7.  ข้อพิพาททางกฎหมาย

ทอท. มีการดำเนินกระบวนพิจารณาทางศาลและอนุญาโตตุลาการที่ไม่อยู่ในทางการค้าปกติของ
ทอท. ในฐานะที่ ทอท.
เป็นรัฐวิสาหกิจ ทอท.
ต้องให้สำนักงานอัยการสูงสุดเป็นผู้ดำเนินการด้านการฟ้องร้องหรือแก้ต่างทั้งหมด
ในกรณีคดีแพ่งระหว่างหน่วยงานของรัฐ หรือหน่วยงานราชการ หรือรัฐวิสาหกิจ
ต้องเสนอเรื่องให้สำนักงานอัยการสูงสุดเพื่อให้คณะกรรมการพิจารณา
ชี้ขาดการยุติในการดำเนินคดีแพ่งของส่วนราชการและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องพิจารณาตัดสินชี้ขาด
และนำเสนอให้คณะรัฐมนตรี
เพื่อทราบต่อไป

7.1 ข้อพิพาทกับกรุงเทพมหานครเรื่องการประเมินภาษีโรงเรือนและที่ดิน

ทอท. ได้ถูกประเมินภาษีจาก กทม. เป็นภาษีโรงเรือนและที่ดินตั้งแต่ปี 2538 โดย กทม.
ได้นำค่าผลประโยชน์ตอบแทนจากผู้ประกอบการมารวมเป็นฐานในการคำนวณ ในส่วนพื้นที่ที่ ทอท.
ได้รับผลประโยชน์ตอบแทน ซึ่ง ทอท. ไม่เห็นด้วย จึงได้ยื่นหนังสืออุทธรณ์กับสำนักงานอัยการสูงสุด
เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2542 เพื่อให้คณะกรรมการพิจารณาชี้ขาดการยุติใน
การดำเนินคดีแพ่งของส่วนราชการและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องพิจารณาตัดสินชี้ขาดตามมติคณะรัฐมนตรี
เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน 2540 จากเหตุดังกล่าว คณะกรรมการ ทอท.
ได้มีมติตามรายงานการประชุม ครั้งที่ 6/2542 เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2542 ให้ ทอท.
ชำระค่าภาษีโรงเรือนและที่ดินตามอัตราที่สมควรจ่าย กทม.
ได้แจ้งการประเมินภาษีผ่านทางกรมธนารักษ์ซึ่งเป็นเจ้าของอาคารและที่ดินทุกปี
โดยใช้หลักเกณฑ์เดิมตั้งแต่ปี 2538 ซึ่ง ทอท. ไม่เห็นด้วยจึงได้อุทธรณ์ทุกปี ตั้งแต่ปี 2538
เป็นต้นมา
สำนักงานอัยการสูงสุดได้มีหนังสือที่ อส(สฝบพ) 0015/5219 ลงวันที่ 24 มีนาคม 2548
แจ้งผลการชี้ขาดของคณะกรรมการพิจารณาชี้ขาดการยุติในการดำเนินคดีแพ่งของส่วนราชการและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
หาก กทม. ยอมรับผล การพิจารณาของคณะกรรมการพิจารณาชี้ขาดฯ จะทำให้ ทอท.
ได้รับค่าภาษีโรงเรือนและที่ดิน (ปี 2538 - 2546) คืนจาก กทม. ประมาณ 570.69 ล้านบาท
(ทอท. ได้มีหนังสือขอคืนจาก กทม. แล้ว)
ต่อมาได้รับแจ้งจากสำนักงานอัยการสูงสุดผ่านกรมธนารักษ์ว่า ในปี 2547
คณะกรรมการพิจารณาชี้ขาดฯ ได้มีความเห็นเช่นเดียวกับปี 2546

กทม. ได้มีหนังสือถึงกรมธนารักษ์เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2549
ไม่เห็นด้วยกับหลักเกณฑ์การประเมินภาษีตามที่คณะกรรมการฯ กำหนด
และกรมธนารักษ์ได้มีหนังสือเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม 2549 ถึง ทอท.
แจ้งว่าได้มีหนังสือถึงสำนักงานอัยการสูงสุดเพื่อโปรดนำเรียนคณะรัฐมนตรีสั่งการให้ กทม.
ปฏิบัติตามต่อไป

ณ วันที่ 30 กันยายน 2551 ทอท. มีค่าภาษีที่ยังอยู่ระหว่างอุทธรณ์เป็นเงิน 2,353.11 ล้านบาท
(กทม. ได้ประเมินภาษีจำนวน 3,799.88 ล้านบาท หักยอดเงินที่ ทอท. ได้ชำระแล้ว 1,446.77
ล้านบาท) และบันทึกค่าปรับจำนวน 226.98 ล้านบาท ตามนัยมาตรา 43 (4)
แห่งพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ.2475
แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน (ฉบับที่ 4) พ.ศ.2534
หากผลการอุทธรณ์เป็นไปตามการประเมินของ กทม.

7.2 ข้อพิพาทอื่นๆ (เฉพาะคดีที่มีทุนทรัพย์สูงเกินกว่า 50 ล้านบาท
หรือเรื่องร้องเรียนที่อาจจะส่งผลกระทบต่อ การดำเนินงานของ ทอท.)

7.2.1 คดีบริษัท คิง เพาเวอร์ ดิวตี้ฟรี จำกัด

บริษัท คิง เพาเวอร์ ดิวตี้ฟรี จำกัด เป็นโจทก์ ยื่นฟ้อง ทอท. เป็นจำเลยต่อศาลแพ่ง เมื่อวันที่ 4
มิถุนายน 2550 เป็นคดี
หมายเลขดำที่ 2441/2550 ในข้อหาหรือฐานความผิด ให้ปฏิบัติตามสัญญา การชำระหนี้เป็นพ้นวิสัย
โมฆะกรรม เรียกทรัพย์คืน และเรียกค่าเสียหายเป็นเงิน 48,074,147,549.34.- บาท กล่าวคือ
ให้ ทอท. ปฏิบัติตามสัญญาอนุญาตให้ประกอบกิจการจำหน่าย สินค้าปลอดอากร ณ ทสภ., ทชม.,
ทภก. และ ทหญ. หากเป็นการพ้นวิสัยที่จะให้ปฏิบัติตามสัญญาต่อไป ให้ ทอท. ชำระเงิน
ตามฟ้องพร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ของเงินตามฟ้องตั้งแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ
พร้อมยื่นคำร้องขอคุ้มครองชั่วคราว ก่อนพิจารณาในระหว่างการพิจารณาคดี โดยเมื่อวันที่ 31
มกราคม 2551 ศาลแพ่งมีคำสั่งคุ้มครองชั่วคราวโจทก์ก่อนมีคำพิพากษา ให้ ทอท.
อนุญาตให้โจทก์เข้าประกอบกิจการจำหน่ายสินค้าปลอดอากร ตามสัญญาที่ ทสภ.1-07/47
และบันทึกข้อตกลงแก้ไข เพิ่มเติมต่อท้ายสัญญา ลงวันที่ 20 เมษายน 2547 แก้ไขครั้งที่ 1 ต่อไป
ตามจำนวนพื้นที่เพียงเท่าที่โจทก์ได้เข้าประกอบกิจการอยู่แล้ว
ในวันที่มีคำสั่งให้โจทก์ดำเนินการก่อสร้างและตกแต่งร้านค้าภายในพื้นที่ตามสัญญาให้ถูกต้องตามกฎหมาย
มีความปลอดภัย ตามมาตรฐานสากล
ไม่ก่อให้เกิดอันตรายและความไม่ปลอดภัยต่อผู้โดยสารและผู้ใช้อาคารท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
โดยในการนี้ โจทก์จะต้องได้รับความยินยอมจาก ทอท. ให้ ทอท. อนุญาตให้โจทก์
พนักงานของโจทก์ บริษัทคู่ค้ากับโจทก์ และพนักงานของบริษัท คู่ค้ากับโจทก์
เข้าไปประกอบกิจการจำหน่ายสินค้าปลอดอากรภายในพื้นที่ประกอบกิจการได้
รวมทั้งอนุญาตให้นำรถยนต์เข้าไป จอดในอาคารจอดรถยนต์ได้ ทั้งนี้ โดยไม่มีเงื่อนไขใดๆ
ระบุไว้ในบัตรอนุญาต ห้ามมิให้ ทอท. หรือกรรมการของ ทอท. ให้ข่าวที่
อาจเป็นผลกระทบจนทำให้เกิดความเสียหายต่อการประกอบธุรกิจของโจทก์
และให้โจทก์ชำระค่าทดแทนแก่ ทอท. ตามข้อตกลง ในสัญญา
และให้ถือเป็นส่วนหนึ่งของค่าเสียหายของ ทอท.
หากต่อไปในภายหน้าศาลมีคำพิพากษาว่าสัญญาไม่มีผลผูกพัน และ
ศาลนัดพร้อมคู่ความเพื่อฟังผลการเจรจาไกล่เกลี่ยระหว่างโจทก์ กับ ทอท. ในวันที่ 26 พฤศจิกายน
2551 เวลา 13.30 น.

โดยที่ข้อพิพาทระหว่าง ทอท. และบริษัทฯ
เป็นผลสืบเนื่องมาจากการคิดคำนวณมูลค่าการลงทุนของโครงการที่แตกต่างกัน ดังนั้น ทอท.
จึงได้ว่าจ้างบริษัทที่ปรึกษาทางการเงินอิสระที่ได้รับความเห็นชอบจากสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และ
ตลาดหลักทรัพย์จำนวน 2 ราย คือ บริษัทหลักทรัพย์ ฟินันซ่า จำกัด และบริษัทหลักทรัพย์ สินเอเชีย
จำกัด เพื่อตรวจสอบและประเมินมูลค่าการลงทุน ผลการศึกษาของบริษัทที่ปรึกษาทางการเงินทั้ง 2
ราย สรุปว่า มูลค่าการลงทุนในโครงการประกอบกิจการจำหน่าย
สินค้าปลอดอากรและโครงการบริหารกิจกรรมเชิงพาณิชย์มีวงเงินลงทุนทั้งภาครัฐและเอกชนรวมกันไม่เกินหนึ่งพันล้านบาท
ดังนั้น เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 2551 โจทก์จึงได้ยื่นคำร้องขอถอนฟ้อง โดยในคำร้องดังกล่าว
โจทก์ และ ทอท. ต่างยอมรับข้อเท็จจริงร่วมกันว่า
จากผลการศึกษาของบริษัทที่ปรึกษาทางการเงินอิสระดังกล่าว
สรุปว่ามูลค่าการลงทุนในโครงการประกอบกิจการจำหน่ายสินค้า
ปลอดอากรและโครงการบริหารกิจกรรมเชิงพาณิชย์มีวงเงินลงทุนทั้งภาครัฐและเอกชนรวมกันไม่เกินหนึ่งพันล้านบาท
กรณีจึงไม่อยู่
ในข่ายต้องดำเนินการตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการให้เอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการในกิจการของรัฐ
พ.ศ. 2535 ทั้ง โจทก์ และ ทอท.
ต่างยอมรับสัญญาอนุญาตให้ประกอบกิจการจำหน่ายสินค้าปลอดอากร ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
และท่าอากาศยานภูมิภาค ที่ ทสภ.1-07/2547 ลงวันที่ 20 เมษายน 2547
และสัญญาโครงการบริหารกิจกรรมเชิงพาณิชย์ ณ อาคารผู้โดยสารท่าอากาศยาน สุวรรณภูมิที่
ทสภ.1-01/2548 ลงวันที่ 25 มีนาคม 2548 ได้ทำขึ้นบนพื้นฐานดังกล่าว สามารถบังคับใช้ได้
โจทก์ไม่ติดใจเรียกร้องค่าเสียหายใดๆ อันเกิดจากคดีนี้
นับแต่วันที่สัญญามีผลใช้บังคับจนถึงวันที่ศาลอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องคดีกรณีที่โจทก์ใช้พื้นที่จริงภายหลังการทำสัญญา
อันมีผลทำให้มูลค่าเงินลงทุนของโครงการมีมูลค่าตั้งแต่หนึ่งพันล้านบาทขึ้นไป
คู่ความทั้งสองฝ่ายตกลงที่จะดำเนินการและปฏิบัติตามขั้นตอนที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัติว่าด้วยการให้เอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการ
ในกิจการของรัฐ พ.ศ. 2535 ให้ถูกต้องต่อไป และเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน 2551
ซึ่งเป็นนัดฟังผลการเจรจาไกล่เกลี่ยระหว่างโจทก์ และ ทอท.
ศาลได้มีคำสั่งอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องจำหน่ายคดีออกจากสารบบความ

7.2.2 คดีบริษัท คิง เพาเวอร์ สุวรรณภูมิ จำกัด

บริษัท คิง เพาเวอร์ สุวรรณภูมิ จำกัด เป็นโจทก์ ยื่นฟ้อง ทอท. เป็นจำเลยต่อศาลแพ่ง เมื่อวันที่
4 มิถุนายน 2550 เป็นคดีแพ่งหมายเลขดำที่ 2440/2550 ข้อหาหรือฐานความผิด
ให้ปฏิบัติตามสัญญา การชำระหนี้เป็นพ้นวิสัย โมฆะกรรม เรียกทรัพย์คืนและเรียกค่าเสียหายเป็นเงิน
20,878,512,019.05.- บาท โดยเมื่อวันที่ 25 เมษายน 2551 ศาลแพ่งมีคำสั่งคุ้มครอง
ชั่วคราว ก่อนพิพากษาตามที่โจทก์และ ทอท. ได้ตกลงกันในชั้นคุ้มครองชั่วคราวก่อนพิพากษาว่า
ทอท. ยอมให้โจทก์และผู้ประกอบการ รายย่อย
ที่ได้รับอนุญาตจากโจทก์เข้าประกอบกิจการในพื้นที่ในโครงการทั้งหมด 25,827.67 ตร.ม.
โดยแบ่งเป็นพื้นที่สำหรับ ห้องไฟฟ้าและห้องเก็บของ คิดเป็นเนื้อที่ประมาณ 4,524.19 ตร.ม.
และพื้นที่ประกอบการที่มีรายได้และประกอบกิจการในปัจจุบัน เป็นจำนวนประมาณ 18,941.29
ตร.ม. และพื้นที่ประกอบการที่ทำสัญญากับผู้ประกอบการรายย่อยแล้ว แต่ยังไม่ได้รับอนุญาตจาก
ทอท. ให้เข้าประกอบการ เป็นจำนวนประมาณ 2,362.19 ตร.ม. โดยพื้นที่ที่ ทอท.
ยังไม่อนุญาตให้โจทก์เข้าประกอบกิจการส่วนนี้
โจทก์จะเข้าประกอบกิจการได้ต่อเมื่อโจทก์จะต้องเสนอแบบแปลนให้ ทอท.
อนุมัติก่อนเข้าปรับปรุงพื้นที่และตกแต่งร้านค้า โดย ทอท.
จะต้องพิจารณาด้วยความเป็นธรรมและรวดเร็ว และต้องไม่กระทบกับความปลอดภัย นอกจากนี้ หาก
ทอท. ต้องการใช้พื้นที่ในส่วน ดังกล่าวเพื่อสาธารณประโยชน์ โจทก์ก็ยินยอมตามที่ ทอท. ร้องขอ
ทั้งนี้ ตั้งแต่วันที่ศาลมีคำสั่งคุ้มครองชั่วคราวเป็นต้นไป ให้ ทอท.
ออกบัตรรักษาความปลอดภัยของบุคคลและบัตรอนุญาตนำยานพาหนะเข้าจอดในอาคารจอดรถยนต์ให้แก่พนักงานของโจทก์และ
ผู้ประกอบการรายย่อย ตลอดจนผู้ที่เกี่ยวข้องต่างๆ โดยโจทก์ยื่นคำขอตามระเบียบของ ทอท.
ให้โจทก์ ตลอดจนผู้ประกอบการ รายย่อย ก่อสร้างและตกแต่งร้านค้าให้ถูกต้องตามแบบแปลนที่
ทอท. อนุมัติและตามกฎหมาย มีความปลอดภัยตามมาตรฐาน สากล
ไม่ก่อให้เกิดอันตรายและความไม่ปลอดภัยต่อผู้โดยสารและผู้ใช้อาคาร ทสภ.
และให้โจทก์ชำระเงินค่าทดแทนต่าง ๆ ให้แก่ ทอท. ตามข้อตกลงในสัญญา หรือตามที่ ทอท.
แจ้งวันให้ชำระโดยให้ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของค่าเสียหายที่น้อยที่สุดหากต่อไป
ในภายหน้าศาลมีคำพิพากษาว่าสัญญาไม่มีผลผูกพัน และโจทก์ต้องยอมให้ ทอท.
เข้าไปติดตั้งเครื่องมือและอุปกรณ์เพื่อตรวจสอบ
รายได้จากการจำหน่ายและบริการของโจทก์และผู้ประกอบการรายย่อยที่ได้รับอนุญาตจากโจทก์
และกำหนดนัดสืบพยานจำเลย ในวันที่ 20-30 มกราคม 2552 วันที่ 2 และ 4 กุมภาพันธ์ 2552
สืบพยานฝ่ายโจทก์ในวันที่ 17-20, 24-27 กุมภาพันธ์ 2552 และวันที่ 2 และ 4 มีนาคม 2552

