3. การประกอบธุรกิจของแต่ละสายผลิตภัณฑ์

1.  ลักษณะผลิตภัณฑ์หรือบริการ

บริษัท ไทยเศรษฐกิจประกันภัย จำกัด (มหาชน) ประกอบธุรกิจหลักในด้านการรับประกันวินาศภัย
(Non-Life Insurance) ทุกประเภท นอกจากนี้ บริษัทฯ
ยังมีรายได้จากการประกอบธุรกิจการลงทุนภายใต้เงื่อนไขของพระราชบัญญัติประกันวินาศภัย พ.ศ.
2535 โดยมีรายละเอียดดังต่อไปนี้

1.  ธุรกิจการประกันวินาศภัย

ธุรกิจการประกันวินาศภัยของบริษัทฯ สามารถจำแนกประเภทของการให้บริการได้ 4 ประเภท คือ
การประกันอัคคีภัย การประกันการขนส่งสินค้าทางทะเล การประกันภัยรถยนต์
และการประกันภัยเบ็ดเตล็ด ดังรายละเอียดต่อไปนี้

  1. การประกันอัคคีภัย

การประกันอัคคีภัยเป็นการประกันโดยมีวัตถุที่เอาประกันเป็นตัวทรัพย์สินซึ่งรวมถึงสังหาริมทรัพย์และ/หรืออสังหาริมทรัพย์
โดยกรมธรรม์ประกันอัคคีภัยแบบมาตรฐานจะให้ความคุ้มครองแก่ทรัพย์สินที่เอาประกันไว้เมื่อเกิดภัยดังต่อไปนี้

  ไฟ (Fire)

กรมธรรม์อัคคีภัยจะให้ความคุ้มครองความเสียหายทั้งหมดที่เกิดขึ้นจากไฟไม่ว่าโดยทางตรงหรือทางอ้อม
เช่น ความเสียหายต่างๆ ที่เกิดจากการดับไฟ ความเสียหายจากควันหรือความร้อนจากไฟ
ความเสียหายที่เกิดจากการพังทลายของชิ้นส่วนอาคารที่ถูกไฟไหม้
แล้วทำให้เกิดความเสียหายแก่ทรัพย์สินที่เอาประกัน เป็นต้น

  ฟ้าผ่า (Lightning)

ความเสียหายที่เกิดขึ้นโดยตรงหรือเนื่องมาจากฟ้าผ่า
จะได้รับความคุ้มครองจากกรมธรรม์ไม่ว่าจะมีไฟไหม้เกิดขึ้นหรือไม่ก็ตาม

  การระเบิดของแก๊สที่ใช้ประโยชน์เพื่อการอยู่อาศัย

กรมธรรม์จะคุ้มครองความเสียหายที่เกิดจากการระเบิดของแก๊สที่ใช้สำหรับการประกอบการเพื่อการอุปโภคหรือบริโภคโดยไม่รวมถึงความเสียหายที่เกิดจากการระเบิดของแก๊สที่ใช้ประโยชน์ในทางการค้าหรือการผลิต

ภัยอากาศยาน หรือวัตถุที่ตกจากอากาศยาน

กรมธรรม์จะคุ้มครองการสูญเสียหรือความเสียหายต่อทรัพย์สินที่ได้เอาประกันภัยไว้ อันเกิดจาก
อากาศยาน รวมถึงความวินาศโดยตรงอันเกิดจากวัตถุตกจากอากาศยาน

ภัยเนื่องจากน้ำ

กรมธรรม์จะคุ้มครองการสูญเสียหรือความเสียหายโดยตรงต่อทรัพย์สินที่เอาประกันภัยไว้อันเกิดขึ้นโดยอุบัติเหตุจากการปล่อย
การรั่วไหล หรือการล้นออกมาของน้ำ หรือไอน้ำจากท่อน้ำ ถังน้ำ ระบบทำความร้อน เครื่องสูบน้ำ
ท่อดับเพลิงประจำบ้าน ระบบทำความเย็น ระบบปรับอากาศ
น้ำฝนที่ไหลผ่านเข้าไปในสิ่งปลูกสร้างจากการชำรุดของหลังคาบ้าน หน้าต่าง ประตู
วงกบประตูหน้าต่าง ช่องลม ช่องรับแสงสว่าง ท่อน้ำ หรือรางน้ำ

นอกเหนือจากความคุ้มครองภัยพื้นฐานดังที่ได้กล่าวมาแล้วข้างต้น
ผู้เอาประกันภัยยังสามารถขยายความคุ้มครองไปถึงเหตุการณ์หรือภัยต่างๆ ที่เรียกว่าภัยส่วนเกิน
หรือภัยที่ไม่ได้รับความคุ้มครอง โดยผู้เอาประกันภัยจะต้องชำระค่าเบี้ยประกันภัยเพิ่มเติม เช่น
ภัยที่เกิดจากน้ำท่วม แผ่นดินไหว ลมพายุ การจลาจล การนัดหยุดงาน และการระเบิด เป็นต้น

  2. การประกันภัยการขนส่งสินค้าทางทะเล

การประกันภัยการขนส่งสินค้าทางทะเลที่บริษัทฯ ให้บริการ สามารถแบ่งออกเป็น 2 ประเภทคือ

2.1 การประกันภัยตัวเรือ (Hull Insurance)

เป็นการคุ้มครองความเสียหายต่อตัวเรือ
ในกรณีที่ตัวเรือได้รับความสูญเสียหรือเสียหายจากภัยทางทะเล เช่น ภัยจากลมพายุ มรสุม เรือจม
เรือเกยตื้น เรือชนหินโสโครก หรืออุบัติเหตุต่างๆ เป็นต้น

2.2 การประกันภัยสินค้า (Cargo Insurance)

เป็นการคุ้มครองความเสียหายที่เกิดขึ้นกับสินค้าที่เอาประกันภัยซึ่งอยู่ในระหว่างการขนส่งทุกประเภททั้งในประเทศและต่างประเทศ
ไม่ว่าจะเป็นการขนส่งทางบก ทางทะเล ทางอากาศ และรวมไปจนถึงการส่งสินค้าทางไปรษณีย์
สำหรับภัยที่ได้รับการคุ้มครองจะขึ้นอยู่กับเงื่อนไขที่ผู้เอาประกันเลือกซื้อความคุ้มครอง

โดยทั่วไปกรมธรรม์การประกันภัยการขนส่งสินค้าทางทะเลจะให้ความคุ้มครองความเสียหายที่เกิดจากภัยทางทะเลต่างๆ
ได้แก่ ภัยจากภาวะผิดปกติของลมและคลื่นในทะเล เช่น พายุ มรสุม อัคคีภัย การทิ้งทะเล
การโจรกรรม การกระทำโดยทุจริตของคนเรือ และภัยอื่นๆ ที่ผู้เอาประกันขอความคุ้มครองเพิ่มเติม
เช่น ภัยสงคราม ภัยจลาจล และภัยจากการนัดหยุดงาน เป็นต้น

  3. การประกันภัยรถยนต์

การประกันภัยรถยนต์ หมายถึง การประกันความเสียหายอันเนื่องมาจากการใช้รถยนต์
ซึ่งครอบคลุมถึงความเสียหายที่เกิดขึ้นกับรถยนต์ และความเสียหายที่เกิดขึ้นแก่ชีวิต ร่างกาย
และทรัพย์สินของบุคคลโดยสารและ/หรือบุคคล ภายนอก การประกันภัยรถยนต์สามารถแบ่งออกเป็น
2 ประเภท คือ

  3.1 การประกันภัยรถยนต์ภาคบังคับ (Compulsory Insurance)

ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535
กำหนดให้ผู้ใช้รถยนต์ทุกประเภทจะต้องทำประกันภัย
โดยกรมธรรม์จะให้ความคุ้มครองต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นกับชีวิตและร่างกายรวมทั้งค่ารักษาพยาบาลของ
ผู้ประสบภัยจากอุบัติเหตุทางรถยนต์

  3.2 การประกันภัยรถยนต์ภาคสมัครใจ (Voluntary Insurance)

การประกันภัยรถยนต์ภาคสมัครใจ สามารถแบ่งออกเป็น 3 ประเภท คือ

(ก) การประกันภัยประเภท 1 หรือการประกันภัยประเภทคุ้มครองรวม

การประกันภัยประเภทนี้จะให้ความคุ้มครองความเสียหายที่เกิดขึ้นทั้งหมดต่อทรัพย์สินและร่างกายของทั้งผู้เอาประกันและบุคคลภายนอกในจำนวนที่ไม่เกินวงเงินเอาประกันภัย

(ข) การประกันภัยประเภท 2

การประกันภัยประเภทนี้จะให้ความคุ้มครองความเสียหายที่เกิดขึ้นต่อทรัพย์สินของบุคคลภายนอก
และ/หรือ การบาดเจ็บ การพิการ หรือ การเสียชีวิตของบุคลภายนอก
และขยายความคุ้มครองในกรณีการสูญหายของรถยนต์
หรือความเสียหายต่อรถยนต์อันเกิดจากภัยต่างๆ ด้วย เช่น น้ำท่วม แผ่นดินไหว และไฟไหม้ เป็นต้น

(ค) การประกันภัยประเภท 3

การประกันภัยประเภทนี้จะให้คุ้มครองเฉพาะการบาดเจ็บ หรือเสียชีวิต
และความเสียหายที่เกิดขึ้นต่อทรัพย์สินของบุคคลภายนอก

