1. ปัจจัยเสี่ยง

ปัจจัยความเสี่ยงที่อาจส่งผลกระทบต่อการดำเนินธุรกิจ สถานะการเงิน
และผลประกอบการของบริษัท ปัจจัยความเสี่ยงหลักสามารถจำแนกได้ดังนี้

1.  ความเสี่ยงจากการพึ่งพาโรงงานผู้ผลิตวัตถุดิบรายใหญ่

ในช่วงปี 2551 บริษัทได้มีการสั่งซื้อ เหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วน (HRC)
จากโรงงานผู้ผลิตรายใหญ่ในประเทศซึ่งมีเพียง 3 รายคือ บริษัท จี สตีล จำกัด (มหาชน) บริษัท
สหวิริยาสตีลอินดัสตรี จำกัด (มหาชน) และบริษัท นครไทยสตริปมิล จำกัด (มหาชน)
คิดเป็นมูลค่ารวมทั้งสิ้นร้อยละ 62.34 ของการสั่งซื้อทั้งหมด และในปี 2550 คิดเป็นร้อยละ 75.56
ของการสั่งซื้อทั้งหมด นอกจากนี้ ในปี 2551
บริษัทยังมียอดการสั่งซื้อสินค้าโครงสร้างเหล็กรูปพรรณจาก บริษัท เหล็กสยามยามาโตะ จำกัด
ซึ่งเป็นโรงงานผู้ผลิตโครงสร้างเหล็กรูปพรรณรายใหญ่ที่สุดในประเทศ คิดเป็นมูลค่าร้อยละ 9.49
ของการสั่งซื้อทั้งหมด และในปี 2550 คิดเป็น ร้อยละ 10.84 ของการสั่งซื้อทั้งหมด

จากข้อจำกัดของการมีผู้ผลิตเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนซึ่งมีอยู่เพียง 3 รายในประเทศเท่านั้น
ประกอบกับมาตรการทางภาษีตอบโต้การทุ่มตลาดซึ่งเป็นอุปสรรคในการนำเข้า
ทำให้สัดส่วนการสั่งซื้อสินค้าประเภทนี้มีการสั่งซื้อจากผู้ผลิตแต่ละรายในสัดส่วนที่สูงเมื่อเปรียบเทียบกับการสั่งซื้อทั้งหมด
ซึ่งจะทำให้มีความเสี่ยงจากการพึ่งพาผู้ผลิตเหล็กรายใหญ่ดังกล่าว
หากผู้ผลิตไม่สามารถจัดส่งสินค้าได้ตามกำหนด บริษัทอาจประสบปัญหาขาดแคลนวัตถุดิบ
และไม่สามารถจัดหาวัตถุดิบจากแหล่งอื่นเข้ามาทดแทนได้
ทั้งนี้เหตุการณ์ดังกล่าวจะเกิดขึ้นในกรณีที่ผู้ผลิตทั้ง 3
รายประสบปัญหาในการส่งมอบสินค้าในเวลาเดียวกัน

อย่างไรก็ดีบริษัทมีนโยบายในการรักษาระดับปริมาณสินค้าคงคลังให้อยู่ในระดับ 30 วัน ถึง 45 วัน
ประกอบกับวางแผนสั่งซื้อวัตถุดิบล่วงหน้าประมาณ 30 วัน ถึง 45 วัน
โดยร่วมมือกับผู้ผลิตในการแลกเปลี่ยนข้อมูลสินค้าตามความต้องการของลูกค้าและร่วมกันทำการตลาดอย่างต่อเนื่องเพื่อให้ผู้ผลิตสามารถวางแผนการผลิตได้อย่างคล่องตัว
ทำให้บริษัทไม่เคยประสบปัญหาในการสั่งซื้อวัตถุดิบและการส่งมอบจากโรงงานผู้ผลิตดังกล่าว
อีกทั้งบริษัทยังมีนโยบายให้ความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้ผลิตทุกรายรวมทั้งตัวแทนจำหน่ายอื่นๆ
ของโรงงานผู้ผลิต

2.  ความเสี่ยงเกี่ยวกับผลกระทบจากมาตรการคุ้มครองโรงงานผู้ผลิตในประเทศจากการทุ่มตลาดเหล็ก

