-----------------------------------------------------------------------
  6. ข้อพิพาททางกฎหมาย

  -----------------------------------------------------------------------

6.1 ปี 2541 บริษัทฯ ได้ยื่นฟ้องลูกค้ารายหนึ่งเป็นคดีต่อศาลแพ่ง
เพื่อเรียกให้ชำระหนี้ค้างชำระค่าซื้อถ่านหินพร้อมดอกเบี้ยจำนวน 240 ล้านบาท
แต่เนื่องจากลูกหนี้ได้ยื่นคำร้องขอฟื้นฟูกิจการ
และศาลล้มละลายกลางได้เห็นชอบกับแผนฟื้นฟูกิจการของลูกหนี้ โดยบริษัทฯ
จะได้รับชำระหนี้ตามแผนฟื้นฟูกิจการของลูกหนี้ จำนวน 206 ล้านบาท โดยแบ่งชำระ 10 ปีๆ ละ
20.6 ล้านบาท เริ่มชำระตั้งแต่เดือนตุลาคม 2544 ถึงเดือนมีนาคม 2554 โดยขณะนี้บริษัทฯ
ได้รับชำระหนี้แล้วรวม 19 งวด เป็นเงินจำนวน 185.47ล้านบาท (งวดสุดท้าย อีก 20.609
ล้านบาท คาดว่าจะได้รับชำระในวันที่ 31 มีนาคม 2554)

6.2 เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม 2550 นายศิวะ งานทวี และกลุ่มบริษัทของนายศิวะ ได้ยื่นฟ้องบริษัทฯ
บริษัทย่อยและผู้บริหารของบริษัทฯ เป็นคดีแพ่งต่อศาลแพ่ง เรียกค่าเสียหายเป็นเงินจำนวน 63,500
ล้านบาท โดยกล่าวอ้างว่าบริษัทฯ
บริษัทย่อยและผู้บริหารทำการหลอกลวงโดยเข้าร่วมทำสัญญาร่วมทุนกับนายศิวะกับพวก
เพื่อประสงค์จะได้ข้อมูลสัมปทานเหมืองถ่านหินรวมทั้งรายงานการศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการโรงไฟฟ้าถ่านหินลิกไนต์
ที่เมืองหงสา สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (“โครงการหงสา”) หลังจากนั้น
ใช้สิทธิไม่สุจริตในการรายงานเท็จทำให้รัฐบาลลาวยกเลิกสัมปทานเหมืองถ่านหินและสัญญาก่อสร้างและดำเนินกิจการโรงงานผลิตไฟฟ้าของนายศิวะกับพวก
เพื่อที่บริษัทฯ จะได้เข้าทำสัญญากับรัฐบาลลาวเอง

  บริษัทฯ ได้ศึกษาข้อมูลและพยานหลักฐานตามที่นายศิวะกับพวกกล่าวอ้างแล้ว
  เห็นว่าคำฟ้องและข้อกล่าวหาดังกล่าวอ้างข้างต้นไม่เป็นความจริง
  และค่าเสียหายที่กล่าวอ้างนั้นก็เลื่อนลอย บริษัทฯ กับพวก จึงได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดี และบริษัทฯ
  ได้ฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหายจากนายศิวะและพวกเป็นเงิน 4,487 ล้านบาท
  ซึ่งศาลแพ่งได้รับคำให้การและฟ้องแย้งของบริษัทฯ แล้ว
  และคดีนี้อยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลแพ่ง ซึ่งจนถึงปี 2553 ได้มีการสืบพยานโจทก์เพียง 3
  ปาก และจะดำเนินการสืบพยานโจทก์และพยานจำเลยต่อไปอีกในปี 2554 และ ปี 2555

  ความเห็นของผู้บริหารเกี่ยวกับผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นจากข้อพิพาททางกฎหมาย
  โดยได้พิจารณาตามข้อเท็จจริงต่างๆ แล้ว เห็นว่า เรื่องนี้นายศิวะกับพวกได้ชักชวนบริษัทฯ
  ให้เข้าร่วมพัฒนาโครงการหงสา และบริษัทฯ
  เห็นว่าเป็นโครงการที่สอดคล้องกับธุรกิจหลักของบริษัทฯ
  อีกทั้งจะเป็นการสร้างมูลค่าเพิ่มเพื่อประโยชน์ของผู้ถือหุ้นของบริษัทฯ บริษัทฯ
  จึงได้เข้าร่วมพัฒนาโครงการหงสาดังกล่าว แต่ในระหว่างที่ดำเนินการพัฒนาโครงการร่วมกัน
  นายศิวะกับพวกกลับบอกเลิกสัญญาร่วมพัฒนาโดยไม่มีเหตุอันควร
  รัฐบาลลาวจึงตัดสินใจยกเลิกข้อตกลงในการพัฒนาพลังงานไฟฟ้าและสัมปทานเหมืองถ่านหินที่ให้แก่นายศิวะกับพวกด้วยเกรงว่าโครงการหงสาจะต้องล่าช้าออกไป
  หลังจากนั้นรัฐบาลลาวได้เปิดประมูลใหม่ให้ผู้สนใจเข้าร่วมประมูลโครงการเพื่อจะได้ดำเนินโครงการหงสาต่อไปได้
  (หลังจากที่ล่าช้ามาเป็นเวลานาน) ซึ่งบริษัทฯ เป็นหนึ่งในผู้ที่ได้รับเชิญให้เข้าร่วมประมูลด้วย
  รัฐบาลลาวได้พิจารณาคัดเลือกและอนุมัติให้บริษัทฯ
  เป็นผู้ได้รับสิทธิแต่เพียงผู้เดียวในการศึกษาเพื่อพัฒนาโครงการหงสาต่อไป บริษัทฯ
  จึงมิได้ทำละเมิดต่อนายศิวะและพวกแต่อย่างใด
  แต่การที่นายศิวะกับพวกกลับนำเรื่องมาฟ้องเป็นคดีต่อศาลนั้น ทำให้บริษัทฯ เสียหาย บริษัทฯ
  จึงได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดี และฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหายจากนายศิวะและพวกเป็นเงิน 4,487
  ล้านบาท ดังกล่าวแล้วข้างต้น โดยคาดว่าจะทราบผลการพิจารณาคดีของศาลในช่วงต้นปี 2556

