7. ข้อพิพาททางกฎหมาย

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2554 บริษัทมีข้อพิพาททางกฎหมายที่อยู่ในระหว่างการพิจารณาคดี สรุปได้ดังนี้

7.1 ข้อพิพาทคดีหมายเลขดำที่ 202/2547

คดีของศาล : ศาลจังหวัดมีนบุรี

คดีหมายเลข : ดำที่ 202/2547

วันที่เริ่มคดี : 9 มกราคม 2547

โจทก์ : นายวิศิษฐ์ เลาหพูนรังสี

จำเลย : นางสาวสิริลักษณ์ โกวิทจินดาชัย จำเลยที่ 1 และ

บริษัท ปริญสิริ จำกัด (มหาชน) จำเลยที่ 2

มูลคดี : โจทก์ฟ้องจำเลยฐานโกงเจ้าหนี้ คดีนี้สืบเนื่องมาจากกรณีพิพาทเรื่องสิทธิในที่ดินโฉนดเลขที่
1083 และ 1084 อำเภอบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร (ปัจจุบันคือโครงการปริญสิริ นวลจันทร์)
โจทก์ผู้อยู่ในฐานะผู้จะซื้อ ซึ่งมีสิทธิจะจดทะเบียนสิทธิของตนได้ก่อน
ต่อมาจำเลยได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับเจ้าของที่ดิน
และศาลมีคำพิพากษาตามยอมให้เจ้าของที่ดิน จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินที่พิพาทให้แก่จำเลย
คดีถึงที่สุด และจำเลยที่ 1 ได้นำคำพิพากษาตามยอมดังกล่าวไปจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ เมื่อวันที่
27 มิถุนายน 2545 ต่อมา โจทก์ได้ยื่นฟ้องเจ้าของที่ดินต่อศาลแพ่ง
ขอให้ศาลบังคับให้เจ้าของที่ดินปฏิบัติตามสัญญาจะซื้อจะขาย โดยโอนที่ดินพิพาทแก่โจทก์
ซึ่งในการพิจารณาคดีของศาล ข้อเท็จจริงปรากฎว่าเจ้าของที่ดินมิได้บอกเลิกสัญญากับผู้จะซื้อรายแรก
ขณะที่โจทก์ซึ่งเป็นผู้จะซื้อรายที่ 2 ก็มิได้ชำระเงินส่วนที่เหลือให้เจ้าของที่ดิน
และไม่ได้ปฏิบัติตามสัญญาข้ออื่นๆ ศาลแพ่งจึงได้พิพากษายกฟ้องคดีดังกล่าวในวันที่ 18 เมษายน
2546 ต่อมาเมื่อวันที่ 9 มกราคม 2547 โจทก์จึงได้มาฟ้องคดีอาญาดังกล่าวข้างต้น

  ความคืบหน้าของคดี : ศาลจังหวัดมีนบุรี ได้พิพากษายกฟ้องคดีดังกล่าวแล้วเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน
  2549 โจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์ ซึ่งศาลอุทธรณ์ได้มีคำพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น คือให้ยกฟ้องโจทก์
  เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2552

ความเห็นของฝ่ายจัดการ : คดีนี้จำเลยที่ 1
ได้รับโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาทตามคำพิพากษาของศาลที่ถึงที่สุดแล้ว นอกจากนี้ในคดีอื่นๆ
ที่มีการฟ้องคดีโดยอาศัยมูลเหตุดังที่โจทก์กล่าวอ้างนั้น ศาลก็ได้ยกฟ้องโจทก์มาโดยตลอด
และเมื่อพิจารณาจากประเด็นข้อต่อสู้ของโจทก์แล้ว
เห็นว่าคดีดังกล่าวย่อมไม่น่าจะส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญ
ในแง่ของความรับผิดทางกฎหมายที่มีต่อบริษัท ปริญสิริ จำกัด (มหาชน) และต่อการบริหารงานที่
นางสาวสิริลักษณ์ โกวิทจินดาชัย เป็นประธานกรรมการบริหารของบริษัทอยู่ นอกจากนี้
ศาลอุทธรณ์ก็ได้พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นแล้วด้วย

7.2 ข้อพิพาทคดีหมายเลขดำที่ 1149/2550 และคดีหมายเลขแดงที่ 1605/2551

คดีของศาล : ศาลปกครองกลาง

คดีหมายเลข : ดำที่ 1149/2550 แดงที่ 1605/2551

วันที่เริ่มคดี : 7 มิถุนายน 2550

ผู้ฟ้องคดี : บริษัท ปริญสิริ จำกัด (มหาชน)

  ผู้ถูกฟ้องคดี : กรุงเทพมหานคร ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1, ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2
  , คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ในเขตกรุงเทพมหานครและในเขตองค์การบริหารส่วน จังหวัด
  ตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ.2522 ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 3

