6.  ข้อพิพาททางกฎหมาย

  ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2553 บริษัทฯและบริษัทย่อยมีข้อพิพาททางกฎหมายรวมทั้งสิ้น 3 คดี
  ผลสรุปของคดี สามารถแบ่งได้เป็น 2 ประเภท ได้แก่

  6.1 ข้อพิพาทที่เกิดจากการดำเนินงานตามปกติ

  6.1.1 ข้อพิพาทที่เกิดจากการขายเครื่องจักรหนักที่บริษัทฯหรือบริษัทย่อยมีการทำสัญญาค้ำประกัน

  6.1.2 ข้อพิพาทที่เกิดจากการให้บริการขนย้ายวัสดุอุปกรณ์

  6.2 ข้อพิพาทที่เกิดขึ้นจากเหตุการณ์อื่น

1.  ข้อพิพาทที่เกิดจากการดำเนินงานตามปกติ

  6.1.1
  ข้อพิพาทที่เกิดจากการขายเครื่องจักรกลหนักที่บริษัทฯหรือบริษัทย่อยมีการทำสัญญาค้ำประกัน

  ในอดีตการขายเครื่องจักรกลหนักให้กับลูกค้า
  สถาบันการเงินหรือบริษัทลีสซิ่งจะให้บริษัทฯและบริษัทย่อยทำสัญญารับซื้อคืนและทำสัญญาความรับผิดร่วมกัน
  (สัญญาค้ำประกัน) เมื่อลูกค้ารายใดผิดนัดชำระหนี้ส่งผลให้บริษัทฯและบริษัทย่อยชำระหนี้แทน
  กรณีดังกล่าวมี 1 คดี ดังรายละเอียดต่อไปนี้

  ในปี 2539 มีการขายเครื่องจักรกลหนักของ บริษัท เดอะเครน เซอร์วิส จำกัด (“TCS”)
  ให้กับลูกค้ารายหนึ่ง โดยบริษัทลีสซิ่งที่ให้การสนับสนุนทางการเงินแก่ลูกค้ารายดังกล่าว
  กำหนดเงื่อนไขที่ TCS ต้องทำสัญญารับซื้อคืนและร่วมรับผิดชอบ (หรือสัญญาค้ำประกัน) ต่อมาในปี
  2544 ลูกค้ารายดังกล่าวผิดนัดชำระหนี้กับบริษัทลีสซิ่ง บริษัทลีสซิ่งจึงขอให้ TCS
  ชำระหนี้แทนลูกค้ารายดังกล่าว ซึ่ง TCS ก็ได้มีการชำระหนี้แทนลูกค้าตั้งแต่ เดือนตุลาคม ปี
  2544 เป็นต้นมา
  การชำระหนี้แทนดังกล่าวเกิดขึ้นเนื่องจากหน้าที่ความรับผิดชอบตามสัญญาร่วมรับผิดและความจำเป็นในการพึ่งพิงแหล่งเงินทุนจากบริษัทลีสซิ่ง
  ซึ่ง ณ เวลานั้นไม่มีบริษัทลีสซิ่งใดให้การสนับสนุนทางการเงินเช่นนี้เลย

  ต่อมาเมื่อวันที่ 9 เมษายน 2550 TCS
  ได้มีหนังสือสอบถามไปยังลูกค้ารายนั้นและขอใช้สิทธิไล่เบี้ยเงินที่ TCS
  จ่ายชำระให้กับบริษัทลีสซิ่งแทน แต่ลูกค้าปฏิเสธการชำระเงินที่ถูกไล่เบี้ย และชี้แจงว่า
  ไม่มีหนี้สินใด ๆ ติดค้างชำระกับบริษัทลีสซิ่ง หนี้ที่บริษัทกล่าวอ้าง
  ศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาให้ลูกค้าชำระเงินเพียง 5.40 ล้านบาท ด้วยเหตุผลดังกล่าวข้างต้น TCS
  จึงได้หยุดชำระหนี้เงินต้นและดอกเบี้ยตามสัญญาและได้เรียกร้องให้บริษัทลีสซิ่งคืนเงินแต่ถูกปฏิเสธ
  จนในที่สุดเมื่อวันที่ 18 เมษายน 2550 TCS
  ได้ยื่นฟ้องบริษัทลีสซิ่งให้คืนเงินที่ได้ชำระพร้อมค่าเสียหายเป็นจำนวนเงิน 45.82 ล้านบาท

