4. การประกอบธุรกิจของแต่ละสายผลิตภัณฑ์

  โครงการนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ซิตี้

1.  ลักษณะผลิตภัณฑ์หรือบริการ

โครงการนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ซิตี้ (“นิคมฯ”)
เป็นการดำเนินงานด้านการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์หลักของบริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ จำกัด (มหาชน)
ซึ่งตั้งอยู่บริเวณกิโลเมตรที่ 10 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 331 อำเภอแปลงยาว
จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่พัฒนาประมาณ 5,183 ไร่ (กรรมสิทธิ์ในที่ดินเป็นของบริษัทฯ )
เป็นการร่วมดำเนินงานระหว่างบริษัท เอ็ม ดี เอ็กซ์ จำกัด (มหาชน)
กับการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย (“กนอ.”) ภายใต้พรบ.การนิคมฯ พ.ศ.2522
โดยบริษัทฯ เป็นผู้รวบรวมจัดหาที่ดินและก่อสร้างระบบสาธารณูปโภคส่วนกลาง
รวมทั้งเป็นผู้บริหารจัดการระบบสาธารณูปโภคโดยไม่ต้องโอนกรรมสิทธิ์ให้กนอ.
ส่วนกนอ.เป็นผู้ควบคุมกำกับด้านนโยบายตามระเบียบราชการ ซึ่ง บริษัทฯ
ได้ทำการพัฒนาที่ดินพร้อมระบบสาธารณูปโภคต่างๆ อาทิเช่น ถนน ระบบไฟฟ้า ระบบประปา
ระบบโทรศัพท์ ระบบบำบัดน้ำเสีย ระบบกำจัดขยะ และสิ่งอำนวยความสะดวกในด้านอื่นๆ
รวมถึงการให้บริการด้านสาธารณูปโภคดังกล่าวหลังการขายให้แก่ผู้ประกอบการอุตสาหกรรมทั้งชาวไทย
และชาวต่างประเทศที่ประกอบกิจการอยู่ภายในนิคมฯ ทั้งนี้ ผู้ประกอบการในนิคมฯ
สามารถได้รับสิทธิประโยชน์สูงสุดจากการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย
และจากสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน (เขตส่งเสริมการลงทุนที่ 2)

ในปัจจุบันมีนิคมอุตสาหกรรมทั้งสิ้นจำนวน 48 แห่ง และสวนอุตสาหกรรม 25 แห่ง
กระจายอยู่ในเขตส่งเสริมการลงทุนต่างๆ ดังตารางที่แสดงข้างล่างนี้
ทำให้ภาวะการแข่งขันในการขายพื้นที่อยู่ในระดับที่สูง

  -------------------- ------------ ------------ ------------ ------------
                       เขต 1        เขต 2        เขต 3        รวม

  นิคมอุตสาหกรรม         10           19           19           48

  สวนอุตสาหกรรม         8            11           6            25

  รวม                  18           30           25           73
  -------------------- ------------ ------------ ------------ ------------

นิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ซิตี้ ยังคงเน้นกลุ่มเป้าหมายอุตสาหกรรมด้านชิ้นส่วนยานยนต์
และอิเลคทรอนิคส์เป็นสำคัญ
และเปิดกว้างต่ออุตสาหกรรมทุกประเภทให้มาจัดตั้งภายในนิคมอุตสาหกรรมได้
ด้วยศักยภาพความพร้อมของพื้นที่ตั้งโครงการ ความสมบูรณ์พร้อมของระบบสาธารณูปโภค
และสิ่งอำนวยความสะดวก
อีกทั้งเป็นพื้นที่ที่ไม่อยู่ในบริเวณชายฝั่งทะเลตะวันออกที่มีจุดอิ่มตัวของธรรมชาติ
ในการรองรับมลพิษและฟื้นฟูสภาพสิ่งแวดล้อม
ที่แม้ว่าแต่ละโรงงานอุตสาหกรรมจะมีมาตรการคุมเข้มในการควบคุมการปล่อยมลพิษให้เป็นไปตามระเบียบข้อบังคับแล้วก็ตาม

ปัจจุบัน การพัฒนาโครงการเสร็จสมบูรณ์แล้ว และบริษัทฯ
ยังคงมีพื้นที่เขตอุตสาหกรรมพร้อมขายเหลืออยู่อีกประมาณ 472 ไร่ หรือประมาณ 13%
ของพื้นที่ขายรวม นิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ซิตี้เป็น 1 ใน 19
นิคมอุตสาหกรรมที่อยู่ในเขตส่งเสริมการลงทุนเขต 2
ซึ่งได้รับสิทธิประโยชน์น้อยกว่าเขตส่งเสริมการลงทุน 3
และยังอยู่ในตำแหน่งที่ห่างจากกบินทร์บุรีและปลวกแดง จังหวัดระยอง
ซึ่งได้รับการส่งเสริมการลงทุนเขต 3 เพียง 50 กิโลเมตร ประกอบกับการส่งเสริมด้านระบบขนส่ง
อาทิ ถนน ฯลฯ เข้าสู่พื้นที่บริเวณดังกล่าวเป็นไปอย่างช้ามาก
หากเทียบกับเขตส่งเสริมการลงทุนเขต 3 เฉกเช่นระยอง
ปัจจัยดังกล่าวส่งผลต่อการดำเนินการด้านการขายของนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ซิตี้อยู่พอสมควร

ถึงแม้ว่าจะประสบปัญหาข้างต้น บริษัทฯ
ก็ยังพยายามดำเนินการด้านการตลาดและการขายอย่างต่อเนื่อง
และเน้นกลยุทธการเข้าถึงลูกค้ากลุ่มเป้าหมายโดยตรง นอกจากพื้นที่พัฒนาพร้อมขายแล้วบริษัทฯ
ยังคงมีพื้นที่รอการพัฒนาอีกจำนวนหนึ่ง ซึ่งการดำเนินงานพัฒนาพื้นที่ใหม่ บริษัทฯ
คงต้องพิจารณาช่วงจังหวะเวลาที่เหมาะสม โดยในปัจจุบันบริษัทฯ จะเน้นการขายพื้นที่ที่พัฒนาแล้ว
พร้อมกับพัฒนาปรับปรุงการให้บริการและดูแลระบบสาธารณูปโภคและสิ่งอำนวยความสะดวกในเขตพื้นที่ที่พัฒนาแล้วเป็นหลัก
ดังนั้น การดำเนินงานด้านธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ของบริษัทฯ จะเป็นไปในอัตราที่ไม่สูงมาก
และเป็นการรอคอยจังหวะและเวลาที่เหมาะสม

สำหรับการให้บริการระบบสาธารณูปโภคพื้นฐานและสิ่งอำนวยความสะดวกในนิคมอุตสาหกรรม
นับเป็นธุรกิจอีกแขนงหนึ่งของบริษัทฯ ที่สร้างรายได้อย่างค่อนข้างคงที่
และมีโอกาสที่จะเพิ่มขึ้นต่อไปตามปริมาณกำลังการผลิตของสถานประกอบการและรวมถึงยอดการใช้พื้นที่ที่เพิ่มขึ้น
ปัจจุบันด้วยขนาดของระบบสาธารณูปโภค อาทิ ระบบผลิตจ่ายน้ำประปา ระบบบำบัดน้ำเสีย
ระบบกำจัดขยะ ระบบไฟฟ้า ระบบสื่อสาร ระบบถนน
ที่ได้จัดเตรียมไว้รองรับการดำเนินงานของสถานประกอบการภายในนิคมอุตสาหกรรมอย่างเพียงพอและพร้อมที่จะรองรับการลงทุนครอบคลุมพื้นที่ขายทั้งหมด
โดยที่ไม่จำเป็นต้องลงทุนขยายกำลังการผลิตของระบบสาธารณูปโภคแต่อย่างใด
ซึ่งนับได้ว่าเป็นข้อดีประการหนึ่งของการประกอบธุรกิจ

ในการดำเนินงานนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ซิตี้ บริษัทฯ ในฐานะส่วนหนึ่งของสังคมไทย
ได้มีกิจกรรมเพื่อตอบแทนสังคมควบคู่กันไปด้วย เช่น การมอบอุปกรณ์การศึกษาให้แก่เด็กนักเรียน
การซ่อมแซมอาคารเรียน การให้ทุนการศึกษา เป็นต้น นอกจากนี้ ยังเปิดโอกาสให้คณะนักเรียน
นักศึกษา และผู้ที่สนใจเข้าเยี่ยมชมการดำเนินงานของนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ซิตี้
เพื่อเพิ่มพูนความรู้และประสบการณ์
ตลอดจนให้ตระหนักถึงความสำคัญของการจัดการด้านสิ่งแวดล้อมอย่างมีประสิทธิภาพ

2.  การตลาดและภาวะการแข่งขัน

ในรอบปีที่ผ่านมา ภาวะการแข่งขันและการตลาดยังคงมีรูปแบบและวิธีการเหมือนเดิม
กล่าวคือผู้พัฒนานิคมอุสาหกรรมยังคงมุ่งเน้นการเจาะกลุ่มลูกค้าเป้าหมายโดยตรง
ทั้งผ่านที่ปรึกษาด้านการตลาดการขาย และผ่านบริษัทนายหน้าต่างชาติที่มีเครือข่ายกว้างขวาง
โดยการชูจุดเด่นของนิคมอุตสาหกรรม รวมทั้งความพร้อมของระบบสาธารณูปโภค
แต่ด้วยลักษณะเฉพาะของธุรกิจที่การซื้อขายแต่ละครั้งมักมูลค่าสูง
และเป็นการลงทุนทรัพย์สินในระยะยาว ดังนั้นลูกค้าผู้ประกอบการโรงงานอุตสาหกรรม
ต้องมีความรู้ความเข้าใจ และมีทีมงานที่ทำการศึกษารวบรวมข้อมูลทางเทคนิคในเชิงลึก
การตัดสินใจซื้อขายที่ดินอุตสาหกรรมแต่ละครั้งมีการจัดส่งทีมงานมาหลายชุดทำการสำรวจพื้นที่ทั้งในส่วนพื้นที่อุตสาหกรรมเป้าหมาย
และพื้นที่คู่แข่งเชิงเปรียบเทียบ นิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้ มีปัจจัยหลักที่ใช้เป็น จุดขาย ดังนี้

1.  นิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้ ตั้งอยู่ในเขตจังหวัดฉะเชิงเทรา
    ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 82 กิโลเมตร สนามบินสุวรรณภูมิ 65 กิโลเมตร
    และท่าเรือน้ำลึกแหลมฉบังประมาณ 85 กิโลเมตร
    ซึ่งเป็นทำเลที่ตั้งที่ถือว่ามีการคมนาคมสะดวก
    ประหยัดเวลาและค่าใช้จ่ายในการขนส่งสินค้าของผู้ประกอบการ
    นอกจากนั้นนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้ ยังมีตำแหน่งที่ตั้งโครงการบริเวณชัยภูมิที่ดีที่สุด
    กล่าวคือเป็นพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ทื่ถือได้ว่าอยู่ระหว่างกึ่งกลางการขนส่งคมนาคม 2 บริเวณ
    ประกอบด้วยจุดเชื่อมโยงกับพื้นชายฝั่งทะเลภาคตะวันออกในจังหวัดชลบุรี และจังหวัดระยอง
    จุดเชื่อมโยงกับพื้นที่บริเวณภาคตะวันออกเฉียงเหนือในจังหวัดปราจีนบุรี
    และจังหวัดนครราชสีมา ดังนั้นหากเกิดภัยพิบัติทางธรรมชาติ หรือการจลาจลใดๆ
    การขนส่งวัตถุดิบและผลิตภัณฑ์สามารถมีเส้นทางหลีกเลี่ยง
    ใช้เส้นทางสำรองให้กับผู้ประกอบการโรงงานอุตสาหกรรมได้

2.  นิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้ ตั้งอยู่เชิงเขาที่มีระดับความสูงของพื้นดินประมาณ 30 เมตรถึง
    50 เมตร เหนือระดับน้ำทะเลปานกลาง มีระบบระบายน้ำขนาดใหญ่ ทั้งรางระบายน้ำเปิด
    ท่อระบายน้ำปิดที่มีประสิทธิภาพทำให้ไม่ได้รับผลกระทบจากมหาอุทกภัยเมื่อปลายปี 2554

3.  ความพร้อมของระบบสาธารณูปโภคส่วนกลาง ที่ได้ก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ ได้มาตรฐานตามเกณฑ์
    กนอ. และเพียงพอที่จะรองรับกับพื้นที่เขตอุตสาหกรรมที่ได้เปิดขาย ทั้งในด้านแหล่งน้ำดิบ
    ด้านพลังงาน และด้านสื่อสารโทรคมนาคม
    โดยความเพียงพอของปริมาณน้ำดิบและคุณภาพน้ำดิบที่นิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้
    ได้แสดงให้เห็นเป็นที่ประจักษ์แล้วว่าภาวะแล้งที่เกิดขึ้นอย่างรุนแรงในช่วงเวลาที่ผ่านมามิได้ส่งผลกระทบต่อการดำเนินการผลิตของผู้ประกอบการ
    นิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้
    มีปริมาณน้ำดิบที่เพียงพอสำรองไว้สำหรับการพัฒนาขยายกำลังการผลิตอย่างต่อเนื่อง
    คุณภาพน้ำดิบที่นำมาผลิตน้ำประปามีความสม่ำเสมอ
    นอกจากนั้นมีการสร้างความเชื่อมั่นให้กับผู้ประกอบการอุตสาหกรรมอย่างต่อเนื่อง อาทิ
    การปรับเปลี่ยนประเภทท่อส่งจ่ายน้ำดิบ ที่สำคัญในรอบปีพ.ศ.2554
    มีการสำรวจปริมาณตะกอนที่สะสมอยู่ภายในอ่างเก็บน้ำดิบภายในนิคมอุตสาหกรรมเพื่อให้ทราบถึงปริมาณกักเก็บน้ำดิบที่มี
    รวมถึงคุณภาพของน้ำ

4.  นิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้
    ตั้งอยู่นอกพื้นที่คุ้มครองมลพิษสิ่งแวดล้อมตามกฎหมายรัฐธรรมนูญมาตรา 67 วรรค 2
    ปริมาณการรองรับมลภาวะสิ่งแวดล้อมของนิคมอุตสาหกรรมยังมีความสามารถในการรองรับได้อย่างเพียงพอ
    หากพิจารณาพื้นที่ใช้งานอุตสาหกรรมของแต่ละโรงงานภายในนิคมอุตสาหกรรมพบว่าอุตสาหกรรมเป้าหมายหลักด้านยานยนต์และอิเลคทรอนิคส์
    มีการใช้พื้นที่โรงงานอุตสาหกรรมมาก แต่พื้นที่ประกอบการผลิตใช้พื้นที่น้อย
    มลภาวะสิ่งแวดล้อมที่ระบายออกมาในบรรยากาศ
    เมื่อเทียบกับพื้นที่โล่งว่างที่รองรับมลพิษยังมีส่วนที่น้อยไม่ก่อให้เกิดสภาวะเกินความสามารถในการรองรับมลพิษสิ่งแวดล้อมแต่อย่างใด

สำหรับการดำเนินงานของนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้ ในรอบปีพ.ศ.2554 ที่ผ่านมา
ด้วยจุดแข็งและข้อได้เปรียบในหลายด้านตั้งแต่การกำหนดที่ตั้งโครงการ
การเชื่อมโยงเส้นทางโลจีสติกส์
ความพร้อมของระบบสาธารณูปโภคส่วนกลางที่รองรับผู้ประกอบการโรงงานอุตสาหกรรม
การขจัดความเสี่ยงด้านมหาอุทกภัยและการรองรับมลพิษสิ่งแวดล้อม
ทำให้นักลงทุนต่างชาติขนาดใหญ่ให้ความสนใจ
ตั้งแต่การคัดเลือกเปรียบเทียบพื้นที่แต่ละนิคมอุตสาหกรรมจนเกิดการตัดสินใจสรุปซื้อขายที่ดินในนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์
ซิตี้ รวมพื้นที่ประมาณ 200 ไร่ โดยส่วนใหญ่เป็นอุตสาหกรรมที่สนับสนุนการผลิตประกอบรถยนต์
ซึ่งเป็นอุตสาหกรรมเป้าหมายของโครงการ

ข้อดีประการหนึ่งในธุรกิจนิคมอุตสาหกรรมก็คือ ผู้ประกอบการนิคมอุตสาหกรรมจะไม่มีการโจมตี
หรือให้ข้อมูลเชิงลบของแต่ละนิคมอุตสาหกรรม
โดยถือว่าตำแหน่งที่ตั้งของนิคมอุตสาหกรรมจะต้องสร้างความพึงพอใจตามเป้าหมายของผู้ประกอบโรงงานอุตสาหกรรมแต่ละราย
แต่ด้วยปัจจัยภายนอกทั้งต่างประเทศและในประเทศไม่ว่าการเปิดการเสรีการค้าของประชาคมเศรษฐกิจอาเชียน
(AEC) การพึ่งพาความพร้อมของแหล่งพลังงาน การสร้างความมั่นใจในต้นทุนของแหล่งน้ำดิบ
ต้นทุนของแรงงานที่มีฝีมือ ความมีเสถียรภาพทางการเมือง
ระบบขนส่งโลจิสติกส์ทั้งวัตถุดิบและผลิตภัณฑ์จากกระบวนการผลิต
และที่สำคัญที่สุดปัญหามหาอุทกภัยในปี 2554
ที่ผ่านมาซึ่งส่งผลกระทบโดยตรงต่อกระบวนการผลิตภาคอุตสาหกรรม
การพึ่งพาวัตถุดิบจากแหล่งที่มาในพื้นที่ต่างๆ เป็นปัจจัยสำคัญในการแข่งขันด้านการตลาด
และการขายที่ดินอุตสาหกรรมในระยะเวลาถัดจากนี้ไป แต่นิคมอุตสาหกรรม เกตเวย์ ซิตี้
มีภูมิคุ้มกันปัจจัยผลกระทบความเสี่ยงดังกล่าว
ที่ส่งผลให้การตลาดและการแข่งขันของการขายพื้นที่อุตสาหกรรมสามารถดำเนินการได้เป็นอย่างดี
สามารถสร้างความมั่นใจต่อผู้ถือหุ้นและผู้ประกอบการโรงงานอุตสาหกรรมในการตัดสินใจลงทุนเลือกพื้นที่อุตสาหกรรมภายในนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์
ซิตี้

  โครงการด้านไฟฟ้า

ด้วยทุนจดทะเบียน 3,000 ล้านบาท และทุนที่เรียกชำระแล้ว 1,719 ล้านบาท บมจ. จี เอ็ม เอส
เพาเวอร์ ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของบมจ. เอ็ม ดี เอ็กซ์
ได้นำกลุ่มสถาบันการเงินชั้นหลักที่เป็นกลุ่มยุทธศาสตร์ของไทยเข้ามาเป็นผู้ถือหุ้น
ด้วยทีมงานคุณภาพสูงทั้งทางด้านเทคนิคและด้านการเงิน บมจ. จี เอ็ม เอส เพาเวอร์
วางเป้าหมายที่จะเป็นผู้นำในการเป็นผู้พัฒนาโครงการโรงไฟฟ้าเอกชนในภูมิภาค
โดยการเข้าร่วมทุนกับรัฐบาลประเทศต่างๆ
เพื่อนำการผลิตไฟฟ้าที่ยั่งยืนและเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมไปสู่ผู้บริโภคในภูมิภาค
และเพื่อเสริมสร้างศักยภาพของกระแสรายได้ที่มั่นคง
เพื่อการพัฒนาทางด้านเศรษฐกิจสำหรับทุกประเทศที่เกี่ยวข้อง ณ ปัจจุบัน บมจ. จี เอ็ม เอส
เพาเวอร์ มีส่วนในโครงการโรงไฟฟ้าในภูมิภาคนี้ ดังนี้

1. โครงการในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว

บมจ. จี เอ็ม เอส เพาเวอร์ โดยการถือหุ้น 100% ในบริษัทย่อยคือ บจ. จี เอ็ม เอส ลาว
แสวงหาโอกาสต่างๆ
ในการพัฒนาโครงการโรงไฟฟ้าเอกชนในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (“ลาว”)
การเจริญเติบโตของอุปสงค์ทางด้านพลังงานในประเทศไทย
ประกอบกับทรัพยากรทางด้านน้ำที่อุดมสมบูรณ์ของลาว
เป็นเหตุให้รัฐบาลของสองประเทศลงนามในบันทึกความเข้าใจในเดือนมิถุนายน 2536
และเดือนมิถุนายน 2539 ตามลำดับ นำไปสู่การขายไฟฟ้า 3,300 เมกะวัตต์จากลาวไปสู่ไทย
ตั้งแต่ปี 2551 ซึ่งย่อมเป็นหลักฐานสำคัญในความมุ่งมั่นในการสนับสนุนประเทศชาติ ในปัจจุบัน บมจ.
จี เอ็ม เอส เพาเวอร์ มีส่วนในโครงการหลักในลาว 2 โครงการ ดังนี้

