6. ข้อพิพาททางกฎหมาย 

ปัจจุบันบริษัทมีคดีข้อพิพาท ซึ่งบริษัทหรือบริษัทย่อยเป็นคู่ความหรือคู่กรณี โดยที่คดีหรือข้อพิพาท
ยังไม่สิ้นสุด มีดังต่อไปนี้

6.1 คดีระหว่าง บริษัท เวิลด์ อินเตอร์เทรด คอร์ปอเรชั่น จำกัด (“เวิลด์ อินเตอร์เทรด”) กับ
บริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน) (“ดุสิตธานี”)

สืบเนื่องจากที่กลุ่มดุสิตธานี ได้ซื้ออาคารโรงแรมแกรนด์ พาเลส จากเวิลด์ อินเตอร์เทรด
ซึ่งอาคารดังกล่าวตั้งอยู่บนที่ดินของบริษัท สิริพัทยา จำกัด โดย เวิลด์ อินเตอร์เทรด
ได้ยกเลิกสัญญาเช่าที่ดินกับเจ้าของที่ดิน และดุสิตธานี ได้เข้าไปทำสัญญาเช่าที่ดินฉบับใหม่มีอายุ 30
ปี ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2530 ถึง วันที่ 30 กันยายน 2560 โดยรับเงื่อนไขว่า
หากสัญญาเช่าสิ้นสุดลงจะต้องโอนกรรมสิทธิ์ในอาคารและอุปกรณ์ควบให้กับเจ้าของที่ดิน ทั้งนี้
ดุสิตธานี ได้ปิดกิจการโรงแรมแกรนด์ พาเลส และได้เข้าทำการปรับปรุงตกแต่งโรงแรม
และเปิดดำเนินการกิจการใหม่ในปี 2531 ภายใต้ชื่อโรงแรมดุสิตรีสอร์ท พัทยา

เวิลด์ อินเตอร์เทรด มีคดีความกับบริษัท ตามรายละเอียดดังต่อไปนี้

คดีแพ่ง

บริษัท เวิลด์ อินเตอร์เทรด คอร์ปอเรชั่น จำกัด ฟ้องคดี บริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน)

คดีที่ 1 เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม 2541 นายธเนศ เตลาน กรรมการเวิลด์ อินเตอร์เทรด
ได้ยื่นฟ้องดุสิตธานีเป็นคดีแพ่ง เพื่อเพิกถอนสัญญาซื้อขายอาคารโรงแรมดุสิตรีสอร์ท พัทยา
และเรียกร้องค่าเสียหาย ด้วยทุนทรัพย์ 1,045.86 ล้านบาท

ผลคดี วันที่ 17 สิงหาคม 2543 ศาลพิพากษาให้ยกฟ้องเวิลด์ อินเตอร์เทรด
โดยวินิจฉัยว่าด้วยการซื้อขายอาคารที่พิพาทตามสัญญาซื้อขาย
คู่สัญญามิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามที่ตกลงกันไว้ในสัญญาซื้อขาย
สัญญาดังกล่าวจึงตกเป็นโมฆะ

คดีที่ 2 วันที่ 7 ธันวาคม 2544 เวิลด์ อินเตอร์เทรด
ได้ยื่นฟ้องต่อดุสิตธานีเป็นคดีแพ่งต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้ เพื่อเรียกอาคารคืน
และเรียกค่าเสียหายจากการละเมิด โดยมีทุนทรัพย์ในการฟ้องคดีเป็นจำนวนเงิน 2,760 ล้านบาท

ผลคดี วันที่ 26 มีนาคม 2547 ศาลพิจารณายกฟ้องเวิลด์ อินเตอร์เทรด
เนื่องจากดุสิตธานีเป็นเจ้าของอาคารด้วยผลของการครอบครองปรปักษ์ตามกฎหมายโดยสมบูรณ์แล้ว

วันที่ 26 เมษายน 2547 เวิลด์ อินเตอร์เทรดได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาล และเมื่อวันที่ 3 เมษายน 2550
ศาลอุทธรณ์ได้พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องเวิลด์ อินเตอร์เทรด
และตัดสินให้ดุสิตธานีเป็นเจ้าของอาคารโรงแรมดุสิตรีสอร์ท พัทยาโดยสมบูรณ์

