1. ปัจจัยความเสี่ยง

1.  ความเสี่ยงจากคดีข้อพิพาทที่บริษัทอยู่ในฐานะเป็นผู้ร้องสอด

จากการที่มีกลุ่มบุคคลได้ร่วมกันฟ้องคดีต่อศาลปกครองกลางในปี 2546
โดยมีหน่วยงานทางราชการและเจ้าหน้าที่ของรัฐเป็นผู้ถูกฟ้องคดี
ซึ่งกล่าวหาว่าผู้ถูกฟ้องคดีกระทำการโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย
และละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ
และขอให้ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษาหรือคำสั่งให้เพิกถอนใบอนุญาตให้ประกอบกิจการโรงงานรับฝังกลบสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่ไม่อันตรายและที่เป็นอันตราย
และให้เพิกถอนใบอนุญาตประกอบกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ
และให้บริษัทชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดให้กับราษฎรที่เดือดร้อน
โดยศาลปกครองกลางกำหนดให้บริษัทเป็นผู้ร้องสอดในฐานะคู่กรณีฝ่ายที่ 3

ต่อมา ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษายกฟ้องคดีดังกล่าวเมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2550
อย่างไรก็ตาม ผู้ฟ้องคดีได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลปกครองกลางไปยังศาลปกครองสูงสุด
และศาลปกครองสูงสุดได้รับคำอุทธรณ์ดังกล่าวไว้พิจารณาเป็นคดี
โดยมีหนังสือแจ้งมายังบริษัทให้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ดังกล่าว บริษัทในฐานะคู่กรณีฝ่ายที่ 3 (ผู้ร้องสอด)
ได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ต่อศาลปกครองสูงสุดเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2550
เพื่อขอให้ศาลปกครองสูงสุดมีคำพิพากษายืนตามศาลปกครองกลาง โดยให้ยกฟ้องอุทธรณ์ของผู้ฟ้องคดี
ซึ่งศาลปกครองสูงสุดได้รับคำแก้อุทธรณ์ของบริษัทไว้พิจารณาแล้ว

บริษัท กฎหมายธุรกิจ อนุรักษ์ จำกัด
ในฐานะที่ปรึกษาทางกฎหมายของบริษัทได้ให้ความเห็นทางคดีดังกล่าวเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2550
และวันที่ 30 สิงหาคม 2550 ว่าหากศาลปกครองสูงสุดได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งชี้ขาดคดี
ผลของคดีอาจส่งผลกระทบทางกฎหมายต่อการประกอบธุรกิจ และความรับผิดทางกฎหมายของบริษัท
ดังนี้