  มูลคดี : ผู้ฟ้องคดียื่นฟ้องผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 ถึง 3 ต่อศาลปกครองกลาง เมื่อวันที่ 7 มิถุนายน
  2550 ว่าผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 และผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 ดำเนินการออกใบรับแจ้งความประสงค์ แบบ
  กทม.6 ตามมาตรา 39 ทวิ ของพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ.2522 แก่ผู้ฟ้องคดีล่าช้า
  โดยผู้ฟ้องคดียื่นขอใบรับแจ้งความประสงค์ ดังกล่าวในวันที่ 15 พฤษภาคม 2549
  แต่ได้รับใบรับแจ้งความประสงค์ในวันที่ 16 พฤษภาคม 2549
  ทำให้การขออนุญาตก่อสร้างห้องชุดของผู้ฟ้องคดี
  ตกอยู่ภายใต้บังคับตามกฎหมายผังเมืองรวมฉบับใหม่ ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษา ในวันที่ 16
  พฤษภาคม 2549 โดยผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2
  ได้มีคำสั่งให้แก้ไขใบรับแจ้งความประสงค์ของผู้ฟ้องคดีให้ตรงตามกฎหมายผังเมืองฉบับใหม่
  ซึ่งผู้ฟ้องคดีได้อุทธรณ์ต่อผู้ถูกฟ้องคดีที่ 3 และผู้ถูกฟ้องคดีที่ 3
  ก็มีคำวินิจฉัยอุทธรณ์ให้ผู้ฟ้องคดีแก้ไขและปฏิบัติตามกฎหมายผังเมืองรวมดังกล่าว
  ผู้ฟ้องคดีจึงฟ้องคดีต่อศาลปกครองเพื่อให้มีคำพิพากษาให้ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 และผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2
  ดำเนินการออกใบรับแจ้งให้แก่ผู้ฟ้องคดีโดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 15 พฤษภาคม 2549
  รวมทั้งให้เพิกถอนคำสั่งของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 และคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 3

  ความคืบหน้าของคดี : ศาลปกครองได้มีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 2551
  ว่าหนังสือแจ้งข้อทักท้วงของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 และคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 3
  เป็นการกระทำที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย และให้เพิกถอนการแจ้งข้อทักท้วงของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2
  และคำวินิจฉัยของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 3 ดังกล่าว
  โดยให้มีผลย้อนหลังตั้งแต่วันที่มีหนังสือแจ้งข้อทักท้วงและวันที่มีคำวินิจฉัยอุทธรณ์แล้วแต่กรณี
  ซึ่งคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 3 ได้อุทธรณ์คดีนี้ต่อศาลปกครองสูงสุดเมื่อวันที่ 25
  ธันวาคม 2551 ศาลสั่งรับอุทธรณ์แล้ว

  ความเห็นของฝ่ายจัดการ : คดีนี้ ฝ่ายจัดการมีความเห็นว่า
  ในประเด็นแห่งคดีที่ศาลปกครองได้วินิจฉัยไว้รวมทั้งข้อเท็จจริงในคดีชัดเจนว่าบริษัทได้เข้าใช้ประโยชน์ในที่ดินก่อนกฎกระทรวงเรื่องผังเมืองรวมฉบับใหม่มีผลใช้บังคับ
  ย่อมควรถูกบังคับตามกฎกระทรวงเรื่องผังเมืองรวมฉบับเก่า ดังนั้นแม้คดีจะขึ้นสู่ศาลสูง
  ก็น่าจะชนะคดีด้วยเหตุผลทางกฎหมายเช่นเดียวกันในศาลชั้นต้น

7.3 ข้อพิพาทคดีหมายเลขดำที่ 862/2551

คดีของศาล : ศาลปกครองกลาง

คดีหมายเลข : ดำที่ 862/2551

วันที่เริ่มคดี : 2 มิถุนายน 2551

ผู้ฟ้องคดี : บริษัท ปริญสิริ จำกัด (มหาชน)

  ผู้ถูกฟ้องคดี : ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ที่ 1,
  คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ในเขตกรุงเทพมหานครและในเขตองค์การบริหารส่วนจังหวัดตาม

  พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ.2522 ที่ 2

  มูลคดี : ผู้ฟ้องคดียื่นฟ้องผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 ถึง 2 ต่อศาลปกครองกลาง เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน
  2551 ว่าผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1
  ในฐานะเจ้าพนักงานท้องถิ่นมีอำนาจหน้าที่ตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ.2522
  ได้ดำเนินการออกใบรับแจ้งความประสงค์ แบบ กทม.6 ตามมาตรา 39 ทวิ
  ของพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ.2522
  ตามที่ผู้ฟ้องคดียื่นขอใบรับแจ้งความประสงค์ดังกล่าวในวันที่ 10 พฤษภาคม 2549
  ก่อนกฎหมายผังเมืองรวมฉบับใหม่ ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษาในวันที่ 16 พฤษภาคม 2549
  ใช้บังคับ แต่ต่อมาเจ้าหน้าที่ของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 ได้มีคำสั่งแจ้งข้อทักท้วง
  ให้ผู้ฟ้องคดีแก้ไขใบรับแจ้งความประสงค์ของผู้ฟ้องคดีให้ตรงตามกฎหมายผังเมืองรวมฉบับใหม่
  ซึ่งผู้ฟ้องคดีได้อุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวต่อผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 และผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2
  ก็มีคำวินิจฉัยอุทธรณ์ให้ผู้ฟ้องคดีแก้ไขและปฏิบัติตามกฎหมายผังเมืองรวมดังกล่าวเช่นกัน
  ผู้ฟ้องคดีจึงฟ้องคดีต่อศาลปกครองเพื่อให้มีคำพิพากษาให้เพิกถอนคำสั่งของผู้ถูกฟ้องคดีที่
  1และคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 3

  ความคืบหน้าของคดี : ขณะนี้ศาลปกครองได้รับคำฟ้องไว้แล้ว เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน 2551
  อยู่ระหว่างรอฟังคำสั่งของศาลปกครองต่อไป

  ความเห็นของฝ่ายจัดการ : คดีนี้
  เนื่องจากข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายนั้นเหมือนกับคดีของโครงการนราธิวาสราชนครินทร์
  ซึ่งบริษัทได้ชนะคดีมาแล้วในศาลปกครอง ฝ่ายจัดการมีความเห็นว่า
  คดีนี้น่าจะชนะคดีได้เช่นเดียวกัน โดยเป็นไปตามหลักว่ากฎหมาย หากเป็นโทษ
  ไม่ควรมีผลบังคับย้อนหลัง
  จึงได้ฟ้องเป็นคดีนี้ต่อศาลปกครองและคดีนี้ย่อมไม่น่าจะส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อการบริหารงานของบริษัท

