23/08/2016 | Administración LocalMunicipal
Abegondo
Aprobación definitva da instrucción sobre os efectos da STSX do 14.05.2016 sobre o PXOM de Abegondo

En cumprimento do establecido nos artigos 52.1 e 86 da Lei 30/1992, de 26 de novembro, do réxime xurídico e procedemento administrativo común, que regula a publicidade e indica que para que produzan efectos xurídicos as disposicións administrativas haberán de publicarse no Diario Oficial que corresponda o alcalde-presidente do concello de Abegondo en data 27.05.2016 aprobou unha instrucción sobre os efectos da STX do 14.05.2016 sobre o PXOM de Abegondo. Publicouse no BOP de A Coruña de 13.06.2016. En data de alegacións o concello recibiu unha alegación (o 17.06.2013 ERE 201600000002067 F. N. R. fixo alegacións á instrucción, que o concello contestou en prazo, quedando o texto definitivo como segue: PRIMEIRO. Presentouse recurso contencioso-administrativo contra a Orde da Consellería de medio ambiente, territorio e infraestruturas da Xunta de Galicia, de catorce de setembro de 2012, sobre aprobación definitiva do Plan Xeral de Ordenación Municipal do Concello de Abegondo. SEGUNDO. No Suplico da demanda instouse o seguinte: “dite no seu día sentencia pola que, con estimación do presente recurso, declare a nulidade da referida Orde pola que se aproba o Plan Xeral Municipal de Abegondo, de acordo cos feitos e fundamentos expostos nesta demanda, e, subsidiariamente, para o suposto de non ser estimada integramente dita pretensión, interesamos que se declare: -A nulidade da clasificación e categorización como chan urbano consolidado dos terreos descritos nesta demanda no seu Feito Cuarto (Páx.45) e no Fundamento de Dereito IV, (Páx.117), denominados SUC1 e SUC2 de San Tirso de Mabegondo e os SUC1 a SUC9, en San Marco de Abegondo, e que se identifican na documentación gráfica e fotográfica adxunta. A nulidade da clasificación e categorización como chan urbano non consolidado dos terreos descritos nesta demanda no seu Feito Cuarto (Páx.45 e ss) e no Fundamento de Dereito IV, (Páx.117 e ss), denominados UU-R9, UU-R10, UU-R11, UU-R4 e UU-R6 de San Tirso de Mabegondo e os UU-R12 e UU-R14, en San Marco de Abegondo e que se identifican na documentación gráfica e fotográfica adxunta. A nulidade da clasificación de chan urbanizable delimitado ao amparo da Disposición Transitoria Décimo terceira da LOUGA dos asentamentos xurdidos á marxe do plan descritos no Feito Quinto demanda (Páx.46 e ss) e en Fundamento de Dereito V (páx.187 e ss), e que son os denominados SR-1, SR-2, SR-3, SR-6, SR-7, SR-8, SR-9, SR-10 e SR-11, que se identifican na documentación gráfica e fotográfica que se xunta. A nulidade da clasificación de chan urbanizable delimitado do Sector ST-14, de uso terciario industrial. -A nulidade das porcentaxes de reserva para vivenda protexida determinados no Plan. E condénese ás administracións demandadas a estar e pasar pola devandita declaración, con todos os demais pronunciamentos favorables a que en dereito haxa lugar, e todo iso, con expresa condena en costas das demandadas. TERCEIRO. Finalizado o trámite, declarouse concluído o debate escrito e sinalouse para votación e fallo o día 7.04.2016 e en data 14.05.2016 a sección 002 da Sala do contencioso administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia ditou sentencia anulatoria do plan xeral estimando o recurso contencioso-administrativo interposto pola Plataforma de Afectados o Plan Xeral de Ordenación Urbana de Abegondo contra a Orde da Consellería de medio ambiente, territorio e infraestruturas da Xunta de Galicia, de catorce de setembro de 2012, sobre aprobación definitiva do Plan Xeral de Ordenación Municipal do Concello de Abegondo. CUARTO. En data 04.05.2016 o Concello de Abegondo e a Xunta de Galicia interpuxeron recurso de casación ante o Tribunal Supremo. Publicouse no BOP de A Coruña de 13.06.2016. QUINTO. O 17.06.2013 ERE 201600000002067 F N R fixo alegacións á instrucción. LEXISLACIÓN APLICABLE A Lexislación máis destacada do asunto é a seguinte: — A Lei 7/1985, do 2 de abril, Reguladora das Bases de Réxime Local. — A Lei 30/1992, de 26 de novembro, de Réxime Xurídico das Administracións Públicas e do Procedemento Administrativo Común. — A Lei 5/1997, de 22 de xullo, de Administración Local de Galicia. — A Lei 29/1998, de 13 de xullo, reguladora da Xurisdición Contencioso-administrativa — A Lei 1/2000, de 7 de xaneiro, de Enxuízamento Civil CONSIDERACIÓNS PRIMEIRA. De acordo co artigo 207 da Lei 1/2000, de 7 de xaneiro, de Enxuízamento Civil, son resolucións definitivas as que pon fin á primeira instancia e as que decidan os recursos interpostos fronte a elas. Son resolucións firmes aquelas contra as que non cabe recurso algún ben por non prevelo a lei, ben porque, estando previsto, transcorreu o prazo legalmente fixado sen que ningunha das partes o presentase. As resolucións firmes pasan en autoridade de cousa xulgada e o tribunal do proceso en que recaesen deberá estar en todo caso ao disposto nelas. Transcorridos os prazos previstos para recorrer unha resolución sen impugnala, quedará firme e pasada en autoridade de cousa xulgada, debendo o tribunal do proceso en que recaia estar en todo caso ao disposto nela. Neste caso, contra a sentenza da sección 002 da Sala do contencioso administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, anulatoria do plan xeral, de data 14.05.2016 cabe recurso de casación, como se indica na mesma sentenza: O Concello e os servizos xurídicos da Xunta de Galicia presentaron recurso de casación contra a sentenza ante o Tribunal Supremo. Xa que logo a sentenza, non é firme. SEGUNDA. O art.72.2 da Lei 29/1998, de 13 de xullo, reguladora da xurisdición contencioso-administrativa establece que: a anulación dunha disposición ou acto producirá efectos para todas as persoas afectadas. As sentenzas firmes que anulen unha disposición xeral terán efectos xerais desde o día en que sexa publicado o seu fallo e preceptos anulados no mesmo xornal oficial en que o foi a disposición anulada. Tamén se publicarán as sentenzas firmes que anulen un acto administrativo que afecte a unha pluralidade indeterminada de persoas. Este precepto debe ser posto en conexión co art.62.2 da Lei 30/1992, de 30 de novembro, de réxime xurídico das administracións públicas e do procedemento administrativo común, que establece que tamén serán nulas de pleno dereito as disposicións administrativas que vulneren a Constitución Española de 1978, as leis ou outras disposicións administrativas de rango superior, as que regulen materias reservadas á Lei, e as que establezan a retroactividade de disposicións sancionadoras non favorables ou restritivas de dereitos individuais. Doutra banda, o art.73 LJCA establece que as sentenzas firmes que anulen un precepto dunha disposición xeral non afectarán por si mesmas á eficacia das sentenzas ou actos administrativos firmes que o aplicaron antes de que a anulación alcanzase efectos xerais, salvo no caso de que a anulación do precepto supuxese a exclusión ou a redución das sancións aínda non executadas completamente. Este artigo debe interpretarse da seguinte forma. A declaración de nulidade dunha disposición xeral produce efectos ex tunc, polo que, se existen actos que se ditaron en aplicación da norma, deberán anularse. Agora ben, se esta é a teoría xeral da nulidade de pleno dereito, o art.73 LJCA o que fai é aplicar o principio de seguridade xurídica ao réxime de de a anulación de regulamentos. É dicir, non serán anulados os actos administrativos que xa sexan firmes, ditados en aplicación da devandita disposición de carácter xeral. O Tribunal Supremo atempera as consecuencias da declaración de nulidade con efectos ex tunc proxectándoa só sobre os actos que non sexan firmes, posto que estes, os actos firmes, subsisten a pesar da nulidade da norma de cobertura. Neste sentido pronúnciase a Sentenza do TS de 20 de novembro de 1995 que, ademais de confirmar o carácter normativo dos plans urbanísticos, tamén se refire á cuestión suscitada no presente caso: “. o que aínda que en puridade de doutrina a declaración de nulidade dunha disposición xeral, por ser de pleno dereito conforme ao disposto nos arts.47,2 LPA e 28 e anteriores de LRJAE produza efectos ex tunc e non ex nunc, é dicir, que os mesmos non se producen a partir da declaración, senón que se retrotraen ao momento mesmo en que se ditou a disposición declarada nula, esta eficacia, por razóns de seguridade xurídica e en garantía das relacións establecidas, atópase temperada polo art.120 LPA, no que con indubidable aplicabilidade tanto aos supostos de recurso administrativo como aos casos de recurso xurisdiccional, disponse a subsistencia dos actos firmes ditados en aplicación da disposición xeral declarada nula, equiparando a anulación á derrogación, en que os efectos son ex nunc e non ex tunc, aínda que só respecto dos actos firmes, permanecendo en canto aos non firmes a posibilidade de impugnalos en función do Ordenamento xurídico aplicable unha vez declarada nula a disposición xeral. Razóns polas que aínda gozando da condición de disposición xeral os Plans de Ordenación Urbana polo seu contido normativo que integra o Ordenamento xurídico-urbanístico, segundo é reiterada doutrina desta Sala e da antiga Sala 4ª do TS, e declarados nulos os preceptos do Plan Xeral de Ordenación Urbana de M. que autorizaban o reparcelamento económico e as súas consecuencias económicas, así como por este motivo os actos de aplicación correspondentes, en recursos xa directos, xa indirectos, como neste non foi parte a actora, motivo polo que non poden estendérselle os seus efectos, e respecto daqueles, aínda que en principio sonlle extensibles pola eficacia erga omnes da cousa xulgada, a anulación correspondente non produce consecuencia algunha en canto ao decreto da Xerencia Municipal de Urbanismo de 22 outubro 1987 dada a súa indubidable firmeza anterior ao ditado das sentenzas recaídas nos aludidos recursos, resulta procedente a desestimación da devolución do pago en execución do mesmo”. Por tanto, anulado o instrumento de plan xeral, os actos de aplicación do mesmo, sexan estes licenzas de edificación ou actos de xestión urbanística de contido económico, que deviñesen firmes (por non ser recorridos en tempo e forma, sexa en vía administrativa ou en vía contencioso administrativa, ou habendo sendo recorrido recaese Sentenza firme que confirme a súa legalidade) non quedan afectados pola nulidade da norma de cobertura. Quen se haxan aquietado ante os actos administrativos ditados en aplicación dunha disposición xeral anulada non poderán invocar a ilegalidade sobrevinda de tales actos como consecuencia da Sentenza que conforme a nulidade de pleno dereito do plan se, no seu momento non impugnaron tales actos. Obviamente, se o acto de aplicación non é aínda firme no momento de declaración da nulidade do instrumento de plan que lle outorga cobertura e é obxecto dun posterior recurso contencioso-administrativo, a eficacia erga omnes da Sentenza que anula o Plan determina a extinción do proceso sobre o mesmo. E, finalmente, se o acto de aplicación foi impugnado conxuntamente co instrumento de plan, a nulidade de pleno dereito do mesmo proxéctase, de forma necesaria, sobre o acto de aplicación, sendo iso declarado pola Sentenza. En todo caso, a consideración xeral da non afectación da sentenza anulatoria do PXOM sobre os actos firmes é coa cautela da súa eventual revisión de oficio ou, no seu caso, a invalidez dos mesmos en trámite de incidente de execución de sentenza ao amparo do art.109 LXCA TERCEIRA. Lémbrase, ante todo o carácter regulado da licenza urbanística, acto “debido “que “debe “outorgarse ou denegarse segundo que o proxecto se axuste ou non á ordenación urbanística vixente -Sentenzas de 2 de febreiro de 1989, 18 de abril de 1990, 25 de maio de 1991, etc. Polo tanto cabe concluír o seguinte: 1. No eventual caso dunha anulación do instrumento de plan xeral, os actos de aplicación do mesmo, sexan estes licenzas de edificación ou actos de xestión urbanística de contido económico, que deviñesen firmes (por non ser recorridos en tempo e forma, sexa en vía administrativa ou en vía contencioso administrativa, ou habendo sendo recorrido recaese Sentenza firme que confirme a súa legalidade) non quedan afectados pola nulidade da norma de cobertura. Todo elo de acordo co indicado ao longo deste informe. A data de emisión deste informe, o plan xeral de ordenación do Concello de Abegondo non está anulado, xa que o Concello e os servizos xurídicos da Xunta de Galicia presentaron recurso de casación contra a sentenza ante o Tribunal Supremo e polo tanto a sentenza de referencia, non é firme e polo tanto as licenzas que se axusten á normativa vixente (incluído o plan xeral) serán perfectamente válidas. Iso supón que, se a licenza é de obra, os solicitantes poderán obter ao finalizar a mesma a licenza de primeira ocupación sempre e cando respecten o contido da licenza outorgada. Nunha eventual anulación do Pxom pola desestimación do recurso de casación, non se poderán conceder modificacións das licenzas.2. Os plans de desenvolvemento xa aprobados e non impugnados, serán ineficaces pola eventual anulación do Planeamento para posteriores actos de execución, polo que, unha vez anulado non poderá ditarse ningún acto de xestión ou execución en base a ese plan de desenvolvemento. Os actos xa ditados ao seu amparo seguirán vixentes se non foron impugnados. Non se recomenda, polos eses motivos, continuar cos actos de xestión urbanística en tramitación. O concello debe darlle publicidade ao contido da Sentenza e dar conta desta situación aos interesados no momento no que soliciten e se lles conceda a licenza. O que se publica aos efectos oportunos Abegondo,16 de agosto de 2016 O alcalde, José Antonio Santiso Miramontes