7.  ข้อพิพาททางกฎหมาย

ทอท. มีการดำเนินกระบวนพิจารณาทางศาลและอนุญาโตตุลาการที่ไม่อยู่ในทางการค้าปกติของ
ทอท. โดยเดิมในฐานะที่ ทอท. เป็นรัฐวิสาหกิจ ทอท.
ต้องให้สำนักงานอัยการสูงสุดเป็นผู้ดำเนินการด้านการฟ้องร้องหรือแก้ต่างทั้งหมด
ในกรณีคดีแพ่งระหว่างหน่วยงานของรัฐ หรือหน่วยงานราชการ หรือรัฐวิสาหกิจ
ต้องเสนอเรื่องให้สำนักงานอัยการสูงสุดเพื่อให้คณะกรรมการพิจารณาชี้ขาดการยุติในการดำเนินคดีแพ่งของส่วนราชการและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องพิจารณาตัดสินชี้ขาดและนำเสนอให้
คณะรัฐมนตรีเพื่อทราบต่อไป

7.1 ข้อพิพาทกับกรุงเทพมหานครเรื่องการประเมินภาษีโรงเรือนและที่ดิน

ทอท.ได้ถูกประเมินภาษีจาก กทม.เป็นภาษีโรงเรือนและที่ดินตั้งแต่ปี 2538 โดย
กทม.ได้นำค่าผลประโยชน์ตอบแทนจากผู้ประกอบการมารวมเป็นฐานในการคำนวณ ในส่วนพื้นที่ที่
ทอท.ได้รับผลประโยชน์ตอบแทน ซึ่ง
ทอท.ไม่เห็นด้วยจึงได้ยื่นหนังสืออุทธรณ์กับสำนักงานอัยการสูงสุด เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2542
เพื่อให้คณะกรรมการพิจารณาชี้ขาดการยุติในการดำเนินคดีแพ่งของส่วนราชการและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องพิจารณาตัดสินชี้ขาดตามมติคณะรัฐมนตรี
เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน 2540 จากเหตุดังกล่าวคณะกรรมการ ทอท.
ได้มีมติตามรายงานการประชุม ครั้งที่ 6/2542 เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2542 ให้
ทอท.ชำระค่าภาษีโรงเรือนและที่ดินตามอัตราที่สมควรจ่าย
กทม.ได้แจ้งการประเมินภาษีผ่านทางกรมธนารักษ์ซึ่งเป็นเจ้าของอาคารและที่ดินทุกปี
โดยใช้หลักเกณฑ์เดิมตั้งแต่ปี 2538 ซึ่ง ทอท. ไม่เห็นด้วยจึงได้อุทธรณ์ทุกปี ตั้งแต่ปี 2538
เป็นต้นมา

ทางสำนักงานอัยการสูงสุดได้มีหนังสือที่ อส(สฝบพ) 0015/5219 ลงวันที่ 24 มีนาคม 2548
แจ้งผลการชี้ขาด ของ
คณะกรรมการพิจารณาชี้ขาดการยุติในการดำเนินคดีแพ่งของส่วนราชการและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
หาก กทม.ยอมรับผลการพิจารณาของคณะกรรมการพิจารณาชี้ขาดฯ จะทำให้ ทอท.
ได้รับค่าภาษีโรงเรือนและที่ดิน(ปี 2538-2546) คืนจาก กทม.ประมาณ 570.69 ล้านบาท
(ทอท.ได้มีหนังสือขอคืนจาก กทม.แล้ว) ต่อมาได้รับแจ้งจากสำนักอัยการสูงสุดผ่านกรมธนารักษ์ว่า
ในปี 2547 คณะกรรมการพิจารณาชี้ขาดฯ ได้มีความเห็นเช่นเดียวกับปี 2546

กทม. ได้มีหนังสือถึงกรมธนารักษ์เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2549
ไม่เห็นด้วยกับหลักเกณฑ์การประเมินภาษีตามที่คณะกรรมการฯ กำหนด
และกรมธนารักษ์ได้มีหนังสือเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม 2549 ถึง ทอท.
แจ้งว่าได้มีหนังสือถึงสำนักงานอัยการสูงสุดเพื่อโปรดนำเรียนคณะรัฐมนตรีสั่งการให้กทม.ปฏิบัติตามต่อไป

อย่างไรก็ตาม ทอท.ได้ตั้งค่าภาษีส่วนที่ยังอยู่ระหว่างอุทธรณ์ค้างจ่ายไว้ทั้งจำนวนเป็นเงิน
1,801.67 ล้านบาท (กทม. ได้ประเมินภาษีตั้งแต่ปี 2542 -2549 เป็นเงิน 2,973.75 ล้านบาท
หักยอดเงินที่ ทอท. ได้ชำระแล้ว 1,172.08 ล้านบาท) และบันทึกค่าปรับ จำนวน 172.98
ล้านบาท ตามนัยมาตรา43 (4) แห่งพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ.2475
แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน( ฉบับที่ 4 ) พ.ศ.2534
หากผลการอุทธรณ์เป็นไปตามการประเมินของกทม.