โดยที่ข้อพิพาทระหว่าง ทอท. กับ บริษัทฯ
เป็นผลสืบเนื่องมาจากการคิดคำนวณมูลค่าการลงทุนของโครงการที่แตกต่างกัน ดังนั้น ทอท.
จึงได้ว่าจ้างบริษัทที่ปรึกษาทางการเงินอิสระที่ได้รับความเห็นชอบจากสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และ
ตลาดหลักทรัพย์จำนวน 2 ราย คือ บริษัทหลักทรัพย์ ฟินันซ่า จำกัด และบริษัทหลักทรัพย์ สินเอเชีย
จำกัด เพื่อตรวจสอบและประเมินมูลค่าการลงทุน ผลการศึกษาของบริษัทที่ปรึกษาทางการเงินทั้ง 2
ราย สรุปว่า มูลค่าการลงทุนในโครงการประกอบกิจการจำหน่าย
สินค้าปลอดอากรและโครงการบริหารกิจกรรมเชิงพาณิชย์มีวงเงินลงทุนทั้งภาครัฐและเอกชนรวมกันไม่เกินหนึ่งพันล้านบาท
ดังนั้น เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 2551 โจทก์จึงได้ยื่นคำร้องขอถอนฟ้อง โดยในคำร้องดังกล่าว
โจทก์ และ ทอท. ต่างยอมรับข้อเท็จจริงร่วมกันว่า
จากผลการศึกษาของบริษัทที่ปรึกษาทางการเงินอิสระดังกล่าว
สรุปว่ามูลค่าการลงทุนในโครงการประกอบกิจการจำหน่ายสินค้า
ปลอดอากรและโครงการบริหารกิจกรรมเชิงพาณิชย์มีวงเงินลงทุนทั้งภาครัฐและเอกชนรวมกันไม่เกินหนึ่งพันล้านบาท
กรณีจึงไม่อยู่
ในข่ายต้องดำเนินการตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการให้เอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการในกิจการของรัฐ
พ.ศ. 2535 ทั้ง โจทก์ และ ทอท.
ต่างยอมรับสัญญาอนุญาตให้ประกอบกิจการจำหน่ายสินค้าปลอดอากร ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
และท่าอากาศยานภูมิภาค ที่ ทสภ.1-07/2547 ลงวันที่ 20 เมษายน 2547
และสัญญาโครงการบริหารกิจกรรมเชิงพาณิชย์ ณ อาคารผู้โดยสารท่าอากาศยาน สุวรรณภูมิที่
ทสภ.1-01/2548 ลงวันที่ 25 มีนาคม 2548 ได้ทำขึ้นบนพื้นฐานดังกล่าว สามารถบังคับใช้ได้
โจทก์ไม่ติดใจเรียกร้องค่าเสียหายใดๆ อันเกิดจากคดีนี้
นับแต่วันที่สัญญามีผลใช้บังคับจนถึงวันที่ศาลอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องคดี
กรณีที่โจทก์ใช้พื้นที่จริงภายหลังการทำสัญญา
อันมีผลทำให้มูลค่าเงินลงทุนของโครงการมีมูลค่าตั้งแต่หนึ่งพันล้านบาทขึ้นไป
คู่ความทั้งสองฝ่ายตกลงที่จะดำเนินการและปฏิบัติตามขั้นตอนที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัติว่าด้วยการให้เอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการในกิจการของรัฐ
พ.ศ. 2535 ให้ถูกต้องต่อไป และเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2551
ศาลมีคำสั่งอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องจำหน่ายคดีออกจากสารบบความ

7.2.3 คดีระหว่าง บริษัท สุวรรณภูมิ รีเทล ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด และ บริษัท สุวรรณภูมิ ทราน
ดีเวลลอปเมนท์
จำกัด กับ ทอท.

บริษัท สุวรรณภูมิ รีเทล ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด และ บริษัท สุวรรณภูมิ ทราน ดีเวลลอปเมนท์
จำกัด เป็นโจทก์ ยื่นฟ้อง ทอท. และบริษัท สุวรรณภูมิ ทรานเซอร์วิส จำกัด เป็นจำเลย
ต่อศาลแพ่ง เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน 2551 เป็นคดีหมายเลขดำที่ 3585/2551
ในข้อหาหรือฐานความผิด ตัวการ ตัวแทน ละเมิด เรียกค่าเสียหายเป็นเงิน
1,175,897,514.20.- บาท กล่าวคือ โจทก์
ทั้งสองอ้างว่าได้รับอนุญาตให้เป็นผู้ประกอบกิจกรรมเชิงพาณิชย์ ณ ศูนย์บริหารการขนส่งสาธารณะ
ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ และเป็นผู้ลงทุนปรับปรุงพื้นที่ จึงฟ้องขอให้ ทอท.
ทำสัญญาอนุญาตให้โจทก์ทั้งสองบริหารจัดการกิจกรรมเชิงพาณิชย์ หากไม่สามารถดำเนินการได้
จะต้องชดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ทั้งสอง ซึ่ง ทอท.
ได้เสนอเรื่องให้พนักงานอัยการสูงสุดพิจารณาจัดพนักงานอัยการแก้ต่างคดีให้แก่ ทอท. เมื่อวันที่ 15
กรกฎาคม 2551 ศาลนัดชี้สองสถานในวันที่ 1 ธันวาคม 2551 เวลา 13.30 น.

3.  กระบวนการอนุญาโตตุลาการ

ข้อพิพาทกับบริษัท บี.เอ.ดี.เอฟ. จำกัด

ทอท. กับ บริษัท แอร์พอร์ต ดิวตี้ฟรี จำกัด มีข้อพิพาทต่อกันกรณีที่ ทอท. แจ้งขอให้บริษัทฯ
ชำระเงินค่าตอบแทนขั้นต่ำ
ตามสัญญาเพิ่มขึ้นในปี 2541 – 2544 เป็นเงิน 442.170 ล้านบาท แต่บริษัทฯ ยังคงเพิกเฉย
ทอท. ได้เจรจาทำความตกลงกับ บริษัท บี.เอ.ดี.เอฟ. จำกัด ซึ่งเป็นคู่สัญญาร่วมทุนกับ ทอท.
ตามสัญญาร่วมลงทุนจัดตั้งบริษัท แอร์พอร์ต ดิวตี้ฟรี จำกัด เมื่อวันที่
2 กรกฎาคม 2546 แต่ไม่สามารถทำความตกลงกันได้ พนักงานอัยการได้นัดผู้แทนของ ทอท.
ให้ถ้อยคำเพิ่มเติมเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม 2546 และให้ ทอท.
ส่งรายละเอียดที่เป็นข้อพิพาททั้งหมดเสนอบริษัท บี.เอ.ดี.เอฟ. จำกัด ทราบเป็นลายลักษณ์อักษร
อีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะเสนอเรื่องเข้าสู่กระบวนการอนุญาโตตุลาการ
ขณะนี้อยู่ในระหว่างการเสนอข้อพิพาทให้ บริษัท บี.เอ.ดี.เอฟ. จำกัด
ทราบและดำเนินการแต่งตั้งอนุญาโตตุลาการของบริษัท บี.เอ.ดี.เอฟ. จำกัด
จำนวนเงินค่าตอบแทนดังกล่าวยังไม่ได้บันทึกบัญชี

7.4 คดีปกครอง

7.4.1 คดีปกครองกับอดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ของ ทอท.

คดีปกครองกับอดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ภายหลังจากที่ ทอท.
ได้เลิกสัญญาจ้างกรรมการผู้จัดการใหญ่ของ ทอท.

เมื่อ 4 เมษายน 2546 เนื่องจากการกระทำผิดสัญญาจ้าง ซึ่งอดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ได้ฟ้องร้อง
ทอท. ต่อศาลแพ่ง ในข้อหา
ผิดสัญญาจ้างเป็นผู้บริหาร พระราชบัญญัติว่าด้วยข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม พ.ศ. 2540
และให้ชำระเงินค่าตอบแทนและค่าเสียหาย
เป็นเงินประมาณ 98 ล้านบาท
ต่อมาคดีได้โอนมายังศาลปกครองตามคำวินิจฉัยของคณะกรรมการวินิจฉัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่
ระหว่างศาล เป็นคดีปกครอง หมายเลขดำที่ 1129/2549
อันเป็นข้อพิพาทเกี่ยวกับการที่เจ้าหน้าที่ของรัฐออกคำสั่งโดยไม่ชอบด้วย
กฎหมาย
การกระทำละเมิดสัญญาทางปกครองซึ่งอดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ได้ยื่นคำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องและเปลี่ยนแปลง
แก้ไขจำนวนทุนทรัพย์ และศาลปกครองรับวินิจฉัยเฉพาะประเด็นที่อ้างว่า ทอท. และคณะกรรมการ
ทอท. มีมติเลิกจ้างก่อนที่
สัญญาจ้างเป็นผู้บริหารจะครบกำหนด
และประกาศกระทรวงการคลังที่ให้อดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ออกจากตำแหน่งกรรมการ
ทอท. ก่อนถึงคราวออกตามวาระ เป็นการกระทำโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย
โดยขอให้เพิกถอนมติของคณะกรรมการ และประกาศ
กระทรวงการคลังฉบับดังกล่าว พร้อมทั้งเรียกร้องให้ชดใช้ค่าจ้างและค่าเสียหายเป็นเงินประมาณ
95 ล้านบาท ทั้งนี้ ศาลปกครองกลาง
มีคำสั่งเรียกให้กระทรวงการคลังเป็นผู้ถูกฟ้องคดีเพิ่มเติมด้วยการร้องสอดตามคำสั่งศาล
อย่างไรก็ตาม ประเด็นตามคำฟ้องและ ในส่วนค่าเสียหาย ทอท.
ยังมีข้อต่อสู้ซึ่งอดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่จะต้องนำสืบในชั้นศาลให้ได้ความต่อไป และปัจจุบันคดี
อยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

7.4.2 กรณีร้องเรียนเกี่ยวกับการคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานในโครงการครัวการบิน

เมื่อวันที่ 14 มกราคม 2547 สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินได้มีหนังสือถึงกระทรวงคมนาคม
เพื่อขอให้ชี้แจงข้อเท็จจริง
เกี่ยวกับการคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานในโครงการครัวการบิน ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
สืบเนื่องจากมีผู้ยื่นข้อเสนอเข้าร่วมงานเพื่อดำเนินโครงการดังกล่าวร้องเรียนว่า Bangkok Air
Catering Joint Venture
ซึ่งเป็นผู้ได้รับการคัดเลือกมีคุณสมบัติไม่เป็นไปตามข้อกำหนดและขอบเขตรายละเอียด (TOR)
ของโครงการ เนื่องจากขาดประสบการณ์การบริการครัวการบินซึ่งวัดจากจำนวนมื้อ
อาหารที่ให้บริการตามที่ TOR กำหนด นอกจากนี้
สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินยังได้กล่าวอ้างถึงการไม่เปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับ
ข้อสังเกตบางประการของที่ปรึกษาโครงการเกี่ยวกับความไม่สอดคล้องของจำนวนมื้ออาหารที่ให้บริการและข้อมูลอื่นๆ
เช่น จำนวนผู้โดยสาร
ที่ได้นำเสนอต่อคณะกรรมการพิจารณาคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการ
กระทรวงคมนาคมจึงได้สั่งการ ให้ ทอท.
ในฐานะหน่วยงานผู้รับผิดชอบโครงการดังกล่าวตรวจสอบข้อร้องเรียนและชี้แจงข้อเท็จจริงทั้งหมด
ซึ่งคณะกรรมการพิจารณาคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการได้พิจารณาตรวจสอบแล้ว
และรายงานให้กระทรวงคมนาคมและสำนักงาน การตรวจเงินแผ่นดินทราบว่า Bangkok Air
Catering Joint Venture มีคุณสมบัติครบถ้วนตามที่กำหนดใน TOR ในส่วนของ
ข้อสังเกตของที่ปรึกษาโครงการซึ่งสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินกล่าวอ้างนั้น
ไม่ปรากฏว่ามีการตั้งข้อสังเกตตามที่สำนักงาน การตรวจเงินแผ่นดินกล่าวอ้างแต่ประการใด ทั้งนี้
กระทรวงคมนาคมได้นำเสนอให้คณะรัฐมนตรีพิจารณาให้ความเห็นชอบ
ผู้ได้รับสิทธิดำเนินงานโครงการครัวการบินตามที่คณะกรรมการพิจารณาคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการเสนอแล้ว
ปัจจุบันสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินยังไม่ได้สรุปผลการพิจารณาให้ ทอท. ทราบแต่อย่างใด

7.4.3
กรณีร้องเรียนเกี่ยวกับการคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานในโครงการคลังสินค้าและโครงการอุปกรณ์บริการ
ภาคพื้นและสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการซ่อมบำรุง

เมื่อวันที่ 21 มกราคม 2547
สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินได้มีหนังสือถึงกระทรวงคมนาคมเพื่อขอให้ชี้แจงข้อเท็จจริง
เกี่ยวกับการคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานในโครงการคลังสินค้าและโครงการอุปกรณ์บริการภาคพื้นและสิ่งอำนวยความสะดวก
ด้านการซ่อมบำรุงซึ่งมี WFS-PG Cargo Joint Venture (ซึ่งภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็นบริษัท
ดับบลิวเอฟเอสพีจีคาร์โก้ จำกัด) และ WFS-PG Ramp Joint Venture
(ซึ่งภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็นบริษัท บริการภาคพื้นการบินกรุงเทพเวิล์ดไวด์ไฟลท์เซอร์วิส จำกัด)
เป็นผู้ได้รับการคัดเลือกให้ดำเนินโครงการดังกล่าวตามลำดับ
โดยสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินตั้งข้อสังเกตว่าผู้ยื่นข้อเสนอ
ที่ได้รับอนุญาตในโครงการทั้งสองโครงการยื่นข้อเสนอไม่ครบถ้วนตามข้อกำหนดของ TOR
ในสาระสำคัญ เช่น
ไม่มีการระบุในเอกสารข้อเสนอว่าจะมีการติดตั้งระบบจัดเก็บสินค้าอัตโนมัติภายในอาคารคลังสินค้า
ทั้งยังมีการตั้งรายรับของโครงการสูงมากกว่าที่ควร
ซึ่งจะมีผลให้ค่าบริการที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิสูงกว่าที่ควรจะเป็น
และมูลค่าของโครงการแต่ละโครงการที่เสนอมีจำนวนไม่ถึงหนึ่งพันล้านบาท
ซึ่งต่ำกว่าเกณฑ์ในเรื่องจำนวนเงินขั้นต่ำที่ต้องนำมาลงทุนตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการให้เอกชนเข้าร่วม
งานหรือดำเนินการในกิจการของรัฐ พ.ศ. 2535

