2. ปัจจัยความเสี่ยงและการบริหารความเสี่ยง

บริษัทจัดให้มีการบริหารความเสี่ยงที่ครอบคลุมตามประกาศคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย
เรื่องหลักเกณฑ์ วิธีการ
และเงื่อนไขในการกำหนดมาตรฐานขั้นต่ำในการบริหารจัดการความเสี่ยงของธุรกิจประกันวินาศภัย
พ.ศ. 2551โดยคณะกรรมการบริษัทมอบหมายให้
คณะกรรมการบริหารความเสี่ยงเป็นผู้กำหนดนโยบายโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการบริษัท
และให้ฝ่ายบริหารความเสี่ยงองค์กรทำหน้าที่ในการนำนโยบายที่กำหนดไว้ไปสื่อสารและติดตามดูแลให้เกิดการปฏิบัติตามแนวทางที่กำหนดไว้
และรายงานผลให้คณะกรรมการบริษัททราบอย่างต่อเนื่อง
ทั้งนี้นโยบายบริหารความเสี่ยงได้ถูกกำหนดเป็นลายลักษณ์อักษรและส่งหน่วยงานกำกับดูแลเป็นประจำทุกปี
รวมทั้งให้แน่ใจว่า
การบริหารความเสี่ยงของบริษัทดำเนินการได้อย่างเหมาะสมเป็นไปตามนโยบายที่กำหนด
และสอดคล้องกับกลยุทธ์ขององค์กร 
รวมถึงมั่นใจได้ว่าครอบคลุมความเสี่ยงและประเด็นสำคัญขององค์กรได้อย่างครบถ้วน
โดยแบ่งตามประเภทความเสี่ยงดังนี้

1.  ความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ (Strategic Risk)

2.  ความเสี่ยงด้านประกันภัย (Insurance Risk)

3.  ความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง (Liquidity Risk)

4.  ความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ (Operational Risk)

5.  ความเสี่ยงด้านตลาด (Market Risk)

6.  ความเสี่ยงด้านเครดิต (Credit Risk)

1.  การบริหารความเสี่ยงด้านกลยุทธ์ (Strategic Risk)

หมายถึง ความเสี่ยงจากการกำหนดนโยบาย กลยุทธ์ แผนการดำเนินงาน
และการนำไปปฏิบัติอย่างไม่เหมาะสมหรือไม่สอดคล้องกับปัจจัยภายในและสภาพแวดล้อมภายนอก

แนวทางการบริหารความเสี่ยง

สายงานยุทธศาสตร์องค์กรและพัฒนาธุรกิจเป็นสายงานหลักที่รับผิดชอบโดยตรงเกี่ยวกับการติดตาม
ค้นคว้า วิเคราะห์ และวิจัยปัจจัยความเสี่ยงด้านกลยุทธ์อย่างต่อเนื่อง
และนำเสนอผลให้กับผู้บริหารระดับสูง รวมทั้งสายงานและฝ่ายงานที่เกี่ยวข้อง เป็นระยะๆ
โดยในการตัดสินใจในเรื่องที่สำคัญ จะให้ผู้ที่เกี่ยวข้องทั้งหมดได้มีส่วนร่วมในการวางแผนรับมือ
และเตรียมการต่างๆ อย่างเป็นขั้นตอนและสอดคล้องกัน
เพื่อให้ทันต่อสถานการณ์และการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น

-   การออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์ และการกำหนดราคา

การพัฒนาผลิตภัณฑ์ประกันภัยและกำหนดอัตราเบี้ยประกันภัยสำหรับกรมธรรม์ประกันภัยใหม่ทุกชนิด
จะต้องผ่านความเห็นชอบจากคณะกรรมการพัฒนาผลิตภัณฑ์ประกันภัยซึ่งประกอบด้วยผู้แทนจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องก่อน
โดยคณะกรรมการฯ จะร่วมกันสอบทานความเหมาะสมของความคุ้มครอง
รวมทั้งได้ใช้วิธีการทางคณิตศาสตร์ประกันภัยที่ยอมรับโดยทั่วไปในการกำหนดอัตราเบี้ยประกันภัย
เพื่อให้แน่ใจว่าอัตราเบี้ยประกันภัยที่กำหนดขึ้นเพียงพอ เหมาะสม และสามารถแข่งขันได้
เมื่อมีการนำไปใช้แล้ว จะติดตามผลการดำเนินงานของผลิตภัณฑ์แต่ละตัว
เพื่อพิจารณาว่าจำเป็นต้องมีการปรับปรุงหรือเปลี่ยนแปลงข้อตกลงคุ้มครองหรืออัตราเบี้ยประกันภัยหรือไม่
นอกจากนี้ในทุกครั้งที่มีการขอผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ
บริษัทได้กระตุ้นให้ฝ่ายการตลาดกรอกแบบประเมินความเสี่ยงสำหรับผลิตภัณฑ์ใหม่
เพื่อสนับสนุนให้ฝ่ายการตลาดได้พิจารณาความเสี่ยงต่างๆ
อย่างรอบด้านและหาวิธีการจัดการที่เหมาะสมสำหรับการดำเนินการให้ผลิตภัณฑ์สามารถพัฒนาและให้ยอดขายได้ตามความคาดหวัง

-   การขายและการบริหารช่องทางการจำหน่าย

การขายและการบริหารช่องทางจำหน่ายมีความสำคัญต่อการแสวงหาและควบคุมรายได้เพื่อให้เป็นไปตามเป้าหมายของบริษัททั้งในด้านจำนวนเงินและสัดส่วนของเบี้ยประกันภัย
ฝ่ายขายจะทำหน้าที่หลักในการนำเสนอผลิตภัณฑ์ให้กับลูกค้าและช่องทางการขายทั้งหมด
รวมทั้งช่วยในการประสานงานอื่นๆ เพื่อให้แน่ใจว่ายอดขายจะบรรลุเป้าหมายตามที่ต้องการ
ในการนี้
ฝ่ายขายจะต้องติดตามยอดขายของช่องทางที่รับผิดชอบและรายงานให้กับผู้บริหารสายงานอย่างสม่ำเสมอ
รวมทั้งมีการติดต่อสื่อสารปัญหาและอุปสรรคจากภายนอกให้กับหน่วยงานภายในเพื่อให้การแก้ไขปัญหาเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ

2.  การบริหารความเสี่ยงด้านประกันภัย (Insurance Risk)

หมายถึง ความเสี่ยงที่เกิดจากความผันผวนของความถี่ ความรุนแรง
และเวลาที่เกิดความเสียหายที่เบี่ยงเบนจากสมมุติฐานที่ใช้ในการกำหนดอัตราเบี้ยประกันภัย
การคำนวณเงินสำรอง และการพิจารณารับประกันภัย

แนวทางการบริหารความเสี่ยง

-   การพิจารณารับประกันภัย

บริษัทจะพิจารณาอย่างละเอียดถึงระดับความเสี่ยงภัยที่รับโอนว่าอยู่ในระดับที่บริษัทรับเสี่ยงได้หรือไม่
โดยอิงจากคู่มือและอัตราเบี้ยประกันภัยที่กำหนดขึ้น
มีการติดตามและควบคุมการกระจายตัวของความเสี่ยงให้มีความเหมาะสม
ไม่กระจุกตัวทั้งในทางภูมิศาสตร์ และประเภทของความเสี่ยง
สำหรับความเสี่ยงภัยที่อยู่ในระดับสูงเกินกว่าบริษัท จะสามารถรับไว้ได้เองเพียงลำพัง
ได้จัดการให้มีการถ่ายโอนความเสี่ยงต่อไปยังผู้รับประกันภัยต่อ
ผ่านสัญญาประกันภัยต่อทั้งวิธีที่เป็นสัญญาล่วงหน้ารายปี และวิธีที่เป็นการทำเฉพาะราย
ซึ่งการเลือกผู้รับประกันภัยต่อ จะพิจารณาที่ความมั่นคงทางการเงินเป็นอันดับแรก นอกจากนี้ บริษัท
ยังมีการบริหารพอร์ตการรับประกันภัยให้มีสัดส่วนของการประกันภัยต่างๆ อย่างเหมาะสม
ทั้งในด้านของผลรวมของผลการพิจารณารับประกันภัย
และให้สอดคล้องกับจุดแข็งและเป้าหมายของบริษัท

