10/01/2014 | Administración LocalMunicipal
Aranga
Secretaría - Intervención
Aprobacion definitiva do PXOM

Por Orde do 16 de decembro de 2013, publicada no Diario Oficial de Galicia nº 246 do 26 de decembro de 2013, ditada polo Conselleiro de Medio Ambiente, Territorio e Infraestructuras, prestouse aprobación definitiva ao Plan Xeral de ordenación municipal do concello de Aranga. A resolución establece: “1º.- Outorgar a aprobación definitiva ao Plan Xeral de ordenación municipal do Concello de Aranga, de acordo co establecido no artigo 85.7 a) da Lei 9/2002, de ordenación urbanística e de protección do medio rural de Galicia.2º.- De conformidade co disposto polos artigos 92 da Lei 9/2002 e 70 da Lei 7/1985, do 2 de abril, reguladora das bases do réxime local, o concello deberá publicar no BOP a normativa e ordenanzas do PXOM aprobado definitivamente.3º.- Notifíquese esta orde ao Concello e publíquese no Diario Oficial de Galicia.4º.- Contra esta orde cabe interpoñer recurso contencioso- administrativo ante a sala correspondente do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, no prazo de dous meses, que se contarán desde o día seguinte ao da súa publicación, segundo dispoñen os artigos 10 e 46 da Lei 29/1998, do 13 de xullo, reguladora da xurisdición contencioso- administrativa.” En cumprimento do establecido no apartado segundo da resolución, procédese á publicación da normativa e ordenanzas do PXOM de Aranga aprobado definitivamente. Aranga, 26 de decembro de 2013 O alcalde: Asdo: Alberto Platas Álvarez. TITULO I: NORMAS XERAIS CAPITULO 1 - CONSIDERACIÓNS XERAIS ARTIGO 1.1.1.- OBXECTO E NATUREZA ARTIGO 1.1.2.- ÁMBITO ARTIGO 1.1.3.- VIXENCIA, REVISIÓN E MODIFICACIÓN ARTIGO 1.1.4.- EFECTOS ARTIGO 1.1.5.- COMPETENCIA ARTIGO 1.1.6.- DOCUMENTACIÓN E A SÚA INCIDENCIA NO PLAN CAPITULO 2.- RÉXIME URBANÍSTICO DA PROPIEDADE DO SOLO. ARTIGO 1.2.1.- RÉXIME DA PROPIEDADE ARTIGO 1.2.2.- CLASIFICACIÓN DO SOLO ARTIGO 1.2.3.- CUALIFICACIÓN DO SOLO CAPITULO 3. DESENVOLVEMENTO DO PLANEAMENTO MUNICIPAL ARTIGO 1.3.1.- PROCESOS DO DESENVOLVEMENTO URBANÍSTICO ARTIGO 1.3.2.- DEREITOS E OBRIGAS. PRAZOS PARA O CUMPRIMENTO DOS DEBERES URBANÍSTICOS ARTIGO 1.3.3.- INSTRUMENTOS DE PLANEAMENTO PARA O DESENVOLVEMENTO CAPÍTULO 4 - XESTIÓN DO PLANEAMENTO MUNICIPAL ARTIGO 1.4.1.- ÁREAS DE REPARTO. APROVEITAMENTO TIPO. ARTIGO 1.4.2.- POLÍGONOS. ARTIGO 1.4.3.- SISTEMAS DE ACTUACIÓN. ARTIGO 1.4.4.-EQUIDISTRIBUCIÓN. ARTIGO 1.4.5.- NORMALIZACIÓN DE FINCAS. ARTIGO 1.4.6.- OBTENCIÓN DE TERREOS DE SISTEMAS XERAIS E DOTACIÓNS PÚBLICAS LOCAIS. CAPITULO 5 - INTERVENCIÓN NA EDIFICACIÓN E USO DO SOLO. DISCIPLINA URBANÍSTICA ARTIGO 1.5.1.- ACTOS SUXEITOS A LICENZA ARTIGO 1.5.2.- SOLICITUDE DE LICENZA ARTIGO 1.5.3.- CONCESIÓN DE LICENZAS. PRAZOS. CONTIDO ARTIGO 1.5.4.- TIPOS DE LICENZAS. ARTIGO 1.5.5.- DOCUMENTACIÓN DOS PROXECTOS. ARTIGO 1.5.6.- SOLICITUDE DE ALIÑACIÓN. ARTIGO 1.5.7.- SINALIZACIÓN DE ALIÑACIÓN. ARTIGO 1.5.8.- OBRAS E VÍAS PÚBLICAS ARTIGO 1.5.9.- DERRUBES ARTIGO 1.5.10.- VALO DE OBRAS. ARTIGO 1.5.11.- DEBER DE CONSERVACIÓN ARTIGO 1.5.12.- EDIFICIOS EN RUÍNAS ARTIGO 1.5.13.- PARCELACIÓNS. ARTIGO 1.5.14.- SITUACIÓNS FÓRA DE ORDENACIÓN. ARTIGO 1.5.15.- OBRAS SEN/OU QUE NON SE AXUSTEN A LICENZA. ARTIGO 1.5.16.- INFRACCIÓNS E SANCIÓNS. TITULO II: SISTEMAS XERAIS E LOCAIS CAPÍTULO 1 - SISTEMA DE INFRAESTRUTURAS DE TRANSPORTE E MOBILIDADE ARTIGO 2.1.1.- REGULACIÓN DA REDE VIARIA ARTIGO 2.1.2.- REGULACIÓN DO SISTEMA FERROVIARIO CAPITULO 2 - SISTEMA DE ESPAZOS LIBRES E ZONAS VERDES ARTIGO 2.2.1.- REGULACIÓN DO SISTEMA DE ESPAZOS LIBRES E ZONAS VERDES. CAPITULO 3 - SISTEMA DE EQUIPAMENTOS ARTIGO 2.3.1.- REGULACIÓN DO SISTEMA DE EQUIPAMENTOS CAPITULO 4 - SISTEMA DE INFRAESTRUTURAS DE SERVIZOS ARTIGO 2.4.1.- REGULACIÓN DO SISTEMA XERAL DE INFRAESTRUTURAS DE SERVIZOS TITULO III: NORMAS REGULADORAS DE EDIFICACIÓN CAPITULO I - DISPOSICIÓNS XERAIS ARTIGO 3.1.1.- DEFINICIÓNS ARTIGO 3.1.2.- ALIÑACIÓNS ARTIGO 3.1.3.- RASANTES ARTIGO 3.1.4.- LIÑA DE EDIFICACIÓN ARTIGO 3.1.5.- RECUAMENTOS DA EDIFICACIÓN ARTIGO 3.1.6.- PARCELA BRUTA E PARCELA NETA OU EDIFICABLE ARTIGO 3.1.7.- SOAR ARTIGO 3.1.8.- EDIFICABILIDADE ARTIGO 3.1.9.- SUPERFICIE OCUPADA POLA EDIFICACIÓN ARTIGO 3.1.10.- SUPERFICIE TOTAL EDIFICADA ARTIGO 3.1.11.- RUEIRO ARTIGO 3.1.12.- PATIO ARTIGO 3.1.13.- DENSIDADE DE VIVENDAS ARTIGO 3.1.14.- ALTURA DA EDIFICACIÓN ARTIGO 3.1.15.- ALTURA MÁXIMA DA EDIFICACIÓN ARTIGO 3.1.16.- ALTURA DE PISOS E CUBERTA ARTIGO 3.1.17.- PLANTAS DA EDIFICACIÓN CAPITULO 2 - CONDICIÓNS XERAIS QUE DEBEN CUMPRIR AS PARCELAS E EDIFICIOS ARTIGO 3.2.1.- ÁMBITO DE APLICACIÓN ARTIGO 3.2.2.- MEDICIÓN DE ALTURAS ARTIGO 3.2.3.- ALTURA DE PLANTAS DA EDIFICACIÓN ARTIGO 3.2.4.- CONSTRUCIÓNS PERMITIDAS POR ENCIMA DA ALTURA MÁXIMA. FORMA DA CUBERTA ARTIGO 3.2.5.- CORPOS VOADOS PECHADOS ARTIGO 3.2.6.- BALCÓNS. TERRAZAS. ENTRANTES E SAÍNTES. ARTIGO 3.2.7.- CHAFRÁNS ARTIGO 3.2.8.- SERVIDUME DE PASO ARTIGO 3.2.9.- CONDICIÓNS ESPECIFICAS DOS EDIFICIOS DESTINADOS A VIVENDA ARTIGO 3.2.10.- ACCESIBILIDADE PARA MINUSVÁLIDOS NOS EDIFICIOS ARTIGO 3.2.11.- ANEXOS OU EDIFICACIÓNS COMPLEMENTARIAS ARTIGO 3.2.12.- CONDICIÓNS DOS PECHES ARTIGO 3.2.13.- CONDICIÓNS DE INTEGRACIÓN E DE ADAPTACIÓN AO AMBIENTE TITULO IV: DEFINICIÓN E CLASIFICACIÓN DOS USOS. NORMAS REGULADORAS CAPITULO 1 - DISPOSICIÓNS XERAIS ARTIGO 4.1.1.- XENERALIDADES CAPITULO 2 - CLASIFICACIÓN DE USOS. ARTIGO 4.2.1.- USO RESIDENCIAL ARTIGO 4.2.2.- USO DE ESPAZO LIBRE ARTIGO 4.2.3.- USO INDUSTRIAL ARTIGO 4.2.4.- USO TERCIARIO ARTIGO 4.2.4.1.- USO COMERCIAL ARTIGO 4.2.4.2.- USO OFICINAS E ADMINISTRATIVO ARTIGO 4.2.4.3.- ALOXAMENTO TURÍSTICO ARTIGO 4.2.4.4.- USO ESPECTÁCULOS PÚBLICOS ARTIGO 4.2.4.5.- ACTIVIDADES RECREATIVAS, SOCIAIS E CULTURAIS ARTIGO 4.2.4.6.- USO DOCENTE - EDUCATIVO ARTIGO 4.2.4.7.- USO SANITARIO, ASISTENCIAL, BELEZA E SAÚDE ARTIGO 4.2.4.8.- USO RELIXIOSO ARTIGO 4.2.4.9.- USO GARAXE - APARCADOIRO CAPITULO 3 – RÉXIME ESPECIAL PARA O SOLO RÚSTICO. ARTIGO 4.3.1.- XENERALIDADES ARTIGO 4.3.2.- ACTIVIDADES E USOS NON CONSTRUTIVOS ARTIGO 4.3.3.- ACTIVIDADES E USOS CONSTRUTIVOS TITULO V: NORMAS REGULADORAS DE URBANIZACIÓN ARTIGO 5.1.- XENERALIDADES ARTIGO 5.2.- ABASTECEMENTO DE AUGA ARTIGO 5.3.- SANEAMENTO DE AUGAS RESIDUAIS ARTIGO 5.4.- ENERXÍA ELÉCTRICA ARTIGO 5.5.- ILUMINACIÓN PÚBLICA ARTIGO 5.6.- REDE DE GAS ARTIGO 5.7.- REDE DE TELECOMUNICACIÓNS ARTIGO 5.8.- PAVIMENTACIÓN DA REDE VIARIA E ESPAZOS LIBRES ARTIGO 5.9.- CONDICIÓNS DE ACCESIBILIDADE E ELIMINACIÓN DE BARREIRAS TITULO VI: SOLO URBANO CAPITULO 1 – NORMAS XERAIS DERIVADAS DO RÉXIMEDO SOLO URBANO ARTIGO 6.1.1.- DESENVOLVEMENTO ARTIGO 6.1.2.- CONDICIÓN DO SOAR. REQUISITOS DE URBANIZACIÓN ARTIGO 6.1.3.- APROVEITAMENTO E CESIÓNS. ARTIGO 6.1.4.- ACCIÓNS PERMITIDAS E PROHIBIDAS ARTIGO 6.1.5.- DESENVOLVEMENTO DO SOLO URBANO CONSOLIDADO. ARTIGO 6.1.6.- DESENVOLVEMENTO DO SOLO URBANO NON CONSOLIDADO ARTIGO 6.1.7.- ÁREAS DE REPARTO DE CARGAS E BENEFICIOS EN SOLO URBANO NON CONSOLIDADO CAPITULO 2 – ORDENANZAS REGULADORAS EN SOLO URBANO ARTIGO 6.2.1.- EDIFICACIÓN AGRUPADA. ORDENANZA SU-1 ARTIGO 6.2.2.- VIVENDA UNIFAMILIAR. ORDENANZA SU-2 ARTIGO 6.2.3.- BLOQUE ILLADO DE ACTIVIDADES TERCIARIAS. ORDENANZA SU-3 TITULO VII – SOLO DE NÚCLEO RURAL CAPITULO 1 - NORMAS XERAIS DERIVADAS DO RÉXIME DO SOLO DE NÚCLEO RURAL ARTIGO 7.1.1.- XENERALIDADES ARTIGO 7.1.2.- TIPOS DE ACTUACIÓNS ARTIGO 7.1.3.- OBRAS DE DERRUBE E DEMOLICIÓN. ARTIGO 7.1.4.- USOS PERMITIDOS EN SOLO DE NÚCLEO RURAL ARTIGO 7.1.5.- ACTUACIÓNS INCOMPATIBLES ARTIGO 7.1.6.- CONDICIÓNS DA EDIFICACIÓN. ARTIGO 7.1.7.- CONDICIÓNS MÍNIMAS DE URBANIZACIÓN, CESIÓNS CAPITULO 2 – NORMAS REGULADORAS DO NÚCLEO RURAL ARTIGO 7.2.1.- NÚCLEO RURAL DE ORIXE TRADICIONAL OU HISTÓRICO. ORDENANZA NRH ARTIGO 7.2.2.- NÚCLEO RURAL COMÚN. ORDENANZA NRC CAPITULO 3 – PLANS ESPECIAIS DE ORDENACIÓN DE NÚCLEO RURAL ARTIGO 7.3.1.- PLANS ESPECIAIS DE ORDENACIÓN DE NÚCLEO RURAL TITULO VIII – SOLO RÚSTICO CAPITULO 1 - NORMAS XERAIS ARTIGO 8.1.1.- DEFINICIÓN E ÁMBITO. ARTIGO 8.1.2.- DEREITOS E DEBERES NO SOLO RÚSTICO. ARTIGO 8.1.3.- USOS E CONSTRUCIÓNS AUTORIZABLES. PROCEDEMENTO. ARTIGO 8.1.4.- LIMITACIÓNS DE APERTURA DE CAMIÑOS E MOVEMENTOS DE TERRAS. ARTIGO 8.1.5.- CONDICIÓNS DA EDIFICACIÓN. ARTIGO 8.1.6.- DIVISIÓN E SEGREGACIÓN DE FINCAS CAPITULO 2 – CATEGORÍAS DE SOLO RÚSTICO ARTIGO 8.2.1.- SOLO RÚSTICO DE PROTECCIÓN ORDINARIA ARTIGO 8.2.2.-SOLO RÚSTICO DE PROTECCIÓN FORESTAL OU DE MONTE ARTIGO 8.2.3.- SOLO RÚSTICO DE PROTECCIÓN AGROPECUARIA ARTIGO 8.2.4.- SOLO RÚSTICO DE PROTECCIÓN DO PATRIMONIO ARTIGO 8.2.5.- SOLO RÚSTICO DE PROTECCIÓN DAS AUGAS ARTIGO 8.2.6.- SOLO RÚSTICO DE PROTECCIÓN DE INFRAESTRUTURA ARTIGO 8.2.7.- SOLO RÚSTICO DE PROTECCIÓN DE ESPAZO NATURAL TITULO IX – SOLO URBANIZABLE CAPITULO 1 – SOLO URBANIZABLE PROVENIENTE DO PLANEAMENTO ANTERIOR ARTIGO 9.1.1.- DEFINICIÓN. ARTIGO 9.1.2.- SOLO URBANIZABLE EN RÉXIME TRANSITORIO CAPITULO 2 – SOLO URBANIZABLE DELIMITADO ARTIGO 9.2.1.- DEFINICIÓN. ARTIGO 9.2.2.- DESENVOLVEMENTO DO SOLO URBANIZABLE DELIMITADO. ARTIGO 9.2.3.- ÁREAS DE REPARTO DE CARGAS E BENEFICIOS DO SOLO URBANIZABLE DELIMITADO. ARTIGO 9.2.4.- CONDICIÓNS E DETERMINACIÓNS PARTICULARES QUE DEBEN CUMPRIR OS SECTORES CAPITULO 3 – SOLO URBANIZABLE NON DELIMITADO ARTIGO 9.3.1.- XENERALIDADES ARTIGO 9.3.2.- RÉXIME URBANÍSTICO DO SOLO URBANIZABLE NON DELIMITADO ARTIGO 9.3.3.- CONDICIÓNS URBANÍSTICAS E DETERMINACIÓNS DOS PLANS DE SECTORIZACIÓN. TITULO X – PROTECCIÓN DO PATRIMONIO HISTÓRICO ARTÍSTICO ARTIGO 10.1.- PROTECCIÓN DO PATRIMONIO HISTÓRICO ARTÍSTICO TITULO I: NORMAS XERAIS O presente Plan Xeral de Ordenación Municipal ten por obxecto a ordenación urbanística de todo o territorio do Concello de Aranga. O contido do presente Plan Xeral é o previsto na lexislación urbanística básica do Estado e Autonómica: - Real Decreto Lexislativo 2/2008, do 20 de xuño polo que se aproba o Texto refundido da Lei do Solo. - Lei 9/2002, do 30 de decembro, de ordenación urbanística e protección do medio rural de Galicia modificada pola Lei 2/2010, do 25 de marzo, de medidas urxentes de modificación da Lei 9/2002. - Lei 15/2010, do 28 de decembro, de medidas fiscais e administrativas. ARTIGO 1.1.2.- ÁMBITO O seu ámbito comprende a totalidade dos terreos do termo municipal de Aranga, na Provincia daCoruña. ARTIGO 1.1.3.- VIXENCIA, REVISIÓN E MODIFICACIÓN.1. - Vixencia: Trala entrada en vigor, a vixencia deste Plan Xeral, será indefinida ata a súa revisión ou modificación si fose o caso.2. - Revisión: Enténdese por revisión a adopción de novos criterios respecto á estrutura xeral e orgánica do territorio, ou á clasificación do solo, motivadas pola elección dun modelo territorial distinto ou pola aparición de circunstancias especiais, de carácter demográfico ou económico, ou polo esgotamento da súa capacidade. A revisión poderá determinar a substitución do instrumento de planeamento existente e observaranse as mesmas disposicións enunciadas para a súa tramitación e aprobación. O acordo de revisión do Plan Xeral, será adoptado pola Corporación, que valorará os supostos antes ditos, en razón dos distintos condicionantes políticos, económicos e sociais que podan incidir na súa falta de adaptación. Cando as circunstancias o esixan, o órgano competente da Comunidade Autónoma, poderá ordenar a revisión do Plan, previa audiencia da entidade local. O presente Plan Xeral, deberá revisarse nos seguintes casos: a) Necesidade de adaptación a un novo marco legal. b) Cambio de circunstancias económicas, de poboación, sociais, que impliquen novas necesidades da comunidade. c) Cando transcorra un prazo de 15 años dende a súa aprobación. d) Cando a capacidade potencial de vivendas chegue a esgotarse máis dun 80%. 3. - Modificación: Consideraranse modificacións, aquelas alteracións producidas nas determinacións do Plan Xeral que non se inclúan dentro das que se determinan como revisión, nos termos expresados nos artigos 93, 94 e 95 da Lei 9/2002. ARTIGO 1.1.4.- EFECTOS Este Plan Xeral, será inmediatamente executivo trala súa entrada en vigor, segundo o previsto no art.97 da Lei 9/2002 de ordenación urbanística e protección do medio rural de Galicia. Producirá, ademais, os efectos expostos no Capítulo III, Título II, da Lei 9/2002. É polo tanto, público e de obrigado cumprimento. O seu contido substitúe, a todos os efectos, ás “Normas Subsidiarias de Planeamento” anteriores. ARTIGO 1.1.5.- COMPETENCIA É competencia do Concello de Aranga, a formulación deste Plan Xeral. Corresponde ao Conselleiro competente en materia de urbanismo e ordenación do territorio a aprobación definitiva deste Plan Xeral. Unha vez aprobado o Plan, o Concello velará polo seu cumprimento, sendo responsable do seu desenvolvemento e xestión. Os particulares poderán participar na execución do planeamento a través dos procedementos previstos na lexislación urbanística. ARTIGO 1.1.6.- DOCUMENTACIÓN E A SÚA INCIDENCIA NO PLAN Ós efectos do desenvolvemento e aplicación do Plan, os documentos integrantes do mesmo teñen o contido o alcance que se detalla a continuación.1. - Memoria: Contén e xustifica os estudos levados a efecto, de adoptar a ordenación proposta. Será de carácter xeral e en caso de dúbida ou contradición aterase ao disposto nas Normas Urbanísticas e Planos de Ordenación aos que completa.2. – Estudo do medio rural e análise do modelo de asentamento poboacional: Ten o alcance e contido definidos no artigo 61 da Lei 9/2002. É un documento de información e diagnose que permite abordar a proposta do sistema de núcleos e as medidas de protección e ordenación do medio rural.3. - Planos de Información: Onde se reflectirá o estado do Municipio nos seus condicionantes físicos, urbanísticos e de servizos, usos e infraestruturas, e que constitúen o punto de partida. A súa eficacia redúcese á pura reprodución da situación existente previa á redacción do Plan.4. - Planos de Ordenación: Os planos, dependendo da súa escala, referiranse ás seguintes determinacións: - Estrutura xeral e orgánica do territorio. - Clasificación e cualificación do solo. - Ámbitos de desenvolvemento e xestión. - Áreas de protección especial. - Limitacións á propiedade. Afeccións. - Fixación de reservas para dotacións.5. - Normas urbanísticas: Onde se expresan as determinacións xerais e específicas para as distintas clasificacións do solo. Establecerán as condicións que rexerán todas e cada una das actuacións de carácter urbanístico no Termo Municipal, xa sexan de planeamento, xestión, execución ou implantación de actividades e usos. É polo tanto, o documento que delimita o contido urbanístico do dereito de propiedade. Este documento e os Planos de Ordenación, prevalecerán sobre o resto dos documentos.6. - Catálogo de elementos e bens a protexer: Consonte o disposto no art.75 da Lei 9/2002, é o documento que inclúe todos aqueles elementos que polo seu interese ecolóxico, medio ambiental, paisaxístico, histórico, etnográfico, cultural ou con potencialidade produtiva relevante, deben ser obxecto de especial protección.7.- Estratexia de actuación e estudo económico: Onde se establecen os prazos e condicionantes técnicos e temporais para a realización das actuacións previstas no Plan e onde se avalían os custos das actuacións previstas polo Plan a desenvolver pola Administración, xustificando as previsións nos casos que estas sexan realizadas con recursos municipais.8.- Informe de sustentabilidade ambiental e memoria ambiental: Co alcance e contido establecidos no artigo 61 da Lei 9/2002 en consonancia coa Lei 9/2006 sobre avaliación dos efectos de determinados plans e programas no medio ambiente. CAPITULO 2.- RÉXIME URBANÍSTICO DA PROPIEDADE DO SOLO. ARTIGO 1.2.1.- RÉXIME DA PROPIEDADE As facultades do dereito da propiedade exerceranse no marco da lexislación básica do Estado e da súa función social, dentro dos límites e co cumprimento dos deberes establecidos na lexislación Autonómica ou, en virtude desta, polo presente Plan Xeral en función da clasificación urbanística das fincas. A ordenación urbanística establecida polo presente Plan Xeral en canto á clasificación do solo e niveis de uso e intensidade, non dará dereito a indemnización por implicar limitacións e deberes que definen o contido normal da propiedade. Os afectados terán dereito á distribución equitativa dos beneficios e cargas que o Plan estableza, segundo o previsto na lexislación urbanística. ARTIGO 1.2.2.- CLASIFICACIÓN DO SOLO O solo ordenado polo presente Plan Xeral, clasifícase en urbano, de núcleo rural, rústico, e urbanizable, conforme á lexislación urbanística autonómica e básica do Estado. Os Planos de Ordenación reflicten graficamente esta clasificación do solo. O solo urbano terá a condición de Consolidado e Non Consolidado. No solo rústico, diferéncianse dúas categorías: rústico de especial protección e rústico de protección ordinaria. O solo urbanizable delimitase en sectores. ARTIGO 1.2.3.- CUALIFICACIÓN DO SOLO Atendendo ao uso e función que desempeña o solo, distínguese entre zonas e sistemas (xerais ou locais). As zonas constitúen áreas sometidas a un réxime uniforme, ben mediante a ordenanza que os diferenza, ou ben mediante áreas de reparto. De forma que os particulares podan exercer os seus dereitos unha vez resoltas as operacións de cesión e distribución, si fose o caso. Os sistemas son aquelas áreas de solo onde o interese xeral e colectivo transcende do interese particular. Serán regulados no seguinte Título II desta Normativa. CAPITULO 3. DESENVOLVEMENTO DO PLANEAMENTO MUNICIPAL ARTIGO 1.3.1.- PROCESOS DO DESENVOLVEMENTO URBANÍSTICO Todo proceso de desenvolvemento urbanístico, consonte ao réxime de deberes aplicable en virtude da clase de solo de cal se trate, leva implícito todas ou algunhas das fases ou etapas no seu desenvolvemento: a) Fase de planeamento: - Sen planeamento. - Con plan aprobado e vixente b) Fase de xestión: - Con unidade ou polígono de xestión delimitado. - Con equidistribución aprobada e vixente. c) Fase de urbanización: - Con proxecto de urbanización aprobado e vixente. - Con obra executada e recibida polo Concello. d) Fase de edificación: - Con proxecto de edificación e licenza outorgada. - Con construción de edificación rematadae certificado final de obras. e) Fase de ocupación e uso: - Con licenza de primeira ocupación / apertura ARTIGO 1.3.2.- DEREITOS E OBRIGAS. PRAZOS PARA O CUMPRIMENTO DOS DEBERES URBANÍSTICOS Ao abeiro da lexislación urbanística, e derivado do réxime urbanístico da propiedade do solo, establécense dereitos e obrigas dos propietarios do solo. Estes poderán facer uso do aproveitamento urbanístico que o Plan lles atribúe, sempre e cando as intervencións que se realicen sobre o territorio se axusten as súas determinacións. Nos Títulos seguintes deste Plan Xeral, establécense de maneira pormenorizada os dereitos e obrigas, atendendo á clasificación urbanística do solo. O prazo para o cumprimento dos deberes de cesión, distribución de cargas e beneficios e de urbanización, será de catro anos dende a aprobación definitiva da delimitación do polígono ou, no seu caso, da unidade reparcelable, agás que se fixen outros prazos máis esixentes nos convenios firmados cos particulares ou a administración pública, en cuxo caso deberán cumprirse. Considérase cumprido o deber de cesión e distribución de cargas e beneficios, coa aprobación definitiva da equidistribución ou, no seu caso, da unidade reparcelable. Considérase cumprido o deber de urbanización, coa recepción polo concello das obras previstas nos correspondentes proxectos. ARTIGO 1.3.3.- INSTRUMENTOS DE PLANEAMENTO PARA O DESENVOLVEMENTO 1.- XENERALIDADES O presente Plan Xeral será desenvolvido mediante os instrumentos de planeamento de desenvolvemento e as súas determinacións, conforme ás previsións do Plan e ao abeiro dos artigos 62 e seguintes da Lei 9/2002. Todas as figuras de planeamento que, pola súa incidencia sobre o territorio poidan implicar risco de destrución ou deterioro do patrimonio deberán ser informadas pola Consellería de Cultura e Turismo, a efectos do cumprimento do artigo 32 da Lei 8/95, do 30 de outubro, do Patrimonio Cultural de Galicia.2.- PLANS PARCIAIS E PLANS DE SECTORIZACIÓN Terán por obxecto a ordenación detallada, así como a regulación da urbanización e edificación dos sectores de solo urbanizable previstos polo Plan Xeral. Formularanse tendo en conta as determinacións expresadas nos artigos 64 e 66 da Lei 9/2002 así como as determinacións e condicións particulares fixadas polo Plan para o solo urbanizable.3.- PLANS ESPECIAIS DE PROTECCIÓN Teñen por obxecto establecer as medidas específicas tendentes a salvagardar e protexer os valores e potencialidades de interese, así como a súa rexeneración e recuperación no caso que estes foran alterados ou desvirtuados. Conterán as determinacións expresadas no artigo 69 da Lei 9/2002.4.- PLANS ESPECIAIS DE REFORMA INTERIOR Teñen por finalidade a ordenación detallada de ámbitos de solo urbano non consolidado onde se fan necesarias operacións de reordenación e reforma interior encamiñadas a mellorar as condicións de habitabilidade, creación de dotacións e servizos e mellora urbana en xeral.5.- PLANS ESPECIAIS DE INFRAESTRUTURAS E DOTACIÓNS Teñen por obxecto a ordenación das infraestruturas e dotacións previstas polo Plan Xeral e que foron cualificadas como Sistema Xeral por considerarse de carácter básico e fundamental. Conterán as determinacións xerais expresadas no artigo 71 da Lei 9/2002, así como respectarán as condicións particulares definidas no presente Plan mediante as correspondentes normas de aplicación.6.- PLANS ESPECIAIS DE ORDENACIÓN DE NÚCLEO RURAL A súa finalidade é a de completar a ordenación detallada dos núcleos rurais que o presente PXOM lle diferise ou en atención a unha eventual complexidade sobrevida cando se cumpran unha serie de indicadores que o presente Plan determina. Redactaranse co contido e determinacións expresados no artigo 72 da Lei 9/2002, así como as condicións particulares establecidas polo Plan Xeral. No Titulo VII da Normativa expóñense os indicadores que fan necesaria a formulación dun plan especial de ordenación de núcleo rural.7.- ESTUDOS DE DETALLE No desenvolvemento dos plans xerais, plans parciais e especiais poderán redactarse estudos de detalle para rueiros ou unidades urbanas equivalentes completas cos seguintes obxectivos: a) Completar e reaxustar as aliñacións e rasantes. b) Ordenar os volumes edificables. c) Concretar as condicións estéticas e de composición das edificacións complementarias do planeamento. Os estudos de detalle en ningún caso poderán: a) Alterar o destino urbanístico do solo. b) Incrementar o aproveitamento urbanístico. c) Reducir ou modificar as superficies destinadas a viais, espazos libres ou dotacións públicas. d) Prever a apertura de vías de uso público que non estean previamente contempladas no plan que desenvolvan ou completen. e) Aumentar a ocupación do solo, as alturas máximas edificables ou a intensidade de uso. f) Parcelar o solo. g) Descoñecer ou infrinxir as demais limitacións que lles impoña o correspondente Plan. h) Establecer novos usos e ordenanzas. Os estudos de detalle poderán ser redactados de oficio polo concello, así como polos particulares afectados. A súa formulación será obrigatoria cando se exprese á súa remisión nas correspondentes fichas de áreas de planeamento remitidas do Plan Xeral. CAPÍTULO 4 - XESTIÓN DO PLANEAMENTO MUNICIPAL ARTIGO 1.4.1.- ÁREAS DE REPARTO. APROVEITAMENTO TIPO. O presente Plan Xeral establece as áreas de reparto para posibilitara distribución equitativa de cargas e beneficios. Constitúen ámbitos territoriais definidos onde os propietarios e a administración local se reparten unha porcentaxe dos aproveitamentos lucrativos. O aproveitamento tipo dunha área de reparto, é a intensidade de usos lucrativos ponderados respecto da dominante para esa área de reparto. Obtense do cociente entre a suma dos aproveitamentos reais lucrativos ponderados referida á superficie da área de reparto. O seu cálculo realizarase en función da clasificación do solo, segundo as determinacións dos artigos 113, e 114 da Lei 9/2002. ARTIGO 1.4.2.- POLÍGONOS. No solo urbano non consolidado e no solo urbanizable delimitado, cada área de reparto poderá dividirse en polígonos de xestión. A non ser que os polígonos queden expresamente delimitados nos Planos de Ordenación do presente PXOM, serán os correspondentes instrumentos de ordenación detallada os que delimiten de xeito fundamentado. Estarase ao disposto no artigo 123 da Lei 9/2002. ARTIGO 1.4.3.- SISTEMAS DE ACTUACIÓN. Os polígonos desenvolveranse preferentemente polos sistemas de actuación indirectos. O sistema de expropiación, aplicarase cando se observe complexidade e falta de operatividade noutros sistemas ou exista urxencia. A modificación do sistema de actuación proposto, en cada caso, por este Plan Xeral, suxeitarase ao previsto na lexislación urbanística. Os plans parciais, plans de sectorización e plans especiais de reforma interior, establecerán o sistema de actuación tendo en conta as características e complexidades da iniciativa a desenvolver as características da entidade promotora e demais circunstancias que concorran. ARTIGO 1.4.4.-EQUIDISTRIBUCIÓN. A equidistribución ten por obxecto distribuír xustamente as cargas e os beneficios da ordenación urbanística, regularizar a configuración dos predios, situar o seu aproveitamento en zonas aptas para a edificación de acordo co planeamento e localizar sobre parcelas determinadas e nesas mesmas zonas o aproveitamento que, se é o caso, lle corresponda ó municipio. Entenderase por instrumento de equidistribución ou reparcelación a agrupación de predios comprendidos no polígono para a súa nova división axustada ó planeamento, con adxudicación das parcelas resultantes ós interesados en proporción ós seus respectivos dereitos. A reparcelación comprende tamén a determinación das indemnizacións ou compensacións necesarias para que quede plenamente cumprido, dentro do seu ámbito espacial, o principio da xusta distribución entre os interesados das cargas e beneficios da ordenación urbanística. A distribución xusta das cargas e beneficios da ordenación será necesaria sempre que o plan lles asigne desigualmente ós predios afectados o volume ou superficie edificable, os usos urbanísticos ou as limitacións e cargas da propiedade. En base ao sistema de actuación proposto aplicaranse as regras e procedementos reparcelatorios previstos na lexislación urbanística. ARTIGO 1.4.5.- NORMALIZACIÓN DE FINCAS. A normalización de fincas, aplicarase sempre que non sexa necesaria a redistribución das cargas e beneficios da ordenación entre os propietarios afectados, pero sexa preciso regularizar a configuración física das fincas para adaptalas ás esixencias do Plan. Poderá formularse en calquera momento, de oficio polo concello, ou a instancia dos propietarios afectados. Considérase que unha finca é normalizable, e polo tanto, precisa dunha reparcelación con terceiras parcelas, cando concorra algún dos supostos seguintes: a) Cando os seus lindeiros non sexan rectos ou o seu ángulo coa aliñación sexa menor que 80º, excepto nos casos que por estar consolidada a edificación e a súa ordenación, sexa imposible a súa regularización. b) Cando, tras informe técnico e xurídico municipal, se considere innecesaria unha servidume de paso debido á nova ordenación xurdida polo presente Plan Xeral. A supresión dunha servidume poderá dar lugar a unha nova configuración parcelaria axustada ao planeamento. c) Cando unha parcela se atope situada no interior dun rueiro, sen contacto coa vía pública e polo tanto, sen posibilidade de beneficiarse do dereito a edificar. Neste caso entrarán na reparcelación todas aquelas parcelas que linden coa parcela afectada, sempre e cando non se encontren edificadas. d) Cando nos Planos de Ordenación así se estableza. ARTIGO 1.4.6.- OBTENCIÓN DE TERREOS DE SISTEMAS XERAIS E DOTACIÓNS PÚBLICAS LOCAIS. Os terreos destinados a sistemas xerais e dotacións públicas locais, obteranse polos mecanismos de adquisición expostos nos artigos 166 e 167 da Lei 9/2002. En calquera caso, teranse en conta os condicionantes creados polo propio Plan polo feito de incluír estes terreos en áreas de reparto de cargas e beneficios, así como de seren obxecto de convenios urbanísticos entre o concello e os titulares. CAPITULO 5 - INTERVENCIÓN NA EDIFICACIÓN E USO DO SOLO. DISCIPLINA URBANÍSTICA ARTIGO 1.5.1.- ACTOS SUXEITOS A LICENZA. Estarán suxeitos a previa licenza municipal, os actos de edificación e uso do solo enumerados no art.194 da Lei 9/2002 e art.10 do Regulamento de Disciplina Urbanística, xa sexan promovidos por particulares ou por organismos públicos oficiais ou entidades de dereito público, salvo nos supostos exceptuados pola lexislación aplicable. ARTIGO 1.5.2.- SOLICITUDE DE LICENZA. Toda licenza deberá ser solicitada ao concello mediante escrito ou instancia. ARTIGO 1.5.3.- CONCESIÓN DE LICENZAS. PRAZOS. CONTIDO. A competencia para outorgar as licenzas, corresponderá ao concello segundo o procedemento previsto na lexislación de réxime local sen prexuízo doutras autorizacións previas conforme á lexislación urbanística ou sectorial. Será preceptivo para o outorgamento da licenza, informe técnico e xurídico que xustifique a adecuación a este Plan Xeral. A petición de licenza resolverase no prazo máximo de tres meses, contados a partir da presentación no rexistro do concello. Entenderase outorgada por acto presunto si, transcorrido este prazo, non se obtén comunicado por parte do concello. Toda denegación de licenza, deberá ser motivada, debendo constar o informe técnico, si fose o caso, daquelas determinacións que non se axustan á legalidade urbanística. Os defectos poderán ser arranxados seguindo o procedemento establecido na Lei de Réxime Xurídico das Administracións Públicas e do Procedemento Administrativo Común. En ningún caso entenderanse adquiridas por silencio positivo ou acto presunto, licenzas en contra da lexislación ou do presente Plan Xeral. No contido do acto de outorgamento de licenza, entenderanse incluídas as condicións de uso, tipoloxía, edificabilidade, estéticas ou de outra natureza, previstas no presente Plan Xeral. - Prazos de caducidade de licenza: Os prazos para a iniciación e finalización das obras computarán dende o día seguinte ao da notificación ao solicitante do outorgamento da licenza. O prazo límite para comezar as obras será de 6 meses. O prazo límite para executar as obras será de: - 3 anos en obras maiores - 18 meses en obras menores Unha vez comezadas as obras, non se poderán interromper por un tempo superior a 6 meses. De producirse a caducidade da licenza por algún dos motivos anteriormente expostos, as obras non poderán iniciarse nin proseguir se non se solicita e obtén nova licenza axustada á ordenación do presente Plan Xeral. Excepcionalmente e por motivos debidamente xustificados derivados de causa maior (meteorolóxicas, accións de terceiros, etc.) o concello poderá conceder ampliación de prazos sen que se prexudiquen dereitos de terceiros. - Ampliación de prazos: Poderá solicitarse unha única ampliación de prazo para comezar as obras, executar as obras e para interromper as obras. A concesión dunha ampliación de prazos para comezar as obras non implica a ampliación de prazos para o remate daquelas. ARTIGO 1.5.4.- TIPOS DE LICENZAS. En consonancia coa relación de actos suxeitos a licenza definidos no Regulamento de Disciplina Urbanística, establécense os seguintes tipos de licenzas: 1) Licenza de parcelación 2) Licenza de corta de árbores 3) Licenza de modificación de uso 4) Licenza de actividade 5) Licenza de primeira ocupación 6) Licenza de obras, que en función da súa importancia agrúpanse en dous tipos: a) Licenzas de Obra Maior: Comprende os movementos de terra que requiran maquinaria pesada, demolicións, obras de nova planta, reformas e ampliacións que afecten á estrutura, fachada e cuberta. Aquelas que se realicen sobre bens catalogados. En xeral todas aquelas que requiran un estudo ou cálculo pormenorizado a desenvolver por un técnico competente co obxectivo de adecuarse ou cumprir a lexislación vixente sobre as edificacións ou instalacións, ou ben a normativa urbanística aplicable. b) Licenzas de Obra Menor: Exceptúase da necesidade de presentación de proxecto técnico a execución de obras ou instalacións menores. Para estes efectos, consideraranse como menores aquelas obras e instalacións de técnica simple e escasa entidade construtiva e económica que non supoñan alteración do volume, do uso, das instalacións e servizos de uso común ou do número de vivendas e locais, nin afecten o deseño exterior, a cimentación, a estrutura ou as condicións de habitabilidade ou seguridade dos edificios ou instalacións de todas as clases. En ningún caso entenderanse como tales as parcelacións urbanísticas, os muros de contención, as intervencións en edificios declarados bens de interese cultural ou catalogados e os grandes movementos de terra. ARTIGO 1.5.5.- DOCUMENTACIÓN DOS PROXECTOS. Os proxectos técnicos que acompañen á solicitude de licenza, serán subscritos por facultativo competente, e conterán como mínimo: Memoria, Planos, Prego de Condicións e Presuposto. - MEMORIA: Na que se describirá a obra ou instalación, exporase a súa finalidade e xustificarase a súa solución sempre con referencia ao presente Plan Xeral ou as do Plan que desenvolva. - PLANOS: Nos que o plano de situación farase sobre copias da Cartografía deste Plan Xeral. Os planos de emprazamento serán como mínimo a escala 1/500 e referiranse a elementos urbanos, parcelación e ordenación existente. Os planos de edificación faranse como mínimo a escala 1/100 nos que se presentarán as plantas, os alzados e seccións necesarias para definir a obra proxectada. Cando se trate dun proxecto que acompañe á solicitude de Obra Maior, deberá presentase o proxecto completo que conterá, ao menos as partes definidas no primeiro parágrafo. En Obras Menores, o proxecto poderá reducirse a unha memoria presupostada onde se describa a actuación a realizar e a súa valoración. Acompañarase un bosquexo que defina graficamente a proposta. En caso de reformas, definirase un bosquexo do estado inicial e outro do estado final. En xeral, o grao de desenvolvemento dos documentos, irá en consonancia coa importancia da obra a realizar. As solicitudes de licenza de actuacións ou usos que afecten a elementos do Catálogo de Patrimonio e as súas áreas de protección e cautela deberán incluír ademais, aos efectos do trámite ante a Consellería de Cultura e Turismo, a documentación cartográfica e fotográfica necesaria que permita valorar o impacto que producirán as obras previstas sobre o ben e o seu contorno. Asemade incluiranse os informes técnicos e xurídicos municipais da súa adecuación á lexislación e planeamento urbanístico. Farase referencia expresa na memoria do cumprimento da Lei 8/1997 de accesibilidade e supresión de barreiras na Comunidade de Galicia. O técnico municipal poderá requirir a documentación complementaria que ao seu xuízo considere oportuna. ARTIGO 1.5.6.- SOLICITUDE DE ALIÑACIÓN. No caso de obra de nova planta ou reconstrución, e previo derribo da edificación existente, será condición indispensable a solicitude previa de aliñación e rasante que, por outra parte, pode ser presentada por calquera propietario do soar ou terreo dentro do termo municipal, aínda cando non sexa inmediatamente seguida da solicitude de licenza de obra nova. A concesión de aliñación non implica a licenza de obras. A aliñación darase sobre o plano do soar e zona inmediata, a escala 1/200, referindo os seus puntos característicos a outros fixos do terreo, de maneira que quede suficientemente determinada, e materializándoa sobre aquel mediante cravos ou estacas. A solicitude de aliñacións e rasantes irá acompañada por triplicado dun plano de situación dos terreos a escala 1/2.000 e un plano a escala 1/200 con todos os seus datos e os do entorno máis próximo. ARTIGO 1.5.7.- SINALIZACIÓN DE ALIÑACIÓN. No acto de sinalización de aliñación concorrerán o delegado da Alcaldía, o aparellador ou arquitecto municipal e o dono do soar ou técnico que o represente. Para proceder á sinalización da liña, o soar non presentará obstáculo algún a tal fin. O propietario ou representante firmará a acta de aliñación e o plano onde quede reflectida, en sinal de conformidade, debéndose dar a este unha copia autorizada de ditos documentos. A acta de aliñación constará de: - Liña de edificación. - Profundidade edificable do soar. - Norma que lle afecte no que respecta á altura máxima e aos usos autorizados. ARTIGO 1.5.8.- OBRAS E VÍAS PÚBLICAS. Todo propietario que execute unha obra, de calquera natureza, será responsable ante o Concello dos danos que poda ocasionar nas vías públicas ou servizos municipais. Si resulta afectado calquera servizo de carácter xeral ou público, comunicarase de inmediato e por escrito ás empresas concesionarias ou entidades administrativas, ao obxecto de que estas tomen as medidas oportunas para evitar posibles danos propios ou a terceiros. Non se permitirán vertidos de escombros ás vías públicas, así como tampouco se permitirá o apoio destes en valados ou muros de peche. Toda fachada de edificio público ou privado, muros medianeiros, e paredes contiguas ao descuberto, aínda que non sexan visibles dende vía pública, deberanse conservar nas debidas condicións de hixiene e ornato. Será obrigatorio para os propietarios de calquera clase de edificación a conservación en perfecto estado de solidez, con motivo de non comprometer a seguridade pública. Calquera cidadán terá o dereito de denunciar as situacións onde os edificios estean en mal estado, tanto en xeral como no referente a hixiene e ornato, así como os que podan ocasionar algún dano o ruído. Calquera tipo de estadaxe que se poda necesitar nunha obra, erguerase baixo a dirección de técnico competente, e estará dotado da conveniente protección a fin de evitar caída dos materiais ou ferramentas de traballo á rúa, así como tamén se colocarán os sinais de precaución que sexan convenientes. Tanto nas obras de construción como no manexo das máquinas que elas podan levar, será de aplicación todo tipo de precaución que estableza a lexislación vixente na materia. ARTIGO 1.5.9.- DERRUBES. Todo derrube de edificación deberá gozar de licenza municipal, que se solicitará, acompañada dun proxecto de derrube, redactado polo técnico competente, onde se expliquen os pormenores do edificio a derrubar e adxacentes, así como da Documentación Gráfica necesaria para a súa correcta execución. As licenzas que pretendan derribo ou demolición dentro das áreas de protección dos elementos catalogados precisarán autorización da Consellería de Cultura e Turismo. O Concello será o encargado de fixar hora e prazo para o derrube, co fin de evitar os maiores danos e inconveniencias posibles, sendo obrigatorio, en todo caso, a colocación dun valo que abarque todo o fronte que deba de demolerse. Prohíbese utilizar explosivos, agás en casos moi xustificados e con autorización expresa. Seao proceder ao derrube dunha obra, a contigua resultara afectada de tal maneira que houbera que proceder ao seu apeo, o propietario desta haberá de solicitar a licenza, coa súa correspondente memoria firmada polo técnico competente, na que se especifique o tipo de apeo a realizar, e a documentación gráfica que se necesite para a súa correcta execución. No caso de negativa por parte de dito propietario para proceder desta maneira, poderá ser o propio dono da casa a demoler ou onde se vaian a executar as obras, o que solicite a licenza, comprometéndose formalmente ao pago de todo gasto ocasionado por dito apeo. Si as obras afectan a unha medianeira, actuarase de acordo ao establecido polo Código Civil sobre estas servidumes. En calquera caso, ao comezarse un derrube ou baleirado significativo, o propietario estará obrigado a anuncialo aos propietarios das fincas lindeiras por si procedese adoptar algunha precaución especial. En casos urxentes, de perigo inmediato, poderase dispoñer no acto, por parte da dirección facultativa da propiedade, os apeos ou obras que se crean convenientes, dando inmediata conta de tal procedemento ao concello, sen prexuízo da solicitude de licenza de acordo co art.10 e seguintes de Regulamento de Disciplina Urbanística. Da mesma maneira, e ante ditas circunstancias, será o técnico municipal ou quen corresponda, o que actúe de igual maneira a fin de garantir a seguridade pública. ARTIGO 1.5.10.- VALO DE OBRAS. Toda obra de nova planta ou derrube, e de reforma ou conservación que afecte ás fachadas, deberá proverse do correspondente valo de protección, que alcanzará unha altura mínima de 2,00 metros, e que estará constituída por materiais que podan considerarse como de protección e sexan de conservación decorosa. A separación máxima estipúlase en 2,00 metros medidos dende a aliñación oficial, debendo garantirse un paso ou beirarrúa que cumpra as dimensións e condicións esixidas pola lexislación sectorial de accesibilidade, que poderá invadir temporalmente a calzada durante o tempo de execución da obra. Si por causas especiais non se puidera aplicar dita norma, será o técnico municipal o que fixe as características do valo, podendo ordenar a desaparición total da mesma no momento que considere que os traballos que se realizaban a nivel da planta baixa estean rematados. Si as obras a executar, ou as instalacións que se monten puideran presentar risco algún para os peóns, será esixible a colocación dunha corda ou palenque e que durante as horas de traballo se coloque a un operario que avise do perigo. Nas zonas de recuamento obrigatorio, o valo non poderá saír máis aló da aliñación oficial. O valo non será obrigatorio cando estea construído o peche definitivo. Os valos colocaranse sempre provisionalmente, e dicir, mentres se execute a obra, polo que si no prazo de 1 mes non se comezaron ditas obras, deberase derrubar dito valo e deixar libre a beirarrúa para os peóns. O mesmo prazo aplicarase cando se paralice unha obra. ARTIGO 1.5.11.- DEBER DE CONSERVACIÓN. Os propietarios de terreos, urbanizacións de iniciativa particular e edificacións, deberán mantelos en condicións de seguridade, salubridade e ornato público, e con suxeición ás normas sobre protección do medio ambiente e do patrimonio histórico. Así mesmo, os propietarios das vivendas, estarán obrigados a mantelas nas condicións de habitabilidade e hixiénico-sanitarias, establecidas pola lexislación. O concello velará polo cumprimento do deber de conservación e utilizará, si fora o caso, os instrumentos que outorga a Lei para levalo a efecto. Cando se produza o derrube de calquera edificación e non se prevea unha construción inmediata, será obrigatorio o peche do soar, situándoo na aliñación oficial. Nos bens declarados de interese cultural ou incluídos no Catálogo de Patrimonio deste Plan Xeral, estarase o disposto no artigo 36 da Ley 13/1985, de 25 de junio, del Patrimonio Histórico Español e o artigo 25 da Lei 8/1995, de 30 de outubro, do Patrimonio Cultural de Galicia. ARTIGO 1.5.12.- EDIFICIOS EN RUÍNAS. Cando algunha construción ou parte dela estivese en estado ruinoso, o concello, de oficio ou a instancia de calquera interesado, declararaa en situación de ruína e acordará a total ou parcial demolición, previa tramitación do oportuno expediente contraditorio con audiencia do propietario e dos moradores, salvo inminente perigo que o impedira. Declararase o estado ruinoso nos seguintes supostos: - Cando o custo das obras necesarias sexa superior ao 50% do valor actual do edificio ou plantas afectadas, excluído o valor do terreo. - Cando o edificio presente un esgotamento xeneralizado dos seus elementos estruturais fundamentais. - Cando se requira a realización de obras que non puideran ser autorizadas por atoparse o edificio en situación fóra de ordenación. Si o propietario non cumprise o acordado polo Concello, executarao este a costa do obrigado. Si existira urxencia e perigo na demora, o Alcalde, baixo a súa responsabilidade, por motivos de seguridade, disporá o necesario respecto á habitabilidade do inmoble e desaloxo dos seus ocupantes. Nos bens declarados de interese cultural ou incluídos no Catálogo de Patrimonio deste Plan Xeral, estarase o disposto no artigo 24 da Ley 13/1985, de 25 de junio, del Patrimonio Histórico Español e o artigo 41 da Lei 8/1995, de 30 de outubro, do Patrimonio Cultural de Galicia. ARTIGO 1.5.13.- PARCELACIÓNS. Considérase parcelación urbanística á división de terreos en dous o máis lotes ou porcións, a fin da súa urbanización ou edificación, xa sexa de forma simultánea ou sucesiva. Cumpriranse as determinacións e réxime de parcelacións establecido na Lei 9/2002. Toda parcelación en solo urbano require Licenza, que se acompañará dun Proxecto de Parcelación cos seguintes documentos: - Plano de Situación e Parcelario actual na cartografía oficial. - Delimitación das fincas iniciais e finais con error menor do 25% e a escala mínima de 1/500. - Certificación dos Documentos Catastrais e do Rexistro, que identifiquen as fincas iniciais. - Descrición de lindeiros, accidentes, topografía, superficies e demais características das fincas iniciais e resultantes de forma inequívoca e precisa. - Xustificación de adecuación ás Ordenanzas. Nas parcelacións procurarase que as divisións de fincas se axusten ás regras de xeometría, orden e uniformidade para a súa edificación conforme ao presente Plan, xustificándose as parcelacións singulares que supoñan excepción das regras. Nas divisións de fincas, seguirase a regra de lindes rectos e perpendiculares ás aliñacións oficiais, e procurarase a uniformidade no fraccionamento resultante. No solo rústico non se poderán realizar nin autorizar parcelamentos, divisións ou segregacións, coas excepcións previstas no artigo 206 da Lei 9/2002. ARTIGO 1.5.14.- SITUACIÓNS FÓRA DE ORDENACIÓN.1.- PARCELA FORA DE ALIÑACIÓN: a) É aquela atravesada pola aliñación ou ben que no ten contacto coa mesma. b) Para ser edificada, no primeiro dos casos, ademais de cumprir os requisitos esixidos para merecer a cualificación de soar, terá que axustarse á aliñación oficial. c) Para ser edificada, no segundo dos casos, ademais de cumprir os requisitos esixidos para merecer a cualificación de soar, haberá de acceder á propiedade da parte que resta ata a aliñación.2.- EDIFICACIÓN FORA DE ALIÑACIÓN: a) É aquela atravesada pola aliñación ou ben que non ten contacto coa mesma. b) No primeiro caso a edificación ademais de estar fóra de aliñación, queda en situación de fóra de ordenación xenérica, coas limitacións previstas no apartado 3. No segundo caso poderase acceder á propiedade da parte que falta ata a aliñación por libre contrato de compravenda para a súa conversión en solo privado afecto á edificación. c) Si o propietario da parte que resta é o concello, poderase proceder como se indica no punto 1. c) anterior.3.- EDIFICACIÓN FORA DE ORDENACIÓN: Considérase como tal toda edificación que incumpra algunha das prescricións e limitacións derivadas da propia ordenación. En virtude dos motivos polos que un edificio se encontre fóra de ordenación realízanse as seguintes distincións: a) Motivado por constituír unha tipoloxía e un uso desconforme ou non permitido pola ordenación. b) Cando a situación de fóra de ordenación afecta aos sistemas xerais ou locais de calquera tipo. c) Por incumprimento dunha ou varias das seguintes condicións definidas pola norma zonal de aplicación: - Condicións da parcela - Condicións de ocupación - Condicións de volume e forma - Condicións estéticas d) Motivado polo incumprimento de calquera lexislación sectorial que lle sexa de aplicación.4.