1.  ความเสี่ยงจากข้อพิพาททางกฎหมาย

    1.  ข้อพิพาทที่บริษัทฯ อยู่ในฐานะเป็นผู้ร้องสอด ในปี 2546
        ได้มีกลุ่มบุคคลร่วมกันฟ้องคดีต่อศาลปกครอง

กลาง โดยมีหน่วยงานทางราชการ และเจ้าหน้าที่ของรัฐเป็นผู้ถูกกล่าวหาว่ากระทำการ
โดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย และละเลยต่อหน้าที่
ในขั้นตอนการออกใบอนุญาตประกอบกิจการของหน่วยงานราชการให้แก่บริษัทฯ มีความไม่ถูกต้อง
และร้องขอให้ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษาหรือคำสั่งให้เพิกถอนใบอนุญาตให้ประกอบกิจการโรงงานรับฝังกลบ
สิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่ไม่อันตรายและที่เป็นอันตรายและให้เพิกถอนใบอนุญาตประกอบกิจการ
ที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ และให้ทางบริษัทฯ ชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดให้กับราษฎรที่เดือดร้อน
ซึ่งศาลปกครองกลาง ได้รับคำฟ้องของผู้ฟ้องคดีเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2547
และพิจารณาให้บริษัทฯ เป็นผู้ร้องสอดในฐานะคู่กรณีฝ่ายที่ 3

  ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษายกฟ้องคดีดังกล่าวเมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2550 ผู้ฟ้องคดีได้ยื่น

อุทธรณ์ไปยังศาลปกครองสูงสุด บริษัทฯ ได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ต่อศาลปกครองสูงสุดเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม
2550....
เพื่อขอให้ศาลปกครองสูงสุดมีคำพิพากษายืนตามศาลปกครองกลางโดยให้ยกฟ้องอุทธรณ์ของผู้ฟ้องคดี
ซึ่งศาลปกครองสูงสุดได้รับคำแก้อุทธรณ์ของบริษัทฯ ไว้พิจารณาแล้ว

ที่ปรึกษาทางกฎหมายของบริษัทฯ ได้ให้ความเห็นทางคดีดังกล่าวว่า แม้ผู้ฟ้องคดีจะใช้สิทธิอุทธรณ์
เพื่อคัดค้านคำวินิจฉัยของศาลปกครองกลางก็ตาม
แต่ศาลปกครองกลางได้มีคำวินิจฉัยในเนื้อหาของคดีครอบคลุมครบถ้วน
ทั้งในปัญหาข้อเท็จจริงและปัญหาข้อกฎหมาย
จึงน่าเชื่อได้ว่าผลของคำพิพากษาน่าจะเป็นไปในแนวทางเดียวกัน อย่างไรก็ตาม
หากศาลปกครองสูงสุดได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งชี้ขาดคดี ผลของคดีอาจส่งผลกระทบ
ต่อการประกอบธุรกิจและความรับผิดชอบทางกฎหมายของบริษัทฯ ดังนี้

ก) ผลกระทบต่อการประกอบธุรกิจของบริษัทฯ

หากศาลปกครองสูงสุดมีคำพิพากษาว่าผู้ถูกฟ้องคดีกระทำการโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายและละเลย
ต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ บริษัทฯ
อาจถูกเพิกถอนใบอนุญาตประกอบกิจการโรงงานหรือใบอนุญาตประกอบกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ
และอาจต้องหยุดดำเนินกิจการโรงงานรับฝังกลบสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วไว้ชั่วคราวจนกว่าจะได้รับใบอนุญาตใหม่
ซึ่งบริษัทฯ เชื่อมั่นว่าหน่วยงานราชการสามารถออกใบอนุญาตใหม่ ที่ถูกต้องตามกฎหมายให้กับบริษัทฯ
เสร็จสิ้นโดยเร็ว เพื่อให้บริษัทฯ สามารถดำเนินกิจการต่อไปได้โดยเร็วที่สุด

ข) ความรับผิดชอบทางกฎหมายของบริษัทฯ

ในคดีดังกล่าว ผู้ฟ้องคดีได้ขอให้ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษาหรือคำสั่งให้บริษัทฯ
ชดใช้ค่าเสียหายให้กับราษฎรที่เดือดร้อน
ศาลปกครองกลางได้พิพากษายกฟ้องและวินิจฉัยในประเด็นนี้ว่า คำขอนั้นเป็นเพียงการกล่าวรวมๆ
เท่านั้น ไม่ได้ระบุว่าเกิดความเสียหายแก่ผู้ฟ้องคดีรายใด จำนวนเท่าใด
กรณีนี้จึงไม่มีลักษณะเป็นคำขอที่ศาล จะพิจารณาให้ได้