  4. การประกันภัยเบ็ดเตล็ด

การประกันภัยเบ็ดเตล็ด หมายถึง
การประกันวินาศภัยที่ให้ความคุ้มครองต่อความสูญเสียหรือความเสียหายอันเกิดขึ้นเนื่องมาจากภัยอื่นๆ
ที่อยู่นอกเหนือจากการครอบคลุมของการประกันอัคคีภัย การประกันภัยการขนส่งสินค้าทางทะเล
และการประกันภัยรถยนต์
และเพื่อเป็นการตอบสนองความต้องการของผู้เอาประกันที่เปลี่ยนแปลงตามสภาพเศรษฐกิจและ
สิ่งแวดล้อม บริษัทฯ จึงได้จำแนกการรับประกันภัยเบ็ดเตล็ดออกเป็นหลายรูปแบบ ดังต่อไปนี้

-   การประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคล (Personal Accident)

-   การประกันอุบัติเหตุเดินทาง (Travel Accident)

-   การประกันสุขภาพ (Health)

-   การประกันผู้โดยสารและผู้ขับขี่ไม่ระบุชื่อ (Unnamed Passenger and Driver)

-   การประกันผู้โดยสารในเรือโดยสาร (Compulsory Boat Passenger)

-   การประกันการเสี่ยงภัยทุกชนิด (All Risks)

-   การประกันโจรกรรม (Burglary)

-   การประกันสำหรับเงิน (Money)

-   การประกันกระจก (Plate Glass)

-   การประกันป้ายโฆษณา (Neon Sign or Sign Board)

-   การประกันความรับผิดต่อบุคคลภายนอก (Public Liability)

-   การประกันความซื่อสัตย์ของลูกจ้าง (Fidelity Guarantee)

-   การประกันเงินทดแทนแรงงาน (Workmen Compensation)

-   การประกันผู้เล่นกอล์ฟ (Golfer’s Indemnity)

-   การประกันสิทธิการเช่า (Leasehold Interest)

-   การประกันงานรับเหมาตามสัญญา (Contract Works)

-   การประกันเครื่องอุปกรณ์อีเล็คทรอนิคส์ (Electronic Equipment)

-   การประกันเครื่องจักรเสียหาย (Machinery Breakdown)

-   การประกันหม้อไอน้ำและถังความดัน (Boiler and Pressure Vessel)

-   การประกันคุ้มครองเจ้าบ้าน หรือเจ้าบ้านเป็นสุข (Householder)

-   การประกันการเสี่ยงภัยทุกชนิดสำหรับอุตสาหกรรม (Industrial All Risks)

-   การประกันธุรกิจหยุดชะงัก (Business Interruption)

-   การประกันเครื่องเพชรและอัญมณี (Jewelry Block)

นอกเหนือจากการรับประกันภัยโดยตรงตามประเภทของการประกันวินาศภัยที่กล่าวข้างต้นแล้ว
บริษัทฯ ยังมีการเอาประกันภัยต่อให้แก่บริษัทรับประกันภัยต่อทั้งในประเทศและต่างประเทศ
เนื่องจากบริษัทฯ ติดข้อจำกัดทางกฎหมายในการรับความเสี่ยงภัยไว้เอง
โดยจะสามารถรับประกันภัยสูงสุดได้ไม่เกินกว่าที่กฎหมายกำหนด

การประกันภัยต่อ (Reinsurance)

การประกันภัยต่อเป็นการกระจายความเสี่ยงในการรับประกันภัยระหว่างบริษัทประกันภัย
เนื่องจากความสามารถในการรับประกันภัยของบริษัทประกันภัยแต่ละรายมีอยู่จำกัด

โดยความสามารถในการรับประกันภัยของแต่ละบริษัทนั้นจะขึ้นอยู่กับเงินกองทุนของบริษัทนั้นๆ
ตามพระราชบัญญัติประกันวินาศภัย พ.ศ. 2535 มาตรา 27 เรื่อง
การดำรงไว้ซึ่งเงินกองทุนของบริษัทที่ประกอบธุรกิจประกันวินาศภัย และมาตรา 31 ข้อ 2 เรื่อง
ข้อกำหนดในการรับประกันวินาศภัย ดังนั้น บริษัทฯ
ต้องมีการเอาประกันภัยต่อให้แก่บริษัทรับประกันภัยต่อในกรณีที่ทรัพย์สินที่เอาประกันมีทุนประกันภัยสูงๆ
นอกจากนี้
ลักษณะของความเสี่ยงภัยของทรัพย์สินที่เอาประกันภัยก็เป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่ทำให้ต้องมีการเอาประกันภัยต่อ
กล่าวคือ หากทรัพย์สินที่เอาประกันมีความเสี่ยงสูง บริษัทฯ
ก็จะบริหารความเสี่ยงโดยเอาประกันภัยต่อให้แก่บริษัทรับประกันภัยต่อเช่นเดียวกัน

การเอาประกันต่อสามารถแบ่งออกเป็น 2 ประเภทใหญ่ๆ ดังนี้คือ

1.  การประกันภัยต่อแบบเฉพาะราย (Facultative Reinsurance)

เป็นการประกันภัยต่อที่ทำระหว่างบริษัทฯ กับบริษัทรับประกันภัยต่อแบบรายต่อราย โดยบริษัทฯ
จะต้องเสนอรายละเอียดของภัยแต่ละรายไปให้กับบริษัทรับประกันภัยต่อพิจารณาเป็นครั้งๆ ไป
ซึ่งบริษัทรับประกันภัยต่อสามารถที่จะบอกรับหรือปฏิเสธการเอาประกันภัยต่อที่บริษัทเอาประกันภัยต่อเสนอไปก็ได้

2.  การประกันภัยต่อตามสัญญา (Treaty Reinsurance)

เป็นการประกันภัยต่อตามสัญญาที่มีการตกลงกันไว้ล่วงหน้าระหว่างบริษัทฯ และบริษัทรับประกันภัยต่อ
โดยสัญญาจะระบุรายละเอียดของภัยที่บริษัทรับประกันภัยต่อจะสามารถรับประกันภัยต่อได้ภายในระยะเวลาที่ระบุในสัญญา
ซึ่งโดยปกติสัญญาดังกล่าวจะมีอายุ 1 ปี การประกันภัยต่อประเภทนี้
บริษัทรับประกันภัยต่อไม่สามารถปฏิเสธการรับประกันภัยต่อที่บริษัทฯ ส่งมาเอาประกันภัยต่อกับตนได้
ถ้าการประกันภัยต่อรายนั้นอยู่ภายใต้เงื่อนไขของสัญญารับประกันภัยต่อ

นโยบายการประกันภัยต่อ

หลักเกณฑ์ในการพิจารณากำหนดสัดส่วนการรับประกันไว้เองและการประกันภัยต่อ บริษัทฯ
จะพิจารณาจากเงินกองทุน
ข้อจำกัดในการรับประกันภัยตามที่กำหนดในพระราชบัญญัติประกันวินาศภัยตามที่กล่าวมาแล้วข้างต้น
และระดับของความเสี่ยงภัยของทรัพย์สินที่เอาประกันภัย ทั้งนี้ บริษัทฯ
จะรับประกันไว้เองเฉพาะส่วนที่ไม่เกินกว่าที่กฎหมายกำหนด
ซึ่งจะพิจารณาตามความเหมาะสมในการกระจายความเสี่ยงเป็นรายกรณี
รวมทั้งเงื่อนไขและข้อตกลงที่บริษัทฯ ทำไว้กับบริษัทรับประกันภัยต่อ
สำหรับส่วนที่เกินกว่าความสามารถของบริษัทฯ บริษัทฯ
จะต้องทำการเอาประกันต่อให้กับบริษัทรับประกันภัยต่อภายในประเทศและต่างประเทศ ทั้งนี้
กรมการประกันภัยได้มีนโยบายให้บริษัทประกันวินาศภัยดำเนินการรับเสี่ยงภัยไว้ในประเทศ
(รับเสี่ยงภัยไว้เอง หรือเอาประกันภัยต่อในประเทศ)
สำหรับกรมธรรม์บางประเภทเพื่อตอบสนองนโยบายของรัฐบาลในการสงวนเงินตราไว้ในประเทศ
นโยบายดังกล่าวสามารถสรุปได้ดังนี้

  --------------------------------------------------------- ---------------------------------------
  ประเภทของกรมธรรม์                                          จำนวนเอาประกันที่ต้องรับความเสี่ยงไว้ในประเทศ

  1. กรมธรรม์ประกันอัคคีภัยและกรมธรรม์ประกันความเสี่ยงภัยทรัพย์สิน       ไม่เกิน 25 ล้านบาท
  หรือกรมธรรม์ประกันภัยใดๆ                                      
  ที่ให้ความคุ้มครองความสูญเสียหรือความเสียหายของอาคารที่สร้างเสร็จแล้ว   
  และทรัพย์สินภายในอาคารจากอัคคีภัย                               

  2. กรมธรรม์ประกันภัยทางทะเลและการขนส่งสินค้า                    ไม่เกิน 3 ล้านบาท ต่อกรมธรรม์

  3. กรมธรรม์ประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคล                              ไม่เกิน 1 ล้านบาท
  --------------------------------------------------------- ---------------------------------------

