ส่วนที่ 2

1.  ปัจจัยความเสี่ยง

    1.  ความเสี่ยงด้านการเงิน

        1.  ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราดอกเบี้ย

จากการที่บริษัทและบริษัทย่อยต้องใช้เงินลงทุนจำนวนมากในการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์
ซึ่งเงินทุนส่วนหนึ่งมาจากเงินกู้ยืมธนาคารพาณิชย์หรือสถาบันการเงินหรือการออกหุ้นกู้
ดังนั้นอัตราดอกเบี้ยในตลาดการเงินจึงมีส่วนสำคัญที่ส่งผลกระทบต่อต้นทุนทางการเงินของบริษัทที่ใช้ในการดำเนินงานและพัฒนาโครงการ
โดยในช่วงปลายปี 2547ถึงปี2549 ภาวะอัตราดอกเบี้ยในตลาดเงินที่มีความผันผวน
และได้ปรับตัวสูงขึ้นโดยตลอด ขณะที่ครึ่งปีแรกของปี 2550 อัตราดอกเบี้ยในตลาดเงินเริ่มทรงตัว
และได้ปรับตัวลดลงในไตรมาสสามของปีเดียวกัน และมีแนวโน้มว่าอัตราดอกเบี้ยในตลาดเงินของปี
2551จะทรงตัวอยู่ในระดับใกล้เคียงกับปี 2550
ประกอบกับในปีที่ผ่านมาธนาคารพาณิชย์มีความเข้มงวดในการปล่อยสินเชื่อสำหรับผู้ประกอบการอสังหาริมทรัพย์และผู้กู้ยืมเงินเพื่อซื้ออสังหาริมทรัพย์
เนื่องจากความกังวลเกี่ยวกับความสามารถในการผ่อนชำระคืนเงินกู้ยืม
รวมทั้งความต้องการซื้ออสังหาริมทรัพย์อาจจะชะลอตัวลง
ทำให้อาจจะส่งผลกระทบต่อยอดรายได้จากการขายบ้านและที่ดินของบริษัทและบริษัทย่อยในอนาคต

เนื่องจาก ความไม่แน่นอนและความผันผวนของอัตราดอกเบี้ย
บริษัทและบริษัทย่อยจึงได้มีมาตรการป้องกันความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ยที่ผันผวน โดย

1)  บริษัทได้ออกหุ้นกู้ที่เป็นอัตราดอกเบี้ยคงที่
    ไปชำระคืนเงินกู้ยืมเดิมบางส่วนที่มีต้นทุนดอกเบี้ยที่สูงกว่า
    ซึ่งส่งผลให้ต้นทุนทางการเงินของบริษัทต่ำลงและเป็นการลดความเสี่ยงของอัตราดอกเบี้ยที่มีแนวโน้มปรับสูงขึ้นในอนาคต
    และได้นำเงินส่วนที่เหลือไปลงทุนในโครงการบ้านและโครงการอาคารสำนักงานให้เช่าที่ให้อัตราผลตอบแทนการลงทุนที่สูงกว่าอัตราดอกเบี้ยจ่าย

2)  บริษัทมีการออกตั๋วแลกเงินระยะสั้นซึ่งมีอัตราดอกเบี้ยต่ำขายให้แก่นักลงทุนประเภทสถาบัน
    ซึ่งเป็นการลดภาระต้นทุนดอกเบี้ยและเหมาะสมสอดคล้องกับธุรกิจประเภทโครงการบ้านที่ต้องการเงินลงทุนระยะสั้น

3)  บริษัทและบริษัทย่อยได้มีการวางแผนงานก่อสร้างและพัฒนาประสิทธิภาพการพัฒนาโครงการให้มีระยะเวลาที่สั้นลง
    เพื่อลดภาระดอกเบี้ยเงินกู้ยืม
    รวมทั้งบริษัทและบริษัทย่อยได้พยายามเร่งยอดขายและลดระยะเวลาโครงการให้สั้นลง
    เพื่อที่จะได้มีกระแสเงินสดมาชำระคืนเงินกู้ยืมเร็วขึ้นและสามารถนำกระแสเงินส่วนเหลือไปขยายการลงทุนต่อในโครงการอื่นต่อไป

