5.  ข้อพิพาททางกฎหมาย

  ณ วันที่ 27 เมษายน 2547 บริษัทฯ ถูกกรมสรรพากรประเมินภาษีมูลค่าเพิ่ม และภาษีหัก ณ
  ที่จ่าย ตามมาตรา 70แห่งประมวลรัษฎากรดังนี้

  1. ตามหนังสือเลขที่ ก.04/05240040/05/00001 แจ้งประเมินภาษีมูลค่าเพิ่มจำนวน
  35,204,756.70 บาท เงินเพิ่มจำนวน

  14,785,997.81 บาท และเบี้ยปรับจำนวน 36,298,877.08 บาท

  2. ตามหนังสือเลขที่ ก.04/05240040/02/00005,00006 และ 00007 แจ้งประเมินภาษีหัก
  ณ ที่จ่ายตามมาตรา 70 แห่ง

  ประมวลรัษฎากรจำนวน 30,389,824.81 บาท และเงินเพิ่มจำนวน 10,712,595.77 บาท
  และเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน

  2547 บริษัทฯได้ยื่นเสียภาษีหัก ณ ที่จ่ายบางส่วนจำนวน 26,956,280.43 บาท

  เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม 2548 กรมสรรพากรได้มีคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของบริษัทฯ
  ที่ได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านการประเมินภาษีมูลค่าเพิ่มและภาษีหัก ณ ที่จ่าย ซึ่งมีผลการอุทธรณ์ดังต่อไปนี้

1.  ตามคำวินิจฉัย เลขที่ ภญ.(อธ.2)/1/2548
    ให้ปลดภาษีที่เจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินเรียกเก็บไปแล้วตามหนังสือแจ้งให้นำส่งภาษีเงินได้นิติบุคคล
    เลขที่ ก.04/05240040/02/00005 ลงวันที่ 27 เมษายน 2547 เป็นเงิน 3,050,096.24
    บาท

2.  ตามคำวินิจฉัย เลขที่ ภญ.(อธ.2)/2/2548 ให้ผู้อุทธรณ์ชำระภาษีเงินได้นิติบุคคล
    1,230,206.57 บาท และเงินเพิ่ม 721,156.17 บาท
    เพิ่มขึ้นจากที่เจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินเรียกเก็บภาษีแล้ว
    ตามหนังสือแจ้งให้นำส่งภาษีเงินได้นิติบุคคล เลขที่ ก.04/05240040/02/00006 ลงวันที่ 27
    เมษายน 2547 รวมเป็นเงินภาษีเงินได้นิติบุคคล 7,122,891.06 บาท และเงินเพิ่ม
    4,167,955.50 บาท รวมเรียกเก็บทั้งสิ้นเป็นเงิน 11,290,846.56 บาท

3.  ตามคำวินิจฉัย เลขที่ ภญ.(อธ.2)/3/2548
    ให้ลดภาษีที่เรียกเก็บลงโดยลดภาษีเงินได้นิติบุคคล 9,962,421.75 บาท และเงินเพิ่ม
    2,689,853.88 บาท จากที่เจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินเรียกเก็บภาษีไว้
    ตามหนังสือแจ้งให้นำส่งภาษีเงินได้นิติบุคคล เลขที่ ก.04/05240040/02/00007 ลงวันที่ 27
    เมษายน 2547 รวมเป็นเงินภาษีเงินได้นิติบุคคล 12,646,114.09 บาท และเงินเพิ่ม
    3,414,450.80 บาท รวมเรียกเก็บทั้งสิ้นเป็นเงิน 16,060,564.89 บาท

4.  ตามคำวินิจฉัย เลขที่ ภญ.(อธ.2)/4/2548
    ให้ยกอุทธรณ์ซึ่งคัดค้านการประเมินของเจ้าพนักงานประเมิน
    ตามหนังสือแจ้งการประเมินภาษีมูลค่าเพิ่ม เลขที่ ก.04/05240040/05/00001 ลงวันที่ 27
    เมษายน 2547 เป็นเงินภาษี 35,204,756.70 บาท เบี้ยปรับ 36,298,877.08 บาท
    และเงินเพิ่ม 14,785,997.81 บาท รวมเรียกเก็บทั้งสิ้นเป็นเงิน 86,289,631.59 บาท

