3. การประกอบธุรกิจของแต่ละสายผลิตภัณฑ์

ภาพรวมธุรกิจการให้บริการจัดการสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว

จากความห่วงใยต่อปัญหาทางด้านสิ่งแวดล้อมของประเทศ
หน่วยงานราชการโดยกรมโรงงานอุตสาหกรรม
จึงมีนโยบายให้โรงงานอุตสาหกรรมในประเทศทุกแห่งต้องมีการจัดการสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว
(“สิ่งปฏิกูลฯ”)
ซึ่งเกิดจากการประกอบกิจการโรงงานอย่างถูกต้องเพื่อไม่ก่อให้เกิดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม
โดยที่โรงงานอุตสาหกรรมต่างๆ อาจสามารถใช้บริการ (Outsource)
จากผู้ประกอบการที่ได้รับความเห็นชอบจากกรมโรงงานอุตสาหกรรมให้เป็นผู้ดำเนินการแทนก็ได้
โดยจะต้องดำเนินการให้เป็นไปตามที่กฎหมายและประกาศที่เกี่ยวข้องของกรมโรงงานอุตสาหกรรมกำหนด

โดยศูนย์บริการข้อมูลสิ่งแวดล้อมอุตสาหกรรม กรมโรงงานอุตสาหกรรม
ได้จัดทำสรุปวิธีจัดการสิ่งปฏิกูลฯ ซึ่งอาจแบ่งได้เป็น 3 วิธีการใหญ่ๆ ที่ใช้กันทั่วไปในปัจจุบัน ดังนี้

1.  การกำจัด (Disposal) สามารถดำเนินการได้หลายวิธี ดังต่อไปนี้

1)  ฝังกลบตามหลักสุขาภิบาล (Sanitary Landfill) เฉพาะสิ่งปฏิกูลฯ
    ที่ไม่เป็นของเสียอันตรายเท่านั้น ^(1/)

2)  ฝังกลบอย่างปลอดภัย (Secure Landfill) หมายถึง การฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ
    ที่เป็นของเสียอันตรายที่อยู่ในรูปที่คงตัว (เสถียร) ไปฝังกลบในหลุมฝังกลบแบบ Secure
    Landfill โดยไม่ต้องนำไปปรับเสถียรก่อน ^(1/)

3)  ฝังกลบอย่างปลอดภัยเมื่อทำการปรับเสถียรหรือทำให้เป็นก้อนแข็งแล้ว (Secure Landfill
    of Stabilized and/or Solidified Wastes) หมายถึง
    การนำเอาวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่เป็นของเสียอันตรายที่ผ่านการปรับเสถียรเพื่อทำลายฤทธิ์และให้อยู่ในรูปที่คงตัว
    แล้วนำไปฝังกลบในหลุมฝังกลบแบบ Secure Landfill ^(1/)

2.  การบำบัด (Treatment) สามารถดำเนินการได้หลายวิธี ดังต่อไปนี้

    1.  บำบัดด้วยวิธีชีวภาพ (Biological Treatment) หมายถึง
        การบำบัดโดยใช้วิธีระบบตะกอนเร่ง ระบบย่อยสลายแบบไร้อากาศ การหมัก ระบบบ่อผึ่ง
        เป็นต้น

    2.  บำบัดด้วยวิธีทางเคมี (Chemical Treatment) หมายถึง
        การบำบัดโดยใช้วิธีการปรับค่าความเป็นกรดด่างและทำให้เป็นกลาง
        การทำปฏิกิริยาออกซิเดชั่น รีดักชั่น การแยกด้วยไฟฟ้า การตกตะกอน เป็นต้น

    3.  บำบัดด้วยวิธีทางกายภาพ (Physical Treatment)
        หมายถึงการบำบัดโดยใช้วิธีการเหวี่ยงแยก การกลั่นแยกด้วยไอน้ำ
        การกรองผ่านตัวกรองหลายชั้น การทำระเหย การแยกด้วยแรงโน้มถ่วง เป็นต้น

    4.  บำบัดด้วยวิธีทางเคมีกายภาพ (Physico-Chemical Treatment) หมายถึง
        การดูดซับด้วยถ่านกัมมันต์ การแลกเปลี่ยนประจุ การกรองรีดน้ำ
        การสกัดของเหลวด้วยของเหลว เป็นต้น

    5.  บำบัดน้ำเสียด้วยวิธีทางเคมีกายภาพ (Physico-Chemical Treatment of
        Wastewater) หมายถึง
        การนำเอาวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่เป็นของเหลวหรือน้ำเสียไปบำบัดทางเคมีหรือกายภาพเพื่อทำลายฤทธิ์
        ได้แก่ การนำส่งน้ำเสียไปบำบัดด้วยวิธีเคมีกายภาพที่โรงงานลำดับที่ 101
        ระบบบำบัดน้ำเสียรวมซึ่งอยู่นอกบริเวณโรงงาน ^(1/)

    6.  เข้าระบบบำบัดน้ำเสียรวม (Direct Discharge to Central Wastewater
        Treatment Plant) ^(1/)

    7.  ปรับเสถียรด้วยวิธีทางเคมี (Chemical Stabilization)

    8.  ปรับเสถียร/ตรึงทางเคมีโดยใช้ซีเมนต์หรือวัสดุ Pozzolanic (Chemical Fixation
        Using Cementitious and/or Pozzolanic Material) หมายถึง
        การบำบัดด้วยวิธีการตรึงด้วยสารเคมี การทำให้เป็นก้อนแข็งด้วยสารประสาน

    9.  เผาทำลายในเตาเผาขยะทั่วไป (Burn for Destruction) เฉพาะสิ่งปฏิกูลฯ
        ที่ไม่เป็นของเสียอันตรายเท่านั้น

    10. เผาทำลายในเตาเผาเฉพาะสำหรับของเสียอันตราย (Burn for Destruction in
        Hazardous Waste Incinerator) ^(1/)

    11. เผาทำลายร่วมในเตาเผาปูนซีเมนต์ (Co-Incineration in Cement Kiln)
        หมายถึง
        การนำวัสดุที่ไม่ใช้แล้วซึ่งไม่มีคุณลักษณะหรือคุณสมบัติเป็นวัตถุดิบทดแทนหรือเป็นเชื้อเพลิงทดแทนสำหรับใช้เผาในเตาเผาปูนซีเมนต์ไปผ่านกระบวนการปรับสภาพ
        เพื่อให้อยู่ในรูปที่สามารถนำไปเผาทำลายในเตาเผาปูนซีเมนต์
        ก่อนส่งไปเผาทำลายในเตาเผาปูนซีเมนต์ ^(2/)

3.  การนำกลับมาใช้ประโยชน์ใหม่ (Reuse / Recycle / Recovery)

    1.  เป็นวัตถุดิบทดแทน หมายถึง
        วัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่มีคุณลักษณะหรือคุณสมบัติเหมาะสมที่ใช้เป็นวัตถุดิบทดแทนในกระบวนการผลิตของโรงงาน
        เช่น การนำเศษกระดาษ เศษเหล็ก เศษพลาสติก
        เศษแก้วไปเป็นวัตถุดิบทดแทนในโรงงาน เป็นต้น ^(1/ และ 2/)

    2.  ส่งกลับผู้ขายเพื่อกำจัด หมายถึง
        การส่งกลับผลิตภัณฑ์ที่หมดอายุการใช้งานแล้วให้แก่โรงงานผู้ผลิต เพื่อนำไปบำบัด
        หรือกำจัด หรือนำกลับไปใช้ประโยชน์ใหม่ เช่น ยางรถยนต์ เป็นต้น

    3.  ส่งกลับผู้ขายเพื่อนำกลับไปบรรจุใหม่หรือใช้ซ้ำ หมายถึง
        การส่งภาชนะบรรจุคืนโรงงานผู้ผลิตเพื่อนำกลับไปบรรจุใหม่หรือใช้ซ้ำ เช่น
        การส่งถังบรรจุกรด/ด่างคืนโรงงานผู้ผลิต เป็นต้น

    4.  นำกลับมาใช้ซ้ำด้วยวิธีอื่นๆ หมายถึง การนำกลับไปใช้ซ้ำด้วยวิธีอื่นๆ
        ที่ไม่ใช่กรณีเป็นวัตถุดิบทดแทนหรือนำกลับไปบรรจุใหม่ เช่น
        การนำแกนสายไฟหรือด้ายกลับไปใช้ซ้ำในโรงงานผู้ผลิต

    5.  เป็นเชื้อเพลิงทดแทน หมายถึง
        การนำของเสียที่มีค่าความร้อนและมีสภาพเหมาะสมไปเป็นเชื้อเพลิงทดแทนในเตาเผาปูนซีเมนต์
        ^(2/)

    6.  ทำเชื้อเพลิงผสม (Fuel Blending) หมายถึง
        การนำเอาวัสดุที่ไม่ใช้แล้วมาผ่านกระบวนการปรับคุณภาพ
        หรือผสมกันเพื่อให้เป็นเชื้อเพลิงสังเคราะห์ ซึ่งได้แก่ การขายหรือส่งให้โรงงานลำดับที่
        106 นำน้ำมันหรือตัวทำละลายที่ใช้งานแล้วไปผลิตเป็นเชื้อเพลิงผสม ^(1/)

    7.  เผาเพื่อเอาพลังงาน

    8.  เป็นวัตถุดิบทดแทนในเตาเผาปูนซีเมนต์
        โดยวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่จะนำไปเป็นวัตถุดิบทดแทนในเตาเผาปูนซีเมนต์จะต้องมีองค์ประกอบของวัตถุดิบที่ใช้ในการผลิตปูนซีเมนต์
        ได้แก่ แคลเซียม อะลูมินา เหล็ก หรือซิลาก้า เป็นต้น

    9.  เข้ากระบวนการนำตัวทำละลายกลับมาใหม่ หมายถึง
        การนำวัสดุที่ไม่ใช้แล้วประเภทตัวทำละลายไปโรงงานลำดับที่ 106
        เพื่อกลั่นและนำกลับมาใช้ใหม่ ได้แก่ โทนเนอร์ โทลูอีน ไซลีน เมธิลีนคลอไรด์ อะซีโตน
        เป็นต้น ^(2/)

    10. เข้ากระบวนการนำโลหะกลับมาใหม่ หมายถึง
        การนำวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่มีองค์ประกอบของโลหะมาผ่านกระบวนการสกัดหรือนำโลหะกลับมาใช้ใหม่
        เช่น การนำน้ำยาล้างฟิล์มมาผ่านกระบวนการสกัดเงิน
        การนำเถ้าจากการหลอมโลหะมีค่าของโรงงานผลิตเครื่องประดับไปสกัดโลหะมีค่า
        เป็นต้น

    11. เข้ากระบวนการคืนสภาพกรด/ด่าง

    12. เข้ากระบวนการคืนสภาพตัวเร่งปฏิกิริยา

หมายเหตุ : ^(1/) เป็นบริการที่กลุ่มบริษัทสามารถดำเนินการได้ด้วยตนเอง

^(2/) เป็นบริการที่กลุ่มบริษัทต้องว่าจ้าง (Outsource) ผู้ประกอบการภายนอก

บริษัท เบตเตอร์ เวิลด์ กรีน จำกัด (มหาชน) และบริษัทย่อย
มีความมุ่งมั่นในการดำเนินธุรกิจการบริหารและจัดการสิ่งปฏิกูลฯ ให้ได้อย่างครบวงจร (One Stop
Service) โดยธุรกิจหลักที่ให้บริการมาตั้งแต่เริ่มเปิดดำเนินการ
และบริษัทสามารถดำเนินการได้เอง คือ การกำจัด (Disposal) ซึ่งในช่วงเริ่มแรก ปี 2541
เป็นการกำจัดด้วยวิธีการฝังกลบตามหลักสุขาภิบาล และต่อมาในปี 2548
ได้ขยายไปสู่การกำจัดด้วยวิธีการฝังกลบอย่างปลอดภัย
(รวมทั้งการฝังกลบอย่างปลอดภัยเมื่อทำการปรับเสถียรหรือทำให้เป็นก้อนแข็งแล้ว)
โดยมีศูนย์บริหารและจัดการฯ อยู่ที่จังหวัดสระบุรี ซึ่งภายในศูนย์บริหารและจัดการฯ
บริษัทยังสามารถให้บริการบำบัด (Treatment) สำหรับการบำบัดน้ำเสียด้วยวิธีทางเคมีกายภาพ
โดยในช่วงที่ผ่านมา บริษัทใช้ในการบำบัดน้ำเสียภายในศูนย์บริหารและจัดการฯ
ของบริษัทเป็นส่วนใหญ่ แต่หากในอนาคตบริษัทมีกำลังการผลิตเหลือ
บริษัทมีนโยบายให้บริการบำบัดน้ำเสียแก่ลูกค้าภายนอกด้วย ทั้งนี้ ในปี 2550
บริษัทได้มีการลงทุนเพื่อขยายธุรกิจเพิ่มเติมในการนำวัสดุที่ไม่ใช้แล้วกลับมาใช้ประโยชน์ใหม่
(Recycle) ด้วยการทำเชื้อเพลิงผสม (Fuel Blending)
โดยสามารถเริ่มให้บริการในธุรกิจนี้ได้ตั้งแต่เดือนกันยายน 2550 และนอกจากนี้
ในอนาคตบริษัทมีความตั้งใจที่จะขยายธุรกิจในเรื่องของการบำบัด (Treatment)
ด้วยวิธีเผาทำลายในเตาเผาเฉพาะสำหรับของเสียอันตราย
ซึ่งเป็นโครงการที่กรมโรงงานอุตสาหกรรมเป็นผู้ลงทุน
และจะมอบหมายให้เอกชนเป็นผู้รับสัมปทานบริหารและจัดการในโครงการดังกล่าว
ซึ่งบริษัทได้ยื่นข้อเสนอเป็นผู้รับสัมปทานในรูปของกลุ่มกิจการร่วมค้าต่อกรมโรงงานอุตสาหกรรม
โดยในเดือนมกราคม 2551
คณะรัฐมนตรีได้มีมติให้ความเห็นชอบให้กิจการร่วมค้าของบริษัทเข้าดำเนินการบริหารและประกอบการโครงการดังกล่าว
และในเดือนกุมภาพันธ์
ได้มีการลงนามสัญญากับกรมโรงงานอุตสาหกรรมในสัญญาให้ใช้สิทธิดำเนินการบริหารและประกอบการในโครงการดังกล่าวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
เป็นระยะเวลา 20 ปี และมีสิทธิยื่นคำร้องขอให้ต่ออายุสัญญาได้อีก
(โปรดดูรายละเอียดเพิ่มเติมในส่วนที่ 2 ข้อ 6 โครงการในอนาคต)

ทั้งนี้ บริษัทมีรายได้ค่าบริการจากการจัดการสิ่งปฏิกูลฯ
ด้วยวิธีการอื่นซึ่งบริษัทมิได้เป็นผู้ดำเนินการด้วยตนเองอีกส่วนหนึ่งด้วย
โดยภายหลังจากที่บริษัทได้มีการลงทุนซื้อหุ้นสามัญของบริษัทย่อยในปี 2548
จึงทำให้กลุ่มบริษัทซึ่งดำเนินการโดยบริษัทย่อยสามารถให้บริการจัดการสิ่งปฏิกูลฯ ด้วยการส่งต่อ
(Outsource) ไปให้ผู้ประกอบการอื่นเป็นผู้จัดการแทน
โดยบริษัทย่อยจะให้บริการด้วยการเป็นตัวแทน (Broker) ติดต่อหาลูกค้าและทำการตลาด
โดยการรับสิ่งปฏิกูลฯ จากลูกค้ามาจัดการด้วยวิธีที่เหมาะสมต่างๆ ซึ่งหากเป็นสิ่งปฏิกูลฯ
ที่บริษัทสามารถกำจัดได้ด้วยตนเอง เช่น การฝังกลบ บริษัท เบตเตอร์ เวสท์ แคร์ จำกัด
(“BWC”) จะส่งให้บริษัทเป็นผู้กำจัด แต่หากเป็นสิ่งปฏิกูลฯ ที่บริษัทไม่สามารถกำจัดได้ด้วยตนเอง
BWC จะส่งไปให้ผู้ประกอบการอื่นเป็นผู้กำจัด เช่น
การส่งไปเป็นวัตถุดิบทดแทนหรือเผาทำลายร่วมในเตาเผาปูนซีเมนต์
และการส่งไปยังโรงงานเพื่อนำกลับมาใช้ประโยชน์ใหม่ด้วยวิธีการต่างๆ (Recycle) เป็นต้น