4)  บริษัทและบริษัทย่อยได้จัดสรรเงินกู้ยืมทั้งในส่วนที่เป็นอัตราดอกเบี้ยคงที่และอัตราดอกเบี้ยลอยตัวให้สอดคล้องกับประเภทของธุรกิจของบริษัทและบริษัทย่อย
    โดยมีการติดตามแนวโน้มของอัตราดอกเบี้ยทั้งในปัจจุบันและในอนาคต
    และใช้เครื่องมือทางการเงินที่เหมาะสมในการบริหารเพื่อลดความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ย

5)  ในปี 2549 บริษัทได้ดำเนินการจัดตั้งกองทุนรวมอสังหาริมทรัพย์ควอลิตี้ เฮ้าส์ (“กองทุนฯ”)
    โดยบริษัทหลักทรัพย์จัดการกองทุนไทยพาณิชย์ จำกัดในฐานะบริษัทจัดการ
    โดยเสนอขายหน่วยลงทุนเป็นจำนวนเงินทั้งสิ้น 7,970.0 ล้านบาท
    เพื่อใช้เป็นช่องทางในการระดมทุน การขยายการลงทุนในธุรกิจอาคารสูงให้เช่าเพื่อเป็นการ
    ลดภาระหนี้สินและดอกเบี้ยจ่ายที่เกิดจากการลงทุนในอาคารสูงให้เช่าที่มีอยู่
    เนื่องจากการลงทุนในอาคารสูงแต่ละอาคารจะต้องใช้เงินลงทุนเป็นจำนวนมาก
    ส่งผลให้เงินกู้ยืมและภาระดอกเบี้ยจ่ายของบริษัทเพิ่มมากขึ้นเป็นจำนวนมากเมื่อมีการลงทุนในโครงการใหม่

จากการดำเนินการดังกล่าวบริษัทและบริษัทย่อยได้จำหน่ายอสังหาริมทรัพย์พร้อมทั้งส่วนควบและอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้อง
และ/หรือให้สิทธิการเช่า และ/หรือโอนกรรมสิทธิ์การเช่าอสังหาริมทรัพย์
สำหรับโครงการอาคารสำนักงานจำนวน 2 โครงการ คือ โครงการคิวเฮ้าส์ ลุมพินี
และโครงการคิวเฮ้าส์ เพลินจิตให้แก่กองทุนฯ เป็นจำนวนเงินทั้งสิ้น 5,921.0 ล้านบาท
และได้ลงทุนในกองทุนฯดังกล่าวเป็นจำนวนเงิน 2,045.1 ล้านบาท
ซึ่งจำนวนเงินที่เหลือหลังจากหักค่าใช้จ่ายต่างๆ ที่เกี่ยวข้องแล้ว บริษัทได้นำไปชำระคืนเงินกู้ยืม
รวมทั้งใช้เป็นเงินทุนหมุนเวียน ส่งผลให้อัตราส่วนหนี้สินต่อทุนและดอกเบี้ยจ่ายลดลง ณ สิ้นปี 2549
ซึ่งส่งผลให้บริษัทมีฐานะการเงินมั่นคงขึ้น

  1.1.2. ความเสี่ยงจากการลงทุน การให้กู้ยืมเงิน และการค้ำประกันบริษัทที่เกี่ยวข้องราย
  บริษัท ฮาเบอร์ วิว จำกัด

บริษัท ฮาเบอร์ วิว จำกัด เป็นบริษัทที่เกี่ยวข้อง โดยบริษัท คิว.เอช. อินเตอร์เนชั่นแนล (บีวีไอ)
จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทย่อย (บริษัทถือหุ้นในสัดส่วนร้อยละ 100 โดยถือผ่านบริษัทย่อย คือ บริษัท
คิว.เอช. อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด) ถือหุ้นในบริษัท ฮาเบอร์ วิว จำกัด ในสัดส่วนร้อยละ 14.15
(เดิมถือหุ้นในสัดส่วนร้อยละ 21)

ณ สิ้นปี 2550 เงินลงทุนในบริษัท ฮาเบอร์ วิว จำกัด
มีมูลค่าเงินลงทุนสุทธิหลังหักค่าเผื่อการด้อยค่าของเงินลงทุน เท่ากับศูนย์
เมื่อเปรียบเทียบกับเงินลงทุนตามราคาทุนจำนวน 32.6 ล้านบาท
โดยบริษัทได้ตั้งค่าเผื่อการด้อยค่าของเงินลงทุนดังกล่าวไว้เต็มจำนวน ทั้งนี้เนื่องจาก บริษัท
ฮาเบอร์ วิว จำกัด ซึ่งประกอบธุรกิจโรงแรมและอาคารสำนักงานให้เช่าในเมืองท่าไฮฟง
ประเทศเวียดนาม มีผลการดำเนินงานขาดทุนอย่างต่อเนื่อง