7.2 ข้อพิพาทอื่นๆ (เฉพาะคดีที่มีทุนทรัพย์สูงเกินกว่า 50 ล้านบาท
หรือเรื่องร้องเรียนที่อาจจะส่งผลกระทบ
ต่อการดำเนินงานของ ทอท.)

1.  คดีกับบริษัท แอร์พอร์ต แอสโซซิเอท จำกัด

เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2543 บริษัท แอร์พอร์ต แอสโซซิเอท จำกัด
ซึ่งเป็นบริษัทที่ดำเนินการให้บริการรถลีมูซีน ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ต่อศาลแพ่งฐานผิดสัญญา โดยอ้างว่า
ทอท. ใช้สิทธิบอกเลิกสัญญาอนุญาตให้ดำเนินกิจการรับ-ส่งผู้โดยสาร ณ
อาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ ท่าอากาศยานกรุงเทพ ที่บริษัท ฯ ทำกับ ทอท. โดยไม่สุจริต
โดยเรียกค่าเสียหายเป็นเงินประมาณ 610 ล้านบาท อย่างไรก็ดี
เนื่องจากศาลแพ่งได้มีคำสั่งคุ้มครองระหว่างพิจารณา
และให้โจทก์สามารถประกอบกิจการต่อไปได้จนกว่าศาล

จะมีคำสั่งเป็นอย่างอื่น ดังนั้น
หากศาลพิจารณาให้โจทก์เป็นฝ่ายชนะคดีและสามารถประกอบกิจการต่อไปได้จนกว่าจะครบกำหนดอายุสัญญา
ทอท. จะไม่ต้องรับผิดชอบชดใช้ค่าเสียหายตามจำนวนที่โจทก์ฟ้อง
และในระหว่างการดำเนินกระบวนพิจารณาคดีศาลแพ่ง มีคำสั่งยกเลิกวิธีการคุ้มครองชั่วคราวโจทก์
ด้วยเหตุที่อายุสัญญาที่ศาลได้อาศัยเป็นหลักในการมีคำสั่งคุ้มครองชั่วคราวได้สิ้นสุดลง และให้ ทอท.
รับเงินวางประกันความเสียหายจากศาลได้
ซึ่งต่อมาศาลแพ่งได้มีคำสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบนความด้วยเหตุที่บริษัท ฯ
ได้ยื่นคำร้องขอถอนฟ้องคดี ซึ่ง ทอท. ไม่คัดค้านและศาลอนุญาตให้ถอนฟ้องได้

7.2.2 คดีกับอดีตผู้บริหารระดับสูงของ ทอท.

ทอท. และอดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ บทม. อยู่ในระหว่างการถูกดำเนินคดีทางอาญา เมื่อเดือน
มิถุนายน 2545 อดีตกรรมการ ทอท. รายหนึ่งได้ยื่นฟ้องคดีอาญาต่อ ทอท. และจำเลยอื่นอีก 3 คน
ในข้อหาดูหมิ่นเจ้าพนักงานซึ่งกระทำการตามหน้าที่ แจ้งข้อความอันเป็นเท็จแก่เจ้าพนักงาน
และเป็นเจ้าพนักงานปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ
และหมิ่นประมาทซึ่งล้วนเป็นความผิดทางอาญาภายใต้กฎหมายไทย
ทั้งนี้เนื่องจากคณะรัฐมนตรีได้มีมติให้อดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ ทอท. ดังกล่าวซึ่งเป็นผู้บริหารของ
บทม. ด้วย พ้นจากตำแหน่งเพราะบกพร่องต่อหน้าที่หรือหย่อนความสามารถในการปฏิบัติงาน
และศาลที่มีอำนาจตัดสินคดีได้ยกฟ้องคดีดังกล่าว
ซึ่งปัจจุบันคดีอยู่ในระหว่างการอุทธรณ์คำสั่งของศาลที่ยกฟ้องและ ทอท. ไม่สามารถระบุได้ว่า
การพิจารณาตัดสินคดีดังกล่าวจะเสร็จสิ้นเมื่อใด หากผลการพิจารณาออกมาในลักษณะที่ไม่เป็นคุณแก่
ทอท. แล้ว ทอท. อาจต้องชำระค่าปรับในจำนวนซึ่ง ทอท. เห็นว่าไม่ใช่จำนวนที่สูง อย่างไรก็ตาม
ผลการพิจารณาที่ไม่เป็นคุณดังกล่าวอาจส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงและความสัมพันธ์ระหว่าง ทอท.
และบุคลากร รวมทั้งลูกค้าของ ทอท. ได้