7.4 ข้อพิพาทคดีหมายเลขดำที่ ส.697/2551

  คดีของศาล : ศาลจังหวัดนนทบุรี

  คดีหมายเลข : ดำที่ ส.697/2551

  วันที่เริ่มคดี : 29 พฤษภาคม 2551

  โจทก์ : พอ.(พ) นพ.เสวก ธาราณัติ ที่ 1 กับพวกรวม 21 คน

  จำเลย : บริษัท ปริญสิริ จำกัด (มหาชน) จำเลยที่ 1

  มูลคดี : โจทก์ยื่นฟ้องจำเลยต่อศาลจังหวัดนนทบุรี เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2551 ฐานละเมิด
  ,เรียกค่าสินไหมทดแทน โดยโจทก์ที่ 1 และพวก ซึ่งอยู่อาศัยในหมู่บ้านประชานิเวศน์ 2
  กล่าวหาว่าจำเลยที่ 1 ได้ทำการรื้อถอนกำแพงบริเวณซอยสามัคคี 58/10 ของโจทก์
  ซึ่งปลูกสร้างเป็นรั้วของหมู่บ้านประชานิเวศน์ 2 โดยปราศจากอำนาจ
  ทั้งที่กำแพงดังกล่าวปลูกสร้างอยู่บนที่ดินสาธารณะและได้มีคำสั่งรื้อถอนจากเทศบาลนนทบุรีแล้ว
  และโจทก์ที่ 1 และพวก ได้เรียกให้จำเลยดำเนินการก่อสร้างกำแพงคืนโจทก์ในสภาพเดิม ,
  ห้ามจำเลยดำเนินการหรือจัดให้มีการรื้อถอน ทุบ ทำลาย หรือทำให้เสียหายโดยประการใด ๆ
  กับกำแพงถนน และสาธารณูปโภคภายในหมู่บ้านประชานิเวศน์ 2 , ห้ามจำเลยที่ 1 ดำเนินการ
  หรือจัดให้มีการดำเนินการเชื่อมต่อถนน หรือสาธารณูปโภคอื่น ๆ ของจำเลยที่ 1 กับถนน
  หรือสาธารณูปโภคภายในหมู่บ้านประชานิเวศน์ 2 และให้จำเลย
  ชำระค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงิน 403,000.- บาท และค่าเสียหายรายวัน ๆ ละ 1,000 บาท
  ต่อคน
  นับแต่วันถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะดำเนินการก่อสร้างกำแพงคืนให้โจทก์ในสภาพเดิมจนเสร็จสิ้น
  รวมทั้งให้จำเลยชำระค่าฤชาธรรมเนียมศาลและค่าทนายความแทนโจทก์ด้วย

ความคืบหน้าของคดี : โจทก์และจำเลยได้เจรจาไกล่เกลี่ยกัน ปรากฎว่าไม่สามารถตกลงกันได้
และจำเลย

ที่ 1 ยื่นคำร้องขอรวมการพิจารณาคดีนี้เข้ากับคดีแพ่ง หมายเลขดำที่ ส.1277/2551

  ของศาลจังหวัดนนทบุรี เนื่องจากคู่ความทั้งสองคดีเป็นคู่ความรายเดียวกัน มี

  ประเด็นพิพาทเกี่ยวเนื่องกัน และพยานหลักฐานชุดเดียวกัน ศาลพิเคราะห์แล้วเห็น

  ว่า ทั้งสองคดีเป็นคดีเดียวกันและคู่ความแทบทุกฝ่ายเป็นบุคคลเดียวกัน การรวม

  พิจารณาเป็นการสะดวก จึงอนุญาตให้รวมการพิจารณาคดีเข้ากับคดีแพ่งหมายเลข

  ดำที่ ส.1277/2551 ของศาลนี้ และได้กำหนดประเด็นข้อพิพาทแห่งคดีในวันชี้สอง

  สถานแล้ว ศาลจึงได้นัดสืบพยานโจทก์ ในวันที่ 9 มีนาคม 2553 และสืบพยาน

  จำเลย 16-17 มีนาคม 2553 โดยได้สืบพยานโจทก์แล้วในวันที่ 9 ถึงวันที่ 12 และ

  สืบพยานโจทก์ต่อเนื่องจนถึงวันที่ 16-18 มีนาคม 2553 ซึ่งการสืบพยานโจทก์ได้

  ล่วงเลยระยะเวลานัดสืบพยานจำเลย ทำให้ศาลต้องนัดสืบพยานจำเลยใหม่อีกครั้ง

  ซึ่งได้กำหนดเป็นวันที่ 20-2 , 25-28 มกราคม 2554 เมื่อสืบพยานโจทก์และจำเลย

  เสร็จสิ้นแล้ว ศาลได้มีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 17 มีนาคม 2554 ให้โจทก์ที่ 1, 2, 4และ

  7 (พ.อ.เสวก ธาราณัติ ที่ 1,  นางนงลักษณ์ สาตรา ที่ 2, นายพลเทพ พะลัง ที่ 4และ

  นางสุดาพร จันทร์เลิศฟ้า ที่7) รื้อถอนแผงเหล็กออกจากถนนสาธารณะซอยสามัคคี

  58/10 และห้ามกระทำการใด ๆ อันเป็นการขัดขวางหรือรบกวนจำเลยที่ 1 ( บริษัท

  ปริญสิริ จำกัด (มหาชน) ) หรือตัวแทนของจำเลยที่ 1 ในการใช้ประโยชน์บนถนน

  สาธารณะซอยสามัคคี 58/10 และให้โจทก์ที่ 1, 2, 4 และ 7 ร่วมกันชำระค่าเสียหาย

  แก่จำเลยที่ 1 เป็นเงินจำนวน 500,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ของต้นเงิน