โดยรายละเอียดของการประกอบธุรกิจให้บริการของกลุ่มบริษัทในแต่ละประเภท มีดังต่อไปนี้

1. ธุรกิจให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่ไม่อันตราย (Non-Hazardous Waste)

บริษัทให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่ไม่อันตราย (“สิ่งปฏิกูลฯ ที่ไม่อันตราย”)
ด้วยวิธีการฝังกลบแบบถูกหลักสุขาภิบาล (Sanitary Landfill) โดยสิ่งปฏิกูลฯ ที่ไม่อันตราย
หมายถึง
สิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่ไม่มีการปนเปื้อนของสารอันตรายหรือที่มีคุณสมบัติที่เป็นอันตราย จำพวก
สารไวไฟ สารกัดกร่อน สารที่เกิดปฏิกิริยาได้ง่าย สารพิษ เป็นต้น
โดยรายละเอียดกำหนดในภาคผนวกที่ 2 ท้ายประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม เรื่อง
การกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว พ.ศ. 2548 ซึ่งบริษัทรับกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ
ที่ไม่อันตรายด้วยวิธีการฝังกลบได้เกือบทุกประเภท เช่น กระดาษ พลาสติก สิ่งทอ เศษหิน ยาง
กระจก เป็นต้น ยกเว้นสิ่งปฏิกูลฯ ประเภทอินทรีย์ เช่น เศษผัก ผลไม้ มูลสัตว์ หรือสิ่งปฏิกูลฯ
ที่เน่าเปื่อยย่อยสลายได้ง่ายอันก่อให้เกิดกลิ่นเหม็น

โดยภายหลังจากที่บริษัทได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการโรงงานลำดับที่ 101
ให้บริการรับฝังกลบวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่ไม่มีอันตรายจากกระทรวงอุตสาหกรรม ในเดือนกรกฎาคม
2540 บริษัทจึงทำการก่อสร้างหลุมฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ ที่ไม่อันตรายแบบถูกหลักสุขาภิบาล (Sanitary
Landfill) และสามารถเริ่มให้บริการเชิงพาณิชย์ในส่วนนี้ได้ตั้งแต่เดือนมกราคม 2541
ต่อมาในเดือนพฤษภาคม 2546 บริษัทได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการโรงงานลำดับที่ 105
ให้บริการคัดแยกและรับฝังกลบสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่ไม่มีอันตราย
(ประเภทหรือชนิดของโรงงานที่เพิ่มเติมตามกฎกระทรวงฉบับที่ 15 (พ.ศ.2544) ออกตามความใน
พรบ.โรงงาน พ.ศ.2535)
โดยหลุมฝังกลบหลุมแรกตั้งอยู่ภายในศูนย์บริหารและจัดการกากอุตสาหกรรม จังหวัดสระบุรี
(“ศูนย์บริหารและจัดการ”) มีขนาดพื้นที่ประมาณ 6,000 ตร.ม.
และเมื่อบริษัทได้ให้บริการจนเต็มความสามารถของหลุมฝังกลบดังกล่าวโดยมีปริมาณสิ่งปฏิกูลฯ
ที่บรรจุประมาณ 68,000 ตัน จึงได้ปิดทับชั้นสุดท้ายลงในเดือนธันวาคม 2544
บริษัทจึงได้ก่อสร้างหลุมฝังกลบหลุมที่ 2 ซึ่งมีขนาดพื้นที่ประมาณ 140,000 ตร.ม. แบ่งออกเป็น 5
เฟส ตั้งอยู่ภายในพื้นที่บริเวณเดียวกัน สามารถรองรับสิ่งปฏิกูลฯ
ที่ไม่อันตรายซึ่งประเมินโดยผู้ประเมินอิสระคิดเป็นปริมาตรที่บรรจุได้ประมาณ 2.34 ล้าน ลบ.ม.
หรือคิดเป็นน้ำหนักบรรจุได้ประมาณ 2.34 ล้านตัน (คำนวณความหนาแน่นในอัตราส่วน 1 ลบ.ม.
ต่อ 1 ตัน) โดยจนถึง ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 มีปริมาณสิ่งปฏิกูลฯ
ที่ไม่อันตรายที่ฝังกลบไปแล้วประมาณ 0.71 ล้านตัน

การให้บริการของบริษัท
เริ่มจากเจ้าหน้าที่การตลาดของบริษัทเข้าไปเสนอบริการและแนะนำรายละเอียดให้แก่โรงงานอุตสาหกรรมต่างๆ
จากนั้นดำเนินการเก็บตัวอย่างสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว โดยนำไปวิเคราะห์แบบเต็มรูปแบบ
(Full Analysis) ที่ห้องปฏิบัติการของบริษัท ซึ่งตั้งอยู่ที่ศูนย์บริหารและจัดการฯ
เพื่อกำหนดวิธีการบริหารและจัดการที่เหมาะสม
หลังจากนั้นบริษัทจะคำนวณต้นทุนและค่าใช้จ่ายสำหรับการให้บริการแล้วจึงนำส่งใบเสนอราคาให้แก่โรงงานลูกค้า
ซึ่งหากได้มีการตกลงการให้บริการกันแล้ว บริษัทจะยื่นคำขออนุญาตต่อกรมโรงงานอุตสาหกรรม
กระทรวงอุตสาหกรรม
เพื่อขออนุญาตนำสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วออกจากโรงงานอุตสาหกรรมของลูกค้า
และวางแผนกำหนดเวลาขนส่งสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วเพื่อนำมากำจัดที่ศูนย์บริหารและจัดการฯ

ทั้งนี้ บริษัทจะพิจารณาจัดการสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วตามลักษณะของสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว
ดังนี้

1)  สิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วของแข็ง

บริษัทจะนำไปฝังกลบยังหลุมฝังกลบแบบถูกหลักสุขาภิบาล (Sanitary Landfill)
แต่หากเป็นสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วของแข็งที่สามารถนำกลับมาใช้ประโยชน์ใหม่ได้
บริษัทจะนำไปผ่านกระบวนการคัดแยก เพื่อส่งต่อไปยังโรงงานรีไซเคิลของผู้ประกอบการภายนอก
(Outsource) ให้เป็นผู้ดำเนินการต่อไป

2)  สิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่มีของเหลวเจือปน

  บริษัทจะนำสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่มีของเหลวเจือปน
  ไปผ่านกระบวนการปรับสภาพกากโดยการรีดน้ำ (Dewatering)
  จากนั้นจะนำตะกอนที่ได้จากการรีดน้ำไปฝังกลบยังหลุมฝังกลบแบบถูกหลักสุขาภิบาล (Sanitary
  Landfill)
  และน้ำเสียที่เกิดขึ้นจากกระบวนการปรับสภาพจะถูกส่งไปบำบัดยังระบบบำบัดน้ำชะสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วของบริษัทต่อไป

3)  สิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่เป็นของเหลว

  บริษัทจะนำไปกักเก็บไว้ในถังพักน้ำเสียก่อนเพื่อรวบรวม และทำให้ตกตะกอน
  จากนั้นจึงส่งน้ำเสียไปบำบัดยังระบบ
  บำบัดน้ำเสียของบริษัทต่อไป

2. ธุรกิจให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่เป็นอันตราย (Hazardous Waste)

บริษัทให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่เป็นอันตราย (“สิ่งปฏิกูลฯ ที่เป็นอันตราย”) เช่น
สารไวไฟ สารกัดกร่อน สารที่เกิดปฏิกิริยาได้ง่าย สารพิษ เป็นต้น โดยวิธีฝังกลบแบบปลอดภัย
(Secured Landfill) โดยได้เริ่มให้บริการตั้งแต่เดือนเมษายน 2548 เป็นต้นมา ทั้งนี้
รายละเอียดของลักษณะและคุณสมบัติของสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่เป็นอันตราย
กำหนดไว้ในภาคผนวกที่ 2 ท้ายประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม เรื่อง
การกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว พ.ศ. 2548 ซึ่งบริษัทสามารถฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ
ตามที่กำหนดดังกล่าวได้เกือบทุกประเภท ยกเว้นสิ่งปฏิกูลที่มีกฎหมายควบคุมเฉพาะ เช่น สิ่งปฏิกูลฯ
ที่เป็นขยะติดเชื้อจากสถานพยาบาลตามกฎหมายว่าด้วยการสาธารณสุข สิ่งปฏิกูลฯ ที่อาจระเบิดได้
หรือสามารถเกิดปฏิกิริยารุนแรงได้ง่าย หรือ มีความเป็นพิษสูง หรือที่เป็นประเภทกัมมันตรังสี
เป็นต้น

โดยภายหลังจากที่บริษัทได้รับความเห็นชอบในรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม (EIA)
จากสำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
และได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการโรงงานลำดับที่ 101
ให้บริการปรับคุณภาพของเสียรวมและรับฝังกลบสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่เป็นของเสียอันตราย
และบำบัดน้ำเสียรวมจากกระทรวงอุตสาหกรรม (ประเภทหรือชนิดของโรงงานตามกฎกระทรวง
พ.ศ.2535 ออกตามความใน พรบ.โรงงาน พ.ศ.2535) ในเดือนพฤษภาคม 2546
บริษัทจึงทำการก่อสร้างหลุมฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ ที่เป็นอันตราย (Secure Landfill)
ภายในศูนย์บริหารและจัดการฯ ของบริษัท และสามารถเริ่มให้บริการในส่วนนี้ได้ตั้งแต่เดือนเมษายน
2548 โดยหลุมฝังกลบดังกล่าวมีขนาดพื้นที่ประมาณ 70,000 ตร.ม. แบ่งออกเป็น 3 เฟส
สามารถรองรับสิ่งปฏิกูลฯ
ที่เป็นอันตรายซึ่งประเมินโดยผู้ประเมินอิสระคิดเป็นปริมาตรบรรจุได้ประมาณ 1.25 ล้าน ลบ.ม.
หรือคิดเป็นน้ำหนักบรรจุได้ประมาณ 1.63 ล้านตัน (คำนวณความหนาแน่นในอัตราส่วน 1 ลบ.ม.
ต่อ 1.3 ตัน โปรดดูคำอธิบายเพิ่มเติมในเรื่องการจัดหาวัตถุดิบในส่วนของหลุมฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ
ที่เป็นอันตรายแบบปลอดภัย) โดยจนถึง ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 มีปริมาณสิ่งปฏิกูลฯ
ที่เป็นอันตรายที่ฝังกลบไปแล้วประมาณ 0.19 ล้านตัน

ขั้นตอนเริ่มต้นของการให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ ที่เป็นอันตราย
จะดำเนินการเช่นเดียวกับการให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ ที่ไม่อันตราย อย่างไรก็ตาม
การขนส่งสิ่งปฏิกูลฯ ที่เป็นอันตรายจะต้องดำเนินการด้วยมาตรฐานที่เข้มงวดมากยิ่งขึ้นไปอีก
เพื่อป้องกันการรั่วไหลของสิ่งปฏิกูลฯ ที่เป็นอันตรายดังกล่าว เช่น
การแยกจัดเก็บในภาชนะบรรจุที่ปิดสนิทยิ่งขึ้น
การจัดเตรียมแผนปฏิบัติการกรณีฉุกเฉินระหว่างการขนส่ง เป็นต้น
รวมทั้งขั้นตอนของการวิเคราะห์จะมีความซับซ้อนมากขึ้น เนื่องจากต้องพิจารณาหาสูตร
และปริมาณสารเคมีที่ใช้เพื่อลดความเป็นพิษของสิ่งปฏิกูลฯ ที่เป็นอันตราย
เพื่อให้มีค่าอยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน

ภายหลังจากการขนส่งสิ่งปฏิกูลฯ ที่เป็นอันตรายมายังศูนย์บริหารและจัดการฯ แล้ว
บริษัทจะนำสิ่งปฏิกูลฯ
ที่เป็นอันตรายเหล่านี้มารวบรวมไว้ในอาคารเก็บกากซึ่งได้รับการออกแบบให้มีพื้นที่รองรับสิ่งปฏิกูลฯ
ที่เป็นอันตรายได้อย่างเพียงพอ จากนั้นสิ่งปฏิกูลฯ
ที่เป็นของแข็งและกึ่งของแข็งจะถูกนำไปปรับเสถียร
โดยการเทลงบ่อปรับเสถียรเพื่อผสมรวมเข้ากันกับปูนขาว ปูนซีเมนต์
และสารเคมีที่เหมาะสมกับสิ่งปฏิกูลฯ ชนิดนั้น เพื่อลดความเป็นพิษและทำให้เป็นก้อนแข็ง
(Stabilization and Solidification)

สิ่งปฏิกูลฯ ที่เป็นอันตรายที่ผ่านการปรับเสถียรแล้ว จะถูกนำไปบ่มที่บริเวณพื้นที่บ่มสิ่งปฏิกูลฯ
แล้วจึงนำไปฝังกลบยังหลุมฝังกลบแบบปลอดภัย (Secured Landfill) ต่อไป

สำหรับสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วประเภทน้ำเสีย จะถูกนำไปเก็บไว้ในถังพักน้ำเสียแต่ละประเภท
เช่น ถังพักน้ำเสียกรด ถังพักน้ำเสียด่าง ถังพักน้ำเสียโลหะหนัก เป็นต้น
แล้วจึงนำไปบำบัดทางเคมีเพื่อแยกตะกอนของแข็ง
และนำตะกอนของแข็งไปปรับเสถียรก่อนนำไปฝังกลบยังหลุมฝังกลบแบบปลอดภัยต่อไป

3. ธุรกิจให้บริการบำบัดน้ำเสีย

บริษัทมีการให้บริการบำบัดน้ำเสียทางเคมีและชีวภาพแก่โรงงานอุตสาหกรรม
โดยระบบบำบัดน้ำเสียของบริษัทมีความสามารถในการให้บริการได้ประมาณ 450
ลูกบาศก์เมตรต่อวัน

โดยในขั้นตอนของการบำบัดน้ำเสีย
น้ำเสียที่มาจากโรงงานอุตสาหกรรมจะต้องผ่านขั้นตอนการตรวจสอบเช่นเดียวกับสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว
แล้วจึงถูกนำไปพักไว้ในบ่อพักน้ำเสีย และบำบัดในระบบบำบัดทางเคมีในขั้นตอนถัดมา
จากนั้นบริษัทจะพิจารณาว่าต้องนำน้ำที่ผ่านการบำบัดทางเคมีแล้วนั้นไปบำบัดทางชีวภาพต่ออีกหรือไม่
ถ้าไม่ต้องมีการบำบัดทางชีวภาพ บริษัทจะนำน้ำที่ผ่านการบำบัดทางเคมีแล้วกลับมาใช้ประโยชน์ใหม่
(Reuse) ภายในศูนย์บริหารและจัดการฯ แต่ถ้าต้องมีการบำบัดทางชีวภาพด้วยแล้ว
บริษัทจะนำน้ำไปบำบัดทางชีวภาพเสียก่อน
แล้วจึงนำกลับมาใช้ประโยชน์ใหม่ภายในศูนย์บริหารและจัดการฯ ต่อไป

4. ธุรกิจการปรับคุณภาพสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วเพื่อเป็นวัตถุดิบและเชื้อเพลิงทดแทน

