ส่วนที่ 2

  1. ปัจจัยความเสี่ยง

1.1 ความเสี่ยงจากการที่กำลังการผลิตมีมากกว่าปริมาณความต้องการ

  จากข้อมูลของสถาบันเหล็กและเหล็กกล้าแห่งประเทศไทย
  พบว่าปัจจุบันอุตสาหกรรมเหล็กทรงยาวโดยรวมในประเทศยังคงเป็นอุตสาหกรรมที่มีกำลังการผลิตมากกว่าความต้องการ
  (Over Capacity) ประมาณ 2 เท่า ส่งผลต่อสภาวะการแข่งขันที่ยังคงมีอยู่สูง อย่างไรก็ตาม
  นับตั้งแต่ปี 2546 เป็นต้นมา
  ปริมาณความต้องการเหล็กทรงยาวมีอัตราการเจริญเติบโตที่สูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
  ทั้งนี้เป็นผลมาจากการขยายตัวของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และอุตสาหกรรมก่อสร้างทั้งภาคเอกชนและภาครัฐ
  โดยเฉพาะอย่างยิ่งการลงทุนของภาครัฐในโครงสร้างสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐานต่างๆ
  เป็นจำนวนมาก ย่อมส่งผลดีต่อภาคอุตสาหกรรมเหล็กและธุรกิจของบริษัทต่อเนื่องไปในอนาคต

2.  ความเสี่ยงจากความผันผวนของปริมาณความต้องการเหล็กเส้นก่อสร้างภายในประเทศ

  โดยปกติปริมาณความต้องการเหล็กจะแปรผันไปตามฤดูกาล กล่าวคือ
  ความต้องการจะลดลงในช่วงฤดู ฝน ซึ่งเป็นอุปสรรคต่อภาคการก่อสร้าง นอกจากนี้
  ปริมาณความต้องการเหล็กเส้นก่อสร้างจะขึ้นอยู่กับ
  ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และอุตสาหกรรมการก่อสร้าง
  โดยหากภาคธุรกิจและอุตสาหกรรมดังกล่าวเจริญ เติบโตก็จะส่งผลต่อผลประกอบการในทางที่ดี
  แต่หากอุตสาหกรรมก่อสร้างชะลอตัวก็จะส่งผลต่อผล
  ประกอบการของอุตสาหกรรมเหล็กเส้นก่อสร้างในเชิงเดียวกัน
  อย่างไรก็ตามจากการคาดการณ์ปริมาณ
  ความต้องการเหล็กภายในประเทศยังคงมีการเจริญเติบโตอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาอีกหลายปี
  โดยเฉพาะ อย่างยิ่งปริมาณความต้องการเหล็กจากโครงการสาธารณูปโภคของภาครัฐ
  ซึ่งมีอยู่เป็นจำนวนมากและมี อยู่อย่างต่อเนื่อง
  น่าจะช่วยลดความผันผวนของปริมาณความต้องการเหล็กลงได้

  อย่างไรก็ตาม จากการที่บริษัทไม่ได้มีเฉพาะผลิตภัณฑ์เหล็กเส้นก่อสร้าง
  หากแต่ยังมีผลิตภัณฑ์เหล็กทรงยาวอีกหลากหลายประเภท ทั้งเหล็กลวด เหล็กรูปพรรณ
  และเหล็กเพลา
  รวมตลอดจนการที่บริษัทมุ่งมั่นในการวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ที่มีมูลค่าเพิ่มสูงอยู่ตลอดเวลา
  โดยมีนโยบายที่จะเพิ่มสัดส่วนของผลิตภัณฑ์เหล็กลวดคุณภาพสูงและเหล็กเพลาให้มากขึ้น เช่น
  เหล็กพิเศษที่ใช้ในอุตสาหกรรมชิ้นส่วนยานยนต์ เป็นต้น
  ซึ่งผลิตภัณฑ์ดังกล่าวนี้ไม่พึ่งพิงอยู่กับอุตสาหกรรมก่อสร้าง
  และปัจจุบันยังมีปริมาณความต้องการที่มีอัตราการเติบโตสูงกว่าเหล็กเส้นก่อสร้าง
  รวมทั้งเป็นโอกาสที่ดีของบริษัทในการส่งออกไปยังประเทศใกล้เคียงได้เพิ่มขึ้น
  เนื่องจากยังไม่มีผู้ผลิตทั้งจากภายในประเทศและจากประเทศใกล้เคียงที่สามารถผลิตได้จากวัตถุดิบเหล็กแท่งของตนเอง
  ด้วยนโยบายดังกล่าวย่อมช่วยให้บริษัทสามารถลดผลกระทบจากความผันผวนของปริมาณความต้องการเหล็กเส้นก่อสร้างภายในประเทศได้

