-----------------------------------------------------------------------
  6. ข้อพิพาททางกฎหมาย

  -----------------------------------------------------------------------

6.1 ปี 2541 บริษัทฯ ได้ยื่นฟ้องลูกค้ารายหนึ่งเป็นคดีต่อศาลแพ่ง
เพื่อเรียกให้ชำระหนี้ค้างชำระค่าซื้อถ่านหินพร้อมดอกเบี้ยจำนวน 240 ล้านบาท
แต่เนื่องจากลูกหนี้ได้ยื่นคำร้องขอฟื้นฟูกิจการ
และศาลล้มละลายกลางได้เห็นชอบกับแผนฟื้นฟูกิจการของลูกหนี้ โดยบริษัทฯ
จะได้รับชำระหนี้ตามแผนฟื้นฟูกิจการของลูกหนี้ จำนวน 206 ล้านบาท โดยแบ่งชำระ 10 ปีๆ ละ
20.6 ล้านบาท เริ่มชำระตั้งแต่เดือนตุลาคม 2544 ถึงเดือนมีนาคม 2554 ซึ่งบริษัทฯ
ได้รับชำระหนี้ครบถ้วนแล้ว

6.2 เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม 2550 นายศิวะ งานทวี และกลุ่มบริษัทของนายศิวะ ได้ยื่นฟ้องบริษัทฯ
บริษัทย่อยและผู้บริหารของบริษัทฯ เป็นคดีแพ่งต่อศาลแพ่ง เรียกค่าเสียหายเป็นเงินจำนวน 63,500
ล้านบาท โดยกล่าวอ้างว่าบริษัทฯ
บริษัทย่อยและผู้บริหารทำการหลอกลวงโดยเข้าร่วมทำสัญญาร่วมทุนกับนายศิวะกับพวก
เพื่อประสงค์จะได้ข้อมูลสัมปทานเหมืองถ่านหินรวมทั้งรายงานการศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการโรงไฟฟ้าถ่านหินลิกไนต์
ที่เมืองหงสา สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (“โครงการหงสา”) หลังจากนั้น
ใช้สิทธิไม่สุจริตในการรายงานเท็จทำให้รัฐบาลลาวยกเลิกสัมปทานเหมืองถ่านหินและสัญญาก่อสร้างและดำเนินกิจการโรงงานผลิตไฟฟ้าของนายศิวะกับพวกเพื่อที่บริษัทฯ
จะได้เข้าทำสัญญากับรัฐบาลลาวเอง

บริษัทฯ ได้ศึกษาข้อมูลและพยานหลักฐานตามที่นายศิวะกับพวกกล่าวอ้างแล้ว
เห็นว่าคำฟ้องและข้อกล่าวหาดังกล่าวอ้างข้างต้นไม่เป็นความจริง
และค่าเสียหายที่กล่าวอ้างนั้นก็เลื่อนลอย บริษัทฯ กับพวก จึงได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดี และบริษัทฯ
ได้ฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหายจากนายศิวะและพวกเป็นเงิน 4,487 ล้านบาท
ซึ่งศาลแพ่งได้รับคำให้การและฟ้องแย้งของบริษัทฯ แล้ว
และคดีนี้อยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลแพ่ง ซึ่งจนถึงปี 2554
ได้มีการสืบพยานโจทก์เสร็จสิ้นแล้ว และอยู่ในระหว่างการสืบพยานจำเลย
คาดว่าจะสืบพยานจำเลยแล้วเสร็จในปี 2555