ในอดีตผู้ผลิตเหล็กในประเทศได้รับผลกระทบจากการทุ่มตลาดของผู้ผลิตในต่างประเทศ
ดังนั้นกระทรวงพาณิชย์จึงได้ออกมาตรการเรียกเก็บอากรตอบโต้การทุ่มตลาด (Anti-Dumping)
สำหรับผลิตภัณฑ์เหล็กประเภทเหล็กแผ่นรีดร้อน (Hot-Rolled Steel) ที่นำเข้าจากประเทศต่างๆ
14 ประเทศเป็นระยะเวลา 5 ปี มีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม 2546 และสิ้นสุดในวันที่ 22
พฤษภาคม 2551 และมีความเป็นไปได้ที่จะมีการขยายเวลาบังคับใช้ออกไป
ซึ่งมาตรการดังกล่าวส่งผลให้ต้นทุนนำเข้าเหล็กแผ่นรีดร้อนจาก 14
ประเทศข้างต้นมีราคาที่สูงกว่าเหล็กแผ่นรีดร้อนที่ผลิตภายในประเทศ
เป็นผลให้ผู้บริโภคในประเทศลดการนำเข้าลงและหันมาใช้เหล็กที่ผลิตในประเทศมากขึ้นซึ่งอาจก่อให้เกิด
การขาดแคลนเหล็กในประเทศได้
หากโรงงานผู้ผลิตเหล็กในประเทศไม่สามารถผลิตเหล็กได้พอเพียงต่อความต้องการ

3.  ความเสี่ยงจากการผันผวนของราคาเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วน (HRC)

ในช่วงปี 2551
บริษัทมีรายได้รวมจากการจำหน่ายและแปรรูปเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนคิดเป็นร้อยละ 80.06
ของรายได้จากการขายทั้งหมด ในขณะที่ในปี 2550 คิดเป็นร้อยละ 80.85
ของรายได้จากการขายทั้งหมด บริษัทซื้อเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนจากผู้ผลิตภายในประเทศร้อยละ
99.13 ในปี 2551 และร้อยละ 96.82 ในปี 2550 ของยอดซื้อเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนทั้งหมด
ดังนั้นความผันผวนของราคาเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนในประเทศย่อมส่งผลกระทบต่อต้นทุน
ราคาผลิตภัณฑ์ และการบริหารจัดการสินค้าคงคลัง ของบริษัท
ที่ผ่านมาการเคลื่อนไหวของราคาเหล็กแผ่นรีดร้อนในประเทศจะมีการเปลี่ยนแปลงและแปรผันตามราคาของเหล็กแผ่นรีดร้อนในต่างประเทศ

อย่างไรก็ตาม
บริษัทได้พยายามลดผลกระทบจากความผันผวนของราคาโดยใช้นโยบายกำหนดราคาขายให้มุ่งเน้นการรักษาส่วนต่างกำไร
และบริษัทยังได้มีการติดตามราคาวัตถุดิบอย่างใกล้ชิดเพื่อประเมินสถานการณ์และแนวโน้มของราคาวัตถุดิบ
เพื่อนำมาประกอบการพิจารณาตัดสินใจในการสั่งซื้อและบริหารจัดการปริมาณวัตถุดิบคงคลังซึ่งเป็นต้นทุนหลักของบริษัทให้มีความเหมาะสม

4.  ความเสี่ยงจากการลงทุนในการผลิตผลิตภัณฑ์เหล็กขึ้นรูปเย็น (Cold-Formed Product)

