1. ปัจจัยความเสี่ยง

ปัจจัยความเสี่ยงในการประกอบธุรกิจของบริษัท
ที่อาจมีผลกระทบต่อผลตอบแทนจากการลงทุนของผู้ลงทุนอย่างมีนัยสำคัญสามารถสรุปได้ดังนี้

1.  ความเสี่ยงจากการจัดหาวัตถุดิบ – อ้อย

  กิจการบริษัทเป็นโรงงานผลิตน้ำตาลทราย ซึ่งใช้อ้อยเป็นวัตถุดิบ
  และบริษัทได้มีการลงทุนในโครงการต่อยอดอื่น ๆ ที่ใช้ผลิตภัณฑ์ ผลพลอยได้
  และของเสียที่ได้จากกระบวนการผลิตน้ำตาล มาเป็นวัตถุดิบ เพื่อสร้างมูลค่าเพิ่ม
  ดังนั้นผลประกอบการบริษัทจะพึ่งพิงต่อปริมาณอ้อยซึ่งเป็นวัตถุดิบต้นทางเป็นสำคัญ

  ความผันผวนของปริมาณอ้อยจะเกิดจากสาเหตุหลัก 2 ประการคือ (1)
  ปริมาณพื้นที่ในการเพาะปลูกอ้อย (จำนวนไร่) ที่เปลี่ยนแปลงไป
  ซึ่งอาจจะเกิดจากการที่เกษตรกรเปลี่ยนไปเพาะปลูกพืชไร่ที่ให้ผลตอบแทนสูงกว่า
  รวมถึงเกิดจากนโยบายการส่งเสริมของภาครัฐ และ (2) ผลผลิตอ้อยต่อพื้นที่เพาะปลูก
  (ตันอ้อยต่อไร่) ที่เปลี่ยนแปลงไป ซึ่งส่วนใหญ่จะเกิดจากปริมาณน้ำฝน และความสมบูรณ์ของดิน

  ผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นจากปริมาณอ้อยลดลง ทำให้บริษัท มีปริมาณการผลิตที่ลดลง
  ต้นทุนต่อหน่วยโดยเฉพาะในส่วนของต้นทุนคงที่ต่อหน่วยสูงขึ้น กำไรต่อหน่วยลดลง
  และสุดท้ายส่งผลให้กำไรของบริษัทลดลง ยิ่งไปกว่านั้นในปีที่มีปริมาณอ้อยต่ำ
  จะเกิดภาวะในการแย่งซื้ออ้อยจากโรงงานน้ำตาลบริเวณใกล้เคียงมากขึ้น
  ส่งผลให้เพื่อรักษาสัดส่วนปริมาณอ้อยเข้าหีบไว้
  ทางโรงงานน้ำตาลจำเป็นต้องต่อสู้โดยการจ่ายเงินเพิ่มจากค่าอ้อยที่คำนวณตามระบบแบ่งปันผลประโยชน์ให้ไปอีก
  ซึ่งทำให้บริษัทมีภาระค่าใช้จ่ายในต้นทุนวัตถุดิบสูงขึ้น

