1.  ปัจจัยความเสี่ยง

    1.  ความเสี่ยงในการจัดหาเครื่องจักร

  ในการจัดหาเครื่องจักรกลหนักใช้แล้วซึ่งถือเป็นสินทรัพย์หลักในการดำเนินงานของบริษัทฯนั้น
  บริษัทฯมีการจัดหาจากต่างประเทศเป็นสัดส่วนกว่าร้อยละ 85
  ของมูลค่าเครื่องจักรที่มีการจัดซื้อทั้งหมดในปี 2551
  โดยประเทศที่เป็นแหล่งในการจัดหาเครื่องจักรกลหนักใช้แล้วเป็นหลักได้แก่
  ญี่ปุ่นและประเทศแถบยุโรป เช่น เยอรมัน เนเธอร์แลนด์ อังกฤษ
  เนื่องจากเป็นประเทศผู้ผลิตหลัก โดยในปี 2551
  บริษัทมีการนำเข้าจากประเทศญี่ปุ่นในสัดส่วนร้อยละ 100
  ของมูลค่าซื้อของเครื่องจักรจากต่างประเทศ ตามลำดับ ปัจจัยดังกล่าว
  อาจส่งผลให้บริษัทฯมีความเสี่ยงในการจัดหาเครื่องจักรได้
  เนื่องจากเครื่องจักรที่บริษัทฯต้องการนั้นเป็นเครื่องจักรใช้แล้วที่มีอยู่ในท้องตลาด
  ความยากง่ายในการจัดหาจึงขึ้นกับภาวะความต้องการและปริมาณเครื่องจักรใช้แล้วประเภทนั้น ๆ
  ณ เวลาที่จัดหา แต่อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการจัดหาเครื่องจักรของบริษัทฯนั้น
  เป็นการจัดหาผ่านบริษัทผู้จัดจำหน่ายเครื่องจักรใช้แล้วกว่า 80
  รายในประเทศญี่ปุ่นและประเทศในแถบยุโรป ซึ่งบริษัทผู้จัดจำหน่ายเหล่านั้น
  เป็นบริษัทที่มีประสบการณ์และความชำนาญในรวบรวมและจัดหาเครื่องจักรใช้แล้ว
  จึงมีส่วนช่วยในการลดความเสี่ยงในเรื่องการจัดหาได้ โดยในช่วงที่ผ่านมา
  บริษัทฯมิได้มีการพึ่งพิงผู้จัดจำหน่ายรายใดรายหนึ่งเกินกว่าร้อยละ 30
  ของมูลค่าการซื้อเครื่องจักรในแต่ละปี
  นอกจากนี้บริษัทฯยังมีนโยบายที่จะกระจายการจัดหาเครื่องจักรไปสู่บริษัทผู้จัดจำหน่ายในประเทศอื่นเพิ่มเติมในอนาคตอันใกล้
  ซึ่งได้แก่ ประเทศจีน รวมถึงการจัดหาจากภายในประเทศ ผ่านบริษัทผู้ประมูลเครื่องจักร หรือ
  กลุ่มลูกค้าบางรายที่มีความต้องการขายเครื่องจักรใช้แล้วเมื่อจบโครงการ
  และสำหรับในกรณีที่เครื่องจักรใช้แล้วบางประเภทเกิดการขาดแคลน
  บริษัทอาจจะทำการซื้อเครื่องจักรใหม่ (Brand New) แทน โดยในปี 2549 ที่ผ่านมา
  บริษัทได้มีการซื้อ Truck Crane ขนาด 55 ตัน ยี่ห้อ KATO จากผู้ผลิตในประเทศญี่ปุ่น