1)  ผลกระทบต่อการประกอบธุรกิจของบริษัท

  หากศาลปกครองสูงสุดมีคำพิพากษาว่า ผู้ถูกฟ้องคดีกระทำการโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย
  และละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ
  ซึ่งหมายความว่าขั้นตอนการออกใบอนุญาตประกอบกิจการของหน่วยงานราชการให้แก่บริษัทมีความไม่ถูกต้อง
  จึงมีผลทำให้ต้องเพิกถอนใบอนุญาตประกอบกิจการโรงงาน หรือใบอนุญาตประกอบกิจการ
  ที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพของบริษัท
  บริษัทจะต้องหยุดดำเนินกิจการโรงงานรับฝังกลบสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วไว้ชั่วคราวจนกว่าบริษัทจะได้รับใบอนุญาตใหม่
  ซึ่งจะมีผลทำให้บริษัทต้องรับภาระค่าใช้จ่ายในส่วนที่เป็นต้นทุนคงที่ อันได้แก่
  ค่าใช้จ่ายด้านบุคลากร ค่าเสื่อมราคา ค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับสำนักงาน และค่าสาธารณูปโภค เป็นต้น
  ซึ่งคิดเป็นจำนวนรวมในปัจจุบัน ประมาณ 9 ล้านบาทต่อเดือน ทั้งนี้
  ในกรณีเกิดเหตุการณ์ดังกล่าวนี้ขึ้นจริง บริษัทเชื่อว่า
  บริษัทสามารถที่จะดำเนินการขอรับใบอนุญาตดังกล่าวใหม่ตามกฎหมายจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องได้
  เนื่องจากคำพิพากษาที่สันนิษฐานขึ้นในกรณีรุนแรง (Worst Case)
  ดังกล่าวเป็นเพียงการตัดสินว่าขั้นตอนการออกใบอนุญาตฉบับเดิมไม่ถูกต้องในบางขั้นตอนของการขออนุญาตเท่านั้น
  จึงไม่น่าเป็นการตัดสิทธิการขอใบอนุญาตฉบับใหม่ของบริษัท เพราะในการขออนุญาตในขณะนั้น
  บริษัทได้ยื่นเอกสารและหลักฐานตามหลักเกณฑ์ที่กำหนดไว้อย่างถูกต้องและครบถ้วนแล้ว ทั้งนี้
  ตามกฎกระทรวง เรื่อง
  กำหนดหลักเกณฑ์การขออนุญาตและการขออนุญาตเกี่ยวกับโรงงานจำพวกที่ 3 พ.ศ. 2549
  ได้กำหนดระยะเวลาดำเนินการพิจารณาอนุมัติและแจ้งผลการพิจารณาไว้ภายในประมาณ 90 วัน
  อย่างไรก็ตาม
  บริษัทเชื่อว่าบริษัทจะใช้ระยะเวลาดำเนินการในการขอใบอนุญาตฉบับใหม่จนเสร็จสิ้นภายในระยะเวลาเพียง
  30 วัน เนื่องจากบริษัทมีเอกสารประกอบการยื่นคำขออนุญาตครบถ้วนแล้ว
  กอปรกับบริษัทได้เริ่มประกอบกิจการมาตั้งแต่ปี 2541
  ไม่ใช่บริษัทจัดตั้งใหม่ที่ไม่เคยประกอบธุรกิจมาก่อน
  และหากบริษัทต้องจัดทำรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม (EIA)
  เพื่อประกอบการขอรับใบอนุญาตใหม่ ซึ่งตาม พรบ. ส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ
  พ.ศ. 2535 กำหนดระยะเวลาดำเนินการพิจารณาอนุมัติไว้ภายในประมาณ 75 วัน
  อย่างไรก็ตาม
  บริษัทคาดว่าจะสามารถดำเนินการจัดเตรียมรายงานจนได้รับอนุญาตได้เสร็จสิ้นภายในระยะเวลา
  6 เดือน เนื่องจากบริษัทได้เคยทำการศึกษาข้อมูลดังกล่าว
  ซึ่งปรากฏอยู่ในรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อมเพื่อใช้ประกอบในการขอรับใบอนุญาตให้ขยายโรงงานครั้งที่
  3
  (ใบอนุญาตการปรับคุณภาพของเสียรวมและรับฝังกลบสิ่งปฏิกูลและวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่เป็นของเสียอันตรายและบำบัดน้ำเสียรวม)
  และได้ผ่านการพิจารณาและอนุมัติจากสำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
  แล้ว

  นอกจากนี้ เหตุผลที่สำคัญอีกประการหนึ่งที่ทำให้บริษัทเชื่อมั่นว่า
  การขอใบอนุญาตประกอบกิจการโรงงานใหม่ของบริษัท
  จะได้รับการพิจารณาและอนุมัติโดยเร็วจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
  เนื่องจากตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา
  รัฐบาลมีนโยบายในการส่งเสริมให้มีการจัดการของเสียจากโรงงานอุตสาหกรรมที่มีปริมาณเพิ่มขึ้นทุกปีและกระจายอยู่ตามภูมิภาคต่างๆ
  ทั่วประเทศอย่างถูกวิธีด้วยเทคโนโลยีที่เหมาะสมและปลอดภัย
  แต่เนื่องจากมีข้อจำกัดเกี่ยวกับการจัดหาสถานที่ตั้งศูนย์กำจัดสิ่งปฏิกูลฯ
  ตลอดจนยังขาดแคลนบุคลากรที่มีความรู้และความชำนาญพิเศษเฉพาะด้าน
  รวมถึงปัจจัยความเสี่ยงอื่นๆ จึงทำให้ไม่มีผู้สนใจที่จะลงทุนในกิจการประเภทนี้
  ดังนั้นหากบริษัทต้องถูกเพิกถอนใบอนุญาตด้วยสาเหตุจากขั้นตอนการออกใบอนุญาตไม่ถูกต้อง
  จนทำให้บริษัทไม่สามารถประกอบกิจการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ ได้ และ ทำให้โรงงานต่างๆ
  ที่ใช้บริการกับบริษัทได้รับความเดือดร้อน
  บริษัทเชื่อมั่นว่าทางหน่วยงานราชการจะต้องเร่งดำเนินการออกใบอนุญาตใหม่ที่ถูกต้องตามกฎหมายให้กับบริษัทเสร็จสิ้นโดยเร็ว
  เพื่อให้บริษัทสามารถดำเนินกิจการต่อไปได้

