ส่วนที่ 2

  1. ปัจจัยความเสี่ยง

1.1 ความเสี่ยงจากการที่กำลังการผลิตมีมากกว่าปริมาณความต้องการ

  จากข้อมูลของสถาบันเหล็กและเหล็กกล้าแห่งประเทศไทย พบว่าปัจจุบันอุตสาหกรรมเหล็กทรงยาว
  โดยรวมในประเทศยังคงเป็นอุตสาหกรรมที่มีกำลังการผลิตมากกว่าความต้องการ (Over
  Capacity) ประมาณ 2 เท่า ส่งผลต่อสภาวะการแข่งขันที่ยังคงมีอยู่สูง อย่างไรก็ตามนับตั้งแต่ปี
  2546 เป็นต้นมา ปริมาณความต้องการเหล็กทรงยาวมีอัตราการเจริญเติบโตที่สูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
  ทั้งนี้เป็นผลมาจากการขยายตัวของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และอุตสาหกรรมก่อสร้างทั้งภาคเอกชนและภาครัฐ
  โดยเฉพาะอย่างยิ่งการลงทุนของภาครัฐในโครงสร้างสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐานต่างๆ
  เป็นจำนวนมาก เช่น โครงการสนามบินสุวรรณภูมิและโครงการต่อเนื่อง
  โครงการก่อสร้างระบบขนส่งมวลชนเพื่อลดการใช้พลังงานทั้งในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล
  โครงการถนนวงแหวนรอบกรุงเทพมหานคร ด้านใต้ ตะวันออกและตะวันตก
  โครงการสร้างเมืองใหม่ โครงการบ้านเอื้ออาทร ฯลฯ
  ย่อมส่งผลดีต่อภาคอุตสาหกรรมเหล็กและธุรกิจของบริษัทถัดจากนี้ไปอีกเป็นเวลาหลายปี
  ซึ่งบริษัทได้ใช้โอกาสนี้ในการทุ่มเทความพยายามเพื่อขยายตลาดให้เพิ่มมากขึ้น

2.  ความเสี่ยงจากความผันผวนของปริมาณความต้องการเหล็กเส้นก่อสร้างภายในประเทศ

  โดยปกติปริมาณความต้องการเหล็กจะแปรผันไปตามฤดูกาล กล่าวคือ
  ความต้องการจะลดลงในช่วง ฤดูฝน ซึ่งเป็นอุปสรรคต่อภาคการก่อสร้าง แต่ในช่วงปี 2546 –
  2547 ที่ผ่านมา
  พบว่าปริมาณความต้องการเหล็กในประเทศไทยไม่ได้แปรผันไปตามฤดูกาลเหมือนปีก่อนๆ
  โดยถึงแม้จะเป็นช่วงฤดูฝนแต่ปริมาณความต้องการเหล็กกลับยังคงมีอยู่สูงมาก
  นอกจากนี้ในช่วงไตรมาสที่ 2
  ของทั้งสองปีดังกล่าวปริมาณความต้องการเหล็กได้ลดลงมากเมื่อเปรียบเทียบกับไตรมาสอื่นๆ
  ทั้งที่เป็นช่วงฤดูร้อน
  ซึ่งโดยปกติจะมีปริมาณความต้องการเหล็กที่ยังคงสูงอยู่ต่อเนื่องจากไตรมาสแรก
  ทั้งนี้สาเหตุส่วนหนึ่งอาจเนื่องมาจากการสะสมสต็อกของสินค้าเหล็กเป็นจำนวนมากของลูกค้าในช่วงไตรมาสแรก
  จึงทำให้ปริมาณความต้องการในไตรมาสที่ 2 ดังกล่าวลดลง นอกจากนี้ ในไตรมาสที่ 2 ของปี
  2546 ยังได้รับผลกระทบจากสงครามอิรัคและโรคซาร์ส ในขณะที่ไตรมาสที่ 2 ของปี 2547
  ได้รับผลกระทบจากการประกาศชะลอความร้อนแรงทางเศรษฐกิจของประเทศจีน
  ปัญหาความไม่สงบเรียบร้อยใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้และไข้หวัดนก

