1. ปัจจัยความเสี่ยง

1.1 ความเสี่ยงเกี่ยวกับการผลิต

บริษัทฯ ได้พัฒนาโครงการนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้
โดยได้คำนึงถึงปัจจัยความเสี่ยงด้านการผลิต และความพร้อมของระบบสาธารณูปโภค
และสิ่งอำนวยความสะดวก
เพื่อรองรับการให้บริการกับผู้ประกอบการโรงงานอุตสาหกรรมมาโดยลำดับตั้งแต่เริ่มพัฒนาโครงการในปี
2533
โดยการเตรียมงานได้ดำเนินการออกแบบตามหลักเกณฑ์ของการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย
(กนอ.) กล่าวคือ
ตามเกณฑ์อัตราการใช้สาธารณูปโภคแต่ละประเภทและตามขนาดพื้นที่เขตอุตสาหกรรมสำหรับรองรับผู้ประกอบการโรงงานทั้งหมด
แต่เมื่อเปิดดำเนินงานนิคมฯมาโดยลำดับ พบว่า
ผู้ประกอบการโรงงานส่วนใหญ่มีการใช้สาธารณูปโภคในอัตราที่น้อยกว่าเกณฑ์ที่ออกแบบไว้
อีกทั้งการขายที่ดินในเขตอุตสาหกรรมไม่เป็นไปตามเป้าหมายที่กำหนดไว้
ทำให้ขนาดของระบบสาธารณูปโภคที่ก่อสร้างแล้ว มีกำลังการผลิตที่เหลือเพียงพอ
และเปิดใช้งานได้ไม่เต็มกำลังการผลิตที่มีอยู่
ประกอบกับพันธะสัญญาร่วมดำเนินงานกับการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย (กนอ.)
ในการจ่ายค่าร่วมดำเนินงานตามพื้นที่พัฒนาโครงการที่เป็นจำนวนเงินสูง ทำให้บริษัทฯ
พิจารณาลดขนาดพื้นที่โครงการจาก 6,900 ไร่ มาเป็นพื้นที่ประมาณ 5,183 ไร่
โดยการจัดทำสัญญาแก้ไขเพิ่มเติมสัญญาร่วมดำเนินการกับการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย
(กนอ.) ในปี พ.ศ. 2545
โดยลดพื้นที่ในส่วนที่มิใช่พื้นที่ขายในเขตอุตสาหกรรมและยังไม่มีการพัฒนาใดๆ
โดยให้สาธารณูปโภคหลักต่างๆ ได้แก่ ระบบประปา ระบบบำบัดน้ำเสีย ระบบกำจัดขยะ ระบบไฟฟ้า
ระบบโทรศัพท์ และระบบสาธารณูปโภคส่วนกลางที่ได้เตรียมไว้แล้ว
เพียงพอและเหมาะสมสอดคล้องกับพื้นที่ทั้งหมดของโครงการรวมทั้งพื้นที่ในส่วนที่ยังไม่ได้ขายในโครงการ

ต่อมาในปี พ.ศ. 2547 บริษัทฯ ได้แจ้งความประสงค์ขอการลดหย่อนค่าบริการต่าง ๆ
ที่เป็นพันธะตามสัญญาร่วมดำเนินการกับกนอ. ประกอบกับกระทรวงอุตสาหกรรมได้มอบภารกิจให้
กนอ. เป็นผู้รับผิดชอบหลักในการดำเนินโครงการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน ปัจจัยการผลิต และ
Logistics ตามแผนยุทธศาสตร์การสร้างสภาพแวดล้อม และปัจจัยพื้นฐานที่เอื้อต่อการลงทุน
เพื่อเป็นที่รวมพื้นที่นิคมอุตสาหกรรม
และลดค่าใช้จ่ายในการลงทุนและดำเนินการของผู้ประกอบการอุตสาหกรรม ทำให้บริษัทฯ
ได้ดำเนินการจัดทำบันทึกข้อตกลงเพิ่มเติมต่อท้ายสัญญาแก้ไขเพิ่มเติมสัญญาร่วมดำเนินงานฯ
เพิ่มเติมเมื่อปี พ.ศ. 2547 และขอปรับลดเงินค้ำประกันสัญญาร่วมดำเนินงานที่บริษัทวางไว้กับ
กนอ. มาโดยลำดับ เพื่อเป็นการลดค่าธรรมเนียมธนาคาร
ทำให้เป็นการลดภาระค่าใช้จ่ายร่วมดำเนินงานลงได้ส่วนหนึ่ง
สามารถนำเงินดังกล่าวมาใช้ในการบำรุงรักษาซ่อมแซม
นอกเหนือจากที่มีเงินกองทุนบำรุงรักษาซ่อมแซมอยู่แล้ว

