดีนี้จำเลยที่ 1
ได้รับโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาทตามคำพิพากษาของศาลที่ถึงที่สุดแล้ว นอกจากนี้ในคดีอื่น ๆ
ที่มีการฟ้องคดีโดยอาศัยมูลเหตุดังที่โจทก์กล่าวอ้างนั้น ศาลก็ได้ยกฟ้องโจทก์มาโดยตลอด
และเมื่อพิจารณาจากประเด็นข้อต่อสู้ของโจทก์แล้ว
เห็นว่าคดีดังกล่าวย่อมไม่น่าจะส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญ
ในแง่ของความรับผิดทางกฎหมายที่มีต่อบริษัท ปริญสิริ จำกัด (มหาชน) และต่อการบริหารงานที่
นางสาวสิริลักษณ์ โกวิทจินดาชัย เป็นกรรมการผู้จัดการของบริษัทอยู่ ทั้งนี้
หากศาลอุทธรณ์กลับคำพิพากษาของศาลชั้นต้น ให้จำเลยแพ้คดี
จำเลยก็ยังสามารถยื่นฎีกาเพื่อสู้คดีได้อีกชั้นหนึ่ง

7.2 ข้อพิพาทคดีหมายเลขดำที่ 1149/2550

คดีของศาล : ศาลปกครองกลาง

คดีหมายเลข : ดำที่ 1149/2550

วันที่เริ่มคดี : 7 มิถุนายน 2550

ผู้ฟ้องคดี : บริษัท ปริญสิริ จำกัด (มหาชน)

  ผู้ถูกฟ้องคดี : กรุงเทพมหานคร ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 , ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร

  ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 ,
  คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ในเขตกรุงเทพมหานครและในเขตองค์การบริหารส่วนจังหวัด
  ตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ.2522 ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 3

  มูลคดี : ผู้ฟ้องคดียื่นฟ้องผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 ถึง 3 ต่อศาลปกครองกลาง เมื่อวันที่ 7 มิถุนายน
  2550 ว่าผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 และผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 ดำเนินการออกใบรับแจ้งความประสงค์ แบบ
  กทม.6 ตามมาตรา 39 ทวิ ของพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ.2522 แก่ผู้ฟ้องคดีล่าช้า
  โดยผู้ฟ้องคดียื่นขอใบรับแจ้งความประสงค์ ดังกล่าวในวันที่ 15 พฤษภาคม 2549
  แต่ได้รับใบรับแจ้งความประสงค์ในวันที่ 16 พฤษภาคม 2549
  ทำให้การขออนุญาตก่อสร้างห้องชุดของผู้ฟ้องคดี
  ตกอยู่ภายใต้บังคับตามกฎหมายผังเมืองรวมฉบับใหม่ ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษาในวันที่ 16
  พฤษภาคม 2549 โดยผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2
  ได้มีคำสั่งให้แก้ไขใบรับแจ้งความประสงค์ของผู้ฟ้องคดีให้ตรงตามกฎหมายผังเมืองฉบับใหม่
  ซึ่งผู้ฟ้องคดีได้อุทธรณ์ต่อผู้ถูกฟ้องคดีที่ 3 และผู้ถูกฟ้องคดีที่ 3
  ก็มีคำวินิจฉัยอุทธรณ์ให้ผู้ฟ้องคดีแก้ไขและปฏิบัติตามกฎหมายผังเมืองรวมดังกล่าว
  ผู้ฟ้องคดีจึงฟ้องคดีต่อศาลปกครองเพื่อให้มีคำพิพากษาให้ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 และผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2
  ดำเนินการออกใบรับแจ้งให้แก่ผู้ฟ้องคดีโดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 15 พฤษภาคม 2549
  รวมทั้งให้เพิกถอนคำสั่งของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 และคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 3

  ความคืบหน้าของคดี : ขณะนี้คดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลปกครอง
  โดยศาลปกครองได้ออกคำสั่งคุ้มครองชั่วคราว ให้ผู้ฟ้องคดีสามารถดำเนินการก่อสร้างต่อไปได้
  ในระหว่างที่ศาลยังไม่มีคำสั่ง เท่าที่ไม่เกินไปกว่าข้อกำหนดตามกฎหมายข้อบังคับผังเมืองรวม
  ฉบับที่ใช้บังคับในปัจจุบัน