  โดยทั่วไปปริมาณความต้องการเหล็กเส้นก่อสร้างจะขึ้นอยู่กับธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และอุตสาหกรรม
  การก่อสร้าง โดยหากภาคธุรกิจและอุตสาหกรรมดังกล่าวเจริญเติบโตก็จะส่งผลต่อผลประกอบการ
  ในทางที่ดี แต่หากอุตสาหกรรมก่อสร้างชะลอตัวก็จะส่งผลต่อผลประกอบการของอุตสาหกรรม
  เหล็กเส้นก่อสร้างในเชิงเดียวกัน
  อย่างไรก็ตามจากการคาดการณ์ปริมาณความต้องการเหล็กภายใน
  ประเทศยังคงมีการเจริญเติบโตอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาอีกหลายปี
  โดยเฉพาะอย่างยิ่งปริมาณความต้องการ
  เหล็กจากโครงการสาธารณูปโภคของภาครัฐซึ่งมีอยู่เป็นจำนวนมากและมีอยู่อย่างต่อเนื่อง
  จะช่วยลด ความผันผวนของปริมาณความต้องการเหล็กลงได้
  นอกจากนี้บริษัทยังได้เตรียมการรองรับความผันผวน จากเหตุดังกล่าวไว้ด้วยแล้ว
  โดยตั้งแต่กลางปี 2547 ที่ผ่านมา บริษัทมีนโยบายเพิ่มการส่งออกเพื่อขยาย
  ตลาดและลดผลกระทบหากมีกรณีที่ปริมาณความต้องการเหล็กเส้นก่อสร้างภายในประเทศลดลง ซึ่ง
  ในปี 2547 มีอัตราการส่งออกสินค้าประมาณ 3% เพิ่มขึ้นจากปี 2546 ที่มีอัตราการส่งออกเพียง
  1% อย่างไรก็ตามบริษัทมีนโยบายที่จะมุ่งเน้นการขายในประเทศเป็นหลัก
  เพื่อสนับสนุนนโยบายและ โครงการของภาครัฐและเอกชน
  และเพื่อตอบสนองปริมาณความต้องการภายในประเทศที่ยังคงมีอยู่มาก เป็นลำดับแรก

  นอกเหนือจากนั้นจากการที่บริษัทไม่ได้มีเฉพาะผลิตภัณฑ์เหล็กเส้นก่อสร้าง
  หากแต่ยังมีผลิตภัณฑ์เหล็กทรงยาวอีกหลากหลายประเภท ทั้งเหล็กลวด เหล็กรูปพรรณ
  และเหล็กเพลา รวมตลอดจนการที่บริษัท
  มุ่งมั่นในการวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ที่มีมูลค่าเพิ่มสูงอยู่ตลอดเวลา
  โดยมีนโยบายที่จะเพิ่มสัดส่วนของ ผลิตภัณฑ์เหล็กลวดคุณภาพสูงและเหล็กเพลาให้มากขึ้น เช่น
  เหล็กพิเศษที่ใช้ในอุตสาหกรรมชิ้นส่วน ยานยนต์ เป็นต้น
  ซึ่งผลิตภัณฑ์ดังกล่าวนี้ไม่พึ่งพิงอยู่กับอุตสาหกรรมก่อสร้าง
  และปัจจุบันยังมีปริมาณความต้องการที่มีอัตราการเติบโตสูงกว่าเหล็กเส้นก่อสร้าง
  รวมทั้งเป็นโอกาสที่ดีของบริษัทในการส่งออก ไปยังประเทศใกล้เคียงได้เพิ่มขึ้น
  เนื่องจากยังไม่มีผู้ผลิตทั้งจากภายในประเทศและจากประเทศใกล้เคียงที่สามารถผลิตได้จากวัตถุดิบเหล็กแท่งของตนเอง
  ด้วยนโยบายดังกล่าวย่อมช่วยให้บริษัทสามารถลด
  ผลกระทบจากความผันผวนของปริมาณความต้องการเหล็กเส้นก่อสร้างภายในประเทศได้

3.  ความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาเหล็กโดยเฉพาะเหล็กเส้น

