1. ปัจจัยความเสี่ยง

ธุรกิจการผลิตถุงเท้า มีสภาพปัญหาไม่แตกต่างจากอุตสาหกรรมสิ่งทอทั่วไป เช่น เครื่องจักรล้าสมัย, ใช้เทคโนโลยีขั้นต่ำ, พึ่งพาแรงงานคนทุกขั้นตอนการผลิต เป็นต้น ปัญหาเหล่านี้สะสมมานาน การเปลี่ยนแปลงระบบการผลิตให้ทันสมัยจนสามารถแข่งขันกับผู้ผลิตในตลาดโลกได้ จึงต้องอาศัยเวลาในการปรับตัว ผู้ผลิตทั้งหลาย ต่างตระหนักถึงปัญหาดังกล่าว และพยายามปรับปรุงระบบการผลิตของตน ดังนั้นปัญหาต่างๆ ข้างต้น จึงเป็นความเสี่ยงของผู้ผลิตถุงเท้าเกือบทุกราย สำหรับความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนเงินตรานั้น บริษัทมีลูกหนี้และเจ้าหนี้การค้าที่เป็นเงินตราต่างประเทศ ซึ่งบริษัทไม่ได้มีการทำสัญญาป้องกันความเสี่ยง โดยบริษัทเห็นว่า ลูกหนี้และเจ้าหนี้การค้าดังกล่าว เกิดจากการซื้อขายตามปกติธุรกิจ และเป็นเงินเยนเกือบทั้งหมด การนำเข้าและส่งออกในสกุลเงินเดียวกัน ทำให้เกิดดุลยภาพลดความเสี่ยงจากการผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน และเป็นช่วงระยะสั้นๆ อนึ่ง บริษัทไม่มีหนี้สินจากการกู้ยืมที่เป็นเงินตราต่างประเทศ (เปิดเผยไว้ในหมายเหตุประกอบงบการเงินข้อที่ 23) 

อย่างไรก็ดี
ฝ่ายจัดการได้ประเมินปัจจัยความเสี่ยงที่อาจมีผลกระทบต่อการดำเนินงานของบริษัทในอนาคตไว้ดังนี้

1.  การพึ่งพาลูกค้ารายใหญ่น้อยราย

ช่วงภาวะเศรษฐกิจ 2-3 ปีที่ผ่านมา มีความผันผวนค่อนข้างมาก
ทำให้ทั้งผู้ผลิตและผู้จำหน่ายรายย่อยที่มีฐานะไม่มั่นคงต้องล้มเลิกกิจการ หรือหันไปทำธุรกิจอย่างอื่น
ลูกค้ารายเล็กๆ ของบริษัทที่มีอยู่ โดยเฉพาะที่เป็นลูกค้าต่างประเทศ มียอดสั่งซื้อไม่แน่นอน
และบริษัทต้องเพิ่มความระมัดระวังในการปล่อยเครดิต ดังนั้น
การแสวงหาลูกค้ารายใหม่จึงมีข้อจำกัดมากขึ้น ลูกค้ารายใหญ่ของบริษัทมีจำนวน 2 ราย
เป็นลูกค้าในประเทศ 1 ราย ในปี 2546 มียอดขายร้อยละ 29 ของยอดขายรวม
และเป็นลูกค้าต่างประเทศอีก 1 ราย มียอดขายร้อยละ 32 ของยอดขายรวม
หากบริษัทสูญเสียลูกค้าดังกล่าว
จะมีผลกระทบต่อรายได้ของบริษัทโดยประมาณตามอัตราส่วนต่อยอดขายรวมข้างต้น
แต่เนื่องจากลูกค้าทั้ง 2 ราย เป็นลูกค้าเก่าแก่ของบริษัทมีความสัมพันธ์กับบริษัทในฐานะผู้ถือหุ้น
และมีฐานะการเงินที่มั่นคงเชื่อถือได้ โอกาสที่จะสูญเสียลูกค้า 2 รายนี้จึงมีไม่มากนัก
แต่การมีลูกค้ารายใหญ่น้อย ทำให้บริษัทขาดอำนาจในการต่อรองราคา

