2. ปัจจัยความเสี่ยง

ความเสี่ยงที่ระบุไว้ในเอกสารฉบับนี้
อ้างอิงจากข้อมูลปัจจุบันและการคาดการณ์อนาคตเท่าที่สามารถระบุได้
ซึ่งปัจจัยความเสี่ยงที่มีนัยสำคัญบางประการ
อาจมีผลกระทบต่อมูลค่าหุ้นของบริษัทและในอนาคตอาจมีปัจจัยความเสี่ยงอื่นที่มีผลกระทบต่อธุรกิจ
รายได้ และผลการดำเนินงานของบริษัทได้
นอกจากนี้ข้อความในลักษณะการคาดการณ์ที่ปรากฎในแบบแสดงรายการข้อมูลฉบับนี้เช่นการใช้ถ้อยคำว่า
“เชื่อว่า” “คาดการณ์ว่า” “ประมาณ” “คาดหมาย” “มีแผนจะ” หรือ “ตั้งใจ” เป็นต้น
หรือการคาดการณ์เกี่ยวกับผลประกอบการ ธุรกิจ การขยายธุรกิจ
การเปลี่ยนแปลงของกฎหมายที่เกี่ยวข้องในการประกอบธุรกิจของบริษัท นโยบายของรัฐ และอื่นๆ
ซึ่งเป็นการคาดการณ์ถึงเหตุการณ์ในอนาคต ทั้งนี้ผลที่เกิดขึ้นจริง
อาจมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญจากการคาดการณ์หรือคาดคะเนก็ได้

2.1 ความเสี่ยงในการดำเนินธุรกิจ

  2.1.1 ความเสี่ยงจากการพึ่งพาลูกค้ารายใหญ่และลูกค้าอุตสาหกรรมยานยนต์

  ปี 2555 ลูกค้าหลักของบริษัทยังคงอยู่ในอุตสาหกรรมหลัก 3 อุตสาหกรรม ได้แก่

  (1) อุตสาหกรรมยานยนต์ สัดส่วนร้อยละ 62

  (2) อุตสาหกรรมคอมเพรสเซอร์เครื่องปรับอากาศและเครื่องทำความเย็น สัดส่วนร้อยละ 11

  (3) อุตสาหกรรมกล้องถ่ายภาพดิจิตอล สัดส่วนร้อยละ 23

  โดยในปี 2553 - 2555
  บริษัทมีการพึ่งพารายได้จากลูกค้าในกลุ่มอุตสาหกรรมยานยนต์สูงถึงประมาณร้อยละ 60
  ของรายได้จากการขาย
  นอกจากนี้ในช่วงเวลาดังกล่าวบริษัทมีรายได้จากการขายให้กลุ่มลูกค้ารายใหญ่ 10
  รายแรกในสัดส่วนสูงถึงประมาณร้อยละ 77 - 80 ของรายได้จากการขายทั้งหมด
  ซึ่งเป็นความเสี่ยงต่อการผันผวนของรายได้จากกลุ่มลูกค้ารายใหญ่
  รวมถึงหากเกิดการถดถอยในอุตสาหกรรมยานยนต์ก็จะส่งผลกระทบต่อรายได้ของบริษัท

  อย่างไรก็ตาม
  บริษัทมีนโยบายที่จะกระจายแหล่งที่มาของรายได้ไม่ให้พึ่งพารายได้จากลูกค้ารายใดรายหนึ่งหรือลูกค้ากลุ่มใดกลุ่มหนึ่งมากเกินไป
  รวมถึงกระจายแหล่งที่มาของรายได้ไปยังอุตสาหกรรมอื่นนอกเหนือจากอุตสาหกรรมยานยนต์
  แต่เนื่องจากกลุ่มลูกค้ารายใหญ่ 10
  รายแรกส่วนใหญ่เป็นบริษัทขนาดใหญ่ที่มีรายได้จากการขายตั้งแต่ระดับพันล้านบาทจนถึงระดับหมื่นล้านบาทต่อปี
  ซึ่งมูลค่าชิ้นส่วนที่ลูกค้าดังกล่าวสั่งซื้อจากบริษัทนับเป็นสัดส่วนเพียงเล็กน้อยเมื่อเปรียบเทียบกับมูลค่าการสั่งซื้อสินค้าทั้งหมดของลูกค้าดังกล่าว
  แต่นับเป็นสัดส่วนมูลค่าการสั่งซื้อที่สูงสำหรับบริษัท ทั้งนี้ในปี 2555
  บริษัทไม่มีลูกค้ารายใดที่บริษัทจำหน่ายสินค้าให้เกินกว่าร้อยละ 20 ของรายได้รวม

  นอกจากนี้
  บริษัทยังมีความสามารถในการปรับเปลี่ยนการผลิตชิ้นส่วนสำหรับผลิตภัณฑ์หนึ่งไปยังอีกผลิตภัณฑ์หนึ่ง
  รวมถึงความสามารถในการหาตลาดใหม่และปรับเปลี่ยนการผลิตชิ้นส่วนสำหรับอุตสาหกรรมหนึ่งไปยังอีกอุตสาหกรรมหนึ่งได้เป็นอย่างดี
  จึงทำให้บริษัทสามารถปรับตัวได้ดีในกรณีที่ภาวะอุตสาหกรรมหนึ่งเกิดภาวะถดถอย ดังเช่น

-   ปี 2540 ภาวะอุตสาหกรรมยานยนต์ชะลอตัวลง
    บริษัทมุ่งเน้นการผลิตชิ้นส่วนสำหรับอุตสาหกรรมอุปกรณ์สำนักงานแทน ทั้งนี้
    เพื่อกระจายความเสี่ยงจากการผลิตสินค้าสำหรับกลุ่มธุรกิจเดียว ในปี 2541
    บริษัทจึงเริ่มผลิตผลิตภัณฑ์ให้แก่อุตสาหกรรมคอมเพรสเซอร์เครื่องปรับอากาศและเครื่องทำความเย็น
    และเมื่ออุตสาหกรรมยานยนต์เริ่มฟื้นตัว ในปี 2547
    บริษัทกลับมามุ่งเน้นการผลิตในอุตสาหกรรมยานยนต์อีกครั้งหนึ่ง

