6. ข้อพิพาททางกฎหมาย ณ 30 กันยายน 2556

บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) (ทอท.)
มีกระบวนการพิจารณาทางศาลและอนุญาโตตุลาการที่ไม่อยู่ในทางการค้าปกติของ ทอท.
และในฐานะที่ ทอท. เป็นรัฐวิสาหกิจ
จึงเสนอเรื่องให้สำนักงานอัยการสูงสุดเป็นผู้ดำเนินการด้านการฟ้องร้องหรือแก้ต่าง
โดยในกรณีคดีแพ่งระหว่างหน่วยงานของรัฐ หรือหน่วยงานราชการ หรือรัฐวิสาหกิจ เป็นความกัน
ทอท. ต้องเสนอเรื่องให้สำนักงานอัยการสูงสุด
โดยสำนักงานการยุติการดำเนินคดีแพ่งและอนุญาโตตุลาการพิจารณาตัดสินชี้ขาด
และนำเสนอให้คณะรัฐมนตรีทราบต่อไป

6.1 ข้อพิพาทกับกรุงเทพมหานครเรื่องการประเมินภาษีโรงเรือนและที่ดิน

ตั้งแต่ปี 2538 กรุงเทพมหานคร (กทม.) เปลี่ยนวิธีประเมินภาษีโรงเรือน ฯ สำหรับพื้นที่ที่ ทอท.
ให้ผู้ประกอบการ

เช่าจากเดิมคำนวณจากค่าเช่าเพียงอย่างเดียว มาเป็นการนำรายได้ค่าผลประโยชน์ตอบแทนที่
ทอท. ได้รับจาก
ผู้ประกอบการในการให้สิทธิประกอบกิจการบนพื้นที่เช่าของ ทอท.
รวมเป็นฐานในการคำนวณค่าเช่ารายปีเพื่อประเมินภาษีด้วย ซึ่ง ทอท. ไม่เห็นด้วย
เนื่องจากจะทำให้พื้นที่ภายในสนามบินดอนเมืองสูงเกินสมควรที่จะให้เช่าได้ในปีหนึ่ง ๆ
และในบางพื้นที่มีอัตราสูงถึง 100,000 บาท ต่อ ตร.ม.ต่อเดือน ทอท.
จึงได้ยื่นหนังสืออุทธรณ์กับสำนักงานอัยการสูงสุด
เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2542
เพื่อเสนอคณะกรรมการพิจารณาชี้ขาดการยุติในการดำเนินคดีแพ่งของส่วนราชการและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องพิจารณาชี้ขาด
ซึ่ง ทอท. ใช้เป็นแนวทางปฏิบัติในการดำเนินการเกี่ยวกับการอุทธรณ์ค่าภาษี
โรงเรือนฯ จนถึงปัจจุบัน

สำนักงานอัยการสูงสุดได้มีหนังสือที่ อส(สฝยพ) 0015/5291 ลงวันที่ 24 มีนาคม 2548
แจ้งผลชี้ขาดการ

ประเมินภาษีปี 2538 – 2546
ของคณะกรรมการพิจารณาชี้ขาดการยุติในการดำเนินคดีแพ่งของส่วนราชการและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
ต่อมาในระหว่างปี 2549 ถึงปี 2555
สำนักงานอัยการสูงสุดได้มีหนังสือแจ้งผลชี้ขาดสำหรับการประเมินภาษีปี 2547 – 2552
มีผลทำให้การประเมินภาษีโรงเรือนฯ ของ กทม. ตั้งแต่ปี 2538 – 2552

สูงเกินไป

ทอท. ยอมรับผลการพิจารณาของคณะกรรมการชี้ขาดฯ และได้ชำระค่าภาษีโรงเรือน ฯ ให้แก่
กทม.
ตามหลักเกณฑ์การประเมินที่คณะกรรมการชี้ขาด ฯ กำหนด ตั้งแต่ปี 2538 จนถึงปัจจุบันครบถ้วนแล้ว
แต่ กทม.

ไม่เห็นด้วยกับหลักเกณฑ์การประเมินภาษีตามที่คณะกรรมการชี้ขาด ฯ กำหนด
จึงได้ประเมินภาษีโรงเรือน ฯ

ตามหลักเกณฑ์เดิมตั้งแต่ปี 2538 มาโดยตลอด กรมธนารักษ์ในฐานะเจ้าของโรงเรือนและที่ดินซึ่ง
ทอท.เช่าใช้ประโยชน์

ที่ราชพัสดุแจ้งว่า ได้มีหนังสือถึงสำนักงานอัยการสูงสุดเพื่อนำเรียนคณะรัฐมนตรีสั่งการให้
กทม.ปฏิบัติตามต่อไป

ปัจจุบันยังไม่มีความคืบหน้าในเรื่องดังกล่าว

  ณ วันที่ 30 กันยายน 2556 ทอท.
  มีค่าภาษีโรงเรือนและที่ดินที่ยังอยู่ระหว่างอุทธรณ์รวมทั้งสิ้นจำนวน 2,374.91

ล้านบาท (กทม.ได้ประเมินภาษีจำนวน 3,935.78 ล้านบาท หักยอดเงินที่ ทอท. ชำระแล้ว
1,560.87 ล้านบาท) และมีค่าปรับ
จำนวน 228.65 ล้านบาท หากผลการอุทธรณ์เป็นไปตามการประเมินของ กทม.ตามนัยมาตรา
43(4) แห่งพระราชบัญญัติ
ภาษีโรงเรือนและที่ดิน พ.ศ.2475 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน (ฉบับที่
4 ) พ.ศ.2534

6.2 ข้อพิพาทอื่น ๆ (เฉพาะคดีที่มีทุนทรัพย์สูงเกินกว่า 50 ล้านบาท
หรือเรื่องร้องเรียนที่อาจจะส่งผลกระทบ

ต่อการดำเนินงานของ ทอท.)

6.2.1 คดีระหว่าง บริษัท สุวรรณภูมิ รีเทล ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด และ บริษัท สุวรรณภูมิ ทราน
ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด
กับ ทอท.
บริษัท สุวรรณภูมิ รีเทล ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด (SRD) และบริษัท สุวรรณภูมิ ทราน
ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด

(STD) เป็นโจทก์ ยื่นฟ้อง ทอท.และบริษัท สุวรรณภูมิ ทรานเซอร์วิส จำกัด (SVT)
เป็นจำเลยต่อศาลแพ่ง เมื่อวันที่

27 มิถุนายน 2551 เป็นคดีหมายเลขดำที่ 3585/2551 ในข้อหาหรือฐานความผิด ตัวการ ตัวแทน
ละเมิด เรียกค่าเสียหาย

เป็นเงิน 1,175,897,514.20 บาท กล่าวคือ โจทก์ทั้งสองอ้างว่า
ได้รับอนุญาตให้เป็นผู้ประกอบกิจกรรมเชิงพาณิชย์

ณ ศูนย์บริหารการขนส่งสาธารณะ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ และเป็นผู้ลงทุนปรับปรุงพื้นที่
จึงฟ้องขอให้ ทอท.

ทำสัญญาอนุญาตให้โจทก์ทั้งสองบริหารจัดการกิจกรรมเชิงพาณิชย์
หากไม่สามารถดำเนินการได้จะต้องชดใช้

ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ทั้งสอง
เมื่อวันที่ 8 เมษายน 2554 ศาลแพ่งพิพากษาให้ ทอท.และ SVT ร่วมกันชำระค่าเสียหายให้แก่
SRD เป็นเงิน

319,900,031.78 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ7.5 ต่อปี
ของต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันมีคำพิพากษาเป็นต้นไป

จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ โดยเมื่อวันที่ 5 กันยายน 2554 ทอท. ได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาลอุทธรณ์

ปัจจุบันคดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์

6.2.2 คดีระหว่าง พลเรือเอกบรรณวิทย์ เก่งเรียน ที่ 1 กับพวกรวม 5 คน กับ ทอท.
ทอท. ได้รับหมายนัดไต่สวนคำร้องของศาลแพ่ง โดยวิธีการปิดหมายในคดีหมายเลขดำที่ 665/2553
ลงวันที่

2 มีนาคม 2553 ระหว่าง พลเรือเอก บรรณวิทย์ เก่งเรียน ที่ 1 นางประภา เอี่ยมอร่ามศรี ที่ 2
นางสาวสุพร ปทุมสุวรรณวดี

ที่ 3 นายทองอินทร์ แสงงาม ที่ 4 และนายธรรมนูญ จุลมณีโชติ ที่ 5 ผู้ร้อง ทอท. ผู้คัดค้าน
โดยขอให้ศาลมีคำสั่งว่า

มติการแต่งตั้งคณะกรรมการ ทอท.
เป็นโมฆะเนื่องจากหนังสือมอบอำนาจที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง

มอบอำนาจให้แก่ผู้อำนวยการสำนักงานคณะกรรมการนโยบายรัฐวิสาหกิจ (สคร.)
เป็นผู้มีอำนาจแต่งตั้งผู้แทน

เข้าร่วมประชุมผู้ถือหุ้นเพื่อพิจารณาแต่งตั้งกรรมการ ทอท. และผู้อำนวยการ สคร. ได้แต่งตั้งให้
นางพรรณขนิตตา บุญครอง

เข้าร่วมประชุมนั้น ไม่สามารถทำได้ตามกฎหมายเพราะเป็นการมอบฉันทะช่วง
ซึ่งจะต้องทำตามแบบหนังสือ

มอบฉันทะตามมาตรา 34 แห่งพระราชบัญญัติบริษัทมหาชนจำกัด พ.ศ. 2535
และขอให้ศาลมีคำสั่งหรือคำพิพากษา

เพิกถอนมติการประชุมสามัญผู้ถือหุ้นประจำปี 2552 เมื่อวันที่ 22 มกราคม 2553 โดย ทอท.
ได้ยื่นคำคัดค้านต่อศาลแพ่ง

เมื่อวันที่ 12 เมษายน 2553 โดยเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2553 ศาลแพ่งได้มีคำสั่งว่า
การมอบอำนาจตามข้อ 4 ของคำสั่ง

กระทรวงการคลัง ที่ 60/2552 ที่ระบุว่า การมอบอำนาจตามข้อ 3
ไม่รวมถึงการแต่งตั้งกรรมการในคณะกรรมการ

รัฐวิสาหกิจ และกิจการที่กระทรวงการคลังถือหุ้นนั้น จึงไม่ใช้บังคับกับการเลือกตั้งกรรมการของ
ทอท.เมื่อไม่ปรากฏว่า

มีกฎหมาย กฎระเบียบ ประกาศ หรือคำสั่งใด หรือมติของคณะรัฐมนตรี
ห้ามเรื่องการมอบอำนาจแต่งตั้งผู้แทนเข้าร่วม

ประชุมผู้ถือหุ้นไว้
การมอบอำนาจของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังไปแต่งตั้งผู้แทนเข้าร่วมประชุมผู้ถือหุ้น

จึงชอบด้วยกฎหมาย จึงมีคำสั่งยกคำร้อง และให้ผู้ร้องใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทน
ทอท.โดยกำหนดค่าทนายความ

10,000.- บาท ซึ่งเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 2553 ผู้ร้องทั้ง 5 ได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งของศาลแพ่งดังกล่าว

เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม 2555 ศาลอุทธรณ์ได้มีคำพิพากษาว่า

การที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง มอบอำนาจให้ผู้อำนวยการ
สคร.ไปแต่งตั้งผู้แทนเข้าร่วมประชุม

ผู้ถือหุ้นของผู้คัดค้าน การแต่งตั้งนางพรรณขนิตตา บุญครอง จึงเป็นการมอบฉันทะให้นางพรรณขนิตตา
บุญครอง
เข้าประชุมและลงมติแทน ซึ่งมิใช่การมอบอำนาจช่วง
เมื่อมีการเลือกตั้งกรรมการและที่ประชุมใหญ่มีมติแต่งตั้งให้ผู้ที่
ได้รับคะแนนสูงสุด 7 คน เป็นกรรมการของบริษัทผู้คัดค้านซึ่งเป็นไปตามวาระการประชุมที่ 5
จึงเป็นไปโดยชอบ

และตามที่ผู้ร้องอุทธรณ์ว่า การที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า คำสั่งกระทรวงการคลังที่ 60/2552
ออกโดยอาศัยอำนาจตามความ
ในมาตรา 38 และ 39 แห่ง พ.ร.บ.ระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน พ.ศ.2534 ประกอบมาตรา
6 แห่ง พ.ร.ฎ.ว่าด้วยการ

มอบอำนาจ พ.ศ.2550 และข้อ 29 แห่งกฎกระทรวงว่าด้วยกลุ่มภารกิจ พ.ศ.2545
ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติม โดยกฎกระทรวง

ว่าด้วยกลุ่มภารกิจ (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2546 เมื่อไม่ปรากฏว่ามีกฎหมาย กฎ ระเบียบ ประกาศ
หรือคำสั่งใด หรือมติของ

คณะรัฐมนตรี ห้ามเรื่องการมอบอำนาจการแต่งตั้งผู้แทนเข้าร่วมการประชุมผู้ถือหุ้นไว้
การมอบอำนาจของ

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังให้ผู้อำนวยการ
สคร.ไปแต่งตั้งผู้แทนเข้าร่วมประชุมผู้ถือหุ้นจึงชอบด้วยกฎหมายนั้น

ไม่ถูกต้องตามธรรมเนียมปฏิบัติในทางพาณิชย์และการค้า
เมื่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังไม่อาจเข้าร่วมประชุม

ผู้ถือหุ้นได้ต้องมอบฉันทะให้ผู้หนึ่งผู้ใดมาประชุมแทนโดยเฉพาะเจาะจงเท่านั้น ศาลอุทธรณ์เห็นว่า
กรณีนี้เป็นกรณี