มาตรการในการรองรับความเสี่ยงจากการสูญเสียส่วนแบ่งตลาดหรือ ถูกผูกขาดราคามากเกินไปนั้น
คือ บริษัทพยายามเปิดตลาดเชิงรุกในตลาดใหม่ๆ มากขึ้น พัฒนาระบบการติดต่อสื่อสารให้ทันสมัย
รวดเร็ว ทันเวลา พัฒนาระบบการผลิตให้ได้มาตรฐานสากล ซึ่งปัจจุบันได้รับการรับรองมาตรฐาน
ISO 9001 : 2000 นอกจากนี้มีการรวมกลุ่มกันระหว่างผู้ผลิต
และผู้ค้าเพื่อจัดหาบุคลากรและงบประมาณในการเจาะตลาดใหม่ๆ อย่างจริงจัง

1.2 ทำเลที่ตั้งไม่เหมาะสมต่อการขยายโรงงาน

เดิมโรงงานของบริษัทอยู่ในทำเลที่ดี เอื้อต่อการประกอบการ แต่เมื่อระยะเวลาผ่านไป
สังคมโดยรอบกลายเป็นชุมชนที่มีความเจริญ และผู้คนอาศัยหนาแน่นขึ้น
กระบวนการผลิตบางขั้นตอนที่อาจส่งผลกระทบต่อสภาพแวดล้อม สร้างมลภาวะให้แก่อากาศและน้ำ
แม้บริษัทจะมีมาตรการการควบคุมที่ดีเพียงใด แต่ในอนาคตชุมชนและความเจริญต่างๆ ยิ่งเพิ่มขึ้น
บริษัทก็ต้องเพิ่มความเข้มข้นในการควบคุมมากขึ้น โอกาสที่จะขยายโรงงานทำได้ยาก
และมีโอกาสที่จะถูกย้ายโรงงานออกจากย่านชุมชน อย่างไรก็ดี
ความเสี่ยงดังกล่าวมิได้อยู่ในอนาคตอันใกล้ แต่เป็นปัจจัยหนึ่งที่ฝ่ายจัดการคำนึงถึง
และต้องเตรียมหาวิธีป้องกันและแก้ไข เพื่อรองรับความเสี่ยงดังกล่าว

1.3 การเปลี่ยนแทนเครื่องจักรเก่า

เนื่องจากเครื่องจักรของบริษัทส่วนใหญ่ เป็นเครื่องจักรเก่าล้าสมัย ทำให้ขาดศักยภาพในการแข่งขัน
ในปี 2546 มีการซื้อเครื่องจักรใหม่มาทดแทนบ้าง ในอนาคต จะมีการทยอยเปลี่ยนแทนไปเรื่อยๆ
โดยการขายเครื่องจักรเก่าและซื้อเครื่องจักรใหม่ครั้งละไม่มาก ลดความเสี่ยงเรื่องเงินทุนจม
และไม่ให้กระทบต่ออัตราการจ่ายเงินปันผลมากนัก

การเปิดเสรีการค้าสิ่งทอ

การเปิดเสรีการค้าสิ่งทอ สร้างโอกาสให้กับคู่แข่ง โดยเฉพาะจีน
ซึ่งมีปัจจัยหลายอย่างที่ได้เปรียบอยู่แล้วให้เข้มแข็งขึ้น
ลูกค้าต่างประเทศหันไปนำเข้าสินค้าจากประเทศจีนมากขึ้น เพราะราคาถูกกว่า
หากสินค้าจากประเทศจีนทะลักเข้ามาในประเทศ การแข่งขันทางด้านราคาจะรุนแรงขึ้น
ผู้ผลิตในประเทศประสบกับปัญหาต้นทุนการผลิตสูง ทั้งจากค่าแรง โครงสร้างภาษี
ค่าขนส่งระวางเรือ ค่าสาธารณูปโภค แนวทางการแก้ไขปัญหานั้น
บริษัทเริ่มทยอยเปลี่ยนแทนเครื่องจักรเก่า ซื้อเครื่องจักรใหม่ที่ผลิตสินค้าได้หลากหลายแบบ
เน้นผลิตสินค้าคุณภาพในตลาดระดับบน มีนโยบายการปรับปรุงระบบการผลิตให้เป็นแบบ 3S คือ
SMALL SPEED SPECIAL
ซึ่งต้องใช้ระยะเวลาค่อนข้างนานในการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างระบบเก่าที่ถือปฏิบัติกันมานาน
และสรรหาบุคลากรที่มีความชำนาญเฉพาะทาง