ณ สิ้นปี 2549 และปี 2550 บริษัทย่อย คือ บริษัท คิว.เอช. อินเตอร์เนชั่นแนล (บีวีไอ) จำกัด
มีเงินให้กู้ยืมแก่บริษัท ฮาเบอร์ วิว จำกัด จำนวน 3.5 ล้านบาท และ 3.4 ล้านบาท ตามลำดับ
(รายละเอียดตามส่วน รายการระหว่างกัน ข้อ 22
การให้ความช่วยเหลือทางการเงินแก่บริษัทร่วม)
บริษัทย่อยดังกล่าวจึงอาจมีความเสี่ยงที่อาจสูญเสียเงินให้กู้ยืมทั้งจำนวน เนื่องจากบริษัท ฮาเบอร์
วิว จำกัด มีผลการดำเนินงานขาดทุนอย่างต่อเนื่อง

นอกจากนี้บริษัทยังได้เข้าค้ำประกันเงินกู้ยืมแก่บริษัท ฮาเบอร์ วิว จำกัด มาตั้งแต่ปี 2540
เนื่องจากผู้ถือหุ้นแต่ละรายมีภาระที่จะต้องจัดหาเงินให้กับบริษัท ฮาเบอร์ วิว จำกัด
ตามสัดส่วนการถือหุ้นของแต่ละราย ดังนั้นในส่วนของบริษัท คิว.เอช.อินเตอร์เนชั่นแนล (บีวีไอ)
จำกัด และผู้ถือหุ้นอีกรายหนึ่งจึงได้ทำการกู้ยืมเป็นจำนวน 4.2 ล้านเหรียญสหรัฐจากสถาบันการเงิน
และค้ำประกันเงินกู้ร่วมกันในสัดส่วนร้อยละ 50 หรือคิดเป็นภาระค้ำประกันของบริษัทเท่ากับ 2.1
ล้านเหรียญสหรัฐ
แต่ถ้าเปรียบเทียบภาระของบริษัทและบริษัทย่อยกับผู้ถือหุ้นรายอื่นที่มีต่อการให้ความช่วยเหลือทางการเงินทั้งหมดของบริษัท
ฮาเบอร์ วิว จำกัดแล้วจะเป็นไปตามสัดส่วนการถือหุ้นของบริษัท คิว.เอช. อินเตอร์เนชั่นแนล
(บีวีไอ) จำกัด ซึ่งเท่ากับร้อยละ 21 ต่อมาบริษัท ฮาเบอร์ วิว จำกัด
ได้มีการเพิ่มทุนให้แก่ผู้ถือหุ้นเดิมตามสัดส่วน แต่บริษัทย่อย (บริษัท คิว.เอช.อินเตอร์เนชั่นแนล
(บีวีไอ)จำกัด) ไม่ได้เข้าซื้อหุ้นเพิ่มทุนดังกล่าว เนื่องจากเห็นว่ายังมีผลการดำเนินงานขาดทุน
ทำให้มีสัดส่วนการถือหุ้น ณ สิ้นปี 2550 ลดลงเหลือร้อยละ 14.15 และในปี 2545
บริษัทได้ตั้งสำรองเผื่อหนี้สินที่อาจเกิดขึ้นจากการค้ำประกันส่วนหนึ่งจำนวน 35.0 ล้านบาท
ซึ่งหากเกิดกรณีที่บริษัทต้องชำระคืนหนี้ตามสัญญาค้ำประกันเงินกู้ยืมของบริษัท ฮาเบอร์ วิว จำกัด
จำนวน 2.1 ล้านเหรียญสหรัฐอเมริกา หรือประมาณ 70.5 ล้านบาท (ณ วันที่ 31 ธันวาคม
2550) ก็จะส่งผลให้ให้บริษัทมีผลขาดทุนจากการค้ำประกันเงินกู้ของบริษัท ฮาเบอร์ วิว จำกัด
เพิ่มขึ้นอีกจำนวนประมาณ 35.5 ล้านบาท แต่อย่างไรก็ตาม บริษัท ฮาเบอร์วิว จำกัด
ได้มีการปรับปรุงโครงสร้างหนี้กับสถาบันการเงินโดยขยายระยะเวลาการชำระหนี้ออกไปถึงปี 2560
ซึ่งทำให้บริษัทลดความเสี่ยงจากการค้ำประกันเงินกู้ยืมดังกล่าว นอกจากนี้
บริษัทได้ติดตามฐานะทางการเงิน ผลการดำเนินงาน
และการปฏิบัติตามแผนปรับปรุงโครงสร้างหนี้ของบริษัท ฮาเบอร์ วิว จำกัด อย่างใกล้ชิด

