2.7 ข้อพิพาททางกฎหมาย

คดีบางเทา

  ในปี 2534 กลุ่มบริษัท ไทยวาฯ ได้ยื่นฟ้องบริษัทฯ และผู้รับเหมา
  เกี่ยวกับการทำเหมืองแร่ดีบุกในทะเล บริเวณอ่าวบางเทา โดยอ้างว่า บริษัทฯ
  ร่วมกับผู้รับเหมาได้ทำการขุดแร่ในทะเล
  เป็นเหตุให้ที่ดินของโจทก์บริเวณที่ติดกับชายหาดทะเลพังทลายเสียหาย
  โดยโจทก์ได้เรียกค่าเสียหายทั้งสิ้นจำนวน 299,446,000 บาท อย่างไรก็ตาม
  พื้นที่ดังกล่าวอยู่ในเขตประทานบัตรของบริษัทฯ
  ซึ่งคดีดังกล่าวได้มีการสืบพยานในชั้นศาลฎีกาเป็นระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา

  เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม 2542 ศาลแพ่งให้บริษัท ทุ่งคาฮาเบอร์ จำกัด (มหาชน) และบริษัท
  ซีทราน ไมนิ่ง จำกัด เป็นฝ่ายชนะคดี และ เมื่อวันที่ 29 มีนาคม 2545
  ศาลได้อ่านคำพิพากษายืนว่าที่ศาลชั้นต้นพิพากษามานั้น ศาลอุทธรณ์เห็นพ้องด้วย อุทธรณ์ของโจทก์ที่
  1 ถึง 4 ฟังไม่ขึ้น ไม่จำต้องวินิจฉัยประเด็นอื่นอีกต่อไป เพราะไม่ทำให้ผลของคดีเปลี่ยนแปลง
  ให้โจทก์ที่ 1 ถึง 4 ใช้ค่าทนายความชั้นอุทธรณ์แทนจำเลยทั้งสอง คือ บริษัท ทุ่งคาฮาเบอร์
  จำกัด (มหาชน) และบริษัท ซีทราน ไมนิ่ง จำกัด คนละ 50,000 บาท ดังนั้นบริษัทฯ
  จึงไม่ต้องรับผิดชอบค่าเสียหายที่ฟ้องร้องโดยโจทก์ อย่างไรก็ตาม
  ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา

1 ความเห็นของผู้บริหาร

จากการปรึกษาทนายความอิสระ
ฝ่ายบริหารมีความมั่นใจว่าจากการสืบพยานและจากหลักฐานที่ปรากฎในชั้นนี้
ซึ่งนำมาถึงคำพิพากษาของศาลแพ่งในวันที่ 7 ธันวาคม 2542 และยิ่งกว่านั้น
แม้ว่าศาลอุทธรณ์จะได้ยกเลิกการเจรจาประนีประนอมยอมความแล้ว ฝ่ายบริหารเห็นว่า
ฝ่ายโจทก์มิได้มีหลักฐานใหม่เพิ่มเติมเพื่อสนับสนุนการโต้แย้ง ขณะนี้
มีเพียงแต่ค่าธรรมเนียมทางกฎหมายที่เกิดขึ้นกับบริษัทฯ และไม่มีกรรมการ ผู้บริหาร
หรือผู้ที่เกี่ยวข้องเป็นคู่ความกับบริษัทฯ

  2 ผลกระทบด้านลบที่อาจมีต่อสินทรัพย์ของบริษัทฯ

1)  หากศาลฎีกาพิพากษาให้ฝ่ายโจทก์ชนะคดี และหากบริษัทฯ
    ไม่สามารถชำระเงินตามข้อเรียกร้องได้ บริษัทฯ อาจจะต้องจำหน่ายทรัพย์สินของบริษัทฯ
    และหากทรัพย์สินมีมูลค่าไม่เพียงพอ บริษัทฯ อาจต้องยื่นคำร้องตามพระราชบัญญัติล้มละลาย

  หมายเหตุ: จากทั้งหมดหกบริษัท สี่บริษัทได้ยื่นอุทธรณ์เรียกร้องค่าเสียหายจากบริษัทฯ ดังนี้

 จำนวน (บาท)

  1. บริษัท ลากูน่า 14,316,000

  2. บริษัท ภูเก็ต รีสอร์ท ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด 2,566,000

  3. บริษัท บางเทา ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด 44,316,000

  4. บริษัท ไทยวาทรัพย์พัฒนา จำกัด 113,676,000

  รวมทั้งสิ้น 178,874,000

  3 ผลกระทบต่อการดำเนินธุรกิจของบริษัทฯ

จากที่กล่าวข้างต้นนั้น ฝ่ายบริหารมั่นใจว่า บริษัทฯ
ยังคงสามารถทำเหมืองแร่ตามข้อตกลงในประทานบัตรที่มีอยู่ต่อไปได้

การปฏิบัติงานเหมืองแร่ดีบุกในทะเล

สืบเนื่องจากการทำเหมืองแร่ดีบุกในทะเล
พื้นที่ประทานบัตรของบริษัทที่จังหวัดภูเก็ตภายใต้การดำเนินงานของลูกจ้างของบริษัทฯ เมื่อวันที่ 31
กรกฎาคม 2546 อัยการจังหวัดภูเก็ตได้ส่งฟ้องต่อศาลจังหวัดภูเก็ต โดยกล่าวหาว่าบริษัทฯ
กระทำความผิดตามข้อกล่าวหาดังนี้

  1. คำพิพากษาในคดีดำที่ 2825/2546

(1) บริษัทฯ
    กระทำผิดโดยไม่ใช้อุปกรณ์สำหรบควบคุมการแพร่กระจายของตะกอนเพื่อควบคุมการแพร่กระจายของดินและทราย

(2) บริษัทฯ
    ไม่แจ้งเปลี่ยนแปลงเครื่องจักรหรืออุปกรณ์เป็นหนังสือให้ทรัพยากรธรณีประจำท้องที่ทราบ

เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน 2547 ศาลจังหวัดภูเก็ตได้มีคำพิพากษาว่า บริษัทได้กระทำความผิดใน 2
ข้อหาข้างต้น โดยให้บริษัทฯ ชำระค่าปรับข้อหาละ 5,000 บาท ทั้งนี้ บริษัทฯ
ไม่เห็นด้วยกับคำพิพากษาดังกล่าว และได้ดำเนินการอุทธรณ์ในวันที่ 29 ธันวาคม 2547

  2. คำพิพากษาในคดีดำที่ 2826/2546

  (1) บริษัทฯ ไม่ทำเหมืองแร่ตรงตามระยะเวลาที่กำหนด คือ เดือนพฤศจิกายน ถึง
  เดือนเมษายนของทุกปี และไม่เป็นตามแผนการทำเหมืองแร่

  (2) บริษัทฯ ไม่ติดตั้งทุ่นแสดงแนวเขต ซึ่งไม่เป็นตามแผนการทำเหมืองแร่

(3) บริษัทฯ ทำเหมืองแร่เพียง 68 วัน ซึ่งทำเหมืองรวมกันไม่ครบ 120 วัน ในรอบระยะเวลา
    12 เดือน

ในวันที่ 16 ธันวาคม 2547 ศาลจังหวัดภูเก็ตได้มีคำพิพากษาในคดีข้างต้นให้ยกฟ้องบริษัทฯ
ในการกระทำความผิด 3 ข้อหา