1.  ปัจจัยเสี่ยง

1)  ประเทศไทยเป็นประเทศที่ยังต้องพึ่งพาการค้าระหว่างประเทศในสัดส่วนที่สูง ดังนั้น
    การส่งออกจึงเป็นปัจจัยสำคัญในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจไทย
    และหนึ่งในอุตสาหกรรมส่งออกสำคัญของไทย
    ที่สามารถนำรายได้เข้าประเทศปีละหลายแสนล้านบาทก็คือ อุตสาหกรรมอาหารทะเลของไทย
    ผลิตภัณฑ์อาหารทะเลของไทยมีศักยภาพทางการแข่งขันสูงและเป็นที่ยอมรับจากนานาประเทศทั่วโลก
    และในปัจจุบันอุตสาหกรรมอาหารทะเลกลายเป็นอุตสาหกรรมที่มีการแข่งขันทางการค้าสูง
    คู่แข่งในตลาดโลกมีเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
    ทำให้ประเทศผู้นำเข้าสินค้าเหล่านี้พยายามนำมาตรการกีดกันทางการค้ามาใช้มากขึ้น
    โดยในรูปแบบของภาษี และมิใช่ภาษี

สำหรับในปี 2551
ประเทศไทยยังต้องเผชิญกับมาตรการกีดกันทางการค้าจากประเทศคู่ค้าหลักที่มีรูปแบบใหม่ออกมาอย่างต่อเนื่อง
โดยเฉพาะจากมาตรการที่ไม่ใช่ภาษี เช่น การนำประเด็นทางสังคมต่างๆ
มากำหนดเป็นมาตรฐานทางการค้าระหว่างประเทศ เช่น มาตรฐานด้านแรงงาน
มาตรฐานด้านสิ่งแวดล้อม มาตรฐานด้านความปลอดภัย และมาตรฐานด้านความรับผิดชอบต่อสังคม
เป็นต้น ซึ่งขณะนี้มีบางประเทศได้เริ่มนำประเด็นเหล่านี้มากำหนดเป็นข้อบังคับ มาตรการ
หรือกฎระเบียบสำหรับผู้นำเข้าสินค้าแล้ว อาทิเช่น
กลุ่มประเทศสหภาพยุโรปที่ให้ความสำคัญในเรื่องของการบริหารจัดการทางด้านสิ่งแวดล้อม
และปัญหาวิกฤตพลังงานของโลก
และมีความพยายามที่จะผลักดันให้ทั่วโลกตระหนักถึงวิกฤตของปัญหาดังกล่าว
โดยส่งเสริมหรือสนับสนุนให้ผู้บริโภคหันมาบริโภคผลิตภัณฑ์ที่คำนึงถึงการรักษาสิ่งแวดล้อม
ทั้งในแง่ของกระบวนการผลิต ระบบการจัดการพลังงานให้มีประสิทธิภาพ
หรือความรับผิดชอบที่มีต่อสังคม เป็นต้น
นอกจากนี้มาตรฐานด้านแรงงานก็เป็นอีกหนึ่งประเด็นที่หลายประเทศให้ความสนใจเป็นอย่างมาก
โดยให้เหตุผลถึงความไม่เป็นธรรมในการจ้างงาน และการใช้แรงงานผู้ที่มีอายุต่ำกว่าเกณฑ์ เป็นต้น
จะสังเกตเห็นว่า ปัจจุบันภาวะการแข่งขันของอุตสาหกรรมอาหารทะเลทวีความรุนแรงมากขึ้น
ทั้งจากประเทศคู่แข่งที่พยายามพัฒนาและเพิ่มขีดความสามารถของตนเอง
เพื่อให้สามารถแข่งขันในตลาดโลกได้ รวมถึงประเทศคู่ค้าต่างๆ
ที่พัฒนาเงื่อนไขของการกีดกันทางการค้าที่เข้มงวดขึ้น
และนำรูปแบบการกีดกันทางการค้าแบบใหม่ออกมาใช้มากขึ้น

