3. การประกอบธุรกิจของแต่ละสายผลิตภัณฑ์

โครงการนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้

ลักษณะโครงการ

  ----------- --------- ------- ------- ------ ------- ------ ------- ------
                                                                      

                                                                      

                                                                      

                                                                      
  ----------- --------- ------- ------- ------ ------- ------ ------- ------

  นิคมอุตสาหกรรมเกตเวซ์ ซิตี้ เป็นการดำเนินงานด้านอสังหาริมทรัพย์โครงการหลักของ บมจ.
  เอ็ม ดี เอ็กซ์ ตั้งอยู่บริเวณกิโลเมตรที่ 20 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 331 อำเภอแปลงยาว
  จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่พัฒนาประมาณ 5,183 ไร่ (กรรมสิทธิ์ในที่ดินเป็นของบริษัท)
  โดยเป็นการร่วมดำเนินงานระหว่างบริษัทฯ กับการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย (กนอ.)
  ตามสัญญาร่วมดำเนินงานที่ 3/2533 ลงวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2533
  และสัญญาการปรับปรุงสัญญาร่วมดำเนินงาน ลงวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2545
  โดยบริษัทเป็นผู้รวบรวมจัดหาที่ดินและ ก่อสร้างระบบสาธารณูปโภคส่วนกลาง
  รวมทั้งเป็นผู้บริหารจัดการระบบสาธารณูปโภค ภายใต้การกำกับดูแลของ กนอ.
  แบ่งพื้นที่ตามการพัฒนาออกเป็น 4 ระยะ ดังนี้

  --------------- ---------------------------------- ---------------------
                  ระยะเวลาพัฒนา                       พื้นที่พัฒนา (ไร่)

  ระยะที่ 1         14 กพ. 33 – 31 ธค. 40              3,402

  ระยะที่ 2         1 มค. 41 – 31 ธค. 45               735

  ระยะที่ 3         1 มค. 46 – 31 ธค. 50               562

  ระยะที่ 4         1 มค. 51 – 31 ธค. 55               484
  --------------- ---------------------------------- ---------------------

1.  
2.  
3.  
4.  

การตลาดและภาวะการแข่งขัน

ในปัจจุบันอุปทานของนิคมอุตสาหกรรมมีค่อนข้างมากกว่าอุปสงค์
เนื่องมาจากหลายปีที่ผ่านมาได้มีผู้ลงทุนพัฒนานิคมอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้นมาก
ประกอบกับในระยะหลังมานี้ภาวะเศรษฐกิจและการลงทุนในประเทศได้ชะลอตัวลงด้วย
จึงส่งผลให้การแข่งขันในธุรกิจนิคมอุตสาหกรรมอยู่ในระดับสูง
โดยในปัจจุบันมีนิคมอุตสาหกรรมทั้งสิ้นจำนวน 32 แห่ง และมีสวนอุตสาหกรรมอีกทั้งสิ้น 33 แห่ง
กระจายอยู่ในเขตส่งเสริมการลงทุนต่างๆดังนี้

  -------------------- ------------ ------------ ------------ ------------
                       เขต 1        เขต 2        เขต 3        รวม

  นิคมอุตสาหกรรม         6            12           14           32

  สวนอุตสาหกรรม         8            6            19           33

  รวม                  14           18           33           65
  -------------------- ------------ ------------ ------------ ------------

นิคมอุตสาหกรรมที่จัดว่าเป็นคู่แข่งขันสำหรับนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ซิตี้ คือ
นิคมอุตสาหกรรมประเภทที่ จัดตั้งขึ้นโดยภาคเอกชน
และเข้าร่วมดำเนินงานกับการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย เช่น นิคมอุตสาหกรรมตะวันออก
นิคมฯอิสเทิร์นซีบอร์ด นิคมฯอมตะซิตี้ นิคมฯเวลโกร นิคมฯบางปะกง และ นิคมฯชลบุรี ซึ่งประเด็นที่
ผู้ขายนำมาเป็นจุดขายคือ เรื่องความพร้อมด้านสาธารณูปโภค ทำเลที่ตั้ง ขนาดของพื้นที่ที่เหมาะสม
สภาพความแข็งของดิน ปริมาณแรงงาน และราคาขาย

จากสภาพการแข่งขันที่สูงนี้ ผู้ซื้อที่ดินจึงมีอำนาจต่อรองสูง
ดังนั้นนอกเหนือจากการจัดเตรียมสาธารณูปโภคที่ครบครันและได้มาตรฐานแล้ว
ผู้ประกอบการนิคมอุตสาหกรรมจึงต้องนำกลยุทธต่างๆเข้ามาใช้เพื่อให้ธุรกิจของตนประสบความสำเร็จ
ดังเช่น นโยบายด้านราคาที่เหมาะสม
โดยกำหนดราคาขายให้อยู่ในระดับที่สามารถดึงดูดใจผู้ประกอบการอุตสาหกรรมให้มาเลือกซื้อที่ดินในนิคมของตน
นอกจากการแข่งขันระหว่างนิคมอุตสาหกรรมและสวนอุตสาหกรรมแล้ว
ผู้ประกอบการอุตสาหกรรมยังมีทางเลือกในการที่จะซื้อที่ดินนอกนิคมฯ
และพัฒนาสาธารณูปโภคเองได้อีกด้วย ดังนั้นราคาขายที่ดินในนิคมฯ
ยังต้องเป็นราคาที่ดึงดูดใจให้ผู้ประกอบการอุตสาหกรรมหันมาเลือกซื้อที่ดินในนิคมฯ
แทนการซื้อที่ดินนอกเขตนิคมฯ อีกด้วย ซึ่งผู้ประกอบการนิคมฯ
ที่สามารถหาแหล่งเงินทุนที่มีต้นทุนต่ำและมีค่าใช้จ่ายในการพัฒนาที่ต่ำกว่า
จะได้เปรียบคู่แข่งขันในเรื่องการตั้งราคา อย่างไรก็ตาม
นอกจากนิคมอุตสาหกรรมที่มีอยู่ในปัจจุบันแล้ว
คาดว่าโอกาสที่จะมีคู่แข่งขันรายใหม่เข้ามาในช่วงนี้นั้นเป็นไปได้ยาก
เนื่องจากผู้ที่จะเข้ามาในธุรกิจนี้ได้จะต้องมีความพร้อมทั้งในด้านเงินลงทุน ประสบการณ์
และความสามารถในการบริหาร
ประกอบกับสภาวะตลาดของนิคมอุตสาหกรรมในขณะนี้ถือว่าเป็นช่วงที่มี Oversupply อยู่แล้ว
และคงจะต้องใช้เวลาอีกสักระยะในการดูดซับ Supply ที่มีอยู่ให้หมดไป