2.  ความเสี่ยงจากการพึ่งพิงช่างซ่อมเครื่องจักร

  ขั้นตอนการดำเนินงานของบริษัทฯเมื่อได้เครื่องจักรกลหนักใช้แล้วมาแล้วนั้น
  บริษัทฯจะส่งเครื่องจักรดังกล่าวไปที่ฝ่ายซ่อมเครื่องจักรของบริษัทฯเพื่อทำการซ่อมแซมทั้งในส่วนของเครื่องยนต์และสภาพการใช้งานภายนอก
  ซึ่งการซ่อมแซมในส่วนของเครื่องยนต์นั้นมีความจำเป็นต้องอาศัยประสบการณ์และความชำนาญของช่างและวิศวกรเป็นหลักจึงจะสามารถทำการซ่อมแซมได้อย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพสูง
  ทำให้บริษัทฯจำเป็นต้องพึ่งพิงช่างซ่อมและวิศวกรจำนวน 11 คนเป็นอย่างมาก
  บริษัทฯจึงให้ความสำคัญในการรักษาให้พนักงานกลุ่มนี้ทำงานกับบริษัทฯในระยะยาว
  โดยการดูแลชีวิตความเป็นอยู่ของพนักงานเป็นพิเศษตั้งแต่การให้ที่พัก
  การให้กู้ยืมในกรณีที่พนักงานมีความเดือดร้อนทั้งในการปรับปรุงที่อยู่อาศัย ค่าเล่าเรียนบุตรธิดา
  เป็นต้น
  นอกจากนี้บริษัทฯยังจัดให้มีการให้ทุนเล่าเรียนดีสำหรับบุตรธิดาพนักงานเป็นขวัญและกำลังใจสำหรับพนักงานและเป็นการส่งเสริมให้บุตรธิดาพนักงานตั้งใจศึกษาเล่าเรียนอีกด้วย
  และจากการที่บริษัทฯเป็นผู้นำในการนำเข้าเครื่องจักรที่มีความหลากหลายเพื่อมาพัฒนาการใช้ในประเทศไทย
  นอกจากจะทำให้พนักงานมีโอกาสพัฒนาทักษะ ความรู้
  ความสามารถให้แก่พนักงานอย่างต่อเนื่องแล้ว
  ยังมีส่วนช่วยในการเพิ่มจำนวนช่างซ่อมและวิศวกรได้อีกทางหนึ่ง
  ซึ่งส่งผลให้บริษัทฯสามารถลดความเสี่ยงในการพึ่งพิงพนักงานคนใดคนหนึ่งในการดูแลและซ่อมบำรุงเครื่องจักรประเภทใดประเภทหนึ่งลงได้
  และในแง่ของบริษัทฯเองจัดได้ว่าเป็นผู้ประกอบการให้เช่าเครื่องจักรกลหนักที่มีขนาดใหญ่รายหนึ่งในประเทศไทย
  ส่งผลให้บริษัทฯมีเครื่องจักรกลหนักเป็นจำนวนมากและมีหลากหลายประเภท
  นับเป็นการช่วยเพิ่มประสบการณ์ในการทำงานให้แก่พนักงานและเป็นแรงจูงใจให้พนักงานต้องการร่วมงานกับบริษัทฯ
  ทำให้ช่างซ่อมและวิศวกรของบริษัทฯมีอัตราการลาออกที่อยู่ในขั้นต่ำ
  ซึ่งพนักงานบางรายนั้นมีอายุการทำงานเท่ากับ 20 ปี
  การจัดการดังกล่าวทำให้บริษัทฯลดความเสี่ยงจากการสูญเสียพนักงานที่มีฝีมือและเป็นผู้ชำนาญได้เป็นอย่างดี