7.2.3 คดีกับห้างหุ้นส่วนจำกัด บางกอก อินฟินิตี้ แมนเนจเมนท์

เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 2545 ห้างหุ้นส่วนจำกัด บางกอก อินฟินิตี้ แมนเนจเม้นท์ ได้ฟ้องร้อง ทอท.
เป็นคดีแพ่งโดยอ้างว่า ทอท.
บอกเลิกสัญญาอนุญาตให้ประกอบกิจการลานจอดรถยนต์และเช่าพื้นที่โดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย
และศาลได้มีคำสั่งคุ้มครอง ชั่วคราวในระหว่างพิจารณา สืบเนื่องจากกรณีที่ ทอท. กับ
ห้างหุ้นส่วนจำกัด บางกอก อินฟินิตี้ แมนเนจเม้นท์
ได้ตกลงทำสัญญาอนุญาตให้ประกอบกิจการลานจอดรถยนต์และเช่าพื้นที่ ณ ท่าอากาศยานเชียงใหม่
เพื่อให้บริการลานจอดรถยนต์สำหรับลูกค้า
ที่มาใช้บริการที่ท่าอากาศยาน โดยสัญญาอนุญาตและสัญญาเช่ามีระยะเวลาสามปีตั้งแต่วันที่ 1
กุมภาพันธ์ 2545 ถึง 31 มกราคม 2548 ต่อมาห้างหุ้นส่วนจำกัด บางกอก อินฟินิตี้ แมนเนจเม้นท์
มิได้ชำระค่าเช่าและค่าตอบแทนจากการได้รับอนุญาตให้ประกอบกิจการ ทอท.
จึงได้ยื่นหนังสือบอกเลิกสัญญากับห้างหุ้นส่วนจำกัด บางกอก อินฟินิตี้ แมนเนจเม้นท์ เมื่อวันที่ 9
ธันวาคม 2545

ภายหลังจากที่ได้ผ่อนผันการชำระเงินให้แล้วหลายครั้ง และตามคำฟ้องห้างหุ้นส่วนจำกัด บางกอก
อินฟินิตี้ แมนเนจเม้นท์ ฟ้องเรียกค่าเสียหายจาก ทอท. จำนวน 757.5 ล้านบาท ซึ่ง ทอท.
เห็นว่าเป็นค่าเสียหายที่สูงมาก และ ไม่มีเหตุผลที่จะต้องรับผิดชอบในจำนวนค่าเสียหายดังกล่าว
ต่อมาศาลแพ่งมีคำสั่งยกเลิกวิธีการคุ้มครองชั่วคราวโจทก์ตามคำร้องขอของ ทอท.
ด้วยเหตุที่อายุสัญญาที่ศาลได้อาศัยเป็นหลักในการมีคำสั่งคุ้มครองได้สิ้นสุดลงและให้ ทอท.
รับเงินวางประกันความเสียหายจากศาลได้ เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์
2548ซึ่งต่อมาศาลชั้นต้นมีคำพิพากษายกฟ้องห้าง ฯ เป็นคดีหมายเลขแดงที่1423/2549 ลงวันที่ 21
เมษายน 2549 และห้าง ฯ ได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาดังกล่าว และศาลอุทธรณ์มีคำสั่งเมื่อวันที่ 12
พฤษภาคม 2548 ยืนตามคำสั่งของศาลแพ่งที่ให้มีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งคุ้มครองชั่วคราวที่อนุญาตให้ห้าง
ฯ ประกอบกิจการตามสัญญาได้เป็นการชั่วคราวและศาลแพ่งจะได้กำหนดนัดสืบพยานโจทก์
จำเลยต่อไป
แต่โจทก์ยื่นอุทธรณ์คำสั่งศาลพร้อมทั้งขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์เรื่องอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์

