2. ปัจจัยความเสี่ยง

ความเสี่ยงที่ระบุไว้ในเอกสารฉบับนี้
อ้างอิงจากข้อมูลปัจจุบันและการคาดการณ์อนาคตเท่าที่สามารถระบุได้
ซึ่งปัจจัยความเสี่ยงที่มีนัยสำคัญบางประการ
อาจมีผลกระทบต่อมูลค่าหุ้นของบริษัทและในอนาคตอาจมีปัจจัยความเสี่ยงอื่นที่มีผลกระทบต่อธุรกิจ
รายได้ และผลการดำเนินงานของบริษัทได้
นอกจากนี้ข้อความในลักษณะการคาดการณ์ที่ปรากฎในแบบแสดงรายการข้อมูลฉบับนี้เช่นการใช้ถ้อยคำว่า
“เชื่อว่า” “คาดการณ์ว่า” “ประมาณ” “คาดหมาย” “มีแผนจะ” หรือ “ตั้งใจ” เป็นต้น
หรือการคาดการณ์เกี่ยวกับผลประกอบการ ธุรกิจ การขยายธุรกิจ
การเปลี่ยนแปลงของกฎหมายที่เกี่ยวข้องในการประกอบธุรกิจของบริษัท นโยบายของรัฐ และอื่นๆ
ซึ่งเป็นการคาดการณ์ถึงเหตุการณ์ในอนาคต ทั้งนี้ผลที่เกิดขึ้นจริง
อาจมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญจากการคาดการณ์หรือคาดคะเนก็ได้

จากปัจจัยเสี่ยงด้านภัยธรรมชาติที่เกิดขึ้น ถึงสองครั้งในปี 2554
ส่งผลกระทบอย่างมากต่ออุตสาหกรรมโดยรวม โดยเฉพาะอุตสาหกรรมยานยนต์
เหตุการณ์อุทกภัยที่เกิดขึ้นปลายปี 2554 ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่ออุตสาหกรรมยานยนต์และชิ้นส่วน
ดัชนีผลผลิตอุตสาหกรรมภาคยานยนต์หดตัวถึงร้อยละ 64.9 สำหรับภาคการผลิตรถยนต์และ 41.9
สำหรับภาคการผลิตรถจักรยานยนต์ รวมถึงดัชนีผลผลิตอุตสาหกรรมคอมเพรสเซอร์หดตัวถึงร้อยละ
51 ในไตรมาส 4 ปี 2554 อย่างไรก็ตามบริษัทสามารถผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปได้
โดยยอดขายของบริษัทในไตรมาสเดียวกันหดตัวลงร้อยละ 41.3
เนื่องจากบริษัทมีความสามารถผลิตชิ้นส่วนในภาคส่วนอื่นๆ ทดแทนชิ้นส่วนที่ได้รับผลกระทบ
โดยใช้กระบวนการผลิตที่มีอยู่

ปี 2555 แม้จะมีปัจจัยบวกหลายประการต่ออุตสาหกรรม ทั้งการฟื้นตัวหลังจากปัญหาอุทกภัยที่เกิดขึ้น
และมาตรการทางภาษีกระตุ้นภาคอุตสาหกรรมยานยนต์
แต่ปัจจัยเสี่ยงจากปัญหาวิกฤติหนี้สาธารณะของสหภาพยุโรปที่กำลังลุกลามยังคงเป็นปัจจัยเสี่ยงอยู่นอกเหนือจากปัจจัยเสี่ยงในการดำเนินธุรกิจปกติของบริษัท
ซึ่งแสดงรายละเอียดดังนี้

2.1 ความเสี่ยงในการดำเนินธุรกิจ

  2.1.1 ความเสี่ยงจากการพึ่งพาลูกค้ารายใหญ่และลูกค้าอุตสาหกรรมยานยนต์

  ปี 2554 ลูกค้าหลักของบริษัทยังคงอยู่ในอุตสาหกรรมหลัก 3 อุตสาหกรรม ได้แก่

  (1) อุตสาหกรรมยานยนต์ สัดส่วนร้อยละ 63

  (2) อุตสาหกรรมคอมเพรสเซอร์เครื่องปรับอากาศและเครื่องทำความเย็น สัดส่วนร้อยละ 17

  (3) อุตสาหกรรมกล้องถ่ายภาพดิจิตอล สัดส่วนร้อยละ 18

  บริษัทมีรายได้จากการขายให้ลูกค้ารายใหญ่ 10 รายแรกในสัดส่วนสูงถึงประมาณร้อยละ 77
  ของรายได้จากการขายทั้งหมด ซึ่งเป็นความเสี่ยงต่อการผันผวนของรายได้จากกลุ่มลูกค้ารายใหญ่
  รวมถึงหากเกิดการถดถอยในอุตสาหกรรมยานยนต์ก็จะส่งผลกระทบต่อรายได้ของบริษัท

  อย่างไรก็ตาม
  บริษัทมีนโยบายที่จะกระจายแหล่งที่มาของรายได้ไม่ให้พึ่งพารายได้จากลูกค้ารายใดรายหนึ่งหรือลูกค้ากลุ่มใดกลุ่มหนึ่งมากเกินไป
  รวมถึงกระจายแหล่งที่มาของรายได้ไปยังอุตสาหกรรมอื่นนอกเหนือจากอุตสาหกรรมยานยนต์
  แต่เนื่องจากลูกค้ารายใหญ่ 10
  รายแรกส่วนใหญ่เป็นบริษัทขนาดใหญ่ที่มีรายได้จากการขายตั้งแต่ระดับพันล้านบาทจนถึงระดับหมื่นล้านบาทต่อปี
  ซึ่งมูลค่าชิ้นส่วนที่ลูกค้าดังกล่าวสั่งซื้อจากบริษัทนับเป็นสัดส่วนเพียงเล็กน้อยเมื่อเปรียบเทียบกับมูลค่าการสั่งซื้อสินค้าทั้งหมดของลูกค้าดังกล่าว
  แต่นับเป็นสัดส่วนมูลค่าการสั่งซื้อที่สูงสำหรับบริษัท ทั้งนี้ในปี 2554
  บริษัทไม่มีลูกค้ารายใดที่บริษัทจำหน่ายสินค้าให้เกินกว่าร้อยละ 30 ของรายได้รวม

