10/05/2021 | Administración Autonómica
Xunta de Galicia
Consellería de Emprego e Igualdade
Xefatura Territorial da Coruña
Servizo de Emprego e Economía Social
Resolución de inscrición e publicación do laudo arbitral do 19 de outubro de 2020 de Ferrovial Servicios, S. A. e o seu persoal adscrito ó servizo de dinamización e mediación sociocultural da rede de centros cívicos de Santiago de Compostela

Logo de que as partes lexitimadas, FERROVIAL SERVICIOS, S. A. e o seu persoal adscrito ó servizo de dinamización e mediación sociocultural da rede de centros cívicos do Concello de Santiago de Compostela (código de convenio 15100941012020), expuxesen ás súas diferenzas sobre a retribución das vacacións das persoas traballadoras a tempo parcial que de xeito habitual varían a súa xornada de traballo ó longo do ano, ó abeiro do Acordo Interprofesional Galego sobre procedementos extraxudiciais de solución de conflitos de traballo (AGA), o día 19 de outubro de 2020 resólvese o laudo arbitral e solicítase a súa inscrición e publicación con data 27 de outubro de 2020. Logo de analizar a documentación recibida e de acordo co disposto no artigo 90 e concordantes do Real Decreto Lexislativo 2/2015, do 23 de outubro, polo que se aproba o texto refundido da Lei do estatuto dos traballadores (BOE núm.255, do 24 de outubro de 2015) e no artigo 2.2 e concordantes do Real Decreto 713/2010, do 28 de maio, sobre rexistro e depósito de convenios e acordos colectivos de traballo (BOE núm.143, do 12 de xuño de 2012), así coma na Orde do 29 de outubro de 2010 pola que se crea o rexistro de convenios e acordos colectivos de traballo na Comunidade Autónoma de Galicia (DOG núm.222, do 18 de novembro) modificada pola Orde do 14 de marzo (DOG núm.60, do 26 de marzo de 2013). Considerando que a Xefatura Territorial de Emprego e Igualdade da Coruña é competente para resolver a inscrición e publicación deste laudo arbitral, segundo o disposto no artigo 62.2 en consonancia co artigo 28 do Decreto 215/2020, do 3 de decembro, polo que se establece a estrutura orgánica da Consellería de Emprego e Igualdade (DOG núm.253, do 17 de decembro de 2020). De acordo con todo o indicado, RESOLVO: 1. A inscrición do laudo arbitral do 19 de outubro de 2020 de FERROVIAL SERVICIOS, S. A. e o seu persoal adscrito ó servizo de dinamización e mediación sociocultural da rede de centros cívicos do Concello de Santiago de Compostela no rexistro de convenios e acordos colectivos de traballo da Comunidade Autónoma de Galicia.2. A remisión do laudo arbitral do 19 de outubro de 2020 de FERROVIAL SERVICIOS, S. A. e o seu persoal adscrito ó servizo de dinamización e mediación sociocultural da rede de centros cívicos do Concello de Santiago de Compostela ó Boletín Oficial da provincia da Coruña para a súa publicación. A Coruña, 30 de abril de 2020. A xefa territorial de Emprego e Igualdade Antonio Ventura Goras Cabrol ARBITRAL ROXANA ADRIANA DIAKHATE MARKULETA, designada árbitra por Acta de Compromiso Arbitral do 16 de outubro de 2020, segundo o procedemento regulado no capitulo IV do Título 11 do Acordo interprofesional galego sobre procedementos extraxudiciais de solución de conflitos de traballo (AGA) –DOG do 12 de febreiro de 2020–, no conflito colectivo xurdido na empresa FERROVIAL SERVICIOS, S. A., en adiante Empresa, resolve os asuntos sometidos a arbitraxe, ditando o seguinte laudo, baseándose nos seguintes ANTECEDENTES Primeiro. –En data 29 de xullo de 2020 promoveuse polo Comité de Empresa o procedemento de mediación regulado no capítulo III do Título II do AGA, que foi aceptado pola representación empresarial, constituíndose a Comisión de Mediación prevista no artigo 57 do AGA o día 17 de setembro de 2020. Formaron parte da devandita Comisión:  A representación empresarial, integrada por Juana Candelaria Guyon Ochoteco e Manuel Polledo Cerdeiriña, en calidade de asesor.  A representación das persoas traballadoras, integrada por María Iglesias Vázquez (CIG), José Luis Iglesias Granja, M.ª Dolores Seoane Armesto e Roberto Alonso lgrexas (CIG-asesor). Logo da celebración de tres reunións de mediación os días 17, 29 de setembro e 16 de outubro de 2020, e finalizada esta última sen acordo, as partes anteditas do proceso decidiron promover o procedemento arbitral regulado no capitulo IV do Título II do AGA, designando como árbitra a Omar David Susan Kathleen Eyang Aboudou, que actuou como mediadora no procedemento de mediación previo. Segundo. –O obxectivo da arbitraxe é a solución do conflito xurdido sobre a retribución das vacacións das persoas traballadoras a tempo parcial que de xeito habitual varían a súa xornada de traballo ao longo do ano. Neste senso, as cuestións sometidas a arbitraxe son:  Se os incrementos da xornada ordinaria se deben ter en conta no cálculo da retribución das vacacións.  No caso de que a cuestión anterior sexa obxecto dunha resposta afirmativa, a determinación en equidade dos criterios para levar a cabo o devandito cálculo e para a súa efectiva aplicación. Terceiro. –A árbitra entende perfectamente garantidos os principios de igualdade e contradición, e logo das reunións celebradas considérase informada de xeito exhaustivo das posición das partes, das súas diferenzas e dos fundamentos de feito e de dereito dunha e outra. FUNDAMENTOS DA RESOLUCIÓN Primeiro. –O dereito ás vacacións anuais retribuídas forma parte do Dereito constitucional español e do Dereito orixinario da Unión Europea. Así, por un lado, o artigo 40.2 CE enuncia o deber dos poderes públicos de garantir o desfrute das vacacións anuais retribuídas, e, por outro lado, o artigo 31.2 da Carta de Dereitos Fundamentais da Unión Europea enuncia o dereito de todo traballador a un período de vacacións anuais retribuídas, recollendo deste xeito un dos principios do Dereito Social da Unión Europea de especial importancia, segundo a xurisprudencia do Tribunal de Xustiza (STJUE (Gran Sala) de 22 de novembro de 2011, asunto C111214/10, KHS AG, entre outras). No plano da lexislación derivada da Unión Europea, o dereito ás vacacións retribuídas recollese no artigo 7 da Directiva 2003/88/CE do Parlamento Europeo e do Consello, do 4 de novembro de 2003, relativa a determinados aspectos da ordenación do tempo de traballo, que dispón a duración mínima das vacacións e a prohibición de substituír o seu desfrute por unha compensación económica. Operando a transposición da norma europea, no plano da lexislación ordinaria o artigo 38.1 ET regula o dereito ás vacacións. Porén, cómpre salientar que nin a norma comunitaria nin a norma interna se retiren á determinación do salario das vacacións, a pesar de subliñar o seu carácter retribuído. Por iso, é frecuente que sexan os convenios colectivos os que especifiquen os elementos a ter en conta no cálculo da retribución das vacacións. No caso suxeito a exame neste laudo, o convenio colectivo aplicable, isto é, o Convenio colectivo de FERROVIAL SERVICIOS, S. A., para o persoal adscrito ao servizo de dinamización e mediación sociocultural da rede de centros cívicos do cancello de Santiago de Compostela, 2019-2021 (Boletín Oficial da Provincia da Coruña de 7 de xullo de 2020), non contén ao longo do seu articulado ningunha regra relativa á determinación da retribución no período de vacacións. Esta circunstancia obriga a resolver a cuestión suscitada mediante a aplicación da xurisprudencia do Tribunal de Xustiza da Unión Europea e do Tribunal Supremo sobre o cálculo da retribución das vacacións. Segundo. –Nunha consolidada liña xurisprudencial o Tribunal Supremo sostén que a retribución que debe percibir a persoa traballadora