กระทรวงคมนาคมจึงได้สั่งการให้ ทอท.
ในฐานะหน่วยงานผู้รับผิดชอบโครงการดังกล่าวตรวจสอบข้อร้องเรียนและชี้แจง
ข้อเท็จจริงทั้งหมด ซึ่งคณะกรรมการพิจารณาคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการได้ชี้แจงว่า
TOR ของโครงการเป็นเพียง
ตัวอย่างขอบเขตในการดำเนินการของโครงการเท่านั้น มิใช่ข้อบังคับเฉพาะเจาะจงในรายละเอียด
เนื่องจาก ทอท. ต้องการให้
การดำเนินงานมีความยืดหยุ่นเพียงพอที่จะให้เอกชนได้ใช้ความรู้ความสามารถอย่างเต็มที่ในการเลือกใช้เทคโนโลยีที่เหมาะสม
ดังนั้น จึงไม่จำเป็นต้องระบุรายการในเอกสารข้อเสนอตามข้อกำหนดของ TOR ทุกประการ
สำหรับประเด็นเรื่องมูลค่าโครงการนั้น ทอท. ได้ชี้แจงว่า
แม้ว่ามูลค่าของโครงการแต่ละโครงการจะมีมูลค่าต่ำกว่าเกณฑ์ที่กำหนด
แต่เนื่องจากกระทรวงการคลังได้เคย
ให้ความเห็นต่อการดำเนินการคลังสินค้าและโครงการอุปกรณ์บริการภาคพื้นฯ ไว้ว่า
กรณีที่โครงการมีลักษณะของธุรกิจ เป็นอย่างเดียวกันและต่อเนื่อง
แม้ว่าแบ่งให้เอกชนหลายรายเข้าร่วมงานโดยทำสัญญาเป็นรายๆ นั้น ต้องคิดมูลค่ารวมทั้งหมด
ของทุกโครงการ โดยถือเป็นโครงการเดียว ดังนั้น
จึงต้องคำนวณมูลค่าการลงทุนรวมของโครงการทั้งสองโดยคิดรวมมูลค่า การลงทุนของ บมจ.
การบินไทย ซึ่งเป็นผู้ประกอบการอีกรายหนึ่งด้วย
และประเด็นเรื่องสมมติฐานรายรับและอัตราค่าบริการนั้นเป็นเพียงข้อเสนอของเอกชนเพียงฝ่ายเดียว
ซึ่ง ทอท.
ย่อมสามารถแทรกแซงได้อยู่แล้วหากมีการเรียกเก็บค่าธรรมเนียมและค่าบริการที่ไม่เป็นธรรม ทั้งนี้
ตามสัญญาซึ่ง ทอท. ลงนามกับผู้ได้รับการคัดเลือกให้ดำเนินโครงการทั้งสองดังกล่าวเมื่อวันที่ 11
กุมภาพันธ์ 2547 ทอท.
มีสิทธิที่จะพิจารณาและให้ความเห็นชอบต่ออัตราค่าธรรมเนียมและค่าบริการที่ผู้ได้รับการคัดเลือกสามารถเรียกเก็บได้
ปัจจุบันสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินยังไม่ได้สรุปผลการพิจารณาให้ ทอท. ทราบแต่อย่างใด

7.4.4
กรณีร้องเรียนเกี่ยวกับการคัดเลือกเอกชนเข้าดำเนินกิจการบริหารจัดการพื้นที่กิจกรรมเชิงพาณิชย์
ภายในอาคารผู้โดยสารท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

เมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2548 สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินได้มีหนังสือถึง ทอท.
เพื่อขอทราบข้อเท็จจริงเกี่ยวกับ
การคัดเลือกเอกชนเข้าดำเนินกิจการบริหารจัดการพื้นที่กิจกรรมเชิงพาณิชย์ภายในอาคารผู้โดยสารท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ซึ่ง ทอท. ได้ให้สิทธิแก่บริษัท คิง เพาเวอร์ อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด เป็นผู้ดำเนินกิจการดังกล่าว
มีกำหนดระยะเวลา 10 ปี นับตั้งแต่วันที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ
เนื่องจากมีผู้ร้องเรียนต่อสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน
เกี่ยวกับการคัดเลือกเอกชนเข้าดำเนินการตามโครงการดังกล่าวว่า
อาจจะเป็นการขัดต่อพระราชบัญญัติว่าด้วยการให้เอกชน
เข้าร่วมงานหรือดำเนินการในกิจการของรัฐ พ.ศ. 2535 ซึ่ง ทอท.
ได้ชี้แจงข้อเท็จจริงในเรื่องนี้ให้สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน ทราบว่า บริษัทที่ปรึกษาซึ่ง ทอท.
ได้ว่าจ้างให้เป็นที่ปรึกษาในการกำหนดแนวทางดำเนินงานตามโครงการนี้ ได้สรุปแนวทาง
การให้สิทธิแก่เอกชนเพื่อประกอบกิจกรรมเชิงพาณิชย์ภายในอาคารผู้โดยสารท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ว่ามีมูลค่าเงินลงทุน ตามโครงการทั้งในส่วนของภาครัฐและภาคเอกชน ไม่เกิน 1,000 ล้านบาท
ดังนั้น
กรณีจึงไม่เข้าข่ายที่จะต้องปฏิบัติตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการให้เอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการในกิจการของรัฐ
พ.ศ. 2535 ขณะนี้เรื่องอยู่ในการดำเนินการ
ตรวจสอบข้อเท็จจริงของสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน

7.4.5 คดีปกครองกับผู้รับจ้าง

บริษัท คลีน เทคโนโลยี จำกัด ผู้ฟ้องคดี ยื่นฟ้อง ทอท. เป็นจำเลยต่อศาลปกครองกลาง เมื่อวันที่
28 กรกฎาคม 2549
เป็นคดีหมายเลขดำที่ 1393/2549 ว่า ทอท.
บอกเลิกสัญญาจ้างปรับปรุงขยายห้องผู้โดยสารขาออกระหว่างประเทศ (ระยะที่ 1)
ท่าอากาศยานภูเก็ต สัญญาเลขที่ 4C13 – 470002 กับผู้ฟ้องคดีโดยไม่ชอบ
โดยผู้ฟ้องคดีเรียกค่าเสียหายจากการที่ ทอท. บอกเลิกสัญญาเป็นเงิน 4,416,000,000.- บาท
พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับตั้งแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ
ขณะนี้ศาลปกครองอยู่ระหว่างการพิจารณาคำขอยกเว้นค่าธรรมเนียมศาลของผู้ฟ้องคดี

7.4.6
คดีปกครองเกี่ยวกับพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบด้านเสียงจากการดำเนินการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

7.4.6.1 เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 2549 นางจุฑารัตน์ จันทร ผู้ฟ้องคดี เจ้าของบ้านเลขที่
173/101 หมู่ที่ 4 หมู่บ้านร่มฤดี ถนนร่มเกล้า
แขวงคลองสามประเวศ เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร ได้ยื่นฟ้อง คณะรัฐมนตรีที่ 1 กับพวกรวม
6 คน ทอท. เป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ 4
ต่อศาลปกครองกลาง คดีหมายเลขดำที่ 1770/2549 ว่า
ภายหลังจากที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิได้เปิดดำเนินการเมื่อวันที่ 28 กันยายน 2549
ได้ก่อให้เกิดมลพิษทางด้านเสียง กล่าวคือ ในแต่ละวัน
เครื่องบินจะบินขึ้นลงผ่านบ้านพักของผู้ฟ้องคดีประมาณ 700-1,000 เครื่องต่อวัน เท่ากับทุก ๆ 2-3
นาทีจะมีเครื่องบินขึ้นลงผ่านบ้านพักของผู้ฟ้องคดีทุกวัน ก่อให้เกิดเสียงในระดับ 80-100 เดซิเบล
ทำให้เกิดความเสียหายแก่ทรัพย์สิน และส่งผลกระทบต่อบุคคลในครอบครัวของผู้ฟ้องคดี
จึงเรียกร้องให้ ทอท. ชดใช้ค่าเสียหาย
หรือบรรเทาผลร้ายโดยการรับซื้อที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างของผู้ฟ้องคดีในราคา 10,494,620.- บาท
ขอให้ชดใช้ค่ารักษาพยาบาล ที่นายนิพนธ์ จันทร (สามีผู้ฟ้องคดี) ได้รับความเจ็บป่วยเป็นเงิน
153,687.- บาท และขอให้บรรเทาผลร้ายแก่ผู้ฟ้องคดีไว้ชั่วคราว
โดยผู้ฟ้องคดีจะเช่าที่อยู่ใหม่เพื่ออยู่อาศัยเป็นการชั่วคราว และให้ชำระค่าเช่าเป็นเงินจำนวน
80,000.- บาท นับตั้งแต่เดือน พฤศจิกายน 2549 เป็นต้นไปจนกว่าคดีจะถึงที่สุด

ทอท. ได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดีเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 2550 ว่า
การรับซื้อที่ดินและสิ่งปลูกสร้างของผู้ฟ้องคดีจะต้อง เป็นไปตามหลักเกณฑ์ตามมติคณะรัฐมนตรี
ซึ่งขณะนี้ได้มีการสรุปหลักเกณฑ์หรือวิธีการประเมิน ซึ่งจะมีการนำเสนอต่อที่ประชุม
คณะกรรมการนโยบายการดำเนินกิจการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิและท่าอากาศยานกรุงเทพ
(ดอนเมือง) ซึ่งมีนายกรัฐมนตรี
เป็นประธานต่อไป ส่วนค่ารักษาพยาบาลและค่าเสียหายที่ นายนิพนธ์ จันทร
สามีของผู้ฟ้องคดีได้รับความเจ็บป่วยและเสียชีวิต
กับค่าเสียหายที่ผู้ฟ้องคดีไปเช่าบ้านพักอาศัยอยู่ เป็นการกล่าวอ้างลอยๆ
ไม่มีพยานหลักฐานยืนยันโดยชัดแจ้ง และสาเหตุการตาย
ของสามีผู้ฟ้องคดีเป็นโรคมะเร็งปอด ตามรายงานแบบรับรองรายการทะเบียนการตายจากฐานข้อมูล
การทะเบียนราษฎร์
กระทรวงมหาดไทย
หาใช่ได้รับความเจ็บป่วยและเสียชีวิตด้วยเหตุอันเนื่องมาจากการดำเนินกิจการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

7.4.6.2 เมื่อวันที่ 20 มีนาคม 2550 นายเกรียงศักดิ์ สุวรรณศรี ผู้ฟ้องคดี เจ้าของบ้านเลขที่
141/69 หมู่บ้านพูนสุข หมู่ที่ 7
ซอยศรีวารีน้อย ถนนบางนา-ตราด กิโลเมตรที่ 19 ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี
จังหวัดสมุทรปราการ ได้ยื่นฟ้อง นายกรัฐมนตรี ที่ 1 กับพวกรวม 6 คน ผู้ถูกฟ้องคดี ทอท.
เป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ 6 ต่อศาลปกครองกลาง คดีหมายเลขดำที่ 2134/2549 ว่าได้รับ
ความเดือดร้อนจากการที่ ทอท. มิได้สั่งการ ควบคุม กำกับดูแล
และวางแผนให้มีการอนุญาตการเปิดใช้สนามบินสุวรรณภูมิ การให้มีการบินเพื่อการพาณิชย์
อีกทั้งไม่ปฏิบัติตามกฎหมายในการควบคุมมลพิษทางอากาศที่เกิดขึ้น เมื่อมีอากาศยานบินขึ้นลง
เป็นจำนวนมากทำให้เกิดมลพิษทางเสียง ควัน ไอเสีย ละอองน้ำมัน และฝุ่นละอองทางอากาศ
ทำให้ผู้ฟ้องคดีได้รับผลกระทบ ทางกายและจิตใจ
ไม่สามารถใช้ชีวิตเป็นปกติสุขได้และได้รับเสียงรบกวนจากอากาศยาน

ทอท. ได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดีเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 2550 ปฏิเสธฟ้องของผู้ฟ้องคดีทั้งสิ้น กล่าวคือ
บริเวณบ้านของผู้ฟ้องคดี
ไม่ได้อยู่ในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบด้านเสียงจากอากาศยานในระดับที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพร่างกายแต่อย่างใด
(NEF น้อยกว่า 30 หรือประมาณ 60 เดซิเบล (เอ))
อีกทั้งจากการตรวจวัดระดับมวลสารในอากาศในบริเวณใกล้เคียงกับบ้านของผู้ฟ้องคดี ไม่เกิน
มาตรฐานที่กฎหมายกำหนดไว้ตามประกาศคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ
ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

7.4.6.3 เมื่อวันที่ 23 เมษายน 2550 นายสมิตร กิจจาหาญ ผู้ฟ้องคดี เจ้าของบ้านเลขที่ 95/63
หมู่ที่ 3 ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี
จังหวัดสมุทรปราการ ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ที่ 1 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ที่ 2 ผู้ถูกฟ้องคดี
ต่อศาลปกครองกลาง คดีหมายเลขดำ ที่ 794/2550 ว่า
เป็นผู้ได้รับผลกระทบด้านเสียงจากการเปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ทำให้บ้านของผู้ฟ้องคดีได้รับผลกระทบ มลพิษทางเสียงอย่างรุนแรง ทำให้เกิดคราบน้ำมัน ฝุ่นละออง
มลพิษต่างๆ และความสั่นสะเทือน ทำให้อุปกรณ์เสียหายโดยเกิด
เสียงดังรบกวนความเป็นอยู่การประกอบอาชีพ
ทำให้เกิดความทุกข์ทรมานทางร่างกายและเกิดการเจ็บป่วย เกิดมลพิษทางอากาศ
โดยมีกลิ่นเหม็นของไอเสียจากเครื่องบิน ซึ่งบินผ่านบ้านพักอาศัยเฉลี่ยประมาณ 76 เที่ยวบิน/ชั่วโมง
จึงขอให้ศาลมีคำสั่งให้ ทอท. รับซื้อที่ดินและสิ่งปลูกสร้างของผู้ฟ้องคดีตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่
21 พฤศจิกายน 2550 ให้เสร็จสิ้นภายใน 60 วัน นับตั้งแต่วันที่
ศาลมีคำพิพากษาและขอให้ศาลพิจารณาคุ้มครอง
โดยสั่งให้ผู้ถูกฟ้องคดีห้ามมิให้เครื่องบินขึ้นลงผ่านบริเวณของผู้ฟ้องคดีในช่วงเวลาระหว่าง 22.00
น. จนถึง 06.00 น. จนกว่า ทอท. จะได้ซื้อที่ดินของผู้ฟ้องคดีให้เรียบร้อย

ทอท. ได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดีเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2550 ปฏิเสธฟ้องของผู้ฟ้องคดีทั้งสิ้น กล่าวคือ

1. บริเวณบ้านของผู้ฟ้องคดีอยู่ในบริเวณเขตปลอดภัยการเดินอากาศตามประกาศกระทรวงคมนาคม
ลงวันที่ 12 ธันวาคม 2516 เรื่อง กำหนดสนามบินอนุญาต และประกาศกระทรวงคมนาคม เรื่อง
กำหนดเขตบริเวณใกล้เคียง สนามบิน ณ อำเภอบางพลี เป็นเขตปลอดภัยการบิน ลงวันที่ 28
กันยายน 2535 เพื่อให้เป็นไปตามพระราชบัญญัติการเดินอากาศ พ.ศ. 2497
ซึ่งกำหนดให้ผู้ที่ต้องการก่อสร้างอาคารและสิ่งปลูกสร้างต้องมีการขออนุญาตก่อสร้างจากพนักงานเจ้าหน้าที่
ซึ่งก่อนการก่อสร้างหากผู้ฟ้องคดีปฏิบัติตามประกาศกระทรวงดังกล่าว
ผู้ฟ้องคดีย่อมทราบดีว่าที่ตั้งบ้านของผู้ฟ้องคดีอยู่ในเขต ปลอดภัยการเดินอากาศ
ซึ่งเป็นแนวทิศทางการขึ้นลงของอากาศยานของท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ และจะต้องได้รับผลกระทบ
ด้านเสียงหรือเหตุจากการขึ้นลงของอากาศยาน
ผู้ฟ้องคดีควรจะคาดหมายได้ถึงผลกระทบในระดับหนึ่งที่อาจได้รับจากการพักอาศัยใกล้เคียงบริเวณท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ดังนั้น ผู้ฟ้องคดีจึงต้องรับสภาพในผลกระทบสิ่งแวดล้อมที่เกิดขึ้น กรณีจึงถือได้ว่า
ผู้ฟ้องคดีมิใช่ผู้ได้รับความเดือดร้อนหรือเสียหาย ตามนัยมาตรา 42
แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542
จึงไม่มีอำนาจฟ้องคดีแต่อย่างใด

2. ข้อมูลการประเมินผลกระทบทางด้านเสียง
ซึ่งจัดทำโดยกรมควบคุมมลพิษและกรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม
ทำให้เห็นว่าบริเวณบ้านผู้ฟ้องเป็นพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบจากมลภาวะทางด้านเสียงในระดับต่ำ (NEF
อยู่ที่ระดับ 30) สามารถ
บรรเทาหรือป้องกันเสียงรบกวนได้โดยการปรับปรุงอาคารหรือสิ่งปลูกสร้าง
ประกอบกับผลการตรวจวัดเสียงรบกวนภายใน อาคารในบริเวณพื้นที่ใกล้เคียงบ้านผู้ฟ้องคดีบ่งชี้ว่า
ภายในอาคารหรือบ้านพักอาศัยที่มีสภาพใกล้เคียงกับบ้านของผู้ฟ้องคดีนั้น
ไม่เกิดการรบกวนแต่อย่างใด