  นอกจากนี้
  บริษัทยังมีความสามารถในการปรับเปลี่ยนการผลิตชิ้นส่วนสำหรับผลิตภัณฑ์หนึ่งไปยังอีกผลิตภัณฑ์หนึ่ง
  รวมถึงความสามารถในการหาตลาดใหม่และปรับเปลี่ยนการผลิตชิ้นส่วนสำหรับอุตสาหกรรมหนึ่งไปยังอีกอุตสาหกรรมหนึ่งได้เป็นอย่างดี
  จึงทำให้บริษัทสามารถปรับตัวได้ดีในกรณีที่ภาวะอุตสาหกรรมหนึ่งเกิดภาวะถดถอย ดังเช่น

-   ปี 2540 ภาวะอุตสาหกรรมยานยนต์ชะลอตัวลง
    บริษัทมุ่งเน้นการผลิตชิ้นส่วนสำหรับอุตสาหกรรมอุปกรณ์สำนักงานแทน ทั้งนี้
    เพื่อกระจายความเสี่ยงจากการผลิตสินค้าสำหรับกลุ่มธุรกิจเดียว ในปี 2541
    บริษัทจึงเริ่มผลิตผลิตภัณฑ์ให้แก่อุตสาหกรรมคอมเพรสเซอร์เครื่องปรับอากาศและเครื่องทำความเย็น
    และเมื่ออุตสาหกรรมยานยนต์เริ่มฟื้นตัว ในปี 2547
    บริษัทกลับมามุ่งเน้นการผลิตในอุตสาหกรรมยานยนต์อีกครั้งหนึ่ง

-   ต่อมาปี 2549
    เมื่อภาวะอุตสาหกรรมอุปกรณ์สำนักงานมีการแข่งขันกันอย่างรุนแรงจนทำให้กำไรต่อหน่วยลดลงอย่างต่อเนื่อง
    บริษัทจึงปรับเปลี่ยนการผลิตบางส่วนไปสู่อุตสาหกรรมคอมเพรสเซอร์เครื่องปรับอากาศและเครื่องทำความเย็น

-   ปี 2554
    มีปัญหาอุทกภัยในประเทศบริษัทสามารถปรับเปลี่ยนการผลิตชิ้นส่วนไปผลิตชิ้นส่วนในส่วนที่ได้รับผลกระทบน้อย
    ทำให้ยอดขายของบริษัทชะลอตัวน้อยกว่าอุตสาหกรรม

  จากที่กล่าวมาข้างต้น
  แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการปรับตัวของบริษัทได้อย่างรวดเร็วตามภาวะเศรษฐกิจที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา
  จึงทำให้บริษัทสามารถเติบโตได้อย่างต่อเนื่อง ทั้งนี้ในปี 2555
  บริษัทได้มีนโยบายที่จะกระจายแหล่งที่มาของรายได้ไปสู่อุตสาหกรรมชิ้นส่วนอากาศยาน
  และเครื่องมือทางการแพทย์เพิ่มเติมจากแหล่งที่มารายได้เดิม
  โดยเบื้องต้นคาดการณ์โครงสร้างรายได้จากอุตสาหกรรมนี้ไว้ที่ประมาณร้อยละ 5

โครงสร้างรายได้

[]หมายเหตุ: ปี 2543 – 2547 รวมรายได้ของบริษัท เอเซีย ชาฟท์ จำกัด
ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของบริษัทในขณะนั้น

  2.1.2 ความเสี่ยงด้านราคาและการจัดหาวัตถุดิบ

  วัตถุดิบหลักที่ใช้ในการผลิตชิ้นส่วนของบริษัท ได้แก่ เหล็ก อลูมิเนียม และสแตนเลส
  ซึ่งวัตถุดิบดังกล่าวมีลักษณะเป็น Commodity Goods
  โดยราคาของวัตถุดิบดังกล่าวถูกกำหนดขึ้นโดยอุปสงค์และอุปทานของวัตถุดิบนั้นๆ
  ในตลาดโลกในแต่ละช่วงเวลา ซึ่งอยู่นอกเหนือการควบคุมของบริษัท

  ดังนั้นหากราคาของวัตถุดิบดังกล่าวปรับตัวเพิ่มสูงขึ้นก็จะส่งผลให้ผู้ผลิตในอุตสาหกรรมเดียวกับบริษัทได้รับผลกระทบจากต้นทุนการผลิตที่สูงขึ้น
  ทำให้กำไรของบริษัทลดลงตามไปด้วยเพราะต้องช่วยแบ่งเบาภาระร่วมกับลูกค้า

  แม้ว่าการเปลี่ยนแปลงของราคาวัตถุดิบหลักดังกล่าวจะอยู่นอกเหนือการควบคุมของบริษัทก็ตาม
  แต่บริษัทจัดให้มีการติดตามการเปลี่ยนแปลงของราคาวัตถุดิบในตลาดโลกอย่างใกล้ชิดโดยการจัดให้มีทีมงานเฉพาะคอยติดตามราคาวัตถุดิบ
  การวิเคราะห์แนวโน้มของราคาวัตถุดิบในแต่ละช่วงเวลา
  รวมถึงการประเมินความต้องการใช้วัตถุดิบของบริษัทในแต่ละช่วงเวลา
  เพื่อให้บริษัทสามารถบริหารการสั่งซื้อและระยะเวลาการส่งวัตถุดิบให้สอดคล้องกับแผนการผลิต
  และไม่ให้บริษัทต้องสต็อควัตถุดิบไว้มากเกินความจำเป็น
  นอกจากนี้ในกรณีที่ราคาวัตถุดิบปรับตัวสูงขึ้นมากอย่างมีนัยสำคัญ
  บริษัทก็จะเจรจากับลูกค้าเพื่อขอปรับราคาจำหน่ายชิ้นส่วนของบริษัท
  โดยปกติจะมีการรับภาระต้นทุนที่สูงขึ้นร่วมกัน โดยลูกค้าจะรับภาระเป็นส่วนใหญ่
  อย่างไรก็ตามในการเจรจาดังกล่าวจะมีความล่าช้า (lag time)

  เกิดขึ้นในขณะที่วัตถุดิบยังคงอยู่ภายใต้ความรับผิดชอบของบริษัท
  บริษัทจึงยังคงมีความเสี่ยงต่อการเปลี่ยนแปลงราคาของวัตถุดิบอยู่
  ในทางตรงกันข้ามหากวัตถุดิบมีราคาลดลง
  ลูกค้าก็จะขอเจรจากับบริษัทเพื่อขอปรับลดราคาจำหน่ายเช่นเดียวกัน
  จึงอาจทำให้บริษัทมีอัตรากำไรขั้นต้นเพิ่มขึ้นหรือลดลงจากระดับปกติในช่วงระยะเวลาหนึ่ง
  (ดูรายละเอียดเพิ่มเติมในส่วนที่ 2 ข้อ 3 นโยบายการกำหนดราคา)

  2.1.3 ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน

  ปี 2554
  บริษัทมีความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนจากการนำเข้าวัตถุดิบจากต่างประเทศ
  เป็นจำนวนเงินรวมประมาณ 64.20 ล้านบาท คิดเป็นสัดส่วนประมาณร้อยละ 12.5
  ของมูลค่าการสั่งซื้อทั้งหมด แยกเป็นมูลค่าประมาณ 2.03 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ 2.77 ล้านเยน
  และ 0.058 ล้านดอลล่าร์สิงคโปร์

  ในขณะที่ บริษัทมีรายได้จากการขายชิ้นส่วนเป็นเงินตราต่างประเทศประมาณ 1.6
  ล้านดอลล่าร์สหรัฐ และ 37.2 ล้านเยน หรือคิดเป็นจำนวนเงินเทียบเท่าประมาณ 63.15
  ล้านบาท

  จากลักษณะดังกล่าวบริษัทมีมูลค่าที่เปิดรับต่อความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนที่เกิดจากการประกอบธุรกิจค่อนข้างต่ำ
  เนื่องจากมีรายรับและรายจ่ายบางส่วนเป็นเงินตราต่างประเทศที่มีจำนวนไม่ต่างกันมาก
  เป็นลักษณะของการปกป้องความเสี่ยงโดยอัตโนมัติ (natural hedging)
  แต่อย่างไรก็ตามบริษัทอาจจะมีความเสี่ยงคงเหลืออยู่บ้างจากความแตกต่างของวันที่รับชำระเงินตราต่างประเทศจากการขายสินค้า
  กับ วันที่ชำระค่าวัตถุดิบเป็นเงินตราต่างประเทศ

  นอกจากนี้
  บริษัทยังคงมีความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนจากการนำเข้าเครื่องจักรจากต่างประเทศ
  โดยบริษัทนำเข้าเครื่องจักรส่วนใหญ่จากประเทศญี่ปุ่น ในบางช่วงเวลา
  บริษัทได้ทำสัญญาซื้อขายเงินตราต่างประเทศล่วงหน้าซึ่งมีอายุสัญญาไม่เกินหนึ่งปีเพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการบริหารความเสี่ยง
  ทั้งนี้ปี 2554 บริษัทมียอดซื้อเครื่องจักรคงค้างเป็นเงินต่างประเทศประมาณ 104.72 ล้านเยน
  คิดเป็นจำนวนเงินประมาณ 42.35 ล้านบาท

  2.1.4 ความเสี่ยงจากไม่มีสัญญาระยะยาว

  ในการประกอบธุรกิจของบริษัทโดยส่วนใหญ่ซึ่งเป็นหลักปฏิบัติทั่วไปในอุตสาหกรรมนี้จะไม่มีการทำสัญญาระยะยาวในการให้บริการกับลูกค้า
  แต่จะเป็นการทำสัญญาระยะสั้นอายุประมาณ 1 ปี
  หรืออาจจะไม่มีการทำสัญญาในการให้บริการก็ได้
  โดยจะเป็นเพียงใบสั่งซื้อเท่านั้นขึ้นอยู่กับนโยบายในการทำสัญญาของลูกค้าแต่ละราย

  เมื่อครบอายุสัญญาหรือถึงกำหนดเวลาที่ลูกค้าจะเปลี่ยนรุ่นของผลิตภัณฑ์
  ลูกค้าก็จะจัดให้มีการคัดเลือกผู้ผลิตและผู้จัดหาชิ้นส่วนและอุปกรณ์รายใหม่ ดังนั้น
  บริษัทจึงมีความเสี่ยงที่จะสูญเสียลูกค้าหากบริษัทไม่ได้รับคัดเลือกให้เป็นผู้ผลิตและผู้จัดหาชิ้นส่วนและอุปกรณ์ให้แก่ลูกค้าต่อไป

  อย่างไรก็ตาม โดยปกติผู้ประกอบการในอุตสาหกรรมยานยนต์
  อุตสาหกรรมคอมเพรสเซอร์เครื่องปรับอากาศและเครื่องทำความเย็น
  และอุตสาหกรรมกล้องถ่ายภาพดิจิตอล
  มักจะไม่เปลี่ยนแปลงผู้ผลิตหรือผู้จัดหาชิ้นส่วนและอุปกรณ์ให้แก่ผู้ประกอบการ
  เนื่องจากการสรรหาผู้ผลิตหรือผู้จัดหาชิ้นส่วนและอุปกรณ์ที่มีคุณภาพและมาตรฐานตามที่ผู้ประกอบการกำหนดโดยสามารถจัดส่งได้ตามกำหนดเวลาและมีความสามารถในการเพิ่มกำลังการผลิตในช่วงที่มีความต้องการเพิ่มสูงกว่าปกตินั้น
  จะต้องมีขั้นตอนและใช้เวลานาน
  ซึ่งกระทบต่อกระบวนการผลิตของลูกค้าและมีความเสี่ยงด้านคุณภาพ กล่าวคือ
  โดยปกติผู้ประกอบการในอุตสาหกรรมยานยนต์ อุตสาหกรรมคอมเพรสเซอร์
  เครื่องปรับอากาศและเครื่องทำความเย็น และอุตสาหกรรมกล้องถ่ายภาพดิจิตอล
  มักจะสรรหาและคัดเลือกผู้ผลิตหรือผู้จัดหาชิ้นส่วนและอุปกรณ์ให้กับผู้ประกอบการจำนวนจำกัดเพียง
  1 – 3 รายต่อการผลิตชิ้นส่วนใดๆ
  โดยขั้นตอนและกระบวนการเพื่อให้ได้รับการคัดเลือกเป็นผู้ผลิตชิ้นส่วนป้อนให้กับผู้ประกอบการนั้นมีช่วงระยะเวลาตั้งแต่
  3 เดือนจนถึง 2 ปี
  ทั้งนี้ระยะเวลาดังกล่าวอาจมากน้อยแตกต่างกันไปตามรูปแบบและความซับซ้อนของการผลิตชิ้นส่วนในแต่ละผลิตภัณฑ์
  ดังนั้น หากบริษัทได้รับคัดเลือกให้เป็นผู้ผลิตชิ้นส่วนให้กับผู้ประกอบการรายใดๆ แล้ว
  ความเสี่ยงจากการยกเลิกสัญญาในการผลิตจะอยู่ในระดับต่ำ
  เนื่องจากผู้ประกอบการมักจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงผู้ผลิตชิ้นส่วนรายใดจนกว่าจะหมดรุ่นของผลิตภัณฑ์นั้นๆ
  โดยเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 5 – 7 ปี
  หรือมากกว่านั้นตามแต่รูปแบบและลักษณะของผลิตภัณฑ์ในแต่ละอุตสาหกรรม