nas súas vacacións é, polo menos, a súa “retribución normal o media”, tal e como indica o artigo 7 do Convenio núm.132 da OIT, de 1970, sobre as vacacións pagadas, ratificado por España o 30 de xuño de 1972. Ao longo de numerosas sentenzas o Tribunal Supremo precisou o significado do concepto ·de “retribución normal o media”, sinalando que se trata do promedio da totalidade de emolumentos que corresponden á xornada ordinaria (por todas, STS (Sala do Social, Sección 1ª) do 26 de xullo de 2010, ECLl: ES: TS:2010:4798). A postura do Supremo, baseada inicialmente na interpretación do Convenio núm.132 da OIT, robusteceuse coa asimilación da xurisprudencia do Tribunal de Xustiza da Unión Europea que acadou conclusións semellantes con base no artigo 7 da Directiva 2003/88/CE. Neste senso, o Tribunal de Xustiza manifestou que o dereito a vacacións anuais retribuídas implica que a persoa traballadora debe percibir a súa retribución ordinaria durante o período de descanso, de xeito que o importe global da retribución das vacacións debe ser comparable ao percibido durante os períodos de traballo (por todas, STJUE de 16 de marzo de 2006, asuntos acumulados C-131/04 e C-257/04, Robinson-Steele e STJUE (Gran Sala) de 20 de xaneiro de 2009, asuntos C-520/06 e C-350/06, Schultz-Hoff e Stringer). Agora ben, cando a retribución está composta por varios elementos, é preciso levar a cabo unha análise específica para determinar cales deben ser computados no cálculo da retribución das vacacións. Nesa análise, que corresponde ós órganos xudiciais nacionais, o Tribunal de Xustiza permitiu excluír os elementos da retribución que teñen por único obxecto cubrir os gastos ocasionais ou accesorios derivados da execución da actividade laboral (STJUE do 15 de setembro de 2011, asunto C111155/10, Williams e outros). Tendo en canta esta xurisprudencia do Tribunal de Xustiza da Unión Europea, o Tribunal Supremo ten declarado que os únicos elementos salariais que poden excluírse do cálculo da retribución das vacacións son, por unha banda, os que remuneran actividades extraordinarias e, por outra banda, os de natureza indemnizadora ou compensatoria dos gastos ou prexuízos puntuais causados a consecuencia da prestación laboral, dado o seu carácter extrasalarial (STS (Sala de lo Social, Sección 1ª) do 14 de febreiro de 2017, ECLl: ES: TS:2017:825). Tanto o Tribunal Supremo como o Tribunal de Xustiza comparten a tese de que o mantemento durante as vacacións dun nivel salarial semellante ao do traballo habitual é fundamental para garantir o desfrute efectivo do dereito ao descanso anual, pois unha significativa redución da retribución das vacacións podería desincentivar o seu uso, producindo un menoscabo do dereito (STS (Sala de lo Social, Sección 1ª) do 9 de xuño de 2016, ECLl: ES: TS:2016:3219). Por iso calquera diminución inxustificada da retribución correspondente ás vacacións anuais retribuídas, que poida disuadir a persoa traballadora de exercer efectivamente o seu dereito a desfrutar delas, non só é contraria ao Dereito interno, seno tamén ao Dereito da Unión Europea (véxanse a este respecto a STJUE do 22 de maio de 2014, asunto C111539/12, Lock e a STJUE do 15 de setembro de 2011, asunto C111155/10, Williams e outros). Terceiro. –No caso suxeito a exame neste laudo, as partes comparecentes recoñecen que, dadas as necesidades variables da actividade produtiva, é unha práctica habitual na Empresa que as persoas traballadoras a tempo parcial subscriban en diversas ocasións ao longo do ano ampliacións temporais da súa xornada ordinaria de traballo que, obviamente, repercuten no salario das mensualidades afectadas. Non obstante, cando se calcula a retribución por vacacións non se teñen en canta as devanditas ampliacións, de xeito que a retribución percibida nas vacacións é inferior a retribución normal ou media. Dado que os incrementos da xornada ordinaria, e da conseguinte retribución, non son ocasionais, senón que, pala contra, resultan habituais na Empresa e se corresponden coa súa actividade produtiva ordinaria, sen derivar de circunstancias extraordinarias, é preciso concluír, de conformidade coa xurisprudencia do Tribunal Supremo, que a retribución das vacacións debe ter en canta as variacións experimentadas palas retribucións mensuais por mor dos devanditos incrementos da xornada ordinaria (véxase, de maneira especial, a STS do 23 de abril de 2019, ECLl: ES: TS:2019:1622, f. J. 22). Agora ben, o dereito ao cómputo descrito da retribución das vacacións non pode atribuírse. de xeito xeneralizado a todas as persoas traballadoras da Empresa, senón que exixe unha comprobación individualizada que verifique en cada caso se as variacións retributivas derivadas dos incrementos de xornada poden ser cualificadas como ordinarias ou habituais, e non como ocasionais ou esporádicas, en cuxo caso non deberían terse en canta para o cálculo da retribución das vacacións (véxase, de maneira especial, a STS do 23 de abril de 2019, ECLl: ES: TS:2019:1622, f. J. 22). Precisamente, en ausencia da concreción do significado de “habitualidade” neste contexto por parte do convenio colectivo, e non acadando un acordo na mediación iniciada a estes efectos, as partes asinantes do compromiso arbitral solicitan a esta árbitra a fixación en equidade dos criterios a ter en canta para desencadear a inclusión dos incrementos retributivos derivados dos incrementos da xornada ordinaria na retribución das vacacións. PARTE DISPOSITIVA En base a todo o antedito, e tendo en canta o establecido no punto segundo dos antecedentes, resolvo ditar o seguinte laudo, de conformidade co procedemento de arbitraxe recollido no capítulo IV do AGA: PRIMEIRO.–A Empresa deberá ter en canta as variacións retributivas derivadas dos incrementos da xornada ordinaria no cálculo da retribución das vacacións, cando estas se teñan producido de xeito habitual ou ordinario nos once meses anteriores ao goce das vacacións. SEGUNDO.–Para efectos de aplicar a regra anterior, entenderase que concorre habitualidade sempre que, nos once meses anteriores ao goce das vacacións se aprecie algunha das seguintes circunstancias: 1.–Que a persoa traballadora realizase incrementos de xornada polo menos durante catro (4) meses, non necesariamente consecutivos.2.–Que a persoa traballadora realizase incrementos de xornada polo menos durante cento vinte (120) días, non necesariamente consecutivos.3.–Que a persoa traballadora realizase cento corenta (140) horas a maiores sobre a súa xornada ordinaria.4.–Que a persoa traballadora traballase polo menos un 20% máis da súa xornada ordinaria. TERCEIRO.–O período de once meses para computar estes incrementos de xornada iniciarase todos os anos o 1 de setembro e concluirá o 31 de xullo. Para aquelas persoas traballadoras que non presten servizos once meses ao ano, as catro regras anteriores aplicaranse de xeito proporcional ao tempo efectivo de prestación dos servizos. CARTO.–O pagamento do incremento retributivo que se derive deste modo de cálculo da retribución das vacacións levarase a cabo a través dun complemento salarial de vacacións. QUINTO.–O aquí disposto comezará a aplicarse na retribución das vacacións correspondentes ao 2021, iniciándose o período de cómputo o 1 de setembro de 2020, segundo o indicado no punto terceiro. O presente laudo poderá ser impugnado ante a xurisdición social nos termos establecidos no artigo 70 do Acordo interprofesional galega sobre procedementos extraxudiciais de solución de conflitos de traballo (AGA). Dado en Santiago de Compostela, o 19 de outubro de 2020. A árbitra ROXANA ADRIANA DIAKHATE MARKULETA