2.  ปัจจัยความเสี่ยง

    1.  ความเสี่ยงในการจัดหาเครื่องจักร

  ในการจัดหาเครื่องจักรกลหนักใช้แล้วซึ่งถือเป็นสินทรัพย์หลักในการดำเนินงานของบริษัทฯนั้น
  บริษัทฯมีการจัดหาจากต่างประเทศเป็นสัดส่วนกว่าร้อยละ 83
  ของมูลค่าเครื่องจักรที่มีการจัดซื้อทั้งหมดในปี 2553
  โดยประเทศที่เป็นแหล่งในการจัดหาเครื่องจักรกลหนักเป็นหลักได้แก่ ญี่ปุ่น และประเทศแถบยุโรป
  เช่น เยอรมัน เนเธอร์แลนด์ อังกฤษ เนื่องจากเป็นประเทศผู้ผลิตหลัก โดยในปี 2553
  บริษัทมีการนำเข้าจากประเทศญี่ปุ่นทั้งหมด ปัจจัยดังกล่าว
  อาจส่งผลให้บริษัทฯมีความเสี่ยงในการจัดหาเครื่องจักรได้
  เนื่องจากเครื่องจักรที่บริษัทฯต้องการนั้นเป็นเครื่องจักรใช้แล้วที่มีอยู่ในท้องตลาด
  ความยากง่ายในการจัดหาจึงขึ้นกับภาวะความต้องการและปริมาณเครื่องจักรใช้แล้วประเภทนั้น ๆ
  ณ เวลาที่จัดหา แต่อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการจัดหาเครื่องจักรของบริษัทนั้น
  เป็นการจัดหาผ่านบริษัทผู้จัดจำหน่ายเครื่องจักรใช้แล้วมากกว่า 80
  รายในประเทศญี่ปุ่นและประเทศในแถบยุโรป ซึ่งบริษัทผู้จัดจำหน่ายเหล่านั้น
  เป็นบริษัทที่มีประสบการณ์และความชำนาญในรวบรวมและจัดหาเครื่องจักรใช้แล้ว
  จึงมีส่วนช่วยในการลดความเสี่ยงในเรื่องการจัดหาได้ โดยในช่วงที่ผ่านมา
  บริษัทฯมิได้มีการพึ่งพิงผู้จัดจำหน่ายรายใดรายหนึ่งเกินกว่าร้อยละ 30
  ของมูลค่าการซื้อเครื่องจักรในแต่ละปี
  นอกจากนี้บริษัทฯยังมีนโยบายที่จะกระจายการจัดหาเครื่องจักรไปสู่บริษัทผู้จัดจำหน่ายในประเทศอื่นเพิ่มเติมในอนาคตอันใกล้
  รวมถึงการจัดหาจากภายในประเทศ ผ่านบริษัทผู้ประมูลเครื่องจักร หรือ
  กลุ่มลูกค้าบางรายที่มีความต้องการขายเครื่องจักรใช้แล้วเมื่อจบโครงการ
  และสำหรับในกรณีที่เครื่องจักรใช้แล้วบางประเภทเกิดการขาดแคลน
  บริษัทอาจจะทำการซื้อเครื่องจักรใหม่ (Brand New)

2.  ความเสี่ยงจากการพึ่งพิงบุคคลากรที่มีความชำนาญเฉพาะด้าน

  เนื่องจากธุรกิจของบริษัทฯ
  เป็นธุรกิจจำหน่ายเครื่องจักรกลหนักใช้แล้วและบริษัทย่อยเป็นธุรกิจให้บริการเคลื่อนย้ายวัสดุหรืออุปกรณ์โดย
  รถเครน รถฟอร์คลิฟท์ ฯลฯ รวมถึงการให้บริการขนส่งโดยรถหัวลาก รถบรรทุกต่าง ๆ
  ซึ่งต้องใช้ความรู้ความชำนาญเฉพาะด้าน จึงจำเป็นต้องอาศัยบุคลากรที่มีความรู้
  ความเชี่ยวชาญในด้านเทคนิค เช่น การปรับสภาพเครื่องจักร (Overhaul)
  ให้อยู่ในสภาพสมบูรณ์พร้อมใช้งาน
  การเคลื่อนย้ายวัสดุหรืออุปกรณ์ด้วยความรวดเร็วปลอดภัยและมีประสิทธิภาพสูง เป็นต้น
  ทำให้บริษัทฯจำเป็นต้องพึ่งพิงบุคลากรดังกล่าว เช่น ช่าง วิศวกร พนักงานขับ เป็นต้น ดังนั้น
  บริษัทฯจึงให้ความสำคัญในการรักษาให้พนักงานกลุ่มนี้ทำงานกับบริษัทฯในระยะยาว
  โดยการจัดสวัสดิการตั้งแต่การให้ที่พัก การให้ทุนเล่าเรียนดีสำหรับบุตรธิดาพนักงาน
  การให้ผลตอบแทนที่ดี รวมถึงการส่งพนักงานไปฝึกอบรมเทคนิคที่เกี่ยวข้องโดยตรง
  เพื่อเพิ่มทักษะในการทำงาน และเป็นแรงจูงใจให้พนักงานอยู่กับองค์กรต่อไป ซึ่งบริษัทฯ
  คาดว่านโยบายดังกล่าวข้างต้นจะสามารถรักษาบุคลากรของบริษัทฯ ไว้ได้ นอกจากนั้นบริษัทฯ
  ได้มีการพัฒนาบุคลากรเพื่อทดแทนบุคลากรที่มีความชำนาญโดยมีการฝึกสอนปฏิบัติงานจริงเพื่อเพิ่มประสบการณ์ในการทำงานแต่ละด้าน

