1.  ปัจจัยความเสี่ยง

1.  ความเสี่ยงด้านการเงิน

  สืบนื่องจากปัญหาการขาดสภาพคล่องตั้งแต่ปี 2550 จนถึงปี 2551
  และผลกระทบจากปัญหาการตกต่ำของภาวะเศรษฐกิจและปัญหาทางการเมือง
  ทำให้แผนการเสนอขายหุ้นสามัญเพิ่มทุนแก่นักลงทุนสถาบันแบบเฉพาะเจาะจงต้องล่าช้าออกไป
  และกระทบต่อแผนการดำเนินงานของบริษัท

  อย่างไรก็ตาม ปัญหาการขาดสภาพคล่องของบริษัทและบริษัทย่อย ได้ดำเนิการแก้ไขในเบื้องต้น
  โดยการรับการ สนับสนุนทางการเงินจากกรรมการบริษัทในรูปเงินกู้ยืมกรรมการ
  รวมทั้งการเจรจาขอขยายระยะเวลาการชำระหนี้กับเจ้าหนี้การค้า
  และเจ้าหนี้สถาบันการเงินต่างๆ ออกไป
  สำหรับแผนการขายหุ้นสามัญเพิ่มทุนแก่นักลงทุนสถาบันแบบเฉพาะเจาะจง
  บริษัทก็ยังได้รับการติดต่อสอบถามจากนักลงทุน ซึ่งคาดจะมีความชัดเจนในเรื่องดังกล่าวมากขึ้น
  เมื่อสถานการณ์ของตลาดทุนเอื้ออำนวย

2.  ความเสี่ยงจากการที่บริษัทมีส่วนต่ำมูลค่าหุ้นจำนวนมากทำให้บริษัทอาจจะไม่สามารถจ่ายเงินปันผลได้ในระยะเวลาอันใกล้

  ในระหว่างปี 2548
  บริษัทได้ลดทุนจดทะเบียนเพื่อนำมาชดเชยส่วนต่ำมูลค่าหุ้นและผลขาดทุนสะสมของบริษัท
  โดยได้ชดเชยผลขาดทุนสะสมก่อนที่จะชดเชยส่วนต่ำกว่ามูลค่าหุ้น
  ซึ่งบริษัทได้ดำเนินการตามกฎหมาย ดังนั้น ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2548
  งบการเงินของบริษัทจะไม่ปรากฏผลขาดทุนสะสม แต่ยังคงมีส่วนต่ำกว่ามูลค่าหุ้นจำนวน 264.64
  ล้านบาท

  บริษัทได้รับหนังสือจากสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ (สำนักงาน
  ก.ล.ต.) เลขที่ กลต.ชส.(ว) 4/2548 เรื่อง
  ความเห็นเกี่ยวกับวิธีการบันทึกบัญชีในการลดทุนไปล้างขาดทุนสะสม ลงวันที่ 16 พฤศจิกายน
  2548 เนื่องจากบริษัทได้ลดทุนเพื่อมาชดเชยผลขาดทุนสะสมก่อนที่จะชดเชยส่วนต่ำกว่ามูลค่าหุ้น
  ดังนั้น บริษัทจึงได้ส่งข้อหารือกลับไปยังสำนักงาน ก.ล.ต. ในประเด็นดังกล่าว ทั้งนี้ สำนักงาน
  ก.ล.ต. ได้ส่งหนังสือเวียน ที่ กลต.ช. 251/2549 เรื่อง
  ตอบข้อหารือเกี่ยวกับวิธีการบันทึกบัญชีในการลดทุนเพื่อล้างขาดทุนสะสม ลงวันที่ 8 กุมภาพันธ์
  2549 กลับมาให้บริษัท โดยได้แนบหนังสือของสภาวิชาชีพบัญชี ลงวันที่ 26 มกราคม 2549
  ซึ่งได้แจ้งถึงการผ่อนผันการบังคับใช้วิธีการบันทึกบัญชี
  ซึ่งบริษัทจะปฏิบัติตามเงื่อนไขในการผ่อนผันการบังคับใช้วิธีการบันทึกบัญชี ทั้งนี้
  ฝ่ายบริหารของบริษัทได้ขอผ่อนผันการแก้ไขลดส่วนต่ำกว่ามูลค่าหุ้นดังกล่าวให้หมดไปเป็นระยะเวลา
  3 ปี ซึ่งการขอผ่อนผันดังกล่าวได้ครบกำหนดในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2552 แล้ว
  และคณะกรรมการบริษัท
  มีมติให้ขยายระยะเวลาในการแก้ไขการลดส่วนต่ำมูลค่าหุ้นดังกล่าวออกไปอีกเป็นระยะเวลา 3 ปี

  อย่างไรก็ดี หากบริษัทจะจ่ายเงินปันผล
  กำไรสะสมคงเหลือหลังจากจ่ายเงินปันผลของบริษัทต้องมีจำนวนไม่น้อยกว่าส่วนต่ำกว่ามูลค่าหุ้นที่ค้างอยู่ในบัญชี