3. กรณีที่ผู้ฟ้องคดีขอให้ศาลใช้วิธีคุ้มครองเพื่อบรรเทาทุกข์ชั่วคราว
โดยห้ามมิให้เครื่องบินขึ้นลงผ่านบริเวณบ้าน
ของผู้ฟ้องคดีในช่วงเวลา 22.00 น.- 06.00 น. นั้น
ผู้ถูกฟ้องคดีเห็นว่าหากศาลมีคำสั่งคุ้มครองชั่วคราวตามคำขอของผู้ฟ้องคดี
จะก่อให้เกิดความเสียหายต่อการดำเนินงานท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
รวมทั้งภาพรวมของเศรษฐกิจของประเทศ จึงขอให้ศาล
มีคำสั่งยกคำขอคุ้มครองเพื่อบรรเทาทุกข์ชั่วคราวในส่วนนี้ต่อไป

ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

7.4.6.4 เมื่อวันที่ 7 กันยายน 2550 เรือโทสายันต์ สุโขพืช ผู้ฟ้องคดี เจ้าของบ้านเลขที่
282/265 (หมู่บ้านนันทนาการ์เด้น)
ถนนเทพารักษ์ หมู่ที่ 10 ซอย 27 ตำบลบางปลา อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ได้ยื่นฟ้อง
ทอท. ที่ 1 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ที่ 2 กรมควบคุมมลพิษที่ 3
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่ 4 และกรมการขนส่งทางอากาศที่ 5
ผู้ถูกฟ้องคดี ต่อศาลปกครองกลาง คดีหมายเลขดำที่ 1699/2550
ว่าเป็นผู้ได้รับผลกระทบมลพิษทางเสียง กล่าวคือ
ในขณะเครื่องบินบินผ่านจะทำให้จอเครื่องรับโทรทัศน์สั่นไหวไม่ได้ยินเสียงเครื่องรับโทรทัศน์
เนื่องจากเครื่องบินบินผ่านทุกๆ 1 นาที ทำให้เกิดอาการเครียด
ไม่สามารถพักผ่อนจากการดูข่าวสารหรือรายการบันเทิงทางโทรทัศน์ได้โดยปกติ
ซึ่งมีผลต่อการปฏิบัติงานและมีผลกระทบต่อครอบครัว ไม่สามารถดำรงชีวิตได้โดยปกติสุข
จึงขอให้ศาลมีคำสั่งให้ ทอท. จ่ายเงินค่าชดเชยให้แก่ผู้ฟ้องคดีเป็นจำนวนเงิน 600,000.- บาท
เพื่อนำไปปรับปรุงที่อยู่อาศัยเพื่อให้อยู่ในสภาพที่สามารถป้องกันเสียงรบกวนได้ดีภายใน 30 วัน
นับแต่วันที่ศาลมีคำพิพากษาถึงที่สุด
และขอให้ผู้ถูกฟ้องคดีทั้งห้าร่วมกันแก้ไขปัญหาความเดือดร้อนของประชาชนชาวหมู่บ้านนันทนาการ์เด้นให้แล้วเสร็จภายใน
30 วัน นับแต่วันที่ศาลมีคำพิพากษาถึงที่สุด

ทอท. ได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดีเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน 2550 ว่า

1. ผู้ฟ้องคดีซื้อบ้านในโครงการหมู่บ้านนันทนาการ์เด้นเมื่อปี พ.ศ. 2538
ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เพิ่งเริ่มต้นโครงการก่อสร้าง
สนามบินสุวรรณภูมิเพียงประมาณ 3 ปี เจ้าของโครงการหมู่บ้านนันทนาการ์เด้นจึงย่อมต้องทราบว่า
หากสนามบินเปิดให้บริการ
ย่อมส่งผลกระทบไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อมกับผู้มาซื้อบ้านในหมู่บ้านนันทนาการ์เด้นได้
อันเป็นกรณีจำเป็นที่เจ้าของโครงการหมู่บ้าน
นันทนาการ์เด้นต้องแจ้งให้ผู้ซื้อภายในโครงการทราบถึงเรื่องดังกล่าวด้วย
ซึ่งหากเจ้าของโครงการหมู่บ้านได้แจ้งเรื่องดังกล่าว
ให้ผู้ฟ้องคดีทราบแล้วย่อมต้องถือว่าผู้ฟ้องคดีมีส่วนผิด
เพราะย่อมคาดหมายได้ว่าหากสนามบินเปิดให้บริการย่อมส่งผลกระทบไม่ว่า
ทางตรงหรือทางอ้อมแก่ตน
และเป็นการยอมรับสภาพและผลกระทบดังกล่าวทั้งที่เป็นเชิงบวกและเชิงลบ
แต่หากเจ้าของโครงการ
หมู่บ้านนันทนาการ์เด้นมิได้แจ้ง
ก็เป็นเรื่องระหว่างผู้ถูกฟ้องคดีและเจ้าของโครงการเรียกร้องกันตามสิทธิและหน้าที่ของผู้ซื้อและผู้ขาย

2. ตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2550
ได้กำหนดให้ทำการประเมินและประกาศเส้นเสียงกรณีที่ใช้ทางวิ่งที่ 1
และ ที่ 2 เต็มความสามารถสูงสุดของจำนวน 76 เที่ยวบินต่อชั่วโมง
เฉพาะการบินลงที่ทางวิ่งฝั่งตะวันตกด้านทิศเหนือร้อยละ 80
ของเที่ยวบินทั้งหมด และการบินลงที่ปลายทางวิ่งฝั่งตะวันออกด้านทิศเหนือร้อยละ 20
ของเที่ยวบินทั้งหมด จากการประเมิน ผลกระทบด้านเสียงตามมติคณะรัฐมนตรีลงวันที่ 29 พฤษภาคม
2550 นั้น พบว่าหมู่บ้านนันทนาการ์เด้นที่ผู้ฟ้องคดีอาศัยอยู่นั้น
ไม่ได้รับผลกระทบด้านเสียงจากการดำเนินงานของท่าอากาศยานสุวรรณภูมิแต่อย่างใด
จึงขอให้ศาลปกครองมีคำพิพากษา ยกฟ้องดังกล่าว

ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

7.4.6.5 เมื่อวันที่ 24 กันยายน 2550 นางจันทิรา ลือสกุล ผู้ฟ้องคดี เจ้าของบ้านเลขที่ 92/78
(หมู่บ้านธนาซิตี้) ถนนบางนา – ตราด กม.14 ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี
จังหวัดสมุทรปราการ ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ต่อศาลปกครองเป็นคดีหมายเลขดำที่ 1816/2550 ว่า
ผู้ฟ้องคดีซื้อบ้านมาเมื่อปี พ.ศ. 2532 ซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของบริเวณทางวิ่งอยู่ห่างจากปลายทางวิ่ง
2-3 กิโลเมตร ได้รับเสียงดังรบกวนจากอากาศยานประมาณ 90 เดซิเบล ทำให้นอนไม่หลับ
เครียดทั้งครอบครัว รวมทั้งทำให้มูลค่าบ้านของผู้ฟ้องคดีมีมูลค่าลดลง
ไม่สามารถนำไปเป็นหลักทรัพย์ในการค้ำประกันกับสถาบันการเงินได้ และหากจะขายก็ไม่มีผู้ที่จะซื้อ
นอกจากนี้ ภายหลังจากฝนตกจะมีคราบน้ำมันสีดำที่ติดอยู่บนหลังคาบ้าน น่ากลัว
และเกรงว่าจะเป็นอันตรายต่อสุขภาพรวมถึง อุบัติที่สามารถเกิดขึ้นได้ โดยบ้านของ
ผู้ฟ้องคดีอยู่ในพื้นที่ NEF 30 - 40 ซึ่ง ทอท. ไม่มีนโยบายที่จะรับซื้อ เพียงแต่จะซ่อมให้
ซึ่งไม่ตรงกับความต้องการของผู้ฟ้องคดี จึงขอให้ศาลมีคำสั่งให้ ทอท.
รับซื้อบ้านและที่ดินของผู้ฟ้องคดีในราคาที่เป็นธรรมและทำให้ผู้ฟ้องคดีสามารถนำเงินไปซื้อบ้านและที่ดินใหม่เพื่ออยู่อาศัยในสภาพเท่าเดิมหรือดีกว่าเดิม
รวมเป็นเงิน 76,000,000.- บาท ค่าเดือดร้อนทุกข์ทรมานใจและกายของ คนในครอบครัว
1,900,000.- บาท รวมเป็นเงิน 77,900,000.- บาท
และดอกเบี้ยจากเงินทั้งหมดในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนถึงวันชำระเสร็จ

ทอท. ได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดีเมื่อวันที่ 26 มีนาคม 2551 ดังนี้

ตามประกาศกระทรวงคมนาคม ลงวันที่ 12 ธันวาคม 2516 เรื่อง กำหนดสนามบินอนุญาต
กำหนดให้สนามบิน ณ อำเภอ
บางพลี จังหวัดสมุทรปราการ เป็นสนามบินอนุญาต และประกาศกระทรวงคมนาคม เรื่อง
กำหนดเขตบริเวณใกล้เคียงสนามบิน
ณ อำเภอบางพลี เป็นเขตปลอดภัยการบิน ลงวันที่ 28 กันยายน 2535
เพื่อให้เป็นไปตามพระราชบัญญัติการเดินอากาศ พ.ศ. 2497
ซึ่งกำหนดให้ผู้ที่ต้องการก่อสร้างอาคารและสิ่งปลูกสร้างต้องมีการขออนุญาตก่อสร้างจากอธิบดีกรมการขนส่งทางอากาศ
ซึ่งเงื่อนไข
ท้ายใบอนุญาตก่อสร้างหรือปรับปรุงอาคารระบุไว้ว่า
ผู้ได้รับใบอนุญาตต้องยอมรับสภาพอันเกิดจากผลกระทบสิ่งแวดล้อมของ
ท่าอากาศยานแห่งนี้ ซึ่งได้รับความเห็นชอบจากสำนักนโยบายและแผนสิ่งแวดล้อมแล้ว ดังนั้น
ตามกฎหมายดังกล่าว บ้านของผู้ฟ้องคดี
ตั้งอยู่ในเขตปลอดภัยในการเดินอากาศ
และมีการก่อสร้างภายหลังการประกาศพื้นที่บริเวณนี้เป็นเขตปลอดภัยในการเดินอากาศ
หากผู้ฟ้องคดีได้ขออนุญาตก่อสร้างตามพระราชบัญญัติการเดินอากาศแล้ว
ผู้ฟ้องคดีจะต้องรับทราบข้อกำหนดและเงื่อนไขต่างๆ
ตามที่ได้ขออนุญาตก่อสร้างหรือปรับปรุงอาคารนั้นไว้
จึงขอให้ศาลมีคำพิพากษายกฟ้องคดีดังกล่าวต่อไป

ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

7.4.6.6 เมื่อวันที่ 26 กันยายน 2550 บริษัท เอื้อรดี จำกัด ผู้ฟ้องคดี ได้ยื่นฟ้อง ทอท.
ผู้ถูกฟ้องคดี ต่อศาลปกครองกลาง คดีหมายเลข ดำที่ 1844/2550 ว่า
ผู้ฟ้องคดีเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์บ้านพร้อมที่ดิน และที่ดินจัดสรรจำนวนหลายแปลง
ตั้งอยู่ในหมู่บ้านร่มฤดี
แขวงคลองสาม (คลองประเวศบุรีรมย์ฝั่งเหนือ) เขตลาดกระบัง (แสนแสบ) กรุงเทพมหานคร
ซึ่งได้รับอนุญาตให้จัดสรรที่ดินบริเวณ
ดังกล่าวเมื่อ พ.ศ. 2540
และจากการเปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเป็นเหตุให้บ้านพร้อมที่ดินจำนวน 7 หลัง
ที่ดินเปล่าจำนวน
50 แปลง ที่ดินสนามเด็กเล่น และที่ดินสร้างบ่อน้ำบาดาลเสื่อมราคา เสื่อมประโยชน์
ไม่เหมาะสมที่จะใช้สอยเป็นที่อยู่อาศัย
หรือประกอบกิจการบางประเภทที่ต้องการความสงบ
เนื่องจากบ้านของผู้ฟ้องคดีต้องเผชิญมลภาวะทางเสียงและได้รับมลพิษ
ทางอากาศ คราบเขม่า และคราบน้ำมันจากเครื่องยนต์ของเครื่องบิน จึงขอให้ศาลมีคำสั่งให้ ทอท.
ชดเชยความเดือดร้อนจากปัญหามลภาวะทางเสียง โดยให้ ทอท.
หยุดประกอบกิจการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ หรือให้ ทอท. ชดเชยค่าเสียหายแก่ผู้ฟ้องคดีเป็นเงิน
124,819,112.05.- บาท และชำระดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงิน
116,133,000.- บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่า ทอท. จะชำระเสร็จสิ้น
รวมทั้งค่าฤชาธรรมเนียมศาลแทนผู้ฟ้องคดี

ทอท. ยื่นคำให้การต่อสู้คดีเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2551 โดยให้การปฏิเสธ
และขอให้ศาลพิพากษายกฟ้องดังนี้

1. ผู้ฟ้องคดีไม่มีสิทธิฟ้องให้รับซื้อที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง
รวมถึงค่าประเมินราคาที่อยู่อาศัยและค่าความเสียหาย เนื่องจาก
ผลการตรวจสอบกับแผนที่เส้นเสียงตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2550 พบว่า
สิ่งปลูกสร้างของผู้ฟ้องคดีจำนวน 6 หลัง
อยู่ในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบด้านเสียง NEF 30-40 ซึ่งตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม
2550 กำหนดให้ทำการตรวจวัด
ระดับเสียงรบกวน (L₉₀) หากพบว่ามีระดับเสียงรบกวน (L₉₀) เกิน 10 เดซิเบล (เอ)
ให้สนับสนุนการปรับปรุงอาคาร สำหรับสิ่งปลูกสร้าง
อีก 1 หลัง ตรวจพบว่าอยู่ในเขต NEF มากกว่า 40 ซึ่งตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม
2550 ให้เจรจาขอซื้อ แต่ในขณะที่
ทอท. ได้เปิดรับการตรวจสอบรายชื่อ และลงทะเบียนผู้ได้รับผลกระทบ
ไม่มีเจ้าของกรรมสิทธิ์อสังหาริมทรัพย์มาแสดงตัว

ในส่วนที่ดินเปล่าจำนวน 50 แปลง ของผู้ฟ้องคดี
ไม่อยู่ในหลักเกณฑ์การชดเชยผลกระทบทางด้านเสียงตามมติ
คณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติเมื่อวันที่ 10 มีนาคม 2548 และมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 29
พฤษภาคม 2550

และผู้ฟ้องคดีได้ก่อสร้างสิ่งปลูกสร้างจำนวน 7 หลัง
ภายหลังที่รัฐบาลได้เริ่มแผนดำเนินการที่จะก่อสร้างสนามบินแล้ว
โดยได้มีพระราชกฤษฎีกากำหนดที่ดินในบริเวณที่เวนคืน พ.ศ. 2505, พ.ศ. 2511
และได้ออกพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ในท้องที่ตำบลบางโฉลง ตำบลราชาเทวะ
และตำบลหนองปรือ อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการเมื่อ พ.ศ.2516
ตลอดจนได้มีประกาศกระทรวงคมนาคม เมื่อ พ.ศ. 2516 และ พ.ศ. 2535
กำหนดให้พื้นที่โดยรอบสนามบินเป็นเขตปลอดภัยในการเดิน อากาศ ซึ่งพระราชกฤษฎีกา
พระราชบัญญัติ และประกาศดังกล่าวได้ประกาศราชกิจจานุเบกษาแล้วเมื่อ 7 กันยายน 2505, 26
พฤศจิกายน 2511, 15 พฤศจิกายน 2516, 30 ธันวาคม 2516 และ 15 ตุลาคม 2535
กรณีย่อมถือได้ว่าข้อเท็จจริงดังกล่าว เป็นข้อเท็จจริงที่บุคคลโดยทั่วไปย่อมทราบ
และพึงคาดหมายได้ว่า
หากก่อสร้างบ้านพักอาศัยหรือประกอบธุรกิจในบริเวณพื้นที่ดังกล่าวย่อมจะต้องได้รับผลกระทบทั้งมลภาวะทางเสียงและสิ่งแวดล้อม
และหากก่อสร้างสิ่งปลูกสร้างในเขตปลอดภัย
การเดินอากาศต้องได้รับอนุญาตเป็นหนังสือจากพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติการเดินอากาศ
พ.ศ. 2497
แต่ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าสิ่งปลูกสร้างดังกล่าวของผู้ฟ้องคดีได้รับอนุญาตเป็นหนังสือจากพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติการเดินอากาศ
พ.ศ. 2497 จึงถือได้ว่าเป็นการกระทำที่ฝ่าฝืนกฎหมาย และถือว่าผู้ฟ้องคดีเป็นผู้ยอมเสี่ยงต่อภัย
หรือความเสียหายใดๆ ในการที่เกิดจากผลกระทบในการดำเนินการสนามบินเอง
ผู้ฟ้องคดีไม่อาจเรียกร้องค่าเสียหายใดๆ
และผู้ถูกฟ้องคดีจึงไม่มีภาระใดที่จะต้องชำระดอกเบี้ยให้กับผู้ฟ้องคดี