3.  ความเสี่ยงในเรื่องอายุการใช้งานของเครื่องจักรใช้แล้ว

  เครื่องจักรที่ใช้ในการดำเนินงานของบริษัทฯกว่าร้อยละ 90
  เป็นเครื่องจักรที่ผ่านการใช้งานมาแล้ว โดยมีอายุการใช้งานเฉลี่ยระหว่าง 5 ปี ถึง 19 ปี
  ดังนั้นบริษัทฯจึงมีความเสี่ยงเกี่ยวกับสภาพการใช้งานของเครื่องจักรใช้แล้วเมื่อเปรียบเทียบกับการซื้อเครื่องจักรใหม่
  เนื่องจากความสมบูรณ์ของเครื่องยนต์กลไกต่าง ๆ
  อาจไม่อยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ทำให้มีโอกาสที่จะประสบปัญหาในระหว่างการทำงานได้สูงกว่าเครื่องจักรใหม่
  รวมถึงการจัดหาอะไหล่และการบำรุงรักษาเพื่อลดความเสี่ยงในเรื่องดังกล่าวข้างต้น
  บริษัทฯจะดำเนินการจัดซื้อเครื่องจักรใช้แล้วจากผู้จัดจำหน่ายที่มีชื่อเสียงในประเทศญี่ปุ่นและประเทศแถบยุโรป
  รวมถึงการจัดให้มีการใช้งานและการดูแลรักษาที่ดีจากช่างซ่อมเครื่องจักรและพนักงานขับเครื่องจักรที่มีประสบการณ์ในการดูแลอย่างต่อเนื่องทำให้เครื่องจักรมีสภาพที่ดีและปลอดภัยสำหรับการใช้งานรวมทั้งมีอายุการใช้งานที่ยาวนานขึ้น
  นอกจากนี้บริษัทฯยังมีการจัดทำประกันภัยอุบัติเหตุเพื่อป้องกันความเสี่ยงกรณีเป็นงานให้บริการ
  และการซื้อขายเครื่องจักรอยู่ตลอดเวลาเพื่อปรับให้เครื่องจักรที่อยู่ในครอบครองตรงกับสภาพและความต้องการของตลาด

4.  ความเสี่ยงจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราแลกเปลี่ยน

  ในการจัดหาเครื่องจักรกลหนักใช้แล้วนั้นเป็นการจัดหาจากต่างประเทศในสัดส่วนร้อยละ 83
  ดังนั้นการจ่ายชำระเงินให้แก่ผู้จำหน่ายจึงต้องเป็นไปตามสกุลเงินของประเทศนั้น ๆ โดยจะเป็น
  3 สกุลหลักคือ เงินเยนญี่ปุ่น (JPY) เงินยูโร (EURO) และ ดอลลาร์สหรัฐ (USD)
  อีกทั้งเป็นการซื้อภายใต้เงื่อนไขที่เป็น L/C Term โดยไม่มีการป้องกันความเสี่ยงทางการเงิน
  ดังนั้นจึงส่งผลให้บริษัทฯมีความเสี่ยงของการเปลี่ยนแปลงราคาต้นทุนของเครื่องจักรหากอัตราแลกเปลี่ยนมีการเปลี่ยนแปลงอย่างเป็นนัยสำคัญระหว่างวันที่บริษัทฯ
  ตกลงทำสัญญาซื้อขายเครื่องจักรและวันที่ทำการจ่ายชำระเงินจริง
  ซึ่งหากอัตราแลกเปลี่ยนในช่วงที่ต้องทำการชำระเงินมีความผันผวนมากบริษัทฯจะทำสัญญาการซื้อขายเงินล่วงหน้าตามจำนวนเงินที่ต้องชำระกับสถาบันการเงิน
  ทั้งนี้ในปี 2553 บริษัทฯมีกำไรจากอัตราแลกเปลี่ยนจำนวน 1.56 ล้านบาท ซึ่ง ณ วันที่ 31
  ธันวาคม 2553 บริษัทฯมีหนี้สินที่เป็นเงินสกุลเยนอยู่ประมาณ 4.13 ล้านเยน และ
  สกุลดอลลาร์สหรัฐอเมริกา 2.22 ล้านดอลลาร์

