06/10/2014 | Administración LocalMunicipal
Santiago de Compostela
Urbanismo. Sección de Planeamento e Xestión
Anuncio de aprobación definitiva do estudo de detalle no ámbito das Casas de Ramírez

O Pleno da Corporación, na sesión ordinaria que tivo lugar o día 31 de xullo de 2014, adoptou entre outros, o seguinte acordo:  “APROBAR DEFINITIVAMENTE o estudo de detalle que define os criterios compositivos e estéticos de aplicación no conxunto catalogado A-56 (Casas de Ramírez), formulado de oficio polos servizos técnicos municipais, sen modificacións respecto do inicialmente aprobado. En cumprimento do esixido polo artigo 92.2 da LOUG, o acordo de aprobación definitiva publicarase no Diario Oficial de Galicia e no Boletín Oficial da Provincia, no que se inserirá así mesmo a normativa urbanística aprobada.” O acto de aprobación definitiva do citado estudo de detalle, foi comunicado á Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestructuras, con data 22 de setembro de 2014, en cumprimento do disposto polo artigo 92.3 da Lei 9/2002, do 30 de decembro, de ordenación urbanística e protección do medio rural de Galicia (LOUG). Contra o acordo de aprobación definitiva do citado estudo de detalle, poderase interpoñer directamente recurso contencioso administrativo ante o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia no prazo de dous meses, contados a partir do día seguinte ao da publicación deste anuncio. De acordo co sinalado no artigo 92.2 da LOUG, publícase de seguido o texto íntegro da normativa urbanística de aplicación. Santiago de Compostela, 22 de setembro de 2014. A concelleira de Área de Desenvolvemento Urbano e Sostible Asdo.: Teresa Gutierrez López II.–PROPOSTA DE CRITERIOS COMPOSITIVOS E CONDICIÓNS ESTÉTICAS As solucións compositivas e estéticas propostas neste documento serán de aplicación en calquera actuación que se pretenda levar a cabo no ámbito a partir da aprobación definitiva deste documento. O contido das propostas concretas, ou, se é o caso, das directrices ou criterios xerais de actuación, agrúpase nos seguintes apartados: 1.–LOCAIS EN PLANTA BAIXA.2.–ELEMENTOS COMÚNS: PATIOS, PORTAIS E ASCENSORES.3.–FACHADAS.4.–TERRAZAS E ELEMENTOS PORTICADOS.5.–CUBERTAS. Para garantir o mantemento ou a recuperación da imaxe unitaria do conxunto, as distintas actuacións previstas e autorizables no ámbito deberán axustarse ao ámbito mínimo de intervención definido neste documento, que será distinto en función do tipo de actuación de que se trate, e que se concretará no apartado correspondente.1.–LOCAIS EN PLANTA BAIXA Definicións e ámbito de aplicación da regulación Distinguirase entre as plantas baixas dos bloques tipo A (situados nos extremos do quinteiro, e con soportais) e dos bloques tipo B (bloques intermedios, sen soportais). ● Bloques tipo A Para os efectos desta regulación terán a condición de locais en planta baixa, nos bloques tipo A, os indicados no esquema seguinte: Con carácter xeral, nos bloques tipo A, a planta baixa desenvólvese como un único local ou vivenda, disposto sobre un zócolo pétreo, que absorbe as diferenzas de rasantes entre as distintas fachadas. Tamén aparecen -sobre todo na zona sueste do ámbito- baixos divididos en dous locais, nos que o zócolo acada nalgún punto unha altura considerable, o que propiciou a aparición de locais en dobre altura e a eliminación do zócolo. A regulación definida neste apartado para os bloques tipo A refírese á totalidade dos locais situados no volume definido como planta baixa, con independencia do uso ao que se destinen, sexa comercial ou de vivenda, e con independencia da súa disposición nunha altura ou en dúas. De acordo coas previsións da normativa de rango superior, nestas plantas baixas autorízase calquera dos usos previstos pola ordenanza que non resulte incompatible coa protección do conxunto catalogado, e admítese tamén o mantemento do uso vivenda naqueles casos nos que este sexa o uso existente. Para os efectos desta regulación terán a condición de locais en planta baixa, no caso dos bloques tipo B, os indicados no esquema seguinte: É dicir, a regulación definida neste apartado para os bloques tipo B refírese unicamente aos locais situados na planta baixa da fachada oeste dos bloques, previstos para uso comercial. Nestes locais, de acordo co previsto na ordenanza de aplicación, non se autoriza o uso de vivenda. A disposición xeral dos ocos, característicos destes locais, móstrase no seguinte esquema: A imaxe mostra un bloque B completo e a disposición tipo