2)  ความรับผิดทางกฎหมายในเรื่องค่าเสียหาย

  ในคดีดังกล่าว
  ผู้ฟ้องคดีได้ขอให้ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษาหรือคำสั่งให้บริษัทชดใช้ค่าเสียหายให้กับราษฎรที่เดือดร้อน
  อย่างไรก็ตาม ในคดีนี้ ศาลปกครองกลางได้พิพากษายกฟ้องและวินิจฉัยในประเด็นนี้ว่า
  คำขอของผู้ฟ้องที่ได้ขอให้ศาลมีคำพิพากษาหรือคำสั่งให้บริษัทชดใช้ค่าเสียหายให้กับราษฎรที่เดือดร้อนนั้น
  ไม่ได้ระบุจำนวนความเสียหาย หรือระบุผู้ได้รับความเสียหาย เพียงแต่กล่าวรวมๆ เท่านั้น
  อีกทั้งไม่ได้ระบุว่าเป็นความเสียหายแก่ผู้ฟ้องคดีรายใด จำนวนเท่าใด
  โดยระบุแต่เพียงว่าชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดให้กับราษฎรที่เดือดร้อน
  กรณีนี้จึงไม่มีลักษณะเป็นคำขอที่ศาลจะพิจารณาให้ได้

  ที่ปรึกษากฎหมายของบริษัท ได้มีความเห็นว่า
  คดีนี้เป็นคดีปกครองที่ผู้ฟ้องคดีซึ่งเป็นเอกชนขอให้ศาลปกครองเพิกถอนคำสั่งที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย
  และเป็นคดีพิพาทระหว่างเอกชนกับหน่วยงานของรัฐ
  จึงไม่เกี่ยวข้องกับการพิพากษาให้บริษัทซึ่งเป็นเอกชนและเป็นผู้ร้องสอดในคดีนี้
  ชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้ฟ้องคดีได้แต่อย่างใด อย่างไรก็ตาม ผู้ฟ้องคดีหรือผู้เสียหาย (ถ้ามี)
  อาจฟ้องบริษัทเป็นคดีละเมิดต่อศาลยุติธรรมในส่วนของคดีแพ่งที่มีเขตอำนาจเพื่อเรียกค่าเสียหายตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์เป็นอีกคดีหนึ่งแยกต่างหาก
  แต่ทั้งนี้ ผู้เสียหายจะต้องใช้สิทธิฟ้องคดีละเมิดภายในกำหนดอายุความ 1
  ปีนับแต่วันที่ผู้เสียหายรู้ถึงการละเมิด และรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน แต่ต้องไม่เกิน 10
  ปีนับแต่วันทำละเมิด ซึ่ง ณ วันที่ที่ปรึกษากฎหมายของบริษัทให้ความเห็น
  ยังไม่ปรากฏว่ามีบุคคลใดฟ้องบริษัทเป็นคดีละเมิดต่อศาลยุติธรรมในส่วนของคดีแพ่ง ทั้งๆ
  ที่ควรได้รู้เหตุละเมิดดังกล่าวนั้นก่อนแล้ว

1.  ความเสี่ยงจากคดีอาญาที่ฟ้องบริษัทและผู้บริหารในฐานะร่วมกันไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่

กลุ่มบุคคลจำนวน 5 คนร่วมกันฟ้องคดีอาญาต่อศาลจังหวัดสระบุรี คดีหมายเลขดำที่ 2754/2550
ลงวันที่ 27 กรกฎาคม 2550 โดยมีบริษัท และกรรมการผู้มีอำนาจลงนามของบริษัทจำนวน 3 ท่าน
เป็นผู้ถูกฟ้องคดี โดยกล่าวหาว่าในระหว่างวันที่ 3 พฤษภาคม 2547 จนถึงวันที่ 27 กรกฎาคม
2550 ผู้ถูกฟ้องคดีได้ร่วมกันไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่ ซึ่งสั่งตามมาตรา 37
วรรคหนึ่งของพระราชบัญญัติโรงงาน พ.ศ. 2535
ให้ผู้ถูกฟ้องคดีระงับการนำกากอุตสาหกรรมเข้ามาฝังกลบในพื้นที่เขตตำบลห้วยแห้ง อำเภอแก่งคอย
และตำบลกุดนกเปล้า ตำบลหนองปลาไหล อำเภอเมือง จังหวัดสระบุรี
ซึ่งการฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามคำสั่งดังกล่าว ทำให้เกิดกลิ่นเหม็น น้ำเน่าเสีย
ก่อให้เกิดอันตรายความเสียหายและความเดือดร้อนแก่โจทก์ที่พักอาศัยอยู่ใกล้ชิดหรือติดต่อกับพื้นที่ที่ผู้ถูกฟ้องคดีนำกากอุตสาหกรรมเข้ามาฝังกลบ
ทั้งนี้ เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2551 ศาลจังหวัดสระบุรีได้รับคำฟ้องของผู้ฟ้องคดีไว้แล้ว
และกำหนดนัดพร้อมเพื่อสอบคำให้การและสืบพยานโจทก์ในวันที่ 4 เมษายน 2551 ต่อไป