ภายหลังจากที่บริษัทได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการโรงงานลำดับที่ 106
อนุญาตให้ประกอบธุรกิจปรับคุณภาพวัสดุที่ไม่ใช้แล้วเพื่อเป็นเชื้อเพลิงทดแทนและวัตถุดิบทดแทน
จากกระทรวงอุตสาหกรรมในเดือนกุมภาพันธ์ 2549
บริษัทจึงได้ให้มีการก่อสร้างระบบปรับคุณภาพสิ่งปฏิกูลฯ เพื่อใช้เป็นวัตถุดิบและเชื้อเพลิงทดแทน
เพื่อใช้เป็นเชื้อเพลิงสังเคราะห์ (Synthetic Fuel) หรือเป็นเชื้อเพลิงทดแทนในเตาเผาซีเมนต์
และเตาเผาอุตสาหกรรมต่างๆ ซึ่งจะเป็นการสร้างรายได้ให้แก่บริษัท เนื่องจากที่ผ่านมา
กลุ่มบริษัทต้องว่าจ้างโรงปูนซีเมนต์ให้เป็นผู้กำจัดสิ่งปฏิกูลฯ โดยวิธีเผาในเตาเผาปูนซีเมนต์
แต่หากบริษัทสามารถปรับปรุงคุณภาพของสิ่งปฏิกูลฯ ดังกล่าวให้เป็นเชื้อเพลิงสังเคราะห์ได้
จะทำให้บริษัทสามารถจำหน่ายสิ่งปฏิกูลฯ ที่มีการปรับปรุงคุณภาพแล้วให้แก่โรงปูนซีเมนต์
เพื่อใช้ทดแทนน้ำมันเตาซึ่งเป็นเชื้อเพลิงที่มีราคาสูงได้ ทั้งนี้ การปรับปรุงคุณภาพสิ่งปฏิกูลฯ
สามารถแบ่งออกเป็น 2 ประเภทได้แก่ สิ่งปฏิกูลฯ ที่เป็นของแข็ง ซึ่งเรียกว่า Solid Blending
และ สิ่งปฏิกูลฯ ที่เป็นของเหลว ซึ่งเรียกว่า Liquid Blending
โดยขั้นตอนและวิธีการจัดหาสิ่งปฏิกูลฯ ทั้ง 2 ประเภท
เริ่มเช่นเดียวกับการให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ โดยวิธีการฝังกลบ เพียงแต่สิ่งปฏิกูลฯ
ที่นำมาปรับคุณภาพได้จะต้องถูกทดสอบองค์ประกอบ (Parameter) ด้านค่าพลังงานเพิ่มเติม เช่น
จุดวาบไฟ ค่าความร้อน ค่าความเป็นกรด-ด่าง ค่าความหนืด อัตราส่วนผสมของน้ำในสิ่งปฏิกูลฯ
เป็นต้น

การทดสอบองค์ประกอบดังกล่าวจะทำให้สามารถกำหนดสูตรเคมีผสมของสิ่งปฏิกูลฯ แต่ละประเภท
โดยสิ่งปฏิกูลฯ ที่เป็นของแข็งที่มีโลหะผสมอยู่จะถูกทำการคัดแยก
ก่อนลำเลียงเข้าสู่กระบวนการบดย่อยโดยเครื่องมือบดย่อย
และจะถูกแยกโลหะอีกครั้งก่อนนำไปสู่กระบวนการผสมที่มีสูตรเคมีในการประสานของแข็งตามที่ได้กำหนดไว้แล้ว
สำหรับสิ่งปฏิกูลฯ ที่เป็นของเหลว ได้แก่ น้ำมันเครื่องใช้แล้ว แว็กซ์ จาระบี
กากตะกอนปนเปื้อนน้ำมัน ตัวทำละลาย เป็นต้น
การวิเคราะห์องค์ประกอบของเหลวแต่ละชนิดจะมีการกำหนดมาตรฐานแตกต่างกันออกไป
โดยขั้นตอนในการปรับปรุงคุณภาพฯ ของเหลวมีลักษณะคล้ายกับของแข็ง
คือจะต้องมีการวิเคราะห์เบื้องต้นเพื่อคัดแยกองค์ประกอบของของเหลวแต่ละประเภทที่มีคุณสมบัติใกล้เคียงกันบรรจุลงในแท็งก์
ซึ่งในแต่ละแท็งก์จะมีการแยกของเหลวแต่ละประเภทว่ามีค่าพลังงานหรือไม่
ต่อจากนั้นของเหลวแต่ละแท็งก์จะถูกส่งผ่านท่อไปยังถังกวนผสม
ซึ่งมีการกำหนดสูตรเคมีและระยะเวลาในการกวนผสมสำหรับการปรับปรุงคุณภาพไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ก่อนจะนำไปเก็บยังที่เก็บเชื้อเพลิงสังเคราะห์ที่ได้คุณภาพเพื่อรอการส่งจำหน่ายต่อไป
ส่วนตะกอนที่เกิดจากการรวบรวม หรือกวนผสมจะถูกนำไปเข้าสู่กระบวนการปรับคุณภาพฯ
ของแข็งต่อไป

ทั้งนี้ เมื่อการก่อสร้างและทดสอบระบบปรับคุณภาพสิ่งปฏิกูลฯ ที่เป็นของเหลวแล้วเสร็จ
บริษัทจึงสามารถเริ่มให้บริการเชิงพาณิชย์แก่ลูกค้าได้ตั้งแต่เดือนกันยายน 2550
และสำหรับระบบปรับคุณภาพสิ่งปฏิกูลฯ ที่เป็นของแข็ง
บริษัทคาดว่าจะก่อสร้างและทดสอบระบบแล้วเสร็จ พร้อมให้บริการเชิงพาณิชย์ได้ในช่วงครึ่งปีแรก ปี
2551

ขั้นตอนการบริหารและจัดการสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วแต่ละประเภท

5. ธุรกิจสนับสนุนการให้บริการบริหารและจัดการสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว

ธุรกิจสนับสนุนการให้บริการหลักของบริษัท จะดำเนินการโดยบริษัทย่อยต่างๆ ซึ่งแบ่งได้เป็น 3
ประเภท ดังรายละเอียดต่อไปนี้

1.  ธุรกิจการเป็นตัวกลาง (Broker)
    ในการรับสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วไปบริหารและจัดการด้วยวิธีการต่างๆ โดยมีบริษัท
    เบตเตอร์ เวสท์ แคร์ จำกัด (“BWC”) ซึ่งเป็นบริษัทย่อย ทำหน้าที่เป็นตัวกลางดังกล่าว โดย
    BWC จะทำหน้าที่ด้านการตลาดในการนำเสนอบริการให้แก่โรงงานอุตสาหกรรม
    และให้คำแนะนำในการบริหารและจัดการสิ่งปฏิกูลฯ ที่เหมาะสม ซึ่งรายได้หลักของ BWC
    จะมาจากค่าบริการจากการเป็นตัวแทนดังกล่าว โดยการให้บริการของ BWC มีดังนี้

    1.  สิ่งปฏิกูลฯ ที่กำจัดด้วยวิธีการฝังกลบ BWC
        จะว่าจ้างให้บริษัทเป็นผู้ดำเนินการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ ในศูนย์บริหารและจัดการฯ ของบริษัท

    2.  สิ่งปฏิกูลฯ ที่กำจัดได้ด้วยวิธีอื่น เช่น การเผา ซึ่งสิ่งปฏิกูลฯ ที่นำไปเผาจะเป็นสิ่งปฏิกูลฯ
        ที่ให้พลังงานความร้อน และสามารถใช้เป็นพลังงานทดแทนได้ เช่น ตะกอนน้ำมัน
        เศษยางรถยนต์ เป็นต้น BWC จะว่าจ้างให้ผู้ประกอบการที่รับกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ
        โดยการเผาเป็นผู้จัดการต่อไป เนื่องจากบริษัทไม่สามารถดำเนินการเองได้
        ซึ่งในปัจจุบัน BWC ได้รับแต่งตั้งให้เป็นตัวแทนของโรงปูนซีเมนต์ต่างๆ เช่น บริษัท
        ปูนซีเมนต์ไทย (แก่งคอย) จำกัด บริษัท ปูนซีเมนต์ไทย (ทุ่งสง) จำกัด บริษัท
        ปูนซีเมนต์ไทย (ลำปาง) จำกัด บริษัท ปูนซีเมนต์ไทย (ท่าหลวง) จำกัด บริษัท
        ปูนซีเมนต์ไทย (เขาวง) จำกัด เป็นต้น

  การเป็นตัวแทนในส่วนนี้ ลูกค้าจะจ่ายค่าบริการทั้งหมดให้แก่ BWC ส่วน BWC
  จะจ่ายค่ากำจัดสิ่งปฏิกูลฯ ด้วยวิธีฝังกลบหรือวิธีเผาให้แก่บริษัทหรือโรงปูนซีเมนต์ แล้วแต่กรณี
  เนื่องจากถือเป็นค่าจ้างในการให้บริษัทหรือโรงปูนซีเมนต์เป็นผู้กำจัดสิ่งปฏิกูลฯ นั้น โดยที่ BWC
  มีกำไรจากส่วนต่างอันเนื่องมาจากการดำเนินการ

  ทั้งนี้ การหาลูกค้าและทำการตลาดของ BWC จะไม่มีการทับซ้อนกันกับบริษัท เนื่องจาก BWC
  จะเน้นการหาลูกค้าที่ต้องการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ ที่ต้องใช้วิธีอื่นที่บริษัทไม่สามารถดำเนินการเองได้
  เช่น การใช้เตาเผา หรือการใช้วิธีรีไซเคิล เป็นต้น
  และถ้าเป็นลูกค้าใหม่ที่ต้องการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ ด้วยวิธีฝังกลบ บริษัทจะเป็นผู้ทำการตลาดเอง
  อย่างไรก็ตาม ในบางกรณีที่ลูกค้าอาจต้องใช้บริการของทั้งบริษัทและ BWC ร่วมกัน
  เนื่องจากลูกค้ามีสิ่งปฏิกูลฯ หลายประเภทที่บริษัทไม่สามารถรับกำจัดได้เองทั้งหมด
  จึงอาจพิจารณาให้ BWC เข้าร่วมหรือเป็นผู้นำเสนอการให้บริการตามความเหมาะสม

2.  ธุรกิจการบริหารจัดการด้านขนส่งสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว โดยมีบริษัท เบตเตอร์ เวิลด์
    ทรานสปอร์ต จำกัด (“BWT”) ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของบริษัทเป็นผู้ให้บริการ โดย BWT
    จะเป็นผู้ดำเนินการให้บริการด้วยรถขนส่งของตนเองและของบริษัท
    รวมทั้งจัดหาและว่าจ้างผู้ประกอบการขนส่งภายนอกเพิ่มเติมด้วยตามความจำเป็น ซึ่ง BWT
    จะเป็นผู้วางแผนและกำหนดเส้นทางการขนส่งทั้งหมดให้เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพมากที่สุด
    โดยในการคัดเลือกผู้ประกอบการขนส่งภายนอกนี้ BWT
    จะพิจารณาคัดเลือกทั้งในด้านคุณภาพของรถขนส่งที่ต้องเป็นไปตามมาตรฐานของกรมการขนส่งทางบก
    รวมทั้งพิจารณาราคา ประสบการณ์ และผลงานของผู้ประกอบการขนส่ง
    ซึ่งผู้ประกอบการขนส่งภายนอกที่ขึ้นทะเบียนกับกลุ่มบริษัทมีประมาณ 200 คัน โดย BWT
    มีนโยบายให้ใช้รถขนส่งของกลุ่มบริษัทก่อนเป็นลำดับแรก
    แต่หากรถขนส่งของกลุ่มบริษัทมีจำนวนไม่เพียงพอต่อการให้บริการ
    หรือมีประเภทรถขนส่งไม่เหมาะสมกับประเภทของสิ่งปฏิกูลฯ ของลูกค้า BWT
    จะมอบหมายให้ผู้ประกอบการขนส่งภายนอกดำเนินการตามความเหมาะสม โดย BWT
    จะพยายามกระจายงานให้แก่ผู้ประกอบการขนส่งภายนอกทุกรายที่มีผลการปฏิบัติงานดี
    เพื่อให้เกิดความเสมอภาคและรักษาความสัมพันธ์ทางธุรกิจระหว่างกัน ทั้งนี้
    ในการขนส่งสิ่งปฏิกูลฯ จากโรงงานของลูกค้ามากำจัดยังศูนย์บริหารและจัดการฯ ของบริษัทนั้น
    เจ้าของรถขนส่งจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบต่อความเสียหายที่เกิดจากการขนส่งตามกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการขนส่ง
    และตามที่กำหนดในสัญญาว่าจ้างของกลุ่มบริษัท ในขณะที่ลูกค้ายังคงต้องรับผิดชอบต่อสิ่งปฏิกูลฯ
    อยู่จนกว่าจะถึงยังศูนย์บริหารและจัดการฯ
    ซึ่งเป็นไปตามกฎหมายที่เกี่ยวข้องของกรมโรงงานอุตสาหกรรม

  ในด้านการขนส่งสิ่งปฏิกูลฯ บริษัทและ BWT
  ได้กำหนดให้มีการวางแผนการขนส่งเป็นไปอย่างรัดกุม
  เพื่อลดโอกาสในการเกิดอุบัติเหตุให้มีน้อยที่สุด (Zero Accident)
  นอกจากนี้ยังได้มีมาตรการจัดการกับภาวะฉุกเฉิน (Emergency Case) ในกรณีที่เกิดอุบัติเหตุ
  โดยยึดหลักการสื่อสาร การประสานงาน และการปฏิบัติการที่รวดเร็ว
  ระหว่างพนักงานขับรถขนส่ง และทีมฉุกเฉิน (Emergency Teams) ซึ่งเป็นหน่วยงานของ BWT
  และหน่วยงานภายนอกอื่นที่เกี่ยวข้องในการจัดการและควบคุมสถานการณ์ เช่น
  หน่วยกู้ภัยประจำจังหวัดต่างๆ อาสาสมัครป้องกันภัยฝ่ายพลเรือน (หน่วย อปพร.) เป็นต้น
  โดยทีมฉุกเฉินของ BWT ซึ่งได้รับการอบรมกู้ภัยจะประจำการพร้อมอยู่ที่ศูนย์บริหารและจัดการฯ
  ตลอด 24 ชั่วโมง เพื่อทำการแก้ไขปัญหาในกรณีเกิดอุบัติเหตุในระหว่างการขนส่ง
  นอกจากนี้บริษัทและ BWT ยังให้ความสำคัญกับการแก้ไขปัญหากรณีการเกิดอุบัติเหตุ
  ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อบุคคลภายนอกหรือสิ่งแวดล้อม โดยการจัดทำประกันภัยต่อบุคคลภายนอก
  (Liability Insurance)
  เพื่อชดเชยค่าเสียหายที่เกิดขึ้นจากการเกิดอุบัติเหตุระหว่างการขนส่ง
  รวมทั้งการจัดทำประกันภัยบุคคลที่ 3 ให้แก่รถขนส่งทุกคัน

3.  ธุรกิจการให้บริการบริหารและจัดการสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วด้วยวิธีนำกลับมาใช้ประโยชน์ใหม่
    หรือรีไซเคิล (Recycle) โดยมีบริษัท เอิร์ธ เท็ค เอนไวรอนเมนท์ จำกัด (“E-Tech”)
    ซึ่งเป็นบริษัทย่อยเป็นผู้ให้บริการ โดย E-Tech จะเป็นผู้รวบรวมสิ่งปฏิกูลฯ
    เพื่อผ่านกระบวนการและนำกลับมาใช้ประโยชน์ใหม่
    และให้บริการเป็นที่ปรึกษาด้านการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ ภายในโรงงาน สิ่งปฏิกูลฯ
    ที่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ เช่น สารทำละลาย น้ำมันเครื่อง น้ำมันหล่อลื่น เศษเหล็ก
    เศษโลหะ อุปกรณ์อิเล็คทรอนิคส์ เคมีภัณฑ์บางชนิด เป็นต้น

การดำเนินนโยบายด้านสิ่งแวดล้อม

ในการประกอบธุรกิจให้บริการบริหารและจัดการสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วด้วยวิธีฝังกลบของบริษัท
อาจ
ก่อให้เกิดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม เช่น ฝุ่น เสียง กลิ่น และการรั่วไหลของสิ่งปฏิกูลฯ เป็นต้น
ดังนั้น บริษัทจึงได้กำหนดนโยบายในการประกอบกิจการให้มีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมน้อยที่สุด
โดยยึดหลักการตามกฎหมายและกฎเกณฑ์ของ
หน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ ประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม เรื่อง
ระบบเอกสารกำกับการขนส่งของเสียอันตราย พ.ศ.2547 ประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม เรื่อง
การกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว พ.ศ.2548 ประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม เรื่อง
หลักเกณฑ์และวิธีการปฏิบัติเกี่ยวกับการจัดการสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วของผู้ประกอบกิจการบำบัดและกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว
พ.ศ.2550 และประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม เรื่อง
การประกันภัยความเสียหายจากการขนส่งวัตถุอันตราย พ.ศ. 2549 เป็นต้น
และปฏิบัติตามขั้นตอนที่กำหนดในรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม (EIA)
อย่างเคร่งครัด ทั้งนี้ บริษัทได้ให้ความสำคัญกับมาตรฐานในการจัดการสิ่งปฏิกูลฯ
เป็นอันดับแรกของการปฏิบัติงาน ระบบการจัดการสิ่งปฏิกูลฯ เป็นระบบปิด (Closed System)
ซึ่งของเสียทุกชนิดรวมทั้งน้ำเสียที่เกิดขึ้นจะไม่มีการรั่วไหลออกไปสู่ภายนอกศูนย์บริหารและจัดการฯ
(Zero Discharge) บริษัทได้นำมาตรฐานทั้งของกรมโรงงานอุตสาหกรรม กรมควบคุมมลพิษ
มาตรฐานของประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศเยอรมัน มาใช้กับระบบการจัดการ ขั้นตอน
และวัสดุอุปกรณ์ในการบริหารและจัดการสิ่งปฏิกูลฯ เพื่อให้เกิดความเหมาะสมที่สุด
ซึ่งทุกขั้นตอนของการดำเนินการเป็นไปอย่างโปร่งใสและสามารถตรวจสอบได้ โดยที่ผ่านมา
มีผู้เข้าเยี่ยมชมและตรวจสอบการดำเนินการของบริษัทเป็นจำนวนมาก ทั้งจากโรงงานลูกค้า
หน่วยงานราชการ นักเรียน นักศึกษา และบุคคลที่มีความสนใจ เป็นต้น ซึ่งมีผู้เข้าเยี่ยมชมในปี
2550 กว่า 1,000 คน
ต่างยอมรับกันโดยทั่วไปถึงความเป็นมาตรฐานในระดับสากลของการกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว
ในศูนย์บริหารและจัดการฯ ของบริษัท

ในการเลือกพื้นที่ที่ตั้งโครงการบริหารและจัดการสิ่งปฏิกูลฯ นั้น
บริษัทได้มีการพิจารณาพื้นที่ของศูนย์บริหารและจัดการฯ
ซึ่งมีความเหมาะสมทางด้านสภาวะแวดล้อมเป็นอย่างยิ่ง โดยมีปัจจัยที่เหมาะสมหลายประการ ได้แก่
ทำเลทางเข้าออกและการคมนาคมขนส่งที่สะดวก ปริมาณการจราจรไม่หนาแน่น
สภาพภูมิประเทศที่มีภูเขาและต้นไม้ล้อมรอบซึ่งเป็นแนวฉนวน (Buffer Zone) ขนาดใหญ่ที่ดี
สภาพธรณีวิทยาที่เป็นชั้นหินแข็งใต้ผิวดินตลอดแนวพื้นที่อยู่ห่างจากแหล่งชุมชนและมีระดับน้ำใต้ดินที่ลึก
และจากสถิติที่ผ่านมาพื้นที่ดังกล่าวเป็นบริเวณที่ไม่เคยมีน้ำท่วม

สำหรับในการดำเนินการ บริษัทมีระบบตรวจสอบผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นต่อสิ่งแวดล้อมอย่างต่อเนื่อง
เช่น การติดตามตรวจสอบคุณภาพน้ำใต้ดินและผิวดินในพื้นที่โครงการและพื้นที่ใกล้เคียงโดยรอบ
การติดตามตรวจสอบการอุดตันของท่อรวบรวมน้ำชะสิ่งปฏิกูลฯ
การติดตามตรวจสอบการรั่วซึมของวัสดุกันซึม
การติดตามตรวจสอบคุณภาพอากาศในพื้นที่โครงการและพื้นที่ใกล้เคียงโดยรอบ
การติดตามตรวจสอบระบบบำบัดน้ำเสียจากน้ำชะสิ่งปฏิกูลฯ
การจัดการและตรวจสอบก๊าซที่เกิดจากหลุมฝังกลบ เป็นต้น

ใบอนุญาตประกอบกิจการโรงงาน

บริษัทได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการโรงงาน จากกรมโรงงานอุตสาหกรรม กระทรวงอุตสาหกรรม
ซึ่งประกาศตามกฎกระทรวง (พ.ศ.2535) ออกตามความในพระราชบัญญัติโรงงาน พ.ศ.2535
รวมทั้งที่ปรับปรุงเพิ่มเติมตามกฎกระทรวงฉบับที่ 15 (พ.ศ.2544) ซึ่งมีผลบังคับใช้ในปัจจุบัน ดังนี้

  ---------------------- ------------------------------------------------
  ใบอนุญาตโรงงาน ลำดับที่    ประกอบกิจการ

  101                    ปรับคุณภาพของเสียรวม
                         และรับฝังกลบสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่เป็นของเสียอันตราย

  105                    คัดแยกและรับฝังกลบสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่ไม่มีอันตราย

  106                    ปรับคุณภาพวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว
                         เพื่อเป็นเชื้อเพลิงทดแทนและวัตถุดิบทดแทน
  ---------------------- ------------------------------------------------

สิทธิประโยชน์พิเศษ

บริษัท เบตเตอร์ เวิลด์ กรีน จำกัด (มหาชน) ได้รับสิทธิประโยชน์พิเศษ
จากการได้รับการส่งเสริมการลงทุนโดยคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน (BOI) ตั้งแต่วันที่ 10
พฤศจิกายน 2547 โดยมีสิทธิและประโยชน์ ดังนี้

1.  ได้รับยกเว้นภาษีเงินได้นิติบุคคลสำหรับกำไรสุทธิที่ได้รับจากการประกอบกิจการที่ได้รับการส่งเสริมรวมกันไม่เกินร้อยละ
    100 ของเงินลงทุนไม่รวมค่าที่ดินและทุนหมุนเวียน มีกำหนดเวลาแปดปี
    นับแต่วันที่เริ่มมีรายได้จากการประกอบกิจการนั้น (วันที่ 1 มกราคม 2548)

2.  ได้รับยกเว้นไม่ต้องนำเงินปันผลจากกิจการที่ได้รับการส่งเสริมซึ่งได้รับยกเว้นภาษีเงินได้นิติบุคคล
    ไปรวมคำนวณเพื่อเสียภาษีเงินได้ตลอดเวลาที่ได้รับยกเว้นภาษีเงินได้นิติบุคคลนั้น

3.  ได้รับยกเว้นอากรขาเข้าสำหรับเครื่องจักรตามที่คณะกรรมการส่งเสริมการลงทุนพิจารณาอนุมัติ

4.  ได้รับอนุญาตนำคนต่างด้าวซึ่งเป็นช่างฝีมือหรือผู้ชำนาญการเข้ามาในราชอาณาจักรได้ตามจำนวนและเวลาเท่าที่คณะกรรมการส่งเสริมการลงทุนเห็นสมควร

5.  ให้คนต่างด้าวซึ่งเป็นช่างฝีมือหรือผู้ชำนาญการดังกล่าวได้รับอนุญาตทำงานเฉพาะตำแหน่งหน้าที่การทำงานที่คณะกรรมการส่งเสริมการลงทุนให้ความเห็นชอบ

การตลาดและภาวะการแข่งขัน

ภาวะอุตสาหกรรม

ความต้องการใช้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วในประเทศไทย

จากการขยายตัวทางเศรษฐกิจของประเทศไทยในช่วงที่ผ่านมา
ส่งผลให้ภาคเศรษฐกิจการผลิตมีการขยายตัวอย่างต่อเนื่อง โดยพิจารณาจากดัชนีผลผลิตอุตสาหกรรม
(Manufacturing Production Index) ซึ่งปรับตัวเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องจากระดับ 100 ในปี
2543 ซึ่งเป็นปีฐาน เป็น 181 ในปี 2550 หรือคิดเป็นอัตราการเพิ่มขึ้นเฉลี่ยร้อยละ 9 ต่อปี
และอัตราการใช้กำลังการผลิตภาคอุตสาหกรรม (Industrial Capacity Utilization)
ได้เพิ่มขึ้นจากระดับร้อยละ 68 ในปี 2543 มาอยู่ที่ระดับร้อยละ 75 ในปี 2550
ซึ่งการขยายตัวของอุตสาหกรรมการผลิตและอัตราการใช้กำลังการผลิตที่เพิ่มขึ้นนี้
จึงทำให้เกิดปริมาณสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วจากโรงงานอุตสาหกรรมในจำนวนที่เพิ่มขึ้นตามไปด้วย

แผนภูมิแสดงภาวะอุตสาหกรรมภายในประเทศ ในช่วงปี 2543 – 2550

[]

ที่มา : ธนาคารแห่งประเทศไทย

จากข้อมูลสรุปสถานการณ์มลพิษของประเทศไทย โดยกรมควบคุมมลพิษ
กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
ได้แสดงถึงปริมาณของเสียภายในประเทศจากโรงงานอุตสาหกรรม สามารถแสดงได้ดังนี้

แผนภูมิแสดงปริมาณสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วภายในประเทศ ในช่วงปี 2549 - 2550

[]

ที่มา : สรุปข้อมูลโดยกรมโรงงานอุตสาหกรรม จากรายงานแจ้งการขออนุญาตขนย้ายสิ่งปฏิกูลฯ
ของโรงงานอุตสาหกรรมทั่วประเทศ

ทั้งนี้ จากการที่หน่วยงานราชการ
โดยเฉพาะกระทรวงอุตสาหกรรมมีความเข้มงวดมากขึ้นต่อผู้ประกอบการอุตสาหกรรมทุกรายให้มีการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ
อย่างถูกวิธีเพื่อเป็นการรักษาสภาวะแวดล้อมและควบคุมการเกิดมลพิษ โดยในปลายปี 2547
ได้มีการออกกฎระเบียบเพิ่มเติมให้โรงงานอุตสาหกรรมต้องแจ้งรายละเอียดเกี่ยวกับชนิด ปริมาณ
และชื่อผู้รับบำบัดหรือกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วทางสื่ออิเล็กทรอนิกส์ (Internet)
ทันทีที่มีการนำออกนอกบริเวณโรงงาน
ซึ่งจะทำให้โรงงานอุตสาหกรรมเหล่านี้ต้องชี้แจงถึงวิธีการจัดการสิ่งปฏิกูลฯ
ที่เกิดขึ้นจากกระบวนการผลิตของตน อันมีผลให้โรงงานอุตสาหกรรมต้องดำเนินการจัดการสิ่งปฏิกูลฯ
อย่างถูกวิธี โดยวิธีหนึ่งคือการส่งให้ผู้ให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ เป็นผู้ดำเนินการแทน
จึงคาดว่าปริมาณสิ่งปฏิกูลฯ
ที่ผู้ให้บริการที่ได้รับอนุญาตจากหน่วยงานราชการเป็นผู้บริหารและจัดการมีแนวโน้มเพิ่มมากขึ้น

ผู้ให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วในประเทศ

สามารถแบ่งประเภทของผู้ให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วได้เป็น 3 กลุ่ม
ตามวิธีการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ ดังนี้

1.  ผู้ให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วด้วยวิธีฝังกลบ

บริษัทมีการประกอบธุรกิจหลักอยู่ในกลุ่มนี้ โดยการฝังกลบเป็นวิธีที่ใช้กันทั่วไป
และสามารถใช้กับสิ่งปฏิกูลฯ ได้หลายประเภทด้วยต้นทุนที่ต่ำกว่าการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯด้วยวิธีการเผา
ปัจจุบัน มีผู้ให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ ด้วยวิธีฝังกลบในประเทศหลายราย
โดยส่วนมากเป็นรายย่อยที่ให้บริการเฉพาะฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ ที่ไม่อันตราย
ซึ่งมีความสามารถในการให้บริการเล็กน้อยเนื่องจากมีข้อจำกัดทางด้านพื้นที่ของสถานประกอบการ
และบริษัทพิจารณาแล้วเห็นว่ามิใช่ผู้ประกอบการที่อยู่ในระดับเดียวกัน ดังนั้น
ผู้ให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ ด้วยวิธีฝังกลบที่มีใบอนุญาตฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ
ทั้งที่ไม่อันตรายและที่เป็นอันตรายซึ่งเป็นรายใหญ่และมีศักยภาพและความสามารถในการให้บริการใกล้เคียงกับบริษัทมีจำนวน
3 ราย โดยมีรายละเอียดดังนี้

+---------------------------------+-----------+----------+------------+
| ผู้ใ                              | ความสามา  |          | ที่ตั้ง        |
| ห้บริการฝังกลบสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว | รถให้บริการ |          | ของศูนย์กำจัด |
|                                 | (ตัน/ปี)    |          |            |
|                                 |           |          | สิ่งปฏิกูลหรือว |
|                                 |           |          | ัสดุที่ไม่ใช้แล้ว |
+=================================+===========+==========+============+
|                                 | สิ่ง        | สิ่งปฏ     |            |
|                                 | ปฏิกูลหรือวัส | ิกูลหรือวัสด |            |
|                                 | ดุที่ไม่ใช้แล้ว | ุที่ไม่ใช้แล้ว |            |
|                                 | ไม่อันตราย  | อันตราย   |            |
+---------------------------------+-----------+----------+------------+
| 1.บมจ.เบตเตอร์ เวิลด์ กรีน (“BWG”)  | 150,000   | 120,000  | จังหวัดสระบุรี |
+---------------------------------+-----------+----------+------------+
| 2.บมจ.โปรเฟสชั่นแนล เวสต์ เทคโนโลยี | 330,000   | 82,500   | จ          |
| (1999) (“PRO”)                  |           |          | ังหวัดสระแก้ว |
+---------------------------------+-----------+----------+------------+
| 3.บมจ.                          | 79,200    | 52,800   | จังหวัดระยอง |
| บริหารและพัฒนาเพื่อการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม |           |          |            |
| (“GENCO”)                       |           |          |            |
+---------------------------------+-----------+----------+------------+
|                                 | 45,000    |          | กรุงเทพฯ    |
+---------------------------------+-----------+----------+------------+

  ที่มา : ข้อมูลจาก BWG และแบบแสดงรายการข้อมูลประจำปี 2549 ของ PRO และ GENCO

  นอกจากผู้ให้บริการรายใหญ่ 3 รายดังกล่าวแล้ว
  ยังมีผู้ให้บริการฝังกลบสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วอีกหนึ่งราย คือ บริษัท อีสเทิร์น
  ซีบอร์ดเอนไวรอนเมนทอล คอมเพล็ก จำกัด (ESBEC) ซึ่งมีที่ตั้งอยู่ที่จังหวัดชลบุรี
  โดยผู้ประกอบการรายดังกล่าวได้รับใบอนุญาตให้บริการฝังกลบสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วไม่อันตรายเท่านั้น

  ภาวะการแข่งขันในการให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ ด้วยวิธีการฝังกลบไม่มีความรุนแรงมากนัก
  เนื่องจากมีจำนวนผู้ให้บริการรายใหญ่เพียงไม่กี่รายเมื่อเทียบกับปริมาณสิ่งปฏิกูลฯ
  ในประเทศทั้งหมด และผู้ให้บริการแต่ละรายมีสถานที่ตั้งของศูนย์กำจัดสิ่งปฏิกูลฯ
  กระจายออกไปในแต่ละพื้นที่ของประเทศ นอกจากนี้
  การเข้ามาในอุตสาหกรรมของคู่แข่งขันรายใหม่อาจทำได้ยากเนื่องจากมีข้อจำกัดหลายประการ
  เช่น การใช้เงินลงทุนสูง การใช้พื้นที่ที่มีขนาดใหญ่และมีลักษณะเหมาะสมซึ่งต้องได้รับการรับรอง
  และผ่านความเห็นชอบในรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม (EIA)
  จากสำนักนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
  กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมก่อนดำเนินกิจการ
  ซึ่งตามปกติจะต้องใช้ระยะเวลาในการศึกษาเพื่อขอความเห็นชอบในรายงานดังกล่าว
  ทำให้ผู้ลงทุนมีความเสี่ยงจากการลงทุนในที่ดินเป็นเงินจำนวนสูงแต่อาจไม่ได้รับอนุญาตให้ประกอบการได้
  เป็นต้น

  ปัจจุบัน ผู้ให้บริการส่วนใหญ่จะเน้นกลยุทธ์การแข่งขันในมาตรฐานของระบบกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ
  และคุณภาพของการให้บริการแก่ลูกค้า ซึ่งที่ผ่านมา
  บริษัทให้ความสำคัญกับการดำเนินงานและระบบการบริหารและจัดการสิ่งปฏิกูลฯ
  ที่ได้มาตรฐานและสามารถตรวจสอบได้ จึงทำให้ศูนย์บริหารและจัดการฯ
  ของบริษัทได้รับการยอมรับจากลูกค้าโดยทั่วไป

2.  กลุ่มผู้ให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วด้วยวิธีเผาในเตาเผา

