-----------------------------------------------------------------------
  7. ข้อพิพาททางกฎหมาย

  -----------------------------------------------------------------------

7.1 เมื่อปี พ.ศ. 2541 บริษัทฯ ได้ยื่นฟ้องลูกค้ารายหนึ่งเป็นคดีต่อศาลแพ่ง
เพื่อเรียกให้ชำระหนี้ค้างชำระค่าซื้อถ่านหินพร้อมดอกเบี้ยจำนวน 240 ล้านบาท
แต่เนื่องจากลูกหนี้ได้ยื่นคำร้องขอฟื้นฟูกิจการ
และศาลล้มละลายกลางได้เห็นชอบกับแผนฟื้นฟูกิจการของลูกหนี้ โดยบริษัทฯ
จะได้รับชำระหนี้ตามแผนฟื้นฟูกิจการของลูกหนี้ จำนวน 206 ล้านบาท โดยแบ่งชำระ 10 ปีๆ ละ
20.6 ล้านบาท (ปีละ 2 งวดๆ ละ 10.3 ล้านบาท) เริ่มชำระตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2544
ถึงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2553 โดยบริษัทฯ ได้รับชำระหนี้แล้วรวม 11 งวด เป็นเงินจำนวน
113.35 ล้านบาท ในปี พ.ศ. 2545 ลูกหนี้ได้ขอแก้ไขแผนฯ โดยขอชะลอการชำระหนี้ในปี พ.ศ.
2546 และจะนำหนี้ในปี พ.ศ. 2546 ไปชำระหนี้รวมในปีสุดท้ายแทน
ซึ่งศาลล้มละลายกลางได้เห็นชอบแล้ว

2.  เมื่อปี พ.ศ. 2543 – พ.ศ. 2544 บริษัทย่อยของบริษัทฯ
    ได้ฟ้องลูกหนี้รายหนึ่งเป็นคดีต่อศาลแพ่ง
    เพื่อเรียกชำระหนี้ค่าเช่าโรงงานค้างชำระและค่าเสียหายจำนวน 70.76 ล้านบาท
    และเรียกชำระหนี้ค่าซื้อหินค้างชำระจำนวน 24.78 ล้านบาท แต่ลูกหนี้รายนี้ได้ฟ้องกลับบริษัทฯ
    และบริษัทย่อยดังกล่าว ฐานละเมิดผิดสัญญา เรียกค่าเสียหายจำนวน 204 ล้านบาท
    ซึ่งทั้งสามคดีดังกล่าวนั้น ศาลชั้นต้นได้พิพากษาตัดสินให้บริษัทฯ และบริษัทย่อยชนะคดี
    โดยให้ลูกหนี้ชำระหนี้แก่บริษัทย่อยของบริษัทฯ ตามฟ้อง ส่วนคดีที่บริษัทฯ
    และบริษัทย่อยถูกฟ้องกลับนั้น ศาลชั้นต้นได้มีคำพิพากษายกฟ้อง
    และทั้งสามคดีดังกล่าวได้มีการอุทธรณ์ โดยหนึ่งคดีที่บริษัทย่อยของบริษัทฯ ได้ฟ้องคดีต่อลูกหนี้นั้น
    ศาลอุทธรณ์ได้มีคำพิพากษายืนตามศาลชั้นต้นและคดีถึงที่สุดแล้วในปีนี้
    และอีกหนึ่งคดีรวมทั้งคดีที่บริษัทฯ ถูกฟ้องอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์

  ความเห็นของผู้บริหารเกี่ยวกับผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นจากข้อพิพาททางกฎหมาย
  คงจะไม่มีผลกระทบต่อบริษัทฯ เพราะทั้งสามคดี ศาลชั้นต้นได้มีคำพิพากษาให้บริษัทฯ
  และบริษัทย่อยชนะคดี โดยในปีนี้
  ศาลอุทธรณ์ได้มีคำพิพากษายืนตามศาลชั้นต้นไปหนึ่งคดีและคดีถึงที่สุดแล้ว

7.3 เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 นายศิวะ งานทวี และกลุ่มบริษัทของนายศิวะ
ได้ยื่นฟ้องบริษัทฯ บริษัทย่อยและผู้บริหารของบริษัทฯ เป็นคดีแพ่งต่อศาลแพ่ง
เรียกค่าเสียหายเป็นเงินจำนวน 63,500 ล้านบาท โดยกล่าวอ้างว่าบริษัทฯ
บริษัทย่อยและผู้บริหารทำการหลอกลวงโดยเข้าร่วมทำสัญญาร่วมทุนกับนายศิวะกับพวก
เพื่อประสงค์จะได้ข้อมูลสัมปทานเหมืองถ่านหินรวมทั้งรายงานการศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการโรงไฟฟ้าถ่านหินลิกไนต์
ที่เมืองหงสา สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (“โครงการหงสา”) หลังจากนั้น
ใช้สิทธิไม่สุจริตในการรายงานเท็จทำให้รัฐบาลลาวยกเลิกสัมปทานเหมืองถ่านหินและสัญญาก่อสร้างและดำเนินกิจการโรงงานผลิตไฟฟ้าของนายศิวะกับพวกเพื่อที่บริษัทฯ
จะได้เข้าทำสัญญากับรัฐบาลลาวเอง

  บริษัทฯ ได้ศึกษาข้อมูลและพยานหลักฐานตามที่นายศิวะกับพวกกล่าวอ้างแล้ว
  เห็นว่าคำฟ้องและข้อกล่าวหาดังกล่าวอ้างข้างต้นไม่เป็นความจริง
  และค่าเสียหายที่กล่าวอ้างนั้นก็เลื่อนลอย บริษัทฯ กับพวก จึงได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดี และบริษัทฯ
  ได้ฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหายจากนายศิวะและพวกเป็นเงิน 4,487 ล้านบาท
  ซึ่งศาลแพ่งได้รับคำให้การและฟ้องแย้งของบริษัทฯ แล้ว
  และคดีนี้อยู่ในระหว่างการพิจารณาของศาลแพ่ง ซึ่งจะมีการสืบพยานโจทก์และพยานจำเลยในปี
  พ.ศ. 2552

  ความเห็นของผู้บริหารเกี่ยวกับผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นจากข้อพิพาททางกฎหมาย
  โดยได้พิจารณาตามข้อเท็จจริงต่างๆ แล้ว เห็นว่า เรื่องนี้นายศิวะกับพวกได้ชักชวนบริษัทฯ
  ให้เข้าร่วมพัฒนาโครงการหงสา และบริษัทฯ
  เห็นว่าเป็นโครงการที่สอดคล้องกับธุรกิจหลักของบริษัทฯ
  อีกทั้งจะเป็นการสร้างมูลค่าเพิ่มเพื่อประโยชน์ของผู้ถือหุ้นของบริษัทฯ บริษัทฯ
  จึงได้เข้าร่วมพัฒนาโครงการหงสาดังกล่าว แต่ในระหว่างที่ดำเนินการพัฒนาโครงการร่วมกัน
  นายศิวะกับพวกกลับบอกเลิกสัญญาร่วมพัฒนาโดยไม่มีเหตุอันควร
  รัฐบาลลาวจึงตัดสินใจยกเลิกข้อตกลงในการพัฒนาพลังงานไฟฟ้าและสัมปทานเหมืองถ่านหินที่ให้แก่นายศิวะกับพวกด้วยเกรงว่าโครงการหงสาจะต้องล่าช้าออกไป
  หลังจากนั้นรัฐบาลลาวได้เปิดประมูลใหม่ให้ผู้สนใจเข้าร่วมประมูลโครงการเพื่อจะได้ดำเนินโครงการหงสาต่อไปได้
  (หลังจากที่ล่าช้ามาเป็นเวลานาน) ซึ่งบริษัทฯ เป็นหนึ่งในผู้ที่ได้รับเชิญให้เข้าร่วมประมูลด้วย
  รัฐบาลลาวได้พิจารณาคัดเลือกและอนุมัติให้บริษัทฯ
  เป็นผู้ได้รับสิทธิแต่เพียงผู้เดียวในการศึกษาเพื่อพัฒนาโครงการหงสาต่อไป บริษัทฯ
  จึงมิได้ทำละเมิดต่อนายศิวะและพวกแต่อย่างใด
  แต่การที่นายศิวะกับพวกกลับนำเรื่องมาฟ้องเป็นคดีต่อศาลนั้น ทำให้บริษัทฯ เสียหาย บริษัทฯ
  จึงได้ยื่นคำให้การต่อสู้คดี และฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหายจากนายศิวะและพวกเป็นเงิน 4,487
  ล้านบาท ดังกล่าวแล้วข้างต้น โดยคาดว่าจะทราบผลการพิจารณาคดีของศาลในปี พ.ศ. 2552 –
  พ.ศ. 2553

7.4
บริษัทย่อยแห่งหนึ่งในสาธารณรัฐอินโดนีเซียถูกฟ้องเพื่อเรียกร้องค่าเสียหายทั้งสิ้นสี่คดีรวมจำนวน
196,900 ล้านอินโดนีเซียนรูเปียะห์ (หรือประมาณ 20.38 ล้านเหรียญสหรัฐฯ)
โดยโจทก์ทั้งสี่อ้างว่าบริษัทย่อยดังกล่าวละเมิดการใช้ที่ดินซึ่งโจทก์เป็นผู้มีกรรมสิทธิ์ถือครองจากรัฐบาล
สองคดีศาลชั้นต้นได้พิจารณาแล้วเห็นว่าบริษัทย่อยดังกล่าวไม่มีความผิดฐานละเมิด
ส่วนอีกสองคดีศาลได้ปฏิเสธการยื่นฟ้องดังกล่าว อย่างไรก็ตามหนึ่งในโจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์ ณ วันที่ 31
ธันวาคม พ.ศ. 2551 คดียังอยู่ระหว่างดำเนินการทางศาลจึงยังไม่ทราบข้อยุติของคดี
และฝ่ายบริหารของบริษัทฯ มีความเห็นว่าไม่มีเหตุที่บริษัทต้องรับผิดชอบค่าชดเชยดังกล่าว

5.  บริษัทย่อยแห่งหนึ่งในสาธารณรัฐอินโดนีเซียถูกฟ้องเพื่อเรียกร้องค่าเสียหายจำนวน 1,070
    ล้านอินโดนีเซียนรูเปียะห์ (หรือประมาณ 0.11 ล้านเหรียญสหรัฐฯ)
    สำหรับค่าชดเชยการใช้ที่ดินต่อศาล ณ วันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2550
    ศาลชั้นต้นปฏิเสธการยื่นฟ้องดังกล่าว อย่างไรก็ตาม โจทก์ได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาลอุทธรณ์ ณ วันที่
    31 ธันวาคม พ.ศ. 2551 คดียังอยู่ระหว่างดำเนินการทางศาลจึงยังไม่ทราบข้อยุติของคดี
    ฝ่ายบริหารของบริษัทฯ มีความเห็นว่าไม่มีเหตุที่บริษัทต้องรับผิดชอบค่าชดเชยดังกล่าว

6.  บริษัทย่อยแห่งหนึ่งในต่างประเทศถูกฟ้องโดยโจทก์ซึ่งเป็นอดีตกรรมการของบริษัทผู้ซื้อเงินลงทุนจากบริษัทย่อยดังกล่าว
    โดยโจทก์ฟ้องว่าการดำเนินการซื้อขายดังกล่าวมิชอบด้วยกฎหมาย
    จึงขอให้ศาลสั่งให้การซื้อขายเป็นโมฆะ
    พร้อมทั้งเรียกร้องให้บริษัทย่อยและบริษัทผู้ซื้อร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์เป็นเงิน
    302.55 ล้านเหรียญสหรัฐ บริษัทย่อยดังกล่าวได้ปฏิเสธข้อเรียกร้องของโจทก์
    และขณะนี้คดียังอยู่ในขั้นตอนการพิจาณาคดีชั้นศาล ฝ่ายบริหารของบริษัทฯ
    มีความเห็นว่าไม่มีเหตุที่บริษัทย่อยต้องรับผิดชอบค่าชดเชยดังกล่าว