3.  ความเสี่ยงจากการพึ่งพิงพนักงานขับเครื่องจักร

  บริษัทฯได้กำหนดให้พนักงานแต่ละคนมีหน้าที่ในการขับเคลื่อนเครื่องจักรตามคันที่ได้กำหนดไว้
  ซึ่งเครื่องจักรขนาดใหญ่มักจะกำหนดให้ผู้ขับขี่ต้องมีใบอนุญาต
  ทักษะและประสบการณ์ในการขับเคลื่อนเครื่องจักรดังกล่าว
  นอกจากนี้การขับเคลื่อนเครื่องจักรขนาดใหญ่ยังต้องใช้ประสบการณ์ที่ยาวนานในการขับเคลื่อนอีกด้วย
  ดังนั้นพนักงานขับเครื่องจักรของกลุ่มบริษัทฯจำนวนกว่า 40
  คนจึงเป็นบุคลากรที่บริษัทฯให้ความสำคัญมากสำหรับการดำเนินงาน ทั้งนี้นอกเหนือจากใบอนุญาต
  ประเภท 3 ที่ออกให้โดย กรมขนส่งแล้ว ในการขับเคลื่อนเครื่องจักร
  ทักษะและประสบการณ์ในการขับล้วนเป็นปัจจัยที่ส่งผลให้บุคลากรที่มีคุณสมบัติครบถ้วนไม่สามารถทดแทนกันได้อย่างง่ายดาย
  บริษัทฯได้เล็งเห็นถึงความสำคัญของบุคลากรดังกล่าวจึงได้จัดให้มีผลตอบแทนที่ดีแก่พนักงานกลุ่มดังกล่าว
  รวมถึงการอบรมและการทดสอบการใช้เครื่องจักร
  มีการยกระดับไปสู่การขับเครื่องจักรที่มีขนาดใหญ่และใช้ความชำนาญมากขึ้น
  ซึ่งจะส่งผลให้พนักงานขับเครื่องจักรจะได้รับผลตอบแทนที่ดีขึ้น
  นอกจากนี้บริษัทฯยังส่งเสริมให้พนักงานขับเครื่องจักรมีส่วนร่วมในการวางแผนปฏิบัติงาน
  เพื่อให้พนักงานเกิดความรู้สึกที่ดีต่อการทำงานและพัฒนาตนเองอย่างต่อเนื่อง

  ในขณะเดียวกันบริษัทฯยังได้เพิ่มจำนวนบุคลากรในการขับเคลื่อนเครื่องจักรด้วยการฝึกอบรมพนักงานที่ต้องการทำงานในส่วนนี้
  และเปิดโอกาสให้พนักงานทุกคนได้มีโอกาสในการทดสอบขับเคลื่อนเครื่องจักรที่มีขนาดใหญ่และซับซ้อนมากยิ่งขึ้น
  และหากพนักงานดังกล่าวสามารถผ่านการทดสอบได้ก็จะเป็นการพัฒนาพนักงานใหม่เพื่อทดแทนพนักงานที่มีความชำนาญหากเกิดการขาดแคลน
  นโยบายดังกล่าวทำให้ในอดีตที่ผ่านมานั้นพนักงานมีความพึงพอใจต่อผลตอบแทนและโอกาสก้าวหน้าในอาชีพที่บริษัทฯได้จัดให้
  ส่งผลให้พนักงานขับเครื่องจักรของบริษัทฯมีอายุการทำงานเฉลี่ยมากกว่า 8 ปี
  ซึ่งแสดงให้เป็นว่าบริษัทฯสามารถลดความเสี่ยงจากการสูญเสียพนักงานขับเคลื่อนเครื่องจักรให้อยู่ในอัตราต่ำ

4.  ความเสี่ยงในเรื่องอายุการใช้งานของเครื่องจักรใช้แล้ว

  เครื่องจักรที่ใช้ในการดำเนินงานของบริษัทฯกว่าร้อยละ 90
  เป็นเครื่องจักรใช้แล้วที่ผ่านการใช้งานมาแล้ว โดยมีอายุการใช้งานเฉลี่ยระหว่าง 7 ปี ถึง 17
  ปี
  ดังนั้นบริษัทฯจึงมีความเสี่ยงเกี่ยวกับสภาพการใช้งานของเครื่องจักรใช้แล้วเมื่อเปรียบเทียบกับการซื้อเครื่องจักรใหม่
  เนื่องจากความสมบูรณ์ของเครื่องยนต์กลไกต่าง ๆ
  อาจไม่อยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ทำให้มีโอกาสที่จะประสบปัญหาในระหว่างการทำงานได้สูงกว่าเครื่องจักรใหม่
  รวมถึงการจัดหาอะไหล่และการบำรุงรักษาเพื่อลดความเสี่ยงในเรื่องดังกล่าวข้างต้นบริษัทฯจะดำเนินการจัดซื้อเครื่องจักรใช้แล้วจากผู้จัดจำหน่ายที่มีชื่อเสียงในประเทศญี่ปุ่นและประเทศแถบยุโรป
  รวมถึงการจัดให้มีการใช้งานและการดูแลรักษาที่ดีจากช่างซ่อมเครื่องจักรและพนักงานขับเครื่องจักรที่มีประสบการณ์ในการดูแลอย่างต่อเนื่องทำให้เครื่องจักรมีสภาพที่ดีและปลอดภัยสำหรับการใช้งานรวมทั้งมีอายุการใช้งานที่ยาวนานขึ้น
  นอกจากนี้บริษัทฯยังมีการซื้อขายเครื่องจักรอยู่ตลอดเวลาจึงเป็นการปรับให้เครื่องจักรที่อยู่ในครอบครองตรงกับสภาพและความต้องการของตลาด

