10/06/2013 | Administración LocalMunicipal
Santiago de Compostela
Urbanismo. Sección de Planeamento e Xestión
Plan de emerxencias municipal de Santiago de Compostela

Por acordo do Pleno da corporación de 28 de febreiro de 2.013 foi aprobado o Plan de Emerxencias Municipal de Santiago de Compostela. Unha vez aprobado o documento foi expuesto ó público mediante anuncios no Boletín Oficial da Provincia o 12 de marzo de 2.013, por un prazo de 20 días, contados dende o seguinte ó de publicación, non presentandose alegacións no devandito prazo. En cumprimento do disposto nos artigos 10 da Lei 2/1985 de 21 de xaneiro, de Protección Civil e do artigo 33 da Lei de Emerxencias de Galicia, que regulan o procedemento de tramitación dos plans territorias municipais, foi remitido á Dirección xeral de Emerxencias e Interior da Vicepresidencia e Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza, ós efectos da súa convalidación. Segundo certificado expedido polo Secretario da Comisión Galega de Protección Civil, o pasado día 6 de maio de 2.013, na xuntanza que tivo lugar en Santiago de Compostela, no salón de actos da Secretaria Xeral para o Deporte, o Pleno da Comisión, por unanimidade, acordou a “Homologación do Plan de Emerxencia Municipal (PEMU) do Concello de Santiago de Compostela”. En virtude do disposto do meritado artigo da Lei de Emerxencias de Galicia, acórdase a publicación do Plan de Emerxencia Municipal. Santiago a 24 de maio de 2.013 O CONCELLEIRO DELEGADO DE SEGURIDAD Asdo/José L. García Bello CAPÍTULO 1. DEFINICIÓN. OBXECTIVOS E MARCO LEGAL.1.1. INTRODUCIÓN E ANTECEDENTES.1.1.1. INTRODUCCIÓN.1.1.2. ANTECEDENTES.1.2. DEFINICIÓN E OBXECTIVOS.1.2.1. CARÁCTER DO PLAN.1.2.2. OBXECTIVOS.1.3. IMPLEMENTACIÓN DO PEMU EN SISTEMAS DE INFORMACIÓN XEOGRÁFICA.1.4. MARCO LEGAL.1.5. GLOSARIO DE TERMOS.1.1. INTRODUCCIÓN E ANTECEDENTES.1.1.1. INTRODUCCIÓN. A Norma Básica de Protección Civil prevista no Artigo 8 da Lei 2/1985 (1) constitúe o marco fundamental para a integración dos plans de Protección Civil nun conxunto operativo, susceptible dunha rápida aplicación. Determina o contido que debe planificarse. Establece os criterios xerais a que se debe acomodar esta planificación para conseguir a coordinación necesaria entre as distintas administracións públicas. Define tamén os ámbitos nos que se exercerán as responsabilidades e competencias das diferentes administracións públicas en materia de protección civil. O Plan Territorial de Protección Civil da Comunidade Autónoma de Galicia, en diante PLATERGA, a partir da súa configuración como Plan Director (2), fixa o marco organizativo xeneral en relación co seu correspondente ámbito territorial, de maneira que permite a integración dos plans territoriais de ámbito inferior, (PEMU, PAM, etc.) e define os elementos esenciais e permanentes do proceso de planificación ao establecer directrices para a planificación de ámbito local. Este Plan Director (referente de todos os Plans de ámbito inferior) foi informado favorablemente pola Comisión Galega de Protección Civil.(3) A elaboración do presente Plan de Emerxencia Municipal de Santiago de Compostela xorde da necesidade de establecer un instrumento de coordinación de aquelas actuacións relativas á protección civil, comprendendo a prevención e loita contra todo tipo de riscos que se poidan producir no Termo Municipal. Para a redacción do Plan de Emerxencia Municipal, en adiante, PEMU, tívose en conta todo o disposto no PLATERGA e na Lei 5/ 2007 de emerxencias de Galicia no seu artigo 32 e seguintes. Para a aprobación e homologación do PEMU cumprimentarase o indicado no apartado 8.3 do PLATERGA. (1) Lei de 21 de xaneiro, aprobada en outubro de 1.991 pola Comisión Nacional de Protección Civil e publicada no BOE de 1 de maio de 1.992 (R. D. 407/1992 de 24 de abril). (2) O carácter de plan director do PLATERGA está de conformidade coa previsión contida no punto 3.2º de Real Decreto 407/1992 de 24 de abril que aprobou a Norma Básica de Protección Civil. (3) Foi informado favorablemente pola Comisión Galega de Protección Civil, con data 15 de xaneiro de 2009, aprobado polo Consello da Xunta de Galicia, na súa reunión do día 12 de marzo de 2009 e, finalmente homologado pola Comisión Galega de Protección Civil na súa reunión do 3 de decembro de 2009.1.1.2. ANTECEDENTES. Resumo histórico de sucesos relacionados coas emerxencias nos últimos anos: Non e doado facer un resumo histórico de este tipo de sucesos pola cantidade deles que se producen nun termo municipal das características socioeconómicas do concello de Santiago de Compostela no que as incidencias relacionadas coas emerxencias prodúcense practicamente cada día; accidentes domésticos, accidentes de circulación, aglomeracións de persoas, incendios urbanos e forestais, xeadas e nevaradas. atopamos unha multiplicidade de riscos que se materializan en sucesos relacionados coas emerxencias. Outra cousa é que as consecuencias da materialización dos riscos dos que falamos teña a entidade suficiente para que o Plan de Emerxencia Municipal do concello de Santiago se active, e dicir, se poña en funcionamento a organización prevista e se empreguen os medios e recursos, de carácter ordinario e extraordinario, a disposición do Plan. Baseándonos nas consecuencias reais dos eventos mais catastróficos que afectaron ao concello nos últimos anos e aínda nas posibles repercusións que unha evolución mais negativa dos sucesos puidera ter producido, soamente unhas poucas incidencias ocorridas nos últimos anos serían susceptibles de que o Plan de Emerxencia Municipal de Santiago de Compostela se puxese en funcionamento co que tal feito implica. En relación cos riscos da natureza, de todos os sucesos acaecidos nos últimos anos no concello de Santiago de Compostela posiblemente soamente houberan activado o PEMU Santiago os episodios de inundacións de xaneiro e marzo de 2001, os episodios continuados de inundacións dos meses de novembro e decembro de 2002, as inundacións provocadas polo desbordamento do río Tambre en xaneiro de 2004 e as inundacións provocadas polo desbordamento do río Tambre en 2006. Xaneiro de 2001: Desbordamento dos ríos Sar e Sarela, chegaron a caer nun día 103 l/m² e producíronse danos en toda a comarca con especial incidencia nas beiras dos ríos Sar e Sarela, na cidade rexistráronse dous falecidos e inundacións, riadas, accidentes de tráfico, cortes de circulación, caída de árbores, corrementos de terra, desprendementos de tellas e tellados, cortes de electricidade, danos na rede viaria e cortes de comunicacións. Marzo de 2001: Desbordamento dos ríos Tambre, Sar, Corvo e Sarela, caeron nun día 92 l/m², afecta practicamente a toda a cidade con especial incidencia en Lavacolla, Ensanche e Zona Monumental; producíronse inundacións, riadas, incendios, cortes de electricidade, desprendementos, caída de árbores, fallo de semáforos, danos na rede viaria, cortes de circulación, accidentes de tráfico, interrupción de voos, rotura de conexión ferroviaria e corrementos de terra. Novembro de 2002: Precipitacións que afectan ao cruzamento da avda. Rodríguez de Viguri coa do Cruceiro da Coruña, á rotonda da rúa Restollal, á rotonda de San Lázaro e á zona de Fontiñas onde se anegan o soterrado do edificio de Área Central e a calzada que da acceso á SC-20 dende a rúa Roma, caen uns 34,4 l/m² que provocan fallo de semáforos e acumulación de auga na calzada que ocasiona cortes de circulación. Novembro de 2002: Precipitacións que provocan o desbordamento do Río Sarela e ademais afecta ao cruzamento da avenida Rodríguez de Viguri coa a avenida do Cruceiro da Coruña, á rotonda do Restollal ao Ensanche, ao barrio de Fontiñas onde se anega a calzada que da acceso á SC-20 dende a rúa Roma, á rúa Edinson no Polígono do Tambre e ao lugar de Lavacolla, á prensa fala de entre 80 e 120 l/m² aínda que se rexistran 45 l/m² que provocan inundacións, riadas, corremento de terras, caída de árbores, caída de postes telefónicos, acumulación de auga na calzada que ocasiona cortes de circulación, danos na rede viaria, accidentes de tráfico, grandes atascos, rotura de conexión ferroviaria, corte de comunicacións, cortes de electricidade, interrupción de voos, desprendementos de tellados e rotura de ventás. Novembro de 2002: Precipitacións que provocan o desbordamento do Regato Corvo e ademais afecta ao cruzamento da avenida Rodríguez de Viguri coa a avenida do Cruceiro da Coruña, a rúa Frei Rosendo Salvado, á Praza Roxa e ao barrio de Fontiñas onde se anega a calzada que da acceso á SC-20 dende a rúa Roma, rexístranse 13,8 l/m², 11 deles soamente en 10 minutos que dan lugar a acumulación de auga na calzada que ocasiona cortes de circulación nas rúas afectadas e accidentes de circulación. Decembro de 2002: Precipitacións que provocan o desbordamento do Río Sar e ademais afecta aos barrios de Sar e Fontiñas onde se anegan o soterrado do edificio de Área Central e a calzada que da acceso á SC-20 dende a rúa Roma e tamén ao cruzamento da avenida Rodríguez de Viguri coa a avenida do Cruceiro da Coruña, rexístranse uns 41,6 l/m² que ocasiona inundacións na zona de Sar, caída de árbores, desprendemento de tellados e acumulación de auga na calzada que ocasiona cortes de circulación nas rúas afectadas. Xaneiro de 2004: Precipitacións que afectan de xeito xeneralizado á comarca e especialmente ao río Tambre que se desborda na parroquia de Verdía no municipio de Santiago. Marzo de 2006: Precipitacións que afectan de xeito xeneralizado á comarca, especialmente ao río Tambre que se desborda na parroquia de Verdía no municipio de Santiago, a prensa fala de 50 L/m 2 pero o día 23 rexístranse 93,8 l/m² que provocan diversos incidentes como caída de árbores, desprendemento de tellas e inundacións da ribeira do río. En relación cos riscos antrópicos, de todos os sucesos acaecidos nos últimos anos no concello de Santiago de Compostela posiblemente soamente houberan activado o PEMU Santiago o incendio industrial que afectou ás naves de almacenamento de madeira da empresa FINSA en xuño de 1990 e a onda de incendios forestais que afectou á comarca e ao termo municipal de Santiago de Compostela nos meses de agosto e setembro de 2006.20 de xuño de 1990: Incendio que se produce no recinto da empresa FINSA situada ao marxe da estrada N-550 á altura do lugar de O Castro na parroquia de A Enfesta; a rápida intervención dos recursos propios da empresa e do concello evita que o lume alcance os depósitos de combustible e substancias químicas aínda que se queiman varias naves de almacenamento mais de 25.000 Tm. de madeira almacenada. Agosto e setembro de 2006: No verano de 2006 e especialmente nos meses de agosto e setembro prodúcense en todo o termo municipal de Santiago de Compostela una sucesión de incendios forestais que en algúns casos chegaron a estar cerca de provocar danos en vivendas da periferia da cidade, mais de 100 incendios foron os rexistrados e cerca de 850 as Ha. queimadas, delas, a metade, de superficie arborada.1.2. DEFINICIÓN E OBXECTIVOS. O presente Plan de Emerxencia Municipal do Concello de Santiago de Compostela, denominado en adiante PEMU SANTIAGO, é un instrumento de carácter técnico, por medio do cal establécese, mediante un conxunto de análise, normas e procedementos operativos, o sistema de resposta da Administración Local fronte ás situacións de emerxencia que poidan chegar a manifestarse no termo municipal de Santiago. Este PEMU va dirixido a cubrir dous aspectos: • Un, preventivo e de autoprotección, destinado ao mellor coñecemento dos riscos que se poidan dar no territorio municipal; así como, a establecer as correspondentes medidas preventivas e de divulgación para minimizar o seu posible impacto. • Outro, operativo, mediante o que se definirán os procedementos a desenvolver no caso de que se produza unha emerxencia causada polos devanditos riscos.1.2.1. CARÁCTER DO PLAN. O PEMU de Santiago de Compostela constitúe un Plan de emerxencia territorial, de ámbito inferior ao PLATERGA.1.2.2. OBXECTIVOS. O presente documento constitúe unha guía de actuacións para o Concello de Santiago e organismos oficiais chamados a intervir. Contén indicacións orientadas á conduta que se debe seguir, colaboración que se debe solicitar, medidas preventivas que se deben adoptar; así como, listaxe de equipamentos necesarios e dispoñibles para poder intervir. Este Plan persigue os seguintes obxectivos: • Analizar os riscos que poderían ocasionar unha situación de emerxencia dentro do Municipio de Santiago de Compostela así como identificar onde existe máis probabilidade de que se manifesten e baixo que circunstancias. • Determinar as medidas de prevención fronte aos riscos atopados • Catalogar os medios e recursos dispoñibles para reducir e reparar as consecuencias dos sinistros. • Establecer a coordinación máis axustada entre os medios existentes en relación aos riscos e poder proceder á resposta rápida en caso de emerxencia. • Organizar as funcións básicas de protección civil no Termo Municipal de Santiago de Compostela • Promover actividades de autoprotección corporativa e cidadá. • Informar e concienciar á poboación sobre os riscos e as medidas de protección. • Servir como documento para a integración do PEMU cos instrumentos de planificación de ámbito superior. • Todo iso, co fin último de estar preparados para responder con eficacia, en momentos nos que o factor tempo é fundamental.1.3. IMPLEMENTACIÓN DO PEMU EN SISTEMAS DE INFORMACIÓN XEOGRÁFICA. Dadas as características eminentemente operativas do PEMU, resulta da máxima importancia establecer un sistema que permita a incorporación constante da información espacial e xeográfica no Plan, de tal modo que se facilite: • A combinación da información xeográfica (mapas) e alfanumérica (bases de datos). • O acceso inmediato á información espacial. • A recompilación ordenada de toda a información relativa a infraestrutura, medios, recursos e equipamentos do ámbito local; así como, das características do medio físico e socioeconómico existente no municipio. • A posibilidade de actualización constante da información existente e de incorporación de novos datos. • A análise, estudo, modelización, simulación e integración con outras ferramentas informáticas, que fagan posible o mellor aproveitamento das comunicacións e novas tecnoloxías da información. Dadas as tendencias actuais na xestión corporativa da información, e as necesidades impostas polas últimas disposicións normativas, en canto a xestión de emerxencias, realízase a implementación do PEMU de Santiago nun Sistema de Información Xeográfica (SIG / GIS), como medio de incorporar devanditas esixencias. A información procesada e almacenada en formato dixital facilita a súa explotación e exportación a calquera plataforma ou soporte utilizado por outras administracións, organismos ou público en xeral.1.4. MARCO LEGAL. En virtude do disposto no PLATERGA, redáctase o presente PEMU de SANTIAGO, como instrumento no que se determina a estrutura xerárquica e funcional dos Organismos chamados a intervir, establecéndose un sistema de coordinación dos medios e recursos que se poden empregar (tanto públicos como privados) para a prevención e actuación ante situacións de risco no termino municipal. O marco legal no que se fundamenta o PEMU de SANTIAGO queda constituído polo seguinte corpus lexislativo: • Constitución Española. • Estatuto de Autonomía de Galicia. • Lei 2/1985, do 21 de xaneiro, sobre Protección Civil. • Lei 7/1985, do 2 de abril, reguladora das bases de réxime local. • Lei 5/1997, do 22 de xullo, da Administración Local de Galicia. • Lei 3/2000, do 22 de decembro, do Voluntariado de Galicia. • Lei 43/2003, do 21 de novembro, de montes (Título IV; Capítulo III; Incendios Forestais). • Lei 3/2007, do 9 de abril, de Prevención e Defensa contra Incendios Forestais de Galicia. • Lei 5/2007, do 7 de maio, de Emerxencias de Galicia. • Real Decreto 407/ 1992, do 24 de abril, polo que se aproba a Norma Básica de Protección Civil. • Real Decreto 1254/99, polo que se aproban medidas de control dos riscos inherentes ós accidentes nos que interveñen sustancias perigosas. • Real Decreto 1196/2003, polo que se aproba a Directriz Básica de Protección Civil para o control e planificación ante o risco de accidentes nos que interveñen substancias perigosas. • Real Decreto 119/2005 e Real Decreto 948/2005 que modifican o Real Decreto 1254/1999 que aproba as medidas de control dos riscos inherentes aos accidentes graves nos que interveñen substancias perigosas. • Real Decreto 393/2007, de 23 de marzo, polo que se aproba a Norma Básica de Autoprotección dos centros, establecementos e dependencias dedicados a actividades que poidan dar orixe a situacións de emerxencia. • Decreto 56/2000, do 3 de marzo, polo que se regula a planificación, as medidas de coordinación e a actuación de voluntarios, agrupacións de voluntarios e entidades colaboradoras en materia de Protección Civil de Galicia. • Decreto 109/2004, do 27 de maio, de modificación co Decreto 56/2000, do 3 de marzo, polo que se regula a planificación, as medidas de coordinación e a actuación de voluntarios, agrupacións e entidades colaboradoras en materia de Protección Civil de Galicia. • Decreto 109/2004, do 27 de maio, de modificación do Decreto 56/2000, do 3 de marzo, polo que se regula a planificación, as medidas de coordinación e a actuación de voluntarios, agrupacións de voluntarios e entidades colaboradoras en materia de Protección Civil de Galicia. • Decreto 105/2006, do 22 de xuño, polo que se regulan medidas relativas á prevención de incendios forestais, á protección dos asentamentos no medio rural e a regulación de aproveitamentos e repoboacións forestais. • Decreto 171/2010, do 1 de outubro, sobre plans de autoprotección da Comunidade Autónoma de Galicia. • Directriz básica de Emerxencia por Incendios Forestais. Orde do 2 de abril de 1993 (BOE do 15 de abril de 1993). • Directriz básica de Inundacións. Resolución de 31 de xaneiro de 1995 (BOE do 14 de febreiro de 1995). • Directriz básica de Risco Sísmico. Resolución do 5 de maio de 1995 (BOE do 25 de maio de 1995). • Directriz básica de Transporte de Mercadorías Perigosas. Real Decreto 387/1996, de 1 de marzo. • Resolución do 26 de xuño de 2001, da Dirección Xeral de Interior e Protección Civil, pola que se dispón a publicación da revisión e actualización do Plan Especial de Protección Civil ante emerxencias por incendios forestais na Comunidade Autónoma de Galicia. • Resolución do 02/08/2010 pola que se publica o Plan Territorial de Emerxencias de Galicia (PLATERGA). • Resolución do 02/08/2010 pola que se publica o Plan Especial de Protección Civil fronte ao Risco Sísmico de Galicia (SISMIGAL). • Resolución do 24 de abril de 2000, da Secretaría Xeral da Consellería de Xustiza, Interior e Relacións Laborais, pola que se dispón a publicación do Plan de Emerxencia por Accidentes no Transporte de Mercadorías Perigosas da Comunidade Autónoma de Galicia (Plan Transgal). • Resolución do 13 de marzo de 2002, da Dirección Xeral de Interior e Protección Civil, pola que se dispón a publicación do Plan Especial de Protección Civil ante o Risco de Inundacións en Galicia. • Orde do 24 de xuño de 2002 pola que se dispón a aprobación e publicación da revisión e actualización do Plan de Protección Civil ante o Risco de Temporais en Galicia. • Orde do 24 de xuño de 2002, pola que se dispón a aprobación e publicación da revisión e actualización do Plan de Protección Civil ante o Risco de Nevaradas en Galicia. • Orde do 24 de xuño de 2002, pola que se dispón a aprobación e publicación do Plan de Protección Civil ante Situacións de Seca en Galicia. • Orde do 18 de abril do 2007 pola que se zonifica o territorio con base no risco especial de incendio forestal. • Orde do 31 de xullo de 2007 pola que se establecen os criterios para a xestión da biomasa vexetal. • Orde do 19 de xuño de 2008 pola que se determina a época de perigo alto de incendios.1.5. GLOSARIO DE TERMOS. A efectos de interpretación do Plan de Emerxencia Municipal do Concello de Santiago de Compostela, a continuación defínense os seguintes termos, ordenados alfabeticamente: ALARMA.- Sinal ou mensaxe que se transmite a toda a Organización de emerxencia para que se prepare inmediatamente para a intervención e auxilio. É o primeiro aceno de perigo. ALERTA.- Aviso que se dá como paso previo á alarma para que se aumente a atención e vixilancia. AUTOPROTECCIÓN.- Conxunto de medidas ou accións preventivas encamiñadas a preservar a integridade das persoas e os bens que lles son próximos. AXEGA: Axencia Galega de Emerxencias. BLEVE.- É unha palabra formada polas cinco primeiras letras da frase en inglés, Boiling Liquid Expanding Vapor Explosion; é dicir, explosión dos vapores que se expanden ao ferver un líquido. B. O. E.- Boletín Oficial de Estado. CARTOGRAFÍA OFICIAL.- A realizada axustándose ás prescricións da Lei 7/1986 de ordenación da cartografía polas Administracións Públicas, baixo a súa dirección e control. CECOP. Centro de Coordinación Operativo. Está composto polo Comité de Dirección, Comité Asesor e os medios técnicos do CETRA, SACOP e/ou CIN. CECOPAL.- Centro de Coordinación Operativo Municipal. Está composto polo Comité Asesor e os medios técnicos de CETRA, SACOP e de CIN. CECOP-GALICIA: Central de Coordinación para Operativos da Comunidade Autónoma de Galicia. CECOPI.- Centro de Coordinación Operativo Integrado. CENTRO DE ATENCIÓN ÁS EMERXENCIAS 112 GALICIA (CAE 112 – GALICIA): Servizo Público da Xunta de Galicia adscrito á Concellería con competencias en materia de Protección Civil. O número 112 atende, xestiona e coordina as chamadas de emerxencia e emerxencias recibidas na Comunidade Autónoma de Galicia. CETRA.- Centro de Transmisións. CIN.- Centro de Información. COMISIÓN GALEGA DE PROTECCIÓN CIVIL.- Órgano colexiado de coordinación en materia de Protección Civil. COMITÉ AUTONÓMICO DE COORDINACIÓN OPERATIVA DE PROTECCIÓN CIVIL DE LA XUNTA DE GALICIA.- Creado polo Decreto 56/2000, de 3 de marzo. Órgano asesor da Dirección do PLATERGA. COMITÉ PROVINCIAL DE COORDINACIÓN OPERATIVA DE PROTECCIÓN CIVIL DE LA XUNTA DE GALICIA.- Creado por Decreto 56/2000, de 3 de marzo. Órgano asesor da Dirección do PLATERGA no nivel 1. DIRECTOR TÉCNICO.- Persoa que avalía, dirixe e coordina tecnicamente a emerxencia. DISPOSITIVO.- Conxunto de medios ou actuacións destinados a dar resposta a unha emerxencia. EMERXENCIA: Situación na que o risco materializase en accidente e é necesario dar resposta axeitada coa intervención de medios e recursos. GIS (SIG ).- Sistema de información xeográfica. GRUPO CRÍTICO.- Grupo de poboación que é máis vulnerable, que o resto a determinado risco ou ameaza (anciáns, nenos, enfermos.). HIPSOMETRÍA.- Tamén chamada altimetría, é a parte da Topografía que estuda o conxunto de métodos e procedementos para determinar e representar a altura ou cota, de cada un dos puntos, respecto dun plano de referencia. Coa Altimetría conséguese representar o relevo do terreo. INTERFASE.- Intervalo entre dúas fases sucesivas dun Plan de emerxencia, ou interconexión de dous plans de distinto rango competencial. MOBILIZACIÓN.-.- Acción ou conxunto de operacións polas que se pon en actividade medios e servizos de protección civil do PEMU NEGA.- Plan de Protección Civil ante o risco de nevadas, da Comunidade Autónoma de Galicia. NIVEL.- Cada paso ou grao que alcanza un risco ou unha intervención. NORMA BÁSICA DE PROTECCIÓN CIVIL.- Aprobada polo Real Decreto 407/92, do 24 de abril. ONG.- Organización non gobernamental. OPERATIVO.-.- Dispositivo formado por unha ou varias persoas que interveñen nunha acción específica ante a emerxencia. PAM.- Plan de Actuación Municipal. PERIGRO.- Continxencia ou calidade que un risco ten de manifestarse en diferentes circunstancias. PEMU.- Plan de Emerxencia Municipal. PLADIGA: Plan de Prevención e Defensa contra os Incendios Forestais en Galicia. PLAN DE PROTECCIÓN CIVIL.- Conxunto de normas de actuación ante unha emerxencia. PLANTRANSGAL.- Plan de Protección Civil ante accidentes no Transporte de Mercancías Perigosas da Comunidade Autónoma de Galicia. PLATERGA.- Plan Territorial de Protección Civil da Comunidade Autónoma de Galicia. POSTO DE MANDO AVANZADO (PMA).- Posto de dirección técnica das accións de control e seguimento da emerxencia “in situ”. PUNTO NEGRO.- Zona ou lugar no que existe maior probabilidade de que se manifeste un feito determinado, dadas as súas condicións e a reiteración de accidentes xa acaecidos REDE DE COMUNICACIONES.- Conxunto de medios de telecomunicación (radioeléctrica ou por cable) que permiten o enlace entre: CECOP, centro de comunicacións, operativos, posto de mando avanzado, postos fixos e móbiles (incluídos medios terrestres, aéreos e marítimos) e, en xeral, de cantos elementos interveñen no Plan de emerxencia e requiren dunha malla organizada na que se enlazan varios emisores/receptores. RISCO: Fenómeno ou suceso de orixe natural ou xerado pola actividade humana non desexado que pode producir danos a persoas, bens ou entorno medioambiental. SACOP.- Sala de Control de Operativos. SECA.- Plan de Protección Civil ante O Risco de Seca, da Comunidade Autónoma de Galicia. SERGAS.- Servizo Galego de Saúde. SIG (GIS).- Sistema de Información xeográfica TEMPORAIS.- Plan de Protección Civil ante o Risco de Temporais, da Comunidade Autónoma de Galicia. UHF.- Ultra alta frecuencia. URXENCIA.- Situación creada por un risco real ou potencial que implica prepararse para unha acción ou emprendela. VHF.- Moi alta frecuencia. XUNTA.- Máximo Órgano de Goberno da Comunidade Autónoma de Galicia. XUNTA LOCAL DE PROTECCIÓN CIVIL.- Comité Asesor de Protección Civil no ámbito local, segundo o establecido no Decreto 56/2000. ZONA DE ALERTA.- É o área xeográfica onde as consecuencias, aínda perceptibles pola poboación, non xustifican a intervención, excepto para grupos críticos. ZONA DE INTERVENCIÓN.- É o espazo xeográfico no que os danos que poderían derivarse de un hipotético accidente xustifican a adopción inmediata de medidas de autoprotección. CAPÍTULO 2. ÁMBITO SOCIOECONÓMCO E XEOGRÁFICO.2.1. ÁMBITO XEOGRÁFICO.2.1.1. SITUACIÓN E CONFIGURACIÓN DO MUNICIPIO.2.1.2. CARACTERÍSTICAS DO TERREO.2.1.2.1. XEOMORFOLOGÍA.2.1.2.2. XEOLOXÍA.2.1.3.3. HIDROLOXÍA.2.1.3. CLIMATOLOXÍA.2.1.4. VEXETACIÓN.2.2. ASPECTOS SOCIOECONÓMICOS.2.2.1. DEMOGRAFÍA.2.2.2. URBANISMO.2.2.3. ECONOMÍA.2.2.4. INFRAESTRUTURAS.2.2.4.1. VÍAS DE COMUNICACIÓN.2.2.4.2. INFRAESTRUCTURAS DE COMUNICACIÓN.2.2.4.3. REDE DE ABASTECEMENTO DE AUGA.2.2.4.4. REDE DE SANEAMENTO.2.2.4.5. REDE DE DISTRIBUCIÓN DE GAS.2.2.4.6. REDE DE COMUNICACIÓNS.2.2.4.7. REDE ELÉCTRICA.2.2.5. EQUIPAMENTOS.2.2.5.1. RECOLLIDA DE RESIDUOS SÓLIDOS URBANOS.2.2.5.2. RECURSOS PARA O ALOXAMENTO.2.2.5.3. INSTALACIÓNS DEPORTIVAS DE USO PÚBLICO.2.2.5.4. CENTROS EDUCATIVOS.2.2.5.5. CENTOS SOCIOCULTURAIS.2.2.5.6. CENTROS SANITARIOS.2.2.5.7. CENTROS ASISTENCIAIS 2.2.5.8. POLÍGONOS INDUSTRIAIS.2.1 ÁMBITO XEOGRÁFICO.2.1.1. SITUACIÓN E CONFIGURACIÓN DO MUNICIPIO. O municipio de Santiago áchase na zona noroeste da comarca do seu nome, situada no sector centro-occidental da Comunidade Autónoma de Galicia. Santiago de Compostela pertence á provincia da Coruña. A comarca de Santiago, cunha extensión de 689 quilómetros cadrados e unha poboación de algo cerca de 170.000 habitantes, limita polo norte coa comarca de Ordes, polo oeste coas de Xallas, A Barcala e Noia, polo sur coas de Sar e Tabeirós-Terra de Montes; e polo leste coas de Arzúa e Deza. O río Tambre polo norte e o Río Ulla polo sur establecen os límites coas comarcas de Ordes e A Barcala. O termo municipal de Santiago de Compostela limita ao norte co río Tambre e os municipios de Val do Dubra, Trazo e Oroso, ao leste cos municipios do Pino e Boqueixón, ao sur cos municipios de Vedra, Teo e Ames que á súa vez é límite polo oeste ata o Val do Dubra. O termo municipal de Santiago destaca pola súa gran extensión superficial, 219,84 Km², e pola enorme cantidade de núcleos, 263 entidades de poboación, agrupadas en 28 parroquias. O último censo de poboación rexistra 95.671 habitantes. A actual delimitación abarca os antigos concellos de Conxo, de 33 Km² e A Enfesta, de106 Km², anexionados respectivamente en 1952 e 1962. O núcleo mais importante, a cidade de Santiago de Compostela, está situada entre os ríos Sar e Sarela, a 260 m. de altitude sobre o nivel do mar e nas coordenadas xeográficas seguintes: Coordenadas en graos sesaxesimais: • 42º 52´ 50” latitude norte • 8º 33´ 00” lonxitude oeste As coordenadas UTM do centro da cidade son: • 537500 4748000 Ademais de diversos premios de Institucións públicas e privadas, Santiago de Compostela é Cidade Patrimonio da Humanidade (UNESCO) e Conxunto Histórico-Artístico (Consello de Europa), tamén Premio Hábitat (ONU). Á monumentalidade existente únese o feito singular de que Santiago de Compostela é un importante destino de peregrinación da relixión católica. Os diversos camiños de peregrinación que descorren por toda a península conflúen en catro rutas do Camiño de Santiago, o Camiño Inglés, o Camiño Francés, o Camiño da Vía da Prata e o Camiño Portugués; ademais de Santiago parte o Camiño de Fisterra por onde os peregrinos que alcanzan o xubíleo continúan a súa peregrinación ata o Finis Terrae, o fin do mundo coñecido para os pobos da antigüidade. Das 28 parroquias que ten o termo municipal, 8 están dentro do núcleo urbano de Santiago e 20 sitúanse en territorio rural.2.1.2. CARACTERÍSTICAS DO TERREO.2.1.2.1. XEOMORFOLOXÍA. A metade norte do territorio está formada polas parroquias que constituían ata o ano 1962 o Concello da Enfesta. Este territorio é homoxéneo formado por un conxunto de terras altas e chairas, enmarcadas ao norte polo río Tambre e os pequenos vales que verten as súas augas nel. Estas terras préganse cara ao sur, definindo outro territorio que se caracteriza polo abrupto e accidentado, cunhas características moi diferentes, tanto climáticas como ambientais, que deron lugar a unha ocupación máis densa do territorio, diversificada e rica que a que se dá no territorio norte. Sobre un destes altiplanos do espazo sur, nunha posición centrada desenvolveuse a cidade de Santiago de Compostela. Norte do territorio municipal: -Territorio Norte. Zona Oeste. Queda enmarcado este espazo territorial, ao norte polo río Tambre, ao sur polos altos de Espiñeira (de 528 a 531 m.), Marco (414 m.) e Pedroso (461 m.), en dirección este polo territorio de transición que vai desde Meixonfrío ata o río Tambre, servindo de límite tamén o alto de Fonte Carballo (417 m.). Este ámbito parcial do territorio municipal está composto polas parroquias de: Santa Cristina de Fecha, San Xoán de Fecha, Grixoa, A Peregrina, San Xoán de Afora e parte de San Caetano. É un terreo máis abrupto que a zona este, con pequenos vales moi encaixados. -Territorio Norte. Zona Este. Enmarcado tamén polo río Tambre ao norte, é un territorio homoxéneo e aberto, continuo en canto ás súas características, penetra cara ao nordeste ata atoparse coa Dorsal Galaica. Este territorio está atravesado en dirección este-oeste polo río Sionlla, afluente do río Tambre e por un sistema montañoso entre o que destaca o alto de Castelo (497 m.) que serve de límite a esta zona polo sur. Este ámbito zonal do territorio municipal inclúe as parroquias de: Busto, Marantes, A Barciela, Cesar, O Carballal, A Enfesta, Verdía, Sabugueira, Nemenzo e parte da de San Caetano. Sur do territorio municipal: -Territorio Sur. Zona centro. O arco norte deste espazo é un territorio desocupado que forma unha franxa, entre as alturas que o delimitan polo oeste, O Pedroso e A Fontecova e polo leste, unha sucesión de montes, Viso (398 m.), Gaias (306 m.) e Seixo; ao pé destes límites montañosos discorren os cursos dos ríos Sar e Sarela que ao seu encontro xunto aos altos de Pena Redonda (350 m.), Cruxeira e Agro dos Montes definen o límite polo sur desta zona. Entre estes limites zonais, desenvólvese un espazo central en montículos, entre os que destaca pola súa altura Vite (379 m.) e sobre os cales está desenvolvido o núcleo central da cidade de Santiago de Compostela. -Territorio Sur. Zona oeste. Separada do ámbito central pola ladeira oeste do monte do Pedroso, esta constituída fundamentalmente polo val do río Sar (parroquia de Laraño) e os vales que se encaixan cara ao norte, Roxos (parroquia de Villestro) e o que forma o rego da Fontecova (parroquia de Figueiras). -Territorio Sur. Zona este. A barreira natural que o separa do espazo central da zona centro, da división territorial do termino municipal, son os montes de Viso, Gaias e Seixo. Este territorio está constituído polo val que forma o río Aríns - Santa Lucía que agrupa ás parroquias de Bando, Aríns, O Eixo e Marrozos.2.1.2.2. XEOLOXÍA. Estruturalmente, o espazo territorial do municipio, está atravesado por unha serie de pregues de tipo isoclinal cunha aliñación norte - sur no súa parte norte, virando cara ao sueste no súa parte máis meridional. Os grupos litolóxicos predominantes son os seguintes: - Granitos. - Gneis. - Esquistos. - Anfibolitas. Granitos: Atópanse diseminados por toda a rexión xeolóxica constituíndo un auténtico armazón petrográfico, os afloramentos máis extensos atópanse localizados na parte occidental. Os máis antigos son os de tipo gnéisico, con afloramentos que seguen unha dirección aproximada sueste - noroeste, parellos ás formacións de anfibolitas; sendo os de máis extensión, os que se atopan no suroeste de Ordes. A orientación deste granito gnéisico é a mesma que a dos gneis que a rodean, o que fai supor un proceso similar de formación. A orientación de este granito gnéisico é a mesma que a dos gneis que a rodean, o que fai supoñer un proceso similar de formación. Dentro do resto dos granitos pódese distinguir entre os sinxenéticos e os posoroxénicos, mineralóxicamente diferéncianse pola natureza alcalina dos feldespatos nos sinxenéticos e pola abundancia de plaxioclasas nos posoroxénicos. Nos sinxenéticos é frecuente atopar moscovita e biotita e nos posoroxénicos predomina fundamentalmente a biotita. Gneis: Dentro da zona xeolóxica destacan dúas variedades que convén destacar: • Ortogneis. • Paragneis e gneis micáceos. Ortogneis, nesta variedade de gneis hai que destacar dúas estruturas diferentes, unha granular na que os feldespatos e o cuarzo forman ocelos e outra totalmente laminada, sen elementos lenticulares. Ambos son ricos en cuarzo. A abundancia de feldespatos alcalinos, plaxioclasas ou en menor medida de mica, fai que se consideren procedentes de granitos. Paragneis e gneis micáceos, son un extenso conxunto de rocas encastadas ás masas intrusivas e algunhas veces mesturadas coas zonas de migmatización. Dentro da súa natureza atópanse toda clase de tránsitos cara a granitos e laxas. Esquistos: Estas formacións aparecen na parte este e nordeste da comarca. Componse principalmente por micacitas biotíticas e laxas aluníferas, grafíticas e carbonosas. Localmente atópanse atravesados por bancos de cuarcitas. Anfibolitas: Estas rocas de carácter básico afloran nunha banda de dirección próxima á de norte - noroeste, sur - sueste, que corta a comarca en forma diagonal. Presentan unhas tonalidades verdosas e teñen como elementos principais anfíboles e plagioclasas, en proporcións variadas. Polo seu alto grao de metamorfismo e tectonización, estas rocas considéranse como as máis antigas da comarca, apreciándose cambios na súa textura e estrutura na súa ampla extensión. Resumindo o estudo preliminar do Plan Director de Ríos do concello de Santiago de Compostela podemos falar de uns 270 tramos de ríos ou regos en Santiago, cada un coas súas correspondentes bacías. A rede hidrolóxica acada unha lonxitude total de 266 Km sendo o tamaño medio dos tramos de 1026 m e a superficie media das bacías dunhas 80 ha, se ben, no caso de bacías acumuladas (aquelas que aportan auga ao tramo directamente ou a través dos cursos augas arriba) o tamaño medio aumenta ata as 1060 ha. Podemos dividir os cursos de auga de Santiago en catro grupos atendendo ás súas características físicas. • Tramos do río Tambre caracterizados por unha pendente suave e un alto caudal. • Tramos baixos de ríos metamórficos e sedimentarios caracterizados por unha pendente baixa, alto caudal, baixa presenza de rochas ígneas, alta presenza de materiais sedimentarios e alta presenza de terras de labor. • Tramos altos metamórficos caracterizados por unha pendente media, baixo caudal abundancia de materiais metamórficos e ausencia de rochas ígneas. • Tramos altos ígneos caracterizados por unha alta pendente, un caudal baixo e dominancia de rochas ígneas con escaseza de outros materiais. As concas: O territorio municipal de Santiago de Compostela atópase dividido, hidrograficamente, en dúas concas principais, onde desaugan os abundantes cursos de auga que as percorren. A zona norte do concello atópase dentro da área de influencia do Sistema de Explotación nº 6, Río Tambre e Ría de Muros da Demarcación Hidrográfica Galicia Costa que está integrada por un total de 19 Sistemas de Explotación á que pertencen o río Tambre e os seus afluentes. Río Tambre: Con 124,5 Km. de lonxitude, o río Tambre percorre a provincia de A Coruña con dirección suroeste, forma parte da vertente atlántica e a súa conca ocupa uns 1.531 Km. cadrados, é o río máis importante que discorre polo municipio; de hipsometría acusada, é a fonte principal de abastecemento de auga da cidade de Santiago. Nace nos Montes de Bocelo no municipio de Sobrado e desemboca na ría de Muros- Noia, na enseada de Langaño, despois de atravesar 22 concellos entre o que está o de Santiago; a este accede pola parroquia de Cesar abandonando o concello na parroquia de Santa Cristina de Fecha despois de uns 35 Km. e servindo de fronteira natural cos concellos de Oroso, Trazo e Val do Dubra, no concello descorre de leste a oeste. Ten como afluentes principais os ríos Dubra e Barcala aínda que tamén podemos destacar o Maruzo, o Vilariño, o Samo ou o Lengüelle, se ben, no termo municipal de Santiago, recibe como afluente mais destacado ao río Sionlla co que conflúe na parroquia de Verdía; resaltamos tamén aos regos de Sigüeiro e da Muíña pola súa incidencia en algúns episodios de inundacións. No estudo realizado pola Axencia Augas de Galicia que fai unha Avaliación Preliminar do Risco de Inundación da Demarcación Hidrográfica Galicia Costa, figura unha agrupación de Áreas de Risco Potencial Significativo de Inundación (ARPSI) identificada como ARPSI ESO 14-CD-06-03-28, vinculada a este sistema que afecta ao termo municipal de Santiago de Compostela e que radica no lugar de Sigüeiro, parroquia de A Barciela. Este ARPSI comprende o tramo do río Tambre e os regos do Muíño e Sigüeiro. O mesmo estudo recolle como áreas de inundación histórica a canle do río Tambre que descorre polas parroquias de Marantes, Nemenzo, Verdía, Grixoa e San Xoán de Fecha. Encoros: Dos seus embalses destacamos o embalse Barrie de la Maza situado nos concellos de Ames e Brión, augas abaixo do concello de Santiago explotado por Gas Natural- Fenosa, cunha capacidade de 30,200.000.000 Hm³ e as minicentrais de San Pedro de Mezonzo, en Vilasantar, Boimorto cunha altura de azude de 5 metros augas arriba do concello e a C. H. Fecha na parroquia de Trazo, no concello de Santiago cunha altura de azude de 7,5 metros. A zona sur do concello atópase dentro da área de influencia do Sistema de Explotación nº 5, Río Ulla e Ría de Arousa (marxe dereita) da Demarcación Hidrográfica Galicia Costa á que pertencen o río Ulla e os seus afluentes: Río Sar: Con uns 29 Km. de lonxitude, o río Sar é un dos afluentes principais do río Ulla percorrendo a provincia de A Coruña de norte a sur, o seu caudal non é moi elevado na parte máis alta e nel desaugan, pola súa marxe dereita, multitude de pequenos regatos, destacando o río Sarela, que circunda a capital polo oeste e o rego de Roxos Nace na parroquia de San Lázaro, no concello de Santiago de Compostela por onde descore por uns 15,5 km. e o abandona na parroquia de Villestro; despois de atravesar os concellos de Ames, Brión e Rois desemboca no río Ulla no concello de Padrón. Ten como afluentes principais no concello ao río Sarela, co que conflúe na parroquia de Vidán e ao rego de Roxos que o fai na de Villestro; destacamos tamén aos rego do Vilar e da Coba pola súa incidencia en algúns episodios de inundacións. Río Santa Lucía: Con un total duns 19 Km. de longo descorre de norte a sur ata desembocar no río Ulla do que é afluente. Nace na parroquia de Aríns, no concello de Santiago por onde descorre por uns 7,5 Km. e deixa o concello na parroquia de Marrozos percorrendo o concello de Teo ata a desembocadura no río Ulla. No estudo realizado pola Axencia Augas de Galicia que fai unha Avaliación Preliminar do Risco de Inundación da Demarcación Hidrográfica Galicia Costa, figura varias agrupacións de Áreas de Risco Potencial Significativo de Inundación (ARPSI) vinculadas a este sistema que afectan ao termo municipal de Santiago de Compostela: • A primeira, identificada como ARPSI ESO 14-CD-05-04-17 no lugar de O Porto, parroquia de Conxo e comprende o rego de Vilar. • A segunda, identificada como ARPSI ESO 14-CD-05-04-18 comprende o tramo do río Sar entre o lugar de Viso e o lugar de A Barcia e o rego de Coba. • A terceira, identificada como ARPSI ESO 14-CD-05-04-19 comprende o tramo do río Sarela dende o lugar de A Torreira ata Vidán. Augas subterráneas: Segundo os datos do Instituto Xeolóxico e Mineiro de España, o termo municipal de Santiago de Compostela pódese dividir en dúas zonas, mediante unha liña con dirección norte - sur que o atravesa á altura da capital municipal. Ao Oeste desta liña atópanse as zonas con abundancia de acuíferos subterráneos, mentres que, nas áreas central e oriental a posibilidade diminúe notablemente.2.1.3. CLIMATOLOXÍA. Santiago de Compostela presenta unhas características de precipitacións, temperatura e estacionalidade que o sitúan cun valor medio no conxunto da Comunidade Autónoma de Galicia. Presenta as seguintes peculiaridades: O municipio está na fachada atlántica de Galicia, por diante do sistema Dorsal Central Galego. Esta fachada atlántica considérase a porta de entrada dos fluxos dominantes do oeste aos que van asociados as frontes que deixan as choivas de outono e inverno. O volume das precipitacións aparece influenciado pola altitude, como se pode apreciar nos datos das precipitacións medias anuais dos observatorios de Santiago de Compostela e Lavacolla, situados a 260 e 450 m. de altitude respectivamente. Comparando os datos das estacións meteorolóxicas: Ramón María Aller situada no campus universitario e Lavacolla, obsérvase que, mentres a situada na cidade de Santiago mantén valores semellantes á media de Galicia, a de Lavacolla achégase aos valores máximos. A influencia atlántica condiciona o clima con inverno suaves, veráns frescos, aire húmido, abundantes nubes e precipitacións abundantes. Os meses de outono e inverno son os que presentan maiores precipitacións. En canto á temperatura, do mesmo xeito que as precipitacións, o gradiente esta marcado pola altitude, aínda que influenciado pola latitude. Para o termo municipal de Santiago estímase que a temperatura varía coa altitude nunha relación de -0,500 ºC/100 m. A temperatura media de Galicia é de 13º C. Comparando este valor cos obtidos na cidade de Santiago e Lavacolla, obsérvase que, mentres a estación meteorolóxica da cidade mantense por encima da media autonómica, en Lavacolla é sensiblemente máis baixa. Para facer unha análise e caracterización climática, primeiro hai que seleccionar unha estación meteorolóxica e a continuación utilizar os datos das variables climáticas. Para esta elección búscase a representatividade dos datos, tomándose en consideración a situación xeográfica máis centrada posible, do mesmo xeito que a serie histórica dos mesmos e a súa consistencia. Tendo en conta estes factores, óptase elixir a estación de Lavacolla, situada no Aeroporto de Santiago. No termo municipal de Santiago de Compostela atópase o Centro Meteorolóxico Zonal de Lavacolla (C. M. Z.), da Axencia Estatal de Meteoroloxía e os datos de situación do mesmo son: • LONXITUDE: 08 0 25´ 37´´ W • LATITUDE: 42 0 53´ 58´´ N • ALTITUDE: 364 m. O intervalo de rexistro das variables observadas é o comprendido entre os anos 1998 e 2011e os valores rexistrados exprésanse nas seguintes táboas: Ventos: refacho máximo (km/h) Segundo datos de Meteogalicia a dirección dos ventos predominantes dos últimos 5 anos é 45 graos (NE) aínda que repítese tamén de xeito destacable o valor de 225 graos (SO). Máximas medias (ºC) Máximas absolutas (ºC) Mínimas medias (ºC) Mínimas absolutas (ºC) Temperatura media Precipitacións: total (mm.) Precipitación máxima en 24 horas (mm.) Días de neve Días de saraiba Días de tormenta 2.1.4. VE X ETACIÓN. De acordo coa clasificación bioxeográfica de Rivas-Martínez (1987), o territorio de Santiago de Compostela, desde o punto de vista fitoxeográfico, atópase no: Reino Holártico Rexión Eurosiberiana Subrexión Atlántico-Medioeruopea Superprovincia Atlántica Provincia Cántabo-Atlántica (Cantábrica) Subprovincia Astur-Galaica Sector Galaico-Portugués Subsector Compostelán. Segundo a Rede Galega de Aerobioloxía, neste subsector Compostelán o dominio da cabeza de serie correspóndese coa asociación Rusco aculeati-Quercetum roboris, formada por bosques caducifolios de Quercus robur L.; no estrato arbustivo é frecuente a aparición de Ilex aquifolium L., Frangula alnus Miller, Pyrus communis L., Laurus nobilis L. e Crataegus monogyna Jacq. Xunto aos ríos e nos fondos dos vales, as formacións dominantes son as alisedas, caracterizadas por Alnus glutinosa (L.) Gaertner e con frecuencia aparece Betula alba L., Frangula alnus L., Fraxinus angustifolia Vahl., Fraxinus excelsior L. e Ulmus glabra Hudson. No ámbito termocolino, marcado por temperaturas medias máis altas e precipitacións máis escasas, incorpóranse plantas termófilas mediterráneas (Quercus suber L., Loura peregrina L., Arbutus unedo L., etc.) que utilizaron a vía migratoria costeira con altitudes inferiores a 250 m. Como etapas de substitución máis frecuentes destacan os piornales de toxo (Ulici europaei-Cytisetum striati) e brezáis-toxeiras da asociación Ulici europaei-Ericetum cinereae, esta matogueira enriquécese en altitudes baixas con elementos mediterráneos como Genista triacanthos Brot. e Cistus psilosepalus Sweet. Árbores autóctonas: A vexetación potencial do territorio corresponde ao bosque caducifolio pluriespecífico dominado polo carballo (Quercus robur). A distribución desta comunidade arbórea no municipio vén asociada, na maior parte dos casos, aos cursos de auga, dispóndose tras a ripisilva e ascendendo lixeiramente polas ladeiras. A súa maior representación atópase na parte norte do termo municipal, nas ribeiras dos ríos Tambre e Sionlla, no sueste localízase unha masa importante entre as parroquias Aríns e Bando. A medida que se aparta do río, a carballeira vai sendo substituída polo eucaliptal, dando lugar a unha comunidade composta por eucaliptos como especie principal. En moitas zonas, entre a carballeira da parte baixa e o eucaliptal das zonas medias-altas desenvólvense piñeirais, dando lugar a masas mixtas de carballos e piñeiros ou de piñeiros e eucaliptos. Bosques mixtos de carballos, piñeiros e eucaliptos: Trátase de formacións de tipo boscoso, cun estrato arbóreo definido pola mestura de especies dirixidas á produción forestal e carballos. A súa orixe está no costume de talar parcialmente os bosques de carballo e implantar no seu lugar cultivos de piñeiros e, con posterioridade, de eucaliptos ou mixtos de ambos. É común a súa presenza, de pequena extensión, situada ao redor das grandes masas forestais do municipio, marcando a transición entre o espazo de uso forestal e as terras de labranza. Ripisilvas: Son os bosques das ribeiras dos ríos e regatos do municipio. Nas ribeiras fluviais a vexetación potencial caracterízase pola presenza dos ameneiros (Alnus glutinosa) e salgueiros negros (Saídes atrocinerea ). Matogueiras: Os brezais son formacións de matogueiras de gran talla, conforman a primeira etapa de substitución das carballeiras, localízanse nas abas dos montes, rodeando o bosque autóctono e as áreas de cultivo As especies características son as retamas e os toxos. No territorio municipal de Santiago de Compostela, obsérvanse numerosas parcelas de cultivo abandonadas que dan lugar a brezais de gran talla. Este tipo de vexetación é moi abundante na zona sur-sureste do termo. O brezo de pequeno tamaño dáse nas zonas de chans máis pobres e degradados dos outeiros. Son a expresión da degradación das comunidades clímax como consecuencia de incendios, actividades agropecuarias, etc. Estas formacións de pequeno tamaño ocupan as zonas de outeiros e ladeiras localizadas na parte norte do municipio, cedendo terreo aos brezos de gran talla nas zonas baixas con maiores características edafolóxicas. As especies características son as ericáceas e os toxos. Cultivos forestais: - Eucaliptos: O eucaliptal é un bosque artificial que pode definirse como unha subasociación de toxal-brezal, pois proceden de reforestacións levadas a cabo sobre matogueira. Esta composto de forma case exclusiva por eucaliptos (Eucaliptus globulus), que diminúen a riqueza florística e a cobertura da vexetación dos estratos inferiores. O eucaliptal é o bosque que conta con maior representación no territorio municipal de Santiago. En pártea norte sitúase entre o piñeiral ou a carballeira sobre áreas de menos altitude e próximas aos cursos de auga e os brezais das zonas altas. No sur, as elevacións montañosas presentan unha topografía máis suave, polo que o eucaliptal esténdese ata os cumes. -Piñeiros: Os piñeiros están compostos por unha única especie, o piñeiro galego (Pinus pinaster). Trátase de bosques artificiais, definidos por subasociaciones de toxal-brezal. En Santiago de Compostela predominan na zona norte do municipio, moitas veces mesturados con eucaliptos e frondosas. Mención especial merece o piñeiral que ocupa o monte do Pedroso. - Masa mixta, eucalipto-piñeiro: Son masas onde a presenza de cada unha das especies é variable. Bosque artificial, que pode considerarse tamén como unha subasociación do brezal. Desenvólvense en zonas de transición entre o eucaliptal e o piñeiral. -Outras masas: Adoitan ser de orixe antrópico. Son pequenas extensións, pero a súa presenza maniféstase cada vez máis debido ao seu carácter invasor. Hai que destacar entre outras especies, a acacia negra, destacando o bosque sito no monte do Pedroso. Terras de labor. Cultivos e pasteiros: Formado por un mosaico de prados e pastos que se mesturan coas zonas de cultivo, ocupando en conxunto áreas pequenas e fragmentadas nas proximidades dos diferentes asentamentos humanos, e caracterizadas pola cuberta vexetal herbácea.2.2. ASPECTOS SOCIOECONÓMICOS.2.2.1. DEMOGRAFÍA. Evolución da poboación en Santiago Indicadores de poboación Poboación rural do concello por parroquias Poboación segundo a idade en grupos de cinco anos 2.2.2. URBANISMO Segundo recolle a Revisión do Plan Xeral de Ordenación Urbana aprobada de xeito definitivo no ano 2008: O proceso histórico de formación do agregado urbano da cidade continua deu lugar á configuración dunha planta, en forma de ril que se cingue ás ladeiras do Pedroso e ó leito do Sarela, que creceu na dirección do Camiño Francés coas implantacións de Fontiñas, San Lázaro e Ponte San Lázaro e, máis alá, co Complexo do Monte do Gozo e San Marcos; na dirección da estrada de Ourense, pasada a ponte do ferrocarril, creceu coas implantacións de Ponte Pedriña e O Restollal; a cidade confórmase cun crecemento non concéntrico dominado por unha direccionalidade norleste-sudoeste. Formada a partir da améndoa histórica murada, esta ten unha relación de continuidade íntima co Ensanche que integrou as formacións históricas de Castrón Douro, O Hórreo e os camiños novo e vello de Pontevedra. As pezas históricas lineais do norte lígana ó polígono de Vite cinguido ó monte de Vite e ós lineais do Camiño Francés (rúas de S. Pedro e do Home Santo) que unen o centro histórico cos ensanches de Circunvalación (A Almáciga, Belvís, Trisca) e máis alá, con Fontiñas e S. Lázaro. A nova expansión do sur en Conxo-Choupana aproxímase ás lindes orográficas determinadas polo enfaixamento do Sar mentres que polo suroeste, o Campus sur remata a área de crecemento urbano alcanzando o val fondo do Sarela co Xardín Botánico. A planta da cidade continua queda así configurada polo límite territorial que impoñen os sistemas ambientais e paisaxísticos do Pedroso-Sarela polo oeste, e polos altos de S. Marcos, Viso, Gaiás, Santas Mariñas e Pena Redonda polo leste, ligados e reforzados pola traza da autoestrada Santiago Norte-Santiago Sur, nun emprazamento que pecha rotundamente polo sur e suroeste co rompemento orográfico do Sarela ó seu paso por S. Lourenzo, Ponte San Domingos e Vidán, prolongado no sur e suroeste polo treito pechado do Sar e que abre ó norte no val de Amio e nas chairas de Mallou cara ás fontes do Sar e no sur no alto de Castiñeiriño-Lamas do Abade-Combarro próximo á barreira infraestructural do ferrocarril e a autoestrada Santiago Norte-Santiago Sur e inmediato ó límite do municipio. O modelo lonxitudinal ve reforzada a súa linealidade e direccionalidade pola orografía local na sucesión formada polo Monte Pedroso, o val do Sarela e o río dos Sapos, o Outeiro do castro interior e a améndoa murada, o monte da Almáciga e o val de Belvís, os altos da Trisca e Belvís, o val do Sar e os montes Gaiás e Viso, todo un sistema ben conectado na dirección norte-sur ou norleste-sudoeste e dificilmente conectable na dirección leste-oeste. Partindo destes condicionantes, a nova fase de crecemento da cidade formúlase en primeiro lugar nos espazos de continuidade que restan entre a cidade urbanizada e as infraestruturas consolidadas e os límites orográficos, paisaxísticos e ambientais do contorno. Esta opción implica incorporar ó proxecto urbano da cidade os novos ensanches do sur, completados con intersticios que restan nos bordos da cidade, e planificar a integración á planta da cidade da grande peza de reserva do Norte configurada basicamente entre a estrada da Coruña (N-550) e a Autoestrada AP-9, cunha proposta que acompaña, equilibra e reforza a expansión das reservas industriais e empresariais vinculadas á nova Estación de Mercadorías, e con posibilidades de expansión sobre a nova dirección de crecemento favorecida –no arranque do corredor de Lavacolla- pola traza da Autovía do Aeroporto, a localización do complexo do Monte do Gozo e das reservas de usos empresariais previstas no Plan vixente arredor das televisións e, máis alá, das previstas no contorno do Aeroporto. Desta maneira, a expansión da cidade continua acompaña o proceso de implantación das grandes infraestruturas das que se podan servir as áreas de novo crecemento nun primeiro nivel de integración urbanística. O modelo de implantación pasa así a incorporar á planta da cidade novas pezas dunha segunda coroa de crecemento próxima pero sen apenas contacto cos tecidos da cidade histórica, da que participan xa Vite, Ponte Pedriña, Conxo e Cornes, Choupana, Fontiñas e á que agora se incorporan San Lázaro, a peza de Mallou-Amio e as novas pezas de Castiñeiriño, O Combarro ou Volta do Castro. Máis alá desta segunda coroa da cidade continua, desenvólvense os corredores de crecemento urbano polarizadores do tecido de núcleos rurais do territorio dinámico: -O Corredor de Noia reforzado no contorno de Roxos e expandido fóra do termo municipal en Bertamiráns-Brión. -O Corredor de Lavacolla reforzado no contorno de S. Marcos coa Autovía e a chegada do Camiño de Santiago e no límite do termo municipal coa potenciación das instalacións e actividades no contorno do Aeroporto de Lavacolla. -Os corredores xerminais de Aríns e de Santa Lucía; e –xa fóra do noso municipio- os corredores do Milladoiro-Calo, Os Tilos-Cacheiras e de Sigüeiro. A grande extensión do territorio de Santiago supón unha certa heteroxeneidade interna, unha dinámica historicamente diferenciada nos procesos de crecemento, así como un equilibrio produtivo distinto entre os grandes usos do solo. O Plan estableceu consecuentemente unha proposta de agrupación por reunión de territorios parroquiais completos. Estes sectores son: - Sector noroeste (NW): Parroquias de Fecha (Santa Cristina e San Xoán), Grixoa e A Peregrina. Delimítase con escasa vinculación ó sistema radial de estradas, que teñen pouca influencia no crecemento. A súa caracterización territorial vén dada pola importancia estrutúrante do río Tambre; pola proximidade do polígono industrial do Tambre, que establece unha cesura coa periferia urbana residencial do norte; pola ausencia de dispersión, baixa ou moi baixa densidade de poboación das parroquias e pequeno tamaño das aldeas. Establécese como zona de mellor posición para dotacións o contorno da Peregrina. - Sector noroeste (NE): Parroquias de Busto, Verdía, Nemenzo, Marantes, A Barciela, Cesar, Carballal e Enfesta. Estrutúrase territorialmente en torno ó eixe da estrada N-550 de Santiago a Coruña por Sigüeiro, actuando este núcleo como elemento de polarización primario, acompañado dunha débil polarización espontánea nos núcleos do antigo termo de Enfesta sobre o eixe, acompañada dunha acusada dispersión de bordo de viario adicionalmente inducida pola disposición de malla camiñeira de concentración parcelaria no plano de Agualada-Rúa Travesa. Aínda se identifica unha nucleación compacta de pequenas aldeas de orixe, máis tamén establécese complementariamente a tipificación de rosarios ou agrupacións de lugares e casais. - Sector suroeste (SE): Parroquias de Sabugueira, Bando, Aríns, O Eixo e Marrozos (incluído o corredor da estrada de Lugo). Estrutúrase nun desenvolvemento lineal no sentido do val de Aríns, sen manifestación clara dun centro, que parece máis nitidamente identificarse na liña formada pola cabeceira de Piñeiro-Bornais e o remate de Susana. As aldeas son grandes nos planos baixos e identifícanse coma núcleos máis compactos e extensos en relación ás agrupacións de casais estendidos sobre a estrada de Ourense e os camiños da Concentración Parcelaria. - Sector suroeste (SW): Parroquias de Figueiras, Villestro e Laraño (incluído o corredor da estrada de Noia). Correspóndese con vales das parroquias estruturadas polo corredor da estrada AC-543 de Noia e polo val do Sar. As aldeas son grandes, e a súa identificación proponse no marco da súa clasificación como solo urbano, adscribíndose á asignación das polaridades e do equipamento, o ámbito do corredor. OS USOS DA CIDADE A distribución dos usos na cidade veuse moi enriquecida na década dos noventa polas previsións do planeamento urbanístico porque nel adóptanse decisión de localización hoxe consolidadas de grande relevancia para o futuro da cidade (Hospital Clínico, centros comerciais, Pazo de Congresos e Feiral de Amio, campus universitarios, centros administrativos, centros culturais, grandes instalacións deportivas, grandes equipamentos de recepción,.). Pódese dicir que na década dos noventa adoptáronse decisións, a este respecto, que consolidan en grande medida a estrutura xeral dos grandes usos na cidade. Polo tanto, a presentación dos criterios xerais da Revisión do PXOM relativos á distribución de usos describirase tendo en conta as transformacións urbanísticas habidas e en curso e as tendencias que se teñen consolidado: • A centralidade da Cidade Histórica e o Ensanche. • sistema rexional de bordo. • A implantación universitaria. • A localización espacial dos usos industriais. O USO RESIDENCIAL A dinámica de crecemento da formación urbana da cidade desde a súa planta histórica ata a súa configuración actual, é fortemente tributaria da planificación urbanística na que ten orixe. Unha planificación por pezas diferenciadas que practicamente ata o de agora, estiveron definidas nos intersticios entre corredores lineais formados xa historicamente sobre os accesos radiais dunha cidade termo de moitos camiños. Quizá coa única excepción dos polígonos públicos de Vite e Fontiñas, as sucesivas pezas de crecemento se foron enfaixando entre os eixes construídos -en parte do seu trazado- que os delimitan e en moitos casos os constrinxen. Desta maneira, as pezas das que se foi construíndo o mosaico da cidade, están moi marcadas na súa caracterización residencial polas propias concepcións funcionais do planeamento, polo que non sempre é fácil a interpenetración e influencia entre elas para difundir as actividades complementarias da residencia, aquelas que fomentan a multifuncionalidade, que enriquecen e ó cabo acaban por caracterizar os distintos tecidos residenciais en relación á súa integración na cidade. A Revisión do Plan responde ás demandas da realidade urbanística municipal no horizonte da súa vixencia e para a súa elaboración partiuse duns criterios definidos que se sintetizan en: • Consolidación do modelo urbanístico referido á cidade compacta tanto no relativo ás densidades coma á descentralización de actividades, reforzar as funcións non conxestivas na cidade histórica e no centro urbano, e dar prioridade á calidade ambiental e urbanística. • Consolidación do proceso de recuperación urbana da cidade histórica tanto en vivenda coma en espazo público. • Vixencia da ordenación básica do planeamento da cidade consolidada, salvo axustes puntuais e remate dos vacantes intersticiais dun xeito positivo cara ó reforzo do sistema de dotacións e do complemento da accesibilidade peonil ou de proximidade. • Ordenación pormenorizada dos espazos da primeira periferia urbana. • Homologación e simplificación de parte do planeamento anterior no referente á ordenación normativa e ós sistemas de xestión. • Previsión e programación de solo para vivendas de protección. • Previsión de novas reservas de solo para actividades terciarias e dotacionais. • Previsión de novas reservas de solo para actividades empresariais e industriais no norte, vinculadas ó corredor de Lugo, ó Aeroporto e ós solos industriais do norte. • Previsión de reservas para o crecemento esperado da Universidade mantendo o criterio de integración na cidade. • Ordenación de pormenor dos núcleos territoriais (rurais e urbanos) atendendo ó seu reforzamento e crecemento harmónico, e cun sensible tratamento dos bordos cara á súa integración ambiental. • Ordenación do territorio e dos espazos rurais que profunde na protección, conservación e mellora dos seus valores ecolóxicos, ambientais, paisaxísticos, culturais e produtivos.2.2.3. ECONOMÍA. Na cidade de Santiago o peso do sector servizos é claramente predominante dada a actual especialización económica. A actividade industrial ocupa hoxe en día, aproximadamente, a só unha de cada dez persoas ocupadas que residen en Santiago. A actividade emerxente na cidade sitúase nos sectores das tecnoloxías da información e das comunicacións e nas asociadas ás ciencias da saúde e a fabricación de material electrónico, todo iso sen menoscabar o peso da industria máis tradicional na dinámica económica como no caso da madeira, automoción, transformadores metálicos ou alimentación. Santiago de Compostela, con respecto ao conxunto da industria galega, esta especializada na actividade relacionada coa elaboración e fabricación de material electrónico xa que as tres cuartas partes da facturación total galega procede das empresas localizadas no termo municipal. En canto ás empresas dedicadas á produción e distribución de enerxía e á fabricación de material eléctrico a facturación aproximada representa aproximadamente un 23% do total do sector industrial no termo municipal. É tamén moi elevado o peso da industria da madeira e do papel. Son significativos os respectivos á reciclaxe, a produción de emerxía, a fabricación de equipos médico-cuirúrxicos, de precisión e óptica. As artes gráficas aproveitan a situación central da cidade, a presenza da Universidade e o desenvolvemento das actividades culturais de Compostela. É un sector moi dinámico e en continua adaptación ás novas tecnoloxías que absorben máis do 12% da facturación total galega. En consecuencia case as tres cuartas partes da facturación efectuada por empresas con sede social en Santiago pertencen aos sectores mencionados nos parágrafos anteriores aínda que tamén é de destacar o peso da facturación das actividades de vehículos automóbiles. Sociedades e outras persoas xurídicas por estrato de persoal asalariado Evolución das empresas por actividade principal Segundo datos obtidos do departamento de estatística do concello, o ranking das primeiras empresas industriais por volume de empregados é o seguinte: 2.2.4. INFRAESTRUTURAS BÁSICAS SUSCEPTIBLES DE DANOS.2.2.4.1. VÍAS DE COMUNICACIÓN. ESTRADAS: No cadro seguinte recóllense as vías de comunicación principais que pasan ou enlazan o termo municipal de Santiago de Compostela. FERROCARRIL: Santiago de Compostela, presenta tres eixes de penetración ferroviaria Vigo, A Coruña e Ourense e Estes tres eixes conflúen nunha única estación, localizada no extremo Sur do Ensanche entre a rúa do Hórreo e a rúa de Vedra. Os novos trazados previstos e parcialmente rematados para a infraestrutura de alta velocidade non alteran de xeito significativo a implantación topográfica do vello ferrocarril, preservando a integración urbana da Estación actual na posición central da cidade, que adaptará as súas funcións para asumir lo papel de Nova Estación do T. A. V. Á estación de Santiago é posible chegar desde varios puntos de España ou desde as cidades galegas de Vigo, A Coruña e Ourense a través das grandes liñas ou as rexionais de RENFE. No ano 2010, o número de pasaxeiros que empregaron a estación de ferrocarril da cidade foi de 1.771.974, deles 130.778 viaxaron fora da comunidade en tanto que o resto fixérono con orixe ou destino na mesma. Saen tes trens diarios con destino Madrid, un cara a Hendaya, vinte e un destino A Coruña (dous deles AVANT), dezasete con destino Vigo e once con destino Ourense (cinco AVANT), tamén é posible chegar a Portugal a través de Vigo.2.2.4.2. INFRAESTRUCTURAS DE COMUNICACIÓN. AEROPORTO DE LAVACOLLA: O aeroporto de Santiago está situado a uns dez quilómetros ao nordeste da cidade, nos termos municipais de Santiago de Compostela, O Pino e Boqueixón, provincia de A Coruña. No ano 2011inaugurouse a nova Terminal Aérea do Aeroporto de Santiago, que comprende un edificio terminal con capacidade para máis de catro millóns de pasaxeiros, un edificio de aparcadoiro con capacidade para uns 3.700 vehículos, as glorietas e viarias de acceso ao novo área terminal e a urbanización asociada a todas esas actuacións. No ano 2011, o aeroporto rexistrou un total de 2.464.431 pasaxeiros, 22.317 movementos de aeronaves e case 1.790 toneladas de mercadorías. Movementos de mercadorías, aeronaves e pasaxe ESTACIÓN DE AUTOBUSES: Operan catorce compañías que manteñen 77 liñas. A maioría das liñas son de curto percorrido ou operan dentro da comunidade galega conectando a cidade de Santiago coa súa área de influencia próxima e coas cidades e pobos máis importantes de Galicia. Ás liñas intercomunitarias conectan a cidade con diversos destinos fora de Galicia e tamén hai varias liñas con destinos internacionais.77 Liñas de autobuses: • 5 liñas internacionais • 9 liñas intercomunitarias (Asturias, Algeciras (por Sevilla – Cáceres), Madrid, Bilbao, Portugalete (por Burgos), La Bañeza, Irún, Barcelona, Salamanca) • 52 liñas que descorren por Galicia • 11 liñas de curto percorrido DÁRSENA DE XOÁN XXIII: Elemento de intercambio modal cunha forte especialización en relación á chegada á Cidade Histórica do transporte colectivo de carácter turístico. A súa posición e a ampla dotación de aparcamento asociada determina a posibilidade de relación cos modos de transporte público urbano e mesmo interurbano como punto de intercambio do servizo regular. TRANSPORTE URBANO: O transporte urbano por autobús realízase o traveso de 51 autobuses e 21 liñas que conectan as diversas áreas da cidade nas que se distribúen 694 paradas. En 2011 foron 7.461.697 os usuarios que empregaron o transporte público na cidade de Santiago de Compostela. O servizo de taxis consta de cinco paradas cun total de 125 vehículos prestando servizo, dous deles adaptados ao seu uso por persoas coa mobilidade reducida.2.2.4.3. REDE DE ABASTECEMENTO DE AUGA. A infraestrutura de distribución auga está formada por puntos de captación, depuración, conducións, depósitos e rede de distribución, principal e secundaria. No caso de Santiago a captación e depuración realízase na Estación do Tambre, situada na marxe esquerda do río Tambre. A devandita estación ten unha capacidade de elevación de 900 litros/segundo e desde alí bombéase a auga, unha vez tratada, aos depósitos de almacenamento seguintes: • Depósito Vilares, situado en cota 351,50 e con capacidade para 27.000 m 3. Desde aquí fornécese a rede principal de 450 mm. de diámetro e rede secundaria. • Depósito Polígono, situado en cota 410 e con capacidade para 10.000 m3. Desde aquí fornécese a: o Polígono industrial do Tambre en rede de 500 mm. o Depósito Salgueiriños en cota 353, de 10.000 m 3. o Rede principal de 350 mm. de diámetro e rede secundaria. • Na actualidade atópase en fase de execución un novo depósito, na mesma parcela que o anterior e á mesma cota, cunha capacidade de almacenamento de 10.000 m 3. • Existe outro achegue procedente dun mesmo eixo, formado polas arquetas Reunión (cota 345) e Pedroso (cota 335) que alimenta o depósito Almáciga (cota 314) de 15.000 m 3 de capacidade. Desde este depósito distribúese á rede principal, a través de dúas arterias de 450 mm, unha de 350 mm, e unha de 275 mm. • Desde a rede que abastece o depósito Almáciga derívase á estación de bombeo de San Lázaro que, con capacidade de elevación de 20 l/s, bombea ao depósito Monte do Gozo (cota 377 m.) e 600 m 3 de capacidade. De alí, fornécese auga á rede. A rede de auga de Santiago ten unha lonxitude superior a 420 km.2.2.4.4. REDE DE SANEAMENTO. A infraestrutura de saneamento de Santiago está constituída por sumidoiros, conectados, xunto coa rede de Milladoiro, á depuradora de Silvouta. O colector unitario reúne as augas residuais domésticas, industriais, e pluviais, e as conduce ata a depuradora, onde son tratadas e devoltas ó río Sar. das á depuradora, onde son tratadas e devoltas ao río Sar. Na depuradora de Silvouta existen dúas liñas: • Liña que forma a auga residual que chega polo colector • Liña de lodo que se forma co extraído da anterior liña A liña de auga residual consta de: Obra de chegada.- É un pozo onde se recibe a auga que vai polo colector. Aquí sácanse os sólidos como paus, botes., coa culler bivalva. Está provisto dun aliviadoiro de seguridade que desvía o excedente de auga residual. Parafuso de Arquímedes.- Para elevar a auga, de forma tal que, polo resto da planta móvase por gravidade, dado que o colector chega a un nivel máis baixo. Debaste e pretratamento.- Consta de reixa de grosos (extrae os sólidos con tamaño menor de 50 mm.), de tamiz de finos e desareador-desengraxador que reduce no proceso os sólidos, finos, aceites e graxas respectivamente. Medición de caudal.- Unha vez extraídos todos os materiais que non están mesturados coa auga, mídese o caudal considerado de entrada a planta de tratamento. Decantador primario.- Funciona por gravidade de tal modo que, todo o que pese máis que a auga, deposítase no fondo, saíndo pola parte superior a auga para continuar co proceso. Cuba de aireación.- O proceso de depuración que segue a auga decantada corresponde a un sistema convencional de fangos activos; consiste na eliminación da materia orgánica disolta na auga residual mediante a acción de microorganismos (bacterias presentes na cuba) que a transforman en materia celular. Para que ditas bacterias poidan realizar a función necesitan osíxeno que se achega mediante turbinas. Decantador secundario.- o efluente da cuba de aireación pasa ó decantador secundario onde se separa auga clarificada dos fangos activos por un proceso de sedimentación similar ó da decantación primaria (a auga borda por un canal perimetral, e os fangos quedan retidos no fondo do decantador). A auga clarificada, ó contrario que a da decantación primaria, está libre de materia orgánica disolta, e é a auga tratada que se devolve ó medio natural, neste caso o río Sar. O que, por gravidade, prodúcese no fondo dos dous decantadores vai á liña de lodo que consta de: Espesador.- Para o fango dos decantadores primarios. Flotador.- Para o fango dos decantadores secundarios. Acondicionamento.- Os fangos procedentes do espesador e flotador mestúranse formando o fango mixto, ó cal engádenselle reactivos (cloruro férrico e cal) para conseguir a coagulación co cloruro férrico e o acondicionamento químico ca cal. Filtro prensa.