ที่ตั้งของนิคมอุตสาหกรรมเป็นอีกปัจจัยหนึ่ง ที่สำคัญต่อการตัดสินใจเลือกซื้อที่ดินของผู้ประกอบการ
อุตสาหกรรม กล่าวคือผู้ประกอบการอุตสาหกรรม จะได้รับสิทธิประโยชน์ในการลงทุนที่แตกต่างกันไป
นิคมเกตเวย์ ตั้งอยู่ในจังหวัดฉะเชิงเทรา ซึ่งจัดอยู่ในเขตส่งเสริมการลงทุนเขตที่ 2
จะได้รับสิทธิประโยชน์จากคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน (BOI) น้อยกว่าการตั้งอยู่ในเขต 3
แต่การที่นิคมเกตเวย์ ตั้งอยู่ในเขต 2 ซึ่งได้รับสิทธิประโยชน์น้อยกว่าเขตที่ 3 นั้น
ก็ไม่ได้หมายความว่านิคมเกตเวย์ จะเสียเปรียบคู่แข่งขันทุกรายที่มีที่ตั้งในเขต 3
เนื่องจากปัจจัยที่ลูกค้าจะนำมาพิจารณาเลือกซื้อที่ดินเพื่อก่อตั้งโรงงานนั้น
นอกจากจะเป็นเรื่องทำเลที่ตั้งและสิทธิประโยชน์แล้ว
จะต้องขึ้นอยู่กับสาธารณูปโภคที่แต่ละนิคมจัดเตรียมไว้ด้วย
ซึ่งนิคมเกตเวย์ถือเป็นนิคมที่มีการจัดเตรียมสาธารณูปโภคไว้อย่างครบครันและได้มาตรฐานในระดับแนวหน้า

อย่างไรก็ตาม แม้ว่านิคมอุตสาหกรรมจะมีการเกิดขึ้นอย่างมากมายในหลายพื้นที่
แต่ละแห่งก็ไม่มีการแย่งชิงฐานลูกค้ากันจนเกิดปัญหาขัดแย้งหรือภาวะล้นตลาด
เนื่องจากอุตสาหกรรมยานยนต์ และอุตสาหกรรมอิเลค-โทรนิคส์
ล้วนก่อให้เกิดอุตสาหกรรมสนับสนุนอีกมากมาย อีกทั้งตำแหน่งที่ตั้งของแต่ละนิคมอุตสาหกรรม
ก็มีจุดเด่น จุดด้อยที่แตกต่างกันตามลักษณะแหล่งวัตถุดิบ การขนส่งและขนถ่ายสินค้า
จึงคาดว่าธุรกิจนิคมอุตสาหกรรม ยังสามารถดำเนินต่อไปได้หากภาวะเศรษฐกิจเริ่มฟื้นตัว
สิ่งที่สำคัญก็คือ ภาคธุรกิจอุตสาหกรรมต่างๆ จะต้องมีการรวมตัวกัน ปรับตัวเข้าสู่ยุคข้อมูลข่าวสาร
และภาวะการถูกกีดกันด้านการค้าจากกฎระเบียบการค้าระหว่างประเทศ
การวางกรอบมาตรฐานการจัดการด้านสิ่งแวดล้อม ด้านคุณภาพ ความปลอดภัย และชีวอนามัย
ที่เข้ามามีบทบาทต่อประเทศกำลังพัฒนา

นอกจากนี้ จากการผลักดันนโยบายของรัฐบาลในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา ซึ่งต่างให้ความสำคัญกับภาค
การผลิต และบริการอุตสาหกกรมขนาดกลางและขนาดย่อม (SMES) ว่าเป็นกลไกหลักที่สำคัญ
และมีสัดส่วนมากถึงร้อยละ 98 ของภาคอุตสาหกรรม
แต่ยังสามารถยืนหยัดอยู่ได้ท่ามกลางกระแสเศรษฐกิจที่ถดถอยรุนแรงและต่อเนื่อง
จึงมีโครงการมากมายที่จะช่วยสนับสนุนส่งเสริม และแก้ไขในทุกด้าน ไม่ว่าด้านแหล่งเงินทุน
ด้านสิทธิประโยชน์ ด้านการส่งเสริมความรู้ความเข้าใจเพื่อมุ่งสู่ภาวะการแข่งขันเสรีที่จะมาถึงในปี
2549 โดยล่าสุดตามโครงการชุบชีวิตธุรกิจไทยของกรมส่งเสริมอุตสาหกรรม กระทรวงอุตสาหกรรม
ต่างมีความเห็นสอดคล้องให้ธุรกิจ SME เป็นตัวจักรผลักดันความอยู่รอดของธุรกิจไทย
ทั้งนี้ธุรกิจที่ดีย่อมอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดี
ดังนั้นพื้นที่นิคมอุตสาหกรรมทั่วประเทศจึงเป็นเป้าหมายที่จะรับโรงงานผู้ประกอบการดังกล่าว
ทั้งในส่วนการย้ายฐานการผลิต และการเพิ่มกำลังผลิต เป็นต้น