ที่ปฏิบัติตาม พ.ร.บ.ระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน พ.ศ.2534 ดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยไว้
กรณีดังกล่าวจึงไม่ใช่การ

มอบอำนาจช่วง
นอกจากนี้ ตามที่ผู้ร้องอุทธรณ์ว่า
หนังสือมอบฉันทะของกระทรวงการคลังมิใช่หนังสือมอบฉันทะตามแบบท้ายประกาศกรมพัฒนาธุรกิจการค้า
เรื่อง กำหนดแบบหนังสือมอบฉันทะ (ฉบับที่ 5) พ.ศ.2550 ศาลอุทธรณ์เห็นว่า

ประกาศกรมพัฒนาธุรกิจการค้า เรื่อง กำหนดแบบหนังสือมอบฉันทะ (ฉบับที่ 5 )พ.ศ.2550
กำหนดแบบหนังสือ

มอบฉันทะไว้ 3 แบบ
แต่มิได้กำหนดว่าผู้ถือหุ้นหรือบริษัทจะจัดพิมพ์ขึ้นเองโดยมีข้อความตามแบบดังกล่าวมิได้
เมื่อหนังสือมอบฉันทะของกระทรวงการคลังมีข้อความตามที่กำหนดไว้ในหนังสือมอบฉันทะแบบ ข
ที่แนบท้าย

หนังสือบอกกล่าวเรียกประชุมสามัญผู้ถือหุ้น หรือตามแนบท้ายประกาศกรมพัฒนาธุรกิจการค้า เรื่อง
กำหนดแบบ

หนังสือมอบฉันทะ (ฉบับที่ 5) พ.ศ.2550 ดังนั้น
หนังสือมอบฉันทะดังกล่าวจึงถูกต้องตามแบบที่กฎหมายกำหนด

การมอบฉันทะและการออกเสียงลงคะแนนของกระทรวงการคลังในการประชุมสามัญผู้ถือหุ้นประจำปี
2552

ของผู้คัดค้านจึงชอบด้วยกฎหมาย
ดังนั้น ศาลอุทธรณ์จึงเห็นพ้องด้วยกับคำพิพากษาของศาลชั้นต้น
อุทธรณ์ของผู้ร้องทั้งห้าฟังไม่ขึ้นจึงพิพากษายืน

ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ

ผู้ร้องที่ 1 ถึง 5 ได้ยื่นฎีกาต่อศาลแพ่งเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน 2555

ทอท. ยื่นคำแก้ฎีกาต่อศาลแพ่ง เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2555
ปัจจุบันอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา

6.2.3 คดีระหว่าง บริษัท ปาร์คกิ้ง แมนเนจเม้นท์ จำกัด กับ ทอท.
บริษัท ปาร์คกิ้ง แมนเนจเม้นท์ จำกัด เป็นโจทก์ ยื่นฟ้อง ทอท.ในคดีดังต่อไปนี้

(1) ยื่นฟ้อง ทอท.ต่อศาลปกครองกลาง คดีหมายเลขดำที่ 1628/2553 ลงวันที่ 21 ตุลาคม 2553

เรียกค่าเสียหาย เป็นเงิน 128,984,072.20 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี
และค่าเสียหายจากการ

ขาดรายได้ วันละ 1,300,000.- บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าบริษัท ฯ
จะได้เข้าครอบครองพื้นที่ดำเนินกิจการ และ

ห้าม ทอท. ขัดขวางการประกอบกิจการของบริษัท ฯ
พร้อมทั้งยื่นคำร้องขอคุ้มครองชั่วคราวก่อนพิพากษาให้

บริษัท ฯ เข้าประกอบกิจการ และห้ามมิให้ ทอท.เรียกร้องให้ธนาคารกสิกรไทย จำกัด (มหาชน)
ชำระเงินตามหนังสือสัญญาค้ำประกัน ซึ่งศาลปกครองกลางมีคำสั่งรับฟ้อง
แต่ให้ยกคำขอคุ้มครองชั่วคราวทั้ง 2 ฉบับ

ทอท. ยื่นฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหาย เป็นเงิน 168,606,854.05 บาท และขอให้บริษัท ฯ
ส่งมอบพื้นที่

สำนักงานและห้องควบคุมระบบคอมพิวเตอร์คืนให้แก่ ทอท.

(2) ยื่นฟ้อง ทอท.และผู้บริหาร ทอท. 2 คน เป็นจำเลยต่อศาลอาญา คดีอาญา หมายเลขดำที่
อ.2671/2553
ลงวันที่ 26 สิงหาคม 2553 ในข้อหาหรือฐานความผิดพนักงานปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ
ทำให้เกิดความเสียหายแก่ผู้อื่น

ศาลอาญาพิพากษาว่าคดีโจทก์ไม่มีมูล พิพากษายกฟ้อง โจทก์ยื่นอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นว่าคดีโจทก์ไม่มีมูล คดีถึงที่สุด

(3) ยื่นฟ้อง ทอท. ต่อศาลแพ่ง คดีหมายเลขดำที่ 3574/2554 ลงวันที่ 20 กันยายน 2554
ข้อหาขับไล่
และขอคุ้มครองชั่วคราวกรณีฉุกเฉิน ศาลแพ่งได้มีคำสั่งให้คุ้มครองชั่วคราวให้บริษัท ฯ
เข้าบริหารจัดการอาคาร
และลานจอดรถ ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

ทอท.ได้ยื่นคำร้องขอชี้ขาดอำนาจศาลว่า คดีดังกล่าวอยู่ในอำนาจของศาลปกครอง

ศาลแพ่งและศาลปกครองมีความเห็นว่าคดีอยู่ในอำนาจของศาลปกครอง ศาลแพ่งจึงโอนสำนวน

ไปศาลปกครองกลาง
และศาลปกครองกลางมีคำสั่งไม่รับคำฟ้องไว้พิจารณาเนื่องจากเป็นฟ้องซ้อนกับคดีหมายเลขดำ
ที่ 1628/2553 และให้คำสั่งคุ้มครองชั่วคราวสิ้นผลลงวันที่ 30 เมษายน 2556 เวลา 16.30 น.
และให้คืนเงินที่วางศาล
ให้แก่ ทอท. บริษัท ฯ ได้ยื่นอุทธรณ์คำสั่งศาลปกครองกลาง
และศาลปกครองสูงสุดมีคำสั่งว่าคำสั่งศาลปกครองกลาง
ที่ไม่รับคำฟ้องไว้พิจารณาชอบแล้ว และให้คืนเงินที่วางศาลให้แก่
ทอท.แต่ให้จ่ายเงินค่าจ้างพนักงานให้แก่บริษัท ฯ
ถึงวันที่ 30 เมษายน 2556 และเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2556 บริษัท ฯ
ยื่นคำร้องขอให้ศาลปกครองกลางพิจารณาและ

ชี้ขาดคดีใหม่ โดยปัจจุบันอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองกลาง

3.  กระบวนการอนุญาโตตุลาการ

6.3.1 ข้อพิพาทระหว่างกิจการร่วมค้า ITO JV กับ ทอท.
ทอท. ได้รับสำเนาคำเสนอข้อพิพาทของสถาบันอนุญาโตตุลาการ ลงวันที่ 12 พฤศจิกายน 2552
ระหว่างกิจการร่วมค้า ITO JV ผู้รับจ้างงานก่อสร้างอาคารผู้โดยสารและอาคารเทียบเครื่องบิน
ผู้เรียกร้อง ทอท. ผู้คัดค้าน

ในคดีดังนี้

(1) คดีหมายเลขดำที่ 103/2552 สัญญาจ้างก่อสร้างอาคารผู้โดยสาร เรียกร้องให้ ทอท.
จ่ายเงินค่าเสียหาย
จากการที่ตัวแทนของ ทอท. ที่ควบคุมงานก่อสร้าง คือ บริษัทที่ปรึกษา TCS
ได้ประเมินมูลค่างานก่อสร้าง

งานเปลี่ยนแปลง (Variation) งานเพิ่มเติม (Additional) และงานลด (Omission)
ต่ำกว่ามูลค่าที่กิจการร่วมค้า ITO JV
เสนอ ค่าเร่งรัด และการขัดขวางงาน (Acceleration And Disruption)
ทำให้งานล่าช้าโดยเพิ่มเติมงานใหม่ สั่งให้

หยุดงานชั่วคราว ค่าบริหารงาน ควบคุมงานก่อสร้างตามสัญญาในช่วงเวลาที่ ทอท.
ได้ขยายเวลางานก่อสร้างหลักแล้วเสร็จ (Substantial Completion) จำนวน 20 เดือน
และค่าความเสียหายอันเกิดจากการที่ ทอท. ออกใบรับรอง

การจ่ายเงินงวดรายเดือนล่าช้าจากกำหนดเวลาที่ระบุในสัญญา
พร้อมทั้งให้จ่ายเงินค่าดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ7.5 ต่อปี
ของยอดเงินแต่ละรายการที่เรียกร้องในคำร้อง
โดยให้คำนวณจากวันที่ต้องจ่ายเงินของแต่ละรายการจนถึงวันที่
ได้รับเงินครบถ้วน ให้คืนหนังสือค้ำประกันผลงานและหนังสือค้ำประกันวัสดุที่สั่งซื้อจากต่างประเทศ
และให้จ่าย
ค่าธรรมเนียมกับธนาคารในอัตราร้อยละ 0.3 ต่อปี สำหรับหนังสือค้ำประกันข้างต้น
และให้จ่ายเงินค่าดอกเบี้ย

ในอัตราร้อยละ7.5 ต่อปี
โดยให้คำนวณจากวันที่หนังสือค้ำประกันทั้งสองฉบับถึงกำหนดคืนให้กับกิจการร่วมค้า ITO JV
จนถึงวันที่กิจการร่วมค้า ITO JV ได้รับหนังสือค้ำประกันทั้งหมดคืนจาก ทอท.
ให้คืนเงินค้ำประกันผลงานจำนวน 9,158,345 เยน และดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี
โดยให้คำนวณจากวันที่กิจการร่วมค้า ITO JV

ควรได้รับเงินค้ำประกันผลงานคืนจนถึงวันที่กิจการร่วมค้า ITO JV ได้รับเงินค้ำประกันผลงานคืน
ให้จ่ายเงิน

ค่าดำเนินการอนุญาโตตุลาการทั้งหมด ค่าธรรมเนียมอนุญาโตตุลาการ
ค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับที่ปรึกษากฎหมายและผู้เชี่ยวชาญอื่น ๆ ที่จะต้องใช้ในกระบวนการพิจารณา
และให้จ่ายเงินค่าภาษีมูลค่าเพิ่ม (VAT) ตามรายการดังกล่าวข้างต้น รวมเป็นเงินทั้งสิ้น
3,348,692,802.22 บาท และ 507,657,385 เยน

เมื่อวันที่ 12 กรกฏาคม 2553 สำนักงานอัยการสูงสุดได้ยื่นคำคัดค้านและข้อเรียกร้องแย้งว่า
ผู้รับจ้าง
ไม่มีสิทธิ์เรียกค่าเสียหายหรือค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมอื่นใด หรือไม่มีสิทธิ์เรียกร้องใด ๆ
จากผู้คัดค้านและการใช้สิทธิ์
เรียกร้องของผู้ว่าจ้างขาดอายุความ
และเรียกร้องแย้งให้ผู้รับจ้างชำระค่าปรับจากการส่งมอบงานล่าช้าตลอดจนชำระ

ค่าบริษัทที่ปรึกษา ฯ ดังนั้น จึงขอให้คณะอนุญาโตตุลาการได้โปรดมีคำชี้ขาดยกคำเสนอข้อพิพาท
และให้ผู้รับจ้าง
ร่วมกันชดใช้เงิน 1,119,573,247.- บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ7.5 ต่อปี
ของต้นเงินดังกล่าวนับแต่

วันยื่นข้อเรียกร้องแย้งเป็นต้นไป
จนกว่าจะชำระเสร็จแก่ผู้คัดค้านและให้ร่วมกันชำระค่าฤชาธรรมเนียม ตลอดจน
ค่าใช้จ่ายในการดำเนินการชั้นอนุญาโตตุลาการแทนผู้คัดค้าน

ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาแต่งตั้งอนุญาโตตุลาการเพื่อพิจารณาคดี

(2) คดีหมายเลขดำที่ 104/2552 สัญญาจ้างก่อสร้างอาคารเทียบเครื่องบิน เรียกร้องให้ ทอท.
จ่ายเงิน
ค่าเสียหายจากการที่ตัวแทนของ ทอท. ที่ควบคุมงานก่อสร้างคือ บริษัทที่ปรึกษา TCS
ได้ประเมินมูลค่างานก่อสร้าง
งานเปลี่ยนแปลง (Variation) งานเพิ่มเติม (Additional) และงานลด (Omission)
ต่ำกว่ามูลค่าที่กิจการร่วมค้า ITO JV
เสนอค่าเร่งรัด และการขัดขวางงาน (Acceleration and Disruption)
ทำให้งานล่าช้าโดยการเพิ่มเติมงานใหม่ สั่งให้
หยุดงานชั่วคราว ค่าบริหารงาน ควบคุมงานก่อสร้างตามสัญญา ในช่วงเวลาที่
ทอท.ได้ขยายเวลางานก่อสร้างหลัก
แล้วเสร็จ (Substantial Completion) จำนวน 20 เดือน ให้กับกิจการร่วมค้า ITO JV
ค่าความเสียหายอันเกิดจากการที่
ทอท. ออกใบรับรองการจ่ายเงินงวดรายเดือนล่าช้า
และการจ่ายเงินงวดรายเดือนล่าช้าจากกำหนดเวลาที่ระบุในสัญญา
พร้อมทั้งให้จ่ายเงินค่าดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี
ของยอดเงินแต่ละรายการที่เรียกร้องในคำร้องนี้โดยให้คำนวณ