5.  ความเสี่ยงจากการรับภาระหนี้แทนเนื่องจากการเข้าทำสัญญาค้ำประกันกับสถาบันการเงินในการขายเครื่องจักรกลให้กับลูกค้า

  ในอดีต
  การจัดหาแหล่งเงินกู้เพื่อให้การสนับสนุนทางการเงินแก่ลูกค้าที่มีความต้องการซื้อเครื่องจักรของบริษัทฯและบริษัทย่อยนั้น
  มีสถาบันการเงินหรือบริษัทลีสซิ่งที่ให้บริการสินเชื่อประเภทนี้น้อยราย
  ประกอบกับกลุ่มผู้ใช้เครื่องจักรกลหนักยังไม่แพร่หลาย
  ซึ่งหากเมื่อผู้ซื้อเครื่องจักรมีการผิดนัดชำระหนี้หรือเกิดหนี้เสีย
  เครื่องจักรกลหนักที่สถาบันเงินหรือบริษัทลีสซิ่งยึดคืนมาก็จะประสบปัญหาในการขายออก
  ดังนั้นเพื่อลดความเสี่ยงในเรื่องดังกล่าว สถาบันการเงินหรือบริษัทลีสซิ่งก็จะกำหนดให้
  บริษัทผู้ขายเครื่องจักรกลหนักต้องทำสัญญารับซื้อคืนรวมทั้งทำสัญญาความรับผิดร่วมกัน
  (สัญญาค้ำประกัน) ซึ่งในอดีตที่ผ่านมานั้น
  บริษัทฯและบริษัทย่อยได้มีการทำสัญญารับซื้อคืนรวมทั้งทำสัญญาความรับผิดร่วมกันกับบริษัทลีสซิ่ง
  ในการขายเครื่องจักรกลหนักให้กับลูกค้าหลายรายของบริษัทฯและบริษัทย่อย
  ซึ่งการเข้าทำสัญญาดังกล่าวได้ส่งผลให้บริษัทฯและบริษัทย่อยมีภาระความเสี่ยงที่จะต้องรับภาระชำระหนี้แทนหากลูกค้าที่ซื้อเครื่องจักรกลหนักเกิดการผิดนัดชำระหนี้กับบริษัทลีสซิ่ง
  โดยในอดีตที่ผ่านมา TCS ได้มีการชำระหนี้แทนให้กับลูกค้ารายหนึ่ง ที่มีกรณีพิพาทกับบริษัทลีสซิ่ง
  (ตามรายละเอียดที่ปรากฏอยู่ในส่วนที่ 1 ข้อ 6 ข้อพิพาททางกฎหมาย) ทั้งนี้ ณ วันที่ 31
  ธันวาคม 2553
  บริษัทและบริษัทย่อยมีภาระความเสี่ยงที่เกิดจากการทำสัญญาความรับผิดร่วมกันกับบริษัทลีสซิ่งคงเหลือประมาณ
  8.52 ล้านบาท

