7. ข้อพิพาททางกฎหมาย 

ปัจจุบันบริษัทหรือบริษัทย่อยมีคดีข้อพิพาทที่ยังไม่สิ้นสุด ดังต่อไปนี้

7.1 คดีระหว่าง บ. เวิลด์ อินเตอร์เทรด คอร์ปอเรชั่น กับ บมจ. ดุสิตธานี

สืบเนื่องจากที่ บมจ. ดุสิตธานีได้ซื้ออาคารโรงแรมแกรนด์ พาเลสจากบ. เวิลด์ อินเตอร์เทรด
คอร์ปอเรชั่น (“เวิลด์ อินเตอร์เทรด”) ซึ่งอาคารดังกล่าวตั้งอยู่บนที่ดินของ บ. สิริพัทยาโดย
เวิลด์ อินเตอร์ เทรด
ได้ยกเลิกสัญญาเช่ากับเจ้าของที่ดินและบริษัทได้เข้าไปทำสัญญาเช่าฉบับใหม่มีอายุ 30 ปี ตั้งแต่วันที่
1 ตุลาคม 2530 ถึง 30 กันยายน 2560
โดยรับเงื่อนไขของผู้เช่าเดิมว่าหากสัญญาเช่าสิ้นสุดลงจะต้องโอนกรรมสิทธิ์ในอาคารและอุปกรณ์ควบให้เจ้าของที่ดิน

หลังจากที่บริษัทได้ปิดโรงแรมเดิม
และทำการปรับปรุงตกแต่งโรงแรมใหม่ทั้งหมดและเปิดดำเนินการกิจการใหม่ในปี 2531
โดยใช้ชื่อโรงแรมดุสิต รีสอร์ท พัทยา ในปี 2541 นายธเนศ เตลาน กรรมการ ในเวิลด์
อินเตอร์เทรด ได้ยื่นฟ้องบริษัทเรียกร้องค่าเสียหายด้วยทุนทรัพย์ 1,045.86 ล้านบาท
ต่อมาเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม 2543 ศาลแพ่งพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์โดยวินิจฉัยว่า
ด้วยการซื้อขายอาคารโรงแรมพิพาทตามสัญญาซื้อขายคู่สัญญามิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามที่ตกลงกันไว้ในสัญญาซื้อขาย
สัญญาดังกล่าวจึงตกเป็นโมฆะ

หลังจากนั้น เวิลด์ อินเตอร์เทรด ได้นำคำพิพากษาของศาลแพ่ง ยื่นต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์
“จพท” อ้างว่าอาคารยังเป็นกรรมสิทธิ์ของตน และ จพท จึงเข้าปิดหมายยึดทรัพย์อาคารโรงแรม
บริษัทจึงได้ชำระหนี้จำนวน 44.25 ล้านบาทต่อ จพท แทน เวิลด์ อินเตอร์เทรด และตั้ง เวิลด์
อินเตอร์เทรด เป็นลูกหนี้และมีหนังสือทวงถามให้ เวิลด์ อินเตอร์เทรด แต่เวิลด์ อินเตอร์เทรด
ไม่ได้ชำระหนี้ดังกล่าวแต่ประการใด ดังนั้นในวันที่ 19 ธันวาคม 2544 บริษัทจึงได้ยื่นฟ้อง เวิลด์
อินเตอร์เทรด ต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้ในจำนวนทุนทรัพย์ 45.78 ล้านบาท
พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของเงินต้น 44.25 ล้านบาท นับตั้งแต่วันที่ 20 ธันวาคม
2544 จนกว่าจะชำระให้แก่บริษัทครบถ้วน

แต่เวิลด์ อินเตอร์เทรด กลับยื่นฟ้องบริษัท ต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้ เพื่อเรียกทรัพย์สินคืน
(อาคารโรงแรมดุสิต รีสอร์ท พัทยา) และเรียกค่าเสียหายจากการละเมิด
โดยมีทุนทรัพย์ในการฟ้องคดีเป็นจำนวนเงิน 2,760 ล้านบาท แต่ศาลยกฟ้อง เนื่องจาก
บริษัทเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ติดต่อกันเกินกว่า 10 ปี

เวิลด์ อินเตอร์เทรดได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาลขอทุเลาการบังคับคดี แต่บริษัทได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์