-   ต่อมาปี 2549
    เมื่อภาวะอุตสาหกรรมอุปกรณ์สำนักงานมีการแข่งขันกันอย่างรุนแรงจนทำให้กำไรต่อหน่วยลดลงอย่างต่อเนื่อง
    บริษัทจึงปรับเปลี่ยนการผลิตบางส่วนไปสู่อุตสาหกรรมคอมเพรสเซอร์เครื่องปรับอากาศและเครื่องทำความเย็น

-   ปี 2554
    มีปัญหาอุทกภัยในประเทศบริษัทสามารถปรับเปลี่ยนการผลิตชิ้นส่วนไปผลิตชิ้นส่วนในส่วนที่ได้รับผลกระทบน้อย
    ทำให้ยอดขายของบริษัทชะลอตัวน้อยกว่าอุตสาหกรรม

  จากที่กล่าวมาข้างต้น
  แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการปรับตัวของบริษัทได้อย่างรวดเร็วตามภาวะเศรษฐกิจที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา
  จึงทำให้บริษัทสามารถเติบโตได้อย่างต่อเนื่อง ทั้งนี้ในปี 2555
  บริษัทได้มีนโยบายที่จะกระจายแหล่งที่มาของรายได้ไปยังอุตสาหกรรม ชิ้นส่วนยานยนต์
  อิเล็กทรอนิกส์ คอมเพรสเซอร์ กล้องถ่ายภาพ เครื่องมือทางการแพทย์ และชิ้นส่วนอากาศยาน

โครงสร้างรายได้

[]

หมายเหตุ: ปี 2543 – 2547 รวมรายได้ของบริษัท เอเซีย ชาฟท์ จำกัด
ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของบริษัทในขณะนั้น

  2.1.2 ความเสี่ยงด้านราคาและการจัดหาวัตถุดิบ

  วัตถุดิบหลักที่ใช้ในการผลิตชิ้นส่วนของบริษัท ได้แก่ เหล็ก อลูมิเนียม และสแตนเลส
  ซึ่งวัตถุดิบดังกล่าวมีลักษณะเป็น Commodity Goods
  โดยราคาของวัตถุดิบดังกล่าวถูกกำหนดขึ้นโดยอุปสงค์และอุปทานของวัตถุดิบนั้นๆ
  ในตลาดโลกในแต่ละช่วงเวลา ซึ่งอยู่นอกเหนือการควบคุมของบริษัท

  ดังนั้นหากราคาของวัตถุดิบดังกล่าวปรับตัวเพิ่มสูงขึ้นก็จะส่งผลให้ผู้ผลิตในอุตสาหกรรมเดียวกับบริษัทได้รับผลกระทบจากต้นทุนการผลิตที่สูงขึ้น
  ทำให้กำไรของบริษัทลดลงตามไปด้วยเพราะต้องช่วยแบ่งเบาภาระร่วมกับลูกค้า

  แม้ว่าการเปลี่ยนแปลงของราคาวัตถุดิบหลักดังกล่าวจะอยู่นอกเหนือการควบคุมของบริษัทก็ตาม
  แต่บริษัทจัดให้มีการติดตามการเปลี่ยนแปลงของราคาวัตถุดิบในตลาดโลกอย่างใกล้ชิดโดยการจัดให้มีทีมงานเฉพาะคอยติดตามราคาวัตถุดิบ
  การวิเคราะห์แนวโน้มของราคาวัตถุดิบในแต่ละช่วงเวลา
  รวมถึงการประเมินความต้องการใช้วัตถุดิบของบริษัทในแต่ละช่วงเวลา
  เพื่อให้บริษัทสามารถบริหารการสั่งซื้อและระยะเวลาการส่งวัตถุดิบให้สอดคล้องกับแผนการผลิต
  และทำให้บริษัทไม่ต้องสต็อควัตถุดิบไว้มากเกินความจำเป็น
  นอกจากนี้ในกรณีที่ราคาวัตถุดิบปรับตัวสูงขึ้นมากอย่างมีนัยสำคัญ
  บริษัทก็จะเจรจากับลูกค้าเพื่อขอปรับราคาจำหน่ายชิ้นส่วนของบริษัท
  โดยปกติจะมีการรับภาระต้นทุนที่สูงขึ้นร่วมกัน โดยลูกค้าจะรับภาระเป็นส่วนใหญ่
  อย่างไรก็ตามในการเจรจาดังกล่าวจะมีความล่าช้า (lag time)
  เกิดขึ้นในขณะที่วัตถุดิบยังคงอยู่ภายใต้ความรับผิดชอบของบริษัท
  บริษัทจึงยังคงมีความเสี่ยงต่อการเปลี่ยนแปลงราคาของวัตถุดิบอยู่
  ในทางตรงกันข้ามหากวัตถุดิบมีราคาลดลง
  ลูกค้าก็จะขอเจรจากับบริษัทเพื่อขอปรับลดราคาจำหน่ายเช่นเดียวกัน
  จึงอาจทำให้บริษัทมีอัตรากำไรขั้นต้นเพิ่มขึ้นหรือลดลงจากระดับปกติในช่วงระยะเวลาหนึ่ง
  (ดูรายละเอียดเพิ่มเติมในส่วนที่ 1 ข้อ 4 นโยบายการกำหนดราคา)