  ในขณะเดียวกัน ในวันที่ 23 พฤษภาคม 2550 บริษัทลีสซิ่งรายดังกล่าวได้ฟ้องให้ TCS
  ชำระหนี้จำนวนเงิน 66.54 ล้านบาท โดยอ้างถึงสัญญารับสภาพหนี้ที่ TCS ทำไว้
  ผลของคดีศาลชั้นต้นได้พิพากษาให้ TCS ชำระเงินให้โจทก์จำนวน 60.11 ล้านบาท
  พร้อมเบี้ยปรับร้อยละ 10 ต่อปี นับตั้งแต่วันที่ 25 มกราคม 2550 จนกว่าจะชำระเสร็จ แต่ TCS
  ได้อุทธรณ์คำพิพากษาดังกล่าว ปัจจุบันอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ และ TCS
  ได้บันทึกความเสียหายที่เกิดขึ้นแล้วเป็นจำนวนเงิน 83.76 ล้านบาทแล้ว

  วันที่ 24 กรกฎาคม 2550 และวันที่ 9 มกราคม 2551 บริษัทลีสซิ่งได้ยื่นฟ้อง TCS
  เป็นคดีอาญาในข้อหาความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็คจำนวนทุนทรัพย์
  0.96 ล้านบาท และ 60.03 ล้านบาท
  ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ สำหรับจำนวนทุนทรัพย์ 60.03
  ล้านบาท ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น (ยกฟ้อง)
  บริษัทลีสซิ่งไม่ได้ยื่นฎีกาดังนั้นคดีจึงสิ้นสุด

  ในขณะเดียวกันในวันที่ 12 ตุลาคม 2550 และวันที่ 23 มิถุนายน 2551 บริษัทฯ
  ได้ยื่นฟ้องบริษัทลีสซิ่ง เป็นคดีอาญาข้อหาความผิดต่อเจ้าพนักงานยุติธรรม (ฟ้องเท็จ)
  จำนวนทุนทรัพย์ 0.96 และ 60.03 ล้านบาท ซึ่งศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
  ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ศาลฎีกามีคำสั่งไม่รับฎีกา สำหรับจำนวนทุนทรัพย์ 60.03
  ล้านบาทนั้น ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์

โอกาสของการเกิดข้อพิพาทลักษณะดังกล่าวในอนาคตและมาตรการรองรับ

  สำหรับในอนาคตของการเกิดกรณีพิพาทจากการเข้าค้ำประกันการขายเครื่องจักรกลหนักคาดว่าจะจำกัดอยู่เพียงภาระตามสัญญาที่ทำไว้เดิม
  ซึ่งมียอดคงเหลือเท่ากับ 8.52 ล้านบาท ทั้งนี้
  เนื่องจากปัจจุบันบริษัทฯและบริษัทย่อยไม่มีนโยบายที่จะเข้าทำสัญญาค้ำประกันในทุกกรณี
  และสำหรับภาระผูกพันคงเหลือ 8.52 ล้านบาทนั้น ยอดคงเหลือดังกล่าวก็มีการลดลงตามลำดับ
  รวมถึงอายุของสัญญาใกล้จะสิ้นสุด
  ด้วยเหตุผลดังกล่าวจึงทำให้ภาระความเสี่ยงจากการต้องชำระหนี้แทนของบริษัทฯและบริษัทย่อยลดน้อยลง
  แต่อย่างไรก็ตาม
  บริษัทฯและบริษัทย่อยก็ได้มีการกำหนดมาตรการติดตามการผ่อนชำระหนี้ของลูกค้าแต่ละรายกับสถาบันการเงินเป็นรายไตรมาส
  และหากมีการค้างชำระค่างวด ก็จะเพิ่มความถี่ในการสอบถามเป็นกรณีพิเศษ
  พร้อมทั้งขอความร่วมมือจากสถาบันการเงิน เพื่อหาแนวทางในการแก้ปัญหาได้ทันท่วงที

6.1.2 ข้อพิพาทที่เกิดจากการให้บริการขนย้ายวัสดุอุปกรณ์

  ในการให้บริการเคลื่อนย้ายวัสดุอุปกรณ์ของกลุ่มบริษัทนั้น
  มีโอกาสที่จะเกิดอุบัติเหตุที่ก่อให้เกิดความเสียหายต่อบุคคลหรือทรัพย์สินของบุคคลอื่นได้ โดย ณ
  ปัจจุบันบริษัทและบริษัทย่อยมีข้อพิพาทที่เกิดขึ้นจากการให้บริการดังนี้

  คดีที่ 1 เมื่อวันที่ 15 กันยายน 2541 บริษัท เดอะเครน เฮฟวี่ลิฟท์ จำกัด (“TCH”)
  ถูกบริษัทประกันภัยแห่งหนึ่งฟ้องสืบเนื่องจาก TCH
  ได้ให้บริการขนย้ายหม้อแปลงไฟฟ้าให้กับการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค
  แต่ต่อมาภายหลังเกิดความเสียหายขึ้น ผู้ว่าจ้างได้เรียกร้องค่าเสียหายจากบริษัทประกันภัย
  บริษัทประกันภัยดังกล่าวจึงฟ้องเรียกค่าเสียหายจาก TCH อีกทอดหนึ่ง โดยมีทุนทรัพย์จำนวน
  1.32 ล้านบาท คดีดังกล่าวกำลังอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา
  (ศาลชั้นต้นพิพากษาให้บริษัทประกันภัยเป็นผู้ชนะ แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง)
  อย่างไรก็ตาม TCH ยังไม่ได้บันทึกค่าความเสียหายที่อาจเกิดขึ้น
  เนื่องจากผู้บริหารมีความเห็นว่าจะไม่มีความเสียหายที่จะเกิดขึ้นจากคดีดังกล่าว

  โอกาสของการเกิดข้อพิพาทดังกล่าวในอนาคตและมาตรการรองรับ

  สืบเนื่องจากลักษณะของการประกอบธุรกิจของบริษัทฯและบริษัทย่อยในการให้บริการเคลื่อนย้ายวัสดุอุปกรณ์นั้น
  มีโอกาสที่จะก่อให้เกิดอุบัติเหตุจากการทำงานได้
  ดังนั้นจึงมีความเป็นไปได้ที่บริษัทฯหรือบริษัทย่อยอาจจะถูกฟ้องร้องจากการปฏิบัติงานได้ในอนาคต
  แต่อย่างไรก็ตาม
  การให้บริการของบริษัทฯและบริษัทย่อยนั้นได้ให้ความสำคัญกับความปลอดภัยในการทำงานเป็นอันดับแรก
  นับตั้งแต่การออกแบบการทำงาน
  การปฏิบัติงานโดยบุคคลากรที่มีประสบการณ์ที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นลำดับขั้น
  ตลอดจนการกำหนดมาตรฐานการทำงานที่เน้นความปลอดภัย
  ซึ่งจะมีส่วนสำคัญในการลดอุบัติเหตุจากการทำงานได้ ทั้งนี้ปัจจุบันบริษัทย่อย 3 แห่งคือ TCR TCL
  และ TCH ได้ผ่านการรับรองมาตรฐานการทำงานตามมาตราฐาน ISO 9001:2000 และ
  OHSAS 18001:1999 จาก TUV Rheinland Group
  และบริษัทย่อยยังได้มีการจัดทำประกันอุบัติเหตุเพื่อรองรับค่าใช้จ่ายและความเสียหายที่อาจเกิดขึ้น