ดังนั้น
คดีดังกล่าวจึงอาจเป็นความเสี่ยงต่อบริษัทเกี่ยวกับความสามารถในการดำเนินงานของบริษัทในอนาคต
เนื่องจากหากศาลพิจารณาและพิพากษาว่าบริษัทหรือกรรมการบริษัทมีความผิดตามมูลฟ้อง
จะทำให้บริษัทหรือกรรมการบริษัทต้องรับโทษตามมาตรา 57 แห่งพระราชบัญญัติโรงงาน กล่าวคือ
จำคุกไม่เกิน 1 ปี หรือปรับเงินไม่เกิน 100,000 บาท หรือทั้งจำคุกและปรับเงิน
และปรับเงินอีกวันละไม่เกิน 5,000 บาท ตลอดระยะเวลาที่ยังฝ่าฝืนหรือยังไม่ปฏิบัติให้ถูกต้อง
อย่างไรก็ตาม บริษัทมีความมั่นใจว่าจะสามารถชี้แจงและแสดงหลักฐานให้ศาลพิจารณาได้ว่า
บริษัทและกรรมการของบริษัทไม่ได้ฝ่าฝืนคำสั่งตามที่กล่าวหาในคำฟ้องแต่ประการใด
เนื่องจากตลอดระยะเวลาดำเนินงานที่ผ่านมา
บริษัทได้ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติโรงงาน พ.ศ. 2535
ซึ่งมีอำนาจหน้าที่ในการกำกับดูแลโรงงานอย่างเคร่งครัดมาโดยตลอด
โดยมีการรายงานผลการดำเนินงานของบริษัทเป็นประจำและสม่ำเสมอตามระยะเวลาที่กฎหมายกำหนด
และไม่เคยปรากฏว่า บริษัทได้รับแจ้งจากพนักงานเจ้าหน้าที่ว่า
บริษัทไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่ดังที่โจทก์กล่าวอ้างแต่อย่างใด อย่างไรก็ตาม
หากศาลไม่ได้พิจารณาหรือพิพากษาไปในทางที่บริษัทคาดหวัง
ที่ปรึกษากฎหมายของบริษัทได้ประเมินผลกระทบดังกล่าวและมีความเห็นไว้เมื่อวันที่ 11 กันยายน
2550 ว่า หากผลคดีนี้ถึงที่สุดว่าบริษัทหรือกรรมการบริษัทได้กระทำผิดตามคำฟ้อง
ผลทางคดีโดยหลักแล้ว มีเพียงการเสียค่าปรับตามที่เปรียบเทียบภายใน 30
วันนับแต่วันที่มีการเปรียบเทียบปรับ
และให้ถือว่าคดีเลิกกันตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (พระราชบัญญัติโรงงาน
พ.ศ.2535 มาตรา 65 ประกอบกับประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 37(4))

2.  ความเสี่ยงจากผลกระทบทางด้านสิ่งแวดล้อม

ในการดำเนินธุรกิจบริหารและจัดการสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วทั้งที่ไม่อันตรายและที่เป็นอันตราย
มีความเสี่ยงต่อการก่อให้เกิดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมที่มีต่อชุมชนใกล้เคียง
ซึ่งบริษัทได้ตระหนักถึงความเสี่ยงทางด้านนี้เป็นอย่างยิ่ง
เนื่องจากหากเกิดความเสียหายหรือมีผลกระทบทางด้านสิ่งแวดล้อม
อันเป็นผลมาจากการดำเนินการบริหารจัดการสิ่งปฏิกูลฯ ของบริษัท
บริษัทจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบโดยดำเนินการแก้ไขและจัดการกับปัญหาดังกล่าว
รวมทั้งอาจถูกร้องเรียนจากผู้ที่ได้รับความเสียหาย
ซึ่งอาจมีผลทำให้บริษัทต้องชดใช้ค่าเสียหายที่อาจเกิดขึ้น
และ/หรือต้องหยุดการให้บริการจนกว่าบริษัทจะสามารถแก้ไขในเรื่องที่ถูกร้องเรียนได้
ซึ่งจะมีผลกระทบต่อรายได้ของบริษัท ด้วยเหตุนี้ บริษัทจึงได้กำหนดแนวทางในการดำเนินงานต่างๆ
และมีการควบคุมมาตรฐานสิ่งแวดล้อมตามที่หน่วยงานราชการกำหนด
เพื่อไม่ให้เกิดผลกระทบด้านมลภาวะต่อชุมชน และควบคุมปัญหาและลดความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นได้
ดังนี้