วันที่ 3 พฤษภาคม 2550 เวิลด์ อินเตอร์เทรด ได้ยื่นฎีกาคัดค้านคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ ซึ่ง
ดุสิตธานีส่งคำแก้ฎีกาแล้วเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม 2550
ปัจจุบันอยู่ในระหว่างการพิจารณาคดีของศาลฎีกา

บริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน) ฟ้องคดีบริษัท เวิลด์ อินเตอร์เทรด คอร์ปอเรชั่น จำกัด

คดีที่ 1 เนื่องจาก เวิลด์ อินเตอร์เทรด ได้นำคำพิพากษาของศาลแพ่งเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม 2543
ที่พิพากษาว่าการซื้อขายอาคารที่พิพาทเป็นโมฆะ ยื่นต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ (“จพท.”)
โดยให้เหตุผลว่ากรรมสิทธิ์ในอาคารยังเป็นของตน จพท. จึงจะเข้าปิดหมายยึดทรัพย์อาคาร วันที่
26 มิถุนายน 2544 ดุสิตธานี จึงได้ชำระหนี้จำนวน 44.25 ล้านบาท แทน เวิลด์ อินเตอร์เทรด
ต่อ จพท. ต่อมา ดุสิตธานีได้มีหนังสือทวงถามให้ เวิลด์ อินเตอร์เทรด ชำระหนี้ที่ดุสิตธานี
ได้ชำระหนี้แทน แต่ เวิลด์ อินเตอร์เทรด ไม่ได้ชำระหนี้ดังกล่าวแต่ประการใด

วันที่ 19 ธันวาคม 2544 ดุสิตธานีจึงได้ยื่นฟ้อง เวิลด์ อินเตอร์เทรด
ต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้ในจำนวน ทุนทรัพย์ 45.78 ล้านบาท
เพื่อเรียกร้องให้ชำระเงินคืนจากกรณีดังกล่าวอันเป็นสิทธิโดยชอบตามกฎหมาย

ผลคดี ศาลได้พิพากษาให้ เวิลด์ อินเตอร์เทรด ชำระเงินจำนวน 45.78 ล้านบาท
พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของเงินต้น 44.25 ล้านบาท นับตั้งแต่วันที่ 20 ธันวาคม
2544 จนกว่าจะชำระให้แก่ดุสิตธานี ครบถ้วน

วันที่ 26 เมษายน 2547 เวิลด์ อินเตอร์เทรดได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาล ซึ่งต่อมา จพท. แถลงต่อศาลว่า
ไม่ประสงค์จะดำเนินคดีแทน เวิลด์ อินเตอร์เทรด
จึงขอให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบคดีของศาลอุทธรณ์ ต่อมาวันที่ 2 สิงหาคม 2549
ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งให้จำหน่ายคดีดังกล่าวตามคำแถลงของ จพท.

คดีล้มละลาย

บริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน) ฟ้องคดีบริษัท เวิลด์ อินเตอร์เทรด คอร์ปอเรชั่น จำกัด

สืบเนื่องจากศาลแพ่งกรุงเทพใต้พิพากษาคดีให้ เวิลด์ อินเตอร์เทรดชำระเงิน จำนวน 45.78
ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีแก่ดุสิตธานี ในมูลหนี้ที่ดุสิตธานี ได้ชำระหนี้แทน
เวิลด์ อินเตอร์เทรด และเวิลด์ อินเตอร์เทรดมิได้ชำระเงินคืนให้แก่ดุสิตธานี ต่อมาวันที่ 31
มกราคม 2548 ดุสิตธานีจึงได้ยื่นฟ้องล้มละลายเวิลด์ อินเตอร์เทรดต่อศาลล้มละลายกลาง

ผลคดี วันที่ 11 กรกฎาคม 2548 ศาลล้มละลายกลางได้มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาด เวิลด์
อินเตอร์เทรด และในวันที่ 9 สิงหาคม 2548 เวิลด์
อินเตอร์เทรดได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดต่อศาลฎีกา แผนกคดีล้มละลาย

วันที่ 21 ตุลาคม 2551
ศาลฎีกาได้มีคำพิพากษายืนตามศาลชั้นต้นคือมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยเด็ดขาด ในขั้นตอนต่อไป
จพท. จะดำเนินการรวบรวมทรัพย์สินทั้งหมดของ เวิลด์ อินเตอร์เทรดและเรียกประชุมเจ้าหนี้
เพื่อกำหนดแนวทางในการจัดการทรัพย์สินของ เวิลด์ อินเตอร์เทรด