จากวันที่ต้องจ่ายเงินของแต่ละรายการจนถึงวันที่ได้รับเงินครบถ้วน ให้คืนหนังสือค้ำประกันผลงาน
และให้จ่ายเงินค่าธรรมเนียมให้กับธนาคารในอัตราร้อยละ 0.3 ต่อปี
สำหรับหนังสือค้ำประกันข้างต้นและให้จ่ายเงินค่าดอกเบี้ยในอัตรา

ร้อยละ7.5 ต่อปี โดยให้คำนวณจากวันที่หนังสือค้ำประกันถึงกำหนดคืนให้กับกิจการร่วมค้า ITO JV
จนถึงวันที่กิจการ
ร่วมค้า ITO JV ได้รับหนังสือค้ำประกันทั้งหมดคืนจาก ทอท. ให้คืนเงินค้ำประกันผลงานจำนวน
22,080,226.15 บาท
และ 21,260,147 เยน และดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี
โดยให้คำนวณจากวันที่กิจการร่วมค้า ITO JV ควรได้รับเงิน
ค้ำประกันผลงานคืนจนถึงวันที่กิจการร่วมค้า ITO JV ได้รับเงินค้ำประกันผลงานคืน ให้จ่ายเงิน
ค่าดำเนินการอนุญาโตตุลาการทั้งหมด ค่าธรรมเนียมอนุญาโตตุลาการ
ค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับที่ปรึกษากฎหมายและผู้เชี่ยวชาญอื่น ๆ
ที่จะต้องใช้ในกระบวนการพิจารณาและให้จ่ายเงินค่าภาษีมูลค่าเพิ่ม (VAT)
ตามรายการดังกล่าวข้างต้น รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 3,721,994,529.16 บาท และ 61,111,154
เยน
เมื่อวันที่ 16 กรกฏาคม 2553 สำนักงานอัยการสูงสุดได้ยื่นคำคัดค้านและข้อเรียกร้องแย้งว่า
คำเสนอข้อพิพาท
ของผู้เรียกร้องทั้งสามเคลือบคลุม โดยไม่บรรยายให้ชัดแจ้งถึงงานเปลี่ยนแปลงเพิ่มเติม
การเรียกร้องเงินชดเชยสำหรับ
การขัดขวาง
และเร่งรัดงานและสิทธิ์เรียกร้องค่างานเปลี่ยนแปลงในการก่อสร้างงานออกแบบพร้อมก่อสร้างหลังคาผ้าใบ
และค่าดำเนินการต่าง ๆ เพิ่มเติมตามสัญญาจ้างพิพาทขาดอายุความ
และผู้เรียกร้องทั้งสามไม่มีสิทธิ์เรียกค่าเสียหาย
พร้อมทั้ง ดอกเบี้ย และค่าชดเชย สำหรับการขัดขวาง และเร่งรัดงาน
และเรียกร้องให้ผู้เรียกร้องทั้งสามชำระค่าปรับ

เป็นเงิน 1,059,389,250.- บาท และค่าควบคุมงานก่อสร้างของบริษัทที่ปรึกษา (TCS) เป็นเงิน
23,498,845.- บาท

รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 1,082,888,095.- บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี
ของต้นเงินดังกล่าว

ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างการไกล่เกลี่ยและนำผลการไกล่เกลี่ยเสนอคณะกรรมการ ทอท.

6.3.2 ข้อพิพาทระหว่าง บริษัท ชิมิซึ คอร์ปอร์เรชั่น จำกัด ผู้เรียกร้องที่ 1 และบริษัท วิจิตรภัณฑ์
ก่อสร้าง จำกัด

ผู้เรียกร้องที่ 2 กับ ทอท.

ทอท. ได้รับสำเนาคำเสนอข้อพิพาทของสถาบันอนุญาโตตุลาการ ลงวันที่ 4 พฤษภาคม 2553
ระหว่าง
บริษัท ชิมิซึ คอร์ปอร์เรชั่น จำกัด ผู้เรียกร้องที่ 1 และบริษัท วิจิตรภัณฑ์ ก่อสร้าง จำกัด
ผู้เรียกร้องที่ 2 ผู้รับจ้าง งานก่อสร้างทางยกระดับ หน้าอาคารผู้โดยสาร
ทอท.ผู้คัดค้านในคดีหมายเลขดำที่ 33/2553 โดยคดีนี้ผู้เรียกร้องได้
เรียกร้องให้ ทอท. ดำเนินการตามประเด็นดังต่อไปนี้

1. ข้อพิพาทของค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมที่เกิดขึ้นจากสาเหตุความล่าช้าของการแล้วเสร็จของงาน
(Delayed
Completion of the Works)
2. ข้อพิพาทของเงินชดเชยจากการปรับตัวขึ้นของราคาวัสดุก่อสร้าง (Escalation of
Material Costs)
3. ข้อพิพาทของค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมที่เกิดขึ้นจากการเปลี่ยนขั้นตอนการทำงาน (Re-Sequence)
และ
เร่งรัดงาน (Expedite the Progress of the Works)

4. ข้อพิพาทของวิธีการคำนวณค่าดำเนินการ (overhead) และกำไร (profit)
ในส่วนของเงินเยน

และคำชี้แจงส่วนที่ 2 ข้อ 2 F
ข้อเท็จจริงเรื่องข้อพิพาทการเรียกร้องเงินชดเชยจากความเดือดร้อนทางการเงิน (Finance

cost suffered) ของผู้เรียกร้องจากการปฏิบัติผิดสัญญาของผู้คัดค้าน
5. ข้อพิพาทของการประเมิน (Valuation)
ค่างานและการออกใบรับรองเพื่อจ่ายค่างานของตัวแทนผู้คัดค้าน

รวมค่าเสียหายจากการปฏิบัติผิดสัญญาตามข้อ 1 - 5 เป็นเงินทั้งสิ้น 1,206,168,922.31 บาท
และ 99,222,826 เยน

เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม 2553 สำนักงานอัยการสูงสุด ได้ยื่นคำคัดค้านว่า
การที่ผู้เรียกร้องทั้งสองขอขยายระยะเวลาการก่อสร้าง
และขอคืนเบี้ยปรับไม่เป็นไปตามเงื่อนไขสัญญา และการขอให้ผู้คัดค้านจ่ายเงินค่างานเปลี่ยนแปลง
และออกใบรับรองเพื่อจ่ายค่างานของตัวแทนผู้คัดค้านไม่ชอบด้วยสัญญาจ้างพิพาท
และการเรียกร้องต่าง ๆ

ของผู้เรียกร้องประกอบด้วย การเรียกร้องให้คำนวณค่าดำเนินการและกำไรค่างานเงินสกุลเยน
การเรียกร้องค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมของงาน การเรียกร้องค่าดำเนินการ
ค่าเครื่องมือและเครื่องจักรกลที่เพิ่มขึ้นจากการขยายระยะเวลางาน

การเรียกร้องเงินชดเชยความเดือดร้อนด้านการเงินของผู้เรียกร้องทั้งสอง
และการเรียกร้องเงินค่าชดเชยจากการปรับตัวขึ้นตามราคาวัสดุก่อสร้างของผู้เรียกร้องทั้งสอง
ไม่ชอบด้วยเงื่อนไขของสัญญาจ้างพิพาท

เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม 2555 สถาบันอนุญาโตตุลาการได้แต่งตั้งคณะอนุญาโตตุลาการเรียบร้อยแล้ว

ซึ่งคณะอนุญาโตตุลาการได้กำหนดประเด็นข้อพิพาทของคู่ความทั้งสอง ดังนี้

1.  ใครเป็นฝ่ายผิดสัญญา

2.  ในกรณีที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งผิดสัญญา
    อีกฝ่ายจะมีสิทธิ์เรียกร้องให้ชดใช้ค่าเสียหายหรือคืนเงินหรือไม่

และเป็นจำนวนเท่าใด

ปัจจุบันอยู่ในระหว่างสืบพยานฝ่ายผู้เรียกร้อง

6.4 คดีปกครอง

6.4.1 คดีปกครองกับอดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ของ ทอท.

คดีปกครองกับอดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ภายหลังจากที่ ทอท.
ได้เลิกสัญญาจ้างกรรมการผู้จัดการใหญ่
ของ ทอท. เมื่อวันที่ 4 เมษายน 2546 เนื่องจากการกระทำผิดสัญญาจ้าง
ซึ่งอดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ได้ฟ้องร้อง ทอท. ต่อศาลแพ่งในข้อหาผิดสัญญาจ้างเป็นผู้บริหาร
ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม พ.ศ. 2540
และให้ชำระเงินค่าตอบแทนและค่าเสียหาย เป็นเงินประมาณ 98 ล้านบาท
ต่อมาคดีได้โอนมายังศาลปกครองตาม

คำวินิจฉัยของคณะกรรมการวินิจฉัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาล เป็นคดีปกครอง หมายเลขดำที่
1129/2549

อันเป็นข้อพิพาทเกี่ยวกับการที่เจ้าหน้าที่ของรัฐออกคำสั่งโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย
การกระทำละเมิดสัญญาทางปกครอง
ซึ่งอดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่ได้ยื่นคำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องและเปลี่ยนแปลง
แก้ไขจำนวนทุนทรัพย์ และ

ศาลปกครองรับวินิจฉัยเฉพาะประเด็นที่อ้างว่า ทอท. และคณะกรรมการ ทอท.
มีมติเลิกจ้างก่อนที่สัญญาจ้างเป็นผู้บริหาร
จะครบกำหนด และประกาศกระทรวงการคลังที่ให้อดีตกรรมการผู้จัดการใหญ่
ออกจากตำแหน่งกรรมการ ทอท.
ก่อนถึงคราวออกตามวาระ เป็นการกระทำโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย
โดยขอให้เพิกถอนมติของคณะกรรมการ และ
ประกาศกระทรวงการคลังฉบับดังกล่าว พร้อมทั้งเรียกร้องให้ชดใช้ค่าจ้าง
และค่าเสียหายเป็นเงินประมาณ 95 ล้านบาท

ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษา เป็นคดีหมายเลขแดงที่ 2003/2552 เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม
2552

โดยพิพากษาให้ ทอท. ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1
จ่ายเงินค่าสินไหมทดแทนจากการบอกเลิกสัญญาจ้างให้แก่ผู้ฟ้องคดี เป็นเงิน
15,786,666.66 บาท พร้อมดอกเบี้ยของเงินต้นดังกล่าวในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับตั้งแต่วันที่
1 พฤศจิกายน 2548
เป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเสร็จสิ้น ยกฟ้องคณะกรรมการ ทอท. ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 และเมื่อวันที่ 26
มกราคม 2553
ทอท. ได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นดังกล่าวต่อศาลปกครองสูงสุด
เมื่อวันที่ 17 ตุลาคม 2556 ศาลปกครองสูงสุดได้มีคำพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลปกครองกลาง

และเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 2556 ทอท.ได้ดำเนินการยื่นคำร้องขอวางเงินตามคำพิพากษาดังกล่าว
ต่อศาลปกครองกลาง รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 25,258,666.66 บาท เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ปัจจุบัน คดีเป็นอันเสร็จสิ้น เนื่องจาก ทอท. ได้ปฏิบัติตามคำพิพากษาครบถ้วนแล้ว

6.4.2 คดีปกครองกับผู้รับจ้าง

บริษัท คลีน เทคโนโลยี จำกัด ผู้ฟ้องคดี ยื่นฟ้อง ทอท. เป็นจำเลยต่อศาลปกครองกลาง เมื่อวันที่

28 กรกฎาคม 2549 เป็นคดีหมายเลขดำที่ 1393/2549 ว่า ทอท.
บอกเลิกสัญญาจ้างปรับปรุงขยายห้องผู้โดยสาร

ขาออกระหว่างประเทศ (ระยะที่ 1) ท่าอากาศยานภูเก็ต สัญญาเลขที่ 4CI3–470002
กับผู้ฟ้องคดีโดยไม่ชอบ

โดยผู้ฟ้องคดีเรียกค่าเสียหายจากการที่ ทอท. บอกเลิกสัญญาเป็นเงิน 4,416,000,000.- บาท
พร้อมดอกเบี้ยในอัตรา
ร้อยละ7.5 ต่อปี นับตั้งแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ
เมื่อวันที่ 30 กันยายน 2552 ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษาให้ ทอท. ใช้เงินจำนวน
1,645,289.12 บาท
(เป็นเงินค่างานงวดที่ 4 และ 5 ที่ผู้ฟ้องคดีทำงานไว้
โดยหักค่าเสียหายอันเนื่องมาจากการปฏิบัติผิดสัญญาที่ผู้ฟ้องคดีจะต้องชดใช้ต่อ ทอท. เรียบร้อยแล้ว)
พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไป จนกว่าจะ

ชำระเสร็จให้แก่ผู้ฟ้องคดี โดยให้ชำระให้แล้วเสร็จภายใน 60 วัน นับแต่วันที่คดีถึงที่สุด
ผู้ฟ้องคดียื่นอุทธรณ์

ต่อศาลปกครองสูงสุด

ขณะนี้คดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

3.  คดีปกครองเกี่ยวกับพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบด้านเสียงจากการดำเนินงานท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

6.4.3.1 เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 2549 นางจุฑารัตน์ จันทร ผู้ฟ้องคดี เจ้าของบ้านเลขที่
173/101 หมู่ที่ 4 หมู่บ้าน

ร่วมฤดี ถนนร่มเกล้า แขวงคลองสามประเวศ เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร ได้ยื่นฟ้อง
คณะรัฐมนตรี ที่ 1 กับพวก