3.  กระบวนการอนุญาโตตุลาการ

7.3.1 ข้อพิพาทกับบริษัท บี.เอ.ดี.เอฟ. จำกัด

ทอท. กับ บริษัท แอร์พอร์ต ดิวตี้ฟรี จำกัด มีข้อพิพาทต่อกันกรณีที่ ทอท. แจ้งขอให้บริษัทฯ
ชำระเงินค่าตอบแทนขั้นต่ำ ตามสัญญาเพิ่มขึ้นในปี 2541 – 2544 เป็นเงิน 442.170 ล้านบาท
แต่บริษัทฯ ยังคงเพิกเฉย ทอท. ได้เจรจาทำความตกลงกับบริษัท บี.เอ.ดี.เอฟ. จำกัด
ซึ่งเป็นคู่สัญญาร่วมทุนกับ ทอท. ตามสัญญาร่วมลงทุนจัดตั้งบริษัท แอร์พอร์ต ดิวตี้ฟรี จำกัด เมื่อ วันที่
2 กรกฏาคม 2546 แต่ไม่สามารถทำความตกลงกันได้ พนักงานอัยการได้นัดผู้แทนของ ทอท.
ให้ถ้อยคำเพิ่มเติม ในวันที่ 25 กรกฎาคม 2546 และให้ ทอท.
ส่งรายละเอียดที่เป็นข้อพิพาททั้งหมดเสนอบริษัท บี.เอ.ดี.เอฟ. จำกัด
ทราบเป็นลายลักษณ์อักษรอีกครั้งหนึ่งก่อนจะเสนอเรื่องเข้าสู่กระบวนการอนุญาโตตุลาการ
ขณะนี้อยู่ในระหว่างการเสนอข้อพิพาท ให้ บริษัท บี.เอ.ดี.เอฟ. จำกัด ทราบ
และดำเนินการแต่งตั้งอนุญาโตตุลาการของบริษัท บี.เอ.ดี.เอฟ. จำกัด
จำนวนเงินค่าตอบแทนดังกล่าวยังไม่ได้บันทึกบัญชี

7.4 คดีปกครอง

7.4.1 คดีปกครองเกี่ยวกับการประมูลงานจ้างปรับปรุงทางวิ่ง

เมื่อวันที่ 16 กันยายน 2545
สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินได้แจ้งให้คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริต
แห่งชาติดำเนินการสอบสวนเกี่ยวกับความผิดปกติในการจัดจ้างผู้รับเหมาเพื่อปรับปรุงทางวิ่งที่ท่าอากาศยานภูเก็ต
ข้อกล่าวหา
ดังกล่าว ระบุว่าคณะกรรมการจัดจ้างของ ทอท.
ได้ละเลยที่จะปฏิบัติตามขั้นตอนการประมูลในระหว่างการคัดเลือกผู้รับเหมาสำหรับการก่อสร้างเพื่อปรับปรุงทางวิ่ง
ซึ่งถือว่ามีความผิดทางอาญาตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดเกี่ยวกับการเสนอราคา
ต่อหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2542 ทั้งนี้ สัญญางานปรับปรุงทางวิ่งท่าอากาศยานภูเก็ตมีมูลค่า 258.7
ล้านบาท ภายใต้กฎหมาย
ที่เกี่ยวข้อง ทอท. เชื่อว่าคณะกรรมการจัดจ้างของ ทอท.
ได้ปฏิบัติตามขั้นตอนการจัดจ้างของบริษัทและมิได้กระทำผิดกฎหมาย
แต่ประการใดในการคัดเลือกผู้เสนอราคาสัญญางานปรับปรุงทางวิ่งท่าอากาศยานดังกล่าว
คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติมีหน้าที่ต้องดำเนินการสอบสวนข้อกล่าวหาเกี่ยวกับความผิดปกติต่าง
ๆ ในการเข้าทำสัญญาดังกล่าว โดยรัฐวิสาหกิจ ทั้งนี้แม้ว่าข้อกล่าวหาดังกล่าวจะไม่มีมูลความจริงใด
ๆ เลยก็ตาม ณ ขณะนี้ เรื่องดังกล่าวยังอยู่ในระหว่าง
การพิจารณาของคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ นอกจากนี้ เมื่อวันที่ 3
ธันวาคม 2544 และวันที่ 6 ธันวาคม 2544 เอกชน
ผู้ถูกตัดสิทธิในการประมูลงานจ้างปรับปรุงทางวิ่ง
ที่ท่าอากาศยานภูเก็ตและท่าอากาศยานเชียงใหม่ได้ยื่นฟ้อง ทอท. และคณะกรรมการจัดจ้างของ
ทอท. เป็นคดีต่อศาลปกครองด้วยเช่นเดียวกัน และเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2549
ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษายกฟ้องคดีของเอกชนที่ฟ้อง ทอท.
และคณะกรรมการจัดจ้างเกี่ยวกับการที่หน่วยงาน
ทางปกครองหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐกระทำโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายในการจัดจ้างปรับปรุงทางวิ่ง ฯ

2.  คดีปกครองกับอดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ของ ทอท.

คดีปกครองกับอดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ภายหลังจากที่ ทอท.
ได้เลิกสัญญาจ้างกรรมการผู้จัดการใหญ่ของ ทอท. เมื่อ 4 เมษายน 2546
เนื่องจากการกระทำผิดสัญญาจ้าง ซึ่งอดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ได้ฟ้องร้อง ทอท. ต่อศาลแพ่ง
ในข้อหาผิดสัญญาจ้างเป็นผู้บริหาร, พระราชบัญญัติว่าด้วยข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม พ.ศ. 2540
และให้ชำระเงินค่าตอบแทนและค่าเสียหายเป็นเงินประมาณ 98 ล้านบาท
ต่อมาคดีได้โอนมายังศาลปกครองตามคำวินิจฉัยของคณะกรรมการวินิจฉัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาลเป็นคดีปกครอง
หมายเลขดำที่ 1129/2549
อันเป็นข้อพิพาทเกี่ยวกับการที่เจ้าหน้าที่ของรัฐออกคำสั่งโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย,
การกระทำละเมิดสัญญาทางปกครองซึ่งอดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ได้ยื่นคำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องและเปลี่ยนแปลงแก้ไขจำนวนทุนทรัพย์
และศาลปกครองรับวินิจฉัยเฉพาะประเด็นที่อ้างว่า ทอท. และคณะกรรมการ ทอท.
มีมติเลิกจ้างก่อนที่สัญญาจ้างเป็นผู้บริหารจะครบกำหนดและประกาศกระทรวงการคลังที่ให้อดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ออกจากตำแหน่งกรรมการ
ทอท.
ก่อนถึงคราวออกตามวาระเป็นการกระทำโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายโดยขอให้เพิกถอนมติของคณะกรรมการ
และประกาศกระทรวงการคลังฉบับดังกล่าวพร้อมทั้งเรียกร้องให้ชดใช้ค่าจ้างและค่าเสียหาย
เป็นเงินประมาณ 95 ล้านบาท ทั้งนี้
ศาลปกครองกลางมีคำสั่งเรียกให้กระทรวงการคลังเป็นผู้ถูกฟ้องคดีเพิ่มเติมด้วยการร้องสอดตามคำสั่งศาล
อย่างไรก็ตามประเด็นตามคำฟ้องและในส่วนค่าเสียหาย ทอท.
ยังมีข้อต่อสู้ซึ่งอดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่จะต้องนำสืบในชั้นศาลให้ได้ความต่อไป

7.4.3 กรณีร้องเรียนเกี่ยวกับการคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานในโครงการครัวการบิน

เมื่อวันที่ 14 มกราคม 2547
สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินได้มีหนังสือถึงกระทรวงคมนาคมเพื่อขอให้ชี้แจงข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานในโครงการครัวการบิน
ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
สืบเนื่องจากมีผู้ยื่นข้อเสนอเข้าร่วมงานเพื่อดำเนินโครงการดังกล่าวร้องเรียนว่า Bangkok Air
Catering Joint Venture
ซึ่งเป็นผู้ได้รับการคัดเลือกมีคุณสมบัติไม่เป็นไปตามข้อกำหนดและขอบเขตรายละเอียด (TOR)
ของโครงการ
เนื่องจากขาดประสบการณ์การบริการครัวการบินซึ่งวัดจากจำนวนมื้ออาหารที่ให้บริการตามที่ TOR
กำหนด นอกจากนี้ สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินยังได้กล่าวอ้างถึงการไม่เปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับ
ข้อสังเกตบางประการของที่ปรึกษาโครงการเกี่ยวกับความไม่สอดคล้องของจำนวนมื้ออาหารที่ให้บริการและข้อมูลอื่น
ๆ เช่น จำนวนผู้โดยสาร
ที่ได้นำเสนอต่อคณะกรรมการพิจารณาคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการกระทรวงคมนาคมจึงได้สั่งการให้
ทอท.
ในฐานะหน่วยงานผู้รับผิดชอบโครงการดังกล่าวตรวจสอบข้อร้องเรียนและชี้แจงข้อเท็จจริงทั้งหมด
ซึ่งคณะกรรมการพิจารณาคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการได้พิจารณาตรวจสอบแล้ว
และรายงานให้กระทรวงคมนาคมและสำนักงาน
การตรวจเงินแผ่นดินทราบว่า Bangkok Air Catering Joint Venture
มีคุณสมบัติครบถ้วนตามที่กำหนดใน TOR ในส่วนของ
ข้อสังเกตของที่ปรึกษาโครงการซึ่งสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินกล่าวอ้างนั้นไม่ปรากฏว่ามีการตั้งข้อสังเกตตามที่สำนักงาน
การตรวจเงินแผ่นดินกล่าวอ้างแต่ประการใด ทั้งนี้
กระทรวงคมนาคมได้นำเสนอให้คณะรัฐมนตรีพิจารณาให้ความเห็นชอบผู้ได้รับสิทธิดำเนินงานโครงการครัวการบินตามที่คณะกรรมการพิจารณาคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการเสนอแล้ว
ปัจจุบันสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินยังไม่ได้สรุปผลการพิจารณาให้ ทอท. ทราบแต่อย่างใด