ในรอบปี พ.ศ.2550 บริษัทฯได้มีการดำเนินงานซ่อมแซม
และปรับปรุงระบบสาธารณูปโภคภายในนิคมฯ ในส่วนระบบท่อส่งจ่ายน้ำประปา
โดยได้มีการเปลี่ยนจากท่อประปาประเภทซีเมนต์ใยหิน (Asbestos Cement, AC)
มาเป็นท่อโพลีเอทธิลีนหนาแน่นสูง (HDPE) ที่มีความแข็งแรงทนทานต่อแสงแดด และการผุกร่อน
รวมความยาวประมาณ 5 กิโลเมตร หรือคิดเป็นร้อยละ 22 จากความยาวท่อทั้งหมด
ในการเปลี่ยนท่อดังกล่าว บริษัทฯ ได้พิจารณาความจำเป็น และความเหมาะสมทางเทคนิควิศวกรรม
โดยจะทยอยการเปลี่ยนท่อประปาให้สอดคล้องกับการวางแผนงบประมาณประจำปี
และผลกระทบที่เกิดกับผู้ประกอบการ โรงงานอุตสาหกรรม สำหรับระบบสาธารณูปโภคอื่นๆ
ที่มีการใช้งานมานานประมาณ 10 ปี เกี่ยวกับเครื่องจักรอุปกรณ์สูบน้ำ
เครื่องจักรอุปกรณ์การเติมสารเคมีได้มีการซ่อมแซมตามสภาพ
และเริ่มมีกระบวนการจัดทำข้อมูลพื้นฐานของเครื่องจักรอุปกรณ์ทุกประเภท
เพื่อนำมาใช้ในการรองรับมาตรการบำรุงรักษาเชิงป้องกัน (Preventive Maintenance) ต่อไป

นอกจากนี้ในปี 2550 บริษัทฯ
ได้ลดภาระค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับค่ากระแสไฟฟ้าส่องสว่างบริเวณถนนทางเข้าพื้นที่โครงการนิคมฯ
โดยทำการมอบโอนกรรมสิทธิ์ระบบไฟฟ้าส่องสว่าง ซึ่งประกอบด้วย เสาไฟฟ้า
โคมไฟฟ้าและหม้อแปลงไฟฟ้าที่ติดตั้งบริเวณถนนสาธารณะ ให้ไปอยู่ในความดูแลของหน่วยงานท้องถิ่น
องค์การบริหารส่วนตำบล เพื่อให้การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค (กฟภ.)
เรียกเก็บค่ากระแสไฟฟ้าโดยตรงกับอบต. ทั้งนี้ กฟภ.
มีมาตรการหลักเกณฑ์ในการสนับสนุนค่ากระแสไฟฟ้าเพื่อสาธารณะในอัตราไม่เกินร้อยละ 10
ของยอดค่ากระแสไฟฟ้ารายย่อยในพื้นที่

ในการรองรับค่าใช้จ่ายที่จะเกิดขึ้นดังกล่าว บริษัทฯ
ได้ยื่นขอปรับอัตราค่าบริการระบบสาธารณูปโภคและสิ่งอำนวยความสะดวกไปยังการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย
(กนอ.) โดยจาการประชุมคณะกรรมการกนอ. ครั้งที่ 10/2550 เมื่อวันที่ 27 กันยายน 2550
ได้มีมติเห็นชอบให้บริษัทฯ ปรับขึ้นค่าบริการประกอบด้วย ค่าบริการน้ำประปา ค่าบริการบำบัดน้ำเสีย
ค่าบริการกำจัดขยะ และค่าบริการดูแลระบบสาธารณูปโภคส่วนกลาง โดยมีผลตั้งแต่ 1 มกราคม
2551 เป็นต้นไป ในการปรับขึ้นอัตราค่าบริการมีอัตราอยู่ในช่วงร้อยละ 17-20 และบริษัทฯ
ได้มีการประสานแจ้งข้อมูลให้ผู้ประกอบการโรงงานอุตสาหกรรมภายในนิคมฯ
รับทราบมาโดยต่อเนื่อง