dos ocos, cun eixo de simetría central que marca a separación entre os dous locais que conforman cada bloque, e os tres ocos simétricos respecto deste eixo, correspondentes a cada local, un deles mais estreito, con arco a lintel recto (liña azul no esquema), e dous, mais largos que o anterior, cun arco rebaixado (liña verde). A regulación compositiva definida neste apartado non se aplica, polo tanto, ás vivendas situadas sobre eles, que seguirán os mesmos criterios compositivos que os andares superiores, cos que funcionalmente deben agruparse. O bloque Q6, situado transversalmente respecto aos anteriores, supón un caso particular dentro do conxunto, xa que non mostra os ocos característicos das plantas baixas dos bloques B e resolve as dúas fachadas coa composición de ocos característica das plantas de vivenda. Tamén se observa unha variación sobre o tipo no quinteiro Q5, no que se aprecian arcos coas características doelas nas dúas fachadas. Os termos que se mencionan nesta regulación, como pilastras, pano, zócolo pétreo, arco estrutural, cartelas.) refírense aos elementos que se sinalan nos esquemas seguintes: Propóñense, con carácter xeral, dúas solucións tipo, podéndose escoller entre as dúas solucións a que mais se adecúe á actividade que se vai realizar, agás nas zonas nas que se indique unha das dúas solucións como obrigatoria: Nesta solución substitúense os panos cegos por elementos acristalados, que ocuparán a totalidade de espazo delimitado entre as pilastras e o arco estrutural. Non se admitirá a formación do escaparate cun arco que non se axuste á curvatura do arco de carácter estrutural característico do conxunto, nin a formación de escaparate sen definir o arco estrutural. NON NON Nesta solución admítese o mantemento de parte do zócolo de revestido pétreo na parte inferior, nas zonas sinaladas nos planos, debendo en todo caso manterse a continuidade da liña de zócolo en todos os panos de cada fachada do bloque. Nesta solución, o oco disponse como unha abertura no pano cego situada entre as pilastras, e debe axustarse ás dimensións e posición reguladas. Admítese tamén a posibilidade de deixar o pano totalmente cego, sen apertura de ningún tipo de oco, pero non se admiten ocos que non se axusten ás dimensión ou á posición establecidas. Nesta solución, o arco estrutural quedara imbuído no paramento sen que aflore a súa presenza no pano, que se verá liso e sen resaltes, agás as cartelas e as propias pilastras, do xeito que se mostra no seguinte esquema: En calquera de ambas as solucións, o recubrimento pétreo das pilastras debe seguir obrigatoriamente bordes rectos prohibíndose expresamente solucións como as que se mostran nas seguintes fotografías. Calquera intervención nun local implicará a adecuación das pilastras que non cumpran este requisito. As dimensións serán as do oco orixinal (que se estandarizan a 1 m de largo x 1,5 m de alto para os ocos de nova creación). Os ocos disporanse de xeito que o lintel de cada un deles estea na liña de coroación das pilastras, seguindo a pauta orixinal, tal e como se indica nos alzados reguladores. No que atinxe ao eixo vertical do oco, admítense dúas posicións: central, na que o eixo vertical do oco se dispón centrado respecto ao panel, ou lateral, na que o eixo vertical do oco se dispón descentrado respecto ao panel, tal e como se mostra nos seguintes esquemas: eixo central eixo lateral Unha vez escollida unha das dúas solucións tipo definidas nos apartados anteriores, esta deberá manterse en todo o plano de fachada de cada bloque. É dicir, nun mesmo plano de fachada non poden dispoñerse dúas solucións diferentes, aínda que correspondan a locais diferentes e independentes entre si. Pola contra, un único local poderá combinar ambas as solucións, sempre que se dispoñan en fachadas situadas en planos diferentes. Nos alzados reguladores dos bloques A indícanse as fachadas nas que a solución tipo 1, en escaparate, é obrigatoria. Con carácter xeral permitirase a apertura de novos ocos nos panos cegos e o peche ou modificación de ocos existentes co fin de adecuar a solución do local ás previsións e á regulación contida nesta normativa. Nos alzados reguladores debúxanse as liñas horizontais e continuas que definen o límite superior das zonas de zócolo obrigatorio. Por debaixo desta liña reguladora do zócolo non se permite nin a apertura de novos ocos, nin o mantemento dos existentes, polo que a reforma correspondente a calquera local nesta situación incluirá necesariamente a eliminación do oco