-----------------------------------------------------------------------
  6. ข้อพิพาททางกฎหมาย

  -----------------------------------------------------------------------

6.1 ปี 2541 บริษัทฯ ได้ยื่นฟ้องลูกค้ารายหนึ่งเป็นคดีต่อศาลแพ่ง
เพื่อเรียกให้ชำระหนี้ค้างชำระค่าซื้อถ่านหินพร้อมดอกเบี้ยจำนวน 240 ล้านบาท
แต่เนื่องจากลูกหนี้ได้ยื่นคำร้องขอฟื้นฟูกิจการ
และศาลล้มละลายกลางได้เห็นชอบกับแผนฟื้นฟูกิจการของลูกหนี้ โดยบริษัทฯ
จะได้รับชำระหนี้ตามแผนฟื้นฟูกิจการของลูกหนี้ จำนวน 206 ล้านบาท โดยแบ่งชำระ 10 ปีๆ ละ
20.6 ล้านบาท เริ่มชำระตั้งแต่เดือนตุลาคม 2544 ถึงเดือนมีนาคม 2554 โดยขณะนี้บริษัทฯ
ได้รับชำระหนี้แล้วรวม 17 งวด เป็นเงินจำนวน 154.56 ล้านบาท

6.2 ปี 2543 – 2544 บริษัทย่อยของบริษัทฯ ได้ฟ้องลูกหนี้รายหนึ่งเป็นคดีต่อศาลแพ่ง
เพื่อเรียกชำระหนี้ค่าเช่าโรงงานค้างชำระและค่าเสียหายจำนวน 70.76 ล้านบาท
และเรียกชำระหนี้ค่าซื้อหินค้างชำระจำนวน 24.78 ล้านบาท แต่ลูกหนี้รายนี้ได้ฟ้องกลับบริษัทฯ
และบริษัทย่อยดังกล่าว ฐานละเมิดผิดสัญญา เรียกค่าเสียหายจำนวน 204 ล้านบาท
ซึ่งทั้งสามคดีดังกล่าวนั้น ศาลชั้นต้นได้พิพากษาตัดสินให้บริษัทฯ และบริษัทย่อยชนะคดี
โดยให้ลูกหนี้ชำระหนี้แก่บริษัทย่อยของบริษัทฯ ตามฟ้อง ส่วนคดีที่บริษัทฯ และบริษัทย่อยถูกฟ้องกลับนั้น
ศาลชั้นต้นได้มีคำพิพากษายกฟ้อง และทั้งสามคดีดังกล่าวได้มีการอุทธรณ์
และทั้งสามคดีศาลอุทธรณ์ได้มีคำพิพากษายืนตามศาลชั้นต้นและคดีถึงที่สุดแล้ว

6.3 เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม 2550 นายศิวะ งานทวี และกลุ่มบริษัทของนายศิวะ ได้ยื่นฟ้องบริษัทฯ
บริษัทย่อยและผู้บริหารของบริษัทฯ เป็นคดีแพ่งต่อศาลแพ่ง เรียกค่าเสียหายเป็นเงินจำนวน 63,500
ล้านบาท โดยกล่าวอ้างว่าบริษัทฯ
บริษัทย่อยและผู้บริหารทำการหลอกลวงโดยเข้าร่วมทำสัญญาร่วมทุนกับนายศิวะกับพวก
เพื่อประสงค์จะได้ข้อมูลสัมปทานเหมืองถ่านหินรวมทั้งรายงานการศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการโรงไฟฟ้าถ่านหินลิกไนต์
ที่เมืองหงสา สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (“โครงการหงสา”) หลังจากนั้น
ใช้สิทธิไม่สุจริตในการรายงานเท็จทำให้รัฐบาลลาวยกเลิกสัมปทานเหมืองถ่านหินและสัญญาก่อสร้างและดำเนินกิจการโรงงานผลิตไฟฟ้าของนายศิวะกับพวกเพื่อที่บริษัทฯ
จะได้เข้าทำสัญญากับรัฐบาลลาวเอง

  บริษัทฯ ได้ศึกษาข้อมูลและพยานหลักฐานตามที่นายศิวะกับพวกกล่าวอ้างแล้ว
  เห็นว่าคำฟ้องและข้อกล่าวหาดังกล่าวอ้างข้างต้นไม่เป็นความจริง
  และค่าเสียหายที่กล่าวอ้างนั้นก็เลื่อนลอย บริษัทฯ กับพวก จึงได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดี และบริษัทฯ
  ได้ฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหายจากนายศิวะและพวกเป็นเงิน 4,487 ล้านบาท
  ซึ่งศาลแพ่งได้รับคำให้การและฟ้องแย้งของบริษัทฯ แล้ว
  และคดีนี้อยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลแพ่ง ซึ่งได้มีการสืบพยานโจทก์เพียงบางส่วนในปี
  2552 และจะดำเนินการสืบพยานโจทก์และพยานจำเลยต่อไปอีกในปี 2553