5.  ความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยน

  ในการจัดหาเครื่องจักรกลหนักใช้แล้วนั้นเป็นการจัดหาจากต่างประเทศในสัดส่วนร้อยละ 85
  ดังนั้นการจ่ายชำระเงินให้แก่ผู้จำหน่ายจึงต้องเป็นไปตามสกุลเงินของประเทศนั้น ๆ โดยจะเป็น
  2 สกุลหลักคือ เงินเยนญี่ปุ่น (JPY) และเงินยูโร (EURO)
  อีกทั้งเป็นการซื้อภายใต้เงื่อนไขที่เป็น L/C Term โดยไม่มีการป้องกันความเสี่ยงทางการเงิน
  ดังนั้นจึงส่งผลให้บริษัทฯมีความเสี่ยงของการเปลี่ยนแปลงราคาต้นทุนของเครื่องจักรหากอัตราแลกเปลี่ยนมีการเปลี่ยนแปลงอย่างเป็นนัยสำคัญระหว่างวันที่บริษัทฯ
  ตกลงทำสัญญาซื้อขายเครื่องจักรและวันที่ทำการจ่ายชำระเงินจริง
  ซึ่งหากอัตราแลกเปลี่ยนในช่วงที่ต้องทำการชำระเงินมีความผันผวนมากบริษัทฯจะทำสัญญาการซื้อขายเงินล่วงหน้าตามจำนวนเงินที่ต้องชำระกับสถาบันการเงิน
  ทั้งนี้ในปี 2550 บริษัทฯมีกำไรจากอัตราแลกเปลี่ยนเป็นจำนวน0.71 ล้านบาท และ
  ขาดทุนจากอัตราแลกเปลี่ยนในปี 2551 จำนวน 24.23 ล้านบาทตามลำดับ ซึ่ง ณ วันที่ 31
  ธันวาคม 2551 บริษัทฯมีหนี้สินที่เป็นเงินสกุลเยนอยู่ประมาณ 628.34 ล้านเยน

6.  ความเสี่ยงจากการรับภาระหนี้แทนเนื่องจากการเข้าทำสัญญาค้ำประกันกับสถาบันการเงินในการขายเครื่องจักรกลให้กับลูกค้า