โครงการโรงไฟฟ้าพลังน้ำเทิน-หินบูน

โครงการโรงไฟฟ้าโครงการแรกที่พัฒนาโดย บจ. จี เอ็ม เอส ลาว คือ
โครงการโรงไฟฟ้าพลังน้ำเทิน-หินบูน ขนาด 210 เมกะวัตต์ บจ. เทิน-หินบูน พาวเวอร์
ได้ถูกจัดตั้งขึ้นมาในปี 2537 โดยเป็นบริษัทร่วมทุนระหว่าง บจ. จี เอ็ม เอส ลาว (20%)
การไฟฟ้าลาว (60%) และ Nordic Hydropowerน (20%) เพื่อพัฒนาและเป็นเจ้าของโครงการ
ซึ่งเป็นโครงการโรงไฟฟ้าเอกชนต่างชาติแห่งแรก ที่จะถูกพัฒนาขึ้นเพื่อขายไฟฟ้าให้แก่ประเทศไทย
บจ. เทิน-หินบูน พาวเวอร์ ได้รับสัมปทานในการดำเนินกิจการโรงผลิตไฟฟ้าสำหรับระยะเวลา 30
ปี ซึ่งสามารถต่ออายุได้ ภายใต้สัญญาอนุญาตประกอบกิจการ ซึ่งลงนามโดยรัฐบาลลาว
ในเดือนตุลาคม 2537 โครงการโรงไฟฟ้าพลังน้ำเทิน-หินบูน
เป็นโครงการโรงไฟฟ้าในลาวโครงการแรกที่มีการลงนามในสัญญาในฐานะโครงการโรงไฟฟ้าเอกชน
(ไอพีพี) กับการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทยในเดือนมิถุนายน 2539 ต่อมาในเดือนตุลาคม 2539
โครงการนี้ได้กลายเป็นโครงการโรงไฟฟ้าในลาวโครงการแรกที่ประสบความสำเร็จในการได้รับการสนับสนุนทางการเงินระหว่างประเทศ
เป็นเงินกู้ที่มีสิทธิไล่เบี้ยจำกัด จำนวน 207 ล้านเหรียญสหรัฐ
โดยส่วนหนึ่งเป็นการสนับสนุนโดยกลุ่มผู้ให้กู้เชิงพาณิชย์ระหว่างประเทศหลายกลุ่ม
ให้กู้เป็นเงินเหรียญสหรัฐ[]ภายใต้การค้ำประกันโดยสำนักงานเครดิตการส่งออก
และอีกส่วนหนึ่งได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มธนาคารพาณิชย์ไทยร่วมให้กู้เป็นเงินบาท
ธุรกรรมทางการเงินดังกล่าวนี้ ได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นธุรกรรมประวัติศาสตร์แห่งปี (Deal of
the Year) ในวารสารตีพิมพ์ในต่างประเทศหลายฉบับ นับเป็นผลงานก้าวสำคัญของบริษัท
และเป็นแบบอย่างที่สำคัญสำหรับธุรกรรมทางการเงินในอนาคตของประเทศ

การก่อสร้างโครงการซึ่งมีมูลค่า 280 ล้านเหรียญสหรัฐ ได้เริ่มขึ้นในเดือนธันวาคม 2537
ด้วยสัญญารับเหมาก่อสร้างสำคัญ ๆ
ซึ่งทางบริษัทมอบหมายให้กับผู้รับเหมาที่มีชื่อเสียงและมีประสบการณ์ที่ผ่านการคัดเลือกตามขั้นตอนการประมูลแข่งขันระหว่างประเทศ
และการก่อสร้างโครงการได้สร้างเสร็จสมบูรณ์ก่อนกำหนดโดยเริ่มปฏิบัติการในเชิงพาณิชย์ได้ตั้งแต่
31 มีนาคม 2541 รวมต้นทุนที่ใช้ในการก่อสร้างโครงการประมาณ 240 ล้านเหรียญสหรัฐ
ซึ่งต่ำกว่างบประมาณที่ตั้งไว้มาก

บจ. เทิน-หินบูน พาวเวอร์ ประสบความสำเร็จในการปรับโครงสร้างเงินกู้ใหม่ในเดือนเมษายน
2545 โดยสามารถจัดหาเงินกู้ใหม่เพื่อทดแทนวงเงินกู้เดิม เป็นจำนวน 3 พันล้านบาท
จากกลุ่มผู้ให้กู้ร่วมที่เป็นธนาคารพาณิชย์ไทย โดยมีธนาคารกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) เป็นแกนนำ
และร่วมให้กู้โดย ไทยธนาคาร จำกัด (มหาชน) ธนาคารไทยพาณิชย์ จำกัด (มหาชน)
ธนาคารนครหลวงไทย จำกัด (มหาชน) ธนาคารกรุงศรีอยุธยา จำกัด (มหาชน)
บริษัทเงินทุนเอกชาติ และธนาคารทหารไทย จำกัด (มหาชน)
นอกจากนี้ยังได้รับวงเงินกู้เป็นเหรียญสหรัฐอีกจำนวน 30 ล้านเหรียญสหรัฐ เป็นระยะเวลา 10 ปี
จากธนาคารเพื่อการส่งออกและนำเข้าแห่งประเทศไทย (ธสน.)
ซึ่งได้มาทดแทนเงินกู้เดิมของธสน. และเงินกู้ด้อยสิทธิของ AMI (Asian Mezzanine
Infrastructure Fund) ซึ่งวงเงินกู้ใหม่นี้ นับเป็นวงเงินกู้ที่ไม่มีข้อผูกมัดเป็นจำนวนมากที่สุด
ที่ธสน.เคยให้กับบริษัทที่ไม่ใช่บริษัทของไทย

โครงสร้างทางการเงินนี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากในหลายด้าน
ไม่เพียงแต่จะสามารถลดภาระดอกเบี้ยลงได้จำนวนมากแล้ว
ยังเป็นการจัดโครงสร้างเงินกู้ที่เหมาะกับโครงสร้างรายได้ของบจ. เทิน หินบูน พาวเวอร์
ซึ่งยังผลให้ความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราลดลงอีกด้วย นอกจากนี้
โครงสร้างทางการเงินโดยการหาเงินกู้ทดแทนนี้ ยังช่วยลดการลงทุนของผู้ถือหุ้น
ซึ่งทำให้ผู้ถือหุ้นได้รับผลตอบแทนในอัตราร้อยละ 100 ของการลงทุนภายในระยะเวลาประมาณ 4 ปี
หลังจากเริ่มดำเนินการเชิงพาณิชย์แล้ว
สิ่งเหล่านี้คือผลลัพธ์ที่น่าภาคภูมิใจยิ่งสำหรับโครงการโรงไฟฟ้า
ซึ่งมักจะไม่ค่อยได้เกิดขึ้นกับโครงการด้านพลังน้ำ

ในวันที่ 5 มีนาคม 2547 บจ. เทิน-หินบูน พาวเวอร์ได้ลงนามในบันทึกความเข้าใจกับรัฐบาลลาว
โดยให้สิทธิบจ. เทิน-หินบูน พาวเวอร์ ในการขยายโครงการของบริษัท ต่อมาบจ. เทิน-หินบูน
พาวเวอร์ จึงได้เริ่มการทำการสำรวจและศึกษาในรายละเอียดหลายครั้ง ทั้งทางด้านเทคนิค
ด้านสิ่งแวดล้อม และการศึกษาความเป็นไปได้ทางด้านการเงิน สำหรับโครงการส่วนขยายนี้

โครงการเทิน-หินบูนส่วนขยาย ได้แก่ อ่างเก็บน้ำใหม่ โรงผลิตไฟฟ้า
ซึ่งอยู่ทางด้านต้นน้ำของเขื่อนเดิม และการขยายกำลังการผลิตของโรงไฟฟ้าปัจจุบัน ดังนั้น
ปริมาณไฟฟ้าที่ขายให้การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทยจะเพิ่มขึ้นจาก 210 เมกะวัตต์ เป็น 440
เมกะวัตต์ และอีก 60 เมกะวัตต์จากโรงไฟฟ้าต้นน้ำจะขายให้กับการไฟฟ้าลาว
ดังนั้นกำลังการผลิตรวมของโครงการจึงเพิ่มขึ้นเป็น 500 เมกะวัตต์