1)  จัดตั้งพื้นที่โครงการ ตามข้อกำหนดของกรมควบควบคุมมลพิษ
    กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม และกรมโรงงานอุตสาหกรรม
    กระทรวงอุตสาหกรรม และตามพระราชบัญญัติการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติของสหรัฐอเมริกา
    (Resources Conservation and Recovery Act : EPA)

2)  กำหนดนโยบายและคู่มือปฏิบัติงานที่ชัดเจน
    เพื่อให้พนักงานใช้เป็นแนวทางปฏิบัติให้สอดคล้องตามมาตรการลดผลกระทบสิ่งแวดล้อมตามที่กำหนดไว้ในรายงานการศึกษาผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม

3)  กำกับดูแลการดำเนินงานให้เป็นไปตามกฎหมายและนโยบายของบริษัท
    โดยจัดตั้งหน่วยงานฝ่ายวิศวกรรมและสิ่งแวดล้อมคอยตรวจสอบและติดตามผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมอย่างต่อเนื่อง
    และให้หน่วยงานภายนอกอิสระเข้าตรวจสอบเป็นประจำทุก 6 เดือน ทั้งนี้
    บริษัทได้รับการรับรองมาตรฐานด้านการจัดการคุณภาพ ISO 9001:2000
    และมาตรฐานด้านการจัดการสิ่งแวดล้อม ISO 14001:2004 จาก SGS (Thailand)
    Limited

4)  พัฒนาความรู้ความสามารถของบุคลากรอย่างต่อเนื่อง เช่น การฝึกอบรม
    และการเข้าสัมนาในเรื่องที่เกี่ยวข้อง เป็นต้น