ในการคัดเลือกบริษัทเอาประกันภัยต่อที่บริษัทฯ จะเข้าทำสัญญาประกันภัยต่อด้วยนั้น บริษัทฯ
จะพิจารณาคัดเลือกจากความน่าเชื่อถือและความมั่นคงของบริษัทรับประกันภัยต่อ
เนื่องจากตามสัญญาประกันภัย บริษัทฯ จะมีความรับผิดชอบต่อผู้เอาประกันภัยแต่เพียงผู้เดียว
โดยที่บริษัทฯ สามารถที่จะเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนต่อจากผู้รับประกันภัยต่อของบริษัทฯ
ได้ตามสัญญารับประกันภัยต่อ
ดังนั้นความมั่นคงและความน่าเชื่อถือของบริษัทรับประกันภัยต่อจึงเป็นปัจจัยที่สำคัญในการพิจารณา
หากเป็นบริษัทรับประกันภัยต่อต่างประเทศ บริษัทฯ
จะพิจารณาคัดเลือกบริษัทรับประกันภัยต่อที่ได้รับการจัดอันดับความน่าเชื่อถือตั้งแต่ระดับ A
ขึ้นไปหรือเทียบเท่า สำหรับบริษัทรับประกันภัยต่อในประเทศ บริษัทฯ
จะพิจารณาคัดเลือกจากบริษัทรับประกันภัยต่อที่มีฐานะทางการเงินที่มั่นคง มีความสัมพันธ์ที่ดีกับบริษัทฯ
และติดต่อดำเนินธุรกิจร่วมกับบริษัทฯ มายาวนาน ทำให้บริษัทฯ
มีความเชื่อมั่นในฐานะและความมั่นคงของบริษัทรับประกันภัยต่อรายนั้นๆ

  3.1.2 ธุรกิจการลงทุน

นอกเหนือจากการรับประกันภัยแล้ว
กฎหมายยังอนุญาตให้บริษัทประกันวินาศภัยนำเงินที่ได้จากเบี้ยประกันภัยรับและส่วนของผู้ถือหุ้นไปลงทุนแสวงหาผลประโยชน์ได้
แต่ต้องเป็นไปตามข้อกำหนดของประกาศกระทรวงพาณิชย์ เรื่อง
การลงทุนประกอบธุรกิจอื่นของบริษัทประกันวินาศภัย ซึ่งบริษัทฯ
จะพิจารณาสัดส่วนการลงทุนในหลักทรัพย์และตราสารทางการเงินประเภทต่างๆ
ให้เป็นไปอย่างเหมาะสม โดยคำนึงถึงการบริหารสภาพคล่อง อัตราผลตอบแทนจากการลงทุน
และการกระจายความเสี่ยงในการลงทุนเป็นสำคัญ

3.2 การตลาดและภาวะการแข่งขัน

  3.2.1 ลักษณะลูกค้า

ลักษณะลูกค้าของบริษัทฯ สามารถแบ่งได้ 3 ประเภท ดังนี้

1.  ลูกค้ารายย่อยทั่วไป

ลูกค้ารายย่อย หมายถึง ลูกค้าที่เป็นบุคคลธรรมดาที่ต้องการทำประกันวินาศภัยประเภทต่างๆ
โดยมีความต้องการความคุ้มครองที่เหมาะสมต่อฐานะรายได้ของตน ได้แก่
การประกันอุบัติเหตุส่วนบุคคล การประกันอุบัติเหตุเดินทาง และการประกันทรัพย์สิน เป็นต้น
การใช้บริการของกลุ่มลูกค้าประเภทนี้

จะขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายประการ ได้แก่ ความประทับใจในบริการที่สะดวกรวดเร็วและเป็นธรรม
การโฆษณาประชาสัมพันธ์ ข้อมูลข่าวสารที่ได้รับจากญาติสนิท เพื่อน นายหน้าหรือตัวแทน เป็นต้น

2.  กลุ่มลูกค้าประเภทนิติบุคคล

กลุ่มลูกค้าประเภทนี้ครอบคลุมถึง บริษัทและห้างร้านต่างๆ โรงงานอุตสาหกรรม
รวมทั้งกลุ่มผู้ประกอบการอื่นๆ
ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นกลุ่มลูกค้าหลักในการประกันอัคคีภัยและการประกันภัยเบ็ดเตล็ดบางประเภทของบริษัทฯ
โดยลูกค้าจะพิจารณาจากชื่อเสียงและความน่าเชื่อถือของบริษัทฯ ลูกค้าในกลุ่มนี้ได้แก่ บริษัท
เนชั่นมัลติมีเดีย กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) และธนาคาร สแตนดาร์ดชาร์เตอร์ดนครธน จำกัด
(มหาชน) เป็นต้น

  3. องค์กรและหน่วยงานของรัฐ

นอกเหนือจากกลุ่มลูกค้าที่เป็นเอกชนแล้ว บริษัทฯ
ยังขยายฐานลูกค้าไปยังองค์กรและหน่วยงานของรัฐหรือรัฐวิสาหกิจอีกด้วย ได้แก่
การท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย
องค์การรถไฟฟ้ามหานครเป็นต้น
ส่วนใหญ่งานประเภทนี้จะเป็นการเปิดประมูลที่เปิดโอกาสให้กับบริษัทประกันวินาศภัยทั่วไป
สามารถส่งข้อเสนอไปยังองค์กรหรือหน่วยงานที่ต้องการเอาประกันภัย

  3.3.2 ภาวะการแข่งขัน ( Market competition status )

  ในรอบปีที่ผ่านมา ประเทศไทยมีการเปลี่ยนแปลงเป็นอย่างมากภายใต้การบริหารของรัฐบาล

ชุดปัจจุบัน การเมืองภายในประเทศมีเสถียรภาพแข็งแรงในการบริหารจัดการประเทศชาติ
นโยบายต่างๆได้ถูกผลักดันมาใช้อย่างต่อเนื่องซึ่งมีผลเชื่อมโยงต่อภาคธุรกิจอุตสาหกรรมทั่วไป
รัฐบาลพยายามสร้างความมั่งคงทางสังคม อันได้แก่การแก้ไขปัญหายาเสพติด
การให้หลักประกันสุขภาพตามโครงการ 30 บาทรักษาทุกโรค
การให้โอกาสการมีบ้านเป็นของตนเองตามโครงการบ้านเอื้ออาทร โครงการบ้านมั่นคง
การประกันการว่างงาน

  นอกจากนั้นก็ยังพยายามสร้างความมั่งคั่งและแข็งแกร่งทางเศรษฐกิจ ด้วยการให้โอกาสแก่

ผู้ประกอบการเอสเอ็มอี (SMEs) ส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม
จัดตั้งโครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ (OTOP)
ให้โอกาสกับประชาชนทั่วไปในการแสดงศักยภาพของตนเอง
พร้อมทั้งพยายามเร่งหาตลาดมารองรับโดยการทำเขตการค้าเสรีกับประเทศต่างๆ ได้แก่ จีน
อินเดีย ออสเตรเลีย บาห์เรน เปรู นิวซีแลนด์ เป็นต้น ขณะเดียวกัน
ก็ได้จัดเตรียมสาธารณูปโภคขั้นมูลฐาน พัฒนาเครือข่ายคมนาคมโดยการเชื่องโยงการขนส่ง
มีการเปิดใช้รถไฟฟ้ามหานครสายเฉลิมรัชมงคล (ใต้ดิน) และ ขยายเส้นทางรถไฟฟ้าธนายง
(บนดิน) เพิ่มออกไป
ด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารภายใต้ภาพลักษณ์ใหม่ของรัฐบาลอิเล็กทรอนิกส์
E-Government ได้จัดการศึกษาทางไกลผ่านดาวเทียม (Distance Learning)
จัดทำห้องสมุดอิเล็กทรอนิกส์ (E-Library) จัดทำบัตรประชาชนอเนกประสงค์ (Smart Card)
ซึ่งปัจจัยต่างๆเหล่านี้ถือเป็นการรองรับและสนับสนุนการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศ
แต่ในทางกลับกันก็พบว่ามีปัญหาหลายๆประการที่เป็นอุปสรรคต่อการเจริญเติบโตของประเทศ
และกระทบถึงภาคอุตสาหกรรมต่างๆเริ่มตั้งแต่ปัญหาราคาน้ำมันที่พุ่งสูงขึ้น ปัญหาความไม่สงบใน3
จังหวัดชายแดนภาคใต้ การแพร่ระบาดของโรคทางเดินหายใจเฉียบพลันรุนแรง หรือโรคซาร์ส
โรคไข้หวัดนก และ มหันตภัยคลื่นยักษ์สึนามิ ที่มีผู้ประสบภัยเสียชีวิต สูญหายเป็นจำนวนหลายพันคน
รวมทั้งทรัพย์สินต่างๆที่ได้รับความเสียหายก็มีจำนวนนับหมื่นล้านบาท

ในส่วนของธุรกิจประกันภัย
รัฐบาลก็พยายามมีบทบาทในการเสริมสร้างและผลักดันธุรกิจให้เติบโตขึ้นอย่างมั่นคงและต่อเนื่อง
เช่น จัดทำโครงการประกันอุบัติเหตุเอื้ออาทร
ที่ประชาชนสามารถทำประกันภัยได้ในอัตราต่ำเพียงปีละ 365 บาท โครงการการประกันภัยอิสรภาพ
ซึ่งเป็นการประกันภัยที่เน้นถึงสิทธิส่วนประชาชนทั่วไปที่ตกเป็นผู้ต้องสงสัยหรือผู้ต้องหาในกระบวนการยุติธรรม
โดยถือว่าเป็นรูปแบประกันภัยใหม่ที่เกิดขึ้นแห่งแรกในโลก รวมทั้ง
โครงการประกันภัยความรับผิดต่อบุคคลภายนอกสำหรับเจ้าของอาคารสูง เป็นต้น