ปี 2551 นับเป็นปีที่มีการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญของโครงการเทิน-หินบูนส่วนขยาย
โดยมีการบรรลุข้อตกลงทางการค้าสำคัญหลายประการ
ยังผลให้โครงการเทิน-หินบูนส่วนขยายเริ่มดำเนินการไปได้
มีการต่อรองและแก้ไขสัญญาสำหรับสัญญาผู้ถือหุ้นของบจ. เทิน-หินบูน พาวเวอร์
สัญญาซื้อขายไฟฟ้ากับการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทยและการไฟฟ้าลาว
และสัญญาอนุญาตประกอบกิจการระหว่างบจ. เทิน-หินบูน พาวเวอร์กับรัฐบาลลาว นอกจากนี้
ยังมีการต่อรองและอนุมัติสัญญาการก่อสร้างให้กับบริษัท CMC จากประเทศอิตาลี
สำหรับงานทางด้านโยธา บริษัท Andritz จากประเทศออสเตรีย
สำหรับงานทางด้านเครื่องจักรกลและระบบไฟฟ้า และบริษัทร่วมทุนระหว่าง Loxley และ RCR
จากประเทศไทย สำหรับงานทางด้านสายส่ง
สัญญาเหล่านี้เป็นสัญญาสำหรับงานหลักที่สำคัญในการดำเนินการก่อสร้างโครงการเทิน-หินบูนส่วนขยาย
และได้มีการออกประกาศเริ่มดำเนินการสำหรับทุกสัญญาในปี 2551 เพื่อให้เริ่มดำเนินการก่อสร้าง

อาจจะเป็นไปได้ว่าความสำเร็จที่น่าประทับใจที่สุดสำหรับโครงการเทิน-หินบูนส่วนขยายในปี 2551
คือ การที่โครงการประสบความสำเร็จในการจัดหาเงินกู้ชนิดไม่มีสิทธิไล่เบี้ย
ซึ่งเทียบได้เป็นจำนวนกว่า 600 ล้านเหรียญสหรัฐในเดือนตุลาคม
โดยแม้ว่าในช่วงระยะเวลานั้นจะยังอยู่ในช่วงวิกฤตเศรษฐกิจทั่วโลกที่เลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์
และนี่ย่อมเป็นหลักฐานสำคัญที่แสดงถึงความเข้มแข็งของโครงการ และผู้สนับสนุน
เงินกู้ประกอบด้วยส่วนที่เป็นเหรียญสหรัฐและเงินบาท โดยมีสถาบันการเงินหลักได้แก่ BNP
Paribas, ANZ, KBC และธสน. เป็นผู้นำในการให้เงินกู้เป็นเหรียญสหรัฐ และสำหรับเงินบาท
ธนาคารกสิกรไทย จำกัด (มหาชน) เป็นสถาบันการเงินหลัก และมีธนาคารกรุงศรีอยุธยา จำกัด
(มหาชน) ธนาคารนครหลวงไทย จำกัด (มหาชน) และธนาคารธนชาติ จำกัด (มหาชน) และ
ธสน. เป็นผู้ร่วมให้เงินกู้

การก่อสร้างโครงการเทิน-หินบูนส่วนขยายได้เริ่มดำเนินการอย่างจริงจังในปี 2552
แต่สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ ในวันที่ 12 พฤศจิกายน 2552 บจ. เทิน-หินบูน พาวเวอร์
ได้ลงนามในสัญญาเงินกู้จำนวน 112.5 ล้านเหรียญสหรัฐกับ 3
สถาบันการเงินเพื่อสนับสนุนเงินลงทุนในการพัฒนา ได้แก่ PROPACO จากฝรั่งเศส FMO
จากเนเธอร์แลนด์ และ DEG จากเยอรมัน (หรือเรียกรวมกันว่า DFIs)
เงินกู้จำนวนนี้จะมาทดแทนเงินกู้ที่เป็นเงินบาทส่วนเกินซึ่งเกิดจากการเพิ่มเงินกู้ครั้งแรกในปี 2551
ซึ่งจำเป็นต้องจัดหามาเพิ่มเติมเนื่องจากได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์วิกฤตเศรษฐกิจทั่วโลกที่ทำให้ปริมาณเงินกู้เหรียญสหรัฐที่มีในตลาดลดลง
และผลจากการทำธุรกรรมในครั้งนี้
ทำให้สามารถรักษาสัดส่วนของเงินกู้ที่เป็นเหรียญสหรัฐต่อเงินกู้ที่เป็นเงินบาทของโครงการเทิน-หินบูน
ส่วนขยายให้กลับมาอยู่ที่สัดส่วนห้าสิบต่อห้าสิบได้ตามความประสงค์เดิม

นอกเหนือจากเหตุผลในการรักษาสัดส่วนเงินตราระหว่างสกุลเงินสำหรับเงินกู้ยืม
ธุรกรรมนี้ยังมีความสำคัญในแง่ของการรักษามาตรฐานของโลกทางหลักการด้านสิ่งแวดล้อมและสังคม
ซึ่งทางโครงการนำมาเป็นหลักปฏิบัติสำหรับสถาบันการเงินเพื่อสนับสนุนเงินกู้ในการพัฒนาแต่ละแห่งล้วนส่งผู้เชี่ยวชาญทางด้านสิ่งแวดล้อมและสังคมมาเยี่ยมสถานที่ก่อตั้งโครงการในลาวและประเมินการดำเนินงานทางด้านสิ่งแวดล้อมและสังคม
ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการประเมินโครงการก่อนการอนุมัติวงเงิน
และการประเมินเหล่านี้สรุปผลว่าแผนงานและประสิทธิภาพการดำเนินงานของบจ. เทิน-หินบูน
พาวเวอร์เป็นไปตามมาตรฐานสูงสุดของมาตรฐานที่เกี่ยวข้องสำหรับโครงการประเภทนี้
ยังผลให้สถาบันการเงินเหล่านี้อนุมัติเงินกู้ให้แก่โครงการ

แม้จะมีเหตุการณ์อุทกภัยครั้งใหญ่อันเกิดจากปรากฎการณ์ของพายุที่ผิดธรรมชาติในปี 2554
แต่ทว่าการก่อสร้างโครงการยังคงดำเนินการต่อไปเพื่อให้สำเร็จลุล่วงภายในกลางปี 2555
โดยเฉพาะฝายต้นน้ำใหม่ซึ่งสร้างสำเร็จแล้ว และอ่างเก็บน้ำซึ่งได้กักเก็บน้ำไว้เต็มแล้วตั้งแต่วันที่ 6
กรกฎาคม 2554 อันจะเป็นผลให้สามารถสนับสนุนด้านการผลิตพลังงานที่เพิ่มขึ้นในปี 2555 ได้

โครงการโรงไฟฟ้าพลังน้ำน้ำงึม 3

โครงการที่สองของบจ. จี เอ็ม เอส ลาว
ที่กำลังได้รับการพัฒนาอยู่ในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (“ลาว”) คือ
โครงการโรงไฟฟ้าพลังน้ำ น้ำงึม 3 ขนาด 440 เมกะวัตต์
ซึ่งตั้งอยู่ทางต้นน้ำของโครงการโรงไฟฟ้าพลังน้ำที่ใหญ่ที่สุดในประเทศที่รัฐบาลลาวเป็นเจ้าของ คือ
โครงการโรงไฟฟ้าพลังน้ำน้ำงึม 1 ในเดือนมีนาคม 2537 บจ. จี เอ็ม เอส ลาว
ได้ลงนามในบันทึกความเข้าใจกับรัฐบาลลาว เพื่อเป็นผู้สนับสนุนร่วมในโครงการนี้ โดยบจ. จี เอ็ม
เอส ลาวมีสัดส่วนการลงทุนร้อยละ 55 และรัฐบาลลาวมีสัดส่วนการลงทุนร้อยละ 45

ในขั้นตอนแรกของการพัฒนาโครงการ กลุ่ม Snowy Mountains Engineering Corporation
จากประเทศออสเตรเลีย
ได้รับคัดเลือกจากบริษัทวิศวกรรมหลายแห่งที่ได้รับการยอมรับในระดับนานาประเทศ
ให้เป็นผู้จัดทำรายงานการศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการ
โดยได้ส่งรายงานผลการศึกษาความเป็นไปได้ฉบับสุดท้ายไปให้รัฐบาลลาวในเดือนมีนาคม 2539
และได้รับการยอมรับจากรัฐบาลลาวแล้ว

เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 2540 บจ. จี เอ็ม เอส ลาว
และรัฐบาลลาวได้ลงนามในสัญญาว่าด้วยข้อตกลงในการพัฒนาโครงการ
ซึ่งเป็นขั้นตอนก่อนสัญญาอนุญาตโครงการ และในวันที่ 29 ธันวาคม 2540
ได้มีการลงนามในบันทึกความเข้าใจกับการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย
เพื่อระบุนโยบายทางด้านการค้าที่สำคัญรวมทั้งอัตราค่ากระแสไฟฟ้า

ในขณะที่วิกฤตการณ์ทางการเงินของภูมิภาคเอเชียยังผลให้การพัฒนาของโครงการชะลอลง
แต่งานโครงการก็ยังคงดำเนินการอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะส่วนที่เกี่ยวกับสภาวะแวดล้อม
ในเดือนเมษายนและเดือนกันยายนของปี 2545 ได้มีการประชุมหารือร่วมกับเจ้าหน้าที่ระดับท้องถิ่น
ระดับจังหวัด และเจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐบาลลาว
เกี่ยวกับเรื่องของแผนการดำเนินการด้านสังคมและแผนการลดผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อม
แผนเหล่านี้ได้ถูกสรุปและส่งไปให้รัฐบาลลาวในเดือนพฤศจิกายนและได้รับการอนุมัติจากรัฐบาลลาวในเดือนพฤษภาคม
2546 ทำให้โครงการโรงไฟฟ้าพลังน้ำ น้ำงึม 3 เป็นโครงการแรกที่ได้รับการอนุมัติจากรัฐบาลลาว
ภายใต้กฎหมายสิ่งแวดล้อมฉบับใหม่ซึ่งประกาศใช้ ตั้งแต่ปี 2543

เนื่องจากเศรษฐกิจไทยค่อย ๆ ฟื้นตัวดีขึ้น ในปี 2547 โครงการโรงไฟฟ้าพลังน้ำน้ำงึม 3
จึงได้พัฒนาก้าวไปอีกก้าว
เมื่อการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทยได้แจ้งความประสงค์ขอทบทวนการเจรจาเพื่อขอซื้อไฟฟ้าจากโครงการในเดือนกรกฎาคม
และได้จัดให้มีการประชุมขึ้นอีกหลายครั้งเกี่ยวกับเรื่องนี้
ด้วยเหตุที่ทั้งสองฝ่ายต้องการทบทวนการพิจารณาข้อเสนอเดิมอีกครั้ง

ต่อมาในปี 2548 โครงการประสบความสำเร็จในการดำเนินงานก้าวสำคัญอีกหนึ่งก้าว
โดยได้มีการลงนามในบันทึกความเข้าใจระหว่าง บจ. จี เอ็ม เอส ลาว Marubeni และบจ.
ผลิตไฟฟ้าราชบุรี โฮลดิ้ง
เพื่อสนับสนุนการเข้าร่วมโครงการของทั้งสองบริษัทในการพัฒนาโครงการโรงไฟฟ้าพลังน้ำ น้ำงึม 3
การลงนามในบันทึกความเข้าใจได้มีขึ้นในวันที่ 26 เมษายน 2548
โดยมีสัดส่วนการลงทุนในการพัฒนาโครงการดังนี้ บจ. จี เอ็ม เอส ลาว 27% Marubeni 25%
บจ. ผลิตไฟฟ้าราชบุรี โฮลดิ้ง 25% และรัฐบาลลาว 23%

ในปี 2550 ก็นับเป็นก้าวสำคัญยิ่งของโครงการ
ด้วยมีการลงนามเบื้องต้นในสัญญาข้อตกลงซื้อขายไฟฟ้ากับการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทยเมื่อวันที่
11 ตุลาคม 2550 และนอกเหนือจากนั้น
ทางโครงการยังได้ดำเนินงานด้านการพัฒนาโครงการเพิ่มเติม
ประกอบด้วยการสำรวจภาคสนามเพิ่มเติม และการก่อสร้างเบื้องต้น
ควบคู่ไปกับการเจรจากับรัฐบาลลาว

ในปี 2553 เป็นปีที่โครงการโรงไฟฟ้าพลังน้ำ น้ำงึม 3 ประสบความสำเร็จในการพัฒนาอย่างยิ่ง
โดยเฉพาะได้มีการลงนามในบันทึกความเข้าใจกับทางไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ 11
มีนาคม 2553 เพื่อระบุข้อตกลงเกี่ยวกับอัตราค่ากระแสไฟฟ้า รวมถึงหลักการ ข้อกำหนด
และเงื่อนใขสำหรับสัญญาข้อตกลงซื้อขายไฟฟ้า หลังจากนั้น ได้มีการบรรลุข้อตกลงสำหรับสัญญาสำคัญ
ๆ สำหรับการพัฒนาโครงการหลายสัญญา
รวมถึงสัญญาข้อตกลงซื้อขายไฟฟ้ากับการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย
และสัญญาสัมปทานกับรัฐบาลลาว มีการเจรจากับกลุ่มผู้ลงทุนเป้าหมายสำหรับโครงการ รวมทั้ง
Asian Development Bank สำหรับทางด้านการก่อสร้าง
ได้มีการออกจดหมายเชิญประมูลให้กับผู้รับเหมาก่อสร้างหลายราย ทั้งทางด้านงานโยธา เครื่องกล
ระบบไฟฟ้าและเครือข่ายสายส่ง และสุดท้าย อีกก้าวสำคัญของโครงการที่ประสบความสำเร็จคือ
การจดทะเบียนอย่างเป็นทางการของบริษัท ไฟฟ้า น้ำงึม 3 จำกัด
และการออกใบอนุญาตการลงทุนสำหรับต่างชาติ (Foreign Investment License)
จากรัฐบาลลาวในเดือนตุลาคม 2553

ในปี 2554 การก่อสร้างเบื้องต้นสำหรับโครงการโรงไฟฟ้าพลังน้ำ น้ำงึม 3
ได้รับผลกระทบจากพายุโซนร้อน “Haima”
ซึ่งทำให้เกิดปรากฏการณ์อุทกภัยครั้งใหญ่อย่างไม่เคยมีมาก่อนในบริเวณพื้นที่โครงการ
ซึ่งก่อให้เกิดผลกระทบที่สำคัญต่อการทำงานของโครงการและโครงสร้างพื้นฐานในบริเวณรอบๆ
โครงการ แต่ถึงแม้ได้รับผลกระทบนี้ ทางโครงการก็ยังมีความคืบหน้าอื่นๆ ที่สำคัญ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งการได้รับอนุมัติจากกรรมการธนาคารเพื่อพัฒนาภูมิภาคเอเชีย ในเดือนตุลาคม
2554 สำหรับเงินให้สินเชื่อถึง 456 ล้านเหรียญสหรัฐ
เพื่อสนับสนุนการพัฒนาโครงการตลอดจนลงทุนในตราสารทุนของโครงการตามความต้องการของรัฐบาลของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว

2. โครงการในประเทศไทย

โครงการโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วมบางบ่อ

บมจ. จี เอ็ม เอส เพาเวอร์ และ Marubeni Corporation จากญี่ปุ่น (“Marubeni”)
ได้ร่วมกันจัดตั้งบจ. อีสเทิร์น เพาเวอร์ แอนด์ อิเล็คทริค โดยบมจ. จี เอ็ม เอส
เพาเวอร์มีถือหุ้นในอัตราร้อยละ 67
เพื่อประมูลโครงการโรงไฟฟ้าภายใต้โครงการโรงไฟฟ้าเอกชนของการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย
ซึ่งได้ร่วมประมูลกับการไฟฟ้าฝ่ายผลิตในเดือนมิถุนายน 2538 ในเดือนมีนาคม 2540
การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย ได้แจ้งบจ. อีสเทิร์น เพาเวอร์ แอนด์ อิเล็คทริค ว่า 1 ใน 2
โครงการที่บจ. อีสเทิร์น เพาเวอร์ แอนด์
อิเล็คทริคเสนอประมูลได้ผ่านการคัดเลือกเข้ารอบสุดท้าย คือ
โครงการโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วมบางบ่อ ซึ่งตั้งอยู่ที่ตำบลคลองด่าน อำเภอบางบ่อ
จังหวัดสมุทรปราการ
หลังจากการปรึกษาหารือเจรจาต่อรองกับการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทยแล้ว บจ. อีสเทิร์น
เพาเวอร์ แอนด์ อิเล็คทริค จึงได้ลงนามในสัญญาโรงไฟฟ้าเอกชน (PPA)
กับการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน 2540

ในปี 2542 ได้มีการดำเนินการปรับโครงสร้างผู้ถือหุ้นของบจ. อีสเทิร์น เพาเวอร์ แอนด์
อิเล็คทริคโดยดึงเอาผู้ร่วมทุนที่มีศักยภาพเข้ามาเสริม อันได้แก่ TOTAL FINA S.A. (“TOTAL”)
จากฝรั่งเศส และ China Development Industrial Bank Inc. (“CDIB”) จากไต้หวัน
ซึ่ง TOTAL เป็นบริษัทพลังงานที่ใหญ่ติดอันดับหนึ่งในห้าของโลก
ซึ่งดำเนินธุรกิจในการพัฒนาด้านก๊าซธรรมชาติในไทยและภูมิภาคใกล้เคียง ได้เข้าซื้อหุ้นของบจ.
อีสเทิร์น เพาเวอร์ แอนด์ อิเล็คทริคในอัตราร้อยละ 28 เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2542
ซึ่งเป็นการนำโอกาสทางธุรกิจในอนาคตที่ดีมาสู่บจ. อีสเทิร์น เพาเวอร์ แอนด์ อิเล็คทริค ส่วน
CDIB เป็นธนาคารเพื่ออุตสาหกรรมชั้นนำของไต้หวัน
ซึ่งดำเนินธุรกิจในด้านการลงทุนในประเทศไทยและภูมิภาคใกล้เคียง ได้เข้าซื้อหุ้นในอัตราร้อยละ
12 เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2542 ซึ่งเป็นการสนับสนุนด้านการเงินที่สำคัญแก่บจ. อีสเทิร์น
เพาเวอร์ แอนด์ อิเล็คทริค ผลจากการปรับโครงสร้างผู้ถือหุ้นดังกล่าว ทำให้สัดส่วนการถือหุ้นของ
บมจ. จี เอ็ม เอส เพาเวอร์ ในบจ. อีสเทิร์น เพาเวอร์ แอนด์ อิเล็คทริคลดลงเหลือร้อยละ 32
และ Marubeni มีสัดส่วนการถือหุ้นลดลงเหลือร้อยละ 28 ซึ่งบมจ. จี เอ็ม เอส เพาเวอร์
ก็ยังคงเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดและเป็นผู้นำหลักในการพัฒนา บจ. อีสเทิร์น เพาเวอร์ แอนด์
อิเล็คทริค
ในขณะเดียวกันเป็นการเพิ่มศักยภาพความเข้มแข็งและโอกาสทางธุรกิจในอนาคตที่ดีขึ้นให้กับ บจ.
อีสเทิร์น เพาเวอร์ แอนด์ อิเล็คทริค

ในปี 2543 การพัฒนาโครงการได้ประสบความสำเร็จก้าวใหญ่อีกก้าว
เมื่อสามารถจัดหาแหล่งเงินกู้ได้สำเร็จเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2543 โดยบจ. อีสเทิร์น เพาเวอร์
แอนด์ อิเล็คทริค ได้ลงนามในสัญญาเงินกู้เพื่อพัฒนาโครงการเป็นจำนวนเงินถึง 181,875,000
เหรียญสหรัฐ โดยมีรายละเอียด ดังนี้

-   เงินกู้ก้อนแรกมากกว่า 115
    ล้านเหรียญสหรัฐเป็นเงินกู้เพื่อสนับสนุนโครงการโดยมีการค้ำประกันความเสี่ยงทางการเมืองโดยหน่วยงานภาครัฐจากประเทศญี่ปุ่น
    (MITI) จัดเตรียมโดย Citicorp, Tokai Bank, BNP Paribas, และ Credit
    Agricole Indosuez และร่วมจัดการโดย Standard Chartered Bank

-   เงินกู้ก้อนที่ 2 เป็นจำนวนประมาณ 45 ล้านเหรียญสหรัฐ ได้รับการสนับสนุนจาก TOTAL
    FINA ELF S.A. จัดเตรียมโดย BNP และร่วมจัดการโดย Credit Agricole Indosuez
    และ Fortis Bank

-   เงินทุนหมุนเวียนและเงินค้ำประกันอีกจำนวน 525 ล้านบาท สนับสนุนโดยธนาคารกรุงเทพ
    จำกัด (มหาชน)

-   เงินกู้เพื่อใช้ชำระค่าภาษีมูลค่าเพิ่มจำนวน 350 ล้านบาท สนับสนุนโดยธนาคารกรุงเทพ จำกัด
    (มหาชน) และ บรรษัทเงินทุนอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย

การสนับสนุนด้านการเงินของโครงการโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วมบางบ่อในครั้งนี้นับว่าประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง
และถือว่าเป็นหนึ่งในธุรกรรมการสนันสนุนด้านการเงินที่ประสบความสำเร็จเป็นครั้งแรก
สำหรับธุรกรรมทางการเงินประเภทเดียวกันในภูมิภาคเอเซีย
นับตั้งแต่เกิดวิกฤตการณ์ทางการเงินในเอเซียเป็นต้นมา

หลังความสำเร็จที่สำคัญด้านการเงิน
โครงการโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วมบางบ่อได้รับเงินกู้รอบแรกในเดือนมีนาคม 2543
ซึ่งทำให้การพัฒนาโครงการสามารถดำเนินการพัฒนาไปได้ตามกำหนด และในเดือนเดียวกันนี้
ได้มีการแจ้งประกาศเริ่มดำเนินการให้แก่ผู้รับเหมาหลักที่สำคัญทั้งหมด
รวมถึงสัญญาก่อสร้างโครงการกับ Alstom Power (เดิมชื่อ ABB Power)
สัญญาก่อสร้างสำหรับสายส่งและท่อส่งก๊าซ กับ Sumitomo Electric Industries และ
Italian Thai Development Plc. ตามลำดับ

โครงการโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วมบางบ่อได้ผ่านการทดสอบการเดินเครื่องครั้งสุดท้าย
และเริ่มเดินเครื่องเพื่อผลิตกระแสไฟฟ้าเชิงพาณิชย์เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2546
ถึงแม้จะเผชิญความยากลำบากในการพัฒนา
แต่ในที่สุดโครงการโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วมบางบ่อกลับใช้เงินลงทุนรวมต่ำกว่างบประมาณที่ตั้งไว้ถึงประมาณ
30 ล้านเหรียญสหรัฐ ซึ่งถือเป็นผลงานที่น่าภูมิใจสำหรับโครงการที่มีความซับซ้อนและท้าทายนี้
นอกจากนี้ โครงการยังได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี
ในการเสด็จมาเป็นองค์ประธานในพิธีฉลองเปิดโครงการเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2546
และยังมีบุคคลสำคัญอื่น ๆ อีกหลายท่าน มาร่วมฉลองความสำเร็จของโครงการนี้

