6. ข้อพิพาททางกฎหมาย

6.1 วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2551 บริษัทฯ ถูกฟ้องคดีความแพ่งจากบริษัท การบินไทย จำกัด (มหาชน)
ในข้อหาที่ทำให้เกิดเพลิงไหม้อาคารครัวการบิน ณ สนามบินสุวรรณภูมิ โดยบริษัท การบินไทย จำกัด
(มหาชน) ได้เรียกร้อง ให้บริษัทฯ ชำระค่าเสียหายจำนวน 73.07 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ
7.5 ต่อปีนับจากวันที่เกิดเหตุ (วันที่ 18 มกราคม 2549) จนถึงวันฟ้องจำนวน 11.14 ล้านบาท
รวมเป็นเงินทั้งสิ้นจำนวน 84.21 ล้านบาท
โดยคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลจังหวัดสมุทรปราการ

  ในช่วงเวลาที่ผ่านมาได้ดำเนินการประนีประนอมในชั้นไกล่เกลี่ยแต่ยังไม่เป็นผล
  และสุดท้ายศาลมีคำสั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบความชั่วคราวเพื่อรอฟังผลการดำเนินคดีอาญาถึงที่สุด

  อย่างไรก็ตาม ฝ่ายบริหารของบริษัทฯ เชื่อว่าจะไม่มีหนี้สินที่เป็นสาระสำคัญเกิดขึ้นจากผลของคดี
  และบริษัทฯ ไม่ได้ตั้งประมาณการหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นจากการถูกฟ้องร้องดังกล่าว

6.2 วันที่ 13 กรกฎาคม 2553 บริษัทฯ ถูกฟ้องคดีความแพ่งจากบริษัท เอ็ม อี อี จำกัด
ผู้รับจ้างช่วงของบริษัทฯในโครงการ รัชดาทาวเวอร์ (ไซเบอร์เวิลด์ ทาวเวอร์)
ในข้อหาหรือฐานความผิด ผิดสัญญาจ้างทำของและสัญญาซื้อขาย โดยบริษัท เอ็ม อี อี จำกัด
ได้เรียกร้อง ให้บริษัทฯ ชำระค่าเสียหายจำนวน 33,690,944.51 บาท
พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 15 ต่อปีจากต้นเงิน 29,697,860.03 บาท
นับแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จ โดยคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลแพ่งกรุงเทพใต้
และบริษัทฯ ได้ฟ้องแย้งเรียกค่าใช้จ่าย เข้าไปในคดีจำนวน 237,086,441.11 บาท ดอกเบี้ย
15% ของต้นเงิน 237,086,441.11 บาท นับตั้งแต่วันฟ้องแย้งไปจนกว่าจะชำระเสร็จสิ้น

  ก่อนที่จะมีการฟ้องร้องบริษัทฯ ได้ดำเนินการให้คู่กรณีชี้แจงมูลหนี้ค่าจ้างที่คู่กรณีได้อ้างว่าบริษัทฯ
  ยังคงค้างชำระ แต่คู่กรณีเพิกเฉยไม่ดำเนินการแต่อย่างใด

  ศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 2555 คำพิพากษาได้พิมพ์ตัวเลขจาก
  32,191,657.64 บาท (ตามทุนทรัพย์ที่คู่กรณีฟ้อง) เป็น 32,191,65.64 บาท
  เมื่อได้พิจารณาจำนวนยอดหนี้ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นแล้ว เห็นว่าจำนวนเงิน
  "32,191,65.64 บาท" ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นนั้น ไม่อาจบังคับได้ตามกฎหมาย
  เพราะจำนวนตัวเลขดังกล่าว
  ไม่อาจกำหนดนับได้ตามหลักทางคณิตศาสตร์ว่าจะเป็นจำนวนเต็มที่แน่นอนเท่าใด ถ้าจะแก้ไขใหม่
  อาจจะแก้ไขตัวเลขหรือแก้ไขลูกน้ำหรือแก้ไขตำแหน่งจุดทศนิยมก็ได้หรืออาจแก้ไขยอดหนี้ใหม่ทั้งจำนวนก็ได้
  และผู้ที่จะมีอำนาจแก้ไขยอดหนี้ตามคำพิพากษาดังกล่าวได้ต้องเป็นศาลเท่านั้น
  หากศาลยังไม่ได้พิจารณามีคำสั่งให้แก้ไข้แล้ว
  บุคคลอื่นใดจะพิจารณาแก้ไขเอาเองตามอำเภอใจไม่ได้ ซึ่งเรื่องนี้เมื่ออุทธรณ์ไป
  ศาลอุทธรณ์จะต้องเปลี่ยนแปลงตัวเลขให้ใหม่ หรืออาจยกฟ้องของคู่กรณี ให้คู่กรณีไปฟ้องใหม่
  และคำนวณมาให้ถูกต้อง คดีนี้ คู่กรณีและบริษัทฯต่างฝ่ายต่างอุทธรณ์
  ขณะนี้คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาในชั้นอุทธรณ์

  อย่างไรก็ตาม ฝ่ายบริหารของบริษัทฯ เชื่อว่าจะไม่มีหนี้สินที่เป็นสาระสำคัญเกิดขึ้นจากผลของคดี
  และบริษัทฯ ไม่ได้ตั้งประมาณการหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นจากการถูกฟ้องร้องดังกล่าว

6.3 วันที่ 9 เมษายน 2553 บริษัทฯ ถูกฟ้องเป็นจำเลยที่ 1 ในคดีความแพ่งจากกรมธนารักษ์
ในโครงการสร้างโรงงานกษาปณ์ใหม่ สัญญาจ้างเหมางานติดตั้งระบบปรับอากาศและระบายอากาศ
ระบบสำหรับเครื่องจักร ระบบรักษาความปลอดภัย โครงการสร้างโรงงานกษาปณ์ใหม่ สัญญาเลขที่
24/2542 ลงวันที่ 9 เมษายน 2542 ในข้อหาหรือฐานความผิด ผิดสัญญา
โดยกรมธนารักษ์ได้เรียกร้องจากหนังสือค้ำประกันของธนาคารกรุงเทพฯ ซึ่งเป็นจำเลยที่ 2 ในคดีนี้
ให้บริษัทฯ ชำระค่าเสียหายจำนวน 8,288,213.22 บาท พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5%
ของต้นเงิน 6,398,100.49 บาท นับแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จ

  และบริษัทฯ ได้ฟ้องแย้งเรียกค่าใช้จ่าย เข้าไปในคดีจำนวน 3,318,760.98 บาท ดอกเบี้ย 2%
  ของต้นเงิน 16,760,000.00 บาท นับตั้งแต่วันที่ 9 พฤศจิกายน 2552
  ไปจนกว่าจะคืนหนังสือค้ำประกันชำระเสร็จสิ้นและดอกเบี้ย 7.5% ของต้นเงิน 2,916,750.00
  บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จสิ้น

  ศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2555 พิพากษาให้ บริษัทฯ และ จำเลยที่ 2
  ร่วมกันชำระเงินให้กรมธนารักษ์ เป็นเงินทั้งสิ้น 7,616,768.38 บาท และดอกเบี้ย 7.5%
  ของต้นเงิน 5,749,176.60 บาท
  นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จสิ้นและคำขอนอกจากนี้ให้ยก และให้ยกฟ้องแย้งของบริษัทฯ
  ค่าฤชาธรรมเนียมตามฟ้องแย้งเป็นพับ และให้ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์ ค่าทนายความ
  20,000.- บาท ซึ่งเมื่อพิจารณาตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นแล้ว บริษัทฯไม่เห็นพ้องด้วย
  มีหลายประเด็นที่ยังเป็นข้อสงสัยและศาลมิได้วินิจฉัยให้
  ดังนั้นบริษัทฯจึงได้ยื่นอุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้นเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 2555