แนวทางการดำเนินการเพื่อลดปัจจัยเสี่ยง -
บริษัทมีการติดตามสถานการณ์ที่อาจจะส่งผลกระทบต่อการส่งออกสินค้าของบริษัทอย่างใกล้ชิด
และมีการเตรียมความพร้อมตลอดเวลา เพื่อปรับตัวให้สอดคล้องกับมาตรฐานต่างๆ ที่จะเกิดขึ้น
แต่ด้วยนโยบายการดำเนินธุรกิจของบริษัทที่ตระหนักถึงการเป็นผู้ผลิตและส่งออกที่ดีในอุตสาหกรรมอาหารทะเลของโลก
ที่พร้อมจะเดินควบคู่กับการพัฒนาความยั่งยืนของสังคมและสิ่งแวดล้อม
ทำให้ปัจจุบันผลิตภัณฑ์ของบริษัทเป็นที่ยอมรับจากลูกค้าทั้งในและต่างประเทศ
ซึ่งนอกจากบริษัทจะมีนโยบายในเรื่องของการอนุรักษ์และรักษาคุณค่าของทรัพยากรให้มีอยู่อย่างยั่งยืนแล้ว
นโยบายทางด้านการตลาดและการลงทุนก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่บริษัทให้ความสำคัญ
การขยายฐานการตลาดให้ครอบคลุมทุกภูมิภาคทั่วโลก การพัฒนาผลิตภัณฑ์ให้มีความหลากหลายขึ้น
เพื่อรองรับความต้องการของลูกค้าได้อย่างทั่วถึง
และจากการขยายการลงทุนอย่างต่อเนื่องทำให้ปัจจุบันบริษัทมีฐานการผลิตรวมทั้งสิ้น 5 แห่ง ได้แก่
ประเทศไทย อินโดนีเซีย เวียดนาม อินเดีย และอเมริกันซามัว
โดยมีประเทศไทยเป็นฐานการผลิตหลัก และด้วยความหลากหลายของฐานการผลิต
ทำให้บริษัทสามารถกระจายความเสี่ยงจากฐานการผลิตในเรื่องของสิทธิประโยชน์ต่างๆ
ซึ่งรวมถึงมาตรการกีดกันทางการค้า

2)  เนื่องจากบริษัทเป็นอุตสาหกรรมที่มีต้นทุนขายเป็นวัตถุดิบ ประมาณ 80% ของต้นทุนขาย
    และต้องสั่งซื้อวัตถุดิบจากต่างประเทศส่วนใหญ่
    ซึ่งราคาอาจมีการเปลี่ยนแปลงขึ้น-ลงตลอดเวลา ตามภาวะตลาดโลก
    หรือแม้แต่วัตถุดิบที่ซื้อภายในประเทศ ก็อาจมีปัจจัยต่างๆ ที่ทำให้ราคาเปลี่ยนแปลงได้ เช่น
    โรคระบาด ภัยธรรมชาติ เป็นต้น

การเปลี่ยนแปลงราคาของวัตถุดิบ ปี 2551 ปี 2550 ปี 2549 ปี 2548 ปี 2547

ราคาเฉลี่ยปลาทูน่า (เหรียญสหรัฐต่อตัน) 1,585 1,278 910 871 883

ราคาเฉลี่ยกุ้งขาว ขนาด 60 ตัว/ก.ก. (บาทต่อกิโลกรัม) 113.7 108.7 125.4 132.5
130.8

แนวทางการดำเนินการเพื่อลดปัจจัยเสี่ยง -
ผู้บริหารของบริษัทมีประสบการณ์ทางด้านอาหารทะเลมานาน และมีความสัมพันธ์ที่ดีกับคู่ค้าหลายราย
รวมทั้งมีห้องเย็นขนาดใหญ่ จึงสามารถสั่งซื้อและเก็บวัตถุดิบได้ในจำนวนมาก
และพยายามรักษาระดับการหมุนเวียนสินค้าคงคลังในอัตราที่พอเหมาะไม่สูงหรือต่ำเกินไป
ทำให้บริษัทไม่มีปัญหาด้านวัตถุดิบขาดแคลน อีกทั้ง บริษัทได้มีการขายสินค้าล่วงหน้า 30-45 วัน
ในขณะเดียวกันก็จะซื้อวัตถุดิบล่วงหน้า 30-45 วัน เช่นกัน ดังนั้น จึงจะสามารถรู้ราคาล่วงหน้า
และสามารถกำหนดราคาขายได้อย่างเหมาะสม
สำหรับวัตถุดิบภายในประเทศก็จะทำการซื้อโดยตรงกับเกษตรกรในหลายๆ พื้นที่
เพื่อให้ครอบคลุมพื้นที่ในประเทศ จึงมั่นใจว่าจะมีจำนวนวัตถุดิบเพียงพอต่อการผลิต

นอกจากนี้ บริษัทยังได้ใช้นโยบายการกำหนดราคาขาย โดยใช้กำไรขั้นต้นบวกต้นทุนสินค้า (Cost
plus) ทำให้สามารถปรับราคาขายสินค้าเพิ่มขึ้นได้ สำหรับกรณีที่วัตถุดิบมีราคาสูงขึ้น