  2.1.3 ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน

  วัตถุดิบหลักที่ใช้ในการผลิตชิ้นส่วนของบริษัท โดยส่วนใหญ่เป็นการสั่งซื้อในประเทศ
  เป็นการสั่งซื้อโดยตรงจากผู้จัดจำหน่าย หรือจากตัวแทนจำหน่ายในประเทศ
  ซึ่งกำหนดราคาขายเป็นสกุลเงินบาท
  จึงทำให้บริษัทมีความเสี่ยงจากการผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนค่อนข้างน้อย ปี 2555
  บริษัทมีความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนจากการนำเข้าวัตถุดิบจากต่างประเทศ
  เป็นจำนวนเงินรวมประมาณ 28.06 ล้านบาท คิดเป็นสัดส่วนประมาณร้อยละ 6.23
  ของมูลค่าการสั่งซื้อทั้งหมด แบ่งเป็นมูลค่าประมาณ 0.84 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ 1.84 ล้านเยน
  และ 0.05 ล้านดอลล่าร์สิงคโปร์ และปี 2555 บริษัทได้นำเข้าเครื่องจักรจากต่างประเทศ
  เป็นจำนวนรวมประมาณ 304.28 ล้านบาท คิดเป็นมูลค่าประมาณ 4.61 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
  299.67 ล้านเยน

  ในขณะที่รายได้จากการขายชิ้นส่วนต่างประเทศ บริษัทได้รับชำระค่าสินค้าบางส่วนเป็นเงินบาท
  และบางส่วนได้รับชำระเป็นเงินตราต่างประเทศ โดยในปี 2555
  บริษัทมีความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนจากรายได้จากการขายชิ้นส่วนต่างไปประเทศ
  เป็นจำนวนเงินรวมประมาณ 86.11 ล้านบาท คิดเป็นสัดส่วนประมาณร้อยละ 0.08
  ของมูลค่ารายได้จากการขายทั้งหมด แบ่งเป็นมูลค่าประมาณ 0.10 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ และ
  211.85 ล้านเยน บริษัทใช้เงินตราต่างประเทศที่ได้รับจากการขายเพื่อจ่ายชำระค่าซื้อวัตถุดิบ
  และเครื่องจักรที่เป็นเงินตราต่างประเทศในสกุลเดียวกัน

  นอกจากนี้
  บริษัทยังคงมีความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนในเรื่องของการนำเข้าเครื่องจักรจากต่างประเทศ
  โดยในปี 2553-2555 เครื่องจักรที่ซื้อเพิ่มส่วนใหญ่เป็นการนำเข้าจากประเทศญี่ปุ่น
  ซึ่งในช่วงเวลาดังกล่าวมีความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนค่อนข้างมาก
  โดยผู้บริหารของบริษัทได้ใช้ดุลยพินิจอย่างระมัดระวังและรอบคอบในการทำสัญญาป้องกันความเสี่ยงด้านอัตราแลกเปลี่ยน
  เพื่อลดความเสี่ยงจากความผันผวนจากอัตราแลกเปลี่ยน
  โดยในอดีตบริษัทได้ทำสัญญาซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้าซึ่งมีอายุสัญญาไม่เกินหนึ่งปีเพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการบริหารความเสี่ยง
  ทั้งนี้ปี 2555 บริษัทมียอดซื้อเครื่องจักรคงค้างเป็นเงินต่างประเทศประมาณ 16.00 ล้านเยน
  คิดเป็นจำนวนเงินประมาณ 5.73 ล้านบาท ซึ่งไม่ได้ทำสัญญาซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า

  2.1.4 ความเสี่ยงจากไม่มีสัญญาระยะยาว

  ในการประกอบธุรกิจของบริษัทโดยส่วนใหญ่ซึ่งเป็นหลักปฏิบัติทั่วไปในอุตสาหกรรมนี้จะไม่มีการทำสัญญาระยะยาวในการให้บริการกับลูกค้า
  แต่จะเป็นการทำสัญญาระยะสั้นอายุประมาณ 1 ปี
  หรืออาจจะไม่มีการทำสัญญาในการให้บริการก็ได้
  โดยจะเป็นเพียงใบสั่งซื้อเท่านั้นขึ้นอยู่กับนโยบายในการทำสัญญาของลูกค้าแต่ละราย

  เมื่อครบอายุสัญญาหรือถึงกำหนดเวลาที่ลูกค้าจะเปลี่ยนรุ่นของผลิตภัณฑ์
  ลูกค้าก็จะจัดให้มีการคัดเลือกผู้ผลิตและผู้จัดหาชิ้นส่วนและอุปกรณ์รายใหม่ ดังนั้น
  บริษัทจึงมีความเสี่ยงที่จะสูญเสียลูกค้าหากบริษัทไม่ได้รับคัดเลือกให้เป็นผู้ผลิตและผู้จัดหาชิ้นส่วนและอุปกรณ์ให้แก่ลูกค้าต่อไป