7.4.4
กรณีร้องเรียนเกี่ยวกับการคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานในโครงการคลังสินค้าและโครงการอุปกรณ์บริการ
ภาคพื้นดินและสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการซ่อมบำรุง

เมื่อวันที่ 21 มกราคม 2547
สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินได้มีหนังสือถึงกระทรวงคมนาคมเพื่อขอให้ชี้แจงข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานในโครงการคลังสินค้าและโครงการอุปกรณ์บริการภาคพื้นดินและสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการซ่อมบำรุงซึ่งมี
WFS-PG Cargo Joint Venture (ซึ่งภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็นบริษัท ดับบลิวเอฟเอสพีจีคาร์โก้
จำกัด) และ WFS-PG Ramp Joint Venture (ซึ่งภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็นบริษัท
บริการภาคพื้นการบินกรุงเทพเวิล์ดไวด์ไฟลท์เซอร์วิส จำกัด)
เป็นผู้ได้รับการคัดเลือกให้ดำเนินงานโครงการดังกล่าวตามลำดับ
โดยสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินตั้งข้อสังเกตว่าผู้ยื่นข้อเสนอที่ได้รับอนุญาตในโครงการทั้งสองโครงการยื่นข้อเสนอไม่ครบถ้วนตามข้อกำหนดของ
TOR ในสาระสำคัญ เช่น
ไม่มีการระบุในเอกสารข้อเสนอว่าจะมีการติดตั้งระบบจัดเก็บสินค้าอัตโนมัติภายในอาคารคลังสินค้า
ทั้งยังมีการตั้งรายรับของโครงการสูงมากกว่าที่ควรซึ่งจะมีผลให้ค่าบริการที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิสูงกว่าที่ควรจะเป็น
และมูลค่าของโครงการแต่ละโครงการที่เสนอมีจำนวนไม่ถึงหนึ่งพันล้านบาทซึ่งต่ำกว่าเกณฑ์ในเรื่องจำนวนเงินขั้นต่ำที่ต้องนำมาลงทุนตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการให้เอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการในกิจการของรัฐ
พ.ศ. 2535

กระทรวงคมนาคมจึงได้สั่งการให้ ทอท.
ในฐานะหน่วยงานผู้รับผิดชอบโครงการดังกล่าวตรวจสอบข้อร้องเรียนและชี้แจงข้อเท็จจริงทั้งหมด
ซึ่งคณะกรรมการพิจารณาคัดเลือกเอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการได้ชี้แจงว่า TOR
ของโครงการเป็นเพียงตัวอย่างขอบเขตในการดำเนินการของโครงการเท่านั้น
มิใช่ข้อบังคับเฉพาะเจาะจงในรายละเอียด เนื่องจาก ทอท. ต้องการให้
การดำเนินงานมีความยืดหยุ่นเพียงพอที่จะให้เอกชนได้ใช้ความรู้ความสามารถอย่างเต็มที่ในการเลือกใช้เทคโนโลยีที่เหมาะสม
ดังนั้น จึงไม่จำเป็นต้องระบุรายการในเอกสารข้อเสนอตามข้อกำหนดของ TOR ทุกประการ
สำหรับประเด็นเรื่องมูลค่าโครงการนั้น ทอท. ได้ชี้แจงว่า
แม้ว่ามูลค่าของโครงการแต่ละโครงการจะมีมูลค่าต่ำกว่าเกณฑ์ที่กำหนดแต่เนื่องจากกระทรวงการคลังได้เคยให้ความเห็นต่อการดำเนินการคลังสินค้าและโครงการอุปกรณ์บริการภาคพื้นดินฯ
ไว้ว่า กรณีที่โครงการมีลักษณะของธุรกิจเป็นอย่างเดียวกันและต่อเนื่อง
แม้ว่าแบ่งให้เอกชนหลายรายเข้าร่วมงานโดยทำสัญญาเป็นราย ๆ นั้น
ต้องคิดมูลค่ารวมทั้งหมดของทุกโครงการโดยถือเป็นโครงการเดียว ดังนั้น
จึงต้องคำนวณมูลค่าการลงทุนรวมของโครงการทั้งสองโดยคิดรวมมูลค่าการลงทุนของ บมจ.
การบินไทย ซึ่งเป็นผู้ประกอบการอีกรายหนึ่งด้วย
และประเด็นเรื่องสมมติฐานรายรับและอัตราค่าบริการนั้นเป็นเพียงข้อเสนอของเอกชนเพียงฝ่ายเดียวซึ่ง
ทอท. ย่อมสามารถแทรกแซงได้อยู่แล้วหากมีการเรียกเก็บค่าธรรมเนียมและค่าบริการที่ไม่เป็นธรรม
ทั้งนี้ ตามสัญญาซึ่ง ทอท.
ลงนามกับผู้ได้รับการคัดเลือกให้ดำเนินงานโครงการทั้งสองดังกล่าวเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2547
ทอท.
มีสิทธิที่จะพิจารณาและให้ความเห็นชอบต่ออัตราค่าธรรมเนียมและค่าบริการที่ผู้ได้รับการคัดเลือกสามารถเรียกเก็บได้
ปัจจุบันสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินยังไม่ได้สรุปผลการพิจารณาให้ ทอท. ทราบแต่อย่างใด