ในเดือนธันวาคม 2547 ความสำเร็จอีกประการของโครงการโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วมบางบ่อคือ
สามารถจัดหาเงินกู้ทดแทนเงินกู้เดิมได้ โดยมีกลุ่มผุ้สนับสนุนเงินกู้ใหม่ ได้แก่ China
Construction Bank และ Bank of China จากจีน, KBC Bank จากเบลเยี่ยม และ
Citicorp จากสหรัฐอเมริกา ยังผลให้มีการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นในด้านเงื่อนไขการกู้ยืม
และยังสามารถลดส่วนต่างทางด้านดอกเบี้ยได้อีกด้วย นอกจากนี้
ยังสามารถยกเลิกข้อเรียกร้องการค้ำประกันความเสี่ยงทางด้านการเมือง
และสำหรับข้อเรียกร้องในการสำรองเงินเพื่อชดใช้หนี้ลดลงเหลือเพียง 3 เดือน

ความสำเร็จก้าวสำคัญของธุรกรรมนี้ ได้แก่

-   เป็นการจัดหาเงินทุนทดแทนได้เป็นครั้งแรกสำหรับโครงการโรงไฟฟ้าเอกชน

-   เป็นโครงการทางด้านสาธารณูปโภคโครงการแรกในประเทศไทยที่ได้รับการสนับสนุนทางการเงินจากสถาบันการเงินจากประเทศจีน
    และเป็นครั้งแรกที่สถาบันการเงินจากประเทศจีนได้สนับสนุนเงินกู้ให้โครงการในต่างประเทศที่ไม่มีผู้ร่วมสนับสนุนจากประเทศจีน

-   เป็นการให้สนับสนุนเงินกู้ให้กับโครงการในประเทศไทยเป็นครั้งแรกที่มีระยะเวลากู้มากกว่า
    10 ปี
    โดยไม่ต้องมีการประกันความเสี่ยงทางด้านการเมืองนับตั้งแต่วิกฤตการณ์ทางการเงินทั่วเอเซีย

-   เป็นโครงการโรงไฟฟ้าเอกชนโครงการแรกในภูมิภาคที่ได้รับเงื่อนไขในการสำรองเงินเพื่อชดใช้หนี้เพียง
    3 เดือน

บนพื้นฐานของความสำเร็จอย่างยิ่งทางด้านการเงินนี้ ในปี 2548
โครงการโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วมบางบ่อยังประสบความสำเร็จในการดำเนินการเป็นอย่างยิ่ง
คือ โครงการสร้างสถิติใหม่ในระดับโลก สำหรับการทำงานอย่างต่อเนื่องของเครื่องกังหันก๊าซ
GT-26 โดยเมื่อมีการหยุดการเดินเครื่องเพื่อการตรวจเช็คตามกำหนดในเดือนพฤศจิกายน
เครื่องกังหันก๊าซ GT-26 ได้ทำงานอย่างต่อเนื่องไปแล้วถึง 189 วัน
นับเป็นความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่สำหรับเครื่องระบบพลังความร้อนร่วม
และเป็นสถิติที่เครื่องกังหันก๊าซ GT-26 อื่นๆ ในโลกไม่เคยทำได้

ปี 2553
นับเป็นปีที่โครงการโรงไฟฟ้าพลังความร้อนร่วมบางบ่อประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่อีกครั้ง
คือโครงการได้สร้างสถิติโลกใหม่อีกครั้งในการทำงานอย่างต่อเนื่องของเครื่องกังหันก๊าซ
GT-24/26 โดยได้ทำงานติดต่อกันถึง 246 วัน
ระหว่างกำหนดการพักการเดินเครื่องในเดือนกุมภาพันธ์และตุลาคม 2553 ซึ่งทำลายสถิติเดิม
และเป็นครั้งที่ 2 ที่โครงการนี้ได้สร้างเกณฑ์มาตรฐานใหม่ของโลก

ในปี 2554 โครงการไฟฟ้าพลังงานความร้อนบางบ่อได้ประสบความสำเร็จอย่างมาก
โดยเฉพาะอย่างยิ่งความสำเร็จ 100% ของ Contracted Available Hours
ที่จะขายให้การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทยในปีนี้ ซึ่งเป็น ครั้งที่ 4
ตั้งแต่โครงการโรงไฟฟ้าพลังงานความร้อนร่วมบางบ่อได้เริ่มดำเนินการเชิงพาณิชย์ตั้งแต่ปี 2546
นอกจากนี้ ในด้านสุขอนามัย ความปลอดภัย และมาตรฐานด้านสิ่งแวดล้อม ก็ได้รับการรับรองอีกในปี
2554 ด้วยระยะเวลา 1.6 ล้านชั่วโมงทำงานเทียบได้ถึง 2,600 วันโดยไม่มีอุบัติเหตุสูญเสียเวลา
และยังคงรักษาการทำงานที่ปลอดภัยและไม่ด่างพร้อยนี้ให้ดำเนินต่อไป
บนพื้นฐานทางด้านกฎหมายและการควบคุมทางด้านสิ่งแวดล้อม

ด้วยโครงการเหล่านี้ที่กำลังดำเนิน และโครงการอื่นๆ
อีกหลายโครงการที่ยังอยู่ในระหว่างการตัดสินใจ บมจ. จี เอ็ม เอส เพาเวอร์
มีความมุ่งมั่นอย่างเต็มที่ในการสนับสนุนการเจริญเติบโตทางด้านเศรษฐกิจของประเทศไทย
และของภูมิภาคใกล้เคียงในแถบลุ่มแม่น้ำโขงนี้
โดยจะสนับสนุนและช่วยเหลือในด้านการพัฒนาสาธารณูปโภคพื้นฐานที่สำคัญและจำเป็นต่อการรักษาโอกาสทางเศรษฐกิจของภูมิภาคอย่างยั่งยืน
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในปัจจุบันกระแสการพัฒนาของโลกเน้นไปในทางพลังงานเพื่อสิ่งแวดล้อม
(Green Energy) มากขึ้น บมจ. จี เอ็ม เอส เพาเวอร์
มีความภูมิใจที่ได้รับฐานะเป็นผู้นำในการพัฒนาโครงการที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน
คำมั่นสัญญาระยะยาวนี้เปรียบเสมือน เสาหลักสำหรับแผนกลยุทธของบริษัท และบมจ. จี เอ็ม เอส
เพาเวอร์ มีความมั่นใจว่าโอกาสในอนาคตของบริษัทยังคงสดใส
และดังนั้นจะยังผลให้โครงการต่างๆ ในอนาคตของบริษัทประสบความสำเร็จต่อ ๆ ไป

  ธุรกิจการให้บริการที่ปรึกษา

รายได้ค่าบริการที่ปรึกษาที่เกิดขึ้นนั้น ส่วนใหญ่เกิดจากการรับจ้างบริหารงานในด้านต่างๆ เช่น
ด้านการบริหารจัดการ การเงินและบัญชี ด้านกฎหมาย ด้านการปฏิบัติการบำรุงรักษา เป็นต้น
ให้กับบริษัทในเครือ และบริษัทที่เกี่ยวข้อง
โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อการใช้ประโยชน์จากทรัพยากรบุคคลที่มีอยู่ให้เกิดรายได้เพิ่ม
และเพื่อบริหารทรัพยากรบุคคลให้เกิดประโยชน์สูงสุด