- RÉXIME APLICABLE AOS EDIFICIOS FORA DE ORDENACIÓN: a) POR TOTAL INCOMPATIBILIDADE COAS DETERMINACIÓNS DO PLAN XERAL. Considérase que existe incompatibilidade total coas determinacións do Plan cando a situación de fóra de ordenación prodúcese por: - Tratarse dunha tipoloxía edificatoria non prevista na zona. - Tratarse dun uso incompatible, segundo o disposto na táboa de compatibilidade de usos do Anexo á Normativa e segundo o réxime de autorizacións de uso previsto para o solo rústico e de núcleo rural. - Quedar afectado por un sistema local o xeral, xa sexa de espazos libres, equipamento, viario, etc. ou calquera outro cuxo destino oponse á situación de feito. Nestes supostos só poderán autorizarse nas construcións e edificacións aquelas obras de simple conservación, reparación de elementos danados e hixiene. O Concello resérvase a posibilidade de proceder á demolición cando as circunstancias urbanísticas o aconsellen no marco das previsións do Plan ou, no seu caso, por razóns de seguridade. b) SITUACIÓNS PARCIALMENTE INCOMPATIBLES CO PLAN. Son aquelas situacións de fóra de ordenación que non cuestionan a execución do Plan ou que están en desacordo coas determinacións do Plan en aspectos parciais que non transcenden ao interese xeral ou público. Con carácter xeral, fronte estas situacións poderán autorizarse obras de mellora ou reforma e, en calquera caso, aquelas cuxa finalidade tenda á adecuación respecto á ordenación. Poderán autorizarse aumentos de aproveitamento ou ampliación de volume nos seguintes supostos: - En edificacións existentes, de carácter tradicional ou de singular valor arquitectónico, situadas en solo rústico, conforme ao disposto no artigo 40 da Lei 9/2002. - En edificacións existentes, sempre fóra do solo rústico, que se encontren fóra de ordenación polo motivo exposto no apartado c) do punto 3 do presente artigo, nos supostos de falta de adecuación ás condicións da parcela, de ocupación e estéticas, poderase esgotar o aproveitamento e condicións de volume permitidos pola correspondente norma zonal que resulte de aplicación. En ningún caso esta ampliación poderá agravar a situación de fóra de ordenación respecto á situación inicial. Cando o motivo de encontrarse fóra de ordenación fora o definido no apartado d) do número anterior, poderán realizarse obras de ampliación sempre e cando exista informe favorable da administración competente na materia sectorial, toda vez que se cumpran plenamente o resto das condicións derivadas da propia ordenación. Todo elemento do patrimonio incluído no Catálogo do presente PXOM poderá ser obxecto das actuacións previstas polo seu grao de protección, tendentes á recuperación do estado orixinal dos elementos protexidos, con independencia do incumprimento das condicións que fixa o apartado c) do punto 3. En todos os casos, cando se producira a demolición dun edificio e fora posible pola ordenación construír outro de nova planta, este deberá axustarse plenamente a todas e cada unha das determinacións do presente Plan Xeral. ARTIGO 1.5.15.- OBRAS SEN/OU QUE NON SE AXUSTEN A LICENZA. Aquelas obras que no teñan licenza ou que non se axusten ás condicións estipuladas na mesma, suspenderanse de acordo ao establecido polo Regulamento de Disciplina Urbanística nos seus correspondentes artigos. Se as obras fosen legalizables por seren compatibles co ordenamento urbanístico, requirirase ao interesado para que no prazo de tres meses presente a solicitude da oportuna licenza, manténdose a suspensión das obras en tanto esta non sexa outorgada As obras construídas sen licenza, e que cumpren as condicións establecidas por este Plan Xeral, poderán legalizarse coa obtención da licenza correspondente, sen prexuízo de que o expediente sancionador se puidera tramitar. Se transcorrido o prazo de tres meses desde o requirimento o interesado non solicitase a oportuna licenza ou, se é o caso, non axustase as obras ás condicións sinaladas nela ou na orde de execución, o alcalde acordará a demolición das obras a custa do interesado e procederá a impedir definitivamente os usos aos que desen lugar. Procederase de igual modo no suposto de que a licenza fose denegada por ser o seu outorgamento contrario á legalidade. ARTIGO 1.5.16.- INFRACCIÓNS E SANCIÓNS. Ao abeiro da lexislación urbanística, as infraccións urbanísticas levarán a imposición de sancións aos responsables. Considérase infracción urbanística as accións ou omisións que vulneren as prescricións contidas na lexislación e no planeamento urbanístico, tipificadas e sancionadas naquela. As infraccións urbanísticas poden ser moi graves, graves o leves. - Son infraccións moi graves: a) As accións e omisións que constitúan incumprimento das normas relativas ao uso e edificación que afecten a terreos cualificados como zonas verdes, espazos libres, dotacións ou equipamentos públicos. b) As obras e actividades realizadas en solo rústico que estean prohibidas pola Lei 9/2002 e en todo caso as parcelacións urbanísticas. c) A realización de obras de urbanización sen a previa aprobación do planeamento e proxecto de urbanización esixibles. - Son infraccións graves: a) As accións e omisións que constitúan incumprimento das normas relativas a parcelacións, aproveitamento urbanístico, uso do solo, altura e número de plantas, superficie e volume máximo edificables, situación das edificacións, distancias mínimas de separación a lindes e outros elementos e ocupación permitida da superficie das parcelas ou de habitabilidade das vivendas, cando non teñan o carácter de moi graves. b) O incumprimento das condicións de uso e edificación establecidas pola Lei 9/2002 para o solo rústico e o solo de núcleo rural e a realización de actividades sen a preceptiva autorización da Comunidade Autónoma, cando esta sexa esixible de acordo con esta Lei, ou incumprindo as súas condicións. c) O incumprimento da orde de corte de subministración dos servizos de auga, electricidade e outros. d) O incumprimento do réxime establecido pola Lei 9/2002 para as edificacións fóra de ordenación e para as edificacións ilegais ás que fai referencia o artigo 210 da Lei 9/2002. e) O incumprimento dos deberes de urbanización e edificación nos prazos establecidos polo plan. - Consideraranse infraccións leves as infraccións do ordenamento urbanístico que non teñan o carácter de graves ou moi graves e, en todo caso, a execución de obras ou instalacións realizadas sen licenza ou orde de execución cando sexan legalizables por seren conformes co ordenamento urbanístico, así como o incumprimento das ordes de execución ou demolición ou da obrigación da inspección periódica das edificacións. - Nos supostos nos que se instruíse expediente sancionador por dúas ou máis infraccións tipificadas entre as que exista conexión de causa a efecto, impoñerase unha soa sanción, e será a correspondente ás actuacións que supoñan o resultado final perseguido, na súa contía máxima. Nos demais casos, aos responsables de dúas ou máis infraccións urbanísticas impoñeránsellesas multas correspondentes a cada unha delas. TITULO II: SISTEMAS XERAIS E LOCAIS CAPÍTULO 1 - SISTEMA DE INFRAESTRUTURAS DE TRANSPORTE E MOBILIDADE ARTIGO 2.1.1.- REGULACIÓN DA REDE VIARIA 1.- DEFINICIÓN: Enténdese por sistema viario o conxunto de terreos e infraestruturas públicas de comunicación destinadas ao transporte e mobilidade de persoas e vehículos por estradas, rúas e camiños. Sinálanse nos correspondentes Planos de Ordenación.2.- CLASIFICACIÓN: 2.1.- Sistema Xeral Viario: Comprende o sistema xeral viario a infraestrutura viaria e os seus elementos funcionais que teñen carácter básico e estruturante. Está formado pola rede viaria supramunicipal e a de titularidade municipal importante, consonte a relación e clasificación que se expón deseguido: a) Vías tipo I. Autoestradas e autovías - A-6. Autovía do Noroeste b) Vías tipo II. Estrada nacional - N-VI. Madrid-Coruña - N-634. Santiago-N-VI c) Vías tipo III. Rede primaria complementaria - CP-0301. N-VI (Coirós)-Ponte Aranga. Provincial. - CP-0302. N-VI (Coirós)-Teixeiro. Provincial. c) Vías tipo IV. Resto de estradas (Rede Secundaria) - AC-151. Montesalgueiro - Ponte da Pedra. Autonómica. - AC-230. Montesalgueiro - Curtis. Autonómica. - AC-231. A Castellana (N-VI) - Teixeiro. Autonómica. - Resto de estradas de titularidade municipal de interese xeral. O sistema xeral viario do territorio de Aranga identifícase nos correspondentes Planos de Ordenación de estrutura xeral e orgánica, a escala 1/5.000.2.2.- Sistema Local Viario: Comprende o conxunto de terreos e infraestruturas que complementan ao Sistema Xeral Viario e que, polo seu carácter local, establecen os accesos a edificios e propiedades, forman parte do trazado de pistas e camiños rurais de carácter agrícola. Comprende ademais a rede viaria de carácter urbana non incluída no sistema xeral. Aos efectos de ampliación e mellora de viais de sistema local para o tránsito rodado en solo rústico considérase unha sección transversal cun largo mínimo de 6,00 m.3.- CONDICIÓNS DE USO DO SISTEMA VIARIO: a) Condicións xerais. O solo cualificado de sistema viario ten por finalidade servir de soporte ás infraestruturas viarias e os seus elementos funcionais, en reposta ás necesidade de circulación rodada e peonil. O sistema viario poderá acoller, coas limitacións impostas pola lexislación de estradas, a implantación de infraestruturas de servizo como abastecemento de auga, saneamento, electricidade, etc. que, preferiblemente e agás casos xustificados, se desenvolverán baixo rasante. O sistema xeral viario deseñarase outorgando prioridade ao tráfico rodado en base a criterios de seguridade, racionalidade e eficiencia. As estradas estarán suxeitas ás limitacións da lexislación sectorial e ás disposicións que, no seu caso, impoña a administración titular. No Anexo á Normativa expóñense os cadros síntese de limitacións e servidumes na zona de influencia de estradas, así como as referencias á lexislación sectorial con incidencia no planeamento. b) Condicións en solo urbano e núcleo rural. En solo urbano e núcleo rural o sistema viario comprende o espazo confinado polas aliñacións ou, no seu caso, por outros sistemas. Nos tramos urbanos ou de núcleo rural de estradas estarase ao disposto na lexislación sectorial de estradas en canto ao réxime de usos e autorizacións nas zonas de dominio público, servidume ou afección. Nesta clase de solo o sistema viario estará composto polas seguintes partes: - Zona de tránsito rodado motorizado. - Zona de tránsito peonil ou beirarrúas. - Rotondas, separadores, medianeiras ou outros elementos de organización do tránsito rodado. - Aparcadoiro de vehículos, xa sexan en bandas anexas á zona de tránsito rodado como en zonas exclusivas. - Bandas axardinadas que diferencian as zonas anteriores. Nas zonas descritas non poderán autorizarse obras ou instalacións que non estean directamente vinculadas ou que non presten servizo á rede viaria, como podan ser as instalacións de sinalización, organización do tráfico, iluminación, etc. Na zona de tránsito peonil e nas bandas axardinadas poderán ademais incluírse os elementos de mobiliario urbano ao servizo do peón, así como a plantación de arborado. Con carácter puntual, poderá autorizarse a instalación de casetas ou quioscos. A colocación destes elementos seguirá criterios tendentes a facilitar o tráfico peonil e en calquera caso deberá cumprir os criterios de accesibilidade expostos na lexislación sectorial en materia de accesibilidade e supresión de barreiras. Os Proxectos de Urbanización que deseñen o sistema viario en ámbitos de uso residencial deberán incorporar a plantación de arborizado cando o ancho da beirarrúa sexa igual ou superior a 2,50 metros. Baixo rasante de todas as partes anteriormente descritas, autorizaranse as obras de instalacións e redes de servizos urbanos, así como a construción de aparcadoiros de titularidade pública. Para que unha rúa poda ter zona de tránsito rodado motorizado, deberá ter un ancho mínimo de 6,00 metros. As rúas cun ancho menor serán de tránsito peonil ou ben de tránsito rodado motorizado de carácter restrinxido, neste caso, deberá advertirse esta condición mediante a sinalización adecuada. Nos Planos de Ordenación planéanse mediante esquemas de sección viaria, as distintas distribucións interiores do sistema viario para o solo urbano e urbanizable. Cando para un determinado ancho de rúa existan variantes, procederase mediante proxecto de urbanización e en función do criterio de deseño adoptado á elección dun modelo concreto. ARTIGO 2.1.2.- REGULACIÓN DO SISTEMA FERROVIARIO 1.- RÉXIME LEGAL ESPECÍFICO: As infraestruturas ferroviarias son obxecto de regulamento en materia xurídica mediante a Ley 39/2003, de 17 de noviembre, del Sector Ferroviario, así como a Ley 16/1987, de 30 de julio, de Ordenación de Transportes Terrestres, naqueles preceptos que manteñen a súa vixencia.2.- DEFINICIÓN: Defínese como Sistema Xeral Ferroviario os terreos destinados a infraestruturas ferroviarias que formen parte da Rede Ferroviaria de Interese Xeral, así como os terreos adscritos destinados a zonas de servizo ferroviario. O presente Plan Xeral considera como sistema xeral ferroviario a infraestrutura ferroviaria correspondinte á liña A Coruña-Palencia ó seu paso polo termo municipal de Aranga. Grafíase nos correspondentes Planos de Ordenación de “Estrutura Xeral e Orgánica” a escala 1/5.000.3.- USOS E CONSTRUCIÓNS: Os usos e actividades, as construcións, instalacións ou reparacións realizadas na infraestrutura ferroviaria ou ben en terreos cualificados de sistema xeral será os que, no seu caso, determine a administración competente en virtude dos procedementos que, a respecto dos proxectos de obras ou Proxectos de Delimitación e utilización de Espazos Ferroviarios en zonas de servizos, se prevén na Ley 39/2003, de 17 de noviembre, del Sector Ferroviario.4.- CONDICIÓNS PARTICULARES DA ZONA DE VÍAS FERROVIARIAS: Non se poderán edificar na zona de vías outras instalacións que as directamente vinculadas a garanti-lo movemento dos vehículos do sistema, tales como casetas de protección, sinalización, etc.5.- CONDICIÓNS PARTICULARES DA ZONA DE INSTALACIÓNS FERROVIARIAS: 1.- Nesta zona poderán construírse edificios cun uso industrial, de almacenes ou de servizo terciario directamente vinculados ao servizo do funcionamento do sistema ferroviario; vivendas familiares para a custodia das instalacións; residencias comunitarias para os axentes do ferrocarril e equipamentos para o uso do persoal do servizo.2.- A súa edificabilidade non será superior a 0,70 m²/m², cunha ocupación máxima en planta do 50%. 3.- En tódolos casos, cumprirán as condicións que, para cada uso se establecen nestas normas.6.- CONDICIÓNS PARTICULARES DA ZONA DE SERVIZO FERROVIARIO: 1.- Poderanse construír edificios para a prestación do servizo público tales como naves de estación e servizos terciarios complementarios, así como os destinados á atención do usuario (hoteis, tendas, restauración, etc.). 2.- A súa edificabilidade non superará a contía de 1 m²/m². A ocupación máxima na planta da parte edificada será do 50% da parcela.3.- En tódolos casos, cumprirán as condicións que, para cada uso, se establecen nestas normas.7.- APARCAMENTO: Disporase de 1 praza de aparcamento nas zonas de instalacións ferroviarias e de servizo ferroviario, ao menos, por cada 100 m² construídos.8.- CONDICIÓNS DE DESENVOLVEMENTO: Para o desenvolvemento de actuacións urbanísticas complexas tanto na zona de instalacións ferroviarias como na zona de servizo ferroviario, deberá ser aprobado un Plan Especial, salvo actuacións puntuais necesarias e urxentes que sexan interiores e non afecten ao entorno das zonas cualificadas ou estean de acordo cos proxectos e plans existentes para estas. Estas excepcións desenvolveranse mediante proxecto de urbanización ou edificación.9.- LICENZAS DE OBRA: Os actos de edificación e posta nun novo uso dos terreos incluídos no sistema xeral ferroviario están suxeitos ao trámite de licenza municipal de obras e, en xeral, sometidas ás regras de tramitación establecidas polo Concello. Os permisos e licenzas administrativas precisas para a realización das obras necesarias para a xestión do servizo ferroviario, tales como tendido e ampliación de vías, construción de plataformas e peiraos de carga e descarga, así como calquera outra que non afecte ao Plan Xeral, entenderanse implicitamente concedidas conforme establece o artigo 179 da L. O. T. T. CAPITULO 2 - SISTEMA DE ESPAZOS LIBRES E ZONAS VERDES ARTIGO 2.2.1.- REGULACIÓN DO SISTEMA DE ESPAZOS LIBRES E ZONAS VERDES.1.- DEFINICIÓN: Comprende o conxunto de espazos destinados a garantir o lecer da poboación, mellorar as condicións ambientais, así como protexer as áreas naturais que o requiran. As zonas verdes e espazos libres, así como os campos de festa e as áreas recreativas sinálanse nos Planos de Ordenación.2.- CLASIFICACIÓN: a) Sistema xeral de espazos libres, constituído polos parques públicos, zonas verdes e áreas recreativas ao servizo xeral da poboación. b) Sistema local de espazos libres, constituído por xardíns e prazas públicas ao servizo dunha zona ou sector das áreas urbanas e rurais.3.- CONDICIÓNS DO SISTEMA DE ESPAZOS LIBRES: a) Con carácter xeral, nestas zonas non se permitirá ningún tipo de edificación permanente. Como excepción, previo acordo municipal, poderá autorizarse a instalación permanente de elementos de ornato (templetes, palcos de música, pérgolas, aseos). Poderán autorizarse así mesmo a colocación de casetas, quioscos ou bares terraza, sempre desmontables, así como o mobiliario necesario (bancos, papeleiras, fontes de auga potable, xogos de nenos, etc.). Cando así se xustifique, por motivos de necesidade, admitirase a instalación de infraestruturas de servizo, preferiblemente baixo rasante ou con medidas de ocultación no caso de implantación en superficie. b) A ocupación máxima, considerando todos os elementos permanentes, non poderá superar o 5% da superficie total da zona na que se sitúen. A ocupación máxima, considerando os elementos permanentes e os desmontables, non poderá superar o 15% da superficie total da zona. c) Os peches cando sexan necesarios non superarán a altura de 0,50 metros con materiais opacos podendo superar esta altura con elementos diáfanos ou elementos vexetais. Os valados de orixe tradicional serán conservados. d) As zonas verdes e espazos libres de uso público deberán estar convenientemente urbanizadas coas súas correspondentes sendas peonís, camiños, escaleiras e acondicionamento vexetal, así como dotadas de iluminación pública, rede de sumidoiros e abastecemento de augas necesarios para o seu funcionamento e conservación. e) Ás áreas cualificadas como sistema de espazo libre que teñan a clasificación de solo rústico de especial protección non se lles esixirá o mencionado estándar de urbanización. As actuacións nestas zonas respectarán o medio natural, limitándose á apertura ou acondicionamento de sendas peonís e dotación básica de mobiliario (bancos, papeleiras, sinalización,.), realizados con materiais de orixe natural como a pedra e a madeira. f) Os parques urbanos e áreas recreativas cualificadas de sistema xeral poderán admitir construcións tradicionais e instalacións deportivas ou culturais descubertas ou prazas de aparcadoiro cando a súa superficie sexa superior a unha hectárea. Neste caso, a superficie ocupada de solo non excederá do 15% da superficie total do sistema de espazo libre. Nos espazos libres que estean recollidos no Catálogo de Patrimonio non se permitirá construción algunha, agás que o autorice o órgano competente en materia de patrimonio cultural. Así mesmo este órgano autorizará as obras de urbanización que se leven a cabo nestes ámbitos, e que deben estar suxeitas a criterios de conservación e recuperación das súas calidades ambientais orixinais. g) Os proxectos de urbanización ou acondicionamento dos espazos libres darán cumprimento do Real Decreto 505/2007, do 20 de abril, polo que se aproban as condicións básicas de accesibilidade e non discriminación das persoas con discapacidade para o acceso e utilización dos espazos públicos urbanizados e edificacións. CAPITULO 3 - SISTEMA DE EQUIPAMENTOS ARTIGO 2.3.1.- REGULACIÓN DO SISTEMA DE EQUIPAMENTOS 1.- DEFINICIÓN: Comprende o conxunto de terreos, edificacións e instalacións ao servizo directo da poboación. Os equipamentos e dotacións sinálanse nos Planos de Ordenación a diferentes escalas.2.- CLASIFICACIÓN: a) Sistema xeral de equipamentos.- Constituído polos terreos, edificios e instalacións destinadas a usos públicos colectivos, que pola súa dimensión ou función, transcenden a todo o municipio. Os equipamentos do sistema xeral relaciónanse na Memoria do presente Plan Xeral. b) Sistema local de equipamentos.- Constituído polos terreos, edificios e instalacións destinados a usos colectivos, ao servizo dun ámbito concreto (núcleo ou zona) da poboación.3.- CONDICIÓNS DE VOLUME E USO Ademais das condicións que lle fosen de aplicación pola lexislación específica vixente deberán cumprir as seguintes: a) As construcións, instalacións e edificios destinados a equipamento, xa sexan de titularidade pública ou privada, deberán integrarse e adaptarse ao contexto urbano do emprazamento. Con carácter xeral planearanse edificios de tipoloxía exenta ou illada, cos seguintes parámetros: - Altura máxima: B+1 (7,50 metros). - Ocupación máxima: 50% da parcela edificable. - Recuamento e separación a lindeiros: 5 metros. - Reserva de prazas de aparcamento: as establecidas no Título IV en función do uso de que se trate. Os espazos vacantes de edificación destinaranse a resolver as necesidades de aparcamento, de acceso viario e, en xeral, a espazos axardinados ou peonís. b) Ós equipamentos clasificados como solo urbano aplicaráselles as ordenanzas específicas do solo urbano, cando así se indique ou represente nos correspondentes Planos de Ordenación. c) Os equipamentos a implantar en terreos clasificados como solo de núcleo rural deberán cumprir as condicións xerais e particulares que, para esta clase de solo, expóñense no Título VII da Normativa, sen prexuízo do cumprimento simultáneo das condicións xerais definidas no apartado a). Cando as condicións de uso e funcionalidade dunha determinada edificación esixa o planeamento dun volume desproporcionado e fóra de escala en relación á volumetría das construcións do asentamento, este deberá descompoñerse en varios volumes co fin de procurar unha maior integración. d) Os equipamentos a situar en solo rústico terán o carácter de edificación illada propia do solo rústico. Cumpriranse as condicións de uso, tipoloxía, parcela, ocupación e volume en función da categoría de solo rústico de que se trate, definidas no Título VIII da presente Normativa. Así mesmo, terase especial observancia en que estes edificios se integren no entorno circundante mediante propostas volumétricas e materiais, segundo se desprende do artigo 104 da Lei 9/2002. e) Usos: Serán os correspondentes ao equipamento de que se trate. Admítese, o cambio do uso asignado polo presente Plan, sempre que o novo uso manteña o carácter público dos mesmos e se faga segundo o procedemento descrito no artigo 47.4 da Lei 9/2002. f) En todos os equipamentos, permitirase ademais do uso principal, aqueloutros directamente vinculados coa actividade de que se trate, como vivenda para garda, oficinas vinculadas á actividade, etc., así como os aparcamentos para cubrir a demanda en función do equipamento creado. g) A intervención administrativa da Xunta (Consellería de Sanidade) en todo o que fai referencia á aprobación de proxectos para novos cemiterios e a realización de obras nos existentes, farase de acordo co Decreto 134/1998 do 23 de abril, sobre Policía sanitaria Mortuoria. Estarase ao disposto no art.47 do Decreto 134/1998, sobre Policía Sanitaria Mortuoria en canto á zona de protección. CAPITULO 4 - SISTEMA DE INFRAESTRUTURAS DE SERVIZOS ARTIGO 2.4.1.- REGULACIÓN DO SISTEMA XERAL DE INFRAESTRUTURAS DE SERVIZOS 1.- ÁMBITO DE APLICACIÓN: Comprende as instalacións de abastecemento de auga, saneamento, eólicas, de electricidade, telecomunicacións etc., así como as instalacións e edificacións vinculadas a ditos servizos, e as súas zonas de reserva e protección.2.- USOS PERMITIDOS: a) Só se permitirán os usos propios ou directamente vinculados coa instalación ou servizos de que se trate, polo que se refire ao uso de vivenda, admitirase excepcionalmente e unicamente con destino á vivenda do garda da instalación. b) Os espazos libres de edificación que constitúan o entorno destes servizos consideraranse como espazos libres axardinados ou de aparcamento dentro da parcela. c) As construcións, instalacións e en xeral o uso do solo afectado polos elementos que comprende o Sistema Xeral de Infraestruturas de Servizos deberán axustarse ás determinacións das diferentes normativas que lles sexan de aplicación.3.- CONDICIÓNS ESPECÍFICAS DA URBANIZACIÓN: Expresadas no Título V da presente Normativa TITULO III: NORMAS REGULADORAS DE EDIFICACIÓN CAPITULO I - DISPOSICIÓNS XERAIS ARTIGO 3.1.1.- DEFINICIÓNS A efectos deste Plan Xeral, cantas veces se empreguen os termos que a continuación se indican, terán o significado que taxativamente se expresan nos artigos seguintes. ARTIGO 3.1.2.- ALIÑACIÓNS 1.- ALIÑACIÓNS ACTUAIS: Son os lindeiros das parcelas cos espazos públicos.2.- ALIÑACIÓNS OFICIAIS: Son as definidas no presente Plan Xeral e adquiren carácter oficial coa aprobación definitiva do mesmo. As aliñacións oficiais veñen definidas nos Planos de Ordenación, na Normativa, ou ben en ambos á vez. Estas aliñacións poden ser: a) Aliñacións exteriores: son as que o Plan Xeral ou calquera Plan ou Proxecto que as desenvolva, fixa o límite da parcela edificable cos espazos libres públicos. b) Aliñacións interiores: son as que o Plan Xeral establece ao interior das parcelas para delimitar o patio interior do rueiro ou os espazos libres privados, e deslindar as partes das mesmas que son edificables. Nos Planos de Ordenación recoñécense como liñas de fondo e recuamento. ARTIGO 3.1.3.- RASANTES 1.- RASANTES ACTUAIS: Son os perfiles lonxitudinais das vías, prazas ou rúas, actualmente existentes.2.- RASANTES OFICIAIS: Son os perfiles lonxitudinais das vías, prazas o rúas, definidos no presente Plan, que serven como nivel oficial a efectos de medición de alturas. ARTIGO 3.1.4.- LIÑA DE EDIFICACIÓN É aquela liña que a futura edificación non pode superar, salvo cos saíntes cando estes estean permitidos. A liña de edificación pode ser: a) Exterior: Cando se refire á fachada da edificación que de fronte a espazos libres públicos ou aos libres privados que limiten con estes e procedan dun recuamento mínimo obrigatorio. b) Interior: Cando se refire á fachada oposta á anterior. A liña de edificación interior (fondo) medirase respecto á liña de edificación exterior. ARTIGO 3.1.5.- RECUAMENTOS DA EDIFICACIÓN 1.- RESPECTO Á ALIÑACIÓN: É o ancho da franxa de terreo comprendido entre a liña de edificación e a aliñación oficial, cando ambas non coinciden.2.- RESPECTO AOS LINDEIROS: Son os anchos das franxas de terreo comprendidos entre o edificio e os correspondentes lindes de parcela. Estes poden ser. a) Laterais: se se refiren aos lindes laterais da parcela. b) Posterior: se se refire ao linde posterior da parcela. ARTIGO 3.1.6.- PARCELA BRUTA E PARCELA NETA OU EDIFICABLE 1.- PARCELA BRUTA. É a parcela catastral, ou no seu caso rexistral, pero cuxas medidas e superficie corresponden co levantamento realizado “in situ” por técnico competente.2.- PARCELA NETA OU EDIFICABLE. É parte da parcela limitada pola aliñación exterior, os lindeiros con outras parcelas e, en calquera caso, polas liñas delimitadoras con outras clases de solo, outros ámbitos de norma zonal, polígonos, etc. Cando non exista aliñación exterior grafiada na planimetría, se tomará a liña de peche esixida. Aos efectos de cumprir a esixencia de parcela mínima tomarase a superficie de parcela neta, a non ser que nas correspondentes ordenanzas establecérase outra cousa. ARTIGO 3.1.7.- SOAR 1.- Terán a condición de soar as superficies de solo urbano legalmente divididas e aptas para a edificación que, en todo caso, conte con acceso por vía pública pavimentada e servizos urbanos de abastecemento de auga potable, evacuación de augas residuais á rede de saneamento, subministro de enerxía eléctrica, iluminación pública, en condicións de caudal e potencia adecuadas para os usos permitidos. Si existira planeamento, ademais do anterior deberán estar urbanizadas de acordo coas aliñacións, rasantes e normas técnicas establecidas por este.2.- Os terreos incluídos no solo urbano non consolidado e no solo urbanizable solo poderán alcanzar a condición de soar despois de executadas, conforme ao planeamento urbanístico, as obras de urbanización esixibles para a conexión cos sistemas xerais existentes, e no seu caso, para a ampliación ou reforzo dos mesmos. ARTIGO 3.1.8.- EDIFICABILIDADE Desígnase con este nome a medida da edificación permitida nunha determinada área do solo. Establécese, de tres formas posibles: - En termos absolutos; metros cadrados edificables referidos a unha parcela, unha zona ou ámbito determinado. - Mediante coeficiente; metros cadrados edificables por cada metro cadrado de solo. - Mediante a configuración xeométrica regulada por outros parámetros urbanísticos. ARTIGO 3.1.9.- SUPERFICIE OCUPADA POLA EDIFICACIÓN É a comprendida dentro dos límites definidos pola proxección vertical sobre un plano horizontal das liñas externas de toda a construción, incluso a subterránea. ARTIGO 3.1.10.- SUPERFICIE TOTAL EDIFICADA Para a determinación da superficie edificable total deberán computarse todas as superficies edificables de carácter lucrativo, calquera que sexa o uso ao que se destinen, incluídas as construídas no subsolo e os aproveitamentos baixo cuberta, coa única excepción das superficies construídas no subsolo con destino a rochos de superficie inferior a 10 metros cadrados vinculados ás vivendas do edificio, a aparcadoiros ou a instalacións de servizo como as de calefacción, electricidade, gas ou análogas. ARTIGO 3.1.11.- RUEIRO Entenderase por rueiro a porción de solo contendo unha agrupación de varias parcelas contiguas unhas a outras, cando dito conxunto quede completamente delimitado exteriormente por espazos libres públicos, ou no seu caso, polo límite de clasificación do solo. ARTIGO 3.1.12.- PATIO Considérase patio todo espazo libre rodeado teórica ou realmente de edificación. poderán ser: a) Patio de Rueiro: é o espazo definido ao interior do rueiro pola liña de edificación interior na planta de piso. b) Patio de Parcela: é o espazo libre situado dentro da parcela edificable. As dimensións dos patios axustaranse ao disposto nas NHV-2010. ARTIGO 3.1.13.- DENSIDADE DE VIVENDAS É o número de unidades por hectárea que poden constituírse en cada zona de referencia. ARTIGO 3.1.14.- ALTURA DA EDIFICACIÓN A altura da edificación é a dimensión vertical dun edificio. Dita dimensión poderá expresarse nas seguintes unidades de medida. a) Pola distancia vertical en metros, medida desde a rasante da rúa á que da fronte a edificación, ata a cara inferior do último forxado construído. Cando se prescinda de construír o último forxado, a medición farase ata a aresta de intersección entre a cara interior do forxado de cuberta e a cara interior do muro de peche. A medición realizarase no punto medio da fachada. b) Polo número total de plantas que inclúe todas as plantas a partir da rasante do terreo e nos casos que se establezan nas condicións xerais de volume, a planta semisoto. ARTIGO 3.1.15.- ALTURA MÁXIMA DA EDIFICACIÓN É aquela que non pode superarse coa edificación. Virá expresada en metros e/ou en número de plantas e respectaranse ambas. ARTIGO 3.1.16.- ALTURA DE PISOS E CUBERTA 1.- ALTURA DE PISOS: Distancia entre as caras inferiores de dous forxados consecutivos.2.- ALTURA LIBRE DE PISOS: Distancia existente dende a superficie do pavimento acabado ata a superficie inferior do teito da planta correspondente.3.- ALTURA DE CUBERTA: É a distancia vertical entre a cara superior do último forxado construído e a liña de cumieira. ARTIGO 3.1.17.- PLANTAS DA EDIFICACIÓN 1.- PLANTA SOTO: a) É aquela que ten o teito debaixo da rasante do terreo en todos os seus puntos de contacto. Para o caso de tipoloxía de vivenda unifamiliar ou edificacións illadas en solo rústico, terá a consideración de planta soto aquela que non cumpre a condición anterior estritamente como consecuencia de practicar a abertura e rampla exterior de acceso. b) A planta soto computará edificabilidade, agás si se destina a uso de aparcadoiro ou instalacións técnicas ao servizo do edificio, como calefacción, electricidade, cuarto do lixo ou análogas.2.- PLANTA DE SEMISOTO: a) Terá esta consideración aquela planta do edificio que cumpre as dúas condicións seguintes: - O solo encóntrase baixo a rasante a unha distancia maior de 1,20 metros. - O teito encóntrase por encima da rasante a unha distancia menor ou igual a 1,00 metro. b) A planta semisoto computará edificabilidade en todos os casos.3.- PLANTA BAIXA: a) Terá esta consideración aquela planta inferior do edificio que cumpre a condición seguinte: - O teito encóntrase a unha distancia superior a 1,00 metro por encima da rasante. b) Si pola configuración do terreo, as condicións antes indicadas varían ao largo da liña de edificación exterior, a cualificación de soto, semisoto e planta baixa adoptarase nas plantas que nese caso as cumpran. c) A planta baixa computará edificabilidade en todos os casos.4.- PLANTA PISO: a) Cada unha das sucesivas plantas situadas por riba da planta baixa. b) As plantas de piso computarán edificabilidade en todos os casos. CAPITULO 2 - CONDICIÓNS XERAIS QUE DEBEN CUMPRIR AS PARCELAS E EDIFICIOS ARTIGO 3.2.1.- ÁMBITO DE APLICACIÓN As condicións establecidas neste capítulo definen os parámetros os que se deben suxeitar as dimensións de calquera edificación, sexan obras de nova planta, ampliación ou reforma, así como a maneira de medir e aplicar estas limitacións. Estas condicións xerais estarán supeditadas sempre ás particulares de cada Ordenanza e Norma específica, desenvolvidas nos Títulos VI, VII VIII e IX deste Plan Xeral. ARTIGO 3.2.2.- MEDICIÓN DE ALTURAS 1.- Para a medición de alturas establécense dous tipos de unidades: distancia vertical e nº de plantas. Cando as Ordenanzas e Normas específicas sinalan ambos tipos, respectaranse conxuntamente as dúas.2.- A medición realizarase na vertical do punto medio da liña de fachada e salvo indicación expresa en calquera das Ordenanzas e Normas Particulares, as alturas máximas en relación co número de plantas, serán as seguintes: A efectos de medición da altura polo nº de plantas contabilizarán as plantas piso e a planta baixa, así como calquera planta semisoterrada cando o seu teito se atope a máis de 1,00 metro por encima da rasante do terreo en calquera dos seus puntos.3.- Medición de alturas en edificios con fronte a vías en pendente. As alturas tomaranse na vertical do punto medio da liña de fachada, non podendo haber nos extremos desta variacións superiores a 1,2 metros da altura máxima permitida, debendo, neste caso, graduarse a construción adaptándose ao perfil da vía, de forma que cada tramo de fachada cumpra con estas limitacións.4.- Medición de alturas en edificación illada ou exenta. A altura máxima deberá cumprirse en calquera punto das fachadas e medirase a partir da rasante do terreo en contacto coa edificación. Salvo especificacións en contra nas Ordenanzas e Normas Particulares de cada zona. ARTIGO 3.2.3.- ALTURA DE PLANTAS DA EDIFICACIÓN 1.- PLANTA SOTO: a) A altura libre da planta soto non será inferior a 2,30 metros. b) Terá ventilación dabondo. c) Os sotos non serán habitables, podéndose utilizar como almacéns, aparcadoiros, cuartos de instalacións da vivenda. Poderá ter usos comerciais segundo se determine no presente Plan Xeral.2.- PLANTA SEMISOTO: a) Cumprirán as condicións dos apartados b) e c) anteriores. b) A altura libre non será inferior a 2,30 metros nin superior a 3,60 metros.3.- PLANTA BAIXA: a) A altura libre da planta baixa non será superior a 4 metros. b) Poderá destinarse aos usos que se establecen na presente normativa. O uso de vivenda estará condicionado a que o solo desta planta, na parte destinada a este uso, estea situado como mínimo, a 0,30 metros sobre a rasante da rúa á que de fronte.4.- PLANTA PISO: a) É a planta situada por riba da planta baixa. b) Poderá destinarse aos usos que se establecen na presente normativa.5.- PLANTA BAIXO CUBERTA: a) É a parte da edificación existente entre o forxado que forma teito da última planta de piso e a cuberta. b) Cumprirá as condicións que se indican no artigo seguinte. ARTIGO 3.2.4.- CONSTRUCIÓNS PERMITIDAS POR ENCIMA DA ALTURA MÁXIMA. FORMA DA CUBERTA 1.- XENERALIDADES: Agás indicación expresa nas ordenanzas particulares, as construcións e instalacións autorizables por riba da altura máxima, así como a forma e materiais para a realización da cuberta, serán as que a continuación se detallan. Como norma xeral, as cubertas deberán adaptarse na súa configuración básica ás existentes e predominantes de cada zona, con todo, a presente ordenanza trata de corrixir a tendencia dos últimos anos de construír as cubertas con excesiva pendente e con elementos e materiais que non son propios dos asentamentos tradicionais, os costumes construtivos e as tipoloxías preexistentes. Por riba da altura máxima permitida só se permite a construción da cuberta, así como dos elementos e instalacións asociadas ao uso propio do edificio. A cuberta poderá ser plana ou construída mediante planos inclinados, en cuxo caso os faldóns arrincarán desde o último forxado, en punta de voo se estivese permitido, cunha inclinación non superior a 35º sesaxesimais, non pudendo exceder a altura do cumieira en mais de 3,60 metros desde cara superior do último forxado. O plano de cuberta será continuo, sen acaneos nin resaltes innecesarios. Prohíbese a realización de baleirados na cuberta para xerar terrazas ou outros espazos exteriores. Baixo cuberta permítese o aproveitamento destinado a calquera uso contemplado na ordenanza respectiva sen outra limitación que a que dimana da propia maneira de establecer a edificabilidade por cada norma zonal. En función do uso e a situación da construción establécense as seguintes condicións: 2.- CUBERTAS INTEGRADAS NO SEU CONTEXTO: Os edificios e instalacións en terreos clasificados como núcleo rural e solo rústico terán unha cuberta realizada con materiais cuxa textura e cor se integren no medio rural circundante. Admitiranse como materiais de cuberta, a parte da tella e da lousa, metais que co tempo adquiren unha pátina sen brillo, como o cobre ou o zinc. De optar por unha cuberta plana, o acabado final será axardinado, de grava solta ou pavimento cerámico ou pétreo. En ámbitos de núcleo rural histórico prohíbese a cuberta plana. Por riba do plano de cuberta non poderán sobresaír máis que os elementos e instalacións asociados como chemineas, antenas, condutos de ventilación, pararraios, etc. Prohíbese a construción de bufardas e mansardas, máis permítense as fiestras, que poderán ser practicables, niveladas co plano de cuberta. En solo urbano permítese a construción de bufardas. A súa única finalidade será a de mellorar as condicións de habitabilidade das estancias no baixo cuberta. Por cada vertente ou plano de cuberta só se permite ocupar un 20% da súa superficie con este tipo de elemento. Terán unha anchura ou fronte máximo de 1,80 metros e a separación mínima entre eles será de 3,00 metros. Situaranse suficientemente separados dos bordes das vertentes de cuberta de maneira que non se entorpeza o encontro entre estes.3.- CUBERTAS EN ÁMBITOS DE USO INDUSTRIAL: Nos ámbitos de solo urbanizable de uso global industrial e comercial, o deseño da cuberta tanto na súa forma como nos seus materiais de acabado, será libre. Establécese a limitación de non poder superar en mais de 4 metros a altura máxima permitida polos elementos que configuran a cuberta. De forma puntual, e xustificando a singularidade da instalación, se poderán autorizar maiores alturas. ARTIGO 3.2.5.- CORPOS VOADOS PECHADOS 1.- Enténdese por corpo voado aquel que se sitúa fóra da aliñación e, polo tanto, se proxecta sobre o espazo público, xa sexa rúa, praza ou zona verde.2.- Todo corpo voado terá a súa razón de ser en motivos de eficiencia enerxética e na mellora do confort térmico do edificio baixo criterios bioclimáticos.3.- Os corpos voados serán pechados por paramentos verticais de vidro ou outro material lixeiro que desempeñe a función de confort encomendada. A dimensión do voo, medida perpendicular á fachada, non será superior a 0,80 m e respectará unha altura libre mínima de 4,00 m entre a rasante da rúa (beirarrúa ou elemento máis desfavorable) e o teito terminado.4.- Non se permiten corpos voados pechados nas rúas con ancho inferior a 6,00 m.5.- Os corpos voados pechados deberán recuarse un mínimo de 1,50 m da edificación lindeira.6.- Todo corpo voado pechado computará edificabilidade.7.- Non son obxecto de regulamentación neste artigo os corpos voados dentro da parcela, os cales se permiten no marco do cumprimento da NHV-2010. ARTIGO 3.2.6.- BALCÓNS. TERRAZAS. ENTRANTES E SAÍNTES.1.- Permítense balcóns, terrazas e entrantes nas fachadas dos edificios así como saíntes tipo cornixas ou aleiros.2.- Con carácter xeral as cornixas e aleiros non poderán sobresaír máis de 0,40 m do plano da fachada. Cando se trate de aleiros de cuberta e, sempre en rúas de ancho superior a 6,00 m., poderán sobresaír o equivalente ao que sobresaian os corpos voados pechados máis 15 cm para aloxar a recollida de pluviais. Previa xustificación baseada en criterios bioclimáticos ou eficiencia enerxética, admítense cornixas, aleiros ou outro tipo de planos saíntes de fachada que, en ningún caso, excederán de 1,00 m medidos perpendicularmente á fachada.3.- Admítense balcóns e saíntes de terrazas sempre que non se adianten máis de 0,30 m para rúas de ata 10,00 m e 0,80 m para rúas de largo maior de 10,00 m. Estes elementos deberán recuarse un mínimo de 1,50 m da edificación lindeira.4.- Admítense os entrantes ou recuamentos en plano de fachada nos termos expresados no punto. B.1.1. das NHV-2010. ARTIGO 3.2.7.- CHAFRÁNS Será obrigatoria a realización de chafráns cando así o establezan e quede sinalado nos correspondentes Planos de Ordenación dos núcleos urbanos a escala 1/2.000. Establécense dous tipos de chafráns: - En liña de edificación ou aliñación, cando ambas son coincidentes. - En liña de peche ou aliñación, cando a edificación se recúa. Chafrán de edificación: En edificios en esquina nos que a liña de edificación sexa coincidente coa aliñación, establecerase un chafrán cunhas dimensións mínimas que serán as determinadas por un segmento nos que os extremos estarán a 3,00 metros do punto de intersección das aliñacións, cun mínimo de fronte de chafrán de 3,00 metros. Este chafrán manterase en toda a altura da edificación. Chafrán de peche de parcela: Nos muros de peche, cando debido á ordenanza de aplicación deba establecerse un recuamento, realizarase un chafrán no que a construción xeométrica virá dada mediante a unión das aliñacións cun radio de xiro de 3,00 metros. En casos concretos os Planos de Ordenación poderán establecer maior radio de xiro, establecendo para isto unha medida determinada. ARTIGO 3.2.8.- SERVIDUME DE PASO 1.- Os propietarios de soares ou parcelas nas que existan servidumes de paso ou outras calquera, deberán respectalas cando edifiquen, excepto que se estableza un acordo de supresión das mesmas con todos os propietarios e usuarios afectados e a sometan á información favorable do concello.2.- Si a servidume é de paso, lindeira con instalacións ou edificacións interiores existentes, deberá dispoñer dun ancho mínimo de 3 metros en toda a súa lonxitude, excepto que nos Planos de Ordenación se sinalase un ancho maior. No caso de que actualmente sexa inferior, recuarase a edificación 1/2 do ancho que falte para chegar ao mínimo, no caso de que a servidume se encontre no lindeiro de dúas parcelas ou soares de distinta propiedade, e a totalidade do ancho si a servidume se encontra situada dentro da propia parcela ou soar.3.- Sempre que sexa posible farase o procedemento de normalización de fincas ao obxecto de suprimir servidumes e regularizar fincas en solo urbano. ARTIGO 3.2.9.- CONDICIÓNS ESPECIFICAS DOS EDIFICIOS DESTINADOS A VIVENDA Os edificios destinados a vivenda ademais de cumprir coas condicións citadas nos artigos anteriores, cumprirán coas determinacións do Decreto 29/2010, do 4 de marzo, polo que se aproban as Normas de Habitabilidade das Vivendas de Galicia (NHV- 2010). ARTIGO 3.2.10.- ACCESIBILIDADE PARA MINUSVÁLIDOS NOS EDIFICIOS Nos edificios de nova planta, tanto públicos como privados, así como en toda obra de urbanización, deberán cumprirse as disposicións que sobre esta materia contén a Lei 8/97 de Promoción da Accesibilidade e Supresión de Barreiras, o Regulamento de desenvolvemento e execución da Lei de Accesibilidade e Supresión de Barreiras na Comunidade Autónoma de Galicia (D.35/2000, do 28 de xaneiro), así como a Orden VIV/561/2010, de 1 de febreiro, pola que se desenvolve o documento técnico de condicións básicas de accesibilidade e non discriminación para o acceso e utilización dos espazos públicos urbanizados. ARTIGO 3.2.11.- ANEXOS OU EDIFICACIÓNS COMPLEMENTARIAS Entenderase como anexo ou edificación complementaria aquela que alberga os usos complementarios ou auxiliares ao uso principal da edificación. No medio rural este tipo de edificación ten especial significación pois constitúe unha parte inherente dos asentamentos e de relación de estes co medio natural e produtivo. Como norma xeral, os anexos só poderán destinarse a usos complementarios á actividade principal do edificio. Poderán construírse anexos separados da edificación principal, neste caso deberá separarse un mínimo de 4,00 metros. Os anexos separados da edificación principal poderán acaroarse aos lindes con outras parcelas, cando ningún elemento da construción supere a altura de 3,00 metros. De exceder esta altura, será obrigatorio cumprir os recuamentos establecidos por cada ordenanza. En ningún caso a altura máxima da edificación complementaria será maior de 4,00 metros, e a súa cuberta cumprirá as condicións xerais e particulares que lle sexan de aplicación. Todo anexo computará edificabilidade nos mesmos termos que a edificación principal. ARTIGO 3.2.12.- CONDICIÓNS DOS PECHES Como norma xeral, permítese a construción de elementos de peche de fincas. Estes estarán realizados conforme á natureza e destino da finca; neste sentido, namentres unha finca non se encontre edificada solo se permite o seu peche mediante vexetación ou elementos lixeiros tipo malla metálica, ou similar, sobre postes. En terreos clasificados como solo urbano, de núcleo rural ou urbanizable, permítese unha altura máxima de peche de obra con característica opaca de 1,50 metros. Por riba desta altura o peche será vexetal ou tipo malla metálica ata unha altura máxima de 3,00 metros. En terreos pertencentes aosolo rústico, o peche de obra non poderá superar 1 m, podéndose superar con elementos vexetais ou tipo malla metálica coa mesma limitación do parágrafo anterior. Esta limitación será aplicable aos terreos clasificados como solo urbanizable en tanto non se aprobe o correspondente Plan Parcial. Os peches de fábrica de carácter tradicional (muros de cachotería, valados) que non cumpran as condicións anteriormente descritas, quedarán sempre dentro da ordenación e serán obxecto de conservación a non ser que queden afectados por algunha determinación contraria no presente Plan. Os peches que dean fronte a estradas de titularidade supramunicipal estarán condicionados ás determinacións que impoña o organismo titular, o cal deberá informar con carácter previo ao outorgamento de licenza municipal. ARTIGO 3.2.13.- CONDICIÓNS DE INTEGRACIÓN E DE ADAPTACIÓN AO AMBIENTE Os edificios, construcións e instalacións deberán responder a solucións construtivas, estéticas e de relación co seu entorno de calidade. A estes efectos estarase ao disposto no artigo 104 da Lei 9/2002. Os edificios deberán implantarse no terreo de xeito que se integren na morfoloxía ou topografía, sen realizar grandes transformacións ou alteracións negativas e, polo tanto, cos movementos de terra estritamente precisos para acomodar o edificio e ordenar, se fose o caso, a parcela. Con carácter xeral, a escala, volume, forma, os materiais de acabado e as cores, deberán ser sensibles ao lugar en base a unha proposta arquitectónica meditada. A memoria do proxecto constitúe o elemento axeitado onde expor a xustificación de dita proposta. Esta cautela será especialmente tida en conta nos contornos de protección e respecto dos elementos que integran o Catálogo de Patrimonio, así como nas áreas do territorio expostas visualmente, consonte o Estudo da Paisaxe. Poderán admitirse intervencións novidosas, no caso de que presenten solucións de especial calidade arquitectónica e creativa, sempre que estean debidamente xustificadas en canto á integración e harmonización co núcleo e o medio no que se atope. En solo de núcleo rural e solo rústico prohíbese expresamente a construción de paredes medianeiras, a non ser que veña determinado pola existencia doutra que sexa necesario ocultar. Así mesmo non se permitirán paredes cegas de aparencia estética similar ás paredes medianeiras ou de calidade estética secundaria. Nestas clases de solo todos ospeches exteriores serán tratados co mesmo nivel de calidade dentro do contexto da proposta arquitectónica que defina o proxecto. En solo urbano consolidado, cando se trate de ordenacións que permitan a edificación acaroada conformando rueiros ou continuos edificados, coidarase especialmente o tratamento de paredes medianeiras que queden á vista por non estar edificado o soar lindeiro. Terán un acabado digno e de suficiente calidade construtiva. Prohíbese expresamente deixar o ladrillo visto sen revestir e pintar, o uso de chapa ondulada, ou deixar o material de illamento á vista. Prohíbese usar a parede medianeira como soporte para publicidade. En solo urbano non consolidado ou urbanizable quedará garantida a ausencia de paredes medianeiras á vista mediante a execución simultánea de cada rueiro. Os plans parciais fixarán prazos de edificación que impidan a permanencia de medianeiras por un tempo superior a un ano. Co obxecto de procurar edificios con escuadras razoables, estarase ao disposto no artigo 1.4.5. da presente Normativa sobre normalización e regularización de fincas. TITULO IV: DEFINICIÓN E CLASIFICACIÓN DOS USOS. NORMAS REGULADORAS CAPITULO 1 - DISPOSICIÓNS XERAIS ARTIGO 4.1.1.