อย่างไรก็ตาม ในการประกอบธุรกิจที่ผ่านมา บริษัทได้รับข้อร้องเรียนจากประชาชน
และได้รับหนังสือแจ้งจากหน่วยงานที่ควบคุมดูแล เช่น สำนักงานอุตสาหกรรมจังหวัดสระบุรี
และกรมโรงงานอุตสาหกรรม เป็นต้น แจ้งให้บริษัทดำเนินการแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับกลิ่น
และการป้องกันการรั่วไหลของมลพิษไปยังพื้นที่ภายนอก
ซึ่งอาจก่อให้เกิดอันตรายหรือความเดือดร้อนแก่บุคคลที่อยู่ใกล้เคียงได้ ทั้งนี้
จากการตรวจสอบของบริษัทพบว่า มีการเกิดปัญหาเกี่ยวกับกลิ่นบ้าง ในบางครั้ง
โดยส่วนใหญ่กลิ่นดังกล่าวเกิดจากการแพร่กระจายของก๊าซซึ่งเกิดจากปฏิกิริยาธรรมชาติภายในหลุมฝังกลบ
นอกจากนี้ ในช่วงหน้าฝนจะมีน้ำฝนเติมลงไปในบ่อฝังกลบ ทำให้มีปริมาณน้ำชะกากมากกว่าปกติ
ซึ่งอาจจะทำให้มีกลิ่นออกไปในบริเวณใกล้เคียงบ้าง ดังนั้น โดยปกติ
บริษัทจะพยายามป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาดังกล่าว
โดยการปิดคลุมผิวหน้าบ่อฝังกลบด้วยดินและแผ่นพลาสติกอย่างมิดชิด
และใช้สารเคมีฉีดพ่นร่วมกับการโรยปูนขาวบนกองสิ่งปฏิกูลฯ
เพื่อป้องกันกลิ่นที่เกิดจากบ่อฝังกลบภายหลังจากการปฏิบัติงานเสร็จเรียบร้อยในแต่ละวัน
และเมื่อพบปัญหาหรือได้รับการร้องเรียนดังกล่าว บริษัทได้รีบดำเนินการปรับปรุงแก้ไข
รวมทั้งชี้แจงข้อร้องเรียนนั้นๆ โดยไม่ชักช้า เพื่อลดผลกระทบทางด้านสิ่งแวดล้อมให้เหลือน้อยที่สุด
ทั้งนี้ ที่ผ่านมาบริษัทไม่เคยมีการจ่ายค่าเสียหายทางด้านผลกระทบของสิ่งแวดล้อมต่อชุมชน
อย่างไรก็ตาม เพื่อให้บริษัทและชุมชนอยู่ร่วมกันอย่างสมานฉันท์
บริษัทได้จัดตั้งกองทุนพัฒนาชุมชนเพื่อสิ่งแวดล้อม โครงการศูนย์บริหารและจัดการฯ ในปี 2546
โดยได้นำเงินเข้ากองทุนเพื่อเป็นทุนเริ่มต้นจำนวน 500,000 บาท
และจะนำเงินเพิ่มเข้ากองทุนอีกจากการให้บริการแก่ลูกค้าในส่วนของการรับฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ
ที่เป็นอันตรายในอัตราตันละ 10 บาท
และบริษัทมีนโยบายที่จะนำเงินเข้ากองทุนไปตลอดระยะเวลาที่บริษัทเปิดให้บริการ
โดยที่บริษัทยังเป็นผู้บริหารกองทุนเพียงผู้เดียว แต่หากได้มีการจัดตั้งคณะทำงานเฉพาะกิจ
ซึ่งประกอบด้วยตัวแทนจากหน่วยงานภาครัฐ
ตัวแทนจากชุมชนในบริเวณใกล้เคียงศูนย์บริหารและจัดการฯ และตัวแทนของบริษัท
เพื่อทำหน้าที่ติดตาม ดูแล และตรวจสอบขั้นตอนการดำเนินงานของบริษัท
เพื่อให้เกิดการมีส่วนร่วมของประชาชน และมีความโปร่งใสและเป็นธรรมแล้ว
บริษัทจะมอบหมายให้คณะทำงานนี้เป็นผู้บริหารกองทุนแทน
ปัจจุบันอยู่ในระหว่างการพิจารณาแต่งตั้งโดยหน่วยงานภาครัฐที่เกี่ยวข้อง

1.  ความเสี่ยงจากข้อจำกัดทางด้านการจัดหาที่ดินเพิ่มเติม

เนื่องจากการดำเนินธุรกิจของบริษัทจำเป็นที่จะต้องใช้ที่ดินเพื่อจัดการกับสิ่งปฏิกูลฯ
โดยที่ดินในศูนย์บริหารและจัดการฯ สามารถรองรับสิ่งปฏิกูลฯ ได้ประมาณ 2.34 ล้านตัน
สำหรับสิ่งปฏิกูลฯ ที่ไม่อันตราย และประมาณ 1.63 ล้านตัน สำหรับสิ่งปฏิกูลฯ ที่เป็นอันตราย
ทำให้บริษัทอาจมีความเสี่ยงในการจัดหาที่ดินเพื่อให้บริการเพิ่มเติมเมื่อที่ดินที่มีอยู่ปัจจุบันของบริษัทได้ถูกฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ
ทั้งหมดแล้ว อย่างไรก็ตาม ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 บริษัทยังคงมีที่ดินและหลุมฝังกลบ
ที่สามารถรองรับสิ่งปฏิกูลฯ ได้ประมาณ 1.63 ล้านตัน สำหรับสิ่งปฏิกูลฯ ที่ไม่อันตราย และประมาณ
1.44 ล้านตัน สำหรับ สิ่งปฏิกูลฯ ที่เป็นอันตราย
ซึ่งหากคำนวณตามประมาณการของบริษัทที่จะสามารถให้บริการฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ ประมาณปีละ 0.15
ล้านตัน สำหรับสิ่งปฏิกูลฯ ที่ไม่อันตราย และประมาณปีละ 0.12 ล้านตัน สำหรับสิ่งปฏิกูลฯ
ที่เป็นอันตราย จะทำให้บริษัทมีที่ดินที่เพียงพอสำหรับใช้ในการจัดการสิ่งปฏิกูลฯ ที่ไม่อันตรายประมาณ
11 ปี และสำหรับสิ่งปฏิกูลฯ ที่เป็นอันตรายประมาณ 12 ปี
ซึ่งเป็นระยะเวลาที่เพียงพอในการสรรหาพื้นที่ที่เหมาะสมเพื่อใช้ในการขยายธุรกิจของบริษัทต่อไป
อย่างไรก็ตาม หากความสามารถในการให้บริการฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ
ของบริษัทเปลี่ยนแปลงไปจากประมาณการที่กำหนดข้างต้น
จะส่งผลกระทบต่อระยะเวลาและความเพียงพอของที่ดินที่มีอยู่สำหรับใช้ในการฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ

2.  ความเสี่ยงจากจากอุบัติเหตุระหว่างการขนส่ง

ในขั้นตอนของการรับสิ่งปฏิกูลฯ จากโรงงานของลูกค้า
มาบำบัดและฝังกลบภายในศูนย์บริหารและจัดการฯ ของบริษัท บริษัทได้มอบหมายให้บริษัท เบตเตอร์
เวิลด์ ทรานสปอร์ต จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทย่อย
เป็นผู้บริหารและจัดการเกี่ยวกับการให้บริการรถขนส่งของตนเองและของบริษัท
รวมทั้งจัดหาและว่าจ้างผู้ประกอบการขนส่งภายนอกเพิ่มเติมที่มีทั้งในรูปของนิติบุคคลและบุคคลธรรมดา
ซึ่งอาศัยอยู่ในบริเวณใกล้เคียงกับศูนย์บริหารและจัดการฯ ของบริษัท
โดยบริษัทไม่ได้พึ่งพิงผู้ประกอบการขนส่งภายนอกรายใดรายหนึ่งเป็นพิเศษ
แต่จะกระจายและมอบหมายงานให้แก่ผู้ประกอบการขนส่งภายนอกทุกๆ รายที่มีผลการปฏิบัติงานดี
เพื่อให้เกิดความเสมอภาคและรักษาความสัมพันธ์ทางธุรกิจระหว่างกัน ทั้งนี้ บริษัท/บริษัทย่อย
หรือผู้ประกอบการขนส่งภายนอกในฐานะเป็นผู้ให้บริการด้านการขนส่งสิ่งปฏิกูลฯ
จะต้องเป็นผู้รับผิดชอบต่อความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นร่วมกับลูกค้าตามที่ประกาศกระทรวงอุตสาหกรรมกำหนด
ตั้งแต่เมื่อได้รับมอบสิ่งปฏิกูลฯ จากโรงงานของลูกค้าจนสิ้นสุดการขนส่งที่ศูนย์บริหารและจัดการฯ
ของบริษัท (โดยบริษัทในฐานะเป็นผู้ให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ จะรับผิดชอบต่อสิ่งปฏิกูลฯ
เมื่อได้รับดำเนินการโดยการลงลายมือชื่อในใบกำกับการขนส่งเมื่อมาถึงศูนย์บริหารและจัดการฯ
ของบริษัทแล้ว) ดังนั้น ในระหว่างการขนส่ง บริษัทจำเป็นที่จะต้องควบคุมไม่ให้สิ่งปฏิกูลฯ
ส่งผลกระทบต่อประชาชนและสิ่งแวดล้อม โดยบริษัทมีแนวทางต่างๆ ในการลดความเสี่ยงดังกล่าว
ตั้งแต่การคัดเลือกพนักงานขับรถ หรือจัดจ้างบริษัทขนส่งที่มีความเชี่ยวชาญในเส้นทางของลูกค้า
รวมทั้งการให้ความรู้ถึงความสำคัญของขั้นตอนการเคลื่อนย้ายและขนส่งสิ่งปฏิกูลฯ
เพื่อให้มีความตระหนักถึงผลกระทบที่อาจจะเกิดขึ้น รวมถึงการกำหนดสิ่งจูงใจต่างๆ
เพื่อรักษาคุณภาพการปฏิบัติงานดังกล่าวอีกด้วย นอกจากนี้
ในสัญญาว่าจ้างผู้ประกอบการขนส่งภายนอก
บริษัทได้กำหนดเงื่อนไขให้ผู้ประกอบการขนส่งภายนอกปฏิบัติตามกฎหมาย ข้อบังคับ
และระเบียบของหน่วยงานราชการทั้งที่มีอยู่แล้วตลอดจนที่จะมีขึ้นต่อไปทุกประการ
รวมทั้งจะต้องใช้ความระมัดระวังป้องกันไม่ให้เกิดความเสียหายจากการรับจ้างขนย้ายสิ่งปฏิกูลฯ
ดังกล่าว และหากเกิดความเสียหายขึ้น
ผู้ประกอบการขนส่งภายนอกจะต้องรับผิดชอบและชดใช้ค่าเสียหายดังกล่าวทั้งหมด แต่เพียงผู้เดียว
ทั้งนี้ ในเบื้องต้นกรณีที่เกิดเหตุร้ายแรงระหว่างขนส่ง
บริษัทมีหน่วยฉุกเฉินที่จะคอยให้คำแนะนำและความช่วยเหลือต่างๆ แก่ผู้ขับรถ
เพื่อช่วยบรรเทาผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นให้เหลือน้อยที่สุด
ซึ่งการประกอบธุรกิจในช่วงที่ผ่านมาตั้งแต่บริษัทเปิดดำเนินการจนถึงปัจจุบัน
บริษัทไม่เคยประสบปัญหาทางด้านอุบัติเหตุหรือการแพร่กระจายของสิ่งปฏิกูลฯ ระหว่างขนส่ง