1.2 ข้อพิพาทจากคดีอาญาที่ฟ้องบริษัทฯ
และผู้บริหารในฐานะร่วมกันไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่ ในปี 2550
ได้มีกลุ่มบุคคลร่วมกันฟ้องคดีอาญาต่อศาลจังหวัดสระบุรี กรณีบริษัทฯ
และกรรมการผู้มีอำนาลงนามของบริษัทฯ จำนวน 3 ท่าน ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่
ทำให้เกิดกลิ่นเหม็น
น้ำเน่าเสียก่อให้เกิดอันตรายความเสียหายและความเดือดร้อนแก่โจทก์ที่พักอาศัยอยู่ใกล้ชิดหรือติดต่อกับพื้นที่ที่ผู้ถูกฟ้องคดี

นำกากอุตสาหกรรมเข้ามาฝังกลบ ทั้งนี้ ศาลได้มีคำสั่งนัดไต่สวนมูลฟ้องในวันที่ 4 ธันวาคม 2550
ซึ่งบริษัทฯ ชี้แจงว่า ได้ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติโรงงานพ.ศ. 2535
อย่างเคร่งครัดมาโดยตลอด โดยมีการรายงานผลการดำเนินงานของบริษัทฯ
เป็นประจำและสม่ำเสมอตามระยะเวลาที่กฎหมายกำหนด และไม่เคยปรากฏว่าบริษัทฯ
ได้รับแจ้งจากพนักงานเจ้าหน้าที่ว่า บริษัทฯ ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่
ดังที่โจทก์กล่าวอ้าง

แต่อย่างใด

เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2551 ศาลจังหวัดสระบุรีได้รับคำฟ้องของผู้ฟ้องคดีที่ได้ยื่นฟ้องบริษัทฯ
และกรรมการผู้มีอำนาจ ในข้อหาร่วมกันไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่
โดยศาลจังหวัดสระบุรีได้มีคำสั่ง ให้กำหนดวันนัดสืบพยานโจทก์ครั้งแรกในวันอังคารที่ 1 กันยายน
2552 และนัดสืบพยานโจทก์ต่อเนื่องทุกวันอังคาร รวมทั้งสิ้น 11 วันในปี 2552
แต่ยังดำเนินการไม่แล้วเสร็จ จึงกำหนดวันนัดสืบพยานโจทก์ต่อเนื่องในปี 2553 รวม 5 วัน

ในการนี้ ที่ปรึกษาทางกฎหมายของบริษัทฯ มีความเห็นทางคดีดังกล่าวว่า ข้อกล่าวหาของโจทก์
ที่กล่าวหาบริษัทฯ นั้นไม่น่าจะรับฟังได้ เนื่องจากตลอดระยะเวลาในการประกอบกิจการของบริษัทฯ
ที่ผ่านมาจนถึงปัจจุบันนั้นไม่ปรากฎว่าพนักงานเจ้าหน้าที่ของหน่วยงานราชการ
ที่มีอำนาจหน้าที่ในการกำกับดูแลกิจการของบริษัทฯ จะได้ออกคำสั่งทางวาจาหรือลายลักษณ์อักษรว่า
บริษัทฯ ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่แต่อย่างใดเลย ดังนั้น จึงน่าเชื่อได้ว่าเมื่อบริษัทฯ
ได้นำพยานหลักฐานต่างๆ ประกอบการพิจารณาและนำเสนอต่อศาลแล้ว
ศาลน่าจะพิจารณาและมีคำพิพากษายกฟ้องคดีดังกล่าว อย่างไรก็ตาม หากผลคดีนี้ถึงที่สุดว่าบริษัทฯ
หรือ กรรมการบริษัท ได้กระทำผิดตามคำฟ้อง ผลทางคดีโดยหลักแล้ว
มีเพียงการเสียค่าปรับตามที่เปรียบเทียบ ภายใน 30 วันนับแต่วันที่มีการเปรียบเทียบปรับ
และให้ถือว่าคดีเลิกกันตามกฎหมายที่เกี่ยวข้อง