- XENERALIDADES 1.- As Normas de uso, regulan as diferentes utilizacións dos terreos e as edificacións segundo a actividade que neles se desenvolva. Estas Normas serán de aplicación tanto nas obras de nova planta como nas de ampliación e reforma.2.- A regulación dos usos, de acordo coa zonificación establecida, realízase mediante os seguintes tipos de usos: a) USO GLOBAL.- É aquel que predomina nun ámbito concreto por selo de implantación maioritaria no mesmo. Para que poda recibir esta consideración un determinado uso, debe representar polo menos o 51% do aproveitamento lucrativo do ámbito ao que estea referido. b) USO ASOCIADO.- É aquel que a súa propia natureza vincúlao ao uso global, completándoo, enriquecéndoo e necesitándose un ao outro. É por isto que as correspondentes ordenanzas da zona obviarán o uso asociado, pois sobreenténdese que se trata dun uso que pode e debe coexistir co uso global. No Anexo I a esta Normativa preséntase unha táboa de usos asociados. c) USO PERMITIDO.- É aquel que pode coexistir co uso global nun ámbito concreto por non ser incompatible con el. Para o caso do solo urbano e urbanizable considerarase que un uso é permitido cando así se estableza na Táboa de Compatibilidade de Usos do Anexo I. Porén, o Concello, previo informe técnico municipal, poderá desautorizar un uso compatible se se observase que a súa autorización fose producir inconvintes ao tráfico, inseguridade cidadán ou molestias graves á cidadanía como consecuencia da actividade en cuestión. Para o caso do solo rústico entenderase que un uso é permitido cando sexa compatible coa protección de cada categoría de solo rústico, sen prexuízo da esixencia de licenza urbanística municipal e demais autorizacións administrativas sectoriais que procedan. Considerarase que un uso é permitido cando así se estableza nas respectivas ordenanzas do solo rústico e de núcleo rural. d) USO PROHIBIDO.- É aquel que pola súa natureza non pode convivir e polo tanto non pode autorizarse no mesmo ámbito onde opera un uso global determinado. Considérase que un uso é prohibido cando non reúne a condición de permitido ou autorizable. Para o caso do solo rústico son aqueles incompatibles coa protección de cada categoría de solo ou que impliquen un resgo relevante do deterioro dos valores protexidos. e) USO PROVISIONAL.- É aquel que poderá establecerse de maneira temporal por non dificultar a execución do presente Plan Xeral. Estes usos poderán autorizarse, cando o sinalen as ordenanzas e normas particulares, seguindo os requisitos e condicións sinalados no art.102 da Lei 9/2002. f) USO AUTORIZABLE.- É aquel que, en solo rústico, está suxeito á autorización da Administración Autonómica, previamente á licenza urbanística municipal e nos que deban valorarse en cada caso as circunstancias que xustifiquen a súa autorización, coas cautelas que procedan.3.- A regulación dos usos atendendo a súa propia natureza, realízase mediante a seguinte clasificación: - Uso Residencial - Espazo libre - Uso Industrial - Uso Terciario - Réxime especial no solo rústico No Capítulo seguinte defínense de maneira pormenorizada cada un deles.4.- As condicións particulares que deben cumprir os distintos usos expóñense a continuación, sen prexuízo daquelas outras derivadas da normativa sectorial aplicable en materia de accesibilidade, seguridade, actividades molestas ou insalubres, protección do dominio público, etc. CAPITULO 2 - CLASIFICACIÓN DE USOS. ARTIGO 4.2.1.- USO RESIDENCIAL 1.- DEFINICIÓN: É aquel que se desenvolve nunha parte ou na totalidade dun edificio, asumindo as funcións de residencia de persoas ou familias.2.- CATEGORÍAS: En función do réxime de propiedade e a tipoloxía edificatoria asociada, establécense catro categorías: a) Categoría 1ª: Vivenda Unifamiliar. Comprende o edificio destinado á residencia dun núcleo familiar e presenta un acceso exclusivo e independente dende a vía pública. Inclúese nesta categoría o conxunto de vivendas unifamiliares con espazos comúns e réxime de propiedade horizontal. b) Categoría 2ª: Vivenda Plurifamiliar. Comprende o edificio destinado á residencia de varias familias, existindo unha división da propiedade horizontal e presentando un acceso común ás propiedades dende o espazo público exterior. c) Categoría 3ª: Residencia Colectiva. É o edificio destinado á residencia de persoas ou familias en réxime de aloxamento xa sexa de tipo social, en aluguer, etc. como residencias de estudantes, asilos, etc. O edificio estará representado por unha única entidade titular. d) Categoría 4ª: Vivenda para o garda. Constitúe a vivenda destinada a albergar o vixilante ou conserxe encargado da custodia dun edificio destinado a un determinado uso. A superficie da vivenda non excederá de 100 m² construídos.3.- CONDICIÓNS PARTICULARES PARA O USO DE VIVENDA: As edificacións destinadas a vivenda cumprirán as condicións de habitabilidade do Decreto 29/2010, do 4 de marzo, polo que se aproban as normas de habitabilidade de vivendas de Galicia NHV-2010. No senso do cumprimento do artigo 48.1 da Lei 9/2002, prohíbense as pezas vivideiras da vivenda en plantas soto e semisoto, as cales, de existir, quedarán reservadas para as funcións non vivideiras tales como almacéns ou rochos, adega, cuartos de instalacións, etc. Establécese a obriga da reserva na parcela ou edificio dunha praza de aparcamento por cada 100 m² edificables ou por cada vivenda, quedando eximidos do cumprimento íntegro do antedito estándar aqueles edificios en parcelas cuxa superficie impida a realización dun garaxe-aparcamento coas condicións mínimas esixidas de seguridade e accesibilidade.4.- CONDICIÓNS PARTICULARES PARA O USO DE RESIDENCIA COLECTIVA: Cando a residencia colectiva preste un servizo social recoñecido nas áreas de actuación previstas no artigo 5 da Lei 4/1993, deberá cumprir os requisitos hixiénicos e de habitabilidade expostos no Decreto 243/1995, do 28 de xullo, polo que se regula o réxime de autorización e acreditación de centros de servizos sociais ou en calquera caso a norma que a substitúa. En particular, as residencias destinadas a persoas maiores deberán axustarse á Orden do 18 de abril de 1996 pola que se desenvolve o Decreto 243/1995, do 28 de xullo, no relativo á regulación dás condicións e requisitos específicos que deben cumprir o centros de atención a persoas maiores ou en calquera caso a norma que a substitúa. En calquera caso, toda residencia colectiva deberá cumprir como mínimo as condicións das NHV-2010. Establécese a obriga da reserva na parcela ou edificio dunha praza de aparcamento por cada praza de residente, quedando eximidos do cumprimento íntegro do antedito estándar aqueles edificios en parcelas cuxa superficie impida a realización dun garaxe-aparcamento coas condicións mínimas esixidas de seguridade e accesibilidade. ARTIGO 4.2.2.- USO DE ESPAZO LIBRE 1.- DEFINICIÓN: Comprende as actividades de lecer ao aire libre que se desenvolven sobre o terreo ou ben sobre edificios, xerando espazos verdes ou axardinados, prazas ou espazos urbanos co fin de mellorar o contacto coa natureza e o exterior.2.- CATEGORÍAS: Categoría 1ª.- Comprende os espazos libres privados e asociados a edificios ou instalacións doutros usos como xardíns, hortas de carácter familiar, etc. Son os espazos que quedan libres cando, en aplicación dunha determinada ordenanza zonal, non é posible ocupar a totalidade da parcela. Categoría 2ª.- Son os espazos libres de titularidade pública ou privada que pola súa transcendencia son considerados como Sistema polo presente Plan Xeral.3.- CONDICIÓNS: a) En categoría 1ª establécese a condición básica de mantelos en condicións hixiénicas, de salubridade e de ornato minimamente aceptables. Será de aplicación, polo tanto, a normativa sectorial en materia medioambiental e de almacenamento de residuos. b) En categoría 2ª serán de aplicación as condicións establecidas no Titulo II da presente Normativa para o Sistema de Espazos Libres. ARTIGO 4.2.3.- USO INDUSTRIAL 1.- DEFINICIÓN: a) A efectos deste Plan Xeral, defínese como uso industrial o correspondente aos establecementos dedicados ao conxunto de operacións necesarias para a obtención e transformación de primeiras materias, así como a súa preparación para posteriores transformacións, incluso envasado, transporte e distribución. b) Tamén se inclúen neste uso os almacéns, tanto anexos como independentes, das instalacións industriais definidas no punto anterior, comprendendo como tales os espazos destinados a garda, conservación e distribución de produtos naturais, material primas ou artigos manufacturados, con subministro exclusivo a comerciantes maioristas, instaladores, fabricantes e distribuidores, e en xeral aos almacéns sen servizo de venta directa ao público. c) Tamén se inclúen os talleres de reparación mecánica e chapistería do automóbil, (non así os de mantemento, entretemento e limpeza). 2.- CLASIFICACIÓN: A) A EFECTOS DE REGULACIÓN DO USO INDUSTRIAL, CLASIFÍCANSE AS INDUSTRIAS ATENDENDO AOS SEGUINTES CRITERIOS: A.1.- Polas molestias, efectos nocivos sobre a saúde e danos ou alteracións que podan ocasionar sobre o medio ambiente. A.2.- Polo entorno no que estean situadas. No caso a.1, clasifícanse en cinco categorías e no a.2, establécense seis situacións. B) CATEGORÍAS: 1ª Categoría: actividade compatible coa vivenda no mesmo continente edificatorio. Comprende aquelas actividades, non molestas para a vivenda, como talleres ou laboratorios, utilizando máquinas ou utensilios movidos a man ou por motores de pequena potencia, que non transmiten molestias ao exterior e que non producen ruídos nin emanacións ou perigos especiais. Inclúese tamén nesta categoría os almacéns con superficie máxima de 100 m². 2ª Categoría: actividade compatible coa vivenda en zonas residenciais, pero non no mesmo edificio. Comprende aquelas actividades, compatibles coa vivenda, como talleres ou pequenas industrias que polas súas características non molestan por desprendemento de gases, po, ou dean lugar a ruídos ou vibracións que podan ser causa de molestias para a veciñanza. Inclúense tamén nesta categoría os almacéns cunha superficie máxima de 200 m². 3ª Categoría: actividade admitida en zonas mixtas onde xa existen implantacións industriais. Comprende aquelas actividades que con ou sen adopción de medidas correctoras, son toleradas en zonas mixtas onde xa existen implantacións de uso industrial. Inclúense nesta categoría as pequenas industrias que produzan algunhas molestias tolerables, pero que se poden permitir segundo a súa situación respecto á vivenda, sempre que polas súas características non produzan desprendementos de gases, po, cheiros, ruídos excesivos, vibracións ou acumulación de tráfico. Comprende tamén os almacéns coas mesmas limitacións que as fixadas para a industria. Inclúese tamén nesta categoría os talleres de chapistería e pintura do automóbil e tamén os de reparación de vehículos de máis de 200 m². 4ª Categoría: actividade non admitida ao lado da vivenda, pero si lindeira con outros usos industriais. Comprende as actividades incómodas, non admitidas ao lado da vivenda, pero si ao lado doutros usos industriais. Comprende a industria lixeira e a mediana que normalmente requiren localización en zonas industriais, pero que en circunstancias especiais e dentro duns límites de superficie, potencia, etc., poden admitirse próximas a zonas residenciais.5ª Categoría: actividade non admitida en edificios contiguos a outros usos. Comprende aquelas actividades de carácter especial polo seu tamaño, perigo, etc. Para a cualificación das actividades Molestas, Insalubres, Nocivas ou Perigosas, estarase ao disposto na lexislación sectorial vixente. Así mesmo, terase en conta a lexislación aplicable en materia de Protección do Medio Ambiente e Contaminación Acústica. C) SITUACIÓNS. Polo entorno no que están situados os establecementos industriais, establécense as seguintes situacións: Situación A a.- En planta de piso de edificio de vivendas. b.- En planta baixa con acceso a través de espazos comúns. Situación B a.- En planta baixa de edificio de vivenda con acceso directo e independente dende a vía pública. b.- Anexo a vivenda unifamiliar. Situación C a.- En naves ou edificios independentes en patios de rueiro ou parcelas interiores. Situación D a.- En edificios industriais entre medianeiras de edificios residenciais e con fachada á rúa. Situación E a.- Lindeira a edificios residenciais pero situada en edificios totalmente independentes sen contacto con edificacións residenciais. Situación F a.- En polígonos industriais creados especificamente para a actividade industrial. En solo rústico e lonxe de núcleos de poboación. D) CADRO DE COMPATIBILIDADES. No cadro seguinte sinálanse as compatibilidades das industrias en relación coa súa situación respecto á vivenda, da superficie máxima da industria (M2), e da intensidade máxima sonora (Decib.). *SD = Sen Definir. Nota.- Os valores sonoros serán medidos na forma e nas condicións establecidas en cada momento pola lexislación de protección contra o ruído 3.- CONDICIÓNS: a) Os locais industriais terán por cada posto de traballo unha superficie mínima de 5 m² e un volume mínimo de 30 m³. b) A iluminación e ventilación dos locais industriais poderá ser natural ou artificial. Si fose natural os ocos terán unha superficie non inferior a 1/8 da superficie na planta do local. Si fose artificial esixirase a presentación dun proxecto de iluminación e acondicionamento do aire, que debe ser aprobado polo Concello. Si as instalacións non se axustasen ao proxecto ou o seu funcionamento non fose o correcto, o Concello poderá acordar o peche total ou parcial do local. c) Aseos.- Os locais disporán de aseos independentes para os dous sexos, a razón dun retrete, un urinario, un lavabo e unha ducha por cada grupo de 20 obreiros ou fracción. A partir de 40 traballadores, esixirase vestiario con armarios e un número de duchas de acordo coa actividade. d) Os materiais empregados na construción dos locais terán que ser incombustibles e de características acústicas que eviten a emisión ao exterior do edificio de ruídos con intensidades superiores ás establecidas nas ordenanzas. e) As augas residuais serán sometidas a depuración previa ao vertido, sempre que o Concello o considere necesario. f) Si os residuos que produza calquera industria, polas súas características non puideran ser recollidos polo Servizo de Limpeza domiciliario, deberán ser trasladados directamente ao vertedoiro por conta do titular da actividade. g) As evacuación de gases, fumes, vapores, po, etc., realizarase nas condicións esixidas pola normativa vixente. h) Os locais estarán dotados de saídas de emerxencia e accesos especiais para salvamento, así como dous aparatos e instalacións para a prevención e extinción de incendios. Realizarase segundo as condicións esixidas pola normativa vixente. i) Aparcadoiros.- Por cada 100 m² construídos para uso industrial disporase no interior da parcela dun mínimo de 1 praza de aparcadoiro. j) As ordenanzas que se promulguen no sucesivo e respecto ao uso industrial, protección do medio ambiente e emisión de ruídos, vibracións, fumes e cheiros, consideraranse parte integrante do conxunto normativo do uso industrial, e serán de obrigado cumprimento. ARTIGO 4.2.4.- USO TERCIARIO 1.- DEFINICIÓN: Comprende as actividades propias do sector terciario, caracterizadas pola prestación de servizos de distinta natureza como o comercio, a administración, financeiros, restauración e aloxamentos turísticos, etc. Dado o amplo abanico de actividades posibles no uso terciario, establécense as seguintes clases: ARTIGO 4.2.4.1.- USO COMERCIAL 1.- DEFINICIÓN: Comprende as actividades que se desenvolven en locais abertos ao público destinados á venda de artigos ou a prestación de servizos persoais. Non inclúe o uso de restaurantes ou cafeterías, que se desenvolve noutro apartado.2.- CATEGORÍAS: Categoría 1ª.- Pequeno comercio, que se desenvolve en edificio destinado a outro uso principal. Cunha superficie útil de exposición e venda ao público non superior a 200 m². Categoría 2ª.- Mediano comercio. Cunha superficie útil de exposición e venda ao público superior a 200 m² e inferior a 2.500 m², ou aquel que precisa dun edificio exclusivo. Categoría 3ª.- Gran superficie comercial. Cunha superficie útil de exposición e venda ao público superior a 2.500 m² e gran afluencia de público. Categoría 4ª.- Galerías comerciais compostas por pequenos comercios ( categoría primeira ) que en conxunto exceden de 200 m² de superficie útil de exposición e venda ao público e que responden á definición do artigo 23.2 da Lei 13/2010 do comercio interior de Galicia.3.- CONDICIÓNS: a) A zona destinada ao público no local terá unha superficie mínima de 6 m² e non poderá servir de único paso nin ter comunicación directa con ningunha vivenda. b) Os locais comerciais disporán dos seguintes servizos sanitarios: - Por cada 200 m², ou fracción, un inodoro e un lavabo. - A partir dos 200 m², instalaranse con absoluta independencia para señoras e para cabaleiros. c) A luz e a ventilación dos locais comerciais poderá ser natural ou artificial. No primeiro caso os ocos de luz e ventilación deberá ter unha superficie total non inferior a un octavo da que teña a planta do local. Exceptúanse os locais exclusivamente destinados a almacéns, rochos ou corredores. No segundo caso, esixirase a presentación dos proxectos detallados das instalacións de iluminación e acondicionamento de aire, que deberán ser aprobados polo Concello quedando estas instalacións sometidas a revisión antes de abrir o local e en calquera momento. d) Os comercios que se establezan en semisotos deberán ter entrada directa pola vía pública e o desnivel salvarase cumprindo a lexislación sectorial en materia de accesibilidade. A altura da porta de entrada ata a liña inferior do lintel terá unha dimensión mínima de dous metros e a altura libre do local non será inferior a tres metros. e) Os comercios que se establezan na planta baixa deberán telo seu acceso directo pola vía pública. f) Os comercios na planta primeira non poderán ser independentes dos da planta baixa e deberán telo seu acceso a través desta, mediante unha escaleira cómoda cun ancho mínimo de 1,50 metros. g) Os locais comerciais e os seus almacéns non poderán ter ningunha conexión directa con vivendas, caixa de escaleira de vivendas nin portal. Comunicarase por medio de habitación ou paso intermedio e a porta de saída será incombustible e inalterable ao lume. h) Disporá das saídas de emerxencia, accesos especiais para extinción de incendios, aparatos, instalacións e útiles que, en cada caso e de acordo coa natureza e características da actividade, sinale a Lexislación vixente sobre protección contra incendios. i) As estruturas da edificación serán adecuadamente resistentes ao lume e os materiais deberán ser de características que non permitan chegar ao exterior ruídos ou vibracións, estes niveis non excederán de 30 decibelios. j) Esixiranse as instalacións necesarias para garantir á veciñanza e viandantes a supresión de molestias, cheiros, fumes, vibracións, etc. k) A partir dos 1.000 m² construídos dedicados a esta actividade disporase dunha praza de aparcadoiro por cada 100 m². A partir dos 2.500 m² construídos en categoría terceira e destinado a alimentación, disporase dunha praza por cada 50 m². En calquera caso, para as categorías 2ª, 3ª e 4ª esixirase unha praza de aparcadoiro por cada 20 m² de superficie útil de exposición e venda ao público. l) En xeral, será de aplicación nos locais de uso público o establecido pola normativa vixente. ARTIGO 4.2.4.2.- USO OFICINAS E ADMINISTRATIVO 1.- DEFINICIÓN: Corresponde aos establecementos dedicados a usos administrativos ou burocráticos, de carácter público ou privado, así como a despachos profesionais.2.- CLASIFICACIÓN: Considéranse as seguintes categorías: Categoría 1ª: Oficinas e despachos profesionais anexas a outro uso principal. Categoría 2ª: Oficinas e despachos independentes en plantas de edificios ou en edificios exclusivos.3.- CONDICIÓNS: a) Os locais destinados a oficinas terán unha superficie mínima de 6 m², por cada posto de traballo e un volume mínimo de 15 m³. b) Disporán dos seguintes servizos hixiénicos: - Ata 100 m², un inodoro e un lavabo. - Ata 200 m², os mesmos servizos e un urinario. - Por cada 100 m² ou fracción, aumentarase un inodoro. - A partir dos 200 m², os servizos instalaranse con enteira independencia para donas e cabaleiros, proporcionalmente ao número respectivo. c) As oficinas que se establezan en semisoto non poderán ser independentes do local inmediato superior, estando unido a este por escaleiras cun ancho mínimo de 1,00 metros, cando teñan utilización polo público. d) A luz e ventilación dos locais e oficinas poderá ser natural ou artificial. Si soamente ten luz e ventilación natural os ocos de luz e ventilación deberán ter unha superficie total non inferior a 1/8 da que teña a planta do local. e) Por cada 100 m² dedicados a este uso en edificio non exclusivo, esixirase unha praza de aparcadoiro. En edificio exclusivo unha praza cada 50 m construídos. ARTIGO 4.2.4.3.- ALOXAMENTO TURÍSTICO 1.- DEFINICIÓN: É aquel que se desenvolve en establecementos turísticos situados en un ou en varios edificios próximos, ou en parte deles, cuxa función é dar hospedaxe, con ánimo de lucro, ao público en xeral.2.- GRUPOS E CATEGORÍAS: Consonte á lei 7/2011, de 27 de outubro, do turismo de Galicia, os aloxamentos turísticos clasifícanse nos seguintes grupos: a) Establecementos hoteleiros. b) Apartamentos e vivendas turísticas. c) Campamentos de turismo d) Establecementos de turismo rural. e) Albergues turísticos. f) Calquera outro que se fixe regulamentariamente.3.- CONDICIÓNS Aos aloxamentos turístico seranlles de aplicación as esixencias contidas na normativa sectorial de edificación e vivenda no que atinxe ás condicións de salubridade e seguridade, sen prexuízo do cumprimento doutras condicións establecidas regulamentariamente en materia de turismo. Os aloxamentos turísticos deberán contar con ao menos unha praza de aparcamento por cada catro prazas de aloxamento. Dito estándar poderá ser reducido, ou incluso eximido, logo de xustificar no proxecto técnico correspondente a imposibilidade física motivada polas condicións da parcela e a ocupación da edificación nos casos que esta sexa existente. ARTIGO 4.2.4.4.- USO ESPECTÁCULOS PÚBLICOS 1.- DEFINICIÓN: O uso de espectáculos públicos é aquel que se desenvolve en instalación, edificio ou recinto preparado para tal fin e onde existe aforo de público.2.- CATEGORÍAS: Conforme ao catálogo de espectáculos públicos e actividades recreativas da Comunidade Autónoma de Galicia (Decreto 292/2004, do 18 de novembro), establécense as seguintes categorías: Categoría 1ª.- Espectáculos cinematográficos. Categoría 2ª.- Espectáculos teatrais e musicais. Categoría 3ª.- Espectáculos taurinos. Categoría 4ª.- Espectáculos circenses Categoría 5ª.- Espectáculos feirais 3.- CONDICIÓNS: a) Cumpriranse as condicións esixidas pola normativa sectorial de espectáculos públicos e de pública concorrencia, así como, se fose o caso, as normativas de industria e sanidade, ou calquera outra que fose de aplicación en materia de seguranza, accesibilidade, etc. b) Para as Categorías 1ª a 4ª reservarase unha praza de aparcamento por cada 10 localidades. Para a Categoría 5ª reservarase unha praza por cada 50 m² construídos. ARTIGO 4.2.4.5.- ACTIVIDADES RECREATIVAS, SOCIAIS E CULTURAIS 1.- DEFINICIÓN: Comprende as actividades de tipo recreativo, deportivo, lúdico, socio-cultural, etc., que se desenvolven en locais ou recintos de acceso público. Aquelas instalacións, que pola súa natureza, deban localizarse en solo rústico, exclúense desta definición e son tratadas no apartado de Uso Rústico.2.- CATEGORÍAS: Categoría 1ª.- Actividades culturais e sociais. Aquelas que se desenvolven en museos, bibliotecas, salas de exposicións, multiusos ou centros sociais, etc. Categoría 2ª.- Actividades recreativas destinadas aos menores de idade. Centros de ocio infantil, áreas de xogo en centros comerciais, salóns recreativos con aparellos de uso infantil, etc. Categoría 3ª.- Actividades deportivas, probas e competicións deportivas ou práctica de exercicio físico, que precisan de instalacións específicas e localizadas en edificios exclusivos. Estadios, pavillóns polideportivos, piscinas,., etc. Categoría 4ª.- Actividades deportivas ou práctica de exercicio físico que pode desenvolverse nunha parte dun edificio destinado a outro uso, como ximnasios, piscinas de acceso público, deportes de sala, etc. Categoría 5ª.- Parques de atraccións, parques temáticos, parques acuáticos. Categoría 6ª.- Actividades recreativas e de azar como bingos, casinos, salóns recreativos con aparellos de azar, locais de apostas, puntos de venda de lotaría, etc. Categoría 7ª.- Actividades de ocio e entretemento. Salas de festas, discotecas, salas de baile, pubs, karaokes, cibercafés ou establecementos de acceso restrinxido a adultos. Categoría 8ª.- Restauración. Establecementos que prestan servizo de bebidas e comida, como restaurantes, bares, cafeterías, tablaos flamencos, locais de restauración vinculados a outros usos principais (aloxamento turístico, hospital,.), etc. Categoría 9ª.- Exhibicións de animais. Establecementos públicos destinados a exposicións de animais como zoolóxicos, acuarios e outros recintos similares.3.- CONDICIÓNS: a) Cumpriranse as condicións esixidas pola normativa sectorial de actividades recreativas, sociais e culturais, así como, se fose o caso, as normativas de industria e sanidade, ou calquera outra que fose de aplicación en materia de seguranza, accesibilidade, etc. b) Para as categorías 1ª, 3ª, 6ª, 7ª, esta última se se trata de edificio exclusivo, se reservará unha praza de aparcamento por cada 100 m² construídos. Para as categorías 5ª e 9ª reservarase unha praza por cada 200 m² de parcela. ARTIGO 4.2.4.6.- USO DOCENTE - EDUCATIVO 1.- DEFINICIÓN: Comprende a actividade de tipo escolar, pedagóxica e do ensino en xeral a todos os niveis, como centros escolares, garderías, academias, etc.2.- CATEGORÍAS: Categoría 1ª.- Pequenos centros que poden desenvolver a súa actividade en zonas parciais de edificios destinados a outros usos onde a superficie non supera os 300 m². Categoría 2ª.- Centros de ensinanza que precisan dunhas instalacións exclusivas ou ben que cumpran a condición da categoría 1ª pero con superficie superior aos 300 m². 3.- CONDICIÓNS: a) As construcións que desenvolvan este tipo de uso deberán axustarse ás determinacións de deseño e seguridade que estableza a normativa sectorial aplicable. b) As instalacións de categoría 2ª deberán dispor un mínimo dunha praza de aparcadoiro por cada 50 m² construídos. ARTIGO 4.2.4.7.- USO SANITARIO, ASISTENCIAL, BELEZA E SAÚDE 1.- DEFINICIÓN: Comprende as actividades que prestan un servizo sanitario y asistencial ás persoas, así como aquelas que teñen como finalidade o coidado e benestar do corpo. Cando se trate dun uso asistencial que inclúa a residencia, estarase ao disposto tamén na definición, categoría e condicións de uso residencial.2.- CATEGORÍAS: Categoría 1ª.- Centros ou establecementos de pequena entidade cuxa actividade pódese desenvolver nunha parte dun edificio destinado a outro uso sen xerar problemas de compatibilidade, tais como consultas, clínicas ou tratamentos médicos de especialidade, pequenas residencias asistenciais, salóns de beleza, solarium, spa, etc. A superficie construída non superará os 300 m². Categoría 2ª.- Centros de grande entidade ou cuxo desenvolvemento precisa de instalacións ou edificio específico tais como hospitais, residencias, balnearios ou centros de estética de grande entidade. Cando se desenvolvan en edificio destinado a outro uso, a superficie construída non excederá de 500 m². Categoría 3ª.- Consultorios, clínicas veterinarias, establecementos de beleza ou coidado ou residencias para animais de compañía. Categoría 4ª.- Cemiterios, tanatorios e crematorios.3.- CONDICIÓNS: a) Cumprir as determinacións establecidas pola normativa sectorial aplicable. b) Os centros pertencentes ás categorías 2ª e 4 ª deberán dispor dunha praza de aparcamento cada 100 m² construídos. ARTIGO 4.2.4.8.- USO RELIXIOSO 1.- DEFINICIÓN: Comprende a actividade de culto, oración e meditación. Inclúense nesta definición os cemiterios parroquiais vinculados á Igrexa Católica.2.- CONDICIÓNS: a) Cumprirán as determinacións esixidas na normativa sectorial aplicable. b) Os edificios con capacidade para fieis deberán ademais cumprir as condicións e normativa propia dos edificios con aforo. c) Os cemiterios parroquiais cumprirán as condicións definidas para o uso sanitario, así como a normativa de policía mortuoria. ARTIGO 4.2.4.9.- USO GARAXE - APARCADOIRO 1.- DEFINICIÓN: Denomínase garaxe-aparcadoiro aos locais ou lugares destinados á estancia de vehículos, para a súa garda ou custodia, mantemento, reparación ou limpeza.2.- CATEGORÍAS: Establécense as seguintes categorías: Categoría 1ª: Garaxe-aparcadoiro en planta baixa, semisotos e sotos. Categoría 2ª: Garaxe-aparcadoiro en parcela interior e espazos libres privados. Categoría 3ª: Garaxe-aparcadoiro en edificio exclusivo. Categoría 4ª: Estacións de servizo. Categoría 5ª: Locais de mantemento, entretemento e limpeza de automóbiles.3.- CONDICIÓNS: a) Condicións xerais para os garaxes-aparcadoiros das categorías 1ª, 2ª e 3ª: Serán de aplicación as condicións e esixencias definidas no Código Técnico da Edificación, así como cantas normativas e regulamentacións esixibles pola administración de industria e medio ambiente en relación ás condicións de seguridade, eficacia de instalacións, iluminación, ventilación, etc. Tanto se se trata de uso garaxe vinculado ou complementario ao o uso principal residencial como complementario a outros usos previstos no Plan ou en edificio exclusivo, serán de aplicación as condicións contidas nas NHV-2010. b ) Condicións para as estacións e áreas de servizo: Serán de aplicación as normas e regulamentacións que esixen as administracións de industria e medio ambiente. Admítense dentro da presente categoría outros usos vinculados como locais de lavado, entretemento, aloxamentos turísticos-restauración, sempre que non superen os 200 m² construídos. Deberanse reservar prazas de aparcamento considerando a demanda xerada por estes usos vinculados. c) Condicións para os garaxes en categoría 5ª: Cumprirán cantas disposicións se atopen vixentes en materia competencia das administracións de industria e medio ambiente. Deberanse reservar dúas prazas de aparcamento por cada 50 m² construídos de local. CAPITULO 3 – RÉXIME ESPECIAL PARA O SOLO RÚSTICO. ARTIGO 4.3.1.- XENERALIDADES Establécese en capítulo aparte a definición literal dos usos e actividades previstos na Lei 9/2002 para solo rústico. As definicións expostas nos artigos seguintes teñen un carácter aberto no senso de prevalecer as da lexislación urbanística, en caso da súa modificación, ou mesmo as da lexislación de ordenación do territorio, en caso da súa modificación ou aprobación de novos instrumentos de ordenación que incidan na regulamentación dos usos e actividades en solo rústico. ARTIGO 4.3.2.- ACTIVIDADES E USOS NON CONSTRUTIVOS 1.- DEFINICIÓN: Comprende aqueles usos e actividades que non precisan ningún tipo de construción permanente para seren desenvoltas.2.- CATEGORÍAS: Categoría A - Accións sobre o solo ou subsolo que impliquen movementos de terra tales como dragaxes, defensa de ríos e rectificación de canles, realización de bancais, desmontes, recheos e outras análogas. Categoría B - Actividades de ocio, tales como práctica de deportes organizados, acampada dun día e actividades comerciais ambulantes, práctica de deportes organizados, acampada dun día e actividades comerciais ambulantes. Categoría C - Actividades científicas, escolares e divulgativas. Categoría D - Depósito de materiais, almacenamento e parques de maquinaria e estacionamento ou exposición de vehículos ao aire libre. Categoría E - Actividades extractivas, incluídas a explotación mineira, as canteiras e a extracción de áridos ou terras, así como os seus establecementos de beneficio. ARTIGO 4.3.3.- ACTIVIDADES E USOS CONSTRUTIVOS 1.- DEFINICIÓN: Comprende aqueles usos e actividades que necesitan dalgunha construción permanente para cumprir a súa función.2.- CATEGORÍAS: Categoría A - Construcións e instalacións agrícolas en xeral tales como as destinadas ao apoio das explotacións hortícolas, almacéns agrícolas, talleres, garaxes, parques de maquinaria agrícola, viveiros e invernadoiros, ou outras análogas. Construcións e instalacións agrícolas en xeral, tales como as destinadas ao apoio das explotacións hortícolas, almacéns agrícolas, talleres, garaxes, parques de maquinaria agrícola ou outras análogas, viveiros e invernadoiros ou outras análogas. Categoría B - Construcións e instalacións destinadas ao apoio da gandaría extensiva e intensiva, granxas, currais domésticos e establecementos nos que se aloxen, manteñan ou críen animais, e instalacións apícolas. Categoría C - Construcións e instalacións destinadas á xestión forestal e as de apoio á explotación forestal, así como as de defensa forestal, talleres, garaxes e parques de maquinaria forestal. Categoría D - Instalacións vinculadas funcionalmente ás estradas e previstas na ordenación sectorial destas, así como, en todo caso, as de subministración de carburante. Categoría E - Construcións e rehabilitacións destinadas ao turismo no medio rural e que sexan potenciadoras do medio onde se sitúen. Categoría F - Instalacións necesarias para os servizos técnicos de telecomunicacións, a infraestrutura hidráulica e as redes de transporte, distribución e evacuación de enerxía eléctrica, gas, abastecemento de auga e saneamento, sempre que non impliquen a urbanización ou transformación urbanística dos terreos polos que discorren. Categoría G - Construcións e instalacións para equipamentos e dotacións que deban localizarse necesariamente no medio rural, como son: os cemiterios, as escolas agrarias, os centros de investigación e educación ambiental e os campamentos de turismo e pirotecnias. Ademais, mediante a aprobación dun plan especial de dotacións regulado polo artigo 71º desta lei, poderán permitirse equipamentos, públicos ou privados. Categoría H - Construcións destinadas a usos residenciais vinculados á explotación agrícola ou gandeira. Categoría I - Muros de contención, así como peches ou valado de predios. Categoría J - Instalacións de praia e actividades de carácter deportivo, sociocultural, recreativo e de baño, que se desenvolvan ao aire libre, coas obras e instalacións imprescindibles para o uso de que se trate. Categoría K - Construcións destinadas ás actividades extractivas, incluídas as explotacións mineiras, as canteiras e a extracción de áridos e terras, así como os seus establecementos de beneficio e actividades complementarias de primeira transformación, almacenamento e envasado de produtos do sector primario, sempre que garden relación directa coa natureza, extensión e destino do terreo ou explotación do recurso natural. Categoría L - Construcións e instalacións destinadas a establecementos de acuicultura. Categoría M - Infraestruturas de abastecemento, tratamento, saneamento e depuración de augas, de xestión e tratamento de residuos, e instalacións de xeración ou infraestruturas de produción de enerxía. TITULO V: NORMAS REGULADORAS DE URBANIZACIÓN ARTIGO 5.1.- XENERALIDADES 1. As presentes normas de urbanización, serán de aplicación nos correspondentes proxectos de urbanización, no desenvolvemento do presente Plan Xeral.2. Será de aplicación a normativa técnica e sectorial que se encontre en vigor en cada caso para a realización dos proxectos e obras de urbanización. Neste senso deberanse solicitar cantos informe sexan precisos consonte a aplicación da lexislación sectorial vixente. Os proxectos que afecten a elementos do Catálogo de Patrimonio e as súas áreas de protección e cautela deberán someterse a informe preceptivo e vinculante da Consellería de Cultura e Turismo.3. Os proxectos de urbanización deberán incluír na súa memoria os criterios que foron tidos en conta para o deseño e características da rede ou dotación, facendo referencia en calquera caso, ao cumprimento do establecido polo presente Plan Xeral e demais normativas de aplicación.4. Todas as redes de servizos urbanos discorrerán preferentemente polo sistema viario ou de espazos libres públicos. Nos casos en que estas teñan que atravesar terreos de titularidade privada, deberá inscribirse no Rexistro da Propiedade as correspondentes servidumes, a non ser que o titular de ditos terreos sexa o mesmo titular da rede.5. As novas urbanizacións faranse soterrando as redes de servizos. ARTIGO 5.2.- ABASTECEMENTO DE AUGA 1. A dotación mínima de auga potable en zonas residenciais non será inferior a 150 litros por habitante e día, cun mínimo de 200 litros día por vivenda. Para outros usos realizarase un estudo pormenorizado da demanda.2. O consumo máximo para o cálculo da rede obterase multiplicando o consumo diario medio por 2,5.3. En todos os casos deberá existir a presión adecuada para un normal abastecemento. A falta de presión na rede deberá ser substituída por medios idóneos para que podan estar debidamente dotadas as vivendas máis elevadas, de igual forma, disporanse válvulas redutoras no caso de que se prevexan sobre presións na rede.4. Deberá preverse un hidrante de 100 mm. por cada 12 Has.5. Os depósitos reguladores dimensionaranse para unha capacidade de regulación de volume máximo diario dun día punta, dispoñendo ademais dun certo volume de reserva para facer fronte a posibles situacións excepcionais.6. A presión mínima no punto máis desfavorable da rede debe de ser de unha atmosfera. ARTIGO 5.3.- SANEAMENTO DE AUGAS RESIDUAIS 1. Os valores dos caudais de augas a ter en conta para o cálculo do saneamento serán os mesmos que os obtidos para a rede de distribución incrementados polo caudal de augas pluviais no caso de sistemas unitarios. Para sistemas separativos, cada rede calcularase de acordo co caudal correspondente. O caudal máximo de auga de choiva será igual ao dun período de retorno de dez anos.2. Utilizarase preferentemente o sistema separativo.3. As redes de evacuación de auga e saneamento cumprirán as seguintes condicións: - Velocidade das augas entre 0,5 e 3 m/seg. (5m/seg. en tubería de aceiro) - Sección mínima: 0,3 m. de diámetro. - Cámaras de descarga automática en cabeceira. - Pozos de rexistro de visitables, nos cambios de dirección e como máximo cada 50 metros nos tramos rectos. - Todas as conducións serán subterráneas e seguirán o trazado da rede viaria e os espazos libres públicos, sempre por debaixo da rede de distribución de auga. - Serán de estrita aplicación as determinacións do Real Decreto-Lei 1/2001, do 20 de xullo, polo que se aproba o Texto Refundido da Lei de Augas, e o regulamento de Dominio Público Hidráulico aprobado por R. D. 849/86 do 11 de abril. ARTIGO 5.4.- ENERXÍA ELÉCTRICA 1. Todo proxecto de urbanización xustificará que se dispón do contrato de subministro coa empresa eléctrica, na potencia necesaria para cubrir a futura demanda de enerxía.2. A dotación mínima segundo usos será a seguinte: - Comercial e outros usos: 100 W/m² 3. Para o cálculo da potencia total demandada teranse en conta os coeficientes de simultaneidade fixados no regulamento de Baixa Tensión.4. As liñas de distribución e iluminación pública serán subterráneas. ARTIGO 5.5.- ILUMINACIÓN PÚBLICA 1. Todas as vías públicas urbanas deberán ter como mínimo as iluminacións e uniformidades sobre a calzada que se indican a continuación: - Vías principais de circulación rodada: 15 luxes e uniformidade 0,3. - Restantes vías de circulación rodada: 10 luxes e uniformidade 0,2. - Prazas e Espazos Libres 10 luxes e uniformidade 0,2. - Itinerarios peonís accesibles: 20 luxes e uniformidade 0,3. ARTIGO 5.6.- REDE DE GAS 1.- GAS NATURAL: a) Todas as instalacións para a distribución de gas deseñaranse e realizaranse para que podan conter tanto aire propano como gas natural, de forma que poda realizarse o cambio dun a outro combustible con garantías de servizo e seguridade. b) Cando a rede de gas discorra por solo urbano ou de núcleo rural, o tendido será subterráneo baixo as beirarrúas, respectando as distancias a outras redes de infraestruturas, e máis especialmente coas de auga e electricidade nas que os valores de separación adoptados serán superiores aos 20 cm. Deberán de dispoñerse as correspondentes medidas de seguridade activas e pasivas fronte á corrosión. c) O deseño da rede primaria e secundaria, así como dos correspondentes centros de regulación realizarase conforme ao regulamento de Redes e Acometidas de Combustibles Gasosos. Deberase garantir no punto máis desfavorable da rede unha presión mínima de 0,05 bar. na válvula de acometida.2.- GASES LICUADOS DO PETRÓLEO (GLP): a) Este tipo de instalación permítese nos seguintes casos: - Mediante instalación autónoma en edificios de vivendas en bloque con depósito na azotea e boca de carga na vía pública con acceso rodado. En edificación illada con depósito en espazo libre de parcela. - Mediante depósito e rede de subministro en urbanizacións de nova creación. b) Tomaranse as medidas necesarias de protección e seguridade tanto da rede como dos depósitos, segundo a normativa técnica vixente. c) As redes de subministro das novas urbanizacións serán sempre de tipo ramificada. ARTIGO 5.7.- REDE DE TELECOMUNICACIÓNS 1.- INSTALACIÓNS RADIOELÉCTRICAS: a) Permítese a instalación de antenas ou aparellos radioeléctricos sempre que se xustifique a necesidade e se adopten as medias oportunas de integración paisaxística, e sen prexuízo de se someter ao réxime de autorizacións de uso en solo rústico. b) Será de aplicación a lexislación sectorial na materia que fai referencia ás condicións de protección do dominio público radioeléctrico, restricións ás emisións radioeléctricas e medidas de protección sanitaria fronte as emisións radioeléctricas. c) Prohíbese a instalación de novas antenas radioeléctricas dentro do perímetro dun Ben ou Área de Especial Protección dun elemento incluído no Catálogo de Patrimonio.2.- REDES PÚBLICAS DE COMUNICACIÓNS ELECTRÓNICAS: a) Os proxectos de urbanización das novas áreas de desenvolvemento urbanístico deberán incorporar redes públicas de telecomunicacións, garantíndose a non discriminación entre os operadores e o mantemento de condicións de competencia efectiva, para o cal o deseño da infraestrutura deberá analizar as necesidades dos operadores que podan ofrecer servizo na zona. b) As características técnicas da infraestrutura pública de telecomunicacións, no que se refire a obra civil, deberá cumprir a norma UNE 133100:2002 “Infraestruturas para redes de telecomunicacións”. Toda infraestrutura de telecomunicacións deseñarase considerando a necesidade de acometida das instalacións comúns de telecomunicación dos edificios. ARTIGO 5.8.- PAVIMENTACIÓN DA REDE VIARIA E ESPAZOS LIBRES 1.- VÍAS DE TRÁNSITO RODADO: a) O cálculo e deseño do firme, así como as características dos materiais que o compoñen deberán estar expresamente xustificados nos correspondentes proxectos de urbanización en función do tráfico previsto e a categoría da vía. b) En terreos arxilosos disporase unha primeira capa de area de río para separar a arxila das capas do pavimento. c) O firme terá un deseño da pendente transversal adecuado, nunca inferior ao 0,8%. Excepcionalmente poderá ser menor, sempre e cando o pavimento garanta un drenaxe apropiado. d) En novas urbanizacións de vivenda unifamiliar, a banda destinada a aparcamento de vehículos construirase con materiais que permitan o crecemento do céspede entre as súas xuntas, ou ben empregando lastros de celosía.2.- VÍAS PEONÍS E ESPAZOS LIBRES: a) Os materiais a empregar na construción de vías e espazos peonís serán os adecuados para cumprir a súa función técnica e estética. b) Permítese o emprego de materiais continuos ou descontinuos. De empregarse os primeiros deberase garantir un correcto drenaxe. Os materiais descontinuos (baldosas, lastros, etc.) non serán escorregadizos e permitirán a evacuación da auga de superficie. c) Todos os materiais empregados en zonas de circulación peonil deberán posuír calidades resistentes capaces de soportar o tráfico puntual ou esporádico de vehículos.3.- INCORPORACIÓN DE ARBORIZADO NO SISTEMA VIARIO E ESPAZOS LIBRES: a) O Plan Xeral establece a determinación obrigatoria de incorporar arborizado na rede viaria que sirva aos ámbitos de uso residencial. Realizaranse gabias para a plantación de ringleiras de árbores cando o ancho da beirarrúa sexa igual ou superior a 2,50 metros, cunha separación máxima de 15 metros. As rúas que, pola súa dimensión transversal, non inclúan beirarrúas con ancho igual ou superior a 2,50 metros, deberán incorporar o arborizado na banda que inicialmente se destina a aparcadoiro. Neste caso a gabia localizarase en puntos especiais próximos aos vaos peonís, cruces de calzada, extremos de bandas de aparcadoiro, etc., sen que reste a capacidade de prazas de aparcadoiro regulamentariamente establecida. Este tipo de arborizado será obrigatorio para rúas cuxo ancho é igual ou superior a 10,00 metros. b) Todo espazo libre pertencente ao sistema local o xeral deberá incorporar arborizado, segundo as calidades espaciais do propio espazo e os criterios de deseño adoptados. Os parques urbanos e áreas recreativas localizadas no solo rústico deberán incorporar arborizado autóctono ou naturalizado en Galicia co criterio da rexeneración e recuperación de espazos de carácter natural. ARTIGO 5.9.- CONDICIÓNS DE ACCESIBILIDADE E ELIMINACIÓN DE BARREIRAS Será de aplicación a lexislación estatal e autonómica en materia de accesibilidade, supresión de barreiras e non discriminación para o acceso e utilización do espazo público, co fin de promover as condicións idóneas de accesibilidade en vías e espazos urbanos, así como establecer as condicións de deseño dos elementos de urbanización. O Concello deberá elaborar Plans Especiais co fin de adaptar paulatinamente a urbanización existente ás condicións de accesibilidade esixidas regulamentariamente. TITULO VI: SOLO URBANO CAPITULO 1 – NORMAS XERAIS DERIVADAS DO RÉXIMEDO SOLO URBANO ARTIGO 6.1.1.- DESENVOLVEMENTO. O desenvolvemento deste Plan Xeral en solo urbano poderá levarse a cabo mediante: - Licenza, que poderá conceder o Concello sen necesidade de aportar outros documentos urbanísticos por parte dos interesados e sen prexuízo da obriga de efectuar as operacións de cesión, equidistribución e urbanización que foran pertinentes. - Plans Especiais de Reforma Interior, que deberán alcanzar por si mesmos ou mediante Estudos de Detalle o grao de ordenación suficiente que lles é propio. Formularanse para aquelas áreas de reparto que non foron obxecto de ordenación detallada polo presente Plan Xeral. Poderase formular un Plan especial en ámbitos xa ordenados polo Plan Xeral coa intención de modificar a ordenación sempre que non afecten aos sistemas xerais previstos na área de reparto. - Estudos de Detalle, cando o Concello crea xustificado a súa redacción aoproducirse situacións de imprecisión ou necesidade de reaxuste en aliñacións e rasantes; en calquera caso, cando a súa remisión se indique nas fichas de áreas de reparto. - Proxecto de Urbanización, cando o Concello crea xustificada a súa redacción ao producirse unha deficiencia nos servizos urbanos, ou sexa preciso preparar o solo para recibir a edificación. ARTIGO 6.1.2.