  ดังนั้นจากการที่บริษัทเป็นผู้ผลิตและจัดหาชิ้นส่วนที่มีมาตรฐาน
  จึงส่งผลให้ลูกค้ามีความเชื่อมั่นในการดำเนินงานและชิ้นงานของบริษัท
  และมีแนวโน้มที่จะให้บริษัทเป็นผู้ผลิตและจัดหาชิ้นส่วนให้แก่ลูกค้าต่อไป
  รวมทั้งเสนอชิ้นงานใหม่ให้บริษัทเสนอราคาอย่างต่อเนื่อง

  2.1.5 ความเสี่ยงจากผลกระทบจากภัยธรรมชาติในประเทศญี่ปุ่น
  และอุทกภัยครั้งใหญ่ในประเทศไทย

  จากการที่รายได้จากการขายส่วนใหญ่ของบริษัทโดยประมาณร้อยละ 50-60
  มาจากลูกค้าที่มีบริษัทแม่อยู่ในประเทศญี่ปุ่น ในขณะที่ผู้จัดจำหน่ายวัตถุดิบประมาณร้อยละ 5
  ของยอดซื้อเป็นผู้จัดจำหน่ายที่มีบริษัทแม่ในประเทศญี่ปุ่น
  บริษัทจึงได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวและสึนามิในประเทศญี่ปุ่นที่เกิดขึ้นในเดือนมีนาคมปี
  2554 เนื่องจากโรงงานผลิตชิ้นส่วนในญี่ปุ่นผลิตชิ้นส่วนบางประเภทได้ลดลง
  ทำให้ต้องชะลอปริมาณการผลิตรถยนต์ลงเพื่อให้สอดคล้องกับปริมาณชิ้นส่วนที่มีจำนวนจำกัด
  อย่างไรก็ตาม
  เนื่องด้วยความสามารถในการปรับตัวโดยการปรับเปลี่ยนกระบวนการผลิตเพื่อรองรับชิ้นส่วนใหม่ๆ
  รวมถึงชิ้นส่วนในอุตสาหกรรมอื่นของบริษัท
  ทำให้การชะลอตัวของบริษัทน้อยกว่าการชะลอตัวของอุตสาหกรรม

  นอกจากนี้
  เหตุการณ์ภัยธรรมชาติในญี่ปุ่นอาจเป็นปัจจัยที่สำคัญในการผลักดันการกระจายความเสี่ยงของบริษัทญี่ปุ่นให้ออกไปตั้งฐานการผลิตนอกประเทศเพิ่มเติมในระยะยาว
  ซึ่งประเทศไทยเป็นหนึ่งในประเทศที่บริษัทญี่ปุ่นให้ความสนใจในการเข้ามาขยายการลงทุน ทั้งนี้
  ประเทศไทยมีจุดแข็งหลายๆ ด้าน อาทิ ประสบการณ์ที่ยาวนานในอุตสาหกรรมยานยนต์
  แรงงานฝีมือ สาธารณูปโภคขั้นพื้นฐานและการคมนาคมที่สะดวก
  อุตสาหกรรมชิ้นส่วนในประเทศที่รองรับอุตสาหกรรมยานยนต์
  มาตรการส่งเสริมการลงทุนภายในประเทศ
  และการใช้ประเทศไทยเป็นฐานการผลิตเพื่อส่งออกไปยังประเทศที่สาม เช่น อาเซียน จีน
  อินเดีย และออสเตรเลีย เป็นต้น ซึ่งญี่ปุ่นยังไม่มีข้อตกลง FTA (free trade area)
  ที่มีผลใช้บังคับกับประเทศเหล่านี้

  ทั้งนี้ ในส่วนของบริษัทมีแผนที่จะเพิ่มสัดส่วนลูกค้าที่ไม่ใช่บริษัทญี่ปุ่นให้สูงขึ้น
  เพื่อลดความเสี่ยงจากการพึ่งพิงลูกค้าจากประเทศใดประเทศหนึ่งในอนาคต
  โดยเฉพาะอย่างยิ่งลูกค้าในแถบยุโรปและอเมริกาซึ่งมีลักษณะการจัดหาชิ้นส่วนแบบ Global
  Sourcing เป็นส่วนใหญ่
  การสั่งซื้อจากลูกค้าดังกล่าวจึงมีปริมาณสูงเนื่องจากเป็นการจัดหาชิ้นส่วนให้แก่บริษัทในกลุ่มทั่วโลก

  นอกจากนี้ในช่วงปลายปี 2554 ประเทศไทยเกิดเหตุการณ์อุทกภัยครั้งใหญ่
  ส่งผลต่ออุตสาหกรรมโดยรวมเป็นวงกว้าง โดยเฉพาะอุตสาหกรรมยานยนต์
  ส่งผลกระทบต่อยอดขายของบริษัทอย่างมาก
  แม้บริษัทจะไม่ได้รับผลกระทบจากอุทกภัยครั้งนี้โดยตรงจากโรงงานถูกน้ำท่วม
  เนื่องจากโรงงานประกอบรถยนต์และโรงงานผลิตชิ้นส่วนบางแห่งได้รับผลกระทบจากอุทกภัยโดยตรง
  ทำให้ต้องหยุดการผลิตรถยนต์และชิ้นส่วนลง
  ส่งผลกระทบให้ดัชนีผลผลิตอุตสาหกรรมภาคการผลิตรถยนต์หดตัวร้อยละ 64.9
  สำหรับภาคการผลิตรถจักรยานยนต์ หดตัวร้อยละ 41.9
  รวมถึงดัชนีผลผลิตอุตสาหกรรมคอมเพรสเซอร์หดตัวถึงร้อยละ 51 ในไตรมาส 4 ของปี 2554
  อย่างไรก็ตามบริษัทสามารถปรับตัวโดยผลิตชิ้นส่วนใหม่ๆ รวมถึงชิ้นส่วนในอุตสาหกรรมอื่น
  โดยใช้กระบวนการที่มีอยู่ ทำให้ยอดขายของบริษัทหดตัวน้อยกว่าอุตสาหกรรม
  โดยหดตัวลงประมาณร้อยละ 41.3

