+-----------------------------------------------------------------------+
| 5. ข้อพิพาททางกฎหมาย                                                    |
+-----------------------------------------------------------------------+

7.1 บริษัทฯ

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2553 บริษัทฯ
ไม่มีข้อพิพาททางกฎหมายที่อาจส่งผลกระทบด้านลบต่อสินทรัพย์ของบริษัทฯ ในจำนวนที่สูงกว่าร้อยละ
5 ของส่วนผู้ถือหุ้น ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2553
หรือที่อาจส่งผลกระทบต่อการดำเนินธุรกิจของบริษัทฯ อย่างมีนัยสำคัญ

7.2 ประปาปทุมธานี

เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 2549 นายอำนาจ ฉายสุวรรณ์ (ผู้ฟ้องคดี) ได้ยื่นฟ้องกปภ.
และประปาปทุมธานี (ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 และผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 ตามลำดับ)
ต่อศาลปกครองกลางเป็นคดีหมายเลขดำที่ 2260/2549
ขอให้ศาลปกครองกลางมีคำสั่งให้เพิกถอนคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการ
ซึ่งวินิจฉัยยกคำเสนอข้อพิพาทของผู้ฟ้องคดีที่เรียกให้กปภ.
และประปาปทุมธานีร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายที่เกิดขึ้นจากการกระทำละเมิดด้วยการวางท่อส่งน้ำประปารุกล้ำที่ดินอันเป็นกรรมสิทธิ์ของนายอำนาจ
ทั้งยังปล่อยน้ำทิ้งปนเศษโพลิเมอรูพุน (ผงกรองน้ำ)
ลงสู่แม่น้ำเจ้าพระยาทำให้นายอำนาจและบริวารไม่สามารถใช้น้ำเพื่อบริโภคได้
และเดินเครื่องสูบน้ำมีเสียงดังเกินระดับที่จะรับฟังได้ เป็นเงินจำนวน 64,474,000 บาท
และขอให้ศาลปกครองกลางพิพากษาให้ผู้ฟ้องคดีได้รับการชดใช้ค่าเสียหายจำนวน 64,474,000
บาท
โดยอ้างเหตุว่าคณะกรรมการอนุญาโตตุลาการมีคำวินิจฉัยโดยพิจารณาข้อเท็จจริงที่คลาดเคลื่อนเกี่ยวกับการก่อสร้างลำรางระบายน้ำและระบบควบคุมการบำบัดน้ำทิ้ง
และคณะอนุญาโตตุลาการยังไม่ได้วินิจฉัยค่าเสียหายให้แก่ผู้ฟ้องคดี
ตามพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539
ตามที่ผู้ฟ้องคดีได้รับผลกระทบและเดือดร้อนจากการละเมิดของหน่วยงานปกครองตามสัญญาฯ
ให้สิทธิดำเนินงานผลิตน้ำประปา และศาลปกครองกลางได้รับคำฟ้องไว้พิจารณาแล้ว

เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม 2550 ประปาปทุมธานี ได้ยื่นคำให้การไปยังศาลปกครองกลาง
สรุปความว่า
ข้อเรียกร้องตามคำฟ้องของผู้ฟ้องคดีได้เคยดำเนินการระงับข้อพิพาทโดยการอนุญาโตตุลาการจนคณะอนุญาโตตุลาการมีคำวินิจฉัยชี้ขาดให้ยกคำเสนอข้อพิพาทของนายอำนาจ
(ผู้ฟ้องคดี) แล้ว เนื่องจากอนุญาโตตุลาการพิจารณาแล้วเห็นว่า
แนวท่อส่งน้ำของประปาปทุมธานีมิได้รุกล้ำเข้าไปในที่ดินของผู้ฟ้องคดี
ส่วนเรื่องเครื่องจักรที่ใช้สูบน้ำดิบของประปาปทุมธานีเป็นระบบมอเตอร์หัวสูบจุ่มอยู่ในน้ำไม่มีเสียงดังหรือส่งเสียงออกมาถึงขนาดรบกวนความปกติสุขของผู้อาศัยบนที่ดินใกล้เคียง
และพยานของผู้ฟ้องคดีที่นำสืบเรื่องปล่อยน้ำเสียและสารเคมีลงแม่น้ำเจ้าพระยาก็เลื่อนลอย
ด้วยเหตุนี้ ข้อพิพาทจึงเป็นที่ยุติและผูกพันคู่พิพาทตามคำวินิจฉัยนั้น
ไม่ควรนำข้อพิพาทนั้นให้ศาลวินิจฉัยอีก แม้ตามมาตรา 40
วรรคสองแห่งพระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการ พ.ศ. 2545
จะให้สิทธิคู่พิพาทฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งว่าอาจขอให้เพิกถอนคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการได้ก็ตาม
แต่ก็จำกัดเหตุที่จะขอเพิกถอนได้เฉพาะบางกรณี
และเหตุที่กล่าวอ้างในคำฟ้องของผู้ฟ้องคดีไม่เข้าหลักเกณฑ์ที่จะฟ้องขอให้เพิกถอนคำวินิจฉัยชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการได้
นอกจากนี้ประปาปทุมธานียังให้การต่อสู้เพิ่มอีกว่า ประปาปทุมธานีไม่ได้กระทำการใดๆ
อันเป็นการละเมิดหรือทำให้ผู้ฟ้องคดีได้รับความเสียหาย
และจำนวนความเสียหายของผู้ฟ้องคดีตามที่กล่าวในฟ้องสูงเกินความจริงและสิทธิฟ้องคดีของผู้ฟ้องคดีขาดอายุความเรียกร้อง
1 ปีตามกฎหมายแล้ว