  ในด้านการกำหนดกลุ่มลูกค้าเป้าหมายนั้น บริษัทพยายาม
  มุ่งเน้นกลุ่มลูกค้าที่ประกอบอุตสาหกรรมพื้นฐาน (Basic Industry) อันได้แก่
  อุตสาหกรรมรถยนต์ อุตสาหกรรมอาหาร อุตสาหกรรมอิเลคโทรนิคส์
  และอุตสาหกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้า เป็นต้น โดยมีเหตุผลเพื่อเป็นจุดขาย
  ในการชักชวนอุตสาหกรรมที่เกี่ยวเนื่องกับอุตสาหกรรมพื้นฐานเหล่านี้
  ให้เข้ามาตั้งอยู่ในนิคมฯในภายหลัง และจากการที่บริษัทฯ มีลูกค้าเป็นผู้ประกอบรถยนต์รายใหญ่ถึง
  2 ราย ในปัจจุบันบริษัทฯ จึงได้หันมาเน้นที่กลุ่มอุตสาหกรรมสนับสนุน เช่น ส่วนประกอบรถยนต์
  และ ชิ้นส่วน อิเลคโทรนิคส์ มากยิ่งขึ้น

ลูกค้าของบริษัทฯ เป็นชาวต่างชาติมากกว่าชาวไทย โดยเน้นหนักไปที่ชาวสิงคโปร์ ไต้หวัน และญี่ปุ่น
เป็นต้น และจะกระจายไปในอุตสาหกรรมประเภทต่างๆ
ตั้งแต่อุตสาหกรรมหนักไปจนถึงอุตสาหกรรมเบา อย่างไร ก็ตาม ลูกค้ากลุ่มใหญ่ราว 50 %
จะอยู่ในประเภทอุตสาหกรรมรถยนต์และชิ้นส่วน
เนื่องจากอุตสาหกรรมรถยนต์นั้นเป็นอุตสาหกรรมหลักที่มักก่อให้เกิดอุตสาหกรรมต่อเนื่องตามมา
ในลักษณะของส่วนประกอบ อะไหล่ ชิ้นส่วนอิเลค-โทรนิคส์ และเครื่องตกแต่งอื่นๆ นอกจากนั้น
บริษัทฯ ยังพยายามขยายตลาดไปในกลุ่มอุตสาหกรรมอื่นๆ อีกด้วย เช่น
อุตสาหกรรมอาหารและเครื่องดื่ม อุตสาหกรรมยารักษาโรค
อุตสาหกรรมยางและผลิตภัณฑ์ที่ทำมาจากยาง เป็นต้น

งานที่ยังไม่ได้ส่งมอบ

การดำเนินงานนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้ ซึ่งมีบริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ จำกัด (มหาชน)
เป็นผู้พัฒนาและลงทุนในการจัดหาที่ดิน การจัดสรรแบ่งแปลงที่ดิน
และพัฒนาระบบสาธารณูปโภคส่วนกลาง โดยได้ดำเนินการก่อสร้างองค์ประกอบต่างๆครบถ้วน
สามารถรองรับผู้ประกอบการได้ถึงปี พ.ศ. 2555 บริษัทไม่มีภาระค้างในส่วนงานส่งมอบ
ด้านระบบสาธารณูปโภคส่วนกลาง และสิ่งอำนวยความสะดวกแต่อย่างใด
มีเพียงการปฏิบัติตามเงื่อนไข กฎระเบียบ และข้อบังคับของ กนอ. ในการที่จะต้องสร้างความมั่นใจ
และมีหลักประกันที่ยืนยันได้ว่าระบบสาธารณูปโภคและสิ่งอำนวยความสะดวกทั้งหมด
จะต้องดำเนินการก่อสร้างและได้รับการปรับปรุงซ่อมแซมให้สามารถใช้งานได้ตลอดเวลา
ในส่วนของการก่อสร้างโรงงานภายในนิคมนั้น บริษัทมิได้มีส่วนเกี่ยวข้องแต่อย่างใด
เพียงแต่มีหน้าที่ในการตรวจสอบและกำกับดูแลมิให้การก่อสร้างโรงงาน
ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและระบบสาธารณูปโภคส่วนกลางของโครงการ

โครงการด้านไฟฟ้า

นับตั้งแต่เริ่มก่อตั้งในปี 2536 เป็นต้นมา บริษัทฯ ได้เติบโตอย่างต่อเนื่องตลอดระยะเวลา 10 ปี
และมีความก้าวหน้าด้านการพัฒนาโครงการใหม่ๆ GMS ย่อมาจาก Greater Mekong Subregion
ซึ่งหมายถึงประเทศต่างๆ ที่อยู่ติดตลอดแนวฝั่ง แม่น้ำโขง อาทิ มณฑลยูนนาน
ในสาธารณรัฐประชาชนจีน เมียนมาร์ ไทย สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว กัมพูชา
และเวียดนาม โดยบริษัทฯ
ได้วางแผนด้วยวิสัยทัศน์อันกว้างไกลที่จะพัฒนาโครงการพลังงานไฟฟ้าในแต่ละประเทศดังกล่าว
ซึ่งมีประชากรรวมเกินกว่า 230 ล้านคน

ด้วยทุนจดทะเบียน 5,000 ล้านบาท ซึ่งบริษัทฯ ได้ชำระครั้งแรกเป็นจำนวน 1,000 ล้านบาท
และในเดือนพฤศจิกายน 2538 ได้ชำระทุนจดทะเบียนเพิ่มเป็น 2,865 ล้านบาท พร้อมกันนี้บริษัทฯ
ได้ผู้ถือหุ้นกลุ่มใหม่ที่มาจากสถาบันการเงินชั้นนำของประเทศไทย
และด้วยคณะทำงานที่เชี่ยวชาญด้านเทคนิคและการเงิน บริษัทฯ
จึงสามารถก้าวไปสู่การเป็นผู้นำด้านการพัฒนาโครงการผลิตพลังงานไฟฟ้าอิสระ
โดยได้เข้าไปร่วมทุนกับภาครัฐเพื่อผลิตกระแสไฟฟ้าและจำหน่ายไปสู่ผู้บริโภคในแถบภูมิภาค
ซึ่งนับเป็นแหล่งรายได้ระยะยาวที่มั่นคงและมีส่วนช่วยพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศในแถบภูมิภาคด้วย

ปี 2546 นับเป็นปีที่ประสบความสำเร็จและก้าวหน้าอย่างต่อเนื่องของบริษัท จี เอ็ม เอส เพาเวอร์
จำกัด (มหาขน) ซึ่งเป็นบริษัทพัฒนาพลังงานไฟฟ้าเอกชนและเป็นบริษัทในเครือของบริษัท เอ็ม ดี
เอ็กซ์ จำกัด (มหาชน) สำหรับรายละเอียดของแต่ละโครงการที่บริษัทฯ ดำเนินการอยู่มีดังนี้