ทั้งนี้ ดุสิตธานีได้ตั้งสำรองค่าเผื่อหนี้สงสัยจะสูญสำหรับการชำระหนี้แทนไปแล้วจำนวน 44.25
ล้านบาท

6.2 ข้อพิพาทระหว่าง บริษัท ดุสิต โฮเต็ล แอนด์ รีสอร์ท จำกัด (“ดุสิต โฮเต็ล แอนด์ รีสอร์ท”)
กับ นายจีระพันธ์ กิติบุตร กับพวก

วันที่ 31 สิงหาคม 2547 ดุสิต โฮเต็ล แอนด์ รีสอร์ท ได้ยื่นฟ้อง นายจีระพันธ์ กิติบุตร กับพวก
เป็นจำเลยต่อศาลจังหวัดเชียงใหม่ด้วยทุนทรัพย์จำนวน 40.18
ล้านบาทในข้อหาผิดสัญญาและเรียกค่าเสียหายจากกรณีที่มีข้อตกลงเรื่องการขายที่โดยปลอดภาระผูกพันแต่ปรากฏว่าที่ดินที่ขายติดภาระจำยอม

วันที่ 20 ธันวาคม 2550 ศาลจังหวัดเชียงใหม่ได้มีคำสั่งยกฟ้อง โดยให้เหตุผลว่า ดุสิต โฮเต็ล
แอนด์ รีสอร์ท ทราบมาตั้งแต่ต้นแล้วว่าที่ดินของนายจีระพันธ์ กิติบุตร ตกอยู่ภายใต้ภาระจำยอม
อีกทั้งในสัญญาจะซื้อจะขายก็มิได้ระบุเงื่อนไขการปลดภาระจำยอมไว้ให้ชัดเจน ดุสิต โฮเต็ล แอนด์
รีสอร์ท จึงไม่มีอำนาจฟ้อง

วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2551 ดุสิต โฮเต็ล แอนด์ รีสอร์ท
ได้ยื่นอุทธรณ์ว่าการปลดภาระจำยอมเป็นหน้าที่ของนายจีระพันธ์ กิติบุตร เมื่อมิได้ดำเนินการ
นายจีระพันธ์ กิติบุตรจึงเป็นฝ่ายผิดสัญญา ต้องชดใช้ค่าเสียหายตามสัญญาจะซื้อจะขาย

วันที่ 14 มีนาคม 2551 นายจีระพันธ์ กิติบุตร กับพวกได้ยื่นคำแก้อุทธรณ์

วันที่ 29 ธันวาคม 2553 ศาลอุทธรณ์มีคำพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น
โดยวินิจฉัยจากเจตนารมณ์ของคู่สัญญามากกว่าถ้อยคำในสัญญา ซึ่งเห็นว่านายจีระพันธ์ กิติบุตร
กับพวก มิได้ผิดสัญญาจะซื้อจะขาย เนื่องจาก ดุสิต โฮเต็ล แอนด์ รีสอร์ท ทราบว่าโฉนดที่ดินเลขที่
30 มีภาระจำยอมอยู่แล้วตั้งแต่แรก และตกลงซื้อที่ดินดังกล่าว อีกทั้ง
มิได้ปฏิเสธการรับโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดิน ย่อมแสดงให้เห็นว่า ดุสิต โฮเต็ล แอนด์ รีสอร์ท
มิได้ถือว่าภาระจำยอมเป็นสาระสำคัญในการรับโอนกรรมสิทธิ์

คดีนี้อยู่ระหว่างการขอขยายระยะเวลายื่นฎีกา ซึ่งจะครบกำหนดวันยื่นฎีกาในวันที่ 28 กุมภาพันธ์
2554

6.3 คดีข้อพิพาทระหว่างบริษัท ดุสิต ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์ จำกัด (มหาชน) (“ดุสิต
ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์”) กับ กระทรวงการคลัง จำเลยที่ 1 กรมธนารักษ์ จำเลยที่ 2 และ
กรุงเทพมหานคร จำเลยที่ 3 (“หน่วยงานราชการ”)