  ผู้ให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ โดยการเผาจะรับสิ่งปฏิกูลฯ บางประเภทที่ให้พลังงานความร้อนสูง
  และเหมาะสมกับเตาเผานั้นๆ เช่น เศษยาง ตะกอนน้ำมัน สารละลาย เป็นต้น
  โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อนำพลังงานที่ได้จากการเผาไปใช้ภายในโรงงาน การกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ
  จึงไม่ใช่เป็นธุรกิจหลักของผู้ให้บริการเหล่านี้ ทั้งนี้
  บริษัทไม่สามารถให้บริการในประเภทนี้ได้ด้วยตนเอง แต่ BWC
  ซึ่งเป็นบริษัทย่อยได้รับการแต่งตั้งให้เป็นตัวแทน (Broker) จากผู้ให้บริการในกลุ่มนี้
  ทำให้สามารถมีรายได้จากการหาลูกค้าและนำส่งสิ่งปฏิกูลฯ ไปกำจัดด้วยวิธีเผาได้
  โดยลูกค้าจะจ่ายค่าบริการทั้งหมดให้แก่ BWC ส่วน BWC จะจ่ายค่ากำจัดสิ่งปฏิกูลฯ
  ด้วยวิธีเผาให้แก่โรงปูนซีเมนต์
  เนื่องจากถือเป็นค่าจ้างในการให้โรงปูนซีเมนต์เป็นผู้กำจัดสิ่งปฏิกูลฯ ดังกล่าว โดยที่ BWC
  มีกำไรจากส่วนต่างอันเนื่องมาจากการดำเนินการดังกล่าว โดยผู้ให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ
  ที่ไม่อันตรายและที่เป็นอันตราย ได้แก่

1.  บริษัท ปูนซีเมนต์ไทย (แก่งคอย) จำกัด

2.  บริษัท ปูนซีเมนต์ไทย (ลำปาง) จำกัด

3.  บริษัท ปูนซีเมนต์ไทย (ทุ่งสง) จำกัด

4.  บริษัท ปูนซีเมนต์ไทย (ท่าหลวง) จำกัด โรงงานท่าหลวง

5.  บริษัท ปูนซีเมนต์ไทย (แก่งคอย) จำกัด โรงงานเขาวง

6.  บริษัท ปูนซีเมนต์นครหลวง จำกัด (มหาชน)

7.  บริษัท ทีพีไอ โพลีน จำกัด (มหาชน)

  ที่มา : สำนักเทคโนโลยีสิ่งแวดล้อมโรงงาน กรมโรงงานอุตสาหกรรม กระทรวงอุตสาหกรรม

3.  กลุ่มผู้ให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วด้วยวิธีการรีไซเคิล (Recycle)

การรีไซเคิลเป็นวิธีการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ ที่ก่อให้เกิดมูลค่าเพิ่มทางเศรษฐกิจวิธีหนึ่ง
เนื่องจากเป็นการนำสิ่งปฏิกูลฯ มาทำให้เกิดประโยชน์ได้ใหม่ อย่างไรก็ตาม การนำสิ่งปฏิกูลฯ
มารีไซเคิลยังมีข้อจำกัดอยู่มาก เมื่อเปรียบเทียบกับการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ ด้วยวิธีการฝังกลบ
เนื่องจากจะสามารถรีไซเคิลได้กับสิ่งปฏิกูลฯ บางประเภทเท่านั้น เช่น ตัวทำละลาย น้ำมันเครื่อง
น้ำมันหล่อลื่น เศษเหล็ก เศษโลหะ อุปกรณ์อิเล็คทรอนิคส์ เคมีภัณฑ์บางชนิด เป็นต้น ทั้งนี้
บริษัทไม่สามารถให้บริการในประเภทนี้ได้ด้วยตนเอง แต่ BWC และ E-Tech
ซึ่งเป็นบริษัทย่อยได้รับการแต่งตั้งให้เป็นตัวแทน (Broker) จากผู้ให้บริการในกลุ่มนี้
ทำให้สามารถมีรายได้จากการหาลูกค้าและนำส่งสิ่งปฏิกูลฯ ไปรีไซเคิลได้

จุดเด่นของบริษัท

1.  การให้บริการที่ครบวงจร

  สิ่งปฏิกูลฯ ที่เกิดจากโรงงานอุตสาหกรรมต่างๆ มีหลายประเภท ทั้งที่เป็นอันตราย (Hazardous
  Waste) และไม่อันตราย (Non-Hazardous Waste) ของแข็งและของเหลว
  รวมทั้งอาจเป็นสิ่งปฏิกูลที่สามารถนำกลับไปใช้ซ้ำได้อีก ทำให้การบริหารและจัดการสิ่งปฏิกูลฯ
  จะต้องสอดคล้องและอำนวยความสะดวกให้แก่ลูกค้าได้มากที่สุด
  ซึ่งการให้บริการของกลุ่มบริษัทได้ครอบคลุมในทุกวิธีการบริหารและจัดการฯ
  ตามกฎหมายว่าด้วยการกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุไม่ใช่แล้ว พ.ศ. 2548
  ซึ่งบังคับใช้กับโรงงานอุตสาหกรรมทั่วประเทศ ได้แก่ การคัดแยก (Sorting)
  การกักเก็บในภาชนะบรรจุ (Storage) การนำกลับมาใช้ซ้ำ (Reuse)
  การนำกลับมาใช้ประโยชน์อีก (Recycle) การนำกลับคืนมาใหม่ (Recovery) การบำบัด
  (Treatment) การกำจัด (Disposal) หรือการกำจัดโดยวิธีอื่น
  ซึ่งเป็นการกำจัดด้วยตนเองภายในศูนย์บริหารและจัดการฯ ของบริษัท
  หรือเป็นการส่งไปให้ผู้ประกอบการอื่นเป็นผู้กำจัด (Outsource) ทั้งนี้
  กิจกรรมที่บริษัทเป็นผู้ให้บริการจะดำเนินการภายในบริเวณและสถานที่ตั้งเดียวกัน
  โดยมีระบบที่เชื่อมโยงกันตามมาตรฐาน
  ส่งผลให้บริษัทสามารถบริหารต้นทุนการจัดการได้อย่างมีประสิทธิภาพและสามารถแข่งขันกับคู่แข่งได้ทั้งในด้านของราคา
  ระยะเวลาการให้บริการ และคุณภาพของการบริการ

2. การให้คำปรึกษาแนะนำและอบรมเกี่ยวกับการบริหารและจัดการสิ่งปฏิกูลฯ

  บริษัทมีนโยบายในการให้คำแนะนำ และปรึกษาในทุกกระบวนการของการเกิดสิ่งปฏิกูลฯ
  ในโรงงาน โดยเป็นการนำหลักวิชาการมาประยุกต์ใช้ เช่น หลักการทำ Clean Technology
  ภายในโรงงาน การให้ความรู้เกี่ยวกับสิ่งปฏิกูลฯ ที่เกิดขึ้นภายในโรงงาน
  การป้องกันและแก้ไขกรณีเกิดเหตุฉุกเฉินที่เกี่ยวกับสิ่งปฏิกูลฯ เป็นต้น
  นอกจากนี้บริษัทยังมีการเผยแพร่ข้อมูลต่างๆ
  ให้แก่โรงงานอุตสาหกรรมเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงข้อกำหนดหรือกฎหมายต่างๆ
  ที่เกี่ยวข้องกับสิ่งปฏิกูลฯ
  โดยการแจ้งเป็นจดหมายหรือการจัดการสัมมนาให้ความรู้แก่ผู้ประกอบการ เป็นต้น
  เพื่อมิให้ผู้ประกอบการเกิดความสับสน
  และได้รับความรู้อย่างเต็มที่เพื่อนำไปปฏิบัติตามกฎหมายที่เกี่ยวข้องต่อไป
  การดำเนินการดังกล่าวจึงเป็นจุดเด่นที่ทำให้ลูกค้าใช้บริการกับบริษัทอย่างต่อเนื่อง
  และยังถือเป็นการทำประชาสัมพันธ์แบบบอกต่อกันอีกด้วย

3.  สภาพแวดล้อมของสถานที่ตั้ง

  ศูนย์บริหารและจัดการกากอุตสาหกรรม จังหวัดสระบุรี
  ของบริษัทมีสภาพพื้นที่ที่เป็นไปตามข้อกำหนดของหน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้อง ทั้งกรมควบคุมมลพิษ
  กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม และกรมโรงงานอุตสาหกรรม กระทรวงอุสาหกรรม
  รวมทั้งตามพระราชบัญญัติการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติของสหรัฐอเมริกา (Resources
  Conservation and Recovery Act) โดยลักษณะสภาพแวดล้อมเป็นภูเขา
  มีแนวกำแพงธรรมชาติกั้นระหว่างพื้นที่โครงการและชุมชน สภาพธรณีวิทยาโดยรอบเป็นหินแข็ง
  ซึ่งเป็นเสมือนแผ่นกั้นรองรับการรั่วไหลของสิ่งปฏิกูลฯ ไปยังชั้นน้ำใต้ดินได้เป็นอย่างดี
  นอกจากนี้ยังมีระดับน้ำบาดาลที่ลึกกว่าระดับที่กรมโรงงานอุตสาหกรรมกำหนด
  และพื้นที่โครงการยังมีทางเข้าออกได้หลายเส้นทาง ทำให้ไม่มีปัญหาด้านการจราจร
  การขนส่งเป็นไปอย่างสะดวก บนเนื้อที่รวมประมาณ 271 ไร่
  ด้วยเหตุดังกล่าวจะเห็นได้ว่าสภาพแล้วล้อมของศูนย์บริหารและจัดการฯ
  ตลอดจนขนาดของพื้นที่ของศูนย์บริหารและจัดการฯ
  ของบริษัทมีความเหมาะสมทั้งในเชิงกายภาพและเชิงเศรษฐกิจสำหรับการประกอบธุรกิจกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ
  เป็นอย่างยิ่ง

  4. ประสบการณ์และความเชี่ยวชาญของผู้บริหารและทีมงาน

  ผู้บริหารซึ่งเป็นกลุ่มผู้ก่อตั้งเป็นผู้มีประสบการณ์ในธุรกิจมานานประมาณ 10 ปี
  จึงทำให้มีความเชี่ยวชาญและมีสายสัมพันธ์ที่ดีกับบุคคลต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง เช่น หน่วยงานราชการ
  ลูกค้า คู่ค้า ประชาชนและชุมชนที่อยู่บริเวณใกล้เคียง
  ส่งผลให้บริษัทสามารถเจรจาทำความเข้าใจกับบุคคลที่เกี่ยวข้องดังกล่าวได้เป็นอย่างดี
  นอกจากนี้ทีมงานของบริษัทยังเป็นทีมงานที่มีความเชี่ยวชาญและมีประสบการณ์ในธุรกิจเช่นกัน
  โดยบริษัทมีนโยบายที่จะพัฒนาบุคลากรเหล่านี้ให้มีคุณภาพ
  ทันต่อการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีการจัดการสิ่งปฏิกูลฯ
  โดยจะมีการส่งอบรมทั้งในประเทศและต่างประเทศอย่างสม่ำเสมอ

กลยุทธ์ในการแข่งขัน

บริษัทมีการกำหนดกลยุทธ์ในการแข่งขัน ดังนี้

1.  การมุ่งเน้นให้บริการที่มีคุณภาพและได้มาตรฐานในระดับสากล
    โดยบริษัทกำหนดให้การจัดการสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วต้องเป็นไปอย่างถูกต้องตามหลักวิชาการ
    และภายใต้มาตรฐานที่บริษัทได้รับ เช่น การรับรองคุณภาพด้านงานบริการ (ISO 9001
    : 2000) และการรับรองระบบการจัดการด้านสิ่งแวดล้อม (ISO 14001 : 2004)
    และนอกจากนี้
    บริษัทให้ความสำคัญเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องไม่ก่อให้เกิดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและชุมชนใกล้เคียง

2.  การสร้างความพึงพอใจให้กับลูกค้า
    ซึ่งนอกเหนือจากการให้บริการที่จะต้องได้มาตรฐานในระดับสากลแล้ว
    บริษัทยังมุ่งเน้นการสร้างความสัมพันธ์อันดีกับลูกค้า ด้วยการให้บริการที่รวดเร็ว ตรงต่อเวลา
    และพร้อมให้คำแนะนำและช่วยเหลือแก่ลูกค้า
    ซึ่งกลยุทธ์ดังกล่าวนี้ทำให้บริษัทสามารถรักษาความสัมพันธ์อันดีกับลูกค้ามาได้อย่างต่อเนื่องและยาวนาน
    และยังทำให้กลุ่มลูกค้าของบริษัทเหล่านี้เผยแพร่ข้อมูลในเรื่องของการให้บริการของบริษัทไปสู่ลูกค้าใหม่รายอื่นๆ
    ได้รับทราบและเกิดความสนใจใช้บริการของบริษัทได้อีกด้วย

3.  การทำการตลาดในเชิงรุก
    โดยกำหนดเป้าหมายให้เจ้าหน้าที่การตลาดของบริษัทได้มีการพบปะเยี่ยมเยียนทั้งในกลุ่มลูกค้าเดิมและโรงงานอุตสาหกรรมต่างๆ
    ที่มีศักยภาพในการใช้บริการของบริษัท โดยกำหนดทีมการตลาดแบ่งเป็นโซนตามภูมิภาค
    ซึ่งเจ้าหน้าที่ของบริษัททุกคนจะต้องผ่านการอบรมและได้รับความรู้เกี่ยวกับบริการมาเป็นอย่างดี
    เพื่อสามารถให้คำแนะนำต่างๆ แก่โรงงานอุตสาหกรรมได้ นอกจากนี้
    จากการที่บริษัทมีการประสานงานกับหน่วยงานราชการต่างๆ อย่างใกล้ชิด เช่น
    กรมโรงงานอุตสาหกรรม การนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย กรมควบคุมมลพิษ เป็นต้น
    จึงมีส่วนทำให้หน่วยงานราชการช่วยประชาสัมพันธ์บริการของบริษัทไปให้แก่โรงงานอุตสาหกรรมต่างๆ
    ได้รับทราบ ตลอดจนบริษัทยังได้รับข้อมูลข่าวสารต่างๆ
    จากหน่วยงานราชการมาอย่างสม่ำเสมอ
    และยังสามารถให้ข้อมูลเกี่ยวกับการดำเนินการของบริษัทให้หน่วยงานราชการได้รับทราบ
    เพื่อให้การรับรู้ข้อมูลของทั้งสองฝ่ายเป็นไปตามที่เกิดขึ้นจริง

4.  สถานที่ตั้งศูนย์บริหารและจัดการกากอุตสาหกรรม จังหวัดสระบุรี
    นับว่ามีความเหมาะสมในแง่มุมที่ลูกค้าสามารถประหยัดค่าใช้จ่ายของระยะทางการขนส่งสิ่งปฏิกูลฯ
    จากโรงงานอุตสาหกรรมเพื่อนำมากำจัด
    โดยเฉพาะอย่างยิ่งโรงงานอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ในเขตพื้นที่กรุงเทพฯ และปริมณฑล
    ภาคเหนือ และภาคตะวันออก ซึ่งเป็นโรงงานที่มีสิ่งปฏิกูลฯ ทั้งที่ไม่อันตราย และที่เป็นอันตราย
    (ทั้งของแข็งและของเหลว) ปริมาณมาก

5.  การสร้างความเข้าใจต่อประชาชนทั่วไป
    โดยบริษัทได้ส่งเสริมการประชาสัมพันธ์เพื่อให้สาธารณชนต่างๆ
    ได้เข้าใจในกระบวนการทำงานและมาตรการป้องกันทางด้านสิ่งแวดล้อม
    ซึ่งบริษัทได้เปิดโอกาสให้ประชาชนทั่วไป นักเรียน นักศึกษา
    ตลอดจนเจ้าหน้าที่จากโรงงานอุตสาหกรรมต่างๆ
    สามารถเข้ารับชมและรับฟังการบรรยายเกี่ยวกับการทำงานได้ที่ศูนย์บริหารและจัดการฯ
    ซึ่งจะช่วยให้ประชาชนทั่วไปเหล่านี้มีความเข้าใจในกระบวนการทำงาน
    อันเป็นการสร้างความสัมพันธ์อันดีกับสาธารณชนในระยะยาว

