6.1 ข้อพิพาทที่บริษัทฯ อยู่ในฐานะเป็นผู้ร้องสอด ในปี 2546
ได้มีกลุ่มบุคคลร่วมกันฟ้องคดีต่อศาลปกครองกลาง โดยมีหน่วยงานทางราชการ
และเจ้าหน้าที่ของรัฐเป็นผู้ถูกกล่าวหาว่ากระทำการโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย และละเลยต่อหน้าที่
ในขั้นตอนการออกใบอนุญาตประกอบกิจการของหน่วยงานราชการให้แก่บริษัทฯ มีความไม่ถูกต้อง
และร้องขอให้ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษาหรือคำสั่งให้เพิกถอนใบอนุญาตให้ประกอบกิจการโรงงานรับฝังกลบ
สิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่ไม่อันตราย และที่เป็นอันตราย
และให้เพิกถอนใบอนุญาตประกอบกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ และให้ทางบริษัทฯ
ชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดให้กับราษฎรที่เดือดร้อน
ซี่งศาลปกครองกลางได้รับคำฟ้องของผู้ฟ้องคดีเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2547 และพิจารณาให้บริษัทฯ
เป็นผู้ร้องสอดในฐานะคู่กรณีฝ่ายที่ 3

ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษายกฟ้องคดีดังกล่าวเมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2550
ผู้ฟ้องคดีได้ยื่นอุทธรณ์ ไปยัง ศาลปกครองสูงสุด บริษัทฯ
ได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ต่อศาลปกครองสูงสุดเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2550 เพื่อขอให้
ศาลปกครองสูงสุดมีคำพากษายืนตามศาลปกครองกลาง โดยให้ยกฟ้องอุทธรณ์ของผู้ฟ้องคดี
ซึ่งศาลปกครองสูงสุดได้รับคำแก้อุทธรณ์ของบริษัทฯ ไว้พิจารณาแล้ว

ที่ปรึกษากฎหมายของบริษัทฯ ได้ให้ความเห็นทางคดีดังกล่าวว่า
แม้ผู้ฟ้องคดีจะใช้สิทธิอุทธรณ์เพื่อคัดค้านคำพิพากษาของศาลปกครองกลางก็ตาม
แต่เนื่องจากคดีนี้ศาลปกครองกลางได้มีคำวินิจฉัยในเนื้อหาของคดีครอบคลุมครบถ้วน
ทั้งในปัญหาข้อเท็จจริงและปัญหาข้อกฎหมาย จึงน่าเชื่อได้ว่า ผลของคำพิพากษาน่าจะเป็นไป
ในแนวทางเดียวกัน อย่างไรก็ตาม
หากศาลปกครองสูงสุดได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งชี้ขาดคดีผลของคดีอาจส่งผลกระทบต่อการประกอบธุรกิจ
และความรับผิดชอบทางกฎหมายของบริษัทฯ ดังนี้

ก) ผลกระทบต่อการประกอบธุรกิจของบริษัทฯ

หากศาลปกครองสูงสุดมีคำพิพากษาว่าผู้ถูกฟ้องคดีกระทำการโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายและละเลย
ต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ บริษัทฯ
อาจถูกเพิกถอนใบอนุญาตประกอบกิจการโรงงานหรือใบอนุญาตประกอบกิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ
และอาจต้องหยุดดำเนินกิจการโรงงานรับฝังกลบสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วไว้ชั่วคราวจนกว่าจะได้รับใบอนุญาตใหม่
ซึ่งบริษัทฯ เชื่อมั่นว่าทางหน่วยงานราชการสามารถ
ออกใบอนุญาตใหม่ที่ถูกต้องตามกฎหมายให้กับบริษัทฯ เสร็จสิ้นโดยเร็ว เพื่อให้บริษัทฯ
สามารถดำเนินกิจการต่อไปได้โดยเร็วที่สุด

ข) ความรับผิดชอบทางกฎหมายของบริษัทฯ

ในคดีดังกล่าว ผู้ฟ้องคดีได้ขอให้ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษาหรือคำสั่งให้บริษัทฯ ชดใช้ค่าเสียหาย
ให้กับราษฎรที่เดือดร้อน ศาลปกครองกลางได้พิพากษายกฟ้องและวินิจฉัยในประเด็นนี้ว่า
คำขอนั้นเป็นเพียงการกล่าวรวมๆ เท่านั้น ไม่ได้ระบุว่าเกิดความเสียหายแก่ผู้ฟ้องคดีรายใด
จำนวนเท่าใด กรณีนี้จึงไม่มีลักษณะเป็นคำขอ ที่ศาลจะพิจารณาให้ได้