ประชาชนส่วนใหญ่เริ่มตระหนักถึงความจำเป็น และเล็งเห็นถึงความสำคัญของการประกันภัย
ในส่วนการประกันอัคคีภัยและเบ็ดเตล็ด
สิ่งปลูกสร้างและทรัพย์สินต่างๆก็จะมีการซื้อความคุ้มครองให้ครอบคลุมถึงภัยน้ำท่วม
ภัยแผ่นดินไหวเพิ่มขึ้น รวมถึงอาคารและที่อยู่อาศัยรายย่อยอาจให้ความสำคัญกับการทำประกันมากขึ้น
เมื่อคำนึงถึงความเสี่ยงในการเกิดภัยธรรมชาติที่เพิ่มขึ้น
นอกจากนี้ยังอาจปรับเพิ่มพิกัดอัตราเบี้ยประกันภัยดังกล่าวตามระดับความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้น
ช่องทางการขายผ่านธนาคารพาณิชย์จะยิ่งได้รับความสนใจเพิ่มขึ้นหลังเหตุภัยพิบัติ
ประกอบกับปัญหาความไม่สงบในพื้นที่ภาคใต้ที่ยืดเยื้อและอาจขยายวง
หากยังคงใช้ความรุนแรงในการจัดการปัญหาดังกล่าว
จะทำให้คนเกิดความไม่มั่นใจความปลอดภัยของชีวิตและทรัพย์สินและให้ความสนใจกับการทำประกันมากขึ้น

              ด้านการประกันภัยรถซึ่งเป็นที่มาหลักของเบี้ยประกัน
ก็มีปัจจัยบวกทั้งจากยอดจำหน่ายรถยนต์ใหม่ที่สูงถึง 620,000 คันในปี 2547
กรมการประกันภัยยังได้เพิ่มแบบประกันภัยรถภาคสมัครใจขึ้นอีก 1
แบบในปีนี้คือการประกันภัยรถประเภท 4 จากเดิมที่มี 3 ประเภท
โดยให้ความคุ้มครองเฉพาะทรัพย์สินบุคคลภายนอกในวงเงินไม่เกิน 100,000 บาท
สำหรับรถยนต์นั่งส่วนบุคคลและรถโดยสารส่วนบุคคลไม่เกิน 12 ที่นั่ง รวมถึงรถบรรทุกไม่เกิน 4 ตัน
โดยคิดอัตราเบี้ยประกัน 1,600 และ 2,600 บาทตามลำดับ
แม้ว่าแบบประกันนี้จะเกิดขึ้นเพื่อแก้ปัญหาจราจร ในโครงการชนแล้วแยกแลกใบเคลม
แต่ด้วยอัตราเบี้ยประกันที่ค่อนข้างต่ำ ทำให้น่าจะช่วยขยายฐานผู้ทำประกันภัยรถภาคสมัครใจเพิ่มขึ้น
จะเห็นได้ว่า แนวโน้นอัตราการขยายตัวทางธุรกิจประกันวินาศภัยจะเพิ่มสูงขึ้นตามลำดับ
อัตราการเติบโตของธุรกิจประกันวินาศภัยโดยรวมในปี 2547 คาดว่าจะอยู่ที่ประมาณร้อยละ 11.3
หรือมีเบี้ยประกันภัยรับรวมประมาณ 79,000 ล้านบาท

สำหรับความเสียหายที่เกิดขึ้นจากเหตุร้ายคลื่นยักษ์สึนามิ ส่วนใหญ่เป็นการรับประกันในจำนวนเงินสูง
ซึ่งบริษัทประกันภัยมักจะทำประกันภัยต่อกับบริษัทประกันภัยต่อในต่างประเทศไว้เป็นส่วนมาก
จึงทำให้ภาระในการชดเชยความเสียหายของบริษัทประกันวินาศภัยในไทยอยู่ในวงจำกัด
ซึ่งอยู่ในวิสัยที่ธุรกิจจะรับได้และไม่ส่งผลกระทบต่อฐานะความมั่นคงของบริษัทในระยะยาว

การแข่งขันทางการตลาดและการบริหารงานเพื่อให้ได้ผลประกอบการที่ดีมีกำไร
จึงเป็นเรื่องที่ต้องทำการพิจารณาอย่างใกล้ชิด เนื่องจากลักษณะและรูปแบบความเสี่ยงภัย (Risk)
เปลี่ยนแปลงไป มีปัจจัยต่างๆทั้งภายนอกและภายในเข้ามาเกี่ยวโยงและเพิ่มบทบาทมากขึ้น
ทั้งปัจจัยที่คาดการณ์ได้และคาดการณ์ไม่ได้ สิ่งต่างๆเหล่านี้หากผู้ประกอบการได้ทำการศึกษา
เรียนรู้และปรับตัวอย่างต่อเนื่อง รวมทั้งมีการวางแผนและกำหนดกลยุทธ์ที่เหมาะสมแล้ว
ก็จะเป็นการสร้างโอกาสในการแข่งขันทางธุรกิจให้อยู่รอดปลอดภัยต่อไป

  3.2.3 กลยุทธ์การแข่งขัน

เนื่องจากในปัจจุบัน สภาวะการแข่งขันในธุรกิจประกันวินาศภัยเป็นไปอย่างรุนแรง บริษัทฯ
จึงได้กำหนด กลยุทธ์ต่างๆ เพื่อใช้ในการแข่งขัน ซึ่งสามารถสรุปได้ดังนี้

  1. การเพิ่มความหลากหลายของสินค้า

  บริษัทฯ พยายามที่จะเพิ่มประเภทสินค้าหรือบริการใหม่ๆ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อตอบสนอง

ความต้องการของลูกค้าให้ได้มากที่สุด กล่าวคือ บริษัทฯ
มีการคิดค้นและเสนอแผนประกันภัยแบบพิเศษให้แก่ลูกค้าเพื่อเป็นการจูงใจอย่างสม่ำเสมอ เช่น
บริษัทฯ ได้ออกแผนการประกันภัยแบบพิเศษสำหรับการประกันภัยรถยนต์ หรือที่เรียกว่า
“แผนไกรทอง 3” เพื่อให้ความคุ้มครองตาม พ.ร.บ. และความคุ้มครองประเภท 3 นอกจากนี้
บริษัทฯ ยังได้ออกแผนการประกันภัยแบบพิเศษสำหรับบ้านหรืออาคารเพื่อใช้เป็นที่อยู่อาศัย
หรือที่เรียกว่า “แผนเจ้าบ้านเป็นสุข” เพื่อให้ความคุ้มครองกรณีที่อาคาร เฟอร์นิเจอร์
ได้รับความเสียหายจากไฟไหม้ ฟ้าผ่า การระเบิด รวมถึงค่าเช่าที่อยู่อาศัยใหม่ชั่วคราว
รวมถึงกรณีที่ทรัพย์สินถูกโจรกรรม

  นอกจากนี้ คิดค้นผลิตภัณฑ์ใหม่ ที่ให้ความคุ้มครองต่อวิสาหกิจขนาดย่อม (SME’s) โดยให้

ความคุ้มครอง 11 ประเภท ในกรมธรรม์เดียว เพื่อให้สนองรับต่อความต้องการของภาคธุรกิจ
และสนองตอบต่อนโยบายของรัฐ

  2. การสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับนายหน้าและตัวแทน

  บริษัทฯ ไม่เพียงที่จะรักษาความสัมพันธ์กับนายหน้าและตัวแทนรายเก่าไว้เท่านั้น แต่บริษัทฯ

ยังพยายามที่จะหานายหน้าและตัวแทนรายใหม่เพิ่มมากขึ้นอีกด้วย
เพื่อเป็นการเพิ่มช่องทางในการขยายฐานลูกค้าใหม่ให้แก่บริษัทฯ อย่างไรก็ตาม
ในการรับขึ้นทะเบียนนายหน้าและตัวแทนรายใหม่นั้น บริษัทฯ
ได้มีการกำหนดคุณสมบัติของผู้ที่จะสามารถมาขึ้นทะเบียนเป็นนายหน้าและตัวแทนของบริษัทฯ
อย่างชัดเจนและรัดกุม ทั้งนี้เพื่อช่วยให้บริษัทฯ
สามารถคัดเลือกนายหน้าและตัวแทนที่มีความน่าเชื่อถือและมีประวัติดี

  3. การมุ่งเน้นในด้านคุณภาพของการให้บริการ

คุณภาพในการให้บริการถือเป็นปัจจัยที่สำคัญประการหนึ่งในการที่ลูกค้าจะตัดสินใจว่าจะเลือกเอาประกันกับบริษัทประกันภัยใด
ทั้งนี้เนื่องจากบริษัทประกันทุกแห่งต่างก็มีความคุ้มครองพื้นฐานในการรับประกันวินาศภัยทุกประเภทที่ไม่แตกต่างกัน
ดังนั้น บริษัทฯ จึงให้ความสำคัญเรื่องการให้บริการที่สะดวก รวดเร็ว
และเป็นธรรมแก่ลูกค้าทั้งในด้านการรับประกันภัย การชดใช้ค่าสินไหมทดแทน การรับแจ้งเหตุ
รวมถึงการส่งเจ้าหน้าที่ออกไปสำรวจความเสียหายในกรณีที่เกิดวินาศภัย โดยใช้ระบบ V-Claim
ที่ทันสมัยเพื่อให้ลูกค้าเกิดความประทับใจและรักษาฐานลูกค้าเก่าให้เอาประกันภัยอย่างต่อเนื่อง
รวมทั้งเป็นการจูงใจให้ลูกค้ารายใหม่เข้ามาเอาประกันกับบริษัทฯ เพิ่มมากขึ้น โดยบริษัทฯ
มีการจัดตั้ง Call Center
เพื่อให้ผู้เอาประกันภัยหรือผู้ที่สนใจสามารถโทรศัพท์เข้ามาสอบถามข้อมูลต่างๆ ได้ที่ศูนย์ Hot-line
1352 ตลอด 24 ชั่วโมง