3.  ความเสี่ยงในการจัดหาลูกค้า

จากการประกอบธุรกิจที่ผ่านมา บริษัทมีจำนวนลูกค้าที่ใช้บริการของบริษัทรวมประมาณ 1,000
รายในแต่ละปี โดยบริษัทไม่เคยมีการพึ่งพิงลูกค้ารายใดรายหนึ่งเป็นพิเศษ ซึ่งโดยปกติ
ลูกค้าจะใช้วิธีแจ้งยืนยันการให้บริการผ่านใบเสนอราคาของบริษัทเป็นครั้งคราวไป
เนื่องจากลูกค้าส่วนใหญ่ไม่ต้องการผูกมัดทำเป็นสัญญาระยะยาว
ทำให้บริษัทมีความเสี่ยงที่ลูกค้าจะไม่กลับมาใช้บริการกับบริษัทอีก
บริษัทตระหนักถึงความเสี่ยงดังกล่าวนี้
และได้พยายามส่งเสริมและชักชวนให้ลูกค้าทำสัญญาระยะยาวกับบริษัทมาโดยตลอด
ซึ่งโดยทั่วไปสัญญาจะมีกำหนดระยะเวลาประมาณ 1 ปี
โดยในปัจจุบันบริษัทมีลูกค้าที่ทำสัญญาแล้วคิดเป็นประมาณร้อยละ 20
ของจำนวนลูกค้าที่ใช้บริการทั้งหมด อย่างไรก็ตาม
กรมโรงงานอุตสาหกรรมมีข้อกำหนดให้ผู้ประกอบการที่มีสิ่งปฏิกูลฯ
ต้องขึ้นทะเบียนกับกรมโรงงานอุตสาหกรรมเป็นประจำทุกปี
และต้องแจ้งรายชื่อผู้ให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ ของตนเอง ดังนั้น
จึงเปรียบเสมือนว่าลูกค้าได้ทำสัญญาอย่างไม่เป็นทางการเป็นระยะเวลา 1
ปีกับบริษัทผ่านการขึ้นทะเบียนกับกรมโรงงานอุตสาหกรรม ทั้งนี้
หากลูกค้าต้องการเปลี่ยนผู้ให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ ใหม่
สามารถดำเนินการขึ้นทะเบียนและทำเรื่องแจ้งขอเปลี่ยนรายชื่อผู้ให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ ใหม่ได้

นอกจากนี้ บริษัทพยายามลดความเสี่ยงดังกล่าว
โดยมุ่งเน้นการให้บริการที่ครบวงจรและมีคุณภาพได้มาตรฐานในระดับสากลในราคาที่เหมาะสมและแข่งขันได้
เพื่อสร้างความพึงพอใจให้แก่ลูกค้า
ซึ่งจะเป็นสิ่งที่ทำให้ลูกค้ากลับมาใช้บริการของบริษัทอย่างต่อเนื่อง
รวมทั้งบริษัทมีฝ่ายบริหารการตลาดที่จะทำการคัดเลือกรายชื่อลูกค้าหรือโรงงานอุตสาหกรรมเป้าหมาย
หรือติดต่อผ่านหน่วยงานราชการ เพื่อที่จะเข้าไปแนะนำบริการของบริษัทต่อลูกค้าโดยตรง
หรือจัดทำประชาสัมพันธ์นอกสถานที่ เพื่อเป็นการขยายฐานลูกค้า ทำให้ในช่วงที่ผ่านมา
บริษัทไม่เคยประสบปัญหาทางด้านการจัดหาลูกค้า
และมีรายได้จากการให้บริการเพิ่มขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง