22/11/2013 | Administración LocalMunicipal
Santiago de Compostela
Urbanismo. Sección de Planeamento e Xestión
Anuncio de aprobación definitiva do Estudo de detalle das parcelas 17A e 17B do solo urbanizable non programado número 31 (SUNP-31). San Marcos

O Pleno da Corporación, na sesión ordinaria que tivo lugar o día 31 de outubro de 2013, adoptou entre outros, o seguinte acordo: a) Rexeitar a alegación presentada por D. Rimas Osip El Kaychouhi en representación de URBANIZADORA IBIS S. L., con fundamento nas consideracións dos informes técnico e xurídico emitidos pola Sección de Planeamento e Xestión Urbanística. b) Aprobar definitivamente o Estudo de Detalle na ringleira das parcelas 76 a 84 do Plan Parcial do SUNP-31 (San Marcos), formulado de oficio polo Concello, sen modificacións respecto do inicialmente aprobado e sometido a exposición pública. O presente acordo notificarase persoalmente a todos os interesados e publicarase no Diario Oficial de Galicia e no Boletín Oficial da Provincia, no que se inserirá así mesmo a normativa urbanística aprobada. Igualmente remitirase á Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas comunicación do acordo de aprobación definitiva, xunto con dous exemplares dilixenciados do documento definitivamente aprobado. O acto de aprobación definitiva do citado Estudo de detalle, foi comunicado á Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestructuras, con data 8 de novembro de 2013, en cumprimento do disposto polo artigo 92.3 da Lei 9/2002, do 30 de decembro, de ordenación urbanística e protección do medio rural de Galicia (LOUG). Contra o acordo de aprobación definitiva do citado Estudo de detalle, poderase interpoñer directamente recurso contencioso administrativo ante o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia no prazo de dous meses, contados a partir do día seguinte ao da publicación deste anuncio. De acordo co sinalado no artigo 92.2 da LOUG, publícase de seguido o texto íntegro da normativa urbanística de aplicación. Santiago de Compostela, 8 de novembro de 2013 A concelleira de Área de Desenvolvemento Urbano e Sostible Dona María Pardo Valdés Con carácter xeral, séguese o criterio de propoñer unha solución volumétrica e compositiva que responda a unha linguaxe similar á que foi xa utilizada nas ringleiras executadas no ámbito, realizadas polos arquitectos Donald William Guinart Geblescu e Jhovana Jenkins Moratinos. Defínense, polo tanto, unha serie de regras compositivas e outros elementos característicos aos que deben axustarse os futuros proxectos das vivendas, que pretenden garantir a coherencia formal tanto entre as vivendas da ringleira entre elas, como da ringleira en estudo coas outras xa executadas. Para a elaboración do presente Estudo de detalle tomouse como referencia a base cartográfica municipal máis recente, por entender que constitúe o documento máis preciso do que se dispón en relación coa rasante real das vías xa executadas no ámbito. Debe entenderse que as cotas que recolle o Estudo de detalle representan a rasante real da rúa existente que dará soporte á nova edificación, polo que, de existir algunha discrepancia entre a cota numérica real e a consignada nos planos no momento de redacción dos proxectos, prevalecerá a cota real, que servirá de referencia para calquera medición. A solución volumétrica e formal que debe garantirse nas vivendas que se executen na ringleira correspondente as parcelas 76 a 84 do Plan parcial recóllese de xeito gráfico nos planos de ordenación e nos esquemas incluídos no anexo correspondente, que definen os elementos que deben ser respectados como invariantes na execución das novas vivendas. A continuación se detallan de xeito pormenorizado os distintos elementos considerados na definición volumétrica e compositiva e estética da ringleira en estudo: No plano O1 delimítanse os distintos espazos que configuran as parcelas privadas, distinguindo a zona ocupable pola edificación -tanto baixo rasante como sobre rasante- das zonas que teñen carácter de espazo libre privado. Nos espazos libres privados distínguese, a súa vez, dúas zonas, o recinto que pode ser pechado, conforme ás condicións de peche definidas na ordenanza; do espacio, tamén de carácter privado, pero exterior a este recinto, no que non se admite peche de ningún tipo, e que poderíamos definir como de transición co espazo público. Nestes espazos de transición deben resolverse os elementos funcionais da edificación como muros de contención e noiros axardinados, na fachada posterior e os muretes delimitadores, ramplas ou escaleiras, na fachada principal, de xeito que en ningún caso estes elementos funcionais sobrepasen a aliñación que separa os espazos libres privados non pechados, dos espazos públicos. No espazo situado entre a aliñación das parcelas e a liña de edificación da fachada principal disporanse as escaleiras de acceso á vivenda e os accesos aos garaxes. A escaleira de acceso á vivenda apoiarase nos elementos definidos nos planos como muretes delimitadores, que terán a condición de xardineiras enrasadas co plano de acceso á vivenda. Sobre esta cota a separación visual coa parcela colindante producirase cos elementos vexetais dispostos nas mencionadas xardineiras. No que atinxe ao tratamento dos pavimentos, distinguirase o que corresponde ao percorrido de acceso peonil, que inclúe a franxa definida polo ancho da escaleira que vai desde a aliñación da parcela ata a porta de acceso á vivenda. O resto do pavimento do espazo libre na fachada principal das vivendas tratarase como un espazo continuo e homoxéneo, que conformará o plano inclinado de acceso ao garaxe, evitando a aparición de rodelas, bordos, saltos de nivel ou outros elementos que rompan a percepción unitaria do espazo. Os materiais empregados, unha vez escollidos, serán similares para todas as vivendas da ringleira, con independencia da súa posible execución por fases. Na aliñación do camiño peonil, na parte posterior das vivendas, o murete de contención de terras non superará os 60 cm. sobre a rasante do camiño en ningún punto, e a súa coroación será paralela á rasante do camiño, e continua, sen que podan aparecer quebros ou diferencias de altura entre parcelas. Será similar en todas as vivendas, de xeito que se perciba como un elemento común da ringleira. Os muros de contención de terras que delimitan o noiro axardinado, tanto os dispostos de xeito paralelo ao camiño como os transversais, que separan as distintas vivendas non aflorarán sobre o perfil do terreo obxecto de contención en ningún punto. O axardinamento destes noiros farase con especies rastreiras ou arbustivas que colaboren na fixación do terreo e contribúan a dotar de maior privacidade as vivendas, e terá un tratamento homoxéneo para toda a ringleira. Defínense nos planos O2 do documento. As aliñacións recollidas nestes planos, que establecen a separación entre a parcela de titularidade privada e os espazos de uso e dominio público colindantes, son as definidas no Proxecto de compensación, que se trasladan ao plano base de traballo, realizado a partir da cartografía municipal máis actualizada da que se dispón. De acordo co previsto na ordenanza, as aliñacións non coinciden coas liñas de peche das parcelas. Nos planos distínguense as aliñacións da parcela, as liñas de peche e as liñas de edificación. As liñas de edificación defínense para as plantas tipo, que inclúen a planta soto, a baixa e a primeira planta e para os volumes recuados de cuberta, e son obrigatorias en ambos casos, admitíndose unicamente o recuamento previsto na planta baixa, na zona sinalada nos planos, para configurar o porche de entrada, que de acordo co especificado na ordenanza de aplicación, computará ao 50%. O peche das parcelas poderá efectuarse, nas condicións definidas na ordenanza, (é dicir, con tea metálica e elementos vexetais) nas zonas indicadas nos planos. A ordenanza de aplicación propón dúas soluciones posibles para a resolución da cuberta (a dúas augas, tradicional, ou con volumes recuados), sinalando que unha vez elixida unha das solucións, debe manterse a mesma para a toda a ringleira. Neste caso óptase -seguindo o criterio xeral- pola solución de volumes recuados, posto que é a escollida nas ringleiras xa executadas no entorno do ámbito. As construcións por riba da altura da cornixa defínense en dous volumes que ocupan en conxunto o 60% da ocupación da edificación da planta tipo. Un dos volumes correspondese co núcleo de comunicación vertical e o outro cos espazos habitables propiamente ditos. O Estudo de detalle define ambos volumes de cuberta polas súas liñas de edificación, que están recuadas respecto do plano de fachada da edificación principal e que son obrigatorias, e pola liña que define a cuberta, que é a resultante de dispoñer un plano inclinado, no sentido de evacuación das augas indicado nos planos no volume maior, e unha cuberta plana e independente da anterior, no elemento correspondente ao núcleo de comunicación vertical da vivenda. Nos planos indícase a altura máxima dos volumes que configuran a cuberta, que se medirá desde a cara superior do último forxado ata o elemento máis exterior do plano da cuberta. Os espazos situados entre os volumes da cuberta e o plano da fachada da edificación poderán ser transitables e ter a condición de terrazas, pero non poderán ser cubertos en ningún caso. Para garantir a coherencia formal entre as distintas edificacións, propóñense uns criterios de composición e estéticos que se concretan no plano de alzados da ringleira e nos esquemas que se achegan. Ademais da definición dos volumes da edificación propiamente dita, márcanse as denominadas liñas de cambio do plano de fachada. Estas liñas deben supoñer un cambio de plano e do material construtivo na envolvente do edificio, co obxecto de mitigar o impacto da altura e potenciar o fraccionamento visual dos volumes. Distinguiranse así no seu tratamento, tres franxas ou corpos diferenciados na edificación: o baseamento, o volume principal propiamente dito e os volumes de cuberta. Ademais do cambio do material, da textura, do despece dos elementos e da cor, estas distintas franxas remarcaranse, cando sexa posible, con recuamentos do propio plano de fachada, evitando a sensación de planos continuos máis alá das dúas plantas que constitúen o volume principal. O baseamento terá un revestimento similar ao que se dea aos muretes delimitadores de parcela, na fachada frontal. Proponse un acabado de pizarra de Santiago, similar ao previsto nas solucións xa executadas. Neste baseamento non se admitirán máis ocos que o portalón de acceso de vehículos ao garaxe, que terá o mesmo deseño (dimensións, material e cor) en toda a ringleira, e que será coherente co deseño do resto da carpintería exterior das vivendas. O material empregado, así como as dimensións e demais características da porta de acceso ao garaxe, unha vez escollidas, serán similares para todas as vivendas da ringleira, con independencia da súa posible execución por fases. O volume principal, correspondente á planta baixa e a planta primeira terán un acabado pétreo, chapado en granito tipo Parga, e a carpintería será de aluminio lacado de perfil oculto. As dimensións e disposición dos ocos serán similares en todas as vivendas, e evitaranse as carpinterías que simulen particións propias da ventá tradicional. Unha vez escollido o material, a cor e demais características dos distintos elementos, manteranse iguais en todas as vivendas da ringleira, con independencia da súa posible execución por fases. Os volumes de cuberta revestiranse en aluminio, cobre ou zinc, buscando a uniformidade e a homoxeneidade de cada un dos volumes en todas as súas caras, prohibíndose expresamente o emprego de materias propios do tellado tradicional, como a tella curva ou as laxas de pizarra. Poderán propoñerse variacións no despece e na cor dos materias de revestimento de cada un dos dous volumes previstos na cuberta, seguindo o criterio xeral de facilitar a percepción fraccionada dos volumes. Unha vez escollido o material e a cor dos distintos elementos manteranse iguais en todas as vivendas da ringleira, con independencia da súa posible execución por fases. Seguindo o criterio xeral xa explicado de marcar e diferenciar as bandas ou franxas correspondentes a cada volume, para a creación da varanda de protección nos espazos transitables da cuberta non se permitirá a prolongación da fachada creando un peto sen solución de continuidade co plano da planta inferior. Deberá deseñarse unha varanda de protección debidamente diferenciada do plano de fachada principal. O deseño desta varanda poderá propoñer unha solución opaca con materiais metálicos similares aos empregados nos volumes de cuberta, ou unha solución de pranchas transparentes sobre perfilaría sinxela. A solución, unha vez escollida, empregarase en todas as vivendas da ringleira, con independencia da súa posible execución por fases. Nas vivendas dos extremos da ringleira e dentro da área delimitada nos planos deberá propoñerse unha solución compositiva de ocos propia dunha fachada principal, que inclúa polo menos algún elemento acristalado en voladizo, de acordo coas condicións establecidas para este elemento na ordenanza de aplicación. Establécese nos alzados unha franxa de panos cegos, de 40 cm. a ambos lados do eixe de adosamento das vivendas, nas que non se permite a apertura de ningún oco nin a manifestación de ningún elemento estrutural da vivenda. Estas zonas neutras, de dimensión similar en todas as vivendas, teñen por obxecto garantir a percepción da ringleira como un conxunto formado por elementos de fronte idéntica, aínda que nalgúns casos o muro medianeiro das vivendas poida ser compartido e noutros casos duplicado.