- CONDICIÓN DO SOAR. REQUISITOS DE URBANIZACIÓN. En solo urbano, non se poderá conceder licenza de edificación ata que a parcela en cuestión mereza a condición de soar, sen prexuízo do cumprimento doutras condicións que impuxera o planeamento. En situación de terreos con déficits de urbanización e sen edificar, poderase outorgar licenza sempre que se asegure a execución simultánea da urbanización e edificación mediante os correspondentes proxectos. Establecerase unha fianza de garantía, que será como mínimo do 100% do valor das obras de urbanización necesarias. ARTIGO 6.1.3.- APROVEITAMENTO E CESIÓNS.1.- Solo urbano consolidado: a) Aproveitamento urbanístico da propiedade: - Será o aproveitamento real, resultado da aplicación directa das Ordenanzas. b) Cesións e obrigas dos propietarios: - Completar pola súa conta a urbanización necesaria para que os prediosacaden, se aínda non a tivesen, a condición de soar. - Para tal efecto deberán custear os gastos de urbanización precisos para completar os servizos urbanos e regularizar as vías públicas, executar as obras necesarias para conectar coas redes de servizos e viaria en funcionamento e cederlle gratuitamente ao concello os terreos destinados a viais fóra das aliñacións establecidas no planeamento, sen prexuízo do disposto no artigo 1.4.5. desta Normativa. - Regularizar os predios para adaptar a súa configuración ás esixencias do planeamento cando fose preciso por ser a súa superficie inferior á parcela mínima ou a súa forma inadecuada para a edificación. - Edificar os soares nos marcados no documento de Estratexia de Actuación. O incumprimento dos prazos para edificar os soares implica as consecuencias expostas nos artigos 190 e seguintes da Lei 9/2002. - Conservar e, se é o caso, rehabilitar a edificación a fin de que esta manteña en todo momento as condicións establecidas no apartado 1. b) do artigo 9 da Lei 9/2002.2.- Solo urbano non consolidado: a) Aproveitamento urbanístico da propiedade: - Será o 90% do aproveitamento tipo da área de reparto correspondente. b) Cesións e obrigas dos propietarios: - Cesión ao Concello dos terreos destinados a rede viaria, parques e xardíns públicos, e demais dotacións públicas establecidas pola lexislación urbanística e polo presente Plan Xeral e incluídos en Áreas de Reparto. - Ceder obrigatoria, gratuitamente e sen cargas, o solo necesario para a execución dos sistemas xerais que o Plan Xeral inclúa ou adscriba ao polígono no que estean comprendidos os terreos, así como executar a urbanización unicamente dos incluídos no polígono nas condicións que determine o Plan. - Ceder o terreo necesario para situar o 10% do aproveitamento tipo que corresponda aos terreos incluídos nas Áreas de Reparto. - Custear a parte que lles corresponda do importe da urbanización e executala nos polígonos que se xestionen polos sistemas de actuación indirectos. - Edificar os soares nos prazos establecidos unha vez solicitada a licenza. ARTIGO 6.1.4.- ACCIÓNS PERMITIDAS E PROHIBIDAS. Permítense todas aquelas accións encamiñadas á mellora e acabado do solo urbano, tanto na súa dimensión física, consolidación edificatoria, como de acabado de urbanización. Permítese o cambio de uso sempre que incorra nunha situación de compatibilidade. Os cambios de uso que impliquen reforma interior desenvolveranse mediante os instrumentos de desenvolvemento apropiados. Sempre que se afecte aos edificios ou zonas de interese histórico-artístico, catalogados por este Plan, poderán aplicarse os parámetros urbanísticos da ordenanza correspondente, mais cos condicionantes e as cautelas que se derivan do grao de protección asignado. Neste sentido estarase ao disposto no Título X desta Normativa e no Catálogo de Patrimonio. Permítese a utilización temporal de terreos e soares cumprindo sempre co establecido na lexislación urbanística. Cando nas unidades mínimas de planeamento (rueiro, bloque lineal,.) haxa algunha propiedade que se atope no interior delas, e non poda beneficiarse da execución directa do dereito a edificar, deberá procederse a unha normalización de fincas nos termos expostos no artigo 1.4.5. desta Normativa. ARTIGO 6.1.5.- DESENVOLVEMENTO DO SOLO URBANO CONSOLIDADO. O solo urbano consolidado desenvolverase mediante proxectos de edificación cando se considere completada a fase de planeamento e urbanización. O presente Plan Xeral contempla as seguintes posibilidades de desenvolvemento do solo urbanoconsolidado: - Áreas ordenadas directamente polo Plan ou, no seu caso, pendentes de estudos de detalle ou proxecto de urbanización tendentes a acadar a condición de soar. - Áreas de ordenación especial. O Plan Xeral delimita estas áreas remitíndoas aos correspondentes plans especiais de protección. - Por razóns de situación, xeometría ou forma, o Concello ou titular afectado poderá presentar para a súa tramitación un proxecto de normalización de fincas, co obxecto de reordenar os límites da propiedade e adecualos aos requisitos da ordenación. Este tipo de reparcelación non dará lugar a modificación na contía da superficie das parcelas integrantes nin cesión algunha, agás a que resulte do cumprimento da aliñación oficial. Poderá tramitarse cando concorra algún dos supostos establecidos no artigo 1.4.5. ARTIGO 6.1.6.- DESENVOLVEMENTO DO SOLO URBANO NON CONSOLIDADO O solo urbano non consolidado desenvolverase mediante os instrumentos de ordenación (Plans Especiais de Reforma Interior) e xestión previstos na lexislación urbanística e concretados en cada caso polo presente Plan Xeral. Non poderán formularse áreas de desenvolvemento que non estean previstas no Plan Xeral, agás mediante a oportuna modificación do Plan. ARTIGO 6.1.7.- ÁREAS DE REPARTO DE CARGAS E BENEFICIOS EN SOLO URBANO NON CONSOLIDADO As bolsas de solo urbano non consolidado, desenvolveranse mediante Áreas de Reparto de cargas e beneficios. Estarase ao disposto no Título I do presente Plan Xeral no que respecta a Xestión de Planeamento Municipal. Cada área de reparto poderá executarse en un ou varios polígonos reparcelatorios aos efectos previstos para a xestión, salvo indicación contraria en planos, onde a existencia deles queda expresamente delimitada. Os plans especiais de reforma interior sinalarán os polígonos de execución. As reservas de solo para sistemas xerais e locais serán as que, para cada Área, se especifican. No Anexo II a esta Normativa localízanse as fichas das Áreas de Reparto en solo urbano non consolidado. CAPITULO 2 – ORDENANZAS REGULADORAS EN SOLO URBANO ARTIGO 6.2.1.- EDIFICACIÓN AGRUPADA. ORDENANZA SU-1 1.- CONDICIÓNS DE TIPOLOXÍA E USO: Definición.- Comprende a edificación de vivenda unifamiliar ou plurifamiliar con división horizontal da propiedade, acaroada entre medianeiras e cunha fachada principal aliñada fronte a viario público, cuxa característica singular é a existencia de espazos libres privados e edificacións de carácter complementario ao uso residencial. Usos.- O uso global é residencial. Permítense os usos definidos como compatibles na táboa do Anexo I.2.- CONDICIÓNS DA PARCELA: Parcela mínima: 200 m² Fronte mínima: 6 metros. Poderase admitir unha fronte de ata 4 metros nos casos nos que a parcela se encontre entre edificacións e sexa imposible cumprir dita fronte. Condición de forma: A parcela edificable terá unha forma tal que permita inscribir nela un círculo de 4 metros de diámetro 3.- CONDICIÓNS DE OCUPACIÓN DA PARCELA: Ocupación máxima: Virá determinada polas limitacións de fondo máximo e Recuamentos, se os houbese. Cando unha parcela dá fronte a dous ou máis viarios públicos, a edificación ocupará a parte da parcela que se indica nos planos, conforme ao espazo limitado pola aliñación exterior e o fondo. Recuamentos e separacións: Non se esixe o establecemento de recuamentos nin separacións a lindeiros, agás indicación contraria en planos, motivada por constituír o extremo dun bloque lineal, lindar co solo rústico, espazos libres ou con parcelas que teñan unha cualificación de edificación exenta. Neste caso a parede lateral recuada deberá recibir un tratamento de fachada. Fondo máximo: Limítase a 14 metros en tódalas plantas, agás indicación contraria en Planos de Ordenación. A altura máxima deberase cumprir en calquera punto da edificación respecto á rasante natural do terreo.4.- CONDICIÓNS DE VOLUME E FORMA DA EDIFICACIÓN: Altura máxima: É a indicada nos Planos de Ordenación mediante o número de plantas. Edificabilidade: Virá dada como resultado de aplicar, á totalidade de parcela neta ou edificable o número de plantas permitidas, coas particularidades que sobre ocupación, condicións de cuberta e demais limitacións e condicións establécense nesta ordenanza. Sotos e semisotos: Permítese a construción de planta soto e semisoto, coas limitacións establecidas no Titulo III sobre medición de alturas. Construcións permitidas por encima da altura máxima. Forma da cuberta: Por riba da altura máxima só se permite a construción da cuberta e os seus elementos asociados, tal e como se describe no artigo 3.2.4. Aplicaranse os criterios de deseño de cuberta en solo urbano. Permítese o aproveitamento residencial baixo cuberta en todas as variantes. Voos: Permítense. Así mesmo, as galerías, balcóns e solainas existentes, e de carácter tradicional, serán ademais obxecto de protección e mantemento. Chafráns: Deberán realizarse chafráns cando así o indiquen os Planos de Ordenación, seguindo a construción xeométrica definida no artigo 3.2.7. Patios: Non se consideran obrigatorios; se ben, de facerse terán as dimensións requiridas nas NHV-2010. Soportais e entrantes: De seren obrigatorios, sinalaranse nos correspondentes Planos de Ordenación. Anexo: Permítese un único anexo ou edificación complementaria de tipo illado cunha superficie máxima de 15 m² e coas características fixadas no artigo 3.2.11. ARTIGO 6.2.2.- VIVENDA UNIFAMILIAR. ORDENANZA SU-2 1.- CONDICIÓNS DE TIPOLOXÍA E USO: Definición.- Comprende la edificación destinada a vivenda unifamiliar illada ou emparellada con separación a todos os lindes de parcela. Usos.- O uso global é residencial en categoría 1ª. Permítense os usos definidos como compatibles na táboa do Anexo I.2.- CONDICIÓNS DA PARCELA: Parcela mínima: 400 m². Permítese parcela inferior, que non sexa menor a 300 m², nos casos nos que se opte por edificar en tipoloxía emparellada. Fronte mínima: 6 metros. Poderase admitir unha fronte de ata 4 metros nos casos nos que a parcela se encontre entre edificacións e sexa imposible cumprir dita fronte. Condición de forma: A parcela edificable terá unha forma tal que permita inscribir nela un círculo de 12 metros de diámetro. Non se esixe esta condición para as parcelas que se encontren na situación descrita no apartado anterior.3.- CONDICIÓNS DE OCUPACIÓN DA PARCELA: Ocupación máxima: 25% da parcela edificable. Recuamentos e separacións: Establécese unha separación a lindes con outras parcelas de 3 metros. Establécese un recuamento respecto da aliñación de 5 metros. Poderán admitirse recuamentos menores e obrigarse recuamentos maiores, onde quedarán claramente definidos nos correspondentes Planos de Ordenación.4.- CONDICIÓNS DE VOLUME E FORMA DA EDIFICACIÓN: Altura máxima: 7 metros. Edificabilidade: 0,25 m²/m² sobre superficie de parcela edificable. Sotos e semisotos: Permítese a construción de planta soto e semisoto, coas limitacións establecidas no Titulo III sobre medición de alturas. Construcións permitidas por encima da altura máxima. Forma da cuberta: Por riba da altura máxima só se permite a construción da cuberta e os seus elementos asociados, tal e como se describe no artigo 3.2.4. Cumpriranse as condicións esixidas para as cubertas en solo de núcleo rural. Patios: Non se consideran obrigatorios; se ben, de facerse terán as dimensións requiridas nas NHV-2010. Anexo: Permítense anexos ou edificacións complementarias de tipo illado, cunha superficie máxima de 25 m² coas características fixadas no artigo 3.2.11. ARTIGO 6.2.3.- BLOQUE ILLADO DE ACTIVIDADES TERCIARIAS. ORDENANZA SU-3 1.- CONDICIÓNS DE TIPOLOXÍA E USO: Definición.- Comprende a edificación onde se desenvolven principalmente usos terciarios. Usos: O uso global é o terciario.2.- CONDICIÓNS ESPECIAIS DA PARCELA: Parcela mínima: 1.000 m² Fronte mínima: A fronte mínima esixible será de 12 metros. Condición de forma: A parcela edificable terá unha forma tal que permita inscribir nela un círculo de 20 metros de diámetro.3.- CONDICIÓNS DE OCUPACIÓN DA PARCELA: Ocupación máxima: O terreo non ocupado pola edificación destinarase a zona axardinada e de aparcadoiro. Porén, nas parcelas con fronte á estrada nacional N-VI, resolverán axeitadamente os accesos consonte ás indicacións do Ministerio de Fomento. Recuamentos e separacións: Establécese unha separación mínima de 5 metros entre a edificación e o peche ou aliñación. Non obstante, cumpriranse os recuamentos que, en cada caso, se sinalaran e acoutaran nos Planos de Ordenación.4.- CONDICIÓNS DE VOLUME E FORMA DA EDIFICACIÓN: Altura máxima: É a indicada nos Planos de Ordenación mediante o número de plantas. En ningún caso será superior a 3 plantas ou 10 metros de altura. Forma da edificación: Será de deseño libre. Edificabilidade: 0,50 m²/m². Sotos e semisotos: Permítese a construción de planta soto e semisoto, coas limitacións establecidas no Título III sobre medición de alturas e cumprindo a limitación de ocupación expresada na presente Ordenanza. Construcións permitidas por encima da altura máxima. Forma da cuberta: Por riba da altura máxima solo se permite a construción da cuberta e os seus elementos asociados, tal e como se describe no artigo 3.2.4. para Cubertas en solo urbano. Autorízase o aproveitamento do espazo baixo cuberta, computando edificabilidade a partir dunha altura libre de 1,50 m. Soportais e entrantes: A organización da planta baixa é libre, podéndose deixar aberta ou diáfana salvo o corpo de acceso e comunicación vertical do edificio. ARTIGO 6.2.4.-ACTIVIDADES INDUSTRIAIS. ORDENANZA SU-4 1.- CONDICIÓNS DE TIPOLOXÍA E USO: Definición.- Comprende os ámbitos destinados ás actividades industriais. En virtude do tipo de implantación proposto establécense dúas tipoloxías: - Tipoloxía a): Industrial illada, con separación a tódolos lindes da parcela. - Tipoloxía b): Edificación acaroada lateralmente. Usos.- O uso global é o industrial en ambas tipoloxías. Non se admite a industria na categoría 5ª, segundo o significado exposto no artigo 4.2.3. desta Normativa, na variante tipolóxica SU-4b.2.- CONDICIÓNS ESPECIAIS DA PARCELA: Parcela mínima: - Tipoloxía a): 2.000 m². - Tipoloxía b): 500 m². Fronte mínima: - Tipoloxía a): 20 metros. - Tipoloxía b): 12 metros. Condición de forma: A parcela edificable terá unha forma tal que permita inscribir nela un círculo de: - 25 metros de diámetro na Tipoloxía a). - 12 metros de diámetro na Tipoloxía b). 3.- CONDICIÓNS DE OCUPACIÓN DA PARCELA: Ocupación máxima: Establécese unha ocupación máxima do 70% da parcela edificable, a non ser que nos Planos de Ordenación se fixe unha ocupación determinada a través da limitación de fondos e recuamentos. Recuamentos e separacións: Aplicarase unha separación mínima de 5 metros entre a edificación e o peche ou aliñación e os lindes laterais. Os planos de ordenación detallada poderán establecer maior limitación, en cuxo caso as separacións quedarán convenientemente representadas e acoutadas.4.- CONDICIÓNS DE VOLUME E FORMA DA EDIFICACIÓN: Altura máxima: - Tipoloxía a): 12 metros. - Tipoloxía b): 8 metros. En calquera caso e para ámbalas dúas tipoloxías, admitiranse maiores alturas puntualmente en virtude das condicións particulares da instalación. Edificabilidade: Virá dada como resultado de aplica-los límites máximos de ocupación e altura. Para os sectores de Solo Urbanizable de uso industrial ordenados directamente polo Plan, a edificabilidade establécese en termos absolutos nas correspondentes fichas de área de reparto e, no seu caso, nos Planos de Ordenación para cada volume edificable. Sotos e semisotos: Permítese a construción de planta soto e semisoto, coas limitacións establecidas no Título III sobre medición de alturas e cumprindo a limitación de ocupación expresada na presente Ordenanza. Construcións permitidas por encima da altura máxima. Forma da cuberta: Por encima da altura máxima só se permite a construción da cuberta e os seus elementos asociados, tal e como se describe no artigo 3.2.4. para Cubertas en ámbitos de uso industrial.5.- CONDICIÓNS HIXIÉNICAS, DE SEGURIDADE E ESTÉTICAS: Aplicaranse as normativas específicas en virtude da actividade de que se trate, ademais das expostas con carácter xeral no Título IV da Normativa. Cumpriranse os valores de recepción de ruído para Zona C expostos no Decreto 320/2002, do 7 de novembro, polo que se aproba o Regulamento que establece as ordenanzas tipo sobre protección contra a contaminación acústica. As industrias están obrigadas a resolver por si mesmas os procesos de predepuración e/ou refrixeración das augas residuais previamente ó seu vertido á rede pública de saneamento. As parcelas con ordenanza de edificación illada estarán convenientemente cerradas e o seu cerramento cumprirá as condicións expresadas no artigo 3.2.12. Tódolos elementos que forman parte das edificacións industriais estarán construídos e rematados dignamente e en condicións normais de mantemento. TITULO VII – SOLO DE NÚCLEO RURAL CAPITULO 1 - NORMAS XERAIS DERIVADAS DO RÉXIME DO SOLO DE NÚCLEO RURAL ARTIGO 7.1.1.- XENERALIDADES. En consonancia co réxime establecido pola lexislación urbanística, para os núcleos rurais aplicarase o réxime previsto no artigo 24 e seguintes da Lei 9/2002. ARTIGO 7.1.2.- TIPOS DE ACTUACIÓNS. Nos núcleos rurais delimitados permitirase, previa licenza municipal, e sen necesidade de autorización autonómica previa, as seguintes actuacións: a) Obras de conservación e restauración das edificacións existentes, sempre e cando non supoñan variación das características esenciais do edificio, nin alteración do lugar, volume e tipoloxía tradicional. En todo caso, axustaranse ao disposto no artigo 7.1.6. do presente Título, así como ás ordenanzas respectivas do núcleo rural. b) Obras de rehabilitación e ampliación en planta ou altura das edificacións existentes que non impliquen variación da súa tipoloxía, sempre que se cumpran as condicións establecidas no artigo 7.1.6. do presente Título, así como nas ordenanzas respectivas do núcleo rural. c) Novas edificacións de acordo ás regras establecidas no artigo 7.1.6. do presente Título, así como nas ordenanzas respectivas do núcleo rural. d) Obras de conservación, restauración, rehabilitación e reconstrución das edificacións tradicionais ou de especial valor arquitectónico existentes no núcleo rural, sempre que non supoñan variación das características esenciais do edificio nin alteración do lugar, do seu volume nin da tipoloxía orixinaria, sen necesidade de cumprir todas as condicións esixidas polo artigo 29 da Lei 9/2002 de “Condicións das edificacións nos núcleos rurais”. ARTIGO 7.1.3.- OBRAS DE DERRUBE E DEMOLICIÓN.1.- Queda prohibido derrube ou demolición das construcións existentes, salvo nos seguintes supostos: a) O daquelas construcións que non presenten un especial valor arquitectónico. b) O das edificacións sen valor histórico ou etnográfico, ou o das que téndoo escaso estean en ruína técnica. c) Todos os engadidos que desvirtúen a tipoloxía, a forma e o volume de calquera edificación primitiva, ou que polos materiais neles empregados supoñan un efecto distorsionador para a harmonía e estética do conxunto edificatorio. Igualmente, todos os alpendres, almacéns e edificacións auxiliares que estean nas mesmas condicións. d) O das derivadas dun expediente de reposición da legalidade urbanística 2.- Nos supostos previstos no número anterior, solicitarase licenza de demolición acompañando ao proxecto técnico un estudo xustificado e motivado do cumprimento e veracidade das circunstancias que concorren de acordo co especificado anteriormente. ARTIGO 7.1.4.- USOS PERMITIDOS EN SOLO DE NÚCLEO RURAL. O uso característico das edificacións nos núcleos rurais será o residencial. Así mesmo, poderanse permitir usos terciarios, usos que teñan por finalidade o acceso ás novas tecnoloxías da información e usos dotacionais ou de prestación de servizo público, produtivos, turísticos e tradicionais ligados á vida rural, así como pequenos talleres, sempre que non se altere a estrutura morfolóxica do asentamento e o novo uso contribúa a revitalizar a vida rural e mellorar o nivel de vida dos seus moradores e que, en todo caso, resulten compatibles co uso residencial. Nas ordenanzas de núcleo rural defínese de xeito pormenorizado o réxime de compatibilidade de usos. ARTIGO 7.1.5.- ACTUACIÓNS INCOMPATIBLES.1. Están prohibidas en calquera dos tipos básicos de núcleo rural as actuacións seguintes: a) As edificacións características das zonas urbanas e as que xa sexan de vivenda, auxiliares ou doutro uso, cuxa tipoloxía resulte impropia coas existentes no asentamento no que se proxecten, de acordo coa tipoloxía definida no plan xeral de ordenación urbanística. Non se inclúen neste concepto os invernadoiros con destino exclusivo á produción agraria, que poderán instalarse en calquera tipo de núcleo rural sempre que a súa construción sexa a base de materiais lixeiros e facilmente desmontables. b) As naves industriais de calquera tipo. c) Aqueles movementos de terras que supoñan unha agresión ao medio natural ou que varíen a morfoloxía da paisaxe do lugar. d) A apertura de pistas, rúas ou camiños que non estean previstos no planeamento, así como a ampliación dos existentes e o derrubamento, de maneira inxustificada, de muros tradicionais dos rueiros ou corredoiras, agás disposición do planeamento que o autorice. e) As novas instalacións destinadas á produción gandeira, agás as pequenas construcións destinadas a usos gandeiros para o autoconsumo.2. Sen prexuízo do disposto na alínea 1 anterior, nos núcleos histórico-tradicionais, ou na parte delimitada como tal nos núcleos rurais complexos, estarán prohibidas, así mesmo, as seguintes: a) As vivendas acaroadas, proxectadas en serie, de características similares e colocadas en continuidade en máis de tres unidades. b) Os novos tendidos aéreos de telefonía, electricidade e outros. c) Aqueles usos que, xa sexa polo tamaño das construcións, pola natureza dos procesos de produción, polas actividades que se van desenvolver ou por outras condicións, aínda cumprindo cos requisitos da lexislación medioambiental, non sexan propios do asentamento rural. d) A execución de actuacións integrais e consecuentes operacións de reparcelamento, ou outras actuacións de parcelamento ou segregación do parcelario orixinal, que determinen a desfiguración da tipoloxía do núcleo e a destrución dos valores que xustificaron a súa clasificación como tal. ARTIGO 7.1.6.- CONDICIÓNS DA EDIFICACIÓN. A condición illada ou acaroada da edificación no solo de núcleo rural, ven garantida polo cumprimento das condicións específicas que se establecen nas Ordenanzas respectivas, no relativo á dimensión mínima da parcela, recuamentos da edificación respecto a límites de parcela, posición da edificación e demais condicións esixidas. Co obxecto de non alterar a estrutura tradicional deste tipo de asentamentos e garantir a integración das novas construcións no contexto tipolóxico existente, é preciso determinar unhas mínimas pautas de actuación: a) Prohíbese a demolición total ou parcial de construcións tradicionais a non ser que por motivos debidamente xustificados e por razóns de seguridade o autorice o Concello, previo informe técnico municipal. Poderá ademais procederse á demolición cando a construción se vexa afectada por un sistema xeral. b) As actuacións que se leven a cabo en elementos ou construcións tradicionais existentes irán encamiñadas á súa conservación, recuperación, consolidación e reconstrución. Permítense obras de ampliación, de reforma interior e exterior. Para o significado destas actuacións estarase ao disposto no Catálogo de Patrimonio. c) As construcións de nova planta ou as de ampliacións en elementos existentes, deberán estar integradas no medio rural e na paisaxe, propoñendo tipoloxías que non alteren a estrutura fundamental do núcleo. Neste sentido, deberanse valorar os seguintes aspectos: 1.- Adaptación á topografía e demais elementos de tipo físico como camiños, cómaros, muros ou valados, vexetación, etc., que deben tamén conservarse. Prohíbese a realización de desmontes e terrapléns máis alá da superficie ocupada pola edificación.2.- As construcións deberanse compoñer a base de volumes elementais onde as dimensións, proporción e escala serán acordes ás construcións do propio núcleo. Cando se planee un volume principal, en relación a outros de menor entidade, a planta terá unhas dimensións cunha relación ancho/largo inferior a 0,75. A adopción doutro criterio deberá ser debidamente xustificada no proxecto técnico.3.- A construción e forma da cuberta será a establecida no artigo 3.2.4. para Cubertas Integradas no seu contexto.4.- A elección de materiais deberá ser xustificada, buscándose aqueles materiais de acabado nos que a textura e cor se integren cos predominantes no núcleo. Descartaranse aqueles de acabado brillante ou que reflictan en exceso a luz e a imaxe. Admítese a utilización de metais que co tempo adquiran unha pátina sen brillo, coma o cobre, o zinc e o aceiro oxidable ou aceiro cortén. Permítese o uso de aluminio lacado, no que a cor será debidamente xustificada en base a criterios de integración no contexto. O vidro utilizarase de forma racional coa única finalidade de iluminar o espazo interior. Permítense as grandes superficies de cristal para a realización de galerías de funcionamento térmico tradicional, que deberán estar maiormente orientadas cara o sur. Prohíbese expresamente a utilización de pezas cerámicas para o revestimento de muros de peche. Neste senso, aconséllase o emprego de cachotería de xisto ou granito para conformar muros de peche, utilizando a cantería de granito en elementos estruturais especiais, como linteis, xambas, esquinais, etc. Aínda que admítense peches de fábrica rebocados, os cales serán pintados a excepción dos morteiros coloreados. As cores deberán ser xustificadas no correspondente proxecto técnico seguindo o principio de adaptación o contexto rural ou natural. Recoméndase o emprego das gamas de grises, ocres ou castaños e verdes como tonalidades que responden aos predominantes na paisaxe de Aranga.5.- Non se permitirá que situacións provisionais se prolonguen no tempo, coma o caso de paramentos sen revestir ou pintar. Non se permitirán edificacións en planta alta sobre piares deixando a planta baixa sen pechar.6.- As construcións, parcelas ou elementos do territorio situados no ámbito de núcleo rural e que se atopen catalogados ou afectados por un ben histórico-cultural protexido poderáselles aplicar os parámetros e condicións urbanísticas propias das ordenanzas de núcleo rural, mais cos condicionantes e as cautelas que se derivan do grao de protección asignado. Neste sentido estarase ao disposto no Título X desta Normativa e no Catálogo de Patrimonio. ARTIGO 7.1.7.- CONDICIÓNS MÍNIMAS DE URBANIZACIÓN, CESIÓNS. Non poderá autorizarse ningunha clase de edificación mentres non estean resoltos con carácter previo ou simultáneo a edificación mediante garantía e a costa do promotor os seguintes servizos urbanísticos. - Acceso rodado. - Abastecemento de auga: permítese a extracción de pozo ou captación veciñal. - Enerxía eléctrica. - Saneamento; permítese mediante unha instalación individual ou colectiva que cumpra a lexislación sectorial vixente. Respectarase unha distancia mínima de 20 metros entre pozo de captación e fosa séptica. Para caudais de captación de auga superiores a 0,15 litros por segundo, a distancia mínima entre pozos será de 100 metros. Para caudais menores, a distancia poderá reducirse ata 50 metros en virtude do correspondente estudo específico. En calquera caso e mediante informe do Organismo de conca onde se avalíe a situación e particularidade do lugar de aproveitamento, poderase establecer outra distancia diferente. De existir redes de servizos no núcleo ounas súas proximidades (abastecemento, saneamento, etc.), os propietarios executarán, a súa costa, a conexión cos servizos existentes. De non existir, deberanse resolver por medios individuais ou autónomos con cargo aos promotores e co compromiso de conexión cando se implanten os servizos. As conexións á urbanización deberán transcorrer por terreos de uso público ou constituír servidume a favor do municipio, vinculándose a súa capacidade ao número de edificacións a realizar. Ao construír novas edificacións, ou substituír as existentes, os propietarios deberán ceder ao Concello os terreos necesarios para a regularización do viario existente, consonte as aliñacións aprobadas. Cando o uso ao que se destine a edificación ou o terreo o requira, esixirase a dotación de aparcamento suficiente. Poderá autorizarse a execución simultánea das obras de acometida, urbanización e edificación. O municipio deberá esixir garantías suficientes do cumprimento desta obriga. CAPITULO 2 – NORMAS REGULADORAS DO NÚCLEO RURAL ARTIGO 7.2.1.- NÚCLEO RURAL DE ORIXE TRADICIONAL OU HISTÓRICO. ORDENANZA NRH 1.- CONDICIÓNS DE TIPOLOXÍA E USO: Definición: Comprende os ámbitos de núcleo rural de orixe tradicional ou histórico recoñecidos como tal na análise do medio rural e do modelo de asentamento, onde o uso principal é o residencial. Está representada pola vivenda unifamiliar illada ou acaroada, formando pequenos continuos edificados. Identifícanse nos correspondentes Planos de Ordenación de Núcleos Rurais mediante o código “NRH”. Usos: O uso global é residencial en categoría 1ª. Outros usos permitidos: - Residencial. Categoría 3ª - Garaxe-Aparcadoiro. Categorías 1ª, 2ª e 5ª. - Industrial. Categoría 1ª. - Comercial. Categoría 1ª. - Oficinas e Administrativo. Categorías 1ª e 2ª. - Hoteleiro. - Espectáculos públicos. Categorías 1ª e 2ª. - Actividades recreativas, sociais e culturais. Categorías 1ª, 2ª, 3ª, 4ª e 8ª. - Docente-Educativo. - Sanitario, Asistencial, Beleza e Saúde. - Relixioso. - Espazo Libre. - Construcións agropecuarias de tipo familiar e tradicional.2.- CONDICIÓNS DA PARCELA: Parcela mínima: 800 m² Admitiranse parcelas menores á esixida nos casos en que estas se encontren limitadas por outras edificadas, sendo imposible cumprir dita esixencia. Fronte mínima: 6 metros. Poderase admitir unha fronte menor de ata 3 metros nos casos en que a parcela a edificar se encontre entre dúas parcelas xa edificadas previamente á entrada en vigor do presente Plan Xeral.3.- CONDICIÓNS DE OCUPACIÓN DA PARCELA: Ocupación máxima: 25% da parcela Recuamentos e separacións: Con carácter xeral establécese unha separación a lindeiros con outras parcelas de 3 metros. Nos casos particulares en que existan edificios con medianeiras nas parcelas lindeiras será preciso ocultalas coa nova edificación acaroándose a elas, na procura de conservar as estruturas compactas de orixe tradicional. Con carácter xeral, establécese un recuamento de 3,00 metros entre a edificación e aliñación proposta, mais nos casos de existir continuos edificados ou paredes medianeiras que sexa oportuno ocultar, admitirase a exención deste parámetro. As edificacións tradicionais quedarán dentro de ordenación aínda que non cumpran o recuamento. Nas parcelas con fronte ás estradas autonómicas e provinciais, o recuamento é o grafiado nos planos de ordenación.4.- CONDICIÓNS DE VOLUME E FORMA DAS EDIFICACIÓNS: Altura máxima: 7,00 metros, medidos no centro de todas as fachadas dende a rasante natural do terreo ao arranque inferior da vertente de cuberta. Edificabilidade: 0,25 m²/m² sobre superficie de parcela edificable Sotos e semisotos: Permítese a construción de soto e semisoto coas limitacións establecidas no Título III sobre medición de alturas. A planta de soto cumprirá a limitación de ocupación máxima. A realización de plantas semisoterradas será recomendable para conseguir a integración da edificación en terreos en pendente e, por conseguinte, evitar os desmontes innecesarios. Construcións permitidas por riba da altura máxima. Forma da cuberta: Por riba da altura máxima só se permite a construción da cuberta e os seus elementos asociados, tal e como se describe no artigo 3.2.4. para o caso de Cubertas Integradas no seu contexto. Permítese o aproveitamento baixo cuberta e computará edificabilidade a partir dunha altura libre de 1,50 metros. Voos: Non se permiten voos sobre o viario público. Considéranse dentro de ordenación os pertencentes a vivendas tradicionais, os cales deben ser obxecto de mantemento e conservación. Anexos: Permítese a construción de anexos ou edificacións complementarias de tipo illado cunha ocupación máxima do 5%. Cumprirase as condicións descritas no artigo 3.2.11. ARTIGO 7.2.2.- NÚCLEO RURAL COMÚN. ORDENANZA NRC 1.- CONDICIÓNS DE TIPOLOXÍA E USO: Definición: Comprende os ámbitos dos núcleos rurais que, conforme os criterios expostos na memoria, representan as áreas dos núcleos que non reúnen as características históricas, tipolóxicas e de trama para a súa consideración de núcleo histórico-tradicional. Nestas áreas só se admite a construción illada, separada de todos os lindeiros con outras parcelas. Identifícanse nos correspondentes Planos de Ordenación de Núcleos Rurais mediante o códigs “NRC”. Usos: O uso global é residencial en categoría 1ª. Outros usos permitidos: - Residencial. Categoría 3ª - Garaxe-Aparcadoiro. Categorías 1ª, 2ª e 5ª. - Industrial. Categorías 1ª e 2ª. - Comercial. Categorías 1ª e 2ª. - Oficinas e Administrativo. Categorías 1ª e 2ª. - Hoteleiro. - Espectáculos públicos. Categorías 1ª, 2ª, 3ª, 4ª e 5ª. - Actividades recreativas, sociais e culturais. Categorías 1ª, 2ª, 3ª, 4ª, 6ª, 7ª, 8ª e 9ª. - Docente-Educativo. - Sanitario, Asistencial, Beleza e Saúde. - Relixioso. - Espazo Libre. - Construcións agropecuarias de tipo familiar e tradicional.2.- CONDICIÓNS DA PARCELA: Parcela mínima: 1.200 m² Admitiranse parcelas menores á esixida nos casos en que estas se encontren limitadas por outras edificadas, sendo imposible cumprir dita esixencia. Fronte mínima: 8 m 3.- CONDICIÓNS DE OCUPACIÓN DA PARCELA: Ocupación máxima: 20% da parcela. Recuamentos e separacións: En todos os casos establécese unha separación ós lindeiros con outras parcelas de 5,00 metros. Con carácter xeral, establécese un recuamento de 5,00 metros entre a edificación e aliñación proposta, mais nos casos de existir continuos edificados ou paredes medianeiras que sexa oportuno ocultar, admitirase a exención deste parámetro. As edificacións tradicionais quedarán dentro de ordenación aínda que non cumpran o recuamento.4.- CONDICIÓNS DE VOLUME E FORMA DAS EDIFICACIÓNS: Altura máxima: 7,00 metros, medidos no centro de todas as fachadas dende a rasante natural do terreo ao arranque inferior da vertente de cuberta. Edificabilidade: 0,20 m²/m². Sotos e semisotos: Permítese a construción de soto e semisoto coas limitacións establecidas no Título III sobre medición de alturas. A planta de soto cumprirá a limitación de ocupación máxima. A realización de plantas semisoterradas será recomendable para conseguir a integración da edificación en terreos en pendente e, por conseguinte, evitar os desmontes innecesarios. Construcións permitidas por riba da altura máxima. Forma da cuberta: Por riba da altura máxima só se permite a construción da cuberta e os seus elementos asociados, tal e como se describe no artigo 3.2.4. para o caso de Cubertas Integradas no seu contexto. Permítese o aproveitamento baixo cuberta e computará edificabilidade a partir dunha altura libre de 1,50 metros. Voos: Non se permiten voos sobre o viario público. Considéranse dentro de ordenación os pertencentes a vivendas tradicionais, os cales deben ser obxecto de mantemento e conservación. Anexos: Permítese a construción de anexos ou edificacións complementarias de tipo illado cunha ocupación máxima do 5% en. Cumprirase as condicións descritas no artigo 3.2.11. CAPITULO 3 – PLANS ESPECIAIS DE ORDENACIÓN DE NÚCLEO RURAL ARTIGO 7.3.1.- PLANS ESPECIAIS DE ORDENACIÓN DE NÚCLEO RURAL.1.- PLANS ESPECIAIS PREVISTOS: a) Dende o presente Plan Xeral determínase a necesidade de formular plans especiais de ordenación de núcleo rural para os ámbitos de actuación integral nas diferentes zonas de núcleo común consonte sinalan os planos de ordenación detallada. Malia o dito no parágrafo anterior, o Concello, logo de informe técnico municipal, poderá esixir a delimitación máis ampla do Plan especial, recollendo a totalidade dun ámbito de núcleo rural cando as circunstancias e complexidade así o requira, atendendo aos criterios expostos no apartado 2 deste artigo. b) As determinacións que terán que cumprir os Plans especiais que ordenen áreas de actuación integral en núcleo común cumpriranse as seguintes determinacións básicas: 1. O uso será residencial, coas “condicións de tipoloxía e uso” expostas na Ordenanza de Núcleo Común. A tipoloxía edificatoria será de edificación ou vivenda illada ou acaroada, segundo resulte da ordenación detallada prevista no respectivo Plan de Ordenación de Núcleo Rural. A parcela non será inferior a 800 m² agás nos casos en que xa se atope edificada e o Plan especial a recolla dentro de ordenación. A altura máxima establécese en baixo máis unha planta (B+1) e 7,00 metros.2. A densidade máxima de vivendas será de 10 viv./Ha e o índice de edificabilidade aplicado ao ámbito de execución integral non será superior a 0,30 m²/m². 3. O Plan especial deixarán previsto os terreos para dotacións públicas (viario, espazos libres, equipamentos, aparcamento) en proporción mínima establecida no artigo 47.2 da Lei 9/2002. c) En tanto no sexan aprobados e entren en vigor, non se autorizarán as parcelacións nas áreas de actuación integral previstas en núcleo rural común.2.- PLANS ESPECIAIS NON PREVISTOS: a) O Concello poderá formular Plans especiais de ordenación de núcleo rural non previstos polo presente Plan Xeral cando sobreviñese complexidade urbanística ou se desen as circunstancias para elo, en base aos seguintes motivos ou indicadores: 1. Necesidade de dotar ao núcleo de equipamentos, espazos libres ou aparcadoiro público non previstos que impliquen la obtención de solo.2. Perda de calidade ambiental ou degradación do núcleo que implicase a necesidade de reformular usos pormenorizados ou compatibles, condicións de tipoloxía, materiais de edificación, etc; así como a adopción de medidas compensatorias ou atenuantes fronte a impactos producidos por contaminación, emisións, paisaxe, etc.3. Necesidade de pór en valor elementos do patrimonio histórico e cultural así como a adopción de medidas relacionadas coa divulgación, recepción de visitantes ou a xestión do patrimonio nos casos en que exista unha relación entre ditos elementos e o núcleo rural.4. Interese público ou privado por acometer o desenvolvemento integral do solo mediante a delimitación de polígonos ou áreas de reparto de cargas e beneficios en determinadas zonas de núcleo común. Os Plans especiais deberán neste caso delimitar os polígonos ou áreas de actuación en atención aos principios de xusta distribución de beneficios e cargas derivadas da ordenación proposta. Establecerase a densidade máxima de vivendas, considerando os datos que reflicte a análise do modelo de asentamento do Plan Xeral, sendo en ningún caso superior a 20 viv/Ha nin inferior a 5 viv/Ha. A edificabilidade do Polígono non será superior a 0,40 m²/m². O concello entenderá necesaria a delimitación dun área de execución integral e con elo a necesidade de redactar un Plan especial cando se pretenda edificar máis de dúas vivendas por unha mesma entidade promotora ou se pretenda edificar un proceso de parcelación ou segregación en dous ou máis lotes. b) Poderanse formular Plans especiais coa única finalidade de completar o trazado da rede viaria mediante a sinalización detallada de aliñacións e rasantes ou para dotar ao núcleo de redes de servizos necesarias e suficientes. Neste caso o Plan tramitarase consonte o procedemento previsto no artigo 86.2 da Lei 9/2002 de ordenación urbanística y protección del medio rural de Galicia. c) No caso de que o Plan especial delimite áreas de actuación integral deberase dar cumprimento ao réxime de cesión de solo para dotacións e para aparcadoiros, consonte o establecido no artigo 47.2 da Lei 9/2002. d) Para os núcleos nos que o PXOM prevé un número maior ou igual a 10 novas vivendas, o Concello deberá formular un Plan especial de ordenación de núcleo rural no momento en que as licenzas de edificación outorgadas nun determinado núcleo acaden o 50% do número de novas vivendas previstas para ese núcleo. TITULO VIII – SOLO RÚSTICO CAPITULO 1 - NORMAS XERAIS ARTIGO 8.1.1.- DEFINICIÓN E ÁMBITO. O solo rústico comprende o territorio excluído do solo urbano, solo urbanizable e solo de núcleo rural e que debe ser preservado dos procesos de desenvolvemento urbanístico consonte aos supostos que establece o artigo 15 da Lei 9/2002 de ordenación urbanística eprotección do medio rural de Galicia. Aos efectos de aplicación do réxime básico do solo considérase que o solo rústico se inscribe na situación básica do solo rural definida no apartado 2. a) do artigo 12 da Ley de Suelo. O ámbito queda reflectido nos planos de ordenación de “Estrutura Xeral e Orgánica”, a escala 1/5.000. ARTIGO 8.1.2.- DEREITOS E DEBERES NO SOLO RÚSTICO.1.- Os propietarios ou as propietarias de terreos clasificados como solo rústico terán o dereito a usar, gozar e dispor deles de conformidade coa natureza e co destino rústico dos mesmos e co disposto na súa lexislación sectorial. A estes efectos poderán levar a cabo: a) Accións sobre o solo ou subsolo que non impliquen movemento de terras, tales como aproveitamentos agropecuarios, pastoreo, labra e desecación, así como valados con elementos naturais ou de sebes. b) Accións sobre as masas arbóreas, tales como aproveitamento de leña, aproveitamento madeireiro, entresacas, mellora da masa forestal, outros aproveitamentos forestais, repoboacións e tratamento fitosanitario, de conformidade coa lexislación aplicable en materia forestal. Ademais, poderán levar a cabo as actuacións complementarias e imprescindibles para o aproveitamento madeireiro, tales como a apertura de vías de saca temporais, os cargadoiros temporais de madeira e o estacionamento temporal de maquinaria forestal, segundo o disposto na lexislación sectorial aplicable en materia forestal. c) Outras accións autorizadas nos termos previstos na lexislación urbanística.2.- Os propietarios ou as propietarias de solo rústico deberán: a) Destinalos a fins agrícolas, forestais, gandeiros, cinexéticos, ambientais ou a outros usos vinculados á utilización racional dos recursos naturais dentro dos límites que, de ser o caso e por esta orde, establezan a lexislación sectorial aplicable, esta lei, o planeamento urbanístico e os instrumentos de ordenación do territorio. b) Solicitar a autorización da Comunidade Autónoma para o exercicio das actividades autorizables nos casos previstos na lexislación urbanística, sen prexuízo do disposto na lexislación sectorial correspondente. c) Solicitar, nos supostos previstos na lexislación urbanística, a oportuna licenza municipal para o exercicio das actividades contempladas no artigo 4.2.6. do presente Plan Xeral. d) Realizar ou permitirlle realizar á administración competente os traballos de defensa do solo e a vexetación necesarios para a súa conservación e para evitar resgos de inundación, erosión, incendio, contaminación ou calquera outro risco de catástrofe ou simple perturbación do medio ambiente, así como a seguridade e saúde públicas. e) Cumprir as obrigas e condicións sinaladas na lexislación urbanística para o exercicio das facultades que correspondan segundo a categoría de solo rústico, así como as maiores restricións que sobre ela impoña o presente Plan Xeral e a autorización autonómica outorgada ao abeiro da lexislación urbanística. f) Realizar os traballos de restauración paisaxística ou medioambiental necesarios para repoñer o solo rústico. ARTIGO 8.1.3.- USOS E CONSTRUCIÓNS AUTORIZABLES. PROCEDEMENTO. Os terreos clasificados como solo rústico só poderán ser destinados a usos característicos do medio rural, vinculados á utilización racional dos recursos naturais. Nos terreos situados nesta categoría de solo, poderán realizarse construcións destinadas a actividades agrícolas, forestais, gandeiras ou outras que garden relación coa natureza, extensión e destino da finca ou coa explotación de recursos naturais, así como construcións e instalacións vinculadas á execución, mantemento e servizo das obras públicas. Os usos que o presente Plan Xeral define como permitidos serán obxecto de licenza urbanística municipal e demais autorizacións administrativas sectoriais que procedan. Os usos definidos como autorizables pola administración autonómica están suxeitos ao procedemento definido no artigo 41 da Lei 9/2002. As infraestruturas, dotacións e instalacións previstas nun Plan ou Proxecto sectorial ao abeiro da Lei 10/1995, de ordenación do territorio de Galicia, así como os equipamentos ou dotacións, privados ou públicos, previstos nos Plans especiais de dotación unha vez aprobados, non necesitarán autorización autonómica previa sen prexuízo da obtención de autorizacións de carácter sectorial que foren precisas. En calquera caso será precisa a autorización autonómica previa para aqueles usos ou actividades non definidas polo presente Plan Xeral. En solo rústico de especial protección prohíbese calquera uso, actividade ou utilización do solo e subsolo que implique transformación do seu destino ou natureza ou lesione o valor específico que queira protexerse. ARTIGO 8.1.4.- LIMITACIÓNS DE APERTURA DE CAMIÑOS E MOVEMENTOS DE TERRAS.1.- Non está permitida a apertura de novos camiños ou pistas no solo rústico que non estean expresamente contemplados no planeamento urbanístico ou nos instrumentos de ordenación do territorio, salvo os camiños rurais contidos nos proxectos aprobados pola administración competente en materia de agricultura, de montes ou de medio ambiente e aqueles que obtiveran a correspondente autorización autonómica de conformidade co disposto na lexislación urbanística. En todo caso, a execución de novas pistas ou camiños que afecten aosolo rústico de protección de espazos naturais estará suxeita á avaliación de efectos ambientais que prevé a Lei 1/995, do 22 de xaneiro, de protección ambiental de Galicia.2.- As novas aperturas de camiños ou pistas que se podan realizar deberán adaptarse ás condicións topográficas do terreo, coa menor alteración posible da paisaxe e minimizando ou corrixindo o seu impacto ambiental.3.- Con carácter xeral quedan prohibidos os movementos de terras que alteren a topografía natural dos terreos rústicos, salvo nos casos expresamente autorizados pola lexislación urbanística e o presente Plan Xeral. ARTIGO 8.1.5.- CONDICIÓNS DA EDIFICACIÓN.1.