7.4.5
กรณีร้องเรียนเกี่ยวกับการคัดเลือกเอกชนเข้าดำเนินกิจการบริหารจัดการพื้นที่กิจกรรมเชิงพาณิชย์ภายใน

อาคารผู้โดยสารท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

เมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2548 สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินได้มีหนังสือถึง ทอท.
เพื่อขอทราบข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการ
คัดเลือกเอกชนเข้าดำเนินกิจการบริหารจัดการพื้นที่กิจกรรมเชิงพาณิชย์ภายในอาคารผู้โดยสารท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ซึ่ง ทอท.ได้ให้สิทธิแก่บริษัท คิง เพาเวอร์ อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด
เป็นผู้ดำเนินกิจการดังกล่าวมีกำหนดระยะเวลา 10 ปี นับตั้งแต่วันที่
ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ
เนื่องจากมีผู้ร้องเรียนต่อสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินเกี่ยวกับ
การคัดเลือกเอกชนเข้าดำเนินการตามโครงการดังกล่าวว่าอาจจะเป็นการขัดต่อพระราชบัญญัติว่าด้วยการให้เอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการในกิจการของรัฐ
พ.ศ.2535 ซึ่ง ทอท. ได้ชี้แจงข้อเท็จจริงในเรื่องนี้ให้สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินทราบว่าบริษัท
ที่ปรึกษาซึ่ง ทอท. ได้ว่าจ้างให้เป็นที่ปรึกษาในการกำหนดแนวทางดำเนินงานตามโครงการนี้
ได้สรุปแนวทางการให้สิทธิแก่เอกชนเพื่อประกอบกิจกรรมเชิงพาณิชย์ภายในอาคารผู้โดยสารท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ว่ามีมูลค่าเงินลงทุนตามโครงการทั้งในส่วนของภาครัฐและภาค เอกชนไม่เกิน 1,000 ล้านบาท
ดังนั้น
กรณีจึงไม่เข้าข่ายที่จะต้องปฏิบัติตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการให้เอกชนเข้าร่วมงานหรือดำเนินการในกิจการของรัฐ
พ.ศ.2535 ขณะนี้เรื่องอยู่ในการดำเนินการตรวจสอบข้อเท็จจริงของสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน

7.5 ข้อพิพาทของ บทม.ซึ่ง ทอท.ได้รับโอนมาเป็นของ ทอท.ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2549
(เฉพาะคดีที่มีทุนทรัพย์
สูงเกินกว่า 50 ล้านบาท หรือเรื่องร้องเรียนที่อาจจะส่งผลกระทบต่อการดำเนินงานของ ทอท.)

