7.ข้อพิพาททางกฎหมาย

ข้อพิพาททางกฎหมาย ซึ่งบริษัทฯ เป็นคู่ความ หรือคู่กรณี โดยที่คดี หรือข้อพิพาทยังไม่สิ้นสุด
โดยเฉพาะคดีที่อาจมีผลกระทบต่อสินทรัพย์ของบริษัทฯ ที่มีจำนวนสูงกว่าร้อยละ 5
ของส่วนของผู้ถือหุ้น ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ.2549 มีดังนี้

7.1 คดีแพ่ง หมายเลขดำที่ 1563/2540 ของศาลจังหวัดชลบุรี

หมายเลขแดงที่ 1787/2548

  วันเริ่มคดี 8 พฤษภาคม พ.ศ.2540

ระหว่าง จังหวัดชลบุรี โดยผู้ว่าราชการจังหวัด ที่ 1 กับพวกรวม 3 คน โจทก์

กับ บริษัท พรเพ็ญประทาน จำกัด ที่ 1 กับพวก รวม 8 คน จำเลย

กับ บริษัท พรเพ็ญประทาน จำกัด ที่ 1 กับพวก รวม 8 คน จำเลย

  (บริษัท อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด (มหาชน) จำเลยที่ 6

  นายเปรมชัย กรรณสูต ในฐานะส่วนตัว จำเลยที่ 7 และนางนิจพร จรณะจิตต์ กรรมการ

  ในฐานะส่วนตัว จำเลยที่ 8 ตามลำดับ )

ข้อหาหรือฐานความผิด ละเมิด บุกรุกที่ดินของรัฐ ระเบิดหินทำลายธรรมชาติ

 เรียกค่าเสียหาย 

ทุนทรัพย์ 654,888,949.69 บาท

ความคืบหน้าของคดี คดีนี้ ศาลได้มีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม 2548 โดยศาล

  ได้พิพากษาว่า ให้เพิกถอนโฉนดเลขที่ 424 ถึงที่ 427 ตำบลท่าเทววงษ์ อำเภอเกาะสีชัง
  จังหวัดชลบุรี เพิกถอนแบบการครอบครอง (ส.ค.1) เลขที่ 1 ถึงที่ 8 และที่ 11 หมู่ที่ 3
  ตำบลท่าเทววงษ์ อำเภอเกาะสีชัง จังหวัดชลบุรี ของนายทอง หงษ์ลดารมภ์ ให้จำเลยที่ 1 ถึงที่
  5 ร่วมกันใช้ค่าเสียหายจำนวนเงิน 36,255,532.50 บาท
  พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 11 มิถุนายน 2535
  เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสาม ให้จำเลยที่ 3 ที่ 6 ถึงที่ 8
  ร่วมกันใช้ค่าเสียหายจำนวน 301,727,340 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี
  นับแต่วันที่ 11 มิถุนายน 2535 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสาม
  และให้จำเลยทั้งแปดร่วมกันใช้ค่าเสียหายจำนวน 138,300,000 บาท
  พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 11 มิถุนายน 2535 เป็นต้นไป
  จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสาม กับให้จำเลยทั้งแปดร่วมกันใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์
  โดยกำหนดค่าทนายความ 1,000,000 บาท

  คดีอยู่ในชั้นอุทธรณ์

ความเห็นผู้บริหาร คดีนี้อุทธรณ์ บริษัทฯ มีโอกาสชนะคดี
เพราะศาลขั้นต้นวินิจฉัยคลาดเคลื่อนในข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายในส่วนสำคัญหลายประการ
ซึ่งเมื่อศาลอุทธรณ์ได้พิจารณาแล้วน่าจะพิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้บริษัทฯ ชนะคดีได้

7.2 คดีปกครอง คดีหมายเลขดำที่ 2095/2545 ของศาลปกครองกลาง

  คดีหมายเลขแดงที่ 1869/2549

วันเริ่มคดี 13 พฤศจิกายน 2545

ระหว่าง การประปานครหลวง ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1

กับ บริษัท อิตาเลียนไทย ดีเวล๊อปเมนต์ จำกัด (มหาชน) ที่ 1

  บริษัท อองเดอโอ เดรเกรม๊องค์ จำกัด ที่ 2

  บริษัท อาควาไทย จำกัด ที่ 3 ผู้ฟ้องคดี

ข้อหาหรือฐานความผิด คดีนี้ ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 ได้ยื่นคำขอเมื่อวันที่ 25

ธันวาคม 2549 อ้างว่า
ศาลมีคำสั่งตามคำขอในวิธีการชั่วคราวให้การประปานครหลวงระงับการเซ็นสัญญาก่อสร้างโครงการมหาสวัสดิ์
3 เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 2545 โดยผิดหลงเนื่องจากความผิดหรือความเลินเล่อของผู้ขอ
(ผู้ฟ้องคดี) ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 263 ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1
ขอเรียกค่าสินไหมทดแทนจากผู้ฟ้องคดี เนื่องจากทำให้โครงการก่อสร้างของผู้ถูกฟ้องคดีที่1 ล่าช้า

ทุนทรัพย์ 77,111,000.00 บาท

ความคืบหน้าคดี คดีนี้ ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 ได้ยื่นคำขอเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2549 ขอให้ศาลมี

คำสั่งให้ผู้ฟ้องคดีทั้งสามร่วมกันและแทนกัน ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนประมวล

กฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 263 ต่อมาศาลได้มีคำสั่งอนุญาตให้ผู้

ฟ้องคดีขยายเวลายื่นคำคัดค้านคำขอผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 ต่อศาล จนถึงวันที่ 27

กุมภาพันธ์ 2550

เรื่องเดิม เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 2545 ศาลปกครองกลางมีคำสั่งชั่วคราว

ตามคำขอของผู้ฟ้องคดี ให้การประปานครหลวง ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1 ระงับการ

เซ็นสัญญาก่อสร้างโรงกรองน้ำมหาสวัสดิ์ 3 จนกว่าศาลจะมีคำพิพาษาหรือ

คำสั่งถึงที่สุด ด้วยเหตุผลว่าหลังจากไต่สวนพยานหลักฐานของคู่กรณีแล้ว

ศาลเห็นว่าคดีของผู้ฟ้องคดีมีมูลและมีเหตุที่จะพิจารณาว่า คำสั่งของผู้ถูกฟ้อง

คดีที่ 1 ที่ให้เปิดซองราคารายเดียวน่าจะไม่ชอบ ต่อมา ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1

อุทธรณ์ คำสั่งชั่วคราวดังกล่าว ซึ่ง ในที่สุด เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน 2546

ศาลปกครองสูงสุด (ฎีกา) พิจารณาสั่งกลับคำสั่งศาลปกครองกลาง ให้ ผู้ถูก

ฟ้องคดีที่ 1 ดำเนินการ เซ็นสัญญาได้ โดยมีเหตุผลว่า ถึงแม้นว่า ศาลเห็น

ว่า ผู้ฟ้องคดี มีสิทธิ์ฟ้องคดีนี้ได้ (คดีมีมูล) แต่เห็นว่าถ้าโครงการนี้ล่าช้า

ออกไป จะต้องประกวดราคาใหม่ ก็จะทำให้ราคาสูงขึ้นตามสภาวะเศรษฐกิจ

คดีเดิมถึงที่สุด เมื่อ วันที่ 27 พฤศจิกายน 2549 โดยศาลปกครองกลางมีคำ

พิพากษายกฟ้องโจทก์

ความเห็นของผู้บริหาร ผู้ฟ้องคดีทั้งสามมีเหตุผลพอเพียงที่จะต่อสู้คดีได้ทั้งหมด

ด้วยเหตุผลคือคำร้องของผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1ไม่อาจหักล้างเหตุผลและข้อเท็จจริง

ของศาลปกครองสูงสุดที่สนับสนุนข้อต่อสู้ของผู้ฟ้องคดี ดังกล่าว ซึ่งถึงที่สุด

ไปแล้วได้ ดังนั้น ผู้ฟ้องคดีจึงไม่จำเป็นต้องรับผิด เรื่องค่าเสียหายที่เรียกร้อง

ด้วย

คดีที่กระทบต่อการดำเนินธุรกิจของบริษัทฯ อย่างมีนัยสำคัญ แต่ไม่สามารถประเมินผลกระทบเป็นตัวเลขได้

- ไม่มี -

คดีที่มิได้เกิดจากการประกอบธุรกิจโดยปกติของบริษัทฯ

- ไม่มี -