  6.2 ข้อพิพาทที่เกิดขึ้นจากเหตุการณ์อื่นๆ

  ในช่วงที่ผ่านมา บริษัทฯและบริษัทย่อยมีข้อพิพาทจากเหตุการณ์อื่นเพียงคดีเดียว คือ

  คดีที่เกิดขึ้น เนื่องจากในอดีต เจ้าของที่ดินบริเวณ ถนน พหลโยธิน ซึ่งเป็นบุคคลธรรมดา
  ได้กู้ยืมเงินจาก นายธงไชย แพรรังสี กรรมการของบริษัทฯ แต่ไม่สามารถชำระหนี้คืนได้
  จึงได้นำที่ดินบริเวณดังกล่าว มาให้ใช้ประโยชน์แทนความสามารถในการชำระหนี้ บริษัท
  เดอะเครน เฮฟวี่ลิฟท์ จำกัด (“TCH”) จึงได้เข้าทำสัญญาเช่าช่วงที่ดินโฉนดเลขที่ 39562 จาก
  นายธงไชย แพรรังสี เพื่อใช้เป็นที่ตั้งสำนักงานและการประกอบธุรกิจ

  ต่อมาเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน 2548
  เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ในคดีที่เจ้าของที่ดินดังกล่าวเป็นผู้ล้มละลาย มีหนังสือ ถึง บริษัท
  เดอะเครน เฮฟวี่ลิฟท์ จำกัด
  แจ้งบอกเลิกสัญญาเช่าที่ดินและให้ส่งมอบที่ดินที่เช่าและขนย้ายสิ่งปลูกสร้างออกจากพื้นที่ รวมทั้งให้
  TCH ชำระค่าเช่าค้างจ่าย ตั้งแต่วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2545 จนถึง วันที่ 30 กันยายน 2548 รวม
  44 งวด คิดเป็นเงิน 13.60 ล้านบาท ให้กับเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ แต่ TCH
  ได้ยื่นคำร้องปฎิเสธหนี้ต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ ในวันที่ 25 พฤศจิกายน 2548
  พร้อมทั้งแสดงเหตุผลต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ เนื่องจาก TCH
  ได้ทำสัญญาเช่าช่วงที่ดินจากกรรมการของ TCH มิใช่เป็นการทำสัญญาเช่าที่ดินจากเจ้าของที่ดิน
  ตามที่เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์กล่าวอ้าง
  ซึ่งปัจจุบันกรณีดังกล่าวอยู่ระหว่างการพิจารณาของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์

  อย่างไรก็ตาม เพื่อเป็นการสำรองความเสียหายที่อาจเกิดขึ้น TCH
  ได้หยุดชำระค่าเช่ารายเดือนให้กับกรรมการของบริษัทฯ ตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2547
  เป็นต้นมาโดยบันทึกรายการดังกล่าวเป็นค่าเช่าค้างจ่าย โดย ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2553 TCH
  ได้บันทึกค่าเช่าค้างจ่ายเป็นจำนวนเงินรวม 5.35 ล้านบาท
  ซึ่งค่าเช่าค้างจ่ายจำนวนดังกล่าวรวมถึงค่าเช่าที่เกิดขึ้นในระหว่างที่คดียังไม่สิ้นสุด กรรมการของ
  TCH ขอระงับการรับเงินจนกว่าคดีจะสิ้นสุดและถ้าเกิดความเสียหายกับ TCH
  ในกรณีดังกล่าวข้างต้น กรรมการบริษัทยินดีที่จะสละสิทธิการรับเงินค่าเช่าจาก TCH
  เพื่อนำเงินดังกล่าวมาชดเชยความเสียหายให้

  นอกจากการกันเงินค่าเช่าค้างจ่ายในแต่ละเดือนไว้สำหรับความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นแล้ว TCH
  ยังได้มีการว่าจ้าง บริษัท ยูเค แวลูเอชั่น แอนด์ เอเจนซี่ จำกัด ซึ่งเป็นผู้ประเมินราคาอิสระ
  ทำการประเมินราคาตลาดของค่าเช่ารายเดือนของที่ดินแปลงดังกล่าว
  เพื่อใช้เป็นหลักเกณฑ์ในการตั้งสำรองเผื่อความเสียหายเพิ่มเติม
  (นอกเหนือจากค่าเช่าค้างจ่ายที่เป็นไปตามสัญญาเช่ากับกรรมการบริษัท) โดย ณ วันที่ 31
  ธันวาคม 2553 TCH ได้มีการตั้งสำรองค่าเผื่อความเสียหายเพิ่มเติมเป็นจำนวนเงินรวม 8.80
  ล้านบาท ส่งผลให้ ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2553 TCH
  ได้มีการตั้งสำรองค่าเผื่อความเสียหายเป็นจำนวนเงินรวม 14.15 ล้านบาท ทั้งนี้หาก TCH
  เกิดความเสียหายขึ้นมากกว่าจำนวนเงินที่ได้ตั้งสำรองเผื่อความเสียหายดังกล่าวแล้ว
  กรรมการของ TCH จะเป็นผู้รับผิดชอบค่าเสียหายส่วนเกินนั้นทั้งจำนวน

  โอกาสของการเกิดข้อพิพาทดังกล่าวในอนาคตและมาตรการรองรับ

  ปัจจุบันที่ดินที่ TCH เช่าและอยู่ระหว่างการมีคดีความนั้น TCH
  ก็มีนโยบายที่จะซื้อที่ดินแปลงดังกล่าว ในวันที่ 6 ตุลาคม 2551 TCH
  ได้มีหนังสือไปถึงเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ เพื่อขอทราบวันประกาศขายทอดตลาด และหากบริษัทฯ
  ไม่สามารถซื้อที่ดินแปลงดังกล่าวได้ TCH ก็อาจจะย้ายที่ทำการมายังที่ดินของบริษัทฯ บริเวณ ถนน
  บางนา-ตราด กิโลเมตรที่ 7 หรือ บางนา-ตราด กิโลเมตรที่ 22

+--------------+-------+------+----------------+----------+----------+
| สรุปข้อพ       |       |      |                |          |          |
| ิพาททางกฎหมาย |       |      |                |          |          |
+--------------+-------+------+----------------+----------+----------+
| ประเภทของคดี  | ท     | การส | ผลสรุปของคดี     | ค่าเสียห   | การร     |
|              | ุนทรัพย์ | ำรอง |                | ายส่วนเพิ่ม | ับภาระแทน |
|              |       |      |                |          |          |
|              | (ล้า   | (ล้าน |                | (ล้านบาท) |          |
|              | นบาท) | บาท) |                |          |          |
+--------------+-------+------+----------------+----------+----------+
| ข้อพิพาทจา     |       |      |                |          |          |
| กการดำเนินงาน |       |      |                |          |          |
+--------------+-------+------+----------------+----------+----------+
| -            |       |      |                |          |          |
| จากการซ      |       |      |                |          |          |
| ื้อขายเครื่องจักร |       |      |                |          |          |
+--------------+-------+------+----------------+----------+----------+
| คดีที่ 1        | 66.54 | 8    | อยู่ระหว่าง       | na       | ไม่มี      |
| ผิด           |       | 3.76 | พิจารณาศาลอุทธรณ์ |          |          |
| สัญญารับสภาพหนี้ |       |      |                |          |          |
+--------------+-------+------+----------------+----------+----------+
| พ.ร.บ เช็ค    | 0.96  | 0.00 | อยู่ระหว่าง       | na       | ไม่มี      |
|              |       |      | พิจารณาศาลอุทธรณ์ |          |          |
| พ.ร.บ เช็ค    | 60.03 | 0.00 |                | na       | ไม่มี      |
|              |       |      | พิพากษายกฟ้อง    |          |          |
|              |       |      | โจทก์ไม่ยื่นฎีกา    |          |          |
+--------------+-------+------+----------------+----------+----------+
| -            |       |      |                |          |          |
| จากการ       |       |      |                |          |          |
| ให้บริการขนย้าย |       |      |                |          |          |
+--------------+-------+------+----------------+----------+----------+
| คดีที่ 1        | 1.32  | -    | อยู่ระหว         | na       | กรรมการ  |
|              |       |      | ่างพิจารณาศาลฎีกา |          |          |
+--------------+-------+------+----------------+----------+----------+
| ข้อพิพาท       |       |      |                |          |          |
| จากเหตุการณ์อื่น |       |      |                |          |          |
+--------------+-------+------+----------------+----------+----------+
| คดีที่ 1        | 13.60 | 1    | อยู่ระหว่างพิจารณา | na       | กรรมการ  |
|              |       | 4.15 |                |          |          |
+--------------+-------+------+----------------+----------+----------+
| รวม          | 1     | 9    |                | 0.00     |          |
|              | 42.45 | 7.91 |                |          |          |
+--------------+-------+------+----------------+----------+----------+