  แต่อย่างไรก็ตาม
  ในปัจจุบันความต้องการซื้อขายเครื่องจักรกลหนักได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นอย่างมาก
  ส่งผลให้มีสถาบันการเงินและบริษัทลีสซิ่งหลายรายเข้ามาให้บริการการสนับสนุนทางการเงิน
  ทำให้บริษัทและบริษัทย่อยมีทางเลือกในการแนะนำแหล่งเงินกู้ให้กับลูกค้ามากขึ้น
  รวมทั้งไม่มีความจำเป็นที่ต้องทำสัญญาความรับผิดร่วมกัน (หรือการเข้าค้ำประกัน) อีกต่อไป
  อีกทั้งบริษัทฯและบริษัทย่อยได้มีการกำหนดนโยบายที่จะไม่เข้าทำสัญญาค้ำประกันการขายเครื่องจักรกลหนักในทุกกรณี
  ด้วยนโยบายดังกล่าวส่งผลให้บริษัทและบริษัทย่อยไม่มีภาระความเสี่ยงในเรื่องดังกล่าวเพิ่มขึ้น
  สำหรับในส่วนของภาระความเสี่ยงที่ยังคงเหลือจากการเข้าทำสัญญาความรับผิดร่วมตั้งแต่ในอดีตจำนวน
  8.52 ล้านบาทนั้น ยอดคงเหลือดังกล่าวก็มีการลดลงตามลำดับ รวมถึงอายุของสัญญาใกล้จะสิ้นสุด
  ด้วยเหตุผลดังกล่าวจึงทำให้ภาระความเสี่ยงจากการต้องชำระหนี้แทนของบริษัทฯและบริษัทย่อยลดน้อยลง
  นอกจากนี้บริษัทและบริษัทย่อยยังได้กำหนดมาตรการในการติดตามสถานการณ์การผ่อนชำระหนี้ของลูกค้าแต่ละรายเป็นรายไตรมาสกับสถาบันการเงิน
  ซึ่งหากมีการค้างชำระค่างวด ก็จะเพิ่มความถี่ในการสอบถามเป็นกรณีพิเศษ
  พร้อมทั้งขอความร่วมมือจากสถาบันการเงิน เพื่อหาแนวทางในการแก้ปัญหาได้ทันท่วงที

6.  ความเสี่ยงจากการถูกฟ้องร้องจากการดำเนินงาน

  ในการประกอบธุรกิจของกลุ่มบริษัทฯนั้นอาจมีความเสี่ยงจากการถูกฟ้องร้องจากการซื้อขายเครื่องจักร
  เช่น
  ความเสี่ยงจากการถูกฟ้องร้องจากต้องชำระหนี้แทนลูกค้าที่ซื้อเครื่องจักรจากการเข้าทำสัญญาร่วมรับผิด
  หรือความเสี่ยงจดทะเบียนเครื่องจักรให้กับลูกค้าล่าช้า เป็นต้น
  รวมทั้งมีความเสี่ยงจากการถูกฟ้องร้องจากการเกิดอุบัติเหตุในระหว่างการทำงานได้
  ซึ่งในบางครั้งการเกิดอุบัติเหตุดังกล่าวได้ก่อให้เกิดความเสียหายต่อชีวิตและทรัพย์สินของบุคคลอื่น
  ดังนั้นบริษัทฯและบริษัทย่อยจึงอาจมีความเสี่ยงจากการถูกฟ้องร้องจากการดำเนินงานได้ โดย ณ
  วันที่ 31 ธันวาคม 2553
  บริษัทฯและบริษัทย่อยมีคดีความถูกฟ้องร้องจากการดำเนินงานเป็นจำนวน 2 คดี
  คิดเป็นมูลค่าการถูกฟ้องร้องประมาณ 128.85 ล้านบาท
  (รายละเอียดของคดีความปรากฏอยู่ในส่วนที่ 1 ข้อ 6 ข้อพิพาททางกฏหมาย)
  ซึ่งบริษัทฯและบริษัทย่อยได้มีการตั้งสำรองความเสียหายโดยอ้างอิงจากคำพิพากษาของศาล
  รวมถึงการขอคำปรึกษากับที่ปรึกษากฏหมายแล้ว แต่อย่างไรก็ตาม แม้ว่าในอดีตที่ผ่านมา
  กลุ่มบริษัทฯจะมีจำนวนคดีที่ถูกฟ้องร้องจากการดำเนินงานไม่มาก
  เมื่อเปรียบเทียบกับลักษณะการประกอบธุรกิจของกลุ่มบริษัทฯก็ตาม
  แต่เพื่อลดความเสี่ยงจากการถูกฟ้องร้องจากการดำเนินงาน
  บริษัทฯและบริษัทย่อยได้มีการกำหนดนโยบายที่จะไม่เข้าทำสัญญาค้ำประกันการขายในทุกกรณี
  รวมถึงการดำเนินการจัดเตรียมเอกสารการโอนให้พร้อมและแจ้งให้ทราบถึงข้อจำกัดในการโอน
  เช่น ผู้ซื้อต้องมีใบอนุญาตประกอบการขนส่งก่อนจึงสามารถทำการจดทะเบียนเครื่องจักรได้
  เป็นต้น
  นอกจากนี้บริษัทฯและบริษัทย่อยยังได้มีการกำหนดหลักเกณฑ์และมาตรฐานการทำงานที่เน้นในเรื่องของความปลอดภัยสูงสุด
  นับตั้งแต่การออกแบบการทำงาน การปฏิบัติงานโดยบุคคลากรที่มีประสบการณ์
  และดำเนินงานตามมาตรฐาน ISO 9001:2000 และ OHSAS 18001:1999
  ที่เน้นในเรื่องความปลอดภัย
  รวมถึงการจัดทำประกันภัยการเกิดอุบัติเหตุสำหรับการดำเนินงานทั้งหมดของกลุ่มบริษัทฯ
  โดยบริษัทประกันภัยเหล่านั้นจะเป็นผู้รับผิดชอบต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากอุบัติเหตุในระหว่างการดำเนินงานทั้งหมด
  รวมถึงการพิจารณาเพิ่มวงเงินคุ้มครองให้เหมาะสมกับลักษณะการดำเนินงานนั้น ๆ

