26/12/2018 | Administración LocalMunicipal
Monfero
Anuncio aprobación definitiva delimitación núcleo rural A Cabana (Queixeiro)

Aprobación definitiva da Delimitación de solo de núcleo rural de A Cabana, parroquia de Queixeiro, do Concello de Monfero (A Coruña). Mediante Resolución de 14 de maio de 2018, da Dirección Xeral de Ordenación do Territorio e Urbanismo da Consellería de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio (DOG núm.142 do 26 de xullo de 2018) aprobouse definitivamente o expediente de Delimitación de solo de núcleo rural de A Cabana, do Concello de Monfero (A Coruña). Por resolución da Directora Xeral de Ordenación do Territorio e Urbanismo, do 1 de agosto de 2018, procedeuse á inscrición da mencionada Delimitación de solo de núcleo rural de A Cabana no Rexistro de Planeamento Urbanístico de Galicia, co número RPG 00044/2018. Conforme co disposto polos artigos 82 e 88.4 da Lei 2/2016, de 10 de febreiro, do solo de Galicia, 208 e seguintes do Decreto 143/2016, do 22 de setembro, polo que se aproba o Regulamento da Lei 2/2016, do 10 de febreiro, do solo de Galicia e 70 da Lei 7/1985, do 2 de abril, reguladora das bases de réxime local, publícase a normativa definitivamente aprobada; o que se fai público para a súa executividade, sinalando que segundo o disposto no artigo 84 da Lei 2/2016, de 10 de febreiro do solo de Galicia, contra esa Resolución se poderá interpoñer recurso contencioso-administrativo ante a sala correspondente do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, no prazo de dous meses, a contar dende o día seguinte ó da súa publicación, segundo o disposto nos artigos 10 e 46 da Lei 29/1998, de 13 de xullo, reguladora da xurisdición contencioso-administrativa. Monfero, 17 de decembro de 2018 O ALCALDE, Andrés Feal Varela D ELIMITACION DE NUCLEO RURAL DE “A CABANA” Parroquia: Queixeiro (San Xurxo) Concello de Monfero Promotores: Lucía Cortizas Suarez e Javier Regueiro Iglesias Arquitecta: Belén Salgado Segovia OCTUBRO 2017ÍNDICE 1_ PREÁMBULO.2_ ANTECEDENTES.3_ ESTUDO DO MEDIO RURAL E MODELO DE ASENTAMENTO POBOACIONAL.3.1_ MUNICIPIO DE MONFERO.3.2_ CARACTERÍSTICAS TERRITORIAIS E RELACIÓNS FUNCIONAIS.3.2.1_ MARCO NATURAL.3.2.2_ ORGANIZACIÓN HISTÓRICO TRADICIONAL.3.2.3_ ORGANIZACIÓN FUNCIONAL.3.2.4_ INFORMACIÓN, ESTADÍSTICA E ÍNDICES.4_ DESCRICIÓN XEOGRÁFICA.5_ ANÁLISE DEMOGRÁFICA 6_ INFORME DE SUSTENIBILIDADE AMBIENTAL, IMPACTO TERRITORIAL E PAISAXÍSTICO.7_ DELIMITACIÓN NÚCLEO A CABANA.7.1_ PETICIONARIO.7.2_ MORFOLOXÍA.7.3_ DOTACIÓNS URBANÍSTICAS EXISTENTES.7.4_ EDIFICACIÓNS.7.5_ PATRIMONIO HISTÓRICO CULTURAL 7.6_ AFECCIÓNS 8_ DESCRICIÓN DA ORDENACIÓN 8.1_ SOLO DE NÚCLEO RURAL.9_ XUSTIFICACIÓN DA DELIMITACIÓN.9.1_ XUSTIFICACIÓN DO NÚCLEO RURAL.10_ DELIMITACIÓN DO NÚCEHLO RURAL TRADICIONAL 10.1_ PREVISIÓNS DE CRECEMENTO NÚCLEO RURAL TRADICIONAL 10.2_ ESTUDO DA SUPERFICIE TOTAL NETA.10.3_ GRAO DE CONSOLIDACIÓN POLA EDIFICACIÓN.10.3.1_ MÉTODO GRÁFICO.10.3.2_ GRAO DE CONSOLIDACIÓN NÚCLEO RURAL TRADICIONAL.11_ NORMAS DE ORDENACIÓN 11.1_ OBXECTIVOS PREVISTOS.11.2_ DETERMINACIÓNS XERAIS.11.2.1_ DEFINICIÓN DE NÚCLEO RURAL.11.2.2_ RÉXIME XERAL DE SOLO DE NÚCLEO RURAL.11.2.3_ ÁMBITO DE APLICACIÓN.11.2.4_ ACTUACIÓNS PROHIBIDAS.11.2.5_ REGULACIÓN DE USOS.11.2.6_ CONDICIÓNS ESPECIAIS.11.3_ ORDENANZA DE SOLO DE NÚCLEO RURAL TRADICIONAL.11.3.1_ ÁMBITO DE APLICACIÓN E CONDICIÓNS PARTICULARES.11.4_ NORMAS XERAIS DE EDIFICACIÓN.11.4.1_ CONDICIÓNS XERAIS-OBXECTO.11.4.2_ NORMATIVA APLICABLE.11.4.3_ EDIFICIOS FORA DE ORDENACIÓN.11.5_ CONDICIÓNS DE PARCELA.11.5.1_ ÁMBITO DE APLICACIÓN.11.5.2_ SEGREGACIÓN DE PARCELAS.11.6_ CONDICIÓNS DE POSICIÓN DA EDIFICACIÓN.11.6.1_ ÁMBITO DE APLICACIÓN.11.6.2_ ALIÑACIÓNS.11.6.3_ RASANTES.11.6.4_ TIPOS DE EDIFICACIÓN POLA SÚA POSICIÓN NA PARCELA.11.6.5_ SEPARACIÓN ENTRE EDIFICIOS E A OBSTÁCULOS QUE IMPIDAN A VISTA RECTA.11.6.6_ RECUAMENTO.11.7_ CONDICIÓNS DE OCUPACIÓN, EDIFICABILIDADE E APROVEITAMENTO.11.7.1_ ÁMBITO DE APLICACIÓN.11.7.2_ OCUPACIÓN.11.7.3_ EDIFICABILIDADE OU COEFICIENTE DE EDIFICABILIDADE.11.8_ CONDICIÓNS ESTÉTICAS E TRATAMENTO DE FACHADAS.11.8.1_ ÁMBITO DE APLICACIÓN.11.8.2_ FACHADAS.11.8.3_ CORNISAS E VÓOS.11.8.4_ OUTROS SAÍNTES.11.8.5_ SOPORTAIS.11.8.6_ PASOS PEONÍS.11.8.7_ MEDIANERÍAS.11.8.8_ PECHAMENTOS.11.8.9_ CONSERVACIÓN DE ESPAZOS LIBRES.11.8.10_ PATIOS INTERIORES.11.9_ NORMATIVA DE PROTECCIÓN DE PATRIMONIO CULTURAL.12_ CATÁLOGO DE PATRIMONIO.13_ RELACIÓN DOS BENS A CATALOGAR.14_ CONCLUSIÓNS. ANEXO 1 FICHAS DE INFORMACIÓN DEL NÚCLEO ÍNDICE DE PLANOS 01_ SITUACIÓN E EMPRAZAMENTO E:1/5000, 1/2500, 1/75000 02_ PARCELARIA/SERVIDUMES E:1/2500 03_ PARCELARIA/SERVIDUMES E:1/2500 04_ DELIMITACIÓN DE NÚCLEO E:1/2000 05_ DELIMITACIÓN DE NÚCLEO E:1/2000 06_ XUSTIFICACIÓN NORMATIVA E:1/2000 07_ XUSTIFICACIÓN NORMATIVA E:1/2000 08_ TIPOLOXÍA EDIFICATORIA E:1/2000 09_ TIPOLOXÍA EDIFICATORIA E:1/2000 10_ ANEXO FOTOGRÁFICO E:1/2000 11_ PLANO DE ALINEACIÓNS E:1/1000 1. PREÁMBULO O exercicio da competencia urbanística iniciouse na nosa Comunidade Autónoma coa Lei 11/1985, do 22 de Agosto, de adaptación da Lei do solo a Galicia, e continuouse coa Lei 1/1997, do 24 de marzo, do solo de Galicia. A Lei 9/2002, do 30 de Decembro, de ordenación urbanística e protección do medio rural de Galicia, supuxo o exercicio pleno pola Comunidade Autónoma galega das competencias en materia de urbanísmo constitucionalmente atríbuidas, de conformidade coa doutrina do Tribunal Constitucional. Durante a vixencia desta Lei promulgáronse unha sucesión de leis que mofidicaron o texto inicialmente aprobado. Neste contexto, tras mais dunha decada de andaina da Lei 9/2002, do 30 de Decembro a propia evolución da sociedade galega e a nova realidad existente, así coma os constantes cambios normativos no eido urbanístico e ambiental, fixeron aconsellable unha reforma lexislativa de xeito global que contribuíse a un desenvolvemento da actividade urbanística de modo racional e equilibrado. A nova Lei 2/2016, do 10 de Febreiro, promúlgase perseguendo uns principios de transparencia, claridade, simplificación administrativa, seguridade xuridica e aplicabilidade práctica. Preténdese acadar unha norma reguladora do solo máis obxectiva, que conforme un documento áxil, accesible a todos os axentes sociais e operadores técnicos e xurídicos. A adecuación do contido da lei á realidade contemporánea dos asentamentos rurais de poboación comporta a reformulación do concepto de núcleo rural. O novo tipo de núcleo rural tradicional, asentamentos recoñecibles como solo de núcleo rural, cun determinado grao de consolidación pola edificación, que presentan as características propias dos núcleos tradicionais, permite incorporar situacións de feito sobrevidas de antano, e que a día de hoxe constitúe un asentamento de poboación recoñecible como solo de núcleo rural. Mantense o recoñecemento dos núcleos rurais como unha clase de solo característica do sistema de asentamentos da poboación de Galicia. O solo de núcleo rural categorízase en solo de núcleo tradicional e solo de núcleo rural común, eliminando ode o solo de núcleo rural complexo. A incorporación do asentamento poboacional de A Cabana farase ao abeiro do novo marco legal, segundo o procedemento necesario para as modificacións do planeamento, aínda que implique un cambio illado da clasificación. Promóvese, ao abeiro do marco legal e mediante o procedemento antedito, a delimitación do núcleo rural de A Cabana. A necesidade de redacción da presente delimitación de núcleo rural de A Cabana ven xustificada pola carencia de planeamento no Concello de Monfero, xunto coa intención de consolidar unha realidade existente que tendo as características propias dun asentamento poboacional, non está delimitado con tal. Ademais, o documento de delimitación do núcleo de A Cabana, ven determinada pola existencia de varias consultas realizadas por propietarios ó Concello de Monfero con interés en edificar sobre as súas parcelas (rehabilitación de vivendas, obras de nova planta, ampliación de volumes, etc.). As devanditas consultas realizáronse nalgún caso por escrito e a maioría verbalmente, toda vez que o Concello informouse da imposibilidade de outorgar licencias ata a aprobación definitiva do presente expediente de delimitación de núcleo ou do novo PXOM, que se encontra actualmente en fase de aprobación inicial con data de 16 de Marzo de 2016. Esta delimitación posibilitará pois futuras edificacións e adaptar á legalidade as actualmente existentes, así como a súa estrutura parcelaria de feito, todo elo dacordo coa nova lexislación e adecuando a súa contorna á reflectida na aprobación inicial do PXOM de Monfero antedita. presentando un estudo individualizado que analiza a súa morfoloxía, nivel de infraestruturas e dotacións existentes, usos do solo do núcleo e o seu contorno inmediato, espazo público, tipoloxía das edificacións, condicións topográficas, estrutura da propiedade, elementos suxeitos a catálogo, situación e identificación, si é o caso, e, mediante documentación gráfica, delimita o perímetro do núcleo rural, pormenoriza o trazado da rede viaria existente, así como as ordenanzas de aplicación, en conclusión, define o ámbito do núcleo rural.2. ANTECEDENTES O Concello de Monfero carece de planeamento propio, atopándose actualmente en fase de aprobación inicial o seu PXOM, polo que se rexe polas Normas Subsidiarias e Complementarias de Planeamento da Provincia da Coruña, así como pola Lei 2/2016, do 10 de Febreiro de 2016, de ordenación urbanística e protección do medio rural de Galicia. O núcleo de A Cabana, a pesares de contar cunha consolidación de núcleo como se describirá posteriormente, non foi delimitado como tal. Este feito condicionou o crecemento do asentamento poboacional dentro do marco legal, así como as melloras nas necesidades