  อย่างไรก็ตาม โดยปกติผู้ประกอบการในอุตสาหกรรมยานยนต์
  อุตสาหกรรมคอมเพรสเซอร์เครื่องปรับอากาศและเครื่องทำความเย็น
  และอุตสาหกรรมกล้องถ่ายภาพดิจิตอล
  มักจะไม่เปลี่ยนแปลงผู้ผลิตหรือผู้จัดหาชิ้นส่วนและอุปกรณ์ให้แก่ผู้ประกอบการ
  เนื่องจากการสรรหาผู้ผลิตหรือผู้จัดหาชิ้นส่วนและอุปกรณ์ที่มีคุณภาพและมาตรฐานตามที่ผู้ประกอบการกำหนดโดยสามารถจัดส่งได้ตามกำหนดเวลาและมีความสามารถในการเพิ่มกำลังการผลิตในช่วงที่มีความต้องการเพิ่มสูงกว่าปกตินั้น
  จะต้องมีขั้นตอนและใช้เวลานาน
  ซึ่งกระทบต่อกระบวนการผลิตของลูกค้าและมีความเสี่ยงด้านคุณภาพ กล่าวคือ
  โดยปกติผู้ประกอบการในอุตสาหกรรมยานยนต์ อุตสาหกรรมคอมเพรสเซอร์
  เครื่องปรับอากาศและเครื่องทำความเย็น และอุตสาหกรรมกล้องถ่ายภาพดิจิตอล
  มักจะสรรหาและคัดเลือกผู้ผลิตหรือผู้จัดหาชิ้นส่วนและอุปกรณ์ให้กับผู้ประกอบการจำนวนจำกัดเพียง
  1 – 3 รายต่อการผลิตชิ้นส่วนใดๆ
  โดยขั้นตอนและกระบวนการเพื่อให้ได้รับการคัดเลือกเป็นผู้ผลิตชิ้นส่วนป้อนให้กับผู้ประกอบการนั้นมีช่วงระยะเวลาตั้งแต่
  3 เดือนจนถึง 2 ปี
  ทั้งนี้ระยะเวลาดังกล่าวอาจมากน้อยแตกต่างกันไปตามรูปแบบและความซับซ้อนของการผลิตชิ้นส่วนในแต่ละผลิตภัณฑ์
  ดังนั้น หากบริษัทได้รับคัดเลือกให้เป็นผู้ผลิตชิ้นส่วนให้กับผู้ประกอบการรายใดๆ แล้ว
  ความเสี่ยงจากการยกเลิกสัญญาในการผลิตจะอยู่ในระดับต่ำ
  เนื่องจากผู้ประกอบการมักจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงผู้ผลิตชิ้นส่วนรายใดจนกว่าจะหมดรุ่นของผลิตภัณฑ์นั้นๆ
  โดยเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 5 – 7 ปี
  หรือมากกว่านั้นตามแต่รูปแบบและลักษณะของผลิตภัณฑ์ในแต่ละอุตสาหกรรม

  ดังนั้นจากการที่บริษัทเป็นผู้ผลิตและจัดหาชิ้นส่วนที่มีมาตรฐาน
  จึงส่งผลให้ลูกค้ามีความเชื่อมั่นในการดำเนินงานและชิ้นงานของบริษัท
  และมีแนวโน้มที่จะให้บริษัทเป็นผู้ผลิตและจัดหาชิ้นส่วนให้แก่ลูกค้าต่อไป
  รวมทั้งเสนอชิ้นงานใหม่ให้บริษัทเสนอราคาอย่างต่อเนื่อง

  2.1.5 ความเสี่ยงจากการที่บริษัทผู้ผลิตรถยนต์ย้ายฐานการผลิตไปยังประเทศอื่น

  อุตสาหกรรมยานยนต์ของประเทศไทยจะได้รับผลกระทบจากข้อตกลงเขตการค้าเสรีอาเซียน
  (AFTA) อย่างมาก ซึ่งเริ่มมีผลใช้ในปี 2553
  เนื่องจากบริษัทผู้ผลิตรถยนต์ในต่างประเทศจะมีฐานการผลิตรถยนต์ในหลายประเทศในภูมิภาคอาเซียนจะเลือกผลิตรถยนต์ในประเทศที่มีต้นทุนต่ำสุดและอาจลดหรือยกเลิกการผลิตในประเทศที่มีต้นทุนการผลิตสูงกว่า
  ซึ่งอาจส่งผลให้ผู้ผลิตยานยนต์ที่มีฐานการผลิตในประเทศไทยในปัจจุบันย้ายฐานการผลิตไปยังประเทศอื่นในภูมิภาคอาเซียนได้

  หากผู้ผลิตยานยนต์ที่มีฐานการผลิตในประเทศไทยในปัจจุบันย้ายฐานการผลิตไปยังประเทศอื่น
  ก็จะส่งผลให้ผู้ผลิตและจัดหาชิ้นส่วนและอุปกรณ์ที่ใช้ในอุตสาหกรรมยานยนต์ในประเทศไทย
  ซึ่งรวมถึงบริษัทที่เป็นผู้ผลิตและจัดหาชิ้นส่วนขั้นที่ 2 (2^(nd) Tier Supplier)
  ทำให้มียอดจำหน่ายลดลง
  แม้ว่าผู้ผลิตและจัดหาชิ้นส่วนและอุปกรณ์เพื่อใช้ในอุตสาหกรรมยานยนต์ในประเทศไทยจะสามารถส่งออกชิ้นส่วนไปยังประเทศที่ผู้ผลิตยานยนต์ที่ตั้งฐานการผลิตอื่นได้ก็ตาม
  แต่ความสามารถในการแข่งขันก็จะด้อยกว่าคู่แข่งที่เป็นผู้ผลิตและจัดหาชิ้นส่วนยานยนต์ในประเทศนั้นๆ
  เนื่องจากผู้ผลิตและจัดหาชิ้นส่วนยานยนต์ในประเทศไทยจะมีต้นทุนค่าขนส่งเพิ่มขึ้น

  อย่างไรก็ตาม
  เนื่องจากรถยนต์และชิ้นส่วนรถยนต์ที่ผลิตจากประเทศไทยได้รับการยอมรับในคุณภาพการผลิตระดับมาตรฐานสากล
  ประกอบกับประเทศไทยมีศูนย์วิจัยและพัฒนา และศูนย์ทดสอบสินค้ายานยนต์และชิ้นส่วน
  รวมถึงศูนย์การศึกษาและฝึกอบรมเพื่อพัฒนาทรัพยากรบุคคลของอุตสาหกรรมยานยนต์
  ทั้งในส่วนที่เป็นสถาบันอิสระภายใต้กระทรวงอุตสาหกรรม
  การร่วมมือระหว่างภาครัฐและภาคเอกชน
  ซึ่งเป็นปัจจัยสนับสนุนที่สร้างความเชื่อมั่นก่อให้เกิดการลงทุนในระยะยาวของผู้ผลิตรถยนต์ต่างๆ
  ได้เป็นอย่างดี