  1.1.3 ความเสี่ยงจากการลดลงของเงินลงทุนในบริษัทร่วมรายธนาคารแลนด์ แอนด์ เฮ้าส์
  เพื่อรายย่อย จำกัด (มหาชน)

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 บริษัทถือหุ้นในบริษัทร่วมคือ ธนาคารแลนด์ แอนด์ เฮ้าส์ เพื่อรายย่อย
จำกัด (มหาชน) (“ธนาคาร”) ในสัดส่วนร้อยละ 27 คิดเป็นเงินลงทุนตามวิธีส่วนได้เสียจำนวน
636.0 ล้านบาท เปรียบเทียบกับเงินลงทุนตามวิธีราคาทุนจำนวน 820.6 ล้านบาท
นอกจากนี้ผู้ถือหุ้นรายอื่นๆ ของธนาคาร ประกอบด้วย บริษัท แลนด์ แอนด์ เฮ้าส์ จำกัด (มหาชน)
สัดส่วนร้อยละ 43 คุณเพียงใจ หาญพาณิชย์ สัดส่วนร้อยละ 20 กลุ่มผู้บริหารและผู้ถือหุ้นรายย่อย
สัดส่วนร้อยละ 10

เนื่องจากธนาคารเริ่มประกอบกิจการธนาคารพาณิชย์
บริษัทจึงมีความเสี่ยงจากการลดลงของมูลค่าเงินลงทุนในธนาคาร อย่างไรก็ตาม
ธนาคารมีบริการด้านธุรกิจการเงินที่ครบวงจร ทั้งด้านการให้สินเชื่อและด้านเงินฝาก
โดยด้านสินเชื่อมีนโยบายมุ่งเน้นการให้บริการสินเชื่อเพื่อที่อยู่อาศัยแก่รายย่อยในสัดส่วนประมาณร้อยละ
80 ของสินเชื่อรวม เมื่อพิจารณาถึงทุนชำระแล้วในปัจจุบันของธนาคารจำนวน 2,600 ล้านบาท
ส่งผลให้ธนาคารมีความพร้อมในด้านการประกอบกิจการธนาคารพาณิชย์เพื่อรายย่อย
และเมื่อพิจารณาจากเงินให้กู้ยืมจำนวนประมาณ 25,600.8 ล้านบาท (ณ วันที่ 31 ธันวาคม
2550) ประกอบกับความต้องการสินเชื่อเพื่อที่อยู่อาศัยรายย่อย
ที่คาดว่ามีความต้องการเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
จึงน่าจะส่งผลในแง่บวกต่อการประกอบธุรกิจของธนาคาร โดยในปี 2548- ปี 2549
ธนาคารมีผลการดำเนินงานขาดทุนสุทธิจำนวน 189.4 ล้านบาท และ 607.8 ล้านบาท ตามลำดับ

ทั้งนี้ ในปี 2550 ธนาคารแลนด์ แอนด์ เฮ้าส์ เพื่อรายย่อย จำกัด (มหาชน) มีกำไรสุทธิ 101.1
ล้านบาทและ ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 มีส่วนของผู้ถือหุ้นเท่ากับ 2,340.9 ล้านบาท

  1.1.4
  ความเสี่ยงจากคำรับรองและการรับประกันตามเงื่อนไขการจำหน่ายอสังหาริมทรัพย์พร้อมส่วนควบและอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องและ/หรือสิทธิการเช่าและ/หรือโอนสิทธิการเช่าอสังหาริมทรัพย์เข้ากองทุนรวมอสังหาริมทรัพย์ควอลิตี้
  เฮ้าส์ (“กองทุนฯ”) (รายละเอียดเพิ่มเติมอยู่ในหัวข้อการประกอบธุรกิจของแต่ละสายผลิตภัณฑ์
  ข้อ 3.1 จ) ธุรกิจอื่นๆ 4. กองทุนรวมอสังหาริมทรัพย์ ควอลิตี้ เฮ้าส์)