2. ข้อเรียกร้องของผู้ฟ้องคดี ขอให้ผู้ถูกฟ้องคดีหยุดประกอบกิจการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ไม่มีเหตุผลให้รับฟังได้
เนื่องจากสนามบินท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ใช้เป็นที่ขนส่งผู้โดยสารและสินค้าทั้งทางภายในประเทศ
และภายนอกประเทศ อันเป็นบริการสาธารณะ
ซึ่งหากหยุดประกอบกิจการแล้วจะก่อให้เกิดความเสียหายต่อการดำเนินงานท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
รวมทั้งภาพรวมของเศรษฐกิจของประเทศ
เมื่อเปรียบเทียบผลความเสียหายตามคำขอของผู้ฟ้องคดีกับความเสียหายที่จะเกิด
แก่การบริการสาธารณะนั้นยังไม่ได้ดุลภาพ

ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

7.4.6.7 เมื่อวันที่ 26 กันยายน 2550 นายธนวุฒิ อภิญรัตน์ภิญโญ ที่ 1 กับพวกรวม 63 คน
เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดิน เจ้าของกรรมสิทธิ์ห้องชุด และผู้อยู่อาศัย (โครงการธนาซิตี้) ที่อยู่ใน
ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ได้ยื่นฟ้อง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม
ที่ 1 กระทรวงคมนาคม ที่ 2 ทอท. ที่ 3 บริษัท วิทยุการบินแห่งประเทศไทย จำกัด ที่ 4 และ
กรมการขนส่งทางอากาศ ที่ 5 ต่อศาลปกครอง เป็นคดีหมายเลขดำที่ 1845/2550 ว่า ผู้ฟ้องทั้ง
63 คนเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดิน เจ้าของกรรมสิทธิ์ห้องชุด และผู้อยู่อาศัย (โครงการธนาซิตี้)
ที่อยู่ในตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ
โดยโครงการธนาซิตี้เริ่มดำเนินการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2532 และเสร็จสิ้นในปี 2540
ซึ่งมีการทยอยโอนกรรมสิทธิ์ให้แก่ผู้ซื้อรวมทั้ง ผู้ฟ้องคดี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540 เป็นต้นมา
ต่อมาเมื่อวันที่ 28 กันยายน 2549 ทอท. โดยความเห็นชอบของผู้ถูกฟ้องที่ 1, ที่ 2
และคณะรัฐมนตรีดำเนินการเปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิโดยละเลยผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม
ผลกระทบต่อสุขภาพ และสิทธิพื้นฐานของผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน
มิได้ดำเนินการตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาสุขภาพสิ่งแวดล้อม พ.ศ. 2535
ทำให้เกิดความเสียหายต่อสุขภาพ อนามัย และทรัพย์สินของผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน
โดยปราศจากอำนาจตามกฎหมายดังนี้

1. พื้นที่เป็นพื้นที่ที่ไม่เหมาะสมกับสภาพท่าอากาศยานในปัจจุบัน
เป็นเหตุให้เกิดมลพิษทางเสียงรบกวนการอยู่อาศัย

2. ผู้ถูกฟ้องคดีทั้ง 5
ไม่ปฏิบัติตามรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมที่จัดทำขึ้นตามพระราชบัญญัติส่งเสริม
และรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. 2535

3. การเปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิของ ทอท. ทำให้ผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน
ได้รับความเดือดร้อนรำคาญ เป็นการละเมิด
สิทธิของผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน โดยที่ ทอท. ปราศจากอำนาจที่จะทำได้ตามกฎหมาย

4. มติคณะรัฐมนตรีวันที่ 29 พฤษภาคม 2550 ทำให้ผู้ฟ้องคดีที่ 1 ถึงที่ 18
เสียสิทธิที่จะได้รับการแก้ไขเยียวยา
ความเสียหายตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2549
อันเนื่องมาจากการปฏิบัติหน้าที่ล่าช้า เลือกปฏิบัติไม่เป็นธรรม
มติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2550 จึงเป็นมติที่ไม่ชอบ

ผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คนจึงขอให้ศาลมีคำพิพากษา ดังนี้

1. ให้ผู้ถูกฟ้องคดีทั้ง 5
ร่วมกันหรือแทนกันประกาศห้ามให้อากาศยานขึ้นลงบริเวณท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ใช้เส้นทาง
การบินขึ้นลงผ่านที่พักของผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน หรือทำการอื่นใดทำให้เกิดความเดือดร้อนรำคาญ
หรือความเสียหายแก่ร่างกาย
จิตใจ และทรัพย์สินของผู้ฟ้องทั้ง 63 คน ห ากไม่สามารถดำเนินการได้ไม่ว่าด้วยเหตุใด
ให้ผู้ถูกฟ้องคดีทั้ง 5 ร่วมกันหรือแทนกัน
แก้ไขความเสียหายที่ผู้ฟ้องทั้ง 63 คนได้รับ
โดยการซื้อหรือชดใช้ราคาทรัพย์หรือปรับปรุงซ่อมแซมที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้าง
ของผู้ถูกฟ้องที่ 1 ถึงที่ 18 ให้เสร็จสิ้นภายใน 30 วัน นับแต่วันที่ศาลมีคำพิพากษา

2. ให้ผู้ถูกฟ้องคดีทั้ง 5 ร่วมกันหรือแทนกันชดใช้ค่าเสียหายที่เกิดขึ้นแก่สุขภาพอนามัย
ทั้งทางร่างกาย จิตใจ และ
ทรัพย์สินของผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน

 ทอท. ได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดีเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม 2551 ดังนี้

1. ทอท. ได้สำรวจข้อมูลผู้ที่ได้รับความเดือดร้อนจากการเปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
รวมทั้งรายผู้ฟ้องคดี ทั้ง 63 คน เสร็จสิ้นแล้ว โดยมีรายละเอียดของผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน ดังนี้

1.1 ผู้ฟ้อง จำนวนรวม 55 คน อยู่ในพื้นที่ NEF 30 - 40

1.2. ผู้ฟ้อง จำนวนรวม 8 คน ไม่ได้ลงทะเบียนกับ ทอท.

2. ทอท. ได้จัดทำแผนปฏิบัติการในการแก้ไขความเดือนร้อนของราษฎร
โดยดำเนินการตามมติที่เกี่ยวข้องกับ
การชดเชยผลกระทบด้านเสียงจากการดำเนินการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ซึ่งประกอบด้วย

2.1 มติคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติเมื่อวันที่ 10 มีนาคม 2548

2.1.1 พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบที่ระดับเสียง NEF มากกว่า 40 ให้เจรจาขอซื้อที่ดิน อาคาร
และสิ่งปลูกสร้าง ซึ่งมีจำนวนอาคารรวม 124 อาคาร แต่ที่สร้างก่อนปี 2544 มีจำนวน 99 อาคาร

2.1.2 พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบที่ระดับเสียง NEF 30-40 ให้จ่ายค่าชดเชยเพื่อปรับปรุงอาคาร

2.2 มติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2550
อนุมัติตามมติคณะกรรมการนโยบายการดำเนินกิจการ
ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ และท่าอากาศยานกรุงเทพ (ดอนเมือง) ครั้งที่ 3/2550 เมื่อวันที่ 22
พฤษภาคม 2550 ให้ ทอท. ดำเนินการดังนี้

2.2.1 พื้นที่บริเวณ NEF มากกว่า 40 ให้เจรจาซื้อที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง
กรณีเจ้าของที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง
ไม่ประสงค์จะขาย ต้องสนับสนุนและปรับปรุง หรือติดตั้งวัสดุอุปกรณ์ลดผลกระทบด้านเสียง

2.2.2 พื้นที่ในเขต NEF 30-40
ให้สนับสนุนการปรับปรุงอาคารและสิ่งปลูกสร้างโดยทำการตรวจวัดระดับเสียง
รบกวน (L₉₀) เกิน 10 เดซิเบล (เอ)

2.2.3 ประกาศเส้นเสียงกรณีเลวร้ายที่สุดที่เป็นไปได้คือ กรณีใช้ทางวิ่งที่ 1 และที่ 2
เต็มความสามารถสูงสุด
ของจำนวน 76 เที่ยวบินต่อชั่วโมง เฉพาะการบินลงที่ปลายทางวิ่งฝั่งตะวันตกด้านทิศเหนือร้อยละ
80 ของเที่ยวบินทั้งหมด
และการบินลงที่ปลายทางวิ่งฝั่งตะวันออกด้านทิศเหนือร้อยละ 20 ของเที่ยวบินทั้งหมด

2.2.4 ใช้หลักเกณฑ์การประเมินราคาอสังหาริมทรัพย์ที่ไม่มีการหักค่าเสื่อมราคา
และบวกเพิ่มค่าการตลาด
ในทุกพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ ดังนี้

(1) บ้านที่ไม่ใช่หมู่บ้านจัดสรร ให้บวกค่าการตลาดอยู่ในช่วงระหว่างร้อยละ 10-20

(2) บ้านที่เป็นหมู่บ้านจัดสรร ให้บวกค่าการตลาดอยู่ในช่วงระหว่างร้อยละ 20-30

3. ทอท. ชี้แจงว่าได้กำหนดขั้นตอนและวิธีการในการแก้ไขความเดือดร้อนไว้แล้ว
โดยกรณีซื้อขายหลังจากทำสัญญา
จะซื้อจะขาย รังวัดสอบเขตที่ดิน และตรวจสอบทรัพย์สินแล้วจะใช้เวลาประมาณ 60 วัน
จึงสามารถจ่ายเงินและโอนกรรมสิทธิ์ได้ และ
กรณีการปรับปรุงอาคารหลังจากตกลงราคาปรับปรุงตรวจสอบเอกสารสิทธิ์
และจัดทำร่างบันทึกข้อตกลงการรับเงินค่าชดเชยแล้ว จะใช้เวลาประมาณ 30 วัน
จึงสามารถจ่ายเงินและลงนามในบันทึกข้อตกลงฯ ได้

4. ทอท. ชี้แจงว่าได้มีการกำหนดประเภทของค่าชดเชยไว้แล้วตามมติต่าง ๆ ในข้อ 2 กล่าวคือ
ทอท. จะซื้อที่ดิน อาคารและสิ่งปลูกสร้างในพื้นที่ NEF มากกว่า 40 ที่ก่อสร้างก่อนปี พ.ศ. 2544
ทั้งนี้ ทอท. มีการกำหนดราคาเบื้องต้นของที่ดินอาคารและสิ่งปลูกสร้างดังกล่าว
โดยเทียบเคียงกับพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ. 2530 สำหรับในกรณี พื้นที่
NEF 30-40 ทอท. จะประเมินราคาการปรับปรุงอาคารและสิ่งปลูกสร้างเพื่อลดผลกระทบด้านเสียง
โดยใช้หลักเกณฑ์การปรับปรุงอาคารจากผลการศึกษาของสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (NIDA)
หากมีการตรวจพบว่าโครงกาทำให้เกิดเสียงรบกวนตามประกาศคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ
ฉบับที่ 29 (พ.ศ.2550) เรื่อง ค่าระดับเสียงรบกวนและประกาศคณะกรรมการควบคุมมลพิษ เรื่อง
วิธีการตรวจวัดระดับเสียงพื้นฐานระดับเสียงขณะไม่มีการรบกวน
การตรวจวัดและคำนวณระดับเสียงขณะมีการรบกวน
การคำนวณค่าระดับการรบกวนและแบบบันทึกการตรวจวัดเสียงรบกวน ซึ่งประกาศ ณ วันที่ 31
สิงหาคม 2550

5. ทอท. ชี้แจงว่าผลการประชุมของคณะกรรมการไตรภาคีครั้งล่าสุด ทอท.
ได้ชี้แจงข้อเท็จจริงตามข้อเรียกร้องของ
ผู้แทนประชาชนแล้วดังนี้

ตามมติคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ และมติคณะรัฐมนตรีในข้อ 2. กำหนดให้ ทอท.
รับซื้ออาคารและสิ่งปลูกสร้าง
ในพื้นที่ NEF มากกว่า 40 เท่านั้น สำหรับพื้นที่ NEF 30 - 40 กำหนดให้ ทอท.
สนับสนุนการปรับปรุงอาคารและสิ่งปลูกสร้าง
หากพบว่าโครงการทำให้มีระดับเสียงรบกวน (L₉₀) เกิน 10 เดซิเบล (เอ) อย่างไรก็ตาม
คณะกรรมการ ทอท. ได้มีมติเมื่อวันที่
21 มิถุนายน 2550 ให้ ทอท. พิจารณาเป็นราย ๆ ไป

5.1 หลักเกณฑ์ในการประเมินราคาของ ทอท.

คณะกรรมการ ทอท. ได้มีมติเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2550
ให้การกำหนดราคาประเมินราคาอสังหาริมทรัพย์ที่ได้รับ
ผลกระทบด้านเสียงจากการดำเนินงานท่าอากาศยานสุวรรณภูมิมีความเหมาะสมเป็นธรรม
และมีกฎหมายที่เกี่ยวข้องรองรับ
จึงเทียบเคียงกับแนวทางการกำหนดค่าทดแทนความเสียหายที่ต้องออกจากอสังหาริมทรัพย์ที่ถูกเวนคืนตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์
พ.ศ. 2530

5.2 ในกรณีประชาชนยอมรับหลักเกณฑ์การประเมิน ทอท. จะเริ่มจ่ายค่าชดเชยได้เมื่อใด
และขอทราบแผนและ
ระยะเวลาการดำเนินการชดเชยผลกระทบด้านเสียงของ ทอท.

5.2.1 กรณีซื้อ หลังจากทำสัญญาจะซื้อจะขาย รังวัดสอบเขตที่ดิน และตรวจสอบทรัพย์สินแล้ว
จะใช้เวลา
ประมาณ 60 วัน จึงสามารถจ่ายเงินและโอนกรรมสิทธิ์ได้

5.2.2 กรณีปรับปรุง หลังจากตกลงราคาปรับปรุง ตรวจสอบเอกสารสิทธิ์
และจัดทำร่างบันทึกข้อตกลงการรับเงิน
ค่าชดเชยแล้ว จะใช้เวลาประมาณ 30 วัน จึงสามารถจ่ายเงินและลงนามในบันทึกข้อตกลงฯ ได้

6. จะมีการเริ่มต้นการจ่ายค่าชดเชยให้แก่ราษฎรได้เมื่อใดโดยเฉพาะของผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน

ทอท. ชี้แจงว่าในกรณีประชาชนยอมรับหลักเกณฑ์การประเมิน ทอท.
จะเริ่มจ่ายค่าชดเชยตามขั้นตอนรายละเอียด
ที่กล่าวในข้อ 5 และในกรณีผู้ฟ้องคดี 63 คน จากการตรวจสอบของ ทอท.
พบว่าเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ 18 คน (ผู้ฟ้องคดีลำดับที่ 1-18)
ทั้งหมดอยู่ในพื้นที่ NEF 30-40 ซึ่งในปัจจุบัน ทอท. อยู่ระหว่างการตรวจวัดระดับเสียงรบกวน
(L₉₀) หากพบว่าโครงการทำให้มีระดับเสียงรบกวน (L₉₀) เกิน 10 เดซิเบล (เอ) ทอท.
จะประเมินราคาเพื่อปรับปรุงอาคารให้แก่เจ้าของกรรมสิทธิ์เพื่อลดผลกระทบด้านเสียง
ส่วนผู้ฟ้องคดีลำดับที่ 19-63 ไม่ได้เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในสิ่งปลูกสร้างตามฟ้อง
แต่อยู่ในฐานะบริวารผู้อยู่อาศัย

ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

7.4.6.8 เมื่อวันที่ 27 กันยายน 2550 นายเกษม จุนถาวรปรีชา ผู้ฟ้องคดี
เจ้าของกรรมสิทธิ์อาคารชุดเลขที่ 306/210-211 หมู่บ้านโนเบิลพาร์ค หมู่ที่ 11 ตำบลบางพลีใหญ่
อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ที่ 1 กระทรวงคมนาคม ที่ 2
กรมขนส่งทางอากาศ ที่ 3 กรมควบคุมมลพิษ ที่ 4 และกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
ที่ 5 ผู้ถูกฟ้องคดี ต่อศาลปกครองกลาง คดีหมายเลขดำที่ 1860/2550
ว่าบ้านของผู้ฟ้องคดีอยู่ในเขตพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบทางด้านเสียง NEF 30 - 40
อันมีผลสืบเนื่องมาจากการเปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
เป็นเหตุทำให้บ้านของผู้ฟ้องคดีได้รับมลพิษทางอากาศ ฝุ่น ควัน ละออง และน้ำมันเป็นอันมาก
และมีผลทำให้ภรรยาของผู้ฟ้องคดีนั้นป่วยและต้องเสียค่ารักษาพยาบาลตลอดมา จึงขอให้ศาล
มีคำสั่งให้ ทอท. รับซื้อที่อยู่อาศัยของผู้ฟ้องคดีเป็นเงิน 2,500,000.- บาท ตามมติคณะรัฐมนตรี
21 พฤศจิกายน 2549 ตลอดจนค่าเสียหายอื่นๆ และค่าฤชาธรรมเนียม
รวมทั้งดอกเบี้ยที่เกิดขึ้นภายใน 30 วัน นับแต่ศาลมีคำพิพากษา

ทอท. ได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดีเมื่อวันที่ 25 เมษายน 2551 โดยปฏิเสธคำฟ้องของผู้ฟ้องคดีดังนี้

บริเวณบ้านของผู้ฟ้องคดีไม่ได้รับผลกระทบด้านมลพิษทางอากาศตามฟ้อง
เนื่องจากค่าความเข้มข้นของมวลสาร
จากการดำเนินงานท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
อยู่ในเกณฑ์มาตรฐานตามประกาศคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติฉบับที่ 10
และฉบับที่ 24
อีกทั้งผู้ฟ้องคดีไม่มีสิทธิฟ้องคดีนี้ที่ขอให้ศาลบังคับให้ผู้ถูกฟ้องรับซื้อที่ดินและสิ่งปลูกสร้างตามมติคณะรัฐมนตรี
เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2549
เนื่องจากมติดังกล่าวนั้นกำหนดให้เจรจาจ่ายค่าชดเชยเพื่อปรับปรุงอาคาร
หรือซื้อที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง
จากผู้ที่ได้รับผลกระทบด้านเสียงต่ำกว่า NEF 40 ซึ่งเป็นมติที่คลาดเคลื่อน
โดยรัฐบาลไม่มีหน้าที่และความรับผิดตามกฎหมายที่จะต้องชดเชยถึงเพียงนั้น
อันเป็นมติที่ขัดต่อแนวทางการใช้ที่ดินที่สอดคล้องกับเสียงที่กำหนดโดยองค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ
และขัดต่อแนวทางการชดเชยที่ระบุไว้ในรายงานการศึกษาผลกระทบสิ่งแวดล้อม
และได้มีมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2550
กำหนดการชดเชยผลกระทบด้านเสียงที่ถูกต้องตามแนวทางการใช้ที่ดิน
โดยให้สนับสนุนการปรับปรุงอาคาร และสิ่งปลูกสร้างในพื้นที่ NEF 30-40
โดยการตรวจวัดเสียงรบกวน (L₉₀) หากพบว่าโครงการมีระดับเสียงรบกวนเกิน (L₉₀) เกิน 10
เดซิเบล (เอ) มติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2550
เป็นมติที่แก้ไขมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2549
ให้เกิดความถูกต้องตามข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย ผู้ฟ้องคดีจึงไม่อาจเรียกร้องให้ ทอท.
ผู้ถูกฟ้องคดี รับซื้อที่อยู่อาศัยของผู้ฟ้องคดีได้ อีกทั้งการที่
ผู้ฟ้องคดีก่อสร้างอาคารพักอาศัยโดยมิได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติการเดินอากาศ
พ.ศ. 2497 เป็นการฝ่าฝืนกฎหมาย ผู้ฟ้องคดี
จึงไม่มีอำนาจฟ้องผู้ถูกฟ้องคดีรวมทั้งไม่มีสิทธิได้รับการชดเชยใดๆ

ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

7.4.6.9 เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน 2550 นางสันสนีย์ จันทร์หัสดี ผู้ฟ้องคดี
เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างเลขที่
109/475 หมู่บ้าน บุศรินทร์ หมู่ที่ 11 ถนนเทพารักษ์ ซอยธนสิทธิ์ ตำบลบางปลา อำเภอบางพลี
จังหวัดสมุทรปราการ ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ที่ 1 กระทรวงคมนาคม ที่ 2 กรมขนส่งทางอากาศ ที่ 3
กรมควบคุมมลพิษ ที่ 4 และกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ที่ 5 ผู้ถูกฟ้องคดี
ต่อศาลปกครองกลาง คดีหมายเลขดำที่ 1833/2550 ว่า
บ้านของผู้ฟ้องคดีอยู่ในเขตที่พื้นที่ได้รับผลกระทบทางด้านเสียง NEF 30 - 40
อันมีผลสืบเนื่องมาจากการเปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
เป็นเหตุให้บ้านของผู้ฟ้องคดีต้องเผชิญมลภาวะทางเสียงและได้รับมลพิษทางอากาศ ฝุ่น ควัน ละออง
และน้ำมันในอากาศ จากเวลาที่ผ่านมาผู้ถูกฟ้องยังคงละเลยและเพิกเฉย
รวมทั้งปฏิบัติหน้าที่ล่าช้าเกินสมควร จนเป็นเหตุทำให้ผู้ฟ้องคดีนั้นป่วย
และต้องเสียค่ารักษาพยาบาลตลอดมา จึงขอศาลมีคำสั่งให้
ทอท.ชดเชยความเดือดร้อนจากปัญหามลภาวะทางเสียงโดยรับซื้อที่อยู่อาศัยของผู้ฟ้องคดีเป็นเงิน
14,000,000.- บาท เพื่อนำไปซื้อที่อยู่อาศัยใหม่
ตลอดจนค่ารักษาพยาบาลและค่าเช่าที่อยู่อาศัยในกรณีที่ผู้ฟ้องไม่สามารถทนอยู่อาศัยได้และค่าฤชาธรรมเนียม
รวมทั้งดอกเบี้ยที่เกิดขึ้นภายใน 30 วัน นับแต่ศาลมีคำพิพากษา

ทอท. ได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดีเมื่อวันที่ 31 มีนาคม 2551 โดยปฏิเสธคำฟ้องของผู้ฟ้องคดี ดังนี้

ผู้ฟ้องคดีไม่มีสิทธิฟ้องคดีนี้ที่ขอให้ศาลบังคับให้ผู้ถูกฟ้องคดีรับซื้อที่ดิน
และสิ่งปลูกสร้างเพื่อนำไปจัดซื้อที่อยู่อาศัยใหม่
รวมทั้งค่าประเมินราคาที่อยู่อาศัยและค่าความเสียหายอื่นดังที่ระบุไว้ในคำขอท้ายฟ้อง
เนื่องจากการตรวจสอบกับแผนที่เส้นเสียง
ตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2550 พบว่า
บริเวณบ้านของผู้ฟ้องคดีตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบด้านเสียง
มีค่า NEF ต่ำกว่า 30 จึงไม่มีสิทธิได้รับความช่วยเหลือใดๆ ตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 29
พฤษภาคม 2550
อีกทั้งบริเวณบ้านของผู้ฟ้องคดีไม่ได้รับผลกระทบด้านมลพิษทางอากาศตามที่กล่าวมาของการดำเนินงานท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
เนื่องจาก การตรวจวัดคุณภาพอากาศพบว่า
ค่าความเข้มข้นของฝุ่นละอองจากการดำเนินงานท่าอากาศยานสุวรรณภูมิอยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน
ที่กำหนดไว้ตามค่ามาตรฐานคุณภาพอากาศในบรรยากาศ
ตามประกาศคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ ฉบับที่ 10 และ ฉบับที่ 24

และตามหนังสือรับรองการรักษาทางกายภาพบำบัด และใบรับรองแพทย์ของผู้ฟ้องคดี
ปรากฏว่าการรักษาทางกายภาพ
บำบัดระบุว่าเป็นอาการของหมอนรองกระดูกต้นคอปลิ้น กดทับไขสันหลังระดับ C 67
ต้องใช้เวลาทั้งทางกายภาพจำนวนหลายครั้ง
อาการความเจ็บป่วยของผู้ฟ้องคดีเป็นอาการที่เกิดจากข้อกระดูก
ซึ่งอาจเกิดแก่บุคคลที่มีอายุเช่นผู้ฟ้องคดีได้
ไม่ได้เกิดผลกระทบจากการดำเนินกิจการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ เมื่อบ้านของผู้ฟ้องคดีอยู่พื้นที่ NEF
ต่ำกว่า 30 ผู้ถูกฟ้องคดีตรวจวัดแล้ว ระดับเสียง
ที่กระทบบริเวณบ้านของผู้ฟ้องคดีสามารถพักอาศัยได้ตามปกติสุข
เหตุที่อ้างว่าเจ็บป่วยมิได้เกิดจากผลกระทบของการดำเนินงานท่าอากาศยานสุวรรณภูมิแต่อย่างใด

นอกจากนี้ผู้ฟ้องคดีได้ก่อสร้างบ้านภายหลังที่รัฐบาลได้เริ่มแผนดำเนินการที่จะก่อสร้างสนามบินแล้ว
โดยได้มีพระราชกฤษฎีกา กำหนดที่ดินในบริเวณที่เวนคืน พ.ศ. 2505 พ.ศ. 2511
และได้ออกพระราชบัญญัติเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ใน ท้องที่ตำบลบางโฉลง ตำบลราชาเทวะ และ
ตำบลหนองปรือ อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ เมื่อ พ.ศ.2516
ตลอดจนได้มีประกาศกระทรวงคมนาคม เมื่อ พ.ศ. 2516 และพ.ศ. 2535
กำหนดให้พื้นที่โดยรอบสนามบินเป็นเขตปลอดภัยในการเดินอากาศ ซึ่งพระราชกฤษฎีกา
พระราชบัญญัติ และประกาศดังกล่าวได้ประกาศราชกิจจานุเบกษาแล้ว เมื่อวันที่ 7 กันยายน 2505,
26 พฤศจิกายน 2511, 15 พฤศจิกายน 2516, 30 ธันวาคม 2516 และ 15 ตุลาคม 2535
กรณีย่อมถือได้ว่าข้อเท็จจริงดังกล่าว
เป็นข้อเท็จจริงที่บุคคลโดยทั่วไปย่อมทราบและพึงคาดหมายได้ว่า หากก่อสร้างบ้านพักอาศัย
หรือประกอบธุรกิจในบริเวณพื้นที่ดังกล่าว ย่อมจะต้องได้รับผลกระทบทั้งมลภาวะทางเสียง
และสิ่งแวดล้อม และหากก่อสร้างสิ่งปลูกสร้างในเขตปลอดภัย
การเดินอากาศต้องได้รับอนุญาตเป็นหนังสือจากพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติการเดินอากาศ
พ.ศ. 2497 แต่ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่า
สิ่งปลูกสร้างดังกล่าวของผู้ฟ้องคดีได้รับอนุญาตเป็นหนังสือจากพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติการเดินอากาศ
พ.ศ. 2497 จึงถือได้ว่าเป็นการกระทำที่ฝ่าฝืนกฎหมาย และถือว่าผู้ฟ้องคดีเป็นผู้ยอมเสี่ยงต่อภัย
หรือความเสียหายใดๆ ในการที่ เกิดจากผลกระทบในการดำเนินการสนามบินเอง
ผู้ฟ้องคดีไม่อาจเรียกร้องค่าเสียหายใดๆ และไม่มีสิทธิขอให้ ทอท. ชำระค่าฤชาธรรมเนียม

ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

7.4.6.10 เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2550 นายสนั่น วรสุขศรี ที่ 1 กับพวกรวม 359 คน
เป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ในที่ดิน หรือมีสิทธิ
ครอบครองที่ดิน และมีบ้านพักอาศัยอยู่ในชุมชน บ้านเคหะนคร บ้านลาดกระบังการ์เด้นท์ บ้านรื่นสุข
บ้านร่มฤดี บ้านสราญวงศ์ ชุมชนวัดบำรุงรื่น แขวงลาดกระบัง เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร
ชุมชนในตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ
และชุมชนอื่นทั้งทางทิศเหนือและทิศต่างๆ โดยรอบของสนามบินสุวรรณภูมิ ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ที่ 1
อธิบดีกรมการขนส่งทางอากาศ ที่ 2, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ที่ 3
อธิบดีกรมควบคุมมลพิษ ที่ 4 และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ที่ 5
ต่อศาลปกครองกลาง เป็นคดีหมายเลขดำที่ 2193/2550 ว่า

1. ผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน
เข้ามาตั้งถิ่นฐานเป็นระยะเวลาหลายสิบปีจึงถือเป็นชุมชนที่ได้รับความคุ้มครองตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
พ.ศ. 2550 และตามพระราชบัญญัติสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2550 โดยผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน
และชาวบ้านโดยทั่วไปเชื่อโดยสุจริตว่าจะไม่มีการก่อสร้างสนามบินในบริเวณดังกล่าว จึงได้เลือกซื้อ
เช่าที่ดิน
ปลูกสร้างบ้านพักอาศัยในบริเวณที่อยู่ใกล้กับที่ดินที่ถูกเวนคืนตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตเวนคืน

2. ทอท. ได้จัดทำรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อมโดยไม่ให้ผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน
และชาวบ้านที่อาจได้รับ
ผลกระทบมีส่วนร่วมในการรับฟังความคิดเห็น และทำประชาพิจารณ์ก่อนเริ่มโครงการ แต่ ทอท.
ใช้วิธีเลือกรับฟังความคิดเห็น และ
ทำประชาพิจารณ์เฉพาะกลุ่มบุคคลที่ได้รับผลประโยชน์จากโครงการ
ถือเป็นการทำประชาพิจารณ์ที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย อีกทั้งรายงาน
วิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม (EIA) ของ ทอท.
ที่เสนอขออนุมัติและได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ
เป็นการศึกษาเฉพาะกรณีทางวิ่งที่ 1 และ 2 เท่านั้น เพื่อเสนอรออนุมัติดำเนินการก่อสร้างทางวิ่งที่
3 และ 4 ควบคู่กันไปโดยไม่ได้
จัดทำรายงานวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม
ถือเป็นการจัดทำรายงานวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อมจากการเปิดใช้ท่าอากาศยาน
สุวรรณภูมิที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย
มีเจตนาปกปิดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมโครงการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเต็มรูปแบบ ดังนั้น
การเปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิของ ทอท. จึงเป็นการกระทำที่ขัดต่อกฎหมาย
และการก่อสร้างทางวิ่งที่ 3 และ 4 โดยไม่ได้
จัดทำรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อมข้างต้นจึงขัดต่อรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
พ.ศ. 2550

3. ทอท.
ได้เปิดให้บริการสนามบินโดยไม่ได้มีการย้ายประชาชนที่อยู่ในเขตแนวเขตพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบด้านเสียง
รุนแรงที่ระดับ NEF มากกว่า 40 ขึ้นไป
ออกนอกพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบก่อนเปิดดำเนินการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิไม่น้อยกว่า 5 เดือน
อันเป็นการทำผิดเงื่อนไขในการได้รับอนุญาตให้เปิดใช้สนามบินตามที่ผู้ถูกฟ้องที่ 2 อนุญาต
นับแต่วันที่เปิดใช้สนามบินสุวรรณภูมิ
ผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน
และชาวบ้านที่อยู่ในชุมชนโดยรอบสนามบินได้รับความเดือดร้อนอย่างยิ่งจากเสียงรบกวนของเครื่องบิน
ขึ้นลงตลอด 24 ชั่วโมง บ้านเรือนได้รับความเสียหายจากการสั่นสะเทือนของเสียง
ทำให้หลังคาบ้าน ผนังอาคารแตกร้าวและ ทรุดตัว บางครั้งวัตถุจากเครื่องบินตกใส่หลังคาบ้าน
ผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คนและชาวบ้านต้องเสื่อมสุขภาพอนามัยทั้งร่างกายและจิตใจ

4. ทอท. ละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ หรือการปฏิบัติหน้าที่ที่กฎหมายกำหนดล่าช้าเกินสมควร กล่าวคือ
ทอท. กระทำละเมิดตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อม พ.ศ. 2535
ละเมิดสิทธิของชุมชนตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2550
ก่อให้เกิดความรำคาญตามพระราชบัญญัติสาธารณสุข พ.ศ. 2540
และทำให้เสื่อมสุขภาพตามพระราชบัญญัติสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2550