  นอกจากนี้จากการที่รัฐบาลมีนโยบายส่งเสริมอุตสาหกรรมยานยนต์ของประเทศให้เป็นดีทรอยท์แห่งเอเชีย
  รัฐบาลจึงมีนโยบายส่งเสริมการลงทุนในอุตสาหกรรมยานยนต์ทั้งทางด้านการลดหย่อนภาษีจากคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน
  การผลักดันกฎหมายที่ส่งเสริมอุตสาหกรรมยานยนต์
  และการก่อสร้างสาธารณูปโภคเพื่ออำนวยความสะดวกในแก่อุตสาหกรรมยานยนต์ เป็นต้น
  รวมถึงโครงการรถยนต์อีโคคาร์
  ซึ่งปัจจุบันโครงการดังกล่าวเริ่มมีความชัดเจนมากยิ่งขึ้นเป็นลำดับ
  หลังจากมีค่ายรถยนต์ได้เริ่มนำรถอีโคคาร์รุ่นแรกของไทยออกสู่ตลาดโลกและได้รับการตอบรับอย่างดี
  และได้ทยอยป้อนรถอีโคคาร์เข้าตลาดจากค่ายรถยนต์ค่ายอื่นๆ
  นโยบายดังกล่าวเหล่านี้จะจูงใจให้ผู้ผลิตยานยนต์ยังคงใช้ประเทศไทยเป็นฐานการผลิตต่อไปในอนาคต

  จากแผนแม่บทอุตสาหกรรมยานยนต์ ปี พ.ศ.2556-2559 ได้ประเมินว่าภายในปี 2558
  จะรวมกันเป็นประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (AEC) อาจส่งผลกระทบต่ออุตสาหกรรมยานยนต์ไทย
  คือ เกิดการแข่งขันกันเอง โดยเฉพาะประเทศอินโดนีเซียมีตลาดใหญ่กว่าประเทศไทย
  ทำให้มีโอกาสที่ผู้ผลิตในอินโดนีเซียจะเพิ่มกำลังการผลิตมากขึ้น
  รวมทั้งนักลงทุนอาจย้ายฐานการผลิตจากไทยไปอินโดนีเซียได้
  กรอบความตกลงด้านมาตรฐานและการรับรองผลิตภัณฑ์ยานยนต์ภายใต้ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนนั้น
  ประเทศไทยโดยสำนักงานมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมและกรมการขนส่งทางบกกำหนดมาตรฐานยานยนต์ที่สอดคล้องกับมาตรฐานแนบท้าย
  MRA 19 รายการแล้ว (ASEAN Mutual Recognition Arrangement หรือ MRA)
  และประเทศไทยอยู่ระหว่างการเตรียมความพร้อมด้านศูนย์ทดสอบ และ Technical service
  ซึ่งสำนักงานมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม
  จะมีคณะทำงานที่ติดตามสถานการณ์ด้านมาตรฐานยานยนต์อย่างต่อเนื่อง เพราะศูนย์ทดสอบ และ
  Technical service เพื่อรองรับ ASEAN MRA นั้น
  จะทำให้ประเทศไทยเพิ่มขีดความสามารถด้านมาตรฐานและการรับรองในอาเซียน
  ซึ่งเป็นปัจจัยประการหนึ่งในการนำพาประเทศไทยไปสู่การเป็นผู้นำในเอเชียรวมถึงระดับโลก
  ซึ่งการรับรองผลิตภัณฑ์ยานยนต์นี้จะทำให้สินค้าในกลุ่มอุตสาหกรรมยานยนต์เกิดการแข่งขันกันสูง

  2.1.6
  ความเสี่ยงจากการถูกฟ้องร้องจากผู้บริโภคเนื่องจากปัญหาด้านคุณภาพสินค้าและอาจทำให้ต้องถูกชดใช้ค่าเสียหายตามพระราชบัญญัติความรับผิดชอบต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากสินค้าไม่ปลอดภัย

  ประเทศไทยได้มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติความรับผิดชอบต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากสินค้าไม่ปลอดภัย
  พ.ศ.2551 (“พ.ร.บ.ความรับผิดชอบ”) ซึ่ง
  พ.ร.บ.ความรับผิดชอบดังกล่าวจะช่วยคุ้มครองผู้บริโภคที่ได้รับความเสียหายทั้งทางชีวิต ร่างกาย
  สุขภาพ อนามัย จิตใจ หรือทรัพย์สินจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัย
  โดยผู้บริโภคสามารถฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากผู้ผลิต ผู้ว่าจ้างให้ผลิต
  ผู้นำเข้าสินค้าไม่ปลอดภัยดังกล่าวได้

  หากสินค้าที่ลูกค้าของบริษัทเป็นผู้ผลิต เช่น รถยนต์ รถจักรยานยนต์ อุปกรณ์สำนักงาน
  เครื่องปรับอากาศ กล้องถ่ายภาพ เป็นต้น ได้รับการร้องเรียนจากผู้บริโภค
  และผู้บริโภคฟ้องร้องลูกค้าของบริษัทว่าสินค้าที่ลูกค้าของบริษัทเป็นผู้ผลิตเป็นสินค้าไม่ปลอดภัย
  บริษัทก็อาจจะต้องร่วมจ่ายชำระค่าเสียหายที่ถูกฟ้องร้องด้วยหากความไม่ปลอดภัยของสินค้าดังกล่าวเกิดจากความผิดพลาดของชิ้นส่วนที่บริษัทเป็นผู้ผลิต