6.2 ข้อพิพาทจากคดีอาญาที่ฟ้องบริษัทฯ
และผู้บริหารในฐานะร่วมกันไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่ ในปี 2550
ได้มีกลุ่มบุคคลร่วมกันฟ้องคดีอาญาต่อศาลจังหวัดสระบุรี กรณีบริษัทฯ
และกรรมการผู้มีอำนาจลงนามของบริษัทฯจำนวน 3 ท่าน ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่
ทำให้เกิดกลิ่นเหม็น น้ำเน่าเสียก่อให้เกิดอันตราย

ความเสียหายและความเดือดร้อนแก่โจทย์ที่พักอาศัยอยู่ใกล้ชิดหรือติดต่อกับพื้นที่ที่ผู้ถูกฟ้องคดีนำกากอุตสาหกรรม

เข้ามาฝังกลบ ทั้งนี้ ศาลได้มีคำสั่งนัดไต่สวนมูลฟ้องในวันที่ 4 ธันวาคม 2550 ซึ่งบริษัทฯ ชี้แจงว่า
ได้ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติโรงงาน พ.ศ. 2535
อย่างเคร่งครัดมาโดยตลอด โดยมีการรายงานผลการดำเนินงานของบริษัทฯ
เป็นประจำและสม่ำเสมอ ตามระยะเวลาที่กฎหมายกำหนด และไม่เคยปรากฏว่า บริษัทฯ
ได้รับแจ้งจากพนักงานเจ้าหน้าที่ว่า บริษัทฯ ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่
ดังที่โจทก์กล่าวอ้างแต่อย่างใด

เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2551 ศาลจังหวัดสระบุรีได้รับคำฟ้องของผู้ฟ้องคดีที่ได้ยื่นฟ้องบริษัทฯ
และกรรมการผู้มีอำนาจ ในข้อหาร่วมกันไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่
แต่เนื่องจากตลอดระยะเวลาในการประกอบกิจการของบริษัทที่ผ่านมาจนถึงปัจจุบันนั้น
ไม่ปรากฏว่าพนักงานเจ้าหน้าที่ของหน่วยราชการที่มีอำนาจหน้าที่ในการกำกับดูแลกิจการของบริษัท
จะได้ออกคำสั่งทางวาจาหรือลายลักษณ์อักษรว่าบริษัทฯ
ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่แต่อย่างใด
ดังนั้นศาลจังหวัดสระบุรีจึงได้มีคำพิพากษายกฟ้องคดีดังกล่าว เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2553

ที่ปรึกษากฎหมายของบริษัทฯ แจ้งว่าผู้ฟ้องคดียื่นอุทธรณ์ต่อศาลจังหวัดสระบุรี เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม
2553 โดยที่ปรึกษากฎหมายของบริษัทฯ มีความเห็นว่า
ในที่สุดแล้วศาลอุทธรณ์น่าจะมีคำพิพากษายืนยันตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น ซึ่งทนายของบริษัทฯ
ได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ต่อศาลจังหวัดสระบุรี เมื่อวันที่ 21ตุลาคม 2553 อย่างไรก็ตาม
หากผลคดีนี้ถึงที่สุดว่า บริษัทฯ หรือกรรมการบริษัท ได้กระทำผิดตามคำฟ้องผลทางคดี โดยหลักแล้ว
มีเพียงการ เสียค่าปรับตามที่เปรียบเทียบภายใน 30 วันนับแต่วันที่มีการเปรียบเทียบปรับ
และให้ถือว่าคดีเลิกกันตามกฎหมาย ที่เกี่ยวข้อง