นอกเหนือจากนี้ บริษัทฯ ยังได้มุ่งเน้นที่จะทำการฝึกอบรมพนักงานของบริษัทฯ รวมทั้งนายหน้าและ
ตัวแทนให้มีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับธุรกิจประกันวินาศภัยเป็นอย่างดี
และสามารถให้คำปรึกษาและคำแนะนำแก่ลูกค้าได้อย่างมี
ประสิทธิภาพอันจะเป็นการเสริมสร้างภาพพจน์ที่ดีของบริษัทฯ อีกด้วย

  4. การมีเครือข่ายในการให้บริการที่ครอบคลุม

ปัจจุบัน บริษัทฯ มีสาขาและศูนย์บริการทั้งสิ้น 32 แห่ง ที่สามารถให้บริการแก่ลูกค้าในเขตพื้นที่ต่างๆ
ทั่วประเทศ
ซึ่งผู้เอาประกันภัยสามารถดำเนินการแจ้งอุบัติเหตุรวมทั้งรับค่าสินไหมทดแทนได้จากเจ้าหน้าที่สินไหมของบริษัทฯ
ที่ประจำอยู่ ณ ศูนย์บริการแต่ละแห่ง โดยไม่ต้องเดินทางมาติดต่อยังสำนักงานใหญ่ ดังนั้น
จึงถือว่าเป็นการอำนวยความสะดวกให้แก่ผู้เอาประกันในการใช้บริการของบริษัทฯ นอกจากนี้
ลูกค้าหรือผู้เอาประกันภัยยังสามารถใช้บริการจากระบบอินเตอร์เน็ตผ่านเวบไซท์ของบริษัทฯ
www.thai-setakij.com เพื่อการรับประกันภัย การแจ้งสินไหม
การสอบถามรูปแบบกรมธรรม์ที่บริษัทฯ ให้บริการและ ข้อมูลอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

  5. การขยายพันธมิตรทางธุรกิจ

จากการที่รัฐบาลมีนโยบายการเปิดเสรีธุรกิจประกันภัย
ทำให้ผู้ประกอบการธุรกิจประกันภัยในประเทศต่างก็ต้องปรับตัวเพื่อรองรับการแข่งขันที่จะเกิดขึ้น
ตามที่ได้กล่าวมาแล้วว่าบริษัทประกันภัยต่างชาติมีความได้เปรียบผู้ประกอบการในประเทศทั้งในด้านเทคโนโลยีและฐานะทางการเงินที่แข็งแกร่ง
ดังนั้นการเข้ามาดำเนินธุรกิจของบริษัทประกันภัยต่างชาติทำให้
ผู้ประกอบการในประเทศต้องเตรียมความพร้อมในด้านต่างๆ
เพื่อรองรับการแข่งขันทางด้านราคาและการให้บริการ ซึ่งบริษัทฯ
ก็ได้ตระหนักถึงภาวะการแข่งขันดังกล่าว บริษัทฯ
จึงได้มีการหาพันธมิตรทางธุรกิจเพื่อให้ความช่วยเหลือเกื้อกูลซึ่งกันและกันโดยเฉพาะอย่างยิ่งการเอาประกันภัยต่อ
และการแลกเปลี่ยนข่าวสารข้อมูลระหว่างกัน

4.  นโยบายราคา

นโยบายการกำหนดราคาของบริษัทฯ ซึ่งได้แก่
การกำหนดค่าเบี้ยประกันภัยสำหรับการรับประกันภัยแต่ละประเภทของบริษัทฯ มีดังนี้

1. การประกันอัคคีภัย

  บริษัทฯ กำหนดค่าเบี้ยประกันสำหรับการประกันอัคคีภัย โดยใช้พิกัดอัตราเบี้ยประกันภัย

ซึ่งกำหนดโดยกรมการประกันภัย ยกเว้นงานที่มีทุนประกันภัยสูง บริษัทฯ
อาจขออัตราเบี้ยประกันพิเศษจากกรมการประกันภัยเป็นรายๆ ไป ทั้งนี้
ต้องเป็นไปตามเงื่อนไขที่กรมการประกันภัยกำหนด

  2. การประกันภัยการขนส่งสินค้าทางทะเล

  บริษัทฯ จะเป็นผู้กำหนดอัตราค่าเบี้ยประกันภัยสำหรับการประกันภัยการขนส่งสินค้าทาง

ทะเลให้เหมาะสมสอดคล้องกับสภาพของความเสี่ยงภัย โดยพิจารณาจากปัจจัยต่างๆ ได้แก่
ลักษณะของตัวสินค้า การบรรจุหีบห่อ เส้นทางการขนส่งพาหนะที่ใช้ในการขนส่ง
และมูลค่าของการเอาประกันภัย เป็นต้น

  3. การประกันภัยรถยนต์

  3.1 การประกันภัยภาคบังคับ

กรมการประกันภัยได้กำหนดค่าเบี้ยประกันภัยสำหรับรถแต่ละประเภทที่ทำประกันภาคบังคับไว้
ซึ่งบริษัทประกันวินาศภัยทุกแห่งจะต้องใช้อัตราเดียวกัน

  3.2 การประกันภัยภาคสมัครใจ

บริษัทฯ กำหนดค่าเบี้ยประกันภัยสำหรับการประกันภัยภาคสมัครใจ
ตามอัตราเบี้ยประกันภัยพื้นฐานที่กำหนดโดยกรมการประกันภัย นอกจากนี้ บริษัทฯ
ได้กำหนดค่าเบี้ยประกันภัยเพิ่มกรณีผู้เอาประกันภัยต้องการความคุ้มครองความเสียหายที่เกินกว่าความคุ้มครองพื้นฐานที่กรมการประกันภัยกำหนด

  4. การประกันภัยเบ็ดเตล็ด

ค่าเบี้ยประกันสำหรับการประกันภัยเบ็ดเตล็ด เป็นอีกประเภทหนึ่งที่บริษัทฯ
จะเป็นผู้กำหนดอัตราค่าเบี้ยประกันภัย โดยพิจารณาจากลักษณะของภัยที่เอาประกัน

  3.2.5 ช่องทางการจำหน่าย

ช่องทางการจำหน่ายของบริษัทฯ ประกอบด้วย

  1. การขายโดยตรงกับลูกค้า

บริษัทฯ มีเจ้าหน้าที่การตลาดที่ทำหน้าที่ในการติดต่อและให้บริการแก่ลูกค้า และในบางครั้งลูกค้าอาจ
ติดต่อเข้ามาโดยตรงซึ่งส่วนใหญ่เป็นลูกค้าที่มีความสัมพันธ์ที่ดีและได้เอาประกันภัยไว้กับบริษัทฯ
มาเป็นเวลานาน และมีจำนวนทุนประกันภัยไม่มากนัก บริษัทฯ
มีรายได้ค่าเบี้ยประกันภัยจากการขายโดยตรงประมาณร้อยละ 20 ของเบี้ยประกันภัยรวมในแต่ละปี

  2. การขายผ่านนายหน้าและตัวแทน

นายหน้าและตัวแทนของบริษัทฯ
นับว่าเป็นผู้ที่มีบทบาทอย่างมากต่อการขยายตลาดและการให้บริการแก่ผู้เอาประกันโดยตรง บริษัทฯ
จึงให้ความสำคัญอย่างมากในการคัดเลือกและแต่งตั้งนายหน้าและตัวแทน
หากนายหน้าและตัวแทนของบริษัทฯ
สามารถให้บริการรวมทั้งคำแนะนำที่เหมาะสมและเป็นประโยชน์แก่ลูกค้าผู้เอาประกันมากที่สุด
ก็จะเป็นการช่วยส่งเสริมภาพพจน์ของบริษัทฯ ได้เป็นอย่างดี

  3. การขายผ่านสถาบันการเงิน

บริษัทฯ จะมีทีมงานในการติดต่อรับประกันภัยจากสถาบันการเงินต่างๆ เช่น ธนาคาร บริษัทเงินทุน
บริษัทเช่าซื้อ เป็นต้น ส่วนใหญ่เป็นการรับประกันภัยงานสินเชื่อประเภทต่างๆ ได้แก่
สินเชื่อเช่าซื้อรถยนต์ สินเชื่อเพื่อการเคหะ เป็นต้น
การรับประกันภัยประเภทนี้จะกำหนดให้สถาบันการเงินเป็นผู้รับผลประโยชน์ บริษัทฯ
มีรายได้ค่าเบี้ยประกันภัยจากการขายผ่านสถาบันการเงินประมาณร้อยละ 20
ของเบี้ยประกันภัยรวมในแต่ละปี

2.  การจัดหาผลิตภัณฑ์และบริการ

    1.  แหล่งที่มาของเงินทุน

แหล่งที่มาของเงินทุนของบริษัทฯ สามารถแบ่งได้ดังนี้

1.  รายได้จากการรับประกันภัย ซึ่งถือเป็นแหล่งเงินทุนที่สำคัญของบริษัทฯ โดยบริษัทฯ
    จะนำเงินที่ได้รับจากการดำเนินงานส่วนที่เหลือหลังจากหักค่าใช้จ่ายต่างๆ
    ไปลงทุนตามเงื่อนไขที่กรมการประกันภัยกำหนดเพื่อให้ได้ผลตอบแทนเพิ่มขึ้น

2.  บริษัทฯ รักษาสภาพคล่องในอัตราส่วนที่สูง ซึ่งไม่จำเป็นต้องใช้เงินกู้จากสถาบันการเงิน

3.  เงินทุนจากส่วนของผู้ถือหุ้น ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2547 บริษัทฯ มีส่วนของผู้ถือหุ้นทั้งสิ้น
    425.45 ล้านบาท