e a restitución do zócolo pétreo. Exceptúanse desta obriga os ocos de ventilación, que poderán admitirse coas condicións que se sinalan no apartado seguinte. No zócolo pétreo autorizaranse unicamente ocos de ventilación sempre que cumpran os seguintes requisitos: – Terán unha dimensión estándar de 70 cm de largo x 35 cm de alto. – Estarán situados sempre en liña horizontal continua, con eixo centrado a panel e pola cara inferior do forxado do teito da planta que ventilan, como se mostra no seguinte esquema: – Se se opta por abrir estes ocos de ventilación no zócolo, deberán dispoñerse en todos os lenzos de cada fachada e sempre co eixo centrado a panel, con independencia da posición dos ocos da planta baixa. Poderán manterse aqueles ocos de ventilación xa existentes con anterioridade á aprobación deste documento que, sen cumpriren estritamente todos os requisitos anteriores, manteñan certas condicións de regularidade e uniformidade en toda a fachada, estean en liña horizontal continua e non excedan nas súas dimensións máis dun 20 % da medida estándar. O acceso aos locais comerciais realizarase sempre pola fachada longa do quinteiro, nunca polos testeiros, tal e como se sinala coas frechas vermellas no seguinte esquema. Cando nun bloque existe un único local, o acceso poderá realizarse por calquera das dúas fachadas opostas, indicándose no esquema a que se considera preferente. En atención a súa posición singular no conxunto, dando fronte á praza Roxa, se admitirá o acceso ao local polo testeiro, sempre que exista un único local no bloque, nos locais Q6.3 (A) e Q2.4 (A). O acceso ao local directamente desde a rúa admítese unicamente na solución tipo 1, en escaparate, de xeito que a porta de acceso quede integrada na resolución da carpintería do oco. Nas fachadas con solución tipo 2, de ventá tradicional, polo tanto, non se admite a creación de porta de acceso directa desde a rúa, polo que nos locais nos que se pretenda establecer esta solución en todas as fachadas deberá preverse o acceso desde as zonas comúns do edificio (patios o portais). Nos baixos con dobre altura deberá adoptarse obrigatoriamente a solución tipo 1, en escaparate, na fachada sinalada nos planos reguladores, resolvéndose o deseño da fachada dun xeito conxunto e unitario para as dúas alturas. Para esta resolución conxunta, buscarase a percepción do local como un espazo único, evitando as solucións compositivas que marquen ou reforcen en fachada a presenza de dous andares diferenciados, por exemplo, evitando ou minimizando a presenza e visibilidade do forxado de entreplanta na composición da fachada. Utilizarase perfilería fina, co espesor mínimo necesario para a correcta execución da carpintería, formando o recercado do espazo que delimitan as pilastras e os arcos rebaixados de caracter estrutural sen particións intermedias ou ben seguindo as pautas de partición establecidas. As carpinterías poderán ser de madeira ou metálicas. Admitiranse tonalidades de verdes, marróns, vermellos, azuis e grises, sempre cunha alta porcentaxe de negro na combinación da cor, como elemento unificador da paleta cromática do conxunto, que se pretende escura, en contraste e diferenciación da prevista para as plantas superiores correspondentes ás vivendas que será branca. Xúntase unha paleta cromática orientativa. Admítense tamén solucións de aceiro cortén ou similares, sempre que se adapten a estas tonalidades escuras e mates. Non se autoriza o emprego do branco nin das cores primarias, vivas ou rechamantes, nin os acabados metálicos brillantes: prateados, bronces, dourados ou anodizados. Prohíbese expresamente o emprego de carpintería de PVC. A carpintaría disporase no interior do oco, recuada do plano de fachada un mínimo de 5 cm. As pautas de partición seguiranse para definir o despece das carpinterías e integrar os distintos elementos que podan incorporarase na resolución do oco, como a porta de acceso, ventás practicables, láminas de ventilación ou o propio rótulo do establecemento. Distínguese entre as fachadas situadas no testeiro do bloque, nas que non está previsto dispoñer portas de acceso, e as fachadas perpendiculares á anterior, de acceso, nas que a carpintería do oco debe incorporar a porta de acceso ao local. Nos esquemas seguintes móstranse as pautas de partición para cada caso: Fachadas situadas no testeiro do bloque: Fachadas de acceso ao local: b≥0,50 b≤a Utilizarase perfilería fina, co espesor mínimo necesario para a correcta execución da carpintería, formando o recercado do oco sen particións intermedias ou ben seguindo a pauta de partición establecida, que servirá tamén para incorporar os distintos elementos que se vaian integrar no oco. Admítese a substitución do cristal na súa totalidade ou en parte (sempre seguindo a pauta xeral de partición) por un elemento opaco que poida servir de soporte á rotulación do local, da mesma cor e material que os da carpintería, ou tamén por elementos permanentes de ventilación como laminas, tamén na mesma cor e material que o resto da carpintería. Para esta solución utilizarase a mesma paleta cromática, os mesmos materias e, en xeral, os mesmos criterios que os definidos para a solución 1. Na solución en escaparate poderán dispoñerse -formando parte da propia carpintería ou independentes dela- elementos de seguridade como reixas, peches, persianas contras. sempre que cumpran os seguintes requisitos: – Tipo: Admítese calquera solución existente no mercado, (opaca, de laminas, en celosía, malla, chapa perforada ou microperforada, de mecanismo enrolable, de tesoira, de corredía.) sempre e cando o conxunto do dispositivo poida quedar inscrito no espazo que definen as xambas do oco, recuado do plano de fachada, e sempre que non resulte manifestamente discordante coa estética do conxunto. É dicir, non se admitirá ningunha solución que requira dispoñer elementos accesorios como caixas de persiana, carrís ou ancoraxes de calquera tipo na fachada do edificio, ou sobresaíndo do oco. Por outra banda, tampouco se admitirán solucións que imiten as reixas de forxa tradicional ou descontextualizadas do conxunto, que, lembremos, se inscribe na corrente de arquitectura racionalista dos anos 50-60. – Material: Serán metálicos ou de madeira, sempre pintados ou esmaltados na mesma cor da carpintería. – Posición: Poderán dispoñerse pola cara interior do local, integrados na propia carpintería ou pola cara exterior, pero sempre recuados do plano de fachada un mínimo de 5 cm. Igual que nas carpinterías, adaptarase sempre a forma do arco rebaixado de carácter estrutural, seguindo o marco formado por este e as pilastras. Con carácter preferente, os dispositivos de seguridade neste tipo de ocos estarán integrados na propia carpintería ou dispostos na cara interior do local. Naquelas fachadas que teñan ocos coa liña de antepeito situada por debaixo de 1,80 cm. admítese a colocación de reixas exteriores de seguridade sempre que cumpran as seguintes condicións: – Tipo: Empregarase unha reixa de deseño sinxelo, de dimensións a x b, as do oco, constituída por unha pletina que conforma o marco perimetral e outra intermedia de reforzo, atravesada polos barrotes, segundo se mostra no seguinte esquema: – Material: As reixas deberán ser metálicas, pintadas ou esmaltadas en cor negra mate. Deberán ter o tratamento axeitado que impida a súa corrosión e o conseguinte dano nos paramentos. – Posición: Tanto a reixa como as súas ancoraxes estarán inscritas no marco do oco, e recuadas do plano de fachada un mínimo de 5 cm. Estes elementos cumprirán o previsto na normativa xeral municipal para o caso de edificios catalogados, coas seguintes especificacións, acordes coa dita normativa: A súa disposición non agochará o desvirtuará ningún dos elementos estruturais característicos do conxunto (pilastras, arcos, cartelas.) polo que, necesariamente, deberán dispoñerse integrados na resolución das carpinterías, de acordo coas pautas de partición establecidas, como se mostra nos seguintes esquemas: As letras do rótulo poderán dispoñerse como pezas soltas e opacas fixadas sobre o cristal (bronce, latón, ferro, madeira, na súa cor natural ou esmaltadas, pintadas.), sempre que resulten harmónicas coas pautas cromáticas definidas para as plantas baixas. Tamén poderá resolverse o conxunto da zona destinada a rotulación como un elemento opaco, da mesma cor e material que o da carpintería, no que se disporá o nome do establecemento nunha gama cromática harmónica coa escollida para a carpintería. Non se admite, en ningún caso, a apertura de novos ocos nin a alteración dos existentes tanto no que se refire á súa dimensión como a calquera outra das súas características constitutivas (arcos e linteis, doelas, e calquera outra característica presente no conxunto orixinal) agás que a dita alteración teña por obxecto corrixir unha alteración preexistente co fin de restituír ou recuperar a situación orixinal, cando isto sexa posible. Como norma xeral, a composición dos ocos dos baixos comerciais dos bloques tipo B segue este