เนื่องด้วยเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน 2552 ดุสิต ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์
ได้ดำเนินการรังวัดแนวเขตที่ดินในบริเวณของโรงแรมรอยัลปริ๊นเซส หลานหลวง
ซึ่งตั้งอยู่บนโฉนดเลขที่ 426 เลขที่ดิน 124 หน้าสำรวจ 179 ตำบลนางเลิ้ง อำเภอดุสิต
จังหวัดกรุงเทพมหานคร ปรากฏว่า
อาคารบางส่วนและแนวรั้วของสำนักงานเขตป้อมปราบศัตรูพ่ายซึ่งตั้งอยู่บนที่ดินด้านทิศเหนือ
โฉนดที่ดินเลขที่ 9802 ได้สร้างรุกล้ำเข้ามาในที่ดินของดุสิต ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์
คิดเป็นเนื้อที่ประมาณ 33 ตารางวา ทั้งนี้ ดุสิต ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์
ได้มีการเจรจาไกล่เกลี่ยข้อพิพาทกับหน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้องข้างต้นแล้วในเดือนกรกฎาคมและตุลาคม
2552 แต่ปรากฏว่าไม่สามารถเจรจาตกลงกันได้ ดังนั้น ดุสิต ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์
จึงได้ยื่นฟ้องหน่วยงานราชการเป็นคดีแพ่ง เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม 2552
ในข้อหาหรือฐานความผิดละเมิด เรียกค่าเสียหาย จำนวนทุนทรัพย์ 15,254,973.28 บาท

ในวันที่ 29 มีนาคม 2553 ศาลเห็นควรว่าต้องจัดทำแผนที่พิพาทใหม่

ในวันที่ 31 พฤษภาคม 2553 ศาลได้กำหนดประเด็นข้อพิพาท และวันนัดสืบพยานของดุสิต
ไทยพร็อพเพอร์ตี้ส์ ในวันที่ 24 -26 มีนาคม 2554 และนัดสืบพยานหน่วยงานราชการ ในวันที่
29-31 มีนาคม 2554

4.  คดีความของ Philippine Hoteliers, Inc.

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2553 Philippine Hoteliers, Inc.
ถูกฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายเกี่ยวกับข้อพิพาทแรงงานและคดีอื่นๆ
ซึ่งอยู่ระหว่างการพิจารณาคดีของศาลจำนวน 12 คดี และมี 6 คดี
อยู่ระหว่างการคัดคำพิพากษาหรือคำสั่งของศาล

Philippine Hoteliers, Inc. ได้ถูกประเมินภาษีสำหรับปี 2541 จาก Bureau of
Internal Revenue (BIR) เป็นจำนวนเงิน 21,817,405 เปโซ ซึ่ง Philippine
Hoteliers, Inc. ได้โต้แย้งและฝ่ายบริหารของ Philippine Hoteliers, Inc.
มีความเห็นว่า ค่าใช้จ่ายจากภาระหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นดังกล่าว (ถ้ามี)
จะไม่มีสาระสำคัญและไม่มีผลกระทบต่อ งบการเงิน จึงมิได้มีการตั้งสำรองดังกล่าวในงบการเงิน
ปัจจุบันมีคำพิพากษาให้ Philippine Hoteliers, Inc. ชนะคดี
และคดีอยู่ระหว่างการคัดคำพิพากษา

นอกจากนี้ ยังมีคดีที่ Philippine Hoteliers, Inc. ร่วมกับบริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน)
ฟ้องร้องผู้ที่ละเมิดเครื่องหมายการค้า/บริการ “Dusit Thani”
โดยเรียกร้องค่าเสียหายเป็นเงินจำนวน 26,000,000 เปโซ
ซึ่งศาลชั้นต้นมีคำพิพากษายกฟ้องโจทก์เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2554

นอกจากนี้ บริษัท ดุสิตธานี จำกัด (มหาชน) และบริษัทย่อย ยังมีคดีความอื่นๆ อีก
แต่ทุนทรัพย์ที่ฟ้องในแต่ละคดีเป็นจำนวนไม่สูงกว่าร้อยละ 5 ของส่วนของเจ้าของ
และไม่มีผลกระทบต่อการดำเนินธุรกิจอย่างมีนัยสำคัญ
อีกทั้งเป็นคดีที่เกิดจากการประกอบธุรกิจโดยปกติ