2. ปัจจัยความเสี่ยง 

ปัจจัยความเสี่ยงที่มีผลต่อธุรกิจประกันชีวิตและธุรกิจของบริษทมีดังนี้

1.  ความเสี่ยงด้านความเพียงพอของเงินกองทุนที่ต้องดำรงตามกฎหมาย

    บริษัทมีนโยบายในการบริหารเงินกองทุนเพื่อให้การดำรงฐานะของเงินกองทุนของบริษัท
    อยู่ในระดับที่เพียง

    พอที่จะสนับสนุนเป้าหมายและกลยุทธ์ในการดำเนินธุรกิจได้อย่างต่อเนื่องภายใต้กฎเกณฑ์การดำรงเงินกองทุนตามกรอบ
    RBC (Risk Base Capital)
    ของสำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย (คปภ.)
    ซึ่งเริ่มมีผลบังคับเมื่อเดือนกันยายน 2554 ภายใต้กฎเกณฑ์ดังกล่าว สำนักงาน คปภ.
    ได้กำหนดเป้าหมายการดำรงเงินกองทุนของบริษัทประกันภัยทั้งระบบไม่น้อยกว่า 125%
    และมีเป้าหมายให้เทียบเท่าระดับสากลได้ภายในปี 2557
    ด้วยระดับเงินกองทุนที่จะต้องไม่ต่ำกว่า 150%

    สำหรับความเสี่ยงหลักต่อการดำรงเงินกองทุนของบริษัท คือ
    ความเสี่ยงด้านตลาดจากความผันผวนของอัตรา

    ดอกเบี้ย ทั้งนี้ แนวทางการบริหารความเสี่ยง คือ การบริหารความเสี่ยงด้าน ALM (Asset
    Liability Management) ด้วยการทำ Duration Matching
    และยังได้ประเมินและติดตามเพื่อคำนวณความเพียงพอของเงินกองทุน พร้อมทั้งทำการทดสอบ
    Stress test และ Scenario test ภายใต้สถานการณ์สมมุติต่างๆ
    ทั้งปัจจุบันและล่วงหน้าอย่างสม่ำเสมอ เพื่อการวางแผนการบริหารเงินกองทุน
    และการบริหารสินทรัพย์และหนี้สินได้อย่างเหมาะสม นอกจากนี้ยังใช้ค่า Var (Value at
    Risk) เป็นเครื่องมือใน
    การวัดและควบคุมความเสี่ยงด้านตลาดจากการเปลี่ยนแปลงของมูลค่าหลักทรัพย์
    ตลอดจนการพัฒนาผลิตภัณฑ์และบริการใหม่ ๆ
    บริษัทจะพิจารณาประเด็นความเสี่ยงดังกล่าวอย่างคลอบคลุม
    ทำให้แน่ใจได้ว่าความเสี่ยงด้านตลาดได้มีการประเมินอย่างเพียงพอก่อนนำเสนอผลิตภัณฑ์แก่ลูกค้า

2.  ความเสี่ยงจากภาระภาษีของเงินสำรองประกันชีวิต

  ซึ่งเป็นข้อจำกัดต่อการพัฒนาผลิตภัณฑ์สู่ตลาดที่มีการแข่งขันในแบบเงินออมระยะสั้นสูง
  และส่งผลกระทบต่อ

ผลประกอบการของบริษัท ในการชำระภาษีเพิ่มเติมในส่วนของเงินสำรองที่เกิน 65%
ของเบี้ยรับสุทธิ ตามกฎเกณฑ์ของกรมสรรพากร แนวทางการบริหารความเสี่ยงของบริษัท คือ
การพัฒนาผลิตภัณฑ์ให้มีระยะเวลาการชำระเบี้ยยาวขึ้น โดยสนับสนุนผลิตภัณฑ์ที่เน้นความคุ้มครองชีวิต
ได้แก่ แบบตลอดชีพ, แบบคุ้มครองชั่วระยะเวลา, แบบคุ้มครองสินเชื่อ
เพื่อลดภาระด้านเงินสำรองของบริษัทลง

  ความไม่เพียงพอของเงินสำรองจากการลดลงของอัตราดอกเบี้ย
  เป็นความเสี่ยงที่ส่งผลให้บริษัทต้องตั้งเงิน