3)  ความเสี่ยงทางด้านการบริหารการเงิน โดยแบ่งออกเป็นดังนี้

-   ความเสี่ยงด้านสินเชื่อต่างๆ –
    บริษัทและบริษัทย่อยได้มีการกำหนดนโยบายและวิธีการในการควบคุมสินเชื่อที่เหมาะสม เช่น
    มีการติดตามและวิเคราะห์ลูกหนี้รายบุคคล เป็นต้น

-   ความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ย – จากสถานการณ์ปัจจุบัน
    ที่อัตราดอกเบี้ยมีการปรับขึ้นลงอย่างรวดเร็ว
    บริษัทและบริษัทย่อยได้ติดตามสถานการณ์อย่างใกล้ชิด
    และพยายามควบคุมให้สินทรัพย์และหนี้สินทางการเงินมีอัตราดอกเบี้ยคงที่ซึ่งใกล้เคียงกับอัตราตลาดในปัจจุบัน
    เพื่อลดความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ย อย่างไรก็ตาม
    เนื่องจากสินทรัพย์และหนี้สินทางการเงินส่วนใหญ่มีอัตราดอกเบี้ยที่ปรับขึ้นลงตามอัตราตลาด
    หรือมีอัตราดอกเบี้ยคงที่ซึ่งใกล้เคียงกับอัตราตลาดในปัจจุบัน
    ความเสี่ยงจากอัตราดอกเบี้ยของบริษัทและบริษัทย่อยจึงอยู่ในระดับต่ำ

-   ความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน – บริษัทได้มีการติดตามดูแลอัตราแลกเปลี่ยนอย่างใกล้ชิด
    พร้อมทั้งพิจารณาถึงปัจจัยอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง
    ประกอบด้วยการใช้หลักการบริหารอัตราแลกเปลี่ยนแบบ Natural Hedge ได้แก่
    การนำเงินจากการขายสินค้า ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเงินเหรียญสหรัฐฯ มาจ่ายชำระค่าวัตถุดิบ
    หรือค่าใช้จ่ายอื่นๆ ที่เป็นสกุลเงินเดียวกัน นอกจากนี้
    บริษัทยังมีการวางแผนทางการเงินสำหรับรองรับสถานการณ์ต่างๆ
    เพื่อป้องกันความเสี่ยงจากผลกระทบที่จะเกิดขึ้น รวมทั้งยังใช้เครื่องมือทางการเงินอื่นๆ เช่น
    การซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า (Forward Contract) สัญญา Option เป็นต้น
    เพื่อลดความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน และเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการบริหารงาน
    ประกอบกับการติดตามแนวโน้มและความเคลื่อนไหวตลาดเงินอย่างต่อเนื่อง

  จากที่ผ่านมา กลุ่มบริษัทมีผลกำไร (ขาดทุน) จากอัตราแลกเปลี่ยน ดังนี้

  ปี 2551 ปี 2550 ปี 2549 ปี 2548 ปี 2547

  ผลกำไร (ขาดทุน) จากอัตราแลกเปลี่ยน (ล้านบาท) 84 184 87 25 (37)

4)  บริษัทมีการขยายการลงทุนในหลายธุรกิจซึ่งแตกต่างกันไป
    จึงมีความเสี่ยงในการบริหารงานและการจัดการเพื่อให้บริษัทย่อยมีการดำเนินงานที่ดี
    ซึ่งจะทำให้บริษัทได้รับผลตอบแทนที่ดีจากการลงทุนนั้นๆ ตามมา

แนวทางการดำเนินการเพื่อลดปัจจัยเสี่ยง -
บริษัทให้ความสำคัญกับการบริหารและการจัดการบริษัทย่อย
โดยการกำหนดนโยบายการดำเนินงานให้เป็นไปในทางเดียวกัน
และยังเลือกลงทุนในบริษัทที่มีผู้บริหารเป็นผู้ถือหุ้นด้วย
เพื่อก่อให้เกิดความมั่นใจว่าจะดูแลและบริหารงานให้มีผลการดำเนินงานที่ดี
ในขณะเดียวกันบริษัทก็ดูแลติดตามการดำเนินงานอย่างใกล้ชิด ทั้งในส่วนของแผนงานประจำปี
การขยายงาน หรือการลงทุนเพิ่ม อีกทั้งยังจัดตั้งฝ่ายตรวจสอบภายใน
เพื่อเข้าตรวจสอบบริษัทและบริษัทย่อยให้ดำเนินงานอย่างมีประสิทธิภาพ และโปร่งใส