  ผลจากคำวินิจฉัยอุทธรณ์ข้างต้น บริษัทฯ
  ได้ยื่นอุทธรณ์คำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์เฉพาะรายการตามข้อที่ 2 – 4
  ต่อศาลภาษีอากรกลาง เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2548 โดยเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม 2549
  ศาลภาษีอากรกลางได้พิพากษาการอุทธรณ์คำวินิจฉัยดังกล่าวโดยให้ยึดตามคำวินิจฉัยของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์

  เมื่อวันที่ 29 กันยายน 2549 บริษัทได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลภาษีอากรกลางต่อศาลฎีกา
  ซึ่งปัจจุบันผลของการอุทธรณ์ยังไม่สิ้นสุด
  อย่างไรก็ตามผู้ถือหุ้นเดิมได้ตกลงที่จะรับผิดชอบในหนี้สินที่อาจเกิดขึ้นจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนการขายหุ้นให้กับผู้ถือหุ้นรายใหม่
  ดังนั้นผู้ถือหุ้นเดิม (กลุ่มบริษัท แกรนด์ โฮลดิ้งส์ ลิมิเต็ด จำกัด)
  ได้ให้ธนาคารฮ่องกงและเซี่ยงไฮ้แบงค์กิ้งคอร์ปอเรชั่น จำกัด
  ออกหนังสือสัญญาค้ำประกันการชำระภาษีของบริษัทฯ ต่อกรมสรรพากร
  เพื่อประกอบคำขอทุเลาการชำระภาษีตามคำวินิจฉัยอุทธรณ์ ดังต่อไปนี้

1.  หนังสือสัญญาค้ำประกันเลขที่ 053438 ลงวันที่ 25 ตุลาคม 2548 ในวงเงิน
    86,289,631.59 บาท และเงินเพิ่มใหม่เต็มจำนวนภาษีที่ต้องชำระจำนวน 20,418,758.89
    บาท

2.  หนังสือสัญญาค้ำประกันเลขที่ 053439 ลงวันที่ 25 ตุลาคม 2548 ในวงเงิน 4,677,005.90
    บาท (รวมเงินเพิ่มที่ต้องชำระเต็มจำนวนแล้ว)

3.  หนังสือสัญญาค้ำประกันเลขที่ 053440 ลงวันที่ 25 ตุลาคม 2548 ในวงเงิน 3,414,450.80
    บาท

  ตามหนังสือที่ กค 0724/8872 ลงวันที่ 26 ตุลาคม 2548
  กรมสรรพากรอนุมัติให้ทุเลาการชำระภาษีตามคำวินิจฉัยอุทธรณ์เลขที่ ภญ.(อธ.2)/2/2548 –
  เลขที่ ภญ. (อธ.2)/4/2548 ลงวันที่ 16 พฤษภาคม 2548 รวมเป็นเงิน 114,799,847.18
  บาท ไปจนกว่าจะมีคำพิพากษาของศาลถึงที่สุด

คดีความที่ถูกฟ้องร้อง

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2553 บริษัทและบริษัทย่อยมีคดีความดังนี้

(1) บริษัท วินโคสท์ อินดัสเทรียล พาร์ค จำกัด (มหาชน)

  เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2551
  บริษัทถูกธนาคารพาณิชย์แห่งหนึ่งฟ้องบริษัทเป็นจำเลยในคดีเบิกเงินเกินบัญชี, เงินกู้,
  กู้ยืมเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงิน และเงินกู้ยืมระยะยาว ที่บริษัทผิดนัดชำระหนี้ตั้งแต่ปี 2550 ณ วันที่
  31 ธันวาคม 2552 ยังยู่ระหว่างการพิจารณาคดีของศาล
  และการเจรจาเพื่อขอปรับโครงสร้างหนี้

  เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม 2552
  บริษัทถูกธนาคารพาณิชย์แห่งหนึ่งฟ้องบริษัทเป็นจำเลยในคดีภาระหนี้ตามหนังสือค้ำประกันและสิทธิไล่เบี้ย
  ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2552 ยังอยู่ระหว่างการพิจารณาคดีของศาล
  และการเจรจาเพื่อขอปรับโครงสร้างหนี้รวมกับหนี้ที่ถูกฟ้องเดิมข้างต้น

  อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 25 มกราคม 2553 และวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2553
  บริษัทได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกับธนาคารพาณิชย์ดังกล่าว
  โดยธนาคารยินยอมให้ขยายระยะเวลาการผ่อนชำระ ทั้งสิ้นภายใน 8 ปี 6 เดือน (102 งวด)
  นับแต่วันทำสัญญาประนีประนอมยอมความ โดยมีอัตราดอกเบี้ยร้อยละ 20 ต่อปี ของเงินต้นจำนวน
  95.67 ล้านบาท
  ซึ่งปัจจุบันบริษัทได้มีการผ่อนชำระตามแผนการผ่อนชำระและมีสถานะเป็นลูกหนี้ปกติ

  (2) บริษัท วินโคสท์ โลจิสติกส์ จำกัด (ปัจจุบันบริษัทฯ ได้จำหน่ายบริษัทย่อยดังกล่าวแล้ว)

  ผู้ซื้อได้รับหนี้สิน และคดีความต่างๆ

  (3) บริษัท วินโคสท์ ทรานสปอร์ต จำกัด

  (3.1) เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม 2551
  บริษัทย่อยถูกเจ้าหนี้การค้ารายหนึ่งฟ้องร้องคดีแพ่งในข้อหา
  ผิดสัญญาโดยเรียกค่าเสียหายจากการผิดสัญญาว่าจ้างรถรับขนส่งตู้สินค้า (คอนเทนเนอร์)
  ซึ่งประกอบด้วยยอดหนี้ ดอกเบี้ยและค่าเบี้ยปรับจนถึงวันที่บริษัทย่อยถูกฟ้องร้อง และเมื่อวันที่ 7
  เมษายน 2552 ศาลได้พิพากษาให้บริษัทชำระหนี้ พร้อมดอกเบี้ย และเบี้ยปรับ
  ผิดสัญญานับจากวันฟ้อง

  บริษัทย่อย
  มีการยื่นคำฟ้องกลับคดีอาญาในข้อหาเบิกความเท็จนำสืบหรือแสดงพยานหลักฐานเท็จเมื่อวันที่ 27
  ตุลาคม 2552 ปัจจุบันศาลชั้นต้นมีคำพิพากษายกฟ้อง
  ซึ่งบริษัทได้มีการยื่นคำร้องขอขยายเวลาการยื่นอุทธรณ์เป็นภายในวันที่ 18 พฤศจิกายน 2553

  เมื่อวันที่ 28 เมษายน 2553
  กรมบังคับคดีได้เข้ายึดทรัพย์สินบางส่วนของบริษัทย่อยตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น

  บริษัทฯ ได้ยื่นคำร้องขอทุเลาการบังคับคดีและยื่นอุทธรณ์ต่อศาลแล้วเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม 2552
  ปัจจุบันศาลยกคำร้องขอทุเลาการบังคดี ส่วนการอุทธรณ์อยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์

  (3.2) เมื่อวันที่ 29 กันยายน 2552
  บริษัทย่อยถูกเจ้าหนี้การค้ารายหนึ่งฟ้องร้องคดีแพ่งในข้อหาผิดสัญญารับขนของโดยเรียกค่าเสียหายจากการผิดสัญญาว่าจ้างรถรับขนส่งตู้สินค้า
  (คอนเทนเนอร์) ซึ่งประกอบด้วยยอดหนี้และดอกเบี้ยจนถึงวันที่บริษัทถูกฟ้องร้อง
  และศาลได้พิพากษาในวันเดียวกันแล้วว่าให้บริษัทย่อยชำระหนี้ดังกล่าวและดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ
  7.5 ต่อปี จากยอดหนี้ นับถัดจากวันฟ้อง

  บริษัทย่อยได้ยื่นคำร้องขอพิจารณาคดีใหม่ต่อศาลเมื่อวันที่ 25 มกราคม 2553
  ปัจจุบันศาลได้ยกคำร้องขอพิจารณาคดีใหม่ อย่างไรก็ตามเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2553
  บริษัทย่อยได้ทำจดหมายแจ้งทนายความผู้รับมอบอำนาจแจ้งความประสงค์เกี่ยวกับการไม่อุทธรณ์คดี