  1. โครงการในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว

บริษัท จี เอ็ม เอส เพาเวอร์ จำกัด (มหาชน) ได้ก่อตั้งบริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ ลาว จำกัด ขึ้นในปี
2537 โดยการร่วมทุนกับสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์
เพื่อลงทุนพัฒนาโครงการผลิตพลังงานไฟฟ้าเอกชน ในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว(ลาว)
จากอุปสงค์ด้านพลังงานไฟฟ้าในไทยที่เพิ่มมากขึ้นทุกขณะ ผนวกกับแหล่งผลิตพลังน้ำที่สมบูรณ์ของลาว
นำให้รัฐบาลของทั้งสองประเทศได้ตกลงร่วมมือกันดำเนินโครงการผลิตพลังงาน
ไฟฟ้าซึ่งมีกำลังผลิตรวมกว่า 3,000 เมกกะวัตต์
โดยได้ร่วมลงนามในบันทึกความเข้าใจในเดือนมิถุนายน 2536 และมิถุนายน 2539 ตามลำดับ
ซึ่งโครงการดังกล่าวจะเริ่มจำหน่ายกระแสไฟฟ้าให้กับประเทศไทยได้ในราวปี 2549
ในปัจจุบันบริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ ลาว จำกัด กำลังพัฒนาสองโครงการใหญ่ในลาว ดังนี้

1.1 โครงการเทิน-หินบูน

โครงการเทิน-หินบูน เป็นโครงการสร้างเขื่อนผลิตกระแสไฟฟ้าขนาด 210 เมกกะวัตต์
ซึ่งเป็นโครงการผลิตพลังงานไฟฟ้าโครงการแรกของกลุ่มบริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ฯ ดำเนินการโดย
บริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ ลาว จำกัด ผ่านบริษัท เทิน-หินบูน พาวเวอร์ จำกัด
ซึ่งเป็นบริษัทร่วมทุนระหว่าง บริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ ลาว จำกัด (20%) การไฟฟ้าลาว (60%) และ
กลุ่ม Nordic Hydropower AB (20%) เทิน-หินบูน
นับเป็นโครงการพลังงานไฟฟ้าโครงการแรกที่ดำเนินงานโดยบริษัทเอกชนต่างประเทศ
เพื่อผลิตและจำหน่ายกระแสไฟฟ้าให้แก่ประเทศไทย และได้รับสัมปทานจากรัฐบาลลาว
ให้ดำเนินการผลิตกระแสไฟฟ้าในระยะเวลา 30 ปี ซึ่งสามารถต่ออายุสัญญาได้
ตามข้อตกลงกับรัฐบาลลาวที่ลงนามในเดือนตุลาคม 2537 นอกจากนี้
ยังเป็นโครงการผลิตพลังงานไฟฟ้าโครงการแรกของลาว
ที่ลงนามในข้อตกลงการซื้อไฟฟ้ากับการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทยในเดือนมิถุนายน 2539 และ
ถัดมาในเดือนตุลาคมของปีเดียวกัน
โครงการนี้ก็ได้เป็นโครงการผลิตกระแสไฟฟ้าโครงการแรกของลาว
และจนถึงปัจจุบันยังเป็นโครงการเดียวที่ได้รับการสนับสนุนทางการเงินระหว่างประเทศเป็นเงินกู้ที่มีสิทธิไล่เบี้ยจำกัด
มูลค่า 207 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
โดยส่วนหนึ่งได้รับจากกลุ่มผู้ให้กู้เชิงพาณิชย์ระหว่างประเทศที่ให้เงินกู้เป็นดอลล่าร์สหรัฐ
ภายใต้การค้ำประกันโดยสำนักงานเครดิตการส่งออก
และอีกส่วนหนึ่งได้รับจากกลุ่มธนาคารพาณิชย์ไทย ที่ให้กู้เป็นเงินบาท
ซึ่งธุรกรรมดังกล่าวถือได้ว่าเป็นธุรกรรมประวัติศาสตร์แห่งปี ที่นับเป็นผลงานชิ้นสำคัญของบริษัทฯ
และเป็นแบบอย่างที่สำคัญสำหรับการสนับสนุนทางการเงินที่จะเกิดขึ้นในอนาคตของประเทศและภูมิภาคเอเชีย

การก่อสร้างโครงการซึ่งมีมูลค่าประมาณ 280 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ ได้เริ่มขึ้นเมื่อเดือนธันวาคม
2537
โดยผู้รับเหมาที่มีชื่อเสียงและมีประสบการณ์ที่ผ่านการคัดเลือกตามขั้นตอนการประมูลแข่งขันระหว่างประเทศ
และสามารถสร้างเสร็จสมบูรณ์ก่อนกำหนด โดยเริ่มปฏิบัติการในเชิงพาณิชย์ได้ตั้งแต่ 31 มีนาคม
2541 รวมต้นทุน ที่ใช้ในการก่อสร้างโครงการประมาณ 240 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
ซึ่งถือว่าต่ำกว่างบประมาณที่ตั้งไว้มาก