2.  ความเสี่ยงจากความผันผวนของราคาเหล็กโดยเฉพาะเหล็กเส้น

  ราคาเหล็กโดยเฉพาะเหล็กเส้นมีความผันผวนมากกว่าเหล็กประเภทอื่น
  การเปลี่ยนแปลงขึ้นลงของราคา เหล็กจะขึ้นอยู่กับปริมาณความต้องการของตลาดและอุปทาน
  ตลอดจนความเคลื่อนไหวของวัตถุดิบทั้ง เศษเหล็ก (Scrap) และเหล็กแท่ง (Billets)
  อย่างไรก็ตามด้วยประสบการณ์และความชำนาญการในธุรกิจ เหล็กของผู้ถือหุ้น กรรมการ
  ผู้บริหารและพนักงานของบริษัทและบริษัทย่อยที่มีมาอย่างยาวนาน ทำให้
  สามารถเตรียมการวางแผนป้องกันความเสี่ยงดังกล่าวได้อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากนี้บริษัทยังมี
  ผลิตภัณฑ์ เหล็กทรงยาวคุณภาพสูงที่ไม่พึ่งพิงอยู่กับอุตสาหกรรมก่อสร้างอีกหลากหลายประเภท ซึ่ง
  ราคาของผลิตภัณฑ์ดังกล่าวมีเสถียรภาพมากกว่าเหล็กเส้น และการที่บริษัทสามารถผลิตเหล็กแท่ง
  (Billets) ได้เองทำให้มีต้นทุนการผลิตเหล็กทรงยาวที่ต่ำกว่า
  จึงเป็นส่วนสำคัญในการช่วยลดผลกระทบ จากความผันผวนของราคาเหล็กเส้นได้

1.4 ความเสี่ยงจากราคาวัตถุดิบที่สูงขึ้นและความสามารถในการจัดหาวัตถุดิบ

  ปัจจุบันอุตสาหกรรมเหล็กของไทยยังต้องพึ่งพาวัตถุดิบจากต่างประเทศ
  เนื่องมาจากวัตถุดิบในการผลิตภายในประเทศทั้งในรูปของเศษเหล็ก (Scrap) และเหล็กแท่ง
  (Billets) มีจำนวนไม่เพียงพอ ดังนั้นบริษัทและคู่แข่งขันจึงจำเป็นต้องนำเข้าจากต่างประเทศ
  ซึ่งราคาวัตถุดิบดังกล่าวได้ขยับตัวสูงขึ้นกว่าในอดีตทั้งนี้เป็นผลจากกลไกตลาดด้านอุปสงค์และอุปทาน

  ความเสี่ยงจากราคาวัตถุดิบที่สูงขึ้นดังกล่าวนั้น
  บริษัทได้ลงทุนในโครงการปรับปรุงเครื่องจักรในการผลิตเหล็กแท่ง (Billets)
  ที่บริษัทเอ็น.ที.เอส.สตีลกรุ๊ป จำกัด (มหาชน) ซึ่งเป็นหนึ่งในสามบริษัทย่อยของบริษัท
  จนแล้วเสร็จเมื่อปลายปี 2547
  ทำให้สามารถเพิ่มกำลังการผลิตเหล็กแท่งของกลุ่มบริษัทได้ปริมาณที่มากขึ้นเป็นปีละ 1.2 ล้านตัน
  จึงช่วยลดการนำเข้าเหล็กแท่งลงได้ ตลอดจนยังมีต้นทุนในการผลิตที่ต่ำกว่าการนำเข้าเหล็กแท่ง
  ซึ่งผู้ผลิตเหล็กในประเทศไทยเป็นส่วนใหญ่ยังต้องพึ่งพิงกับการนำเข้าเหล็กแท่งนี้ นอกจากนั้น
  บริษัทยังได้รักษาสัมพันธภาพที่ดีกับผู้จำหน่ายวัตถุดิบที่มีอยู่ในปัจจุบัน
  โดยเฉพาะอย่างยิ่งวัตถุดิบที่เป็นเศษเหล็ก รวมทั้งได้พยายามหาแหล่งวัตถุดิบอื่น (Second
  Source) จากประเทศอื่นๆ เพิ่มเติม
  เพื่อเพิ่มความสามารถในการจัดหาวัตถุดิบให้มีเป็นจำนวนที่เพียงพอต่อการผลิตสินค้าตามความต้องการของลูกค้าของบริษัทอีกด้วย
  ด้วย

  1.5 ความเสี่ยงจากผลกระทบของการลดอัตราภาษีนำเข้าตามสนธิสัญญา ASEAN Free Trade
  Area (“AFTA”)

