2. ปัจจัยความเสี่ยง

  2.1 ความเสี่ยงทางด้านการผลิต

นิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ซิตี้
เป็นโครงการที่ได้รับการส่งเสริมการลงทุนจากสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน (BOI)
ประเภทกิจการพัฒนาพื้นที่สำหรับกิจการอุตสาหกรรม
โดยได้รับสิทธิประโยชน์ตามพื้นที่ส่งเสริมการลงทุนเขต 2
จากสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน ซึ่งทำให้เกิดข้อเสียเปรียบในการแข่งขัน
ทำให้ผู้ประกอบการอุตสาหกรรมบางส่วนได้ตัดสินใจเลือกลงทุนในพื้นที่ส่งเสริมการลงทุนเขต 3
แม้ว่าจะมีระยะทางที่ไกลกว่า แต่ได้รับสิทธิประโยชน์มากกว่า

ในปี 2551 ที่ผ่านมาเริ่มมีแนวโน้มที่ชัดเจนว่าทาง BOI
จะพิจารณาการต่ออายุการผ่อนปรนขยายเวลาให้นิคมอุตสาหกรรมที่ดำเนินงานโดยเอกชนในพื้นที่จังหวัดระยอง
ได้รับสิทธิประโยชน์เทียบเท่าพื้นที่ส่งเสริมการลงทุนเขต 3 ต่อไปอีกประมาณ 5 ปี
ซึ่งแต่เดิมได้มีการต่ออายุมาแล้ว และจะสิ้นสุดในวันที่ 31 ธันวาคม 2552 นี้
ดังนั้นจะทำให้นิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ซิตี้
ยังคงมีข้อเสียเปรียบด้านสิทธิประโยชน์ในการลงทุนของผู้ประกอบการ

อย่างไรก็ตามประเด็นนี้ทาง BOI
ก็ได้พยายามพิจารณาช่วยเหลือในด้านการเพิ่มประเภทกิจการที่ให้ได้รับการส่งเสริมการลงทุนเทียบเท่าพื้นที่ส่งเสริมการลงทุนเขต
3 แม้ว่าจะจัดตั้งในพื้นที่เขตส่งเสริมการลงทุนเขต 2 แต่จะมีการพิจารณาเป็นรายกรณีไป
โดยกำหนดกิจการที่ให้ความสำคัญเป็นพิเศษ 5 กลุ่ม คือ เกษตรกรรมและผลิตผลการเกษตร
การพัฒนาเทคโนโลยีและทรัพยากรมนุษย์ สาธารณูปโภค-สาธารณูปการและบริการพื้นฐาน
การป้องกันและรักษาสิ่งแวดล้อม และอุตสาหกรรมเป้าหมาย (อุตสาหกรรมเกษตร, ยานยนต์,
แฟชั่น, อิเลคทรอนิคส์ และ ICT, ธุรกิจบริการที่มีมูลค่าสูง)

นอกเหนือจากปัจจัยภายในประเทศเกี่ยวกับการกำหนดนโยบายของภาครัฐข้างต้นแล้ว
ปัจจัยภายนอกเกี่ยวกับการเปิดเสรีทั้งในด้านการค้าและแหล่งเงินทุนได้มีการเคลื่อนตัวไปทุกภูมิภาค
ทำให้ประเทศไทยซึ่งยังต้องพึ่งพิงการค้าและการลงทุนจากต่างประเทศ
ได้มีการลงนามในสนธิสัญญาต่าง ๆ รวมถึงการเข้าเป็นสมาชิกถาวรของเขตการค้าเสรีอาเชียน
(AFTA) เพื่อให้เกิดความมีส่วนร่วม และสามารถยืนหยัดอยู่บนเวทีเศรษฐกิจโลกได้
ดังนั้นการดำเนินงานนิคมอุตสาหกรรมจึงต้องมีการปรับตัว
โดยการรวมกลุ่มเพื่อให้เกิดอำนาจต่อรองภายใต้กรอบการลงทุนทุกมิติที่มีอยู่ในระดับเหมาะสมตั้งแต่การกำหนดพื้นที่เป้าหมาย
(Cluster) การกำหนดกรอบธุรกิจหลัก และการกำหนดพื้นที่เชื่อมโยงในระดับรองลงมา