ในเดือนเมษายน 2545 บริษัท เทิน-หินบูน ยังประสบความสำเร็จในการปรับโครงสร้าง เงินทุน
โดยการจัดหาเงินกู้ใหม่เพื่อทดแทนวงเงินกู้เดิม กล่าวคือ บริษัท เทิน-หินบูน
สามารถจัดหาเงินกู้ใหม่อีก 3,000 ล้านบาท จากกลุ่มผู้ให้กู้ร่วมซึ่งมี ธนาคารกรุงเทพฯ เป็นแกนนำ
และประกอบด้วย ธนาคารไทยธนาคาร ธนาคารไทยพาณิชย์ ธนาคารนครหลวงไทย
ธนาคารกรุงศรีอยุธยา บริษัทเงินทุนเอกชาติ และธนาคารทหารไทย
ซึ่งเงินจำนวนนี้เข้ามาแทนเงินกู้สกุลเงินบาทที่มีอยู่เดิม โดยมีกำหนดระยะเวลา 10 ปี
อัตราดอกเบี้ยคงที่ 8% ใน 3 ปีแรก และปรับเป็น MLR บวก 1.25% ในปีต่อไป
นอกจากอัตราดอกเบี้ยที่คงที่แล้ว ส่วนต่างของอัตราดอกเบี้ยยังลดลงถึง 50%
เมื่อเทียบกับวงเงินกู้เดิม นอกจากนี้ยังได้รับเงินกู้สกุลดอลล่าร์สหรัฐ จำนวน 30 ล้านเหรียญ จาก
Thai Exim ซึ่งจะมาแทนที่เงินกู้เดิมของ Thai Exim รวมทั้งเงินกู้ด้อยสิทธิของ Asian
Mezzanine Infrastructure Fund เงินกู้สกุลดอลล่าร์สหรัฐนี้ มีกำหนดระยะเวลา 10 ปี
มีอัตราดอกเบี้ยเท่ากับ LIBOR บวก 2.375%
เป็นอัตราที่น้อยกว่าครึ่งหนึ่งของอัตราดอกเบี้ยของเงินกู้ด้อยสิทธิเดิม
และเป็นวงเงินกู้ที่ไม่มีข้อผูกมัดที่มากที่สุดเท่าที่ Thai Exim เคยออกให้บริษัทที่ไม่ใช่บริษัทของไทย

โครงสร้างทางการเงินนี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก
ไม่ว่าจะเป็นการลดดอกเบี้ยลงได้จำนวนมากแล้ว
ยังเป็นการจัดโครงสร้างเงินกู้ได้เหมาะกับโครงสร้างรายได้ของบริษัท เทิน-หินบูน
รวมทั้งช่วยลดความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราด้วย นอกจากนี้โครงสร้างทางการเงินนี้
ยังช่วยลดต้นทุนการลงทุนของผู้ถือหุ้นโดยการหาเงินทุนทดแทน ซึ่งทำให้ผู้ถือหุ้นได้รับผลตอบแทน
100% ของการลงทุน ภายในระยะเวลาประมาณ 4 ปี หลังจากเริ่มดำเนินการแล้ว
สิ่งเหล่านี้คือผลลัพธ์ที่น่าภาคภูมิใจยิ่ง และมักจะไม่ค่อยเกิดขึ้นกับโครงการด้านพลังงาน

ในปี 2546
โครงการยังคงประสบความสำเร็จอย่างต่อเนื่องโดยมีผลประกอบการสูงกว่าประมาณการที่ตั้งไว้
นอกจากนี้ บริษัท เทิน-หินบูนยังสามารถลดต้นทุนของการประกอบการลงได้อีกจำนวนมาก
ซึ่งสร้างความโดดเด่นให้กับโครงการยิ่งขึ้นอีก
โดยได้มีการแก้ไขข้อตกลงในส่วนเงินกู้ยืมที่เป็นเงินบาทในวันที่ 31 ตุลาคม 2546
ซึ่งข้อตกลงใหม่นี้จะช่วยลดต้นทุนของอัตราดอกเบี้ยคงที่ในรูปเงินบาทลงจาก 8% เหลือ 6%
และอัตราดอกเบี้ยลอยตัวลดลงจาก MLR บวก 1.25% เหลือ MLR บวก 0.25%
อัตราดอกเบี้ยที่ลดลงนี้ทำให้บริษัท เทิน- หินบูน ลดต้นทุนลงได้ 5 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ
และเป็นอีกตัวอย่างหนึ่งของการประสบความสำเร็จทางด้านการเงิน ครั้งสำคัญสำหรับบริษัท
เทิน-หินบูน

  1.2 โครงการน้ำงึม 3

เป็นโครงการผลิตกระแสไฟฟ้าพลังน้ำขนาด 400 เมกกะวัตต์
และนับเป็นโครงการผลิตพลังงานไฟฟ้าในลาวโครงการที่สองของกลุ่มบริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์
ซึ่งดำเนินการโดยบริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ ลาว จำกัด เช่นเดียวกับโครงการเทิน-หินบูน
ที่ตั้งของโครงการอยู่เหนือขึ้นไปทางต้นน้ำของโครงการน้ำงึม 1
ซึ่งเป็นโครงการผลิตกระแสไฟฟ้าพลังน้ำของรัฐบาลลาวที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ในเดือนมีนาคม 2537
บริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ ลาว จำกัด
ได้ลงนามในบันทึกความเข้าใจกับรัฐบาลลาวเพื่อร่วมทุนในการพัฒนาโครงการนี้ โดยบริษัทฯ
ถือหุ้นในสัดส่วนร้อยละ 55 และ รัฐบาลลาวถือหุ้นร้อยละ 45

ในขั้นตอนแรกของการพัฒนาโครงการน้ำงึม 3 กลุ่ม Snowy Mountains Engineering
Corporation จากประเทศออสเตรเลีย
ได้รับเลือกให้เป็นผู้จัดทำรายงานการศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการ
โดยรายงานฉบับสุดท้ายได้ยื่นเสนอเมื่อเดือนมีนาคม 2539
และได้รับการยอมรับจากรัฐบาลลาวเรียบร้อยแล้ว

ในเดือนพฤศจิกายน 2540 บริษัทฯ ได้ลงนามในสัญญาพัฒนาโครงการ
ซึ่งนำไปสู่การลงนามในสัญญาอนุญาตให้ใช้สิทธิกับรัฐบาลลาว และในวันที่ 29 ธันวาคม 2540
บริษัทฯ ก็ได้ลงนามในบันทึกความเข้าใจกับการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย
เพื่อสรุปหลักเกณฑ์ทางการค้าซึ่งรวมทั้งพิกัดอัตราภาษีศุลกากร