  เนื่องจากชิ้นส่วนที่บริษัทเป็นผู้ผลิตนั้น เป็นชิ้นส่วนที่ลูกค้าเป็นผู้ออกแบบ
  รวมทั้งเป็นผู้กำหนดคุณลักษณะของวัตถุดิบที่ใช้ในการผลิต
  ซึ่งหากมีความผิดพลาดที่เกิดจากการออกแบบและการกำหนดชนิดของวัตถุดิบที่ใช้ในการผลิต
  บริษัทไม่ต้องร่วมรับผิดชอบในความไม่ปลอดภัยของสินค้าดังกล่าว
  แต่หากความไม่ปลอดภัยของสินค้าดังกล่าวเกิดจากการผลิตที่ผิดพลาดของบริษัทเอง
  บริษัทก็ต้องเป็นผู้ร่วมรับผิดชอบค่าเสียหายที่เกิดจากการฟ้องร้อง

  อย่างไรก็ตามชิ้นส่วนที่บริษัทเป็นผู้ผลิตไม่ได้เป็นส่วนประกอบในอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยโดยตรง
  ดังนั้นหากสินค้าของลูกค้าถูกร้องเรียนและสาเหตุของการร้องเรียนเกิดจากการผลิตที่ผิดพลาดของบริษัท
  ผลกระทบจากการร้องเรียนดังกล่าวก็จะเป็นเพียงความเสียหายที่ไม่รุนแรงและไม่กระทบต่อความปลอดภัยของผู้บริโภค
  ประกอบกับชิ้นส่วนส่วนใหญ่ของบริษัทเป็นชิ้นส่วนที่ใช้ในการประกอบเป็นอุปกรณ์ของผู้ผลิตและจัดหาอุปกรณ์ขั้นที่
  1 (1^(st) Tier Supplier)
  ซึ่งหากมีความผิดพลาดในการผลิตชิ้นส่วนของบริษัทเกิดขึ้นก็จะถูกตรวจพบและแก้ไขในสายการผลิตของผู้ผลิตและจัดหาอุปกรณ์ขั้นที่
  1 ก่อนที่สินค้าจะเสร็จเป็นสินค้าสำเร็จรูปและส่งมอบถึงมือผู้บริโภค

  ดังนั้น แม้ว่าบริษัทจะมีความเสี่ยงจากการที่อาจจะถูกฟ้องร้องตาม
  พ.ร.บ.ความรับผิดชอบดังกล่าว
  แต่จากเหตุผลข้างต้นบริษัทจึงมีโอกาสต่ำที่จะต้องร่วมรับผิดชอบค่าเสียหายจากการฟ้องร้องและหากต้องร่วมรับผิดชอบค่าเสียหาย
  ค่าใช้จ่ายดังกล่าวก็จะไม่สูงมาก
  เนื่องจากความผิดพลาดดังกล่าวไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความปลอดภัยของผู้บริโภคโดยตรง
  ที่ผ่านมาบริษัทยังไม่เคยถูกฟ้องร้องจากผู้บริโภคแต่อย่างใด

  นอกจากนี้ เนื่องจากปัจจุบันยังไม่มีบริษัทประกันภัยในประเทศไทยที่รับประกันภัยในลักษณะดังกล่าว
  และค่าใช้จ่ายในการทำประกันภัยกับบริษัทประกันภัยในต่างประเทศก็ไม่คุ้มกับประโยชน์ที่บริษัทจะได้รับ
  บริษัทจึงไม่ได้ทำประกันความเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นจากการถูกฟ้องร้องดังกล่าว

  2.1.7 ความเสี่ยงด้านความปลอดภัย สิ่งแวดล้อม และชุมชน

  บริษัทเป็นผู้ผลิตและจัดหาชิ้นส่วนเพื่อใช้ในอุตสาหกรรมยานยนต์
  อุตสาหกรรมคอมเพรสเซอร์เครื่องปรับอากาศและเครื่องทำความเย็น
  และอุตสาหกรรมกล้องถ่ายภาพดิจดตอล
  ซึ่งในกระบวนการผลิตของบริษัทมีการใช้เครื่องจักรเป็นหลัก
  จึงก่อให้เกิดของเสียจากกระบวนการผลิต ทั้งที่ปล่อยออกทางอากาศและทางน้ำ
  โดยมีปริมาณของเสียต่ำมาก

  แต่อย่างไรก็ตาม
  เนื่องจากบริษัทตั้งอยู่ในนิคมอุตสาหกรรมอมตะนครซึ่งถูกควบคุมโดยการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย
  (“ก.น.อ.”) การที่บริษัทจะปล่อยของเสียต่างๆ
  ออกสู่ภายนอกบริษัทได้นั้นจะต้องได้รับการตรวจสอบให้อยู่ในเกณฑ์มาตรฐานของ ก.น.อ. ก่อน
  ซึ่งในปี 2555 การปล่อยของเสียของบริษัทอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานที่ ก.น.อ.ควบคุม
  (โปรดดูรายละเอียดในส่วนที่ 1 ข้อ 4 การประกอบธุรกิจในแต่ละสายผลิตภัณฑ์ ข้อย่อย 4.6
  ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม)

  2.1.8 ความเสี่ยงจากการได้รับผลกระทบจากนโยบายของรัฐบาล

  ในการดำเนินธุรกิจของบริษัท ต้องปฏิบัติตามกฎ ระเบียบ
  ข้อบังคับของหน่วยงานราชการต่างๆที่เกี่ยวข้องรวมถึงการกำหนดนโยบายของรัฐบาล ซึ่งกฎ
  ระเบียบ ข้อบังคับ
  หรือนโยบายของรัฐบาลดังกล่าวมีการเปลี่ยนแปลงไปก็อาจจะส่งผลกระทบต่อความสามารถในการแข่งขันและการดำเนินงานของบริษัทได้
  เช่น การปรับเปลี่ยนค่าแรงงานขั้นต่ำ
  การปรับเปลี่ยนอัตราเงินเดือนค่าจ้างของผู้จบการศึกษาระดับปริญญาตรี หรือ
  การปรับเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ยของธนาคารแห่งประเทศไทย หรือ
  การปรับเปลี่ยนอัตราภาษีเงินได้นิติบุคคล เป็นต้น
  โดยการเปลี่ยนแปลงของนโยบายดังกล่าวจะกระทบต่อผู้ประกอบการธุรกิจทุกราย