    2.  นโยบายและขั้นตอนการรับประกันภัย

(ก) นโยบายในการรับประกันภัย

หลักเกณฑ์ที่บริษัทฯ ใช้ในการพิจารณารับประกันภัยประกอบด้วย

  1. ลักษณะของการเสี่ยงภัย

ขั้นตอนแรกในการพิจารณารับประกันภัย บริษัทฯ จะพิจารณาจากลักษณะของ

การเสี่ยงภัย ซึ่งจะแตกต่างกันตามประเภทของการประกันวินาศภัย ทั้งนี้ ปัจจัยต่างๆ
ที่จะนำมาพิจารณาสามารถ

สรุปได้ดังนี้

+----------------+----------------+----------------+-----------------+
| การประกันอัคคีภัย  | การ            | ก              | กา              |
|                | ประกันภัยการขนส่ง | ารประกันภัยรถยนต์ | รประกันภัยเบ็ดเตล็ด |
|                | สินค้าทางทะเล    |                |                 |
+----------------+----------------+----------------+-----------------+
| -   สภ         | -   ลักษณะของ   | -   ประเภ      | -               |
| าพแวดล้อมของทรัพ | สินค้าที่ทำประกันภัย | ทของการใช้รถยนต์ |    ลักษณะของภัยที่จ |
| ย์สินที่เอาประกันภัย |                |                | ะทำประกันให้เหมาะ |
|     เช่น        | -   ล          | -   อายุกา      | สมกับประเภทของกา |
|     พิจารณาว่าทร | ักษณะบรรจุภัณฑ์ของ | รใช้งานของรถยนต์ | รประกันภัยเบ็ดเตล็ด |
| ัพย์สินที่เอาประกันภ | สินค้าที่ทำประกันภัย |                |                 |
| ัยนั้นตั้งอยู่โดดเดี่ยว |                | -   ยี่ห         | -               |
|                | -   เ          | ้อและรุ่นของรถยนต์ |  ตัวผู้เอาประกันภัย/ |
| หรือตั้งอยู่ในสถานที่ | ส้นทางในการขนส่ง |                | ทรัพย์สินที่เอาประกัน |
|     ที่มีทร       |                | -              |                 |
| ัพย์สินอื่นอยู่รอบข้าง | ลักษณะของเมืองท่า |   ขนาดของรถยนต์ | -               |
|     ซึ่งหากมีทร   |     และยา      |                |  สถานที่ตั้งและสภาพ |
| ัพย์สินอื่นอยู่รอบข้าง | นพาหนะที่ใช้ในการ | -   อายุของผู้ขับขี่ |     แวดล้อ       |
|     โอกา       |     ขนส่ง       |                | มของภัยที่เอาประกัน |
| สที่อัคคีภัยจะลุกลาม |                | -   ประวัติการเ  |                 |
| มายังทรัพย์สินที่เอา | -   มูลค่าขอ     | กิดอุบัติเหตุของรถย |                 |
| ประกันก็จะมีมากขึ้น | งสินค้าที่เอาประกัน | นต์ที่จะทำประกันภัย |                 |
|     เป็นต้น      |                |                |                 |
|                |                |                |                 |
| -   ลักษ        |                |                |                 |
| ณะของสิ่งปลูกสร้าง |                |                |                 |
+----------------+----------------+----------------+-----------------+

  2. ความสามารถในการรับประกันภัยของบริษัทฯ

เนื่องจากการประกันภัยถูกควบคุมโดยพระราชบัญญัติประกันวินาศภัย พ.ศ. 2535 ซึ่งมีข้อกำหนดว่า
บริษัทประกันวินาศภัยไม่สามารถรับประกันวินาศภัยโดยมีจำนวนเงินเอาประกันภัยรายหนึ่งเกินกว่าร้อยละ
10 ของเงินกองทุน ดังนั้น
ในการพิจารณารับประกันภัยในกรณีที่จำนวนเงินเอาประกันภัยของผู้เอาประกันภัยรายใดรายหนึ่งเกินว่าจำนวนที่กำหนดไว้
บริษัทฯ จะไม่สามารถรับประกันภัยดังกล่าวได้ไว้เองทั้งหมด บริษัทฯ
จะต้องทำการเอาประกันภัยต่อให้แก่บริษัทประกันวินาศภัยอื่น

  3. สถิติของการเกิดความเสียหายในอดีต

เพื่อให้ทราบความเป็นไปได้ของการเกิดความเสียหายจากภัยที่บริษัทฯ รับประกันภัยไว้ บริษัทฯ
จะต้องพิจารณาจากข้อมูลสถิติของการเกิดความเสียหายของภัยประเภทเดียวกันหรือใกล้เคียงกันที่ผ่านมาในอดีต
ทั้งนี้ เพื่อเป็นข้อมูลเบื้องต้นในการประเมินความเสี่ยงของบริษัทฯ ในการที่จะรับงานประกันภัยนั้นๆ

(1) สรุปขั้นตอนในการรับประกันภัย

  พนักงานของบริษัทฯ ตัวแทนและนายหน้าประกันวินาศภัย

ทำการติดต่อกับลูกค้า

วิเคราะห์ข้อมูลเบื้องต้นเกี่ยวกับการประกันภัย ได้แก่ ลักษณะภัย

สถานที่ตั้ง ลักษณะของสิ่งปลูกสร้าง มูลค่าของทรัพย์สิน เป็นต้น

ศึกษาประวัติการเรียกร้องค่าเสียหายในอดีต

ทำการสำรวจภัย สำหรับกรณีที่เป็นการรับประกัน

โครงการขนาดใหญ่

ประเมินค่าความเสียหายสูงสุดที่อาจเกิดขึ้น

พิจารณากำหนดอัตราเบี้ยประกันภัยตามประเภทของการ

ประกันวินาศภัย

พิจารณากระจายความเสี่ยงภัยในกรณีที่ไม่สามารถรับประกัน

ได้เต็มตามมูลค่าของกรมธรรม์

ดำเนินการขออนุมัติตามอำนาจในการรับประกันภัยของ

เจ้าหน้าที่ในแต่ละระดับ

เมื่อจัดเตรียมกรมธรรม์เสร็จเรียบร้อยแล้ว จะจัดส่งให้แก่ลูกค้า

หรือตัวแทนและนายหน้าเพื่อจัดส่งให้แก่ลูกค้า แล้วแต่กรณี

2.  การกำหนดทุนประกันภัย

+----------------+------------------+---------------+-----------------+
| การประกันอัคคีภัย  | การประกันภัยกา     | กา            | กา              |
|                | รขนส่งสินค้าทางทะเล | รประกันภัยรถยนต์ | รประกันภัยเบ็ดเตล็ด |
+----------------+------------------+---------------+-----------------+
| กำหนดตา        | -                | ประมาณร้อยละ   | ขึ้นอยู่กับประเภท    |
| มมูลค่าของทรัพย์สิน | การรับประกันภัยสินค้า | 80            | และเงื่อน         |
| ที่เอาประกัน ณ    |                  | ของร          | ไขของการประกันภัย |
| วันที่ทำประกัน     | บริษัทฯ            | าคาซื้อขายในปัจจ |                 |
| โดยกำหนดจาก    | จะกำหนดทุนประก    | ุบันของรถแต่ละคัน |                 |
| ราคาสิ่งปลูกสร้างต | ันภัยไว้ประมาณร้อยละ |               |                 |
| ่อตารางเมตรตามล | 110              |               |                 |
| ักษณะของสิ่งปลูกสร | ของมูลค่าของสินค้า   |               |                 |
| ้างและวัสดุตามที่ระ | (C&F)            |               |                 |
| บุไว้ในคู่มือการรับป | ตามที่ร            |               |                 |
| ระกันภัยซึ่งจัดทำโด | ะบุไว้ในใบกำกับสินค้า |               |                 |
| ยกรมการประกันภัย |                  |               |                 |
|                | -                |               |                 |
|                | ก                |               |                 |
|                | ารรับประกันภัยตัวเรือ |               |                 |
|                |                  |               |                 |
|                | บริษัทฯ            |               |                 |
|                | ก                |               |                 |
|                | ำหนดทุนประกันสำหรับ |               |                 |
|                | ตัวเรือตามราคาซื้อขา |               |                 |
|                | ยในปัจจุบันของเรือแต่ |               |                 |
|                |                  |               |                 |
|                | ละลำ             |               |                 |
+----------------+------------------+---------------+-----------------+

3.  นโยบายการชดใช้ค่าสินไหมทดแทน

เมื่อวินาศภัยที่เกิดขึ้นเป็นผลโดยตรงจากภัยที่รับประกันไว้ บริษัทฯ
จะชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่ผู้มีสิทธิได้รับค่าสินไหมทดแทนตามความเสียหายที่แท้จริง
ซึ่งผู้มีสิทธิได้รับค่าสินไหมทดแทน หมายความรวมถึง ผู้เอาประกัน ผู้รับผลประโยชน์ หรือคู่กรณี

เจ้าหน้าที่สินไหมทดแทนของบริษัทฯ
จะเป็นผู้ที่รับผิดชอบดำเนินการในเรื่องการประเมินและสำรวจภัย
การตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูลและเอกสารที่เกี่ยวข้อง
รวมทั้งการพิจารณาข้อเท็จจริงกรณีมีข้อสงสัย ทั้งนี้
หากความเสียหายที่เกิดขึ้นมีสาเหตุมาจากภัยทั่วไป เช่น ภัยจากรถชน ภัยจากไฟไหม้บ้านที่อยู่อาศัย
เป็นต้น บริษัทฯ จะใช้เจ้าหน้าที่ประเมินของบริษัทฯ เอง ยกเว้นในกรณีที่ค่าเสียหายมีจำนวนสูง
ซึ่งส่วนใหญ่จะมีข้อมูลหรือรายละเอียดที่เกี่ยวข้องและซับซ้อนมาก
จึงต้องใช้เวลาในการดำเนินการมาก
หรือต้องการผู้ที่มีความเชี่ยวชาญพิเศษเฉพาะด้านในการประเมิน บริษัทฯ
จะว่าจ้างผู้สำรวจภัยและประเมินค่าสินไหมทดแทนอิสระมาดำเนินการแทนบริษัทฯ
โดยผู้สำรวจภัยและประเมินค่าสินไหมทดแทนจะต้องเสนอรายงานให้แก่บริษัทฯ เพื่อพิจารณาต่อไป