บริษัทและบริษัทย่อยได้ให้คำรับรองและรับประกันที่กำหนดไว้ในสัญญาซื้อขายอาคารและการโอนสิทธิการเช่าที่ดินโครงการคิวเฮ้าส์
ลุมพินี และสัญญาเช่าอสังหาริมทรัพย์โครงการคิวเฮ้าส์ เพลินจิต
ซึ่งอาจจะเกิดขึ้นจากการที่บริษัทผิดคำรับรองหรือเกิดความเสียหายตามเงื่อนไขที่ระบุไว้ในการจำหน่ายอสังหาริมทรัพย์พร้อมส่วนควบและอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้อง
และ/หรือสิทธิการเช่า และ/หรือโอนสิทธิการเช่าอสังหาริมทรัพย์ให้แก่กองทุนฯ
โดยสามารถสรุปพอสังเขป ดังนี้

1.  เนื่องจากโครงการคิวเฮ้าส์ ลุมพินี เริ่มประกอบการในช่วงต้นปี 2549
    และเพื่อเป็นการสร้างความมั่นใจให้กับผู้ลงทุนในกองทุนฯในช่วงเริ่มประกอบการ
    บริษัทและบริษัทย่อยได้ให้การสนับสนุนผลการดำเนินการของกองทุนฯ
    โดยเข้ารับประกันผลกำไรสุทธิของโครงการคิวเฮ้าส์ ลุมพินี ในรอบบัญชีปี 2550 – 2552
    ในจำนวน 435.0 ล้านบาท 450.0 ล้านบาท และ 465.0 ล้านบาทตามลำดับ
    โดยหากผลกำไรสุทธิของโครงการดังกล่าวในรอบปีบัญชีใดรอบปีบัญชีหนึ่งต่ำกว่าจำนวนดังกล่าว
    บริษัทหรือบริษัทย่อยจะชำระเงินให้แก่กองทุนฯเท่ากับจำนวนส่วนต่างระหว่างจำนวนผลกำไรสุทธิที่บริษัทหรือบริษัทย่อยรับประกันกับผลกำไรสุทธิที่เกิดขึ้นจริงของโครงการคิวเฮ้าส์
    ลุมพินี สำหรับปี 2550 ผลประกอบการของกองทุนฯมีกำไรสุทธิเท่ากับ 977.0 ล้านบาท
    และบริษัทย่อยของบริษัทได้จ่ายชำระเงินการสนับสนุนผลการดำเนินการของกองทุนฯ
    โดยเข้ารับประกันผลกำไรสุทธิของโครงการคิวเฮ้าส์ ลุมพินี ในรอบบัญชีของปี 2550
    เป็นจำนวนเงิน 128.5 ล้านบาท
    และคงเหลือประมาณการหนี้สินเกี่ยวกับสำรองค่าใช้จ่ายจากการรับประกันกำไรสุทธิของโครงการนี้
    จำนวน 38.8 ล้านบาท ทั้งนี้
    บริษัทจะได้รับผลตอบแทนในรูปของเงินปันผลจากการถือหน่วยลงทุนในกองทุนฯดังกล่าวในสัดส่วนร้อยละ
    25.66 โดยกองทุนฯมีนโยบายการจ่ายเงินปันผลเป็นรายไตรมาสในอัตราไม่น้อยกว่าร้อยละ
    90 ของกำไรสุทธิประจำปี

2.  บริษัทและบริษัทย่อย ได้ให้คำรับรองและรับประกันความเสียหายต่างๆ
    ที่อาจเกิดขึ้นสำหรับการขายอาคาร อุปกรณ์ส่วนควบต่างๆ
    และการโอนสิทธิการเช่าที่ดินโครงการคิวเฮ้าส์ ลุมพินี และการให้เช่าระยะยาวอาคาร
    และอุปกรณ์ส่วนควบต่างๆ ของโครงการคิวเฮ้าส์ เพลินจิต เป็นระยะเวลา 1
    ปีนับแต่วันที่กองทุนเข้าลงทุนครั้งแรก
    โดยกองทุนฯสามารถเรียกร้องค่าเสียหายอันเนื่องมาจากกรณีบริษัทและบริษัทย่อยตกเป็นผู้ผิดคำรับรองและรับประกัน
    ในวงเงินรวมทั้ง 2 โครงการจำนวนสูงสุดไม่เกิน 100.0 ล้านบาท
    และค่าความเสียหายที่เกิดขึ้นแต่ละโครงการต้องมีจำนวนเกินกว่า 10 ล้านบาท กองทุนฯ
    จึงจะสามารถเรียกชดใช้ค่าเสียหายที่เกิดขึ้นได้ ซึ่งเป็นความเสียหายที่เกี่ยวกับอาคาร
    งานระบบสาธารณูปโภค และอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้อง รวมทั้งภาษีและข้อกฎหมายต่างๆ
    ที่เกี่ยวข้องกับโครงการก่อนที่กองทุนฯจะลงทุน เป็นต้น
    ปัจจุบันยังไม่มีการเรียกชดใช้ค่าเสียหายดังกล่าว

ทั้งนี้ รายละเอียดต่างๆ ที่เกี่ยวกับกองทุนฯ ได้แสดงอยู่ในหัวข้อ 3.
การประกอบธุรกิจของแต่ละสายผลิตภัณฑ์ หัวข้อย่อย 3.1 จ)

1.  ความเสี่ยงในการประกอบธุรกิจ

    1.  ความเสี่ยงจากการสร้างบ้านก่อนขาย

บริษัทและบริษัทย่อยประกอบธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์โดยมีรายได้หลักมาจากการขายบ้านพร้อมที่ดิน
ในปี 2549 และ ปี 2550
บริษัทและบริษัทย่อยมีรายได้จากการขายบ้านพร้อมที่ดินคิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 80.5 และ 88.4
ของรายได้จากธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ตามลำดับ ในปี 2544
บริษัทและบริษัทย่อยได้เปลี่ยนนโยบายการดำเนินธุรกิจโครงการบ้านโดยการสร้างบ้านเสร็จก่อนขายแทนการสร้างบ้านเมื่อลูกค้ามาจองซื้อ
(หรือที่เรียกว่าบ้านสั่งสร้าง)
การสร้างบ้านเสร็จก่อนขายของบริษัทและบริษัทย่อยมีสัดส่วนเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยตั้งแต่ปี 2545
จนถึงปัจจุบันบ้านทุกหลังที่ขายจะเป็นบ้านสร้างเสร็จ
จากการเปลี่ยนนโยบายดังกล่าวส่งผลให้บริษัทและบริษัทย่อยต้องใช้เงินทุนหมุนเวียนในการก่อสร้างบ้านเพิ่มสูงขึ้นกว่าเดิมในช่วงระหว่างการก่อสร้างบ้าน
ซึ่งอาจจะส่งผลให้บริษัทและบริษัทย่อยมีความเสี่ยง ถ้าไม่สามารถขายบ้านที่สร้างเสร็จได้
โดยอาจจะส่งผลกระทบต่อสภาพคล่องทางการเงินและความสามารถในการทำกำไรของบริษัท
เนื่องจากมีจำนวนเงินลงทุนในสินค้าคงเหลือที่สูง
และเกิดภาระดอกเบี้ยจ่ายจากการกู้เงินมาลงทุนในโครงการนั้นๆ

อย่างไรก็ตามบริษัทและบริษัทย่อยมีวิธีดำเนินการเพื่อป้องกันหรือลดความเสี่ยงดังกล่าว ดังต่อไปนี้

1)  บริษัทและบริษัทย่อยได้มีการศึกษาพฤติกรรมผู้บริโภค
    โดยสำรวจความคิดเห็นของลูกค้าที่เข้าชมโครงการในด้านงบประมาณ ราคาบ้าน แบบบ้าน
    ขนาดที่ดิน คุณภาพของวัสดุก่อสร้าง สภาพโครงการ และการรักษาความปลอดภัย เป็นต้น
    รวมทั้งใช้ข้อมูลการขายโครงการในอดีตมาทำการวิเคราะห์ความต้องการของลูกค้า
    ทำให้บริษัทสามารถสร้างบ้านก่อนขายได้ตรงกับความต้องการ และเป็นที่ยอมรับของลูกค้า
    ซึ่งในปัจจุบันลูกค้าส่วนใหญ่โดยเฉพาะกลุ่มระดับบนมีความพึงพอใจซื้อบ้านที่สร้างเสร็จก่อนขายมากกว่าการสั่งสร้าง
    เนื่องจากมีความมั่นใจในการรับโอนกรรมสิทธิ์บ้านพร้อมที่ดินตามสัญญาและได้เห็นคุณภาพสินค้าตามสภาพจริงก่อนตัดสินใจซื้อ

