1. ปัจจัยความเสี่ยง ส่วนที่ 2

(1) ปัจจัยความเสี่ยงเรื่องปริมาณวัตถุดิบ

วัตถุดิบที่ใช้ผลิตน้ำยางข้น คือ น้ำยางสดที่ได้จากการกรีดต้นยางพารา
ซึ่งปริมาณน้ำยางสดที่จะได้มากหรือน้อยนั้น ขึ้นอยู่กับสภาพภูมิอากาศอันเป็นปัจจัยแวดล้อมสวนยาง
เช่นอุณหภูมิ ความชื้นในอากาศ และปริมาณน้ำฝน ความเสี่ยงที่จะทำให้เกิดการขาดแคลนวัตถุดิบ
มีสองลักษณะ คือ

1. ช่วงที่ต้นยางผลัดใบ เดือนมีนาคมถึงพฤษภาคม อาจจะมาล่าช้าหรือยาวนานกว่าปกติ
ในขณะที่โรงงานผู้ใช้ต้องการใช้วัตถุดิบอย่างสม่ำเสมอ

2. ในช่วงที่สามารถกรีดยางได้ตามปกติ หากสภาพอากาศแปรปรวน เช่น เกิดความแห้งแล้ง
หรือมีฝนตกมากเกินไป ก็จะทำให้น้ำยางสดที่กรีดได้นั้นมีปริมาณที่น้อยลง

นอกจากนี้ การที่ตลาดโลกมีความต้องการใช้ยางพาราในรูปแบบ ยางแผ่นและยางแท่งมากขึ้น
เพื่อใช้ผลิตยางล้อรถยนต์และผลิตภัณฑ์ยางอื่นๆ ในขณะพื้นที่กรีดยางทั่วโลกขยายตัวไม่ทันรองรับนั้น
ก็จะทำให้เกิดภาวะที่มีอุปสงค์มากกว่าอุปทาน
และเกิดการแข่งขันในการซื้อวัตถุดิบในแต่ละพื้นที่เพื่อนำไปผลิตเป็นผลิต

ดังนั้นความไม่แน่นอนในด้านปริมาณวัตถุดิบนี้จะส่งผลต่อแผนการขายและการผลิตได้ อย่างไรก็ตาม
การที่บริษัทและบริษัทในเครือมีจำนวนโรงงานน้ำยางข้นถึง 9 โรงงาน
ซึ่งกระจายอยู่ตามจังหวัดในภาคต่างๆ คือ ภาคใต้ ภาคตะวันออก และภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ทำให้บริษัทมีความสามารถในการหาวัตถุดิบและสามารถเก็บสินค้าคงเหลือได้เพียงพอสำหรับความต้องการของลูกค้าได้

(2) ปัจจัยความเสี่ยงเรื่องราคายางผันแปรตามราคาตลาดโลก

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
ราคายางมีความผันผวนมากขึ้นซึ่งสามารถดูได้จากราคาสัญญาซื้อขายล่วงหน้าที่ตลาด AFET และ
TOCOM จากการเข้ามาเก็งกำไรของ Hedge Fund ในตลาดสินค้าโภคภัณฑ์
ทำให้ในระยะสั้นราคายางจะแกว่งตัวและคาดการณ์ราคาได้ยากขึ้น
ซึ่งราคายางจะส่งผลโดยตรงกับต้นทุนผลิตของบริษัท เนื่องจากเป็นวัตถุดิบหลัก
ซึ่งคิดเป็นสัดส่วนประมาณร้อยละ 80 ของต้นทุนผลิตน้ำยางข้น
ดังนั้นในการบริหารจัดการความเสี่ยงด้านความผันผวนของราคายาง
จะสะท้อนอยู่ในนโยบายการขายและการเก็บสินค้าคงเหลือ
เช่นในช่วงที่มีความผันผวนของราคาก็จะไม่ขายล่วงหน้ามากเกินไป (Short position)
หรือเก็บสินค้าคงเหลือมากเกินไป (Long position) ซึ่งจะลดความเสี่ยงลงได้

  (3) ความเสี่ยงด้านการเงิน

จากสถานการณ์ราคายางโลกตั้งแต่ปี 2546 และ ต่อเนื่องมาถึงปี 2551
ที่ราคายางพารามีการปรับตัวสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ทำให้บริษัทต้องใช้เงินทุนหมุนเวียนสูงขึ้นในการซื้อวัตถุดิบ
เพื่อทำการผลิตสินค้าและเก็บสินค้าสำเร็จรูป
ซึ่งสถาบันการเงินที่ให้การสนับสนุนการดำเนินงานของบริษัทเข้าใจในสถานการณ์และให้ความสนับสนุนด้านเงินทุนหมุนเวียนเพิ่มขึ้นและนอกจากนี้การที่บริษัทมีสัดส่วนปริมาณการส่งสินค้าออกขายให้ลูกค้าต่างประเทศประมาณร้อยละ
50 ในขณะที่วัตถุดิบเกือบทั้งหมดซื้อจากในประเทศ
ทำให้ความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนก็อาจจะทำให้รายได้จากการขายซึ่งแปลงกลับมาเป็นเงินบาทนั้นมากหรือน้อยกว่าต้นทุนการผลิต
บริษัทมีการบริหารความเสี่ยงโดยการทำสัญญาซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้าตามอัตราแลกเปลี่ยนที่ใช้ในการตั้งราคาขายสินค้า

  (4) ความเสี่ยงทางกฎหมาย

ตามที่กรมสอบสวนคดีพิเศษ (ดีเอสไอ) แจ้งข้อกล่าวหาว่า บริษัท ไทยรับเบอร์ซิตี้ จำกัด
(บริษัทย่อยที่บริษัทถือหุ้นร้อยละ 100 ดำเนินธุรกิจปลูกสวนยางพารา)
ทำการบุกรุกป่าสงวนในอุทยานแห่งชาติสบกก อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย
เพื่อทำการปลูกสวนยางพารา เนื้อที่ 918 ไร่ ความเสียหายประมาณ 62 ล้านบาทนั้น ณ เวลานี้
คดีอยู่ในระหว่างการดำเนินการของกรมสอบสวนคดีพิเศษ ซึ่งบริษัทได้ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
เนื่องจากบริษัทมีความมั่นใจว่า สามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ในข้อกล่าวหาได้ด้วยกระบวนการยุติธรรม
เนื่องจากในการจัดหาที่ดินของบริษัทฯ นั้นมีรายละเอียดขั้นตอนของการดำเนินงานอย่างชัดเจน
เพราะบริษัทเล็งเห็นว่าการปลูกสวนยางพาราเป็นอุตสาหกรรมจะต้องใช้พื้นที่จำนวนมาก ดังนั้น
การพิจารณาจัดหาที่ดินแปลงใดที่จะใช้ประโยชน์
จะต้องพิจารณาด้วยความรอบคอบและต้องไม่ขัดต่อระเบียบกฎหมายของบ้านเมือง
รายละเอียดของข้อชี้แจงต่อกรณีนี้สามารถดูได้จากที่บริษัทได้ชี้แจงต่อตลาดหลักทรัพย์
และสื่อมวลชนในวันที่ 29 มกราคม 2551