  ในอดีต
  การจัดหาแหล่งเงินกู้เพื่อให้การสนับสนุนทางการเงินแก่ลูกค้าที่มีความต้องการซื้อเครื่องจักรของบริษัทฯและบริษัทย่อยนั้น
  มีสถาบันการเงินหรือบริษัทลีสซิ่งที่ให้บริการสินเชื่อประเภทนี้น้อยราย
  ประกอบกับกลุ่มผู้ใช้เครื่องจักรกลหนักยังไม่แพร่หลาย
  ซึ่งหากเมื่อผู้ซื้อเครื่องจักรมีการผิดนัดชำระหนี้หรือเกิดหนี้เสีย
  เครื่องจักรกลหนักที่สถาบันเงินหรือบริษัทลีสซิ่งยึดคืนมาก็จะประสบปัญหาในการขายออก
  ดังนั้นเพื่อลดความเสี่ยงในเรื่องดังกล่าว สถาบันการเงินหรือบริษัทลีสซิ่งก็จะกำหนดให้
  บริษัทผู้ขายเครื่องจักรกลหนักต้องทำสัญญารับซื้อคืนรวมทั้งทำสัญญาความรับผิดร่วมกัน
  (สัญญาค้ำประกัน) ซึ่งในอดีตที่ผ่านมานั้น
  บริษัทฯและบริษัทย่อยได้มีการทำสัญญารับซื้อคืนรวมทั้งทำสัญญาความรับผิดร่วมกันกับบริษัทลีสซิ่ง
  ในการขายเครื่องจักรกลหนักให้กับลูกค้าหลายรายของบริษัทฯและบริษัทย่อย
  ซึ่งการเข้าทำสัญญาดังกล่าวได้ส่งผลให้บริษัทฯและบริษัทย่อยมีภาระความเสี่ยงที่จะต้องรับภาระชำระหนี้แทนหากลูกค้าที่ซื้อเครื่องจักรกลหนักเกิดการผิดนัดชำระหนี้กับบริษัทลีสซิ่ง
  โดยในอดีตที่ผ่านมา TCS ได้มีการชำระหนี้แทนให้กับลูกค้ารายหนึ่ง ที่มีกรณีพิพาทกับบริษัทลีสซิ่ง
  (ตามรายละเอียดที่ปรากฏอยู่ในส่วนที่ 2 ข้อ 7 ข้อพิพาททางกฎหมาย) ทั้งนี้ ณ วันที่ 31
  ธันวาคม 2551
  บริษัทและบริษัทย่อยมีภาระความเสี่ยงที่เกิดจากการทำสัญญาความรับผิดร่วมกันกับบริษัทลีสซิ่งคงเหลือประมาณ
  12.24 ล้านบาท

  แต่อย่างไรก็ตาม
  ในปัจจุบันความต้องการซื้อขายเครื่องจักรกลหนักได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นอย่างมาก
  ส่งผลให้มีสถาบันการเงินและบริษัทลีสซิ่งหลายรายเข้ามาให้บริการการสนับสนุนทางการเงิน
  ทำให้บริษัทและบริษัทย่อยมีทางเลือกในการแนะนำแหล่งเงินกู้ให้กับลูกค้ามากขึ้น
  รวมทั้งไม่มีความจำเป็นที่ต้องทำสัญญาความรับผิดร่วมกัน (หรือการเข้าค้ำประกัน) อีกต่อไป
  อีกทั้งบริษัทฯและบริษัทย่อยได้มีการกำหนดนโยบายที่จะไม่เข้าทำสัญญาค้ำประกันการขายเครื่องจักรกลหนักในทุกกรณี
  ด้วยนโยบายดังกล่าวส่งผลให้บริษัทและบริษัทย่อยไม่มีภาระความเสี่ยงในเรื่องดังกล่าวเพิ่มขึ้น
  สำหรับในส่วนของภาระความเสี่ยงที่ยังคงเหลือจากการเข้าทำสัญญาความรับผิดร่วมตั้งแต่ในอดีตจำนวน
  12.24 ล้านบาทนั้น ยอดคงเหลือดังกล่าวก็มีการลดลงตามลำดับ
  รวมถึงอายุของสัญญาใกล้จะสิ้นสุด
  ด้วยเหตุผลดังกล่าวจึงทำให้ภาระความเสี่ยงจากการต้องชำระหนี้แทนของบริษัทฯและบริษัทย่อยลดน้อยลง
  นอกจากนี้บริษัทและบริษัทย่อยยังได้กำหนดมาตรการในการติดตามสถานการณ์การผ่อนชำระหนี้ของลูกค้าแต่ละรายเป็นรายไตรมาสกับสถาบันการเงิน
  ซึ่งหากมีการค้างชำระค่างวด ก็จะเพิ่มความถี่ในการสอบถามเป็นกรณีพิเศษ
  พร้อมทั้งขอความร่วมมือจากสถาบันการเงิน เพื่อหาแนวทางในการแก้ปัญหาได้ทันท่วงที