กลุ่มลูกค้าเป้าหมาย

กลุ่มโรงงานอุตสาหกรรมที่เป็นกลุ่มลูกค้าเป้าหมายหลักของบริษัท ได้แก่
โรงงานอุตสาหกรรมทั้งที่อยู่ในนิคมอุตสาหกรรมและนอกนิคมอุตสาหกรรม ซึ่งตั้งอยู่ในเขตกรุงเทพฯ
และปริมณฑล ภาคตะวันออก และภาคกลาง
โดยกลุ่มลูกค้าเป้าหมายคือโรงงานอุตสาหกรรมขนาดกลางและขนาดใหญ่
ซึ่งตั้งแต่บริษัทเริ่มให้บริการลูกค้าในปี 2541 เป็นต้นมา
บริษัทได้รับความไว้วางใจจากลูกค้าอย่างต่อเนื่อง
จากการรักษามาตรฐานการให้บริการอย่างเข้มงวดในระดับสากล
และทำให้บริษัทมีลูกค้าใหม่ที่ใช้บริการเพิ่มมาโดยตลอดจนกลายมาเป็นลูกค้าประจำของบริษัท ซึ่งในปี
2550 บริษัทมีลูกค้าที่ใช้บริการประมาณ 1,100 ราย โดยที่ลูกค้า 10 รายแรก
มีสัดส่วนรวมกันประมาณร้อยละ 30 ของรายได้จากการบริการทั้งหมด
ซึ่งโดยทั่วไปแล้วลูกค้าส่วนใหญ่ไม่ต้องการทำสัญญาระยะยาวเพื่อผูกมัดตนเอง อย่างไรก็ตาม
กรมโรงงานอุตสาหกรรมกำหนดให้ผู้ประกอบการที่มีสิ่งปฏิกูลฯ
ต้องขึ้นทะเบียนและแจ้งรายชื่อผู้ให้บริการซึ่งมีกำหนดระยะเวลา 1 ปี ดังนั้น
แม้ลูกค้าจะไม่ทำสัญญากับบริษัท แต่ก็ต้องส่งสิ่งปฏิกูลฯ
มาให้บริษัทเป็นผู้กำจัดตามข้อมูลที่ได้แจ้งไว้กับกรมโรงงานอุตสาหกรรม
ยกเว้นในกรณีที่ต้องการเปลี่ยนแปลงผู้ให้บริการใหม่
ซึ่งลูกค้าจะต้องขึ้นทะเบียนและทำเรื่องแจ้งขอเปลี่ยนรายชื่อผู้ให้บริการใหม่ อย่างไรก็ตาม
ด้วยกลยุทธ์การให้บริการของบริษัทที่มุ่งเน้นการสร้างความพึงพอใจให้ลูกค้าเป็นหลัก
บริษัทจึงมั่นใจว่าจะทำให้ลูกค้ากลับมาใช้บริการของบริษัทอย่างต่อเนื่อง

ทั้งนี้ ตามประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม เรื่อง การกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุไม่ใช้แล้ว พ.ศ. 2548
กำหนดให้ ผู้ประกอบการโรงงานจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบสิ่งปฏิกูลฯ
ตั้งแต่ออกจากสถานประกอบการของตนจนถึงสถานที่ให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ อย่างไรก็ตาม
ในทางปฏิบัติ เมื่อบริษัทและลูกค้ามีการตกลงการให้บริการกัน ลูกค้ามีหน้าที่ที่จะต้องส่งมอบสิ่งปฏิกูลฯ
ให้แก่บริษัทตามประเภทและชนิดที่ระบุไว้ในใบเสนอราคา และจะแยกสิ่งปฏิกูลฯ
แต่ละประเภทมิให้ปะปนหรือผสมเข้าด้วยกัน มิฉะนั้น
ลูกค้าจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบและชดใช้ความเสียหายที่เกิดขึ้นอันเนื่องมาจากเหตุดังกล่าว
ในขณะที่บริษัทมีหน้าที่จัดหายานพาหนะในการขนส่งสิ่งปฏิกูลฯ
จากสถานประกอบการของลูกค้ามายังศูนย์บริหารและจัดการฯ ของบริษัท
รวมทั้งจะต้องปฏิบัติตามสัญญาให้บริการด้วยความระมัดระวัง
และปฏิบัติตามหลักการและสอดคล้องกับกฎหมายตลอดจนข้อบังคับและกฎระเบียบของทางราชการ
เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม

รายได้จากการให้บริการในปี 2550 มาจากลูกค้าในเขตกรุงเทพฯ และปริมณฑล คิดเป็นร้อยละ 45
รองลงมาเป็นลูกค้าในเขตภาคตะวันออก คิดเป็นร้อยละ 28 และภาคกลางคิดเป็นร้อยละ 23
ดังแผนภูมิรูปวงกลมแสดงสัดส่วนการให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ ในปี 2550
โดยแยกลูกค้าตามภูมิภาคต่างๆ โดยลูกค้าส่วนใหญ่ซึ่งอยู่ในเขตกรุงเทพฯ และปริมณฑลนั้น
เนื่องจากปริมาณของเสียอุตสาหกรรมมากกว่าครึ่งหนึ่งของปริมาณรวมทั้งประเทศมาจากโรงงานอุตสาหกรรมซึ่งตั้งอยู่ในเขตกรุงเทพฯ
และปริมณฑล และเมื่อแยกลูกค้าตามประเภทของอุตสาหกรรม
จะพบว่าการให้บริการของบริษัทมีการกระจายไปในหลายๆ อุตสาหกรรม
โดยไม่มีการพึ่งพิงอุตสาหกรรมใดเป็นพิเศษ โดยรายได้การให้บริการในปี 2550
มาจากอุตสาหกรรมเคมีและปิโตรเคมีมากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 18 ของรายได้ค่าบริการรวม
รองลงมาเป็นอุตสาหกรรมโลหะ อุตสาหกรรมสิ่งทอ และอุตสาหกรรมยานยนต์และชิ้นส่วนยานยนต์
คิดเป็นร้อยละ 12 ร้อยละ 10 และร้อยละ 9 ตามลำดับ
ดังแผนภูมิรูปวงกลมแสดงสัดส่วนการให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ ในปี 2550
โดยแยกลูกค้าตามอุตสาหกรรมต่างๆ

แผนภูมิรูปวงกลมแสดงสัดส่วนการให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วในปี 2550
โดยแยกลูกค้าตามภูมิภาคต่างๆ

[]

[]แผนภูมิรูปวงกลม แสดงสัดส่วนการให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วในปี 2550
โดยแยกลูกค้าตามอุตสาหกรรมต่างๆ

* หมายเหตุ : อุตสาหกรรมอื่นๆ เช่น อโลหะ วัสดุและอุปกรณ์ตกแต่ง พลังงาน เป็นต้น

เมื่อพิจารณาสัดส่วนรายได้จากให้บริการลูกค้าแล้ว
บริษัทมีการกระจายรายได้ของลูกค้าทั้งทางด้านทำเลที่ตั้ง และประเภทอุตสาหกรรม
จึงเป็นการลดความเสี่ยงไม่เน้นพึ่งพิงลูกค้ากลุ่มใดกลุ่มหนึ่งเป็นพิเศษ โดยในอนาคต
บริษัทมีนโยบายในการขยายฐานลูกค้าออกไปยังโรงงานอุตสาหกรรมขนาดกลางและย่อมให้มากขึ้น
เนื่องจากผู้ให้บริการส่วนมากยังไม่ให้ความสำคัญกับลูกค้ากลุ่มนี้มากนัก
ในขณะที่ลูกค้ากลุ่มนี้มีแนวโน้มการเติบโตเพิ่มขึ้นโดยเฉพาะจากนโยบายสนับสนุน SME ของภาครัฐ
ทำให้ปริมาณสิ่งปฏิกูลฯ จากลูกค้ากลุ่มนี้รวมกันมีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้น

นโยบายด้านราคา

บริษัทมีนโยบายกำหนดอัตราค่าบริการ โดยพิจารณาจากต้นทุนการดำเนินงานของบริษัท
บวกด้วยกำไรส่วนเพิ่ม (Margin)
โดยอัตราค่าบริการจะต้องสามารถเปรียบเทียบและแข่งขันกับผู้ประกอบการอื่นได้ ทั้งนี้
ในช่วงที่ผ่านมา อัตราค่าบริการจะรวมค่าขนส่ง และอาจมีการปรับค่าบริการเพิ่มขึ้นเป็นรายปี
อย่างไรก็ตาม จากผลกระทบของราคาน้ำมันที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ทำให้บริษัทพิจารณาปรับปรุงนโยบายการกำหนดอัตราค่าบริการของลูกค้าใหม่
โดยจะแยกค่าบริการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ และค่าขนส่งออกจากกัน
ซึ่งจะทำให้บริษัทสามารถปรับอัตราค่าบริการของแต่ละประเภทให้เหมาะสมกับต้นทุนที่แท้จริงได้

ช่องทางการจำหน่าย

บริษัทมีช่องทางการจำหน่ายหลัก 2 ช่องทาง คือ

1.  บริษัททำการตลาดโดยตรง ผ่านทางพนักงานขายของบริษัท
    โดยมีการแบ่งพนักงานขายออกเป็นแต่ละทีมเพื่อดูแลในพื้นที่ต่างๆ แยกตามภาคของประเทศ
    พนักงานขายจะได้รับการอบรมให้มีความรู้ความเข้าใจในลักษณะและขั้นตอนการให้บริการเป็นอย่างดี
    สามารถให้คำปรึกษาแก่โรงงานอุตสาหกรรมได้ ทั้งนี้
    บริษัทมีมาตรการสร้างแรงจูงใจให้แก่พนักงานขาย โดยมีการจ่ายค่าการตลาด (คอมมิชชั่น)
    ให้แก่พนักงานขายที่สามารถทำยอดรายได้ได้ตามเกณฑ์ที่กำหนด
    โดยมีการกำหนดอัตราที่เป็นไปตามระเบียบของบริษัท
    และมีการอนุมัติจากผู้มีอำนาจในเรื่องดังกล่าว
    และนอกจากการทำการตลาดผ่านทางพนักงานขายแล้ว
    ด้วยผลงานและความสัมพันธ์อันดีกับหน่วยงานราชการต่างๆ เช่น กรมโรงงานอุตสาหกรรม
    อุตสาหกรรมจังหวัด การนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย เป็นต้น
    ทำให้ชื่อเสียงของบริษัทเป็นที่ยอมรับโดยทั่วไป ซึ่งจะช่วยในการประชาสัมพันธ์
    และสนับสนุนการใช้บริการของบริษัทอีกด้วย

2.  บริษัทจ้างให้บริษัทตัวแทน (Broker) เป็นผู้ทำการตลาด
    โดยในปัจจุบันบริษัทมีตัวแทนที่ทำสัญญาแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ จำนวน 2 ราย
    ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของบริษัท คือ บริษัท เบตเตอร์ เวสท์ แคร์ จำกัด และบริษัท เอิร์ธ เท็ค
    เอนไวรอนเมนท์ จำกัด

การจัดหาผลิตภัณฑ์หรือบริการ

การผลิต / การให้บริการ

ในช่วง 3 ปีที่ผ่านมา
บริษัทมีความสามารถในการให้บริการสำหรับการกำจัดสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วทั้งที่ไม่อันตราย
และที่เป็นอันตราย ดังนี้

(หน่วย : ตัน)

  -------------------------------------------------------------------------------------------------------------
                                    2548                     2549                     2550            
  --------------------------------- --------------- -------- --------------- -------- --------------- ---------
                                    ประเภทสิ่งปฏิกูลฯ            ประเภทสิ่งปฏิกูลฯ            ประเภทสิ่งปฏิกูลฯ   

                                    ไม่อันตราย        อันตราย   ไม่อันตราย        อันตราย   ไม่อันตราย        อันตราย

  ประมาณการความสามารถในการให้บริการ   150,000         50,000   150,000         70,000   150,000         120,000

  ปริมาณสิ่งปฏิกูลฯ ที่ให้บริการ             123,204         15,975   190,218         46,629   151,015         126,404
  (ข้อมูลตามฝ่ายบัญชี)                                                                                     

  อัตราการใช้กำลังการผลิต               82.14%          31.95%   126.81%         66.61%   100.68%         105.34%
  -------------------------------------------------------------------------------------------------------------

หมายเหตุ : ความสามารถในการให้บริการเต็มที่ คำนวณจากวันทำงาน 25 วันต่อเดือน
ซึ่งบริษัทอาจสามารถทำงานได้มากกว่าที่ประมาณการไว้ได้

บริษัทประเมินความสามารถในการให้บริการตามปริมาณน้ำหนักบรรจุของหลุมฝังกลบ (ตัน)
ในแต่ละปี โดยคำนวณจากเวลาการทำงานมาตรฐาน คือ 8 ชั่วโมงต่อวัน และ 25 วันต่อเดือน
ซึ่งในการให้บริการจริง
บริษัทอาจเพิ่มเวลาการทำงานให้มากขึ้นเพื่อรองรับต่อความต้องการใช้บริการของลูกค้าที่เพิ่มสูงขึ้นในบางช่วงได้
จึงอาจทำให้บริษัทสามารถให้บริการจริงได้มากกว่าประมาณการความสามารถในการให้บริการที่ประเมินไว้ได้
ดังเช่นในปี 2549 และปี 2550 ทั้งนี้ การให้บริการจริงที่มีปริมาณสิ่งปฏิกูลฯ
มากกว่าประมาณการความสามารถในการให้บริการนั้น ไม่มีผลกระทบใดๆ
ต่อโครงสร้างของหลุมฝังกลบหรือสิ่งแวดล้อม
เนื่องจากเป็นการปฏิบัติงานเพิ่มเติมเพื่อให้บริการแก่ลูกค้าได้มากขึ้นเท่านั้น
เพียงแต่อาจส่งผลต่อระยะเวลาประมาณการให้บริการของพื้นที่ของหลุมฝังกลบ
ซึ่งอาจทำให้พื้นที่หลุมฝังกลบมีการใช้งานเต็มพื้นที่เร็วกว่าที่ประมาณการไว้ได้

การจัดหาวัตถุดิบ

ในการให้บริการบริหารและจัดการสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว มีปัจจัยการผลิตและวัตถุดิบที่สำคัญ
ดังนี้

1.  ที่ดิน

  ศูนย์บริหารและจัดการสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วของบริษัทตั้งอยู่บนที่ดินซึ่งมีพื้นที่ประมาณ 271
  ไร่ ตั้งอยู่ที่ตำบลห้วยแห้ง อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี สภาพพื้นที่ในศูนย์บริหารและจัดการฯ
  ทั้งหมดเป็นไปตามข้อกำหนดของหน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้อง ทั้งกรมควบคุมมลพิษ
  กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม และกรมโรงงานอุตสาหกรรม
  กระทรวงอุตสาหกรรม รวมทั้งตามพระราชบัญญัติการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติของสหรัฐอเมริกา
  (Resources Conservation and Recovery Act : EPA) โดยมีลักษณะทั่วไป ดังนี้

-   มีภูเขาล้อมรอบ
    ซึ่งบริษัทได้มีการขออนุญาตกรมป่าไม้เพื่อเข้าทำประโยชน์ในพื้นที่บริเวณภูเขาเพื่อใช้เป็นพื้นที่ฉนวน
    และมีพื้นที่เกินกว่าที่กรมโรงงานอุตสาหกรรมกำหนดเอาไว้ว่าต้องห่างจากแนวเขตรั้วไม่ต่ำกว่า
    33 เมตร และปรับปรุงแนวถนนสาธารณะ ปลูกต้นไม้เป็นแนวป้องกันไฟป่า
    พร้อมทั้งอนุรักษ์ธรรมชาติเดิม
    ซึ่งแนวเขาดังกล่าวเป็นกำแพงธรรมชาติกั้นระหว่างพื้นที่โครงการและชุมชน

-   สภาพธรณีวิทยาโดยรอบโครงการประกอบด้วยชั้นหินแข็ง เช่น หินไรโอไลต์ หินแอนดีไซต์
    หินทัลฟ์ เป็นต้น ซึ่งจะเปรียบเสมือนแผ่นกั้นรองรับอย่างดี
    ทำให้สิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วรั่วไหลไปยังชั้นน้ำใต้ดินได้ยาก

-   ระดับน้ำบาดาลอยู่ที่ระดับความลึกประมาณ 40-70 เมตร
    ซึ่งกรมโรงงานอุตสาหกรรมได้กำหนดไว้ว่าระดับก้นหลุมฝังกลบจะต้องอยู่สูงจากระดับน้ำใต้ดินสูงสุดไม่น้อยกว่า
    1.5 เมตร ดังนั้นน้ำบาดาลในบริเวณใต้ศูนย์บริหารและจัดการฯ
    จึงมีความปลอดภัยต่อการปนเปื้อนสูง โดยแหล่งน้ำบาดาลสาธารณะของชุมชนที่อยู่ใกล้ที่สุด
    อยู่ห่างจากศูนย์บริหารและจัดการฯ ประมาณ 2 - 3 กิโลเมตร