- Para outorgar licenza o autorizar calquera clase de edificacións o instalacións no solo rústico deberá xustificarse o cumprimento das seguintes condicións: a) Garantir o acceso rodado de uso público adecuado á implantación, o abastecemento de auga, a evacuación e o tratamento de augas residuais, o subministro de enerxía eléctrica, a recollida, o tratamento, eliminación e a depuración de toda clase de residuos e, de ser o caso, a previsión de aparcamento suficiente, así como corrixir as repercusións que produza a implantación na capacidade e funcionalidade das redes de servizos e infraestruturas existentes. Estas solucións deberán ser asumidas como custe a cargo exclusivo do promotor ou promotora da actividade, formulando expresamente o correspondente compromiso en tal sentido e aportando as garantías esixidas ao efecto pola administración en forma que regulamentariamente se determine. b) Prever as medidas correctoras necesarias para minimizar a incidencia da actividade solicitada sobre o territorio, así como todas aquelas medidas, condicións ou limitacións tendentes a conseguir a menor ocupación territorial e a mellor protección da paisaxe, os recursos produtivos e o medio natural, así como a preservación do patrimonio cultural e a singularidade e tipoloxía arquitectónica da zona. c) Cumprir as seguintes condicións de edificación: - A superficie máxima ocupada pola edificación en planta non excederá do 20% da superficie do predio. No entanto, as edificacións destinadas a explotacións gandeiras, os establecementos de acuicultura e as infraestruturas de tratamento ou depuración de augas poderán ocupar ata o 60% da superficie da parcela, e a ampliación dos cemiterios a totalidade da súa superficie. Excepcionalmente, os instrumentos establecidos pola Lei 10/1995, de ordenación do territorio de Galicia, poderán permitir unha ocupación superior para estas actividades, sempre que se manteña o estado natural, polo menos, nun terzo da superficie da parcela. - O volume máximo da edificación será similar ao das edificacións existentes no solo rústico da contorna. No caso de que resulte imprescindible excedelo por esixencias do uso ou da actividade autorizable, procurará descompoñerse en dous ou máis volumes conectados entre si co fin de adaptar as volumetrías ás tipoloxías propias do medio rural. En todo caso, deberán adoptarse as medidas correctoras necesarias para garantir o mínimo impacto visual sobre a paisaxe e a mínima alteración do relevo natural dos terreos. - As características tipolóxicas da edificación deberán ser congruentes coas tipoloxías do contorno, en particular, as condicións de volumetría, tratamento de fachadas, a morfoloxía e o tamaño dos ocos, e das solucións de cuberta, que, en todo caso, estarán formadas por planos continuos sen crebas nas súas vertentes. - Nos solos rústicos de protección ordinaria, agropecuaria, forestal ou de infraestruturas de augasa altura máxima das edificacións non poderá exceder as dúas plantas nin os 7,00 metros medidos no centro de todas as fachadas, desde a rasante natural do terreo ao arranque inferior da vertente de cuberta. Excepcionalmente, poderá exceder os 7,00 metros de altura cando as características específicas da actividade, debidamente xustificadas, fixeran imprescindible excedelos nalgún dos seus puntos. Nos demais solos rústicos protexidos, as edificacións non poderán exceder unha planta de altura nin 3,50 metros medidos de igual forma, agás nos casos debidamente xustificados de infraestruturas de tratamento ou depuración de augas. Poderán igualmente exceptuarse aquelas instalacións propias de usos agrícolas, acuícolas ou gandeiros que necesiten alturas excepcionais, logo do informe, en todo caso, da consellaría competente na materia. - As características estéticas e construtivas e os materiais, as cores e os acabados serán acordes coa paisaxe rural e as construcións do contorno. En tal sentido, para o acabado das edificacións empregarase a pedra ou outros materiais tradicionais e propios da zona. En casos xustificados pola calidade arquitectónica da edificación, poderán empregarse outros materiais acordes cos valores naturais, coa paisaxe rural e coas edificacións tradicionais do contorno. - Os peches e valados serán preferentemente vexetais, sen que os realizados con material opaco de fábrica excedan a altura de 1,00 metro, agás en parcelas edificadas, onde poderán alcanzar 1,50 metros. En todo caso, deben realizarse con materiais tradicionais do medio rural no que se localicen, e non se permitirá o emprego de bloques de formigón ou outros materiais de fábrica, agás que sexan debidamente revestidos e pintados na forma que regulamentariamente se determine. d) Cumprir as seguintes condicións de posición e implantación: - A superficie mínima da parcela sobre a que se emprazará a edificación será a establecida en cada caso polo Plan Xeral en función da clase de solo rústico, sen que a tal efecto sexa admisible a adscrición doutras parcelas. - Os edificios situaranse dentro da parcela, adaptándose no posible ao terreo e ao lugar máis apropiado para conseguir a maior redución do impacto visual e a menor alteración da topografía do terreo. - Os recuamentos das construcións aos lindes da parcela deberán garantir a condición de illamento e, en ningún caso, poderán ser inferiores a 5,00 metros. - As condicións de bancada obrigatoria e do acabado dos bancais resultantes deberán definirse e xustificarse no proxecto, de modo que quede garantido o mínimo impacto visual sobre a paisaxe e a mínima alteración da topografía natural dos terreos. - Manterase o estado natural dos terreos ou, no seu caso, o uso agrario dos mesmos ou con plantación de arborado ou especies vexetais en, polo menos, a metade da superficie da parcela; ou nun terzo dela cando se trate de infraestruturas de tratamento ou depuración de augas. e) Farase constar obrigatoriamente no rexistro da propiedade a vinculación da total superficie real da finca á construción e ao uso autorizado, expresando a indivisibilidade e as concretas limitacións ao uso e edificabilidade impostas pola autorización autonómica. f) En todo caso, o prazo para o inicio das obras será de seis meses a contar dende o outorgamento da licenza municipal correspondente, debendo concluírse as obras no prazo máximo de tres anos, a contar dende o outorgamento da licenza. g) Transcorridos ditos prazos, entenderase caducada a licenza municipal e a autorización autonómica, previo expediente tramitado coa audiencia do interesado.2.- Ás obras de derrube e demolición que se pretendan realizar en solo rústico seralles de aplicación o disposto no artigo 7.1.3. da presente Normativa.3.- As construcións en solo rústico, ademais das condicións xerais especificadas anteriormente, cumprirán as seguintes: a) A superficie da parcela na que se sitúe a edificación será a que fixe o Plan Xeral para cada categoría de solo rústico, agás nos supostos nos que sexan autorizables as actividades e usos construtivos nas categorías f) e j), consonte ao artigo 4.3.3., así como nos casos de ampliación de cemiterios e instalación de tratamento e depuracións de augas, en cuxo caso, admítese parcela de menor superficie. b) Deberá xustificarse cumpridamente a idoneidade dalocalización elixida e a imposibilidade ou inconveniencia de situalas en solo urbano ou urbanizable con cualificación idónea. Tal xustificación non será necesaria cando se trate das construcións sinaladas no artigo 4.3.3., nas categorías a), b), c), d) e f). 4.- Excepcionalmente, poderá outorgarse licenza, sen necesidade de autorización autonómica previa, para a execución de pequenas construcións e instalacións ao servizo e ao funcionamento das infraestruturas e obras públicas, sempre que quede xustificada a proporcionalidade da construción ou instalación coa natureza, extensión e destino actual do predio no que se localice e non se superen os 50 metros cadrados de superficie total edificada nin a altura máxima dunha planta nin 3,50 metros. En todo caso, a tipoloxía da edificación e os materiais de construción serán os determinados no artigo 42 da Lei 9/2002. Igualmente, poderá permitirse, sen suxeición ao disposto polos artigos 42 e 44 desta lei, a instalación de invernadoiros con destino exclusivo ao uso agrario que se instalen con materiais lixeiros e facilmente desmontables. Este réxime excepcional só será aplicable no ámbito do solo rústico de protección ordinaria e de especial protección agropecuaria, forestal ou de infraestruturas.5.- As novas explotacións gandeiras sen base territorial non poderán emprazarse a unha distancia inferior a 1.000 metros dos asentamentos de poboación e a 250 metros da vivenda máis próxima. Cando se trate de novas explotacións con base territorial, a distancia mínima aos asentamentos de poboación e á vivenda máis próxima será de 100 metros. En todo caso, deberán respectarse as distancias mínimas establecidas pola lexislación sectorial que sexa aplicable.6.- Permitirase en calquera categoría de solo rústico, logo da autorización autonómica segundo o procedemento establecido polo artigo 41, a reconstrución e rehabilitación das edificacións tradicionais ou de singular valor arquitectónico, que poderán ser destinadas a vivenda e usos residenciais, a actividades turísticas e artesanais ou a equipamentos de interese público. A reconstrución ou rehabilitación deberá respectar o volume edificable preexistente e a composición volumétrica orixinal. Así mesmo, logo da autorización autonómica, poderá permitirse por razóns xustificadas a súa ampliación, incluso en volume independente, sen superar o 10 % do volume orixinario da edificación tradicional. Excepcionalmente, a ampliación poderá alcanzar o 50 % do volume da edificación orixinaria cumprindo as condicións establecidas polos artigos 42 e 44 da Lei 9/2002. ARTIGO 8.1.6.- DIVISIÓN E SEGREGACIÓN DE FINCAS.1. No solo rústico non se poderán realizar nin autorizar parcelamentos, divisións ou segregacións, excepto aqueles que deriven da execución, conservación ou servizo de infraestruturas públicas, da execución de equipamentos públicos, da realización de actividades extractivas ou enerxéticas, da execución do planeamento urbanístico ou que teñan por obxecto a mellora das explotacións agropecuarias existentes. En todo caso, respectarase a superficie mínima e indivisible que determine a lexislación agraria. Con todo, poderá autorizarse a división de parcelas vacantes de edificación por razón de partición de herdanzas, sempre que se faga constar o compromiso expreso de non edificar os lotes resultantes e non afecte a solos de especial protección agropecuaria. Esta condición de inedificabilidade dos terreos débese facer constar expresamente no rexistro da propiedade e en todos os actos de transmisión da propiedade. Tamén poderá autorizarse, coa exclusiva finalidade de regularizar a configuración de parcelas lindeiras, a segregación e simultánea agregación en unidade de acto.2. Os actos de segregación ou de división da propiedade que se puidesen permitir por aplicación do disposto nos números anteriores estarán suxeitos en todo caso a licenza municipal. Para a tramitación e obtención dela, deberá solicitarse coa documentación escrita e gráfica necesaria para a identificación precisa do acto que se instou. CAPITULO 2 – CATEGORÍAS DE SOLO RÚSTICO ARTIGO 8.2.1.- SOLO RÚSTICO DE PROTECCIÓN ORDINARIA 1.- DEFINICIÓN E ÁMBITO: Comprende as zonas do territorio que, trala análise e estudo recollido na Información Urbanística e Estudo do Medio Rural, non presenten valores suficientes que merezan a súa especial protección. Así mesmo constitúen as áreas do territorio que o Plan considera inadecuadas para o seu desenvolvemento urbanístico.2.- CONDICIÓNS DE USO E TIPOLOXÍA: Definición Comprende as edificacións e instalacións de carácter illado, destinadas ás actividades agrícolas, forestais, gandeiras ou outras que garden relación coa natureza, extensión e destino da finca ou coa explotación de recursos naturais, así como construcións e instalacións vinculadas á execución, mantemento e servizo das obras públicas. Poderán autorizarse construcións e instalacións de interese xeral a través da autorización autonómica nos termos expresados no artigo 8.1.3. “Usos e construcións autorizables” da presente Normativa. Serán de aplicación as “Condicións da Edificación” expresadas no artigo 8.1.5. da presente Normativa. Usos: Establécese como uso global o rústico coas seguintes particularidades e limitacións: Mediante licenza municipal permítense: - Usos e actividades non construtivas en categorías A, B, C e D. - Usos e actividades construtivas en categorías A, B, C, D, F, I, J e M. Mediante autorización autonómica previa, o resto dos usos definidos como rústicos, así como os que se poidan establecer a través dos instrumentos previstos na lexislación de ordenación do territorio, sempre que non impliquen a transformación urbanística do solo.3.- CONDICIÓNS DA PARCELA: Parcela mínima: Establécese unha parcela mínima de 3.000 m², agás nos supostos aos que fai mención o artigo 8.1.5., apartado 3. Condición de pendente: Non serán edificables as zonas da parcela onde a pendente natural do terreo supere o 20%. Esta limitación non será de aplicación para a implantación de instalacións de carácter puntual como torres, antenas, depósitos, etc.4.- CONDICIÓNS DE OCUPACIÓN DA PARCELA: Ocupación máxima: 20% sobre a superficie de parcela edificable. Recuamentos e separacións: Establécese unha separación a lindeiros con outras parcelas de 5,00 metros. A separación da edificación ás vías de comunicación virá dada polo cumprimento das distancias ás vías de comunicación establecidas no Anexo III. En calquera caso, a instalación respectará as distancias aos viarios e edificios que estableza a normativa sectorial de aplicación.5.- CONDICIÓNS DE VOLUME E FORMA DAS EDIFICACIÓNS: Altura máxima: Limítase a altura máxima a 7,00 metros. Non obstante, tratándose de instalacións especiais, a altura xustificarase segundo as necesidades, no expediente de autorización de uso ante a Comunidade Autónoma. Edificabilidade: Virá dada polas limitacións establecidas no presente artigo. Sotos e semisotos: Permítese a construción de soto e semisoto coas limitacións establecidas no Título III sobre medición de alturas. A planta de soto cumprirá a limitación de ocupación máxima. A realización de plantas semisoterradas será recomendable para conseguir a integración da edificación en terreos en pendente e, por conseguinte, evitar os desmontes. Construcións permitidas por riba da altura máxima. Forma da cuberta: Por riba da altura máxima só se permite a construción da cuberta e dos seus elementos asociados, tal e como se describe no artigo 3.2.4 para o caso de Cubertas Integradas no seu contexto.6.- CONDICIÓNS PARTICULARES QUE DEBEN CUMPRIR AS EDIFICACIÓNS DESTINADAS A USOS RESIDENCIAIS VINCULADOS ÁS EXPLOTACIÓNS AGROPECUARIAS: Aplicaranse as condicións definidas no apartado 6 do artigo 8.2.3. ARTIGO 8.2.2.-SOLO RÚSTICO DE PROTECCIÓN FORESTAL OU DE MONTE 1.- DEFINICIÓN E ÁMBITO: Comprende aqueles terreos que dadas as súas características físicas e topográficas expresadas no Estudo do Medio Rural e na Memoria Xustificativa, deben ser obxecto dunha especial protección pola súa capacidade produtiva en materia forestal, gandeira e de explotación dos recursos naturais. Con motivo da protección e mantemento das condicións dos hábitats de interese comunitario localizados no territorio municipal de Aranga, no apartado I) dos Anexos á Normativa, indícanse os criterios e recomendacións para a conservación de ditos hábitats en solos rústico de protección forestal e agropecuaria. O ámbito é o sinalado nos Planos de Ordenación de “Estrutura Xeral e Orgánica” a escala 1/5.000.2.- CONDICIÓNS DE USO E TIPOLOXÍA: Definición: Comprende as edificacións e instalacións de implantación illada que dan servizo aos usos permitidos e que están en relación coa utilización racional dos recursos naturais das zonas de monte. Usos: O uso global é rústico coas seguintes particularidades e limitacións: Mediante licenza municipal permítense: - Usos e actividades non construtivos en categorías A, B e C. - Usos e actividades construtivas en categorías A, B, C, D, F, Ie M. Mediante autorización autonómica previa: - Usos e actividades non construtivos en categoría D e E. - Usos e actividades construtivas en categorías E, G, H, J, K e L. Así como os que podan establecerse a través dos instrumentos previstos na lexislación de ordenación do territorio. Nos montes públicos de utilidade pública serán autorizables os usos admitidos na súa lexislación sectorial. Prohíbense o resto de usos.3.- CONDICIÓNS DA PARCELA: Parcela mínima: Establécese unha parcela mínima de 3.000 m², agás nos supostos aos que fai mención o artigo 8.1.5., apartado 3. Co fin de non alterar a topografía do terreo, considerarase parcela non edificable e, polo tanto non poderán autorizarse os usos definidos no apartado anterior cando nun 75% ou máis da superficie da parcela, a pendente máxima sexa superior ao 20%. Non terán esta consideración as instalacións de servizos que se implanten de forma puntual no terreo como torres, antenas, aeroxeradores, depósitos, etc.4.- CONDICIÓNS DE OCUPACIÓN DA PARCELA: Ocupación máxima: 5% sobre a superficie de parcela edificable. Recuamentos e separacións. Establécese unha separación a lindeiros con outras parcelas de 5 metros. A separación da edificación ás vías de comunicación virá dada polo cumprimento das distancias ás vías de comunicación establecidas no Anexo III. En calquera caso, a instalación respectará as distancias aos viarios e edificios que estableza a normativa sectorial de aplicación.5.- CONDICIÓNS DE VOLUME E FORMA DAS EDIFICACIÓNS: Altura máxima: Limítase a altura máxima a dúas plantas ou 7,00 metros. Excepcionalmente poderá superar dita altura cando as características específicas da actividade, debidamente xustificadas, fixeran imprescindible superala en algúns dos seus puntos. Edificabilidade: Virá dada polas limitacións establecidas no punto 4 e demais condicións volumétricas expostas neste apartado. Sotos e semisotos: Permítese a construción de soto e semisoto coas limitacións establecidas no Título III sobre medición de alturas. A planta de soto cumprirá a limitación de ocupación máxima. A realización de plantas semisoterradas será recomendable para conseguir a integración da edificación en terreos en pendente e, por conseguinte, evitar os desmontes. Construcións permitidas por riba da altura máxima. Forma da cuberta: Por riba da altura máxima só se permite a construción da cuberta e dos seus elementos asociados, tal e como se describe no artigo 3.2.4 para o caso de Cubertas Integradas no seu contexto. ARTIGO 8.2.3.- SOLO RÚSTICO DE PROTECCIÓN AGROPECUARIA 1.- DEFINICIÓN E ÁMBITO: Constitúe as zonas do territorio que deben ser obxecto de protección especial pola súa capacidade produtiva ou potencialidade agrícola. Representan as terras de labor que configuran o espazo agrícola que serve de sustento aos asentamentos rurais. Con motivo da protección e mantemento das condicións dos hábitats de interese comunitario localizados no territorio municipal de Aranga, no apartado I) dos Anexos á Normativa, indícanse os criterios e recomendacións para a conservación de ditos hábitats en solos rústico de protección forestal e agropecuaria. O ámbito é o sinalado nos Planos de Ordenación de “Estrutura Xeral e Orgánica” a escala 1/5.000.2.- CONDICIÓNS DE USO E TIPOLOXÍA: Definición: Comprende as edificacións e instalacións de implantación illada que dan servizo aos usos permitidos e que están en relación coa actividade agropecuaria. Usos: O uso global é rústico coas seguintes particularidades e limitacións: Mediante licenza municipal permítense: - Usos e actividades non construtivos en categorías A, B e C. - Usos e actividades construtivas en categoríasA, B, C, D, F, Ie M. Mediante autorización autonómica previa: - Usos e actividades non construtivos en categoría D e E. - Usos e actividades construtivas en categorías E, G, H, J, K e L. Así como os que podan establecerse a través dos instrumentos previstos na lexislación de ordenación do territorio. Prohíbense o resto de usos. Non se autorizarán aqueles usos que afecten negativamente ao valor agrícola e gandeiro destas terras quedando expresamente prohibidas as plantacións forestais. Así mesmo, prohíbense os movementos de terra que destrúan a vexetación separadora do parcelario, os cómaros e valados propios da estrutura e paisaxe agrícola, onde o seu valor quedou expresamente definido na información urbanística e estudo do medio rural.3.- CONDICIÓNS DA PARCELA: Parcela mínima: Establécese unha parcela mínima de 3.000 m², agás nos supostos aos que fai mención o artigo 8.1.5., apartado 3. Co fin de non alterar a topografía do terreo, considerarase parcela non edificable e, polo tanto non poderán autorizarse os usos definidos no apartado anterior cando nun 75% ou máis da superficie da parcela, a pendente máxima sexa superior ao 20%. Non terán esta consideración as instalacións de servizos que se implanten de forma puntual no terreo como torres, antenas, aeroxeradores, depósitos, etc.4.- CONDICIÓNS DE OCUPACIÓN DA PARCELA: Ocupación máxima: 20% sobre a superficie de parcela edificable. Recuamentos e separacións. Establécese unha separación a lindeiros con outras parcelas de 5 metros. A separación da edificación ás vías de comunicación virá dada polo cumprimento das distancias ás vías de comunicación establecidas no Anexo III. En calquera caso, a instalación respectará as distancias aos viarios e edificios que estableza a normativa sectorial de aplicación.5.- CONDICIÓNS DE VOLUME E FORMA DAS EDIFICACIÓNS: Altura máxima: Limítase a altura máxima a 7,00 metros, salvo que polas características especiais da instalación se xustifique maior altura. Edificabilidade: Virá dada polas limitacións establecidas no punto 4 e demais condicións volumétricas expostas neste apartado. Sotos e semisotos: Permítese a construción de soto e semisoto coas limitacións establecidas no Título III sobre medición de alturas. A planta de soto cumprirá a limitación de ocupación máxima. A realización de plantas semisoterradas será recomendable para conseguir a integración da edificación en terreos en pendente e, por conseguinte, evitar os desmontes. Construcións permitidas por riba da altura máxima. Forma da cuberta: Por riba da altura máxima só se permite a construción da cuberta e dos seus elementos asociados, tal e como se describe no artigo 3.2.4. para o caso de Cubertas Integradas no seu contexto.6.- CONDICIÓNS PARTICULARES QUE DEBEN CUMPRIR AS EDIFICACIÓNS DESTINADAS A USOS RESIDENCIAIS VINCULADOS ÁS EXPLOTACIÓNS AGROPECUARIAS: Definición: O uso residencial vinculado á explotación agropecuaria entenderase como un uso complementario e auxiliar ao uso principal que é a explotación. É imprescindible para poder autorizar este uso que os terreos onde se sitúen as construcións (explotación e vivenda do titular) se encontren na mesma parcela. Deberá acreditarse de forma inequívoca e imprescindible que o solicitante é titular dunha explotación de tipo agrícola ou gandeira e que a mesma cumpre os requisitos que regulamentariamente se determinen. Condición tipolóxica: A vivenda poderá estar integrada no volume da construción principal de tipo agropecuario ou ben exenta, separada desta así como de todos os lindes de parcela. Condicións da parcela: 4.000 m 2. Ocupación máxima: A ocupación máxima será do 5% da superficie da parcela neta, é dicir, descontando a superficie ocupada pola edificación principal agropecuaria. O conxunto de edificacións, en calquera caso, cumprirá a condición exposta no apartado 4 deste artigo. Altura máxima: Cando se trate de vivenda separada da edificación principal, limitarase a altura máxima a planta baixa e piso e 7,00 m. ARTIGO 8.2.4.- SOLO RÚSTICO DE PROTECCIÓN DO PATRIMONIO 1.- DEFINICIÓN E ÁMBITO: Constitúe o solo rústico de protección do patrimonio as zonas do solo rústico onde se localizan os enclaves do patrimonio histórico que son obxecto de Protección especial tralo pertinente traballo de catalogación e delimitación. O ámbito é o representado nos correspondentes Planos de Ordenación a escalas 1/ 5.000 e 1/ 2.000.2.- CONDICIÓNS DE USO E EDIFICABILIDADE: Definición: Con carácter xeral, os usos e actividades nesta clase de solo están relacionados coa conservación, protección consolidación, investigación e posta en valor no marco do disposto no Título X do presente Plan Xeral e na lexislación urbanística e sectorial do patrimonio cultural. Usos: Sen prexuízo das autorizacións que fosen procedentes pola Consellería competente en patrimonio cultural, contémplase o seguinte réxime de usos: Mediante autorización municipal: - Usos e actividades non construtivas en categorías A, B e C. Mais, prohíbense aqueles usos de ocio que atenten contra os valores obxecto de protección ou impliquen a percepción e interpretación desfigurada ou irrespectuosa do ben. - Usos e actividades construtivas en categoría F eI. Mediante autorización autonómica previa: - Usos e actividades construtivas en categorías E e L, así como a ampliación de cemiterios preexistentes, sempre e cando se realicen baixo as directrices da Consellería competente en materia de patrimonio cultural. En calquera caso, calquera tipo de actuación nos ámbitos de protección dos elementos catalogados deberá estar sometida á autorización preceptiva e vinculante da Consellería de Cultura e Turismo. Parcela mínima: Establécese unha parcela mínima de 5.000 m², agás nos supostos aos que fai mención o artigo 8.1.5., apartado 3. Altura máxima: Limítase a altura máxima xenérica a 3,50 metros nos casos de novas edificacións. Aproveitamento: Con carácter xeral estarase ao disposto no artigo 8.1.5., apartado 7, do presente Título. Non obstante terase en conta os posíbeis niveis de intervención propostos no catálogo de patrimonio para cada elemento a fin de determinar si é autorizable un aumento de volume edificable. ARTIGO 8.2.5.- SOLO RÚSTICO DE PROTECCIÓN DAS AUGAS 1.- DEFINICIÓN E ÁMBITO: Constitúe o solo rústico de protección das augas os terreos, definidos na lexislación sectorial de augas como leitos naturais, ribeiras e marxes das correntes continuas e descontinuas de auga, e como leito ou fondo das lagoas o encoros, terreos inundados e zonas húmidas, así como a zona de servidume. Así mesmo, está formado polos terreos a ambos lados dos leitos importantes do municipio identificados na Información Urbanística e que se sinalan nos correspondentes Planos de Ordenación. Sen prexuízo das limitacións establecidas polo Plan Xeral e a Lei 9/2002, a súa regulación depende en gran parte da lexislación sectorial de augas: - Real Decreto Lexislativo 1/2001, do 20 de xullo, polo que se aproba o Texto Refundido da Lei de Augas. O ámbito desta clase de solo é o representado nos Planos de Ordenación de “Estrutura Xeral e Orgánica” a escala 1/5.000.2.- CONDICIÓNS DE USO: Definición: Con carácter xeral, os usos e actividades nesta clase de solo están relacionados coa explotación racional dos recursos naturais, as labores agrícolas ou forestais e o goce do medio natural, sempre e cando non desvirtúen o valor a protexer, en particular o dominio público hidráulico e o seu entorno. Sen prexuízo das autorizacións de tipo municipal ou autonómico que foran procedentes, calquera uso ou actividade que se pretenda realizar deberá contar con autorización previa da administración sectorial competente en materia de augas. Usos: Mediante autorización municipal: - Usos e actividades non construtivos en categorías A, B e C. - Usos e actividades construtivas en categorías F e I. Mediante autorización autonómica previa: - Usos e actividades construtivas en categorías E e L, sempre que estean vinculadas á conservación, utilización e goce do dominio público e do medio natural, as piscifactorías e instalacións análogas, así como as que podan establecerse a través dos instrumentos previstos na lexislación de ordenación do territorio. Ademais poderán autorizarse sistemas de tratamento ou depuración de augas, estaleiros e instalacións imprescindibles necesarias para a implantación de aparcadoiros abertos ao uso público para o acceso ás praias fluviais, e áreas recreativas, á práctica dos deportes náuticos e para a implantación de paseos fluviais, así como os previstos no artigo 4.2.6.2. en categoría J.3.- CONDICIÓNS DA PARCELA: Parcela mínima: Establécese unha parcela mínima de 5.000 m², agás nos supostos aos que fai mención o artigo 8.1.5., apartado 3. Co fin de non alterar a topografía do terreo, considerarase parcela non edificable e, polo tanto non poderán autorizarse os usos definidos no apartado anterior cando nun 25% ou máis da superficie da parcela, a pendente máxima sexa superior ao 20%. 4.- CONDICIÓNS DE OCUPACIÓN DA PARCELA: Ocupación máxima: 5% sobre a superficie de parcela edificable. Recuamentos e separacións. Establécese unha separación a lindeiros con outras parcelas de 5,00 metros. A separación da edificación ás vías de comunicación virá dada polo cumprimento das distancias ás vías de comunicación establecidas no Anexo III. En calquera caso, a instalación respectará as distancias aos viarios e edificios que estableza a normativa sectorial de aplicación.5.- CONDICIÓNS DE VOLUME E FORMA DAS EDIFICACIÓNS: Altura máxima: Limítase a altura máxima xenérica para edificacións, a 3,50 metros. Edificabilidade: Virá dada polas limitacións establecidas no punto 4 e demais condicións volumétricas expostas neste apartado. Sotos e semisotos: Permítese a construción de soto e semisoto coas limitacións establecidas no Título III sobre medición de alturas. A planta de soto cumprirá a limitación de ocupación máxima. A realización de plantas semisoterradas será recomendable para conseguir a integración da edificación en terreos en pendente e, por conseguinte, evitar os desmontes. Construcións permitidas por riba da altura máxima. Forma da cuberta: Por riba da altura máxima só se permite a construción da cuberta e dos seus elementos asociados, tal e como se describe no artigo 3.2.4. para o caso de Cubertas Integradas no seu contexto.6.- INTERPRETACIÓN DA NORMA NO CONTEXTO DA LEXISLACIÓN SECTORIAL: As condicións urbanísticas esixidas no presente artigo serán de aplicación sempre e cando sexan compatibles con cantas outras limitacións se deriven da lexislación sectorial. Nos casos de existir contradicións entre diferentes normativas e a presente ordenanza, prevalecerá aquela máis restritiva ou que supoña maior protección. ARTIGO 8.2.6.- SOLO RÚSTICO DE PROTECCIÓN DE INFRAESTRUTURA 1.- DEFINICIÓN E ÁMBITO: Comprende aquelas zonas do territorio que se encontran afectadas polas principais redes e instalacións de infraestruturas fundamentais, o dominio público e as súas servidumes definidas na lexislación sectorial e que por imperativo legal é preciso protexer. Representan e identifícanse nos correspondentes Planos de Ordenación.2.- CONDICIÓNS DE USO E TIPOLOXÍA: Con carácter xeral as actividades a desenvolver nesta clase de solo estarán relacionadas coa explotación racional do medio rural, sempre e cando o permita a lexislación sectorial que sexa de aplicación. As instalacións ou edificacións propias desta clase e solo serán as que presten algún servizo á propia infraestrutura. Sen prexuízo das autorizacións de tipo municipal ou autonómico que foran procedentes, calquera construción ou instalación que se pretenda realizar deberá contar con informe previo e vinculante da administración sectorial competente. Usos: Mediante licenza municipal permítense: - Usos e actividades non construtivas en categorías A, B e C. - Usos e actividades construtivas en categorías A, B, C, D, F, Ie M. Mediante autorización autonómica previa: - Unicamente serán autorizables os usos vinculados funcionalmente á infraestrutura correlativa, así como os que poidan establecerse a través dos instrumentos de ordenación do territorio.3.- CONDICIÓNS DA PARCELA: Parcela mínima: Establécese unha parcela mínima de 5.000 m², agás nos supostos aos que fai mención o artigo 8.1.5., apartado 3.4.- CONDICIÓNS DE OCUPACIÓN DA PARCELA: Ocupación máxima: 20% sobre a superficie de parcela edificable. Recuamentos e separacións. Establécese unha separación a lindeiros con outras parcelas de 5,00 metros.5.- CONDICIÓNS DE VOLUME E FORMA DAS EDIFICACIÓNS: Altura máxima: Limítase a altura máxima a 7,00 metros. Non obstante, tratándose de instalacións ao servizo da infraestrutura, a altura se xustificará segundo as necesidades, no expediente de autorización de uso ante a Comunidade Autónoma. Edificabilidade: Virá dada polo cumprimento que sobre ocupación e altura máxima se expón no presente artigo. Sotos e semisotos: Permítese a construción de soto e semisoto coas limitacións establecidas no Título III sobre medición de alturas. A planta de soto cumprirá a limitación de ocupación máxima. A realización de plantas semisoterradas será recomendable para conseguir a integración da edificación en terreos en pendente e, por conseguinte, evitar os desmontes. Construcións permitidas por riba da altura máxima. Forma da cuberta: Por riba da altura máxima só se permite a construción da cuberta e dos seus elementos asociados, tal e como se describe no artigo 3.2.4 para o caso de Cubertas Integradas no seu contexto. ARTIGO 8.2.7.- SOLO RÚSTICO DE PROTECCIÓN DE ESPAZO NATURAL 1.- DEFINICIÓN E ÁMBITO: Forman parte desta categoría do solo rústico as zonas do territorio onde o valor medioambiental e paisaxístico está posto de manifesto no Estudo do Medio Rural e na Memoria Xustificativa, sendo necesaria a súa protección. Débese ter en conta de forma especial a seguinte lexislación sectorial: a) Real Decreto Lexislativo 1/2001, do 20 de xullo, polo que se aproba o Texto Refundido da Lei de Augas. b) Rede natura 2.000 Decreto 72/2004, do 2 de abril, polo que se declaran determinados espazos como zonas de especial protección dos valores naturais. Lei 9/2001, do 21 de agosto, de Conservación da Natureza. O ámbito é o sinalado nos Planos de Ordenación de “Estrutura Xeral e Orgánica” a escala 1/5.000.2.- CONDICIÓNS DE USO E TIPOLOXÍA: Definición: Nesta clase de solo non está permitido realizar ningún tipo de construción ou instalación a non ser aquelas que se declaren de interese xeral e presten un servizo á colectividade. Baixo esta reserva encontraríanse os sistemas xerais definidos no presente Plan Xeral ou aquelas actuacións non previstas pero desenvoltas mediante plan ou proxecto sectorial que xustifique a súa necesidade e sempre a través do correspondente estudo de impacto ambiental. Todo tipo de construción ou instalación que se pretenda realizar nesta clase de solo, deberá contar con informe favorable previo e vinculante da Consellería de Medio Ambiente, sen prexuízo doutros informes sectoriais que deberán recadarse si os terreos estiveran afectados polos leitos, o patrimonio, etc. Usos: Non se establece ningún uso global específico por considerarse que o destino dos terreos debe ser o seu estado natural ou no seu caso, a utilización antrópica de carácter tradicional e extensiva, e as actividades de goce e lecer, en relación ao espazo natural. Mediante licenza municipal permítense: - Usos e actividades non construtivos en categorías A, B e C - Usos e actividades construtivas en categoría. Mediante autorización autonómica previa: - Usos e actividades non construtivos vinculados á conservación, utilización e goce do medio natural, sempre que non atenten contra os valores obxecto de protección. - Usos e actividades construtivas en categorías E, F, J e L. Así como os sistemas de tratamento ou depuración de augas e as actividades vinculadas directamente coa conservación, coa utilización e co gozo do medio natural, e os que poidan establecerse a través dos instrumentos previstos na lexislación de ordenación do territorio ou polo planeamento dos recursos naturais previsto na lexislación de conservación da natureza. Prohíbense o resto de usos, especialmente os usos residenciais e industriais.3.- CONDICIÓNS DA PARCELA: Establécese unha parcela mínima de10.000 m², agás nos supostos aos que fai mención o artigo 8.1.5., apartado 3. Co fin de non alterar a topografía do terreo, considerarase parcela non edificable e, polo tanto non poderán autorizarse os usos definidos no apartado anterior cando nun 25% ou máis da superficie da parcela, a pendente máxima sexa superior ao 20%. 4.- CONDICIÓNS DE OCUPACIÓN DA PARCELA: Ocupación máxima: 5% sobre a superficie de parcela edificable. Recuamentos e separacións. Establécese unha separación a lindeiros con outras parcelas de 5,00 metros. A separación da edificación ás vías de comunicación virá dada polo cumprimento das distancias ás vías de comunicación establecidas no Anexo III. En calquera caso, a instalación respectará as distancias aos viarios e edificios que estableza a normativa sectorial de aplicación.5.- CONDICIÓNS DE VOLUME E FORMA DAS EDIFICACIÓNS: Altura máxima: Limítase a altura máxima xenérica para edificacións, a 3,50 metros. Edificabilidade: Virá dada polas limitacións establecidas no punto 4 e demais condicións volumétricas expostas neste apartado. Sotos e semisotos: Permítese a construción de soto e semisoto coas limitacións establecidas no Título III sobre medición de alturas. As plantas de soto e semisoto cumprirán a limitación de ocupación máxima. A realización de plantas semisoterradas será recomendable para conseguir a integración da edificación en terreos en pendente e, por conseguinte, evitar os desmontes. Construcións permitidas por riba da altura máxima. Forma da cuberta: Por riba da altura máxima só se permite a construción da cuberta e dos seus elementos asociados, tal e como se describe no artigo 3.2.4. para o caso de Cubertas Integradas no seu contexto.6.- INTERPRETACIÓN DA NORMA NO CONTEXTO DA LEXISLACIÓN SECTORIAL: As condicións urbanísticas esixidas no presente artigo serán de aplicación sempre e cando sexan compatibles con cantas outras limitacións se derivan da lexislación sectorial. Nos casos de existir contradicións entre diferentes normativas e a presente ordenanza, prevalecerá aquela más restritiva ou que supoña maior protección. TITULO IX – SOLO URBANIZABLE CAPITULO 1 – SOLO URBANIZABLE PROVENIENTE DO PLANEAMENTO ANTERIOR ARTIGO 9.1.1.- DEFINICIÓN. Comprende esta categoría de solo urbanizable delimitado aquel que foi desenvolvido conforme o anteriorPlan Xeral de Ordenación Urbana de Aranga, mediante a aprobación do correspondente Plan Parcial, pero que aínda non rematou as obrigas de urbanización para ser considerado solo urbano. Comprende o ámbito do Plan parcial do Parque empresarial AR-Sector_I1. Identifícanse no Plano de “Estrutura xeral y orgánica” a escala 1/5.000. ARTIGO 9.1.2.- SOLO URBANIZABLE EN RÉXIME TRANSITORIO. O presente Plan Xeral manténvixente a ordenación e determinacións contidas no Plan Parcial anteriormente citado. Os prazos e condicións para o cumprimento dos deberes de cesión, equidistribución e urbanización, e a adquisición dos dereitos ao aproveitamento serán os establecidos nos Plans de Etapas dos correspondentes documentos de desenvolvemento. Este réxime transitorio terá vixencia ata que se consideren satisfeitos ditos deberes e dereitos nos termos expresados pola lexislación urbanística. No Anexo II á Normativa exponse a ficha de ordenación da área de planeamento subsistente. CAPITULO 2 – SOLO URBANIZABLE DELIMITADO ARTIGO 9.2.1.- DEFINICIÓN. Constitúe o solo urbanizable delimitado as áreas do territorio excluídas do solo urbano, de núcleo rural e rústico, que reúnen as condicións axeitadas para o seu desenvolvemento urbanístico e que o Plan Xeral as delimita en sectores establecendo os prazos para a súa execución e as condicións para a súa transformación. O ámbito é o sinalado nos Planos de Ordenación de “Estrutura Xeral e Orgánica” e identificados como solo urbanizable delimitado. ARTIGO 9.2.2.- DESENVOLVEMENTO DO SOLO URBANIZABLE DELIMITADO. Aosolo urbanizable delimitado, aplicaráselle o réxime previsto no artigo 21 da Lei 9/2002. Cada sector de solo urbanizable desenvolverase mediante un Plan Parcial. Todos eles dentro dos prazos previstos nos programas ou convenios subscritos. Sen prexuízo das determinacións particulares que o propio Plan Xeral establece nos diferentes Sectores, os plans parciais conterán, con carácter xeral, as determinacións establecidas no artigo 64 da Lei 9/2002, así como as que se deriven da aplicación do regulamentariamente establecido pola lexislación urbanística. Os plans parciais poderán desenvolverse, si fora preciso, mediante estudos de detalle conforme se establece na Lei 9/2002. Os proxectos de urbanización axustaranse ao disposto no Título V da presente Normativa. ARTIGO 9.2.3.- ÁREAS DE REPARTO DE CARGAS E BENEFICIOS DO SOLO URBANIZABLE DELIMITADO. Cada sector do solo urbanizable constitúe unha soa área de reparto. O aproveitamento tipo establécese, segundo oartigo 114 da Lei 9/2002, dividindo o aproveitamento lucrativo total, expresado en metros cadrados construíbles de uso característico ou global a superficie total da área, incluíndo os sistemas xerais pertencentes á área, ou no seu caso adscritos á mesma, con exclusión dos terreos afectos a dotacións públicas existentes e que o Plan manteña. O Plan Xeral adopta os coeficientes de ponderación expostos no R. D. 1020/93, de 25 de xuño. Estes deberán poñerse en relación, unha vez se asigne o valor da unidade ao uso característico ou global. Estes coeficientes expóñense no Anexo II desta Normativa. Na medida en que os plans parciais establezan usos e tipoloxías pormenorizadas, poderán xustificadamente establecer novos coeficientes co obxecto de compensar posibles desigualdades. O aproveitamento susceptible de apropiación por parte de cada propietario, será o resultado de aplicar á superficie de cada propiedade, o 90% do aproveitamento tipo da área de reparto. ARTIGO 9.2.4.- CONDICIÓNS E DETERMINACIÓNS PARTICULARES QUE DEBEN CUMPRIR OS SECTORES. As condicións e determinacións particulares que deben cumprir os sectores son os expresados nas súas correspondentes fichas de áreas de planeamento. Estas expóñense no Anexo II desta Normativa. CAPITULO 3 – SOLO URBANIZABLE NON DELIMITADO ARTIGO 9.3.1.- XENERALIDADES. En consonancia coa lexislación básica do Estado e a Lei 9/2002, establécense as áreas do territorio de solo urbanizable non delimitado, que poderán incorporarse ó proceso de desenvolvemento urbano mediante a tramitación e aprobación do planeamento de desenvolvemento. O ámbito desta clase de Solo é o sinalado nos correspondentes planos de ordenación de “Estrutura Xeral e Orgánica”, a escala 1/5.000. ARTIGO 9.3.2.- RÉXIME URBANÍSTICO DO SOLO URBANIZABLE NON DELIMITADO.1.- RÉXIME TRANSITORIO EN TANTO NON SE APROBE O PLANEAMENTO DE DESENVOLVEMENTO En tanto non se aproben os correspondentes Plans de sectorización que desenvolvan esta clase de solo, o réxime urbanístico aplicable é o de solo rústico previsto na Lei 9/2002.2.- RÉXIME APLICABLE UNHA VEZ APROBADO O PLANEAMENTO DE DESENVOLVEMENTO Unha vez aprobado o correspondente Plan de sectorización, o seu réxime urbanístico é o definido nos artigos 21 e 22 da Lei 9/2002. ARTIGO 9.3.3.- CONDICIÓNS URBANÍSTICAS E DETERMINACIÓNS DOS PLANS DE SECTORIZACIÓN.1.- DETERMINACIÓNS XERAIS Con carácter xeral as determinacións que deben conter os Plans de sectorización son as enumeradas no artigo 66 da Lei 9/2002, mais cómpre ter en consideración as seguintes dun xeito complementario: - Os Plans de sectorización ordenarán uso global industrial en atención aos usos e vocación do solo na zona de Montesalgueiro, co obxectivo de ampliar, en caso de necesidade, a estrutura urbana para as actividades económicas. - Non poderán formularse Plans de sectorización en tanto non sexan outorgadas as licenzas de edificación correspondentes ao 70% do aproveitamento lucrativo do Sector I1 de Solo Urbanizable Delimitado. Aos efectos de acadar a devandita porcentaxe, contabilizarase o aproveitamento atribuido á parcela, aínda que non sexa consumido na súa totalidade na solicitude de licenza. - Deberase xustificar a correcta conexión da nova urbanización coas redes existentes, comprobando que estas non resultaran saturadas coa operación. O Concello poderá esixir, neste sentido, a modificación de parte das redes existentes, co fin de non producirse estas sobrecargas. - Concello poderá esixir fianzas de garantía. O Plan de sectorización establecerá a forma de facelas efectivas co fin de cumprir as obrigacións e compromisos establecidos. - ámbito de cada Plan de sectorización abranguerá unha extensión mínima de 20.000 m². Mais nada impide a formulación dun único sector se as cirscunstancias e a necesidade o esixe.2.- CONDICIÓNS DE TIPOLOXÍA, USO E APROVEITAMENTO O uso global previsto é o industrial, o cal representará a lo menos o 60% do aproveitamento lucrativo total do sector previsto. Para outros usos permitidos e asociados aplicarase o réxime de compatibilidade previsto na táboa do Anexo á Normativa. Admítese a tipoloxía de edificación acaroada, mais o Plan de sectorización deberá limitar a lonxitude dos frontes acaroados co obxecto de atenuar impactos visuais e de promover a permeabilidade transversal. Establécese unha altura máxima de 10 m, mais os Plans de sectorización poderán regular maior altura en base a criterios de excepcionalidade. Os Plans de sectorización limitarán o aproveitamento lucrativo en consideración á limitación que, sobre ocupación, establece o artigo 46.5 da Lei 9/2002.3.- CRITERIOS DE DESEÑO Na ordenación prevista polos Plans de sectorización prevalecerán os criterios de integración no mallado urbano de Montesalgueiro e dos sectores ordenados por plans de sectorización precedentes, se os houbera. A ordenación interior dos sectores farase con criterios de racionalidade e adaptabilidade á realidade, en especial á topografía, evitando grandes transformacións do terreo.4.- RESERVAS PARA SISTEMAS XERAIS Os Plans de sectorización deberán realizar as reservas de solo para seren destinadas a sistemas xerais de titularidade pública independentemente das reservas para dotacións locais regulamentariamente establecidas, e que como mínimo responderán ás seguintes proporcións: - 15 m² por cada 100 m² edificables de uso residencial destinados a sistema xeral de espazos libres e zonas verdes. - 5 m² por cada 100 m² edificables de uso residencial destinados a sistema xeral de equipamento de interese público e social. O Plan de sectorización sinalará estas reservas nos lugares máis adecuados para satisfacer as necesidades do conxunto da poboación, en condicións óptimas de accesibilidade, funcionalidade e integración, de modo que non se sitúen en zonas marxinais ou residuais.5.- CONDICIÓNS DE URBANIZACIÓN, CONEXIÓN COS SISTEMAS XERAIS Como norma xeral, os plans de sectorización deberán determinar os elementos e redes exteriores de infraestruturas sobre os que se apoie a actuación, debendo garantirse un adecuado enlace coas redes viarias e de servizos integrantes da estrutura fundamental. Proxectarase un único acceso para a totalidade do ámbito urbanizable dende a estrada nacional N-VI mediante un tipo de intersección a definir no seu momento consonte ás indicacións do Ministerio de Fomento. Dito acceso executarase na primeira fase de desenvolvemento. TITULO X – PROTECCIÓN DO PATRIMONIO HISTÓRICO ARTÍSTICO ARTIGO 10.1.- PROTECCIÓN DO PATRIMONIO HISTÓRICO ARTÍSTICO 1.- DEFINICIÓN E CATALOGACIÓN DE BENS DO PATRIMONIO: Constitúen bens de interese, suxeitos a protección urbanística de acordo coas determinacións da presente Normativa os seguintes: a) Tódolos bens que se relacionan no Catálogo do presente Plan Xeral. b) Tódolos hórreos e cabazos de máis de cen anos. (Decreto 449/1973 do 22 de Febreiro). c) Tódolos escudos, encoros, pedras heráldicas, selos de xustiza, cruces de termo e pezas similares de máis de cen anos. (Decreto 571/1963 de 24 de Marzo). d) Tódolos elementos afectados polo Decreto do 22 de abril de 1949 sobre os Castelos Españois, considerados B. I. C pola disposición Adicional Segunda da Lei 16/1985, do 25 de xuño, do Patrimonio Histórico Español. e) Calquera outro elemento que por aplicación da lexislación vixente e a iniciativa da Dirección Xeral de Patrimonio ou outros organismos se determine. Cada elemento catalogado recóllese nunha ficha informativa onde se mostran os seguintes datos identificativos: - Fotografía do elemento. - Situación. - Nome do elemento e do Lugar, e Parroquia onde está ubicado. - Propietario. - Uso actual. - Estado de conservación e grao de protección. - Descrición do elemento.2.- REGULACIÓN DOS BENS CATALOGADOS: Tódolos bens definidos no apartado anterior quedan suxeitos a unha especial protección. Calquera intervención nun elemento do Patrimonio está regulada en función dos diferentes graos de protección aplicados a cada elemento. No Catálogo de Patrimonio defínense os graos de protección así como os diferentes niveis de intervención admitidos para cada grao. Toda actuación nun Ben incluído no Catálogo ou na súa Área de Protección ou Respecto precisa, con carácter preceptivo e vinculante, da autorización do órgano competente en materia de Patrimonio Cultural, conforme ao establecido na Lei 8/95 do Patrimonio Cultural de Galicia. Será de aplicación a seguinte lexislación sectorial: - Decreto do 22 de Abril de 1949, sobre Protección de Castelos españois. - Lei 16/1985 do 25 de xuño, do Patrimonio Histórico Español. - Lei 8/1995 de 30 do Outubro, do Patrimonio Cultural de Galicia. - Decreto 199/1997, do 10 de xullo, polo que se regula a actividade arqueolóxica na Comunidade Autónoma de Galicia.3.