1. ปัจจัยความเสี่ยง

1.1 ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราดอกเบี้ย

เนื่องจากรายได้หลักของบริษัทเป็นดอกเบี้ยรับจากการให้สินเชื่อ
ซึ่งมีการคิดอัตราดอกเบี้ยกับลูกค้าเป็นแบบคงที่ (Fixed Rate)
ในขณะที่แหล่งเงินกู้ของบริษัทที่มาจากเงินกู้ยืมจากสถาบันการเงินนั้น
บริษัทต้องจ่ายดอกเบี้ยในอัตราลอยตัว (Float Rate)
(ซึ่งขึ้นกับอัตราดอกเบี้ยในท้องตลาดขณะนั้นๆ)จำนวน 480.74 ล้านบาท ณ สิ้นสุดวันที่ 31 ธันวาคม
2548 หรือคิดเป็นร้อยละ 28.79 ของเงินกู้ยืมรวมของบริษัทซึ่งอยู่ที่ 1,669.74 ล้านบาท
จึงทำให้เกิด mismatch fund
ในเรื่องของส่วนต่างระหว่างอัตราดอกเบี้ยรับและดอกเบี้ยจ่ายหากอัตราดอกเบี้ยในตลาดมีความผันผวน
และจากการที่บริษัทให้สินเชื่อแก่ลูกค้าเป็นช่วงเวลานาน 1 ปี ถึง 5 ปี
ในขณะที่บริษัทได้กู้ยืมเงินทั้งระยะสั้น และระยะยาวจากสถาบันการเงินซึ่งมีช่วงเวลาการกู้นาน 2 ปี
ถึง 3 ปี เท่านั้น
อันเป็นผลมาจากความกังวลของสถาบันทางการเงินในเรื่องแนวโน้มของดอกเบี้ยที่อยู่ในขาขึ้นในปัจจุบัน
ดังนั้นหากอัตราดอกเบี้ยในตลาดมีความผันผวน จึงอาจทำให้เกิด mismatch fund
เช่นกันในเรื่องของส่วนต่างระหว่างอัตราดอกเบี้ยรับและดอกเบี้ยจ่าย
ซึ่งเป็นผลมาจากความแตกต่างด้านระยะเวลา (Timing Difference)
ซึ่งส่งผลกระทบต่อต้นทุนและผลกำไร (margin) ของบริษัท

อย่างไรก็ดี บริษัทได้บริหารความเสี่ยงเรื่องอัตราดอกเบี้ยมาโดยตลอด โดยเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม
พ.ศ. 2546 บริษัทได้มีการออกหุ้นกู้ที่เป็นดอกเบี้ยแบบคงที่เสนอขายในกรณีทั่วไปแก่นักลงทุน
ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการจัดทำแผนระยะยาวของบริษัทเพื่อรองรับสัญญาเช่าซื้อในปัจจุบัน
เพื่อให้เกิดสมดุลของต้นทุนในเวลานี้และเพื่อรองรับสัญญาเช่าซื้อที่ครอบคลุมอีก 2 ปีข้างหน้า
ส่วนสัญญาเงินกู้กับสถาบันทางการเงินที่เกิดในอดีตได้รับการต่อสัญญาใหม่
โดยได้มีการแปลงจากเงินกู้ระยะสั้นให้เป็นเงินกู้ระยะยาว
ในขณะที่สัญญาเงินกู้ฉบับใหม่ที่ทำกับสถาบันทางการเงินในปี 2548
เป็นเงินกู้ระยะยาวที่เป็นดอกเบี้ยแบบคงที่เช่นกัน นอกจากนี้
เนื่องจากอัตราดอกเบี้ยในปัจจุบันมีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อรายได้และกำไรของบริษัทโดยตรง
ดังนั้นบริษัทมีการปรับอัตราดอกเบี้ยไว้ล่วงหน้ากับลูกค้ารายใหม่ เพื่อรองรับดอกเบี้ยขาขึ้น ทั้งนี้
บริษัทมีมาตรการป้องกันและบริหารความเสี่ยงดังกล่าวในปัจจุบัน
โดยการแบ่งชั้นลูกหนี้ใหม่ของบริษัทออกเป็นระยะสั้นและระยะยาวเพื่อที่บริษัทจะสามารถจัดหาแหล่งเงินทุนให้เหมาะสม

โดย ณ สิ้นสุดวันที่ 31 ธันวาคม 2548
บริษัทมีเงินกู้ระยะสั้นและหนี้สินหมุนเวียนอื่นซึ่งครบกำหนดชำระภายใน 1 ปี จำนวน 1,087.34
ล้านบาท หรือคิดเป็นร้อยละ 65.12 ของเงินกู้ยืมทั้งหมด
ทั้งนี้บริษัทมีสัดส่วนเงินกู้ยืมแยกตามอัตราดอกเบี้ยประเภทคงที่ (Fixed Rate)
และอัตราดอกเบี้ยลอยตัว (Float Rate) ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2547 และ ณ สิ้นสุดวันที่ 31
ธันวาคม 2548 ดังนี้

  ------------------------------------------------------------------------
  ประเภทอัตราดอกเบี้ย       2547                     2548         
  ---------------------- ------------ ----------- ------------ -----------
                         ล้านบาท       ร้อยละ       ล้านบาท       ร้อยละ

  คงที่*                   1,009.00     68.43       1,189.00     71.21

  ลอยตัว**                465.59       31.57       480.74       28.79

  รวมทั้งสิ้น                1,474.59     100.00      1,669.74     100.00
  ------------------------------------------------------------------------

หมายเหตุ : * เงินกู้ประเภทอัตราดอกเบี้ยคงที่ ได้แก่ เงินกู้ยืมระยะสั้น เงินกู้ยืมระยะยาว
และหุ้นกู้

** เงินกู้ประเภทอัตราดอกเบี้ยลอยตัว ได้แก่ เงินเบิกเกินบัญชีธนาคาร, เงินกู้ยืมระยะสั้น
และเงินกู้ยืมระยะยาว (รวมเงินกู้ยืมระยะยาวที่ครบกำหนดชำระภายใน 1 ปี)

1.2 ความเสี่ยงด้านการตลาดและการแข่งขัน

การขยายตัวของอุตสาหกรรมรถยนต์และการเพิ่มขึ้นของยอดจำหน่ายรถยนต์ในช่วงที่ผ่านมาผลักดันให้ผู้ประกอบการธุรกิจลิสซิ่งและเช่าซื้อรถยนต์เกิดขึ้นใหม่หลายราย
ทั้งที่เป็นกิจการที่มีผู้ถือหุ้นเป็นสถาบันการเงิน และธนาคารพาณิชย์ซึ่งให้ความสนใจอย่างมาก
หลังจากที่ธนาคารแห่งประเทศไทยได้กำหนดแผนพัฒนาสถาบันการเงิน
โดยอนุญาตให้ธนาคารพาณิชย์สามารถประกอบธุรกิจเช่าซื้อและธุรกิจลิสซิ่งได้อย่างเสรี
และอนุญาตให้กิจการที่เป็นของผู้ผลิตรถยนต์และตัวแทนจำหน่ายรถยนต์ที่มีเงินทุนจำนวนมากจากต่างประเทศและมีต้นทุนทางการเงินที่ต่ำ
ซึ่งใช้การแข่งขันด้านราคาเพื่อเพิ่มยอดจำหน่ายรถยนต์เป็นหลักสามารถประกอบธุรกิจเช่าซื้อและธุรกิจลิสซิ่งได้อย่างเสรีเช่นกัน
ดังนั้น บริษัทจึงอาจมีความเสี่ยงด้านการตลาดและการแข่งขันในธุรกิจลิสซิ่งและเช่าซื้อรถยนต์
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากบริษัทเน้นลูกค้ารายย่อยซึ่งต้องการสินเชื่อรถยนต์มือสองระดับเฉลี่ยประมาณ
200,000-300,000 บาท จึงทำให้บริษัทสามารถเลี่ยงการแข่งขันกับสถาบันการเงินใหญ่
และเลี่ยงการแข่งขันกับสถาบันการเงินใหญ่ในการให้สินเชื่อในอัตราดอกเบี้ยที่ต่ำ นอกจากนี้
กิจการลิสซิ่งและเช่าซื้อของผู้ผลิตและตัวแทนจำหน่ายรถยนต์โดยส่วนใหญ่แล้วจะเป็นการให้สินเชื่อเพื่อซื้อรถยนต์ใหม่
จึงไม่ถือเป็นคู่แข่งโดยตรงกับบริษัท
โดยแนวโน้มสินเชื่อเช่าซื้อรถยนต์ใหม่มีอัตราการเจริญเติบโตอยู่ที่ 10-15% (ที่มา:
ข้อมูลของบริษัท)

ถึงแม้ว่ากิจการที่มีผู้ถือหุ้นเป็นสถาบันการเงินได้มีการเพิ่มสัดส่วนการให้สินเชื่อเพื่อซื้อรถยนต์มือสองมากขึ้น
เนื่องจากได้รับ margin สูงกว่าการให้สินเชื่อเพื่อเช่าซื้อรถยนต์ใหม่
แต่ในการแข่งขันของบริษัทกับคู่แข่งดังกล่าว
บริษัทสามารถอาศัยความชำนาญและประสบการณ์อันยาวนานในธุรกิจ
การรักษาความสัมพันธภาพและการให้ผลตอบแทนที่ดีแก่ผู้จำหน่ายรถยนต์
การให้บริการที่รวดเร็วทันใจสำหรับลูกค้า
รวมทั้งการขยายความสัมพันธ์กับผู้จำหน่ายรถยนต์มือสองให้มากขึ้น
และจากการที่ปัจจุบันบริษัทได้ปรับสัดส่วนการปล่อยสินเชื่อเช่าซื้อรถยนต์มือสองประเภทรถปิคอัพและรถบรรทุกสิบล้อ
ซึ่งเป็นรถยนต์เพื่อการพาณิชย์เพิ่มขึ้น
โดยมีเป้าหมายการปล่อยสินเชื่อเช่าซื้อรถยนต์มือสองประเภทรถปิคอัพและรถบรรทุกสิบล้อ
เป็นร้อยละ 50 ขณะที่ประเภทรถยนต์นั่งส่วนบุคคลอยู่ที่ร้อยละ 50 สำหรับปี 2549
จะทำให้บริษัทหลีกเลี่ยงการแข่งขันที่สูงขึ้นจากกิจการที่มีผู้ถือหุ้นเป็นสถาบันการเงินอื่น
และธนาคารพาณิชย์

โดยสินเชื่อเช่าซื้อรถยนต์มือสองมีอัตราการเจริญเติบโตอยู่ที่ 15-20% (ที่มา: ข้อมูลของบริษัท)
เนื่องจากบริษัทคาดว่ามีการเจริญเติบโตอย่างต่อเนื่อง
และให้ผลตอบแทนด้านอัตราการทำกำไรที่สูงกว่าและมีความเสี่ยงที่ต่ำกว่ารถยนต์นั่งส่วนบุคคล
(การยึดรถยนต์มือสองและทำการประมูลเพื่อขายสู่สาธารณชนจะสามารถขายได้ในราคาที่ใกล้เคียงกับมูลหนี้มากกว่ารถยนต์ใหม่)

1.3 ความเสี่ยงจากการดำเนินงานอันเกิดจากสินเชื่อที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้

ในการประกอบธุรกิจเช่าซื้อ
ผู้ประกอบการสามารถขยายสินเชื่อตามศักยภาพของบริษัทโดยไม่มีข้อจำกัดจากหน่วยงานใด ๆ
เหมือนการให้สินเชื่อของสถาบันการเงินต่าง ๆ การให้ความสำคัญกับคุณภาพของสินเชื่อ
ประสิทธิภาพในการติดตามหนี้ ระบบการควบคุมภายในที่ดี
และนโยบายการปล่อยสินเชื่อที่เข้มงวดมากขึ้นของบริษัท โดยการที่บริษัทได้เข้าเป็นสมาชิก บริษัท
ข้อมูลเครดิตไทย จำกัด ตั้งแต่เดือนมกราคม 2547 เป็นต้นมา
เพื่อสกัดกั้นผู้เช่าซื้อที่ไม่มีความสามารถในการชำระหนี้มาขอกู้สินเชื่อของบริษัทได้
รวมทั้งความซื่อสัตย์ของบุคลากร
จึงเป็นปัจจัยหลักในการประกอบธุรกิจซึ่งบริษัทได้ให้ความสำคัญกับเรื่องดังกล่าว
และได้มีการดำเนินธุรกิจด้วยความระมัดระวัง
เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาทางด้านสินเชื่อที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้
อีกทั้งบริษัทยังมีการป้องกันความเสี่ยงจากตัวลูกหนี้ โดยการจัดให้มีบุคคลค้ำประกัน
และการวางเงินดาวน์ของลูกหนี้ในปริมาณที่เหมาะสมกับความเสี่ยงของลูกหนี้แต่ละราย

บริษัทมีระบบการควบคุมสินเชื่อและการรายงานที่ดี เพื่อให้ทราบถึงคุณภาพสินเชื่อในสถานะปัจจุบัน
รวมทั้งมีการติดตามดูแลการปล่อยสินเชื่ออย่างใกล้ชิด เพื่อป้องกันการค้างชำระค่างวด
และในกรณีที่มีการค้างค่างวดเกิดขึ้น
บริษัทจะมีการติดตามเร่งรัดหนี้ที่เข้มงวดเพื่อให้หนี้ที่ค้างชำระกลับคืนมาให้ได้มากและรวดเร็วที่สุด
โดยมีมาตรการดังนี้คือ กรณีผิดนัดชำระงวดที่ 1 เจ้าหน้าที่จะส่งจดหมายเตือนฉบับที่ 1
พร้อมกับการส่งเจ้าหน้าที่เพื่อติดตามและทวงถามลูกค้า
ทั้งนี้บริษัทจะเริ่มคิดเบี้ยปรับทันที่เมื่อผิดนัดชำระงวดที่ 1
โดยอัตราเบี้ยปรับเป็นไปตามที่สำนักงานคณะกรรมการการคุ้มครองผู้บริโภค (ส.ค.บ.) กำหนด
(ซึ่ง ส.ค.บ กำหนดไว้เท่ากับอัตราดอกเบี้ย MLR ของธนาคารกรุงไทย จำกัด (มหาชน)
บวกด้วยร้อยละ 10 ต่อปี) กรณีผิดนัดชำระงวดที่ 2 และงวดที่ 3
เจ้าหน้าที่จะส่งจดหมายเตือนเพื่อเร่งรัดเบื้องต้นและตรวจสอบติดตามทวงถามลูกค้า
และออกรายงานการติดตามเบื้องต้นพร้อมคำเสนอแนะ และผลจากการติดตามลูกค้า
และกรณีผิดนัดชำระ 3 งวดขึ้นไป ทำรายงานส่งให้ฝ่ายเร่งรัดหนี้สินเพื่อบอกเลิกสัญญาเช่าซื้อ
โดยให้เวลาอีก 30 วัน เมื่อครบกำหนดระยะเวลา
ลูกค้าไม่มาติดต่อบริษัทจะดำเนินการเร่งรัดและยึดรถยนต์คืน
หากบริษัทไม่สามารถติดตามยึดรถยนต์คืนมาได้หรือในกรณีที่ขายประมูลรถยึดมาได้แต่ได้เงินไม่พอที่จะชำระหนี้คงเหลือ
บริษัทจะดำเนินการทางกฎหมายกับลูกค้าและผู้ค้ำประกันต่อไป
โดยจะเป็นการฟ้องร้องคดีเพื่อให้ได้หนี้คืนมากที่สุด นอกจากนี้บริษัทจะต้องจัดทำ Black list
เพื่อเป็นข้อมูลในการให้สินเชื่อเช่าซื้อสำหรับลูกค้ารายดังกล่าวต่อไป
จากข้อมูลสถิติของผู้บริหารเชื่อว่าบริษัทสามารถติดตามให้ลูกหนี้มาชำระได้ในงวดที่ 4
ก่อนที่บริษัทจะออกหนังสือทวงถาม
(บริษัทบันทึกรายได้จากการผ่อนชำระแต่ละงวดใช้ตามเกณฑ์คงค้างและหยุดรับรู้เมื่อค้างชำระเกิน 4
งวด)
นอกจากนี้บริษัทยังมีระบบการควบคุมภายในที่มีประสิทธิภาพที่สามารถช่วยลดปัญหาสินเชื่อที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้
และป้องกันการทุจริตที่เกิดขึ้นภายในองค์กรได้จากฝ่ายตรวจสอบภายในของบริษัท (Internal
Audit) โดยเป็นการว่าจ้างบุคคลภายนอก

ณ สิ้นสุดวันที่ 31 ธันวาคม ปี 2548 บริษัทมีลูกหนี้ที่ระงับการรับรู้รายได้
โดยเป็นลูกหนี้ที่ค้างชำระตั้งแต่ 5 งวดขึ้นไปและเป็นหนี้ฟ้องร้องที่ศาลตัดสินแล้ว จำนวน 155.37
ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ 6.05 ของยอดลูกหนี้รวม

1.4 ความเสี่ยงจากการปล่อยสินเชื่อรถยนต์มือสอง

ธุรกิจหลักของบริษัทคือ การปล่อยสินเชื่อรถยนต์มือสอง
ซึ่งทำให้บริษัทอาจมีความเสี่ยงในเรื่องของความผิดพลาดในการตรวจสอบสภาพรถยนต์มือสอง
และการประเมินราคาของรถยนต์มือสอง
ถึงแม้อัตราเฉลี่ยการปล่อยสินเชื่อของบริษัทต่อคันหรือต่อรายประมาณ 200,000-300,000 บาท
อีกทั้ง บริษัทอาจมีความเสี่ยงจากการขายรถยนต์ที่ยึดคืนมา ซึ่งต้องนำมาประมูลขายตามสภาพ
ซึ่งราคาจะขึ้นอยู่กับอายุรถยนต์ สภาพ และความนิยมของรุ่น และยี่ห้อรถยนต์นั้นๆ

อย่างไรก็ตามบริษัทพยายามที่จะลดความเสี่ยงในด้านนี้
ด้วยการคัดเลือกบุคลากรโดยการอบรมให้มีความรู้ในการคัดสรรสภาพรถยนต์เพื่อให้ได้รถที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์และมีคุณภาพมากที่สุดและคัดเลือกผู้จำหน่ายรถยนต์มือสองที่ได้มาตรฐานสามารถเสนอขายรถยนต์มือสองที่มีคุณภาพในราคาที่เหมาะสม
รวมทั้งอาจมีการรับประกันคุณภาพรถยนต์ภายหลังการจำหน่ายแล้ว
นอกจากนี้บริษัทมีทีมงานที่มีประสบการณ์และความเชี่ยวชาญในการประเมินคุณภาพรถยนต์
และการทำตลาดสินเชื่อรถยนต์มือสองโดยเฉพาะ
ซึ่งนอกจากจะเป็นการช่วยลดความเสี่ยงด้านคุณภาพรถยนต์แล้ว
ยังช่วยสร้างความมั่นใจให้กับลูกค้าของบริษัทอีกด้วย
รวมถึงมีทีมงานการตรวจสอบเครดิตของลูกค้าอย่างละเอียดเพื่อป้องกันอีกทอดหนึ่ง

1.5 ความเสี่ยงจากการขายรถยนต์ที่ยึดคืนมา

รถยนต์ที่บริษัทยึดคืนมาจะถูกนำมาขายทอดตลาดโดยวิธีการประมูล
และในกรณีที่ขายประมูลรถยึดแล้วไม่พอชำระหนี้
บริษัทยังสามารถเรียกร้องส่วนที่เหลือจากลูกหนี้หรือผู้ค้ำประกันได้
แต่ในกรณีที่บริษัทไม่สามารถเรียกร้องหนี้ส่วนที่เหลือได้ บริษัทจะมีผลขาดทุนจากการขายรถยึด
ซึ่งราคาประมูลรถยึดจะขึ้นกับคุณภาพ อายุ และความนิยมของรถยนต์
รวมทั้งขึ้นกับสภาพตลาดและความต้องการรถยนต์ในขณะนั้น อย่างไรก็ตาม
ความเสี่ยงจากการขาดทุนอันเกิดจากการขายรถยนต์ที่ยึดคืนมา
ในกรณีของรถยนต์มือสองนั้นโดยทั่วไปจะน้อยกว่ากรณีของรถยนต์ใหม่
เนื่องจากการลดลงของราคารถยนต์ตามอายุการใช้งานแต่ละปีนั้นจะมีอัตราสูงในช่วงปีแรกๆหรือในกรณีของรถยนต์ใหม่
และมีอัตราชะลอลงในช่วงที่รถยนต์มีอายุการใช้งานมากขึ้น
โดยบริษัทสามารถมีทั้งกำไรและขาดทุนจากการขายรถยนต์ที่ยึดคืนมา อย่างไรก็ตาม
เนื่องจากบริษัทมีค่าใช้จ่าย เช่น ค่ายึดรถและค่าติดตาม ในบางรายการ โดยมีค่าใช้จ่ายขั้นต่ำอยู่ที่
3,500 บาท จนถึง 25,000 บาทต่อคัน
บริษัทจึงอาจได้รับผลสุทธิเป็นขาดทุนจากการขายรถยนต์ที่ยึดคืนมาหลังหักค่าใช้จ่ายดังกล่าว

ในปี 2547 บริษัทมีรถยนต์ที่ยึดคืนมาจำนวน 208 คัน มูลค่ารวม 54.74 ล้านบาท* คิดเป็นร้อยละ
2.34 ของรถยนต์ทั้งหมดที่มีการทำสัญญาเช่าซื้อกับบริษัท
บริษัทมีผลขาดทุนจากการขายรถยนต์ที่ยึดมาดังกล่าว จำนวน 8.62 ล้านบาท
โดยผลขาดทุนส่วนหนึ่งได้รับผลกระทบด้านราคาขายจากการเปิดตัวรถยนต์รุ่นใหม่ขนาดเล็ก
(Compact) ได้แก่ รถยนต์นั่งยี่ห้อ ฮอนด้า รุ่นแจ๊ส ที่ออกสู่ตลาดในราคาที่ถูกอยู่ที่ประมาณ 5
แสนบาทเมื่อเทียบกับรถยนต์นั่งในตลาดสำหรับลูกค้าขนาดใหญ่ (Mass market) ซึ่งอยู่ที่ประมาณ 7
แสนบาทขึ้นไป
ส่งผลให้ราคารถยนต์ที่ยึดมาเพื่อประมูลขายต่อของบริษัทนั้นมีการปรับตัวลดลงเร็วมากทำให้เกิดผลขาดทุนในขณะที่ในปี
2548 บริษัทมีรถยนต์ที่ยึดคืนมาจำนวน 389 คัน มูลค่ารวม 96.91 ล้านบาท* คิดเป็นร้อยละ 3.44
ของรถยนต์ทั้งหมดที่มีการทำสัญญาเช่าซื้อกับบริษัท
บริษัทมีผลขาดทุนจากการขายรถยนต์ที่ยึดมาดังกล่าว จำนวน 21.16 ล้านบาท
โดยจำนวนและมูลค่าของรถยนต์ที่ยึดมามีอัตราที่เพิ่มสูงกว่าปี 2547
เป็นผลมาจากราคารถยนต์มือสองลดลงอย่างต่อเนื่อง
อันเป็นผลมาจากราคาน้ำมันในตลาดโลกเพิ่มสูงขึ้นเป็นประวัติการณ์
ทำให้ผู้บริโภคหันไปใช้รถยนต์ประเภทกระบะที่ใช้พลังงานน้ำมันดีเซลซึ่งมีราคาถูกกว่าน้ำมันเบนซินสำหรับใช้กับรถยนต์เก๋งนั่งในขณะนั้น
และเป็นผลมาจากการปรับตัวเพิ่มสูงขึ้นของดอกเบี้ยในประเทศอย่างต่อเนื่องทำให้กระทบต่อคุณภาพของลูกหนี้ของบริษัท
คือผู้เช่าซื้อมีความสามารถในการชำระค่างวดน้อยลง อย่างไรก็ดี
บริษัทได้อานิสงส์จากความนิยมในรถกระบะโดยได้เพิ่มสัดส่วนในการปล่อยสินเชื่อรถยนต์เพื่อการพาณิชย์ประเภทกระบะ
ที่ให้ผลตอบแทนที่ดีกว่ารถยนต์นั่งส่วนบุคคล ควบคู่กับทำการประเมินและตรวจสอบลูกหนี้ที่มีปัญหา
โดยตรวจสอบประวัติเชิงลึก เพื่อตั้งมาตรการที่เข้มงวดขึ้นในการปล่อยสินเชื่อ
อันจะทำให้ลดแนวโน้มที่เพิ่มสูงขึ้นของจำนวนรถยนต์ที่บริษัทยึดคืนมา

[* มูลค่ารถยนต์ที่ยึดคืน = มูลค่ายอดหนี้คงเหลือ – ดอกผลที่ยังไม่รับรู้ + ค่าใช้จ่ายในการยึดรถ]

จากการที่ยอดการให้สินเชื่อรถยนต์มือสองอยู่ที่อัตราเฉลี่ยประมาณ 200,000-300,000 บาทต่อคัน
แต่จำนวนรถยนต์ที่ยึดคืนมาทั้งหมดในปี 2548 และปี 2547 มีมูลค่าเฉลี่ยต่อคันอยู่ที่ประมาณ
250,000 บาท และ 260,000 บาท ตามลำดับ ซึ่งมีราคาสูงกว่าราคาเฉลี่ยโดยรวม
เป็นผลมาจากการที่รถยนต์ที่บริษัทยึดมาบางคันนั้นเป็นรถยนต์มือสองที่มีราคาต่อคันสูง
ซึ่งเป็นยี่ห้อที่ได้รับความนิยม และอายุการใช้งานไม่นานนัก เช่น รถยนต์ยี่ห้อฮอนด้า แอ็คคอร์ด
(HONDA ACCORD) นิสสัน เซฟิโร (NISSAN CEFIRO) เบนซ์ (BENZ) และบีเอ็ม ดับเบิลยู
(BMW) เป็นต้น ซึ่งมีมูลค่าลูกหนี้เช่าซื้อคงเหลือหลังหักดอกผลเช่าซื้อที่ยังไม่รับรู้รายได้อยู่ที่ประมาณ
400,000-1,700,000 บาทต่อคัน

1.6 ความเสี่ยงจากการพึ่งพิงบุคลากรที่มีความชำนาญเฉพาะ

เนื่องจากธุรกิจของบริษัทต้องอาศัยบุคลากรด้านการตลาดที่มีความรู้ ความชำนาญ
และมีประสบการณ์ในการตรวจสอบสภาพ และราคาตลาดของรถยนต์ มือสองได้เป็นอย่างดี
ซึ่งเป็นข้อได้เปรียบของบริษัทเมื่อเทียบกับคู่แข่งบางรายที่เพิ่งเริ่มเข้ามาในธุรกิจ
ประกอบกับบุคลากรของบริษัทมีความรู้ความเข้าใจในการทำตลาด
รวมทั้งทำหน้าที่รับผิดชอบดูแลการหาลูกค้า
โดยจะมีการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้จัดจำหน่ายรถยนต์หลายราย
รวมทั้งจะหมุนเวียนประจำอยู่ตามสถานที่จำหน่ายของผู้จำหน่ายรถยนต์มือสองที่เป็นคู่ค้ากับบริษัท
ซึ่งผู้จำหน่ายรถยนต์ที่เป็นคู่ค้ากับบริษัทจะต้องได้รับอนุมัติตามขั้นตอนการพิจารณาและตรวจสอบผู้จำหน่ายรถยนต์ตามที่บริษัทกำหนด
นอกจากนี้บริษัทยังให้ความสำคัญกับการชำระราคาให้แก่ผู้จำหน่ายรถยนต์ให้มีความรวดเร็วและตรงต่อเวลา

ในขณะที่บุคลากรของบริษัทจะเน้นการให้ความสะดวกแก่ลูกค้าและผู้จำหน่ายรถยนต์เป็นสำคัญ
รวมทั้งการเอาใจใส่และการพัฒนาบริการหลังการขายอย่างต่อเนื่อง
บริษัทจึงสามารถรักษาฐานลูกค้าเดิมได้ และขยายไปยังกลุ่มลูกค้าใหม่เพิ่มมากขึ้น
ทั้งได้รับการแนะนำจากกลุ่มลูกค้าเดิมและผู้จำหน่ายรถยนต์ทั้งหลาย โดยที่ผ่านมา
ลูกค้าเดิมที่มีการผ่อนชำระค่างวดกับบริษัทหมดแล้ว
หรืออยู่ระหว่างการผ่อนค่างวดเมื่อต้องการจะเปลี่ยนรถยนต์มือสองคันใหม่ก็มักจะใช้บริการสินเชื่อของบริษัทต่อไป

ดังนั้น หากบริษัทสูญเสียบุคลากรดังกล่าวไป
อาจมีผลกระทบต่อการดำเนินงานในระยะสั้นของบริษัทได้ อย่างไรก็ตาม
บริษัทมีมาตรการในการลดความเสี่ยงจากการสูญเสียบุคลากรดังกล่าวไป
ด้วยการจูงใจให้บุคคลเหล่านั้นทำงานอยู่กับบริษัทในระยะยาวในรูปผลตอบแทนต่างๆ
รวมถึงการจัดให้มีการพัฒนาความรู้แก่บุคคลเหล่านั้น
โดยปัจจุบันบริษัทมีส่วนงานฝ่ายวิเคราะห์สินเชื่อและฝ่ายการตลาดที่มีประสบการณ์ในการทำตลาดรถยนต์มือสอง
จำนวน 9 คน