  แต่อย่างไรก็ตาม เนื่องจากประเทศไทยเป็นผู้ส่งออกน้ำตาลเป็นอันดับต้นของโลก
  และเป็นผู้ส่งออกน้ำตาลหลักที่จำหน่ายให้กับภูมิภาคเอเชีย
  การที่ประเทศไทยมีปริมาณอ้อยเข้าหีบที่ลดน้อยลง ทำให้มีน้ำตาลที่สามารถส่งออกได้ลดน้อยลง
  ส่งผลต่อการปรับตัวของราคาขายน้ำตาลต่างประเทศสูงขึ้น
  ซึ่งการปรับเพิ่มขึ้นของราคาน้ำตาลต่างประเทศ
  เป็นส่วนหนึ่งในการช่วยลดผลกระทบจากปริมาณอ้อยเข้าหีบที่ลดลงได้และภาระต้นทุนที่เพิ่มสูงขึ้นได้
  นอกจากนี้บริษัทได้ตระหนักถึงความสำคัญของการสร้างความมั่นคงที่ยั่งยืนของวัตถุดิบอ้อย
  บริษัทได้ให้ความช่วยเหลือแก่เกษตรกรชาวไร่อ้อย
  ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของเงินกู้ในการลงทุนเพาะปลูก
  การสนับสนุนในส่วนของวัตถุดิบในการเพาะปลูก การทำระบบชลประทาน
  การนำเทคโนโลยีเข้ามาช่วยเพิ่มผลผลิตและประสิทธิภาพการผลิต
  การลดบทบาทของพ่อค้าคนกลางซื้อขายอ้อย
  ซึ่งความช่วยเหลือทั้งหมดมีเป้าหมายเพื่อสร้างฐานะให้ชาวไร่มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น โดยบริษัท
  มีคำขวัญมาโดยตลอดว่า “ชาวไร่ร่ำรวย โรงงานรุ่งโรจน์”
  ซึ่งการมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเกษตรกรชาวไร่เป็นส่วนหนึ่งในการช่วยลดความเสี่ยงในการจัดหาวัตถุดิบของบริษัท

2.  ความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาน้ำตาลตลาดโลก

  ในการซื้อขายน้ำตาลในตลาดโลกนั้น
  น้ำตาลจัดได้ว่าเป็นสินค้าหนึ่งที่มีความผันผวนทางด้านราคาสูงเมื่อเทียบกับสินค้าเกษตรอื่น ๆ
  โดยราคาน้ำตาลตลาดโลกจะขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายอย่าง เช่น อุปสงค์ อุปทานของประเทศผู้ผลิต
  ผู้บริโภค ผู้ส่งออก และผู้นำเข้า รวมถึงการเก็งกำไรจากนักเก็งกำไร
  ซึ่งจะเกี่ยวพันกับสภาพภูมิอากาศในการเอื้ออำนวยต่อการเพาะปลูกของแต่ละประเทศ
  นโยบายการส่งเสริม การแทรกแซง การส่งออก การนำเข้า ของอุตสาหกรรมน้ำตาลของภาครัฐ
  โดยเฉพาะในกลุ่มประเทศที่พัฒนาแล้ว
  อีกทั้งปัจจุบันราคาน้ำตาลยังมีส่วนหนึ่งที่สัมพันธ์กับราคาน้ำมันเชื้อเพลิงด้วย
  เนื่องจากอ้อยรวมถึงกากน้ำตาล สามารถนำไปผลิตเป็นแอลกอฮอล์หรือที่เรียกว่าเอทานอล
  สำหรับผสมกับน้ำมันเพื่อใช้เป็นเชื้อเพลิงในรถยนต์ได้ ด้วยปัจจัยดังกล่าว
  ส่งผลให้ราคาซื้อขายน้ำตาลในตลาดโลกค่อนข้างผันผวนสูง ซึ่งดูได้จากแผนภาพที่ 3.3 และ 3.4
  แสดงราคาน้ำตาลทรายดิบของตลาดซื้อขายล่วงหน้าที่นิวยอร์ก (NYBOT Sugar #11)
  และแสดงราคาน้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ของตลาดซื้อขายล่วงหน้าที่ลอนดอน (LIFFE Sugar #5)
  ย้อนหลัง 10 ปี หัวข้อ 3 เรื่อง “การประกอบธุรกิจของแต่ละสายผลิตภัณฑ์ ” – KSLTF.DOC