ในวันที่ 30 มกราคม 2549 ศาลแพ่งกรุงเทพใต้ได้นัดฟังคำสั่งศาลอุทธรณ์
เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์แถลงว่าไม่ประสงค์จะดำเนินคดีแทนเวิลด์ อินเตอร์เทรด
จึงขอให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบคดีของศาลอุทธรณ์ ซึ่งต่อมาในวันที่ 2 สิงหาคม 2549
ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งให้จำหน่ายคดีดังกล่าวออกจากสารบบความของศาลอุทธรณ์

เมื่อวันที่ 3 เมษายน 2550 ศาลอุทธรณ์ได้พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ ยกฟ้องโจทก์ เวิลด์
อินเตอร์เทรด และให้ บริษัทเป็นเจ้าของอาคารโรงแรมดุสิต รีสอร์ท พัทยาโดยสมบูรณ์

เวิลด์ อินเตอร์เทรด ได้ยื่นฏีกาเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม 2550
ซึ่งทางบริษัทได้มอบหมายให้สำนักกฏหมาย คนึง แอนด์ พาร์ทเนอร์ เป็นผู้รับผิดชอบ
ซึ่งได้มีการร่างและส่งคำแก้ฏีกาแล้วเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2550
ปัจจุบันอยู่ในระหว่างการรอพิจารณาของศาลฏีกา

ทั้งนี้ บริษัทได้ตั้งสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสำหรับการชำระหนี้แทนไปแล้วจำนวน 44.25 ล้านบาท

7.2 คดีข้อพิพาทระหว่างบมจ. ดุสิตธานี (ผู้ร้อง) กับ บ. พรีเมียร์ รีสอร์ท กระบี่ (คู่พิพาท)

สืบเนื่องจากที่บ. พรีเมียร์ รีสอร์ท กระบี่ (“พรีเมียร์ รีสอร์ท”)
ได้ยกเลิกสัญญารับจ้างบริหารโรงแรมที่ได้ทำไว้กับบริษัทก่อนกำหนดที่สัญญาสิ้นสุด
และไม่ได้ชำระเงินชดเชยตามที่กำหนดไว้ในสัญญา บริษัทจึงยื่นฟ้องต่อพรีเมียร์ รีสอร์ท ในวันที่ 26
มิถุนายน 2546 อนุญาโตตุลาการได้วินิจฉัยชี้ขาดโดยให้พรีเมียร์ รีสอร์ท
ชำระเงินให้แก่บริษัทจำนวน 2.74 ล้านบาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี
โดยภายหลังได้มีการฟ้องแย้งและยื่นฟ้องคัดค้านจากคู่กรณีทั้งสองฝ่าย
ซึ่งขณะนี้คดีดังกล่าวอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์

7.3 คดีข้อพิพาทระหว่าง บมจ. รอยัลปริ๊นเซส กับ บ. เอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้

สืบเนื่องจากการที่บ. เอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้ (เอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้)
ทำสัญญาขอใช้สิทธิเครื่องหมายบริการคำว่า “ธานี” ซึ่งบริษัทเป็นเจ้าของอยู่ โดยตกลงกันว่าเอ็ม
เค พร็อพเพอร์ตี้ ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมการใช้สิทธิ และค่าสมาชิกประจำปีให้กับบริษัท
แต่ปรากฎต่อมาว่า เอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้ ได้ค้างชำระค่าสมาชิกอยู่เป็นจำนวน 1.3 ล้านบาท
(รวมภาษีมูลค่าเพิ่มแล้ว)

ต่อมา ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศกลาง มีคำพิพากษาให้เอ็ม เค
พร็อพเพอร์ตี้ ชำระงินจำนวน 1.3 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 15 ให้แก่บริษัท แต่เอ็ม เค
พร็อพเพอร์ตี้ได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาต่อศาลฎีกาและขอให้ศาลฎีกามีคำสั่งจำหน่ายคดี
และให้คู่สัญญาไปดำเนินการทางอนุญาโตตุลาการก่อน

บริษัทจึงได้ยื่นคำร้องเสนอข้อพิพาทต่อสำนักงานสภาอนุญาโตตุลาการ สภาหอการค้าแห่งประเทศไทย
ให้เอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้ชำระเงินจำนวน 2.75 ล้านบาท (รวมดอกเบี้ยจนถึงวันยื่นคำร้อง)
แก่บริษัท