  ราคาเหล็กโดยเฉพาะเหล็กเส้นมีความผันผวนมากกว่าเหล็กประเภทอื่น
  การเปลี่ยนแปลงขึ้นลงของราคา เหล็กจะขึ้นอยู่กับปริมาณความต้องการของตลาดและอุปทาน
  นอกจากนั้นราคาเหล็กเส้นในบางช่วงยังมี
  การเปลี่ยนแปลงอันเนื่องมาจากผลกระทบจากการเก็งกำไรด้วยการกักตุนสินค้าเหล็กเส้นของผู้จำหน่าย
  เหล็กภายในประเทศประกอบด้วย
  อย่างไรก็ตามด้วยประสบการณ์และความชำนาญการในธุรกิจเหล็ก ของผู้ถือหุ้น กรรมการ
  ผู้บริหารและพนักงานของบริษัทและบริษัทย่อยที่มีมาอย่างยาวนาน ทำให้
  สามารถเตรียมการวางแผนป้องกันความเสี่ยงดังกล่าวได้อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากนี้บริษัทยังมี
  ผลิตภัณฑ์เหล็กทรงยาวคุณภาพสูงที่ไม่พึ่งพิงอยู่กับอุตสาหกรรมก่อสร้างอีกหลากหลายประเภท ซึ่ง
  ราคาของผลิตภัณฑ์ดังกล่าวมีเสถียรภาพมากกว่าเหล็กเส้น และการที่บริษัทสามารถผลิตเหล็กแท่ง
  (Billets) ได้เอง ทำให้มีต้นทุนการผลิตเหล็กทรงยาวที่ต่ำกว่า
  จึงเป็นส่วนสำคัญในการช่วยให้บริษัท สามารถรองรับกับความผันผวนของราคาเหล็กเส้นได้

1.4 ความเสี่ยงจากราคาวัตถุดิบที่สูงขึ้นและความสามารถในการจัดหาวัตถุดิบ

  ปัจจุบันอุตสาหกรรมเหล็กของไทยยังต้องพึ่งพาวัตถุดิบจากต่างประเทศ
  เนื่องมาจากวัตถุดิบในการผลิตภายในประเทศทั้งในรูปของเศษเหล็ก (Scrap) และเหล็กแท่ง
  (Billets) มีจำนวนไม่เพียงพอ
  ดังนั้นบริษัทและคู่แข่งขันจึงจำเป็นต้องนำเข้าจากต่างประเทศซึ่งกำลังเป็นที่ต้องการของหลายๆ
  ประเทศ อาทิเช่น จีน และเวียดนาม เป็นต้น
  ส่งผลให้ราคาวัตถุดิบดังกล่าวขยับตัวสูงขึ้นกว่าเดิมเป็นอย่างมาก
  ทั้งนี้เป็นผลจากกลไกตลาดด้านอุปสงค์และอุปทาน
  ทำให้บริษัทและคู่แข่งต้องใช้เงินทุนหมุนเวียนในการสั่งนำเข้าวัตถุดิบเป็นจำนวนที่เพิ่มมากขึ้น
  อย่างไรก็ตามด้วยเงินทุนหมุนเวียนของบริษัทที่มีอย่างเพียงพอต่อการดำเนินธุรกิจได้เป็นอย่างดี
  บริษัทจึงไม่ได้รับผลกระทบจากการจัดหาวัตถุดิบแม้จะมีราคาที่สูงขึ้นก็ตาม
  นอกจากนี้จากการที่บริษัทได้ลงทุนในโครงการปรับปรุงเครื่องจักรในการผลิตเหล็กแท่ง
  (Billets) ที่บริษัทเอ็น.ที.เอส.สตีลกรุ๊ป จำกัด (มหาชน)
  ซึ่งเป็นหนึ่งในสามบริษัทย่อยของบริษัท จนแล้วเสร็จเมื่อปลายปี 2547
  ก็ได้ช่วยเพิ่มขีดความสามารถในการผลิตเหล็กแท่งของบริษัทได้ปริมาณที่มากขึ้น
  ทำให้สามารถลดการนำเข้าเหล็กแท่งลงได้
  โดยภาพรวมของกลุ่มบริษัทจะสามารถผลิตเหล็กแท่งเพิ่มขึ้นได้เป็นปีละ 1.2 ล้านตัน
  ตลอดจนยังมีต้นทุนในการผลิตที่ต่ำกว่าการนำเข้าเหล็กแท่ง
  ซึ่งผู้ผลิตเหล็กในประเทศไทยเป็นส่วนใหญ่ยังต้องพึ่งพิงกับการนำเข้าเหล็กแท่ง
  นอกจากนี้บริษัทยังได้รักษาสัมพันธภาพที่ดีกับผู้จำหน่ายวัตถุดิบที่มีอยู่ในปัจจุบัน
  โดยเฉพาะอย่างยิ่งวัตถุดิบที่เป็นเศษเหล็ก รวมทั้งได้พยายามหาแหล่งวัตถุดิบอื่น (Second
  Source) จากประเทศอื่นๆ เพิ่มเติม เพื่อเพิ่มความสามารถในการจัดหา
  วัตถุดิบให้มีเป็นจำนวนที่เพียงพอต่อการผลิตสินค้าตามความต้องการของลูกค้าของบริษัทอีกด้วย