บริษัทลงทุนซื้อเครื่องจักรเพื่อการผลิตผลิตภัณฑ์เหล็กขึ้นรูปเย็น ได้แก่ ท่อเหล็ก เหล็กโครงหลังคา
หรือเรียกอีกชื่อว่า เหล็กโครงสร้างรูปตัวซี
เพื่อเป็นการตอบสนองนโยบายในการขยายตลาดครอบคลุมพื้นที่ภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ซึ่งมีความต้องการบริโภคผลิตภัณฑ์ท่อเหล็กและเหล็กโครงหลังคาเป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ตาม
บริษัทอาจจะมีความเสี่ยงด้านยอดขายของผลิตภัณฑ์ดังกล่าวในช่วงแรก
เนื่องจากที่ผ่านมาลูกค้าของบริษัทซื้อผลิตภัณฑ์ประเภทนี้ตรงจากบริษัทโรงงานผู้ผลิตผลิตภัณฑ์เหล็กขึ้นรูปเย็นโดยตรง
อย่างไรก็ตาม
บริษัทเชื่อว่าหากบริษัทดำเนินการผลิตและพัฒนาผลิตภัณฑ์ของบริษัทให้มีคุณภาพได้มาตรฐาน
บริษัทจะสามารถเพิ่มยอดขายผลิตภัณฑ์ดังกล่าวได้
อีกทั้งบริษัทจะมีความได้เปรียบทางด้านต้นทุนการผลิตเมื่อเทียบกับโรงงานผู้ผลิตผลิตภัณฑ์เหล็กขึ้นรูปเย็นทั่วไป
จากการที่บริษัทเป็นหนึ่งในผู้จำหน่ายเหล็กม้วนรีดร้อนรายใหญ่ซึ่งเป็นวัตถุดิบหลักในการผลิตสำหรับโรงงานผู้ผลิตผลิตภัณฑ์เหล็กขึ้นรูปเย็นทั่วไป
และการลงทุนสร้างสายการผลิตนี้ของบริษัทก็เพื่อสร้างความสมบูรณ์แบบในการบริการสินค้าแก่ลูกค้าตามเป้าหมายของบริษัทที่มุ่งสู่ความเป็นศูนย์บริการเหล็กครบวงจรที่เรียกว่า
“One-Stop Steel Service Center”

ทั้งนี้บริษัทได้ดำเนินการผลิตและจำหน่ายผลิตภัณฑ์ท่อเหล็ก
และเหล็กโครงสร้างรูปตัวซีในเชิงพาณิชย์เป็นที่เรียบร้อยแล้วตั้งแต่ปี 2548
และบริษัทได้รับการรับรองมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม (มอก.)
สำหรับเหล็กโครงสร้างรูปพรรณขึ้นรูปเย็น รวมถึงการรับรองมาตรฐานการบริหารคุณภาพ ISO
9001: 2000 ในปี 2549 ซึ่งเป็นเครื่องยืนยันได้ถึงคุณภาพและมาตรฐานของสินค้าที่ผลิตโดยบริษัท

5.  ความเสี่ยงจากการให้สินเชื่อลูกค้า

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2551 บริษัทมีลูกหนี้การค้าสุทธิทั้งหมด เท่ากับ 824.82 ล้านบาท
ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 8.96 ของยอดขาย บริษัทมีระยะเวลาการเก็บหนี้เฉลี่ย ในปี 2551 เท่ากับ 33
วัน และ บริษัทมีลูกหนี้ที่มีอายุน้อยกว่า 3 เดือน เป็นมูลค่า 804.19 ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ
97.50 ของลูกหนี้สุทธิ บริษัทอาจจะมีความเสี่ยงในการเรียกเก็บชำระหนี้จากลูกหนี้การค้า
ซึ่งถ้าลูกหนี้การค้าของบริษัทมีปัญหาในการดำเนินงานก็อาจจะส่งผลกระทบต่อผลกำไรและฐานะการเงินของบริษัทได้