  จำนวนดังกล่าวจนกว่าชำระเสร็จสิ้น คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกเสีย และให้ยกฟ้อง โจทก์ทั้ง
  21 ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับกันไป ต่อมาโจทก์ทั้งยี่สิบเอ็ดได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษา
  พร้อมขอทุเลาการบังคับคดี เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2554 ( ปิดหมายวันที่ 8 สิงหาคม 2554 )
  ปัจจุบันจำเลยอยู่ระหว่างจัดทำคำให้การแก้อุทธรณ์และคัดค้านการขอทุเลาการบังคับคดี

  ความเห็นของฝ่ายจัดการ : คดีนี้ ข้อเท็จจริงที่โจทก์นำมาฟ้องคดีจำเลยที่ 1 นั้น
  เห็นได้ชัดว่าเป็นการฟ้องคดีโดยปราศจากสิทธิใดๆ อันจะกล่าวอ้างได้ตามกฎหมาย
  เนื่องจากสิ่งปลูกสร้างต่างๆ ที่โจทก์เรียกร้องให้จำเลยที่ 1 ก่อสร้างกลับตามเดิม
  และให้ชำระค่าเสียหายนั้นเป็นสิ่งปลูกสร้างที่ตั้งอยู่บนที่ดินสาธารณประโยชน์ และเทศบาลนนทบุรี
  ได้มีคำสั่งให้รื้อถอนสิ่งปลูกสร้างดังกล่าวแล้ว ฝ่ายจัดการมีความเห็นว่า
  คดีนี้ไม่มีมูลที่โจทก์จะนำมาฟ้องคดี และไม่มีเหตุให้ชนะคดีได้
  คดีนี้ย่อมไม่น่าจะส่งผลกระทบต่อการบริหารงานของบริษัทแต่อย่างใด

7.5 ข้อพิพาทคดีหมายเลขดำที่ ส.1277/2551

  คดีของศาล : ศาลจังหวัดนนทบุรี

  คดีหมายเลข : ดำที่ ส.1277/2551

  วันที่เริ่มคดี : 23 กันยายน 2551

  โจทก์ : บริษัท ปริญสิริ จำกัด (มหาชน)

  จำเลย : พอ.(พ) นพ.เสวก ธาราณัติ , นางนงลักษณ์ สาตรา ,นายพลเทพ พะลัง ,
  นางสุดาพร จันทร์เลิศฟ้า จำเลยที่ 1 - 4

  มูลคดี : โจทก์ยื่นฟ้องจำเลยทั้ง 4 ต่อศาลจังหวัดนนทบุรี เมื่อวันที่ 23 กันยายน 2551
  ฐานละเมิด , ห้ามขัดขวางการปักเสาพาดสายไฟฟ้าและวางท่อประปาในถนนซอยสามัคคี 58/10
  เข้าสู่โครงการของโจทก์ และเรียกค่าเสียหาย โดยจำเลยทั้ง 4 ได้ทำการก่อสร้างกำแพง
  และสิ่งกีดขวางบนถนนสาธารณะซอยสามัคคี 58/10 โดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย
  ขัดขวางการปักเสาพาดสายไฟฟ้าและวางท่อประปาในถนนซอยสามัคคี 58/10
  เป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์ ทำให้โจทก์ไม่สามารถใช้ประโยชน์บนถนนสาธารณะซอยสามัคคี
  58/10 และไม่สามารถดำเนินการปักเสาพาดสายไฟฟ้า วางระบบท่อประปา
  เข้าสู่โครงการหมู่บ้านจัดสรรของโจทก์
  ทำให้ลูกค้าผู้จะซื้อบ้านพักอาศัยในโครงการดังกล่าวไม่สามารถเข้าอยู่อาศัยได้
  ลูกค้าผู้จะซื้อจึงไม่ยินยอมจดทะเบียนรับโอนกรรมสิทธิ์
  จนกว่าโจทก์จะได้ดำเนินการดังกล่าวเสร็จสิ้น ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย

  ความคืบหน้าของคดี : โจทก์ได้ขอคุ้มครองชั่วคราวฉุกเฉินห้ามจำเลยทั้งสี่
  ขัดขวางการปักเสาพาดสายไฟฟ้า

  และวางท่อประปา ซึ่งศาลได้มีคำสั่งห้ามตามคำขอของโจทก์แล้ว ต่อมาศาลได้มี

  คำสั่งอนุญาตให้รวมการพิจารณาคดีเข้ากับคดีแพ่ง หมายเลขดำที่ ส.697/2551
  ของศาลจังหวัดนนทบุรี ศาลได้นัดสืบพยานโจทก์ ในวันที่ 9 มีนาคม 2553 และสืบพยานจำเลย
  16-17 มีนาคม 2553 โดยได้สืบพยานโจทก์แล้วในวันที่ 9 ถึงวันที่ 12
  และสืบพยานโจทก์ต่อเนื่องจนถึงวันที่ 16-18 มีนาคม 2553
  ซึ่งการสืบพยานโจทก์ได้ล่วงเลยระยะเวลานัดสืบพยานจำเลย ทำให้ศาลต้องนัดสืบ
  พยานจำเลยใหม่อีกครั้ง ซึ่งได้กำหนดเป็นวันที่ 20-21 , 25-28 มกราคม 2554

เมื่อสืบพยานโจทก์และจำเลยเสร็จสิ้นแล้ว ศาลได้มีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 17

  มีนาคม 2554 ให้โจทก์ที่ 1, 2, 4 และ 7 (พ.อ.เสวก  ธาราณัติ ที่ 1,  นางนง

  ลักษณ์ สาตรา ที่ 2, นายพลเทพ พะลัง ที่ 4 และ นางสุดาพร จันทร์เลิศฟ้า ที่7)