-   พื้นที่โครงการสามารถเข้าออกได้ง่ายหลายเส้นทาง ไม่มีปัญหาด้านการจราจรติดขัด
    จึงทำให้การขนส่งเป็นไปได้อย่างสะดวก โดยเส้นทางหลักที่ใช้ คือ ถนนพหลโยธิน
    และถนนบ้านนา-แก่งคอย

-   ไม่มีโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ และสนามบินในเขตพื้นที่รัศมี 5
    กิโลเมตรโดยรอบโครงการ ไม่มีบ่อน้ำดื่มหรือโรงงานผลิตน้ำประปาในเขตรัศมี 700
    เมตรโดยรอบโครงการ ทั้งนี้ มีโรงเรียนและชุมชนที่อยู่ใกล้ที่สุด
    อยู่ห่างจากศูนย์บริหารและจัดการฯ ประมาณ 1 กิโลเมตร

  ลักษณะของหลุมฝังกลบสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วในศูนย์บริหารและจัดการฯ เป็นดังนี้

1.  หลุมฝังกลบสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่ไม่อันตราย ตามหลักสุขาภิบาล (Sanitary
    Landfill)

  หลุมฝังกลบสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่ไม่อันตรายได้รับการออกแบบและเลือกใช้วัสดุที่ได้มาตรฐานสากล
  ประกอบด้วย 2 หลุม คือ หลุมที่ 1 ขนาดพื้นที่ประมาณ 6,000 ตร.ม.
  ซึ่งมีการให้บริการตั้งแต่เดือนมกราคม 2541 และได้ทำการปิดทับชั้นสุดท้ายลงในเดือนธันวาคม
  2544 มีปริมาณสิ่งปฏิกูลฯ ที่ฝังกลบแล้วทั้งหมดประมาณ 68,000 ตัน ต่อมาในเดือนมกราคม
  2545 บริษัทเริ่มให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ โดยวิธีฝังกลบในหลุมที่ 2 ซึ่งมีขนาดพื้นที่ประมาณ
  140,000 ตร.ม. ซึ่งสามารถรองรับปริมาณสิ่งปฏิกูลฯ ที่ไม่อันตรายได้ทั้งสิ้นประมาณ 2.34 ล้าน
  ลบ.ม. หรือ 2.34 ล้านตัน บริษัทได้ออกแบบหลุมฝังกลบที่ 2 โดยแบ่งออกเป็นแต่ละเฟส
  รวมทั้งหมด 5 เฟส คือหลุมฝังกลบ N1 ถึง N5
  เพื่อให้การรับรู้ต้นทุนตัดจ่ายหลุมฝังกลบสอดคล้องกับปริมาณการให้บริการจริง
  โดยบริษัทสามารถปรับต้นทุนตัดจ่ายหลุมฝังกลบได้เมื่อสิ้นสุดการให้บริการฝังกลบในแต่ละเฟส
  ซึ่งผลดังกล่าวจะทำให้รายได้และต้นทุนค่าบริการของบริษัทมีความสอดคล้องกันมากขึ้น
  โดยบริษัทจะทำการฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ ไม่อันตรายลงในหลุมเฟสที่ 1
  ก่อนจากพื้นด้านล่างจนถึงด้านบน จนเมื่อฝังกลบเต็มพื้นที่หลุมแล้วจึงทำการฝังกลบในเฟสที่ 2
  ต่อไปตามลำดับจนครบ 5 เฟส โดยรายละเอียดหลุมฝังกลบ และปริมาณสิ่งปฏิกูลฯ
  ที่ฝังแล้วในแต่ละเฟส ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2550 ดังนี้

+--------------+-----------+-----------+------------+---------------+
| หล           | ขนาดพื้น    | ปริม       |            | ปริมาณสิ่งปฏิกูลฯ  |
| ุมฝังกลบสิ่งปฏิกูล | ที่หลุม^(1/) | าณสิ่งปฏิกูลฯ |            | ที่ฝังแล้ว        |
|              |           | ที่รองรับได้  |            |               |
|              |           | ^(2/)     |            |               |
+==============+===========+===========+============+===============+
| หรือวัส        | (ตร.ม.)   | ป         | น้ำหนักบรรจุ  | (ตัน)          |
| ดุที่ไม่ใช้แล้วที่ 2 |           | ริมาตรบรรจุ |            |               |
|              |           |           | (ตัน) ^(2/) |               |
|              |           | (ลบ.ม.)   |            |               |
|              |           | ^(1/)     |            |               |
+--------------+-----------+-----------+------------+---------------+
| N1           | 14,554    | 249,609   | 249,609    | 249,609       |
+--------------+-----------+-----------+------------+---------------+
| N2           | 43,922    | 599,950   | 599,950    | 464,437       |
+--------------+-----------+-----------+------------+---------------+
| N3           | 12,078    | 225,912   | 225,912    | -             |
+--------------+-----------+-----------+------------+---------------+
| N4           | 11,115    | 207,908   | 207,908    | -             |
+--------------+-----------+-----------+------------+---------------+
| N5           | 56,579    | 1,058,287 | 1,058,287  | -             |
+--------------+-----------+-----------+------------+---------------+
| รวม          | 138,247   | 2,341,666 | 2,341,666  | 714,046       |
+--------------+-----------+-----------+------------+---------------+

  หมายเหตุ :

  ^(1/) ประเมินโดย บริษัท ซีเอ็มเอส เอ็นจิเนียริ่ง แอนด์ แมเนจเม้นท์ จำกัด
  ตามรายงานการประเมิน ลงวันที่ 15 มีนาคม 2548 และต่อมาในปี 2550 บริษัทได้ให้ บริษัท
  อเมริกัน แอ๊พเพรซัล (ประเทศไทย) จำกัด เข้ามาทำการประเมินเฉพาะหลุม N2
  เพื่อปรับปรุงข้อมูลให้ใกล้เคียงความเป็นจริง ตามรายงานการประเมิน ลงวันที่ 6 ธันวาคม
  2550

  ^(2/) คำนวณความหนาแน่นในอัตราส่วน 1 ลบ.ม. ต่อ 1 ตัน ซึ่งเป็นไปตามรายงาน EIA
  ของบริษัท ซึ่งผ่านการอนุมัติจากสำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
  (สผ.) แล้ว

  จากที่เริ่มให้บริการในเดือนมกราคม 2545 จนถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2550 มีปริมาณสิ่งปฏิกูลฯ
  ที่ฝังกลบในหลุมฝังกลบฯ ที่ 2 ไปแล้ว 714,046 ตัน แบ่งเป็นหลุม N1 จำนวน 249,609 ตัน
  และหลุม N2 จำนวน 464,437 ตัน ทั้งนี้ ปริมาณสิ่งปฏิกูลฯ
  ที่ฝังกลบจริงในหลุมอาจสามารถบรรจุได้มากกว่าประมาณการปริมาณสิ่งปฏิกูลฯ ที่รองรับได้
  เนื่องจากประมาณการปริมาณน้ำหนักที่บรรจุสิ่งปฏิกูลฯ
  เป็นข้อมูลที่ได้จากการคำนวณโดยใช้การอ้างอิงจากรายงานการประเมินของผู้ประเมินอิสระเพื่อประมาณการปริมาณน้ำหนักสิ่งปฏิกูลฯ
  ที่สามารถรองรับได้ แต่ในความเป็นจริง พบว่าสิ่งปฏิกูลฯ ที่ได้ถูกฝังกลบไปแล้วมีการย่อยสลาย
  โดยส่วนหนึ่งจะเกิดเป็นน้ำและก๊าซขึ้น ซึ่งในส่วนของน้ำจะถูกสูบขึ้นมาบำบัด
  ส่วนก๊าซจะถูกรวบรวมและปล่อยออกสู่บรรยากาศภายนอกซึ่งอยู่ในบริเวณศูนย์บริหารและจัดการฯ
  ของบริษัท ทำให้หลุมฝังกลบสามารถรองรับปริมาณสิ่งปฏิกูลฯ
  ได้มากกว่าประมาณการจากการคำนวณได้
  โดยไม่มีผลกระทบต่อโครงสร้างของหลุมฝังกลบหรือสิ่งแวดล้อมแต่อย่างใด ทั้งนี้
  พื้นที่ที่เหลืออีกประมาณ 1,627,650 ตัน จะสามารถรองรับสิ่งปฏิกูลฯ
  ได้คิดเป็นระยะเวลาประมาณ 11 ปี
  จากการประเมินความสามารถในการให้บริการฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ ที่ 150,000 ตันต่อปี
  ซึ่งในการให้บริการจริงอาจมีปริมาณสิ่งปฏิกูลฯ ที่แตกต่างจากประมาณการไว้ได้
  อันอาจจะทำให้ระยะเวลาและความเพียงพอของที่ดินที่มีอยู่สำหรับใช้ในการฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ
  ที่ไม่อันตรายเปลี่ยนแปลงไปได้

  บริษัทได้มีการพัฒนาและออกแบบหลุมฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ ที่ไม่อันตรายแบบถูกหลักสุขาภิบาล
  (Sanitary Landfill)
  โดยใช้หลักเกณฑ์การออกแบบหลุมฝังกลบของกรมควบคุมมลพิษมาประกอบพิจารณาร่วมกับมาตรฐานเยอรมัน
  (TA Abfall) เพื่อให้ได้ผลการออกแบบที่เป็นมาตรฐานและมีความปลอดภัยสูงสุด ดังนี้

1.  ระบบการปูชั้นกันซึม มีการปูด้วยวัสดุต่างๆ บนพื้นหลุมจากด้านล่างจนถึงด้านบน ดังนี้

-   ชั้นดินรองพื้น เป็นชั้นดินเหนียวบดอัดแน่นหนา 60 เซนติเมตร
    ซึ่งสามารถรองรับน้ำหนักบรรทุกด้านบนได้ทั้งหมด และป้องกันความเสียหายต่อวัสดุปูพื้นด้านล่าง

-   ชั้นกันซึม เป็นแผ่นวัสดุทึบน้ำสังเคราะห์โพลีเอธีลีน ความหนาแน่นสูง (HDPE) ซึ่งมีความหนา
    1.5 มิลลิเมตร

-   ชั้นระบบระบายน้ำ (Leachate Collection Layer) ประกอบด้วย วัสดุสังเคราะห์
    Geonet ซึ่งมีค่าอัตราการไหลของน้ำไม่ต่ำกว่า 3 x 10⁻⁵ ตารางเซนติเมตร/วินาที

-   ชั้นกรอง (Filter Zone) เป็นวัสดุกรองใยสังเคราะห์ (Geotextile)
    ที่สามารถระบายน้ำส่วนที่อิ่มตัวได้ไม่ต่ำกว่า 1 x 10⁻² ตารางเซนติเมตร/วินาที
    ซึ่งใช้แยกชั้นระบบรวบรวมน้ำเสียออกจากชั้นของสิ่งปฏิกูลฯ

-   ชั้นดินป้องกัน ประกอบด้วย ดินถมหนา 40 เซนติเมตร
    ใช้ในการป้องกันแผ่นวัสดุทึบน้ำสังเคราะห์ของระบบกันซึมที่อยู่ทางด้านล่าง
    จากการใช้เครื่องมือในบริเวณพื้นที่ฝังกลบ

    1.  ระบบปิดทับหลุมฝังกลบ
        เป็นการป้องกันไม่ให้น้ำฝนไหลเข้าหลุมฝังกลบหลังการฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ
        จนเต็มและทำการปรับระดับเรียบร้อยแล้ว
        มีการออกแบบระบบการปิดทับหลุมโดยการปูด้วยวัสดุต่างๆ เช่นเดียวกับการปูชั้นกันซึม
        จากด้านล่างจนถึงด้านบน ดังนี้

-   ชั้นดินป้องกัน เป็นดินถมบดอัดแน่นหนา 30 เซนติเมตร

-   ชั้นกันซึม เป็นวัสดุทึบน้ำสังเคราะห์โพลีเอธีลีนความหนาแน่นสูง (HDPE)

-   ชั้นระบบระบายน้ำ (Leachate Collection Layer) ประกอบด้วย วัสดุสังเคราะห์
    Geonet

-   ชั้นกรอง (Filter Zone) เป็นวัสดุกรองใยสังเคราะห์ (Geotextile)

-   ชั้นดินป้องกัน ประกอบด้วย ดินถมหนา 90 เซนติเมตร
    และทำการปลูกพืชคลุมดินเพื่อป้องกันการกัดเซาะดิน

    1.  ระบบควบคุมน้ำชะกาก โดยได้มีการออกแบบให้มีการวางท่อ HDPE
        ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางไม่น้อยกว่า 6 นิ้ว เจาะรูระบายน้ำ วางภายในหลุมฝังกลบ
        โดยมีท่อหลัก (Main Pipe) รวบรวมน้ำชะสิ่งปฏิกูลฯ
        จากท่อย่อยที่จะกระจายอยู่ภายในหลุม น้ำชะสิ่งปฏิกูลฯ (Leachate)
        ที่รวบรวมได้จะถูกนำไปบำบัดที่ระบบบำบัดน้ำชะ
        สิ่งปฏิกูลฯ

    2.  ระบบระบายก๊าซ โดยการวางท่อ PVC ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 4 นิ้ว เจาะรูโดยรอบ
        โดยวางท่อระบายก๊าซในหลุมเพื่อระบายก๊าซสู่บรรยากาศโดยธรรมชาติ

    3.  การฟื้นฟูหลุมฝังกลบ โดยจะดำเนินการปรับสภาพและฟื้นฟูให้มีทัศนียภาพที่ดี
        และป้องกันการเกิดผลกระทบด้านลบให้ได้มากที่สุด
        มีการปลูกพืชคลุมหน้าดินของหลุมฝังกลบเพื่อปรับปรุงเสถียรภาพของดิน
        ควบคุมน้ำฝนที่ไหลชะพื้นที่ และลดอัตราการกัดเซาะดิน

[]ภาพแสดงการปูชั้นกันซึม และการปิดทับหลุมฝังกลบตามหลักสุขาภิบาล (Sanitary Landfill)

  2) หลุมฝังกลบสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่เป็นอันตราย แบบปลอดภัย (Secured Landfill)

  ในเดือนเมษายน 2548 บริษัทได้เริ่มให้บริการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ
  ที่เป็นอันตรายโดยวิธีฝังกลบในหลุมฝังกลบแบบปลอดภัย (Secured Landfill)
  ซึ่งมีขนาดพื้นที่ประมาณ 70,000 ตร.ม. สามารถรองรับสิ่งปฏิกูลฯที่เป็นอันตรายได้ทั้งสิ้นประมาณ
  1.25 ล้าน ลบ.ม. หรือประมาณ 1.63 ล้านตัน บริษัทออกแบบหลุมฝังกลบโดยแบ่งออกเป็น 3
  เฟส คือหลุมฝังกลบ H1 ถึง H3 โดยมีรายละเอียดหลุมฝังกลบ และปริมาณสิ่งปฏิกูลฯ ที่ฝังแล้ว ณ
  วันที่ 31 ธันวาคม 2550 ดังนี้

+--------------+-----------+-----------+------------+---------------+
| หล           | ขนาดพื้น    | ปริม       |            | ปริมาณสิ่งปฏิกูลฯ  |
| ุมฝังกลบสิ่งปฏิกูล | ที่หลุม^(1/) | าณสิ่งปฏิกูลฯ |            | ที่ฝังแล้ว        |
|              |           | ที่รองรับได้  |            |               |
+==============+===========+===========+============+===============+
| หร           | (ตร.ม.)   | ป         | น้ำหนักบรรจุ  | (ตัน)          |
| ือวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว |           | ริมาตรบรรจุ |            |               |
|              |           |           | (ตัน) ^(2/) |               |
|              |           | (ลบ.ม.)   |            |               |
|              |           | ^(1/)     |            |               |
+--------------+-----------+-----------+------------+---------------+
| H1           | 19,604    | 351,233   | 456,603    | 189,008       |
+--------------+-----------+-----------+------------+---------------+
| H2           | 24,099    | 431,826   | 561,373    | -             |
+--------------+-----------+-----------+------------+---------------+
| H3           | 26,331    | 471,826   | 613,373    | -             |
+--------------+-----------+-----------+------------+---------------+
| รวม          | 70,030    | 1,254,885 | 1,631,349  | 189,008       |
+--------------+-----------+-----------+------------+---------------+

  หมายเหตุ :