esquema de modulación - que se tomará como referencia da composición orixinal- coas únicas variación na altura que derivan das diferentes rasantes de cada rúa: A carpintería poderá ser de madeira ou metálica, sempre pintada ou esmaltada, na mesma gama cromática que a definida para os locais dos bloques tipo A. Seguindo o esquema orixinal, situarase preferentemente a porta de acceso ao local no oco mais estreito (o arco a lintel recto) e os escaparates nos ocos mais largos (os dous arcos rebaixados de cada local). Establécese a seguinte pauta de partición para a resolución da carpintería de cada un destes elementos, que servirá para integrar elementos de ventilación (particións na parte superior do oco) ou lenzos opacos de protección (na parte inferior) sempre na mesma cor e material co resto da carpintería: Oco en arco a lintel recto (porta de acceso): Ocos en arco rebaixado (escaparates) Estarase ao disposto para a solución tipo 1 (en escaparate) dos locais tipo A. Delimítase unha franxa lonxitudinal situada por riba da liña de doelas dos arcos na que deberán dispoñerse obrigatoriamente tanto os rótulos dos locais, como os toldos, se é o caso. Os rótulos terán a dimensión vertical definida no esquema e a dimensión horizontal que se considere axeitada, sempre que non exceda da franxa atribuída a cada local. As súas características serán similares ás descritas para os locais en escaparate dos bloques tipo A. Nos puntos sinalados cunha liña vermella, nos extremos de cada franxa, poderán dispoñerse pezas en bandeirola, que manterán a dimensión vertical do rótulo frontal, co que estarán integrados. Os logotipos emblemas ou imaxes corporativas que pola súa gama de cor resulten incongruentes coa definida para o conxunto disporanse expresamente nesta peza en bandeirola. Os toldos serán sempre enrolables, de lona ou similar e sen faldrón lateral, prohibíndose expresamente as estruturas ríxidas con recubrimentos de PVC. Na súa posición recollida, os toldos non excederán en ningún caso da franxa delimitada, incluíndo as súas ancoraxes ou o faldrón frontal, e deberán permitir apreciar as doelas dos arcos na súa totalidade. Admítese para o toldo unha paleta cromática similar á das carpinterías ou, de non ser así, a cor verde escura. As condicións definidas neste apartado supoñen a substitución paulatina dos núcleos de comunicación vertical orixinais pola nova proposta prevista para a implantación de ascensores, que implica a remodelación xeral dos patios e portais de acceso. En tanto non se realice a implantación da nova proposta de ascensor, os patios existentes manterán a súa configuración actual, coas condicións especificas que se definen para as reixas exteriores de acceso ao patio. A disposición de ascensores seguirá as previsións contidas no documento denominado Anteproxecto de rehabilitación para adecuación funcional en materia de accesibilidade, presentado pola asociación veciñal das casas de Ramirez Santiago Apóstol, redactado polos arquitectos Óscar Andrés Quintela e Iván Andrés Quintela e autorizado pola Consellería por resolución do 1 de decembro de 2010. A solución tipo que se deberá implantar supón a substitución do núcleo de escaleiras existente por outro de nova factura que inclúe a caixa do ascensor en posición central e a resolución da escaleira en dous tramos de directriz curva, tal e como se recolle nos seguintes esquemas: A fachada exterior resólvese cun recubrimento de chapas metálicas de cor branca agrisada de acabado mate e ocos de similar dimensión no eixo central. O modelo tipo deberá adaptarse en cada edificio concreto, mediante o correspondente proxecto técnico especifico, polo que os deseños recollidos nos planos reguladores son unicamente indicativos da solución tipo xeral. Calquera actuación prevista para a implantación de ascensores e a mellora da accesibilidade requirirá a adecuación do portal e dos accesos ao previsto nesta regulación, e implicará a substitución das reixas tanto do portal de acceso como do patio posterior para adecualas ao modelo tipo, así como a eliminación do impacto visual dos tendidos aéreos das instalacións. Empregarase unha reixa metálica de deseño sinxelo, constituída por unha pletina que constitúe o marco perimetral das pezas e outra pletina intermedia de reforzo, atravesada polos barrotes, segundo se mostra no seguinte esquema: As reixas seguirán o modelo tipo tanto nos patios de acceso como nos patios posteriores, e pintaranse ou esmaltaranse en cor negra mate. Co fin de incorporar visualmente estes espazos ao parque público considérase preferente o seu tratamento como pequenas zonas axardinadas. Proponse un acabado superficial do chan con céspede ou planta tapizante e valórase a colocación dalgunha árbore de pequeno porte. En calquera caso, a solución que se adopte debe ter en conta a visibilidade destes patios desde o espazo público e a súa importancia na consecución dunha maior calidade ambiental no conxunto, polo que debe quedar garantida a súa adecuada conservación e mantemento. Os termos que se empregan neste apartado refírense aos elementos sinalados no seguinte esquema, e recollidos nos alzados reguladores: Distínguense dúas situacións: O tratamento da fachada manterá a distinción entre o zócolo revestido en pedra e os paramentos recebados e pintados. Nos paramentos pintados terase especial coidado en manter as liñas e xuntas de retracción así como os resaltes e sutís liñas de composición dos ocos en esquina, de acordo coa solución orixinal, tal e como que se mostra nos alzados reguladores. No caso das actuacións en bloques tipo A, calquera intervención nunha fachada incluirá o pintado dos paramentos ou panos cegos correspondentes ás plantas baixas, e a adecuación das pilastras que non cumpran o requisito de bordes rectos sinalado no apartado de regulación das plantas baixas destes bloques. Tamén deberá actuarse nos cantos dos forxados das terrazas, como parte integrante do conxunto das fachadas. Calquera actuación tendente a este fin que supoña actuacións de maior alcance que as descritas sobre o aspecto exterior do conxunto, e con independencia do ámbito de intervención mínimo requirido para esas actuacións, deberá seguir as seguintes pautas compositivas e estéticas: – Calquera solución manterá a distinción formal e o contraste entre o baseamento (con revestimento pétreo) e as plantas altas, elemento identificador do conxunto, respectando a disposición dos zócolos, ocos, pilastras e calquera outro elemento estrutural característico. – Preferentemente, as texturas dos novos paramentos serán lisas, de grao fino e aspecto pétreo (e dicir, non chapas ou paneis lisos metálicas), mantendo visibles os despeces necesarios para a correcta execución da solución, como ocorría na solución orixinal. En calquera das dúas actuacións, a intervención suporá a eliminación do impacto visual das instalacións que discorren pola fachada. No documento aprobado polo Concello no ano 2005 incorporábase unha proposta de cor para o conxunto que resaltaba a presenza dos patios como elemento característico da morfoloxía dos quinteiros, dándolles aos paramentos do patio a mesma cor pero cun ton mais escuro que o das fachadas que creaba un interesante xogo de sombras. Considérase que esta proposta perde un pouco a súa razón de ser coa introdución dun novo núcleo de comunicación vertical que modifica a configuración orixinal dos patios e introduce un elemento non previsto naquela solución como é un novo paramento de chapa metálica de cor branca-gris con acabado mate que constitúe a parede do fondo dos patios. Desde este punto de vista, considérase preferente manter como norma xeral a cor branca orixinal do conxunto nas fachadas dos quinteiros, con independencia de que poida presentarse para o seu estudo unha proposta de cor alternativa para o conxunto do ámbito. Manteranse en calquera caso as dimensións e a posición dos ocos orixinais, obtidos pola repetición dun módulo mínimo que se corresponde coas ventás dos testeiros e das esquinas dos bloques, e que se duplica para conformar o resto de ventás dos bloques. Como medida necesaria para a mellora do comportamento enerxético do edificio establécese a solución do oco con dobre ventá, que cumprirá as seguintes condicións: A carpintería interior manterase na posición orixinal á cara interior. De existiren as carpinterías orixinais será obrigatorio mantelas e realizar as actuación de conservación e reparación necesarias para a súa recuperación. Cando a ventá orixinal xa desaparecera, substituirase por outra de similares características no que atinxe ao tipo de apertura, dimensións dos ocos e particións etc. Considérase preferente o emprego da madeira pintada de branco, como na solución orixinal, e prohíbese, en calquera caso, o emprego de PVC. O modelo tipo das ventas situadas na cara interior establécese a partir do esquema de partición das ventás orixinais. A nova ventá terá vidros enteiros, sen divisións, e situarase na cara exterior pero sen enrasar coa fachada, de acordo cos modelos tipo que se