-   การจัดการสินไหม และการสำรองค่าสินไหมทดแทน

ในการตั้งเงินสำรองค่าสินไหมทดแทน บริษัทใช้วิธีการทางคณิตศาสตร์ประกันภัยที่ยอมรับ
โดยทั่วไปคำนวณและรับรองโดยนักคณิตศาสตร์ประกันภัยที่ได้รับอนุญาตจากหน่วยงานกำกับดูแล
มีการติดตามและวิเคราะห์การเปลี่ยนแปลงของเงินสำรอง
มีการจัดตั้งคณะกรรมการพิจารณาสินไหมประกันภัยทั่วไป
พิจารณาปัจจัยที่อาจส่งผลกระทบต่อการตั้งเงินสำรองของบริษัทอย่างสม่ำเสมอ เพื่อให้แน่ใจว่า
เงินสำรองที่ตั้งไว้อยู่ในระดับที่สมเหตุสมผล และเพียงพอสำหรับภาระผูกพันที่บริษัท
มีต่อผู้เอาประกันภัยในอนาคต
และให้นักคณิตศาสตร์ประกันภัยจากหน่วยงานภายนอกสอบทานความเหมาะสมและความเพียงพอของเงินสำรองประกันภัย

-   กลยุทธ์การบริหารการประกันภัยต่อ

บริษัทได้จัดทำกลยุทธ์การบริหารการประกันภัยต่อที่เป็นลายลักษณ์อักษร
และสอดคล้องกับหลักเกณฑ์และข้อกำหนดของสำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย
(คปภ.) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกรอบการบริหารความเสี่ยงโดยรวมของบริษัท
และจะต้องผ่านการอนุมัติจากคณะกรรมการกำกับการประกันภัยต่อ คณะกรรมการบริหารความเสี่ยง
คณะอำนวยการบริหาร และคณะกรรมการบริษัทตามลำดับ
โดยประกอบด้วยกระบวนการคัดเลือกแผนประกันภัยต่อที่เหมาะสม การนำไปปฏิบัติใช้
การตรวจสอบและติดตาม การทบทวน การควบคุม
และการจัดทำเอกสารที่เกี่ยวข้องการประกันภัยต่อของบริษัท
โดยพิจารณาถึงความเสี่ยงที่ยอมรับได้ของบริษัท
ต้นทุนทางการเงินโดยเปรียบเทียบสถานะของสภาพคล่อง แนวโน้มของตลาดประกันภัยต่อ
และแผนธุรกิจของบริษัท เพื่อให้มีความเหมาะสมกับลักษณะ
ขนาดและความซับซ้อนทางธุรกิจของบริษัท

บริษัท เมืองไทยประกันภัย จำกัด (มหาชน) มีการกำหนดกลยุทธ์การบริหารการประกันภัยต่อ
สำหรับปี พ.ศ. 2556 ซึ่งครอบคลุม 4 ประเด็นหลักดังนี้

1. นโยบายการประกันภัยต่อและการบริหารความเสี่ยงด้านการประกันภัยต่อของบริษัท

2. กระบวนการในการคัดเลือกแผนการประกันภัยต่อ

3. กระบวนการติดตามผล ตรวจสอบ และทบทวนการบริหารการประกันภัยต่อ

4. รายชื่อผู้บริหารและหน่วยงานของบริษัทซึ่งมีหน้าที่และความรับผิดชอบในการกำหนด การอนุมัติ

และดำเนินการ การควบคุมดูแลให้มีการปฏิบัติตามกลยุทธ์ที่วางไว้

-   ความเสี่ยงจากการกระจุกตัว

บริษัทมีการกำหนดขีดจำกัดการกระจุกตัวสำหรับภาวะความเสี่ยงต่อคู่สัญญาประกันภัยต่อรายหนึ่งรายใด
เช่น

1.  กำหนดการกระจุกตัวของผู้รับประกันภัยต่อที่เข้าร่วมในสัญญาประกันภัยต่อ
    โดยคำนึงถึงขนาดของสัญญาประกันภัยต่อและสัดส่วนที่จัดสรรให้กับผู้รับประกันภัยต่อแต่ละรายเพื่อป้องกันการกระจุกตัวที่อาจจะเกิดจากผู้รับประกันภัยต่อรายหนึ่งรายใดมากเกินไป

2.  พิจารณาสัดส่วนรวมที่จัดสรรให้กับกลุ่มผู้รับประกันภัยต่อซึ่งอยู่ในทวีปเดียวกัน

3.  พิจารณาสัดส่วนที่จัดสรรให้กับผู้รับประกันภัยต่อที่เป็นผู้นำในแต่ละสัญญาให้มีความเหมาะสมกับขนาดของภัยที่เอาประกันภัยต่อ

3.  การบริหารความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง (Liquidity Risk)

หมายถึง ความเสี่ยงที่เกิดจากการที่บริษัทไม่สามารถชำระหนี้สินหรือภาระผูกพันเมื่อถึงกำหนด
เนื่องจากไม่สามารถเปลี่ยนสินทรัพย์เป็นเงินสดได้ หรือไม่สามารถจัดหาเงินทุนได้เพียงพอ
หรือสามารถจัดหาเงินทุนได้แต่ด้วยต้นทุนที่สูงเกินกว่าที่จะยอมรับได้

แนวทางการบริหารความเสี่ยง

-   การบริหารเงิน

เพื่อรักษาสภาพคล่องให้เพียงพอ บริษัท เลือกลงทุนในสินทรัพย์ที่มีสภาพคล่องสูง
ประกอบกับมีการบริหารจัดการที่มีประสิทธิภาพสามารถรักษาระดับเงินสดในมือให้อยู่ในระดับที่เหมาะสมตลอดเวลา
ในกรณีที่ต้องจ่ายค่าสินไหมทดแทนเป็นจำนวนที่มากเกินกว่าปริมาณเงินสดประจำวันที่มีอยู่
ฝ่ายการเงินจะแจ้งล่วงหน้าเพื่อให้ฝ่ายลงทุนแปลงเงินลงทุนเป็นเงินสด
เพื่อให้เพียงพอต่อการชำระหนี้สินที่ถึงกำหนด ทำให้เชื่อมั่นว่า
ความเสี่ยงด้านสภาพคล่องอยู่ในระดับที่ควบคุมได้

-   การบริหารเงินกองทุนตามระดับความเสี่ยง

ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2555 บริษัทมีอัตราส่วนเงินกองทุนต่อเงินกองทุนที่ต้องดำรงตามกฎหมาย
สูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานของสำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย
(คปภ.) ที่กำหนดไว้
รวมทั้งได้มีการบริหารจัดการระดับเงินกองทุนเพื่อให้เป็นไปตามประกาศคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัยที่เกี่ยวกับการดำรงเงินกองทุนของบริษัทตามระดับความเสี่ยง
ดังนี้

1.  กำหนดระดับความเสี่ยงที่ยอมรับได้ (Risk Appetite) ด้านเงินกองทุน
    เพื่อใช้เป็นแนวทางในการรักษา ระดับเงินกองทุนของบริษัทตลอดระยะเวลาที่ประกอบกิจการ

2.  สื่อสารระดับความเสี่ยงที่ยอมรับได้ด้านเงินกองทุนให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องรับทราบ

3.  ในการดำเนินการใดที่จะส่งผลกระทบต่อเงินกองทุนที่ต้องดำรงสำหรับความเสี่ยงด้านต่างๆ
    หน่วยงานเจ้าของความเสี่ยงจะต้องมีการประเมินผลกระทบที่จะเกิดขึ้นกับเงินกองทุนและเสนอให้เพื่อให้ผู้บริหารรับทราบประกอบการพิจารณาอนุมัติให้ดำเนินการ

4.  สำหรับความเสี่ยงด้านตลาดซึ่งเป็นความเสี่ยงหลักของเงินกองทุนของบริษัท
    ฝ่ายลงทุนจะทำการคำนวณอัตราส่วนความพอเพียงของเงินกองทุนจากการเปลี่ยนแปลงมูลค่าการลงทุน
    และรายงานต่อคณะกรรมการลงทุนอย่างสม่ำเสมอ

5.  เมื่อมีเหตุการณ์ที่แสดงให้เห็นว่าจะมีผลกระทบต่อเงินกองทุนของบริษัทอย่างมีนัยสำคัญ
    ผู้บริหารสายงานบัญชีและการเงินจะประเมินผลกระทบที่จะเกิดขึ้นกับเงินกองทุนและรายงานต่อคณะอำนวยการบริหารของบริษัทโดยไม่ชักช้า
    เพื่อร่วมกันพิจารณาหามาตรการจัดการมิให้เงินกองทุนลดลงต่ำกว่าระดับที่ยอมรับได้

-   การบริหารเบี้ยประกันภัยค้างชำระ

จากการที่สำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย
ได้กำหนดแนวทางการติดตามและกำกับฐานะการเงินและการดำเนินงานของบริษัทประกันภัย
โดยใช้ทั้งเกณฑ์เชิงปริมาณและเกณฑ์เชิงคุณภาพ
สำหรับอัตราส่วนเบี้ยประกันภัยค้างรับราคาประเมินต่อเบี้ยประกันภัยค้างรับราคาบัญชี
ซึ่งเป็นอัตราส่วนอันหนึ่งของเกณฑ์เชิงปริมาณที่ใช้ประเมินความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง
จากการที่บริษัทไม่สามารถจัดเก็บเบี้ยประกันภัยค้างชำระได้
โดยค่ามาตรฐานของอัตราส่วนนี้ต้องไม่ต่ำกว่าอัตราร้อยละ 75 โดย ณ สิ้นปี 2555
อัตราส่วนเบี้ยประกันภัยค้างชำระยังมีอัตราส่วนสูงกว่าร้อยละ 75

-   การบริหารการลงทุน

บริษัทพิจารณาลงทุนในหลักทรัพย์ที่มีสภาพคล่องให้สอดคล้องกับลักษณะของหนี้สินและภาระผูกพันอย่างเหมาะสม
และดูแลให้มีสินทรัพย์สภาพคล่องที่เพียงพอเมื่อมีความจำเป็นต้องใช้เงิน

4.  การบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ (Operational Risk)

หมายถึง ความเสี่ยงที่เกิดจากความล้มเหลว ความไม่เพียงพอ หรือความไม่เหมาะสมของบุคลากร
กระบวนการปฏิบัติงานภายใน ระบบงาน หรือเกิดจากเหตุปัจจัยภายนอก

แนวทางการบริหารความเสี่ยง

-   การจัดทำรายงานและประเมินความเสี่ยงตามกรอบ CRSA : Control and Risk Self
    Assessment

บริษัท ให้ความสำคัญกับการบริหารความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ
โดยมีการจัดทำรายงานและประเมินความ