  อย่างไรก็ตามปัจจัยดังกล่าวข้างต้นเป็นปัจจัยที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของบริษัท
  ผู้บริหารของบริษัทได้ติดตามและประเมินผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวอย่างสม่ำเสมอ
  เพื่อเป็นการลดความเสี่ยงหรือผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว
  โดยบริษัทได้ริเริ่มนำเครื่องจักรอัตโนมัติมาใช้ในกระบวนการผลิตบางส่วนในปี 2553
  เพื่อเป็นการแก้ไขปัญหาการขาดแคลนแรงงานและแก้ไขปัญหาค่าแรงงานที่เพิ่มสูงขึ้น
  ซึ่งจะทำให้บริษัทเพิ่มประสิทธิภาพในการแข่งขันได้ดียิ่งขึ้น เป็นต้น

  ค่าแรงงานขั้นต่ำ 300 บาทตามนโยบายของรัฐบาล ทำให้ในปี 2555
  บริษัทได้ปรับค่าแรงงานขั้นต่ำเพิ่มขึ้นตามนโยบายของรัฐบาล
  ส่งผลต่อกำไรของบริษัทลดลงประมาณร้อยละ 1
  อย่างไรก็ตามบริษัทมีมาตรการลดผลกระทบจากปัจจัยต่างๆ
  รวมถึงนโยบายการขึ้นค่าแรงขั้นต่ำด้วยการปรับปรุงประสิทธิภาพการผลิต
  ซึ่งเป็นสิ่งที่บริษัททำการพัฒนาอย่างต่อเนื่องอย่างสม่ำเสมอ
  เพื่อรักษาความสามารถในการทำกำไร 

  นอกจากนี้หากพิจารณาการดำเนินงานของบริษัทในอดีต ที่ได้ประสบกับปัญหาต่างๆจากภายนอก
  เช่น วิกฤตการลดค่าเงินบาทในปี 2540 และ
  วิกฤตการสถาบันการเงินในประเทศสหรัฐอเมริกาหรือเหตุการณ์สึนามิที่ประเทศญี่ปุ่น
  และมหาอุทกภัยในประเทศไทย
  ผู้บริหารของบริษัทก็สามารถปรับเปลี่ยนนโยบายในการดำเนินธุรกิจให้ผ่านพ้นวิกฤตการณ์ดังกล่าวได้ด้วยดี

2.  ความเสี่ยงด้านการบริหารจัดการ

    1.  ความเสี่ยงจากกรณีที่มีกลุ่มผู้ถือหุ้นกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งถือหุ้นมากกว่าร้อยละ 50

  ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2555 กลุ่มการุณกรสกุลมีสัดส่วนการถือหุ้นร้อยละ 61.13
  ซึ่งถือได้ว่าเป็นสัดส่วนที่มากพอที่จะทำให้กลุ่มการุณกรสกุลมีอำนาจในการควบคุมบริษัทและมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของบริษัทในทุกเรื่องที่ต้องได้รับความเห็นชอบจากที่ประชุมผู้ถือหุ้น
  ยกเว้นเรื่องที่กฎหมายหรือข้อบังคับบริษัทกำหนดให้ต้องได้รับเสียง 3 ใน 4
  ส่วนของที่ประชุมผู้ถือหุ้น
  ดังนั้นผู้ถือหุ้นรายอื่นของบริษัทจึงมีความเสี่ยงจากการที่ไม่สามารถรวบรวมคะแนนเสียงเพื่อตรวจสอบและถ่วงดุลเรื่องที่ผู้ถือหุ้นใหญ่เสนอให้ที่ประชุมผู้ถือหุ้นพิจารณา

  -----------------------------------------------------------------------
  กลุ่มผู้ถือหุ้น                                จำนวน (หุ้น)       ร้อยละ
  --------------------------------------- ---------------- --------------
  กลุ่มการุณกรสกุล                            201,750,140      61.13

  ผู้ถือหุ้นรายย่อย                             128,249,841      38.87

  รวม                                     329,999,981      100.00
  -----------------------------------------------------------------------

  อย่างไรก็ตามบริษัทได้แต่งตั้งกรรมการที่ไม่เป็นตัวแทนของผู้ถือหุ้นรายใหญ่จำนวน 4 ท่าน
  เป็นกรรมการอิสระ (กรรมการอิสระที่เป็นกรรมการตรวจสอบจำนวน 3 ท่าน
  และกรรมการอิสระที่ไม่ได้เป็นกรรมการตรวจสอบอีก 1 ท่าน) จากจำนวนกรรมการบริษัททั้งหมด
  11 ท่าน เพื่อทำหน้าที่ถ่วงดุลอำนาจในการบริหาร
  กลั่นกรองวาระที่จะเสนอให้ที่ประชุมผู้ถือหุ้นพิจารณา
  รวมทั้งตรวจสอบการทำงานของกรรมการและผู้บริหารที่เป็นตัวแทนของผู้ถือหุ้นรายใหญ่ด้วย