ทอท. ได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดีเมื่อวันที่ 4 เมษายน 2551 โดยขอปฏิเสธฟ้องของโจทก์ทั้งสิ้น ดังนี้

1. ผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน ไม่ใช่ผู้เสียหายทางนิตินัย จึงไม่มีสิทธิฟ้องคดีกล่าวหาผู้ถูกฟ้องทั้งห้า
เนื่องจากผู้ฟ้องคดี
ทั้ง 359 คน ยอมรับข้อเท็จจริงไว้ในคำฟ้องว่าได้ทราบประกาศกระทรวงคมนาคมลงวันที่ 12
ธันวาคม 2516 ที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 3 ได้ประกาศกำหนดให้สนามบิน ณ อำเภอบางพลี
(ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ) เป็นสนามบินอนุญาต และอีกฉบับหนึ่งที่ผู้ถูกฟ้อง ที่ 3
ประกาศพื้นที่วงกลมรัศมี 7.0 กิโลเมตรโดยรอบสนามบินดังกล่าวเป็นเขตปลอดภัยในการเดินอากาศ
และประกาศทั้งสองฉบับได้ประกาศลงในพระราชกิจจานุเบกษาในวันเดียวกันให้ประชาชนทราบรวมทั้งผู้ฟ้องคดีทั้ง
359 คน โดยพฤติการณ์ดังกล่าวแล้ว ผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน
ไม่อาจอ้างได้ว่าเข้ามาปลูกสร้างอาคารหรือสิ่งปลูกสร้าง
เพราะเชื่อโดยสุจริตว่าจะไม่มีการก่อสร้างสนามบินสุวรรณภูมิ

2. ผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน
ย่อมคาดหมายได้เองว่าท่าอากาศยานสุวรรณภูมิซึ่งมีพื้นที่ขนาดใหญ่จะต้องก่อสร้าง
เพื่อรองรับเที่ยวบินและผู้โดยสารจำนวนสูงมาก
ย่อมจะส่งผลกระทบทางเสียงกับผู้ที่พักอาศัยในพื้นที่โดยรอบในระดับต่างๆ
แต่ผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน
สมัครใจยอมเข้ารับผลกระทบทางเสียงที่จะเกิดขึ้นจากการดำเนินงานของท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
โดยเข้ามาปลูกสร้างที่พักอาศัยห่างจากเขตที่ตั้งท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเพียง 1 - 2 กิโลเมตร
ทั้งนี้ ตามหลักกฎหมายทั่วไปว่า
“ความยินยอมของผู้เสียหายโดยสมัครใจเข้าสู่ภยันตรายเอง
ย่อมทำให้การกระทำหรือการก่อภัยนั้นไม่เป็นละเมิด”

3. โครงการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเป็นโครงการที่ การท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย
ซึ่งต่อมาได้แปลงสภาพมาเป็น
รัฐวิสาหกิจ และจัดตั้งเป็น บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) เป็นผู้รับผิดชอบ
อันจะต้องเสนอความเห็นต่อคณะรัฐมนตรี
ตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. 2535
ไม่ใช่โครงการที่ต้องได้รับอนุญาตจากทางราชการ
ก่อนเริ่มก่อสร้างหรือดำเนินการ ดังนั้น เมื่อได้รับความเห็นชอบจากคณะรัฐมนตรี บริษัท
ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน)
จึงมีสิทธิและหน้าที่เสมือนผู้ได้รับใบอนุญาตให้ประกอบการดังกล่าวตามกฎหมายว่าด้วยการเดินอากาศ

4.
ไม่มีบทบัญญัติใดในพระราชบัญญัตินี้บัญญัติให้นำรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อมไปจัดทำประชาพิจารณ์
ให้ประชาชนที่อาจได้รับผลกระทบจากสิ่งแวดล้อมมีส่วนร่วมในการรับฟังความคิดเห็นก่อนเริ่มโครงการ
และ ทอท. ได้เสนอรายงาน
การวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อมในโครงการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิต่อคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ
และได้รับความเห็นชอบเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน 2544
ก่อนที่จะดำเนินโครงการโดยเริ่มก่อสร้างท่าอากาศยานสุวรรณภูมิในปีเดียวกัน

5. กรณีที่ ทอท. ยังไม่ได้ดำเนินการย้ายประชาชนที่อยู่ในแนวเขตพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบรุนแรงระดับ
NEF มากกว่า 40
ขึ้นไปออกนอกพื้นที่ดังกล่าว
รวมทั้งไม่ปรับปรุงและติดตั้งวัสดุอุปกรณ์ลดผลกระทบด้านเสียงให้กับประชาชนที่ได้รับผลกระทบ
ก่อนเปิดดำเนินการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิไม่น้อยกว่า 5 เดือน
อันเป็นการผิดเงื่อนไขในการอนุญาตให้เปิดใช้สนามบินตามที่ ผู้ถูกฟ้องที่ 2 ออกใบอนุญาต
ตามเอกสารวิเคราะห์ผลกระทบด้านเสียงโครงการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเพิ่มเติมรายงาน
ฉบับสมบูรณ์ที่ได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ ได้กำหนดมาตรการไว้ว่า
“พื้นที่เขต NEF มากกว่า 40 ให้ บริษัท ท่าอากาศยานสากลกรุงเทพแห่งใหม่ จำกัด (บทม.)
เจรจาซื้อที่ดินและสิ่งปลูกสร้างซึ่งสร้างก่อนปี พ.ศ. 2544 ที่อยู่ในพื้นที่
กรณีที่เจ้าของที่ดินและสิ่งปลูกสร้างไม่ประสงค์ขาย บทม. ต้องสนับสนุนและปรับปรุง
หรือติดตั้งอุปกรณ์ลดผลกระทบด้านเสียง
และประชาสัมพันธ์ให้ประชาชนที่อยู่ในพื้นที่ดังกล่าวได้รับข้อมูลเกี่ยวกับผลกระทบที่ได้รับ โดย บทม.
ต้องดำเนินการให้แล้วเสร็จ ก่อนเปิดดำเนินการไม่น้อยกว่า 5 เดือน” ไม่มีข้อความใดที่กำหนดให้
บทม. ซึ่งปัจจุบันได้ควบรวมเป็นส่วนหนึ่งของ ทอท.
ทำการย้ายประชาชนที่อยู่ในเขตระดับผลกระทบด้านเสียง NEF มากกว่า 40
ขึ้นไปออกนอกพื้นที่บริเวณดังกล่าวก่อนเปิดดำเนินการ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิไม่น้อยกว่า 5 เดือน

6. ส่วนข้อกล่าวหาที่ว่า ทอท. ละเว้นการปฏิบัติหน้าที่
หรือปฏิบัติหน้าที่ที่กฎหมายกำหนดล่าช้าเกินสมควรเป็น การกระทำผิดกฎหมาย
โดยการกระทำละเมิดตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อม พ.ศ. 2535
ละเมิดสิทธิ ของชุมชนตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2550
ก่อให้เกิดความรำคาญเดือดร้อนตามพระราชบัญญัติสาธารณสุข พ.ศ. 2540
และทำให้เสื่อมสุขภาพตามพระราชบัญญัติสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2550 นั้น ทอท.
ได้ปฏิบัติตามมาตรการป้องกัน แก้ไข และลดผลกระทบสิ่งแวดล้อม
และมาตรการตรวจสอบคุณภาพสิ่งแวดล้อมตามที่กำหนดไว้ในรายงานผลกระทบสิ่งแวดล้อม
โดยเคร่งครัดและต่อเนื่อง
แต่การดำเนินการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิย่อมก่อให้เกิดผลกระทบทางเสียงตามปกติของท่าอากาศยาน
ทั่วไป ทอท. จึงได้มีการกำหนดแนวทางเยียวยาแก้ไขไว้ โดยกำหนดว่าพื้นที่ในระดับเสียง NEF
มากกว่า 40 ไม่ควรอยู่อาศัย จะต้อง เจรจาซื้อขาย
หากไม่ประสงค์ขายก็ให้ปรับปรุงและติดตั้งอุปกรณ์ลดผลกระทบด้านเสียง และในระดับเสียงตั้งแต่
NEF 40 ลงมา ยังคงใช้อยู่อาศัยได้โดยการติดตั้งอุปกรณ์เพื่อลดหรือควบคุมเสียง แต่ ทอท.
ไม่สามารถดำเนินการตามมาตรการดังกล่าวได้
เนื่องจากประชาชนส่วนมากไม่ยอมรับมาตรการแก้ไข
และลดผลกระทบและเรียกร้องขอรับค่าชดเชยผลกระทบด้วยมาตรการและจำนวนเงิน
ที่เกินกว่าผลกระทบ และความเสียหายที่ได้รับโดยปราศจากมูลที่จะอ้างตามกฎหมาย
และอยู่ในระหว่างตั้งคณะกรรมการร่วม
สามฝ่ายขึ้นเพื่อเจรจาหาข้อยุติและนำเสนอคณะรัฐมนตรีเพื่อพิจารณาต่อไป ทอท.
จึงไม่ได้กระทำละเมิดต่อผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน ดังที่กล่าวหา

7. ผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน ไม่มีสิทธิให้ศาลปกครองกลางมีคำสั่งให้ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 ถึง 5 มีคำสั่งให้
ทอท. หยุดให้บริการ
ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ และห้ามสายการบินต่างๆ
ทั้งภายในและภายนอกประเทศบินขึ้นลงเป็นการชั่วคราวจนกว่า ทอท. จะได้
ปฏิบัติตามมาตรการลดผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อม
ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเป็นสนามบินอนุญาตตามประกาศของกระทรวงคมนาคม
จึงเป็นการให้บริการสาธารณะตามวัตถุประสงค์ที่ได้รับมอบหมาย คำขอของผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน
จึงเป็นคำขอให้ศาลปกครองกลาง
มีคำสั่งอันเป็นการละเมิดสิทธิที่จะดำเนินบริการสาธารณะตามที่ได้รับมอบหมายโดยชอบด้วยกฎหมายของ
ทอท. และเป็นคำขอให้ศาลมีคำบังคับที่ไม่จำเป็นและเกินกว่าเหตุที่ผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน
ได้รับความเดือนร้อนหรือเสียหายจากเสียงที่เกิดขึ้น

8. ผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน ไม่มีสิทธิให้ศาลปกครองกลางมีคำสั่งวางเงื่อนไขให้ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 ถึง 5
มีคำสั่งให้ ทอท.
โยกย้ายประชาชนในบริเวณพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบรุนแรงในแนวเสียง NEF มากกว่า 40
ออกจากพื้นที่ โดยไม่ปรากฏว่าจะให้ประชาชนเหล่านั้นย้ายไปอยู่ที่ใด
ไม่ปรากฏว่าประชาชนเหล่านั้นสมัครใจย้ายออกจากพื้นที่หรือไม่
และเป็นการมีคำขอแทนประชาชนผู้ไม่มี
ส่วนได้เสียและไม่ได้รับมอบอำนาจจากประชาชนเหล่านั้นให้ฟ้องและมีคำขอเช่นนี้ อีกทั้งผู้ฟ้องคดีทั้ง
359 คน ก็ไม่ระบุในคำฟ้องและ
คำขอท้ายฟ้องว่ามีความประสงค์จะให้โยกย้ายผู้ฟ้องคดีคนใดออกจากพื้นที่ที่อยู่อาศัยหรือไม่
และจะให้โยกย้ายไปอยู่ที่ใด และผู้ฟ้องคดี ทั้ง 359 คน ก็อยู่ในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบในระดับเสียง
NEF ต่ำกว่า 40 ซึ่งมีสิทธิได้รับค่าชดเชยผลกระทบเพียงการสนับสนุน
การติดตั้งวัสดุอุปกรณ์เพื่อลดผลกระทบทางเสียงเท่านั้น

อาศัยเหตุดังกล่าวข้างต้น ผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน
จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2550
และไม่มีสิทธิฟ้องคดีและมีคำขอท้ายฟ้องคดีนี้

ขณะนี้คดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

7.4.6.11 เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2551 นายประจวบ วรรณพฤกษ์ ผู้ฟ้องคดี
เจ้าของกรรมสิทธิ์ในที่ดินและบ้านเลขที่ 95/28 หมู่ 3 ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี
จังหวัดสมุทรปราการ ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ต่อศาลปกครองกลาง คดีหมายเลขดำที่ 784/2551 ว่า
บ้านของผู้ฟ้องคดีได้รับผลกระทบด้านเสียงจากการเปิดดำเนินการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
และบ้านของผู้ฟ้องคดีอยู่ในหลักเกณฑ์ ตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2550 เรื่อง
หลักเกณฑ์ในการประเมินอาคารที่พักอาศัยของผู้ที่ได้รับผลกระทบด้านเสียง
ของท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ซึ่งมติดังกล่าวระบุให้พื้นที่ในเขต NEF 30-40
ให้ผู้ถูกฟ้องคดีสนับสนุนการปรับปรุงอาคารและ
สิ่งปลูกสร้าง โดยการตรวจวัดเสียงรบกวน (L₉₀) หากพบว่าโครงการทำให้มีระดับเสียงรบกวน
(L₉₀) เกิน 10 เดซิเบล (เอ) ซึ่ง ทอท. มีพฤติการณ์กระทำละเมิด
หรือความรับผิดชอบอย่างอื่นของหน่วยงานทางปกครอง หรือเจ้าหน้าที่ของรัฐ อันเกิดจากใช้อำนาจ
ตามกฎหมาย หรือจากกฎ คำสั่ง หรือจากการละเลยต่อหน้าที่
หรือจากการปฏิบัติหน้าที่ล่าช้าเกินสมควร จึงขอให้ศาลพิพากษา ให้ผู้ถูกฟ้องคดีประเมินค่าใช้จ่าย
และจ่ายค่าชดเชยให้แก่ผู้ฟ้องคดีตามหลักเกณฑ์ที่คณะรัฐมนตรีได้มีมติไว้เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2550
และให้ผู้ถูกฟ้องคดีรับผิดชอบจ่ายดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5
ต่อปีของยอดเงินค่าชดเชยตามหลักเกณฑ์ที่จะประเมินได้ให้แก่ ผู้ฟ้องคดี
โดยนับระยะเวลาคิดดอกเบี้ยตั้งแต่วันยื่นฟ้องคดีไปจนถึงวันที่ชำระเงินค่าชดเชยจริงตามคำสั่งศาล

เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2551 ทอท. ได้รับคำสั่งเรียกให้ทำคำให้การ และ ทอท.
ได้จัดส่งเอกสารสำนวนคดี และสรุปข้อเท็จจริงให้สำนักงานคดีปกครอง จัดพนักงานอัยการแก้ต่างคดี

ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างพนักงานอัยการจัดทำคำให้การแก้ต่างคดี

7.4.7 คดีแพ่งเกี่ยวกับพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบด้านเสียงจากการดำเนินการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

7.4.7.1 เมื่อวันที่ 19 กันยายน 2550 นายประสิทธิ์ พฤกษาพรพงศ์ ที่ 1 กับพวก 35 คน โจทก์
ผู้เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ห้องชุด
บางส่วนในอาคารสูง 16 ชั้น อาคารชุดเลขที่ 1 - 6 อาคารชุดเพรสทีจ คอนโดมิเนียม (บริษัท
ธนายง จำกัด) ทะเบียนอาคารชุด
เลขที่ 1/2538 ซึ่งปลูกอยู่บนที่ดินโฉนดเลขที่ 608079 ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี
จังหวัดสมุทรปราการ ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ที่ 1 บริษัท ท่าอากาศยานกรุงเทพแห่งใหม่ จำกัด ที่ 2
กรมการขนส่งทางอากาศ ที่ 3 กระทรวงคมนาคม ที่ 4 และ กระทรวงการคลัง ที่ 5
ต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้ เป็นคดีหมายเลขดำที่ 8705/2550 ว่า เมื่อประมาณต้นปี 2550
จำเลยทั้งห้าได้ร่วมกันดำเนินการจัดให้เครื่องบินโดยสารบินขึ้นลงท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ซึ่งเป็นสถานที่ใกล้กับที่พักอาศัยของโจทก์ทั้ง 35 คน การขึ้นลงของเครื่องบิน
ดังกล่าวทำให้เกิดเสียงดังมากโดยค่าเฉลี่ยของเสียงดังเกิน 70 เดซิเบล
ซึ่งเป็นค่าเฉลี่ยต่อวันและในบางครั้งมีเสียงดังเกินกว่า 100 เดซิเบล
ทำให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพของโจทก์ทั้ง 35 คน
การกระทำดังกล่าวของจำเลยทั้งห้าเป็นการทำละเมิดต่อโจทก์ ทั้ง 35 คน ให้ได้รับความเสียหาย
โดยโจทก์ทั้งสามสิบห้าขอให้ศาลมีคำสั่งให้จำเลยทั้งห้าดำเนินการป้องกันไม่ให้เครื่องบินโดยสารบินผ่านที่พักอาศัยของโจทก์ทั้ง
35 คน หากไม่อาจดำเนินการได้ให้ร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายเป็นเงินวันละ 2,000,000.- บาท
นับแต่วันถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยทั้งห้าจะดำเนินการป้องกันมิให้เครื่องบินโดยสารบินผ่านที่พักอาศัยของโจทก์
ทั้ง 35 คน ได้