  รื้อถอนแผงเหล็กออกจากถนนสาธารณะซอยสามัคคี 58/10 และห้ามกระทำ

  การใดๆ อันเป็นการขัดขวางหรือรบกวนจำเลยที่ 1 ( บริษัท ปริญสิริจำกัด

  (มหาชน) ) หรือตัวแทนของจำเลยที่ 1 ในการใช้ประโยชน์บนถนนสาธารณะ

  ซอยสามัคคี 58/10  และให้โจทก์ที่ 1, 2, 4 และ 7  ร่วมกันชำระค่าเสียหาย แก่

  จำเลยที่ 1 เป็นเงินจำนวน 500,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ของต้นเงิน

  จำนวนดังกล่าวจนกว่าชำระเสร็จสิ้น  คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกเสีย และให้ยก

  ฟ้องโจทก์ทั้ง 21 ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับกันไป

  ต่อมาโจทก์ทั้งยี่สิบเอ็ดได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษา พร้อมขอทุเลาการบังคับคดี

  เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2554 (ปิดหมายวันที่ 8 สิงหาคม 2554) ปัจจุบันจำเลย

  อยู่ระหว่างจัดทำคำให้การแก้อุทธรณ์และคัดค้านการขอทุเลาการบังคับคดี

  ความเห็นของฝ่ายจัดการ : คดีนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นการฟ้องคดีโดยปราศจากสิทธิใดๆ
  อันจะกล่าวอ้างได้ตามกฎหมาย เนื่องจากสิ่งปลูกสร้างต่างๆ ที่โจทก์เรียกร้องให้จำเลยที่ 1
  ก่อสร้างกลับตามเดิม และให้ชำระค่าเสียหายนั้น
  เป็นสิ่งปลูกสร้างที่ตั้งอยู่บนที่ดินสาธารณประโยชน์ และเทศบาลนนทบุรี
  ได้มีคำสั่งให้รื้อถอนสิ่งปลูกสร้างดังกล่าวแล้ว ฝ่ายจัดการมีความเห็นว่า
  คดีนี้ไม่มีมูลที่โจทก์จะนำมาฟ้องคดี และไม่มีเหตุให้ชนะคดีได้
  คดีนี้ย่อมไม่น่าจะส่งผลกระทบต่อการบริหารงานของบริษัทแต่อย่างใด

7.6 ข้อพิพาทคดีหมายเลขดำที่ 218/2552

คดีของศาล : ศาลแพ่ง

  คดีหมายเลข : ดำที่ 218/2552

  วันที่เริ่มคดี : 28 มกราคม 2552

  โจทก์ : บริษัท หนึ่งแปด ดีไซน์ จำกัด

  จำเลย : บริษัท ปริญสิริ จำกัด (มหาชน)

  มูลคดี : โจทก์ยื่นฟ้องจำเลย ต่อศาลแพ่ง ตามสัญญาจ้างทำของ และเรียก

  ค่าเสียหาย เป็นเงิน 9,161,589.37 บาท พร้อมดอกเบี้ย โดยคดีนี้
  จำเลยได้จ้างโจทก์ออกแบบสถาปัตยกรรม วิศวกรรม และแบบภูมิสถาปัตยกรรมให้แก่จำเลย รวม
  5 โครงการ
  และโจทก์ได้อ้างว่าจำเลยชำระค่าบริการวิชาชีพตามสัญญาไม่ครบถ้วนตามงวดงานที่โจทก์ได้ทำและส่งมอบแก่จำเลยแล้ว
  แต่จำเลยไม่ได้ชำระ
  ค่าบริการวิชาชีพแก่โจทก์ตามที่โจทก์ได้นำส่งใบแจ้งหนี้เรียกเก็บเงินมาโจทก์จึงฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้
  เพื่อเรียกให้จำเลยชำระเงินตามงวดงานที่ค้างชำระ พร้อมค่าเสียหายดังกล่าวข้างต้น

  ความคืบหน้าของคดี : ได้มีการสืบพยานโจทก์ ในวันที่ 21 – 22 ก.ย. 53
  และสืบพยานจำเลยในวันที่ 23 - 24 ก.ย. 53 เมื่อสืบพยานเสร็จสิ้นแล้ว
  ศาลมีคำพิพากษาในวันที่ 9 ธันวาคม 2553 พิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 7,281,778.92
  บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงิน 7,091,082.60 บาท
  นับแต่วันฟ้อง (22 มกราคม 2552) จนกว่าจะชำระเสร็จ ให้ชำระค่าธรรมเนียมแทนโจทก์
  กำหนดค่าทนายความ 10,000 บาท เฉพาะค่าขึ้นศาลให้ใช้แทนเท่าจำนวนทุนทรัพย์ที่โจทก์ชนะคดี
  คำขออื่นให้ยก ยกฟ้องแย้งจำเลย ค่าธรรมเนียมให้เป็นพับ
  ปัจจุบันบริษัทอยู่ในระหว่างยื่นอุทธรณ์คำพิพากษา