คณะอนุญาโตตุลาการสั่งพักกระบวนพิจารณาเอาไว้ชั่วคราว
เพื่อบริษัทจะได้นำข้อพิพาทไปฟ้องคดีล้มละลาย
และเมื่อข้อพิพาทเข้าสู่กระบวนการของคดีล้มละลายแล้ว
บริษัทจะแถลงให้เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์เข้าสู่กระบวนการในชั้นอนุญาโตตุลาการเพื่อให้มีการชี้ขาดต่อไป

ในวันที่ 25 กันยายน 2549 บริษัทได้ยื่นฟ้องล้มละลายเอ็ม เค พร็อพเพอร์ตี้ ต่อศาลล้มละลายกลาง
โดยศาลล้มละลายกลางได้ทำการพิจารณาคดีและได้มีการนัดเพื่อฟังคำพิพากษาในวันที่ 19 กุมภาพันธ์
2551 นี้

7.4 ข้อพิพาทระหว่าง บ. ดุสิต โฮเต็ล แอนด์ รีสอร์ท กับ นายจีระพันธ์ กิติบุตร กับพวก

เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2547 บ. ดุสิต โฮเต็ล แอนด์ รีสอร์ทได้ยื่นฟ้อง นายจีระพันธ์
กิติบุตรกับพวกเป็นจำเลยต่อศาลจังหวัดเชียงใหม่ในข้อหาผิดสัญญาและเรียกค่าเสียหายจากกรณีที่มีข้อตกลงเรื่องการขายที่โดยปลอดภาระผูกพันแต่ปรากฏว่าที่ดินที่ขายติดภาระจำยอม
ด้วยทุนทรัพย์ฟ้องจำนวน 40.18 ล้านบาท
และศาลได้ทำการไกล่เกลี่ยคู่ความแต่ไม่สามารถตกลงกันได้
จึงกำหนดนัดสืบพยานโจทก์และพยานจำเลยในวันที่ 7 8 และ 9 พฤศจิกายน 2550

เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 2550 ศาลจังหวัดเชียงใหม่ได้มีคำสั่งยกฟ้องบริษัท ซึ่ง
ขณะนี้คดีอยู่ในระหว่างการยื่นอุทธรณ์

7.5 คดีความของ Philippine Hoteliers, Inc.

สำหรับบริษัทย่อยที่ประเทศฟิลิปปินส์ คือ Philippine Hoteliers, Inc.
ซึ่งบริษัทเป็นผู้ถือหุ้นทางอ้อม ณ วันที่ 31ธันวาคม 2548 มีการฟ้องเรียกค่าเสียหาย
และภาระหนี้สินที่อาจเกิดขึ้นจากการดำเนินงานของบริษัท ซึ่งไม่มีผลกระทบต่องบการเงินนี้ เช่น
ข้อพิพาทเรื่องแรงงาน กับ NLRC-NCR นอกจากนี้ บริษัทย่อยได้ถูกประเมินภาษีสำหรับปี 2541 กับ
Bureau of Internal Revenue (BIR) เป็นจำนวนเงิน 21,817,405 เปโซ
บริษัทย่อยดังกล่าวได้โต้แย้งและฝ่ายบริหารของบริษัทย่อยมีความเห็นว่า
ค่าใช้จ่ายจากภาระหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นดังกล่าว (ถ้ามี)
จะไม่มีสาระสำคัญและไม่มีผลกระทบต่องบการเงินจึงมิได้มีการตั้งสำรองดังกล่าวในงบการเงิน
ปัจจุบันคดีที่เกี่ยวกับศาลภาษีอากรยังคงอยู่ในระหว่างการรอพิจารณาของศาลภาษีอากรแผนกคดีอุทธรณ์ประเทศฟิลิปปินส์

7. 6 คดีความอื่น ๆ

นอกจากนี้ บมจ. ดุสิตธานี และบริษัทย่อย
ได้ยื่นฟ้องและดำเนินคดีต่อลูกหนี้บางรายที่ค้างชำระค่าบริการห้องพักและอาหาร อย่างไรก็ตาม
ทุนทรัพย์ที่ฟ้องในแต่ละคดีนั้นเป็นจำนวนที่ไม่สูงนักและมีทุนทรัพย์ไม่เกินร้อยละ 5
ของส่วนของผู้ถือหุ้นของบริษัท ซึ่งไม่ได้เป็นสาระสำคัญสมควรแก่การรายงาน