  สำหรับปี 2555 บริษัทคาดว่าผลกระทบจากปัญหาอุทกภัยในปี 2554 ต่ออุตสาหกรรมจะยังคงมีอยู่
  ปัจจุบันอุตสาหกรรมเริ่มฟื้นตัวแล้วในไตรมาสที่ 1 และจะกลับสู่ภาวะปกติประมาณไตรมาสที่ 2
  นอกจากนี้มีความเป็นไปได้ที่การขยายตัวหลังจากปัญหาอุทกภัยจะมีมากกว่าปกติ
  เนื่องจากบริษัทผลิตชิ้นส่วนจะต้องผลิตชิ้นส่วนในส่วนยอดผลิตรถยนต์ที่ชะลอการผลิตลงในช่วงเกิดอุทกภัย
  รวมถึงความเป็นไปได้ที่จะมีผู้ผลิตรายย่อยบางรายเลิกผลิตชิ้นส่วน
  และผู้ผลิตรายใหญ่บางรายหันมาใช้การรับจ้างผลิตแทน

  อย่างไรก็ตามบริษัทมีนโยบายในการป้องกันความเสี่ยงจากภัยธรรมชาติ
  โดยบริษัทมีประกันทรัพย์สินเสียหายจากภัยน้ำท่วมและไฟไหม้

  2.1.6 ความเสี่ยงจากการที่บริษัทผู้ผลิตรถยนต์ย้ายฐานการผลิตไปยังประเทศอื่น

  อุตสาหกรรมยานยนต์ของประเทศไทยจะได้รับผลกระทบจากข้อตกลงเขตการค้าเสรีอาเซียน
  (AFTA) อย่างมาก ซึ่งเริ่มมีผลใช้ในปี 2553
  เนื่องจากบริษัทผู้ผลิตรถยนต์ในต่างประเทศจะมีฐานการผลิตรถยนต์ในหลายประเทศในภูมิภาคอาเซียนจะเลือกผลิตรถยนต์ในประเทศที่มีต้นทุนต่ำสุดและอาจลดหรือยกเลิกการผลิตในประเทศที่มีต้นทุนการผลิตสูงกว่า
  ซึ่งอาจส่งผลให้ผู้ผลิตยานยนต์ที่มีฐานการผลิตในประเทศไทยในปัจจุบันย้ายฐานการผลิตไปยังประเทศอื่นในภูมิภาคอาเซียนได้

  หากผู้ผลิตยานยนต์ที่มีฐานการผลิตในประเทศไทยในปัจจุบันย้ายฐานการผลิตไปยังประเทศอื่น
  ก็จะส่งผลให้ผู้ผลิตและจัดหาชิ้นส่วนและอุปกรณ์ที่ใช้ในอุตสาหกรรมยานยนต์ในประเทศไทย
  ซึ่งรวมถึงบริษัทที่เป็นผู้ผลิตและจัดหาชิ้นส่วนขั้นที่ 2 (2^(nd) Tier Supplier)
  ทำให้มียอดจำหน่ายลดลง
  แม้ว่าผู้ผลิตและจัดหาชิ้นส่วนและอุปกรณ์เพื่อใช้ในอุตสาหกรรมยานยนต์ในประเทศไทยจะสามารถส่งออกชิ้นส่วนไปยังประเทศที่ผู้ผลิตยานยนต์ที่ตั้งฐานการผลิตอื่นได้ก็ตาม
  แต่ความสามารถในการแข่งขันก็จะด้อยกว่าคู่แข่งที่เป็นผู้ผลิตและจัดหาชิ้นส่วนยานยนต์ในประเทศนั้นๆ
  เนื่องจากผู้ผลิตและจัดหาชิ้นส่วนยานยนต์ในประเทศไทยจะมีต้นทุนค่าขนส่งเพิ่มขึ้น

  อย่างไรก็ตาม
  เนื่องจากรถยนต์และชิ้นส่วนรถยนต์ที่ผลิตจากประเทศไทยได้รับการยอมรับในคุณภาพการผลิตระดับมาตรฐานสากล
  ประกอบกับประเทศไทยมีศูนย์วิจัยและพัฒนา และศูนย์ทดสอบสินค้ายานยนต์และชิ้นส่วน
  รวมถึงศูนย์การศึกษาและฝึกอบรมเพื่อพัฒนาทรัพยากรบุคคลของอุตสาหกรรมยานยนต์
  ทั้งในส่วนที่เป็นสถาบันอิสระภายใต้กระทรวงอุตสาหกรรม
  การร่วมมือระหว่างภาครัฐและภาคเอกชน
  ซึ่งเป็นปัจจัยสนับสนุนที่สร้างความเชื่อมั่นก่อให้เกิดการลงทุนในระยะยาวของผู้ผลิตรถยนต์ต่างๆ
  ได้เป็นอย่างดี

  นอกจากนี้จากการที่รัฐบาลมีนโยบายส่งเสริมอุตสาหกรรมยานยนต์ของประเทศให้เป็นดีทรอยท์แห่งเอเชีย
  รัฐบาลจึงมีนโยบายส่งเสริมการลงทุนในอุตสาหกรรมยานยนต์ทั้งทางด้านการลดหย่อนภาษีจากคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน
  การผลักดันกฎหมายที่ส่งเสริมอุตสาหกรรมยานยนต์
  และการก่อสร้างสาธารณูปโภคเพื่ออำนวยความสะดวกในแก่อุตสาหกรรมยานยนต์ เป็นต้น
  รวมถึงโครงการรถยนต์อีโคคาร์
  ซึ่งปัจจุบันโครงการดังกล่าวเริ่มมีความชัดเจนมากยิ่งขึ้นเป็นลำดับ
  หลังจากมีค่ายรถยนต์ได้เริ่มนำรถอีโคคาร์รุ่นแรกของไทยออกสู่ตลาดโลกและได้รับการตอบรับอย่างดี
  และได้ทยอยป้อนรถอีโคคาร์เข้าตลาดจากค่ายรถยนต์ค่ายอื่นๆ
  นโยบายดังกล่าวเหล่านี้จะจูงใจให้ผู้ผลิตยานยนต์ยังคงใช้ประเทศไทยเป็นฐานการผลิตต่อไปในอนาคต