1.7 ความเสี่ยงจากโอกาสในการก่อหนี้เพิ่มในอนาคต

บริษัทกำลังดำเนินการขยายธุรกิจการให้เช่าซื้อให้ครอบคลุมยานยนต์หลายประเภทขึ้น เช่น รถแท็กซี่
รถหัวลาก และรถบรรทุกสิบล้อ เป็นต้น และขยายพื้นที่ครอบคลุมกรุงเทพ
โดยจะจัดตั้งสาขาในลักษณะของศูนย์เช่าซื้อหรือออฟฟิศขนาดเล็กในเขตกรุงเทพฯและฝั่งธนบุรี
และเมื่อวันที่ 22 มีนาคม 2549
บริษัทได้เปิดสาขาในลักษณะของศูนย์เช่าซื้อหรือออฟฟิศขนาดเล็กจำนวน 1 สาขา
ที่บริเวณวงแหวนกาญจนาภิเษก กรุงเทพฯ จากทั้งหมดจำนวน 3
สาขาที่บริษัทคาดว่าจะเปิดให้ครบภายในปี 2549 ซึ่งจะทำให้ครอบคลุม 3 มุมเมืองของกรุงเทพฯ
ด้วยเงินลงทุนในสาขาประมาณละ 200,000-3000,000 บาท
และจะขยายสินเชื่อออกไปในจังหวัดใกล้เคียง เช่น ชลบุรี กาญจนบุรี และ สระบุรี
รวมทั้งจังหวัดใหญ่ของประเทศ เช่น เชียงใหม่ นครราชสีมา และ ภูเก็ต
การขยายธุรกิจนี้อาจจำเป็นต้องมีการกู้เงินเพิ่มขึ้นในอนาคต แต่อย่างไรก็ตาม
บริษัทหาแหล่งเงินกู้ต้นทุนที่ต่ำที่สุดในตลาดเงิน โดยคำนึงถึงโครงสร้างทางการเงินของบริษัท
เพื่อประโยชน์ของบริษัทและผู้ถือหุ้นเป็นสำคัญ และเมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2549
บริษัทได้เซ็นสัญญากู้ยืมเงินจากธนาคารพาณิชย์สามแห่งจำนวน 450.00 ล้านบาท ระยะเวลา 3 ปี
อัตราดอกเบี้ย MLR เฉลี่ยของธนาคารพาณิชย์สามแห่งซึ่งเป็นผู้ให้กู้ยืมดังกล่าว ณ
วันที่บริษัทเบิกเงินกู้ ซึ่งเป็นอัตราดอกเบี้ยคงที่นาน 1 ปี และสำหรับ 2
ปีสุดท้ายเป็นอัตราดอกเบี้ยลอยตัวนับแต่วันถัดจากวันที่ครบกำหนดระยะเวลา 1 ปีเป็นต้นไป
โดยเป็นอัตราดอกเบี้ย MLR เฉลี่ยของธนาคารพาณิชย์สามแห่งนั้น ณ
วันแรกของงวดเวลาคำนวณดอกเบี้ยในแต่ละงวดเป็นฐานในการคิดคำนวณดอกเบี้ยในงวดเวลาคำนวณดอกเบี้ยนั้นๆ
โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อมาทดแทนแหล่งเงินกู้ระยะสั้น เสริมสร้างสภาพคล่องของบริษัทในระยะยาว

ทั้งนี้ อัตราส่วนหนี้สินต่อส่วนของผู้ถือหุ้นของบริษัทปรับสูงขึ้นจาก 2.84 เท่า ณ สิ้นสุดวันที่ 31
ธันวาคม 2547 เป็น 3.16 เท่า ณ สิ้นสุดวันที่ 31 ธันวาคม 2548
สาเหตุที่หนี้สินต่อส่วนของผู้ถือหุ้นของบริษัทเพิ่มขึ้นเนื่องจากบริษัทต้องหาแหล่งเงินทุนเพิ่มเติมเพื่อรองรับฐานลูกค้าสินเชื่อที่เพิ่มมากขึ้น
อย่างไรก็ตาม
หลังจากการเพิ่มทุนโดยการขายหุ้นสามัญควบใบสำคัญแสดงสิทธิโดยไม่คิดมูลค่าให้แก่ผู้ถือหุ้นเดิม
(Right Offering) และนักลงทุนเฉพาะกลุ่ม (Private Placement)
ในครั้งนี้โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อขยายพอร์ตลูกค้าสินเชื่อ รวมทั้งการออกหุ้นสามัญ
เพื่อรองรับการปรับสิทธิตามใบสำคัญแสดงสิทธิที่ให้แก่ผู้ถือใบสำคัญแสดงสิทธิที่จะซื้อหุ้นสามัญของบริษัท
ครั้งที่ 1 ชุดที่ 2 และชุดที่ 3 จำนวน 11,000,000 หุ้น จะทำให้บริษัทมีทุนจดทะเบียนจาก
500,000,000 บาท เป็น 986,000,000 บาท ดังนั้น
อัตราส่วนหนี้สินต่อส่วนของผู้ถือหุ้นของบริษัทจะลดลงเพื่อให้เหมาะสมตามการดำเนินธุรกิจของบริษัท

