1) ความเสี่ยงจากความผันผวนของอัตราดอกเบี้ย

บริษัทคิดอัตราดอกเบี้ยกับลูกค้าเช่าซื้อและลีสซิ่งจะเป็นอัตราคงที่ (FIXED RATE) ณ
วันที่ทำสัญญากับลูกค้า
ในขณะที่เงินทุนในการลงทุนซื้อทรัพย์สินให้เช่าซื้อและให้เช่าลีสซิ่งจะได้มาจากกระแสเงินสดจากการดำเนินงาน
การกู้เงินจากสถาบันการเงินและการออกตราสารหนี้ เช่น หุ้นกู้ ตั๋วแลกเงิน
ซึ่งจะมีการกู้ยืมอย่างต่อเนื่องเพื่อใช้ในการหมุนเวียนและขยายธุรกิจของบริษัท
โดยที่อัตราดอกเบี้ยในการกู้ยืมจะขึ้นกับข้อตกลง เงื่อนไขหรือสัญญากู้ยืม
ซึ่งมีทั้งอัตราคงที่และอัตราลอยตัวอิงอัตราดอกเบี้ยในท้องตลาด
ดังนั้นบริษัทจึงอาจมีโอกาสประสบปัญหาความผันผวนของอัตราดอกเบี้ยในส่วนที่เป็นเงินกู้ยืมอัตราดอกเบี้ยลอยตัวได้ในอนาคต
ซึ่งอาจทำให้เกิดปัญหาต้นทุนการกู้ยืมสูงกว่าอัตราดอกเบี้ยที่ปล่อยสินเชื่อได้
ในทางกลับกันถ้าอัตราดอกเบี้ยเงินกู้ปรับตัวลดลง
บริษัทจะได้รับประโยชน์ในส่วนต่างที่เพิ่มขึ้นระหว่างอัตราดอกเบี้ยที่ปล่อยสินเชื่อกับดอกเบี้ยเงินกู้ยืมที่ต่ำกว่า

บริษัทมีนโยบายที่จะลดความเสี่ยงดังกล่าวด้วยวิธีต่าง ๆ อย่างใดอย่างหนึ่งหรือหลายอย่างพร้อมกัน ดังต่อไปนี้

  1) หาแหล่งเงินทุนอื่น เช่น การเพิ่มทุน

  2) เสนอขายหุ้นกู้ระยะปานกลางและระยะยาวที่มีอัตราดอกเบี้ยคงที่ให้แก่ผู้ลงทุนประเภทสถาบัน
  ตามประกาศของคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ อาทิ
  การออกเสนอขายหุ้นกู้มีประกันชนิดทยอยชำระเงินต้นของบริษัทครั้งที่ 1/2545 เมื่อวันที่ 21
  มีนาคม 2545 ครบกำหนดไถ่ถอนพ.ศ. 2549

  3) ทำสัญญาเงินกู้ระยะยาวแบบกำหนดอัตราดอกเบี้ยแน่นอนในช่วงที่อัตราดอกเบี้ยต่ำ

4)  การกู้เงินระยะยาวจากต่างประเทศด้วยการใช้วงเงินกู้วิเทศธนกิจ (BIBF)
      และ/หรือการแปลงทรัพย์สินให้เป็นหลักทรัพย์ (Securitization)

  ทั้งนี้ ตารางแสดงมูลค่าและสัดส่วนเงินกู้ยืมแยกตามประเภทอัตราดอกเบี้ยเปรียบเทียบ 2 ปี
  ปรากฏอยู่ในหัวข้อฐานะการเงินและผลการดำเนินงาน หมวดแหล่งที่มาของเงินทุนในหน้า 72
  (ตารางที่ 40)

2) ความเสี่ยงด้านสภาพคล่องทางการเงินจากแหล่งเงินกู้ยืมระยะสั้น

บริษัทอาจมีความเสี่ยงจากการที่สถาบันการเงินที่ให้บริษัทกู้ยืมเงินระยะสั้น
ทำการเรียกคืนเงินกู้ก่อนกำหนดหรือไม่ต่ออายุวงเงินกู้หรือไม่สามารถออกตั๋วแลกเงินใหม่ทดแทนตั๋วแลกเงินที่ครบกำหนดไถ่ถอนได้
บริษัทจึงมีนโยบายที่จะกู้เงินระยะสั้นแบบเผื่อเรียกเท่าที่จำเป็นและพยายามสำรองวงเงินสินเชื่อที่มีอยู่กับสถาบันการเงินต่าง
ๆ ไว้ เพื่อสามารถเบิกใช้ในกรณีที่จำเป็นหรือฉุกเฉินได้

นอกจากนี้ บริษัทยังมีมาตรการอื่น ๆ รองรับการป้องกันความเสี่ยงเพิ่มเติมดังนี้ 

  1) ขอเพิ่มวงเงินจากสถาบันการเงิน และธนาคารพาณิชย์ที่ติดต่อประจำ
  และที่จะติดต่อใหม่เพิ่มเติม

  2) จัดหาเงินกู้จากสถาบันการเงินและธนาคารพาณิชย์ ในรูปแบบผ่อนทยอยชำระคืนหนี้
  หมดภายใน 2-3 ปี
  เพื่อให้สอดคล้องกับกระแสเงินสดรับจากการติดตามลูกหนี้เช่าซื้อและลีสซิ่งของบริษัท

  3) ออกตั๋วแลกเงินผ่านสถาบันการเงินหรือผ่านที่ปรึกษาทางการเงินต่าง ๆ จำนวนหลายแห่ง
  เช่น ธนาคารพาณิชย์ บริษัทหลักทรัพย์ กองทุนรวม เป็นต้น ทั้งนี้
  เพื่อกระจายฐานนักลงทุนให้มีความหลากหลาย
  ลดการพึ่งพาแหล่งเงินจากรายใดรายหนี่งมากเกินไป