จากปัจจัยที่ได้กล่าวมา บริษัทฯ
โดยผู้บริหารระดับสูงได้มีการปรับนโยบายให้สอดคล้องกับสถานการณ์ในแต่ละช่วงเวลามาโดยลำดับ
อาทิเช่นในปี พ.ศ. 2545 บริษัทฯ
ได้เจรจาแก้ไขสัญญาเพิ่มเติมสัญญาร่วมดำเนินงานกับการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย (กนอ.)
ในการปรับลดขนาดพื้นที่โครงการนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ซิตี้ จาก 6,900 ไร่ มาเป็นพื้นที่ประมาณ
5,183 ไร่ เพื่อให้มีความสอดคล้องระหว่างพื้นที่พัฒนากับระบบสาธารณูปโภคที่พัฒนาแล้วเสร็จ
ต่อมาในปีพ.ศ. 2546 มีการนำระบบ ISO 9001 และ ISO 14001
มาใช้ในการบริหารจัดการนิคมอุตสาหกรรม ในปี พ.ศ. 2547
ได้ดำเนินการขอลดหย่อนค่าบริการต่าง ๆ ที่บริษัทฯ จะต้องจ่ายให้กับ กนอ.
ตามสัญญาร่วมดำเนินงาน ซึ่งได้มีการพิจารณาปรับเกณฑ์การคิดคำนวณมาโดยลำดับ เช่น
อัตราการคิดค่าใช้จ่าย การกำหนดวงเงินสูงสุดของประเภทค่าบริการ
และการนำที่ดินมาชำระแทนเงินสด เป็นต้น ในปีพ.ศ. 2550
มีการพิจารณาแนวทางการบำรุงรักษาเชิงป้องกัน (Preventive Maintenance)
ของเครื่องจักรอุปกรณ์ที่ใช้งานในนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ซิตี้

นอกจากนี้ผู้บริหารระดับสูงยังมีนโยบายให้สำนักพัฒนาโครงการ
ฝ่ายวิศวกรรมดำเนินการศึกษาความเป็นไปได้เบื้องต้นในการลงทุนโครงการใหม่ ๆ เช่น
โครงการเกี่ยวกับพลังงานทดแทน และพลังงานทางเลือก
แต่ในเบื้องต้นพบว่ายังไม่มีความเหมาะสมในการลงทุน

  2.2 ความเสี่ยงทางด้านเศรษฐกิจและการเมือง

ปัญหาการเมืองของประเทศไทย และการตกต่ำของเศรษฐกิจโลกที่เริ่มขึ้นตั้งแต่ปลายปี 2551
ทำให้เป็นปัจจัยสำคัญต่อการชะลอการลงทุนของนักธุรกิจทั้งชาวไทยและต่างชาติที่จะขยายการลงทุนในภาคอุตสาหกรรม
ถึงแม้ว่ารัฐบาลใหม่จะพยายามแก้ไขปัญหาและกระตุ้นให้เกิดการลงทุนในภาคเศรษฐกิจให้มากขึ้นแต่ก็ยังไม่สัมฤทธิ์ผล
ประกอบกับการที่ผู้ประกอบการในนิคมฯ ซึ่งได้รับผลกระทบจากภาวะเศรษฐกิจ
จนหลายโรงงานต้องลดการผลิตและลดจำนวนพนักงาน
ซึ่งปัจจัยดังกล่าวได้ส่งผลกระทบโดยตรงต่อการขายที่ดิน และการใช้ระบบสาธารณูปโภคของนิคมฯ

ซึ่งมาตรการของบริษัทฯ ในช่วงเศรษฐกิจถดถอยอย่างแรงครั้งนี้ บริษัทฯ
ต้องพยายามรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับลูกค้าเดิม โดยการผ่อนคลายและยืดหยุ่นเงื่อนไขต่างๆ
เพื่อให้ลูกค้าสามารถดำเนินธุรกิจอยู่ได้ และพยายามปรับปรุงการบริการต่างๆ ให้ดีขึ้น
ส่วนด้านการตลาดบริษัทฯ มีแผนร่วม Road Show กับภาครัฐ เช่น สำนักงานส่งเสริมการลงทุน
(BOI) และการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย (กนอ.) ให้มากขึ้น
เพื่อแนะนำโครงการต่อนักลงทุนต่างชาติ

  2.3 ความเสี่ยงด้านการเงิน

ถึงแม้ว่าศาลล้มละลายกลาง จะได้มีคำสั่งให้บริษัทฯ ออกจากกระบวนการฟื้นฟูกิจการแล้วนั้น บริษัทฯ
ก็ยังคงมีหน้าที่ที่จะต้องชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้ตามกำหนดระยะเวลาที่ระบุไว้ในแผนต่อไป
ซึ่งนับตั้งแต่ระยะเวลาที่อยู่ในกระบวนการฟื้นฟูกิจการ กระทั่งถึงปัจจุบัน บริษัทฯ
ยังไม่เคยมีเหตุผิดนัดในการชำระคืนเงินต้นและดอกเบี้ย ตามที่ระบุไว้ในสัญญาปรับโครงสร้างหนี้
และแผนฟื้นฟูกิจการแต่อย่างใด อย่างไรก็ดี หากบริษัทฯ ไม่สามารถชำระหนี้ตามแผนได้
จะมีผลให้เจ้าหนี้สามารถฟ้องร้องบริษัทฯ ได้