  ความเห็นของฝ่ายจัดการ : คดีนี้ โจทก์และจำเลยมีการว่าจ้างและทำงานให้กันจริง
  และจำเลยก็ได้ชำระค่าบริการวิชาชีพแก่โจทก์เรื่อยมา
  แต่ค่าบริการวิชาชีพที่โจทก์กล่าวอ้างว่าจำเลยค้างชำระนั้น ตามข้อเท็จจริงปรากฎว่า
  โจทก์มิได้ทำงานที่จ้างได้ครบถ้วน ถูกต้องตามงวดงาน แบบต่าง ๆ
  ที่ส่งมอบมาเพื่อเบิกเงินในงวดท้ายก็ไม่ถูกต้อง ผิดจากข้อกำหนด และข้อบัญญัติของกฎหมาย
  ซึ่งจำเลยไม่สามารถนำไปใช้ในงานก่อสร้างของจำเลยได้จริง
  เมื่อพิจารณาข้อเท็จจริงทั้งหมดประกอบกับประเด็นข้อกล่าวอ้างของโจทก์แล้ว
  เห็นว่าหากพิสูจน์ในเรื่องงานที่โจทก์ได้ทำและส่งมอบแก่จำเลยอย่างครบถ้วนถูกต้องแล้ว
  จำเลยยังคงค้างค่าบริการวิชาชีพแก่โจทก์เท่าใด จำเลยย่อมชำระตามนั้น
  ซึ่งน่าจะมีมูลค่าไม่สูงนักเนื่องจากส่วนใหญ่จำเลยได้ชำระอย่างต่อเนื่องตามงานที่ได้รับมอบแล้ว

7.7 ข้อพิพาทคดีหมายเลขดำที่ ผบ.1172/2552

คดีของศาล : ศาลแพ่ง

  คดีหมายเลข : ดำที่ ผบ.1172/2552

  วันที่เริ่มคดี : 13 กุมภาพันธ์ 2552

  โจทก์ : บริษัท ธัญสิริ จำกัด

  จำเลย : บริษัท ปริญสิริ จำกัด (มหาชน), นางสาวสิริลักษณ์ โกวิทจินดาชัย และ

  นายขวัญชาย มงคลกิจทวีผล จำเลยที่ 1-3

  มูลคดี : โจทก์ยื่นฟ้องจำเลยที่ 1 – 3 ต่อศาลแพ่ง เป็นคดีผู้บริโภค ฐานผิดสัญญา
  และเรียกค่าเสียหาย เป็นเงิน 128,532,500 บาท พร้อมดอกเบี้ย โดยคดีนี้ โจทก์และจำเลยที่
  1 ได้ทำสัญญาซื้อขายที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้าง โดยมีเงื่อนไขเพิ่มเติมให้จำเลยที่ 1
  ปลูกสร้างต่อเติมตามแบบที่โจทก์ได้เป็นผู้กำหนด แต่โจทก์ได้อ้างว่าจำเลยที่ 1
  ได้ขายที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้าง
  และตกลงทำการต่อเติมโดยมีเงื่อนไขว่าจะดำเนินการแก้ไขผังโครงการและวิธีการจัดสรร
  ให้พื้นที่ถนนภารจำยอมซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนกลางของโครงการจัดสรร ปริญสิริ ไพรเวซี่
  ซึ่งเป็นถนนบริเวณทางเข้าสิ่งปลูกสร้างที่โจทก์ตกลงซื้อจากจำเลยที่ 1
  ให้รวมเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ที่ขายแก่โจทก์ด้วย แต่ปรากฎว่าจำเลยที่ 1
  ไม่ได้ดำเนินการแก้ไขผังโครงการและวิธีการจัดสรร
  และโอนกรรมสิทธิ์ถนนภารจำยอมดังกล่าวแก่โจทก์ โจทก์ จึงมาฟ้องจำเลยที่1 เป็นคดีนี้
  ส่วนจำเลยที่ 2 และ 3 กระทำการในฐานะกรรมการ
  และโจทก์อ้างว่าจำเลยทั้งสองโดยส่วนตัวรับทราบข้อเท็จจริงดังกล่าวอยู่แล้วจึงต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่
  1

  ความคืบหน้าของคดี : ศาลนัดไกล่เกลี่ย ครั้งแรกวันที่ 26 พฤษภาคม 2552
  โจทก์ประสงค์ให้กรรมการของจำเลยหรือจำเลยที่ 2 หรือจำเลยที่ 3 มาไกล่เกลี่ยเอง
  ซึ่งในวันนัดไกล่เกลี่ย วันที่ 7 ตุลาคม 2552 คู่ความไม่สามารถเจรจาไกล่เกลี่ยกันได้
  จึงให้นัดพิจารณาคดีต่อเนื่อง โดยในวันที่ 17 สิงหาคม 2553 ได้สืบพยานโจทก์ไป 1 ปาก
  และศาลมีความจำเป็นอันไม่อาจก้าวล่วงได้ จึงเลื่อนการสืบพยานออกไป
  โดยศาลได้นัดสืบพยานโจทก์ ในวันที่ 1-2 มี.ค. 54 และสืบพยานจำเลยในวันที่ 8-10 มี.ค.
  54 ต่อมาเมื่อสืบพยานโจกท์และพยานจำเลยเสร็จสิ้นแล้ว ศาลได้มีคำพิพากษาในวันที่ 12
  กรกฎาคม 2554 ให้ยกฟ้องโจทก์ ซึ่งโจทก์ได้อุทธรณ์ และจำเลยได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์ของโจทก์แล้ว

  ความเห็นของฝ่ายจัดการ : คดีนี้ จำเลยที่ 1
  ได้ปฏิบัติตามสัญญาจะซื้อจะขายครบถ้วนแล้วทุกประการ
  ทั้งเรื่องการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้าง การปลูกสร้างต่อเติมตามแบบของโจทก์
  มีเพียงในส่วนเรื่องการแก้ไขผังโครงการและวิธีการจัดสรร
  และโอนกรรมสิทธิ์ถนนภารจำยอมดังกล่าวแก่โจทก์ ซึ่งจำเลยที่ 1
  ทราบดีอยู่แล้วว่าไม่สามารถทำได้ตามกฎหมายและไม่เคยบอกกล่าวหรือตกลงกับโจทก์
  ไม่ว่าจะด้วยวาจาหรือลายลักษณ์อักษร ว่าจะดำเนินการดังกล่าวให้แก่โจทก์
  ข้อกล่าวอ้างของโจทก์เป็นเพียงการกล่าวอ้างลอย ๆ โดยไม่มีหลักฐานใด ๆ มาสนับสนุน