2.  ความเสี่ยงจากการได้รับผลกระทบจากผลการดำเนินงานและฐานะทางการเงินของบริษัทย่อย

  บริษัทได้จัดตั้งบริษัทย่อย จำนวน 3 บริษัท ได้แก่

  (1) บริษัท เอทู เทคโนโลยี จำกัด (“เอทู”) จัดตั้งเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2553
  มีทุนจดทะเบียนและเรียกชำระแล้ว ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2555 จำนวน 20 ล้านบาท
  บริษัทถือหุ้นในสัดส่วนร้อยละ 100 ของทุนจดทะเบียนและเรียกชำระแล้ว
  เพื่อประกอบธุรกิจผลิตและจำหน่ายชิ้นส่วนที่มีรูปร่างซับซ้อนและต้องควบคุมกระบวนการผลิตเข้มงวดมากเป็นพิเศษ
  เช่น ชิ้นส่วนอากาศยาน เครื่องมือทางการแพทย์ กล้องไมโครสโคป และเครื่องจักร
  ลับคมชิ้นงาน ต่อมาในช่วงปลายปี 2555 เอทูได้พัฒนาธุรกิจเพิ่มโดยให้บริการด้าน
  Engineering Service และ Automation Solution
  โดยเอทูเช่าพื้นที่ส่วนหนึ่งของบริษัทเป็นพื้นที่โรงงานของเอทู

  (2) บริษัท พีทู พรีซิชั่น จำกัด (“พีทู”) จัดตั้งเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม 2553
  มีทุนจดทะเบียนและเรียกชำระแล้ว ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2555 จำนวน 40 ล้านบาท
  บริษัทถือหุ้นในสัดส่วนร้อยละ 100 ของทุนจดทะเบียนและเรียกชำระแล้ว
  เพื่อประกอบธุรกิจผลิตและจำหน่ายชิ้นส่วนที่ซับซ้อนน้อยและสามารถลดต้นทุนได้มากเมื่อผลิตในปริมาณสูง
  โดยมุ่งที่อุตสาหกรรมชิ้นส่วนจักรยานยนต์และอุปกรณ์เครื่องใช้ไฟฟ้า
  ปัจจุบันพีทูได้รับอนุมัติการส่งเสริมการลงทุนจากคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน จำนวน 1 บัตร
  โดยพีทูเช่าพื้นที่โรงงานกับบุคคลภายนอก ซึ่งตั้งอยู่ในนิคมอมตะนครชลบุรี

  (3) พีที เอพีไอ พรีซิชั่น (“API”) จัดตั้งเมื่อวันที่ 24 มีนาคม 2554
  มีทุนจดทะเบียนและเรียกชำระแล้ว ณ วันที่จัดตั้ง จำนวน 1 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ หรือประมาณ
  30.36 ล้านบาท ซึ่งบริษัทลงทุนถือหุ้นครั้งแรกในสัดส่วนร้อยละ 50 หรือประมาณ 15.18
  ล้านบาท ต่อมาในปี 2555 บริษัทได้ลงทุนเพิ่ม เป็นจำนวน 0.25 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
  หรือประมาณ 7.67 ล้านบาท ทำให้บริษัทมีสัดส่วนการถือหุ้น เพิ่มขึ้นเป็นร้อยละ 60
  ของทุนจดทะเบียนและเรียกชำระแล้ว โดย ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2555 บริษัทมีเงินลงทุน
  จำนวน 0.75 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ หรือประมาณ 22.85 ล้านบาท และ API
  มีทุนจดทะเบียนและเรียกชำระแล้ว จำนวน 1.25 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ หรือประมาณ 38.03
  ล้านบาท

  การจัดตั้ง API เป็นการร่วมทุนระหว่างบริษัทและ PT. Patec Presisi Engineering
  (“PPE”) ประเทศอินโดนีเซีย
  โดยมีวัตถุประสงค์การจัดตั้งเพื่อผลิตและจำหน่ายชิ้นส่วนโลหะที่มีความเที่ยงตรงสูงให้แก่ลูกค้าในอุตสาหกรรมการผลิตรถจักรยานยนต์และรถยนต์ในประเทศอินโดนีเซีย

  บริษัทต้องนำผลการดำเนินงานและฐานะการเงินของบริษัทย่อยทั้ง 3 บริษัท
  มารวมในงบการเงินรวมของบริษัท
  ซึ่งหากบริษัทย่อยประสบปัญหาขาดทุนจากการดำเนินงานก็จะส่งผลกระทบต่อผลการดำเนินงานของบริษัทในงบการเงินรวมด้วย

  อย่างไรก็ตาม ในเบื้องต้นบริษัทย่อยทั้ง 3
  บริษัทมีทุนเรียกชำระแล้วในส่วนที่บริษัทถือหุ้นรวมกันประมาณ 82.85 ล้านบาท ซึ่งคิดเป็นร้อยละ
  25.11 เมื่อเทียบกับทุนจดทะเบียนและเรียกชำระแล้วของบริษัท ประกอบกับในปี 2555
  รายได้ของบริษัทย่อยทั้ง 3 บริษัทรวมกันมีปริมาณเพียงร้อยละ 5.08 ของรายได้ของบริษัท ดังนั้น
  ฐานะการเงินและผลการดำเนินงานของบริษัทย่อยทั้ง 3
  บริษัทจึงไม่มีผลกระทบต่อฐานะการเงินและผลการดำเนินงานของบริษัทในงบการเงินรวมอย่างมีนัยสำคัญ

  นอกจากนี้ บริษัทยังได้กำหนดมาตรการในการกำหนดนโยบายการดำเนินงานของบริษัทย่อย
  นโยบายการควบคุมและตรวจสอบการดำเนินงานของบริษัทย่อย
  รวมทั้งการส่งกรรมการและ/หรือผู้บริหารของบริษัทเข้าไปเป็นกรรมการและ/หรือผู้บริหารในบริษัทย่อยเพื่อกำหนดนโยบายและรักษาผลประโยชน์ของบริษัท
  ทั้งนี้เพื่อให้บริษัทและบริษัทย่อยมีการดำเนินงานไปในทิศทางเดียวกัน
  ซึ่งจะส่งผลไปสู่การบริหารจัดการต้นทุน และการดำเนินงานให้มีประสิทธิภาพสูงสุด