  ตามสนธิสัญญา ASEAN Free Trade Area (“AFTA”) กำหนดอัตราภาษีนำเข้าเศษเหล็ก
  เหล็กแท่ง (Billets) ที่อัตราร้อยละ 0 และผลิตภัณฑ์เหล็กกึ่งสำเร็จรูป และผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป
  ที่อัตราร้อยละ 5 ซึ่งรวมผลิตภัณฑ์ของบริษัททั้งเหล็กเส้น เหล็กลวด และเหล็กรูปพรรณขนาดเล็ก
  โดยประเทศในกลุ่ม AFTA จะต้องทยอยลดอัตราภาษีลงเหลือร้อยละ 0 ภายในปี 2553 ทั้งนี้
  ภาครัฐจะได้มีการพิจารณาทบทวนเมื่อถึงเวลาที่กำหนด
  สำหรับการลดอัตราภาษีนำเข้าดังกล่าวอาจส่งผลให้บริษัทได้รับผลกระทบจากการแข่งขันที่รุนแรงมากขึ้น
  โดยกลุ่มผลิตภัณฑ์ที่อาจได้รับผลกระทบจะเป็นเหล็กลวดที่อาจมีการแข่งขันโดยใช้กลยุทธ์ราคาต่ำ
  ส่วนกลุ่มผลิตภัณฑ์เหล็กเส้นยังไม่ได้รับผลกระทบจากเหตุดังกล่าว ทั้งนี้
  เนื่องจากขั้นตอนและข้อกำหนดของภาครัฐในการนำเข้า
  ที่จะต้องได้การรับรองมาตรฐานอุตสาหกรรม
  จึงอาจไม่จูงใจให้มีการนำเข้าเหล็กเส้นในประเทศไทย

1.6 ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ

  โดยทั่วไป
  บริษัทผู้ผลิตเหล็กมีความเสี่ยงของอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศอันเกิดจากการซื้อ
  วัตถุดิบจากต่างประเทศ ซึ่งโดยส่วนใหญ่จะกำหนดราคาเป็นเงินสกุลหลักของโลก เช่น
  ดอลลาร์สหรัฐ หรือเงินสกุลของประเทศคู่ค้า
  ความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนอาจส่งผลต่อต้นทุนการผลิตได้
  บริษัทจึงมีนโยบายที่จะลดสัดส่วนการนำเข้าวัตถุดิบ ซึ่งปัจจุบันอยู่ที่ประมาณร้อยละ 20 - 30
  ของการใช้วัตถุดิบทั้งหมด รวมทั้งการซื้อเงินตราต่างประเทศล่วงหน้า เพื่อลดความเสี่ยงดังกล่าว
  อย่างไรก็ตาม การที่ค่าเงินบาทอยู่ในภาวะที่มีเสถียรภาพมากขึ้น
  จะทำให้ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนน้อยลง

  1.7 ความเสี่ยงของผู้ถือหลักทรัพย์

  ภายหลังการรวมกิจการเป็นผลสำเร็จ บริษัทมีค่าใช้จ่ายที่เกิดจากค่าความนิยม
  ซึ่งจะมีการตัดบัญชีเป็นค่าใช้จ่ายในแต่ละปีในจำนวนค่อนข้างสูง
  และจะส่งผลกระทบต่อกำไรสุทธิและการจ่ายเงินปันผลของบริษัท นอกจากนั้นบริษัทและบริษัทย่อย
  NTS ที่ได้ดำเนินการปรับโครงสร้างหนี้กับเจ้าหนี้มีภาระ
  ในการชำระหนี้ให้กับเจ้าหนี้ภายในระยะเวลา 11 ปี ตั้งแต่วันที่ 29 พฤศจิกายน 2545
  และมีข้อกำหนดให้บริษัทต้องชำระหนี้
  หากบริษัทและบริษัทย่อยทั้งสามมีกระแสเงินสดจากการดำเนินงานส่วนเกิน
  ซึ่งอาจส่งผลต่อการกำหนดอัตราเงินปันผลต่อผู้ถือหลักทรัพย์ของบริษัท

  1.8 ความเสี่ยงเนื่องจากการปรับราคาการใช้สิทธิและอัตราการใช้สิทธิของใบสำคัญแสดงสิทธิ

  การปรับราคาการใช้สิทธิและอัตราการใช้สิทธิตามเงื่อนไขการปรับสิทธิสำหรับใบสำคัญแสดงสิทธิของบริษัท
  ในกรณีที่บริษัทมีการเสนอขายหลักทรัพย์ต่อประชาชนหรือผู้ถือหุ้นเดิม ซึ่งวิธีการปรับสิทธิ
  ดังกล่าวไม่อาจชดเชยสิทธิประโยชน์ของผู้ถือใบสำคัญแสดงสิทธิได้อย่างครบถ้วน
  เนื่องจากสูตรการปรับสิทธิคำนึงถึงราคาหลักทรัพย์แปลงสภาพที่ออกใหม่ ณ วันปรับสิทธิเท่านั้น
  มิได้คำนึงถึงมูลค่า ตามเวลา (Time value) ของหลักทรัพย์แปลงสภาพแต่อย่างใด ดังนั้น
  หากบริษัทมีการเสนอขายหลักทรัพย์ที่ออกใหม่ในอนาคตและอาจจะต้องดำเนินการปรับสิทธิตามเงื่อนไขที่กำหนดแล้ว
  ภายหลังการปรับสิทธิ ผู้ถือใบสำคัญแสดงสิทธิ อาจมีสิทธิและผลประโยชน์ด้อยไปกว่าเดิม