  4) จัดหาแหล่งเงินกู้ระยะยาว โดยวิธีการออกหุ้นกู้และ/หรือ Securitization
  ที่มีระยะเวลาชำระคืน 3-4 ปี ซึ่งจะช่วยให้บริษัทมีเสถียรภาพในการบริหารแหล่งเงินกู้ดีขึ้น
  และสอดคล้องกับการทำธุรกิจของบริษัทที่มีการทำสัญญาเช่าซื้อและลีสซิ่งระยะเวลาประมาณ 3-4
  ปี

  5) ควบคุมและเร่งรัดการจัดเก็บหนี้ค่างวดจากลูกหนี้เช่าซื้อและลีสซิ่งอย่างมีประสิทธิผลมากที่สุด
  เพื่อนำกระแสเงินสดรับบางส่วนมาชำระคืนหนี้เงินกู้และส่วนที่เหลือไปใช้หมุนเวียนในการประกอบธุรกิจ

  ทั้งนี้ ตารางแสดงมูลค่าและสัดส่วนเงินกู้ยืมแยกประเภทตามระยะเวลาชำระคืนเปรียบเทียบ 2 ปี
  ปรากฏอยู่ในหัวข้อฐานะการเงินและผลการดำเนินงาน หมวดแหล่งที่มาของเงินทุนในหน้า 71,72
  (ตารางที่ 38,39)

3) ความเสี่ยงทางด้านสินเชื่อที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้

บริษัทยึดถือหลัก "ป้องกันไว้ก่อน" เป็นนโยบายในการอำนวยสินเชื่อและบริหารบัญชีลูกหนี้
โดยใช้มาตรการในการพิจารณาเครดิตอย่างเข้มงวดทุกขั้นตอน
เพื่อลดโอกาสในการเกิดหนี้เสียให้น้อยที่สุด และเมื่อเกิดหนี้สงสัยจะสูญแล้ว
บริษัทได้จัดให้มีการสำรองตามลำดับชั้นของการค้างชำระในงบการเงินตามนโยบายการตั้งสำรองหนี้สงสัยจะสูญของบริษัท
พร้อม ๆ กันได้ดำเนินการตามนโยบายเก็บเงินและเร่งรัดหนี้สินที่เข้มงวดทุกรูปแบบ
เพื่อให้รับหนี้ที่ค้างชำระกลับคืนมาให้ได้มากและรวดเร็วที่สุด
บริษัทได้พิสูจน์ข้อเท็จจริงของแนวนโยบายควบคู่นี้จากช่วงวิกฤตเศรษฐกิจในช่วงปี พ.ศ. 2540 ถึง
2542
ซึ่งบริษัทสามารถเรียกเก็บเงินค่างวดเช่าซื้อและลีสซิ่งจากลูกหนี้ที่อยู่ในเกณฑ์ปกติได้จำนวนมาก
อีกทั้งสามารถเร่งรัดหนี้ที่ค้างชำระในอัตราที่สูงพอสมควร
จึงทำให้บริษัทสามารถทยอยชำระคืนหนี้เงินกู้ทั้งของต่างประเทศและของในประเทศรวมเป็นหนี้เงินต้นทั้งสิ้นมากกว่า
4,000 ล้านบาท ได้โดยไม่มีปัญหาแต่อย่างใด บริษัทจึงยังคงยึดถือแนวปฏิบัติ "ป้องกันไว้ก่อน"
ตราบจนทุกวันนี้ และจะยังคงใช้ตลอดไป สำหรับรายละเอียดเกี่ยวกับสินเชื่อที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้
จะแสดงไว้ในเรื่องสรุปฐานะการเงินและผลการดำเนินงาน หมวดลูกหนี้การค้า
และลูกหนี้ที่หยุดรับรู้รายได้ ในหน้า 65-68

4) ความเสี่ยงด้านการพึ่งพาข้อมูลจากระบบคอมพิวเตอร์

เนื่องด้วยการดำเนินธุรกิจของบริษัทได้จัดเก็บข้อมูลของลูกค้าในระบบคอมพิวเตอร์ออนไลน์
ถ้าหากเกิดเหตุการณ์ใด ๆ ที่ทำให้ระบบคอมพิวเตอร์ขัดข้องหรือเสียหาย
ก็จะมีผลให้การดำเนินธุรกิจของบริษัทในการให้บริการลูกค้าสะดุดหรือล่าช้าลง
บริษัทจึงป้องกันความเสี่ยงจากกรณีดังกล่าวโดยการจัดให้มีเครื่องคอมพิวเตอร์สำรอง
รวมถึงการจัดเก็บเทปบันทึกข้อมูลรายวัน รายสัปดาห์ และรายเดือน
โดยฝากเก็บไว้ที่ธนาคารพาณิชย์แห่งหนึ่ง
ประกอบกับการให้พนักงานทุกระดับของบริษัทต้องใช้รหัสประจำตัวในการเข้าถึงระบบข้อมูลของบริษัทเฉพาะข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับหน้าที่งานในความรับผิดชอบของตนเท่านั้น
นอกจากนี้บริษัทยังกำหนดให้พนักงานทุกระดับต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบของบริษัทเกี่ยวกับการใช้ข้อมูลเฉพาะ
เพื่อประโยชน์ของบริษัทรวมถึงต้องป้องกันการรั่วไหลของข้อมูลที่สำคัญ
หากมีการละเลยไม่ปฏิบัติตามก็มีบทลงโทษระบุไว้เป็นลายลักษณ์อักษรอย่างชัดเจน