  โดยทั่วไปโรงงานน้ำตาลในประเทศไทยผูกพันที่จะต้องจำหน่ายน้ำตาลให้เพียงพอต่อความต้องการภายในประ
  เทศก่อน จากนั้นน้ำตาลที่เหลือ โรงงานจะสามารถนำน้ำตาลไปส่งออกได้ โดยแต่ละปี
  สำนักอ้อยและน้ำตาลทรายจะประมาณการปริมาณความต้องการบริโภคภายในประเทศ ที่เรียกว่า
  โควตา ก และจะจัดสรรโควตาดังกล่าวให้แก่โรงงานน้ำตาลแต่ละโรง
  ตามสัดส่วนของปริมาณน้ำตาลที่ผลิตได้ ส่งผลให้สัดส่วนของน้ำตาลภายในประเทศ
  และน้ำตาลส่งออกของแต่ละโรงงานจะค่อนข้างใกล้เคียงกัน ซึ่งจะอยู่ระหว่าง 30:70 ถึง
  40:60 ขึ้นอยู่กับปริมาณอ้อยเข้าหีบทั่วทั้งประเทศ
  ดังนั้นยอดขายของธุรกิจน้ำตาลจะมีความผันผวนตามราคาน้ำตาลตลาดโลกอยู่ประมาณ 60 – 70%
  อย่างไรก็ตามในแง่ของต้นทุนการผลิตน้ำตาล
  ค่าอ้อยซึ่งเป็นต้นทุนหลักจะเป็นไปตามระบบแบ่งปันผลประโยชน์ 70 : 30
  นั้นหมายความว่าในกรณีที่ราคาน้ำตาลปรับตัวลดลงร้อยละ 100
  ชาวไร่จะได้รับผลกระทบต่อค่าอ้อยที่ปรับตัวลดลงร้อยละ 70
  ส่วนโรงงานจะได้รับผลกระทบร้อยละ 30

  นอกจากนี้ในแง่ของบริษัท
  จากเดิมที่ผลประกอบการของบริษัทพึ่งพิงอยู่กับธุรกิจน้ำตาลและกากน้ำตาลอย่างเดียว
  ทำให้ความผันผวนของราคาน้ำตาลตลาดโลก ส่งผลกระทบต่อการดำเนินงานของบริษัท
  แต่การที่บริษัทได้ลงทุนในโครงการต่อยอด เช่น โครงการโรงงานผลิตเอทานอล
  โครงการโรงงานผลิตปุ๋ย และโครงการโรงงานผลิตกระแสไฟฟ้า ทำให้ในอนาคตบริษัทคาดว่า
  ผลประกอบการของบริษัทจะพึ่งพิงกับราคาน้ำตาลตลาดโลกน้อยลง
  โดยไปสู่ธุรกิจที่มีความผันผวนทางด้านราคาที่น้อยกว่าได้

3.  ความเสี่ยงเรื่องนโยบายภาครัฐ

  อุตสาหกรรมอ้อยและน้ำตาลในประเทศไทยถูกควบคุมและกำกับดูแลโดยคณะกรรมการอ้อยและน้ำตาลภายใต้พระราชบัญญัติอ้อยและน้ำตาลทราย
  พ.ศ.2527 ซึ่งมีสาระสำคัญของการควบคุม
  ในการกำหนดการจัดสรรช่องทางการจำหน่ายน้ำตาลออกเป็นระบบโควตา (โควตา ก
  สำหรับน้ำตาลภายในประเทศ และโควตา ข และ ค สำหรับน้ำตาลขายต่างประเทศ)
  ควบคุมราคาจำหน่ายน้ำตาลทรายภายในประเทศ
  การจัดสรรส่วนแบ่งรายได้ของระบบระหว่างโรงงานน้ำตาลและเกษตรกรชาวไร่อ้อยภายใต้ระบบแบ่งปันผลประโยชน์
  70:30 และการควบคุมการเข้ามาทำธุรกิจของผู้ประกอบการรายใหม่ เป็นต้น
  จะเห็นได้ว่านโยบาย กฎระเบียบต่าง ๆ ที่ออกโดยคณะกรรมการอ้อยและน้ำตาลทราย
  ล้วนมีผลกระทบต่อต้นทุนการผลิต และผลประกอบการของบริษัท เช่น ระบบแบ่งปันผลประโยชน์
  70:30 จะเป็นที่มาของการคำนวณราคาอ้อย ที่โรงงานน้ำตาลจะต้องจ่ายให้กับชาวไร่
  กรณีนโยบายการปรับราคาขายน้ำตาลภายในประเทศ
  หรือกรณีนโยบายการเปิดเสรีของธุรกิจน้ำตาล ล้วนส่งผลกระทบต่อผลประกอบการของบริษัท

