ข้อพิพาททางกฎหมาย

ณ วันที่ 15 กรกฎาคม 2552 บริษัทมีข้อพิพาททางกฎหมายที่ยังไม่สิ้นสุด
ซึ่งอาจมีผลกระทบต่อสินทรัพย์ของบริษัทที่มีจำนวนสูงกว่าร้อยละ 5 ของส่วนของผู้ถือหุ้น ดังนี้

ในระหว่างไตรมาสที่ 3 ของปี 2550
บริษัทฯได้ถูกอดีตกรรมการท่านหนึ่งฟ้องในคดีอาญาข้อหาหมิ่นประมาท
เนื่องจากการที่ถูกบริษัทฯบอกเลิกจ้าง ศาลชั้นต้นได้มีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 30 กันยายน 2551
ว่าบริษัทฯ มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา โดยบริษัทฯจะต้องชำระค่าปรับให้แก่ศาลเป็นจำนวน
100,000 บาท บริษัทฯได้ชำระค่าปรับดังกล่าวแล้วเมื่อวันที่ 30 กันยายน 2551
บริษัทฯได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาของศาลชั้นต้น ซึ่งศาลอุทธรณ์ได้มีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28
เมษายน 2553 ให้ยกฟ้อง อย่างไรก็ตาม กรรมการท่านดังกล่าวได้ยื่นฎีกาเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม
2553 ปัจจุบันคดีดังกล่าวอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา

นอกจากนี้กรรมการท่านดังกล่าวยังอ้างว่าได้รับความเสียหายและเสื่อมเสียชื่อเสียงเนื่องจากบริษัทฯได้บอกเลิกจ้าง
โดยฟ้องบริษัทฯในคดีแพ่งเรียกค่าเสียหายดังนี้

  ก) ในกรณีเสื่อมเสียชื่อเสียง จำนวน 30,000,000 บาท

  ข) ในกรณีต้องสูญเสียรายได้ที่สามารถทำงานได้จนถึงอายุ 70 ปี เป็นเงิน 60,606,000 บาท
  หักค่าชดเชยตามกฎหมายแรงงานที่ได้รับจากบริษัทฯ ไปแล้ว จำนวน 3,174,600 บาท
  คงเหลือค่าเสียหายจำนวน 57,431,400 บาท

  ค)
  ในกรณีสูญเสียโอกาสในการดำเนินธุรกิจและสูญเสียประโยชน์ในกรณีที่บริษัทฯจะเข้าตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
  ในการมีสิทธิซื้อหุ้นของบริษัทฯต่ำกว่าราคาตลาด โบนัสพิเศษ และอื่น ๆ จำนวน 120,000,000
  บาท

บริษัท ฯ ได้ยื่นคำให้การแก้คดีแพ่งต่อศาลแล้ว
ปัจจุบันศาลได้มีคำสั่งให้งดการพิจารณาคดีนี้ไว้ก่อนและให้จำหน่ายคดีไว้ชั่วคราวเพื่อรอฟังผลในคดีอาญา
เนื่องจากคดีนี้เป็นคดีแพ่งที่เกี่ยวเนื่องกับคดีอาญาดังกล่าวข้างต้น
การพิจารณาคดีแพ่งนี้จึงต้องรอให้การพิจารณาคดีอาญาถึงที่สุดก่อน

อย่างไรก็ตามในคำพิพากษาของศาลชั้นต้น ศาลได้วินิจฉัยในประเด็นหนึ่งว่า
“เชื่อว่าพยานทั้งหมดเบิกความตามความจริง
ฟังได้ว่าโจทก์ประพฤติตนและปฏิบัติหน้าที่เป็นดังเช่นที่ระบุในเอกสารหมาย จ. 2
ซึ่งอาจถือได้ว่าเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของพนักงาน ความในหมวด 7
ว่าด้วยวินัยในการปฏิบัติงานและการดำเนินการทางวินัยข้อ 1.12, 2.5, 2.6, 3.4, 5.3.13
ซึ่งจำเลยที่ 1 ถือเป็นเหตุบอกเลิกจ้างตามเอกสารหมาย จ.2”
คำวินิจฉัยของศาลในประเด็นดังกล่าวจะเป็นประโยชน์แก่บริษัทฯ
ในคดีแพ่งที่อดีตกรรมการท่านดังกล่าวได้ฟ้องเรียกค่าเสียหายจากบริษัทฯ
ในมูลละเมิดทำให้เขาเสียหายต่อชื่อเสียง เพราะเป็นคดีแพ่งที่เกี่ยวเนื่องกับคดีอาญา
และตามกฎหมายการพิพากษาคดีส่วนแพ่ง
ศาลจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญา และ
คำพิพากษาคดีส่วนแพ่งต้องเป็นไปตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายว่าด้วยความรับผิดของบุคคลในทางแพ่ง
โดยไม่ต้องคำนึงว่าจำเลยต้องคำพิพากษาว่าได้กระทำความผิดหรือไม่ ดังนั้น เมื่อข้อความที่บริษัทฯ
ระบุลงในหนังสือบอกเลิกจ้างเป็นความจริงมิใช่ความเท็จ การกระทำของบริษัทฯ
จึงมิใช่เป็นการจงใจทำละเมิดต่อกรรมการท่านดังกล่าว
โดยการกล่าวหรือไขข่าวแพร่หลายซึ่งข้อความอันฝ่าฝืนต่อความเป็นจริง
คำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ในประเด็นนี้ก็สอดคล้องกับศาลชั้นต้น

ที่ปรึกษากฎหมายของบริษัทฯเห็นว่า
บริษัทฯมีข้อต่อสู้ที่สามารถหักล้างข้อกล่าวหาดังกล่าวได้ทั้งในข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย
เพราะการกระทำของบริษัทฯ เป็นการดำเนินการตามกฎหมายคุ้มครองแรงงาน
เป็นการกระทำด้วยความจำเป็นและเป็นการแสดงข้อความจริงโดยสุจริตเพื่อความชอบธรรมและป้องกันส่วนได้เสียของบริษัทฯ
ตามคลองธรรม มิได้เป็นการกล่าวหรือไขข่าวแพร่หลายซึ่งข้อความอันฝ่าฝืนต่อความเป็นจริง
จึงมิได้เป็นการจงใจทำละเมิดต่ออดีตกรรมการท่านดังกล่าว บริษัทฯ
จึงไม่ควรต้องรับผิดชดใช้ค่าเสียหายตามที่ถูกฟ้องร้อง
อีกทั้งข้อเรียกร้องบางประการก็เป็นข้อเรียกร้องที่ไม่มีมูลความจริงและปราศจากข้ออ้างตามกฎหมาย
และข้อเท็จจริงในคดีอาญาที่ศาลวินิจฉัยก็เป็นประโยชน์ต่อบริษัทฯ
แต่หากว่าถ้าจะมีค่าเสียหายเกิดขึ้นบ้าง ก็จะไม่เป็นจำนวนที่เป็นสาระสำคัญแต่อย่างใด