6.3 เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม 2553 กลุ่มบริษัทของนายศิวะ ได้ยื่นฟ้องบริษัทฯ
บริษัทย่อยและผู้บริหารของบริษัทฯ เป็นคดีอาญาต่อศาลอาญาในความผิดฐานทำให้เสียหาย ทำลาย
ซ่อนเร้น เอาไปเสีย หรือทำให้สูญหายหรือไร้ประโยชน์ ซึ่งพินัยกรรมหรือเอกสารใดของผู้อื่น
ในประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่ผู้อื่นหรือประชาชน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 188
ซึ่งข้อกล่าวอ้างเกี่ยวข้องกับข้อมูลโครงการหงสาที่นายศิวะส่งมอบให้แก่บริษัทฯ

นายศิวะอ้างว่าได้ส่งมอบข้อมูลโครงการหงสา (สำหรับโครงการโรงไฟฟ้าขนาด 700 เมกกะวัตต์)
ให้แก่บริษัทในระหว่างร่วมพัฒนาโครงการ แต่ภายหลังจากที่ได้ยกเลิกสัญญาร่วมพัฒนาโครงการ
นายศิวะได้เรียกร้องให้บริษัทฯ ส่งมอบคืนข้อมูลเกี่ยวข้องกับโครงการหงสาทั้งหมด ซึ่งบริษัทฯ
ได้ส่งมอบคืนข้อมูลโครงการเดิมไปก่อนที่จะเลิกสัญญาร่วมพัฒนาโครงการ
อีกทั้งในระหว่างร่วมพัฒนาโครงการด้วยกัน บริษัทฯ
ได้ว่าจ้างที่ปรึกษาทำการศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการโรงไฟฟ้าขนาด 1,400 เมกกะวัตต์
และพัฒนาปรับปรุงข้อมูลเดิมที่ผิดพลาดคลาดเคลื่อนให้ถูกต้อง
รวมทั้งจัดทำข้อมูลเพิ่มเติมเพื่อประโยชน์ในการพัฒนาโครงการร่วมกันด้วยค่าใช้จ่ายของบริษัทฯ เอง
เมื่อนายศิวะเลิกสัญญาร่วมพัฒนาโครงการ และขอคืนข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับโครงการทั้งหมด
และบริษัทฯ ได้คืนข้อมูลโครงการเดิมไปแล้ว บริษัทฯ จึงไม่จำต้องคืนข้อมูลที่บริษัทฯ
ได้ทำการศึกษาและพัฒนาปรับปรุงใหม่

ก่อนการไต่สวนมูลฟ้อง กลุ่มบริษัทของนายศิวะได้ยื่นขอถอนฟ้องบริษัทฯ
บริษัทย่อยและผู้บริหารของบริษัทฯ เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2554

6.4 บริษัทย่อยแห่งหนึ่งในสาธารณรัฐอินโดนีเซียถูกฟ้องเพื่อเรียกร้องค่าเสียหายจำนวน 1,070
ล้านอินโดนีเซียนรูเปียะห์ สำหรับค่าชดเชยการใช้ที่ดินต่อศาล ณ วันที่ 21 เมษายน 2552
ศาลอุทธรณ์ได้พิจารณาแล้วเห็นว่าบริษัทย่อยดังกล่าวไม่มีความผิด
โจทก์ได้ยื่นฎีกาต่อศาลฎีกาเพื่อคัดค้านคำตัดสินของศาลอุทธรณ์
คดีจึงอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา ฝ่ายบริหารของบริษัทฯ
มีความเห็นว่าไม่มีเหตุที่บริษัทย่อยต้องรับผิดชอบค่าชดเชยดังกล่าว
ดังนั้นบริษัทย่อยดังกล่าวจึงไม่ได้บันทึกหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นจากคดีดังกล่าว

