1.  ปัจจัยความเสี่ยง

    1.  ความเสี่ยงจากการพึ่งพิงผู้ผลิตวัตถุดิบรายใหญ่ในประเทศเพียง 3 ราย

  ในปี 2550 บริษัทซื้อเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วน (Hot Rolled Coil)
  ซึ่งเป็นวัตถุดิบหลักในการผลิตท่อเหล็ก และเหล็กแผ่นดำจากกลุ่มบริษัท สหวิริยา สตีล อินดัสทรี
  จำกัด (มหาชน) เป็นส่วนใหญ่ จึงทำให้บริษัทมีการความเสี่ยงจากการพึ่งพิงกลุ่มบริษัทดังกล่าว
  หากกลุ่มบริษัทดังกล่าวไม่สามารถส่งมอบวัตถุดิบให้แก่บริษัทได้ทันตามความต้องการใช้ของบริษัทและบริษัทไม่สามารถจัดหาจากแหล่งอื่นได้ทันตามแผนการผลิตและการส่งมอบสินค้าให้แก่ลูกค้า
  ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อผลประกอบการของบริษัทในอนาคตได้

  นอกจากนี้ เมื่อพิจารณาจำนวนผู้ผลิตภายในประเทศ จะพบว่ามีเพียง 3 รายเท่านั้น คือ
  กลุ่มบริษัท สหวิริยา สตีล อินดัสตรี จำกัด (มหาชน) กลุ่มบริษัท นครไทยสตริปมิลล์ จำกัด
  (มหาชน) และกลุ่มบริษัท จี สตีล จำกัด (มหาชน) ดังนั้น
  จึงทำให้บริษัทมีความจำเป็นในการพึ่งพิงผู้ผลิตรายใดรายหนึ่ง
  เนื่องจากหากบริษัทไม่สั่งซื้อจากกลุ่มบริษัท สหวิริยา สตีล อินดัสทรี จำกัด
  บริษัทยังคงต้องสั่งซื้อจากผู้ผลิตรายอื่นทั้ง 2 รายตามที่กล่าวข้างต้น

  อย่างไรก็ดี บริษัทคาดว่า ผู้ผลิตเหล็กแผ่นชนิดม้วนภายในประเทศทั้ง 3 ราย
  สามารถที่จะส่งมอบวัตถุดิบให้แก่บริษัทตามที่บริษัทต้องการได้ เนื่องจากผู้ผลิตทั้ง 3 รายดังกล่าว
  มีกำลังการผลิตเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนรวมกันประมาณ 7.3 ล้านตันต่อปี
  ในขณะที่ความต้องการใช้ในประเทศมีเพียง 4.3 ล้านตันต่อปีเท่านั้น
  ประกอบกับบริษัทมีนโยบายการบริหารจัดการต้นทุนการผลิตให้มีประสิทธิภาพ
  เพื่อลดความเสี่ยงจากการขาดแคลนวัตถุดิบซึ่งถือเป็นต้นทุนการผลิตหลัก
  ซึ่งบริษัทได้มีการวางแผนการผลิตและดำเนินการสั่งซื้อเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนล่วงหน้าประมาณ
  1 เดือน โดยคำนึงถึงแนวโน้มของราคาและปริมาณความต้องการใช้วัตถุดิบเป็นสำคัญ นอกจากนี้
  บริษัทยังคงเตรียมความพร้อมการลดความเสี่ยงดังกล่าวโดยการสั่งซื้อวัตถุดิบที่มีคุณภาพทัดเทียมกันและมีราคาไม่แตกต่างจากราคาที่ซื้อภายในประเทศจากผู้ผลิตในต่างประเทศที่ไม่เข้าข่ายตามมาตรการการตอบโต้การทุ่มตลาด
  (Anti-Dumping Duty) ของกรมการค้าต่างประเทศ กระทรวงพาณิชย์

2.  ความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาวัตถุดิบประเภทเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วน

  เหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วน (Hot Rolled Coil) เป็นวัตถุดิบหลักในการผลิตท่อเหล็ก
  หรือคิดเป็นประมาณร้อยละ 90 ของต้นทุนขาย ในปี 2550
  โดยบริษัทสั่งซื้อเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนทั้งหมดจากผู้ผลิตภายในประเทศ
  ทั้งนี้ราคาผลิตภัณฑ์ของบริษัทจะแปรเปลี่ยนไปในทิศทางเดียวกับราคาเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนในประเทศเป็นส่วนใหญ่
  ดังนั้นความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนในประเทศจึงมีผลกระทบโดยตรงต่อต้นทุนขายและผลกำไรของบริษัท
  หากบริษัทไม่สามารถปรับเพิ่มราคาของผลิตภัณฑ์ในอัตราที่เท่ากับหรือมากกว่าอัตราการเพิ่มขึ้นของราคาเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วน