รวม 6 คน ทอท. เป็นผู้ถูกฟ้องคดีที่ 4 ต่อศาลปกครองกลาง คดีหมายเลขดำที่ 1770/2549 ว่า
ภายหลังจากที่ท่าอากาศยาน

สุวรรณภูมิได้เปิดดำเนินการเมื่อวันที่ 28 กันยายน 2549 ได้ก่อให้เกิดมลพิษทางด้านเสียง กล่าวคือ
ในแต่ละวัน

อากาศยานจะบินขึ้นลงผ่านบ้านพักของผู้ฟ้องคดีประมาณ 700 - 1,000 ลำ เท่ากับทุก ๆ 2 - 3
นาที จะมีอากาศยานขึ้นลงผ่านบ้านพักของผู้ฟ้องคดีทุกวัน ก่อให้เกิดเสียงในระดับ 80 - 100
เดซิเบล ทำให้เกิดความเสียหายแก่ทรัพย์สิน และส่งผลกระทบต่อบุคคลในครอบครัวของผู้ฟ้องคดี
จึงเรียกร้องให้ ทอท. ชดใช้ค่าเสียหาย
หรือบรรเทาผลร้ายโดยการรับซื้อที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างของผู้ฟ้องคดีในราคา 10,494,620.- บาท
ขอให้ชดใช้ค่ารักษาพยาบาลที่ นายนิพนธ์ จันทร (สามีผู้ฟ้องคดี) ได้รับความเจ็บป่วย เป็นเงิน
153,687.- บาท และขอให้บรรเทาผลร้ายแก่ผู้ฟ้องคดีไว้ชั่วคราว
โดยผู้ฟ้องคดีจะเช่าที่อยู่ใหม่เพื่ออยู่อาศัยเป็นการชั่วคราว และให้ชำระค่าเช่าเป็นเงินจำนวน
80,000.- บาทต่อเดือน นับตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน 2549 เป็นต้นไปจนกว่าคดีจะถึงที่สุด

เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2554 ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษาให้ ทอท.ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 4
จัดซื้อที่ดิน

ตามโฉนดที่ดินเลขที่ 56515 และโฉนดที่ดินเลขที่ 56516 ตำบลคลองสาม (คลองประเวศบุรีย์รมย์)
อำเภอลาดกระบัง

(แสนแสบ) กรุงเทพมหานคร พร้อมบ้านเลขที่ 173/101 หมู่ที่ 3 หมู่บ้านร่วมฤดี ถนนร่มเกล้า
เขตลาดกระบัง

กรุงเทพมหานคร จากผู้ฟ้องคดี ในราคา 9,380,564.- บาท
พร้อมชำระดอกเบี้ยในอัตราสูงสุดของอัตราดอกเบี้ย
เงินฝากประเภทฝากประจำของธนาคารออมสินในแต่ละช่วงเวลาจากต้นเงินดังกล่าว นับแต่วันที่ 28
กันยายน 2549

เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ โดยมีเงื่อนไขว่าหากผู้ฟ้องคดีตกลงขายที่ดินพร้อมบ้านให้
ทอท.ในราคาเงินต้นจำนวนดังกล่าว และให้
ทอท.ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนค่ารักษาพยาบาลสามีผู้ฟ้องคดี จำนวน 33,644.- บาท

พร้อมชำระดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 15 กันยายน 2549
เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่ผู้ฟ้องคดี ทั้งนี้ ให้ดำเนินการให้แล้วเสร็จภายใน 60 วัน
นับแต่วันที่คดีถึงที่สุด โดยให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม

ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2 และกระทรวงคมนาคม ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 3 กำกับดูแลให้ ทอท.
ปฏิบัติตามคำพิพากษาและคำบังคับ

ของศาล ยกฟ้องผู้ถูกฟ้องคดีที่ 5 ถึงที่ 6 ให้คืนค่าฤชาธรรมเนียมแก่ผู้ฟ้องคดีตามส่วนของการชนะคดี
คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก

ต่อมาวันที่ 23 มีนาคม 2554 ทอท.ได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลปกครองกลาง และวันที่
20 กันยายน 2554 ทอท. ยื่นชี้แจงข้อเท็จจริงเกี่ยวกับคำแก้อุทธรณ์ของผู้ฟ้องคดี

ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

6.4.3.2 เมื่อวันที่ 23 เมษายน 2550 นายสมิตร กิจจาหาญ ผู้ฟ้องคดี เจ้าของบ้านเลขที่ 95/63
หมู่ที่ 3 ตำบลบางโฉลง
อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ที่ 1 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ที่ 2
ผู้ถูกฟ้องคดี

ต่อศาลปกครองกลาง เป็นคดีหมายเลขดำที่ 794/2550 ว่า
เป็นผู้ได้รับผลกระทบด้านเสียงจากการเปิดใช้ท่าอากาศยาน
สุวรรณภูมิ ทำให้บ้านของผู้ฟ้องคดีได้รับผลกระทบมลพิษทางเสียงอย่างรุนแรง ทำให้เกิดคราบน้ำมัน
ฝุ่นละออง
มลพิษต่างๆ และความสั่นสะเทือน ทำให้อุปกรณ์เสียหายโดยเกิดเสียงดังรบกวนความเป็นอยู่
การประกอบอาชีพ
ทำให้เกิดความทุกข์ทรมานทางร่างกายและเกิดการเจ็บป่วย เกิดมลพิษทางอากาศ
โดยมีกลิ่นเหม็นของไอเสียจาก
อากาศยาน ซึ่งบินผ่านบ้านพักอาศัยเฉลี่ยประมาณ 76 เที่ยวบิน/ชั่วโมง จึงขอให้ศาลมีคำสั่งให้
ทอท.รับซื้อที่ดินและ

สิ่งปลูกสร้างของผู้ฟ้องคดี ตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2550 ให้เสร็จสิ้นภายใน
60 วัน นับตั้งแต่วันที่

ศาลมีคำพิพากษาและขอให้ศาลพิจารณาคุ้มครอง
โดยสั่งให้ผู้ถูกฟ้องคดีห้ามมิให้อากาศยานขึ้นลงผ่านบริเวณบ้าน

ของผู้ฟ้องคดีในช่วงเวลาระหว่าง 22.00 น. จนถึง 06.00 น. จนกว่า ทอท.
จะได้ซื้อที่ดินของผู้ฟ้องคดีให้เรียบร้อย

เมื่อวันที่ 16 กันยายน 2553 ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษายกฟ้อง เป็นคดีหมายเลขแดงที่
1452/2553
เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม 2553 ผู้ฟ้องคดี
ได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาศาลปกครองกลางต่อศาลปกครองสูงสุด
เป็นคดีหมายเลขดำที่ อ.126/2554 และ ทอท. ได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์คำพิพากษา เมื่อวันที่ 1
เมษายน 2554

ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

6.4.3.3 เมื่อวันที่ 26 กันยายน 2550 นายธนวุฒิ อภิญรัตน์ภิญโญ ที่ 1 กับพวกรวม 63 คน
เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์

ที่ดิน เจ้าของกรรมสิทธิ์ห้องชุด และผู้อยู่อาศัย (โครงการธนาซิตี้) ที่อยู่ในตำบลบางโฉลง
อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ได้ยื่นฟ้องรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ที่ 1
กระทรวงคมนาคม ที่ 2 ทอท. ที่ 3 บริษัท

วิทยุการบินแห่งประเทศไทย จำกัด ที่ 4 และ กรมการขนส่งทางอากาศ ที่ 5 ผู้ถูกฟ้องคดี
ต่อศาลปกครองกลางเป็นคดี
หมายเลขดำที่ 1845/2550 ว่า ผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดิน
เจ้าของกรรมสิทธิ์ห้องชุด และผู้อยู่อาศัย
(โครงการธนาซิตี้) ที่อยู่ในตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ
โดยโครงการธนาซิตี้เริ่มดำเนินการ
ตั้งแต่ปี 2532 และเสร็จสิ้นในปี 2540 ซึ่งมีการทยอยโอนกรรมสิทธิ์ให้แก่ผู้ซื้อรวมทั้งผู้ฟ้องคดี
ตั้งแต่ปี 2540

เป็นต้นมา ต่อมาเมื่อวันที่ 28 กันยายน 2549 ทอท.โดยความเห็นชอบของผู้ถูกฟ้องที่ 1 ที่ 2
และคณะรัฐมนตรี
ได้เปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ โดยละเลยผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม ผลกระทบต่อสุขภาพ
และสิทธิ์พื้นฐานของ
ผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน มิได้ดำเนินการตามพระราชบัญญัติส่งเสริม และรักษาสุขภาพสิ่งแวดล้อม พ.ศ.
2535 ทำให้เกิด
ความเสียหายต่อสุขภาพ อนามัย และทรัพย์สินของผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน
โดยปราศจากอำนาจตามกฎหมาย ดังนี้

1. พื้นที่เป็นพื้นที่ที่ไม่เหมาะสมกับสภาพท่าอากาศยานในปัจจุบัน
เป็นเหตุให้เกิดมลพิษทางเสียงรบกวน
การอยู่อาศัย

2. ผู้ถูกฟ้องคดีทั้ง 5
ไม่ปฏิบัติตามรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมที่จัดทำขึ้นตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ
พ.ศ. 2535

3. การเปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิของ ทอท.ทำให้ผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน
ได้รับความเดือดร้อนรำคาญ
เป็นการละเมิดสิทธิ์ของผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน โดยที่ ทอท. ปราศจากอำนาจที่จะทำได้ตามกฎหมาย

4. มติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2550 ทำให้ผู้ฟ้องคดีที่ 1 ถึงที่ 18
เสียสิทธิ์ที่จะได้รับการแก้ไขเยียวยาความเสียหายตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน
2549 อันเนื่องมาจากการปฏิบัติหน้าที่ล่าช้า
เลือกปฏิบัติไม่เป็นธรรม มติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2550 จึงเป็นมติที่ไม่ชอบ

ผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน จึงขอให้ศาลมีคำพิพากษา ดังนี้

1. ให้ผู้ถูกฟ้องคดีทั้ง 5 ร่วมกันหรือแทนกัน
ประกาศห้ามให้อากาศยานขึ้นลงบริเวณท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ใช้เส้นทางการบินขึ้นลงผ่านที่พักของผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน
หรือทำการอื่นใดทำให้เกิดความเดือดร้อนรำคาญ หรือ
ความเสียหายแก่ร่างกาย จิตใจ และทรัพย์สินของผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน
หากไม่สามารถดำเนินการได้ไม่ว่าด้วยเหตุใด

ให้ผู้ถูกฟ้องคดีทั้ง 5 ร่วมกัน หรือแทนกัน แก้ไขความเสียหายที่ผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน ได้รับ
โดยการซื้อหรือชดใช้ราคา
ทรัพย์หรือปรับปรุงซ่อมแซมที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้าง ของผู้ฟ้องคดีที่ 1 ถึงที่ 18 ให้เสร็จสิ้นภายใน 30
วัน นับแต่วันที่
ศาลมีคำพิพากษา

2. ให้ผู้ถูกฟ้องคดีทั้ง 5 ร่วมกันหรือแทนกันชดใช้ค่าเสียหายที่เกิดขึ้นแก่สุขภาพอนามัย
ทั้งทางร่างกาย
จิตใจ และทรัพย์สินของผู้ฟ้องคดีทั้ง 63 คน

วันที่ 25 กรกฎาคม 2551 ทอท. ยื่นคำให้การและคำให้การเพิ่มเติมต่อสู้คดี

วันที่ 21 พฤษภาคม 2555 ศาลปกครองกลางนั่งพิจารณาคดีครั้งแรก

วันที่ 24 สิงหาคม 2555 ศาลปกครองมีคำพิพากษาให้ ทอท.
ดำเนินการปรับปรุงสิ่งปลูกสร้างที่ได้รับผลกระทบด้านเสียงจากท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
รวมถึงการติดตั้งอุปกรณ์เพื่อลดผลกระทบทางเสียงหรือจ่ายเงินค่าปรับให้แก่

ผู้ฟ้องคดีที่ 1 ถึงที่ 15 และที่ 17 ถึงที่ 18 ภายใน 180 วัน นับแต่วันที่คำพิพากษาถึงที่สุด
และให้ชดใช้ค่าเสียหาย

ในอัตราวันละ 100.- บาท ดังนี้

ก. จ่ายนับแต่วันที่ 28 กันยายน 2549 จนกว่าจะดำเนินการข้างต้นแล้วเสร็จ ให้แก่ผู้ฟ้องคดีที่ 1
ถึงที่ 5

ที่ 8 ถึงที่ 14 และที่ 18

ข. จ่ายนับแต่วันถัดวันฟ้อง (วันที่ 27 กันยายน 2550)
เป็นต้นไปจนกว่าจะดำเนินการข้างต้นแล้วเสร็จเช่นเดียวกันให้แก่ผู้ฟ้องคดีที่ 6 ที่ 7 ที่ 17 ที่ 19
ถึงที่ 48 และที่ 53 ถึงที่ 63

ค. จ่ายนับแต่วันที่ 27 กันยายน 2550 จนถึงวันที่ 30 กันยายน 2553 ให้แก่ผู้ฟ้องคดีที่ 15 ที่ 16
ที่ 49 ถึงที่ 52

คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก

ทอท.ยื่นคำอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลปกครองกลาง

ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

6.4.3.4 เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน 2550 นางสันสนีย์ จันทร์หัสดี ผู้ฟ้องคดี
เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินพร้อม