วิธีการทั่วไปที่บริษัทฯ ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่ผู้เอาประกัน ประกอบด้วย

(1) การซ่อมแซม วิธีนี้ใช้สำหรับความเสียหายที่เกิดขึ้นเพียงบางส่วนกับทรัพย์ที่เอาประกันภัย
    และอยู่ในวิสัยที่จะซ่อมแซมให้กลับคืนสู่สภาพเดิมได้

(2) การชดใช้เป็นตัวเงิน กรณีอื่นๆ ที่ไม่อาจซ่อมแซมได้ หรือกรณีที่ผู้เอาประกันเรียกร้อง บริษัทฯ
    จะชดใช้เป็นตัวเงิน

เนื่องจากธุรกิจรับประกันภัยรถยนต์ เป็นธุรกิจที่สร้างรายได้หลักให้แก่บริษัทฯ
จึงมีปริมาณงานมากกว่าการ รับประกันภัยประเภทอื่นอย่างมาก
ประกอบกับเป็นการรับประกันภัยที่มีความเสียหายเกิดขึ้นเป็นประจำทุกวัน บริษัทฯ
จึงมีการแยกเป็นฝ่ายสินไหมรถยนต์ขึ้นมาเพื่อรับผิดชอบงานดังกล่าวโดยเฉพาะ ทั้งนี้
เพื่อควบคุมให้ขั้นตอนต่างๆ เป็นไปด้วยความถูกต้อง เป็นธรรมแก่ทุกฝ่าย
ขอบเขตความรับผิดชอบของฝ่ายสินไหมรถยนต์เริ่มต้นตั้งแต่ การรับแจ้งเหตุ การตรวจสอบอุบัติเหตุ
การควบคุมราคา การติดต่อกับโรงพยาบาลหรือสถานพยาบาลต่างๆ (กรณีที่มีผู้บาดเจ็บ)
ไปจนถึงการชำระเงินให้แก่ผู้เอาประกันภัย อู่ซ่อมรถยนต์ หรือโรงพยาบาล

  3.3.5 นโยบายการจัดสรรเงินสำรองต่างๆ

เบี้ยประกันภัยที่บริษัทฯ รับจากผู้เอาประกันภัยเป็นการรับล่วงหน้า
และมีภาระผูกพันที่จะต้องชดใช้เงินตามสัญญาหรือค่าสินไหมทดแทนตราบเท่าที่กรมธรรม์ยังมีผลบังคับอยู่
กฎหมายจึงกำหนดให้บริษัทฯ
ต้องจัดสรรเบี้ยประกันภัยจำนวนหนึ่งเป็นเงินสำรองไว้สำหรับชดใช้หนี้สินที่มีต่อผู้เอาประกันภัยตามที่กำหนดไว้ในมาตรา
23 แห่งพระราชบัญญัติประกันวินาศภัย พ.ศ. 2535 เงินสำรองที่บริษัทฯ
ต้องทำการสำรองตามกฎหมายสามารถแบ่งได้เป็น 2 ประเภท ดังนี้

  (ก) เงินสำรองสำหรับเบี้ยประกันภัยที่ยังไม่ถือเป็นรายได้ หรือ เงินสำรองเพื่อการเสี่ยงภัย

วิธีการตั้งสำรองเพื่อการเสี่ยงภัยมี 2 วิธี คือ

  1. วิธีที่กรมการประกันภัยกำหนด

กรมการประกันภัยกำหนดให้บริษัทประกันวินาศภัยจัดสรรเงินสำรองเพื่อการเสี่ยงภัยจาก
เบี้ยประกันภัยรับสุทธิ ตามหลักเกณฑ์ดังต่อไปนี้

a.  การประกันภัยการขนส่งเฉพาะเที่ยว ให้จัดสรรไว้เต็มตามจำนวนเบี้ยประกันภัยในรอบ
    90วันนับย้อนหลังจากวันจัดสรร

b.  การประกันภัยอุบัติเหตุการเดินทาง ให้จัดสรรไว้เต็มตามจำนวนเบี้ยประกันภัยในรอบ 30
    วันนับย้อนหลังจากวันจัดสรร

c.  การประกันภัยประเภทอื่นนอกจาก 1.1 และ 1.2
    ให้จัดสรรไว้ไม่น้อยกว่าจำนวนที่คำนวณโดยวิธีเศษหนึ่งส่วนยี่สิบสี่ (1/24^(th) System)

  2. วิธีที่กรมสรรพากรกำหนด

กรมสรรพากรกำหนดให้บริษัทประกันวินาศภัยบันทึกเงินสำรองเพื่อการเสี่ยงภัยในอัตราร้อยละ 40
ของเบี้ยประกันภัยสุทธิ
ซึ่งวิธีนี้เป็นวิธีการบัญชีที่รับรองทั่วไปและเป็นวิธีเดียวกับการคำนวณภาษีเงินได้ตามประมวลรัษฎากร

ในการตั้งเงินสำรองเพื่อการเสี่ยงภัยของบริษัทฯ ที่แสดงไว้ในงบการเงิน บริษัทฯ
ใช้วิธีการจัดสรรตามเกณฑ์ที่กรมสรรพากรกำหนด โดย ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2547 บริษัทฯ
มีเงินสำรองสำหรับเบี้ยประกันภัยที่ยังไม่ถือเป็นรายได้จำนวน 340.54 ล้านบาท

(2) เงินสำรองสำหรับค่าสินไหมทดแทน

กรมการประกันภัยกำหนดให้บริษัทประกันวินาศภัยจัดสรรเงินสำรองสำหรับค่าสินไหมทดแทนตามหลักเกณฑ์ดังต่อไปนี้

1.  ในกรณีที่ได้ตกลงจำนวนค่าสินไหมทดแทนไว้แล้ว
    ให้จัดสรรไว้ไม่น้อยกว่าจำนวนค่าสินไหมที่ได้ตกลงไว้แล้วนั้น

2.  ในกรณีที่ยังไม่ได้ตกลงจำนวนค่าสินไหมทดแทน
    ให้จัดสรรไว้ไม่น้อยกว่าจำนวนค่าสินไหมทดแทนบริษัทประเมินไว้
    แต่ไม่เกินจำนวนเงินจำกัดความรับผิดตามสัญญาประกันภัย

3.  นอกจากการจัดสรรตาม 1. และ 2. แล้ว ทุกสิ้นเดือน ให้จัดสรรไว้อีกไม่น้อยกว่าร้อยละ
    2.5 ของเบี้ยประกันภัยรับสุทธิย้อนหลัง 12 เดือน สำหรับค่าสินไหมทดแทนที่เกิดขึ้นแล้ว
    แต่ยังไม่ได้มีการรายงานให้บริษัททราบ (IBNR – Incurred But Not Report)
    ซึ่งการจัดสรรเงินสำรองดังกล่าว ได้มีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 1 มกราคม 2545 ที่ผ่านมา

  3.3.6 เงินลงทุน

การบริหารการลงทุนของบริษัทฯ จะขึ้นอยู่กับกระแสเงินสด (Cash Flow) เป็นหลัก
โดยฝ่ายบัญชีและการเงินจะพิจารณาจากกระแสเงินสดรับและกระแสเงินสดจ่ายของบริษัทฯ
หากมีเงินส่วนเกินจึงจะนำเงินส่วนเกินนี้ไปลงทุน ทั้งนี้ จะต้องเป็นไปตามที่ประกาศกระทรวงพาณิชย์
เรื่องการลงทุนประกอบธุรกิจอื่นของบริษัทประกันวินาศภัย
โดยพิจารณากระจายความเสี่ยงให้เป็นไปอย่างเหมาะสม

เนื่องจากพอร์ตการลงทุนของบริษัทฯ มีขนาดไม่ใหญ่มากนัก บริษัทฯ
จึงไม่มีการจัดตั้งฝ่ายการลงทุนขึ้นมาเพื่อดูแลเกี่ยวกับการลงทุนของบริษัทฯ โดยบริษัทฯ
ได้มอบหมายหน้าที่ในการดำเนินการเกี่ยวกับการลงทุนให้แก่ผู้จัดการฝ่ายบัญชีและการเงิน
เมื่อผู้จัดการฝ่ายบัญชีและการเงินได้รับข้อมูล ข่าวสาร
รวมถึงบทวิเคราะห์หลักทรัพย์จากสถาบันการเงินต่างๆ เช่น ธนาคาร บริษัทหลักทรัพย์ เป็นต้น
เกี่ยวกับการออกและเสนอขายหลักทรัพย์หรือตราสารประเภทต่างๆ
จะทำการวิเคราะห์ถึงผลตอบแทนที่จะได้รับ
หลังจากที่ทำการวิเคราะห์แล้วหากเป็นการลงทุนที่น่าสนใจ
ผู้จัดการฝ่ายบัญชีและการเงินก็จะนำเสนอประธานกรรมการบริหารของบริษัทฯ เพื่อพิจารณาตัดสินใจ