1.8 ความเสี่ยงเรื่องการเปลี่ยนแปลงอำนาจในการควบคุมกิจการ

ตามที่คณะกรรมการบริษัทได้มีมติจัดสรรหุ้นสามัญเพิ่มทุนของบริษัทเมื่อวันที่ 25 มกราคม 2549
จำนวน 150,000,000 หุ้น พร้อมใบสำคัญแสดงสิทธิที่จะซื้อหุ้นสามัญเพิ่มทุนของบริษัทจำนวน
75,000,000 หน่วย เพื่อเสนอขายให้แก่ ธนาคารนครหลวงไทย จำกัด (มหาชน) (“ธนาคาร”)
และเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2549
บริษัทได้ลงนามในบันทึกข้อตกลงซื้อขายหุ้นระหว่างบริษัทในฐานะผู้จะขาย และธนาคารนครหลวงไทย
จำกัด (มหาชน) ในฐานะกลุ่มผู้จะซื้อหุ้นสามัญเพิ่มทุนของบริษัทจำนวน 150,000,000 หุ้น ในราคา
1.15 บาท ต่อหนึ่งหุ้น โดยมีมูลค่ารวมทั้งสิ้น 172,500,000
บาทและใบสำคัญแสดงสิทธิที่จะซื้อหุ้นสามัญ จำนวน 75,000,000หน่วย โดยไม่คิดมูลค่า
(การซื้อหุ้นสามัญเพิ่มทุนของธนาคารขึ้นอยู่กับการได้รับอนุญาตจากธนาคารแห่งประเทศไทยหรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
และผลการตรวจสอบทรัพย์สินของบริษัท (Due Diligence) โดยธนาคาร)

ดังนั้น หากมีการทำสัญญาซื้อขายหุ้นสามัญของบริษัทเกิดขึ้นจริง
ธนาคารจะมีสัดส่วนการถือหุ้นของบริษัทอยู่ที่ร้อยละ 22.17 ของทุนจดทะเบียนชำระแล้วซึ่งอยู่ที่
676,524,480 ล้านบาท
(ไม่รวมการใช้สิทธิซื้อใบสำคัญแสดงสิทธิที่จะซื้อหุ้นสามัญเพิ่มทุนของผู้ถือหุ้นสามัญเดิมซึ่งได้สิทธิในครั้งนี้
และไม่รวมสิทธิของธนาคารนครหลวงไทยที่จะได้รับใบสำคัญแสดงสิทธิที่จะซื้อหุ้นสามัญเพิ่มทุนของบริษัทจำนวนดังกล่าว)
บริษัทจึงอาจมีความเสี่ยงจากการการเข้าถือหลักทรัพย์เพื่อครอบงำกิจการโดยธนาคาร
หากธนาคารมีการได้มาหลักทรัพย์ของกิจการจนถึงหรือข้ามร้อยละ 25 ณ สิ้นวันใดวันหนึ่งในอนาคต
และธนาคารจะต้องทำคำเสนอซื้อต่อผู้ถือหลักทรัพย์ทั้งหมดตามหลักเกณฑ์ในการเข้าถือหลักทรัพย์เพื่อครอบงำกิจการของคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ที่
กจ. 53/2545

อย่างไรก็ตาม
บริษัทไม่มีความประสงค์ที่จะให้ธนาคารนครหลวงไทยถือหุ้นสามัญเพิ่มทุนของบริษัทในสัดส่วนมากกว่าร้อยละ
25 เนื่องจากบริษัทไม่ประสงค์ที่จะให้มีการเปลี่ยนแปลงผู้มีอำนาจควบคุมในกิจการ
จนอาจทำให้มีการเปลี่ยนแปลงผู้บริหาร
แต่บริษัทตกลงที่จะดำเนินการแต่งตั้งตัวแทนธนาคารเข้าเป็นกรรมการในบริษัทอย่างน้อย 2 คน

1.9 ความเสี่ยงเรื่องมูลค่าตามเวลา (Time Value) ของใบสำคัญแสดงสิทธิ

บริษัทจะทำการปรับราคาการใช้สิทธิและอัตราการใช้สิทธิตามที่ระบุไว้ในเงื่อนไขการปรับสิทธิในข้อกำหนดสิทธิของใบสำคัญแสดงสิทธิครั้งที่
2 ของบริษัทฯ แต่เนื่องจากวิธีการปรับสิทธิดังกล่าว คำนึงถึงราคาการใช้สิทธิและอัตราการใช้สิทธิ
ณ วันปรับสิทธิเท่านั้น โดยมิได้คำนึงถึงมูลค่าตามเวลา (Time Value)
ของใบสำคัญแสดงสิทธิแต่อย่างใด
ซึ่งมูลค่าตามเวลาของใบสำคัญแสดงสิทธิจะลดลงเมื่อเวลาการใช้สิทธิของใบสำคัญแสดงสิทธิเหลือน้อยลง
และบริษัทมีการขายใบสำคัญแสดงสิทธิหรือหลักทรัพย์แปลงสภาพที่ออกใหม่ในอนาคต
อาจทำให้ผู้ถือใบสำคัญแสดงสิทธิที่จะเสนอขายในครั้งนี้ภายหลังการปรับสิทธิแล้วมีสิทธิและผลประโยชน์ด้อยไปกว่าเดิม
หากบริษัทมีการเสนอขายหลักทรัพย์แปลงสภาพที่ออกใหม่ดังกล่าวในอนาคต