-----------------------------------------------------------------------
  6. ข้อพิพาททางกฎหมาย

  -----------------------------------------------------------------------

6.1 เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม 2550 นายศิวะ งานทวี และกลุ่มบริษัทของนายศิวะ ได้ยื่นฟ้องบริษัทฯ
บริษัทย่อยและผู้บริหารของบริษัทฯ เป็นคดีแพ่งต่อศาลแพ่ง เรียกค่าเสียหายเป็นเงินจำนวน 63,500
ล้านบาท โดยกล่าวอ้างว่าบริษัทฯ
บริษัทย่อยและผู้บริหารทำการหลอกลวงโดยเข้าร่วมทำสัญญาร่วมทุนกับนายศิวะกับพวก
เพื่อประสงค์จะได้ข้อมูลสัมปทานเหมืองถ่านหินรวมทั้งรายงานการศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการโรงไฟฟ้าถ่านหินลิกไนต์
ที่เมืองหงสา สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (“โครงการหงสา”)
หลังจากนั้นใช้สิทธิไม่สุจริตในการรายงานเท็จทำให้รัฐบาลลาวยกเลิกสัมปทานเหมืองถ่านหินและสัญญาก่อสร้างและดำเนินกิจการโรงงานผลิตไฟฟ้าของนายศิวะกับพวกเพื่อที่บริษัทฯ
จะได้เข้าทำสัญญากับรัฐบาลลาวเอง

การสืบพยานโจทก์และจำเลยเสร็จสิ้นและศาลแพ่งได้มีคำพิพากษาในเดือนกันยายน 2555 ให้บริษัทฯ
และบริษัท บ้านปูเพาเวอร์ จำกัด ชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นค่าข้อมูลจำนวน 4,000 ล้านบาท
พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จสิ้น
และค่าขาดประโยชน์เป็นเงินรายปี ปี 2558 – 2570 ปีละ 860 ล้านบาท และปี 2571 – 2582
ปีละ 1,380 ล้านบาท

บริษัทฯ ได้ปรึกษาหารือกับที่ปรึกษากฎหมาย
และได้รับความเห็นทางกฎหมายยืนยันหนักแน่นถึงข้อต่อสู้ทั้งในประเด็นข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย
และได้ให้ความเห็นว่าบริษัทฯ และบริษัทย่อยไม่มีเหตุที่จะต้องรับผิดชำระค่าข้อมูล ค่าลงทุน
และค่าใช้จ่ายในโครงการหงสาเดิมที่โจทก์ได้ศึกษาไว้
และไม่มีเหตุที่จะต้องรับผิดชำระค่าขาดประโยชน์ในอนาคตจากโครงการหงสาเดิมของโจทก์ที่ได้ถูกรัฐบาลลาวยกเลิกไป
แต่อย่างใด

บริษัทฯ โดยคณะกรรมการ และผู้บริหารได้พิจารณาตามข้อมูล หลักฐาน
และข้อเท็จจริงทั้งหมดรวมทั้งความเห็นทางกฎหมายของที่ปรึกษากฎหมายอย่างรอบคอบ
และได้ยื่นอุทธรณ์และยื่นขอทุเลาการบังคับคดีตามคำพิพากษาของศาลแพ่งแล้วเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม
2555 โดยเชื่อมั่นในเหตุผลและความหนักแน่นของข้อต่อสู้ทั้งในประเด็นข้อเท็จจริงและข้อกฎหมาย
ดังนั้นบริษัทฯ
และบริษัทย่อยจึงไม่ตั้งสำรองสำหรับค่าเสียหายตามคำพิพากษาคดีดังกล่าวในงบการเงิน และบริษัทฯ
คาดว่าคดีจะอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ประมาณ 3 - 5 ปี

6.2 บริษัทย่อยแห่งหนึ่งในสาธารณรัฐอินโดนีเซียถูกฟ้องเพื่อเรียกร้องค่าเสียหายจำนวน 1,020
ล้านอินโดนีเซียนรูเปียะห์ พร้อมค่าชดเชยรายเดือน ๆ ละ 51 ล้านอินโดนีเซียนรูเปียะห์
สำหรับค่าชดเชยการใช้ที่ดินต่อศาล ณ วันที่ 21 เมษายน 2552
ศาลอุทธรณ์ได้พิจารณาแล้วเห็นว่าบริษัทย่อยดังกล่าวไม่มีความผิด
โจทก์ได้ยื่นฎีกาต่อศาลฎีกาเพื่อคัดค้านคำตัดสินของศาลอุทธรณ์
คดีจึงอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา
ฝ่ายบริหารของบริษัทมีความเห็นว่าไม่มีเหตุที่บริษัทย่อยต้องรับผิดชอบค่าชดเชยดังกล่าว
ดังนั้นบริษัทย่อยดังกล่าวจึงไม่ได้บันทึกหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นจากคดีดังกล่าว