สิ่งปลูกสร้างเลขที่ 109/475 หมู่บ้านบุศรินทร์ หมู่ที่ 11 ถนนเทพารักษ์ ซอยธนสิทธิ์ ตำบลบางปลา
อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ที่ 1 กระทรวงคมนาคม ที่ 2
กรมการขนส่งทางอากาศ ที่ 3 กรมควบคุมมลพิษ ที่ 4
และกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ที่ 5 ผู้ถูกฟ้องคดี
ต่อศาลปกครองกลางเป็นคดีหมายเลขดำที่ 1833/2550 ว่า
บ้านของผู้ฟ้องคดีอยู่ในเขตพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบทางด้านเสียง NEF 30 - 40
อันมีผลสืบเนื่องมาจากการเปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
เป็นเหตุให้บ้านของผู้ฟ้องคดีต้องเผชิญมลภาวะทางเสียง และได้รับมลพิษ

ทางอากาศ ฝุ่น ควัน และละอองน้ำมันในอากาศ จากเวลาที่ผ่านมา ทอท.ยังคงละเลยและเพิกเฉย
รวมทั้งปฏิบัติหน้าที่ล่าช้าเกินสมควร จนเป็นเหตุให้ผู้ฟ้องคดีป่วยและต้องเสียค่ารักษาพยาบาลตลอดมา
จึงขอให้ศาลมีคำสั่งให้ ทอท.
ชดเชยความเดือดร้อนจากปัญหามลภาวะทางเสียงโดยรับซื้อที่อยู่อาศัยของผู้ฟ้องคดีเป็นเงิน
14,000,000.- บาท เพื่อนำไปซื้อที่อยู่อาศัยใหม่
ตลอดจนค่ารักษาพยาบาลและค่าเช่าที่อยู่อาศัยในกรณีที่ผู้ฟ้องไม่สามารถทนอยู่อาศัยได้และค่าฤชาธรรมเนียม
รวมทั้งดอกเบี้ยที่เกิดขึ้นภายใน 30 วัน นับแต่ศาลมีคำพิพากษา

วันที่ 20 มกราคม 2554 ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษายกฟ้อง และผู้ฟ้องคดีได้ยื่นอุทธรณ์
ซึ่งพนักงานอัยการได้ดำเนินการแก้อุทธรณ์แล้ว

ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

6.4.3.5 เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2550 นายสนั่น วรสุขศรี ที่ 1 กับพวกรวม 359 คน ผู้ฟ้องคดี
เป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์
ในที่ดิน หรือมีสิทธิ์ครอบครองที่ดิน และมีบ้านพักอาศัยอยู่ในชุมชน บ้านเคหะนคร
บ้านลาดกระบังการ์เด้นท์

บ้านรื่นสุข บ้านร่มฤดี บ้านสราญวงศ์ ชุมชนวัดบำรุงรื่น แขวงลาดกระบัง เขตลาดกระบัง
กรุงเทพมหานคร ชุมชน

ในตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ และชุมชนอื่นทั้งทางทิศเหนือและทิศต่าง ๆ
โดยรอบของ

ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ที่ 1 อธิบดีกรมการขนส่งทางอากาศ ที่ 2
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม
ที่ 3 อธิบดีกรมควบคุมมลพิษ ที่ 4 และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
ที่ 5 ผู้ถูกฟ้องคดี
ต่อศาลปกครองกลาง เป็นคดีหมายเลขดำที่ 2193/2550 ว่า

1. ผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน เข้ามาตั้งถิ่นฐานเป็นระยะเวลาหลายสิบปี
จึงถือเป็นชุมชนที่ได้รับความคุ้มครอง ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2550
และตามพระราชบัญญัติสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2550 โดยผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน
และชาวบ้านโดยทั่วไปเชื่อโดยสุจริตว่าจะไม่มีการก่อสร้างท่าอากาศยานในบริเวณดังกล่าว
จึงได้เลือกซื้อ เช่าที่ดิน ปลูกสร้างบ้านพักอาศัยในบริเวณที่อยู่ใกล้กับที่ดิน
ที่ถูกเวนคืนตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตเวนคืน

2. ทอท. ได้จัดทำรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม โดยไม่ให้ผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน
และชาวบ้าน

ที่อาจได้รับผลกระทบมีส่วนร่วมในการรับฟังความคิดเห็น และทำประชาพิจารณ์ก่อนเริ่มโครงการ แต่
ทอท.ใช้วิธีเลือก
รับฟังความคิดเห็น และทำประชาพิจารณ์เฉพาะกลุ่มบุคคลที่ได้รับผลประโยชน์จากโครงการ
ถือเป็นการทำ

ประชาพิจารณ์ที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย อีกทั้งรายงานวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม (EIA) ของ
ทอท. ที่เสนอขออนุมัติและได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ
เป็นการศึกษาเฉพาะกรณีทางวิ่งที่ 1 และ 2 เท่านั้น
เพื่อเสนอขออนุมัติการก่อสร้างทางวิ่งเส้นที่ 3 และ 4 ควบคู่กันไป
โดยไม่ได้จัดทำรายงานวิเคราะห์ผลกระทบ
สิ่งแวดล้อม
ถือเป็นการจัดทำรายงานวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อมจากการเปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิที่ไม่ชอบ
ด้วยกฎหมาย มีเจตนาปกปิดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมโครงการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเต็มรูปแบบ
ดังนั้น การเปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ของ ทอท. จึงเป็นการกระทำที่ขัดต่อกฎหมาย
และการก่อสร้างทางวิ่งเส้นที่ 3 และ 4
โดยไม่ได้จัดทำรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อมข้างต้น
จึงขัดต่อรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2550

3. ทอท.ได้เปิดให้บริการท่าอากาศยานโดยไม่ได้ย้ายประชาชนที่อยู่ในแนวเขตพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ
ด้านเสียงรุนแรงที่ระดับ NEF มากกว่า 40 ขึ้นไป
ออกนอกพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบก่อนเปิดดำเนินการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิไม่น้อยกว่า 5 เดือน
อันเป็นการทำผิดเงื่อนไขในการได้รับอนุญาตให้เปิดใช้ท่าอากาศยานตามที่ผู้ถูกฟ้องที่ 2 อนุญาต
นับแต่วันที่เปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน
และชาวบ้านที่อยู่ในชุมชนโดยรอบท่าอากาศยานได้รับความเดือดร้อนอย่างยิ่งจากเสียงรบกวนของอากาศยานขึ้นลงตลอด
24 ชั่วโมง บ้านเรือนได้รับความเสียหายจากการสั่นสะเทือนของเสียง ทำให้หลังคาบ้าน
ผนังอาคารแตกร้าวและทรุดตัว บางครั้งวัตถุจากอากาศยานตกใส่หลังคาบ้าน

ผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน และชาวบ้านต้องเสื่อมสุขภาพอนามัยทั้งร่างกายและจิตใจ

4. ทอท. ละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ หรือการปฏิบัติหน้าที่ที่กฎหมายกำหนดล่าช้าเกินสมควร กล่าวคือ
ทอท. กระทำละเมิดตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อม พ.ศ. 2535
ละเมิดสิทธิ์ของชุมชนตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2550
ก่อให้เกิดความรำคาญตามพระราชบัญญัติสาธารณสุข พ.ศ. 2540
และทำให้เสื่อมสุขภาพตามพระราชบัญญัติสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2550

วันที่ 4 เมษายน 2551 ทอท. ยื่นคำให้การและคำให้การเพิ่มเติมต่อสู้คดี

วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2555 ศาลปกครองกลางกำหนดวันนั่งพิจารณาคดีครั้งแรก

วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2555 ศาลปกครองกลางมีคำพิพากษายกฟ้อง

วันที่ 29 มีนาคม 2555 ผู้ฟ้องคดีทั้ง 359 คน ยื่นอุทธรณ์

วันที่ 13 กรกฎาคม 2555 พนักงานอัยการ ได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์

ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

6.4.3.6 เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2551 นายประจวบ วรรณพฤกษ์ ผู้ฟ้องคดี
เจ้าของกรรมสิทธิ์ในที่ดินและบ้านเลขที่ 95/28 หมู่ 3 ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี
จังหวัดสมุทรปราการ ได้ยื่นฟ้อง ทอท.ผู้ถูกฟ้องคดีต่อศาลปกครองกลางเป็นคดีหมายเลขดำที่
784/2551 ว่า บ้านของผู้ฟ้องคดีได้รับผลกระทบด้านเสียงจากการเปิดดำเนินการ
ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ และบ้านของผู้ฟ้องคดีอยู่ในหลักเกณฑ์ตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 29
พฤษภาคม 2550

เรื่อง
หลักเกณฑ์ในการประเมินอาคารที่พักอาศัยของผู้ที่ได้รับผลกระทบด้านเสียงของท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

ซึ่งมติดังกล่าวระบุให้พื้นที่ในเขต NEF 30-40
ให้ผู้ถูกฟ้องคดีสนับสนุนการปรับปรุงอาคารและสิ่งปลูกสร้าง
โดยการตรวจวัดเสียงรบกวน (L₉₀) หากพบว่าโครงการทำให้มีระดับเสียงรบกวน (L₉₀) เกิน
10 เดซิเบล (เอ) ซึ่ง ทอท. มีพฤติการณ์กระทำละเมิด
หรือความรับผิดชอบอย่างอื่นของหน่วยงานทางปกครอง หรือเจ้าหน้าที่ของรัฐ
อันเกิดจากการใช้อำนาจตามกฎหมาย หรือจากกฎ คำสั่ง หรือจากการละเลยต่อหน้าที่
หรือจากการปฏิบัติหน้าที่ล่าช้าเกินสมควร จึงขอให้ศาลพิพากษาให้ผู้ถูกฟ้องคดีประเมินค่าใช้จ่าย
และจ่ายค่าชดเชยให้แก่ผู้ฟ้องคดีตามหลักเกณฑ์ที่คณะรัฐมนตรีได้มีมติไว้เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2550
และให้ผู้ถูกฟ้องคดีรับผิดชอบจ่ายดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5
ต่อปี ของยอดเงินค่าชดเชยตามหลักเกณฑ์ที่จะประเมินได้ให้แก่ผู้ฟ้องคดี
โดยนับระยะเวลาคิดดอกเบี้ยตั้งแต่วันยื่นฟ้องคดีไปจนถึงวันที่ชำระเงินค่าชดเชยจริงตามคำสั่งศาล

ในวันที่ 4 สิงหาคม 2551 ทอท.ยื่นคำให้การและคำให้การเพิ่มเติมต่อสู้คดี

วันที่ 5 เมษายน 2556 ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษาเป็นคดีหมายเลขแดงที่ 577/2556
พิพากษาให้ ทอท.จ่ายเงินชดเชยให้แก่ผู้ฟ้องคดีเป็นเงิน 1,084,036.50 บาท
พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระแก่ผู้ฟ้องคดีจนเสร็จสิ้น ทั้งนี้ ภายใน
60 วัน นับแต่คำพิพากษาถึงที่สุด

วันที่ 20 พฤษภาคม 2556 ศาลปกครองกลางได้มีหมายแจ้งคำบังคับให้ ทอท. ทราบว่า คดีนี้
ศาลปกครองได้มีคำพิพากษาถึงที่สุดเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม 2556 โดยมีคำบังคับให้ ทอท.
ผู้ถูกฟ้องคดีจ่ายเงินชดเชยให้แก่ผู้ฟ้องคดีเป็นเงิน 1,084,036.50 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5
ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระแก่ผู้ฟ้องคดีจนเสร็จสิ้น ทั้งนี้ ภายใน 60 วัน
นับแต่คำพิพากษาถึงที่สุด

วันที่ 4 กรกฎาคม 2556 ทอท. ได้ดำเนินการยื่นคำร้องขอวางเงินตามคำพิพากษาดังกล่าว
ต่อศาลปกครองกลาง รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 1,501,910.30 บาท เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ปัจจุบัน คดีเป็นอันเสร็จสิ้น เนื่องจาก ทอท.ได้ปฏิบัติตามคำพิพากษาครบถ้วนแล้ว

6.4.3.7 เมื่อวันที่ 19 กันยายน 2550 นายประสิทธิ์ พฤกษาพรพงศ์ ที่ 1 กับพวก 35 คน โจทก์
ผู้เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ห้องชุดบางส่วนในอาคารสูง 16 ชั้น อาคารชุดเลขที่ 1 - 6
อาคารชุดเพรสทีจ คอนโดมิเนียม (บริษัท ธนายง จำกัด) ทะเบียนอาคารชุด เลขที่ 1/2538
ซึ่งปลูกอยู่บนที่ดินโฉนดเลขที่ 608079 ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ
ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ที่ 1 บริษัท ท่าอากาศยานสากลกรุงเทพแห่งใหม่ จำกัด ที่ 2
กรมการขนส่งทางอากาศ ที่ 3 กระทรวงคมนาคม ที่ 4 และ กระทรวงการคลัง ที่ 5 จำเลย
ต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้ เป็นคดีหมายเลขดำที่ 8705/2550
ว่า เมื่อประมาณต้นปี 2550
จำเลยทั้งห้าได้ร่วมกันจัดการให้อากาศยานโดยสารบินขึ้นลงท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

ซึ่งเป็นสถานที่ใกล้กับที่พักอาศัยของโจทก์ทั้ง 35 คน การขึ้นลงของอากาศยานดังกล่าว
ทำให้เกิดเสียงดังมาก โดยค่าเฉลี่ย

ของเสียงดังเกิน 70 เดซิเบล ซึ่งเป็นค่าเฉลี่ยต่อวัน และในบางครั้งมีเสียงดังเกินกว่า 100
เดซิเบล ทำให้เกิดอันตราย

ต่อสุขภาพของโจทก์ทั้ง 35 คน การกระทำดังกล่าวของจำเลยทั้งห้าเป็นการทำละเมิดต่อโจทก์ ทั้ง
35 คน ให้ได้รับ

