7. ข้อพิพาททางกฎหมาย

7.1 บริษัทยังไม่สามารถบรรลุข้อตกลงในเรื่องการชำระคืนหนี้แก่เจ้าหนี้บางส่วนในกลุ่มต่างๆ
ดังต่อไปนี้

  หนี้ส่วนใหญ่ของเจ้าหนี้ภายใต้แผนฟื้นฟูกิจการของบริษัทได้มีการกำหนดวิธีการในการชำระคืนหนี้ไว้
  และความรับผิดของบริษัทในหนี้ดังกล่าวจึงจำกัดไว้ตามจำนวนที่ระบุไว้ในแผนฟื้นฟูกิจการซึ่งได้รับความเห็นชอบจากศาลแล้ว
  อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันยังมีเจ้าหนี้บางราย ซึ่งยังไม่มีข้อยุติในส่วนของจำนวนหนี้
  และบริษัทมีความเสี่ยงที่จะต้องชำระหนี้เพิ่มขึ้นจากที่คำนวณไว้
  หากคำตัดสินของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์หรือศาลถึงที่สุดอาจจะส่งผลให้หนี้ของบริษัทมีจำนวนเพิ่มขึ้น
  การเพิ่มขึ้นของจำนวนหนี้ดังกล่าวอาจส่งผลกระทบต่อระบบเงินสดหมุนเวียนของบริษัท
  ความสามารถในการชำระหนี้ ฐานะทางการเงิน และส่วนของผู้ถือหุ้นของบริษัท

เจ้าหนี้ของบริษัทได้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์สำหรับหนี้คงค้าง ณ วันที่ 8
พฤษภาคม 2543 ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2546 ยอดหนี้ที่เจ้าหนี้ยื่นเรียกร้องจากบริษัทมีจำนวนรวม
434.99 ล้านบาท บริษัทจึงยื่นคัดค้านต่อศาลเพื่อขอคำวินิจฉัย อย่างไรก็ตาม
บริษัทบันทึกหนี้สินสำหรับการเรียกร้องดังกล่าวเท่ากับจำนวนหนี้ที่ยื่นขอรับชำระโดยเจ้าหนี้และปรับปรุงด้วยอัตราส่วนที่ได้รับอนุมัติตามแผนฟื้นฟู
เป็นจำนวนรวมทั้งสิ้น 362.75 ล้านบาท
มีผลทำให้หนี้สินที่บริษัทบันทึกในบัญชีน้อยกว่าจำนวนหนี้ที่เจ้าหนี้ยื่นขอรับชำระหนี้ต่อศาลเป็นจำนวนรวม
72.24 ล้านบาท อย่างไรก็ตาม
ผลต่างของการบันทึกหนี้สินดังกล่าวของเจ้าหนี้แต่ละกลุ่มได้ระบุไว้แล้วตามแผนฟื้นฟูซึ่งได้รับอนุมัติแล้ว

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2549 เรื่องดังกล่าวยังไม่มีข้อสรุปจากศาล
ซึ่งอาจมีรายการปรับปรุงที่จำเป็นเกิดขึ้นหากเรื่องดังกล่าวได้มีข้อสรุปจากศาลแล้ว

7.2 ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ

บริษัทโดยบริษัท มหาราช แพลนเนอร์ จำกัด ในฐานะผู้บริหารแผน
เป็นโจทก์ฟ้องร้องสถาบันการเงินในประเทศแห่งหนึ่ง และสถาบันการเงินในต่างประเทศแห่งหนึ่ง
(รวมเรียกว่า “จำเลย”)
ต่อศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศเป็นคดีหมายเลขดำที่ ก.ค. 5/2548 เมื่อวันที่
21 มกราคม 2548 ในฐานความผิดการละเมิดและผิดสัญญา เลตเตอร์ออฟเครดิต
จำเลยได้กระทำการผิดสัญญาและละเมิดต่อบริษัท
ซึ่งทำให้บริษัทได้รับความเสียหายโดยจำเลยได้ทำการจ่ายเงินให้แก่ผู้ขายในต่างประเทศเพื่อชำระเงินค่าสินค้าตามเลตเตอร์ออฟเครดิตเป็นจำนวนเงิน
4.92 ล้านเหรียญสหรัฐฯ (เทียบเท่าเงินบาท 201.58 ล้านบาท)
โดยไม่ชะลอการชำระเงินจนกว่าเงื่อนไขตามที่กำหนดในเลตเตอร์ออฟเครดิตจะสมบูรณ์ตามคำสั่งของบริษัทโดยจำเลยได้ทำการหักเงินในจำนวนดังกล่าวจากบัญชีเงินฝากของบริษัท
อย่างไรก็ตามบริษัทยังไม่ได้รับสินค้าดังกล่าว