7.  ความเสี่ยงจากการถูกฟ้องร้องจากการดำเนินงาน

  ในการประกอบธุรกิจของกลุ่มบริษัทฯนั้นอาจมีความเสี่ยงจากการถูกฟ้องร้องจากการซื้อขายเครื่องจักร
  เช่น
  ความเสี่ยงจากการถูกฟ้องร้องจากต้องชำระหนี้แทนลูกค้าที่ซื้อเครื่องจักรจากการเข้าทำสัญญาร่วมรับผิด
  หรือความเสี่ยงจดทะเบียนเครื่องจักรให้กับลูกค้าล่าช้า เป็นต้น
  รวมทั้งมีความเสี่ยงจากการถูกฟ้องร้องจากการเกิดอุบัติเหตุในระหว่างการทำงานได้
  ซึ่งในบางครั้งการเกิดอุบัติเหตุดังกล่าวได้ก่อให้เกิดความเสียหายต่อชีวิตและทรัพย์สินของบุคคลอื่น
  ดังนั้นบริษัทฯและบริษัทย่อยจึงอาจมีความเสี่ยงจากการถูกฟ้องร้องจากการดำเนินงานได้ โดย ณ
  วันที่ 31 ธันวาคม 2551
  บริษัทฯและบริษัทย่อยมีคดีความถูกฟ้องร้องจากการดำเนินงานเป็นจำนวน 4 คดี
  คิดเป็นมูลค่าการถูกฟ้องร้องคงเหลือประมาณ 131.05 ล้านบาท
  (รายละเอียดของคดีความปรากฏอยู่ในส่วนที่ 2 ข้อ 7 ข้อพิพาททางกฏหมาย)
  ซึ่งบริษัทฯและบริษัทย่อยได้มีการตั้งสำรองความเสียหายโดยอ้างอิงจากคำพิพากษาของศาล
  รวมถึงการขอคำปรึกษากับที่ปรึกษากฏหมายแล้ว แต่อย่างไรก็ตาม แม้ว่าในอดีตที่ผ่านมา
  กลุ่มบริษัทฯจะมีจำนวนคดีที่ถูกฟ้องร้องจากการดำเนินงานไม่มาก
  เมื่อเปรียบเทียบกับลักษณะการประกอบธุรกิจของกลุ่มบริษัทฯก็ตาม
  แต่เพื่อลดความเสี่ยงจากการถูกฟ้องร้องจากการดำเนินงาน
  บริษัทฯและบริษัทย่อยได้มีการกำหนดนโยบายที่จะไม่เข้าทำสัญญาค้ำประกันการขายในทุกกรณี
  รวมถึงการดำเนินการจัดเตรียมเอกสารการโอนให้พร้อมและแจ้งให้ทราบถึงข้อจำกัดในการโอน
  เช่น ผู้ซื้อต้องมีใบอนุญาตประกอบการขนส่งก่อนจึงสามารถทำการจดทะเบียนเครื่องจักรได้
  เป็นต้น
  นอกจากนี้บริษัทฯและบริษัทย่อยยังได้มีการกำหนดหลักเกณฑ์และมาตรฐานการทำงานที่เน้นในเรื่องของความปลอดภัยสูงสุด
  นับตั้งแต่การออกแบบการทำงาน การปฏิบัติงานโดยบุคคลากรที่มีประสบการณ์
  และดำเนินงานตามมาตรฐาน ISO 9001:2000 และ OHSAS 18001:1999
  ที่เน้นในเรื่องความปลอดภัย
  รวมถึงการจัดทำประกันภัยการเกิดอุบัติเหตุสำหรับการดำเนินงานทั้งหมดของกลุ่มบริษัทฯ
  โดยบริษัทประกันภัยเหล่านั้นจะเป็นผู้รับผิดชอบต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากอุบัติเหตุในระหว่างการดำเนินงานทั้งหมด
  รวมถึงการพิจารณาเพิ่มวงเงินคุ้มครองให้เหมาะสมกับลักษณะการดำเนินงานนั้น ๆ