  1.5 ความเสี่ยงจากผลกระทบของการลดอัตราภาษีนำเข้าตามสนธิสัญญา ASEAN Free Trade
  Area (“AFTA”)

  ตามสนธิสัญญา ASEAN Free Trade Area (“AFTA”) กำหนดอัตราภาษีนำเข้าเศษเหล็ก
  เหล็กแท่ง (Billets) ที่อัตราร้อยละ 0
  และผลิตภัณฑ์เหล็กกึ่งสำเร็จรูปและผลิตภัณฑ์เหล็กสำเร็จรูป ที่อัตราร้อยละ 5
  ซึ่งรวมผลิตภัณฑ์ของบริษัททั้งเหล็กเส้น เหล็กลวด และเหล็กรูปพรรณขนาดเล็ก
  โดยประเทศไทยจะได้ลดอัตราภาษีลงเหลือ ร้อยละ 0 สำหรับร้อยละ 80
  ของพิกัดอากรนำเข้าทั้งหมดภายในปี 2548 และร้อยละ 100 ของพิกัดอากรนำเข้าทั้งหมดในปี
  2553 ทั้งนี้ภาครัฐจะได้มีการพิจารณาทบทวนเมื่อถึงเวลาที่กำหนด
  สำหรับการลดอัตราภาษีนำเข้าดังกล่าวอาจส่งผลให้บริษัทได้รับผลกระทบจากการแข่งขันที่รุนแรงมากขึ้น
  โดยกลุ่มผลิตภัณฑ์ที่อาจได้รับผลกระทบจะเป็นเหล็กลวดที่อาจมีการแข่งขันโดยใช้กลยุทธ์ราคาต่ำ
  ส่วนกลุ่มผลิตภัณฑ์เหล็กเส้นยังไม่ได้รับผลกระทบจากเหตุดังกล่าว
  ทั้งนี้เนื่องจากขั้นตอนและข้อกำหนดของภาครัฐในการนำเข้าที่จะต้องได้การรับรองมาตรฐานอุตสาหกรรม
  จึงอาจไม่จูงใจให้มีการนำเข้าเหล็กเส้นในประเทศไทย

1.6 ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ

  โดยทั่วไปบริษัทผู้ผลิตเหล็กมีความเสี่ยงของอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศอันเกิดจากการซื้อ
  วัตถุดิบจากต่างประเทศ ซึ่งโดยส่วนใหญ่จะกำหนดราคาเป็นเงินสกุลหลักของโลก เช่น
  ดอลลาร์สหรัฐ หรือเงินสกุลของประเทศคู่ค้า
  ความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนอาจส่งผลต่อต้นทุนการผลิตได้
  โดยบริษัทมีการนำเข้าวัตถุดิบประมาณร้อยละ 30 ของการใช้วัตถุดิบทั้งหมด
  และมีนโยบายที่จะลดสัดส่วนการนำเข้าวัตถุดิบ
  รวมทั้งการซื้อเงินตราต่างประเทศล่วงหน้าเพื่อลดความเสี่ยงดังกล่าว
  อย่างไรก็ตามการที่ค่าเงินบาทอยู่ในภาวะที่มีเสถียรภาพมากขึ้นจะทำให้ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนน้อยลง

1.7 ความเสี่ยงจากการบังคับใช้ของกฎหมายการแข่งขันทางการค้า

  พระราชบัญญัติการแข่งขันทางการค้า พ.ศ. 2542 (“พรบ. การแข่งขันทางการค้า”)
  ซึ่งมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 30 เมษายน 2542
  มีวัตถุประสงค์ในการป้องกันการกระทำอันเป็นการผูกขาดการค้าในการประกอบธุรกิจ
  ได้กำหนดข้อห้ามไม่ให้ผู้ประกอบการมี “อำนาจเหนือตลาด”
  ทั้งนี้ในปัจจุบันคณะกรรมการแข่งขันทางการค้ายังมิได้มีการกำหนดหลักเกณฑ์ว่ากรณีใดจึงจะเข้าข่ายที่จะถือว่าเป็นผู้มีอำนาจเหนือตลาด
  แต่อย่างใด