ความเห็นของผู้บริหารเกี่ยวกับผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นจากข้อพิพาททางกฎหมาย
โดยได้พิจารณาตามข้อเท็จจริงต่างๆ แล้ว เห็นว่า เรื่องนี้นายศิวะกับพวกได้ชักชวนบริษัทฯ
ให้เข้าร่วมพัฒนาโครงการหงสา และบริษัทฯ
เห็นว่าเป็นโครงการที่สอดคล้องกับธุรกิจหลักของบริษัทฯ
อีกทั้งจะเป็นการสร้างมูลค่าเพิ่มเพื่อประโยชน์ของผู้ถือหุ้นของบริษัทฯ บริษัทฯ
จึงได้เข้าร่วมพัฒนาโครงการหงสาดังกล่าว แต่ในระหว่างที่ดำเนินการพัฒนาโครงการร่วมกัน
นายศิวะกับพวกกลับบอกเลิกสัญญาร่วมพัฒนาโดยไม่มีเหตุอันควร
รัฐบาลลาวจึงตัดสินใจยกเลิกข้อตกลงในการพัฒนาพลังงานไฟฟ้าและสัมปทานเหมืองถ่านหินที่ให้แก่นายศิวะกับพวกด้วยเกรงว่าโครงการหงสาจะต้องล่าช้าออกไป
หลังจากนั้นรัฐบาลลาวได้เปิดประมูลใหม่ให้ผู้สนใจเข้าร่วมประมูลโครงการเพื่อจะได้ดำเนินโครงการหงสาต่อไปได้
(หลังจากที่ล่าช้ามาเป็นเวลานาน) ซึ่งบริษัทฯ เป็นหนึ่งในผู้ที่ได้รับเชิญให้เข้าร่วมประมูลด้วย
รัฐบาลลาวได้พิจารณาคัดเลือกและอนุมัติให้บริษัทฯ
เป็นผู้ได้รับสิทธิแต่เพียงผู้เดียวในการศึกษาเพื่อพัฒนาโครงการหงสาต่อไป บริษัทฯ
จึงมิได้ทำละเมิดต่อนายศิวะและพวกแต่อย่างใด
แต่การที่นายศิวะกับพวกกลับนำเรื่องมาฟ้องเป็นคดีต่อศาลนั้น ทำให้บริษัทฯ เสียหาย บริษัทฯ
จึงได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดี และฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหายจากนายศิวะและพวกเป็นเงิน 4,487
ล้านบาท ดังกล่าวแล้วข้างต้น โดยคาดว่าจะทราบผลการพิจารณาคดีของศาลในช่วงต้นปี 2556

 

6.3 บริษัทย่อยแห่งหนึ่งในสาธารณรัฐอินโดนีเซียถูกฟ้องเพื่อเรียกร้องค่าเสียหายจำนวน 1,070
ล้านอินโดนีเซียนรูเปียะห์ สำหรับค่าชดเชยการใช้ที่ดินต่อศาล ณ วันที่ 21 เมษายน 2552
ศาลอุทธรณ์ได้พิจารณาแล้วเห็นว่าบริษัทย่อยดังกล่าวไม่มีความผิด
โจทก์ได้ยื่นฎีกาต่อศาลฎีกาเพื่อคัดค้านคำตัดสินของศาลอุทธรณ์
คดีจึงอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา
ฝ่ายบริหารของบริษัทมีความเห็นว่าไม่มีเหตุที่บริษัทย่อยต้องรับผิดชอบค่าชดเชยดังกล่าว
ดังนั้นบริษัทย่อยดังกล่าวจึงไม่ได้บันทึกหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นจากคดีดังกล่าว

6.4 ในรอบหลายปี
บริษัทย่อยแห่งหนึ่งในสาธารณรัฐอินโดนีเซียถูกฟ้องเพื่อเรียกร้องค่าชดเชยการใช้ที่ดินเป็นเงินจำนวน
11,250 ล้านอินโดนีเซียนรูเปียะห์ หลังจากที่ได้ดำเนินคดีตามกระบวนการทางศาลและขั้นตอนต่าง
ๆ แล้ว ศาลฎีกาได้มีคำตัดสินในชั้นตรวจทานคำร้องโดยปฏิเสธข้อเรียกร้องของโจทก์
ตามกฎหมายของอินโดนีเซีย การตรวจทานคำร้องเป็นขั้นตอนสุดท้ายของกระบวนการทางศาล ดังนั้น
โดยบทบัญญัติของกฎหมาย จะไม่มีกระบวนพิจารณาใด ๆ
ภายหลังที่ศาลฎีกาได้ออกคำตัดสินในชั้นตรวจทานคำร้อง แต่ในวันที่ 20 พฤศจิกายน 2553
บริษัทย่อยได้รับหมายศาลแจ้งว่าโจทก์ได้ยื่นคำร้องขอตรวจทานคำร้องอีกครั้งหนึ่ง
โจทก์ได้ยื่นบันทึกคำร้องขอตรวจทานคำตัดสินของศาลฎีกาในชั้นตรวจทานคำร้อง
แม้ตามบทบัญญัติกฎหมายจะห้ามมิให้มีการตรวจทานคำตัดสินในชั้นตรวจทานคำร้อง
บริษัทย่อยก็ได้ยื่นบันทึกเพื่อคัดค้านบันทึกของโจทก์
บริษัทย่อยมีความเห็นว่าคำร้องขอตรวจทานคำตัดสินของศาลฎีกาในชั้นตรวจทานของโจทก์ไม่มีมูลและขัดต่อกฎหมาย
คดีจึงอยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา
บริษัทย่อยจึงไม่ได้บันทึกหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นจากคดีดังกล่าว