urbanas do mesmo e condiciona tamén a legalidade de calquera actuación necesaria nun núcleo de feito existente. O presente documento modifica ou complementa a delimitación do mesmo núcleo xa presentado nas dependencias Municipal do Concello de Monfero para dar conta do referido no informe de data 09 de Marzo do 2017 con data de rexistro de entrada nº 543 de data 14 de Marzo de 2017 da Consellería de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio. Dirección Xeral de Ordenación do Territorio e Urbanismo. As modificacións introducidas non varían a superficie da primeira delimitación mais alo da súa adaptación normativa á nova Lei 2/2016 e a introducción daqueles aspectos sinalados no antedito informe. Ao abeiro da Disposición transitoria segunda. Adaptación do planeamento Os plans que na data da aprobación desta Lei xa fosen aprobados inicialmente poderán adaptarse integramente a esta lei ou continuar a súa tramitación a teor do disposto na Lei 9/2002, do 30 de Decembro, de ordenación urbanística e protección do medio rural de Galicia, aínda que as súas determinacións deberán adaptarse plenamente a esta lei. A simple adaptación do contido do plan en tramitación ás disposicións establecidas nesta lei non implicará por si só, a necesidade de sometelo a nova información pública, agás cando se pretenda introducir outras modificacións que alteren sustancialmentea ordenación proxectada e non sexan consecuencia da adaptación. Como se mencionaba con anterioridade, o presente documento da conta da introducción do catálogo de patrimonio e a adaptación do seu articulado á Lei 2/2016 o que non suporá alteración no trazado da delimitación, e adaptará as características e ordenanzas edificatorias acordo co informe de data 09 de Marzo do 2017 con data de rexistro de entrada nº 543 de data 14 de Marzo de 2017 da Consellería de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio. Dirección Xeral de Ordenación do Territorio e Urbanismo.3. ESTUDO DO MEDIO RURAL E MODELO DE ASENTAMENTO POBOACIONAL 3.1 MUNICIPIO DE MONFERO O Concello de Monfero atópase no nordeste da provincia da Coruña, dentro da Comarca do Eume, xunto a os municipios de Cabanas, A Capela, Pontedeume e As Pontes de García Rodríguez. Limitada fisicamente pola barreira natural do Eume, estes Concellos, xunto con Monfero, forman unha zona agropecuaria de baixa densidade, en continua regresión, sen áreas urbanas e conectada con Betanzos e Cabanas – Pontedeume, como centros comarcais tradicionais de intercambio periódico. O outro límite sería a Serra do Coreón e o Monte Bocelo, que separan os cursos do Alto Tambre e Alto Ulla. Monfero representa a parte mais rural da comarca.3.2 CARACTERÍSTICAS TERRITORIAIS E RELACIÓNS FUNCIONAIS 3.2.1 MARCO NATURAL. Corresponde á conca do Eume, aínda que soamente na súa parte coruñesa que, por outro lado, é a mais extensa. A dirección do canle fluvial –Este/Oeste- condiciona a forma e disposición da Comarca.3.2.2 ORGANIZACIÓN HISTÓRICO – TRADICIONAL. É unha das comarcas mais inestables porque sobre o seu territorio superpuxéronse diversas organización señoriais, monásticas, civís e económicas, producindo flutuacións na estrutura espacial. O propio partido xudicial histórico foi suprimido en 1867, restablecido en 1872 e reposto pouco despois, para suprimirse en 1965. As razóns desta inestabilidade están presentes desde o século XIX, aínda que algúns feitos mais recentes as reforzaron. Un destes foi a consolidación urbana de Ferrol e a súa expansión mais alá da ría. Outro, a creación dun centro industrial no Alto Eume, en As Pontes, que derivou cara alí o dinamismo económico, creando a súa propia área funcional. A industrialización da marxe esquerda da ría ferrolá a partir dos anos 50 do século XX propiciou aínda mais as vinculacións socioeconómicas e laborais entre os Concellos da comarca e a ría de Ferrol.3.2.3 ORGANIZACIÓN FUNCIONAL. Non existe ningún centro que aglutine os servizos comarcais. Os administrativos están situados, na súa maioría, fora da comarca, a excepción dalgúns de recente construción nas Pontes, pero de natureza moi sectorial. Os fluxos económicos repártense entre dous principais centros: As Pontes e Pontedeume; pero, a súa vez, todos os concellos teñen fluxos de conexión con Ferrol, e nalgún caso a influencia de A Coruña e Betanzos – caso de gran parte de Monfero - chega á propia comarca. Por iso, a comarca articúlase en dúas subáreas: a mais extensa e poboada, é a que se organiza en torno As Pontes, e que inclúe todas as parroquias do seu extenso termo mais as do próximo Concello da Capela, e incluso algunhas das parroquias situadas no límite coas comarcas veciñas. A subárea funcional de Pontedeume inclúe o seu Concello e algunhas parroquias dos concellos lindantes de Cabanas, A Capela e Monfero. Monfero pertencía ao partido xudicial de Pontedeume ata a súa desaparición, no momento en que se integrou no de Betanzos. Ten unha dobre vinculación cara a Pontedeume e cara a Betanzos, aínda que hai diferenza de intensidade segundo as parroquias das que se trate.3.2.4 INFORMACION ESTADISTICA E ÍNDICES. Destaca Monfero por ter a menor densidade e unha regresión continuada dentro da comarca. Segundo o mapa comarcal aprobado, o grao de autosuficiencia local de Monfero é de 0,06 nunha escala de 0 a 2, que cuantifica o nivel de dotacións tanto en terciario público como privado, o que supón un 3%, practicamente dependente totalmente. Táboa 1. Evolución da poboación na Conca do Eume. Fonte INE e elaboración propia. Táboa 2. Densidade de poboación da conca do Eume. Fonte INE e elaboración propia. Dende 1996 forma parte do Grupo de Acción Local EuroEume, cuxo fin é o desenvolvemento local dos nove municipios que o conforman. Estes grupo de acción local facilitan unha actitude mais activa e dinámica que o das propias unidades comarcais. Táboa 3. Municipios asociados a EUROEUME. Datos actualizados a xaneiro de 2010 a partir da elaboración de EUROEUME (datos INE-IGE). A comarca do Eume está vertebrada de norte a sur pola actual autoestrada A9 A Coruña – Ferrol (Eixe Atlántico) e de leste a oeste polo Parque Natural das Fragas do Eume, corazón do val do río do mesmo nome.4 DESCRICIÓN XEOGRAFICA. O Concello de Monfero limita polo norte cos Concellos de Cabanas, A Capela e As Pontes de García Rodríguez, polo Leste coa provincia de Lugo a través de Xermade e Guitiriz, polo Sur con Aranga e Irixoa, e polo Oeste con Vilarmaior e Pontedeume. O río Eume é o límite Norte do municipio. O límite Suroeste e da comarca establéceo a canle do río Lambre que o separa da comarca de Betanzos, vertebrada a súa vez polo río Mandeo. Polo Oeste, pero cara ao Norte, co río Vilariño e Andoriña, que vertebran os vales que conforman os Concellos de Irixoa e Vilarmaior. Limitando polo Leste a comarca únese á provincia de Lugo, particularmente á comarca da Terra Chá, chaira situada entre as cotas 500 e 600, pola Serra da Loba con cotas superiores aos 700 metros, O Candieiro e a Pena Maior, cuxa ladeira Noroeste atópase no municipio de Monfero. Monfero ten unha superficie de 173´28 km², e atópase definido pola presenza do río Eume, que marca o límite superior, xunto co seu encoro, e pola súa disposición Norte-Sur das serras e vales interiores, polos que discorren diversos afluentes do Eume e o Lambre, dos que destacan o Frai Bermúdez e San Bartolomeu, e o Lambruxo. Se ben o Concello presenta unha topografía accidentada e abrupta, non ten grandes elevacións. As principais atópanse ao sur: monte da Pendella, 712 ou 716 m, segundo as fontes, e Pico dos Vales, 699 m; e ao este na Serra da Loba, linde con Lugo: Pena Verde, 709 m, Serrón do Lobo, 700 m, e outros como o monte Candeiro; e mais baixos como o monte ou a Pena da Retorta, 477 m. Topográficamente as cotas de altitude oscilan entre os 700 m de A Serra da Loba e as cotas 80 e 30 m nos límites cos termos municipais de Vilarmaior e Pontedeume.5 ANÁLISE DEMOGRÁFICA. O Concello consta de 7 parroquias que, dende Pontedeume, son: TABOADA (Santa Mariña), QUEIXEIRO (San Xurxo), VILACHA (Santa María), SAN FIZ DE MONFERO (San Fiz) – onde se encontra a capital, Rebordelo -, SANTA XIÁ (Santa Xiá), O VAL DE XESTOSO (San Pedro), e O ALTO DE XESTOSO (Santa María), as dúas últimas límite coa Provincia de Lugo. As entidades de poboación con mais habitantes a 1 de xaneiro de 2013 de cada parroquia son: *Sede da Igrexa parroquial. A 1 de xaneiro de 2013 o termo municipal de Monfero contaba con 2.109 habitantes. Entre 1996 e 2011 o censo diminuíu en 738 habitantes, o que supón unha diminución anual de 43 habitantes ao ano. O número de entidades de poboación recollidas polo INE ascende a un total de 192, o que supón unha media de 11 habitantes por entidade de poboación. Tres das parroquias agrupan o 70% dos núcleos e o 70% da poboación: San Fiz (32% das entidades, 39% da poboación e 13 habitantes por entidade), Santa María do Alto de Xestoso (19% das entidades, 13% da poboación e 8 habitantes por entidade), e San Pedro do Val de Xestoso (18% das entidades, 19% da poboación e 12 habitantes por entidade). Tan só en 23 entidades a poboación aumentou entre 2001 e 2010, e noutras 28 non houbo variación de poboación, o que implica que no 73% das entidades existentes a poboación diminuíu na última década. Referido á poboación en Monfero hai que sumar o alto grao de envellecementos dos seus habitantes, o que provoca un crecemento vexetativo negativo. Non obstante, a evolución negativa da poboación non só é resultado do crecemento vexetativo negativo, senón que tamén o saldo migratorio é negativo. Das entidades de poboación sinaladas polo INE para o Censo de Poboación e vivendas (192), en 102 existen menos de 5 vivendas, en 72 existen entre 5 e 10, destacando 18 nas que o tamaño do parque é superior a 10 vivendas, que se reproduce a continuación: 6 INFORME DE SUSTENTABILIDADE AMBIENTAL, IMPACTO TERRITORIAL E PAISAXÍSTICO Dado que sómente se esta a propor a delimitación dun núcleo rural existente, sen variar o uso nin as características do mesmo, este estudo non considera preciso un estudo de sostenibilidade ambiental, impacto territorial e paisaxístico.7 DELIMITACION NÚCLEO A CABANA 7.1 PETICIONARIO Os promotores desta delimitación s on, Dª Moulouda Bombi Arroni D. N. I.XXXXXXXXX e domicilio a efectos de notificacións en Lugar de Villafail, Queijeiro 8. Monfero y D. Thomas Amich Abal D. N. I.XXXXXXXXX e domicilio a efectos de notificacións en Lugar de Nogueirosa 139. Pontedeume.7.2 MORFOLOXIA O núcleo de A Cabana aparece ben definido e cunha morfoloxía moi compacta localizándose as edificacións, na súa maior parte, ao Sur do viario principal.7.3 DOTACIONS URBANISTICAS EXISTENTES O núcleo dispón dunha rede viaria e periférica pavimentada, subministro de enerxía eléctrica, alumeado público, telefonía, recollida de residuos sólidos urbanos con contedores colocados a tal efecto, saneamento mediante fosas sépticas individualizadas e abastecemento de auga por captacións individuais e / ou acometidas particulares.7.4 EDIFICACIÓNS As edificación tradicionais son as mais numerosas dentro do núcleo de A Cabana (entendendo por tradicionais as anteriores a 1950), de feito tan só existe unha vivenda posterior a esta data se ben existen numerosas edificacións adxectivas con toda probabilidade posteriores a tal data. A tipoloxía é similar na maioría dos casos, destacando a edificación principal, preferentemente composta de planta baixa e planta alta, e ó redor dela ou incluso adosada a ela sitúanse as edificacións auxiliares de uso agrícola ou gandeiro. Os materiais que predominan nas vivendas son a tella e a lousa para as cubertas e fachadas recebadas e pintadas ou de pedra. En canto as edificacións auxiliares soen ser dunha maior escala, en planta, que a edificación destinadas a vivenda, construídas con elementos de formigón e muros vistos de bloque e cubertas de fibrocemento, salvo algunha excepción na que estas edificacións presentan peches de pedra e cuberta de tella ou lousa. Os hórreos conservan a feitura tradicional e presentan, en xeral, un bo estado de conservación. A continuación inclúese unha reportaxe fotográfica das edificacións existentes no núcleo de A Cabana: Fotografía correspondente a única vivenda existente no núcleo da A Cabana posterior ao ano 1950. Hórreos Conxunto de vivenda e edificacións auxiliares de uso agrícola – gandeiro Conxunto de vivenda e edificacións auxiliares de uso agrícola – gandeiro Conxunto de vivenda e edificacións auxiliares de uso agrícola - gandeiro Conxunto de vivenda e edificacións auxiliares de uso agrícola - gandeiro Conxunto de vivenda e edificacións auxiliares de uso agrícola Edificación auxiliar de uso agrícola 7.5 PATRIMONIO HISTORICO E CULTURAL. Atópanse bens catalogados dentro da delimitación do núcleo de A Cabana, e se atopa dentro do entorno de protección de bens catalogados, comprobándose a existencia dun número considerable de hórreos.7.6 AFECCIÓNS. Dentro do perímetro correspondente a delimitación do núcleo de A Cabana non existe ningunha afección agás a xerada por unha liña eléctrica (recollida na documentación gráfica) e a área de protección (200m) do ben patrimonial sinalado coa referencia GA15050081 e que corresponde a un xacemento de Castro.8 DESCRICIÓN DA ORDENACIÓN O presente documento afecta soamente a definición de núcleo rural e a súa delimitación no lugar de A Cabana, na parroquia de Queixeiro. De acordo co CAPÍTULO VII. Outras figuras de planeamento Sección 1ª. Delimitacións do solo de núcleo rural. Artigo 78. Procedemento de aprobación.1. Os municipios sen planeamento xeral poderán delimitar o solo dos núcleos rurais existentes, logo da aprobación do correspondente expediente de delimitación, no que se acreditará o cumprimento dos requisitos establecidos no artigo 23 e se incluirán as determinacións previstas no artigo 55 desta Lei. O expediente conterá o estudio individualizado do núleo rural, conforme o sinalado polo Artigo 55 desta Lei, así como os planos de delimitación do perímetro do núcleo rural e, se é o caso, da súa área de expansión. Tamén quedan reflectidos o trazado da rede viaria pública existente e os espazos reservados para dotacións e equipamentos, ben sexan de carácter público ou privado así como as demáis determinacións sinaladas nos contidos deste Artigo. No Artigo 25 da Lei establécense os Usos do solo de núcleo rural, e cita textualmente “O Uso característico das edificacións nos núcleos rurais será o residencial”. Consideraranse como complementarios os usos terciarios ou productivos, actividades turísticas e artesanais, pequenos talleres, invernadoiros e equipamentos, así como aqueles que garden relación directa cos tradicionalemente ligados ao asentamento rural de que se trate ou que dean resposta ás necesidades da poboación residente neles. No caso da delimitación de núcleo estaría contemplado dentro dos permitidos, xa que se trata de delimitar un ámbito para posibilitar asentamento dentro dun terreo a partir de vivendas unifamiliares con uso residencial, e axustaranse as actuacións permitidas logo da licenza municipal sen necesidade de autorización autonómica previa. Como este é o caso que nos corresponde (municipios sen planeamento) procederase a delimitalo acordo co procedemento legal establecido.8.1 SOLO DE NÚCLEO RURAL De acordo co Artigo 23. Solo de núcleo rural 1. Constitúen o solo de núcleo rural as áreas do territorio que serven de soporte a un asentamento de poboación singularizado, identificable e diferenciado administrativamente nos censos e padróns oficiais que o planeamento defina e delimite tendo en conta o número de edificacións, a densidade de vivendas, o seu grao de consolidación pola edificación e, de ser o caso, a tioloxía tradicional da súa armazón e das edificacións existentes nel.3. A delimitación dos núcleos rurais que o planeamento estableza virá referida a algún dos seguintes tipos básicos. a) Núcleo rural tradicional, caracterizado como tal en función das súas características morfolóxicas, da tipoloxía tradicional das edificacións, da vinculación coa explotación racional dos recursos naturais ou de circunstancias doutra índole que manifesten a vinculación tradicional do núcleo co medio físico no que se sitúa. A súa delimitación realizaráse atendendo a proximidade das edificacións, os lazos de relación e coherencia entre lugares dun mesmo asentamento con topónimo diferenciado e a morfoloxía e as tipoloxías propias dos devanditos asentamentos e da área xeográfica na que se atopan (casal lugar, aldea, rueiro ou outro), de modo que o ámbito delimitado presente unha consolidación pola edificación de, polo menos, o 50%, de acordo coa ordenación proposta e trazando unha liña perimetral que encerre as edificacións tradicionais do asentamento seguindo o parcelario e as pegadas físicas existentes (camiños, ríos, regatos, cómaros e outros). O caso que nos ocupa é un núcleo rural tradicional. b) Núcleo rural común, constituido por aqueles asentamentos de poboación recoñecibles como solo de núcleo rural pola súa trama parcelaria ou carácter tradicional do seu viario soporte pero que non presenta as características necesarias para a súa inclusión no tipo básico anterior. A súa delimitación deberá facerse en función das previsións de crecemento que o plan xeral estableza para o núcleo e tendo en conta que o ámbito delimitado debera presentar un grao de consolidación pola edificación, de acordo coa ordenación urbanística que para el se prevexa no plan, igual ou superior a un terzo da superficie.9 XUSTIFICACION DA DELIMITACIÓN. Para a delimitación seguiuse o criterio establecido no Artigo.23, que considera núcleos aquelas agrupacións onde se dan relacións propias da vida comunitaria, tendo en conta parámetros de número de vivendas, densidade e distancia entre as edificacións. A delimitación adáptase o parcelario, e faise de acordas as características do núcleo, que o cualificarían como NUCLEO RURAL TRADICIONAL.9.1 XUSTIFICACION DO NUCLEO RURAL. Segundo o disposto no artigo 23 da Ley 2/2016 constitúen o solo de núcleo rural as áreas do territorio que serven de soporte a un asentamento de poboación singularizado, identificable e diferenciado administrativamente nos censos e padróns oficiais que o planeamento defina e delimite tendo en conta o número de edificacións, a densidade de vivendas, o seu grao de consolidación pola edificación e, de ser o caso, a tipoloxía tradicional da súa armazón e das edificacións existentes nel. No caso que nos ocupa, o núcleo rural de A CABANA presenta as seguintes características: a) Segundo o Decreto 189/2003 de 6 de febreiro, polo que se aproba o Nomenclátor correspondente ás entidades de poboación da provincia de A Coruña (DOG nº 59 do 25 de marzo de 2003), figura como topónimo identificador o de “A CABANA”, pertencente a parroquia de San Xurxo de Queixeiro (páxina 3638 do DOG), no Concello de Monfero. b) Existe como asentamento tradicional con relación de vida comunitaria, como así o demostra o Nomenclátor e as fotos aportadas, en onde aparece como un núcleo da parroquia de San Xurxo de Maceda. c) Dito núcleo está composto maioritariamente por vivendas cun volume de planta baixa máis planta alta, e alpendres e naves de tipo agrícola – gandeira, de acordo coa tipoloxía tradicional das edificacións da zona. d) O medio físico deste asentamento está vertebrado por varias pistas asfaltadas, e dispón dos seguintes servizos:. Subministro de enerxía eléctrica. Alumeado público. Telefonía. Acceso rodado pavimentado público. Recollida de residuos sólidos urbanos 10 DELIMITACION DO NUCLEO RURAL TRADICIONAL. A delimitación do núcleo rural común faise de acordo os criterios que establece o art.23 da Lei 2/2016: 1. A súa delimitación realizase en atención á cercanía das edificacións, os lazos de relación e coherencia entre lugares dun mesmo asentamento con topónimo diferenciado e a morfoloxía e tipoloxías propias de ditos asentamentos e da área xeográfica na que se atopan, de modo que o ámbito delimitado presente unha consolidación pola edificación de, alo menos, o 50% de acordo coa ordenación proposta e trazando unha liña perimetral que encerre as edificacións tradicionais do asentamento seguindo a parcelaria e as pegadas físicas existentes (camiños, ríos, riachuelos, ribazos e outros). 