  ในอนาคตภายใต้การดำเนินงานในรูปของบริษัทร่วมกิจการ
  หากบริษัทดำเนินการอันเป็นผลให้ส่วนแบ่งตลาดของบริษัทย่อยทั้งหมดรวมกันเกินส่วนแบ่งตลาดที่คณะกรรมการแข่งขันทางการค้ากำหนด
  อาจ ส่งผลให้บริษัทย่อยถูกคณะกรรมการแข่งขันทางการค้ามีคำสั่งให้ระงับ หยุด
  หรือเปลี่ยนแปลงการดำเนินธุรกิจได้ตามที่เห็นสมควร
  และอาจส่งผลกระทบต่อการดำเนินงานของบริษัท

  อย่างไรก็ตามยังไม่มีความชัดเจนในเรื่องการกำหนดหลักเกณฑ์เกี่ยวกับการมีอำนาจเหนือตลาดจะเป็นอย่างไร
  และหลักเกณฑ์ดังกล่าวจะใช้กับส่วนแบ่งตลาดของบริษัทย่อยทั้งหมดรวมกันหรือไม่
  รวมทั้งยังไม่มีความชัดเจนในเรื่องของการกระทำอันมีลักษณะต้องห้าม
  และยังไม่เคยมีแนวทางการตีความของศาล ในเรื่องการกระทำอันมีลักษณะต้องห้ามตาม พรบ.
  การแข่งขันทางการค้า แต่อย่างใด

  1.8 ความเสี่ยงของผู้ถือหลักทรัพย์

  ภายหลังการรวมกิจการเป็นผลสำเร็จบริษัทมีค่าใช้จ่ายที่เกิดจากค่าความนิยมซึ่งจะมีการตัดบัญชีเป็นค่าใช้จ่ายในแต่ละปีในจำนวนค่อนข้างสูง
  และจะส่งผลกระทบต่อกำไรสุทธิและการจ่ายเงินปันผลของบริษัท นอกจากนั้นบริษัทและบริษัทย่อย
  NTS
  ที่ได้ดำเนินการปรับโครงสร้างหนี้กับเจ้าหนี้มีภาระในการชำระหนี้ให้กับเจ้าหนี้ภายในระยะเวลา
  11 ปี นับตั้งแต่วันที่ 29 พฤศจิกายน 2545
  และมีข้อกำหนดให้บริษัทต้องชำระหนี้หากบริษัทและบริษัทย่อยทั้งสามมีกระแสเงินสดจากการดำเนินงานส่วนเกิน
  ซึ่งอาจส่งผลต่อการกำหนดอัตราเงินปันผลต่อผู้ถือหลักทรัพย์ของบริษัท

9.  ความเสี่ยงเนื่องจากการปรับราคาการใช้สิทธิและอัตราการใช้สิทธิของใบสำคัญแสดงสิทธิ

  การปรับราคาการใช้สิทธิและอัตราการใช้สิทธิตามเงื่อนไขการปรับสิทธิสำหรับใบสำคัญแสดงสิทธิของบริษัท
  ในกรณีที่บริษัทมีการเสนอขายหลักทรัพย์ต่อประชาชนหรือผู้ถือหุ้นเดิมซึ่งวิธีการปรับสิทธิ
  ดังกล่าวไม่อาจชดเชยสิทธิประโยชน์ของผู้ถือใบสำคัญแสดงสิทธิได้อย่างครบถ้วน
  เนื่องจากสูตรการปรับสิทธิคำนึงถึงราคาหลักทรัพย์แปลงสภาพที่ออกใหม่ ณ วันปรับสิทธิเท่านั้น
  มิได้คำนึงถึงมูลค่า ตามเวลา (Time value) ของหลักทรัพย์แปลงสภาพแต่อย่างใด
  ดังนั้นหากบริษัทมีการเสนอขายหลักทรัพย์ที่ออกใหม่ในอนาคตและอาจจะต้องดำเนินการปรับสิทธิตามเงื่อนไขที่กำหนดแล้ว
  ภายหลังการปรับสิทธิ ผู้ถือใบสำคัญแสดงสิทธิอาจมีสิทธิและผลประโยชน์ด้อยไปกว่าเดิม