  นอกจากนี้นโยบายของภาครัฐในภาพรวม ส่งผลต่อผลประกอบของบริษัท เช่น
  นโยบายการเลื่อนการยกเลิกการใช้น้ำมันเบนซิน 95
  ส่งผลต่อความไม่แน่นอนในการลงทุนโครงการเอทานอล
  หรือนโยบายการส่งเสริมการปลูกต้นปาล์ม หรือการประกันราคามันสำปะหลัง
  จะส่งผลในแง่ลบต่อบริษัท เนื่องจากพื้นที่เพาะปลูกอ้อยลดน้อยลง
  เพราะเกษตรกรชาวไร่หันไปเพาะปลูกพืชที่ให้ผลตอบแทนสูงกว่า เป็นต้น

  บริษัทได้ตระหนักถึงความสำคัญของ นโยบายภาครัฐในการกำหนดทิศทางของ
  อุตสาหกรรมอ้อยและน้ำตาล บริษัทจึงร่วมมือกับ 3
  สมาคมโรงงานน้ำตาลและสมาคมของเกษตรกรชาวไร่อ้อยในการทำความเข้าใจกับภาครัฐให้เห็นความสำคัญของอุตสาหกรรมอ้อยและน้ำตาล
  ซึ่งเป็นอุตสาหกรรมต้นทาง สำหรับอุตสาหกรรมอาหารและอาหารแปรรูป
  อีกทั้งปัจจุบันสามารถนำมาแปรเปลี่ยนเป็นพลังงานเชื้อเพลิงสำหรับรถยนต์ (เอทานอล) ได้อีก
  นอกจากนี้ เอทานอลคือแอลกอฮอล์ที่มีความบริสุทธิ์
  ถือได้ว่าสารเคมีพื้นฐานที่สามารถนำไปต่อยอดผลิตสารเคมีต่อได้อีก เช่น อะซิติก เอซิด
  เอทิลอะซิเตด เป็นต้น การส่งออกน้ำตาล เป็นการนำเงินตราเข้าประเทศ เกือบทั้งหมด
  แทบจะไม่มีต้นทุน ค่าใช้จ่ายใด ที่เป็นการนำเข้าจากต่างประเทศ
  ซึ่งต่างกับอุตสาหกรรมประเภทอื่น
  อ้อยเป็นพืชเศรษฐกิจที่ทุกส่วนของอ้อยสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ทั้งหมด
  ดังนั้นอ้อยจัดได้ว่าเป็นพืชเศรษฐกิจที่มีความสำคัญของประเทศ การสื่อสาร การชี้แจง
  การทำความเข้าใจ กับภาครัฐ
  เป็นการช่วยลดความเสี่ยงจากการกำหนดนโยบายของภาครัฐในทิศทางของอุตสาหกรรมอ้อยและน้ำตาลได้

4.  ความเสี่ยงจากการเกิดหนี้เสียจากระบบการให้สินเชื่อชาวไร่อ้อย (เงินเกี๊ยว)

  ในการประกอบกิจการโรงงานน้ำตาล โรงงานน้ำตาลจะมีการปล่อยเงินกู้ หรือเงินสนับสนุนอื่น ๆ
  ให้กับชาวไร่เพื่อใช้เป็นเงินทุนหมุนเวียนในการเพาะปลูกอ้อย หรือที่เรียกว่า “การเกี๊ยวอ้อย”
  ซึ่งเป็นเสมือนกับการจองอ้อยสำหรับเข้าหีบในโรงงาน ภายหลังจากที่อ้อยโตขึ้นพร้อมตัด
  จะเป็นช่วงเดียวกับช่วงโรงงานน้ำตาลเริ่มเปิดหีบอ้อย
  เกษตรกรชาวไร่อ้อยจะตัดอ้อยและส่งอ้อยให้กับโรงงานและรับเงินค่าอ้อย
  โดยมีการหักเงินกู้ยืมหรือเงินสนับสนุนอื่น ๆ ออก ความเสี่ยงที่เกิดจากการเกี๊ยวอ้อย
  จะเกิดมาจาก ถ้าปีใดที่เกิดความแห้งแล้งจนทำให้ผลผลิตอ้อยลดน้อยลง
  หรือเกิดความเสียหายจากโรคระบาด หรือเกษตรกรชาวไร่อ้อยไม่ยอมส่งอ้อยให้กับโรงงาน
  หนี้ที่เกิดจากการเกี๊ยวอ้อยจะกลายเป็นหนี้เสียซึ่งจะส่งผลกระทบมาที่ผลประกอบการของบริษัท
  ให้บริษัทต้องตั้งสำรองหนี้สงสัยจะสูญเพิ่มขึ้น