7.8 ข้อพิพาทคดีหมายเลขดำที่ 1905/2552

  คดีของศาล : ศาลปกครองกลาง

  คดีหมายเลข : ดำที่ 1905/2552

  วันที่เริ่มคดี : 24 พฤศจิกายน 2552

  ผู้ฟ้องคดี : บริษัท ปริญสิริ จำกัด (มหาชน)

ผู้ถูกฟ้องคดี : กรุงเทพมหานคร ที่ 1 และกระทรวงการคลัง ที่ 2

  มูลคดี : ผู้ฟ้องคดีได้ยื่นฟ้องผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 ต่อศาลปกครองกลาง เป็นคดีหมายเลขดำที่
  1149/2550 เมื่อวันที่ 7 มิถุนายน 2550 เพื่อขอเพิกถอนคำสั่งทางปกครองที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย
  ซึ่งศาลปกครองได้มีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 2551 เป็นคดีหมายเลขแดงที่
  1605/2551 ว่าหนังสือแจ้งข้อทักท้วงของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 และคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของผู้ถูกฟ้องคดีที่
  3 ในคดีนั้น ๆ เป็นการกระทำที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย
  และให้เพิกถอนการแจ้งข้อทักท้วงของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 และคำวินิจฉัยของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 3
  ในดังกล่าว
  โดยให้มีผลย้อนหลังตั้งแต่วันที่มีหนังสือแจ้งข้อทักท้วงและวันที่มีคำวินิจฉัยอุทธรณ์แล้วแต่กรณี
  โจทก์จึงได้นำผลของคำพิพากษาในคดีปกครองดังกล่าว มาฟ้องเรียกค่าเสียหายจากผู้ถูกฟ้องคดีที่
  1 และ 2 ในมูลละเมิดเป็นคดีนี้ โดยเรียกค่าเสียหายเป็นเงินรวมทั้งสิ้น 238,557,169.04
  บาท

  ความคืบหน้าของคดี : ขณะนี้ศาลปกครองได้รับคำฟ้องไว้แล้ว เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 2552
  ซึ่งต่อมา ศาลปกครองชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับคำฟ้อง ซึ่งได้อุทธรณ์คำสั่งไม่รับฟ้องแล้ว ต่อมาในวันที่
  24 พฤษภาคม 2554 ศาลปกครองสูงสุดมีคำสั่งชี้ขาด คำร้องอุทธรณ์คำสั่งไม่รับคำฟ้อง
  โดยยืนตามคำสั่งของศาลปกครองชั้นต้น

ความเห็นของฝ่ายจัดการ : คดีนี้ เป็นการฟ้องคดีละเมิดตามผลของคำพิพากษาในคดีปกครอง
ซึ่งบริษัทชนะคดี

มาแล้ว และผลของคำสั่งทางปกครองที่ผู้ถูกฟ้องคดี ได้สั่งให้บริษัทปฏิบัติตาม

ก่อให้เกิดความเสียหายที่สามารถพิสูจน์ตัวเงินได้จริง ไม่ว่าจะเป็นค่าที่ดินที่บริษัทซื้อ

เพิ่มเพื่อให้สามารถดำเนินโครงการต่อไปได้ , ค่าปรับล่าช้าที่บริษัทต้องชำระแก่ลูกค้า

ที่รอรับโอนกรรมสิทธิ์ตามสัญญา และดอกเบี้ยของธนาคารที่บริษัทรับภาระเพิ่มขึ้น

ไม่ว่าศาลปกครองจะมีคำสั่งในคดีนี้อย่างไร ย่อมไม่กระทบกับบริษัทในทางลบแต่

อย่างใด

7.9 คดีข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 1787/2554

คดีของศาล : ศาลแพ่ง

คดีหมายเลข : 1787/2554

วันที่เริ่มคดี : 19 พฤษภาคม 2554

ผู้ฟ้องคดี : นายหุ้ย ภู่ภิรมย์

ผู้ถูกฟ้องคดี : บริษัท ปริญสิริ จำกัด (มหาชน)

มูลคดี : โจทก์ยื่นฟ้องบริษัทต่อศาลแพ่ง เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม 2554 ในข้อหาฐาน

  ความผิด เรื่อง ผิดสัญญา, ซื้อขาย จำนวนทุนทรัพย์รวมประมาณ

  102,000,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปี โดยโจทก์ฟ้องเรียกเงิน

  ตามบันทึกข้อตกลงเรื่องซื้อขายที่ดินตลิ่งชัน โดยอ้างว่าจำเลยได้รับโอนที่ดิน

  ตามบันทึกข้อตกลงแล้ว แต่โจทก์ยังไม่ได้รับชำระค่าส่วนต่างสำหรับค่าที่ดิน

  ตามบันทึกข้อตกลง ทั้งยังไม่ไปรับโอนที่ดินตามที่โจทก์นัดหมาย ทำให้โจทก์

  โดนเจ้าของที่ดินริบเงินมัดจำทำให้โจทก์เสียหาย

ความคืบหน้าของคดี : จำเลยได้ยื่นคำให้การและฟ้องแย้งแล้ว เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2554
ซึ่งศาลสั่ง

  รับคำให้การและฟ้องแย้งแล้ว ต่อมาในวันนัด คู่ความแถลงว่าประสงค์จะไกล่

  เกลี่ย ศาลอนุญาต และได้ส่งเรื่องไปยังศูนย์ไกล่เกลี่ย โดยมีนัด วันที่ 21 ธันวาคม 2554 เวลา
  13.30 น. ซึ่งต่อมาศาลได้เลื่อนการไกล่เกลี่ยออกไปอีก