เสี่ยงภายใต้กรอบ CRSA : Control and Risk Self Assessment
ในกระบวนการหลักของบริษัทอย่างต่อเนื่องประกอบด้วย กระบวนการหารายได้จากการรับประกันภัย
และการบวนการจัดการสินไหมทดแทน
ซึ่งผลการประเมินความเสี่ยงได้ถูกนำเสนอต่อกรรมการผู้จัดการและคณะกรรมการบริหารจัดการความเสี่ยงของบริษัท
โดยหลังจากการประเมินแล้ว
เจ้าของความเสี่ยงจะร่วมกับฝ่ายบริหารความเสี่ยงองค์กรในการกำหนดมาตรการตอบสนองต่อความเสี่ยง
และเมื่อมีการนำไปปฏิบัติแล้ว
เจ้าของความเสี่ยงจะต้องรายงานความคืบหน้าและผลการดำเนินการให้กับฝ่ายบริหารความเสี่ยงองค์กรตามระยะเวลาที่ฝ่ายบริหารความเสี่ยงองค์กรกำหนด
สำหรับความเสี่ยงที่เป็นความเสี่ยงร่วมขององค์กร
จะมีการจัดตั้งคณะทำงานเฉพาะเรื่องขึ้นมาดำเนินการ
และมีการพัฒนาและปรับปรุงกระบวนการทำงานให้กระชับและมีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้นอยู่ตลอดเวลา

-   การจัดทำแผนรองรับการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่อง (Business Continuity Plan :
    BCP)

บริษัทได้จัดทำแผนรองรับการดำเนินธุรกิจอย่างต่อเนื่อง (Business Continuity Plan: BCP)
ของระบบงานที่สำคัญในการเรียกคืนการดำเนินงานให้กลับสู่ภาวะปกติ
เพื่อช่วยให้ธุรกิจสามารถดำเนินงานได้อย่างต่อเนื่องเมื่อเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้การดำเนินธุรกิจหยุดชะงัก
รวมถึงได้ทำการทดสอบแผนดังกล่าวเพื่อเตรียมความพร้อมต่อเหตุการณ์ฉุกเฉินที่อาจจะเกิดขึ้น
โดยระบบงานที่สำคัญที่ได้รับการจัดอันดับความจำเป็นเร่งด่วน 4 ลำดับแรกคือ

  1. บริการด้าน Call Center (การให้บริการลูกค้าทางโทรศัพท์และการรับแจ้งเหตุ)
  2. บริการด้านสินไหมรถยนต์
  3. บริการด้านสินไหมทรัพย์สินและเบ็ดเตล็ด
  4. บริการด้านสินไหมอุบัติเหตุส่วนบุคคล

5.  การบริหารความเสี่ยงด้านตลาด (Market Risk)

หมายถึงความเสี่ยงที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของราคาตลาดของสินทรัพย์ที่ลงทุน อัตราดอกเบี้ย
อัตราแลกเปลี่ยนเงินตราระหว่างประเทศ ราคาตราสารทุนและราคาสินค้าโภคภัณฑ์

  แนวทางการบริหารความเสี่ยง

-   การลงทุน

บริษัท มีการบริหารความเสี่ยงจากการลงทุนด้วยการกำหนดคู่มือแนวทางบริหารการลงทุน
(Investment Management Guideline: IMG) เป็นลายลักษณ์อักษร
ซึ่งในคู่มือจะกำหนดกรอบและทิศทางการลงทุนในแต่ละปี
โดยระบุขีดจำกัดในการลงทุนทุกประเภทและทุกระดับ
ซึ่งพิจารณากำหนดขึ้นจากอัตราผลตอบแทนเป้าหมายและสภาพคล่อง
โดยให้เชื่อมโยงและสอดรับกับผลกระทบต่อเงินกองทุนที่ต้องดำรงไว้ตามกฎเกณฑ์การดำรงเงินกองทุนตามระดับความเสี่ยง
(Risk-based Capital Supervision) ฝ่ายลงทุนของบริษัท
ได้มีการติดตามและรายงานผลการลงทุนต่อผู้บริหารระดับสูง
รวมทั้งคณะกรรมการการลงทุนอย่างใกล้ชิด นอกจากนี้
ฝ่ายบริหารความเสี่ยงองค์กรยังได้เข้าร่วมในการประเมินระดับความเสี่ยงของการลงทุน
ด้วยวิธีการประเมินและแบบจำลองต่างๆ
เช่นการวัดค่าความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นกับพอร์ตการลงทุนโดย Value at Risk
และการวัดค่าความเสียหายภายใต้สถานการณ์ที่ไม่ปกติ Stress Test
เพื่อให้มั่นใจว่าจะสามารถรับมือกับปัจจัยความเสี่ยงด้านลงทุน
ได้อย่างเหมาะสมและทันต่อสถานการณ์ บริษัทยังไม่มีนโยบายนำเงินไปลงทุนในตราสารอนุพันธ์
(Derivative) และอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ (Currency)

6.  การบริหารความเสี่ยงด้านเครดิต (Credit Risk)

หมายถึง ความเสี่ยงที่เกิดจากคู่สัญญาไม่สามารถปฏิบัติตามภาระที่ตกลงไว้กับบริษัท
รวมถึงโอกาสที่คู่สัญญาจะถูกปรับลดอันดับความน่าเชื่อถือ (Credit Rating)

แนวทางการบริหารความเสี่ยง

-   หลักเกณฑ์ในการคัดเลือกผู้รับประกันภัยต่อ

1.  มีชื่อเสียงเป็นที่ยอมรับทั้งตลาดประกันภัยต่อในประเทศและต่างประเทศ

2.  มีฐานะทางการเงินที่มั่นคงและเป็นที่ยอมรับของบริษัท
    ซึ่งบริษัทอ้างอิงข้อมูลจากการจัดลำดับความน่าเชื่อถือทางการเงินของบริษัทผู้รับประกันภัยต่อ
    (Reinsurer’s Financial Security Rating)
    ซึ่งจัดทำโดยสถาบันจัดอันดับความเชื่อถือ เช่น S&P และ A.M. Best
    โดยมีการปรับปรุงข้อมูลให้ทันสมัยทุกเดือน บริษัทมีการกำหนดลำดับความน่าเชื่อถือ
    ขั้นต่ำสำหรับผู้รับประกันภัยต่อที่อยู่ในต่างประเทศไว้ดังนี้

- S&P ขั้นต่ำ A-

- A.M. Best ขั้นต่ำ A-

ในกรณีที่บริษัทมีความจำเป็นจะต้องใช้ผู้รับประกันภัยต่อที่มีลำดับความน่าเชื่อถือต่ำกว่าที่กำหนด
ต้องมีการพิจารณาตามขั้นตอนเป็นกรณีพิเศษ
สำหรับผู้รับประกันภัยต่อที่อยู่ในประเทศจะต้องมีความเพียงพอของเงินกองทุน (Capital
Adequacy Ratio หรือ CAR) ตามเกณฑ์ที่สนง. คปภ.กำหนด

3.  มีความชัดเจนในระบบบัญชีและการจัดเอกสารที่มีมาตรฐาน

4.  มีประวัติการจ่ายค่าสินไหมทดแทนภายในระยะเวลาที่เหมาะสม

-   การพิจารณา Credit Rating ในการลงทุน

บริษัทจัดให้มีคณะกรรมการบริหารการลงทุน มีหน้าที่พิจารณาและทบทวนปัจจัยต่างๆ
อย่างสม่ำเสมอเพื่อนำมาใช้ประกอบการตัดสินใจการลงทุนของบริษัท
และควบคุมการลงทุนให้เป็นไปตามขอบเขตและข้อกำหนดของสำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย
ซึ่งถือเป็นกลไกสำคัญในการบริหารการลงทุน และการบริหารสินทรัพย์ของบริษัท
โดยบริษัทได้นำเงินไปลงทุนในหลักทรัพย์ประเภทต่าง ๆ คิดเป็นสัดส่วนของ Portfolio
โดยแยกตามระดับความเสี่ยงของ Credit Rating
รวมทั้งบริษัทไม่มีนโยบายการลงทุนในคู่สัญญาที่มี Credit Rating ต่ำกว่า A-