  บริษัทได้คำนึงถึงปัจจัยความเสี่ยงดังกล่าว จึงได้มีการพัฒนาระบบการเกี๊ยวอ้อยที่ดี
  โดยบริษัทได้นำระบบดาวเทียมในการสำรวจพื้นที่ปลูกอ้อย (GPS)
  มาช่วยในการลดปัญหาการอ้างสิทธิความเป็นเจ้าของไร่อ้อย
  และยังใช้สำหรับการวางแผนการจัดหาอ้อย อีกทั้ง
  บริษัทยังมีการร้องขอให้เกษตรกรชาวไร่นำทรัพย์สินเข้ามาค้ำประกันเงินเกี้ยวที่เกษตรกรชาวไร่รับไป
  ส่งผลให้ปัจจุบัน หนี้เสียของบริษัทค่อนข้างต่ำ
  และหนี้เงินเกี๊ยวส่วนใหญ่ของบริษัทมีทรัพย์สินค้ำประกันอยู่

5.  ความเสี่ยงจากการลงทุนในโครงการใหม่ของบริษัท

  บริษัทมีโครงการลงทุนที่อยู่ระหว่างดำเนินการ ได้แก่
  โครงการปลูกอ้อยและสร้างโรงงานน้ำตาลที่ประเทศลาว
  และโครงการปลูกอ้อยและสร้างโรงงานน้ำตาลที่ประเทศกัมพูชา โดยทั้ง 2
  โครงการเกิดจากนโยบายของบริษัท ที่มุ่งลงทุนในธุรกิจน้ำตาล
  และธุรกิจต่อเนื่องที่นำผลผลิตที่เหลือจากการผลิตน้ำตาลมาทำให้เกิดประโยชน์และสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับบริษัท

  โดยโครงการดังกล่าวมีความเสี่ยงเนื่องจากในอยู่ในช่วงระหว่างดำเนินการ
  และยังไม่สามารถบอกได้ว่าจะประสบความสำเร็จหรือไม่
  ความเสี่ยงของโครงการสามารถแยกพิจารณา โดย

โครงการปลูกอ้อยและสร้างโรงงานน้ำตาลที่ประเทศลาว และกัมพูชา ความเสี่ยงของโครงการ
จะเกิดจาก

  ความเสี่ยงทางการเมืองของประเทศลาว และประเทศกัมพูชา สำหรับประเทศลาว
  นั้นความเสี่ยงทางการเมืองจะค่อนข้างต่ำกว่าประเทศกัมพูชา อย่างไรก็ตาม ประเทศลาว
  จะประสบปัญหาในเรื่องความไม่ชัดเจนของพื้นที่สัมปทาน กับพื้นที่ที่ชาวบ้านทำกิน
  ซึ่งจะต้องใช้เวลาในการเจรจากับชาวบ้าน
  รวมถึงการส่งเสริมให้ชาวบ้านมาเพาะปลูกอ้อยเพื่อป้อนเข้าสู่โรงงานแทน ส่วนประเทศกัมพูชา
  ความเสี่ยงทางการเมือง ค่อนข้างสูง ทางบริษัทได้คำนึงถึงเรื่องดังกล่าว
  จึงทำให้การลงทุนในประเทศกัมพูชา บริษัทถือหุ้นในสัดส่วนร้อยละ 50 บริษัทในประเทศไต้หวัน
  ถือหุ้นในสัดส่วนร้อยละ 30 และ นักลงทุนชาวกัมพูชาถือหุ้นในสัดส่วนร้อยละ 20 อย่างไรก็ตาม
  ข้อได้เปรียบของการลงทุนทั้งสองประเทศ ก็คือ ทั้งสองประเทศ ได้สิทธิพิเศษภายใต้โควตา EBA
  (Everythings but Arms) ซึ่งสามารถส่งน้ำตาลไปจำหน่ายที่กลุ่มประเทศ EU
  ได้ในระดับราคาสูง