definen a seguir: Para a ventá de módulo simple ou unitario, permítese calquera tipo de apertura sempre que, unha vez decidida, se utilice a mesma en todo o bloque. Para a ventá de módulo dobre poderá propoñerse outro tipo de abertura distinta á de corredía, sempre que cumpra os seguintes requisitos: – A carpintería do oco dobre será sempre a repetición do modulo da ventá de oco sinxelo – O vidro será enteiro, sen divisións. – Unha vez decidido o tipo, manterase o mesmo na totalidade de ventás de cada bloque. Nas zonas sinaladas no plano seguinte, a ringleira exterior de piares do soportal admite un tratamento diferencial en atención á súa condición de elemento conformador das prazas públicas ás que da fronte, manténdose a solución actual con recebado e pintado sobre o revestimento pétreo orixinal. No resto do conxunto manterase o revestimento pétreo orixinal dos piares, característico do conxunto. Os tratamentos das fachadas dos edificios deberán incluír obrigatoriamente o tratamento dos cantos dos forxados das terrazas. Non se autoriza o peche ou cubrición das terrazas, nin a disposición de toldos ou calquera outro elemento que poida mostrar ao exterior o uso privativo destes espazos. A solución orixinal das cubertas parece ser de pranchas de fibrocemento. Ao longo do tempo foise cubrindo esta prancha con tella cerámica curva, de xeito que a data de hoxe a maioría dos bloques contan cunha cubrición de tella curva sobre a prancha de fibrocemento orixinal. Mantense, polo tanto esta solución, que se admite por ser a maioritariamente implantada. Non obstante, desde o punto de vista técnico, podería ser máis axeitada para a configuración da cuberta tipo dos bloques unha cubrición diferente, que se adaptase mellor á xeometría moi despezada e á escasa pendente dos faldróns, mais doados de executar con outros materiais que coa cuberta de tella cerámica tradicional. Polo tanto, non se descarta a posibilidade de adoptar unha solución de cubrición diferente, preferentemente en zinc, sempre condicionada á unha intervención conxunta e acordada para a totalidade do ámbito. Os canlóns e baixantes serán de aluminio ou chapa de aceiro prelacada de sección cadrada e cor branca. As baixantes disporanse polas fachadas correspondentes aos patios, tendo especial coidado de integralas cos resaltes de fachada que enfatizan os ocos en esquina. Deberanse restituír aqueles tramos dos resaltes que desapareceran. A continuación defínense as unidades de intervención posibles: Para cada unha das vivendas ou locais comercias independentes existentes en cada un dos bloques, o solicitante da actuación será o titular do local ou vivenda ou, se é o caso, da actividade que se pretenda levar a cabo neles. O edificio está constituído polas vivendas e locais correspondentes á comunidade de veciños de cada portal. O edifico, polo tanto, non se corresponde cos bloques definidos, xa que a metade de cada bloque tipo B pertence a un edificio diferente. O solicitante da actuación deberá ser a propia comunidade de veciños, mais os titulares dos locais, se non formaran parte dela. Cada unha das pezas edificadas, unidas entre si polas caixas de escaleira para formar unha combinación maior que conforma cada un dos quinteiros. Os bloques situados nos extremos de cada quinteiro denomínanse bloques tipo A e caracterízanse pola presenza dos soportais. Os bloques situados entre estes extremos denomínanse bloques tipo B, e caracterízanse por ter un zócolo de revestimento pétreo, destinado a vivenda en planta baixa pola fachada de menor altura e a local comercial na planta baixa da fachada de maior altura. Defínese cada quinteiro como o conxunto de bloques A e B, unidos polas caixas de escaleira que constitúen unha peza independente do conxunto. Existen, polo tanto, seis quinteiros. Cada actuación nun quinteiro deberá ser solicitada de xeito conxunto por todas as comunidades de veciños e locais, se non forman parte delas, incluídos no ámbito. O constituído polos seis quinteiros. A solicitude de actuación neste ámbito, cando constitúe a unidade de intervención mínima esixible para a actuación pretendida, deberá vir referendada pola asociación de veciños, legalmente constituída, que represente a totalidade de edificios do ámbito (incluíndo os locais comerciais, se non forman parte da comunidade de veciños do edificio) e que teña capacidade legal para reclamar pagos ou cotas, ou, de non a haber, pola totalidade das comunidades de veciños existentes no ámbito. Calquera solicitude que non cumpra