ความเสียหาย โดยโจทก์ทั้ง 35
คนขอให้ศาลมีคำสั่งให้จำเลยทั้งห้าดำเนินการเพื่อป้องกันไม่ให้อากาศยานโดยสาร
บินผ่านที่พักอาศัยของโจทก์ทั้ง 35 คน หากไม่อาจดำเนินการได้
ให้ร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายเป็นเงินวันละ 2,000,000.-
บาทนับแต่วันถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยทั้งห้าจะดำเนินการเพื่อป้องกันมิให้อากาศยานโดยสารบินผ่าน
ที่พักอาศัยของโจทก์ทั้ง 35 คน ได้

ในวันที่ 23 เมษายน 2551
ศาลปกครองกลางได้รับโอนคดีจากศาลแพ่งกรุงเทพใต้ไว้ในสารบบความเป็นคดีหมายเลขดำที่
668/2551 และ ทอท. ยื่นคำคัดค้านคำให้การเพิ่มเติมต่อสู้คดี

วันที่ 11 กรกฎาคม 2555 ศาลปกครองนัดพิจารณาคดีครั้งแรก

วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2556 ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษายกฟ้อง

ผู้ฟ้องคดีได้ยื่นอุทรณ์คำพิพากษาศาลปกครองกลางต่อศาลปกครองสูงสุด

ปัจจุบันคดีอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด

6.4.3.8 เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน 2553 ผู้ฟ้องคดี ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ที่ 1 กับพวกรวม 6 คน
ผู้ถูกฟ้องคดี ต่อศาลปกครองกลาง เป็นคดีหมายเลขดำที่ 1807/2553
ต่อมามีการแก้ไขเพิ่มเติมทุนทรัพย์ขึ้นโดยผู้ฟ้องคดีทั้ง 1,075 คน โดยขอให้ศาลพิพากษา ดังนี้

1. ขอให้ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 และผู้ถูกฟ้องอื่นที่เกี่ยวข้องระงับการให้บริการขึ้น - ลงของอากาศยาน

ทุกประเภทในช่วงเวลา 23.00 น. จนถึงเวลา 05.00 น.
ของทุกวันเพื่อคุ้มครองสิทธิ์ในการพักผ่อนของผู้ฟ้องคดีและ

สาธารณชนโดยรอบท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
และเพื่อให้เป็นไปตามมาตรฐานสากลหรือขององค์การการบินพลเรือน

ระหว่างประเทศ หรือเป็นมาตรฐานเช่นเดียวกันกับช่วงเวลาการบินของท่าอากาศยานเกาะสมุย
จังหวัดสุราษฎร์ธานี

2. ขอให้ศาลพิพากษาให้กระบวนการจัดทำรายงาน EIA ในโครงการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 5 ให้ความเห็นชอบฉบับวันที่ 2 พฤษภาคม 2545 และกระบวนการจัดทำรายงาน
EIA เพิ่มเติม (สืบเนื่องจากการเพิ่มจำนวนผู้โดยสารในปีที่เปิดดำเนินการ) ฉบับลงวันที่ 10
มีนาคม 2548 เป็นไปโดยไม่ชอบ
ด้วยกฎหมาย หรือไม่ครบถ้วนตามวิธีการหรือขั้นตอนที่กฎหมายกำหนด และให้ดำเนินการใหม่ทั้งหมด

3. ขอให้ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 5 และ 6 ดำเนินการในการประกาศให้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
เป็นแหล่งกำเนิดมลพิษและกำหนดมาตรฐานการควบคุมมลพิษจากแหล่งกำเนิดดังกล่าว
และกำหนดให้ท้องที่โดยรอบท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ เป็นเขตควบคุมมลพิษ
เพื่อดำเนินการในการควบคุม ลด และขจัดมลพิษต่อไป

4. ขอให้ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1
กับพวกร่วมกันชำระค่าเสียหายทางละเมิดโดยซื้อคืนที่ดินหรือบ้านพร้อมที่ดินและค่าเสียหายอื่นของผู้ฟ้องคดีที่
2 ถึงที่ 53 , 546 ถึงที่ 551 และที่ 1,075
โดยใช้ราคาตลาดที่มีการซื้อขายจริงสูงสุดก่อนท่าอากาศยานเปิดดำเนินการ
หรือโดยเปรียบเทียบราคาจากพื้นที่ใกล้เคียงที่ไม่ได้รับผลกระทบจากมลพิษ

จากท่าอากาศยานแห่งนี้โดยเฉพาะมลพิษทางเสียง เป็นจำนวนเงิน 965,454,210.- บาท
พร้อมภาษีการโอน รวมทั้งดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องคดีจนกว่าจะชำระเสร็จ
และหรือความเสียหายที่เกิดจากการต้องย้ายถิ่นฐานที่พักอาศัยไปอยู่ที่อื่น
อันมีผลมาจากการได้รับผลกระทบจากการดำเนินโครงการหรือกิจกรรมของผู้ถูกฟ้องคดี

5. ขอให้ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 กับพวกร่วมกันชำระค่าเสียหายทางละเมิด
โดยจ่ายค่าชดเชยซึ่งเป็นค่าซ่อมแซม
และปรับปรุงบ้านพักที่อยู่อาศัยให้ปลอดภัยจากมลพิษจากอากาศยานและค่าเสียหายอื่นให้กับผู้ฟ้องคดีที่
54 ถึงที่ 82 และที่ 552 ถึงที่ 605 เป็นเงินจำนวน 43,850,500.- บาท
ตามราคาการปรับปรุงซ่อมแซมจริง พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5
ต่อปีนับแต่วันฟ้องคดีจนกว่าจะชำระเสร็จ

6. ขอให้ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 กับพวกร่วมกันชำระค่าเสียหายทางละเมิด
โดยจ่ายค่าสินไหมทดแทนและหรือค่าชดเชยความเสียหายทางจิตใจและค่าเสียหายอื่นๆ
ให้กับผู้ฟ้องคดีที่ 83 ถึงที่ 274 และที่ 606 ถึงที่ 1,074 เป็นจำนวน เงินรวม 310,800,000.-
บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องคดีจนกว่าจะชำระเสร็จ

7.
ขอให้ศาลสงวนไว้ซึ่งสิทธิ์ที่จะแก้ไขคำพิพากษาในส่วนของค่าเสียหายทางละเมิดที่เป็นค่าสินไหมทดแทน
เพื่อความเสียหายต่อร่างกาย อนามัย จิตใจ และค่าเสียหายอันเนื่องมาจากความเสื่อมของร่างกาย
หรือสมรรถนะของการไม่สามารถประกอบกิจการงานได้
หรือความเสียหายที่เกิดจากการย้ายถิ่นฐานที่พักอาศัยไปอยู่

ที่อื่น อันมีผลมาจากการได้รับผลกระทบจากการดำเนินโครงการหรือกิจกรรมของผู้ถูกฟ้องคดี
ให้กับผู้ฟ้องคดีที่ 2 ถึงผู้ฟ้องคดีที่ 1,075 ในระยะเวลาไม่เกิน 5 ปี

8. ให้ผู้ถูกฟ้องคดีร่วมกันชดใช้ค่าฤชาหรือค่าธรรมเนียมศาลแทนผู้ฟ้องคดีทั้งหมดทุกคน

เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2554 ศาลปกครองกลางมีคำสั่งให้ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1
ชี้แจงข้อเท็จจริงต่อศาลว่า บุคคลผู้มีรายชื่อเป็นผู้ถูกฟ้องคดี
มีรายใดบ้างเป็นผู้มีสิทธิ์ได้รับเงินชดเชยหรือค่าเสียหายอันเนื่องจากการเปิดใช้
ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิและได้รับเงินไปแล้วหรือไม่
หรือคาดว่าจะจ่ายเงินค่าชดเชยหรือค่าเสียหายให้แก่ผู้นั้น

ได้เมื่อใด พร้อมเหตุผลกรณีรายผู้ฟ้องคดีที่ไม่มีสิทธิ์ได้รับค่าชดเชยหรือค่าเสียหายในกรณีดังกล่าว
โดยทำเป็นตารางอย่างง่ายแสดงรายการดังกล่าวข้างต้น

คดีที่ศาลปกครองกลางมีคำสั่งลงวันที่ 23 กรกฎาคม 2555 ให้แยกคดีหมายเลขดำที่ 1807/2553
ออกเป็นรายคดี ปัจจุบันคดีที่มีการถอนฟ้อง 250 คดี คงเหลือคดีทั้งหมด 825 คดี
อยู่ระหว่างยื่นคำให้การและพิจารณาของศาลปกครองกลาง 490 คดี ส่วนที่เหลืออีก 335 คดี
อยู่ระหว่างรอศาลปกครองหมายเรียกให้ทำคำให้การ

6.4.3.9 เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2555 นายบุญธรรม วงษ์สอาด ที่ 1 กับพวกรวม 406 คน
ผู้ฟ้องคดี ได้ยื่นฟ้อง ทอท.

ผู้ถูกฟ้องคดี ต่อศาลปกครองกลาง เป็นคดีหมายเลขดำที่ ส.578/2555
โดยศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งแบ่งแยกคดีดังกล่าวออกเป็นคดีสาขาจำนวน 406 คดี
และผู้ฟ้องคดีขอให้ศาลพิพากษา ดังนี้

1. ให้ศาลพิพากษาหรือมีคำสั่งให้ผู้ถูกฟ้องคดี
และหรือหน่วยงานอื่นที่เกี่ยวข้องออกมาตรการที่เป็นรูปธรรมที่ชัดเจน
ในการจำกัดจำนวนผู้โดยสารที่เข้ามาใช้สนามบินสุวรรณภูมิไว้ไม่เกิน 45 ล้านคนต่อปี ทั้งนี้ภายใน
30 วันนับแต่วันที่ศาลมีคำพิพากษาหรือคำสั่ง
และหากผู้ถูกฟ้องคดีฝ่าฝืนขอให้ศาลมีคำสั่งปรับเงินเป็นจำนวน 10
เท่าของอัตราค่าบริการที่ผู้ถูกฟ้องคดีเรียกเก็บการใช้สนามบินของสายการบินที่ขึ้นลงเป็นรายลำของแต่ละเที่ยวบิน
จากผู้ถูกฟ้องคดี ตลอดระยะเวลาที่ฝ่าฝืนนับแต่วันที่ฝ่าฝืน
โดยนำเงินค่าปรับดังกล่าวทั้งหมดตั้งเป็นกองทุนฟื้นฟูและเยียวยาผู้ที่ได้รับผลกระทบจากการฝ่าฝืนของผู้ถูกฟ้องคดี
โดยการบริหารกองทุนโดยองค์กรอิสระที่เป็นกลางและตัวแทนผู้ฟ้องคดี

2. ให้ศาลพิพากษาหรือมีคำสั่งให้ผู้ถูกฟ้องคดี
ดำเนินการติดตั้งเครื่องตรวจวัดมลพิษทางอากาศและเครื่องตรวจวัดมลพิษทางเสียงและความสั่นสะเทือนชนิดติดตั้งถาวร
พร้อมติดตามผลตลอด 24 ชั่วโมง
โดยการรับรองของคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติหรือกรมควบคุมมลพิษในพื้นที่โดยรอบสนามบินสุวรรณภูมิ
ไม่ต่ำกว่า 30 จุดโดยค่าใช้จ่ายของผู้ถูกฟ้องคดีทั้งหมด

3. ให้ศาลพิพากษาให้ผู้ถูกฟ้องคดีชำระค่าเสียหายทางละเมิดและหรือค่าเสียหายอื่นที่ก่อให้เกิด
ความเดือดร้อนและเสียหายทางด้านร่างกายและจิตใจและการเสียโอกาสของผู้ฟ้องคดีทุกคน
ตามบัญชีค่าเสียหาย
ของผู้ฟ้องคดีแต่ละรายเป็นเงินรายละ 100,000.- บาท พร้อมอัตราดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปี
นับแต่วันฟ้องคดีจนกว่า

ผู้ถูกฟ้องคดีจะชำระเสร็จสิ้น

เมื่อวันที่ 16 กันยายน 2556
ทอท.ได้ชี้แจงข้อเท็จจริงต่อสำนักงานอัยการคดีปกครองเพื่อให้พนักงานอัยการจัดทำคำให้การแก้คดีผู้ฟ้องคดีแล้ว
ซึ่งขณะนี้ ทอทได้ส่งสำนวนคดีให้พนักงานอัยการสำนักงานคดีปกครองไปแล้ว จำนวน 255 คดี
และอยู่ระหว่างรอศาลปกครองกลางมีคำสั่งเรียกให้ทำคำให้การอีก 151 คดี

6.4.3.10 เมื่อวันที่ 26 กันยายน 2555 สมาคมต่อต้านสภาวะโลกร้อนที่ 1 กับพวกรวม 379 คน
ผู้ฟ้องคดี ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ผู้ถูกฟ้องคดี ต่อศาลปกครองกลาง เป็นคดีหมายเลขดำที่ ส.512/2555
โดยศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งแบ่งแยกคดีดังกล่าวออกเป็นคดีสาขาจำนวน 379 คดี
และผู้ฟ้องคดีขอให้ศาลพิพากษา ดังนี้