6.  ความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน

  เนื่องจากบริษัทมีการส่งออกน้ำตาลประมาณ ร้อยละ 60 – 70 ของยอดขาย
  จึงมีความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน
  อย่างไรก็ตามจากการกำหนดราคาอ้อยผ่านระบบแบ่งปันผลประโยชน์ 70:30
  ทำให้บริษัทมีความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนน้อย
  เนื่องจากต้นทุนค่าอ้อยของบริษัทผันผวนตามอัตราแลกเปลี่ยนเช่นเดียวกัน
  จึงทำให้รายได้และต้นทุนส่วนใหญ่ของบริษัทสัมพันธ์ตามอัตราแลกเปลี่ยนในทิศทางเดียวกัน
  (Natural Hedge)

7.  ความเสี่ยงในด้านการถูกควบคุมเสียงของที่ประชุมผู้ถือหุ้นจากกลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหญ่

  ตระกูลชินธรรมมิตร์และบริษัทของตระกูลชินธรรมมิตร์ได้ถือหุ้นในบริษัทมากกว่า ร้อยละ 60
  ของจำนวนทุนเรียกชำระแล้วทั้งหมด ซึ่งสัดส่วนดังกล่าวทำให้กลุ่มตระกูลชินธรรมมิตร์
  สามารถควบคุมเสียงของที่ประชุมผู้ถือหุ้นได้เกือบทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นเรื่องการแต่งตั้งกรรมการ
  หรือการขอมติในเรื่องอื่นที่ต้องใช้เสียงส่วนใหญ่ของที่ประชุมผู้ถือหุ้น
  ยกเว้นเรื่องที่กฎหมายหรือข้อบังคับของบริษัทกำหนดให้ต้องได้รับเสียง 3 ใน 4
  ของที่ประชุมผู้ถือหุ้น
  ดังนั้นจึงเป็นการยากที่ผู้ถือหุ้นรายอื่นสามารถรวบรวมคะแนนเสียงเพื่อตรวจสอบและถ่วงดุลเรื่องที่กลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหญ่เสนอได้

  อย่างไรก็ตาม
  แม้ว่าตระกูลชินธรรมมิตร์จะสามารถควบคุมคะแนนเสียงของการประชุมผู้ถือหุ้นได้ในระดับหนึ่ง
  แต่เพื่อความโปร่งใสของการบริหารจัดการและเพื่อให้มีระบบที่สามารถตรวจสอบได้
  บริษัทได้แต่งตั้งกรรมการตรวจสอบที่มีความเป็นอิสระจำนวน 3
  ท่านเข้าตรวจสอบการดำเนินงานของบริษัท และบริษัทมีคณะกรรมการรวมทั้งสิ้น 18 ท่าน
  ในจำนวนนี้มีกรรมการที่ไม่ใช่ตระกูลชินธรรมมิตร์ถึง 11 ท่าน
  ดังนั้นจึงมีการถ่วงดุลอำนาจในการบริหารจัดการในระดับที่เหมาะสม นอกจากนี้
  บริษัทยังจัดให้มีฝ่ายตรวจสอบภายในที่ปฏิบัติงานเป็นอิสระตามความเหมาะสมและขึ้นตรงต่อคณะกรรมการตรวจสอบ
  มีหน้าที่หลักในการดูแลระบบการควบคุมภายในและการตรวจสอบภายใน