ทอท. ได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดีเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม 2550 โดยปฏิเสธคำฟ้องของโจทก์ทั้งสิ้น ดังนี้

1. โจทก์ทั้ง 35 คน ไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้
เนื่องจากคดีปกครองศาลที่มีอำนาจพิจารณาคดี
คือ ศาลปกครอง ศาลแพ่งกรุงเทพใต้จึงไม่มีอำนาจพิจารณาคดีนี้

2. การฟ้องคดีของโจทก์ทั้ง 35 คนในคดีนี้ไม่ชอบด้วยกฎหมาย กล่าวคือ โจทก์ทั้ง 35 คน
ร่วมกันฟ้อง ทอท. เป็นคดี
เดียวกัน ทั้งๆ ที่กรณีดังกล่าวโจทก์ทั้ง 35 คน ไม่มีผลประโยชน์ร่วมกันในมูลความแห่งคดี ทั้งนี้
เพราะโจทก์ทั้ง 35 คน เป็นเพียง ผู้อาศัยอยู่ร่วมกันในที่พักอาศัยเดียวกันเท่านั้น
กรณีดังกล่าวหากโจทก์ทั้ง 35 คน ได้รับความเสียหายประการใดก็เป็นเรื่องที่
ต่างคนต่างได้รับความเสียหาย โจทก์ทั้ง 35 คน
จึงควรใช้สิทธิฟ้องคดีแก่จำเลยทั้งห้าแยกเป็นรายคดีไป

3. ตามประกาศกระทรวงคมนาคม ลงวันที่ 12 ธันวาคม 2516 เรื่อง
กำหนดสนามบินอนุญาตกำหนดให้สนามบิน
ณ อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ เป็นสนามบินอนุญาต และประกาศกระทรวงคมนาคม เรื่อง
กำหนดเขตบริเวณใกล้เคียงสนามบิน ณ อำเภอบางพลี เป็นเขตปลอดภัยการบิน ลงวันที่ 28
กันยายน 2535 เพื่อให้เป็นไปตามพระราชบัญญัติการเดินอากาศ พ.ศ. 2497
และประกาศกระทรวงคมนาคมทั้งสองฉบับได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม
2516 และวันที่ 28 กันยายน 2535
ซึ่งกำหนดให้ผู้ที่ต้องการก่อสร้างอาคารและสิ่งปลูกสร้างต้องมีการขออนุญาตก่อสร้างจากพนักงานเจ้าหน้าที่
สำหรับโครงการชุดเพรสทีจ คอนโดมิเนียม ที่โจทก์ทั้ง 35 คน
ตั้งอยู่ในพื้นที่เขตปลอดภัยทางเดินอากาศ ผู้ที่จะเข้าพักอาศัยใน อาคารดังกล่าว รวมทั้งโจทก์ทั้ง 35
คน ย่อมทราบดีว่า หากสนามบินเปิดบริการจะมีผลกระทบในด้านต่างๆ ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม
โจทก์ทั้ง 35
คนที่รับโอนกรรมสิทธิ์ในห้องพักอาคารชุดดังกล่าวก็ต้องยอมรับสภาพอันเกิดจากผลกระทบดังกล่าว
และกรณีนี้ถือว่าโจทก์ทั้ง 35 คน รู้ถึงผลกระทบต่างๆ
ที่อาจเกิดขึ้นแล้วยินยอมเข้าเสี่ยงภัยในผลกระทบที่เกิดขึ้น จึงถือไม่ได้ว่าโจทก์ทั้ง 35 คน
เป็นผู้โต้แย้งสิทธิ์ โจทก์ทั้ง 35 คน จึงไม่มีอำนาจฟ้อง

4. จำเลยทั้งห้ามิได้กระทำละเมิดต่อโจทก์ทั้ง 35 คน แต่อย่างใด กล่าวคือ
ก่อนที่จะดำเนินการและเริ่มดำเนินการ
เปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
จำเลยทั้งห้าได้ดำเนินการป้องกันและแก้ไขปัญหาทางมลพิษทางเสียงอย่างถูกต้องตามหลักวิชาการ
และมาตรฐานทางเทคนิคด้านการบินตามมาตรฐานสากล ตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 21
พฤศจิกายน 2549 โดยเคร่งครัดแล้ว
ดังนั้น จึงขอให้ศาลมีคำพิพากษายกฟ้องคดีของโจทก์เสีย

ต่อมา เมื่อวันที่ 11 มีนาคม 2551
ศาลแพ่งกรุงเทพใต้ได้มีคำสั่งให้โอนคดีนี้พร้อมค่าขึ้นศาลของโจทก์ไปยังศาลปกครอง
เพื่อดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการวินิจฉัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาล
พ.ศ. 2542 และให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความของศาลแพ่งกรุงเทพใต้
เนื่องจากคดีนี้ศาลปกครองเห็นพ้องกับศาลแพ่งกรุงเทพใต้ว่า คดีนี้เป็นคดีพิพาท
เกี่ยวกับการทำละเมิดของจำเลยทั้งห้า
ซึ่งเป็นหน่วยงานทางปกครองอันเกิดจากการใช้อำนาจตามกฎหมาย อันอยู่ในอำนาจพิจารณา
พิพากษาของศาลปกครอง และคู่ความทุกฝ่ายแถลงขอให้โอนคดีไปยังศาลปกครองกลาง
คดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลปกครอง

7.4.7.2 เมื่อวันที่ 24 กันยายน 2550 พ.ต.ท. วัชรพงศ์ เจริญพร ที่ 1 และนางไฮดีปาร์ค
เจริญพร ที่ 2 ผู้ฟ้องคดี เจ้าของบ้านเลขที่
120/159 หมู่ 4 ถนนบางนา – ตราด ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ
(เจ้าของโครงการหมู่บ้านธนาซิตี้)
ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ต่อศาลแขวงสมุทรปราการ เป็นคดีหมายเลขดำที่ 8182/2550 ว่า ระหว่างวันที่
28 กันยายน 2549 เป็นต้นมาจนถึงเวลาปัจจุบัน ทั้งเวลากลางวัน กลางคืนต่อเนื่องกัน ทอท.
ได้กระทำละเมิดต่อโจทก์ทั้งสองอย่างร้ายแรงจากการเปิดกิจการสนามบินสุวรรณภูมิ
โดยโจทก์ทั้งสองได้ปลูกบ้านอยู่อาศัยมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543
โดยไม่ทราบว่าจะมีการก่อสร้างสนามบิน สุวรรณภูมิ จึงได้ซื้อที่ดินและปลูกบ้านอยู่เรื่อยมา
ต่อมาเมื่อปลายปี พ.ศ. 2544 มีโครงการก่อสร้างสนามบิน ทางรัฐบาลและ ทอท.
ได้เผยแพร่ข่าวสารว่าการก่อสร้างจะไม่มีผลต่อผู้อยู่อาศัยบริเวณโดยรอบสนามบินสุวรรณภูมิ
การดำเนินงานของสนามบินสุวรรณภูมิทำให้โจทก์ทั้งสองได้รับความเสียหายจากเสียงและความสั่นสะเทือนของเครื่องบินทั้งร่างกายและจิตใจ
ตัวบ้านได้รับความสั่นสะเทือน
ทำให้วัสดุที่ประกอบเป็นตัวบ้านเสื่อมสภาพเร็วและต้องมีค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมในอนาคตและบ้านของโจทก์
ไม่สามารถขายได้แน่นอน เนื่องจากประชาชนทั่วไปทราบว่าโดยรอบสนามบินมีผลกระทบทางเสียง
ผลจากการกระทำละเมิด โดยผิดกฎหมายของ ทอท.
ทำให้โจทก์ทั้งสองต้องจ้างผู้รับเหมามาเสริมความแข็งแรงของบ้าน เปลี่ยนประตู
และหน้าต่างทั้งหมดเป็นแบบหนา และต้องบุหลังคากันเสียงทั้งหมด คิดเป็นเงิน 300,000.- บาท
โจทก์จึงขอให้ศาลมีคำพิพากษา ให้ ทอท. ชดใช้เงินจำนวน 300,000.- บาท ดอกเบี้ยจากเงินต้น
300,000.- บาท ในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี และชดใช้ค่าเสียหายเดือนละ 60,000.- บาท
เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสอง

ทอท. ได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดีเมื่อวันที่ 24 มกราคม 2551 ว่า

1. โจทก์ทั้งสองปลูกสร้างบ้านในหมู่บ้านธนาซิตี้ซึ่งอยู่ใกล้กับสนามบินสุวรรณภูมิ
ย่อมได้รับผลกระทบด้านเสียงจาก การขึ้นลงของเครื่องบิน ทอท.
ได้ตรวจวัดผลกระทบของเสียงและระดับของเสียงในพื้นที่บริเวณหมู่บ้านธนาซิตี้ที่โจทก์ทั้งสอง
ปลูกบ้านพักอาศัยอยู่เมื่อวันที่ 2 – 30 กันยายน 2550 พบว่ามีผลกระทบอยู่ในเส้นเสียงระดับ NEF
ระดับ 31 – 33 และมีค่าระดับ เสียงอยู่ในระหว่าง 63 – 64.9 เดซิเบล (เอ)
ซึ่งไม่เกินมาตรฐานตามประกาศของคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติแต่อย่างใด (กำหนดไว้
ไม่เกิน 115 เดซิเบล (เอ)) ซึ่งถือว่าที่ดินบริเวณดังกล่าวเหมาะสมกับการใช้ที่ดินโดยทั่วไป
และรวมทั้งการใช้ที่ดินเป็นที่อยู่อาศัย

2. ทอท. ได้ดำเนินการเพื่อบรรเทาผลกระทบให้กับชุมชนผู้พักอาศัยโดยรอบสนามบินสุวรรณภูมิ
ตามมติคณะรัฐมนตรี
เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2550 ซึ่งกำหนดหลักเกณฑ์ในการชดเชยให้กับผู้ได้รับผลกระทบไว้
สำหรับผู้ปลูกสร้างบ้านพักอาศัยอยู่ใน
บริเวณที่ได้รับผลกระทบด้านเสียง NEF มากกว่า 40 ทอท. ได้เจรจาขอซื้อที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง
โดยได้ดำเนินการไปแล้วจำนวน 71 หลังคา ส่วนผู้ที่ไม่ประสงค์ขาย ทอท.
ก็จะสนับสนุนปรับปรุงติดตั้งวัสดุอุปกรณ์เพื่อลดผลกระทบด้านเสียงและได้ดำเนินการไปแล้วจำนวน 35
ราย ส่วนผู้ปลูกสร้างบ้านพักอาศัยอยู่ในบริเวณที่ได้รับผลกระทบด้านเสียงในระดับ NEF 35
เช่นเดียวกับบ้านของโจทก์ ทั้งสอง ทอท.
ได้สนับสนุนปรับปรุงติดตั้งวัสดุอุปกรณ์เพื่อลดผลกระทบด้านเสียง
หากพบว่าได้รับผลกระทบในระดับเสียงรบกวน (L₉₀) เกิน 10 เดซิเบล (เอ) แต่สาเหตุที่ ทอท.
ยังไม่ได้เข้าไปดำเนินการเพื่อบรรเทาผลกระทบให้แก่โจทก์ทั้งสอง เนื่องจากโจทก์ทั้งสอง
ไม่ให้ความร่วมมือในการที่ ทอท. จะเข้าไปตรวจวัดระดับเสียงภายในบ้านของโจทก์ทั้งสอง อนึ่ง
ค่าซ่อมแซมที่โจทก์ทั้งสองอ้างมาเป็นเงิน 300,000.- บาทนั้น เป็นราคาที่สูงเกินจริง
ซึ่งความจริงแล้ว ในการดำเนินการดังกล่าวค่าใช้จ่ายจะอยู่ประมาณ 200,000.- บาทเท่านั้น

3. ตามที่โจทก์ทั้งสองได้อ้างว่าปลูกสร้างบ้านตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543
ซึ่งขณะนั้นยังไม่มีโครงการก่อสร้างสนามบินสุวรรณภูมิ
และโจทก์ทั้งสองไม่ทราบว่าจะมีการก่อสร้างสนามบินดังกล่าวนั้นไม่เป็นความจริง
เนื่องจากกระทรวงคมนาคมได้มีการประกาศ
กำหนดเขตปลอดภัยในการเดินอากาศบริเวณใกล้เคียงสนามบินที่จะมีโครงการก่อสร้างตั้งแต่วันที่ 12
ธันวาคม 2516 และได้มี การประกาศพื้นที่เขตปลอดภัยเพิ่มเติม ในวันที่ 28 กันยายน 2535
และตามประกาศดังกล่าวกำหนดให้ผู้ที่จะเข้าไปปลูกสร้างบ้านพักอาศัยในบริเวณเขตปลอดภัยทางอากาศจะต้องได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมการบินพาณิชย์ในฐานะพนักงานเจ้าหน้าที่ก่อน
ตามพระราชบัญญัติการเดินอากาศ พ.ศ. 2497 ซึ่งมีเงื่อนไขว่า
ผู้ที่ได้รับอนุญาตให้ปลูกสร้างบ้านพักอาศัยในบริเวณเขตปลอดภัย
ทางอากาศได้แล้วต้องยอมรับสภาพอันเกิดจากผลกระทบสิ่งแวดล้อมของท่าอากาศยานที่จะปลูกสร้างขึ้น
ดังนั้น การที่โจทก์ทั้งสอง
ปลูกสร้างอยู่ในบริเวณเขตปลอดภัยทางอากาศ
และได้ก่อสร้างภายหลังที่ได้มีการประกาศให้พื้นที่ดังกล่าวเป็นเขตปลอดภัย
ทางอากาศแล้ว โจทก์ทั้งสองจึงต้องยอมรับข้อกำหนดและเงื่อนไขต่างๆ
ตามพระราชบัญญัติการเดินอากาศ พ.ศ. 2497 รวมทั้ง
ต้องยอมรับผลกระทบจากการดำเนินการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิของ ทอท. ด้วย

ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลแขวงสมุทรปราการ

7.5 ข้อพิพาทของ บทม. ซึ่ง ทอท. ได้รับโอนมาเป็นของ ทอท. ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2549
(เฉพาะคดีที่มีทุนทรัพย์
สูงเกินกว่า 50 ล้านบาท หรือเรื่องร้องเรียนที่อาจจะส่งผลกระทบต่อการดำเนินงานของ ทอท.)

ข้อพิพาทกับ บริษัท เทวีเอชั่น จำกัด 

ทอท. ได้ทำสัญญาว่าจ้าง บริษัท เทวีเอชั่น จำกัด เพื่อก่อสร้างอาคารงานระบบบริหารสารสนเทศ
(The Construction
of Aims Building) ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ตามสัญญาเลขที่ NBIA (PP) 14/2547 ลงวันที่
12 ธันวาคม 2546 กำหนดเริ่มงาน
ก่อสร้างวันที่ 15 ธันวาคม 2546 มีกำหนดแล้วเสร็จภายใน 442 วัน และ ทอท.
จะจ่ายเงินค่าจ้างแก่บริษัทฯ ตามงวดงานที่บริษัทฯ
ก่อสร้างและส่งมอบงานให้แก่ บทม.

เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2550 บริษัทฯ
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทตามสัญญาดังกล่าวข้างต้นต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการ
ตามข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 13/2550 เรียกร้องให้ ทอท. ชดใช้เงินคืนเป็นเงินจำนวน
66,008,404.47 บาท และเรียกค่าเสียหาย
เป็นจำนวนเงินรวมทั้งสิ้น 90,000,000.- บาท พร้อมทั้งให้คืนหลักประกันตามสัญญาจ้างคิดเป็นเงิน
22,031,300.- บาท และ ทอท. ได้ยื่นคำคัดค้านต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการเมื่อวันที่ 18
พฤษภาคม 2550 คดีได้มีการสืบพยานฝ่ายผู้เรียกร้องและผู้คัดค้าน เสร็จสิ้นแล้ว
คณะอนุญาโตตุลาการนัดประชุมรับเอาข้อพิพาทในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา 13.30 น.