  อย่างไรก็ตาม
  ผู้บริหารของบริษัทได้มีการติดตามการเปลี่ยนแปลงของราคาวัตถุดิบอย่างใกล้ชิดเพื่อประเมินสถานการณ์และแนวโน้มของราคาและปริมาณความต้องการใช้เหล็กทั้งในและต่างประเทศ
  เพื่อนำมาพิจารณาประกอบการตัดสินใจในการสั่งซื้อและบริหารจัดการปริมาณวัตถุดิบคงคลังซึ่งเป็นต้นทุนหลักของบริษัทให้มีความเหมาะสม
  โดยบริษัทมีนโยบายที่จะลดปริมาณวัตถุดิบคงคลังหากราคาวัตถุดิบมีแนวโน้มการปรับตัวลดลงและเพิ่มปริมาณวัตถุดิบคงคลังหากราคาวัตถุดิบมีแนวโน้มที่จะปรับตัวเพิ่มสูงขึ้น

  สำหรับการกำหนดราคาขายผลิตภัณฑ์ของบริษัทนั้นไม่มีการกำหนดเพดานราคาโดยข้อจำกัดทางกฎหมายใดๆ
  แต่ด้วยราคาของท่อเหล็กที่มีความสัมพันธ์ในทิศทางเดียวกับราคาเหล็กแผ่นรีดร้อนชนิดม้วนซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา
  ดังนั้น
  ฝ่ายขายของบริษัทจึงได้จัดให้มีการประชุมในทุกสัปดาห์เพื่อพิจารณากำหนดราคาขายสินค้าโดยพิจารณาจากต้นทุนขายของบริษัทในขณะนั้นบวกด้วยอัตรากำไร
  รวมทั้งได้นำราคาในท้องตลาดของผลิตภัณฑ์แต่ละประเภทในขณะนั้นมาประกอบการพิจารณากำหนดราคาสินค้าร่วมด้วย

3.  ความเสี่ยงจากการการแข่งขันที่มากขึ้น

  ปัจจุบัน ผู้ประกอบกิจการผลิตเหล็กแผ่นรีดร้อนรายใหญ่รายหนึ่ง
  ซึ่งเป็นผู้จำหน่ายวัตถุดิบหลักให้แก่บริษัท มีนโยบายที่จะขยายการดำเนินธุรกิจให้มากขึ้น
  โดยอาจครอบคลุมการเป็นผู้ผลิตและจำหน่ายท่อเหล็ก
  จึงทำให้บริษัทอาจมีความเสี่ยงจากการเข้ามาของผู้ประกอบกิจการดังกล่าว อย่างไรก็ดี
  บริษัทยังคงความได้เปรียบกว่าผู้ประกอบการดังกล่าว
  เนื่องจากบริษัทมีทีมผู้บริหารที่มีประสบการณ์ในอุตสาหกรรมท่อเหล็กและได้รับการยอมรับจากลูกค้ามากว่า
  10 ปี บริษัทจึงคาดว่าจะสามารถลดผลกระทบของปัจจัยดังกล่าวได้ในระดับหนึ่ง

4.  ความเสี่ยงจากการไม่ได้รับการต่อสินเชื่อวงเงินระยะสั้นจากสถาบันการเงิน
    และการผันผวนของอัตราดอกเบี้ย

  ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550
  บริษัทมีเงินเบิกเกินบัญชีและเงินกู้ยืมระยะสั้นจากสถาบันการเงินจำนวน 1,134.83 ล้านบาท
  และเงินกู้ยืมระยะยาวจำนวน 683.21 ล้านบาท หรือรวมกันทั้งสิ้นประมาณ 1,818.04 ล้านบาท
  ดังนั้น ในกรณีที่บริษัทไม่ได้รับการต่อสินเชื่อดังกล่าวโดยเฉพาะตั๋วสัญญาใช้เงิน
  ซึ่งอาจส่งผลกระทบให้บริษัทไม่มีเงินทุนหมุนเวียนที่เพียงพอในการดำเนินธุรกิจ
  หรือในกรณีที่สินเชื่อดังกล่าวมีอัตราดอกเบี้ยเปลี่ยนแปลงเพิ่มขึ้น
  อาจส่งผลกระทบต่อผลการดำเนินงานของบริษัทในอนาคตได้