6.3 ในรอบหลายปี
บริษัทย่อยแห่งหนึ่งในสาธารณรัฐอินโดนีเซียถูกฟ้องเพื่อเรียกร้องค่าชดเชยการใช้ที่ดินเป็นเงินจำนวน
11,250 ล้านอินโดนีเซียนรูเปียะห์ หลังจากที่ได้ดำเนินคดีตามกระบวนการทางศาลและขั้นตอนต่าง
ๆ แล้ว ศาลฎีกาได้มีคำตัดสินในชั้นทบทวนคำพิพากษาโดยได้ตัดสินปฏิเสธข้อเรียกร้องของโจทก์
ตามกฎหมายของอินโดนีเซีย
การทบทวนคำพิพากษาศาลฎีกาเป็นขั้นตอนสุดท้ายของกระบวนการทางศาล ดังนั้น
โดยบทบัญญัติของกฎหมาย จะไม่มีกระบวนพิจารณาใดๆ
ภายหลังที่ศาลฎีกาได้ออกคำตัดสินในชั้นทบทวนคำพิพากษา แต่ในวันที่ 20 พฤศจิกายน 2553
บริษัทย่อยได้รับหมายศาลแจ้งว่าโจทก์ได้ยื่นคำร้องขอทบทวนการตัดสินของศาลฎีกาในชั้นทบทวนคำพิพากษาอีกครั้งหนึ่ง
แม้ตามบทบัญญัติกฎหมายจะห้ามมิให้มีการทบทวนคำตัดสินในชั้นทบทวนคำพิพากษาศาลฎีกา
บริษัทย่อยก็ได้ยื่นคำร้องเพื่อคัดค้านคำร้องของโจทก์ต่อศาลฎีกา
จึงอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา
บริษัทย่อยมีความเห็นว่าคำร้องขอทบทวนคำตัดสินของศาลฎีกาในชั้นทบทวนคำพิพากษาของโจทก์ไม่มีมูลและขัดต่อกฎหมาย
บริษัทย่อยจึงไม่ได้บันทึกหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นจากคดีดังกล่าว

6.4
บริษัทย่อยแห่งหนึ่งในต่างประเทศถูกฟ้องโดยโจทก์ซึ่งเป็นอดีตกรรมการของบริษัทผู้ซื้อเงินลงทุนจากบริษัทย่อยดังกล่าว
โดยโจทก์ฟ้องว่าการดำเนินการซื้อขายดังกล่าวมิชอบด้วยกฎหมาย
จึงขอให้ศาลสั่งให้การซื้อขายเป็นโมฆะ
พร้อมทั้งเรียกร้องให้บริษัทย่อยและบริษัทผู้ซื้อร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์เป็นเงิน 302.55
ล้านเหรียญสหรัฐ บริษัทย่อยดังกล่าวได้ปฏิเสธข้อเรียกร้องของโจทก์ ศาลชั้นต้นได้พิพากษายกฟ้อง
แต่โจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาของศาลชั้นต้น
ต่อมาศาลอุทธรณ์ได้พิพากษากลับคำพิพากษาของศาลชั้นต้น
โดยพิพากษาให้บริษัทย่อยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงินจำนวน 1.275 ล้านเหรียญสหรัฐ
พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 2 ต่อปีจนกว่าจะชำระค่าเสียหายครบถ้วน อย่างไรก็ตาม
บริษัทย่อยได้ยื่นฎีกาคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
คดีจึงอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา ฝ่ายบริหารของบริษัทฯ
มีความเห็นว่าคำฟ้องของโจทก์เป็นเท็จ ไม่มีเหตุที่บริษัทย่อยต้องรับผิดชอบค่าชดเชยดังกล่าว
ดังนั้นบริษัทย่อยดังกล่าวจึงไม่ได้บันทึกหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นจากคดีดังกล่าวในงบการเงินรวม

6.5 บริษัทย่อยแห่งหนึ่งในสาธารณรัฐอินโดนีเซียได้ยื่นฟ้องต่อบริษัทประกันภัยเป็นคดีแพ่งในช่วงต้นปี
2552 เนื่องจากบริษัทประกันภัยผิดสัญญาชำระหนี้ตามสัญญาค้ำประกันจำนวน 1.4 ล้านเหรียญสหรัฐฯ
พร้อมดอกเบี้ยและค่าเสียหายอื่นๆ
โดยมีมูลเหตุมาจากการที่บริษัทประกันภัยออกหนังสือค้ำประกันการทำงานของผู้รับเหมารายหนึ่ง
แต่ผู้รับเหมารายดังกล่าวผิดนัดไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่ตามสัญญา