  อย่างไรก็ตาม ฝ่ายบริหารของบริษัทฯ เชื่อว่าจะไม่มีหนี้สินที่เป็นสาระสำคัญเกิดขึ้นจากผลของคดี
  และบริษัทฯ ไม่ได้ตั้งประมาณการหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นจากการถูกฟ้องร้องดังกล่าว

6.4 วันที่ 31 พฤษภาคม 2553 บริษัทฯ ถูกฟ้องเป็นจำเลยที่ 1 ในคดีความแพ่งจากบริษัท
เบ็ญจมาศ จำกัด โจทก์ และได้ยื่นฟ้อง บริษัท เพาเวอร์ไลน์เอ็นจิเนียริ่ง จำกัด (มหาชน)
เป็นจำเลยที่ 2 และ สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา เป็นจำเลยที่ 3
ในข้อหาหรือฐานความผิด โมฆะกรรม คดีหมายเลขดำที่ 893/2553 ต่อศาลแพ่งกรุงเทพใต้
โดยขอให้ศาลมีคำพิพากษาตามคำขอ โดยขอให้สัญญาหรือความตกลงระหว่าง จำเลยที่ 1
และจำเลยที่ 2 ในการร่วมทุนตั้งกิจการร่วมค้าอีเอ็มซีและเพาเวอร์ไลน์
เพื่อเข้าประกวดราคาและรับจ้างทำงานก่อสร้างศูนย์ประชุมและแสดงสินค้านานาชาติ
จังหวัดเชียงใหม่ ในการประกวดราคาจ้างงานดังกล่าวตามประกาศประกวดราคาของจำเลยที่ 3
ลงวันที่ 19 มิถุนายน 2552 ตามฟ้องเป็นโมฆะกรรม เพราะขัดต่อพระราชบัญญัติบริษัทมหาชนจำกัด
พ.ศ. 2535 มาตรา 12 ซึ่งบัญญัติห้ามมิให้บริษัทมหาชนจำกัด
เป็นหุ้นส่วนในห้างหุ้นส่วนสามัญหรือห้างหุ้นส่วนไม่จำกัดความรับผิดในห้างหุ้นส่วนจำกัด
ความตกลงนั้นเป็นโมฆะ
และทำให้ไม่มีความสามารถหรือไม่มีสิทธิยื่นซองประกวดราคาและเสนอราคา
รวมทั้งทำสัญญาจ้างงานก่อสร้างดังกล่าวกับจำเลยที่ 3

  คู่ความโต้แย้งเขตอำนาจระหว่างศาล
  กรณีจึงมีปัญหาว่าคดีอยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีของศาลปกครอง ตาม พรบ.
  จัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542 และ พรบ.
  ว่าด้วยการวินิจฉัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาล พ.ศ. 2542 หรือไม่
  จึงให้งดการพิจารณาคดีไว้ชั่วคราว
  และศาลแพ่งกรุงเทพใต้จะได้ทำความเห็นเกี่ยวกับอำนาจหน้าที่ระหว่างศาล
  ส่งให้ศาลปกครองกลางพิจารณา ศาลปกครองมีคำวินิจฉัยว่าอยู่ในเขตอำนาจของศาลปกครอง
  ศาลปกครองกลางรับโอนคดีจากศาลแพ่งกรุงเทพใต้แล้ว
  ขณะนี้ศาลปกครองกลางยังมิได้มีหมายแจ้งหยุดแสวงหาข้อเท็จจริง

  อย่างไรก็ตาม ฝ่ายบริหารของบริษัทฯ เชื่อว่าจะไม่มีหนี้สินที่เป็นสาระสำคัญเกิดขึ้นจากผลของคดี
  และบริษัทฯ ไม่ได้ตั้งประมาณการหนี้สินที่อาจจะเกิดขึ้นจากการถูกฟ้องร้องดังกล่าว