  ^(1/) ประเมินโดย บริษัท ซีเอ็มเอส เอ็นจิเนียริ่ง แอนด์ แมเนจเม้นท์ จำกัด
  ตามรายงานการประเมิน ลงวันที่ 15 มีนาคม 2548 และต่อมาในปี 2550 บริษัทได้ให้ บริษัท
  อเมริกัน แอ๊พเพรซัล (ประเทศไทย) จำกัด เข้ามาทำการประเมินเฉพาะหลุม H1
  เพื่อปรับปรุงข้อมูลให้ใกล้เคียงความเป็นจริง ตามรายงานการประเมิน ลงวันที่ 6 ธันวาคม
  2550

  ^(2/) คำนวณความหนาแน่นในอัตราส่วน 1 ลบ.ม. ต่อ 1.3 ตัน ซึ่งเป็นไปตามรายงาน EIA
  ของบริษัท ซึ่งผ่านการอนุมัติจากสำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
  (สผ.) แล้ว

  จากที่บริษัทเริ่มให้บริการในเดือนเมษายน 2548 จนถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2550
  มีปริมาณสิ่งปฏิกูลฯ ที่ฝังกลบในหลุม H1 ไปแล้ว จำนวน 189,008 ตัน
  โดยพื้นที่หลุมฝังกลบทั้งหมดที่เหลืออีกประมาณ 1,442,341 ตัน
  คาดว่าจะสามารถรองรับสิ่งปฏิกูลฯได้คิดเป็นระยะเวลาประมาณ 12 ปี
  จากการประเมินปริมาณสิ่งปฏิกูลฯ ที่ให้บริการได้ 120,000 ตันต่อปี
  ซึ่งในการให้บริการจริงอาจมีปริมาณสิ่งปฏิกูลฯ ที่แตกต่างจากประมาณการไว้ได้
  อันอาจจะทำให้ระยะเวลาและความเพียงพอของที่ดินที่มีอยู่สำหรับใช้ในการฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ
  ที่เป็นอันตรายเปลี่ยนแปลงไปได้

  ทั้งนี้ การที่ปริมาตรบรรจุของหลุมฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ ที่ไม่อันตราย และที่เป็นอันตรายในหนึ่งหน่วย
  สามารถบรรจุสิ่งปฏิกูลฯ ด้วยน้ำหนักที่แตกต่างกัน กล่าวคือ ปริมาตรบรรจุในหลุมฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ
  ที่ไม่เป็นอันตราย 1 ลบ.ม. สามารถรองรับน้ำหนักได้ 1 ตัน
  ในขณะที่ปริมาตรบรรจุในหลุมฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ ที่เป็นอันตราย 1 ลบ.ม.
  สามารถรองรับน้ำหนักได้ 1.3 ตัน เนื่องจากในกระบวนการก่อนที่จะนำสิ่งปฏิกูลฯ
  ที่เป็นอันตรายไปฝังกลบ บริษัทจะต้องนำสิ่งปฏิกูลฯ
  ไปผ่านกระบวนการปรับเสถียรด้วยการผสมรวมเข้ากันกับสารต่างๆ เช่น ปูนขาว ปูนซีเมนต์
  หรือสารเคมีต่างๆ ที่เหมาะสม เพื่อลดความเป็นพิษและทำให้เป็นก้อนแข็ง ซึ่งสารต่างๆ
  ที่กล่าวมานั้นมีค่าความหนาแน่นที่มากกว่า 1 ตันต่อ ลบ.ม.
  ดังนั้นเมื่อผสมรวมเข้าด้วยกันจึงทำให้มีค่าความหนาแน่นเฉลี่ยในอัตราส่วน 1 ลบ.ม. ต่อ 1.3
  ตัน ซึ่งเป็นค่าตามรายงาน EIA ของบริษัทที่ผ่านการอนุมัติจาก สผ. แล้ว
  ในขณะที่กระบวนการนำสิ่งปฏิกูลฯ ที่ไม่อันตรายไปฝังกลบไม่ต้องผ่านกระบวนการปรับเสถียร
  จึงทำให้มีปริมาตรเท่ากับน้ำหนักที่บรรจุ (1 ลบ.ม.ต่อ 1 ตัน)

  ในการกำหนดปิดทับชั้นสุดท้ายของหลุมฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ ที่เป็นอันตราย
  บริษัทจะดำเนินการตามวิธีที่เหมาะสมตามหลักทางวิชาการ คือ
  ปิดทับเมื่อได้ชั้นความสูงและระยะตามแบบที่กำหนดในรายงาน EIA
  ซึ่งได้ผ่านกระบวนการคำนวณเรื่องการรองรับน้ำหนักและการป้องกันการพังทลายของสิ่งปฏิกูลฯ
  เป็นอย่างดี
  ประกอบกับการที่ลักษณะโครงสร้างทางธรณีวิทยาของพื้นที่โดยรอบของศูนย์บริหารและจัดการฯ
  เป็นชั้นหินแข็งหนา ทำให้หลุมฝังกลบของบริษัทมีความมั่นคงสูง

  ในการออกแบบหลุมฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ ที่เป็นอันตราย ได้มีการนำมาตรฐานต่างๆ
  ซึ่งเป็นที่ยอมรับในต่างประเทศมาใช้ เพื่อให้มีความปลอดภัย เหมาะสมกับสภาพของพื้นที่โครงการ
  และเกิดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมน้อยที่สุด โดยพิจารณาทั้งมาตรฐานของกรมควบคุมมลพิษ
  กรมโรงงานอุตสาหกรรม มาตรฐานของ US.EPA (United State Environmental
  Protection Agency) และมาตรฐานของเยอรมัน (TA Abfall)
  ซึ่งเป็นมาตรฐานที่ยอมรับโดยสากล โดยมีลำดับการปูชั้นต่างๆ ภายในหลุมฝังกลบดังนี้

1.  ระบบการปูชั้นกันซึม มีการปูด้วยวัสดุต่างๆ บนพื้นหลุมจากด้านล่างจนถึงด้านบน ดังนี้

-   ชั้นดินรองพื้น โดยทำการขุดเจาะพื้นดินลงลึกกว่าหลุมฝังกลบธรรมดา จนถึงชั้นหิน Rhyorite
    ซึ่งจะมีความสามารถในการรองรับน้ำหนักได้สูงกว่าชั้นดินธรรมดา

-   ชั้นดินเหนียวบดอัดแน่น ซึ่งมีความหนา 90 เซนติเมตร

-   ชั้นกันซึมชั้นที่ 2 เป็นแผ่นวัสดุทึบน้ำสังเคราะห์โพลีเอธีลีน ความหนาแน่นสูง (HDPE)
    ซึ่งมีความหนา 1.5 มิลลิเมตร หรือวัสดุธรณีสังเคราะห์แบบคอมโพสิท (Geo-composite)
    ที่มีค่าอัตราการซึมน้ำและคุณสมบัติการดูดซับสูง

-   ชั้นระบบระบายน้ำชั้นที่ 2 (Secondary Leachate Collection Layer) ประกอบด้วย
    วัสดุสังเคราะห์ Geonet และ Geotextile ซึ่งมีค่าอัตราการไหลของน้ำไม่ต่ำกว่า 3 x
    10⁻⁵ ตารางเซนติเมตร/วินาที)

-   ชั้นดินเหนียวสังเคราะห์ (Geosynthetic Clay Liner : GCL)
    ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ประเภทเส้นใยสังเคราะห์ (Geotextile) ที่มีเบ็นโทไนท์อยู่ภายใน

-   ชั้นกันซึมชั้นที่ 1 (Primary Protective Barrier) ประกอบด้วยแผ่น HDPE หรือ
    Geo-composite ที่มีค่าอัตราการซึมน้ำและคุณสมบัติการดูดซับสูง

-   ชั้นระบบระบายน้ำชั้นที่ 1 (Primary Leachate Collection Layer) ประกอบด้วยวัสดุ
    Geonet

-   ชั้นกรอง (Filter Zone) เป็นวัสดุกรองใยสังเคราะห์ (Geotextile)
    ที่สามารถระบายน้ำส่วนที่อิ่มตัวได้ไม่ต่ำกว่า 1 x 10⁻² ตารางเซนติเมตร/วินาที
    ซึ่งใช้แยกชั้นระบบรวบรวมน้ำเสียออกจากชั้นของสิ่งปฏิกูลฯ ที่เป็นอันตราย

-   ชั้นดินป้องกัน ประกอบด้วยดินหนา 40 เซนติเมตร
    ใช้ในการป้องกันวัสดุสังเคราะห์ของระบบกันซึมที่อยู่ด้านล่างจากการใช้เครื่องมือในบริเวณพื้นที่ฝังกลบ

    1.  ระบบปิดทับชั้นสุดท้าย
        ได้รับการออกแบบเป็นอย่างดีเพื่อป้องกันมิให้น้ำหรือสิ่งรบกวนจากภายนอกเข้ามาสัมผัสกับสิ่งปฏิกูลฯ
        ที่เป็นอันตรายภายในหลุมฝังกลบแบบปลอดภัย
        โดยมีการปิดทับด้วยวัสดุตั้งแต่ชั้นล่างสุดจนถึงบนสุด ดังนี้

-   ชั้นดินป้องกัน เป็นดินถมบดอัดแน่นหนา 30 เซนติเมตร

-   ชั้นดินเหนียวสังเคราะห์ (Geosynthetic Clay Liner)

-   ชั้นกันซึม เป็นวัสดุทึบน้ำสังเคราะห์โพลีเอธีลีนความหนาแน่นสูง (HDPE)

-   ชั้นระบบระบายน้ำ (Leachate Collection Layer) ประกอบด้วย วัสดุสังเคราะห์
    Geonet

-   ชั้นกรอง เป็นวัสดุกรองใยสังเคราะห์ (Geotextile)

-   ดินชั้นบน เป็นดินธรรมดาที่เหมาะสมสำหรับปลูกพืชคลุมดินเป็นชั้นบนสุด มีความหนา 90
    เซนติเมตร

[]ภาพแสดงการปูชั้นกันซึม และการปิดทับหลุมฝังกลบแบบปลอดภัย (Secure Landfill)

1.  ระบบควบคุมน้ำชะกาก การออกแบบเช่นเดียวกับหลุมฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ ตามหลักสุขาภิบาล
    หากแต่สำหรับหลุมฝังกลบสิ่งปฏิกูลฯ แบบปลอดภัยจะมีการก่อสร้างระบบควบคุมน้ำชะกากจำนวน
    2 ชั้น

2.  ระบบระบายก๊าซ โดยการวางท่อ HDPE ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 4 นิ้ว เจาะรูโดยรอบ
    โดยวางท่อระบายก๊าซในหลุมเพื่อระบายก๊าซสู่บรรยากาศโดยธรรมชาติ

3.  การฟื้นฟูหลุมฝังกลบ มีรายละเอียดในการดำเนินการเช่นเดียวกับหลุมฝังกลบตามหลักสุขาภิบาล
    เพื่อฟื้นฟูสภาพให้มีทัศนียภาพที่ดี และป้องกันการเกิดผลกระทบด้านลบให้ได้มากที่สุด

1.  วัตถุดิบอื่นๆ

  ในการกำจัดสิ่งปฏิกูลฯ แต่ละประเภทจะใช้สารเคมีที่แตกต่างกัน
  ซึ่งจะมีการกำหนดสูตรในการกำจัดจากห้องปฏิบัติการวิทยาศาสตร์ของบริษัทก่อน
  วัตถุดิบที่ใช้มากที่สุด คือ ปูนขาว ปูนซีเมนต์ โซเดียมไฮดรอกไซด์ (NaOH) และ
  เฟอร์ริดคลอไรด์ (FeCl₃) ซึ่งจะใช้ในการปรับเสถียรสิ่งปฏิกูลฯ
  ที่เป็นอันตรายที่ไม่มีความเป็นพิษรุนแรง สำหรับการปรับเสถียรสิ่งปฏิกูลฯ ที่มีโลหะหนักปนเปื้อน
  เช่น ปรอท แคดเมียม จะใช้สารเคมีประเภทสารละลายโซเดียมซัลไฟด์ (Na₂S)
  โซเดียมไฮโปคลอไรด์ (NaOCl) เป็นต้น
  ซึ่งสารเคมีที่ใช้ทั้งหมดทุกประเภทสามารถจัดซื้อได้ภายในประเทศ
  โดยบริษัทจัดหาจากผู้จัดจำหน่าย ซึ่งไม่มีรายใดที่มีมูลค่าสั่งซื้อเกินกว่าร้อยละ 30
  ของมูลค่าสั่งซื้อรวม

2.  การขนส่งสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว

  บริษัท เบตเตอร์ เวิลด์ ทรานสปอร์ต จำกัด (“BWT”) ซึ่งเป็นบริษัทย่อย
  จะเป็นผู้ดำเนินการบริหารจัดการและวางแผนการขนส่ง โดยการจัดหารถขนส่งมาจาก 2
  ส่วนด้วยกัน โดยส่วนแรก คือ รถขนส่งของบริษัท และรถขนส่งของ BWT
  และอีกส่วนหนึ่งมาจากการว่าจ้างรถขนส่งจากผู้ประกอบการขนส่งภายนอก
  โดยสามารถจำแนกประเภทของรถขนส่งได้ ดังนี้

1.  รถบรรทุกสิบล้อ (Roll-off Truck) สำหรับการขนส่งสิ่งปฏิกูลฯ ทั่วไป
    มีความสามารถในการรับน้ำหนักประมาณ 10 ตัน

2.  รถแท็งค์ (Tanker Truck) สำหรับการขนส่งสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วชนิดกึ่งของแข็ง
    มีปริมาตรความจุประมาณ 12 - 15 ลูกบาศก์เมตร

3.  รถพ่วง (Trailer Tank) สำหรับการขนส่งสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วที่เป็นของแข็ง
    มีความสามารถในการรับน้ำหนักประมาณ 31 ตัน

4.  รถสิบล้อมีเครน สำหรับการขนส่งสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วชนิดที่เป็นของแข็ง
    และบรรจุในภาชนะเพื่อสะดวกต่อการขนย้าย มีความสามารถในการรับน้ำหนักประมาณ 10 ตัน

  สำหรับภาชนะบรรจุสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วของบริษัทจะมีขนาดที่หลากหลาย ทั้งถังเหล็กขนาด
  1 ตัน ถังเหล็กขนาด 2 ตัน ถังเหล็กขนาด 10 - 12 ตัน และถุงขนาดใหญ่ขนาดบรรจุ 1 ตัน
  ซึ่งเหมาะสมกับสิ่งปฏิกูลหรือวัสดุที่ไม่ใช้แล้วในแต่ละขนาดที่แตกต่างกันไป
  และเหมาะสมกับความต้องการของลูกค้าแต่ละประเภท

ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม

การปฏิบัติตามรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม

จากการที่บริษัทได้รับความเห็นชอบในรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม (EIA)
โครงการศูนย์บริหารและจัดการกากอุตสาหกรรม จังหวัดสระบุรี
จากสำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม (สผ.)
และได้รับอนุญาตให้ประกอบกิจการโรงงานจากกรมโรงงานอุตสาหกรรม
ให้เปิดดำเนินการศูนย์บริหารและจัดการฯ นั้น
บริษัทได้ยึดถือปฏิบัติตามมาตรการป้องกันแก้ไขผลกระทบสิ่งแวดล้อม
และมาตรการติดตามตรวจสอบผลกระทบสิ่งแวดล้อมตามที่ได้เสนอไว้ในรายงานฯ
โดยผลการปฏิบัติตามมาตรการดังกล่าวจะนำเสนอต่อ สผ.
รวมถึงหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเป็นประจำทุก 6 เดือน โดยให้มีหน่วยงานกลาง (Third Party)
ดำเนินการตรวจสอบ และจัดทำรายงานผลการปฏิบัติตามมาตรการป้องกันแก้ไขผลกระทบสิ่งแวดล้อม
ซึ่งรายงานชุดล่าสุด คือ ในช่วงเดือนมกราคม - มิถุนายน 2550 บริษัทได้ว่าจ้างให้
บริษัท อี-สแควร์ สิ่งแวดล้อมและวิศวกรรม จำกัด เป็นผู้ดำเนินการ ซึ่งจากผลการตรวจสอบพบว่า
คุณภาพสิ่งแวดล้อมในโครงการอยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน และไม่มีผลกระทบใดที่มีนัยสำคัญต่อสิ่งแวดล้อม
นอกจากนี้ บริษัทได้มีมาตรการป้องกันแก้ไขผลกระทบสิ่งแวดล้อมต่างๆ ทั้งด้านคุณภาพอากาศ
คุณภาพน้ำ ระดับเสียง อาชีวอนามัยและความปลอดภัย