- REGULACIÓN DO SOLO AFECTADO POR UN ELEMENTO DO PATRIMONIO: Definición: O solo afectado por un elemento do patrimonio rexerase con carácter básico polo disposto na lexislación de patrimonio e con carácter complementario polo disposto no presente Plan Xeral en virtude da propia delimitación das áreas de protección propostas e as normas e ordenanzas derivadas da clasificación e cualificación do solo.3.1- ÁREAS DE PROTECCIÓN EN ELEMENTOS DE ARQUITECTURA Ámbito: Establécense dúas áreas para definir os mecanismos de protección, para cada elemento do patrimonio: - Perímetro do Ben ou Área de Especial Protección: Definida polos terreos comprendidos dentro do perímetro que envolve as partes integrantes e consubstanciais do ben que se protexe. Representado nos correspondentes Planos de Ordenación. Cando o Ben ou a Área de Especial Protección se sitúa en solo rústico o Plan outorga a clasificación de solo rústico de protección de patrimonio. Cando a protección integral abrangue a parcela completa na que se sitúa o elemento protexido, esta será indivisible. - Área de Protección ou Respecto: Terá carácter cautelar e poderase establecer en calquera das clasificacións do solo. É o delimitado nos Planos de Ordenación. No caso de non aparecer sinalado, aplicarase o artigo 30 das Normas Complementarias e Subsidiarias de Planeamento Provinciais, onde se establece unha franxa cunha profundidade medida dende o elemento ou vestixio máis exterior do ben que se protexe, de: 50 m, cando se trate de elementos etnográficos inventariados, hórreos, pombais, cruceiros, etc.100 m, cando se trate de elementos de arquitectura relixiosa (igrexas, capelas, santuarios, cemiterios), arquitectura civil ou militar.200 m, cando se trate de restos arqueolóxicos, mámoas, castros e cidades. Condicións urbanísticas: - No Perímetro do Ben ou Área de Especial Protección e solo rústico de protección de patrimonio: Na Área de Especial Protección dos enclaves arqueolóxicos así como nas zonas clasificadas como solo rústico de protección do patrimonio, non está permitido realizar construcións, tendidos e instalacións aéreas ou subterráneas (electricidade, saneamento, auga, etc.…), escavacións, recheos e movementos de terra en xeral, así como a plantación e arranque de árbores, os cultivos que requiran labores profundas e a apertura de pozos ou minas. Só se autorizarán as obras que sexan compatibles co ben e aquelas que teñan como fin a conservación, protección, consolidación, investigación e posta en valor. No Catálogo de Patrimonio Arqueolóxico especifícase, para cada elemento catalogado, o grao de protección ao que está suxeito. Ós elementos arquitectónicos e etnográficos aplicaránselles as condicións de intervención derivadas do seu grao de protección. No suposto de que o grao de protección proposto autorice obras de ampliación o aumento de volume, será de aplicación a ordenanza correspondente en función da súa clasificación do solo. No Catálogo de Patrimonio especifícase para cada elemento o grao de protección ao que está suxeito e os niveis de intervención posibles. Toda intervención nun Elemento do Patrimonio, terá a autorización preceptiva e vinculante do organismo autonómico competente en materia de Patrimonio Cultural. - Na Área de Protección ou Respecto: O réxime urbanístico e polo tanto, as condicións que afectan ao uso, ocupación da parcela, volumes, estéticas, etc. serán as que se deriven da aplicación das correspondentes ordenanzas en función da clase de solo. Porén, toda actuación que se pretenda levar a cabo na Área de Respecto dun elemento catalogado está condicionada polos valores inherentes ao propio elemento. É por isto que na Área de Respecto deben tomarse as cautelas de deseño necesarias encamiñadas a integrar dita actuación no entorno protexido e, cuanto menos, a non distorsionar ou alterar as condicións de apreciación, entendemento ou interpretación do ben no seu contexto territorial máis inmediato. Procurarase, na medida do posible, evitar novos tendidos aéreos de telefonía e electricidade en Áreas de Respecto. En caso de ser necesarios, faranse do xeito que menos afecte a apreciación dos elementos protexidos. Os tendidos de instalacións aéreas existentes, deberán soterrarse, podendo en todo caso o órgano competente en materia de patrimonio cultural, establecer as cautelas necesarias para permitir os trazados aéreos de menor impacto ou incluso non admitir o soterramento en supostos de bens de natureza arqueolóxica. Tódalas actuacións suxeitas a licenza, dentro desta área, necesitan autorización preceptiva e vinculante do organismo autonómico competente en materia de Patrimonio Cultural.3.1- ÁREAS DE PROTECCIÓN EN ELEMENTOS DE ARQUEOLOXÍA Sobre os traballos de arqueoloxía Calquera traballo de arqueoloxía, realizarase de acordo co Decreto 199/1997 do 10 de xullo, polo que se regula a actividade arqueolóxica da Comunidade Autónoma de Galicia. Os mecanismos de orzamento dos traballos arqueolóxicos faranse de acordo ao Artigo 63 da Lei 8/1995 do 30 de outubro, do Patrimonio Cultural de Galicia. Sobre os elementos do patrimonio non sinalados e non catalogados É obriga informar ao organismo competente da Consellería de Cultura da existencia do achado de restos arqueolóxicos ou históricos que non se encontren sinalados nos Planos de Ordenación desta Normativa ou que non figuren no Catálogo cando se teña intención de realizar obras en parcelas afectadas por estes, co fin de determinar e valorar a súa importancia antes de permitir a concesión de Licenza Municipal. En último termo, o Concello terá a capacidade de velar e promover a conservación de elementos non catalogados que ao seu xuízo considere; en especial a arquitectura popular, impoñendo medidas capaces de evitar a súa destrución ou dexeneración á hora de realizar obras de acondicionamento ou ampliación. Sobre a inclusión e exclusión de elementos do Catálogo de Patrimonio O réxime de inclusión e exclusión de elementos do Catálogo de Patrimonio realizarase a través dunha modificación puntual do plan e, consonte o artigo 32 da Lei 8/1995 do Patrimonio Cultural de Galicia, requirirá informe favorable da Consellería de Cultura e Turismo. Sobre a traslabilidade dos elementos catalogados: Con carácter xeral, non se admite o traslado de elementos fóra do seu contorno, agás que existan motivos de interese xeral (execución de sistemas xerais, planes e proxectos sectoriais), e sempre e cando, o non traslado faga inviable dita actuación. En todo caso, a traslabilidade dun elemento deberá contar coa autorización da Consellería de Cultura e Turismo. CONCELLO DE ARANGA ANEXO I TÁBOA DE COMPATIBILIDADE DE USOS EN SOLO URBANO E URBANIZABLE ANEXO II - FICHAS DE ÁREAS DE ORDENACIÓN:. FICHAS DE ÁREAS DE PLANEAMENTO SUBSISTENTE. FICHAS DE ÁREAS DE PLANEAMENTO INCORPORADO. FICHAS DE ÁREAS DE PLANEAMENTO REMITIDO - COEFICIENTES DE PONDERACIÓN DE USOS (Segundo R. D. 1020/93, de 25 de xuño) ANEXO III NORMATIVA SECTORIAL APLICABLE. A.- PROTECCIÓN E LEXISLACIÓN SOBRE AUGAS B.- PROTECCIÓN E LEXISLACIÓN SOBRE ESTRADAS C.- LEXISLACIÓN SOBRE CEMITERIOS D.- LEXISLACIÓN SOBRE LIÑAS AÉREAS DE ALTA TENSIÓN E.- PROTECCIÓN E LEXISLACIÓN SOBRE AS INSTALACIÓNS FERROVIARIAS F.- PROTECCIÓN E LEXISLACIÓN DA REDE DE GASODUTO G.- LEXISLACIÓN EN MATERIA DE RUÍDO H.- LEXISLACIÓN EN MATERIA DE MINAS I.- CRITERIOS E RECOMENDACIÓNS PARA A CONSERVACIÓN DOS HÁBITATS TÁBOA DE COMPATIBILIDADE DE USOS NO SOLO URBANO E URBANIZABLE - FICHAS DE ÁREAS DE ORDENACIÓN:. FICHAS DE ÁREAS DE PLANEAMENTO SUBSISTENTE. FICHAS DE ÁREAS DE PLANEAMENTO INCORPORADO. FICHAS DE ÁREAS DE PLANEAMENTO REMITIDO - COEFICIENTES DE PONDERACIÓN (Segundo R. D. 1020/93, do 25 de xuño) ANEXO III NORMATIVA SECTORIAL APLICABLE. AFECCIÓNS E LIMITACIÓNS Á PROPIEDADE E USO DO SOLO. NORMATIVA SECTORIAL APLICABLE. A.- PROTECCIÓN E LEXISLACIÓN SOBRE AUGAS B.- PROTECCIÓN E LEXISLACIÓN SOBRE ESTRADAS C.- LEXISLACIÓN SOBRE CEMITERIOS D.- LEXISLACIÓN SOBRE LIÑAS AÉREAS DE ALTA TENSIÓN E.- PROTECCIÓN E LEXISLACIÓN SOBRE AS INSTALACIÓNS FERROVIARIAS F.- PROTECCIÓN E LEXISLACIÓN DA REDE DE GASODUTO G.- LEXISLACIÓN EN MATERIA DE RUÍDO H.- LEXISLACIÓN EN MATERIA DE MINAS I.- CRITERIOS E RECOMENDACIÓNS PARA A CONSERVACIÓN DOS HÁBITATS INTRODUCIÓN O presente Anexo contén unha relación coas limitacións á propiedade e uso do solo en virtude da lexislación sectorial aplicable. Estas entenderanse por riba de calquera clasificación do solo e serán de obrigado cumprimento. Establécense como condicións e limitacións complementarias ás ordenanzas do Plan Xeral. O presente Anexo ten carácter aberto, no sentido de que as súas determinacións serán modificadas na medida en que calquera das normativas ou Leis Sectoriais aquí enumeradas sexan obxecto de modificación. A) PROTECCIÓN E LEXISLACIÓN SOBRE AUGAS A) PROTECCIÓN E LEXISLACIÓN SOBRE AUGAS Lexislación aplicable: − Real Decreto Lexislativo 1/2001, do 20 de xullo, polo que se aproba o Texto Refundido da Lei de Augas − Regulamento do Dominio Público Hidráulico que desenrola os títulos preliminar I, IV, V, VI, VII, e VIII do texto refundido da lei de Augas, aprobado por RD 1/2001, de 20 de xullo. Na consulta deste regulamento terase en conta a modificación aprobada por RD 9/2008 de 11 de xaneiro. − Lei 9/2010, do 4 de novembro, de augas de Galicia. − Plan Hidrolóxico de Galicia-Costa, aprobado polo Real Decreto 1332/2012, do 14 de setembro. Teranse en conta as seguintes consideracións: Sobre o dominio público hidráulico e as súas zonas de protección Transcríbense deseguido os artigos do RDPH que inciden nas definicións do dominio público e as súas zonas de protección: Artigo 2º. Definición de dominio público hidráulico Constitúen o dominio público hidráulico do Estado, coas salvidades expresamente establecidas na Lei: a) As augas continentais, tanto as superficiais como as subterráneas con independencia do tempo de renovación. b) Os canles de correntes naturais, continuas oo descontinuas. c) Os leitos dos lagos e lagoas e os de os encoros superficies en canles públicos. d) Os acuíferos subterráneos, aos efectos dos actos de disposición ou de afección dos recursos hidráulicos (Artigo 2 do TRLA). O artigo 2 do TRLA, modificado pola Lei 11/2005, estende esta definición de dominio público nun punto máis: e) As augas procedentes da desalgadura do mar. Artigo 4º. Definición de canle 1. Álveo ou leito natural dunha corrente continua ou descontinua é o terreo cuberto polas augas nas máximas enchentes ordinarias (artigo 4 do TRLA). A determinación dese terreo realizarase atendendo ás súas características xeomorfolóxicas e ecolóxicas e tendo en conta as informacións hidrolóxicas, hidráulicas, fotográficas e cartográficas que existan, así como as referencias históricas dispoñibles.2. Considerarase caudal da máxima enchente ordinaria a media dos máximos caudais anuais, no seu réxime natural, producidos durante dez anos consecutivos, que sexan representativos do comportamento hidráulico da corrente. Artigo 5º. Canles de dominio privado 1. Son de dominio privado os canles polos que ocasionalmente discorran augas pluviais, en tanto atravesen, desde a súa orixe, unicamente fincas de dominio particular.2. O dominio privado de estes canles no autoriza facer neles labores nin construír obras que poidan facer variar o curso natural das augas en prexuízo do interese público ou de terceiro, o cuxa destrución pola forza das avenidas poida ocasionar danos a persoas ou cosas (Artigo 5 do TRLA). Artigo 6º. Definición de ribeiras 1. Enténdese por ribeiras as faixas laterais dos leitos públicos situadas por riba do nivel de augas baixas; e por marxes, os terreos que lindan cos leitos.2. A protección do dominio público hidráulico ten como obxectivos fundamentais os enumerados no artigo 92 do texto refundido da Lei de augas. Sen prexuízo das técnicas específicas dedicadas ao cumprimento dos devanditos obxectivos, as marxes dos terreos que lindan cos devanditos leitos están suxeitas en toda a súa extensión lonxitudinal: a) A unha zona de servidume de cinco metros de largo para o seu uso público, que se regula neste regulamento. b) A unha zona de policía de cen metros de largo, na que se condicionará o uso do solo e as actividades que nel se desenvolvan.3. A regulación das devanditas zonas ten como finalidade a consecución dos obxectivos de preservar o estado do dominio público hidráulico, previr a deterioración dos ecosistemas acuáticos, contribuíndo á súa mellora, e protexer o réxime das correntes en enchentes, favorecendo a función dos terreos estremeiros cos leitos na laminación de caudais e carga sólida transportada.4. Nas zonas próximas á desembocadura no mar, no ámbito inmediato dos encoros ou cando as condicións topográficas ou hidrográficas dos leitos e marxes o fagan necesario para a seguranza de persoas e bens, poderase modificar o largo das devanditas zonas na forma que se determina neste regulamento. Zona de servidume Artigo 7º. 1. A zona de servidume para uso público definida no artigo anterior terá os fins seguintes: a) Protección do ecosistema fluvial e do dominio público hidráulico. b) Paso público peonil e para o desenvolvemento dos servizos de vixilancia, conservación e salvamento, a non ser que, por razóns ambientais ou de seguranza, o organismo de bacía considere conveniente a súa limitación. c) Varada e amarre de embarcacións de forma ocasional e en caso de necesidade.2. Os propietarios destas zonas de servidume poderán libremente sementar e plantar especies non arbóreas, sempre que non deterioren o ecosistema fluvial ou impidan o paso sinalado no punto anterior. As cortas ou plantacións de especies arbóreas requirirán a autorización do organismo de bacía.3. Con carácter xeral, non se poderá realizar ningún tipo de construción nesta zona salvo que resulte conveniente ou necesaria para o uso do dominio público hidráulico ou para a súa conservación e restauración. Só se poderán autorizar edificacións en zona de servidume en casos moi xustificados. As edificacións que se autoricen executaranse nas condicións menos desfavorables para a propia servidume e coa mínima ocupación desta, tanto no seu solo coma no seu voo. Deberase garantir a efectividade da servidume, procurando a súa continuidade ou a súa localización alternativa e a comunicación entre as áreas do seu trazado que queden limitadas ou reducidas por aquela. Artigo 8º. Por razóns topográficas, hidrográficas, ou se o esixiran as características da concesión dun aproveitamento hidráulico, poderá modificarse a zona de servidume. A modificación farase por causas xustificadas de esixencia do uso público, previa a tramitación dun expediente no que se oirá ao propietario do terreo e, no seu caso, ao titular da concesión, determinándose a correspondente indemnización de acordo coa lexislación de expropiación forzosa, se procedera. Zona de policía Artigo 9º. 1. Na zona de policía de 100 metros de largo, medidos horizontalmente a partir da bacía, quedan sometidas ao disposto neste regulamento as seguintes actividades e usos do solo: a) As alteracións substanciais do relevo natural do terreo. b) As extraccións de agregados. c) As construcións de todo tipo, teñan carácter definitivo ou provisional. d) Calquera outro uso ou actividade que supoña un obstáculo para a corrente en réxime de enchentes ou que poida ser causa de degradación ou deterioración do estado da masa de auga, do ecosistema acuático e, en xeral, do dominio público hidráulico.2. Sen prexuízo da modificación dos límites da zona de policía, cando concorra algunha das causas sinaladas no artigo 6.2 do texto refundido da Lei de augas, a zona de policía poderase ampliar, se for necesario, para incluír a zona ou zonas onde se concentra preferentemente o fluxo, co obxecto específico de protexer o réxime de correntes en enchentes e reducir o risco de produción de danos en persoas e bens. Nestas zonas ou vías de fluxo preferente só poderán ser autorizadas polo organismo de bacía aquelas actividades non vulnerables fronte ás enchentes e que non supoñan unha redución significativa da capacidade de desaugamento da devandita vía. A zona de fluxo preferente é aquela zona constituída pola unión da zona ou zonas onde se concentra preferentemente o fluxo durante as enchentes, ou vía de intenso desaugamento, e da zona onde, para a enchente de 100 anos de período de retorno, se poidan producir graves danos sobre as persoas e os bens, quedando delimitado o seu límite exterior mediante a envolvente de ambas as zonas. Para os efectos da aplicación da definición anterior, considerarase que se poden producir graves danos sobre as persoas e os bens cando as condicións hidráulicas durante a enchente satisfagan un ou máis dos seguintes criterios: a) Que o calado sexa superior a 1 m. b) Que a velocidade sexa superior a 1 m/s. c) Que o produto de ambas as variables sexa superior a 0,5 m2/s. Enténdese por vía de intenso desaugamento a zona pola que pasaría a enchente de 100 anos de período de retorno sen producir unha sobreelevación maior que 0,3 m, respecto á cota da lámina de auga que se produciría con esa mesma enchente considerando toda a chaira de inundación existente. A sobreelevación anterior poderá, a criterio do organismo de bacía, reducirse ata 0,1 m cando o incremento da inundación poida producir graves prexuízos ou aumentarse ata 0,5 m en zonas rurais ou cando o incremento da inundación produza danos reducidos. Na delimitación da zona de fluxo preferente empregarase toda a información de índole histórica e xeomorfolóxica existente, co fin de garantir a adecuada coherencia dos resultados coas evidencias físicas dispoñibles sobre o comportamento hidráulico do río.3. A modificación dos límites da zona de policía, cando concorra algunha das causas sinaladas no número 2 deste artigo, só poderá ser promovida pola Administración xeral do Estado, autonómica ou local. A competencia para acordar a modificación corresponderalle ao organismo de bacía, que deberá instruír para o efecto o oportuno expediente, no cal se deberá practicar o trámite de información pública e o de audiencia aos concellos e comunidades autónomas en cuxo territorio se atopen os terreos gravados e aos propietarios afectados. A resolución deberá ser motivada e publicada, polo menos, no boletín oficial das provincias afectadas.4. A execución de calquera obra ou traballo na zona de policía de leitos precisará a autorización administrativa previa do organismo de bacía, sen prexuízo dos supostos especiais regulados neste regulamento. Esta autorización será independente de calquera outra que deba ser outorgada polos distintos órganos das administracións públicas. Artigo 10º. 1. Poderán realizarse en caso de urxencia traballos de protección de carácter provisional nas marxes dos canles. Serán responsables dos eventuais danos que puideran derivarse de ditas obras os propietarios que as construíran (Artigo 7 do TRLA). 2. A realización dos citados traballos na zona de policía deberá ser posta en coñecemento do Organismo de conca no prazo de un mes, ao obxecto de que este, á vista dos mesmos e das circunstancias que os motivaron, poida resolver sobre a súa legalización ou demolición. Artigo 11º. As situacións xurídicas derivadas das modificacións naturais dos canles rexeranse polo disposto na lexislación civil. En canto ás modificacións que se orixinen polas obras legalmente autorizadas, estarase ao establecido na concesión ou autorización correspondente (Artigo 8 do TRLA). Artigo 78º. (Modificado polo R. D. 367/2010 e polo R. D. 1290/2012) 1. Para realizar calquera tipo de construción en zona de policía de leitos, esixirase a autorización previa ao organismo de bacía, non sendo que o correspondente plan de ordenación urbana, outras figuras de ordenamento urbanístico ou plans de obras da Administración fosen sometidos a informe do organismo de bacía e recollesen as oportunas previsións formuladas para o efecto. En todos os casos, os proxectos derivados do desenvolvemento do planeamento deberán ser comunicados ao Organismo de bacía para que se analicen as posibles afeccións ao dominio público hidráulico e ao disposto no artigo 9.2. Á petición referida uniráselle un plano de planta que inclúa a construción e as marxes do leito, cun perfil transversal polo punto de localización da construción máis próximo ao leito, no que quedarán reflectidas as posibles zonas exentas de edificios.3. A tramitación será a sinalada no artigo 53 deste regulamento.4. Os organismos de bacía notificaranlle ao concello competente as peticións de autorización de construción de zona de policía de leitos, así como as resolucións que sobre ela se diten para os efectos do posible outorgamento da correspondente licenza de obras. Artigo 79º. (Modificado polo R. D. 367/2010) Para a execución de obras de defensa ou nivelacións de terreos, camiños rurais, levadas e drenaxes en zona de policía que alteren sensiblemente o relevo natural, a petición, documentación e trámites axustaranse ao disposto no artigo 53. Artigo 80º. (Modificado polo R. D. 367/2010) As extraccións de agregados en zonas de policía de leitos, sen prexuízo do establecido na lexislación de minas, só poderán ser outorgadas ao propietario da terra ou a persoas que gocen da súa autorización. Tramitaranse de acordo co sinalado no artigo 53, coas peculiaridades propias do caso e coas particularidades seguintes: a) Suprimirase na documentación técnica todo o referente a cubicacións. b) Na mesma documentación farase resaltar canto corresponda á realización dos traballos en relación coas marxes e os seus reforzos co fin de evitar a desviación do leito como consecuencia da depresión causada coas extraccións. Igualmente, estudarase a posible reposición do oco ocasionado con produtos sobrantes da extracción ou outros materiais. Artigo 81º. (Modificado polo R. D. 367/2010 e polo R. D. 1290/2012) A autorización de calquera outra actividade a que fai referencia a alínea d) do artigo 9 deste regulamento será tramitada polo organismo de bacía de acordo co disposto no artigo 53. En relación con plantacións, serán de aplicación para a zona de policía os mesmos condicionantes establecidos no artigo 74.7. Artigo 82º. (Modificado polo R. D. 367/2010) 1. As acampadas colectivas en zona de policía de leitos públicos que, de acordo coa lexislación vixente, necesiten autorización dos organismos competentes en materia de regulación de campamentos turísticos, deberán ser autorizadas polo organismo de bacía, logo da correspondente petición formulada polo interesado, polo menos cun mes de antelación á data en que queira iniciarse a acampada.2. Esta autorización sinalará as limitacións a que deberá suxeitarse a acampada, no referente aos riscos para a seguridade das persoas ou de contaminación das augas por verteduras de residuos sólidos ou líquidos. Sobre o vertidos e a calidade das augas Artigo 232º. Son obxectivos da protección do dominio público hidráulico contra o seu deterioro: a. Conseguir e manter un adecuado nivel de calidade das augas. b. Impedir a acumulación de compostos tóxicos ou perigosos no subsolo, capaces de contaminar as augas subterráneas. c. Evitar calquera outra actuación que poida ser causa da súa degradación (Artigo 92 do TRLA). Artigo 233º. 1. Enténdese por contaminación, aos efectos da Ley de Aguas, a acción e o efecto de introducir materias ou formas de enerxía, ou inducir condicións na auga que, de modo directo ou indirecto, impliquen unha alteración prexudicial da súa calidade en relación cos usos posteriores ou coa súa función ecolóxica. O concepto de degradación do dominio público hidráulico a efectos deste Lei inclúe as alteracións prexudiciais do entorno afecto a dito dominio. (Artigo 93 do TRLA). 2. Entre os usos posteriores mencionados no apartado anterior, serán obxecto de especial protección aqueles que corresponden aos abastecementos de auga potable, impliquen afección á saúde humana ou teñan asignada unha función ecolóxica para a protección de zonas vulnerables ou sensibles. Artigo 245º. Autorización. (Modificado polo R. D. 606/2003) 1. Para os efectos da Lei de augas, considéranse verteduras as que se realicen directa ou indirectamente nas augas continentais, así como no resto do dominio público hidráulico, calquera que sexa o procedemento ou técnica utilizada. Son verteduras directas a emisión directa de contaminantes ás augas continentais ou a calquera outro elemento do dominio público hidráulico, así como a descarga de contaminantes na auga subterránea mediante inxección sen percolación a través do solo ou do subsolo. Son verteduras indirectas tanto as realizadas en augas superficiais a través de canles, redes de colectores de recollida de augas residuais ou de augas pluviais ou por calquera outro medio de desaugamento, ou a calquera outro elemento do dominio público hidráulico, así como as realizadas en augas subterráneas mediante filtración a través do solo ou do subsolo.2. Queda prohibido con carácter xeral a vertedura directa ou indirecta de augas e produtos residuais susceptibles de contamina-las augas continentais ou calquera outro elemento do dominio público hidráulico, salvo que se conte coa autorización previa. A dita autorización correspóndelle ó organismo de bacía tanto no caso de verteduras directas a augas superficiais ou subterráneas como no de verteduras indirectas a augas subterráneas. Cando se trate de verteduras indirectas a augas superficiais, a autorización corresponderalle ó órgano autonómico ou local competente.3. A autorización de vertedura terá como obxecto a consecución do bo estado ecolóxico das augas, de acordo coas normas de calidade, os obxectivos ambientais e as características de emisión e inmisión establecidas neste regulamento e no resto da normativa en materia de augas. Estas normas e obxectivos poderán ser concretados para cada bacía polo respectivo plan hidrolóxico, de acordo co disposto no artigo 100.2 do texto refundido da Lei de augas.4. As verteduras indirectas a augas superficiais con especial incidencia para a calidade do medio receptor, segundo os criterios sinalados no punto anterior, deben contar con informe favorable do organismo de bacía previamente ó outorgamento da preceptiva autorización.5. Para os efectos deste regulamento, enténdese por: a) Norma de calidade ambiental: a concentración dun determinado contaminante ou grupo de contaminantes na auga, nos sedimentos ou na biota, que non debe superarse co fin de protexer a saúde humana e o medio. b) Valor límite de emisión: a cantidade ou a concentración dun contaminante ou grupo de contaminantes, o valor dos cales non debe superarse pola vertedura. En ningún caso o cumprimento dos valores límites de emisión poderá alcanzarse mediante técnicas de dilución. c) Contaminante: calquera substancia que poida causar contaminación e en particular as que figuran no anexo II. d) Substancia perigosa: as substancias ou grupos de substancias que son tóxicas, persistentes e bioacumulables, así como outras substancias ou grupos de substancias que entrañan un nivel de risco análogo. e) Obxectivo ambiental: para as augas continentais, a prevención da deterioración das distintas masas de auga, a súa protección, mellora e rexeneración, co fin de alcanzar un bo estado das augas. Regulamentación dos peches de fincas e liña límite de edificación. De xeito complementario ás disposicións legais da lexislación sectorial de augas e aos instrumentos de ordenación territorial en materia hidrolóxica, establécense dende o Plan Xeral un conxunto de limitacións que contribúen á protección do dominio público hidráulico. – Solo urbano e solo de núcleo rural. A distancia xenérica mínima do peche de finca ou de calquera tipo de edificación será de 5 metros medidos dende o limite ao que cheguen as augas nas máximas enchentes ordinarias coa finalidade de garantir o respecto da zona de servidume, mais a edificación ou instalacións de orixe histórico ou tradicional en zona de servidume quedarán dentro de ordenación. En caso de existir dúbida sobre o comportamento do réxime de avenidas o corpo técnico municipal instará á propiedade, previa licenza, á elaboración dun estudo de inundabilidade ao obxecto do establecemento, cun maior grao de seguridade, das referidas separacións ao mesmo a necesidade de propor un plan de canalización que deberá ser informado e autorizado polo organismo de conca. Se por mor dun estudo específico tivera que modificarse distancia mínima de 5 metros, formularase o correspondente instrumento de desenvolvemento (estudo de detalle ou plan especial) consonte á legalidade urbanística. O cumprimento das separacións dos peches e construcións definidos nos parágrafos anteriores comportará, sempre que sexan en zona de policía de leitos, a non obrigatoriedade de autorización previa do organismo de conca prevista no artigo 78 do RDPH. – Solo rústico. Toda actuación permitida en aplicación do réxime de usos previsto para o solo rústico, en tanto se atope afectado pola zona de servidume ou policía de canles ou incluído en solo rústico de protección de augas, precisará, previa autorización autonómica e do organismo de conca, o correspondente estudo hidráulico no que se analice suficientemente o grao de afección da actuación pretendida sobre o dominio público. En base ao citado estudo, concretaranse as distancias que os peches, edificacións e instalacións deberán respectar ao canle ou zonas asolagábeis. – Actuacións de desenvolvemento urbanístico. Os instrumentos de ordenación pormenorizada que ordenen ámbitos de desenvolvemento urbanístico (solo urbanizable, solo urbano non consolidado ou polígonos en actuacións integrais en núcleo rural común) que se atopen afectados pola zona de servidume ou policía de canles, deberán ser informados polo organismo de conca. Os citados instrumentos de planeamento procurarán unha ordenación respectuosa co dominio público hidráulico, afectando minimamente as zonas próximas ás ribeiras. Neste senso resultará aconsellable fixar os espazos libre públicos nas zonas máis próximas ao canle ou nos terreos onde se evidencien liñas de escorrentía estacional ou zonas hidromorfas, procurando a contribución á recuperación e mantemento de corredores ambientais. B) PROTECCIÓN E LEXISLACIÓN SOBRE ESTRADAS B) PROTECCIÓN E LEXISLACIÓN SOBRE ESTRADAS As condicións e limitacións que se deben aplicar ós terreos afectados polas estradas no Termo Municipal de Aranga dependen da seguinte lexislación sectorial: Lexislación aplicable: − Lei 25/1988, do 29 de xullo, de Carreteras. − Real decreto 1812/1994, do 2 de setembro, polo que se aproba o Regulamento Xeral de Estradas, modificado polo RD1911/1997 de 19 de decembro e polo RD597/1999 de 16 de abril. − Orden Ministerial de Fomento, do 16 de decembro de 1997, pola que se regulan os accesos ás estradas do Estado, as vías de servizo e a construción de instalacións de servizos, modificada pola FOM/392/2006 de 14 de febreiro. − Lei 8/2013, do 28 de xuño, de estradas de Galicia. Aplicable ó resto de estradas non estatais, onde a competencia corresponde á Comunidade Autónoma de Galicia. − Decreto 308/2003 de 26 de xuño. Polo que se aproba a relación de estradas de titularidade da Comunidade Autónoma de Galicia.1. Protección do dominio público e limitacións á propiedade nas estradas estatais. Transcríbese a continuación o contido do articulado do Regulamento Xeral de Estradas que fai referencia a este concepto: “Artigo 73. Zonas de protección.1. Ós efectos da Lei de Estradas e deste Regulamento establécense nas estradas as seguintes zonas: de dominio público, de servidume e de afección (artigo 20). 2 A efectos do réxime xurídico de protección do dominio público viario e para a determinación das limitacións da propiedade dos terreos lindeiros, os ramais de enlace e as vías de xiros de interseccións terán en todo caso a consideración de estradas convencionais.3. A natureza de dominio público dos terreos e instalacións dos elementos funcionais da estrada que establece o artigo 55.3 deste Regulamento, prevalecerá sobre as zonas de servidume ou afección onde se superpoñan.4. Onde as zonas de dominio público, servidume e afección se superpoñan, en función de que a súa medición se realice dende a estrada principal ou dende os ramais de enlaces e vías de xiro de interseccións, prevalecerá, en todo caso, a configuración da zona de dominio público sobre a de servidume, e a desta sobre a de afección, calquera que sexa a estrada ou elemento determinante.5. Nos cruces e interseccións da Rede de Estradas do Estado con estradas de titularidade doutras Administracións Públicas, o exercicio das respectivas competencias coordinaranse entre si, quedando a salvo as atribucións do Estado sobre as estradas da súa propia Rede. SECCIÓN 1. ZONA DE DOMINIO PÚBLICO Artigo 74. Delimitación.1 Son de dominio público os terreos ocupados polas estradas estatais e os seus elementos funcionais, e unha franxa de terreo de 8 metros de anchura en autoestradas, autovías e vías rápidas, e de tres metros no resto das estradas, a cada lado da vía, medidas en horizontal e perpendicularmente ó eixe da mesma, dende a aresta exterior da explanación. A aresta exterior da explanación é a intersección da támara do desmonte, do terraplén ou, no seu caso, dos muros de sostemento lindeiros, co terreo natural. Nos casos especiais de pontes, viadutos, túneles, estruturas ou obras similares, poderase fixar como aresta exterior da explanación a liña de proxección ortogonal do borde das obras sobre o terreo. Será en todo caso de dominio público o terreo ocupado polos soportes da estrutura (artigo 21.1). 2. En túneles, a determinación da zona de dominio público poderá estenderse á superficie dos terreos necesarios para asegurar a conservación e mantemento da obra, de acordo coas características xeotécnicas do terreo, a súa altura sobre o túnel e a disposición dos seus elementos, tales como ventilación, accesos ou outros necesarios. Artigo 75. Expropiación.1. Os proxectos de construción ou trazado de novas estradas, variantes, duplicacións de calzada, acondicionamento, restablecemento das condicións das vías e ordenación de accesos comprenderán a expropiación dos terreos a integrar na zona de dominio público, incluíndo no seu caso os destinados a áreas de servizo e outros elementos funcionais da estrada.2. Excepcionalmente, nos casos de viadutos e pontes, a expropiación e, en consecuencia, a configuración da zona de dominio público, poderá limitarse ós terreos ocupados polos cimentos dos soportes das estruturas e unha franxa dun metro, como mínimo, ó seu redor. O resto dos terreos afectados quedará suxeito á imposición das servidumes de paso necesarias para garantir o adecuado funcionamento e explotación da estrada. Artigo 76. Obras e instalacións.1. Só poderán realizarse obras ou instalacións na zona de dominio público da estrada, previa autorización do Ministerio de Obras Públicas, Transportes e Medio Ambiente, cando a prestación dun servizo público de interese xeral así o esixa. Todo elo sen prexuízo doutras competencias concorrentes e do establecido no artigo 38 da Lei de Estradas e concordantes deste Regulamento (artigo 21.3). 2. En ningún caso se autorizarán obras ou instalacións que podan afectar á seguridade da circulación viaria, prexudiquen a estrutura da estrada e os seus elementos funcionais, ou impidan a súa adecuada explotación.3. Na zona de dominio público permitiranse as obras relacionadas cos accesos dunha estación de servizo debidamente autorizada.4. Poderase autorizar excepcionalmente a utilización do subsolo na zona de dominio público, para a implantación ou construción de infraestruturas imprescindibles para a prestación de servizos públicos de interese xeral, cos requisitos e procedementos establecidos na Sección 6 do presente Título do Regulamento.5. No caso previsto no apartado anterior, as obras ou instalacións situaranse fora da explanación da estrada, salvo nos casos de cruces, túneles, pontes e viadutos. SECCIÓN 2. ZONA DE SERVIDUME Artigo 77. Delimitación. A zona de servidume das estradas estatais consistirá en dúas franxas de terreo a ambos lados das mesmas, delimitadas interiormente pola zona de dominio público definida nos artigos 21 da Lei de Estradas e 74 deste Regulamento, e exteriormente por dúas liñas paralelas ás arestas exteriores da explanación a unha distancia de 25 metros en autoestradas, autovías e vías rápidas, e de 8 metros no resto das estradas, medidas dende as citadas arestas (artigo 22.1). Artigo 78. Usos permitidos.1. Na zona de servidume non poderán realizarse obras nin se permitirán máis usos que aqueles que sexan compatibles coa seguridade viaria, previa autorización, en calquera caso, do Ministerio de Obras Públicas, Transportes e Medio Ambiente, sen prexuízo doutras competencias concorrentes e do establecido no artigo 38 da Lei de Estradas e 123 deste Regulamento (artigo 22.2). 2. En todo caso, o Ministerio de Obras Públicas, Transportes e Medio Ambiente poderá utilizar ou autorizar a utilización da zona de servidume por razóns de interese xeral ou cando o requira o mellor servizo da estrada (artigo 22.3). 3. A zona de servidume poderase utilizar para os seguintes fines: a Canalización de augas que discorran pola estrada. b Depósito temporal de obxectos que se encontren sobre a plataforma da estrada e constitúan perigo ou obstáculo para a circulación. c Estacionamento temporal de vehículos ou remolques que non podan circular por calquera causa. d Conducións vinculadas a servizos de interese xeral, si non existe posibilidade de levalas más lonxe da estrada. e Almacenamento temporal de materiais, maquinaria e ferramentas destinadas ás obras de construción, reparación ou conservación da estrada. f Outros análogos que contribúan ó mellor servizo da estrada, tales como camiños agrícolas ou de servizo, e zonas de aparcamento.4. O outorgamento das autorizacións para a utilización por terceiros da zona de servidume para os fins expresados, corresponderá á Dirección Xeral de Estradas. Artigo 79. Requisitos.1. Nos supostos enunciados nos parágrafos a), b) e c) do apartado 3 do artigo anterior, a utilización temporal dos terreos comprendidos na zona de servidume non requirirá a previa notificación da Dirección Xeral de Estradas ó propietario nin ó posuidor dos terreos afectados.2. Nos casos previstos nos parágrafos d), e) e f), a Dirección Xeral de Estradas notificará previamente ó propietario do inmoble afectado e ó arrendatario ou outros posuidores con título válido en Dereito, a resolución de ocupar os terreos necesarios, con expresión da superficie e do prazo previsto, finalidade á que se destina e designación do beneficiario, ós efectos de que nun prazo de quince días manifeste o que estime conveniente. Artigo 80. Uso polos titulares.1 O uso e explotación dos terreos comprendidos dentro da zona de servidume polos seus propietarios ou titulares dun dereito real ou persoal que leve aparellado o seu goce, estarán limitados pola súa compatibilidade coas ocupacións e usos que efectúe a Dirección Xeral de Estradas ou as persoas autorizadas, sen que esta limitación xere dereito a indemnización.2 Os propietarios ou titulares doutros dereitos reais ou persoais sobre os terreos afectados polas servidumes necesarias para garantir o funcionamento e explotación da estrada poderán realizar cultivos sen necesidade de autorización, pero non obras ou instalacións que impidan a efectividade da servidume ou que afecten á seguridade da circulación viaria. Tampouco se poderán realizar plantacións, obras ou instalacións que impidan a efectividade desas servidumes ou incidan na seguridade da circulación viaria. Artigo 81. Indemnización.1 Serán indemnizables a ocupación da zona de servidume e os danos e prexuízos que se causen pola súa utilización (artigo 22.4). 2. A tal efecto, será de aplicación o previsto na Lei de Expropiación Forzosa e o seu Regulamento.3. O abono das indemnizacións será por conta do beneficiario da ocupación. SECCIÓN 3. ZONA DE AFECCIÓN Artigo 82. Delimitación. A zona de afección dunha estrada estatal consistirá en dúas franxas de terreos a ambos lados da mesma, delimitadas interiormente pola zona de servidume e exteriormente por dúas liñas paralelas ás arestas exteriores da explanación a unha distancia de 100 metros en autoestradas, autovías e vías rápidas, e de 50 metros no resto das estradas, medidas dende as citadas arestas (artigo 23.1). Artigo 83. Obras e instalacións.1. Para executar na zona de afección calquera tipo de obras ou instalacións fixas ou provisionais, cambiar o uso ou destino das mesmas e plantar ou talar árbores, requirirase a previa autorización do Ministerio de Obras Públicas, Transportes e Medio Ambiente, sen prexuízo doutras competencias concorrentes e do establecido no artigo 38 da Lei de Estradas e 123 deste Regulamento (artigo 23.2). 2. Nas construcións e instalacións xa existentes na zona de afección poderán realizarse obras de reparación ou mellora, previa a autorización correspondente, unha vez constatada a súa finalidade e contido, sempre que non supoñan aumento de volume da construción e sen que o incremento de valor que aquelas comporten poda ser tido en conta a efectos expropiadores, todo elo, así mesmo, sen prexuízo das demais competencias concorrentes e do disposto no artigo 39 da Lei (artigo 23.3). 3. A denegación da autorización deberá fundarse nas previsións dos plans ou proxectos de ampliación ou variación da estrada, nun futuro non superior a dez anos (artigo 23.4). SECCIÓN 4. LIÑA LÍMITE DE EDIFICACIÓN Artigo 84. Delimitación.1. A ambos lados das estradas estatais establécese a liña límite de edificación, dende ela ata a estrada queda prohibido calquera tipo de obra de construción, reconstrución ou ampliación, agás das que resulten imprescindibles para a conservación e mantemento das construcións existentes. A liña límite de edificación sitúase a 50 metros en autoestradas, autovías e vías rápidas, e a 25 metros no resto das estradas, da aresta exterior da calzada máis próxima, medidos horizontalmente a partir da mencionada aresta. Enténdese que a aresta exterior da calzada é o borde exterior da parte da estrada destinada á circulación de vehículos en xeral (artigo 25.1). 2. Ós efectos do apartado anterior, os ramais de enlaces e as vías de xiro de interseccións terán a consideración de estradas convencionais. Artigo 85. Casos especiais.1. Con carácter xeral, nas estradas estatais que discorran total ou parcialmente por zonas urbanas, o Ministerio de Obras Públicas, Transportes e Medio Ambiente poderá establecer a liña límite de edificación a unha distancia inferior á fixada no artigo anterior, sempre que o permita o planeamento urbanístico correspondente, con arranxo ó procedemento que regulamentariamente se estableza (artigo 25.2). 2 Así mesmo, o Ministerio de Obras Públicas, Transportes e Medio Ambiente, previo informe das Comunidades Autónomas e Entidades locais afectadas, poderá, por razóns xeográficas ou socioeconómicas, fixar unha liña límite de edificación inferior á establecida con carácter xeral, aplicable a determinadas estradas estatais en zonas ou comarcas perfectamente delimitadas (artigo 25.3). 3. Non obstante o disposto nos apartados anteriores, nas variantes ou estradas de circunvalación que se constrúan co obxecto de eliminar as travesías das poboacións, a liña límite de edificación situarase a 100 metros, medidos horizontalmente a partir da aresta exterior da calzada en toda a lonxitude da variante (artigo 25.4). 4. A efectos do previsto nos apartados 1 e 2 do presente artigo, a Dirección Xeral de Estradas determinará provisionalmente a liña límite de edificación e someterá o correspondente estudo de delimitación a información pública, polo prazo de trinta días hábiles, que se anunciará no Boletín Oficial do Estado, a fin de que calquera persoa física ou xurídica poda formular as alegacións que estime pertinentes. Simultaneamente, dita Dirección Xeral remitirá ás Comunidades Autónomas e Entidades locais afectadas, o referido estudo de delimitación, a fin de que, en dito prazo e un mes máis, se manifesten. En caso de conformidade, ou si as Comunidades Autónomas ou as Entidades locais non contestasen no prazo mencionado, o expediente elevarase ó Ministro de Obras Públicas, Transportes e Medio Ambiente para a súa resolución definitiva. No suposto de desconformidade, procederase con arranxo ó indicado no parágrafo segundo do apartado 1 do artigo 10 da Lei de Estradas e 33 deste Regulamento. Artigo 86. Coincidencia de zonas.1. Onde, por ser moi grande a proxección horizontal da támara das explanacións, a liña límite de edificación quede dentro das zonas de dominio público ou de servidume, a citada liña farase coincidir co borde exterior da zona de servidume.2 Onde as liñas límite de edificación se superpoñan, en función de que a súa medición se realice dende a estrada principal ou dende os ramais de enlaces e vías de xiro de interseccións, prevalecerá, en todo caso, a máis afastada da estrada, calquera que sexa a estrada ou elemento determinante. Artigo 87. Obras e instalacións.1. Poderanse executar obras de conservación e mantemento das construcións existentes dentro da liña límite de edificación, así como obras de reparación por razóns de hixiene e ornato dos inmobles, previa a comunicación do seu proxecto á Dirección Xeral de Estradas; entendéndose a conformidade desta si non manifestase reparo algún, fundado na contravención do disposto na Lei de Estradas e neste Regulamento, no prazo dun mes.2. A Dirección Xeral de Estradas poderá autorizar a colocación de instalacións facilmente desmontables, así como de cerramentos diáfanos, entre o borde exterior da zona de servidume e a liña límite de edificación, sempre que non resulten minguadas as condicións de visibilidade e seguridade da circulación viaria.3. Os depósitos subterráneos, surtidores de aprovisionamento e marquesiñas dunha estación de servizo deberán quedar situados máis aló da liña límite de edificación.4. Entre o borde exterior da zona de servidume e a liña límite de edificación non se poderán executar obras que supoñan unha edificación por debaixo do nivel do terreo, nin realizar instalacións aéreas ou subterráneas que constitúan parte integrante de industrias ou establecementos, agás as instalacións que teñan carácter provisional ou sexan facilmente desmontables.5. As limitacións anteriormente sinaladas non confiren ós titulares de dereitos reais sobre as fincas incluídas na liña límite de edificación, ningún dereito a indemnización. SECCIÓN 5. PUBLICIDADE Artigo 88. Prohibición.1 Fora dos tramos urbanos das estradas estatais queda prohibido realizar publicidade en calquera lugar visible dende a zona de dominio público da estrada, sen que esta prohibición de en ningún caso dereito a indemnización (artigo 24.1). 2 A prohibición afectará a tódolos elementos da instalación publicitaria, comprendendo a fixación de carteis, colocación de soportes e calquera outra manifestación da citada actividade publicitaria, agás as exceptuadas na Lei de Estradas e no presente Regulamento. Artigo 89. Carteis informativos.1. Ós efectos do disposto no artigo anterior, non se consideran publicidade os carteis informativos autorizados polo Ministerio de Obras Públicas, Transportes e Medio Ambiente (artigo 24.2). 2. Son carteis informativos: a. Os sinais de servizo. b. Os carteis que indiquen lugares de interese cultural, turístico, poboacións, urbanizacións e centros importantes de atracción con acceso directo e inmediato dende a estrada. c Os que se refiran a actividades e obras que afecten á estrada. d. Os rótulos dos establecementos mercantís ou industriais que sexan indicativos da súa actividade, nas condicións fixadas no artigo seguinte. e. Os que se refiran ós carburantes dispoñibles, marca e prezos dos mesmos na estación de servizo más próxima. (Parágrafo engadido polo R. D.1911/97 ) 3. Nos casos a), b), c) i e) do apartado anterior, a forma, colores e dimensións dos carteis informativos determinaranse polo Ministerio de Fomento, así como, en particular, a distancia a que se deban colocar os carteis do parágrafo e), medida dende o acceso á estación de servizo. (Apartado engadido polo R. D.1911/97 ) 4 Os carteis informativos poderán ser colocados polos interesados, previa autorización da Dirección Xeral de Estradas, correndo a cargo de aqueles o seu mantemento e conservación. A autorización poderá ser revogada sen dereito a indemnización, previa audiencia do interesado, en caso de mala conservación, cese da actividade obxecto da información, por razóns de seguridade da circulación, ou por prexudicar o servizo público que presta a estrada.5 Nos casos de revogación contemplados no apartado anterior, a Dirección Xeral de Estradas comunicará ó interesado a resolución motivada, dándolle un prazo para que retire o cartel obxecto de revogación, así como os seus soportes e cimentos. Transcorrido dito prazo sen que o interesado procedese á retirada, a Dirección Xeral de Estradas levaraa a cabo, estando o titular obrigado ó pago dos custes da operación.6. Será necesaria a colocación de carteis informativos dos carburantes petrolíferos, prezo e marca dos mesmos, ofrecidos na instalación de venta ó público máis próxima. A situación de ditos carteis efectuarase dentro das zonas de dominio público ou de servidume da estrada, debendo ser autorizada pola Dirección Xeral de Estradas. Será responsabilidade do titular da autorización a veracidade da información contida no cartel, así como a súa instalación, conservación e mantemento, operacións que, en todo caso, se farán sen risco algún para a seguridade viaria. (Apartado engadido polo R. D.1911/97 ) Artigo 90. Rótulos e anuncios.1. Os rótulos de establecementos mercantís ou industriais terán a consideración de carteis informativos si están situados sobre os inmobles en que aqueles teñan a súa sede ou na súa inmediata proximidade, e non poderán incluír comunicación adicional algunha tendente a promover a contratación de bens ou servizos.2. Os rótulos e anuncios deberán ser autorizados pola Dirección Xeral de Estradas. En ningún caso se autorizarán: a. Os rótulos nos que a segunda maior dimensión sexa superior ó 10 por 100 da súa distancia á aresta exterior da calzada. b. Os rótulos que, polas súas características ou luminosidade, vistos dende calquera punto da plataforma da estrada, podan producir abraios, confusión ou distracción ós usuarios desta, ou sexan incompatibles coa seguridade da circulación viaria.3. Non se considerará publicidade os rótulos ou debuxos que figuren sobre os vehículos automóbiles, e se refiran exclusivamente ó propietario do mesmo ou á carga que transporte. Non se poderán utilizar sustancias que reflictan, cores ou composicións que podan inducir a confusión con sinais de circulación ou obstaculizar o tráfico rodado. Artigo 91. Excepción. Excepcionalmente, terán a consideración de información os avisos de carácter eventual relativos a probas deportivas ou acontecementos similares, regulamentariamente autorizados e que se desenvolvan na propia estrada, sen prexuízo do establecido nos artigos 24.1 da Lei de Estradas e 88.1 deste Regulamento. CAPÍTULO II. ACCESOS Artigo 101. Concepto.