ในปี 2545 เป็นปีที่มีความคืบหน้าเป็นอย่างมาก
ในเรื่องของการศึกษาด้านผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมของโครงการ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
ในเดือนเมษายนและเดือนกันยายนของปี 2545 ได้มีการประชุมหารือร่วมกับเจ้าหน้าที่ระดับท้องถิ่น
ระดับจังหวัด แบะเจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐบาลลาว
เกี่ยวกับเรื่องของแผนการดำเนินการทางสังคมและแผนการลดผลกระทบของสิ่งแวดล้อม
แผนเหล่านี้ได้สรุปและยื่นให้รัฐบาลลาวอนุมัติขั้น สุดท้ายในเดือนพฤศจิกายน
รวมทั้งสัญญาพัฒนาโครงการ ยังได้รับการขยายเวลาออกไปอีก 2 ปี จนถึงปี 2547 นอกจากนี้แล้ว
ในปี 2545 รัฐบาลลาวยังได้อนุมัติโครงการศึกษาลุ่มน้ำงึม ซึ่งเป็นโครงการที่ได้รับเงินสนับสนุนจาก
ADB
เป็นการศึกษาเกี่ยวกับข้อเสนอแนะของรัฐบาลในการที่จะย้ายที่ตั้งของโรงงานผลิตกระแสไฟฟ้าออกไปทางปลายน้ำอีก
15 กิโลเมตร ซึ่งจะมีผลทำให้ภาพเศรษฐกิจโดยรวมของการพัฒนาดีขึ้น
การศึกษาและการดำเนินการยังคง ทำไปอย่างต่อเนื่องไปถึงปี 2546
โดยคาดว่าจะสามารถเริ่มพัฒนาโครงการนี้ได้ในอนาคตอันใกล้

2. โครงการในสาธารณรัฐประชาชนจีน

บริษัทฯ ได้มุ่งมั่นที่จะพัฒนาโครงการผลิตพลังงานไฟฟ้าในภูมิภาค
จึงได้เข้าไปลงทุนในสาธารณรัฐประชาชนจีน (จีน)
ซึ่งเป็นประเทศที่มีศักยภาพสูงด้านการผลิตกระแสไฟฟ้า และส่งกลับมายังประเทศไทยได้สะดวก
โดยในเดือนมีนาคม 2537 ได้มีการลงนามในข้อตกลงร่วมระหว่างบริษัทฯ
กับการไฟฟ้าแห่งมณฑลยูนนาน เพื่อจัดตั้งบริษัทร่วมทุนในการพัฒนาโครงการไฟฟ้าพลังน้ำ 3
โครงการ ในมณฑลยูนนาน ได้แก่ โครงการจินหง กาลันบา และเมงสง
ซึ่งโครงการทั้งหมดอยู่บนแม่น้ำโขงสายหลัก โดยโครงการจินหงเป็นโครงการแรก
ที่ได้รับคัดเลือกให้พัฒนาและเป็นโครงการไฟฟ้าพลังน้ำขนาด 1,500 เมกกะวัตต์
ตั้งอยู่ห่างจากพรมแดนไทยประมาณ 300 กิโลเมตร ด้วยเหตุที่โครงการนี้ตั้งอยู่ใกล้ประเทศไทย
จึงสะดวกอย่างยิ่งที่จะส่งกระแสไฟฟ้ามายังประเทศไทย

2.1 โครงการจินหง

ในเดือนเมษายน 2538 บริษัทฯ ร่วมลงทุนกับองค์กรไฟฟ้าส่วนภูมิภาคยูนนาน เพื่อก่อตั้งบริษัท
ยูนนาน จินหง ไฮโดรเพาเวอร์ สเตชั่น คอนเซาท์ติ้ง จำกัด (บริษัท ยูนนาน จินหง)
โดยองค์กรไฟฟ้าส่วนภูมิภาค ยูนนาน ถือหุ้นในอัตราร้อยละ 52 และบริษัท จี เอ็ม เอส เพาเวอร์
จำกัด (มหาชน) ถือหุ้นในอัตราร้อยละ 48
และได้ร่วมทำสัญญากับสถาบันวิจัยและออกแบบสำรวจคุนหมิง
ซึ่งเป็นหน่วยงานสังกัดกระทรวงพลังงานไฟฟ้าของจีน เพื่อศึกษาความเป็นไปได้
และประเมินผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมสำหรับโครงการจินหง
ในส่วนของการเชื่อมต่อเพื่อส่งกระแสไฟฟ้ามายังประเทศไทยนั้น บริษัท ยูนนาน จินหง
ได้ร่วมทำสัญญากับสถาบันพลังงานไฟฟ้าตะวันตกเฉียงใต้แห่งประเทศจีนและการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย
เพื่อศึกษาความเป็นไปได้ของระบบการส่งกระแสไฟฟ้าของโครงการในจีน
และระบบการส่งกระแสไฟฟ้าระหว่างประเทศลาวกับประเทศไทย ตามลำดับ นอกจากนี้
ได้มีการตั้งคณะทำงานต่างๆ ซึ่งนำโดยธนาคารเพื่อการพัฒนาเอเชีย
ตัวแทนจากสถาบันพลังงานไฟฟ้าตะวันตกเฉียงใต้แห่งประเทศจีน การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย
หน่วยงานที่เกี่ยวข้องของรัฐบาลลาว และบริษัท ยูนนาน จินหง เพื่อประกันความร่วมมืออย่างใกล้ชิด
สำหรับการศึกษาความเป็นไปได้ของระบบการส่งกระแสไฟฟ้า

เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน 2541 บริษัทฯ
ได้ร่วมลงนามในบันทึกความเข้าใจระหว่างรัฐบาลไทยกับรัฐบาลจีน
เพื่อสนับสนุนการส่งกระแสไฟฟ้าขนาด 3,000 เมกกะวัตต์ จากจีนมายังไทยภายในปี 2560
โครงการจินหงเป็นโครงการแรกที่ได้รับการพัฒนา
ภายใต้บันทึกความเข้าใจอันเป็นรากฐานที่จะนำไปสู่ความเข้าใจอันดีระหว่างรัฐบาลจีนและไทย
เพื่อการพัฒนาโครงการและจำหน่ายพลังงานไฟฟ้าให้แก่ประเทศไทย และเป็นพื้นฐานสำหรับ
การเจรจาข้อตกลงการซื้อพลังงานไฟฟ้ากับการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย

ในปี 2543 การศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการขั้นสุดท้าย
โดยสถาบันวิจัยและออกแบบการสำรวจคุนหมิงก็ได้เสร็จสิ้นลง
และได้รับการอนุมัติและยอมรับโดยบริษัท ยูนนาน จินหง จากนั้น บ. จี เอ็ม เอสฯ
และหุ้นส่วนจีนในบริษัท ยูนนาน จินหง
ก็ได้เตรียมดำเนินการขั้นต่อไปในการเริ่มงานพัฒนาโครงการจินหง โดยเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน 2543
ได้มีการลงนามในหนังสือแสดงเจตจำนงที่เมืองคุนหมิง ระหว่างนักลงทุนจีน
ซึ่งจะถือหุ้นในอัตราส่วนร้อยละ 30 กับนักลงทุนไทยคือ บ. จี เอ็ม เอสฯ
ซึ่งจะถือหุ้นในอัตราส่วนร้อยละ 70 เพื่อร่วมลงทุนพัฒนาโครงการไฟฟ้าพลังน้ำ ยูนนาน-จินหง

ในปี 2544 ได้เตรียมงานก่อสร้างโครงการตามข้อตกลงในสัญญาร่วมทุน เพื่อการพัฒนา
โครงการไฟฟ้าพลังน้ำเขื่อนจินหง ซึ่งสัญญาดังกล่าวทำขึ้นโดยและระหว่างผู้ลงทุนฝ่ายไทยคือ บริษัท
จี เอ็ม เอส เพาเวอร์ จำกัด (มหาชน) และผู้ลงทุนฝ่ายจีน
ซึ่งประกอบด้วยบรรษัทพลังงานแห่งชาติ การไฟฟ้ามณฑลยูนนาน
และสำนักงานพัฒนาและการลงทุนแห่งมณฑลยูนนาน เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2544
ผู้ลงทุนดังกล่าวได้ประชุมหารือกัน ณ นครปักกิ่ง
โดยที่ประชุมได้จัดตั้งคณะกรรมการดำเนินการและคณะทำงานขึ้น
เพื่อร่วมดำเนินการในการเตรียมงานก่อสร้างโครงการ

ในปี 2546 ได้มีการปฏิรูปหน่วยงานของบรรษัทพลังงานแห่งชาติ โดยแบ่งเป็นบริษัทผลิตกระแสไฟฟ้า
5 บริษัท และบริษัทสายส่งกระแสไฟฟ้า 2 บริษัท
เป็นผลให้การไฟฟ้ามณฑลยูนนานกลายเป็นบริษัทในเครือของ China Southern Power Grid
Co., Ltd. ซึ่งดูแลรับผิดชอบในเรื่องการส่งกระแสไฟฟ้าเพียงอย่างเดียว โดยมี China
Huaneng Group (CHNG) ซึ่งเป็น 1 ใน 5 ของบริษัทผู้ผลิตกระแสไฟฟ้า
เป็นผู้ดูแลรับผิดชอบในเรื่องการพัฒนาการผลิตกระแสไฟฟ้าของแม่น้ำลานช้าง รวมทั้งโครงการจินหง

จากการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวของผู้ลงทุนฝ่ายจีนในโครงการจินหง CHNG และ จี เอ็ม เอส
เพาเวอร์ ได้ตกลงร่วมกันที่จะดำเนินโครงการจินหงต่อไป
โดยได้มีการปรับเปลี่ยนข้อตกลงบางประการ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งได้มีการตกลงในหลักการร่วมกันให้รวมการพัฒนาโครงการจินหง (1,500
เมกกะวัตต์) และโครงการ Nuozhadu (5,500 เมกกะวัตต์) อยู่ภายใต้ข้อตกลงเดียวกัน
ซึ่งได้มีการตกลงกันไว้แล้วระหว่างคณะกรรมการร่วมฝ่ายไทยและจีน ที่จะส่งกระแสไฟฟ้าจำนวน
3,000 เมกกะวัตต์ของทั้งสองโครงการนี้มายังประเทศไทย

เนื่องจากความต้องการใช้ไฟฟ้าในจีนได้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว CHNG
จึงได้เสนอให้เริ่มโครงการจินหง โดยการส่งกระแสไฟฟ้าไปที่จังหวัด Guangdong
ก่อนและจึงส่งมายังประเทศไทยตามความต้องการการใช้ไฟฟ้าในอนาคต
ซึ่งทางเลือกดังกล่าวได้อยู่ระหว่างการทำการศึกษา
ในที่สุดเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของผู้ร่วมทุนฝ่ายจีน
ทำให้ต้องยกเลิกสำนักงานของโครงการจินหงไปในเดือน ธันวาคม 2546

3. โครงการในประเทศไทย

โครงการไฟฟ้าบางบ่อ

บริษัทฯ ได้ร่วมทุนกับบริษัท มารูเบนิ คอร์ปอเรชั่น ของประเทศญี่ปุ่น จัดตั้งบริษัท อีสเทิร์น
เพาเวอร์ แอนด์ อิเล็คทริค จำกัด (บริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์) ขึ้น โดยบริษัทฯ
ถือหุ้นในอัตราร้อยละ 67 เพื่อเข้าร่วมในการยื่นซองประกวดราคาโครงการผู้ผลิตกระแสไฟฟ้าอิสระ
(IPP) และโครงการอื่นๆ ของการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (การไฟฟ้าฝ่ายผลิต)
เมื่อประมาณเดือนมิถุนายน 2538 และต่อมาในเดือนมีนาคม 2540 การไฟฟ้าฝ่ายผลิตฯ
ได้แจ้งว่าโครงการโรงไฟฟ้าพลังงานความร้อนร่วมบางบ่อขนาด 350 เมกกะวัตต์ ของบริษัท
อีสเทิร์น เพาเวอร์ ซึ่งตั้งอยู่อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ เป็นผู้ได้รับการคัดเลือก
หลังจากนั้นได้มีการพิจารณาและเจรจาตกลงกับการไฟฟ้าฝ่ายผลิตฯ และเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน
2540 การไฟฟ้าฝ่ายผลิตฯ ได้ลงนามในสัญญาซื้อกระแสไฟฟ้ากับบริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์