2)  บริษัทและบริษัทย่อยเป็นผู้ประกอบการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่และอยู่ในตลาดอสังหาริมทรัพย์มานานจึงเป็นที่รู้จักและยอมรับของกลุ่มลูกค้าเป้าหมาย

3)  บริษัทและบริษัทย่อยได้มีการประเมินความต้องการซื้อบ้าน (Demand)
    ภาวะเศรษฐกิจของประเทศ และสภาพแวดล้อมต่างๆที่เกี่ยวข้อง
    เพื่อนำมาทบทวนและการวางแผนงานก่อสร้างบ้าน หรือการลงทุนในโครงการใหม่ๆ
    โดยคำนึงถึงความเหมาะสมของระดับปริมาณสินค้าคงเหลือที่บริษัทมีอยู่ด้วยเป็นสำคัญ

    1.  ความเสี่ยงจากภาวการณ์แข่งขันที่สูง

สืบเนื่องจากภาวะเศรษฐกิจไทยโดยรวมในปี 2550 ชะลอตัวลงเล็กน้อยจากปี 2549
ทั้งด้านอุปทานและอุปสงค์ โดยได้รับผลกระทบจากปัญหาด้านการเมือง ปัญหาความไม่สงบใน 3
จังหวัดชายแดนภาคใต้ อัตราเงินเฟ้อและอัตราดอกเบี้ย
จากปัจจัยต่างๆดังกล่าวส่งผลกระทบต่อความเชื่อมั่นของผู้บริโภค
ทำให้กำลังซื้อลดลงและมีความระมัดระวังในการใช้จ่ายมากขึ้น
ส่งผลให้เกิดการชะลอตัวลงของธุรกิจภาคอสังหาริมทรัพย์โดยรวม
เนื่องจากผู้บริโภคใช้เวลามากขึ้นในการตัดสินใจในการซื้อที่อยู่อาศัย
ทำให้ผู้ประกอบการแต่ละรายนำกลยุทธ์ด้านการตลาดมาใช้ในการกระตุ้นยอดขายอสังหาริมทรัพย์มากขึ้น
จึงส่งผลให้เกิดการแข่งขันกันสูงในตลาดบ้าน
รวมทั้งตลาดคอนโดมิเนียมที่มีผู้ประกอบการอื่นๆได้เริ่มลงทุนเพื่อพัฒนาโครงการเพื่อขายมากขึ้น เช่น
กลุ่ม ที ซี ซี แลนด์ และ แสนสิริ เป็นต้น
ทำให้ภาวการณ์แข่งขันในธุรกิจดังกล่าวเริ่มสูงขึ้นด้วยเช่นกัน

แต่อย่างไรก็ตามเนื่องจากภาวะเศรษฐกิจยังคงขยายตัวอยู่ ถึงแม้ว่าอยู่ในอัตราที่ลดลงจากปี 2549
และอัตราดอกเบี้ยเงินกู้ยืมที่ยังคงอยู่ในอัตราที่ต่ำ
จึงเป็นปัจจัยบวกที่เอื้อต่อการตัดสินใจซื้อบ้านพักอาศัยในช่วงระยะเวลานี้
รวมทั้งการที่บริษัทและบริษัทย่อยเป็นผู้ประกอบการรายใหญ่อยู่ในตลาดมานานและมีชื่อเสียงในการขายบ้านในระดับบน
และระดับกลางสูง ทำให้บริษัทและบริษัทย่อยมีความได้เปรียบในด้านชื่อเสียง ความน่าเชื่อถือ
คุณภาพ และมาตรฐานสินค้า
รวมทั้งบริษัทและบริษัทย่อยได้ศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการแต่ละโครงการก่อนการลงทุน ได้แก่
ทำเลที่ตั้งโครงการ การคมนาคม การขยายตัวของประชากร สภาวะตลาด คู่แข่งขัน
และลูกค้ากลุ่มเป้าหมาย เป็นต้น
นอกจากนี้บริษัทและบริษัทย่อยยังได้มีการขยายโครงการในกลุ่มลูกค้าระดับกลาง
เพื่อให้สามารถครอบคลุมฐานลูกค้ามากขึ้น รวมทั้งได้ขยายธุรกิจคอนโดมิเนียม
โดยเน้นที่ทำเลที่เดินทางสะดวก ใกล้ระบบขนส่งมวลชน เช่น รถไฟฟ้า
เพื่อตอบสนองต่อความต้องการของผู้บริโภคได้มากขึ้น