6.3 เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน 2552 ศาลปกครองกลางได้รับคำฟ้องของผู้ฟ้องคดี
ซึ่งได้ยื่นฟ้องต่อศาลปกครองกล่าวหานายกรัฐมนตรี ว่าปฏิบัติหน้าที่ล่าช้า ตามความนัยมาตรา 9
วรรคแรก(2) ของพระราชบัญญัติจัดตั้ง ศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542
โดยศาลเห็นว่า บริษัทฯ อาจได้รับผลกระทบจากคำพิพากษาของศาล จึงได้กำหนดให้บริษัทฯ
เป็นคู่กรณีฝ่ายที่ 3 และให้เรียกว่าเป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ 4 โดยผู้ฟ้องคดีได้มีคำขอให้
ศาลกำหนดมาตรการหรือวิธีการคุ้มครองชั่วคราวก่อนมีคำพิพากษา
เพื่อขอให้ยุติการดำเนินการบ่อฝังกลบ ไว้เป็นการชั่วคราว ตามคดีหมายเลขดำที่ 863/2552
รวมไปกับคำฟ้องด้วยนั้น ทั้งนี้ เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 2552
ศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งยกคำขอกําหนดมาตรการหรือวิธีการคุ้มครองเพื่อบรรเทาทุกข์เป็นการชั่วคราวก่อนการพิพากษา
โดยให้เหตุผลว่ายังไม่ปรากฏข้อเท็จจริงที่แน่ชัดว่า ผลกระทบต่อสุขภาพของประชาชนและสิ่งแวดล้อม
เกิดจากการประกอบกิจการโรงงานฝังกลบกากขยะอุตสาหกรรมแต่อย่างใด
และยังไม่มีเหตุผลเพียงพอที่ศาลจะ
นำมาตรการหรือวิธีการคุ้มครองเพื่อบรรเทาทุกข์เป็นการชั่วคราวก่อนการพิพากษาตามคําขอของผู้ฟ้องคดีมาใช้ได้

สำหรับคำกล่าวอ้างของผู้ฟ้องคดีจะเป็นจริงหรือไม่นั้นจะต้องมีการพิสูจน์กันต่อไป
โดยขณะนี้อยู่ระหว่าง
การจัดทำคำให้การเพิ่มเติมของผู้ถูกฟ้องคดีทั้งสี่ เพื่อแก้คำคัดค้านคำให้การ อย่างไรก็ตาม
หากข้อเท็จจริงรับฟังได้ตามฟ้องขอบเขตอำนาจของศาลปกครองก็มีอำนาจแต่เพียงมีคำพิพากษาให้นายกรัฐมนตรี
ต้องปฏิบัติให้เป็นไปตามที่มีบัญญัติไว้ใน มาตรา 72 (2) ของ พรบ.จัดตั้งศาลปกครอง ดังกล่าว
คือสั่งให้นายกรัฐมนตรี ในฐานะหัวหน้าหน่วยงานทางปกครอง
ปฏิบัติตามหน้าที่ภายในเวลาที่ศาลปกครองกำหนด ที่ปรึกษากฎหมายของบริษัทฯ
จึงมีความเห็นเกี่ยวกับผลของคำพิพากษาดังกล่าวว่า ไม่น่าจะส่งผลกระทบใดๆ
ต่อการดำเนินกิจการของบริษัทฯ
เพราะหน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้องได้ดำเนินการตรวจสอบการประกอบกิจการของบริษัทมาอย่างต่อเนื่องแต่ไม่พบว่า
บริษัทฯได้มีการฝ่าฝืนบทบัญญัติ หรือข้อบังคับตามกฎหมายแต่อย่างใด

6.4 เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม 2552 ศาลแพ่งได้รับคำฟ้องจากลูกค้ารายหนึ่งซึ่งได้ยื่นฟ้องบริษัท
โดยกล่าวหาว่าบริษัทเรียกเก็บค่าสินค้าในรอบปี พ.ศ.2551 เกินกว่าที่ได้ตกลงกันไว้ในสัญญาจำนวน
6,376,054.04 บาท
แต่จากการตรวจสอบข้อเท็จจริงพบว่าบริษัทเรียกเก็บเงินถูกต้องตามข้อตกลงในสัญญาทุกประการ
โดยไม่เคยปรากฏว่ามีการทำสัญญากันใหม่แต่อย่างใด ดังนั้นแม้สัญญาดังกล่าวจะสิ้นสุดลงแล้วก็ตาม
ก็ยังคงต้องใช้ข้อตกลงในสัญญาฉบับเดิมนั้นต่อไป จนกว่าจะได้ตกลงเปลี่ยนแปลง
เงื่อนไขราคาค่าว่าจ้างตามสัญญาดังกล่าว ดังนั้นที่ปรึกษากฎหมายของบริษัท
จึงมีความเห็นเกี่ยวกับคดีนี้ว่า เมื่อคดีถึงที่สุดแล้วศาลน่าจะมีคำพิพากษายกฟ้องโจทก์