  2.1.7
  ความเสี่ยงจากการถูกฟ้องร้องจากผู้บริโภคเนื่องจากปัญหาด้านคุณภาพสินค้าและอาจทำให้ต้องถูกชดใช้ค่าเสียหายตามพระราชบัญญัติความรับผิดชอบต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากสินค้าไม่ปลอดภัย

  ประเทศไทยได้มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติความรับผิดชอบต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากสินค้าไม่ปลอดภัย
  พ.ศ.2551 (“พ.ร.บ.ความรับผิดชอบ”) ซึ่ง
  พ.ร.บ.ความรับผิดชอบดังกล่าวจะช่วยคุ้มครองผู้บริโภคที่ได้รับความเสียหายทั้งทางชีวิต ร่างกาย
  สุขภาพ อนามัย จิตใจ หรือทรัพย์สินจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัย
  โดยผู้บริโภคสามารถฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากผู้ผลิต ผู้ว่าจ้างให้ผลิต
  ผู้นำเข้าสินค้าไม่ปลอดภัยดังกล่าวได้

  หากสินค้าที่ลูกค้าของบริษัทเป็นผู้ผลิต เช่น รถยนต์ รถจักรยานยนต์ อุปกรณ์สำนักงาน
  เครื่องปรับอากาศ กล้องถ่ายภาพ เป็นต้น ได้รับการร้องเรียนจากผู้บริโภค
  และผู้บริโภคฟ้องร้องลูกค้าของบริษัทว่าสินค้าที่ลูกค้าของบริษัทเป็นผู้ผลิตเป็นสินค้าไม่ปลอดภัย
  บริษัทก็อาจจะต้องร่วมจ่ายชำระค่าเสียหายที่ถูกฟ้องร้องด้วยหากความไม่ปลอดภัยของสินค้าดังกล่าวเกิดจากความผิดพลาดของชิ้นส่วนที่บริษัทเป็นผู้ผลิต

  เนื่องจากชิ้นส่วนที่บริษัทเป็นผู้ผลิตนั้น เป็นชิ้นส่วนที่ลูกค้าเป็นผู้ออกแบบ
  รวมทั้งเป็นผู้กำหนดคุณลักษณะของวัตถุดิบที่ใช้ในการผลิต
  ซึ่งหากมีความผิดพลาดที่เกิดจากการออกแบบและการกำหนดชนิดของวัตถุดิบที่ใช้ในการผลิต
  บริษัทไม่ต้องร่วมรับผิดชอบในความไม่ปลอดภัยของสินค้าดังกล่าว
  แต่หากความไม่ปลอดภัยของสินค้าดังกล่าวเกิดจากการผลิตที่ผิดพลาดของบริษัทเอง
  บริษัทก็ต้องเป็นผู้ร่วมรับผิดชอบค่าเสียหายที่เกิดจากการฟ้องร้อง

  อย่างไรก็ตามชิ้นส่วนที่บริษัทเป็นผู้ผลิตไม่ได้เป็นส่วนประกอบในอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยโดยตรง
  ดังนั้นหากสินค้าของลูกค้าถูกร้องเรียนและสาเหตุของการร้องเรียนเกิดจากการผลิตที่ผิดพลาดของบริษัท
  ผลกระทบจากการร้องเรียนดังกล่าวก็จะเป็นเพียงความเสียหายที่ไม่รุนแรงและไม่กระทบต่อความปลอดภัยของผู้บริโภค
  ประกอบกับชิ้นส่วนส่วนใหญ่ของบริษัทเป็นชิ้นส่วนที่ใช้ในการประกอบเป็นอุปกรณ์ของผู้ผลิตและจัดหาอุปกรณ์ขั้นที่
  1 (1^(st) Tier Supplier)
  ซึ่งหากมีความผิดพลาดในการผลิตชิ้นส่วนของบริษัทเกิดขึ้นก็จะถูกตรวจพบและแก้ไขในสายการผลิตของผู้ผลิตและจัดหาอุปกรณ์ขั้นที่
  1 ก่อนที่สินค้าจะเสร็จเป็นสินค้าสำเร็จรูปและส่งมอบถึงมือผู้บริโภค

  ดังนั้น แม้ว่าบริษัทจะมีความเสี่ยงจากการที่อาจจะถูกฟ้องร้องตาม
  พ.ร.บ.ความรับผิดชอบดังกล่าว
  แต่จากเหตุผลข้างต้นบริษัทจึงมีโอกาสต่ำที่จะต้องร่วมรับผิดชอบค่าเสียหายจากการฟ้องร้องและหากต้องร่วมรับผิดชอบค่าเสียหาย
  ค่าใช้จ่ายดังกล่าวก็จะไม่สูงมาก
  เนื่องจากความผิดพลาดดังกล่าวไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความปลอดภัยของผู้บริโภคโดยตรง
  ที่ผ่านมาบริษัทยังไม่เคยถูกฟ้องร้องจากผู้บริโภคแต่อย่างใด

  นอกจากนี้ เนื่องจากปัจจุบันยังไม่มีบริษัทประกันภัยในประเทศไทยที่รับประกันภัยในลักษณะดังกล่าว
  และค่าใช้จ่ายในการทำประกันภัยกับบริษัทประกันภัยในต่างประเทศก็ไม่คุ้มกับประโยชน์ที่บริษัทจะได้รับ
  บริษัทจึงไม่ได้ทำประกันความเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นจากการถูกฟ้องร้องดังกล่าว

  2.1.8 ความเสี่ยงด้านความปลอดภัย สิ่งแวดล้อม และชุมชน

  บริษัทเป็นผู้ผลิตและจัดหาชิ้นส่วนเพื่อใช้ในอุตสาหกรรมยานยนต์
  อุตสาหกรรมคอมเพรสเซอร์เครื่องปรับอากาศและเครื่องทำความเย็น
  และอุตสาหกรรมกล้องถ่ายภาพดิจดตอล
  ซึ่งในกระบวนการผลิตของบริษัทมีการใช้เครื่องจักรเป็นหลัก
  จึงก่อให้เกิดของเสียจากกระบวนการผลิต ทั้งที่ปล่อยออกทางอากาศและทางน้ำ
  โดยมีปริมาณของเสียต่ำมาก