1.3 เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน 2552 ศาลปกครองกลางได้รับคำฟ้องของผู้ฟ้องคดี
ซึ่งได้ยื่นฟ้องต่อศาลปกครองกล่าวหานายกรัฐมนตรี ว่าปฏิบัติหน้าที่ล่าช้า ตามความนัยมาตรา 9
วรรคแรก(2) ของพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ.2542
โดยศาลเห็นว่า บริษัทฯ อาจได้รับผลกระทบจากคำพิพากษา ของศาล จึงได้กำหนดให้บริษัทฯ
เป็นคู่กรณีฝ่ายที่ 3 และให้เรียกว่าเป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ 4 โดยผู้ฟ้องคดีได้มีคำขอ
ให้ศาลกำหนดมาตรการหรือวิธีการคุ้มครองชั่วคราวก่อนมีคำพิพากษา
เพื่อขอให้ยุติการดำเนินการบ่อฝังกลบ ไว้เป็นการชั่วคราว ตามคดีหมายเลขดำที่ 863/2552
รวมไปกับคำฟ้องด้วยนั้น ซึ่ง ศาลปกครองกลางได้มีคำสั่ง เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 2552 ว่า
ยังไม่ปรากฏข้อเท็จจริงที่แน่ชัดว่า
ผลกระทบต่อสุขภาพของประชาชนและสิ่งแวดล้อมเกิดจากการประกอบกิจการโรงงานฝังกลบกากขยะอุตสาหกรรมของบริษัทฯ
และยังไม่มีเหตุผลเพียงพอที่ศาล
จะนำมาตรการหรือวิธีการคุ้มครองเพื่อบรรเทาทุกข์เป็นการชั่วคราวก่อนการพิพากษาตามคําขอของผู้ฟ้องคดีมาใช้ได้
จึงมีคําสั่งยกคำขอกําหนดมาตรการหรือวิธีการคุ้มครองเพื่อบรรเทาทุกข์เป็นการชั่วคราวก่อนการพิพากษาของผู้ฟ้องคดี

ขณะนี้ยังไม่ปรากฏข้อเท็จจริงต่อศาลว่า คำกล่าวอ้างของผู้ฟ้องคดีจะเป็นจริงหรือไม่
เนื่องจากนายกรัฐมนตรี ยังไม่ได้ยื่นคำให้การ
และยังไม่จัดส่งเอกสารที่เกี่ยวข้องเข้าสู่สำนวนคดีของศาล อย่างไรก็ตาม
หากข้อเท็จจริงรับฟังได้ตามฟ้อง
ขอบเขตอำนาจของศาลปกครองก็มีอำนาจแต่เพียงมีคำพิพากษาให้นายกรัฐมนตรี
ต้องปฏิบัติให้เป็นไปตามที่มีบัญญัติไว้ใน มาตรา 72 (2) ของ พรบ.จัดตั้งศาลปกครองดังกล่าว
คือสั่งให้นายกรัฐมนตรีในฐานะหัวหน้าหน่วยงานทางปกครอง
ปฏิบัติตามหน้าที่ภายในเวลาที่ศาลปกครองกำหนด ที่ปรึกษากฎหมาย ของบริษัทฯ
จึงมีความเห็นเกี่ยวกับผลของคำพิพากษาดังกล่าวว่าไม่น่าจะส่งผลกระทบใดๆ ต่อการดำเนินกิจการ

ของบริษัทฯ
เพราะหน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้องได้ดำเนินการตรวจสอบการประกอบกิจการของบริษัทฯ
มาอย่างต่อเนื่องแต่ไม่พบว่าบริษัทฯได้มีการฝ่าฝืนบทบัญญัติ หรือข้อบังคับตามกฎหมายแต่อย่างใด

1.4 เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม 2552 ศาลแพ่งได้รับคำฟ้องจากลูกค้ารายหนึ่งซึ่งได้ยื่นฟ้องบริษัทฯ
โดยกล่าวหาว่าบริษัทฯ เรียกเก็บค่าสินค้าในรอบปี พ.ศ.2551
เกินกว่าที่ได้ตกลงกันไว้ในสัญญาจำนวน 6,376,054.04 บาท
แต่จากการตรวจสอบข้อเท็จจริงพบว่าบริษัทฯ เรียกเก็บเงินถูกต้องตามข้อตกลงในสัญญาทุกประการ
โดยไม่เคยปรากฏว่ามีการทำสัญญากันใหม่แต่อย่างใด ดังนั้นแม้สัญญาดังกล่าวจะสิ้นสุดลงแล้วก็ตาม
ก็ยังคงต้องใช้ข้อตกลงในสัญญาฉบับเดิมนั้นต่อไป จนกว่าจะได้ตกลงเปลี่ยนแปลง
เงื่อนไขราคาค่าว่าจ้างตามสัญญาดังกล่าว ดังนั้น ที่ปรึกษากฎหมายของบริษัทฯ
จึงมีความเห็นเกี่ยวกับคดีนี้ว่า เมื่อคดีถึงที่สุดแล้วศาลน่าจะมีคำพิพากษายกฟ้องโจทก์
ซึ่งศาลได้มีคำสั่งให้กำหนดวันนัดสืบพยานโจทก์ต่อเนื่องรวม 5 วัน ในวันที่ 18, 19, 20, 24 และ
25 สิงหาคม 2553