- Considéranse accesos a unha estrada estatal: a) As conexións desta coas vías de servizo da propia estrada ou en outras vías non estatais. b) As entradas e saídas directas de vehículos a núcleos urbanos e industriais, e a fincas e predios colindantes. Artigo 102. Limitación de accesos.1. O Ministerio de Fomento pode limitar os accesos ás estradas estatais e establecer con carácter obrigatorio os lugares nos que tales accesos poden construírse (artigo 28.1). 2. Así mesmo, queda facultado para reordenar os accesos existentes co obxecto de mellorar a explotación da estrada e a seguridade vial, pudendo expropiar para iso os terreos necesarios (artigo 28.2). 3. As propiedades colindantes non terán acceso directo ás novas estradas, ás variantes de poboación e de trazado, nin ós novos tramos de calzada de interese xeral do Estado, salvo que sexan calzadas de servizo (artigo 28.4). 4. Tampouco non terán estas propiedades acceso directo ás autovías, salvo a través de vías de servizo. Estas vías de servizo, elemento funcional da estrada, só se construirán para levar a cabo unha reordenación de accesos ou por outras razóns de interese público.5. Nos demais casos, as propiedades colindantes non terán acceso directo á estrada, non previsto pola Dirección Xeral de Estradas, salvo que se realice ó través de vías de servizo, se non se cumpre previamente unha das dúas condicións seguintes: a. Que o acceso sexa de interese público por se atopar vinculado a bens, obras ou servizos de carácter igualmente público. b. Que estea suficientemente xustificada a imposibilidade de outro tipo de acceso.6. Aínda nos supostos contemplados no apartado anterior, a Dirección Xeral de Estradas poderá establecer, con carácter obrigatorio, os lugares e condicións en que tales accesos poden construírse.7. En todo proxecto de duplicación de calzada, acondicionamento do trazado ou ensanche da plataforma dunha estrada estatal existente se incluirá o estudo da reordenación dos accesos que tivesen no momento de redactar dito proxecto.8. O cruce dalgún carril ou calzada dunha estrada estatal se fará a distinto nivel para cruzar unha autopista, autovía ou vía rápida. En estradas convencionais con intensidade media diaria (IMD) superior ós 5.000 vehículos quedan prohibidos os xiros á esquerda, o cruce a nivel de carrís e da construción de glorietas, salvo que estas, a xuízo da Dirección Xeral de Estradas melloren as condicións de seguridade da vía. Nas restantes estradas convencionais a Dirección Xeral de Estradas poderá establecer estas prohibicións cando as condicións de tráfico así o aconsellen. O disposto neste apartado non será de aplicación ás actuacións destinadas á reordenación ou mellora de accesos xa existentes. (Punto modificado polo RD 597/1999 de 16 de abril) 2. Protección do dominio público e limitacións á propiedade nas estradas non estatais. Transcríbese a continuación o contido da Lei 8/2013 de Estradas de Galicia, referente a estes conceptos: COORDINACIÓN Artigo 23. Coordinación co planeamento urbanístico 1. Os estudos e proxectos sometidos aos trámites de información pública en materia de estradas e informe das administracións afectadas, unha vez aprobados definitivamente, teñen a consideración de proxectos sectoriais de incidencia supramunicipal, segundo o disposto na lexislación autonómica de ordenación do territorio. As determinacións contidas nos proxectos de estradas terán forza vinculante para as administracións públicas e para os particulares e prevalecerán sobre as determinacións do planeamento urbanístico vixente. As entidades locais nas que se asenten as infraestruturas obxecto do proxecto deberán adaptar o seu planeamento urbanístico ao contido no proxecto, no que se establecerán as determinacións do planeamento urbanístico que deben ser modificadas como consecuencia da súa aprobación, no prazo que determine este último e, en todo caso, na súa primeira modificación ou revisión.2. Nos supostos de redacción, revisión ou modificación de instrumentos de planeamento que afecten as estradas existentes ou as actuacións previstas nos plans de estradas vixentes, o concello remitirá, con anterioridade á súa aprobación inicial, o correspondente documento ás administracións titulares das estradas afectadas para que emitan informe sobre este no prazo dun mes, con carácter vinculante.3. Nos treitos urbanos das estradas, o instrumento de planeamento urbanístico determinará a aliñación de edificación, que poderá fixarse, de xeito motivado, a unha distancia inferior á que prevé esta lei con carácter xeral para a liña límite de edificación das estradas, valorando a existencia de edificacións continuadas preexistentes, así como a concorrencia de razóns técnicas, socioeconómicas ou de orografía do terreo que poidan aconsellar a redución.4. Cando con motivo da redacción, revisión ou modificación de instrumentos de planeamento pasen a clasificarse como urbanizables terreos adxacentes ás estradas, destinaranse ao sistema xeral viario, incluíndoos como parte do sector de solo urbanizable, os terreos comprendidos entre a liña exterior da zona de dominio público e a liña límite de edificación. No instrumento de planeamento preverase a obtención deses terreos por parte da administración titular da estrada mediante cesión obrigatoria ou ocupación directa, nos termos previstos na lexislación autonómica en materia de ordenación urbanística. Artigo 24. Coordinación con outras administracións 1. O Plan director de estradas e os plans sectoriais de estradas autonómicos e das entidades locais de Galicia deberán coordinarse entre si e co Plan de estradas do Estado en canto se refire ás súas mutuas incidencias, para garantir a unidade do sistema de comunicacións e harmonizar os intereses públicos afectados.2. Correspóndelle á consellaría da Xunta de Galicia competente en materia de estradas fixar as directrices que rexan os plans sectoriais de estradas das entidades locais de Galicia e supervisar a súa execución, co fin de coordinar a planificación e garantir a coherencia e funcionalidade do sistema viario da Comunidade Autónoma. DELIMITACIÓN DE ZONAS Artigo 37. Zona de dominio público 1. A zona de dominio público está integrada polos terreos ocupados por todos os elementos do dominio público viario adquiridos por título lexítimo pola administración titular.2. A zona de dominio público adxacente é a parte da zona de dominio público formada polos terreos adxacentes ás estradas e aos seus elementos funcionais, adquiridos por título lexítimo pola administración titular pero non ocupados directamente pola explanación das estradas ou pola dos seus elementos funcionais. Para estes efectos a distancia entre a aresta exterior da explanación correspondente ás calzadas e elementos funcionais previstos e o límite exterior da zona de dominio público adxacente, medida horizontal e ortogonalmente desde a primeira, non poderá ser superior a: a) Quince metros no caso de autovías, autoestradas e vías para automóbiles. b) Dez metros no caso de estradas convencionais e elementos funcionais.3. Naqueles treitos de estrada nos que existan túneles, pontes, viadutos, estruturas ou obras similares, adquiriranse e pasarán a formar parte da zona de dominio público adxacente, como regra xeral, os terreos comprendidos entre a proxección vertical das liñas exteriores de delimitación das obras sobre o terreo. En todo caso, cando menos, adquirirase e pasará a formar parte da zona de dominio público adxacente o terreo ocupado polos soportes e cimentacións das estruturas ou obras similares e unha franxa de terreo de tres metros ao redor deles. Artigo 38. Zonas de protección da estrada e liña límite de edificación 1. Para a protección do dominio público viario e a debida prestación do servizo público viario, ademais da zona de dominio público, establécense as zonas de protección da estrada denominadas de servidume e de afección, así como o trazado da liña límite de edificación.2. Para os efectos do réxime xurídico de protección do dominio público viario, os ramais de enlace e as vías de xiro de interseccións terán a consideración de estradas convencionais.3. Cando pola proximidade das calzadas, enlaces e outros supostos, as zonas de dominio público, de servidume ou de afección se superpoñan entre elas, prevalecerá en todo caso o réxime establecido para a zona de dominio público sobre a de servidume e o desta sobre a de afección, calquera que sexa a estrada ou elemento funcional determinante.4. Nos treitos urbanos das estradas non se establecen nin zonas de protección da estrada nin liña límite de edificación.5. As persoas propietarias dos terreos, construcións, establecementos, instalacións ou outros bens situados nas zonas de protección das estradas e as titulares das actividades que se desenvolvan naqueles están obrigadas a conservalos nas debidas condicións de limpeza e seguridade para que non afecten o adecuado funcionamento do servizo público viario, e deberán executar as obras e actuacións necesarias para mantelos nas debidas condicións. Serán responsables dos danos e perdas causados polo incumprimento desta obriga. Artigo 39. Delimitación da zona de servidume 1. A zona de servidume está formada por dúas franxas de terreo, unha a cada beira da estrada, delimitadas interiormente polas liñas exteriores da zona de dominio público e exteriormente por dúas liñas paralelas aos devanditos límites e medidas horizontal e ortogonalmente desde eles, a unha distancia de: a) Dez metros no caso de autoestradas, autovías e vías para automóbiles. b) Dous metros no caso de estradas convencionais e elementos funcionais.2. No caso de existiren túneles, pontes, viadutos, estruturas ou obras similares, os terreos comprendidos entre a proxección ortogonal das liñas exteriores de delimitación das obras sobre o terreo que non formen parte da zona de dominio público formarán parte da zona de servidume. Artigo 40. Delimitación da zona de afección 1. A zona de afección está formada por dúas franxas de terreo, unha a cada beira da estrada, delimitadas interiormente polas liñas exteriores da zona de servidume e exteriormente por dúas liñas paralelas ás arestas exteriores da explanación e medidas horizontal e ortogonalmente desde elas, a unha distancia de: a) Cen metros no caso de autoestradas, autovías e vías para automóbiles. b) Trinta metros no caso de estradas convencionais e elementos funcionais.2. No caso de existiren túneles, pontes, viadutos, estruturas ou obras similares, as liñas exteriores de delimitación das obras asumirán a función das arestas exteriores da explanación para os efectos da determinación da zona de afección. Artigo 41. Delimitación da liña límite de edificación 1. A liña límite de edificación está situada a ambas as dúas beiras da estrada cun trazado que discorre paralelo ás liñas exteriores de delimitación das calzadas a unha distancia, medida horizontal e ortogonalmente a aquelas, de: a) Cincuenta metros no caso de autoestradas, autovías e vías para automóbiles. b) Quince metros no caso de estradas convencionais e elementos funcionais.2. No suposto de que as distancias establecidas no punto anterior queden incluídas dentro da zona de dominio público ou da zona de servidume, a liña límite de edificación establecerase na liña límite exterior da zona de servidume.3. A administración titular da rede de estradas poderá excepcionalmente tramitar un expediente de redución das distancias sinaladas neste artigo, fóra dos treitos urbanos, sempre que quede garantida a ordenación das marxes da estrada, o adecuado control dos seus accesos e a seguridade viaria, cando nunha estrada, ou en treitos concretos dela, as características do lugar fagan extraordinariamente dificultoso respectar as distancias sinaladas. Serán trámites preceptivos na tramitación do expediente a emisión dun informe vinculante por parte da consellaría competente en materia de estradas e a dun informe do concello polo que discorra a estrada ou treito. A resolución do expediente publicarase no Diario Oficial de Galicia. Artigo 42. Dereitos preexistentes e indemnizacións 1. O establecemento e a delimitación das zonas de protección e da liña límite de edificación, tanto das estradas existentes como das novas que se constrúan, así como as limitacións sinaladas nesta lei e o réxime de usos autorizables que se regula nela, non alteran a situación de propiedade preexistente dos terreos que afecta nin a titularidade dos dereitos de terceiros sobre eles. Tampouco xera dereito a ningunha indemnización para as persoas titulares dos dereitos sobre os terreos afectados.2. A ocupación dos terreos da zona de servidume para a localización de instalacións ou a realización de actividades públicas vinculadas coa construción ou co mantemento da estrada e, en xeral, cando o requira o servizo público viario dará lugar a indemnización polos danos e perdas causados polo seu emprego. USOS AUTORIZABLES Artigo 43. Usos autorizables na zona de dominio público 1. Na explanación da estrada e nos seus elementos funcionais só se poderán autorizar os seguintes usos: a) Cruzamentos subterráneos ou aéreos que sexan imprescindibles para darlles continuidade ás redes e infraestruturas de servizos públicos ou para conectarse a eles. b) Pasos inferiores ou superiores. c) Obras de acceso á propia estrada. d) Excepcionalmente, apoios de redes e infraestruturas aéreas de servizos públicos cando sexan empregados de xeito compartido coa rede de iluminación pública en estradas convencionais e elementos funcionais, fóra dos seus treitos urbanos e sempre que non se trate de apoios de redes eléctricas de alta tensión. e) Excepcionalmente, conducións subterráneas lonxitudinais correspondentes a redes e infraestruturas de servizos públicos, cando se xustifique debidamente que polas condicións extremadamente dificultosas da orografía do terreo, ou pola súa condición urbana, non existe outra solución tecnicamente viable e se sitúen, preferentemente, fóra da calzada e, cando sexa posible, tamén das súas beiravías.2. Na zona de dominio público adxacente só se poderán autorizar os seguintes usos: a) Usos autorizables na explanación e nos seus elementos funcionais. b) Conducións subterráneas lonxitudinais correspondentes a redes e infraestruturas de servizos públicos. c) Excepcionalmente, apoios de redes e infraestruturas aéreas de servizos públicos, cando polas condicións orográficas do terreo resulte tecnicamente inviable retiralos a maior distancia, en estradas convencionais e elementos funcionais, fóra dos seus treitos urbanos e sempre que non se trate de apoios de redes eléctricas de alta tensión 3. En ningún caso se autorizarán obras, instalacións ou calquera outra actividade na zona de dominio público que prexudiquen a integridade da estrada, a seguridade viaria ou a súa adecuada explotación. Artigo 44. Usos autorizables na zona de servidume 1. Na zona de servidume das estradas só se poderán autorizar os seguintes usos: a) Usos autorizables na zona de dominio público adxacente. b) Cultivos agrícolas. c) Plantación e corta de arboredo. d) Peches completamente diáfanos, sobre piquetes sen cimentación de obra de fábrica, por circunstancias especiais de aproveitamento agrícola ou gandeiro debidamente acreditadas. e) Movementos de terra e explanacións. f) Excepcionalmente, vías, aparcamentos, illotes e zonas axardinadas de uso público.2. En ningún caso se autorizarán obras, instalacións ou calquera outra actividade na zona de servidume que prexudiquen a integridade da estrada, a seguridade viaria ou a súa adecuada explotación. Artigo 45. Usos autorizables na zona de afección Na zona de afección poderanse autorizar todos aqueles usos que non prexudiquen a integridade da estrada, a seguridade viaria ou a súa adecuada explotación, coas excepcións establecidas nesta lei na parte da zona de afección comprendida entre a estrada e a liña límite de edificación. Artigo 46. Usos autorizables entre a estrada e a liña límite de edificación Entre a estrada e a liña límite de edificación prohíbese calquera tipo de construción de nova planta, por encima ou por debaixo da rasante do terreo, os peches non diáfanos ou de fábrica, así como a instalación, agás cruzamentos, dos apoios das redes e infraestruturas aéreas de servizos públicos, coas excepcións establecidas nesta lei. O réxime establecido nesta lei non modificará, en ningún caso, o disposto na normativa urbanística para os edificios fóra de ordenación. AUTORIZACIÓNS Condicións xerais Artigo 47. Réxime xeral e competencia 1. A execución de obras, instalacións ou a realización de calquera outra actividade na zona de dominio público da estrada ou nas súas zonas de protección está suxeita ao deber de obter a correspondente autorización previa, salvo que expresamente sexa permitida por esta lei ou polo seu regulamento.2. A competencia para autorizar a execución de obras, instalacións ou a realización de calquera outra actividade na zona de dominio público da estrada ou nas súas zonas de protección correspóndelle á administración titular da estrada. No caso de obras, instalacións ou actividades, non executadas pola administración titular da estrada, na parte da zona de dominio público dos treitos urbanos distinta das calzadas e das súas beiravías, as anteditas autorizacións serán outorgadas polos concellos, logo do informe vinculante da administración titular da estrada. Ese informe será tamén preciso no caso de obras que vaia realizar o propio concello.3. No outorgamento de autorizacións impoñeranse as condicións que, en cada caso, se consideren oportunas para evitarlles danos e perdas á estrada, ás zonas de protección, aos seus elementos funcionais, á seguridade da circulación viaria ou á adecuada explotación da estrada.4. A autorización á que se refire este precepto é independente e enténdese sen prexuízo doutras licenzas ou autorizacións que sexan necesarias para a execución das obras, instalacións ou actividades das que se trate. Artigo 48. Tramitación 1. Os procedementos de outorgamento de autorizacións iniciaranse por solicitude da persoa interesada e tramitaranse consonte o disposto na lexislación en materia de procedemento administrativo, agás no expresamente regulado nesta lei ou no seu regulamento.2. A resolución e notificación do expediente deberá producirse no prazo de seis meses contados desde o día seguinte ao da entrada da solicitude no rexistro da administración do órgano competente para a súa tramitación. O transcurso do devandito prazo sen que se practicase a notificación da resolución permitiralle á persoa interesada entender desestimada a súa pretensión por silencio administrativo.3. Con carácter previo á solicitude de autorización, as persoas interesadas poderán consultar o órgano ao que lle corresponda outorgar a autorización sobre a viabilidade da actuación pretendida, así como obter información e orientación verbo dos requisitos técnicos e xurídicos que as disposicións vixentes lle impoñan. Artigo 49. Efectos da autorización 1. As autorizacións outorgaranse a reserva das demais licenzas e autorizacións necesarias, sen prexuízo de terceiros e deixando a salvo os dereitos preexistentes sobre os terreos ou bens. Non supoñerán en ningún caso a cesión do dominio público, nin a asunción pola administración titular de ningunha responsabilidade respecto da persoa titular da autorización ou de terceiros.2. As actuacións poderán ser inspeccionadas en todo momento polo persoal da administración titular da estrada ou da que outorgou a autorización.3. Finalizadas as obras ou instalacións autorizadas, documentarase a súa terminación, o seu estado e a súa conformidade cos termos da autorización. De ser o caso, faranse constar as obxeccións de xeito pormenorizado e concederase un prazo proporcionado para a súa corrección. A acta de conformidade implicará o permiso de uso das obras ou instalacións.4. As autorizacións para a realización de obras, instalacións ou actividades na zona de dominio público outorgaranse por un prazo máximo de dez anos. Antes de que transcorra o prazo da autorización, a persoa titular poderá solicitar a súa renovación, que se tramitará como unha nova autorización adaptada, se é o caso, á normativa vixente nese momento.5. As autorizacións outorgadas para a realización de obras, instalacións ou actividades na zona de dominio público poderán ser revogadas unilateralmente polo órgano que as outorgou en calquera momento por razóns de interese público, sen xerar dereito a indemnización, cando sexa necesario por motivo de calquera obra que vaia realizar na estrada a administración titular desta, e quedará obrigada a persoa solicitante a retirar pola súa conta os elementos instalados.6. As autorizacións outorgadas para a realización de obras, instalacións ou actividades na zona de dominio público exclúen o aboamento á persoa interesada de calquera indemnización por razón dos danos e perdas ocasionados pola explotación e polo uso da estrada, incluídos os causados polo tráfico ou por calquera obra realizada na estrada pola administración titular desta, incluídas as de conservación. Nese caso, a reposición das obras e elementos amparados pola autorización será por conta da persoa interesada. Artigo 50. Modificación ou suspensión de autorizacións 1. A administración titular da estrada poderá, en calquera momento, modificar ou suspender temporal ou definitivamente a autorización nos casos seguintes: a) Cando a actuación produza danos no dominio público viario. b) Por incumprimento das condicións da autorización. c) Por poñer en risco a seguridade viaria. d) Cando se alteren os supostos determinantes do seu outorgamento.2. O procedemento para modificar ou suspender a autorización iniciarase de oficio ou por instancia de parte, e será instruído pola administración titular da estrada. En todo caso, antes de elevar a proposta de resolución, darase audiencia ás persoas interesadas co fin de que poidan formular cantas alegacións conveñan aos seus dereitos. Artigo 51. Garantías 1. A realización de calquera actuación no dominio público viario poderá requirir a constitución polas persoas interesadas da correspondente garantía por unha contía que será determinada pola administración titular da estrada.2. A garantía, que se manterá durante o prazo dun ano desde a data da acta de conformidade, será independente das taxas que, con carácter xeral, se devindiquen pola tramitación do expediente da autorización e sen prexuízo das responsabilidades nas que se puidese incorrer polo incumprimento das condicións establecidas naquela.3. No suposto de que as persoas interesadas ocasionaren danos ou perdas ao dominio público viario, a administración titular da estrada incautará a garantía na contía equivalente aos devanditos danos e perdas. En todo caso, a persoa interesada deberá indemnizar a administración titular polos danos e perdas que excedan do importe da contía incautada.4. Se a obra se deteriora ou arruína con posterioridade á expiración do prazo de garantía por vicios ocultos da construción, a persoa titular da autorización responderá dos danos e perdas ocasionados durante o prazo de vinte anos contados desde a data da acta de conformidade. Condicións particulares Artigo 52. Accesos A administración titular da rede poderá limitar e ordenar os accesos ás estradas e establecer, con carácter obrigatorio, os lugares e as condicións en que tales accesos se poidan construír, atendendo á normativa vixente e aplicando criterios de intensidade de tráfico, seguridade viaria e de funcionalidade e explotación da estrada. En todo caso, será prioritario o emprego de accesos existentes. Artigo 53. Publicidade 1. Fóra dos treitos urbanos, queda prohibida a colocación, fixa ou provisional, de carteis ou outros elementos publicitarios que sexan visibles desde a zona de dominio público da estrada, sen que esta prohibición poida dar dereito a indemnización.2. Nos treitos urbanos a disposición de publicidade estará sometida ás ordenanzas municipais, e deberá situarse fóra da zona de dominio público e non interferir nin afectar a sinalización, a iluminación ou o balizamento da estrada.3. Para os efectos desta lei non teñen a consideración de publicidade: a) Os carteis informativos instalados ou autorizados pola administración titular da estrada. Para estes efectos, considéranse carteis informativos: 1º. Os sinais e carteis de circulación, e os seus paneis complementarios.2º. A sinalización turística oficial de lugares, paraxes e paisaxes de interese natural ou cultural.3º. Os que sinalicen instalacións de carácter público vinculadas ao sistema de transporte.4º. Os que se refiran a actividades ou obras que afecten a estrada ou informen sobre o estado da vía e demais circunstancias relacionadas co tráfico.5º. Os que informen da estación de servizo máis próxima e sobre os prezos dos produtos enerxéticos naquela e nas inmediatamente posteriores. b) Os rótulos dos establecementos mercantís ou industriais que sexan indicativos da súa actividade, sempre que se sitúen nos edificios e terreos nos que aqueles desenvolvan a súa actividade, máis separados da estrada que a liña límite de edificación e a unha distancia da calzada non inferior á súa altura. c) Os anuncios de espectáculos, celebracións ou probas culturais, deportivas ou similares, debidamente autorizados e que se desenvolvan na propia estrada, sempre que a súa celebración sexa ocasional. MEDIDAS DE PROTECCIÓN DA LEGALIDADE VIARIA Artigo 54. Réxime xeral e competencia A competencia para a execución das medidas de protección da legalidade viaria previstas neste capítulo correspóndelle á administración titular da estrada, que poderá requirir o auxilio da forza pública cando resulte necesario para a súa execución. Na parte da zona de dominio público dos treitos urbanos distinta das calzadas e das súas beiravías, as anteditas medidas de protección poderán ser tamén adoptadas polos concellos. Artigo 55. Medidas de protección 1. A administración competente poderá dispoñer, sen máis trámites, en resolución motivada a inmediata paralización das obras e a suspensión dos usos non autorizados ou que non se axusten ás condicións establecidas nas correspondentes autorizacións outorgadas por ela.2. A administración competente poderá instar, mediante a oportuna notificación ás empresas subministradoras de servizos públicos, para que procedan a suspender no prazo de sete días naturais a subministración do servizo correspondente ás obras ou aos usos nos que se dispuxese a súa paralización ou suspensión. A suspensión da subministración só se poderá levantar unha vez que se procedese á legalización das obras ou do uso ou logo da notificación en tal sentido da administración competente ás empresas subministradoras.3. A administración competente poderá precintar as obras ou instalacións e ordenarlle á persoa responsable da actuación, da obra ou do uso a retirada, no prazo de dous días naturais, da maquinaria e dos materiais aprovisionados. De incumprir a obriga de retirada, esta poderá realizala, sen máis trámites, a administración competente, á conta daquela.4. Se as actuacións non autorizadas ou que non se axustan á autorización supoñen un risco grave para a seguridade viaria, a administración competente poderá adoptar, á conta da persoa responsable e sen máis trámites, as medidas que estime oportunas para garantir a seguridade da circulación.5. Na resolución de paralización ou suspensión, ordenarase a incoación dun expediente de reposición da legalidade viaria que, unha vez instruído e logo da audiencia á persoa responsable, resolverá sobre a posible legalización das obras ou dos usos.6. No caso de se apreciar que poderían ser legalizables, instarase a persoa responsable para que, no prazo de sete días naturais, solicite a legalización da actuación. Se a persoa responsable non solicita a legalización no devandito prazo ou cando a actuación non for legalizable, a administración competente poderá acordar en resolución motivada a demolición das obras e a suspensión definitiva dos usos e o restablecemento da realidade física alterada, e requirirá a persoa responsable para que proceda ao seu cumprimento no prazo que se lle conceda, que debe ser proporcional ás circunstancias da actuación que haxa que realizar. Transcorrido o prazo sen que a persoa responsable atendese ao requirimento, a administración competente procederá, sen máis trámites, á execución subsidiaria á conta daquela. Artigo 56. Retirada de obxectos ou elementos abandonados A administración competente retirará, sen máis trámites e á conta da persoa responsable, todos os obxectos ou elementos abandonados, instalados ou depositados no dominio público viario que menoscaben a seguridade viaria ou obstaculicen o normal uso e explotación da estrada. Artigo 57. Obras ruinosas Cando unha obra ou instalación situada entre a estrada e a liña límite de edificación acade un estado ruinoso que poida provocar danos á estrada ou constituír un perigo para a circulación, a administración competente adoptará as medidas necesarias, e instará o concello no que se atope a obra ou instalación para que incoe un expediente de declaración de ruína e a subseguinte demolición, se é o caso. Artigo 58. Danos e perdas causados ao dominio público viario 1. A administración titular da estrada procederá, sen máis trámites e con cargo á persoa causante, á execución das medidas necesarias para a reparación dos danos producidos ao dominio público viario e á restitución da realidade física alterada nel, cando supoñan un risco grave para a seguridade viaria.2. A persoa causante dos danos deberá aboarlle á administración titular da estrada a indemnización polos danos e perdas ocasionados, no prazo que, para tal efecto, se lle conceda. No caso de que un asegurador asumise o risco derivado da responsabilidade civil da persoa causante dos danos, a administración titular da estrada poderá requirirlle directamente a aquela o pagamento da indemnización polos danos e perdas causados ao dominio público viario. Artigo 59. Compatibilidade de actuacións As medidas de protección da legalidade viaria recollidas neste capítulo, incluídas expresamente as indemnizacións por motivo dos danos e perdas causados ao dominio público viario, adoptaranse sen prexuízo das sancións e responsabilidades que resulten procedentes e poderán ordenarse e executarse tanto independentemente como dentro do procedemento de sanción previsto nesta lei. Tendo en conta as estradas existentes no municipio e a súa clasificación, realízase o seguinte cadro resumen: (1) A liña limite de edificación é a definida no art.25 da Ley 25/1988 de Carreteras e art.41 da Lei 8/2013 de estradas de Galicia. A liña limite de edificación medirase horizontalmente a partir da aresta exterior da calzada e ortogonalmente a ela. Entre a estrada e a liña límite de edificación os peches deberán ser diáfanos e sen cimentación de obra de fábrica. Os peches construídos con obra de fábrica, formigón ou outro material de tipo macizo considéranse obra de edificación a efectos de establecer a distancia mínima con respecto á estrada (2) A zona de servidume é a definida no art.22 da Ley 25/1988 de Carreteras e art.39 da Lei 8/2013 de estradas de Galicia. A liña de servidume medirase horizontalmente a partir da aresta exterior da explanación e ortogonalmente a ela. A liña de peche coincide coa liña exterior da zona de servidume. Únicamente nas estradas de titularidade autonómica poderán autorizarse peches completamente diáfanos, sobre piquetes sen cimentación de obra de fábrica, por circunstancias especiais de aproveitamento agrícola ou gandeiro debidamente acreditadas (Art.44 da Lei 8/2013 de estradas de Galicia). (3) A zona de afección é a definida no art.23 da Ley 25/1988 de Carreteras e art.40 da Lei 8/2013 de estradas de Galicia. Represéntase nos Planos de Ordenación “Estrutura Xeral e Orgánica” a escala 1/5.000, medida a partir da aresta exterior da explanación, horizontal e ortogonalmente a ela. DETERMINACIÓNS COMPLEMENTARIAS EN ÁREAS LINDEIRAS COAS ESTRADAS AUTONÓMICAS E PROVINCIAIS.1. EN TERREOS CLASIFICADOS DE SOLO URBANO 1.1. CONDICIÓNS DE PARCELACIÓN As parcelacións de parcelas ou fincas lindeiras coas estradas autonómicas quedan condicionadas a que todas as parcelas resultantes resolvan o seu acceso a través doutros viais públicos que non sexan de titularidade autonómica, ou mediante acceso único dende a estrada autonómica.1.2. CONDICIÓNS DE POSICIÓN 1.2.1. POSICIÓN DA EDIFICACIÓN As edificacións ou calquera construción lindeira coas estradas autonómicas e provinciais respectarán a liña límite de edificación definida nos planos de ordenación consonte ao establecido para cada ámbito de ordenanza.1.2.2. POSICIÓN DO PECHE Nos casos de ámbitos de ordenanza que contemplen peches de parcela, estes coincidirán coas aliñacións oficiais reflectidas nos planos de ordenación.2. EN TERREOS CLASIFICADOS DE SOLO DE NÚCLEO RURAL 2.1. CONDICIÓNS DE PARCELACIÓN As parcelacións de parcelas ou fincas lindeiras coas estradas autonómicas quedan condicionadas a que todas as parcelas resultantes resolvan o seu acceso a través doutros viais públicos que non sexan de titularidade autonómica. En Consecuencia, non se permitirán parcelacións nas que as parcelas resultantes se sirvan das citadas estradas. As parcelacións que se pretendan realizar en zona de servidume ou afección de estradas en terreos de núcleo rural que non teñan recoñecido como treito urbano pola administración titular da estrada precisarán, en cumprimento da lexislación sectorial de estradas, a previa autorización do órgano competente da administración.2.2. CONDICIÓNS DE POSICIÓN 2.2.1. POSICIÓN DA EDIFICACIÓN As edificacións ou calquera construción lindeira coas estradas autonómicas e provinciais respectarán a liña límite de edificación definida nos planos de ordenación. As edificacións ou construcións que se pretendan realizar en zona de servidume ou afección de estradas en terreos de núcleo rural que non teñan recoñecido como treito urbano pola administración titular da estrada precisarán, en cumprimento da lexislación sectorial de estradas, a previa autorización do órgano competente da administración titular.2.2.2. POSICIÓN DO PECHE A posición dos peches de parcelas nas marxes das estradas de titularidade autonómica e provincial, segundo a súa tipoloxía, rexeranse polas seguintes condicións: - Os peches completamente diáfanos, sobre postes ou piquetes, sen cimentación nin obra de fábrica e cunha altura máxima de 1,50m, por motivos de aproveitamento agrícola ou gandeiro debidamente xustificados, poderán situarse no borde da parcela. - Os peches diáfanos, con cimentación e muro de obra de fábrica ata unha altura de 0,50 m medidos en calquera punto en contacto coa rasante do terreo, e cunha altura total de 2,50m, respectarán as aliñacións oficiais reflectidas nos planos de ordenación. En todo caso respectará a zona de servidume da estrada (distancia de 2m dende a liña de dominio público medidos perpendicularmente a esta. - O resto dos peches (aqueles que non responden ás tipoloxías definidas nas aliñas anteriores mais cumpren as condicións de peches definidas no artigo 3.2.12 da Normativa e ata unha altura máxima de 2,5m), considéranse edificacións aos efectos da aplicación da lexislación sectorial de estradas e polo tanto deberan posicionarse respectando a liña límite de edificación definida nos planos de ordenación. Os peches que se pretendan realizar en zona de servidume ou afección de estradas en terreos de núcleo rural que non teñan recoñecido como treito urbano pola administración titular da estrada precisarán, en cumprimento da lexislación sectorial de estradas, a previa autorización do órgano competente da administración titular. Se poderán autorizar reparacións de peches existentes, de tipoloxía tradicional ou daqueloutros que sen selo conten con licenza, na súa posición actual, sempre e cando as anteditas labores non supoñan nin a substitución de grandes tramos dos mesmos nin unha variación significativa das súas características materiais. A execución de peches que non respondan á tipoloxía de peche completamente diáfano implicará a aplicación do réxime de deberes definido no artigo 24 da lei 9/2002 de ordenación urbanística e protección do medio rural de Galicia.3. EN TERREOS CLASIFICADOS DE SOLO RÚSTICO E URBANIZABLE 3.1. CONDICIÓNS DE PARCELACIÓN Nas parcelas lindeiras con estradas de titularidade autonómica só se permitirán parcelacións cando todas as parcelas resultantes resolvan o seu acceso a través doutros viais públicos que non sexan de titularidade autonómica. En consecuencia, non se permitirán parcelacións no caso das parcelas que conten con acceso a través dalgunha estrada de titularidade autonómica. Será requisito para a realización de parcelacións nas zonas de servidume e afección das estradas de titularidade autonómica a obtención previa da autorización do órgano competente da administración titular da estrada.3.2. CONDICIÓNS DE POSICIÓN 3.2.1. POSICIÓN DA EDIFICACIÓN Entre as estradas de titularidade autonómica e a liña límite de edificación, segundo a establece a lexislación sectorial en materia de estradas autonómicas, prohíbese calquera tipo de construción de nova planta, por encima ou por debaixo da rasante do terreo. Será requisito para a execución de todo tipo de obras e instalacións nas zonas de servidume e afección das estradas autonómicas a obtención previa da autorización do órgano competente da administración titular da estrada. Para o solo urbanizable estarase ao disposto na lexislación e normativa sectorial aplicable en materia de estradas.3.2.2. POSICIÓN DO PECHE A posición dos peches de parcelas nas marxes das estradas de titularidade autonómica rexerase pola lexislación e normativa sectorial aplicable en materia de estradas. Será requisito para a execución de peches nas zonas de servidume e afección das estradas de titularidade autonómica a obtención previa da autorización do órgano competente da administración titular da estrada. Para o solo urbanizable estarase ao disposto na lexislación e normativa sectorial aplicable en materia de estradas.4. ACTUACIÓN DE MANTEMENTO, PERFECCIONAMENTO OU MODIFICACIÓN DAS ESTRADAS Todas as estradas poderán ser obxecto de mantemento, perfeccionamento ou modificación nas súas condicións de trazado, seccións e rasantes, en toda unha área de protección que se corresponderá con parte da área de afección (art.29 da Lei 4/1994, de estradas de Galicia) que resulte delimitada para cada ordenanza das distintas clases e categorías de solo, polas seguintes zonas ou aliñacións mínimas obrigatorias: - Solo rústico: área comprendida entre as zonas de afección, incluídas estas (art.33 da Lei 4/1994). - Solo urbanizable: área comprendida entre as zonas de afección, incluídas estas (art.33 da Lei 4/1994); agás que se delimite un ámbito menor entre aliñacións sinaladas mediante ordenación pormenorizada de todo o sector, respectando, como mínimo, a superficie comprendida entre ambas as liñas de edificación (art.35 da Lei 4/1994). - Solo de núcleo rural: área comprendida entre as aliñacións definidas nos planos de ordenación e aquela área fóra destas aliñacións necesaria para a realización de movementos de terra para a execución das obras de urbanización entre aliñacións. - Solo urbano non consolidado: área comprendida entre as liñas de edificación (art.35 da Lei 4/1994), excepto en tramos limitados mediante ordenación pormenorizada no que se sinalen outras aliñacións, respectándose a sección mínima de 16 m (establecida para o viario principal polo art.48.2 da Lei Galega 9/2002, de Ordenación Urbanística e protección do Medio Rural de Galicia) Por mantemento, perfeccionamento ou modificación de estradas- con incidencia para os efectos de expropiación ou imposición de servidumes en relación cos terreos ou demais elementos que resultasen afectados- entenderase todo tipo de obras e instalacións necesarias ou convenientes para a prestación do servizo nas mellores condicións de funcionalidade e seguridade viaria, como, por exemplo, as seguintes: - Consolidación, acondicionamento, ensanche, complementación, rectificación de trazado, desdobramento, etc. (incluíndo execución de movemento de terras, explanacións, afirmados básicos, muros de contención, noiros, bermas, túneles, viadutos, cambios de sentido, carrís de incorporación ou de freado, carrís para bicicletas, contas, glorietas e outros illotes á marxe dos espazos de circulación, medianas e outros elementos de separación ou protección, beiravías, beirarrúas, sendas e pasarelas peonís, pavimentación e outros tratamentos superficiais, pintado, resaltes ou canos e outros elementos reguladores, pasos de peóns, etc.; configuración distinta das interseccións ao mesmo nivel e dos accesos desde os dominios públicos ou privados, etc) - Colocación de paneis informativos, semáforos e outra sinalización, instalación aérea ou subterránea de redes de servizos e doutras infraestruturas (iluminación pública, antenas de comunicación, instrumentos de medición ou control de tráfico, etc), disposición de barreiras de protección acústica, dotacións de morróns, marquesiñas e outro mobiliario, plantación de especies arbóreas e de xardinería, emprazamento de esculturas e outros elementos artísticos, etc. - Dotación de paradas de transporte público, aparcadoiros, estacións de servizo, áreas de descanso e outros equipamentos relacionados co servizo viario, etc. C) LEXISLACIÓN SOBRE CEMITERIOS C) LEXISLACIÓN SOBRE CEMITERIOS Lexislación aplicable: – Decreto 134/1998, do 23 de abril, sobre Policía Sanitaria Mortuoria. Consideraranse como supletorias do presente decreto as disposicións de igual ou menor rango dictadas pola Administración Central do Estado, con excepción do réxime de distancias: – Decreto 2263/1974, de 20 de xuño que aproba o Reglamento de Policía Sanitaria Mortuoria. Sobre a Zona de Protección: No artigo 47 defínese a Zona de Protección: “En torno ó solo destinado á construción dun novo cemiterio establecerase como zona de protección, unha franxa de 50 metros de anchura totalmente libre de todo tipo de construción, medida a partir do cerre exterior do cemiterio”. Non se considera aplicable esta regra ás ampliacións de cemiterios existentes, tal e como se manifesta no artigo 54 que se transcribe a continuación: “Para a aprobación dun proxecto de ampliación dun cemiterio existente teranse que observalos mesmos trámites e condicións que para os de nova construción, excepto no referente á distancia prescrita no artigo 47 para aqueles cemiterios autorizados antes da entrada en vigor do presente decreto, da que quedan eximidos, así como do establecido no punto d) do artigo 51. Respecto dos exceptuados emitirá informe preceptivamente a Dirección Xeral de Patrimonio Cultural.” D) LEXISLACIÓN SOBRE LIÑAS DE ALTA TENSIÓN D) LEXISLACIÓN E PROTECCIÓN DAS LIÑAS AÉREAS DE ALTA TENSIÓN E MEDIA TENSIÓN Lexislación aplicable: – Ley 54/1997 de 27 de noviembre, del Sector Eléctrico (BOE de 28 de noviembre) – Real Decreto 223/2008 de 15 de febreiro que aproba o regulamento sobre as condicións técnicas e garantías de seguranza en liñas eléctricas de alta tensión e as súas instrucións técnicas complementarias ITC-LAT 01 a 09 – Real Decreto 1955/2000 de 1 de decembro, polo que se regulan as actividades de transporte, distribución, comercialización, subministro e procedementos de autorización de instalacións de enerxía eléctrica, en canto ó que se refire ás limitacións para a constitución de servidumes de paso. – Real Decreto 842/2002 de 2 de agosto, Reglamento Electrotécnico de Baja Tensión. Instrucciones Técnicas complementarias (ITC) BT01 a BT51 – Real Decreto 3275/1982 de 12 de noviembre, por el que se aprueba el Reglamento sobre Condiciones Técnicas y Garantías de Seguridad en Centrales, Subestaciones y Centros de Transformación. – Decreto 275/2001, de 4 de octubre, por el que se establecen determinadas Condiciones Técnicas Específicas de Diseño y Mantenimiento a las que deberán someter las instalaciones eléctricas de distribución. (DOG de 25 de octubre). – Os Proyecto Tipo elaborados por Unión Fenosa Distribución, S. A. e aprobados polo Ministerio de Industria. Complementariamente terase en conta: – Lei 3/2007, do 9 de Abril de prevención e defensa contra os incendios forestais de Galicia. As construcións, instalacións e plantacións de arborado, etc., que se sitúen nas proximidades das liñas eléctricas de alta tensión, estarán suxeitas ás servidumes a que se refire o Real Decreto 223/2008 de 15 de febreiro que aproba o regulamento sobre as condicións técnicas e garantías de seguranza en liñas eléctricas de alta tensión e as súas instrucións técnicas complementarias ITC-LAT 01 a 09, e ó Real Decreto 1955/2000 de 1 de decembro, polo que se regulan as actividades de transporte, distribución, comercialización, subministro e procedementos de autorización de instalacións de enerxía eléctrica, en canto ó que se refire ás limitacións para a constitución de servidumes de paso. Así mesmo terase en conta o contido da Lei 3/2007, do 9 de Abril de prevención e defensa contra os incendios forestais de Galicia. Art 3 Tensións nominais, categoría das liñas. As liñas eléctricas recollidas neste regulamento clasificaranse, atendendo á súa tensión nominal, nas categorías seguintes: a) Categoría especial: A de tensión nominal igual ou superior a 220Kv, e as de tensión inferior que formen parte da rede de transporte conforme ó establecido no artigo 5 do Real Decreto 1955/2000, de 1 de decembro, polo que se regulan as actividades de transporte, distribución, comercialización, subministro e procedementos de autorización de instalacións de enerxía eléctrica. b) Primeira Categoría: As de tensión nominal inferior a 220Kv e superior a 66Kv. c) Segunda Categoría: As de tensión nominal igual ou inferior a 66Kv e superior a 30 Kv. d) Terceira categoría: As de tensión nominal igual ou inferior a 30 Kv e superior a 1Kv. Se na liña existen circuítos ou elementos nos que se utilicen distintas tensións, o conxunto da liña considerarase, a efectos administrativos, ó valor da maior tensión nominal. Cando no proxecto dunha nova liña se considere necesaria a adopción dunha tensión nominal superior a 400Kv, a Administración competente establecerá a tensión que deba autorizarse. ITC-LAT 07 (Liñas aéreas con condutores espidos) Art.5 Distancias mínimas de seguridade. Cruzamentos e paralelismos Art.5.1 Introdución: Nas liñas aéreas é necesario distinguir entre distancias internas e externas. As distancias internas son dadas unicamente para deseñar unha liña cunha aceptable capacidade de resistir sobretensións. As distancias externas son utilizadas para determinalas distancias de seguridade entre os condutores en tensión, e os obxectos embaixo ou nas proximidades da liña. (…) Cando non se especifique que a distancia é “horizontal” ou “vertical”, será tomada a menor distancia entre as partes con tensión e o obxecto considerado, tendo en conta no caso de carga con vento a desviación dos condutores e da cadea de illadores. Art.5.2 Distancias de illamento eléctrico para evitar descargas. (…) Aplicaranse a s seguintes consideracións para determinalas distancias internas e externas: a) A distancia eléctrica Del, prevén descargas eléctricas entre as partes en tensión e obxectos a potencial de terra, en condicións de explotación normal da rede. Nas condicións normais inclúen operacións de enganche, aparición de lóstregos e sobretensións resultantes de faltas na rede. b) A distancia eléctrica Dpp prevén as descargas eléctricas entre fases durante as manobras e sobretensións de lóstregos. c) Cómpre engadir a distancia externa Del, unha distancia de illamento adicional, Dadd para que nas distancias mínimas de seguridade ó chan, a liñas eléctricas, a zonas de arborado, etc. Se asegure que as persoas ou obxectos non se aproximen a unha distancia menor que Del da liña eléctrica. d) A probabilidade de descarga a través da mínima distancia interna, asom debe ser sempre maior que a descarga a través dun obxecto externo ou persoa. Así, para cadeas de illadores moi longas, o risco de descarga debe ser maior sobre a distancia interna asom que a obxectos externos ou persoas. Por este motivo, as distancias externas mínimas de seguridade (Del + Dadd ) deben ser sempre superiores a 1,1 veces asom. Os valores de Del e Dpp en función da tensión máis elevada da liña Us, serán os indicados na táboa 15. Art.5.12 Paso por zonas En xeral, para as liñas eléctricas aéreas con condutores espidos defínese a zona de servidume de voo como a franxa de terreo definida pola proxección sobre o solo dos condutores extremos, considerando estes e as súas cadeas de illadores nas condicións máis desfavorables, sen contemplar distancia algunha adicional. As condicións máis desfavorables son consideralos condutores e as súas cadeas de illadores na súa posición de máxima desviación, é dicir, sometidos á acción do seu peso propio e a unha sobrecarga de vento, segundo o apartado 3.1.2, para unha velocidade de vento de 120 Km/h a temperatura de +15ºC. As liñas aéreas deberán cumprilo Real Decreto 1955/2000, de 1 de decembro, en todo o referente ás limitacións para a constitución de servidume de paso. Art 5.12.1 Montes, árbores e masas de arborado. (…) Para evitar interrupcións do servizo e os posibles incendios producidos polo contacto de ramas ou troncos de árbores cos condutores dunha liña eléctrica aérea, deberá establecerse, mediante a indemnización correspondente, unha zona de protección da liña, definida pola zona de servidume de voo, incrementada pola seguinte distancia de seguridade a ambos lados de dita proxección: Dadd + Del = 1,5 + Del en metros, cun mínimo de 2 metros. O responsable da explotación da liña, estará obrigado a garantir que a distancia de seguridade entre os condutores da liña e a masa de arborado dentro da zona de servidume de paso, satisfai as prescricións deste regulamento, estando obrigado o dono dos terreos a permitila realización de tales actividades. Así mesmo, comunicará ó órgano competente da administración as masas de arborado excluídas da zona de servidume de paso, que puideran comprometelas distancias de seguridade establecidas neste regulamento. Deberá vixiar tamén que a rúa pon onde discorre a liña se manteña libre de todo residuo procedente da súa limpeza, ó obxecto de evitala propagación de incendios forestais. - No caso de condutores que sobrevoen os árbores, a distancia de seguridade calcularase considerando os condutores coa súa máxima frecha vertical segundo as hipóteses do apartado 3.2.3 - Para o cálculo das distancias de seguridade entre o arborado e os condutores extremos da liña, consideraranse estes e as súas cadeas de illamento nas súas condicións máis desfavorables descritas neste apartado. Igualmente deberán ser cortados todos aqueles árbores que constitúen perigo para a conservación da liña, entendéndose como tales os que, por inclinación ou caída fortuíta ou provocada poidan alcanzar os condutores na súa posición normal, na hipótese de temperatura b) do apartado 3.2.3. Esta circunstancia será función do tipo e estado da árbore, inclinación e estado do terreo, e situación do árbore respecto á liña. Os titulares das redes de distribución e transporte de enerxía eléctrica deben manter os marxes por onde discorren as liñas limpos de vexetación, ó obxecto de evitala xeración de incendios forestais. Así mesmo, queda prohibida a plantación de árbores que poidan medrar ata chegar a comprometelas distancias de seguridade regulamentarias. (…) Art.5.12.2 Edificios, construcións e zonas urbanas. (…) Conforme ó establecido no Real Decreto 1955/2000 de 1 de decembro, non se construirán edificios e instalacións industriais na servidume de voo, incrementada pola seguinte distancia mínima de seguridade a ambos lados: Dadd + Del = 3,3 + Del en metros, cun mínimo de 5 metros. Do mesmo xeito, non se construirán liñas por riba dos edificios e instalacións industriais na franxa descrita anteriormente. Non obstante, nos casos de mutuo acordo entre as partes, as distancias mínimas que deberán existir nas condicións máis desfavorables, entre os condutores e os edificios de embaixo: -sobre puntos accesibles a persoas: 5,5 + Del, cun mínimo de 6 metros -sobre puntos non accesibles a persoas: 3,3 + Del en metros, cun mínimo de 4metros Procurarase así mesmo, nas condicións máis desfavorables, manter as anteriores distancias, en proxección horizontal, entre os condutores da liña e os edificios e construcións inmediatos. ITC-LAT 08 (Liñas aéreas con cables unipolares illados reunidos ou con condutores recubertos) Art.1.1 Campo de aplicación As disposicións contidas na presente instrución refírense ás prescricións técnicas que deberán cumprir as liñas eléctricas de alta tensión con cables unipolares illados reunidos, ou con condutores recubertos, entendéndose como tales os de corrente trifásica de 50Hz, cuxa tensión nominal eficaz entre fases sexa superior a 1Kv, cunha tensión nominal máxima da rede de 30 Kv.