ในเดือนสิงหาคม 2552 ศาลชั้นต้นของอินโดนีเซียได้พิพากษาให้จำเลย (บริษัทประกันภัย)
ชำระค่าเสียหายแก่บริษัทย่อยเป็นเงินจำนวน 1.4 ล้านเหรียญสหรัฐฯ
ต่อมาจำเลยได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลชั้นต้นต่อศาลอุทธรณ์
ในระหว่างคดีอยู่ในการพิจารณาของศาลอุทธรณ์
บริษัทย่อยและจำเลยได้เจรจาและตกลงประนีประนอมยอมความกันโดยตกลงให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายเป็นเงินจำนวน
840,000 เหรียญสหรัฐฯแก่บริษัทย่อย ซึ่งเทียบเท่ากับร้อยละ 60 ของจำนวนเงินค้ำประกัน

ถึงแม้บริษัทย่อยและจำเลยจะได้ประนีประนอมยอมความและได้ยื่นสัญญาประนีประนอมยอมความต่อศาลอุทธรณ์
ในเดือนกรกฎาคม 2554 ศาลอุทธรณ์กลับมีคำพิพากษาว่าคำฟ้องของบริษัทย่อยไม่มีมูล
ดังนั้นบริษัทย่อยจึงจำเป็นต้องยื่นฎีกาคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาในเดือนสิงหาคม 2554
คดีดังกล่าวจึงอยู่ในการพิจารณาของศาลฎีกา

6.6
บริษัทผู้ร่วมลงทุนรายหนึ่งเป็นโจทก์ได้ยื่นฟ้องบริษัทย่อยแห่งหนึ่งในประเทศมองโกเลียและอีกแห่งหนึ่งในประเทศออสเตรเลียเป็นคดีอนุญาโตตุลาการเรียกร้องค่าเสียหายจำนวน
30 ล้านเหรียญสหรัฐฯ และให้โอนสัมปทานเหมือง 3 ฉบับคืนกลับไปแก่โจทก์
โดยอ้างว่าบริษัทย่อยทั้งสองผิดสัญญาร่วมทุนจากการที่ผู้ถือหุ้นทั้งหมดของบริษัทในออสเตรเลีย
(ก่อนที่จะเป็นบริษัทย่อยของบริษัทฯ) ขายหุ้นให้แก่บริษัทย่อยในสิงคโปร์
คดีนี้อยู่ในระหว่างการดำเนินกระบวนพิจารณาของอนุญาโตตุลาการ ฝ่ายบริหารของบริษัทฯ
มีความเห็นว่าคำฟ้องของโจทก์ไม่มีมูล จึงไม่มีเหตุที่บริษัทย่อยต้องรับผิดชอบค่าชดเชยดังกล่าว
ดังนั้นบริษัทย่อยดังกล่าวจึงไม่ได้บันทึกหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นจากคดีดังกล่าวในงบการเงินรวม

6.7 ในระหว่างปี 2553 หน่วยงานทางภาษีของสาธารณรัฐอินโดนีเซีย (“Directorate
General of Tax - DGT”) แจ้งผลการประเมินภาษีสำหรับปี 2551
แก่บริษัทย่อยแห่งหนึ่งในสาธารณรัฐอินโดนีเซียเป็นจำนวนเงิน 16.20 ล้านเหรียญสหรัฐ
ฝ่ายบริหารของบริษัทย่อยดังกล่าวไม่เห็นด้วยกับผลการประเมินและได้ยื่นหนังสือชี้แจงแก่ DGT ณ
วันที่ 31 ธันวาคม 2555 ฝ่ายบริหารเชื่อว่าสามารถชี้แจงกับ DGT
ได้และผลการตรวจสอบทางภาษีจะไม่มีผลกระทบที่เป็นสาระสำคัญต่องบการเงิน

นอกจากนี้บริษัทย่อยอีกสี่แห่งในสาธารณรัฐอินโดนีเซียอยู่ระหว่างการตรวจสอบทางภาษี
ซึ่งบริษัทย่อยดังกล่าวยังไม่ได้ผลของการตรวจสอบดังกล่าว
อย่างไรก็ตามฝ่ายบริหารเชื่อว่าผลการตรวจสอบทางภาษีจะไม่มีผลกระทบที่เป็นสาระสำคัญต่องบการเงิน