บริษัทฯ จะพิจารณาลงทุนส่วนหนึ่งในหลักทรัพย์ที่มีสภาพคล่องสูงสามารถเปลี่ยนเป็นเงินสดได้ง่าย
เช่น ตั๋วสัญญาใช้เงิน เงินฝากธนาคาร เป็นต้น เนื่องจากบริษัทฯ
จะต้องสำรองเงินไว้เพื่อใช้จ่ายในการดำเนินงานประจำวัน ได้แก่ ค่าสินไหมทดแทน
ค่าจ้างและบำเหน็จ รวมทั้งค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานต่างๆ นอกจากนี้ บริษัทฯ
จะพิจารณาลงทุนในหลักทรัพย์ที่ให้ผลตอบแทนที่ค่อนข้างคงที่แน่นอน เช่น พันธบัตรรัฐบาล/รัฐวิสาหกิจ
หุ้นกู้ เป็นต้น ส่วนที่เหลือ บริษัทฯ จะพิจารณาลงทุนในบริษัทต่างๆ
ที่อยู่นอกตลาดหลักทรัพย์หากพิจารณาเห็นว่าเป็นบริษัทที่มีศักยภาพ
หรืออาจลงทุนในบริษัทที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์
ซึ่งระยะหลังเนื่องจากสภาวะการซื้อขายหลักทรัพย์อยู่ในช่วงซบเซา บริษัทฯ
จึงมีนโยบายจำกัดการลงทุนในหลักทรัพย์ประเภทนี้โดยจะหันไปลงทุนในหลักทรัพย์ที่ให้ผลตอบแทนที่คงที่แน่นอนเพิ่มมากขึ้น

เงินลงทุนในสินทรัพย์ลงทุนของบริษัทฯ ในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมา สามารถสรุปได้ดังนี้

+----------+--------+------+-------+-----+-------+------+-------+-----+
|          | ปี 2544 |      | ปี     |     | ปี     |      | ปี     |     |
|          |        |      | 2545  |     | 2546  |      | 2547  |     |
+----------+--------+------+-------+-----+-------+------+-------+-----+
|          | จำ     | ร    | จำน   | ร้อ  | จำน   | ร    | จำน   | ร้อ  |
|          | นวนเงิน | ้อยละ | วนเงิน | ยละ | วนเงิน | ้อยละ | วนเงิน | ยละ |
|          | (ล     |      | (ล้า   |     | (ล้า   |      | (ล้า   |     |
|          | ้านบาท) |      | นบาท) |     | นบาท) |      | นบาท) |     |
+----------+--------+------+-------+-----+-------+------+-------+-----+
| เงินสด    | 312.05 | 8    | 2     | 76  | 3     | 6    | 3     | 54  |
| และเ     |        | 6.49 | 69.70 | .62 | 33.26 | 0.86 | 23.91 | .61 |
| งินฝากสถา |        |      |       |     |       |      |       |     |
| บันการเงิน |        |      |       |     |       |      |       |     |
+----------+--------+------+-------+-----+-------+------+-------+-----+
| เงินลงทุนใ | -      | -    | -     | 8   | 31.89 | 5.82 | -     | -   |
| นหลักทรัพย์ |        |      |       | .52 |       |      |       |     |
|          | 3.28   | 0.91 | 0.30  |     | 79.85 | 1    | 1     | 29  |
| -พันธบัตร  |        |      |       | 1   |       | 6.81 | 73.94 | .33 |
|          | 5.00   | 1.38 | 6.81  | .93 | -     |      |       |     |
| -หุ้นทุน    |        |      |       |     |       | -    | -     | -   |
|          | 20.00  | 5.54 | 25.02 | -   | 79.85 | 1    |       |     |
| -หุ้นกู้     |        |      |       |     |       | 4.58 | 84.85 | 14  |
|          | 20.48  | 5.68 | 20.48 | 7   | 10.56 |      |       | .31 |
| -ตั๋วเงิน   |        |      |       | .11 |       | 1.93 | 10.39 |     |
|          |        |      |       |     |       |      |       | 1   |
| หน่วยลงทุน |        |      |       | 5   |       |      |       | .75 |
|          |        |      |       | .82 |       |      |       |     |
+----------+--------+------+-------+-----+-------+------+-------+-----+
| รวม      | 48.76  | 1    | 82.31 | 23  | 2     | 3    | 2     | 45  |
| เงินลงทุนใ |        | 3.51 |       | .38 | 14.36 | 9.14 | 69.18 | .39 |
| นหลักทรัพย์ |        |      |       |     |       |      |       |     |
+----------+--------+------+-------+-----+-------+------+-------+-----+
| เงินให้กู้ยืม | -      | -    | -     | -   | -     | -    | -     | -   |
+----------+--------+------+-------+-----+-------+------+-------+-----+
| รวม      | 360.81 | 10   | 3     | 100 | 5     | 10   | 5     | 100 |
|          |        | 0.00 | 52.01 | .00 | 47.62 | 0.00 | 93.09 |     |
+----------+--------+------+-------+-----+-------+------+-------+-----+

นโยบายในการตั้งสำรองค่าเผื่อการด้อยค่าของเงินลงทุน

ในการตั้งสำรองค่าเผื่อการด้อยค่าของเงินลงทุน บริษัทฯ ได้ปฏิบัติตามมาตรฐานการบัญชีฉบับที่ 36
เรื่องการด้อยค่าของทรัพย์สิน โดยบริษัทฯ ได้แบ่งเงินลงทุนเป็น 2 ประเภท คือ
หลักทรัพย์เพื่อค้าซึ่งเป็นเงินลงทุนในหลักทรัพย์ระยะสั้น โดยมุ่งหวังกำไรจากการขายหลักทรัพย์
และหลักทรัพย์เผื่อขายซึ่งเป็นเงินลงทุนในหลักทรัพย์ระยะยาวโดยมุ่งหวังดอกเบี้ยและ/หรือเงินปันผล

สำหรับหลักทรัพย์เพื่อค้า บริษัทฯ บันทึกเงินลงทุนตามราคาตลาด ณ วันสิ้นงวดบัญชี
โดยจะบันทึกรับรู้กำไร/ ขาดทุนจากเงินลงทุนในหลักทรัพย์ทันทีในงวดนั้นๆ
และสำหรับหลักทรัพย์เผื่อขายนั้น บริษัทฯ จะแบ่งหลักทรัพย์ออกเป็น 2 ประเภท คือ
หลักทรัพย์ที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ บริษัทฯ จะบันทึกเงินลงทุนตามราคาตลาด ณ
วันสิ้นงวดบัญชี และหลักทรัพย์ที่ไม่ได้จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ บริษัทฯ
จะบันทึกเงินลงทุนตามมูลค่าตามบัญชีของหลักทรัพย์นั้นๆ ณ วันสิ้นงวดบัญชี
โดยจะพิจารณาตั้งสำรองค่าเผื่อการด้อยค่าเมื่อมูลค่าเงินลงทุนสูงกว่ามูลค่าที่คาดว่าจะได้รับคืน

  3.3.7 ความสามารถในการดำรงเงินกองทุน

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2547 บริษัทฯ มีเงินกองทุนทั้งสิ้น 425.45 ล้านบาท ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 50
ของเบี้ยประกันภัยรับสุทธิ จะเห็นได้ว่าบริษัทฯ
ดำรงเงินกองทุนไว้เกินกว่าที่กรมการประกันภัยกำหนดไว้ตามมาตรา 27
แห่งพระราชบัญญัติประกันวินาศภัย พ.ศ. 2535
ว่าบริษัทประกันวินาศภัยต้องดำรงไว้ซึ่งเงินกองทุนตลอดเวลาที่ประกอบธุรกิจประกันวินาศภัย
เป็นจำนวนไม่น้อยกว่าร้อยละ 10 ของเบี้ยประกันภัยรับสุทธิที่ได้รับทั้งหมดสำหรับปีปฏิทินที่ล่วงแล้ว
แต่ทั้งนี้ ต้องไม่ต่ำกว่า 30 ล้านบาท

  3.3.8 นโยบายในการบริหารสภาพคล่อง

รายจ่ายของบริษัทฯ สามารถแบ่งได้เป็น 2 ลักษณะ คือ
รายจ่ายที่สามารถประมาณจำนวนเงินและกำหนดวันที่จะต้องชำระเงินได้อย่างแน่นอน เช่น
ค่าจ้างและบำเหน็จ ค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานต่างๆ เป็นต้น
และรายจ่ายที่ไม่อาจคาดการณ์ได้ล่วงหน้า ซึ่งหมายถึงค่าสินไหมทดแทน ดังนั้น บริษัทฯ
ต้องทำการจัดสรรเงินไว้เพื่อใช้จ่ายให้สอดคล้องกับรายจ่ายดังกล่าว
โดยหากเป็นรายจ่ายประเภทแรก บริษัทฯ
จะสามารถประมาณและจัดสรรเงินสดรับจากเบี้ยประกันภัย
และผลตอบแทนจากเงินลงทุนให้สอดคล้องกับรายจ่ายดังกล่าวได้อย่างมีประสิทธิภาพ
แต่หากเป็นรายจ่ายประเภทที่สอง บริษัทฯ
จะจัดสรรเงินลงทุนจำนวนหนึ่งเพื่อลงทุนในตราสารทางการเงินระยะสั้นที่สามารถเปลี่ยนเป็นสดได้ทันที
ทั้งนี้เพื่อเป็นการเตรียมความพร้อมสำหรับรายจ่ายที่ไม่สามารถประมาณการณ์ได้ล่วงหน้า นอกจากนี้
หากเป็นกรณีฉุกเฉินที่บริษัทฯ ไม่สามารถจัดหาเงินได้ทันท่วงที บริษัทฯ
ก็สามารถเบิกใช้วงเงินจากเงินเบิกเกินบัญชีที่ทำไว้กับธนาคารพาณิชย์ได้อีกด้วย