(…) As liñas aéreas de alta tensión con condutores recubertos empregaranse preferentemente como alternativa ás liñas aéreas con condutores espidos cando estes discorran por zonas de arborado, zonas con fortes ventos ou zonas de protección especial da avifauna. As liñas aéreas de alta tensión con cables unipolares illados reunidos, poderán empregarse en lugar de liñas aéreas con condutores espidos, cando non sexa posible tecnicamente ou resulte economicamente desproporcionado a construción de liñas soterradas con cables illadas, ou ben naqueles casos que, por condicionantes locais ou circunstancias particulares, se demostre o interese do seu uso (…) Art.6.13 Paso por zonas 6.13.1 Montes, árbores e masas de arborado. Para os cables unipolares illados reunidos, non se precisará ningunha prescrición especial salvo a que poida afectar á propia integridade do cable. Para os condutores recubertos(…), deberá establecerse mediante indemnización correspondente, unha zona de corte de arborado, a ambos lados da liña, manténdose como mínimo unha distancia dende calquera condutor en reposo, á masa de arborado, de 2 metros para liñas de tensión nominal de 30Kv, e de 1,5 metros para liñas de tensión nominal menor ou igual a 20Kv. Igualmente, deberán ser cortados todos aqueles árbores que constitúen perigo para a conservación da liña, entendéndose como tales os que, por inclinación ou caída fortuíta ou provocada, poidan acadar os condutores na súa posición normal, na hipótese de temperatura b) do apartado 3.2.3. da ITC-LAT 07 O responsable da explotación da liña estará obrigado a garantir que a distancia de seguridade entre os condutores da liña e a masa de arborado dentro da zona de servidume de paso satisfai as distancias anteriores, estando obrigado o dono dos terreos, a permitila realización de tales actividades. Así mesmo, comunicará ó órgano competente da administración as masas de arborado excluídas da zona de servidume de paso que puideran comprometelas distancias de seguridade establecidas neste regulamento. Conforme ó establecido no RD 1955/2000, de 1 de decembro, que limitada a plantación de árbores na franxa definida pola servidume de voo, incrementada coas distancias mínimas de seguridade a ambos lados da proxección. Art.6.13.2. Edificios, construcións e zonas urbanas Para os condutores recubertos, aplicarase, a este respecto, o especificado no apartado 5.12.2 da ITC- LAT 07 En canto ás redes eléctricas, terase en conta tamén, o disposto no artigo 21, apartado 1, parágrafo f ), da Lei 3/2007, do 9 de Abril, de prevención e defensa contra os incendios forestais de Galicia, que se transcribe a continuación: Art21.1. f Nas liñas de transporte e de distribución de enerxía eléctrica, respectaranse as especificacións da regulamentación electrotécnica sobre a distancia mínima entre os condutores, as árbores e outra vexetación. Asemade, nunha faixa de 5 metros dende a estremeira da infraestrutura non poderá haber árbores das especies sinaladas na disposición adicional terceira desta lei. Disposición adicional terceira da Lei 3/2007, do 9 de Abril: 1- Determínanse as seguintes especies para os efectos da xestión da biomasa vexetal e da ordenación das repoboacións forestais, nos termos establecidos nesta lei: piñeiro galego, piñeiro do país, piñeiro silvestre, piñeiro de Monterrey, piñeiro de Oregón, mimosa, acacia negra, eucalipto, queiruga, carqueixa, xesta, uz, carpaza, piorno, fento, silva, toxo.2- En todo caso, poderán conservarse árbores das especies sinaladas (…) no caso de tratarse de árbores senlleiras, ou aquelas que cumpran funcións ornamentais ou se atopen illadas e non supoñan risco para a propagación de incendios forestais. E) LIMITACIÓNS Á PROPIEDADE EN TERREOS AFECTADOS POR INFRAESTRUTURAS FERROVIARIAS E) LIMITACIÓNS Á PROPIEDADE EN TERREOS AFECTADOS POR INFRAESTRUTURAS FERROVIARIAS Lexislación aplicable: – Ley 39/2003, de 17 de novembro, do sector ferroviario – Reglamento del Sector Ferroviario, aprobado no Real Decreto 2387/2004 de 30 de decembro. – Orde FOM/2230/2005 de 6 de xullo, pola que se reduce a liña límite de edificación nos tramos das liñas da rede ferroviaria de interese xeral que discorran por zonas urbanas. Transcríbese a continuación o contido do capítulo III da citada Lei: CAPÍTULO III LIMITACIONES A LA PROPIEDAD.12. Zona de dominio público, zona de protección y límite de edificación. A los efectos de esta Ley, se establecen en las líneas ferroviarias que formen parte de la Red Ferroviaria de Interés General, una zona de dominio público, otra de protección y un límite de edificación. Tanto las referidas zonas como el límite de edificación se regirán por lo establecido en esta Ley y en sus disposiciones de desarrollo. Los órganos de la Administración del Estado, en el ejercicio de las facultades que les correspondan en relación con las zonas de dominio público y de protección y con el límite de edificación, se coordinarán con los demás órganos de la misma o de otras Administraciones públicas a los que, legalmente, se les confieran competencias en relación con terrenos que merezcan una especial salvaguarda.13. Zona de dominio público.1. Comprenden la zona de dominio público los terrenos ocupados por las líneas ferroviarias que formen parte de la Red Ferroviaria de Interés General y una franja de terreno de ocho metros a cada lado de la plataforma, medida en horizontal y perpendicularmente al eje de la misma, desde la arista exterior de la explanación.2. La arista exterior de la explanación es la intersección del talud del desmonte, del terraplén o, en su caso, de los muros de sostenimiento colindantes con el terreno natural.3. En los casos especiales de puentes, viaductos, estructuras u obras similares, se podrán fijar como aristas exteriores de la explanación las líneas de proyección vertical del borde de las obras sobre el terreno, siendo, en todo caso, de dominio público el terreno comprendido entre las referidas líneas.4. En los túneles, la determinación de la zona de dominio público se extenderá a la superficie de los terrenos necesarios para asegurar la conservación y el mantenimiento de la obra, de acuerdo con las características geotécnicas del terreno, su altura sobre aquéllos y la disposición de sus elementos, tomando en cuenta circunstancias tales como su ventilación y sus accesos.14. Zona de protección. La zona de protección de las líneas ferroviarias consiste en una franja de terreno a cada lado de las mismas delimitada, interiormente, por la zona de dominio público definida en el artículo anterior y, exteriormente, por dos líneas paralelas situadas a 70 metros de las aristas exteriores de la explanación.15. Normas especiales.1. Para ejecutar, en las zonas de dominio público y de protección de la infraestructura ferroviaria, cualquier tipo de obras o instalaciones fijas o provisionales, cambiar el destino de las mismas o el tipo de actividad que se puede realizar en ellas y plantar o talar árboles se requerirá la previa autorización del administrador de infraestructuras ferroviarias. Lo dispuesto en este apartado se entiende sin perjuicio de las competencias de otras Administraciones públicas. Cualesquiera obras que se lleven a cabo en la zona de dominio público y en la zona de protección y que tengan por finalidad salvaguardar paisajes o construcciones o limitar el ruido que provoca el tránsito por las líneas ferroviarias, serán costeadas por los promotores de las mismas. No obstante lo anterior, sólo podrán realizarse obras o instalaciones en la zona de dominio público, previa autorización del administrador de infraestructuras ferroviarias, cuando sean necesarias para la prestación del servicio ferroviario o bien cuando la prestación de un servicio de interés general así lo requiera. Excepcionalmente y por causas debidamente justificadas, podrá autorizarse el cruce de la zona de dominio público, tanto aéreo como subterráneo, por obras e instalaciones de interés privado. En los supuestos de ocupación de la zona de dominio público ferroviario, el que la realizare estará obligado a la limpieza y recogida del material situado en los terrenos ocupados hasta el límite de la citada zona de dominio público, previo requerimiento de la Administración pública o del administrador de infraestructuras ferroviarias titular de la línea. Si no se atendiere el requerimiento dentro del plazo conferido, actuará de forma subsidiaria la citada Administración pública o el administrador de infraestructuras ferroviarias titular de la línea, mediante la realización de las necesarias labores de limpieza y recogida del material, quedando el ocupante de los terrenos obligado a resarcir los gastos en los que se hubiere incurrido por dicha actuación.2. En la zona de protección no podrán realizarse obras ni se permitirán más usos que aquellos que sean compatibles con la seguridad del tráfico ferroviario previa autorización, en cualquier caso, del administrador de infraestructuras ferroviarias. Éste podrá utilizar o autorizar la utilización de la zona de protección por razones de interés general o cuando lo requiera el mejor servicio de la línea ferroviaria. Serán indemnizables la ocupación de la zona de protección y los daños y perjuicios que se causen por su utilización, con arreglo a lo establecido en la Ley de 16 de diciembre de 1954, de Expropiación Forzosa. La denegación de la autorización deberá fundarse en las previsiones de los planes o proyectos de ampliación o variación de la línea ferroviaria en los diez años posteriores al acuerdo.3. Podrán realizarse cultivos agrícolas en la zona de protección, sin necesidad de autorización previa, siempre que se garantice la correcta evacuación de las aguas de riego y no se causen perjuicios a la explanación, quedando prohibida la quema de rastrojos.4. En las construcciones e instalaciones ya existentes podrán realizarse, exclusivamente, obras de reparación y mejora, siempre que no supongan aumento de volumen de la construcción y sin que el incremento de valor que aquéllas comporten puedan ser tenidas en cuenta a efectos expropiatorios. En todo caso, tales obras requerirán la previa autorización del administrador de infraestructuras ferroviarias, sin perjuicio de los demás permisos o autorizaciones que pudieran resultar necesarios en función de la normativa aplicable.5. Reglamentariamente, podrá determinarse una distancia inferior a la establecida en los artículos precedentes para delimitar la zona de dominio público y la de protección, en función de las características técnicas de la línea ferroviaria de que se trate y de las características del suelo por el que discurra dicha línea.6. En suelo clasificado como urbano consolidado por el correspondiente planeamiento urbanístico, las distancias establecidas en los artículos anteriores para la protección de la infraestructura ferroviaria serán de cinco metros para la zona de dominio público y de ocho metros para la de protección, contados en todos los casos desde las aristas exteriores de la explanación. Dichas distancias podrán ser reducidas por el Ministerio de Fomento, siempre que se acredite la necesidad de la reducción y no se ocasione perjuicio a la regularidad, conservación y el libre tránsito del ferrocarril sin que, en ningún caso, la correspondiente a la zona de dominio público pueda ser inferior a dos metros.16. Límite de edificación.1. A ambos lados de las líneas ferroviarias que formen parte de la Red Ferroviaria de Interés General se establece la línea límite de edificación, desde la cual hasta la línea ferroviaria queda prohibido cualquier tipo de obra de construcción, reconstrucción o ampliación, a excepción de las que resultaren imprescindibles para la conservación y mantenimiento de las edificaciones existentes en el momento de la entrada en vigor de esta Ley. Igualmente, queda prohibido el establecimiento de nuevas líneas eléctricas de alta tensión dentro de la superficie afectada por la línea límite de edificación.2. La línea límite de edificación se sitúa a 50 metros de la arista exterior más próxima de la plataforma, medidos horizontalmente a partir de la mencionada arista. Reglamentariamente, podrá determinarse una distancia inferior a la prevista en el párrafo anterior para la línea límite de edificación, en función de las características de las líneas.3. Asimismo, el Ministerio de Fomento, previo informe de las comunidades autónomas y entidades locales afectadas, podrá, por razones geográficas o socioeconómicas, fijar una línea límite de edificación diferente a la establecida con carácter general, aplicable a determinadas líneas ferroviarias que formen parte de la Red Ferroviaria de Interés General, en zonas o áreas delimitadas.4. Con carácter general, en las líneas ferroviarias que formen parte de la Red Ferroviaria de Interés General que discurran por zonas urbanas, el Ministerio de Fomento podrá establecer la línea límite de edificación a una distancia inferior a la fijada en el apartado 2, siempre que lo permita el planeamiento urbanístico correspondiente.17. Expropiación de bienes existentes en la zona de protección hasta la línea límite de edificación. En la zona de protección hasta la línea límite de edificación, el administrador de infraestructuras ferroviarias podrá solicitar al Ministerio de Fomento la expropiación de bienes que pasarán a tener la consideración de dominio público, entendiéndose implícita la declaración de utilidad pública y la necesidad de su ocupación, siempre que se justifique su interés para la idónea prestación de los servicios ferroviarios y para la seguridad de la circulación.18. Obras y actividades ilegales en zonas de dominio público o de protección de la infraestructura ferroviaria.1. Los Delegados de Gobierno, a instancia del Ministerio de Fomento o del administrador de infraestructuras ferroviarias, dispondrán la paralización de las obras o instalaciones y la suspensión de usos prohibidos, no autorizados o que no se ajusten a las condiciones establecidas en las autorizaciones. Asimismo, se podrá proceder al precinto de las obras o instalaciones afectadas.2. El Delegado del Gobierno interesará del Ministerio de Fomento o del administrador de infraestructuras ferroviarias, que proceda a efectuar la adecuada comprobación de las obras paralizadas y los usos suspendidos, debiendo adoptar, en el plazo de dos meses desde que se produzca la instancia y previa audiencia de quienes puedan resultar directamente afectados, una de las resoluciones siguientes: a. La demolición de las obras o instalaciones y la prohibición definitiva de los usos prohibidos, no autorizados o que no se ajusten a las autorizaciones otorgadas. b. La iniciación del oportuno expediente para la eventual regularización de las obras o instalaciones o autorización de los usos permitidos.3. La adopción de los oportunos acuerdos se hará sin perjuicio de las sanciones y de las responsabilidades de todo orden que resulten procedentes. Mediante a orde ministerial FOM/2230/2005 de 6 de xullo, publicada no BOE nº165 de martes, 12 de xullo, resólvese: 1) En los tramos de las lineas de la red ferroviaria de interés general que discurran por zonas urbanas, y siempre que lo permita el planeamiento urbanístico correspondiente, queda establecida la línea límite de edificación a una distancia de veinte metros de la arista exterior más próxima de la plataforma.2) Sin perjuicio de lo anterior, será posible asimismo reducir la distancia señalada en el apartado precedente en casos singulares siempre y cuando la reducción que se pretenda redunde en una mejora de la ordenación urbanística y no cause perjuicio a la explotación ferroviaria, previa solicitud del interesado y tramitación del correspondiente expediente administrativo, que deberá en todo caso ser informado favorablemente por el administrador de la infraestructura ferroviaria correspondiente. O concello de Aranga conta con unha liña ferroviaria: A Coruña-Palencia. A propiedade deberá dispoñer, a súa costa, dun pechamento dos terreos lindantes co ferrocarril para garantir a seguridade no tráfico ferroviario, cos condicionamentos técnicos que determine ADIF, segundo se recolle no art. nº 39.2 do Regulamento do Sector Ferroviario. Para urbanizar e edificar na zona de protección do ferrocarril deberá solicitarse a preceptiva autorización ante o Gerente de Mantenimiento de Ourense da Dirección de Operaciones e Ingeniería de Red Convencional de ADIF, adxuntando a documentación dos proxectos correspondentes. A liña de ferrocarril atravesa o concello polo extremo suroriental, tendo soamente contacto co asentamento do Apeadeiro, polo que a incidencia medioambiental pola xeración de ruídos é mínima. Non obstante, co obxecto de atenuar esta incidencia, os proxectos construtivos de tódalas edificacións contidas na zona de influencia do ferrocarril, incluirán unha separata que estude o impacto por ruído e vibracións, inducidos polo ferrocarril e as medidas adoptadas no seu caso, para que os niveis de ruído e vibracións estean dentro dos niveis admisibles pola normativa sectorial vixente. F) PROTECCIÓN DO GASODUTO Normativa aplicable: LEY 34/1998, de 7 de octubre, del sector de hidrocarburos. Artículo 2.1. As actividades destinadas ao subministro de produtos petrolíferos e de gas por canalización aos consumidores demandantes dentro do territoio nacional terán a consideración de actividades de interese económico xeral. Artículo 107. Servidumbres y autorizaciones de paso (ley 34/1998) 1. Las servidumbres y autorizaciones de paso que conforme a lo dispuesto en el presente capítulo se establezcan gravarán los bienes ajenos en la forma y con el alcance que se determinan en la presente Ley y se regirán por lo dispuesto en la misma, en sus disposiciones de desarrollo y en la normativa a que se refiere el artículo anterior.2. Las servidumbres y autorizaciones de paso comprenderán, cuando proceda, la ocupación del subsuelo por instalaciones y canalizaciones a la profundidad y con las demás características que señalen Reglamentos y Ordenanzas municipales.3. Las servidumbres y autorizaciones comprenderán igualmente el derecho de paso y acceso, y la ocupación temporal del terreno u otros bienes necesarios para atender a la vigilancia, conservación y reparación de las instalaciones y conducciones.4. Las condiciones y limitaciones que deberán imponerse en cada caso por razones de seguridad se aplicarán con arreglo a los Reglamentos y normas técnicas que a los efectos se dicten. REAL DECRETO (R. D.) 1434/2002, de 27 de Decembro, art.68, polo que se regulan as actividades de transporte, distribución, comercialización, subminstro e procedementos de autorización de instalacións de gas natural: “la planificación de las instalaciones de transporte y distribución de gas natural e instalciones auxiliares cuando éstas se ubiquen o discurran en suelo no urbanizable, deberá tenerse en cuenta en el correspondiente instrumento de ordenación del territorio. Asimismo, y en la medida en que dichas instalaciones se ubiquen en cualquiera de las categorías de suelo calificado como urbano o urbanizables, dicha planificación deberá ser contemplada en el correspondiente instrumento de ordenación urbanística, precisando las posibles instalaciones, calificando adecuadamente los terrenos y estableciendo, en ambos casos, las reservas de suelo necesarias para la ubicación de las nuevas instalaciones y la protección delas existentes. En los casos en los que no se haya tenido en cuenta la planificación gasista en los instrumentos de ordenación descritos en el apartado anterior, o cuando las razones justificadas de urgencia o excepcional interés para el subministro de combustibles gaseosos aconsejen el establecimiento de instalaciones de transporte o distribución, y siempre que en virtud de lo establecido en otras leyes resultase preceptivo un instrumento e ordenación del territorio o urbanístico según la clase de suelo afectado, se estará a lo dispuesto en el artículo 244 del texto refundido de la Ley sobre el Régimen del Suelo y Ordenación Urbana, aprobado por el Real Decreto legislativo 1/1992, de 26 de junio, o texto autonómico que corresponda. A dichos efectos se considerará la instalación como de interés general. Establécense as seguintes afeccións: A. Expropiación del pleno dominio de los terrenos sobre los que se han de construír las instalaciones fijas en superficie. B. Para las canalizaciones de gas y del cable de comunicaciones del gasoduto: 1. Imposición de servidumbre permanente de paso de gas a lo largo del trazado de la conducción, con una anchura de 4 metros, 2 a cada lado del eje, por donde discurrirá enterrada, a 1 m, la tubería para la conducción de gas. Esta servidumbre que se establece está sujeta a las siguientes delimitaciones de dominio: i. Prohibición de efectuar trabajos de arada o similares a una profundidad superior a 50 cm, así como de plantar árboles o arbustos a una distancia inferior a dos metros, a contar desde el eje de la tubería. ii. Prohibición de realizar cualquier tipo de obras, construcción, edificación o efectuar acto alguno que pudiera dañar o perturbar el buen funcionamiento de las instalaciones, a una distancia inferior de 10 metros del eje del trazado, a uno y a otro lado del mismo. Esta distancia podrá reducirse siempre que se solicite expresamente y se cumplan las condiciones que, en cada cas, fije el órgano competente de la Administración. iii. Libre acceso del personal y equipos necesarios para poder vigilar, mantener, reparar o renovar las instalaciones con pago, en su caso, de los daños que se ocasionen. iv. Posibilidad de instalar los hitos de señalización o delimitación y los tubos de ventilación, así como de realizar las obras superficiales o subterráneas que sean necesarias para la ejecución o funcionamiento de las instalaciones.2. Ocupación temporal de los terrenos necesarios (…) C. Para el paso de los cables de conexión y elementos dispersores de protección catódica(…) G) LEXISLACIÓN EN MATERIA DE RUÍDO G) LEXISLACIÓN EN MATERIA DE RUÍDO No ámbito estatal sería de aplicación a seguinte lexislación: - Ley 37/2003 de Ruído - RD 1513/2005 de 16 de decembro, no referente á avaliación e xestión do ruído estatal - RD 1367/2007 polo que se desenrola a lei 37/2003 no referente a zonificación acústica, obxectivos de calidade e emisións acústicas. - RD 1038/2012, de 6 de julio, por el que se modifica el RD 1367/2007, de 19 de octubre, por el que se desarrolla la Ley 37/2003, de 17 de noviembre, del ruido, en lo referente a zonificación acústica, objetivos de calidad y emisiones acústicas. A norma que resulta de aplicación no territorio nacional é a Lei 37/2003 do Ruído, cuxa aplicación ven desenrolada polo RD 1513/2005 de 16 de decembro, no referente á avaliación e xestión do ruído estatal, e polo RD 1367/2007 polo que se desenrola a lei 37/2003 no referente a zonificación acústica, obxectivos de calidade e emisións acústicas. De acordo coa citada lei, as administracións competentes para delimitar áreas acústicas, así como valores límite e obxectivos de calidade acústica en cada área definida, son as Comunidades Autónomas, como se expresa no artigo que se transcribe a continuación: (Ley 37/2003) Art.4 Atribuciones competenciales 1. Serán de aplicación las reglas contenidas en los siguientes apartados de este artículo con el fin de atribuir la competencia para: a) La elaboración, aprobación y revisión de los mapas de ruido y la correspondiente información al público. b) La delimitación de las zonas de servidumbre acústica y las limitaciones derivadas de dicha servidumbre. c) La delimitación del área o áreas acústicas integradas dentro del ámbito territorial de un mapa de ruido. d) La suspensión provisional de los objetivos de calidad acústica aplicables en un área acústica. e) La elaboración, aprobación y revisión del plan de acción en materia de contaminación acústica correspondiente a cada mapa de ruido, y la correspondiente información al público. f) La ejecución de las medidas previstas en el plan. g) La declaración de un área acústica como zona de protección acústica especial, así como la elaboración, aprobación y ejecución del correspondiente plan zonal específico. h) La declaración de un área acústica como zona de situación acústica especial, así como la adopción y ejecución de las correspondientes medidas correctoras específicas. i) La delimitación de zonas tranquilas en aglomeraciones y zonas tranquilas en campo abierto.2. En relación con las infraestructuras viarias, ferroviarias, aeroportuarias y portuarias de competencia estatal, la competencia para la realización de las actividades enumeradas en el apartado anterior, con excepción de la aludida en el párrafo c), corresponderá a la Administración General del Estado.3. En relación con las obras de interés público, de competencia estatal, la competencia para la realización de la actividad aludida en el párrafo d) del apartado 1 corresponderá a la Administración General del Estado.4. En los siguientes casos: a) Se estará, en primer lugar, a lo que disponga la legislación autonómica. b) En su defecto, la competencia corresponderá a la comunidad autónoma si el ámbito territorial del mapa de ruido de que se trate excede de un término municipal, y al ayuntamiento correspondiente en caso contrario. (Ley 37/2003) Art.7 Tipos de áreas acústicas 1. Las áreas acústicas se clasificarán, en atención al uso predominante del suelo, en los tipos que determinen las comunidades autónomas, las cuales habrán de prever, al menos, los siguientes: a) Sectores del territorio con predominio de suelo de uso residencial. b) Sectores del territorio con predominio de suelo de uso industrial. c) Sectores del territorio con predominio de suelo de uso recreativo y de espectáculos. d) Sectores del territorio con predominio de suelo de uso terciario distinto del contemplado en el párrafo anterior. e) Sectores del territorio con predominio de suelo de uso sanitario, docente y cultural que requiera de especial protección contra la contaminación acústica f) Sectores del territorio afectados a sistemas generales de infraestructuras de transporte, u otros equipamientos públicos que los reclamen. g) Espacios naturales que requieran una especial protección contra la contaminación acústica.2. El Gobierno aprobará reglamentariamente los criterios para la delimitación de los distintos tipos de áreas acústicas. (Ley 37/2003) Art.10 Zonas de servidumbre acústica: 1 Los sectores del territorio afectados al funcionamiento o desarrollo de las infraestructuras de transporte viario, ferroviario, aéreo, portuario o de otros equipamientos públicos que se determinen reglamentariamente, así como los sectores de territorio situados en el entorno de tales infraestructuras, existentes o proyectadas, podrán quedar gravados por servidumbres acústicas.2 Las zonas de servidumbre acústica se delimitarán en los mapas de ruido medido o calculado por la administración competente para la aprobación de éstos, mediante la aplicación de los criterios técnicos que al efecto establezca el Gobierno. (Ley 37/2003) Art.20 Edificaciones: 1. No podrán concederse nuevas licencias de construcción de edificaciones destinadas a viviendas, usos hospitalarios, educativos o culturales si los índices de inmisión medidos o calculados incumplen los objetivos de calidad acústica que sean de aplicación a las correspondientes áreas acústicas, excepto en las zonas de protección acústica especial y en las zonas de situación acústica especial, en las que únicamente se exigirá el cumplimiento de los objetivos de calidad acústica en el espacio interior que les sean aplicables.2. Los ayuntamientos, por razones excepcionales de interés público debidamente motivadas, podrán conceder licencias de construcción de las edificaciones aludidas en el apartado anterior aun cuando se incumplan los objetivos de calidad acústica en él mencionados, siempre que se satisfagan los objetivos establecidos para el espacio interior. O RD 1367/2007 é o encargado de desenvolver a citada lei estatal, e foi porén a guía empregada polo PXOM no referente a zonificación acústica: (RD 1367/2007) Art.13 Zonificación acústica y planeamiento 1. Todas las figuras de planeamiento incluirán de forma explicita la delimitación correspondiente a la zonificación acústica de la superficie de actuación. Cuando la delimitación en áreas acústicas esté incluida en el planeamiento general se utilizara esta delimitación.2. Las sucesivas modificaciones, revisiones y adaptaciones del planeamiento general que contengan modificaciones en los usos del suelo conllevarán la necesidad de revisar la zonificación acústica en el correspondiente ámbito territorial.3. Igualmente será necesario realizar la oportuna delimitación de las áreas acústicas cuando, con motivo de la tramitación de planes urbanísticos de desarrollo, se establezcan los usos pormenorizados del suelo. (RD 1367/2007) Art.14 Objetivos de calidad acústica para ruido aplicables a áreas acústicas 1.-En las áreas urbanizadas existentes se establece como objetivo de calidad acústica para ruido el que resulte de la aplicación de los siguientes criterios a) Si en el área acústica se supera el correspondiente valor de alguno de los índices de inmisión de ruido establecidos en la tabla A, del anexo II, su objetivo de calidad acústica será alcanzar dicho valor. En estas áreas acústicas las administraciones competentes deberán adoptar las medidas necesarias para la mejora acústica progresiva del medio ambiente hasta alcanzar el objetivo de calidad fijado, mediante la aplicación de planes zonales específicos a los que se refiere el artículo 25.3 de la Ley 37/2003, de 17 de noviembre. b) En caso contrario, el objetivo de calidad acústica será la no superación del valor de la tabla A, del anexo II, que le sea de aplicación.2. Para el resto de las áreas urbanizadas se establece como objetivo de calidad acústica para ruido la no superación del valor que le sea de aplicación a la tabla A del anexo II, disminuido en 5 decibelios.3. Los objetivos de calidad acústica para ruido aplicables a los espacios naturales delimitados, de conformidad con lo establecido en el artículo 7.1 la Ley 37/2003, de 17 de noviembre, como área acústica tipo g), por requerir una especial protección contra la contaminación acústica, se establecerán para cada caso en particular, atendiendo a aquellas necesidades específicas de los mismos que justifiquen su calificación.4. Como objetivo de calidad acústica aplicable a las zonas tranquilas en las aglomeraciones y en campo abierto, se establece el mantener en dichas zonas los niveles sonoros por debajo de los valores de los índices de inmisión de ruido establecidos en la tabla A, del anexo II, disminuido en 5 decibelios, tratando de preservar la mejor calidad acústica que sea compatible con el desarrollo sostenible. RD 1038/2012) Artículo único Se sustituye la tabla A del anexo II del Real Decreto 1367/2007, de 19 de octubre, por el que se desarrolla la Ley 37/2003, de 17 de noviembre, del Ruido, en lo referente a zonificación acústica, objetivos de calidad y emisiones acústicas. (RD 1038/2012) ANEXO II (RD 1367/2007) ANEXO V Criterios para determinar la inclusión de un sector del territorio en un tipo de área acústica 1.- Asignación de áreas acústicas.1. La asignación de un sector del territorio a uno de los tipos de área acústica previstos en el artículo 7 de la Ley 37/2003, de 17 de noviembre, depende del uso predominante actual o previsto para el mismo en la planificación general territorial o el planeamiento urbanístico.2. Cuando en una zona coexistan o vayan a coexistir varios usos que sean urbanísticamente compatibles, a los solos efectos de lo dispuesto en este real decreto se determinara el uso predominante con arreglo a los siguientes criterios: a) Porcentaje de la superficie del suelo ocupada o a utilizar en usos diferenciados con carácter excluyente. b) Cuando coexistan sobre el mismo suelo, bien por yuxtaposición en altura bien por la ocupación en planta en superficies muy mezcladas, se evaluara el porcentaje de superficie construida destinada a cada uso. c) Si existe una duda razonable en cuanto a que no sea la superficie, sino el número de personas que lo utilizan, el que defina la utilización prioritaria podrá utilizarse este criterio en sustitución del criterio de superficie establecido en el apartado b). d) Si el criterio de asignación no esta claro se tendrá en cuenta el principio de protección a los receptores más sensibles e) En un área acústica determinada se podrán admitir usos que requieran mayor exigencia de protección acústica, cuando se garantice en los receptores el cumplimiento de los objetivos de calidad acústica previstos para ellos, en este real decreto. f) La asignación de una zona a un tipo determinado de área acústica no podrá en ningún caso venir determinada por el establecimiento de la correspondencia entre los niveles de ruido que existan o se prevean en la zona y los aplicables al tipo de área acústica.2.- Directrices para la delimitación de las áreas acústicas. Para la delimitación de las áreas acústicas se seguirán las directrices generales siguientes: a) Los limites que delimiten las áreas acústicas deberán ser fácilmente identificables sobre el terreno tanto si constituyen objetos construidos artificialmente, calles, carreteras, vías ferroviarias, etc. como si se trata de líneas naturales tales como cauces de ríos, costas marinas o lacustre o límites de los términos municipales. b) El contenido del área delimitada deberá ser homogéneo estableciendo las adecuadas fracciones en la relimitación para impedir que el concepto “uso preferente” se aplique de forma que falsee la realidad a través del contenido global. c) Las áreas definidas no deben ser excesivamente pequeñas para tratar de evitar, en lo posible, la fragmentación excesiva del territorio con el consiguiente incremento del número de transiciones. d) Se estudiará la transición entre áreas acústicas colindantes cuando la diferencia entre los objetivos de calidad aplicables a cada una de ellas superen los 5 dB(A). 3.- Criterios para determinar los principales usos asociados a áreas acústicas. A los efectos de determinar los principales usos asociados a las correspondientes áreas acústicas se aplicarán los criterios siguientes: Áreas acústicas de tipo a). - Sectores del territorio de uso residencial: Se incluirán tanto los sectores del territorio que se destinan de forma prioritaria a este tipo de uso, espacios edificados y zonas privadas ajardinadas, como las que son complemento de su habitabilidad tales como parques urbanos, jardines, zonas verdes destinadas a estancia, áreas para la practica de deportes individuales, etc. Las zonas verdes que se dispongan para obtener distancia entre las fuentes sonoras y las áreas residenciales propiamente dichas no se asignaran a esta categoría acústica, se considerarán como zonas de transición y no podrán considerarse de estancia. Áreas acústicas de tipo b). - Sectores de territorio de uso industrial: Se incluirán todos los sectores del territorio destinados o susceptibles de ser utilizados para los usos relacionados con las actividades industrial y portuaria incluyendo; los procesos de producción, los parques de acopio de materiales, los almacenes y las actividades de tipo logístico, estén o no afectas a una explotación en concreto, los espacios auxiliares de la actividad industrial como subestaciones de transformación eléctrica etc. Áreas acústicas de tipo c). - Sectores del territorio con predominio de uso recreativo y de espectáculos: Se incluirán los espacios destinados a recintos feriales con atracciones temporales o permanentes, parques temáticos o de atracciones así como los lugares de reunión al aire libre, salas de concierto en auditorios abiertos, espectáculos y exhibiciones de todo tipo con especial mención de las actividades deportivas de competición con asistencia de público, etc. Áreas acústicas de tipo d). Actividades terciarias no incluidas en el epígrafe c): Se incluirán los espacios destinados preferentemente a actividades comerciales y de oficinas, tanto publicas como privadas, espacios destinados a la hostelería, alojamiento, restauración y otros, parques tecnológicos con exclusión de las actividades masivamente productivas, incluyendo las áreas de estacionamiento de automóviles que les son propias etc. Áreas acústicas de tipo e). - Zonas del territorio destinadas a usos sanitario, docente y cultural que requieran especial protección contra la contaminación acústica Se incluirán las zonas del territorio destinadas a usos sanitario, docente y cultural que requieran, en el exterior, una especial protección contra la contaminación acústica, tales como las zonas residenciales de reposo o geriatría, las grandes zonas hospitalarias con pacientes ingresados, las zonas docentes tales como “campus” universitarios, zonas de estudio y bibliotecas, centros de investigación, museos al aire libre, zonas museísticas y de manifestación cultural etc. Áreas acústicas de tipo f). - Sectores del territorio afectados a sistemas generales de infraestructuras de transporte y otros equipamientos públicos que los reclamen Se incluirán en este apartado las zonas del territorio de dominio público en el que se ubican los sistemas generales de las infraestructuras de transporte viario, ferroviario y aeroportuario. Áreas acústicas de tipo g). - Espacios naturales que requieran protección especial. Se incluirán los espacios naturales que requieran protección especial contra la contaminación acústica. En estos espacios naturales deberá existir una condición que aconseje su protección bien sea la existencia de zonas de cría de la fauna o de la existencia de especies cuyo hábitat se pretende proteger. Asimismo, se incluirán las zonas tranquilas en campo abierto que se pretenda mantener silenciosas por motivos turísticos o de preservación del medio. No que respecta á área acústica tipo g), asígnanselle como obxectivo os valores de calidade acústica establecidas no anexo II do RD 1367/2007 para o tipo e). O PXOM inclúe neste tipo “g” os solos clasificados como SRPN (Solo rústico de protección especial dos Espazos Naturais), así como os LICS, os Hábitats e aqueles canles fluviais que polas características do seu entorno merezan e teñan posibilidade de alcanzar o nivel de calidade acústica establecido. AFECCIÓNS ACÚSTICAS DERIVADAS DO SISTEMA XERAL VIARIO E FERROVIARIO Normativa aplicable: - Disposición transitoria tercera sobre zonas de servidumbre acústica 37/2003 de Ruido, de 17 de noviembre (BOE nº 276, de 18 de noviembre) - Real Decreto 1367/2007 por el que se desarrolla la Ley 37/2003 en lo referente a zonificación acústica, objetivos de calidad y emisiones acústicas. A zona de servidume acústica derivada das grandes infraestruturas viarias e ferroviarias virán delimitadas polos correspondentes mapas de ruído, que deberán ser elaborados pola administración competente, en tanto que estes mapas non se elaboren, estarase ao disposto na Disposición transitoria terceira sobre zonas de servidume acústica da lei 37/2003. (Ley 37/2003) Disposición transitoria tercera. Zonas de servidumbre acústica: En tanto no se aprueben el mapa acústico o las servidumbres acústicas procedentes de cada una de las infraestructuras de competencia de la Administración General del Estado, se entenderá por zona de servidumbre acústica de las mismas el territorio incluido en el entorno de la infraestructura delimitado por los puntos del territorio, o curva isófona, en los que se midan los objetivos de calidad acústica que sean de aplicación a las áreas acústicas correspondientes. O Plan incorpora na súa documentación gráfica, O plano “ZA. Zonas acústicas”, así como os mapas estratéxicos de ruído elaborados polo Ministerio de Agricultura, Alimentación y Medio Ambiente, onde se inclúe a pegada sonora dun tramo da autovía do noroeste A-6 localizado entre o seu límite municipal occidental e o núcleo de Montesalgueiro. Tendo en conta que se identifican áreas de territorio cuxos índices de inmisión incumpren os obxectivos de calidade acústica aplicables ás diferentes áreas acústicas clasificadas polo PXOM e tendo en conta o artigo 20 da Lei 37/2003 do Ruído, establécense as seguintes determinacións: - En solo urbano consolidado e núcleo rural terase en conta a aplicación integrada dos artigos 20, 25 e 26 da citada lei de ruído. - En solo urbano non consolidado e solo urbanizable, os instrumentos de planeamento de desenvolvemento deberán incorporar entre as súas determinacións a obriga do establecemento de medidas correctoras para garantir o cumprimento dos valores límite de inmisión no espazo exterior e no espazo interior habitable. H) LEXISLACIÓN EN MATERIA DE MINAS H) LEXISLACIÓN E PROTECCIÓN DE MINAS Lexislación aplicable: – Lei 3/2008, de 23 de maio, de Ordenación da Minería de Galicia. – Lei 22/1973, de 21 de xullo, de Minas. – Lei 5/1995, do 7 de xuño, de regulación das augas minerais, termais, de manancial e dos establecementos balnearios da Comunidade Autónoma de Galicia. Mesmo terán sidos en conta os artigos: – Art.14.2 da Lei 3/2008: Cualquier prohibición contenida en los instrumentos de ordenación sobre actividades incluidas en la Ley 22/1973, de 21 de julio, de Minas, y en la presente Ley habrá de ser motivada y no podrá ser de carácter genérico. – Art.122 da Lei 22/1973: Cualquier prohibición contenida en los instrumentos de ordenación sobre actividades incluidas en la Ley de Minas deberá ser motivada y no podrá ser de carácter genérico. I) CRITERIOS E RECOMENDACIÓNS PARA A CONSERVACIÓN DOS HÁBITATS I) CRITERIOS ERECOMENDACIÓNS PARA A CONSERVACIÓN DOS HÁBITATS O presente anexo contén un conxunto de criterios e recomendacións para o mantemento e protección dos hábitats de interese comunitario localizados no territorio municipal de Aranga. A este respecto, a identificación xeorreferenciada é a indicada no plano de información IM-17 “Fraxilidade Ambiental” a escala 1/25.000, independentemente da súa inclusión ou non en áreas declaradas de Lugar de Interese Comunitario (LIC). Os obxectivos e criterios que se definen para cada hábitat ou conxunto de hábitats refunden as intencións que dimanan da lexislación sectorial de conservación da natureza e da biodiversidade, en especial, a Lei 42/2007 de 13 de decembro, do Patrimonio Natural e da Biodiversidade e da Lexislación de Ordenación do Territorio, en especial, o Plan Director da Rede Natura 2000 de Galicia, en tramitación.