6 ข้อพิพาททางกฎหมาย

ณ วันที่ 31 มีนาคม 2554
บริษัทและบริษัทย่อยของบริษัทเป็นคู่ความหรือคู่กรณีในคดีหรือข้อพิพาทที่ยังไม่สิ้นสุดมีรายละเอียดดังนี้

6.1 คดีหรือข้อพิพาทที่ยังไม่สิ้นสุดโดยเป็นคดีที่มีทุนทรัพย์เกินกว่าร้อยละ 5 ของส่วนผู้ถือหุ้นของบริษัท

6.1.1 ข้อพิพาทระหว่างบริษัทและทีโอทีเกี่ยวกับการชำระค่าเชื่อมโยงโครงข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่
(Access Charge)

ตามที่ ทีโอที กสท. และบริษัท
ได้ร่วมกันทำข้อตกลงเรื่องการเชื่อมโยงโครงข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่แบบจดทะเบียนรายเดือน
(Postpaid) เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2537 และโทรศัพท์เคลื่อนที่แบบใช้บัตรเติมเงินล่วงหน้า
(Prepaid Card) เมื่อวันที่ 2 เมษายน 2544
โดยสาระสำคัญของข้อตกลงมีอยู่ว่าทีโอทีจะเชื่อมโยงโครงข่ายเลขหมายโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่บริษัทให้บริการให้สามารถใช้งานได้อย่างสมบูรณ์
โดยทีโอทีจะคิดค่าเชื่อมโยงโครงข่าย (Access Charge) ในอัตราเลขหมายละ 200
บาทต่อเดือน สำหรับการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่แบบจดทะเบียนรายเดือน และในอัตราร้อยละ
18 ของราคาหน้าบัตร (รวมภาษีมูลค่าเพิ่มแล้ว)
สำหรับการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่แบบใช้บัตรเติมเงินล่วงหน้า (Prepaid Card)

ภายหลังจากที่มีการทำข้อตกลงกันแล้ว
บริษัทได้ปฏิบัติตามข้อตกลงโดยชำระค่าเชื่อมโยงโครงข่ายให้แก่ทีโอทีตลอดมา จนกระทั่งเมื่อวันที่
17 พฤษภาคม 2549 กทช. ได้ออกประกาศ กทช.
ว่าด้วยการใช้และเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคม (Interconnection Charge)
ซึ่งกำหนดให้ผู้รับใบอนุญาตที่มีโครงข่ายโทรคมนาคมทุกราย
ต้องให้ผู้รับใบอนุญาตที่มีโครงข่ายโทรคมนาคมรายอื่นเชื่อมต่อโครงข่ายโทรคมนาคมกับโครงข่ายของตนตามที่มีการร้องขอ
และให้ผู้ให้เชื่อมต่อโครงข่ายมีสิทธิที่จะเรียกเก็บค่าตอบแทนการเชื่อมต่อโครงข่าย
(Interconnection Charge) ในอัตราที่สะท้อนต้นทุนได้

ภายหลังจากที่ประกาศดังกล่าวใช้บังคับ เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน 2549
บริษัทได้ระงับการชำระค่าเชื่อมโยงโครงข่าย (Access Charge)
การให้บริการโทรคมนาคมโทรศัพท์เคลื่อนที่ทั้งแบบจดทะเบียนรายเดือน (Postpaid)
และแบบใช้บัตรเติมเงินล่วงหน้า (Prepaid Card)
พร้อมกับทำหนังสือแจ้งให้ทีโอทีทราบว่าบริษัทจะชำระเป็นค่าเชื่อมต่อโครงข่าย
(Interconnection Charge) แทน แต่ทีโอทีปฏิเสธที่จะรับชำระเงินค่าเชื่อมต่อโครงข่าย
(Interconnection Charge) และได้ยื่นฟ้องต่อศาลแพ่งเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน 2550
เรียกร้องให้บริษัทและ กสท. ร่วมกันชำระค่าเชื่อมโยงโครงข่าย (Access Charge)
ช่วงระหว่างวันที่ 17 พฤศจิกายน 2549 ถึงวันที่ 31 ตุลาคม 2550
พร้อมดอกเบี้ยและเบี้ยปรับรวมเป็นเงินทั้งสิ้นประมาณ 11,705 ล้านบาท อย่างไรก็ดี เมื่อวันที่ 3
พฤศจิกายน 2551
ศาลแพ่งมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความเนื่องจากเห็นว่าคดีนี้อยู่ในเขตอำนาจของศาลปกครอง

อย่างไรก็ดี
ทีโอทีมีสิทธิที่จะนำคดีซึ่งศาลแพ่งมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความดังกล่าวไปฟ้องต่อศาลปกครองได้
บริษัทได้รับทราบข่าวที่ปรากฏต่อสาธารณชนว่าทีโอทีกำลังเตรียมดำเนินการเรียกร้องให้บริษัทชำระค่าเชื่อมโยงโครงข่ายที่ค้างชำระจำนวน
97,000 ล้านบาท ซึ่ง ณ วันที่ 31 มีนาคม 2554
บริษัทยังไม่ได้รับแจ้งจากศาลปกครองว่าทีโอทีได้ยื่นฟ้องบริษัทต่อศาลปกครองในเรื่องดังกล่าว