2.  ความเสี่ยงจากผลกระทบทางด้านสิ่งแวดล้อม

ในการดำเนินธุรกิจบริหารและจัดการสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วทั้งที่ไม่อันตรายและที่เป็นอันตราย
มีความเสี่ยงต่อการก่อให้เกิดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมที่มีต่อชุมชนใกล้เคียงบริษัทฯ
จึงได้กำหนดแนวทางในการดำเนินงานต่างๆ
และมีการควบคุมมาตรฐานสิ่งแวดล้อมตามที่หน่วยงานราชการกำหนด
เพื่อไม่ให้เกิดผลกระทบด้านมลภาวะต่อชุมชน
และมีการควบคุมปัญหาและลดความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นได้ไว้อย่างดี ดังนี้

1)  จัดตั้งพื้นที่โครงการ ตามข้อกำหนดของกรมควบคุมมลพิษ
    กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม

และกรมโรงงานอุตสาหกรรม กระทรวงอุตสาหกรรม
และตามพระราชบัญญัติการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติของสหรัฐอเมริกา (Resource
Conservation and Recovery Act : EPA)

2)  กำหนดนโยบายและคู่มือปฏิบัติงานที่ชัดเจน
    เพื่อให้พนักงานใช้เป็นแนวทางปฏิบัติให้สอดคล้องตาม

มาตรการลดผลกระทบสิ่งแวดล้อม ตามที่กำหนดไว้ในรายงานการศึกษาผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม

3)  กำกับดูแลการดำเนินงานให้เป็นไปตามกฎหมายและนโยบายของบริษัทฯ
    โดยจัดตั้งหน่วยงานฝ่ายวิศวกรรม

และสิ่งแวดล้อมคอยตรวจสอบและติดตามผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมอย่างต่อเนื่อง
และให้หน่วยงานอิสระภายนอก เข้าตรวจสอบเป็นประจำทุก 6 เดือน ทั้งนี้ บริษัทฯ
ได้รับการรับรองมาตรฐานระบบการจัดการด้านต่างๆ ดังนี้

-   ระบบมาตรฐานการจัดการด้านคุณภาพและสิ่งแวดล้อม ISO 9001 : 2008 & ISO
    14001:2004 จาก บริษัท เอสจีเอส (ประเทศไทย) จำกัด
    สำหรับการขนส่งและการจัดการกากอุตสาหกรรม
    ชนิดอันตรายและไม่อันตรายภายใต้การควบคุมของกรมโรงงานอุตสาหกรรม

-   ระบบมาตรฐานการจัดการด้านอาชีวอนามัยและความปลอดภัย OHSAS 18001 : 2007 &
    TIS 18001 : 1999 จาก บริษัท เอสจีเอส (ประเทศไทย) จำกัด
    สำหรับการจัดการกากอุตสาหกรรมชนิดอันตรายและไม่อันตรายภายใต้การควบคุมของกรมโรงงานอุตสาหกรรม

-   ระบบมาตรฐานการจัดการของห้องปฏิบัติการในการดำเนินการทดสอบ มอก.17025-2548
    จากทางสำนักงานมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม (สมอ.)

4)  มีการพัฒนาความรู้ความสามารถของบุคลากรอย่างต่อเนื่อง เช่น การฝึกอบรม
    และการเข้าสัมมนา