  ทั้งนี้ข้อพิพาททางกฎหมายดังกล่าวข้างต้น ผู้บริหารและที่ปรึกษากฎหมายมีความเห็นว่า
  บริษัทฯและบริษัทย่อยได้ใช้หลักความระมัดระวังในการประเมินความเสียหายที่คาดว่าจะเกิดขึ้น
  โดยเป็นการประเมินและสำรองความเสียหายตามคำพิพากษาของศาลหรือข้อมูลจากบุคคลภายนอกที่มีความเชี่ยวชาญเป็นหลัก
  รวมทั้งผู้สอบบัญชีก็เห็นว่าการสำรองดังกล่าวมีความเพียงพอตามหลักบัญชี
  ด้วยหลักการและเหตุผลดังกล่าว
  ฝ่ายบริหารและที่ปรึกษากฎหมายจึงมีความเห็นว่าบริษัทฯและบริษัทย่อยมีการสำรองความเสียหายอย่างเพียงพอและคาดว่าจะไม่มีผลกระทบใด
  ๆ เพิ่มเติม ดังจะเห็นได้จากผลสรุปของคดีที่มีคำพิพากษาตัดสินแล้วจะต่ำกว่าทุนทรัพย์ที่ฟ้อง
  สำหรับในกรณีที่มีความเสียหายเพิ่มเติมนั้น กรรมการของบริษัทฯ นายธงไชย แพรรังสี
  จะเป็นผู้รับผิดชอบต่อความเสียหายดังกล่าว
  ยกเว้นข้อพิพาทจากการดำเนินงานจากการขายเครื่องจักรและจากการให้บริการขนย้าย
  ทั้งนี้การเข้ารับภาระความเสียหายเพิ่มเติมของกรรมการนั้น
  เป็นไปเพื่อการสำรองส่วนเพิ่มเพื่อลดความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้น
  หรือเพิ่มความคล่องตัวในการจบคดีความให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว (ประนีประนอม)
  ซึ่งที่ผ่านมากรรมการของบริษัทได้มีการแสดงความรับผิดชอบในการจ่ายชำระค่าเสียหายเพิ่มเติมตามที่ตกลงไว้ในหนังสือรับภาระหนี้สิน

  สำหรับตั้งแต่ปี 2551
  เป็นต้นไปบริษัทฯและบริษัทย่อยไม่มีนโยบายที่จะให้กรรมการของบริษัทฯเข้ามารับผิดชอบค่าเสียหายในนามส่วนตัวอีก