6.5
บริษัทย่อยแห่งหนึ่งในต่างประเทศถูกฟ้องโดยโจทก์ซึ่งเป็นอดีตกรรมการของบริษัทผู้ซื้อเงินลงทุนจากบริษัทย่อยดังกล่าว
โดยโจทก์ฟ้องว่าการดำเนินการซื้อขายดังกล่าวมิชอบด้วยกฎหมาย
จึงขอให้ศาลสั่งให้การซื้อขายเป็นโมฆะ
พร้อมทั้งเรียกร้องให้บริษัทย่อยและบริษัทผู้ซื้อร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์เป็นเงิน 302.55
ล้านเหรียญสหรัฐ บริษัทย่อยดังกล่าวได้ปฏิเสธข้อเรียกร้องของโจทก์ ศาลชั้นต้นได้พิพากษายกฟ้อง
แต่โจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาของศาลชั้นต้น
ต่อมาศาลอุทธรณ์ได้พิพากษากลับคำพิพากษาของศาลชั้นต้น
โดยพิพากษาให้บริษัทย่อยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์เป็นเงินจำนวน 1.275 ล้านเหรียญสหรัฐ
พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 2 ต่อปีจนกว่าจะชำระค่าเสียหายครบถ้วน อย่างไรก็ตาม
บริษัทย่อยได้ยื่นฎีกาคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ฝ่ายบริหารของบริษัทมีความเห็นว่าคำฟ้องของโจทก์เป็นเท็จ
ไม่มีเหตุที่บริษัทย่อยต้องรับผิดชอบค่าชดเชยดังกล่าว
และบริษัทย่อยได้ยื่นฎีกาคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์แล้ว
ดังนั้นบริษัทย่อยดังกล่าวจึงไม่ได้บันทึกหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นจากคดีดังกล่าวในงบการเงินรวม

6.6 บริษัทย่อยแห่งหนึ่งในสาธารณรัฐอินโดนีเซียได้ยื่นฟ้องต่อบริษัทประกันภัยเป็นคดีแพ่งในช่วงต้นปี
2552 เนื่องจากบริษัทประกันภัยผิดสัญญาชำระหนี้ตามสัญญาค้ำประกันจำนวน 1.4 ล้านเหรียญสหรัฐฯ
พร้อมดอกเบี้ยและค่าเสียหายอื่น ๆ
โดยมีมูลเหตุมาจากการที่บริษัทประกันภัยออกหนังสือค้ำประกันการทำงานของผู้รับเหมารายหนึ่ง
แต่ผู้รับเหมารายดังกล่าวผิดนัดไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่ตามสัญญา

ในเดือนสิงหาคม 2552 ศาลชั้นต้นของอินโดนีเซียได้พิพากษาให้จำเลย (บริษัทประกันภัย)
ชำระค่าเสียหายแก่บริษัทย่อยเป็นเงินจำนวน 1.4 ล้านเหรียญสหรัฐฯ
ต่อมาจำเลยได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลชั้นต้นต่อศาลอุทธรณ์
ในระหว่างคดีอยู่ในการพิจารณาของศาลอุทธรณ์
บริษัทย่อยและจำเลยได้เจรจาและตกลงประนีประนอมยอมความกันโดยตกลงให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายเป็นเงินจำนวน
840,000 เหรียญสหรัฐฯแก่บริษัทย่อย ซึ่งเทียบเท่ากับร้อยละ 60 ของจำนวนเงินค้ำประกัน

ถึงแม้บริษัทย่อยและจำเลยจะได้ประนีประนอมยอมความและได้ยื่นสัญญาประนีประนอมยอมความต่อศาลอุทธรณ์
ในเดือนกรกฎาคม 2554 ศาลอุทธรณ์กลับมีคำพิพากษาว่าคำฟ้องของบริษัทย่อยไม่มีมูล
ดังนั้นบริษัทย่อยจึงจำเป็นต้องยื่นฎีกาคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาในเดือนสิงหาคม 2554
คดีดังกล่าวจึงอยู่ในการพิจารณาของศาลฎีกา

อื่นๆ

1.
ผู้รับจ้างรายหนึ่งของบริษัทย่อยแห่งหนึ่งในสาธารณรัฐอินโดนีเซียได้เรียกร้องค่าเสียหายเป็นจำนวนเงิน
1.42 ล้านเหรียญสหรัฐ ต่ออนุญาโตตุลาการในประเทศสิงคโปร์ จนถึง ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2553
ยังไม่มีความคืบหน้าของผู้รับจ้างในกระบวนการอนุญาโตตุลาการแต่อย่างใด อย่างไรก็ตาม
ฝ่ายบริหารเชื่อว่าผลการเรียกร้องดังกล่าวจะไม่มีผลกระทบที่เป็นสาระสำคัญต่องบการเงิน