1. ให้ศาลพิพากษาหรือมีคำสั่งให้ผู้ถูกฟ้องคดี
และหรือหน่วยงานอื่นที่เกี่ยวข้องออกมาตรการที่เป็นรูปธรรมที่ชัดเจน
ในการจำกัดจำนวนผู้โดยสารที่เข้ามาใช้สนามบินสุวรรณภูมิไว้ไม่เกิน 45 ล้านคนต่อปี ทั้งนี้ภายใน
30 วันนับแต่วันที่ศาลมีคำพิพากษาหรือคำสั่ง
และหากผู้ถูกฟ้องคดีฝ่าฝืนขอให้ศาลมีคำสั่งปรับเงินเป็นจำนวน 10
เท่าของอัตราค่าบริการที่ผู้ถูกฟ้องคดีเรียกเก็บการใช้สนามบินของสายการบินที่ขึ้นลงเป็นรายลำของแต่ละเที่ยวบิน
จาก ผู้ถูกฟ้องคดี ตลอดระยะเวลาที่ฝ่าฝืนนับแต่วันที่ฝ่าฝืน
โดยนำเงินค่าปรับดังกล่าวทั้งหมดตั้งเป็นกองทุนฟื้นฟูและเยียวยาผู้ที่ได้รับผลกระทบจากการฝ่าฝืนของผู้ถูกฟ้องคดี
โดยการบริหารกองทุนโดยองค์กรอิสระที่เป็นกลางและตัวแทนผู้ฟ้องคดี

2. ให้ศาลพิพากษาหรือมีคำสั่งให้ผู้ถูกฟ้องคดี
ดำเนินการติดตั้งเครื่องตรวจวัดมลพิษทางอากาศและเครื่องตรวจวัดมลพิษทางเสียงและความสั่นสะเทือนชนิดติดตั้งถาวร
พร้อมติดตามผลตลอด 24 ชั่วโมง
โดยการรับรองของคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติหรือกรมควบคุมมลพิษในพื้นที่โดยรอบสนามบินสุวรรณภูมิ
ไม่ต่ำกว่า 30 จุดโดยค่าใช้จ่ายของผู้ถูกฟ้องคดีทั้งหมด

3. ให้ศาลพิพากษาให้ผู้ถูกฟ้องคดีชำระค่าเสียหายทางละเมิดและหรือค่าเสียหายอื่นที่ก่อให้เกิด
ความเดือดร้อนและเสียหายทางด้านร่างกายและจิตใจและการเสียโอกาสของผู้ฟ้องคดีทุกคน
ตามบัญชีค่าเสียหายของ ผู้ฟ้องคดีแต่ละรายเป็นเงินรายละ 100,000.- บาท
พร้อมอัตราดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องคดีจนกว่าผู้ถูกฟ้องคดีจะชำระเสร็จสิ้น

ปัจจุบัน ทอท. ได้ส่งสำนวนคดีให้พนักงานอัยการสำนักงานคดีปกครองไปแล้ว จำนวน 106 คดี
ซึ่งอยู่ในระหว่างการจัดทำคำให้การเสนอศาลปกครองกลาง
และยังอยู่ระหว่างรอศาลปกครองกลางมีคำสั่งเรียก
ให้ทำคำให้การอีก 273 คดี

6.4.4 คดีแพ่งเกี่ยวกับพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบด้านเสียงจากการดำเนินงานท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
เมื่อวันที่ 12 มกราคม 2552 พันตำรวจโท วัชรพงศ์ เจริญพร ที่ 1 และ นางไฮดีปาร์ค เจริญพร
ที่ 2 โจทก์ เจ้าของบ้านเลขที่ 120/159 หมู่ 4 ถนนบางนา – ตราด ตำบลบางโฉลง
อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ (เจ้าของโครงการหมู่บ้านธนาซิตี้) ได้ยื่นฟ้อง ทอท.จำเลย
ต่อศาลแขวงสมุทรปราการ เป็นคดีหมายเลขดำที่ 36/2552
ว่าโจทก์ทั้งสองได้ปลูกบ้านอยู่อาศัยมาตั้งแต่ปี 2543 ทอท. ดำเนินกิจการท่าอากาศยานเมื่อวันที่ 28
กันยายน 2549
ทำให้พื้นที่รอบท่าอากาศยานได้รับผลกระทบทางเสียงอย่างรุนแรงทำให้ที่ดินของโจทก์ทั้งสองได้รับผลกระทบ
เป็นเสียงแหลมดังและเสียงที่เกิดความสั่นสะเทือนที่มีค่าระดับเสียงสูงสุดเกิน 115 เดซิเบล
และค่าระดับเสียงเฉลี่ย
24 ชั่วโมง เกิน 70 เดซิเบลเอ ซึ่งไม่เป็นไปตามประกาศคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ ฉบับที่
15 พ.ศ. 2540
ในเรื่องกำหนดเสียงมาตรฐานระดับเสียงโดยทั่วไป ทำให้โจทก์ทั้งสองไม่สามารถอาศัยอยู่ ณ
ที่ดินของโจทก์ได้
การดำเนินกิจการของ ทอท. ในแต่ละวันจึงเป็นการกระทำละเมิดโดยจงใจที่มีเจตนาชั่วร้าย
แสวงหาผลกำไรบนความเดือดร้อนของผู้อื่น
และทำให้ที่ดินของโจทก์คงเหลือประโยชน์เพียงใช้เป็นที่เก็บของใช้ในชีวิตประจำวันเท่านั้น ซึ่ง
การกระทำของ ทอท. ทำให้โจทก์ทั้งสองได้รับความเสียหาย โจทก์จึงขอให้ศาลมีคำพิพากษา ให้
ทอท.ชดใช้เงินจำนวน 260,000.- บาท และดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี จากเงินต้น
260,000.- บาท นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสอง

เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2552 ศาลได้มีคำพิพากษายกฟ้องโจทก์ทั้งสอง
เนื่องจากโจทก์ทั้งสองยอมรับว่า
ได้ก่อสร้างบ้านพักอาศัยเลขที่ 120/159 หมู่ที่ 4 ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี
จังหวัดสมุทรปราการ ซึ่งตั้งอยู่

บนโฉนดที่ดินเลขที่ 83396 มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543
จึงเป็นการปลูกสร้างในเขตปลอดภัยในการเดินอากาศ โดยไม่ได้รับ

อนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ ตามมาตรา 59 แห่งพระราชบัญญัติการเดินอากาศ พ.ศ. 2497
จึงเป็นเรื่องที่โจทก์

ทั้งสองสมัครใจเข้าเสี่ยงภัยหรือยอมเข้ารับความเสียหายที่จะเกิดขึ้นโดยหลักของกฎหมาย
“ความยินยอมไม่เป็นละเมิด” ดังนั้น การดำเนินธุรกิจตามวัตถุประสงค์ของ ทอท.
ที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิซึ่งมีกฎหมายรองรับ จึงไม่ได้

เป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์ทั้งสองอันจะต้องรับผิดชดใช้ค่าเสียหาย ตามคดีหมายเลขดำที่
36/2552 คดีหมายเลขแดง
ที่ 828/2552 ซึ่งเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2552 โจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษา โดยโจทก์อุทธรณ์ว่า
ทอท. ไม่ได้ขอใบรับรองการดำเนินงานจากกรมการขนส่งทางอากาศ
และรัฐไม่เคยประกาศห้ามการเข้ามาใช้ที่ดินโดยรอบท่าอากาศยาน
และไม่เคยมีประกาศเตือนภัยจากท่าอากาศยานไม่ว่าจะเป็นมลพิษทางเสียง หรือแรงอัดอากาศ
หรือแรงสั่นสะเทือน เท่ากับรัฐยอมรับว่าท่าอากาศยานไม่ได้ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม
ประกอบกับผลการตรวจวัดเสียงของ ทอท. ไม่เป็นไปตามประกาศคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ

เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม 2553 ศาลอุทธรณ์ภาค 1 ได้มีคำพิพากษายกอุทธรณ์ของโจทก์ทั้ง 2 โจทก์ฎีกา

วันที่ 19 มีนาคม 2556 ศาลฎีกามีคำพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

ปัจจุบันคดีถึงที่สุด

แนวทางการดำเนินการเพื่อต่อสู้คดีในข้อ 6.4.3 และ 6.4.4 ทอท.
ได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดีทุกเรื่องสรุปว่า

(1) พื้นที่บริเวณโดยรอบท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
    ได้ถูกกำหนดตั้งอยู่ในเขตปลอดภัยในการเดินอากาศ
    ที่ประกาศตามความในมาตรา 6 แห่ง พระราชบัญญัติการเดินอากาศ พ.ศ. 2497
    แก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา 3

แห่งพระราชบัญญัติการเดินอากาศ (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2507 และมาตรา 58 ประกอบกับ มาตรา
98 แห่ง พระราชบัญญัติ
การเดินอากาศ พ.ศ. 2497 ซึ่งได้มีการกำหนดเขตบริเวณใกล้เคียงท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
จังหวัดสมุทรปราการ
เป็นเขตปลอดภัยในการเดินอากาศตามประกาศกระทรวงคมนาคม ลงวันที่ 12 ธันวาคม 2516
และวันที่ 28 กันยายน 2535 และวันที่ 17 มกราคม 2551
ซึ่งมีผลให้การก่อสร้างหรือแก้ไขเปลี่ยนแปลงอาคารในเขตปลอดภัยในการเดินอากาศ
ต้องขออนุญาตจากอธิบดีกรมการบินพลเรือน และเงื่อนไขท้ายใบอนุญาตก่อสร้าง
หรือปรับปรุงอาคารระบุไว้ว่า

ผู้ได้รับใบอนุญาตต้องยอมรับสภาพอันเกิดจากผลกระทบสิ่งแวดล้อมของท่าอากาศยานแห่งนี้
ซึ่งได้รับความเห็นชอบจาก

สำนักงานนโยบายและแผนสิ่งแวดล้อมแล้ว

(2) ทอท.ได้ดำเนินการตามมาตรการป้องกันและลดผลกระทบสิ่งแวดล้อมทางเสียงจากการดำเนินงาน

ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ตามมติคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ เมื่อวันที่ 10 มีนาคม 2548
และมติคณะรัฐมนตรี

เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2550 โดยพื้นที่ NEF มากกว่า 40 ให้เจรจาซื้อที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง
(ซึ่งสร้างก่อนปี 2544)

กรณีเจ้าของที่ดินและสิ่งปลูกสร้างไม่ประสงค์จะขาย ต้องสนับสนุนและปรับปรุง
หรือติดตั้งวัสดุอุปกรณ์ลดผลกระทบ

ด้านเสียง พื้นที่ NEF 30 - 40 ให้สนับสนุนการปรับปรุงอาคารและสิ่งปลูกสร้าง
โดยตรวจวัดระดับเสียงรบกวน
หากพบว่าโครงการทำให้มีระดับเสียงรบกวน (L₉₀) เกิน 10 เดซิเบล เอ
ประกาศเส้นเสียงกรณีเลวร้ายที่สุดที่เป็นไปได้ คือ กรณีใช้ทางวิ่งเส้นที่ 1 และ 2
เต็มความสามารถสูงสุดของจำนวน 76 เที่ยวบินต่อชั่วโมง เฉพาะการบินลงที่ปลายทางวิ่ง
ฝั่งตะวันตกด้านทิศเหนือ ร้อยละ 80 ของเที่ยวบินทั้งหมด
และการบินลงที่ปลายทางวิ่งฝั่งตะวันออกด้านทิศเหนือ ร้อยละ 20 ของเที่ยวบินทั้งหมด
ใช้หลักเกณฑ์การประเมินราคาอสังหาริมทรัพย์ ไม่มีการหักค่าเสื่อมราคาและบวกเพิ่มค่าการตลาด
ในทุกพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ

ผลคำพิพากษาในคดีข้อ 6.4.4

เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2552 ศาลแขวงสมุทรปราการได้มีคำพิพากษาในคดีหมายเลขดำที่
36/2552

คดีหมายเลขแดงที่ 828/2552 พิพากษายกฟ้องคดีของโจทก์ทั้งสอง
โดยคำพิพากษาดังกล่าวมีสาระสำคัญสรุปได้ ดังนี้

เป็นที่ทราบกันทั่วไปว่า ทางราชการได้วางแผนที่จะขยายท่าอากาศยานดอนเมือง
มาสร้างที่บริเวณท่าอากาศยาน

สุวรรณภูมิ จึงอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 58 แห่งพระราชบัญญัติการเดินอากาศ พ.ศ. 2497
ออกประกาศกำหนด

พื้นที่ใกล้เคียงเป็นเขตปลอดภัยในการเดินอากาศลงวันที่ 12 ธันวาคม 2516 วันที่ 28 กันยายน
2535 และวันที่

17 มกราคม 2551 ซึ่งประกาศดังกล่าวได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้ว
แม้จะมีประกาศยกเลิกประกาศฉบับก่อน ๆ

ตามลำดับ แต่พื้นที่ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ
อยู่ในเขตปลอดภัยในการเดินอากาศตลอดมา

และภายในเขตปลอดภัยในการเดินอากาศห้ามมิให้บุคคลใด ก่อสร้าง หรือแก้ไขเปลี่ยนแปลงอาคาร
หรือสิ่งปลูกสร้าง

อย่างอื่น เว้นแต่ได้รับอนุญาตเป็นหนังสือจากพนักงานเจ้าหน้าที่ เมื่อโจทก์ทั้งสองยอมรับว่า
ได้ก่อสร้างบ้านพักอาศัย

เลขที่ 120/159 หมู่ที่ 4 ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ
ซึ่งตั้งอยู่บนโฉนดที่ดินเลขที่ 83396

มาตั้งแต่ปี 2543 จึงเป็นการปลูกสร้างในเขตปลอดภัยในการเดินอากาศ
โดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่

ตามมาตรา 59 แห่งพระราชบัญญัติการเดินอากาศ พ.ศ. 2497
จึงเป็นเรื่องที่โจทก์ทั้งสองสมัครใจเข้าเสี่ยงภัยหรือ

ยอมเข้ารับความเสียหายที่จะเกิดขึ้น โดยหลักของกฎหมาย “ความยินยอมไม่เป็นละเมิด” ดังนั้น
การดำเนินธุรกิจตาม

วัตถุประสงค์ของ ทอท.จำเลย ที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ซึ่งมีกฎหมายรองรับจึงไม่ได้เป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์