หลังจากนั้น ผู้ฟ้องคดี ได้ยื่นคำคัดค้านคำให้การต่อศาลปกครองกลาง สรุปความได้ว่า
ผู้ฟ้องคดีเป็นผู้เสียหายจากการก่อสร้างสถานีสูบน้ำดิบของประปาปทุมธานีจึงมีสิทธิโดยชอบด้วยกฎหมายในการกล่าวหา
กล่าวโทษหรือร้องทุกข์ในการกระทำใด ๆ ที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายของหน่วยงานทางปกครอง
ศาลปกครองรับฟ้องคดีนี้ไว้พิจารณาจึงชอบแล้วและไม่เป็นการซ้ำซ้อน
อีกทั้งคดีนี้ยังไม่ขาดอายุความเพราะเป็นการกระทำละเมิดโดยต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน
และมีการกระทำของประปาปทุมธานีที่เป็นการละเมิดและทำให้เสียหายตามฟ้องจริง

ต่อมาเมื่อวันที่ 7 กันยายน 2550
ประปาปทุมธานียื่นคำให้การเพิ่มเติมต่อศาลปกครองกลางตามวิธีพิจารณาคดีปกครองและตามคำสั่งศาลแล้ว
สรุปความได้ว่า
ผู้ฟ้องคดียื่นฟ้องคดีนี้โดยมีคำขอให้ศาลเพิกถอนคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการและแนบคำร้องขอเพิกถอนคำชี้ขาดฯ
พร้อมทั้งแนบคำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการมาด้วย
แต่ไม่มีข้อกล่าวอ้างตอนใดที่ยืนยันว่าเข้าหลักเกณฑ์การเพิกถอนคำชี้ขาดตามมาตรา 40
วรรคสามแห่งพระราชบัญญัติอนุญาโตตุลาการ พ.ศ. 2545 กรณีจึงไม่อาจขอให้เพิกถอนคำชี้ขาดได้
นอกจากนี้
ข้อกล่าวอ้างในคำฟ้องของผู้ฟ้องคดีเป็นการกล่าวซ้ำซ้อนกับประเด็นที่คณะอนุญาโตตุลาการได้มีคำชี้ขาดให้ยกคำเสนอข้อพิพาทของผู้ฟ้องคดีแล้ว
แต่อย่างไรก็ตาม ประปาปทุมธานีไม่ได้กระทำการใดที่ก่อความเดือดร้อนรำคาญแก่ผู้ฟ้องคดีทั้งสิ้น
รวมถึงการไม่ได้สร้างสถานีสูบน้ำดิบรุกล้ำแม่น้ำเจ้าพระยาหรือวางท่อส่งน้ำประปารุกล้ำที่ดินของผู้ฟ้องคดี
ไม่มีการระบายน้ำทิ้งปนเปื้อนกากตะกอน(ผงกรองน้ำ)สู่แม่น้ำเจ้าพระยา
เครื่องสูบน้ำไม่ได้ก่อให้เกิดเสียงดังรำคาญแก่ผู้ฟ้องคดี
อีกทั้งยังก่อสร้างกำแพงคอนกรีตเป็นระบบป้องกันเสียง
จึงไม่มีการใดที่เป็นการละเมิดและก่อความเสียหายแก่ผู้ฟ้องคดีอันทำให้ต้องรับผิดชำระค่าเสียหายในการลงทุนและชำระค่าเสียโอกาสของผู้ฟ้องคดีไม่ว่าในจำนวนใดๆ
ทั้งสิ้น และไม่ว่าผู้ฟ้องคดีจะมีความเสียหายแก่ธุรกิจเกิดขึ้นจริงหรือไม่ ก็ตาม
ประกอบกับการยื่นฟ้องคดีนี้เป็นการยื่นฟ้องเกินกำหนดอายุความให้เรียกร้องได้แล้ว
ชอบที่ศาลมีคำพิพากษาให้ยกฟ้องคดีนี้

เมื่อวันที่ 21 กันยายน 2550
ผู้ฟ้องคดีได้ยื่นคำร้องเพื่อชี้แจงโต้แย้งคำให้การเพิ่มเติมของประปาปทุมธานี
โดยยืนยันข้อกล่าวอ้างและค่าเสียหายที่เรียกร้องตามที่ปรากฏในคำฟ้อง

เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม 2552 ทนายความที่ปรึกษาของบริษัท ได้เข้ารับฟังคำพิพากษาของศาลในคดีนี้
ซึ่งสามารถสรุปคำพิพากษาของคดีหมายเลขดำที่ 2260/2549 (ศาลปกครองกลาง)
คดีหมายเลขแดงที่ 1183/2552 ระหว่างนาย อำนาจ ฉายสุวรรณ์ (ผู้ฟ้องคดี) กับ
การประปาส่วนภูมิภาค (ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1) และ บริษัท ประปาปทุมธานี จำกัด( ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2)
เรื่องคดีพิพาทเกี่ยวกับเรื่องที่กฏหมายกำหนดให้อยู่ในเขตอำนาจศาลปกครองนั้น
การคัดค้านคำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการของคู่พิพาทฯ เป็นพิพาทษายกฟ้อง

และวันที่ 11ธันวาคม 2552 นายอำนาจ ฉายสุวรรณ์ ได้ทำการอุธรณ์ไปที่ศาลปกครองสูงสุด
คดีหมายเลขดำที่ อ.239/2553 ซึ่งบริษัท ฯ
ได้ทำการยื่นคำชี้แจงต่อศาลปกครองสูงสุดเพื่อพิจารณาโดยศาลปกครองสูงสุดได้รับคำชี้แจงคำให้การไว้เมื่อวันที่
10 สิงหาคม 2553 ซึ่งขณะนี้อยู่ในระหว่างพิจารณา