3.  ความเสี่ยงจากการที่ธุรกิจมีขนาดเล็ก

  ปัจจุบันบริษัทมีธุรกิจให้เช่าพื้นที่ในเขตปลอดภาษีอากร โดยมีขนาดพื้นที่ประมาณ 65 ไร่
  ซึ่งมีขนาดเล็กเมื่อเทียบกับบริษัทอื่นในตลาดหลักทรัพย์ที่ประกอบธุรกิจคล้ายกัน
  และธุรกิจดังกล่าวสร้างรายได้ให้กับบริษัทค่อนข้างน้อย โดยปี 2551
  บริษัทมีรายได้จากการให้เช่าพื้นที่จำนวน 22.64 ล้านบาท
  และรายได้จากธุรกิจการให้บริการโลจิสติกส์
  (ขนส่งสินค้าทางรถไฟในเส้นทางนิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด – ท่าเรือ แหลมฉบัง) จำนวน
  106.84 ล้านบาท ซึ่งรายได้จาก 2 ธุรกิจดังกล่าวสามารถสร้างรายได้รวมทั้งสิ้น 136.62
  ล้านบาท ถือว่ายังมีขนาดเล็กเมื่อเทียบกับบริษัทในกลุ่มอุตสาหกรรมเดียวกัน

  อย่างไรก็ดี ในปี 2552 บริษัทมีแผนงานที่จะเพิ่มรายได้ของกลุ่มบริษัท
  โดยการขยายงานธุรกิจบริการด้านโลจิสติกส์ เช่น ธุรกิจตัวแทนจำหน่ายค่าระวางเดินเรือ
  (Freight Forwarder) ธุรกิจการให้บริการด้านกรมศุลกากร (Custom Clearance)
  เป็นต้น ซึ่งเป็นการเพิ่มบริการใหม่ให้กับลูกค้าของบริษัท
  และเป็นแนวทางการขยายฐานลูกค้าในอนาคต

4.  

5.  ความเสี่ยงจากปริมาณตู้คอนเทนเนอร์ที่ขนส่งไม่เป็นไปตามเป้าหมาย

  สืบเนื่องจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำทั่วโลกในช่วงไตรมาสที่ 4 ของปี 2551
  และทำให้ปริมาณการส่งออกเม็ดพลาสติกลดลงอย่างมาก
  ประกอบกับราคาน้ำมันได้ปรับลดลงอย่างต่อเนื่องเช่นกัน
  ทำให้ขีดความสามารถในการแข่งขันของการขนส่งทางรถยนต์เพิ่มมากขึ้น จากทั้งสองปัจจัยข้างต้น
  ทำให้ปริมาณการขนส่งตู้คอนเทนเนอร์โดยทางรถไฟ ไม่เป็นไปตามเป้าหมายที่บริษัทคาดการณ์ไว้
  ทำให้บริษัทและบริษัทย่อย ยังมีผลประกอบการขาดทุนอย่างต่อเนื่อง

  อย่างไรก็ตาม แนวโน้มของราคาน้ำมันคงไม่ลดลงไปมากกว่านี้
  และกอรปกับมีแนวโน้มที่จะปรับตัวสูงขึ้นในอนาคต
  บริษัทเชื่อว่าจะทำให้ต้นทุนการขนส่งสินค้าปรับตัวสูงขึ้น
  การขนส่งสินค้าทางรถไฟจะช่วยลดต้นทุนการขนส่งเนื่องจากสามารถขนส่งตู้คอนเทนเนอร์ต่อเที่ยวได้เป็นจำนวนมาก
  จึงทำให้เกิดการประหยัดเนื่องจากขนาด (Economy of Scale)
  รวมทั้งนโยบายการรณรงค์ลดโลกร้อน และการป้องกันมลภาวะสิ่งแวดล้อมเป็นพิษ
  น่าจะเป็นปัจจัยเสริมที่ลูกค้าจะหันมาใช้บริการการขนส่งสินค้าทางรถไฟเพิ่มมากขึ้น
  และในช่วงระยะเวลา 2 ปีที่บริษัทให้บริการนั้น
  สามารถทำให้ผู้ผลิตสินค้าเพื่อการส่งออกมีความเข้าใจและเชื่อมั่นต่อการขนส่งระบบรางเพิ่มมากขึ้น
  บริษัทฯ จึงมีความเชื่อมั่นว่าด้วยปัจจัยต้นทุนการขนส่งทางรถไฟที่ถูกกว่า
  ความเชื่อมั่นต่อการขนส่งระบบรางของผู้ผลิตสินค้าที่เพิ่มขึ้น
  และการคำนึงถึงผลกระทบต่อสังคมและชุมชนด้านมลภาวะสิ่งแวดล้อมมากขึ้น
  จะเป็นปัจจัยที่ทำให้กลุ่มผู้ผลิตสินค้าเพื่อการส่งออกซึ่งเป็นลูกค้าเป้าหมายของบริษัทจะหันมาใช้บริการการขนส่งสินค้าทางรถไฟเพิ่มมากขึ้น

6.  ความเสี่ยงเกี่ยวกับสิ่งอำนวยความสะดวก สาธารณูปโภคและการจัดการบริการ

  การจัดหาสาธารณูปโภค เช่น ระบบประปา ระบบไฟฟ้า
  ความสามารถในการรับน้ำหนักของฐานราก เป็นสิ่งที่ลูกค้าต้องการในกิจกรรมการผลิต
  เนื่องจากฐานรากของพื้นที่ให้เช่าในเขตปลอดอากร
  เป็นฐานรากที่เหมาะสมสำหรับอุตสาหกรรมเบา จึงถือเป็นความเสี่ยงของธุรกิจ

  ดังนั้น บริษัทจึงมุ่งเน้นเจาะกลุ่มลูกค้าที่จะเช่าพื้นที่ในเขตปลอดอากร
  เฉพาะกลุ่มผู้ผลิตสินค้าที่มีน้ำหนักเบาเท่านั้น