อย่างไรก็ดีบริษัทมีการติดตามคุณภาพลูกหนี้อย่างสม่ำเสมอ
และบริษัทมีนโยบายในการตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญเมื่อมีลูกหนี้ที่ไม่มีหลักประกันรายใดค้างชำระเกิน
180 วัน
หรือบริษัทจะตั้งค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญเมื่อพบว่าลูกหนี้อาจจะมีปัญหาในการชำระไม่ว่าลูกหนี้รายนั้นจะเกินกำหนดชำระไม่ถึง
180 วัน หรือไม่ก็ตาม
นอกจากนี้บริษัทได้ให้ความสำคัญในการพิจารณาการให้เครดิตทางการค้ากับลูกหนี้อย่างเข้มงวด
โดยบริษัทได้จัดให้มีคณะกรรมการสินเชื่อ ประกอบด้วยผู้บริหารจากฝ่ายต่างๆ
ร่วมพิจารณาการให้เครดิตกับลูกหนี้ที่มีความความสัมพันธ์ทางการค้าติดต่อกันมาเป็นระยะเวลาพอสมควร
หรือบริษัทจะขอให้มีเครื่องมือป้องกันความเสี่ยงทางด้านการเงิน อาทิเช่น
หนังสือสัญญาค้ำประกันจากทางธนาคาร ตั๋วสัญญาใช้เงินที่มีอาวัล หรือเลตเตอร์ออฟเครดิต เป็นต้น
เพื่อให้บริษัทสามารถบริหารความเสี่ยงและมั่นใจได้ว่าจะไม่มีผลกระทบต่อเงินทุนหมุนเวียนของบริษัท
นอกจากนี้
บริษัทมีฐานลูกหนี้ที่กระจายตัวและมีจำนวนมากรายซึ่งบริษัทไม่ได้ยึดติดกับฐานลูกหนี้การค้ากลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง

6.  ความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ย

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2551
บริษัทมีหนี้สินที่เกิดจากการกู้ยืมทั้งหมดเป็นหนี้สินระยะสั้นจากสถาบันการเงิน เท่ากับ 328.11
ล้านบาท การกู้ยืมของบริษัทส่วนใหญ่ประกอบด้วยเงินกู้ระยะสั้นในรูปแบบตั๋วสัญญาใช้เงิน Trust
Receipt และ Letter of Credit
เพื่อใช้เป็นเงินทุนหมุนเวียนในการสั่งซื้อสินค้าจากโรงงานผู้ผลิต
ซึ่งจะมีอายุของการชำระหนี้มากกว่าการรับชำระเงินของลูกหนี้การค้าของบริษัท
โดยบริษัทมีเงื่อนไขการรับชำระเงินของลูกหนี้การค้าส่วนใหญ่อยู่ระหว่าง 30 ถึง 90 วัน
ในขณะที่มีอายุการชำระหนี้เงินกู้ยืมจะอยู่ระหว่าง 30 ถึง 180 วัน ทั้งนี้
อัตราดอกเบี้ยจะถูกกำหนดไว้อัตราคงที่ ซึ่งอ้างอิงกับอัตราของตลาด และระยะเวลาครบกำหนด ณ
ขณะที่ออกตราสารนั้นๆ

ทั้งนี้ การเปลี่ยนแปลงของภาวะอัตราดอกเบี้ยในตลาดที่สูงขึ้น อาจทำให้ค่าใช้จ่ายด้านดอกเบี้ยสูงขึ้น
และอาจจะส่งผลกระทบต่อผลการดำเนินงานของบริษัทได้

7.  ความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน

ในปี 2551 และ ปี 2550 บริษัทมีมูลค่าการสั่งซื้อสินค้าจากต่างประเทศคิดเป็นประมาณร้อยละ
0.66 และร้อยละ 3.18 ของมูลค่าที่สั่งซื้อทั้งหมด ตามลำดับ
โดยเป็นการสั่งซื้อในเงินสกุลดอลลาร์สหรัฐ
จึงทำให้บริษัทมีความเสี่ยงจากการผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน
ที่ผ่านมาบริษัทได้ลดผลกระทบจากความเสี่ยงของอัตราแลกเปลี่ยน
โดยการทำสัญญาซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า (Forward contract)
หรือแปลงหนี้ค่าสินค้าเป็นหนี้เงินสกุลบาท หรือชำระหนี้ก่อนกำหนด
โดยพิจารณาตามความเหมาะสมของกระแสเงินสดและสถานการณ์ในขณะนั้นๆ

  ในอนาคต บริษัทคาดว่าจะยังคงต้องสั่งซื้อสินค้าจากต่างประเทศบ้างต่อไป ดังนั้น
  บริษัทจะยังคงรักษานโยบายลดผลกระทบจากความเสี่ยงในอัตราแลกเปลี่ยนโดยวิธีดังกล่าวต่อไปตามความเหมาะสมของสภาวการณ์ในขณะนั้น
  ๆ