  แต่อย่างไรก็ตาม
  เนื่องจากบริษัทตั้งอยู่ในนิคมอุตสาหกรรมอมตะนครซึ่งถูกควบคุมโดยการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย
  (“ก.น.อ.”) การที่บริษัทจะปล่อยของเสียต่างๆ
  ออกสู่ภายนอกบริษัทได้นั้นจะต้องได้รับการตรวจสอบให้อยู่ในเกณฑ์มาตรฐานของ ก.น.อ. ก่อน
  ซึ่งในปี 2554 การปล่อยของเสียของบริษัทอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานที่ ก.น.อ.ควบคุม
  (โปรดดูรายละเอียดในส่วนที่ 1 ข้อ 4 การประกอบธุรกิจในแต่ละสายผลิตภัณฑ์ ข้อย่อย 4.5
  ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม)

  2.1.9 ความเสี่ยงจากการได้รับผลกระทบจากนโยบายของรัฐบาล

  ในการดำเนินธุรกิจของบริษัท ต้องปฏิบัติตามกฎ ระเบียบ
  ข้อบังคับของหน่วยงานราชการต่างๆที่เกี่ยวข้องรวมถึงการกำหนดนโยบายของรัฐบาล ซึ่งกฎ
  ระเบียบ ข้อบังคับ
  หรือนโยบายของรัฐบาลดังกล่าวมีการเปลี่ยนแปลงไปก็อาจจะส่งผลกระทบต่อความสามารถในการแข่งขันและการดำเนินงานของบริษัทได้
  เช่น การปรับเปลี่ยนค่าแรงงานขั้นต่ำ
  การปรับเปลี่ยนอัตราเงินเดือนค่าจ้างของผู้จบการศึกษาระดับปริญญาตรี หรือ
  การปรับเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ยของธนาคารแห่งประเทศไทย หรือ
  การปรับเปลี่ยนอัตราภาษีเงินได้นิติบุคคล เป็นต้น
  โดยการเปลี่ยนแปลงของนโยบายดังกล่าวจะกระทบต่อผู้ประกอบการธุรกิจทุกราย

  อย่างไรก็ตามปัจจัยดังกล่าวข้างต้นเป็นปัจจัยที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของบริษัท
  ผู้บริหารของบริษัทได้ติดตามและประเมินผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวอย่างสม่ำเสมอ
  เพื่อเป็นการลดความเสี่ยงหรือผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว
  โดยบริษัทได้ริเริ่มนำเครื่องจักรอัตโนมัติมาใช้ในกระบวนการผลิตบางส่วนในปี 2553
  เพื่อเป็นการแก้ไขปัญหาการขาดแคลนแรงงานและแก้ไขปัญหาค่าแรงงานที่เพิ่มสูงขึ้น
  ซึ่งจะทำให้บริษัทเพิ่มประสิทธิภาพในการแข่งขันได้ดียิ่งขึ้น เป็นต้น

  ปี 2555 กรณีที่มีการปรับเปลี่ยนค่าแรงงานขั้นต่ำเพิ่มขึ้นเป็น 300 บาท
  ผู้บริหารของบริษัทได้ประเมินผลกระทบจากนโยบายการปรับขึ้นค่าแรงขั้นต่ำเบื้องต้น 273 บาท
  พบว่าจะส่งผลต่อกำไรของบริษัทลดลงประมาณร้อยละ 0.5-1
  อย่างไรก็ตามบริษัทมีมาตรการลดผลกระทบจากการปัจจัยต่างๆ
  รวมถึงนโยบายการขึ้นค่าแรงขั้นต่ำด้วยการปรับปรุงประสิทธิภาพและผลผลิตชดเชย
  ซึ่งเป็นสิ่งที่บริษัททำการพัฒนาอย่างต่อเนื่องอยู่เสมอ เพื่อรักษาความสามารถในการทำกำไร 

  นอกจากนี้หากพิจารณาการดำเนินงานของบริษัทในอดีต
  ที่ได้ประสบกับปัญหาต่างๆจากภายนอกเช่นวิกฤตการลดค่าเงินบาทในปี 2540 และ
  วิกฤตการสถาบันการเงินในประเทศสหรัฐอเมริกาหรือเหตุการณ์สึนามิที่ประเทศญี่ปุ่นในเดือนมีนาคม
  ปี 2554
  ผู้บริหารของบริษัทก็สามารถปรับเปลี่ยนนโยบายในการดำเนินธุรกิจให้ผ่านพ้นวิกฤตการณ์ดังกล่าวได้ด้วยดี

2.  ความเสี่ยงด้านการบริหารจัดการ

    1.  ความเสี่ยงจากกรณีที่มีกลุ่มผู้ถือหุ้นกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งถือหุ้นมากกว่าร้อยละ 50

  ณ วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2555 กลุ่มการุณกรสกุลมีสัดส่วนการถือหุ้นร้อยละ 63.58
  ซึ่งถือได้ว่าเป็นสัดส่วนที่มากพอที่จะทำให้กลุ่มการุณกรสกุลมีอำนาจในการควบคุมบริษัทและมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของบริษัทในทุกเรื่องที่ต้องได้รับความเห็นชอบจากที่ประชุมผู้ถือหุ้น
  ยกเว้นเรื่องที่กฎหมายหรือข้อบังคับบริษัทกำหนดให้ต้องได้รับเสียง 3 ใน 4
  ส่วนของที่ประชุมผู้ถือหุ้น
  ดังนั้นผู้ถือหุ้นรายอื่นของบริษัทจึงมีความเสี่ยงจากการที่ไม่สามารถรวบรวมคะแนนเสียงเพื่อตรวจสอบและถ่วงดุลเรื่องที่ผู้ถือหุ้นใหญ่เสนอให้ที่ประชุมผู้ถือหุ้นพิจารณา

  -----------------------------------------------------------------------
  กลุ่มผู้ถือหุ้น                                จำนวน (หุ้น)       ร้อยละ
  --------------------------------------- ---------------- --------------
  กลุ่มการุณกรสกุล                            190,743,400      63.58

  กลุ่มผู้ถือหุ้นอื่น                              109,256,600      36.42

  รวม                                     300,000,000      100.00
  -----------------------------------------------------------------------