สำรองประกันชีวิตเพิ่มขึ้น ซึ่งจะส่งผลกระทบต่องบกำไรขาดทุนของบริษัท
ทั้งนี้แนวทางในการบริหารความเสี่ยงด้วยการพัฒนาผลิตภัณฑ์ประเภทสะสมทรัพย์ที่การันตีผลประโยชน์ตามเงื่อนไขกรมธรรม์ในสัดส่วนที่เหมาะสม
เพื่อลดความเสี่ยงจากการต้องเพิ่มเงินสำรองหากดอกเบี้ยลดลงต่ำกว่าคาดการณ์
ทั้งนี้บริษัทจะได้ติดตามดูแลระดับเงินสำรองประกันชีวิตให้เพียงพอไม่ต่ำกว่าที่กฎหมายกำหนดและภาระผูกพันแท้จริงที่มีต่อลูกค้า

3.  ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ (Operational Risk)

  บริษัทมีการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการภายใต้กรอบนโยบาย และระเบียบวิธีปฏิบัติงาน
  โดยให้หน่วยงาน

ต่าง ๆ ของบริษัท ระบุความเสี่ยง ประเมินความเสี่ยง ติดตามความเสี่ยง
ควบคุมและลดความเสี่ยงภายในหน่วยงานของตนเอง
ทั้งนี้หน่วยงานจะระบุและประเมินความเสี่ยงตามลักษณะงานของตนเอง
พร้อมกับการประเมินประสิทธิภาพของระบบควบคุมความเสี่ยงที่อาจจะเกิดขึ้นและการจัดทำแผนบริหารความเสี่ยงอย่างเหมาะสม

ด้านการกำกับดูแล เพื่อป้องกันความเสี่ยงจากการไม่ปฏิบัติตามกฎระเบียบและข้อบังคับของกฎหมาย
บริษัทได้กำหนดแนวทางและกรอบการดำเนินงานไว้อย่างชัดเจน ทั้งนี้ หน่วยงานต่างๆ
จะประสานงานกับสำนักกฎหมาย เพื่อขอคำแนะนำหรือปรึกษาด้านข้อกฎหมาย
เพื่อให้มั่นใจว่าความเสี่ยงด้านการกำกับดูแลได้รับการจัดการอย่างรัดกุม

4.  ความเสี่ยงจากความไม่ต่อเนื่องในการดำเนินธุรกิจ

  บริษัทมีการจัดทำแผนรองรับการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่อง (Business Continuity Plan :
  BCP) เพื่อรองรับ

เหตุการณ์หรือข้อขัดข้องทางธุรกิจที่อาจเกิดขึ้นทั้งที่คาดการณ์หรือมิได้คาดการณ์ไว้ล่วงหน้า
โดยได้จัดทำแผนฉุกเฉินด้าน
IT และจัดให้มีระบบคอมพิวเตอร์สำรองนอกอาคารที่ตั้งศูนย์คอมพิวเตอร์หลัก นอกจากนี้
เพื่อให้มั่นใจว่า หากมีเหตุการณ์ที่ทำให้ไม่สามารถปฏิบัติงานได้ตามปกติ หน่วยงานสำคัญ
(Critical Business Functions)
จะสามารถดำเนินการได้อย่างต่อเนื่องหรือกลับมาดำเนินการได้ในเวลาที่เหมาะสม

2.5 ความเสี่ยงจากสัดส่วนผู้ถือหุ้นต่างชาติไม่เป็นไปตามกฎหมาย

ตามที่พระราชบัญญัติประกันชีวิตฉบับที่ 2 พ.ศ. 2551
ได้กำหนดให้บริษัทประกันชีวิตต้องมีบุคคลสัญชาติไทย และ/หรือ นิติบุคคลที่จดทะเบียนในประเทศไทย
ถือหุ้นรวมกันเกินร้อยละ 75 ของจำนวนหุ้นที่มีสิทธิออกเสียงและจำหน่ายได้แล้วทั้งหมดนั้น
เนื่องจากบริษัทเป็นบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยและมีผู้ถือหุ้นต่างชาติโดยตรงไม่เกินร้อยละ
25 ซึ่งเป็นไปตามกฎหมาย แต่เนื่องจากตามพระราชบัญญัติประกันชีวิตแล้ว ไม่สามารถนับว่า
บริษัทไทยเอ็นวีดีอาร์เป็นนิติบุคคลสัญชาติไทยได้
ทำให้สัดส่วนผู้ถือหุ้นต่างชาติของบริษัทเกินกว่าที่กฎหมายกำหนด
แต่เนื่องจากมีบทเฉพาะกาลผ่อนผันให้ดำเนินการแก้ไขสัดส่วนดังกล่าวให้เป็นไปตามกฎหมายได้
โดยจะสิ้นสุดการผ่อนผันในเดือนกุมภาพันธ์ 2556