6.1.2 ข้อพิพาทระหว่างบริษัทและ กสท.
เกี่ยวกับการจัดเก็บภาษีสรรพสามิตจากการให้บริการโทรคมนาคม

ตามที่บริษัทและ กสท. ได้เข้าทำสัญญาร่วมการงาน โดยมีสาระสำคัญสรุปได้ว่า กสท.
อนุญาตให้บริษัทดำเนินการจัดให้บริการวิทยุคมนาคมระบบเซลลูล่าร์ (โทรศัพท์เคลื่อนที่)
และขยายเครือข่ายให้บริการวิทยุคมนาคมระบบเซลลูล่าร์ในพื้นที่ต่าง ๆ ได้ทั่วประเทศ
โดยบริษัทเป็นผู้จัดหาเครื่องมือ อุปกรณ์ และสัมภาระต่าง ๆ
ในการให้บริการด้วยค่าใช้จ่ายของตนเอง และบริษัทจะต้องชำระค่าผลประโยชน์ตอบแทนให้แก่
กสท. ตลอดอายุสัญญาเป็นรายปีเป็นอัตราร้อยละของรายได้จากการให้บริการตามสัญญา
ก่อนหักค่าใช้จ่าย ค่าภาษี และค่าธรรมเนียมจากการให้บริการ

ภายหลังจากที่ได้เข้าทำสัญญาร่วมการงานแล้ว
บริษัทได้ให้บริการวิทยุคมนาคมระบบเซลลูล่าร์และได้ชำระค่าผลประโยชน์ตอบแทนให้กับ กสท.
ตลอดมา โดยมิได้มีการนำเงินค่าภาษีต่าง ๆ
ซึ่งรวมทั้งภาษีสรรพสามิตที่จะต้องเสียให้แก่รัฐมาหักออกจากค่าผลประโยชน์ตอบแทนตามสัญญาแต่อย่างใด

อนึ่ง เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2546
คณะรัฐมนตรีได้มีมติให้ผู้ให้บริการโทรคมนาคมซึ่งรวมถึงบริษัทมีสิทธินำเงินค่าภาษีสรรพสามิตที่ได้ชำระให้แก่รัฐแล้วตลอดทั้งปี
(ไม่รวมดอกเบี้ย ค่าปรับ หรือเงินเพิ่มใด ๆ)
มาหักออกจากจำนวนเงินผลประโยชน์ตอบแทนที่บริษัทต้องนำส่งให้แก่ กสท.
เมื่อสิ้นปีดำเนินการตามสัญญาร่วมการงานได้ และเมื่อวันที่ 27 มีนาคม 2546 กสท.
ได้มีหนังสือแจ้งให้บริษัทดำเนินการตามมติคณะรัฐมนตรีดังกล่าว
ซึ่งต่อมามติคณะรัฐมนตรีดังกล่าวถูกยกเลิกเมื่อวันที่ 23 มกราคม 2550

ภายหลังจากที่มีการยกเลิกมติคณะรัฐมนตรีดังกล่าว เมื่อวันที่ 11 มกราคม 2551 กสท.
ได้เสนอข้อพิพาทต่อสถาบันอนุญาโตตุลาการเรียกร้องให้บริษัทชำระค่าผลประโยชน์ตอบแทนในปีสัมปทานที่
12 ถึงปีสัมปทานที่ 16 เพิ่มเติมพร้อมเบี้ยปรับและภาษีมูลค่าเพิ่ม รวมเป็นเงินทั้งสิ้นประมาณ
23,164 ล้านบาท เสมือนหนึ่งว่า กสท.
ไม่เคยอนุญาตให้บริษัทนำค่าภาษีสรรพสามิตที่ได้ชำระให้แก่รัฐ (ไม่รวมดอกเบี้ย ค่าปรับ
หรือเงินเพิ่มใด ๆ) มาหักออกจากผลประโยชน์ตอบแทนที่บริษัทต้องนำส่งให้แก่ กสท.
ตามสัญญาร่วมการงานแต่อย่างใด ขณะนี้
ข้อพิพาทดังกล่าวอยู่ภายใต้กระบวนการทางอนุญาโตตุลาการซึ่งอาจใช้ระยะเวลาในการพิจารณาเป็นเวลาหลายปี

อนึ่ง เมื่อต้นเดือนมีนาคม 2554 ที่ผ่านมา ปรากฏข่าวว่าคณะอนุญาโตตุลาการในข้อพิพาทระหว่าง
กสท. และดีพีซี (ซึ่งข้อพิพาทดังกล่าวมีลักษณะเช่นเดียวกันกับของบริษัท)
ได้มีคำชี้ขาดให้ยกคำเสนอข้อพิพาทของ กสท.
ที่เรียกร้องให้ดีพีซีชำระค่าผลประโยชน์ตอบแทนเพิ่มและค่าเสียหายใด ๆ ให้แก่ กสท.
โดยให้เหตุผลสรุปได้ว่าดีพีซีไม่ได้เป็นผู้กระทำผิดสัญญาและได้ชำระหนี้ผลประโยชน์ตอบแทนเสร็จสิ้นและหนี้ทั้งหมดได้ระงับไปแล้ว
กสท. จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องให้ดีพีซีชำระหนี้ดังกล่าวซ้ำอีก