  อย่างไรก็ตามบริษัทได้แต่งตั้งกรรมการที่ไม่เป็นตัวแทนของผู้ถือหุ้นรายใหญ่จำนวน 4 ท่าน
  โดยเป็นกรรมการอิสระ/ กรรมการตรวจสอบจำนวน 3 ท่าน
  และกรรมการอิสระที่ไม่ได้เป็นกรรมการตรวจสอบอีก 1 ท่าน จากจำนวนกรรมการบริษัททั้งหมด
  11 ท่าน หรือคิดเป็นร้อยละ 36 เพื่อทำหน้าที่ถ่วงดุลอำนาจในการบริหาร
  กลั่นกรองวาระที่จะเสนอให้ที่ประชุมผู้ถือหุ้นพิจารณา
  รวมทั้งตรวจสอบการทำงานของกรรมการและผู้บริหารที่เป็นตัวแทนของผู้ถือหุ้นรายใหญ่ด้วย

2.  ความเสี่ยงจากการได้รับผลกระทบจากผลการดำเนินงานและฐานะทางการเงินของบริษัทย่อย

  บริษัทได้จัดตั้งบริษัทย่อย จำนวน 3 บริษัท ได้แก่

  (1) บริษัท เอทู เทคโนโลยี จำกัด (“เอทู”) จัดตั้งเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2553
  มีทุนจดทะเบียนและเรียกชำระแล้ว จำนวน 20 ล้านบาท บริษัทถือหุ้นในสัดส่วนร้อยละ 100
  ของทุนจดทะเบียนและเรียกชำระแล้ว
  เพื่อประกอบธุรกิจผลิตและจำหน่ายชิ้นส่วนที่มีรูปร่างซับซ้อนและต้องควบคุมกระบวนการผลิตเข้มงวดมากเป็นพิเศษ
  เช่น ชิ้นส่วนอากาศยาน เครื่องมือทางการแพทย์ กล้องไมโครสโคป และเครื่องจักร
  ปัจจุบันเอทูได้รับอนุมัติการส่งเสริมการลงทุนจากคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน
  โดยเอทูเช่าพื้นที่ส่วนหนึ่งของโรงงานปัจจุบันของบริษัทเป็นพื้นที่โรงงานของเอทู
  เอทูได้เริ่มดำเนินงานเชิงพาณิชย์แล้วในไตรมาสที่ 3 ของปี 2554

  (2) บริษัท พีทู พรีซิชั่น จำกัด (“พีทู”) จัดตั้งเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม 2553
  มีทุนจดทะเบียนและเรียกชำระแล้ว จำนวน 40 ล้านบาท บริษัทถือหุ้นในสัดส่วนร้อยละ 100
  ของทุนจดทะเบียนและเรียกชำระแล้ว
  เพื่อประกอบธุรกิจผลิตและจำหน่ายชิ้นส่วนที่ซับซ้อนน้อยและสามารถลดต้นทุนได้มากเมื่อผลิตในปริมาณสูง
  โดยมุ่งที่อุตสาหกรรมชิ้นส่วนจักรยานยนต์และอุปกรณ์เครื่องใช้ไฟฟ้า
  ปัจจุบันพีทูได้รับอนุมัติการส่งเสริมการลงทุนจากคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน
  โดยพีทูเช่าพื้นที่ส่วนหนึ่งของโรงงานปัจจุบันของบริษัทเป็นพื้นที่โรงงานของพีทู
  พีทูได้เริ่มดำเนินงานเชิงพาณิชย์แล้วในไตรมาสที่ 3 ของปี 2554

  (3) พีที เอพีไอ พรีซิชั่น (“API”) จัดตั้งเมื่อวันที่ 24 มีนาคม 2554
  มีทุนจดทะเบียนและเรียกชำระแล้ว 1 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ หรือ 15.18 ล้านบาท
  บริษัทดังกล่าวเป็นการร่วมทุนระหว่างบริษัทและ PT. Patec Presisi Engineering
  (“PPE”) โดยบริษัทถือหุ้นในสัดส่วนร้อยละ 50
  มีวัตถุประสงค์เพื่อผลิตและจำหน่ายชิ้นส่วนโลหะที่มีความเที่ยงตรงสูงให้แก่ลูกค้าในอุตสาหกรรมการผลิตรถจักรยานยนต์และรถยนต์ในประเทศอินโดนีเซีย
  API ได้เริ่มดำเนินงานเชิงพาณิชย์แล้วในไตรมาสที่ 4 ของปี 2554

  บริษัทต้องนำผลการดำเนินงานและฐานะการเงินของบริษัทย่อยทั้ง 3 บริษัท
  เข้ามารวมในงบการเงินรวมของบริษัท
  ซึ่งหากบริษัทย่อยประสบปัญหาขาดทุนจากการดำเนินงานก็จะส่งผลกระทบต่อผลการดำเนินงานของบริษัทในงบการเงินรวมด้วย

  อย่างไรก็ตาม ในเบื้องต้นบริษัทย่อยทั้ง 3
  บริษัทมีทุนเรียกชำระแล้วในส่วนที่บริษัทถือหุ้นรวมกันเพียงประมาณ 75.18 ล้านบาท
  ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 25.06 เมื่อเทียบกับทุนจดทะเบียนและเรียกชำระแล้วของบริษัท
  ประกอบกับในปี 2554 รายได้ของบริษัทย่อยทั้ง 3 บริษัทรวมกันมีปริมาณเพียงร้อยละ 0.43
  ของรายได้ของบริษัท ดังนั้น ฐานะการเงินและผลการดำเนินงานของบริษัทย่อยทั้ง 3
  บริษัทจึงไม่มีผลกระทบต่อฐานะการเงินและผลการดำเนินงานของบริษัทในงบการเงินรวมอย่างมีนัยสำคัญ

  นอกจากนี้ บริษัทยังได้กำหนดมาตรการในการกำหนดนโยบายการดำเนินงานของบริษัทย่อย
  นโยบายการควบคุมและตรวจสอบการดำเนินงานของบริษัทย่อย
  รวมทั้งการส่งกรรมการและ/หรือผู้บริหารของบริษัทเข้าไปเป็นกรรมการและ/หรือผู้บริหารในบริษัทย่อยเพื่อกำหนดนโยบายและรักษาผลประโยชน์ของบริษัท
  ทั้งนี้เพื่อให้บริษัทและบริษัทย่อยมีการดำเนินงานไปในทิศทางเดียวกัน
  ซึ่งจะส่งผลไปสู่การบริหารจัดการต้นทุน และการดำเนินงานให้มีประสิทธิภาพสูงสุด