  อย่างไรก็ตาม บริษัทได้ตระหนักถึงความเสี่ยงข้อนี้
  จึงได้พิจารณาถึงการจัดหาแหล่งเงินทุนอื่นเพิ่มเติม เช่น การเสนอขายหุ้นสามัญต่อประชาชน
  หรือผู้ถือหุ้นเดิม การออกใบสำคัญแสดงสิทธิที่จะซื้อหุ้น
  รวมทั้งการกู้เงินจากสถาบันการเงินอื่นเพิ่มเติม
  เพื่อให้บริษัทมีแหล่งเงินทุนที่ใช้ในการดำเนินงานที่เหมาะสมตามสถานการณ์ต่อไป

5.  ความเสี่ยงจากการพึ่งพิงผู้บริหารในการกู้ยืมเงินจากสถาบันการเงิน

  ปัจจุบันวงเงินกู้ยืมของบริษัทส่วนใหญ่ได้รับการค้ำประกันจากผู้บริหาร ทรัพย์สินของผู้บริหาร
  และ/หรือ ทรัพย์สินของบริษัทที่เกี่ยวข้องกับผู้บริหาร (โปรดดูรายละเอียดเพิ่มเติมในส่วนที่ 2
  หน้า 42)
  ดังนั้นจึงอาจพิจารณาได้ว่าความเชื่อมั่นของการอนุมัติวงเงินกู้ยืมของสถาบันการเงินอาจพึ่งพิงอยู่กับผู้บริหารดังกล่าวข้างต้น
  อย่างไรก็ดี บริษัทคาดว่าความเสี่ยงดังกล่าวอาจมีไม่มากนัก
  เนื่องจากหากบริษัทไม่มีผู้บริหารกลุ่มดังกล่าว
  บริษัทเชื่อว่ายังสามารถระดมเงินทุนจากสถาบันการเงินได้เอง
  และหากพิจารณาอัตราส่วนหนี้สินต่อทุน ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 ซึ่งเท่ากับ 1.13 เท่า
  โดยจะเห็นได้ว่าอัตราส่วนดังกล่าวยังคงมีอัตราที่ไม่สูงมากนักที่จะทำให้สถาบันการเงินอื่นไม่อนุมัติสินเชื่อให้แก่บริษัท

6.  ความเสี่ยงจากการมีผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่มีอิทธิพลต่อการกำหนดนโยบายการบริหารงาน

  ณ วันที่ 31 มกราคม 2551 (วันปิดสมุดทะเบียนผู้ถือหุ้นล่าสุด) กลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหญ่ คือ
  คุณดิสพงษ์ ทรัพย์บุญเกิด นางสาวจินตนา ลีลาชัยเจริญภัณฑ์ และครอบครัวชินธรรมมิตร์
  (โปรดดูรายละเอียดในส่วนที่ 2 ข้อ 8.2 ผู้ถือหุ้น) ถือหุ้นในสัดส่วนร้อยละ 31.79, 20.59
  และร้อยละ 18.49 ตามลำดับ รวมกันแล้วเท่ากับร้อยละ 70.87 ซึ่งมากกว่าร้อยละ 50
  ของจำนวนหุ้นที่จำหน่ายได้แล้วทั้งหมดของบริษัท
  จึงทำให้กลุ่มผู้ถือหุ้นใหญ่ดังกล่าวสามารถควบคุมคะแนนเสียงในการลงมติที่สำคัญได้เกือบทั้งหมดไม่ว่าในเรื่องการแต่งตั้งกรรมการ
  หรือการขอมติในเรื่องอื่นที่ต้องใช้เสียงส่วนใหญ่ของที่ประชุมผู้ถือหุ้น
  ยกเว้นในเรื่องที่กฎหมายหรือข้อบังคับบริษัทกำหนดให้ต้องได้รับเสียง 3 ใน 4
  ของจำนวนหุ้นที่เข้าประชุมและมีสิทธิออกเสียง เช่น การเพิ่มทุน และการลดทุน เป็นต้น ดังนั้น
  ผู้ถือหุ้นรายอื่นที่เข้าร่วมประชุมและมีสิทธิออกเสียงอาจไม่สามารถรวบรวมคะแนนเสียงเพื่อตรวจสอบและถ่วงดุลการบริหารของผู้ถือหุ้นใหญ่
  นอกเหนือจากคณะกรรมการตรวจสอบที่ทำหน้าที่แทนผู้ถือหุ้นรายย่อย