  เป็นวันที่ 2 เมษายน 2555

ความเห็นของฝ่ายจัดการ : คดีนี้
ฝ่ายจัดการได้ศึกษาข้อเท็จจริงและร่วมประชุมปรึกษากับที่ปรึกษากฎหมาย

  ของบริษัทฯ แล้วพบว่า นายหุ้ย ภู่ภิรมย์ โจทก์ ยังไม่ได้ปฎิบัติหน้าที่ตามที่ทำบันทึก

  ข้อตกลงไว้กับบริษัทฯ ให้ครบถ้วน รวมทั้งโจทก์ยังไม่ดำเนินการทำถนนคอนกรีต

  เสริมเหล็ก ท่อระบายน้ำ สะพาน ตลอดจนการดำเนินการให้ถนนที่รับไปดำเนินการ

  ดังกล่าวเป็นถนนสาธารณะ รวมทั้งยังไม่สามารถจัดให้บริษัทฯ เข้าทำบันทึกการโอน

  สิทธิ์ตามสัญญาจะซื้อจะขายกับเจ้าของที่ดิน และโจทก์ได้เปลี่ยนทางเข้า-ออกของ

  ที่ดินที่บริษัทฯ ต้องการทำสัญญาจะซื้อจะขายให้มีมูลค่าลดลงไปอันเป็นสาระสำคัญ

  อีกประการหนึ่ง ในระหว่างนี้ บริษัทฯได้ทำการเจรจากับโจทก์มาโดยตลอด

  เพื่อให้คดีสามารถยุติลงได้ด้วยการเจรจาประนีประนอมต่อกัน ทำให้คดีนี้ไม่น่าจะ

  ส่งผลกระทบต่อการบริหารงานของบริษัทแต่อย่างใด

7.10 คดีข้อพิพาทหมายเลขดำที่ ผบ.1167-1176/2554

คดีของศาล : ศาลแพ่งธนบุรี

คดีหมายเลข : ผบ.1167-1176/2554

วันที่เริ่มคดี : 11 กรกฎาคม 2554

ผู้ฟ้องคดี : นายสมบูรณ์ มีทรัพย์ประเสริฐ กับพวกรวม 10 คน

ผู้ถูกฟ้องคดี : บริษัท ปริญสิริ จำกัด (มหาชน)

มูลคดี : โจทก์ยื่นฟ้องบริษัทต่อศาลแพ่ง เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม 2554 ในข้อหาฐานความผิด

  เรื่อง ผิดสัญญาจะซื้อจะขาย และสัญญาซื้อขาย จำนวนทุนทรัพย์รวมประมาณ

  19,490,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปี โดยโจทก์ฟ้องเรียกเงินค่าเสียหาย

  เป็นค่าน้ำมันรถ ค่าเสียหายเพื่อการลงโทษ ค่าเสียหายในการประกอบอาชีพ และ

  เรียกค่าเสียจากจากมูลค่าที่ดินที่ลดลง โดยอ้างว่า จำเลยได้โฆษณาเขายว่าโครงการ

  ที่มีข้อพิพาท มีสองทางเข้าออกสองทาง แต่ไม่ได้ปฎิบัติตามสัญญา ทำให้โจทก์

  เสียหาย

ความคืบหน้าของคดี : จำเลยได้ยื่นคำให้การและฟ้องแย้งแล้ว ซึ่งศาลสั่งรับคำให้การ
แต่ปฎิเสธในการรับ

  ฟ้องแย้ง โดยให้เหตุผลว่าฟ้องแย้งไม่เกี่ยวกับฟ้องเดิม ต่อมาในวันนัด คู่ความแถลง

  ว่าประสงค์จะไกล่เกลี่ย ศาลอนุญาต และได้ส่งเรื่องไปยังศูนย์ไกล่เกลี่ย โดยมีนัด

  วันที่ 1 มีนาคม 2555 เวลา 13.30 น.

ความเห็นของฝ่ายจัดการ : คดีนี้
ฝ่ายจัดการได้ศึกษาข้อเท็จจริงและร่วมประชุมปรึกษากับที่ปรึกษากฎหมาย

  ของบริษัทฯ แล้วพบว่าคดีดังกล่าวค่าเสียหาย ในส่วนค่าน้ำมันรถ ค่าเสียจากจากมูลค่าที่ดินที่ลดลง
  เป็นจำนวนไม่สูงตามที่โจทก์ฟ้องร้องมา และค่าเสียหายเพื่อการลงโทษ
  ค่าเสียหายในการประกอบอาชีพ ที่บางรายเรียกร้องมานั้น
  ไม่มีกฏหมายกำหนดให้ไว้โดยเฉพาะเจาะจง จึงไม่ควรนำมาคำนวณรวมอยู่ในค่าเสียหาย
  หรือหากลูกบ้านมีความประสงค์จะเรียกค่าเสียหายดังกล่าว
  ก็เป็นหน้าที่ของลูกบ้านต้องนำสืบให้ศาลเห็นอย่างชัดแจ้ง
  ถึงค่าความเสียหายเป็นเงินในเชิงรูปธรรมที่แท้จริง ซึ่งฝ่ายกฏหมายพิเคราะห์แล้วเห็นว่า
  ประเด็นที่ลูกบ้านฟ้องร้องต่อศาล ไม่เกี่ยวกับประเด็นการประกอบอาชีพของลูกบ้านแต่ประการใด
  ในระหว่างนี้ บริษัทฯได้ทำการเจรจากับโจทก์มาโดยตลอด
  เพื่อให้คดีสามารถยุติลงได้ด้วยการเจรจาประนีประนอมต่อกัน
  ทำให้คดีนี้ไม่น่าจะส่งผลกระทบต่อการบริหารงานของบริษัทแต่อย่างใด