ในเรื่องที่เกี่ยวข้อง เป็นต้น

3.  ความเสี่ยงจากข้อจำกัดทางด้านการจัดหาที่ดินเพิ่มเติม

ที่ดินในศูนย์บริหารและจัดการฯ ของบริษัทฯ สามารถรองรับสิ่งปฏิกูลฯ ได้ประมาณ 2.34 ล้านตัน
สำหรับ สิ่งปฏิกูลที่ไม่อันตราย และประมาณ 1.63 ล้านตัน สำหรับสิ่งปฏิกูลที่เป็นอันตราย
ทำให้บริษัทฯ อาจมีความเสี่ยง
ในการจัดหาที่ดินเพื่อให้บริการเพิ่มเติมเมื่อที่ดินที่มีอยู่ปัจจุบันได้ถูกฝังกลบสิ่งปฏิกูลทั้งหมดแล้ว
อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่ต้นปี 2553 เป็นต้นไป บริษัทฯ
ยังคงมีที่ดินและหลุมฝังกลบที่สามารถรองรับสิ่งปฏิกูลฯ
เพียงพอในการสรรหาพื้นที่ที่เหมาะสมเพื่อใช้ในการขยายธุรกิจของบริษัทฯ ต่อไป

4.  ความเสี่ยงจากด้านการขนส่ง

ในขั้นตอนของการรับสิ่งปฏิกูลจากโรงงานของลูกค้ามาบำบัดและฝังกลบ บริษัทฯ ได้มอบหมายให้
บริษัท เบตเตอร์ เวิลด์ ทรานสปอร์ต จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทย่อย
เป็นผู้บริหารและจัดการเกี่ยวกับการให้บริการรถขนส่งรวมทั้งจัดหาและว่าจ้างผู้ประกอบการขนส่งภายนอก
ซึ่งมีการกำหนดวิธีการในการลดความเสี่ยง โดยเข้มงวดในการคัดเลือกพนักงานขับรถ หรือจัดจ้าง
ผู้รับเหมาภายนอก (Vendor) และติดตามประเมินผล
ตลอดจนมีคู่มือปฏิบัติงานและมีการฝึกอบรมให้ความรู้ถึงความสำคัญของขั้นตอนการเคลื่อนย้ายและขนส่งสิ่งปฏิกูล
เพื่อให้มีความตระหนักถึงผลกระทบที่อาจเกิดขึ้น รวมทั้งมีการกำหนดสิ่งจูงใจต่างๆ
เพื่อรักษาคุณภาพการปฏิบัติงาน

นอกจากนี้ ในเงื่อนไขข้อตกลงตามสัญญาระหว่างบริษัทฯ กับผู้รับเหมาภายนอก (Vendor)
ระบุข้อตกลงระหว่างกันให้ไล่เบี้ยเอาผิดกับผู้ที่ฝ่าฝืนหรือกระทำผิดไว้อย่างชัดเจน
และให้ผู้รับเหมาภายนอก (Vendor) ปฏิบัติตามกฎหมาย ข้อบังคับ
และระเบียบของหน่วยงานราชการทั้งที่มีอยู่แล้วตลอดจนที่จะมีขึ้นต่อไปทุกประการ

ทั้งนี้ บริษัทฯ ได้มีการติดตั้งระบบ GPS ในรถขนส่งเพื่อการกำหนดเส้นทางการเดินรถ
และเพิ่มประสิทธิภาพด้านความปลอดภัยตลอดเส้นทาง
อย่างไรก็ตามหากเกิดกรณีที่เกิดเหตุร้ายแรงระหว่างขนส่ง บริษัทฯ
ได้มีหน่วยงานฉุกเฉินที่จะคอยให้คำแนะนำและความช่วยเหลือต่างๆ แก่ผู้ขับรถ
เพื่อช่วยบรรเทาผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นให้เหลือน้อยที่สุด อย่างไรก็ตาม
การให้บริการด้านกากอุตสาหกรรมของบริษัทฯ มีการให้บริการตามใบขออนุญาตตามที่ราชการออกให้
ดังนั้นกากอุตสาหกรรมชนิดที่เป็นอันตรายสูง ไวไฟ หรือที่ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม บริษัทฯ
จะงดการให้บริการ จึงเป็นการลดโอกาสเกิดความเสี่ยงจากลักษณะดังกล่าว

5.  ความเสี่ยงด้านบริหารการตลาด (Marketing Risk)

การจัดการความเสี่ยงด้านบริหารการตลาด บริษัทฯ
ได้กำหนดให้ฝ่ายบริหารการตลาดจัดทำแผนการดำเนินงานด้านการตลาดให้สอดคล้องกับนโยบายของบริษัท
รวมถึงได้กำหนดให้แต่ละหน่วยงานจัดทำแผนการดำเนินงานเพื่อสนับสนุนให้การบริหารการตลาดของบริษัทฯ
สามารถขับเคลื่อนได้ตามเป้าหมายที่กำหนด รวมถึงได้มีการติดตามผลการปฏิบัติงานอย่างสม่ำเสมอ
เพื่อรับทราบความเคลื่อนไหวของทางตลาดและคู่แข่งขัน เพื่อกำหนด
กลยุทธ์ให้เหมาะสมกับสภาวการณ์