  ความเห็นของผู้บริหารเกี่ยวกับผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นจากข้อพิพาททางกฎหมาย
  โดยได้พิจารณาตามข้อเท็จจริงต่างๆ แล้ว เห็นว่า เรื่องนี้นายศิวะกับพวกได้ชักชวนบริษัทฯ
  ให้เข้าร่วมพัฒนาโครงการหงสา และบริษัทฯ
  เห็นว่าเป็นโครงการที่สอดคล้องกับธุรกิจหลักของบริษัทฯ
  อีกทั้งจะเป็นการสร้างมูลค่าเพิ่มเพื่อประโยชน์ของผู้ถือหุ้นของบริษัทฯ บริษัทฯ
  จึงได้เข้าร่วมพัฒนาโครงการหงสาดังกล่าว แต่ในระหว่างที่ดำเนินการพัฒนาโครงการร่วมกัน
  นายศิวะกับพวกกลับบอกเลิกสัญญาร่วมพัฒนาโดยไม่มีเหตุอันควร
  รัฐบาลลาวจึงตัดสินใจยกเลิกข้อตกลงในการพัฒนาพลังงานไฟฟ้าและสัมปทานเหมืองถ่านหินที่ให้แก่นายศิวะกับพวกด้วยเกรงว่าโครงการหงสาจะต้องล่าช้าออกไป
  หลังจากนั้นรัฐบาลลาวได้เปิดประมูลใหม่ให้ผู้สนใจเข้าร่วมประมูลโครงการเพื่อจะได้ดำเนินโครงการหงสาต่อไปได้
  (หลังจากที่ล่าช้ามาเป็นเวลานาน) ซึ่งบริษัทฯ เป็นหนึ่งในผู้ที่ได้รับเชิญให้เข้าร่วมประมูลด้วย
  รัฐบาลลาวได้พิจารณาคัดเลือกและอนุมัติให้บริษัทฯ
  เป็นผู้ได้รับสิทธิแต่เพียงผู้เดียวในการศึกษาเพื่อพัฒนาโครงการหงสาต่อไป บริษัทฯ
  จึงมิได้ทำละเมิดต่อนายศิวะและพวกแต่อย่างใด
  แต่การที่นายศิวะกับพวกกลับนำเรื่องมาฟ้องเป็นคดีต่อศาลนั้น ทำให้บริษัทฯ เสียหาย บริษัทฯ
  จึงได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดี และฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหายจากนายศิวะและพวกเป็นเงิน 4,487
  ล้านบาท ดังกล่าวแล้วข้างต้น โดยคาดว่าจะทราบผลการพิจารณาคดีของศาลในปลายปี 2553
  หรือต้นปี 2554

6.4
บริษัทย่อยแห่งหนึ่งในสาธารณรัฐอินโดนิเซียถูกฟ้องเพื่อเรียกร้องค่าเสียหายทั้งสิ้นสองคดีรวมจำนวน
53,500 ล้านอินโดนีเซียนรูเปียะห์
โดยโจทก์ทั้งสองอ้างว่าบริษัทย่อยดังกล่าวละเมิดการใช้ที่ดินซึ่งโจทก์เป็นผู้มีกรรมสิทธิ์
ถือครองจากรัฐบาล
ทั้งสองคดีศาลอุทธรณ์ได้พิจารณาแล้วเห็นว่าบริษัทย่อยดังกล่าวไม่มีความผิดฐานละเมิด

6.5 บริษัทย่อยแห่งหนึ่งในสาธารณรัฐอินโดนิเซียถูกฟ้องเพื่อเรียกร้องค่าเสียหายจำนวน 1,070
ล้านอินโดนีเซียนรูเปียะห์ สำหรับค่าชดเชยการใช้ที่ดินต่อศาล ณ วันที่ 21 เมษายน 2552
ศาลอุทธรณ์ได้พิจารณาแล้วเห็นว่าบริษัทย่อยดังกล่าวไม่มีความผิด

6.6
บริษัทย่อยแห่งหนึ่งในต่างประเทศถูกฟ้องโดยโจทก์ซึ่งเป็นอดีตกรรมการของบริษัทผู้ซื้อเงินลงทุนจากบริษัทย่อยดังกล่าว
โดยโจทก์ฟ้องว่าการดำเนินการซื้อขายดังกล่าวมิชอบด้วยกฎหมาย
จึงขอให้ศาลสั่งให้การซื้อขายเป็นโมฆะ
พร้อมทั้งเรียกร้องให้บริษัทย่อยและบริษัทผู้ซื้อร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์เป็นเงิน 302.55
ล้านเหรียญสหรัฐ บริษัทย่อยดังกล่าวได้ปฏิเสธข้อเรียกร้องของโจทก์
และขณะนี้คดียังอยู่ในขั้นตอนการพิจาณาคดีชั้นศาล
ฝ่ายบริหารของบริษัทมีความเห็นว่าไม่มีเหตุที่บริษัทย่อยต้องรับผิดชอบค่าชดเชยดังกล่าว
ดังนั้นบริษัทย่อยดังกล่าวจึงไม่ได้บันทึกหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นจากคดีดังกล่าวในงบการเงินรวม

อื่น

1. ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2552
บริษัทย่อยสองแห่งในสาธารณรัฐอินโดนีเซียอยู่ระหว่างการตรวจสอบทางภาษี
ซึ่งบริษัทย่อยทั้งสองแห่งยังไม่ได้ผลของการตรวจสอบดังกล่าว แต่ในขณะเดียวกันบริษัทฯ
ได้บันทึกค่าสำรองภาระทางภาษีที่อาจจะเกิดขึ้นประมาณ 35 ล้านเหรียญสหรัฐฯ ในงบการเงิน

2.
ผู้รับจ้างรายหนึ่งของบริษัทย่อยแห่งหนึ่งในสาธารณรัฐอินโดนีเซียได้เรียกร้องค่าเสียหายเป็นจำนวนเงิน
1.42 ล้านเหรียญสหรัฐ ต่ออนุญาโตตุลาการในประเทศสิงคโปร์ ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2552
ขบวนของอนุญาโตตุลาการยังไม่มี
ความคืบหน้าแต่อย่างใดนอกเหนือจากการส่งหนังสือถึงบริษัทย่อยดังกล่าว อย่างไรก็ตาม
ฝ่ายบริหารเชื่อว่าผลการเรียกร้องดังกล่าวจะไม่มีผลกระทบที่เป็นสาระสำคัญต่องบการเงิน