ทั้งสอง อันจะต้องรับผิดชดใช้ค่าเสียหาย พิพากษายกฟ้อง

 การดำเนินการของ ทอท. ณ ปัจจุบัน

เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน 2552 คณะรัฐมนตรีได้มีมติเห็นชอบในหลักการให้
ทอท.พิจารณาดำเนินการเพื่อแก้ไขปัญหาการดำเนินกิจการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ตามมติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2550 ต่อไป ตามความเหมาะสม
และในการประชุมสามัญประจำปีของผู้ถือหุ้น เมื่อวันที่ 22 มกราคม 2553 ทอท. ได้แจ้งให้

ผู้ถือหุ้นทราบแล้วว่า พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ NEF มากกว่า 40 และ 30 – 40
ทอท.จะดำเนินการเพื่อชดเชยผลกระทบด้านเสียงตามมติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม
2550 ต่อไป

6.4.5
คดีปกครองเกี่ยวกับพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบด้านเสียงจากการดำเนินงานท่าอากาศยานเชียงใหม่

เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม 2551 นางสุภาพร กาสเซ่นชมิดท์ ผู้ฟ้องคดี อาศัยอยู่บ้านเลขที่ 111/243 –
244
หมู่บ้านนิมมานนรดี ตำบลแม่เหียะ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ ได้ยื่นฟ้อง
อธิบดีกรมการขนส่งทางอากาศ ที่ 1
กรรมการผู้อำนวยการใหญ่ ทอท. ที่ 2 และผู้อำนวยการท่าอากาศยานเชียงใหม่ ที่ 3 ผู้ถูกฟ้องคดี
ต่อศาลปกครองเชียงใหม่ เป็นคดีหมายเลขดำที่ 330/2551 ว่า เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม 2550
เวลา 14.00 น.ได้มีอากาศยานของ บริษัท
การบินไทย จำกัด (มหาชน) เที่ยวบินที่ TG 110 บินผ่านบ้านของผู้ฟ้องคดีในระดับที่ต่ำกว่าปกติ
ทำให้หลังคาบ้านของผู้ฟ้องคดีได้รับความเสียหาย ผู้ฟ้องคดีจึงขอให้ศาลมีคำพิพากษาดังนี้

1. ขอให้กรมการขนส่งทางอากาศ และท่าอากาศยานเชียงใหม่
ชี้แจงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและสร้างความเสียหายให้กับบ้านของผู้ฟ้องคดีว่ามาจากสาเหตุใด
มีมาตรการป้องกันอย่างไร และหน่วยงานใดเป็นผู้รับผิดชอบโดยตรง
และหากความเสียหายเกิดขึ้นโดยชัดแจ้งจากความบกพร่องของการปฏิบัติงานแล้ว
ขอให้พิจารณาจ่ายค่าเสียหายไม่ใช่ค่าเยียวยา

2. ขอให้กรมการขนส่งทางอากาศ และท่าอากาศยานเชียงใหม่
มีการตรวจสอบพร้อมแก้ไขแนวเส้นทางวิ่ง (รันเวย์) ขึ้น – ลง
ของอากาศยานทางด้านทิศใต้ของท่าอากาศยาน

3. ขอให้ ทอท. และท่าอากาศยานเชียงใหม่
ใช้เครื่องมือที่ใช้วัดโครงสร้างในการวัดความสั่นสะเทือน ไม่ใช่เครื่องวัดระดับพื้นดิน

4. ให้ ทอท. ใช้เกณฑ์ในการวัดระดับเสียงตามภาคผนวกท้ายประกาศคณะกรรมการควบคุมมลพิษ
เรื่อง วิธีตรวจวัดระดับเสียงพื้นฐาน ระดับเสียงขณะไม่มีการรบกวน
การตรวจวัดและคำนวณระดับเสียงขณะมี
การรบกวน การคำนวณค่าระดับการรบกวนและแบบบันทึกการตรวจวัดเสียง
และให้ตรวจวัดในฤดูการท่องเที่ยว

5. ขอให้คณะกรรมการสุขภาพจิตแห่งชาติ (คสช.)
จัดหน่วยแพทย์เฉพาะทางไปตรวจสุขภาพของผู้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านนิมมานนรดี
และใกล้เคียงท่าอากาศยาน ปีละ 2 ครั้ง ในเรื่องของระบบประสาทหู ระบบทางเดินหายใจ
อันเกิดจากการบิน โดย ทอท. เป็นผู้รับผิดชอบค่าใช้จ่าย

ซึ่ง ทอท. ได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดีเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2552 ว่า ท่าอากาศยานเชียงใหม่
มีการกำหนดให้เป็นสนามบินอนุญาตตามพระราชบัญญัติการเดินอากาศ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2497
และกำหนดเขตปลอดภัยในการเดินอากาศไว้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2517
ซึ่งการก่อสร้างบ้านผู้ฟ้องคดีภายในเขตปลอดภัยในการเดินอากาศในภายหลังโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นหนังสือจากพนักงานเจ้าหน้าที่
ผู้ฟ้องคดีย่อมเป็นผู้ยอมเสี่ยงภัยหรือความเสียหายใด ๆ ในการที่จะเกิดผลกระทบ

ในการดำเนินการของท่าอากาศยานเอง
ผู้ฟ้องคดีจึงควรคาดหมายได้ถึงผลกระทบในระดับหนึ่งที่ได้รับจากการพักอาศัยบริเวณพื้นที่ดังกล่าว
และจำต้องยอมรับสภาพแวดล้อมที่ตนเลือก จึงถือว่า
ผู้ฟ้องคดีไม่ใช่ผู้ได้รับความเดือดร้อนหรือเสียหายตามมาตรา 42
แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครอง และวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542
ผู้ฟ้องคดีจึงไม่มีอำนาจนำคดีมาฟ้องผู้ถูกฟ้องคดีทั้งสามต่อศาลนี้ อีกทั้ง
บ้านผู้ฟ้องคดีก็ไม่ได้อยู่ในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบทาง

ด้านเสียงหรือความสั่นสะเทือนจากอากาศยานในระดับที่เป็นอันตรายแต่อย่างใด
ความเสียหายที่ผู้ฟ้องคดีกล่าวอ้าง

จึงมิได้เกิดจากการกระทำของผู้ถูกฟ้องคดีทั้งสาม
และคำขอท้ายฟ้องของผู้ฟ้องคดีเรื่องค่าเสียหายก็ไม่ชัดเจนเพียงพอ

ที่ผู้ถูกฟ้องคดีทั้งสามจะให้การต่อสู้คดี
จึงขอศาลได้โปรดพิจารณาพิพากษายกฟ้องและจำหน่ายคดีของผู้ฟ้องคดีเสีย

ในวันที่ 10 มิถุนายน 2552 ทอท. ยื่นคำให้การและคำให้การเพิ่มเติมต่อสู้คดี

วันที่ 27 ธันวาคม 2555 ศาลปกครองเชียงใหม่ได้มีคำพิพากษายกฟ้อง

ผู้ฟ้องคดียื่นอุทธรณ์คำพิพากษาต่อศาลปกครองสูงสุด และปัจจุบันคดีอยู่ในระหว่างพนักงานอัยการจัดทำ

คำโต้แย้งอุทธรณ์

6.5 ข้อพิพาทของบริษัท ท่าอากาศยานสากลกรุงเทพแห่งใหม่ จำกัด (บทม.) ซึ่ง ทอท.
ได้รับโอนมาเป็นของ ทอท.

ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2549 (เฉพาะคดีที่มีทุนทรัพย์สูงเกินกว่า 50 ล้านบาท
หรือเรื่องร้องเรียนที่อาจจะส่งผล

กระทบต่อการดำเนินงานของ ทอท.)

ข้อพิพาทกับ บริษัท เทวีเอชั่น จำกัด 

ทอท. ได้ทำสัญญาว่าจ้าง บริษัท เทวีเอชั่น จำกัด เพื่อก่อสร้างอาคารงานระบบบริหารสารสนเทศ
(The Construction of Aims Building) ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ตามสัญญาเลขที่ NBIA
(PP) 14/2547 ลงวันที่
12 ธันวาคม 2546 กำหนดเริ่มงานก่อสร้างวันที่ 15 ธันวาคม 2546 มีกำหนดแล้วเสร็จภายใน
442 วัน และ ทอท.
จะจ่ายเงินค่าจ้างแก่บริษัท ฯ ตามงวดงานที่บริษัท ฯ ก่อสร้างและส่งมอบงานให้แก่ บทม.

เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2550 บริษัท ฯ
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทตามสัญญาดังกล่าวข้างต้นต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการ
ตามข้อพิพาทหมายเลขดำที่ 13/2550 เรียกร้องให้ ทอท.ชดใช้เงินคืนเป็นเงินจำนวน
66,008,404.47 บาท และเรียกค่าเสียหาย เป็นจำนวนเงินรวมทั้งสิ้น 90,000,000.- บาท
พร้อมทั้งให้คืนหลักประกัน
ตามสัญญาจ้างคิดเป็นเงิน 22,031,300.- บาท และ
ทอท.ได้ยื่นคำคัดค้านต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการเมื่อวันที่
18 พฤษภาคม 2550 คดีได้มีการสืบพยานฝ่ายบริษัท ฯ ผู้เรียกร้อง และ ทอท.
ผู้คัดค้านเสร็จสิ้นแล้ว และ

คณะอนุญาโตตุลาการคดีนี้ได้มีคำชี้ขาดเป็นข้อพิพาทหมายเลขแดงที่ 8/2552 ให้ ทอท.
ชำระเงินให้แก่บริษัทฯ

เป็นเงิน 25,100,232.24 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าว
นับแต่วันที่ยื่นเสนอข้อพิพาทเป็นต้นไป จนกว่าจะชำระเสร็จ

ต่อมา บริษัทฯ ได้ยื่นฟ้อง ทอท. ต่อศาลปกครองกลางเป็นคดีหมายเลขดำที่ 496/2552 ให้
ทอท.ปฏิบัติตาม
คำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการที่ได้วินิจฉัยชี้ขาดให้ ทอท. ชำระเงินดังกล่าว ซึ่ง ทอท.
ได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดีเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2552 ว่า

1. การที่คณะอนุญาโตตุลาการได้วินิจฉัยว่า การบอกเลิกสัญญาของบริษัท ฯ ไม่ชอบด้วยกฎหมาย
สัญญา
ยังคงมีผลผูกพันคู่สัญญาอยู่ ทอท. มิได้เป็นฝ่ายผิดสัญญาและผิดนัดชำระหนี้
ย่อมทำให้สัญญามีผลผูกพันคู่สัญญา
บริษัท ฯ
จึงต้องมีหน้าที่นำเอกสารรับรองค่างานตามที่คณะกรรมการตรวจการจ้างออกให้ไปยื่นขอรับค่าผลงาน
จาก ทอท. ต่อไป มิใช่เป็นกรณีที่บริษัท ฯ จะต้องมาบอกเลิกสัญญาแต่อย่างใด

2. การที่คณะอนุญาโตตุลาการกำหนดให้ ทอท. ชำระค่าจ้างงานงวดที่ 24 และ 25
และลดเบี้ยปรับลงนั้น คำวินิจฉัยของคณะอนุญาโตตุลาการยังคลาดเคลื่อนอยู่ เนื่องจากบริษัท ฯ
ได้ยื่นคำเสนอข้อพิพาทเพื่อขอให้ ทอท. ชำระค่าจ้าง โดยอ้างในคำเสนอข้อพิพาทว่า
ทอท.เป็นฝ่ายผิดสัญญาและผิดนัดชำระหนี้ แต่คณะอนุญาโตตุลาการวินิจฉัยแล้วว่า ทอท.มิได้ผิดสัญญา
ดังนั้น คำวินิจฉัยของคณะอนุญาโตตุลาการเสียงข้างมากวินิจฉัยลดเบี้ยปรับและ

ให้ ทอท. ชำระเงินค่าจ้างเป็นการวินิจฉัยเกินขอบเขต และข้อตกลงในคำเสนอข้อพิพาท

3. ด้วยเหตุผลดังกล่าวข้างต้นเห็นว่า การยื่นคำร้องของบริษัท ฯ คดีนี้เป็นการไม่ถูกต้อง
จึงขอให้ศาล

มีคำพิพากษายกฟ้อง และศาลปกครองกลางได้มีคำสั่งเรียกให้ทำคำให้การเพิ่มเติม ลงวันที่ 27
สิงหาคม 2552

ซึ่ง ทอท. ได้ตรวจสอบรายละเอียดในคำคัดค้านคำให้การดังกล่าวแล้ว
ไม่มีข้อเท็จจริงที่จะทำคำคัดค้านคำให้การเพิ่มเติมแต่อย่างใด

4. เมื่อวันที่ 20 มีนาคม 2555 ศาลปกครองกลางได้มีคำพิพากษาให้ ทอท.
ชำระเงินค่าเสียหายจำนวน 25,110,232.24 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี
นับแต่วันที่ยื่นคำเสนอข้อพิพาทเป็นต้นไปจนกว่า

จะชำระเสร็จแก่ผู้ร้อง กับให้บริษัท ฯ และ ทอท.
ออกค่าธรรมเนียมค่าใช้จ่ายในชั้นอนุญาโตตุลาการฝ่ายละครึ่ง และให้คืนค่าธรรมเนียมศาลทั้งหมด
จำนวน 50,000.- บาท ให้แก่บริษัท ฯ

5. เมื่อวันที่ 12 เมษายน 2555 ทอท. ได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาของศาลปกครองกลาง

ต่อศาลปกครองสูงสุด ซึ่งบริษัท ฯ ได้ทำคำแก้อุทธรณ์ยื่นต่อศาลปกครองสูงสุดเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม
2555

ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลปกครองสูงสุด