15/04/2015 | Administración LocalMunicipal
Cerceda
Secretaría
Notificación mediante anuncio

Intentada notificación ó interesado, D. Nicolas Juan Mbala Villagordo, do Decreto 153/2015, de 16 de marzo, da Alcaldía-Presidencia do Concello de Cerceda, sen que fora posible a súa práctica, procede a publicación mediante anuncios, según o establecido no artigo 59.5 da Lei 30/1992, de 26 de novembro, de Réxime Xurídico das Administracións Públicas e Procedemento Administrativo Común: “Elaborada polo instructor no exercizo das súas funcións no procedemento de responsabilidade patrimonial incoado por Decreto da Alcaldía-Presidencia de 13 de novembro de 2013, ao abeiro do artigo 13 do Real Decreto 429/1993, de 26 de marzo, polo que se regula o procedemento de responsabilidade patrimonial das Administracións Públicas, a seguinte proposta de resolución, que se trascribe: “Instruido o procedemento para determinar a existencia de responsabilidade patrimonial por funcionamento anormal dos servizos do Aquapark do Concello de Cerceda, incoado a solicitude de D. Nicolas Juan Mbala Villagordo, no que constan os seguintes documentos: i. Escrito de denuncia, suscrito por D. Nicolas Juan Mbala Villagordo, presentado en data 19 de agosto de 2013, con número 3620, do Rexistro de Entrada. ii. Decreto 481/2013, da Alcaldía-Presidencia, de 29 de agosto, de requerimiento de subsanación de deficiencias na solicitude. iii. Escrito de solicitude de incoación de procedemento de responsabilidade patrimonial, presentado por D. Nicolas Juan Mbala Villagordo, en data 20 de setembro de 2013, e número 4073. iv. Decreto da Alcaldía-Presidencia, de 13 de novembro de 2013, polo que se incoa procedemento de responsabilidade patrimonial e se nomea instructor do procedemento a D. Angel Ventura Pardiñas Agirretxe. v. Parte de incidencia suscrito pola DUE, Dna. Marta Aranzazu Ruiz de Arbulo Zoppetti. vi. Informe sobre a incidencia elaborado polo coordinador do servizo, D. Sergio Omar Chambilla Benchaib. Tramitado o expediente, ao abeiro do artigo 13 do Real Decreto 429/1993, de 26 de marzo, que aproba o Regulamento do Procedemento de Responsabilidade Patrimonial das Administracións Públicas, cómpre a elaboración de proposta de resolución conforme ás seguintes O día 11 de agosto de 2013, o interesado D. Nicolas Juan Mbala Villagordo sufre un golpe na baixada do tobogán denomiado Multipista, do Aquapark de Cerceda. Primeiro. Como se sabe, é reiterada a doutrina e a xurisprudencia que, partindo de que os artigos 139 e seguintes da LRXPAC se inspiran no principio de responsabilidade obxectiva, considera como elementos esenciais para que a reclamación de responsabilidade patrimonial da Administración prospere, en primeiro lugar, a demostrada existencia dun resultado danoso, que haberá de ser avaliable economicamente e individualizado en relación cunha persoa ou grupo de persoas, así como antixurídico, é dicir, que o perxudicado non teña o deber xurídico de soportar; e, por outra parte, a existencia dun nexo causal directo e inmediato entre a actuación da Administración e a lesión producida. Igualmente, é preciso, como presuposto esencial da acción, que esta se exercite dentro do prazo de prescrición que dun ano entre a producción do feito ou acto que motive a indemnización ou de manifestarse o seu efecto lesivo (se ben, nos danos de carácter físico ás persoas o prazo empezará a computarse dende a curación o determinación do alcance das secuelas). Segundo. Antes de entrar no fondo do asunto, debe comprobarse se a acción para esixir a responsabilidade foi exercida dentro do prazo de prescrIpción referido no artigo 142.5 da LRXPAC, según o cal, en todo caso, o dereito a reclamar prescribe ó ano de producidoo feito ou o acto que motive a indemnización ou de manifestarse o seu efecto lesivo. En caso de danos, de carácter físico ou psíquico ás persoas, o prazo empezará a computarse desde a curación ou desde a determinación do alcance das secuelas. Neste caso, no que se ventila a existencia de responsabilidade por danos de carácter persoal, debe terse en conta según se di no artigo anterior non desde a data na que se ten producidos os feitos, é dicir, o 11/8/2013, sinon o da curación ou da determinación do alcance das secuelas, que necesariamente debe ser posterior. Neste caso, téndose presentada a solicitude de reclamación patrimonial en data 19 de agosto de 2013 (data de rexistro do órgano competente), non cabe dúbida da admisibilidade da acción. Terceiro. O artigo 139.1 da Lei 30/1992, de 26 de novembro, de Réxime Xurídico das Administracións Públicas e Procedemento Administrativo Común, en adiante LRXPAC, establece que os particulares terán dereito a ser indemnizados polas Administracións Públicas correspondentes, de toda lesión que sufran en calquera dos seus bens e dereitos, salvo nos casos de forza maior, sempre que a lesión sexa consecuencia do funcionamento normal ou anormal dos servizos públicos. Como establece o artigo 10.1 I del Real Decreto 429/1993, de 26 de marzo, en adiante RRP, en todo caso, se solicitará informe ao servizo cuio funcionamento teña ocasinada a presunta indemnización. Polo tanto como condicións ineludibles para a existencia dunha indemnización por responsabilidade administrativa poden citarse a existencia dunha lesión nos bens e dereitos do interesado, a imputación do dano a unha actuación da administración e unha relación de causalidade entre el funcionamento do servizo e a lesión indemnizable e antixurídica, é dicir, que o particular non teña o deber xurídico de soportar. Así mesmo, pode sumarse a inexistencia de forza maior, que causara o dano, o cal rompería, obviamente, a antecitada relación de causalidade entre o funcionamento do servizo e a lesión. Según a xusrisprudencia do Tribunal Supermo cada parte soporta a carga de probaros datos que, non sendo notorios nin negativos e téndose por controvertidos, constitúen o suposto de feito da norma cuias consecuencias xurídicas invoca suo favor (SSTS 27-11-85, 9-6-86, 22-9-96, 29-1-90, 13-1-97, 21-9-98). Cuarto. O interesado presentainforme de alta en urxencias no Complexo Hospitalario Universitario de A Coruña do 11 de agosto de 2013, copia do informe de alta en dito complexo hospitalario e o parte de baixa por incapacidade temporal na Seguridade Social. Polo tanto non cabe dubidar que o interesado sufriu un dano, de carácter físico, e que este dano ten o carácter de indemnizable, pois é efectivo, evaluable económicamente e individualizado na persoa do interesado (artigo 139.1 e 139.2 da LRXPAC). A continuación, procede examinar a existenza ou non dunha relación de causalidade entre o funcionamento do servizo e a lesión, así como se esta lesión é antixurídica. Quinto. Para a doutrina tradicional, a lesión causada ao particular debe obedecer a unha actuación da Administración, ou alomenos, no caso de que non poda identificarse o autor da acción administrativa, sería suficiente que o dano se produzca no seno dunha organización administrativa. A Sentenza do Tribunal Supremo de 26 de setembro de 1998, define moi ben, o concepto de relación de causalidade: “El concepto de relación causal a los efectos de poder apreciar la responsabilidad patrimonial de las Administraciones Públicas, se resiste a ser definido apriorísticamente, con carácter general, puesto que cualquier acaecimiento lesivo se presenta normalmente no ya como el efecto de una sola causa, sino más bien como el resultado de un complejo de hechos y condiciones que pueden ser autónomos entre sí o dependientes unos de otros, dotados sin duda, en su individualidad, en mayor o menor medida, de un cierto poder causal, reduciéndose el problema a fijar entonces qué hecho o condición puede ser considerado como relevante por sí mismo para reducir el resultado final y la doctrina administrativa tratando de definir que sea relación causal a los efectos de apreciar la existencia, o no, de responsabilidad para las Administraciones Públicas, se inclina por la tesis de la causalidad adecuada que consiste en determinar si la concurrencia del daño era de esperar en la esfera del curso normal de los acontecimientos, o si, por el contrario, queda fuera de este posible cálculo, de tal forma que sólo en el primer caso si el resultado se corresponde con la actuación que lo originó, es adecuado a ésta, se encuentra en relación causal con ella y sirve como fundamento del deber de indemnizar. Esta causa adecuada o causa eficiente exige un presupuesto, una “conditio sine qua non”, esto es, un acto o un hecho sin el cual es inconcebible que otro hecho o evento se considere consecuencia o efecto del primero. Ahora bien, esta condición por sí sola no basta para definir la causalidad adecuada sino que es necesario, además, que resulte normalmente idónea para determinar aquel evento o resultado, tomando en consideración todas las circunstancias de l caso; esto es, que exista una adecuación objetiva entre acto y evento, lo que se ha llamado la verosimilitud del nexo y sólo cuando sea así, dicha condición alcanza la categoría de causa adecuada, causa eficiente o causa próxima y verdadera del daño, quedando así excluidos tanto los actos indiferentes como los inadecuados o inidóneos y los absolutamente extraordinarios.” Sexto. Segundo o Dictamen 342/2010, do Consello Consultivo de Galicia, como xa se manifestou noutros dictames deste Consello (por todos eles o núm.75/1996), a carga da proba da existencia dun dano valiable económicamente e singularizado e a súa conexión causal co funcionamento dalgún servizo público corresponde certamente ao reclamante e a dos feitos impeditivos da pretensión (forza maior, culpa do perxudicado, etc…) á Administración. No mesmo sentido a xurisprudencia do Tribunal Supremo, que, con carácter xeral, acolle o principio de que a carga da proba da existencia dos danos e da relación de causalidade co servizo público corresponde á parte actora entre outras, sentenzas de 4.11.1997 e 30.10.1999). Reiterada xurisprudencia concreta que a responsabilidade da administración é obxectiva, pero que ao tempo determina a necesidade da existencia e proba dun nexo causal, dado que entre a actuación administrativa e o dano deberá constar unha relación de causa-efecto (STSS de 1 de xuño e 5 de maio de 2004). Corresponderá a parte actora a proba do nexo causal ou relación causa efecto entre o resultado danoso e o funcionamento do servizo público, que para o caso que nos ocupa sería acreditar en primeiro lugar que os danos derivan dun funcionamento normal ou anormal dos servizos públicos do Concello de Cerceda, neste caso, os do Aquapark de Cerceda. O dictame do Consello Consultivo de Galicia 280/2010 di nun caso de caída accidental nun espacio público: “Entrando no exame do fondo do asunto, cómpre, por mandato legal -artigo 12 do Real decreto 429/1993- e polo que o presente ditame se refire, a verificación da existencia, ou non, de relación de causalidade entre o funcionamento do servizo e a lesión producida, para o que é preciso partir da previa constatación dun dano, como ocorre no presente caso, no que se xuntan ao expediente informes da asistencia sanitaria prestada á interesada, nos que se recollen as lesións padecidas por esta tras sufrir unha caída accidental. Con todo, a constatación deste dato non é suficiente para apreciar a existencia de responsabilidade administrativa, sendo necesario xustificar a presenza dun vínculo causal que enlace o dano padecido co funcionamento dun servizo público, o que esixe, por principio, a demostración de que a caída se produciu, efectivamente, nas circunstancias indicadas pola interesada, por ser estas as que configuran, segundo o propio relato da parte actora, o vínculo causal entre o dano e o funcionamento do servizo asumido pola Administración á que aquel se imputa. Nesta tesitura, o exame do presuposto que se analiza radica nunha cuestión probatoria a dilucidar a partir daquela regra xeral, recollida en numerosos ditames deste Consello Consultivo, por todos eles o CCG 697/04, segundo a que a carga da proba da existencia dun dano avaliable economicamente e singularizado e a súa conexión causal co funcionamento dalgún servizo público corresponde certamente ao reclamante, e a dos feitos impeditivos da pretensión (forza maior, culpa do prexudicado etc.) á Administración (antigo 1214 do Código Civil e actual 217 da LEC, e artigos 5.3 y 6.1 do RPAPRP). No mesmo sentido postúrase a xurisprudencia do Tribunal Supremo, que, con carácter xeral, acolle o principio de que a carga da proba da existencia dos danos e da relación de causalidade co servizo público corresponde á parte actora (entre outras, sentenzas de 04.11.1997 e 30.10.1999).” Sétimo. Como xa se dixo, o artigo 141 da LRXPAC esixe a antixuricidade do dano, é dicir que se trate de danos que o interesado non teña o deber xurídico de soportar. Este requisito concéctase coa xustificación ou falta dela conforme ao ordenamento xurídico, en canto impón ou non ao perxudicado a carga patrimonial e singular que o dano implica. Polo tanto, eso supón que non son indeminzables as cargas ou oribas xerais ou aqueles sacrificios esixidos pola normal convivencia ou a natureza mesma dos servizos que se reciben da administración. Así SSTS 22-4-1994 ou STS 1-7-1995. A antixuridicidade é un elemento obxectivo da lesión. O esencial é saber se existe a obriga xurídica de soportar o resultado lesivo, por iso valórase ese resultado e non a acción que a provoca (Dictamen CE 26-7-90). Debe entenderse que os administrados están obrigados a soportar certos retrasos no funconamento das Administracións (estándar de eficacia administrativa) e a soportar as limitacións, por exemplo, da lex artis médica. Os encargados de delimitar a noción de antixuridicade son a Administración ou os tribunais, é dicir, a existenza dun perxuízo antixurñidico efectivo, certo e real, e ademáis evaluable económicamente, ao ser de trascendencia patrimonial, apreciable sen perxuízo da súa inicial indeterminación e individualizado na persoa do actor por residenciar no seu patrimonio e non estar incurso nas cargas xeráis propias da vida común (STS 4-7-1990, STS 21-1-1991, STS 25-6-1992 e STS 4-1-1999). Como sinalan as SSTS 27-1-2001, 19-4-2001, 11-6-1998 para que o dano sexa antixuridico é suficiente que o risco inherente a súa utilización teña rebasado os límItes impostos polos estándares de seguridade esixibles conforme á conciencia social. Se ao caso que nos ocupa aplicamos o criterio do estándar de funcionamento do servizo público, é dicir aquel marxe razoable de permisividade ou tolerabilidade que pode terse coa Administración por entefre que non se supera o estándar medio admisible de funcionamento e que, consecuentemente mantendría a actuación da Administración dentro de parámetros normais e non outorgaría o dereito á indemnización polo sufrimento caqusado por ésta, non podería admitirse a reclamación do interesado. O servizo de Aquapark comporta un certo risco que pode catalogarse superior ao que pode entrañar por exemplo un servizo de piscina ordinario. Isto implica que o marxe de permisividade ou tolerabilidade debe situarse a un nivel superior. Os perxuízos que acredita o interesado, que son aqueles sinalados no primeiro informe de Urxencias e que coinciden cos sinalados no informe da DUE do Parque Acuático deben entedrese incluídos dentro do marxe de tolerabilidade do uso destas instalacións. Resulta razoable entender que se o uso consiste en lanzarse por unos tobogans cheos de auga suxeito coa man a un flotador poda en determinado momento producirse algun golpe ou outra incidencia de pequena importancia, como son as que sólo pudo acreditar o interesado, tal como se ten dito. Como se di no Ditame 585/2003 do Consello Consultivo, no que enfrentado á petición dunha responsabilidade patrimonial polos danos causados nunha actividade con certo risco, como é unha navegación marítima, se di: “En efecto, o prexuízo persoal e físico padecido pola reclamante, é froito, polo que consta actuado, dun avatar acontecido con ocasión dunha actividade de risco á que a reclamante se someteu voluntariamente; contrariamente ó que esta afirma, non resulta preciso, con ocasión dunha procesión mariana, facer unha advertencia expresa, xenérica e indiferenciada, sobre os riscos da navegación. Trátase dun risco xenérico, de innecesaria advertencia, patente para calquera suxeito medio e que conseguintemente non ten que ser explicitamente advertido. Conseguintemente é a propia conducta da reclamante e o risco xeral da vida os presupostos que son de apreciar na producción do accidente, sen que este demostrada intervención particular do concello de Cedeira nas actuacións determinantes do contratempo. Nestas condicións, con independencia dos óbices que suscita o elemento da imputabilidade, chegamos á conclusión definitiva de que non media a antixuridicidade do dano, entendida como a ilexítima inmisión na esfera vital dun suxeito, provocándolle un prexuízo que non ten a obriga de soportar, por parte dunha actuación, por acción ou omisión, dunha administración pública.” Tamén pódese ler no Dictamen 16/2004, do mesmo Consello Consultivo, sobre unha caída en unha atracción dun recinto ferial o seguinte: “Precisamente a declaración deste responsable da atracción indica que: ”. Dicho accidente acontece tras avisar al accidentado de lo inapropiado de su conducta. Este accidente tiene lugar en la denominada lanzadera, un hinchable de grandes dimensiones utilizado como portería de fútbol. (.) En un primer momento el accidentado se lanza de forma exagerada a por el balón, cayendo de forma aparatosa sobre una de las paredes laterales, la cual tiene un hueco formado por la unión del suelo y la pared del propio hinchable (.) advierto al susodicho de que no debe lanzarse a por balones de dicho modo, ya que es posible que caiga de otra manera y llegue a hacerse daño (.) Tras esta primera advertencia el accidentado (.) decide volver a saltar de forma negligente, cayendo una vez más en el mismo sitio, si bien esta vez cae de cabeza (la anterior vez cayó de espaldas, y al tener ésta mayor superficie frenó su caída) con lo cual su peso (aprox.90 ó 95 kilos), y el propio efectogravitatorio, le llevan a impactar con la cabeza en el suelo.”. En trámite de audiencia, o señor P. estima que o propio resultado lesivo constitúe unha manifestación dun servizo deficientemente organizado, con incumprimento dos obxectivos de seguridade, engadindo que cando menos dúas persoas máis se mancaron o mesmo día na mesma atracción. Nada disto está demostrado, e conseguintemente non pode concluírse no senso de aprecia-la concorrencia dos presupostos de responsabilidade. En efecto, o prexuízo persoal e físico padecido polo reclamante é froito, polo que consta actuado, dun avatar acontecido con ocasión dunha actividade á que o reclamante se someteu voluntariamente e imputable a unha incorrecta utilización da instalación polo usuario; contrariamente ó que este afirma, non resulta preciso, nunha atracción deste tipo, facer unha previa advertencia expresa, xenérica e indiferenciada, sobre os riscos da súa utilización inadecuada. Trátase dun risco xenérico, de innecesaria advertencia, patente para calquera suxeito medio e que, conseguintemente, non ten que ser explicitamente advertido, sendo suficientes neste sentido as advertencias e instruccións verbais facilitadas pola persoa responsable da instalación. Xa que logo, son a propia conducta do reclamante e o risco xeral da vida os presupostos que son de apreciar na producción do accidente, sen que estea demostrada intervención particular da Administración nas actuacións determinantes do contratempo. Nestas condicións, chegamos á conclusión definitiva de que non media a antixuridicidade do dano, entendida como a ilexítima inmisión na esfera vital dun suxeito, provocándolle un prexuízo que non ten a obriga de soportar, por parte dunha actuación, por acción ou omisión, dunha Administración pública.” No caso que nos ocupa temos tamén unha actividade de certo risco, como pode ser tirarse por un tobogán de auga agarrado a un inchable, actividade á que se someteu voluntariamente, non estando demostrada unha intervención particular da Administración na producción do dano alegado. Únicamente, alegase a producción dun dano dentro das instalacións do Parque Acuático, e resulta ben claro na xurisprudencia que a institución da responsabilidade non supón un seguro de responsabilidade xeral que cubra toda incidencias que podan producirse. Por todo iso, debe chegarse á conclusión de que o interesado non ten probada a relación de causalidade entre o funcionamento do servizo e o dano alegado, polo que non procedería a esixencia de responsabilidade administrativa polo funcionamento do servizo público. Considerando os requisitos para a declaración de responsabilidade patrimonial da Administración, segundo reiterada formulación doutrinal e jurisprudencia, debe acreditarse o nexo causal entre o funcionamento, normal ou anormal, dos servicios e o dano causado. Neste caso, non consta acreditación deste nexo, o cal resulta insuficiente para dotar de viabilidade a pretensión, tal e como reitera o Consello Consultivo de Galicia nos seus ditames núm.381/2006, 483/2006 e 214/2007. Tendo en conta os fundamentos expostos nos párrafos anteditos e no exercizo das funcións de instrucción do procedemento de responsabilidade patrimonial incoado por Decreto da Alcaldía-Presidencia de 13 de novembro de 2013, ao abeiro do artigo 13 do Real Decreto 429/1993, de 26 de maro, polo que se regula o procedemento de responsabilidade patrimonial das Administracións Públicas, díctase a seguinte proposta de resolución: Primeiro. Dictar proposta de desestimación da solicitude de responsabilidade patrimonial por funcionamento anomal dos servizos do Concello de Cerceda, presentada por D. Nicolas Juan Mbala Villagordo o 19 de agosto de 2013, con número 3620 do Rexistro de Entrada. Segundo.- Notificar a presente resolución aos interesados.” Tendo en conta os fundamentos expostos nos párrafos anteditos e no exercizo da atribución conferida polo artigo 21.1 a) e 21.1 s) da Lei 7/1985, de 2 de abril, reguladora das Bases de Réxime Local, Aceptar a proposta formulada polo instructor do procedemento e polo tanto Primeiro. Desestimar a solicitude de responsabilidade patrimonial por funcionamento anomal dos servizos do Concello de Cerceda, presentada por D. Nicolas Juan Mbala Villagordo o 19 de agosto de 2013, con número 3620 do Rexistro de Entrada. Segundo.- Notificar a presente resolución aos interesados.” Contra a presente resolución, que pon fin á vía administrativa poderá interpoñerse recurso potestativo de reposición ante a Alcaldía-Presidencia, no prazo dun mes a contar desde o día seguinte ao da notificación do presente acto, ao abeiro do establecido no artigo 117.1 da Lei 30/1992, de 26 de novembro; ou ben, directamente, recurso contencioso-administrativo ante o Xulgado do Contencioso-Administrativo da Coruña que corresponda ou ben, a xuízo do demandante, ante o Xulgado do Contencioso-administrativo que corresponda ao seu domicilio, no prazo de dous meses, desde o día seguinte ao da recepción da presente notificación, de acordo co establecido nos artigos 8.1 e 46.1 da Lei 29/1998, de 13 de xullo. Non poderá interpoñerse recurso contencioso-administrativo, se se interpuxera o potestativo de reposición, en tanto non se resolva expresamente ou se produza a desestimación presunta do mesmo polo transcurso do prazo dun mes desde a súa interposición, de acordo co establecido no artigo 117.2 da Lei 30/1992, de 26 de novembro. Neste caso, o prazo para a interposición do recurso contencioso-administrativo será de dous meses desde a resolución expresa do recurso, a contar desde o día seguinte ao da notificación do mesmo; ou ben, seis meses, a contar desde o día seguinte en que deba entenderse desestimado por silencio administrativo o citado recurso potestativo de reposición. En todo caso, poderá interpoñer calquera outro recurso que estime conveniente para a defensa dos seus intereses. O Secretario Xeral Raúl Martínez Martínez