2. Como límite do núcleo rural tradicional na súa zona Norte e Leste, tomaremos as parcelas inmediatas ás vivendas existentes, de forma que non se excede o límite do núcleo. Desta forma no núcleo rural tradicional ditas vivendas permitirán cohesionar as distintas edificacións existentes, garantindo unha axeitada integración das futuras actuacións.10.1 PREVISIONS DE CRECEMENTO NO NÚCLEO RURAL TRADICIONAL. O núcleo rural estudado presenta unha evolución crecente na poboación que o compón, cunha dinámica que fixo que a súa poboación se incrementase por ter un bo acceso por estrada dende a AC-144 Pontedeume (N-651) – Ponte da Pedra (AC-151), unha das vías principais do Concello. De feito existe previsión de facer novas edificacións nun futuro próximo, tanto por parte do promotor deste expediente, como manifestaron outros propietarios.10.2 ESTUDO DA SUPERFICIE TOTAL NETA A superficie delimitada como núcleo rural común é de 45.810 m². A dita superficie, se lle descontamos os viarios cunha superficie total de 5.555 m², resulta a SUPERFICIE NETA de 40.055 m². As zonas de viarios son superficies que coinciden coa estrutura de camiños, mantendo una aliñación coas vías existentes. Ditas zonas están, na meirande parte dos casos, limitadas polos peches que configuran a estrutura do núcleo rural. Nestas vías, de titularidade municipal, as liñas límite de edificación corresponden a aquelas liñas situadas a unha distancia de 4 metros dende o eixo das vías, agás naqueles casos onde as edificacións definen unha aliñación consolidada, sendo neste caso menor a distancia coa mesma, por formar dita aliñación. As parcelas, que na súa totalidade ou en parte están incluídas dentro do núcleo rural delimitado son as seguintes, indicando a súa referencia catastral e superficie catastral: ()*Parcelas nas que a totalidade da súa superficie queda dentro da delimitación de núcleo rural. Dado que algunhas das parcelas teñen so unha parte da súa superficie dentro do ámbito delimitado, a superficie total delimitada como núcleo rural é de 45.810 m², tal e como se indica na seguinte táboa: Resumo de superficies: O núcleo delimitado corresponderá as edificacións enumeradas na seguinte táboa e que corresponden as edificacións existentes no parcelario orixinal detallado nos planos: ()* Hórreos 10.3 GRAO DE CONSOLIDACIÓN POLA EDIFICACIÓN. Para estudar o grao de consolidación deberanse ter en conta as seguintes definicións:. Grao de consolidación: relación entre o número de parcelas edificadas e o número de parcelas edificables, expresada en porcentaxe, para cada ámbito concreto delimitado de núcleo rural. Superficie bruta do ámbito: superficie total delimitada do núcleo, incluíndo o viario e as dotacións, medidas sobre o terreo ou sobre a cartografía máis detallada posible. Parcela existente: a recollida no parcelario da cartografía oficial do Catastro (no noso caso na oficina virtual do catastro OVC). Parcela edificada: parcela en que existe unha edificación destinada ao previsto no planeamento. Non computarán como edificadas as parcelas ocupadas por construcións que non poidan ter a consideración de edificación, de acordo coa lexislación vixente en materia de ordenación de edificación. Parcela edificable: parcela que, non estando destinada ou prevista a viario ou dotación urbanística, reúne as condicións mínimas para ser edificada segundo a ordenación proposta polo planeamento, coa previsión das posibles operacións de parcelamento. O seu número obterase para o ámbito de cada ordenanza concreta do solo de núcleo rural. Para o seu cálculo, será suficiente con prever as operacións de segregación posibles aplicables ao parcelario existente coas súas edificacións. Naqueles casos nos que o plan vixente non contemple a dimensión da fronte mínima de parcela, consideraranse aso efectos desta determinación do grao de consolidación, un mínimo de 15 metros. Superficie de parcela mínima edificable: a establecida no presente documento para cada ordenanza ou segundo o plneamento existente se fose o caso. Coeficiente corrector: parámetro que reflicte a incidencia do viario, as dotacións e as parcelas non edificables por razón de forma, tamaño, estrutura de propiedade ou dispoñibilidade de acceso rodado, de cara ao cómputo da consolidación edificatoria. O seu valor, resultado do estudo do núcleo rural, con características diversas en canto a dimensión, forma e estrutura parcelaria, superficies e frontes de parcela e tipoloxía, establécese en 1,75.10.3.1 MÉTODO DE CÁLCULO. MÉTODO GRÁFICO. O método gráfico é un mecanismo de simulación consistente en proxectar sobre o parcelario existente no ámbito, as posibilidades de parcelamento, en función dos parámetros urbanísticos establecidos no documento ou ben no planeamento existente se fose o caso; as posibles parcelas edificables obteranse segundo a ordenación prevista polo propio documento. É un método aplicable con carácter xeral, e mediante o mesmo obtéñense graficamente, na data de referencia, as parcelas edificadas e o número de parcelas edificables. Para calcular o grao de consolidación empregamos a seguinte fórmula: Grao de consolidación (%): = (nº de parcelas edificadas / nº de parcelas edificables) x 100 O procedemento corresponde co seguinte: 1/ Calculamos o nº máximo de parcelas susceptibles de edificación, ou edificables de acordo as condicións de edificación propostas neste documento, que estarían condicionadas sobre todo segundo a zona pola superficie mínima de parcela, fronte, fondo, edificabilidade e ocupación destas. Desta maneira teríamos o número de parcelas edificables onde se computarían as vivendas potenciais. Tamén aplicaremos as condicións descritas nas determinacións do epígrafe 11.5.2 con respecto a segregación de parcelas.2/ Destas parcelas edificables computaremos aquelas parcelas que están edificadas, é dicir, onde existan edificacións destinadas ao uso previsto dacordo co presente documento e coa normativa vixente e de acordo coa Lei de Ordenación da Edificación (Lei 38/1999, de 5 de novembro), sendo así parcelas edificadas.3/ Facemos o cociente entre o nº de parcelas edificadas e o nº de parcelas edificables resultando o grao de consolidación. De forma gráfica aparece reflectida a división das parcelas edificables, xunto coas parcelas edificadas nos planos contidos neste documento. Tódalas parcelas que están incluídas na delimitación do núcleo teñen acceso rodado dende o viario do núcleo.10.3.2 GRAO DE CONSOLIDACIÓN EN NÚCLEO RURAL TRADICIONAL Dentro do núcleo rural tradicional delimitado definimos as seguintes características: Tal como se aprecia na anterior táboa a superficie delimitada presenta un grao de consolidación conforme ao establecido como mínimo na Lei 2/2016, polo que CUMPLE este precepto.11 NORMAS DE ORDENACIÓN EN SOLO DE NÚCLEO RURAL As condicións de edificación no núcleo delimitado de A CABANA son as establecidas no artigo 25 da Lei 2/2016, incluíndo nas particularidades descritas a continuación.11.1 OBXECTIVOS PREVISTOS. O obxectivo previsto é dotar o núcleo da previsión de solo capaz de acoller a demanda de edificación de vivendas no medio rural, evitando a ocupación diseminada deste. Búscase tamén a consolidación e estruturación do tecido edificado, e a mellora das condicións de habitabilidade deste núcleo. No ámbito delimitado como núcleo, as novas edificacións que se pretendan construír identificaranse coas características propias do lugar e estarán encamiñadas a consolidar o entramado existente.11.2 DETERMINACIÓNS XERAIS.11.2.1 DEFINICION DE NÚCLEO RURAL. De acordo co disposto no artigo 23 da Lei 2/2016. Constitúen o solo de núcleo rural as áreas do territorio que serven de soporte a un asentamento de poboación singularizado, identificable e diferenciado administrativamente nos censos e padróns oficiais que o planeamento defina e delimite tendo en conta o número de edificacións, a densidade de vivendas, o seu grao de consolidación pola edificación e, de ser o caso, a tipoloxía tradicional da súa armazón e das edificacións existentes nel.11.2.2 RÉXIME XERAL DO SOLO DE NÚCLEO RURAL. O réxime do solo de núcleo rural axustarase ao disposto no artigo 24 da Lei 2/2016. Os terreos que os plans xerais inclúan nas áreas delimitadas como núcleos rurais de poboación serán destinados aos usos característicos, complementarios ou compatibles coa edificación residencial no medio rural e coas necesidades da poboación residente neles. Cando se pretenda parcelar, construír novas edificacións, substituír ou rehabilitar integralmente as existentes, as persoas propietarias deberán ceder gratuitamente ao concello os terreos necesarios para a apertura ou regularización do viario preciso. No caso da construción de novas edificacións ou cambio de uso das existentes ou de rehabilitacións integrais, deberán ademais executar á súa costa a conexión cos servizos existentes no núcleo. Poderá autorizarse a execución simultánea das obras de acometida, urbanización e edificación. O municipio deberá exixir garantía suficientes do cumprimento desta obriga. Para edificar no ámbito dos núcleos rurais deberá dispoñerse de acceso rodado de uso público e executarse a conexión coas redes de servizo existentes no núcleo rural ou nas súas proximidades. De non existiren, deberán resolverse por medios individuais con cargo ao promotor ou á promotora da edificación e co compromiso de conexión cando se implanten os servizos. Nas áreas nas que por planeamento xeral ou especial se prevexan actuacións de carácter integral non núcleos rurais, os propietarios de solo están obrigados a: a) Ceder obrigatoria e gratuitamente ao concello o solo destinada e espazos libres, zonas verdes e equipamentos, e á administración titular correspondente, o destinado a viais. b) Custear e, de ser o caso, executar as obras de urbanización previstas no ámbito da actuación integral. c) Ceder obrigatoria, gratuitamente e libre de cargas ao concello o solo correspondente ao 105 do aproveitamento urbanístico da devandita área, agás nas actuacións integrais para as que o novo plan ou delimitación non prevexa un incremento da superficie edificable respecto das ordenanzas tipo do núcleo. A Administración non terá que contribuír ás cargas de urbanización correspondentes aos terreos nos que se localice este aproveitamento. As novas edificacións que se pretendan situar nos núcleos rurais tradicionais identifícanse coas características propias do lugar e estarán encamiñadas a consolidar a trama rural existente. Todas elas cumprirán as seguintes condicións: a) As características tipolóxicas, estéticas e construtivas e os materiais, as cores e acabados serán acordes coa paisaxe rural e coas construcións tradicionais do asentamento, sen prexuízo doutras propostas que se xustifiquen pola súa calidade arquitectónica. b) O volume máximo de edificación será similar ao das edificacións tradicionais existentes, agás cando resulte imprescindible superalo por exixencias do uso ou da actividade. En todo caso, deberán adoptarse as medidas correctoras necesarias para garantir o mínimo impacto visual sobre a paisaxe e a mínima alteración do relevo natural dos terreos.11.2.3 ÁMBITO DE APLICACIÓN. Corresponde coa área delimitada como núcleo rural tradicional de A CABANA.11.2.4 ACTUACIÓNS PROHIBIDAS. En virtude do disposto no artigo 26 da Lei 2/2016, están prohibidas en calquera dos tipos básicos de núcleo rural as actuacións seguintes: a) As edificacións e usos característicos das zonas urbanas e aquelas cuxa tipoloxía resulte impropia en relación coas determinacións de planeamento. b) Os parcelamentos que determinen a desfiguración da tipoloxía do núcleo. c) As naves industriais. d) Aqueles movementos de terra que supoñan unha agresión ao medio natural ou que varíen a morfoloxía da paisaxe do lugar. e) Apertura de pistas, rúas ou camiños que non estean previstos no planeamento, así como a ampliación dos existentes e o derrubamento de muros tradicionais dos rueiros ou corredoiras, agás disposición do planeamento que o autorice. f) As novas instalacións destinadas á produción gandeira, agás as pequenas construcións artesanais ou para o autoconsumo. g) A demolición das construcións existentes agás nos seguintes supostos: - Construcións que non presenten un especial valor arquitectónico, histórico ou etnográfico - Todos os engadidos e edificacións auxiliares que desvirtúen a tipoloxía, a forma e o volume de calquera edificación primitiva ou que polos seus materiais supoñan un efecto distorsionador para a harmonía e estética do conxunto edificatorio ou non sexan propios do asentamento rural tradicional. Sen prexuízo do disposto no punto anterior, nos núcleos tradicionais estarán prohibidos: a) As vivendas acaroadas, proxectadas en serie, de características similares e colocadas en continuidade en mais de tres unidades. b) Os novos tendidos aéreos. c) A execución de actuacións integrais que determinen a desfiguración da tipoloxía do núcleo e a destrución dos valores que xustificaron a súa clasificación como tal.11.2.5 REGULACION DE USOS Uso característico:. Vivenda: Categorías 1ª. Categorías do uso vivenda: Categoría 1ª: VIVENDA UNIFAMILIAR. É a situada en parcela independente, en edificio illado ou agrupada a outra vivenda ou edificación de distinto uso e con acceso exclusivo dende a vía pública, cunha fronte mínima de 5 m. Nos ámbitos dos elementos catalogados quedará condicionada esta categoría de uso da vivenda pola conservación dos valores que os fan merecedores de protección, podendo chegar incluso a prohibición. Dado que o tipo prevalente no núcleo é o de edificación illada, non se permitirá o adosamento a lindeiros máis que naqueles casos onde se de a existencia previa de medianeiras acordo co art 26.2 c L. S. G) ou ben cando se trate da morfoloxía propia das edificacións tradicionais existentes. Usos compatibles co característico:. Comercial: Categorías 1ª e 2ª Categoría 1ª: Locais comerciais ou de servizos situados en primeiro soto ou semisoto e planta baixa, compatibles co uso de vivenda e outros usos. Categoría 2ª: Edificios exclusivos dedicados en mais do 60% da súa superficie ao uso comercial podendo dedicarse o resto a outros usos, agás o de vivenda. Almacén: Categoría 1ª, e Categorías 2ª e 3ª nas zonas cualificadas como núcleo rural común ou plan especial de ordenación ou mellora do núcleo. Categoría 1ª. Actividades artesanais compatibles coa vivenda: Taller familiar ou artesanal: Son aquela que non supoñen prexuízo de ningún tipo á vivenda. Estas actividades realízanse familiarmente ou cun número pequeno de empregados. Non provocan molestias e os seu produtos son necesitados na zona e poden emprazarse na planta baixa do edificio. Categoría 2ª. Actividades industriais e artesanais compatibles con zonas residenciais: Pequena industria: Son aquelas que polo seu tamaño, situación en edificio exclusivo e efectos produtivos non supoñan prexuízos ao desenvolvemento da función residencial. Administrativo e oficinas: Categorías 1ª, 2ª e 3ª. Categoría 1ª. Oficinas e despachos profesionais anexos a vivenda do titular. Categoría 2ª. Oficinas e despachos en plantas baixa, ou alta con acceso independente das vivendas. Categoría 3ª. Edificios oficiais e edificios con mais do 60% da superficie total edificada dedicada ao us de oficinas e o resto a outros usos. Educativo: Categorías 1ª e 2ª. Categoría 1ª: Centros con menos de 50 prazas. Categoría 2ª: Centros con mais de 50 prazas. Cívico social: Categorías 1ª e 2ª. Categoría 1ª: Establecementos con capacidade non superior a 150 persoas e con superficie construída igual ou menor aos 250 m². Categoría 2ª: Establecementos con capacidade superior a 150 persoas ou con mais de 250 m² de superficie construída. Relixioso: Categorías 1ª e 2ª. Categoría 1ª: Establecementos con capacidade non superior a 150 persoas e con superficie construída igual ou menor aos 250 m². Categoría 2ª: Establecementos con capacidade superior a 150 persoas ou con mais de 250 m² de superficie construída. Sanitario: Categorías 1ª e 2ª. Categoría 1ª: Locais ou edificios para a atención ou consulta ocasional, tratamento, diagnóstico, primeiros auxilios, etc.,. que non requiran hospitalización. Categoría 2ª: Edificacións dedicadas, en todo ou en parte, ao aloxamento ou hospitalización de enfermos. Asistencial. Categoría única. Garaxe - aparcamento: Categorías 1ª e 2ª. Categoría 1ª: Garaxes en vivendas unifamiliares. Situaranse nos baixos, sotos, semisotos ou espazos libres da parcela de propiedade privada. Categoría 2ª: Garaxes colectivos. Situaranse nos baixos, sotos, semisotos, espazos libres da parcela de propiedade privada ou baixo espazos públicos en réxime de concesión. Cumprirán o establecido no art. I. B.5 das NHV-2010. Hoteleiro: Categorías 1ª e 2ª. Categoría 1ª: Establecementos de ata 20 camas e menos de 500 m² de superficie construída. Categoría 2ª: Establecementos de mais de 20 camas ou de mais de 500 m² de superficie construída. Deportivo. Establécese unha soa categoría, que abranguerá calquera dimensión superficial e calquera montante de prazas de espectadores ou de practicantes da actividade. Agropecuario: Categorías 1ª. Categoría 1ª. Espazos e construcións pequenos, anexos ou incorporados á vivenda, tales como adegas, alpendres, cortes, hórreos, etc.,. con superficie inferior a 50 m². Hostaleiro: Categorías 1ª e 2ª en calquera caso, e Categoría 3ª en edificio exclusivo. Categoría 1ª: Bares e cafeterías. Categoría 2ª: Restaurantes. Categoría 3ª: Locais recreativos. Inclúen todos aqueles destinados a actividades recreativas para o esparexemento da poboación en xeral, calquera que sexa a súa denominación, tales como discotecas, disco-bares, pubs, cibercafés, salas de festas, salas de xogo e similares que están suxeitos ás disposicións do Regulamento Xeral de Policía de Espectáculos Públicos e Actividades Recreativas, (Real Decreto 2.816/1982, do 27 de agosto), ou normativa que o substitúa. En calquera caso as edificacións ou instalacións de utilidade pública ou interese social son consideradas como uso compatible co residencial no solo de núcleo rural.11.2.6 CONDICIÓNS ESPECIAIS Poderán autorizarse edificacións destinadas a equipamentos comunitarios que, dando resposta aos parámetros formais e ás condicións ambientais do asentamento, non cumpran estritamente coas determinacións xerais establecidas nas seguintes ordenanzas. Para iso deberán presentar un anteproxecto no que se xustifiquen as desviacións que se producen en razón á necesidade de satisfacer as necesidades de funcionamento, sen superar en ningún caso o número de plantas, a edificabilidade, a ocupación e os recuamentos.11.3 ORDENANZA DE SOLO DE NÚCLEO RURAL TRADICIONAL.11.3.1 ÁMBITO DE APLICACIÓN E CONDICIÓNS PARTICULARES O ámbito aparece grafado nos planos correspondentes á delimitación proposta, recoñecible como solo de núcleo rural presentando as características necesarias para a súa inclusión no Solo de Núcleo Rural Tradicional. As súas condicións particulares son as seguintes:. Tipoloxía: A tradicional do núcleo. Aliñacións: As definidas non planos de ordenación ou no seu defecto as consolidadas. Parcela mínima edificable: 1000 m². No caso de parcelas vacantes inferiores a 1000 m², poderán autorizarse edificacións en parcelas existentes cando estean localizadas entre outras xa edificadas que imposibiliten alcanzar a parcela mínima, a súa construción garanta as condicións de habitabilidade e hixiene das vivendas e a distancia entre aliñacións sexa como mínimo de 6 metros. A parcela mínima edificable nestes casos será de 300 m². Alturas: A altura máxima da edificación non excederá de Planta baixa e piso, nin dun máximo de 7 metros medidos no centro de todas as fachadas, dende a rasante natural do terreo ao arranque inferior da vertente de cuberta. Fronte mínima de parcela: 15 m, debendo poder inscribir no interior da parcela un círculo de diámetro 12 m. No caso de parcelas edificadas con construcións tradicionais, se respectarán con carácter mínimo os frontes existentes. Ocupación máxima de parcela: 40%, computando a totalidade das edificacións ademais da principal. Edificabilidade máxima: 0,4 m²/m², computando a totalidade das edificacións ademais da principal. Recuamentos: Como regra xeral os recuamentos mínimos serán os seguintes: - A viais: 4 metros do eixo da vía. - A lindeiro posterior: 3 m. - A outros lindeiros cando non se pega a edificación: 3 m. Naquelas parcelas construídas anteriormente á aprobación definitiva da delimitación de Núcleo que non cumpran cos recuamentos antes sinalados, considerarase que os recuamentos mínimos coinciden coa liña da edificación existente. No caso de substitución da edificación existente, os recuamentos mínimos serán os sinalados para as parcelas vacantes. Quedarían exceptuadas aquelas parcelas que, dando fronte a vías de titularidade non municipal, teñan sinaladas aliñacións recollidas no documento de planeamento, en virtude do artigo número 7 da Lei 8/2013 do 28 de xuño de Estradas de Galicia. Todas as vías pertencentes ao ámbito delimitado son de titularidade municipal. Excepcionalmente poderán autorizarse pavillóns auxiliares de menos de 20 m² dunha planta pegada a algún lindeiro que non sexa o traseiro se existise acordo escrito colindante. Fondo máximo: 15 m entre fachadas, salvo cando por razóns de uso se xustifiquen outras dimensións. As pendentes máxima e mínima de cuberta e o material de recubrimento serán os maioritarios no Núcleo Rural. Non se autorizan o crebo nos faldróns da cuberta. Cando non haxa maioritarios, as pendentes da cuberta serán: máxima de 50% ou 30º e a mínima do 35% ou 20º. O material de recubrimento deberá ser de tella, que é o predominante no núcleo rural delimitado, permitíndose a lousa cando se garanta a integración no ámbito, O concello poderá autorizar a utilización doutros materiais ou outra tipoloxía de cuberta cando a súa excepcionalidade arquitectónica sexa xustificada convenientemente apoiada en razóns de calidade arquitectónica e integración no contexto existente. Quedan prohibidas as mansardas ou bufardas. Altura máxima de cumio: 3 m con respecto á cara superior do forxado de teito da última planta construída. Permítese o aproveitamento baixo cuberta. Este deberá ser prolongación da vivenda inferior recibindo a súa iluminación e ventilación a través de ventás enrasadas no plano das vertentes da cuberta. Voos: Prohíbense os voos en fachadas con fronte a vial de sección menor a 8 m. Aleiro: O voo máximo dos aleiros será de 30 centímetros, sobre a liña de fachada. Peches: Os peches terán unha altura máxima de 2 m. Admítese que terían unha parte cega de cantería ou cachotería de pedra que non poderá superar 1,5 m. O resto do peche poderá alcanzar os 2 m con elementos de tipo vexetal, rexerías caladas, mallas permeables, etc.,. Admítese peches opacos de cachotería colocada de xeito tradicional con altura de 2 m. Accesibilidade: Será de aplicación a Lei 8/1997 de 20 de agosto, sobre accesibilidade e supresión de barreiras na Comunidade Autónoma de Galicia e o seu Regulamento de desenvolvemento. Así como as normativas estatais de accesibilidade de aplicación no momento da aprobación do presente documento.11.4 NORMAS XERAIS DE EDIFICACIÓN 11.4.1 CONDICIÓNS XERAIS - OBXECTO As presentes normas teñen por obxecto regular as condicións aplicables á actividade da construción e edificación que se leve a cabo no núcleo de A Cabana. Serán de aplicación con carácter xeral.11.4.2 NORMATIVA APLICABLE Cando existan normas aplicables de rango superior aplicaranse estas últimas, servindo as presentes normas como disposicións complementarias. En particular é de obrigado cumprimento o Código Técnico da Edificación. Nos supostos en que a normativa aplicable estableza requisitos mínimos e estes sexan menos restritivos que os previstos nestas Normas, será de aplicación a normativa mais restritiva ou protectora.11.4.3 EDIFICIOS FORA DE ORDENACIÓN A Lei 2/2016 no art.90, establece: 1. Os edificios, construcións e instalacións erixidos con anterioridade á aprobación definitiva do planeamento urbanístico que resulten incompatibles coas súas determinacións por estaren afectados por viais, zonas verdes, espazos libres, dotacións e equipamentos públicos quedarán incursos no réxime de fora de ordenación. Nestas construcións so poderán realizarse obras de conservación e as necesarias para o mantemento do uso preexistente, debendo renunciar expresamente os propietarios ao incremento do valor expropiatorio.2. O planeamento urbanístico determinará o réxime ao que deban someterse as edificacións, construcións e instalacións preexistentes á súa aprobación definitiva que non sexan plenamente compatibles coas súas determinacións, pero que non estean incursas na situación fora de ordenación, conforme o sinalado no punto anterior, e poderanse realizar, como mínimo, as obras sinaladas no punto anterior. Nota: En caso da non existencia de planeamento de Ordenación aplicarase nos aspectos referidos ás edificacións fora de ordenación contidas nas Normas Subsidiarias e Complementarias de Planeamento da Provincia da Coruña, así como pola Lei 2/2016, do 10 de Febreiro do Solo de Galicia e nas reflectidas nesta documentación.11.5 CONDICIÓNS DE PARCELA 11.5.1 ÁMBITO DE APLICACIÓN As condicións de parcela reguladas neste capítulo, serán de aplicación ás obras de nova edificación, ampliación ou reestruturación en solo de núcleo rural. De acordo con iso, so se poderán considerar aptas para a edificación as parcelas que reúnan as dimensións requiridas para elo nas normas particulares deste documento. Aos efectos do cómputo de parcela mínima, considérase que a parcela bruta é a totalidade da parcela definida ata o límite de propiedade. A edificabilidade e a ocupación computaranse sobre parcela neta, na que se comprenden tanto os espazos edificables como os que non o sexan, ata aliñación oficial excluíndo os terreos de cesión para regularización do viario.11.5.2 SEGREGACIÓN DE PARCELAS A segregación de terreos nos que existise edificación requirirá, en todo caso, a indicación e asignación da proporción de edificabilidade xa consumida. Non se poderán autorizar segregación de terreos cando poidan resultar parcelas sobrantes que non merezan a consideración de parcela edificable. En todo caso, deberán respectar as condicións de indivisibilidade de parcelas establecidas no Artigo 150 da Lei 2/2016.11.6 CONDICIONS DE POSICION DA EDIFICACIÓN 11.6.1 AMBITO DE APLICACIÓN As condicións de posición reguladas no presente capítulo aplicaranse a todos os tipos de nova edificación, así como a calquera outra que implique modificación dos parámetros de posición dos edificios existentes respecto da parcela en que se atopan.11.6.2 ALIÑACIÓNS A definición das aliñacións realizarase de acordo cos seguintes criterios:. Liña de edificación ou aliñación privada: é a liña sinalada no plan para establecer a separación entre a parte susceptible de ser ocupada pola edificación e o espazo libre de parcela. Liña de peche ou aliñación pública ou oficial: é o límite sinalado polo plan ou documento regulador que separa os solos destinados a equipamentos, viais ou espazos libres de uso e dominio público, das parcelas edificables ou dos espazos libres de uso privado ou espazos libres de parcela. En ningún caso poderá superarse a aliñación de peche ou oficial definida polo plan. As aliñacións definidas virán sempre referidas ás liñas de intersección da edificación co terreo; descontando os corpos voados das edificacións.11.6.3 RASANTES Considerarase como rasante, a dos viais xa executados, debendo adaptarse as edificacións a elas non podendo alterarse a rasante do terreo natural en mais dun metro. Cando na documentación gráfica non figure outra rasante considerarase como rasante oficial a dos viais existentes. Cando un terreo de fronte a dous viais con distintas rasantes, a rasante interior da parcela será a obtida pola unión destas a partir da liña de recuamento obrigatorio, onde a rasante será a do vial.11.6.4 TIPOS DA EDIFICACIÓN POLA SUA POSICIÓN NA PARCELA Tendo en conta as distintas condicións de posición dentro da parcela, defínense os tipos básicos seguintes:. Edificación agrupada, cando a edificación alcanza os lindeiros laterais e os do fondo, propia dalgúns cascos antigos e construcións dos núcleos rurais. Edificación entre medianeiras, no que as liñas de edificación, a excepción do caso en que se prevexan recuamentos, son coincidentes coas súas aliñacións e lindeiros laterais. Edificación pegada ou en fileira, en vivenda unifamiliares, cando a edificación alcanza os lindeiros laterais da parcela que non coinciden coa aliñación oficial. Debendo recuarse con respecto á fachada e ao lindeiro posterior. Edificación acaroada, na que a edificación se pega a un dos lindeiros de parcela que non coincide coa aliñación oficial, e debe recuarse con respecto aos outros lindeiros de separación con parcelas privadas e co dominio público. O lindeiro ao que a edificación se pega resultará, polo tanto, medianeiro coa edificación existente ou co que se constrúa na parcela lindeira. Edificación illada, con recuamentos obrigatorios a todos os lindeiros. Dado que o tipo prevalente no núcleo é o de edificación illada, non se permitirá o adosamento a lindeiros máis que naqueles casos onde se de a existencia previa de medianeiras acordo co art 26.2 c L. S. G). 