1.  ความเสี่ยงเกี่ยวกับการผลิต

  ความเสี่ยงเรื่องราคาต้นทุนวัสดุก่อสร้างและต้นทุนการพัฒนาโครงการ

จากการยกเลิกการตรึงราคาน้ำมันดีเซลในปี 2548
เพื่อให้ราคาน้ำมันดีเซลเป็นไปตามราคาที่แท้จริง
ประกอบกับระดับราคาน้ำมันดิบในตลาดโลกมีความผันผวนและปรับตัวสูงขึ้นในปี 2550
จึงส่งผลกระทบต่ออัตราเงินเฟ้อ และดอกเบี้ยที่เพิ่มสูงขึ้นในระหว่างปี 2549
ขณะที่เดือนกรกฎาคมของปี 2550
ธนาคารแห่งประเทศไทยได้มีการปรับลดของอัตราดอกเบี้ยซื้อคืนพันธบัตรระยะเวลา 1 วัน
ทั้งนี้บริษัทคาดว่าอัตราดอกเบี้ยในปี 2550 มีแนวโน้มไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก แต่อย่างไรก็ตาม
จากปัจจัยต่างๆที่กล่าวมาข้างต้นได้ส่งผลให้ต้นทุนในการผลิตสินค้าต่างๆเพิ่มสูงขึ้น
ซึ่งรวมทั้งต้นทุนวัสดุก่อสร้าง และต้นทุนในการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ ได้แก่ ค่าถมดิน ค่าขนส่ง
ค่าวัสดุก่อสร้าง และอื่นๆ
ในขณะที่ภาวการณ์แข่งขันในการประกอบธุรกิจขายบ้านและที่ดินได้ทวีความรุนแรงมากขึ้น
ซึ่งอาจส่งผลให้บริษัทและบริษัทย่อยไม่สามารถปรับขึ้นราคาขายบ้านและที่ดินเท่ากับต้นทุนในการพัฒนาโครงการที่เพิ่มสูงขึ้น
และอาจจะกระทบต่อความสามารถในการทำกำไรของบริษัทและบริษัทย่อยในอนาคต

อย่างไรก็ตามจากนโยบายในการสร้างบ้านเสร็จก่อนขายส่งผลให้บริษัทและบริษัทย่อยสามารถวางแผนการก่อสร้างและซื้อวัสดุได้ล่วงหน้า
ซึ่งจะช่วยในการควบคุมต้นทุนสินค้าได้อย่างมีประสิทธิภาพ สำหรับโครงการหรือบ้านที่สร้างใหม่
บริษัทและบริษัทย่อยอาจจะต้องปรับราคาสินค้าเพิ่มสูงขึ้นตามต้นทุนการพัฒนาที่เพิ่มสูงขึ้น
และตามภาวะตลาดอสังหาริมทรัพย์ในขณะนั้นๆ นอกจากนี้
บริษัทและบริษัทย่อยยังได้หาแนวทางในการเพิ่มประสิทธิภาพในการควบคุมงานก่อสร้าง
การลดระยะเวลาในการก่อสร้างหรือพัฒนาโครงการ
การทำสัญญาซื้อวัสดุก่อสร้างล่วงหน้าและชำระเงินล่วงหน้าค่าวัสดุก่อสร้างที่คาดว่าจะมีการปรับราคาเพิ่มสูงขึ้นในอนาคตและจากการที่บริษัทและบริษัทย่อยมีปริมาณการใช้วัสดุก่อสร้างเป็นจำนวนมากทำให้บริษัทและบริษัทย่อยสามารถเจรจาต่อรองเรื่องราคาวัสดุก่อสร้างกับผู้ขายหรือผู้ผลิตให้อยู่ในระดับราคาที่ต่ำ
ซึ่งบริษัทและบริษัทย่อยเชื่อว่าการดำเนินการดังกล่าวทั้งหมดสามารถลดต้นทุนและค่าใช้จ่ายในการพัฒนาโครงการได้ระดับหนึ่ง