อย่างไรก็ตามอัตราค่าบริการที่จะปรับขึ้นในปี 2551
ยังคงอยู่ในเกณฑ์ที่ต่ำกว่าอัตราค่าบริการของนิคมที่บริหารงานโดย กนอ. และนิคมร่วมดำเนินงาน
ดังนั้นบริษัทฯ จึงมีนโยบายที่จะขอปรับขึ้นอัตราค่าบริการในอีก 3 ปีข้างหน้าต่อไป

1.2 ความเสี่ยงจากการขาดเสถียรภาพทางเศรษฐกิจและการเมือง

จากการที่รายได้ส่วนหนึ่งของบริษัทฯ
มาจากการขายที่ดินและการให้บริการสาธารณูปโภคในนิคมอุตสาหกรรม
และกลุ่มลูกค้าส่วนใหญ่มักเป็นชาวต่างชาติมากกว่าชาวไทย
ซึ่งปัจจัยหลักในการตัดสินใจลงทุนของนักลงทุนต่างชาติ นอกจากจะมาจากสิทธิประโยชน์ที่ได้รับแล้ว
ความมีเสถียรภาพทางเศรษฐกิจและการเมืองก็เป็นปัจจัยที่สำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน ดังนั้น
หากประเทศไทยไม่สามารถสร้างเสถียรภาพทางเศรษฐกิจและการเมืองให้เกิดขึ้น
ก็จะทำให้ความเชื่อมั่นของนักลงทุนต่างชาติค่อยๆลดลง
และในที่สุดจะหันไปลงทุนในประเทศเพื่อนบ้านเช่น เวียดนาม และ จีน เป็นต้น

1.3 ความเสี่ยงจากสภาวการณ์ทางธรรมชาติ

จากปัญหาวิกฤตการณ์ภัยแล้งของประเทศเมื่อกลางปี 2548 โดยรวม
ได้ทำให้เกิดภาวะการขาดแคลนน้ำในบริเวณพื้นที่ชายฝั่งด้านตะวันออก
ซึ่งหากวิกฤตการณ์ดังกล่าวเกิดต่อเนื่องกันเป็นเวลานาน
ก็อาจมีความเสี่ยงในด้านผลกระทบต่อปริมาณน้ำดิบที่ใช้ในกระบวนการผลิตน้ำประปาของบริษัทฯ
แต่อย่างไรก็ตามบริษัทฯ ก็ได้พยายามหาแนวทางในการป้องกันปัญหาดังกล่าว
โดยได้มีการขุดอ่างเก็บน้ำดิบเพิ่มเติมเพื่อใช้เป็นที่สำรองเก็บกักปริมาณน้ำดิบ
โดยมีพื้นที่และความจุที่คาดว่าจะสามารถรองรับปริมาณน้ำฝนได้เพียงพอ
เพื่อนำมาใช้ในกระบวนการผลิตในช่วงที่เกิดภาวะวิกฤตการณ์ภัยแล้ง ซึ่งบริษัทฯ
สามารถมั่นใจในระดับหนึ่งว่าปัญหาดังกล่าวไม่น่าจะมีผลกระทบต่อกระบวนการผลิตน้ำประปาของบริษัท

1.4 ความเสี่ยงด้านการเงิน

ถึงแม้ว่าศาลล้มละลายกลาง จะได้มีคำสั่งให้บริษัทฯ ออกจากกระบวนการฟื้นฟูกิจการแล้วนั้น บริษัทฯ
ก็ยังคงมีหน้าที่ที่จะต้องชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้ตามกำหนดระยะเวลาที่ระบุไว้ในแผนต่อไป ดังนั้น
บริษัทฯ จึงมีความเสี่ยงในกรณีที่กระแสเงินสดจากการดำเนินงานไม่เป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้
ก็อาจส่งผลกระทบกับความสามารถในการจ่ายชำระหนี้ของบริษัทฯได้