ดังนั้นบริษัทจึงดำเนินการฟ้องร้องให้จำเลยร่วมกันรับผิดชดใช้ค่าเสียหายดังกล่าวรวมดอกเบี้ยและค่าเสียหายต่างๆ
เป็นจำนวนเงินรวม 8,593.72 ล้านบาท ปัจจุบันคดีดังกล่าวอยู่ระหว่างการพิจารณาคดีของศาล ณ
วันที่ 31 ธันวาคม 2549 ยอดเงินคงเหลือของเงินจ่ายล่วงหน้าดังกล่าวเป็นจำนวนเงิน 201.58
ล้านบาท ได้บันทึกเป็นส่วนหนึ่งของบัญชีเงินล่วงหน้าแก่ผู้ขายสินค้าและจัดประเภทเป็น
“สินทรัพย์ไม่หมุนเวียน” ในงบดุล

7.3 ข้อพิพาททางกฎหมายอื่น ๆ

  คดีแพ่ง

  พนักงานเก่าหลายรายยื่นฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากบริษัท
  เกี่ยวกับการยกเลิกสัญญาจ้างที่ไม่ถูกต้องต่อศาลเป็นจำนวนเงินประมาณ 53.32 ล้านบาท
  ในระหว่างปี 2548 ศาลล้มละลายกลางได้มีคำสั่งถึงที่สุด
  ยกเว้นพนักงานหนึ่งรายที่ถึงแก่กรรมที่คดียังอยู่ในระหว่างการพิจารณาในชั้นศาลและบริษัทเชื่อว่าจะชนะคดี
  ดังนั้นจึงไม่ได้ตั้งสำรองความเสียหายที่อาจเกิดขึ้น

  เจ้าหนี้หลายรายได้ยื่นฟ้องบริษัทเป็นจำนวนเงิน 0.54 ล้านบาท
  จากการชำระหนี้ล่าช้าและได้เรียกร้องเงินชดเชยค่าใช้จ่ายจากการที่บริษัทยกเลิกสัญญา

  บริษัทประกันภัยได้ยื่นฟ้องบริษัทเพื่อเรียกร้องค่าเสียหายจำนวน 16.46 ล้านบาท
  ซึ่งเกิดขึ้นกับอุปกรณ์ของบุคคลภายนอกที่ได้นำมาประกันไว้

  ขณะนี้คดีดังกล่าวเหล่านี้กำลังอยู่ระหว่างการพิจารณาคดีในชั้นศาลและบริษัทกำลังดำเนินการสู้คดีโดยบริษัทเชื่อว่าจะชนะคดี
  จึงไม่ได้ตั้งสำรองเงินใดๆไว้สำหรับข้อเรียกร้องจากคดีดังกล่าว
  การฟ้องร้องดำเนินคดีบริษัททั้งหมดถูกหยุดดำเนินการชั่วคราว
  เนื่องจากบริษัทเข้าสู่กระบวนการตามกฎหมายล้มละลายในประเทศไทย

  คดีความของบริษัทย่อย

  บริษัทย่อยและที่ปรึกษาทางการเงินของบริษัทถูกฟ้องร้องโดยกลุ่มของผู้ถือหุ้นกู้แบบมีหลักประกันในลำดับแรก
  ผู้ถือหุ้นกู้แบบมีหลักประกันลำดับสอง
  และผู้ถือหุ้นกู้ที่ออกให้นักลงทุนเฉพาะรายที่ศาลในประเทศสหรัฐอเมริกา
  บริษัทมีภาระที่จะต้องจ่ายค่าชดเชยและค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับการฟ้องร้องให้แก่ที่ปรึกษาทางการเงินของบริษัท
  บริษัทและบริษัทย่อยเชื่อว่าข้อกล่าวหาดังกล่าวปราศจากความเหมาะสมของรูปคดี
  อย่างไรก็ตามบริษัทย่อยตัดสินใจที่จะไม่สู้คดีต่อข้อกล่าวหาดังกล่าวเนื่องจากมีค่าใช้จ่ายสูงในการสู้คดี
  ด้วยเหตุที่ทางบริษัทตัดสินใจไม่สู้คดีข้อกล่าวหาดังกล่าว
  ศาลของสหรัฐอเมริกาจึงมีคำพิพากษาให้ฝ่ายบริษัทย่อยเป็นคู่ความฝ่ายที่ขาดนัดโจทก์ได้เรียกร้องค่าเสียหายมูลค่า
  42.10 ล้านเหรียญสหรัฐ

  ศาลของประเทศสหรัฐอเมริกาไม่ได้ประเมินมูลค่าของความเสียหายซึ่งทางบริษัทย่อยจะต้องเป็นผู้ชดใช้และมูลค่าดังกล่าวก็ไม่สามารถระบุได้ชัดเจนในขณะนี้
  ดังนั้นผลของคดีดังกล่าวจึงยังไม่มีความแน่นอนและมูลค่าของการฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายในส่วนอื่นๆที่เกี่ยวข้อง
  ก็จะไม่สามารถระบุได้เช่นเดียวกัน
  ดังนั้นทางบริษัทจึงไม่ได้ทำการตั้งลำรองสำหรับรายการหนี้สินในส่วนนี้
  ปัจจุบันบริษัทยังไม่ได้รับข้อมูลการเปลี่ยนแปลงของคดีดังกล่าว