11.6.5 SEPARACIÓN ENTRE EDIFICIOS E A OBSTACULOS QUE IMPIDAN A VISTA RECTA Nas zonas nas que se admita a edificación non pegada e sen prexuízo de que se deban respectar os recuamentos establecidos nas ordenanzas particulares a separación mínima entre edificios e de edificios coas aliñacións sinaladas nos planos correspondentes será de 3 m. A separación mínima entre os ocos de fachada do edificio e o muro de contención ou calquera obstáculo que impida a vista recta será de 3 metros.11.6.6 RECUAMENTO Enténdese por recuamento a anchura da franxa de terreo abranguida entre a liña de edificación e a aliñación de referencia, medida sobre a perpendicular a esta. Nos supostos nos que se estableza un recuamento mínimo, todo elementos da edificación, agás aleiro ou cornixas que non superen os 30 cm, deberán respectar o devandito recuamento.11.7 CONDICIÓNS DE OCUPACIÓN, EDIFICABILIDADE E APROVEITAMENTO 11.7.1 AMBITO DE APLICACIÓN As condicións de ocupación, edificabilidade e aproveitamento reguladas neste capítulo aplicaranse a todos os tipos de obras de nova edificación, así como a calquera outra que implique ampliar a ocupación actual ou a superficie construída nun edificio ou edificios existentes.11.7.2 OCUPACIÓN As condicións de edificación obedecerán as seguintes definicións:. Superficie ocupada é a comprendida dentro do perímetro formado pola proxección dos planos mais exteriores da fachada dun edificio sobre o plano horizontal descontando, no seu caso, os aleiros e cornixas de ata 30 cm. Coeficiente de ocupación é a relación existente entre a superficie máxima ocupable por un edificio e a superficie de parcela correspondente.11.7.3 EDIFICABILIDADE OU COEFICIENTE DE EDIFICABILIDADE Enténdese por edificabilidade máxima, ou coeficiente de edificabilidade, dun parcela, a relación existente entre a superficie total edificable, ou, se é o caso, o volume edificable, e a superficie neta de solo medida en proxección horizontal do terreo. A superficie neta será a do terreo de referencia, excluíndo as superficies non edificables que deban pasar a dominio público, tales como vías, espazos libres, etc.,. Se o coeficiente se refire a unha área de reparto ou a un sector, a superficie computable é a bruta, sen prexuízo do establecido para os sistemas xerais que poidan adscribirse. Enténdese por superficie construída ou edificada a definida polas liñas exteriores de cada unha das plantas que teñan un uso posible. A superficie edificada total dun edificio será a resultante da suma das de cada unha das plantas que o compoñan. Computaranse todas as superficies edificables de carácter lucrativo, calquera que sexa o uso ao que se destinan, incluídas as construídas no subsolo e os aproveitamentos baixo cuberta, coa única excepción das superficies construídas no subsolo con destino a trasteiros de superficie inferior a 10 m² vinculados ás vivendas do edificio, a aparcamentos ou a instalacións de servizo como as de calefacción, electricidade, gas ou análogas. As superficie de soportais, marquesiñas, balcóns, pérgolas e calquera outro elemento aberto similar que conforme un espazo delimitado polo menos por tres planos, incluídos teito e pisos, computarán ao 50%. 11.8 CONDICIÓNS ESTÉTICAS E TRATAMENTO DE FACHADAS 11.8.1 ÁMBITO DE APLICACIÓN As condicións reguladas neste capítulo aplicaranse a todos os tipos de obras nos edificios.11.8.2 FACHADAS As fachadas dos edificios públicos ou privados, así como as súas medianeiras e paredes vistas ao descuberto, aínda que non sexan visibles dende a vía pública, deberán conservarse nas debidas condicións de seguridade, hixiene e estética. Todos os paramentos visibles dende o exterior deberán tratarse con iguais materiais e calidade que as fachadas, prohibíndose a impermeabilización destes con materiais bituminosos de cores escuras ou brillantes a menos que sexan recubertos ou pintados, así como a utilización como vistos de materiais fabricados para ser revestidos. Os corpos construídos sobre a cuberta dos edificios, tales como torres de refrixeración, depósitos de auga, chemineas, etc.,. quedarán integrados na composición do edificio ou ocultos. Procurarase especialmente a integración, ocultándoas ou encaixándoas nos paramentos, das liñas de condución de enerxía visible dende a vía pública. Os proxectos de edificación conterán o deseño da fachada en todas as plantas de pisos, así como o correspondente aos elementos comúns de planta baixa e semisoto sobre rasante. No caso de que se descoñeza o uso dos locais situados en planta baixa, poderase realizar un peche provisional que garanta unhas condicións axeitadas de ornato non aceptándose o emprego de materiais que non estean proxectados para ser vistos.11.8.3 CORNIXAS E VOOS O saínte máximo de cornixas e voos sobre a aliñación de edificio ou a aliñación oficial no seu caso non excederá do maior dos seguintes valores: 1 m se é interior de terreo privado, e 30 cm si se proxecta sobre un espazo público a mais de 3,5 m de altura, salvo indicación expresa nas condicións particulares desta normativa; sobre este elementos non se permitirá ningunha construción, nin sequera peitorís nin varandas.11.8.4 OUTROS SAÍNTES Os saíntes de xambas, molduras, pilastras e elementos similares poderán sobresaír da aliñación de parcela un máximo de 5 cm para beirarrúas de ancho mínimo 1 m, se non existen, non poderán sobresaír. As persianas, bastidores, portas, vidreiras, toldos e demais elementos análogos da aliñación de parcela non se poderán abrir cara ao exterior público, agás nos casos nos que queden dentro das repisas dos balcóns ou dos peitorís das ventás. Non se poderán situar macetas nin xardineiras voadas sobre a vía pública.11.8.5 SOPORTAIS Non se poderá superar a aliñación cos elementos verticais de apoio. A súa profundidade ou ancho interior libre deberá ser igual o superior a 2,4 m e a súa altura, polo menos, igual a da planta baixa do edificio.11.8.6 PASOS PEONIS O ancho mínimo dos pasos peonís será de 3 m e a súa altura será, polo menos, igual a da planta baixa do edificio. O uso destes pasos será peonil, autorizándose solo excepcionalmente o paso de vehículos de emerxencia, tales como ambulancias, bombeiros, etc.,. así como, ocasionalmente e logo de autorización municipal, subministración de abastecemento para obras de reforma ou similares.11.8.7 MEDIANEIRAS En obras de nova edificación non se permite deixar medianeiras á vista sobre espazos libres, zonas verdes e equipamentos públicos. Os panos medianeiros e paredes unidas ao descuberto deberán tratarse ou decorarse cos mesmos materiais que a fachada ou con outros de suficiente calidade; en todo caso, de forma que o seu aspecto e calidade sexan tan dignos como os da fachada. As solicitudes de licencias que impliquen deixar medianeiras ou paredes unidas á vista, por derrubamento de edificios ou porque non se esgote a altura máxima permitida terán que incluír as condicións relativas ao tratamento que deba darse a estas.11.8.8 PECHAMENTOS As parcelas edificables no interior dos núcleos, cando o indique o Concello mediante resolución motivada, deberán cercarse con cerramento permanente de altura mínima de 1 m e máxima de 2 m, situados na aliñación pública e fabricado con materiais que garantan a súa estabilidade, estética e conservación, podendo establecerse, por parte do Concello, condicións particulares en cada caso. Nas parcelas con edificación recuada o peche dos seus lindes no solo rústico, sen prexuízo de axustarse ao disposto nas ordenanzas respectivas que resulten de aplicación, deberá resolverse, con carácter xeral, con muros dun metro e medio de altura máxima de pedra ou con pantallas vexetais ou solucións similares, ata esa mesma altura máxima. Os peches que dean fronte a vías públicas deberán establecerse á distancia regulamentaria segundo a natureza da rede viaria, sendo os zócalos de pedra e respectando as características dos peches de cachotería tradicionais cando existan. En solo rústico poderán autorizarse cerramentos provisionais de postes e aramados para delimitar a propiedade, cunha altura máxima de 2,5 m, respectando os recuamentos ás estradas e camiños públicos, cun mínimo de 4 m do eixo da vía. Non se permitirá o remate de cerramentos con elementos punzantes, ou de espiño, ou calquera outro que puidese causar lesións a persoas ou animais. En parcelas non edificadas os peches serán preferentemente vexetais, podendo dispoñer dun zócalo dun metro realizado con pedra colocada ao xeito tradicional.11.8.9 CONSERVACIÓN DE ESPAZOS LIBRES Os servizos, instalacións e espazos libres privados, deberán ser conservados debidamente polos seus propietarios, en condicións de seguridade, limpeza e salubridade. Os arboredos existentes en espazos públicos, aínda que non estean cualificados como zonas verdes ou espazos de recreo e expansión, deberán ser conservados e protexidos sempre que non sexan incompatibles coas determinacións do plan. As eiras ou espazos libres axardinados existentes deberán conservar e manter en bo estado as súas plantacións de calquera porte. Os espazos libres de parcela que formen parte dunha edificación cun patio e acceso desde un portón de entrada, deberán ser conservados co fin de protexer a morfoloxía dominante dos núcleos rurais.11.8.10 PATIOS INTERIORES Só se permiten os patios interiores abertos definidos na NHV-2010.11.9 NORMATIVA DE PROTECCIÓN DE PATRIMONIO CULTURAL Como xa se indicaba no apartado 7.5 do presente documento, atópanse bens catalogados dentro da delimitación do núcleo de A Cabana, e se atopa dentro do entorno de protección de bens catalogados (zona de cautela do castro GA15050081), comprobándose a existencia dun número considerable de hórreos. que se incluirán nas fichas de catálogo deste documento ademáis.11.9.1 Graos de Protección: O grado de protección dos distintos elementos reflictese nas correpondentes fichas de catálogo adxuntas ó presente documento. Toda intervención nun elemento de Patrimonio, ou na súa área de cautela precisará segundo o Artigo 39 da LPCG requerirá autorización da Consellería competente en materia de patrimonio cultural, coas excepcións establecidas na propia Lei para a obtención de licenza, e que apra o caso das actividades que afecten á área de cautela arqueolóxica, o resultado das devanditas actuacións arqueolóxicas que poidan ser requeridas poderá modificar as condicións das licenzas ou autorizacións no ámbito para a súa protección. Será de aplicación a seguinte lexislación ou aquela que a substitúa ou modifique: - Lei 16/1985 de 25 de xuño, de Patrimonio Histórico Español. - Lei 8/1995 de 30 de outubro, de Patrimonio Cultural de Galicia. - Decreto 449/1973 de 22 de febreiro, polo que se colocan baixo protección do estado os hórreos e cabazos existentes en Asturias e Galicia. Zona de respecto: establécese unha zona de respecto para os hórreos que sexan obxecto de protección, de 50 metros. En toda a delimitación do núcleo de A Cabana darase prioridade á rehabilitación das edificacións tradicionais fronte a nova construción, evitando a degradación e a perda destas construcións, integrándoas en novos usos ou dotacións, favorecedo o uso e goce do medio rural, coa finalidade de revitalizar o espazo de acordo con criterios de sustentabilidade, aforro enerxético, mellora de calidade e conservación dos elementos singulares das construccións.12. CATÁLOGO DE PATRIMONIO INTRODUCCIÓN Este Documento constitúe a relación de elementos arquitectónicos e etnográficos do núcleo de A Cabana, obxecto de especial protección polas súas calidades históricas, artísticas, culturais e naturais, que se consideran Patrimonio, e necesitan dos mecanismos apropiados que garantan a súa correcta protección e conservación. O carácter deste documento é aberto polo que existe a posibilidade de incorporar, a partir da aprobación do mesmo, outros Elementos do Patrimonio que se consideren a protexer. Definiránse aqueles condicionantes que afectan ó propio elemento no referente a unha posible intervención, establecéndose, dados os elementos incluídos nas fichas de catálogo, un único Grao de Protección. Consonte o establecido na Lei 8/95 do Patrimonio Cultural de Galicia, os actos suxeitos a licenza municipal que afecten a elementos catalogados e os seus contornos de protección, estarán sometidos a autorización preceptiva e vinculante da Consellería de Cultura. GRAOS DE PROTECCIÓN PROTECCIÓN AMBIENTAL OU TIPOLÓXICA Correspóndelle este grao de protección a aqueles Elementos que constitúen unha referencia ou exemplo no contexto dunha tipoloxía determinada sen ter unhas calidades históricas ou artísticas importantes. O seu valor radica nunhas calidades técnico-constructivas tradicionais ou populares. É por isto que nesta categoría inclúense os elementos de arquitectura popular nos seus diferentes contextos (rural, urbano), os elementos etnográficos ou ben aqueles elementos que teñen detalles puntuais elaborados con técnicas ou oficios tradicionais que é preciso conservar. Permítense tódolos tipos de obras definidos neste catálogo, sendo en calquera caso necesario o control por parte da Consellería de Cultura para poder obter licenza municipal. DEFINICIÓN DOS NIVELES DE INTERVENCIÓN OBRAS DE CONSERVACIÓN Permítense tódolos tipos de obras definidos neste catálogo, sendo en calquera caso necesario o control por parte da Consellería de Cultura para poder obter licenza municipal. Son aquelas accións que supoñen o mantemento do ben co fin de consérvalo en bo estado sen que por isto se afecte negativamente a elementos artísticos, fachadas, estrutura, etc. Entra dentro desta clasificación a limpeza, sempre e cando non sexa agresiva (chorro de auga a presión, etc.); a restitución de elementos non artísticos como tellas, vidros, etc.; a pintura de elementos xa pintados; etc. OBRAS DE CONSOLIDACIÓN Son as necesarias para mante-la estabilidade do Ben dende un punto de vista estrutural. Afecta por tanto a aqueles elementos integrantes da estrutura como muros, vigas, cimentación, arcos, bóvedas, etc. Cando as circunstancias esixan a substitución ou reelaboración de pezas ou elementos completos dun determinado sistema estrutural que estivera danado ou en mal estado utilizaranse materiais similares ós existentes. Non obstante o anterior, será preciso establece-los tratamentos oportunos no novo elemento mediante textura, color, etc. a fin de que se diferencien suficientemente as partes orixinais das de nova execución. Cando se proceda a elaborar elementos estruturais ausentes poderase, de forma xustificada, empregar materiais e técnicas modernas para incidir, si cabe, en ditas diferenzas. En calquera caso, os novos elementos responderán ós mesmos principios da estática que os orixinais, resolvendo o mesmo tipo de solicitación. Toda obra de consolidación realizarase segundo proxecto redactado por Técnico Superior. OBRAS DE RESTAURACIÓN Considéranse obras de restauración aquelas que precisan de técnicas precisas e específicas de cara ó mantemento e tratamento de patoloxías que afectan ás diferentes partes do Ben. Estas poden ter orixe en elementos de carácter artístico, o que supón o coñecemento profundo das artes e oficios tradicionais (carpintería, talla, policromía, oficios do metal, cantería, etc.) para a súa intervención. É por isto que toda obra de restauración debe ser executada e controlada por técnico especialista en restauración baixo control dun Técnico Superior. OBRAS DE RECUPERACIÓN As obras de recuperación son aquelas que se realizan co fin de recupera-lo estado orixinal dun Elemento do Patrimonio no suposto de que ó longo do tempo sufrira alteracións de diversa índole. Estas alteracións pódense referir a cambios nos materiais que conforman determinados elementos construtivos e que resultan indecorosos ou inadecuados. Noutros casos puidera referirse á construción de engadidos en tempos pasados e que hoxe en día resulten improcedentes. É por isto que as obras de recuperación implican a substitución ou demolición de elementos ou partes do Ben para a súa posterior execución fiel ó existente no seu estado orixinal. Cando non existan argumentos capaces de definir cal era o estado orixinal dun determinado Elemento do Patrimonio (falla de datos históricos, dificultade expresa, etc.) poderase propor solucións modernas capaces de potencia-los valores inherentes á propia natureza do Ben. Estas estarán convenientemente xustificadas na memoria do proxecto técnico, que ademais exporá as investigacións realizadas que fagan de soporte á proposta de intervención. OBRAS DE REFORMA INTERIOR Son as realizadas intramuros dunha edificación e que, polo tanto, non afectan ás condicións exteriores como fachadas, ocos, cuberta, etc. No interior deberán respectarse tódolos muros ou elementos estruturais verticais. Permítense as modificacións de particións interiores así como a dotación de todo tipo de instalacións necesarias para que se cumpran as condiciones de habitabilidade e hixiénico-sanitarias. OBRAS DE REFORMA EXTERIOR Neste tipo de obras permítese realizar cambios nas fachadas, como apertura e cegue de ocos, e a cuberta, sempre e cando se respecten os elementos tipolóxicos como por exemplo a proporción dos ocos, a ausencia de aleiros, etc., e se cumpra coas condiciones que fixe a ordenanza reguladora do solo. Utilizaranse sempre materiais tradicionais propios do entorno, quedando expresamente prohibidos os materiais cerámicos de fachada, a utilización do bloque de formigón ou a utilización de pinturas con cores alleas ó entorno ou a tradición do lugar.13 RELACIÓN DOS BENS A CATALOGAR 1.01 Hórreo en A Cabana. Parroquia de Queixeiro (San Xurxo) UTM (X, Y): 574.573m, 4.804.710m Latitude/Lonxitude: 43º 23´ 26,80´´ N / 8º 4´ 45,35´´ W 1.02 Hórreo en A Cabana. Parroquia de Queixeiro (San Xurxo) UTM (X, Y): 574.632m, 4.804.696m Latitude, Lonxitude: 43º 23´ 26,35´´ N / 8º 4´ 42,77´´ W 1.03 Hórreo en A Cabana. Parroquia de Queixeiro (San Xurxo) UTM (X, Y): 574.633m, 4.804.655m Latitude, Lonxitude: 43º 23´ 24,96´´ N / 8º 4´ 40,51´´ W 1.04 Hórreo en A Cabana. Parroquia de Queixeiro (San Xurxo) UTM (X, Y): 574.738m, 4.804.715m Latitude, Lonxitude: 43º 23´ 26,91´´ N / 8º 4´ 38,05´´ W 1.05 Hórreo en A Cabana. Parroquia de Queixeiro (San Xurxo) UTM (X, Y): 574.727m, 4.804.765m Latitude, Lonxitude: 43º 23´ 28,55´´ N / 8º 4´ 38,51´´ W 1.06 Hórreo en A Cabana. Parroquia de Queixeiro (San Xurxo) UTM (X, Y): 574.820 m, 4.804.679m Latitude, Lonxitude: 43º 23´ 27,73´´ N / 8º 4´ 34,45´´ W 14 CONCLUSIÓN O solo incluído dentro do perímetro delimitado do núcleo rural de A CABANA terá a consideración de solo de núcleo rural tradicional e regularase polo disposto na Sección 2ª. Núcleos Rurais da Lei 2/2016 Polo tanto solicitase a APROBACIÓN da delimitación proposta para o núcleo rural tradicional de A Cabana, por adaptarse a normativa vixente, e de acordo coa documentación gráfica incluída no presente documento. En Monfero, Novembro de 2017. Asdo. Arquitecta ANEXO 1. FICHAS DE INFORMACIÓN DO NÚCLEO