7.  ความเสี่ยงเกี่ยวกับข้อพิพาทในที่ดินที่บริษัทย่อยใช้เป็นสถานที่ตั้งสำนักงาน

  ปัจจุบันที่ดินที่เป็นที่ตั้งสำนักงานของ บริษัท เดอะครน เฮฟวี่ลิฟท์ จำกัด (“TCH”)
  ซึ่งมีการเช่าช่วงต่อจาก นายธงไชย แพรรังสี กรรมการของบริษัทฯนั้น
  อยู่ระหว่างการมีข้อพิพาททางกฎหมาย
  โดยเจ้าของกรรมสิทธิ์ในที่ดินได้ถูกศาลพิพากษาให้เป็นบุคคลล้มละลาย
  เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จึงได้มีหนังสือแจ้งให้ TCH
  ส่งมอบที่ดินและขนย้ายสิ่งปลูกสร้างออกจากที่ดินดังกล่าว
  รวมทั้งชำระค่าเช่าค้างจ่ายให้กับเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์
  (รายละเอียดของคดีความปรากฏอยู่ในส่วนที่ 1 ข้อ 6 ข้อพิพาททางกฎหมาย) ดังนั้น TCH
  จึงมีความเสี่ยงที่จะต้องย้ายออกจากพื้นที่ดังกล่าวรวมถึงมีภาระในการชำระค่าเช่าค้างจ่ายจำนวน
  13.60 ล้านบาทตามที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีหนังสือมาถึง

  แต่อย่างไรก็ตาม แม้ว่าคดีความดังกล่าวยังไม่จบสิ้นและไม่มีความคืบหน้าใดๆ รวมทั้ง TCH
  ได้มีการยื่นคำร้องปฎิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ เนื่องจาก TCH
  ได้ทำสัญญาเช่าช่วงที่ดินจากกรรมการของ TCH
  มิใช่เป็นการทำสัญญาเช่าที่ดินจากบุคคลที่เป็นบุคคลล้มละลายตามที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์กล่าวอ้าง
  แต่เพื่อลดความเสี่ยงในเรื่องดังกล่าว TCH
  จึงได้มีการตั้งสำรองค่าเผื่อความเสียหายที่อาจเกิดขึ้น
  โดยการหยุดชำระค่าเช่าที่ดินรายเดือนให้กับกรรมการบริษัทฯ และบันทึกเป็นค่าเช่าค้างจ่ายไว้
  รวมถึงการกันสำรองส่วนเพิ่ม ซึ่งเป็นส่วนต่างระหว่างราคาค่าเช่าที่เป็นราคาตลาด
  (ซึ่งประเมินโดยผู้ประเมินอิสระ) กับค่าเช่าที่ต้องจ่ายให้กับกรรมการของบริษัท
  ด้วยนโยบายการตั้งสำรองค่าเผื่อความเสียหายดังกล่าว ส่งผลให้ ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2553
  TCH ได้มีการตั้งสำรองค่าเผื่อความเสียหายแล้วเป็นจำนวนเงินรวม 14.15 ล้านบาท ในวันที่ 6
  ตุลาคม 2551 TCH ได้มีหนังสือไปถึงเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์
  เพื่อขอทราบวันประกาศขายทอดตลาด
  ซึ่งปัจจุบันอยู่ระหว่างดำเนินการของเจ้าพนักงานพิทักทรัพย์และยังไม่ทราบกำหนดวันนัดขายทอดตลาด
  เพื่อติดต่อซื้อที่ดินแปลงดังกล่าว หากไม่สามารถซื้อที่ดินแปลงดังกล่าวได้ TCH
  ก็อาจจะย้ายที่ทำการมายังที่ดินของบริษัทฯ บริเวณ ถนน บางนา-ตราด กิโลเมตรที่ 7 หรือ
  บางนา-ตราด กิโลเมตรที่ 22 (โดยสามารถดูรายละเอียดได้ในส่วนที่ 1 ข้อ 6
  ข้อพิพาทที่เกิดจากเหตุการณ์อื่น )