6.5 เมื่อหลายปีก่อน
บริษัทย่อยแห่งหนึ่งในสาธารณรัฐอินโดนีเซียถูกฟ้องเพื่อเรียกร้องค่าชดเชยการใช้ที่ดินเป็นเงินจำนวน
11,250 ล้านอินโดนีเซียนรูเปียะห์ หลังจากที่ได้ดำเนินคดีตามกระบวนการทางศาลและขั้นตอนต่างๆ
แล้ว ศาลฎีกาได้มีคำตัดสินในชั้นตรวจทานคำร้องโดยปฏิเสธข้อเรียกร้องของโจทก์
ตามกฎหมายของอินโดนีเซีย การตรวจทานคำร้องเป็นขั้นตอนสุดท้ายของกระบวนการทางศาล
ดังนั้นโดยบทบัญญัติของกฎหมาย จะไม่มีกระบวนพิจารณาใดๆ
ภายหลังที่ศาลฎีกาได้ออกคำตัดสินในชั้นตรวจทานคำร้อง แต่ในวันที่ 20 พฤศจิกายน 2553
บริษัทย่อยได้รับหมายศาลแจ้งว่าโจทก์ได้ยื่นคำร้องขอตรวจทานคำร้องอีกครั้งหนึ่ง
โจทก์ได้ยื่นบันทึกคำร้องขอตรวจทานคำตัดสินของศาลฎีกาในชั้นตรวจทานคำร้อง
แม้ตามบทบัญญัติกฎหมายจะห้ามมิให้มีการตรวจทานคำตัดสินในชั้นตรวจทานคำร้อง
บริษัทย่อยก็ได้ยื่นบันทึกเพื่อคัดค้านบันทึกของโจทก์
บริษัทย่อยมีความเห็นว่าคำร้องขอตรวจทานคำตัดสินของศาลฎีกาในชั้นตรวจทานของโจทก์ไม่มีมูลและขัดต่อกฎหมาย
คดีจึงอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา
บริษัทย่อยจึงไม่ได้บันทึกหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นจากคดีดังกล่าว

6.6 บริษัทย่อยแห่งหนึ่งในต่างประเทศถูกฟ้องโดยโจทก์
ซึ่งเป็นอดีตกรรมการของบริษัทผู้ซื้อเงินลงทุนจากบริษัทย่อยดังกล่าว
โดยโจทก์ฟ้องว่าการดำเนินการซื้อขายดังกล่าวมิชอบด้วยกฎหมาย
จึงขอให้ศาลสั่งให้การซื้อขายเป็นโมฆะ
พร้อมทั้งเรียกร้องให้บริษัทย่อยและบริษัทผู้ซื้อร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์เป็นเงิน 302.55
ล้านเหรียญสหรัฐ บริษัทย่อยดังกล่าวได้ปฏิเสธข้อเรียกร้องของโจทก์ ศาลชั้นต้นได้พิพากษายกฟ้อง
แต่โจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาของศาลชั้นต้น
ทนายความของบริษัทย่อยได้รับแจ้งจากเสมียนศาลว่าศาลอุทธรณ์ได้พิพากษากลับคำพิพากษาของศาลชั้นต้น
โดยพิพากษาให้บริษัทย่อยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงินจำนวน 1,275,000 เหรียญสหรัฐ
พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 2 ต่อปีจนกว่าจะชำระค่าเสียหายครบถ้วน อย่างไรก็ตาม
บริษัทย่อยยังมิได้รับสำเนาคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์อย่างเป็นทางการ
จึงยังมิได้ศึกษาคำพิพากษาและแนวทางที่จะฎีกาคัดค้านหรือโต้แย้งคำพิพากษาดังกล่าว
ฝ่ายบริหารของบริษัทมีความเห็นว่าคำฟ้องของโจทก์เป็นเท็จ
ไม่มีเหตุที่บริษัทย่อยต้องรับผิดชอบค่าชดเชยดังกล่าว
และบริษัทย่อยจะยื่นฎีกาคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์
ดังนั้นบริษัทย่อยดังกล่าวจึงไม่ได้บันทึกหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นจากคดีดังกล่าวเพราะยังคงสิทธิที่จะฎีกาคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ต่อไป

อื่นๆ

1.
ผู้รับจ้างรายหนึ่งของบริษัทย่อยแห่งหนึ่งในสาธารณรัฐอินโดนีเซียได้เรียกร้องค่าเสียหายเป็นจำนวนเงิน
1.42 ล้านเหรียญสหรัฐ ต่ออนุญาโตตุลาการในประเทศสิงคโปร์ จนถึง ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2553
ยังไม่มีความคืบหน้าของผู้รับจ้างในกระบวนการอนุญาโตตุลาการแต่อย่างใด อย่างไรก็ตาม
ฝ่ายบริหารเชื่อว่าผลการเรียกร้องดังกล่าวจะไม่มีผลกระทบที่เป็นสาระสำคัญต่องบการเงิน