8.  ความเสี่ยงเกี่ยวกับข้อพิพาทในที่ดินที่บริษัทย่อยใช้เป็นสถานที่ตั้งสำนักงาน

  ปัจจุบันที่ดินที่เป็นที่ตั้งสำนักงานของ บริษัท เดอะครน เฮฟวี่ลิฟท์ จำกัด (“TCH”)
  ซึ่งมีการเช่าช่วงต่อจาก นายธงไชย แพรรังสี กรรมการของบริษัทฯนั้น
  อยู่ระหว่างการมีข้อพิพาททางกฏหมาย
  โดยเจ้าของกรรมสิทธิ์ในที่ดินได้ถูกศาลพิพากษาให้เป็นบุคคลล้มละลาย
  เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จึงได้มีหนังสือแจ้งให้ TCH
  ส่งมอบที่ดินและขนย้ายสิ่งปลูกสร้างออกจากที่ดินดังกล่าว
  รวมทั้งชำระค่าเช่าค้างจ่ายให้กับเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์
  (รายละเอียดของคดีความปรากฏอยู่ในส่วนที่ 2 ข้อ 7 ข้อพิพาททางกฎหมาย) ดังนั้น TCH
  จึงมีความเสี่ยงที่จะต้องย้ายออกจากพื้นที่ดังกล่าวรวมถึงมีภาระในการชำระค่าเช่าค้างจ่ายจำนวน
  13.60 ล้านบาทตามที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีหนังสือมาถึง

  แต่อย่างไรก็ตาม แม้ว่าคดีความดังกล่าวยังไม่จบสิ้นและไม่มีความคืบหน้าใดๆ รวมทั้ง TCH
  ได้มีการยื่นคำร้องปฎิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ เนื่องจาก TCH
  ได้ทำสัญญาเช่าช่วงที่ดินจากกรรมการของ TCH
  มิใช่เป็นการทำสัญญาเช่าที่ดินจากบุคคลที่เป็นบุคคลล้มละลายตามที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์กล่าวอ้าง
  แต่เพื่อลดความเสี่ยงในเรื่องดังกล่าว TCH
  จึงได้มีการตั้งสำรองค่าเผื่อความเสียหายที่อาจเกิดขึ้น
  โดยการหยุดชำระค่าเช่าที่ดินรายเดือนให้กับกรรมการบริษัทฯ และบันทึกเป็นค่าเช่าค้างจ่ายไว้
  รวมถึงการกันสำรองส่วนเพิ่ม ซึ่งเป็นส่วนต่างระหว่างราคาค่าเช่าที่เป็นราคาตลาด
  (ซึ่งประเมินโดยผู้ประเมินอิสระ) กับค่าเช่าที่ต้องจ่ายให้กับกรรมการของบริษัท
  ด้วยนโยบายการตั้งสำรองค่าเผื่อความเสียหายดังกล่าว ส่งผลให้ ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2551
  TCH ได้มีการตั้งสำรองค่าเผื่อความเสียหายแล้วเป็นจำนวนเงินรวม 10.67 ล้านบาท ในวันที่ 6
  ตุลาคม 2551 TCH ได้มีหนังสือไปถึงเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์
  เพื่อขอทราบวันประกาศขายทอดตลาด
  ซึ่งปัจจุบันอยู่ระหว่างดำเนินการของเจ้าพนักงานพิทักทรัพย์และยังไม่ทราบกำหนดวันนัดขายทอดตลาด
  เพื่อติดต่อซื้อที่ดินแปลงดังกล่าว หากไม่สามารถซื้อที่ดินแปลงดังกล่าวได้ TCH
  ก็อาจจะย้ายที่ทำการมายังที่ดินของบริษัทฯ บริเวณ ถนน บางนา-ตราด กิโลเมตรที่ 7 หรือ
  บางนา-ตราด กิโลเมตรที่ 22 (โดยสามารถดูรายละเอียดได้ในส่วนที่ 2 ข้อ 7
  ข้อพิพาทที่เกิดจากเหตุการณ์อื่น )