7.5.1 ข้อพิพาทกับห้างหุ้นส่วนจำกัดตราดโยธาการ

บทม. ได้ทำสัญญาว่าจ้าง ห้างหุ้นส่วนจำกัดตราดโยธาการ
เพื่อก่อสร้างเขื่อนคันดินและสถานีสูบน้ำภายในบริเวณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ภายใต้สัญญา The
Construction of Acontrolled [Polder] Flood Protection System Package
2-Main Polder & Pump Station Ref. No. NBIA (OECF.TXX1-2) 02/2541 Dated
June 24, 1998 ซึ่งงานก่อสร้างแล้วเสร็จตามสัญญาแล้ว
และได้มีการออกหนังสือรับรองการส่งมอบงาน
และอยู่ในระหว่างระยะเวลารับประกันความชำรุดบกพร่องตามสัญญาจ้างซึ่งมีระยะเวลา 2 ปี ต่อมา
บทม. พบความชำรุดบกพร่องของอุปกรณ์ในสถานีสูบน้ำ ซึ่ง บทม. ได้แจ้งให้ห้างฯ รับผิดชอบแล้ว
แต่ห้าง ฯ ปฏิเสธความรับผิดชอบ บทม. จึงมีความจำเป็นต้องจ้างบุคคลภายนอกคดีกับ บริษัท
เฟลโลว์ เอ็นจิเนียร์สคอนซัลแตนส์ จำกัด เข้าดำเนินการแทน และทดรองค่าใช้จ่ายไปก่อน
และจะบังคับชำระหนี้ ค่าซ่อมแซมนี้ จากหลักประกันสัญญาของห้าง ฯ ต่อไป ต่อมา ห้าง ฯ
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทครั้งที่ 1 ต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการ เรื่องผิดสัญญาและเรียกร้องให้
บทม.ชำระเงิน ค่างานงวดที่ 44 ตามข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 2/2547
ต่อมาคณะอนุญาโตตุลาการได้มีคำชี้ขาดเมื่อ 13 มิ.ย.48 ตามข้อพิพาทหมายเลขแดงที่ 33/2548
ให้ยกคำขอตามคำเรียกร้องของห้าง ฯ ทั้งหมดทุกประเด็น กล่าวคือประเด็นข้อพิพาทที่ว่า
บทม.จ่ายเงิน ค่างาน (ซึ่งหมายถึงค่างานตามคำขอเบิกเงินงวดที่ 44) ให้ครบถ้วนหรือไม่นั้น
คณะอนุญาโตตุลาการวินิจฉัยว่า บทม. ได้จ่าย ให้ครบถ้วนแล้ว หลังจากนั้น ห้าง ฯ
กลับนำเรื่องดังกล่าวมายื่นเป็นคำเสนอต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการ เป็นข้อพิพาทคดีใหม่
ตามคดีหมายดำที่ 67/2549 เรียกร้องต่อ บทม. ให้ชำระเงินจำนวน 98,827,305.14 บาท
และให้คืนหนังสือค้ำประกันผลงานและหนังสือค้ำประกันสัญญาของธนาคารแหลมทอง จำกัด จำนวน
40 ฉบับ ให้แก่ห้าง ฯ ซึ่ง บทม.ได้ส่งคดีให้สำนักงานอัยการสูงสุดเป็นทนายความรับแก้ต่างคดี
โดยยื่นคำคัดค้านเมื่อ 19 ต.ค.49 คดีอยู่ระหว่างการนัดเจรจาไกล่เกลี่ยของคณะอนุญาโตตุลาการ
และ การแต่งตั้งอนุญาโตตุลาการฝ่ายของห้าง ฯ ต่อไป

2.  คดีกับ บริษัท เฟลโลว์ เอ็นจิเนียร์ส คอนซัลแตนส์ จำกัด

บริษัท เฟลโลว์ เอ็นจิเนียร์ส คอนซัลแตนส์ จำกัดเป็นโจทก์ฟ้อง บริษัท อีเล็คโทรวัฒน์
อินฟรา(ประเทศไทย) จำกัด เป็นจำเลยที่ 1 บทม. เป็นจำเลยที่ 2 ต่อศาลแพ่งฐานละเมิด
เรียกค่าเสียหายจำนวน 5,590,000,000.- บาท กล่าวคือ โจทก์เป็น ผู้รับจ้างร่วมกับ จำเลยที่
1 ทำงานระบบส่งจ่ายกระแสไฟฟ้าและเดินท่อร้อยสายใต้ดิน ภายใน ทสภ.
และสำนักงานตรวจแผ่นดินตรวจสอบพบว่าการออกแบบงานดังกล่าวมีลักษณะไม่เปิดกว้าง
กีดกันผู้เสนอราคาอื่น สำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน จึงมีหนังสือ ถึง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม
ว่าการกระทำของโจทก์เข้าข่ายความผิดตาม
พระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดเกี่ยวกับการเสนอราคาต่อหน่วยงานของรัฐ พ.ศ.2542
และปรากฏเป็นข่าวต่อสาธารณชน ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายจึงฟ้องคดีต่อศาล
ว่าจำเลยทั้งสองกระทำละเมิดทำให้โจทก์เสียชื่อเสียง โดยโจทก์ขอฟ้องคดีต่อศาลอย่างคนอนาถา
อ้างว่าไม่มีเงินเสียค่าขึ้นศาล ศาลแพ่งมีคำสั่งไม่อนุญาต โจทก์ยื่นอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งไม่อนุญาต โจทก์ฎีกา ขณะนี้อยู่ระหว่างฟังคำสั่งศาลฎีกา