  ความเห็นของฝ่ายจัดการ : คดีนี้
  ฝ่ายจัดการมีความเห็นว่าประเด็นความรับผิดในคดีเกิดขึ้นเนื่องจากความล่าช้าของเจ้าหน้าที่ของผู้ถูกฟ้องที่
  1 ซึ่งออกใบรับแจ้งความประสงค์ตามแบบ กทม. 6 แก่ผู้ฟ้องคดี ในวันที่ 16 พฤษภาคม 2549
  ทั้งที่ผู้ฟ้องคดีได้ยื่นขอรับใบรับแจ้งความประสงค์ตามแบบ กทม. 6 วันที่ 15 พฤษภาคม 2549
  และเจ้าหน้าที่ของผู้ถูกฟ้องที่ 1 ก็ได้รับข้อเท็จจริงดังกล่าวในวันที่ได้ให้ข้อเท็จจริงแก่ผู้ถูกฟ้องที่ 3
  แล้ว และผู้ถูกฟ้องที่ 3
  ได้มีคำวินิจฉัยให้ผู้ฟ้องคดีต้องบังคับตามข้อกำหนดตามกฎกระทรวงเรื่องผังเมืองรวมใหม่
  ซึ่งประกาศใช้ในราชกิจจานุเบกษาในวันที่ 16 พฤษภาคม 2549
  เช่นกันเนื่องจากผู้ฟ้องคดีได้รับใบรับแจ้งความประสงค์ตามแบบ กทม. 6 ในวันดังกล่าว
  ซึ่งฝ่ายจัดการเห็นว่าบริษัทควรต้องบังคับตามกฎกระทรวงเรื่องผังเมืองรวมเดิม
  เนื่องจากกฎหมาย หากเป็นโทษ ไม่ควรมีผลบังคับย้อนหลัง จึงได้ฟ้องเป็นคดีนี้ต่อศาลปกครอง
  โดยคดีนี้ย่อมไม่น่าจะส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อการบริหารงานของบริษัท

3.  ข้อพิพาทคดีหมายเลขดำที่ 5359/2550

คดีของศาล : ศาลแพ่ง

คดีหมายเลข : ดำที่ 5359/2550

วันที่เริ่มคดี : 15 พฤศจิกายน 2550

โจทก์ : นายประธาน โปษยะนันท์

  จำเลย : บริษัท แสงฟ้าก่อสร้าง จำกัด จำเลยที่ 1 ,บริษัท ปริญสิริ จำกัด (มหาชน) จำเลยที่
  2

  มูลคดี : โจทก์ยื่นฟ้องจำเลย ต่อศาลแพ่ง ฐานละเมิด ,เรียกค่าเสียหาย
  ,ให้กระทำการหรืองดเว้นกระทำการ เนื่องจาก จำเลยที่ 1
  ซึ่งเป็นผู้รับเหมาในโครงการเดอะคอมพลีท ราชปรารภ
  ได้ทำแผ่นไม้และเหล็กจากสถานที่ก่อสร้างหล่นใส่หลังคาบ้านโจทก์
  โจทก์จึงเรียกค่าเสียหายเป็นเงิน 40,000,000.- บาท
  เนื่องจากเป็นเหตุให้ได้รับความทุกข์ทรมานทางจิตใจ
  และให้จำเลยทั้งสองปลูกสร้างเครื่องป้องกันวัสดุตกหล่น

  ความคืบหน้าของคดี : ศาลกำหนดนัดสืบพยานโจทก์วันที่ 10 มีนาคม 2551

  ความเห็นของฝ่ายจัดการ : คดีนี้ จำเลยที่ 1
  ได้ดำเนินการซ่อมแซมความเสียหายที่เกิดแก่ทรัพย์สินของโจทก์
  รวมทั้งปลูกสร้างเครื่องป้องกันวัสดุตกหล่นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ความเสียหายที่เกิดขึ้น
  เกิดกับหลังคาห้องน้ำบริเวณนอกตัวบ้านไม่มีผู้ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด
  ค่าเสียหายที่โจทก์ได้เรียกมานั้นเป็นค่าเสียหายแก่จิตใจที่ไม่อาจพิสูจน์ได้
  อยู่ในดุลยพินิจของศาลที่จะพิจารณากำหนดให้
  ซึ่งหากศาลเห็นว่าจำนวนเงินดังกล่าวสูงกว่าที่สมควร
  ศาลสามารถเป็นผู้กำหนดค่าเสียหายดังกล่าวเอง และคดีนี้
  เป็นคดีที่โจทก์เรียกค่าเสียหายจากการกระทำละเมิดของจำเลยที่ 1
  บริษัทมิใช่ผู้กระทำละเมิดเอง ซึ่งบริษัทในฐานะผู้ว่าจ้าง ไม่ต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 อยู่แล้ว
  นอกจากนี้ จำเลยที่ 1 ได้จัดทำประกันภัยความเสี่ยงภัยทุกชนิดของผู้รับเหมา
  สำหรับงานโครงสร้างและงานสถาปัตย์ในโครงการนี้ไว้เพื่อรองรับความเสี่ยงแล้ว
  หากเกิดความรับผิดต้องชดใช้แก่ผู้เสียหาย ก็มีกรมธรรม์ดังกล่าวรองรับอีกชั้นหนึ่งอยู่แล้ว
  เมื่อพิจารณาข้อเท็จจริงทั้งหมดประกอบกับประเด็นข้อกล่าวอ้างของโจทก์แล้ว เห็นว่า
  คดีดังกล่าวย่อมไม่น่าจะส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อบริษัทแต่อย่างใด