este requisito para as actuacións nas que o ámbito mínimo sexa a totalidade non será concedida. Para a aplicación do contido normativo incluído neste estudo de detalle, e en función da incidencia na coherencia formal e percepción unitaria do conxunto, distínguense dúas situacións diferentes: Neste caso non existe na actualidade unha imaxe unitaria nin unha coherencia formal que preservar, polo que as actuacións que se leven a cabo neste ámbito terán por obxectivo a consecución paulatina e gradual desa imaxe unitaria e da coherencia formal do conxunto. Neste ámbito si existe na actualidade unidade formal e compositiva, polo que as actuacións neste ámbito teñen por obxecto propiciar, potenciar ou manter este carácter. Nesta situación cabería distinguir tres tipos de actuacións, en función do grao de incidencia que poidan ter sobre a percepción actual do conxunto: Actuacións que non supoñen alteración de ningún tipo nas características formais e materiais da situación orixinal. Incluiríanse neste grupo as actuacións de mantemento e conservación e as de reparación con substitución de elementos de similares características ás dos existentes. Actuacións que non alteran no básico a situación orixinal pero que incorporan novos elementos que responden a un modelo-tipo previamente establecido neste documento. Incluiríanse neste grupo, por exemplo, as actuacións de mellora das condicións de habitabilidade e accesibilidade como poden ser a substitución de ventás, portais, implantación de ascensores., xa previstos neste estudo de detalle e para os que o propio documento establece o modelo tipo e as características que deben cumprir os novos elementos. Actuacións que supoñen unha alteración significativa das características estéticas do conxunto orixinal. Incluiríanse aquí actuacións máis ambiciosas que as anteriores, como podería ser por exemplo o cambio de cor das fachadas, a substitución das características construtivas das envolventes do edifico, a cubrición de patios ou calquera outra que tendo por obxecto a mellora xeral das condicións de eficiencia enerxética do edificio e de habitabilidade das vivendas poida supoñer cambios no aspecto exterior do conxunto catalogado. As unidades mínimas de intervención, para as actuacións que se indican a seguir, son as seguintes: Unidade mínima de intervención: cada vivenda ou local. No caso dos bloques tipo A con baixo en dobre altura, enténdese para todos os efectos que ambas as alturas están vinculadas e conforman un único espazo de actividade ou local, polo que a unidade mínima incluirá ambas as alturas. Non se admitirán actuacións illadas no baixo ou na entreplanta. – Actuacións que afecten a vivendas ou locais independentes: Unidade mínima de intervención: cada vivenda ou local. No caso das vivendas, estas actuacións limítanse ás autorizables no seu interior, sen admitírense de xeito illado aquelas que poidan afectar a fachadas ou a outros elementos comúns, agás as que supoñan a retirada de elementos desconformes como reixas, rótulos, toldos. A substitución destes elementos admítese unicamente polos modelos autorizados en cada caso. – Actuacións que impliquen intervencións de calquera tipo nos patios comúns, portais, escaleiras de acceso e, en xeral, no núcleo de comunicación vertical. Inclúese neste apartado a implantación de ascensores ou a renovación dos portais. Unidade mínima de intervención: edificio. – Actuacións de mantemento e conservación de fachadas e cubertas (por exemplo, limpeza, reparación e repintado de fachadas, substitución de cubertas, canlóns.). Unidade de intervención mínima: bloque. – Actuacións autorizadas que supoñan a incorporación de elementos non presentes na situación de orixe, como os tratamentos na envolvente de fachada tendentes á mellora das condicións de illamento térmico, estanquidade e outras, sempre que non supoñan modificacións da cor e da textura da envolvente exterior do edifico que impliquen unha distorsión na percepción unitaria do conxunto. Unidade mínima de intervención: Quinteiro. – Todas aquelas posibles actuacións que afecten ao conxunto catalogado, susceptibles de producir unha alteración na percepción unitaria do conxunto, como por exemplo cambio de cor nas fachadas ou cambio do material de revestimento, actuacións nos elementos porticados, incluíndo terrazas privativas etc., terán, de resultaren autorizadas, como unidade mínima de intervención a totalidade do conxunto edificado. Non se admitirá, en ningún caso, a intervención parcial en unidades menores.