นอกจากนี้ จากการประกอบธุรกิจที่ผ่านมาบริษัทฯ มีจำนวนลูกค้าที่ใช้บริการเฉลี่ยประมาณ
1,500-2,000 ราย บริษัทฯ มีแนวทางในการลดความเสี่ยง
โดยมุ่งเน้นการให้บริการที่ครบวงจรและมีคุณภาพได้มาตรฐานระดับสากล
ในราคาที่เหมาะสมและแข่งขันได้ เพื่อสร้างความพึงพอใจให้แก่ลูกค้า
ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้ลูกค้าใช้บริการอย่างต่อเนื่อง รวมทั้งบริษัทฯ
ได้มีฝ่ายบริหารการตลาดที่จะทำการคัดเลือกรายชื่อลูกค้าหรือโรงงานอุตสาหกรรมเป้าหมาย

หรือติดต่อผ่านหน่วยงานราชการ เพื่อเข้าไปแนะนำบริการของบริษัทฯ
ต่อลูกค้าโดยตรงหรือจัดทำประชาสัมพันธ์ นอกสถานที่ เพื่อเป็นการขยายฐานลูกค้าอีกด้วย

6.  ความเสี่ยงด้านการเงินและสภาพคล่อง (Financial and Liquidity Risk)

ในด้านฐานะทางการเงินและสภาพคล่องของบริษัทฯ นั้น จากการประเมินของคณะอนุกรรมการ
บริหารความเสี่ยง ฝ่ายจัดการและผู้จัดการฝ่ายบัญชีและการเงิน พบว่าปัจจุบันบริษัทฯ
ยังมีฐานะทางการเงิน และสภาพคล่องอยู่ในเกณฑ์ที่ดีมีค่าใกล้เคียงกับค่าเฉลี่ยอุตสาหกรรม

7.  ความเสี่ยงด้านการปฏิบัติงาน (Operation Risk)

การพิจารณาความเสี่ยงจากการปฏิบัติงาน บริษัทฯ
มีมาตรการควบคุมและป้องกันความเสี่ยงในด้านการปฏิบัติงาน ดังนี้

1.  กำหนดให้ผู้ปฏิบัติงานหรือผู้ที่เกี่ยวข้องปฏิบัติตามคู่มือและขั้นตอนการทำงานอย่างเคร่งครัด

ซึ่งคู่มือและขั้นตอนการทำงานที่ประกาศใช้นั้นได้จัดทำขึ้นโดยมีความสอดคล้องตามมาตรฐาน
ISO9001:2008 ISO14001:2004 OHSAS18001:2007&TIS18001:1999 และ
มอก.17025-2548 จึงได้รับการตรวจติดตาม อย่างสม่ำเสมอ
และหากมีการแก้ไขเปลี่ยนแปลงได้แจ้งกับผู้ที่เกี่ยวข้องรับทราบทันที

2.  ความผิดพลาดอันเนื่องมาจากการปฏิบัติงานไม่ตรงตามความต้องการของลูกค้า
    หรือมีการร้องเรียน

จากภายในและภายนอก
ได้กำหนดให้มีการติดตามอย่างใกล้ชิดและเร่งด่วนทั้งนี้เพื่อให้ลูกค้าเกิดความพึงพอใจสูงสุด

3.  ในการจัดการความเสี่ยงด้านการปฏิบัติงาน บริษัทฯ จะติดตามและป้องกันโดยนำปัญหาหรือ

ประเด็นที่มีแนวโน้มเกิดปัญหาบ่อยครั้งมาแก้ปัญหาอย่างเป็นระบบ
โดยจะบรรจุเป็นวาระการประชุมเพื่อนำเสนอ ต่อที่ประชุมคณะทำงานพัฒนาระบบ

4.  ด้านการประเมินผลการดำเนินงานบริษัทฯ กำหนดให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องทำการประเมิน
    สอบถาม

เพื่อวัดความพึงพอใจ และประเมินผู้รับจ้างช่วง/ผู้ให้บริการ
เพื่อดำเนินการแก้ไขปรับปรุงตามข้อคิดเห็น

5.  บริษัทฯ ได้กำหนดให้มีหน่วยงานตรวจสอบภายในเพื่อทำหน้าที่ตรวจสอบและตรวจประเมิน

ความเพียงพอของระบบการควบคุมภายใน