ในปี 2542 บริษัทฯ ได้ดำเนินการปรับโครงสร้างผู้ถือหุ้นของบริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์
โดยดึงเอาผู้ร่วมทุนที่มีศักยภาพเข้ามาเสริม อันได้แก่ TOTAL FINA S.A. (TOTAL)
จากประเทศฝรั่งเศส และ China Development Industrial Bank Inc. (CDIB)
จากไต้หวัน TOTAL เป็นบริษัทพลังงานที่ใหญ่ติดอันดับหนึ่งในห้าของโลก
ซึ่งให้ความสนใจการพัฒนาระบบก๊าซธรรมชาติในไทยและภูมิภาคใกล้เคียง
และได้เสนอโอกาสทางธุรกิจในอนาคตที่ดีต่อบริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์
โดยได้เข้าซื้อหุ้นในอัตราร้อยละ 28 ของบริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์ เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2542
ส่วน CDIB เป็นธนาคารเพื่ออุตสาหกรรมชั้นนำของไต้หวัน ซึ่งสนใจการลงทุนในประเทศไทย
และภูมิภาคใกล้เคียง และเป็นผู้ให้การสนับสนุนด้านการเงินที่สำคัญแก่บริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์
ได้เข้าซื้อหุ้นในอัตราร้อยละ 12 เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2542
ผลจากการปรับโครงสร้างผู้ถือหุ้นดังกล่าวทำให้สัดส่วนการถือหุ้นของบริษัท จี เอ็ม เอส เพาเวอร์
ในบริษัทอีสเทิร์น เพาเวอร์ ลดลงเหลือร้อยละ 32 และบริษัท มารูเบนิ คอร์ปอเรชั่น
มีสัดส่วนการถือหุ้นลดลงเหลือร้อยละ 28 ซึ่งบริษัท จี เอ็ม เอส เพาเวอร์
ก็ยังคงเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดและเป็นผู้นำหลักในการพัฒนาบริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์ ในขณะที่
บริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์
มีศักยภาพและโอกาสทางธุรกิจในอนาคตที่ดีขึ้นจากการเข้าร่วมทุนของสองบริษัทใหญ่

โครงการไฟฟ้าบางบ่อประสบความสำเร็จในด้านการจัดหาเงินทุน โดยบริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์
ได้ลงนามในสัญญากู้เงินเพื่อพัฒนาโครงการเป็นจำนวน 181,875,000 เหรียญสหรัฐเมื่อวันที่ 14
กุมภาพันธ์ 2544 โดยมีรายละเอียดดังนี้

-เงินกู้รอบแรกที่โครงการได้รับมีจำนวนเกินกว่า 115 ล้านเหรียญสหรัฐ ซึ่งจัดเตรียมโดย
Citicorp, Tokai Bank, BNP Paribas, Credit Agricole Indosuez
และร่วมจัดการโดย Standard Chartered Bank โดยมีหน่วยงานภาครัฐของประเทศญี่ปุ่น
(MITI of Japan) เป็นผู้รับประกันความเสี่ยงด้านการเมืองของเงินกู้ดังกล่าว

-เงินกู้รอบที่สองที่โครงการได้รับมีจำนวนประมาณ 45 ล้านเหรียญสหรัฐ ซึ่งสนับสนุนโดย TOTAL
FINA ELF S.A. และจัดเตรียมโดย BNP และร่วมจัดการโดย Credit Agricole Indosuez
และ Fortis Bank

-เงินทุนหมุนเวียนและเงินค้ำประกันอีกจำนวน 525 ล้านบาท จัดเตรียมโดยธนาคารกรุงเทพ

-เงินกู้เพื่อใช้ชำระค่าภาษีมูลค่าเพิ่มจำนวน 350 ล้านบาท จัดเตรียมโดยธนาคารกรุงเทพ
และบรรษัทเงินทุนอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย

การจัดการด้านการเงินของโครงการไฟฟ้าบางบ่อในครั้งนี้นับว่าประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง
และถือเป็นธุรกรรมด้านการเงินครั้งสำคัญในภูมิภาคเอเซียนับตั้งแต่เกิดวิกฤตการณ์ทางการเงินเป็นต้นมา

หลังจากเหตุการณ์สำคัญด้านการเงิน โครงการไฟฟ้าบางบ่อได้เบิกเงินรอบแรกในราวเดือนมีนาคม
2543 เพื่อนำมาพัฒนาโครงการให้เป็นไปตามกำหนด
โดยในเดือนเดียวกันได้เริ่มดำเนินการตามสัญญาหลักต่างๆ ได้แก่
สัญญาการก่อสร้างโครงการที่ได้ลงนามกับ ABB Alstom Power (ABB)
รวมทั้งสัญญาการก่อสร้างสายส่งและท่อนำก๊าซ ซึ่งได้ลงนามกับ Sumitomo Electric
Industries และ Italian Thai Development PLC ตามลำดับ

ปี 2546 นับเป็นปีที่มีความสำคัญยิ่งสำหรับบริษัท อีสเทิร์น เพาเวอร์
โครงการโรงไฟฟ้าบางบ่อได้ผ่านการทดสอบการเดินเครื่องครั้งสุดท้าย
และเริ่มเดินเครื่องเพื่อผลิตกระแสไฟฟ้าเชิงพาณิชย์ เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2546 นอกจากนี้
แม้ว่าจะประสบปัญหาต่างๆในการพัฒนาโครงการอยู่บ้าง
แต่โครงการโรงไฟฟ้าบางบ่อก็ใช้เงินลงทุนต่ำกว่างบประมาณที่ตั้งไว้ถึงประมาณ 30
ล้านดอลล่าร์สหรัฐ ซึ่งถือเป็นผลงานที่น่าภูมิใจสำหรับโครงการที่มีความยากและท้าทาย
นอกจากนี้โครงการยังได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี
ในการเสด็จมาเป็นองค์ประธานเปิดโครงการเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2546
พร้อมด้วยบุคคลสำคัญๆอีกหลายท่าน เพื่อร่วมฉลองความสำเร็จครั้งสำคัญของโครงการนี้