ข้อพิพาททางกฎหมาย

ข้อพิพาททางกฎหมายของบริษัท แบ่งออกเป็น 2 กรณี คือ

ข้อพิพาทกรณีที่บริษัทเป็นผู้ฟ้องร้องดำเนินคดี

บริษัทมีการฟ้องร้องดำเนินคดีที่เกิดจากการดำเนินธุรกิจของบริษัทตามปกติ ที่มีจำนวนสูงกว่าร้อยละ 5 ของส่วนของผู้ถือหุ้น ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2551 โดยมีรายละเอียดดังนี้

บริษัทได้รับโอนสิทธิเรียกร้องค่าปุ๋ยอินทรีย์จากลูกค้ารายหนึ่ง ที่ส่งสินค้าให้แก่ลูกหนี้รายหนึ่งซึ่งก่อตั้งโดยหน่วยงานราชการ เนื่องจากลูกหนี้ของบริษัทไม่ได้ชำระเงินค่าปุ๋ยให้แก่บริษัท (ซึ่งมีหนี้คงค้างจำนวน 222.60 ล้านบาท ณ วันที่ 30 กันยายน 2546) บริษัทจึงได้ดำเนินคดีกับทั้งลูกค้าและลูกหนี้ตั้งแต่ปี 2546 และเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม 2547 ศาลแพ่งมีคำพิพากษาให้ลูกค้าและลูกหนี้ แพ้คดีและต้องชำระเงินให้บริษัททั้งจำนวน แต่ลูกหนี้ได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาล และคดียังอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาล จนถึงปัจจุบันมีหนี้คงค้างทั้งสิ้น 147.66 ล้านบาท หรือคิดเป็นร้อยละ 21.25 ของสินทรัพย์รวม และบริษัทได้มีการตั้งสำรองหนี้สงสัยจะสูญสำหรับหนี้ดังกล่าวแล้วทั้งจำนวน จึงไม่มีผลกระทบต่อสินทรัพย์และผลประกอบการของบริษัทในทางลบ

ข้อพิพาทกรณีที่บริษัทเป็นผู้ถูกฟ้องร้องดำเนินคดี

  ในเดือนธันวาคม 2548 บริษัทฯ
  ได้กู้ยืมเงินจากบริษัทแห่งหนึ่งซึ่งจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
  ในรูปตั๋วสัญญาใช้เงินชนิดเปลี่ยนมือได้จำนวน 500 ล้านบาท และบริษัทฯ
  ได้ใช้เงินกู้ยืมดังกล่าวปล่อยกู้ให้แก่บริษัทอื่นหลายแห่ง
  การกู้และการให้กู้ยืมดังกล่าวได้รับการอนุมัติจากที่ประชุมคณะกรรมการบริหาร
  การชำระเงินตามตั๋วสัญญาใช้เงินดังกล่าวระบุว่า“ผู้กู้จะชำระคืนเงินต้นตามตั๋วสัญญาใช้เงินดังกล่าวโดยเงินสด
  หรือโอนสิทธิเรียกร้องซึ่งผู้กู้มีอยู่เหนือลูกหนี้ใดๆ ให้แก่ผู้ให้กู้ในจำนวนเงินที่เท่ากับเงินต้น
  โดยผู้ให้กู้สัญญาว่าจะรับโอนสิทธิเรียกร้องในลูกหนี้ดังกล่าวโดยไม่คัดค้านหรือปฏิเสธแต่อย่างใด
  และให้ถือว่าการโอนสิทธิเรียกร้องชำระหนี้ดังกล่าวเป็นการชำระหนี้ตามตั๋วสัญญาใช้เงินครบถ้วนแล้ว”
  ด้วยเหตุดังกล่าว บริษัทฯจึงถือว่าบริษัทฯไม่มีความเสี่ยงใด ๆ จากรายการเหล่านี้

  เมื่อถึงวันครบกำหนดชำระ บริษัทฯ
  และเจ้าหนี้เงินกู้ได้หารือกันในเรื่องการต่ออายุตั๋วสัญญาใช้เงิน
  และในที่สุดทั้งบริษัทฯและเจ้าหนี้เงินกู้ก็เห็นควรให้เปลี่ยนตั๋วสัญญาใช้เงินทั้ง 2 ฉบับดังกล่าว
  เป็นสัญญากู้เงินระยะเวลา 18 เดือน
  โดยมีเงื่อนไขคงเดิมและให้บริษัทสามารถชำระคืนเงินก่อนกำหนดได้ อย่างไรก็ตาม
  เนื่องจากคณะกรรมการบริษัทมีความเห็นว่า การทำสัญญาเงินกู้ฉบับใหม่
  โดยการตัดเงื่อนไขการโอนสิทธิเรียกร้องในลูกหนี้ใด ๆ เพื่อเป็นการชำระหนี้ออกไปดังกล่าว
  เป็นการทำให้สิทธิประโยชน์ของบริษัทฯลดลง
  บริษัทฯจึงได้เลือกชำระหนี้ตามเงื่อนไขข้อตกลงตามตั๋วสัญญาใช้เงินดังกล่าวทั้ง 2 ฉบับ
  โดยการโอนสิทธิเรียกร้องซึ่งมีอยู่เหนือลูกหนี้ใดๆ
  ให้แก่เจ้าหนี้เงินกู้เนื่องจากเป็นหนทางที่เป็นประโยชน์ต่อบริษัท
  และเป็นการดูแลรักษาผลประโยชน์ของผู้ถือหุ้นเป็นสำคัญ

  การโอนสิทธิเรียกร้องที่บริษัทฯมีอยู่เหนือลูกหนี้ใดๆ
  ให้แก่เจ้าหนี้เงินกู้เป็นจำนวนที่เท่ากับเงินต้นนั้น ถือเป็นการชำระหนี้โดยชอบด้วยกฎหมาย
  ตามมาตรา 198 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ซึ่งกำหนดไว้ว่า
  “ถ้าการอันมีกำหนดพึงกระทำเพื่อชำระหนี้นั้นมีหลายอย่าง
  แต่จะต้องกระทำเพียงการใดการหนึ่งแต่อย่างเดียวไซร้
  ท่านว่าสิทธิที่จะเลือกทำการอย่างใดนั้นตกอยู่แก่ฝ่ายลูกหนี้
  เว้นแต่จะได้ตกลงกันกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น” ดังนั้น
  การที่บริษัทฯใช้สิทธิเลือกชำระหนี้โดยการโอนสิทธิเรียกร้อง
  เป็นการปฏิบัติตามสัญญาที่มีไว้ต่อกันครบถ้วนแล้ว

  วิธีการชำระหนี้ของบริษัทฯนั้น
  บริษัทฯได้ใช้สิทธิชำระหนี้แก่เจ้าหนี้เงินกู้โดยโอนสิทธิเรียกร้องพร้อมหลักฐานแห่งความเป็นเจ้าหนี้ในมูลหนี้ที่เท่ากับเงินต้นไปส่งมอบให้
  ณ ที่ทำการของเจ้าหนี้เงินกู้แล้ว เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2549
  ปรากฏว่าเจ้าหนี้เงินกู้ปฏิเสธการรับทรัพย์ดังกล่าวทั้งหมด โดยไม่แสดงเหตุผล
  บริษัทจึงได้แจ้งความเป็นหลักฐานต่อพนักงานสอบสวนและนำทรัพย์ทั้งหมดไปวางต่อสำนักงานวางทรัพย์กลาง
  กรมบังคับคดี เป็นเรื่องที่ 394/49 เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2549 พร้อมทั้งได้แจ้งให้ทั้งลูกหนี้
  และเจ้าหนี้ทราบเป็นลายลักษณ์อักษรโดยทันที ทั้งโดยทางจดหมายไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับ
  และทางโทรสาร ซึ่งถือเป็นการดำเนินการโดยชอบด้วยกฎหมาย ตามมาตรา 331
  แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ซึ่งกำหนดไว้ว่า “ถ้าเจ้าหนี้บอกปัดไม่ยอมรับชำระหนี้ก็ดี
  หรือไม่สามารถจะรับชำระหนี้ได้ก็ดี
  หากบุคคลผู้ชำระหนี้วางทรัพย์อันเป็นวัตถุแห่งหนี้ไว้เพื่อประโยชน์แก่เจ้าหนี้แล้ว
  ก็ย่อมจะเป็นอันหลุดพ้นจากหนี้ได้”

  ในการโอนสิทธิเรียกร้องดังกล่าว
  บริษัทฯได้มีจดหมายแจ้งการโอนสิทธิไปยังลูกหนี้ทุกรายเพื่อให้รับทราบเรื่องที่บริษัทโอนสิทธิเรียกร้องไปชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้เงินกู้แล้ว
  ทั้งโดยทางจดหมายไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับและทางโทรสาร ซึ่งเป็นตามขั้นตอนทางกฎหมาย
  มาตรา 306 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์และเป็นไปตามหลักการปฏิบัติทั่วไปของบริษัท
  ซึ่งในเรื่องการโอนสิทธิเรียกร้องนั้น ตามคำพิพากษาศาลฎีกา เลขที่ 4139/2532 ระบุว่า
  “ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 306
  บัญญัติแต่เพียงว่าการโอนสิทธิเรียกร้องต้องทำเป็นหนังสือจึงจะสมบูรณ์
  และการโอนนั้นจะยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้ลูกหนี้หรือบุคคลภายนอกได้แต่เมื่อได้บอกกล่าวการโอนไปยังลูกหนี้
  หรือลูกหนี้ยินยอมด้วยในการโอนนั้น โดยได้ทำคำบอกกล่าวหรือความยินยอมเป็นหนังสือ
  มิได้บัญญัติว่าหนังสือโอนสิทธิเรียกร้องนั้นจะต้องลงลายมือชื่อ ของผู้โอนกับผู้รับโอน ฉะนั้น
  การโอนสิทธิเรียกร้องที่ได้ทำเป็นหนังสือลงลายมือชื่อผู้โอนฝ่ายเดียวจึงเป็นการสมบูรณ์”

  ต่อมา เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม 2550 บริษัทฯ ได้รับจดหมายขอชำระหนี้จากอดีตลูกหนี้รายหนึ่ง
  ซึ่งมีมูลหนี้จำนวน 212.30 ล้านบาท แต่บริษัทฯ ไม่สามารถรับชำระหนี้ได้
  เนื่องจากเป็นลูกหนี้ที่เกี่ยวเนื่องในคดีพิพาทระหว่างบริษัทฯ
  กับบริษัทแห่งหนึ่งที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยในรูปตั๋วสัญญาใช้เงินชนิดเปลี่ยนมือได้
  บริษัทฯ จึงได้ยื่นขอไกล่เกลี่ยเพื่อชำระหนี้กับเจ้าหนี้ และเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2550
  ที่ผ่านมาศาลได้มีคำพิพากษาตามยอมให้บริษัทฯ ชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้ตามฟ้อง จำนวน 505.80
  ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 6ต่อปีของต้นเงิน จำนวน 500 ล้านบาท โดยบริษัทฯ
  ตกลงชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้โดยการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินรวม 135 โฉนด และ นส.3ก. 2 ฉบับ
  เป็นมูลค่ารวม 190 ล้านบาท ภายใน 45 วัน ส่วนที่เหลือจำนวน 315.80 ล้านบาท
  พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 6 ต่อปีของเงินต้นจำนวน 310 ล้านบาท บริษัทฯ
  มีสิทธิชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้ด้วยเงินสด หรือทรัพย์สินอื่น หรือโดยโอนลูกหนี้
  หรือสิทธิเรียกร้องที่มีอยู่เหนือลูกหนี้รายใดรายหนึ่งหรือหลายรายให้แก่เจ้าหนี้ให้เสร็จสิ้นภายใน
  36 เดือนนับแต่วันทำสัญญายอม

  และเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม 2550 บริษัทฯ
  ได้มีการชำระหนี้โดยการจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินตามคำพิพากษาแล้วจำนวน 73 โฉนด
  คิดเป็นมูลค่า 73.12 ล้านบาท (ชำระหนี้เป็นเงินต้น 34.03 ล้านบาท ดอกเบี้ยจ่าย 39.09
  ล้านบาท) คงเหลือที่ดินจำนวน 116.88 ล้านบาท บริษัทฯ
  และเจ้าหนี้ได้ตกลงนัดโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินเพื่อชำระหนี้ภายใน 90 วัน นับจากวันที่ 4 ตุลาคม
  2550 (เท่ากับวันที่ 2 มกราคม 2551) โดยได้ยื่นแถลงต่อศาลและศาลได้รับทราบแล้วเมื่อวันที่
  5 พฤศจิกายน 2550 และเนื่องจากที่ดินดังกล่าวติดภาระจำนองการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดิน
  จึงไม่สามารถดำเนินการให้เสร็จทันภายในกำหนดเวลาบริษัทฯ
  และเจ้าหนี้จึงได้มีการตกลงนัดโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินดังกล่าว เพื่อชำระหนี้ภายใน 180
  วันนับจากวันที่ 2 มกราคม 2551 (ตรงกับวันที่ 29 มิถุนายน 2551)
  โดยข้อตกลงอื่นให้เป็นไปตามสัญญาประนีประนอมยอมความ และบริษัทฯ
  ได้ยื่นคำแถลงต่อศาลแล้วตั้งแต่วันที่ 26 ธันวาคม 2550

  ในระหว่างปี 2551 บริษัทฯ
  ได้ประสานงานร่วมกับลูกหนี้และเจ้าหนี้ให้มีการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินเพื่อชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้เพิ่มเติมจำนวน
  332.24 ล้านบาท (ชำระหนี้เป็นเงินต้น 312.99 ล้านบาท ดอกเบี้ยจ่าย 19.25 ล้านบาท)
  ซึ่งบริษัทฯ มีสิทธิชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้ด้วยเงินสด หรือทรัพย์สินอื่น หรือโดยโอนลูกหนี้
  หรือสิทธิเรียกร้องที่มีอยู่เหนือลูกหนี้รายใดรายหนึ่งหรือหลายรายให้แก่เจ้าหนี้ให้เสร็จสิ้นภายใน
  36 เดือน นับแต่วันทำสัญญายอมความ

อนึ่ง บริษัทได้ดำเนินการทุกขั้นตอนตามกระบวนการทางกฎหมาย
เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความเสียหายต่อบริษัทในอนาคต ทั้งนี้
บริษัทมีการตั้งสำรองหนี้สงสัยจะสูญสำหรับรายการดังกล่าวแล้ว
ดังปรากฎในหมายเหตุประกอบงบการเงินปี 2551