- Oprímese a mestura de lodo cos reactivos entre unhas placas, para sacarlle a máxima cantidade de auga posible. Ao resultado chámaselle torta e o seu destino pode ser: • Aproveitamento agrícola, como abono • Vertedoiro como lixo ou para rexeneración.2.2.4.5. REDE DE DISTRIBUCIÓN DE GAS. A rede de gas do municipio de Santiago está composta por unha acometida xeral. A partir desta acometida existe unha serie de conducións que constitúen a rede de distribución que dá servizo á cidade. As distintas conducións admiten rangos de presión diferentes en función do seu diámetro e o caudal de gas, as conducións principais que totalizan 18.411 m. están dimensionadas para 16 bares de presión, hai 7.357 m. de conducións a 10 bares, 114.300 m. a 4 bares e 46.557 m. a 150 milibares. Todas as conducións totalizan186.625 m. de lonxitude e contabilízanse 18.923 puntos de subministro. A empresa responsable desta rede e Gas Natural – Gas Galicia. O trazado da rede e os elementos principais de control, corte e regulación represéntanse no diagrama.2.2.4.6. REDES DE COMUNICACIÓN. Distinguimos tres redes diferentes de comunicación telefónica no concello de Santiago de Compostela, a rede fixa de telefonía a rede móbil e a rede de fibra óptica. Na actualidade as tres redes empréganse para o transporte de voz e datos, sendo estes os que están a notar un maior incremento, ocupando cada vez mais espazo e canles. A mais importante rede de telefonía fixa no concello está integrada por unha rede capilar de liña telefónica que abarca a meirande superficie do termo municipal e 16 nós ou centrais de enlace das que tres pódense considerar principais. As principais estruturas de telefonía móbil no concello son as torres de comunicación das que unha empresa xestiona unhas 19 e outra xestiona 56. A rede principal de fibra óptica no concello de Santiago de Compostela está xestionada por unha empresa e está integrada por unha rede capilar que conecta a meirande parte da cidade e os principais núcleos de poboación do concello completada por uns 18 nós de enlace e 2 centros de transformación. É de destacar que esta empresa dispón de unidades móbiles que substitúen aos nós de enlace en caso de continxencia.2.2.4.6. REDE DE ELECTRICIDADE. A rede principal de distribución eléctrica no concello está integrada polas liñas de alta e as liñas de media tensión representadas no plano 1.8 do Anexo II, ademais hai 3 centros de transformación principais situados no lugar de Porto de Conxo, en Formarís e en San Caetano. A alimentación das subestacións eléctricas da cidade de Santiago prodúcese a través de tres circuítos: • A Liña de Alta Tensión Central eléctrica do Tambre-Santiago conforma no contorno da cidade un anel de Alta Tensión 66 KV. Que alimenta ás subestacións de San Caetano e Porto de Conxo (Santiago II). • Liña de Alta Tensión Mesón do Vento-Santiago; constitúe a alimentación polo norte da cidade. Esta liña de Alta Tensión de 66 KV vai a alimentar a nova subestación de Formarís. • Liña de Alta Tensión Porto de Mouros –Santiago; liña de 66 KV que constitúe a alimentación polo leste da cidade. As liñas de media conectan con mais de 1.000 centros de transformación secundarios dos que se reparte o fluído eléctrico aos consumidores finais.2.2.5. EQUIPAMENTOS.2.2.5.1. RECOLLIDA DE RESIDUOS SÓLIDOS URBANOS. En cumprimento do sinalado pola Lei 10/1998 de Residuos e a Lei 10/1997 de Residuos Sólidos Urbanos de Galicia, o Municipio de Santiago incorporouse ao proceso de implantación de recollida selectiva, como corresponde aos municipios de máis de 5000 habitantes. O Concello de Santiago dispón de cobertura para a recollida selectiva de residuos urbanos, a través do sistema de separación en orixe e áreas de achega. A partir dos colectores de recollida de residuos, disponse dunha flota de camións recolectores-compactadores. A recollida é diaria. A recollida de residuos, por concesión municipal realízase por URBASER. A xestión dos residuos sólidos urbanos realízase a través de SOGAMA na súa planta de transferencia de residuos, emprazada en Formarís, Sionlla. O municipio tamén conta con un servizo de recollida de residuos voluminosos que se efectúa en cada domicilio, previo aviso telefónico dos cidadáns. A infraestrutura local en materia de residuos sólidos urbanos complétase con dous Puntos Limpos xestionados pola empresa Urbaser que se sitúan no Polígono del Tambre, Vía Edinson nº 46 e no lugar de Piñor no antigo vertedoiro.2.2.5.2. RECURSOS PARA O ALOXAMENTO. A oferta hoteleira aumentou dun xeito moi importante en Santiago, xa que se pasou dos dezaoito hoteis en 1998 a cincuenta e nove en 2011, duplicándose tamén o número de prazas coas que se conta (de 2.278 a case 5.000). Situación semellante é a que experimentan os hostais e pensións (que pasan de 49 e 1.703 prazas en 1998 a 98 e mais de 2.146 prazas en 2011) e o turismo rural (cun auxe de 2 a 6 establecementos e de 27 a 72 prazas). A situación contraria ten lugar nos cámpings que reduciron á metade a súa presenza en Santiago ata os dous existentes en 2008 con 1.646 prazas dispoñibles. Hoteis. Número de establecementos Hostais e pensións. Número de establecementos Casas de turismo rural. Número de establecementos Cámpings. Número de establecementos 2.2.5.3. INSTALACIONS DEPORTIVAS DE USO PÚBLICO. Este tipo de recintos teñen especial interese na planificación das emerxencias: • Constitúen un lugar de aglomeración de persoas que o converte en foco vulnerable a determinados riscos. • Son lugares que permiten o aloxamento extraordinario da poboación, cando, por unha catástrofe ou emerxencia, é preciso contar con recintos nos que albergar un elevado número de persoas. • Pódense empregar como punto de reunión de medios. • Algúns deles pódense empregar como lugares de almacenamento. • En determinadas circunstancias serven para o aterraxe de helicópteros. Na táboa seguinte relaciónanse as instalacións deportivas do Municipio, tanto as de titularidade pública como privada: Pavillóns polideportivos: Campos de fútbol: Outras instalacións: Atletismo, ximnasio… 2.2.5.4. CENTROS EDUCATIVOS. Escolas infantís: Centros de educación infantil e primaria: Institutos públicos de educación secundaria: Ensinanzas de réxime especial: Centros de educación especial: Colexios privados: Ensinanzas de danza: Ensinanzas de música: Universidade de Santiago: 2.2.5.5. CENTROS SOCIOCULTURAIS.2.2.5.6. CENTROS SANITARIOS. A infraestrutura sanitaria do municipio de Santiago consta dous centros que se describen a continuación, e que están clasificados segundo a titularidade pública ou privada e o tipo de asistencia que dispensan. HOSPITAIS. Complexo Hospitalario Universitario de Santiago: O Complexo Hospitalario Universitario de Santiago de Compostela dispón de diversas unidades de atención especializada que prestan servizos xerais a un área de cerca de 420.000 habitantes e dispón dunhas1.573 camas. A dotación de hospitais públicos da área sanitaria de Santiago de Compostela comprende os 4 centros hospitalarios do Complexo, así como a Fundación Pública Hospital dá Barbanza, de carácter comarcal que ten asignados ao redor de 64.000 habitantes. O Complexo Hospitalario Universitario de Santiago de Compostela actúa de unidade de referencia da Fundación Pública Hospital dá Barbanza para a atención especializada de certas patoloxías, así como as especialidades de Alerxia, Neuroloxía, Oncoloxía médica, Oncoloxía Radioterapia, Reumatoloxía e UCI. Para as especialidades de Cirurxía Plástica, Oncoloxía Radioterapia e Neurociruxía, o Complexo Hospitalario Universitario de Santiago de Compostela é referencia da zona centro da Comunidade Autónoma. Hospital Médico Cirúrxico de Conxo: Hospital Psiquiátrico de Conxo: O Hospital Psiquiátrico de Conxo está construído sobre a antiga Igrexa de Santa María de Conxo. Hospital Gil Casares: Hospital Nosa Señora da Esperanza: Hospital A Rosaleda: Centros de Saúde; Atención primaria.2.2.5.7. CENTROS ASISTENCIAIS. CENTROS DE DÍA. RESIDENCIAS TERCEIRA IDADE.2.2.5.8. POLÍGONOS INDUSTRIAIS Inaugurado no ano 1975, o polígono empresarial do Tambre é o referente da actividade industrial de Santiago. Actualmente ten ocupadas as súas 278 parcelas e abarca una superficie de 1.058.000 metros cadrados, alberga más de 400 empresas de actividade industrial e comercial relacionadas sobre todo cos sectores do automóbil, a construción, o transporte, a distribución, o metal e a madeira. Na zona de Boisaca prolóngase o actual polígono do Tambre cunha oferta de 20 hectáreas de chan. A urbanización do Parque Empresarial de Boisaca por parte da SEPES, a Entidade Pública Empresarial de Solo, representa, na práctica, una ampliación do Polígono Industrial do Tambre cara ao sur. Este novo parque empresarial conta con 201.722 metros cadrados, que proporcionan á cidade cen novas parcelas con capacidade para 60 empresas. No 2004 comezaron as obras do Parque Empresarial da Costa Vella. Xa están construídos e en funcionamento case 400.000 metros cadrados de solo industrial divididos en 131 parcelas. O proxecto de urbanización foi realizado pola empresa municipal de vivenda e solo (Emuvissa) e abarca unha zona parcelada de 264.853 metros cadrados, un espazo de zonas libres e verdes de 44.000 metros cadrados e un total de 61.000 metros cadrados de rede viaria. O parque de A Costa Vella está enmarcado por la autovía de Lavacolla, a estrada de A Coruña, o recinto feiral de Amio e o Polígono do Tambre, garantindo unas óptimas comunicacións e un rápido acceso á autopista AP-9 e ao aeroporto. Actualmente está en fase de desenvolvemento Costa Vella Norte, (SUNP-37.3), que ofertará 167.309 metros cadrados máis de solo industrial. Na Sionlla está en proxecto un área loxística cunha superficie de 1,4 millóns de metros. O Plan Xeral de Ordenación Municipal prevé novas dotacións de chan en San Marcos, para un área de especialización tecnolóxica de 52 hectáreas e outro próximo ao aeroporto de Lavacolla de 130 hectáreas. O Parque Científico e Tecnolóxico de Santiago estará situado na zona de San Marcos, nos terreos que no seu día estaba previsto levantar a Cidade da Imaxe, o novo parque admitirá ademais de empresas audiovisuais, aqueloutras dedicadas e relacionadas coa investigación e as novas tecnoloxías. CAPÍTULO 3. ANÁLISE DE RISCOS.3.1. IDENTIFICACIÓN DE RISCOS.3.1.1. RISCOS DA NATUREZA.3.1.2. RISCOS ORIXINADOS POLA ACTIVIDADE HUMANA.3.1.3. OUTROS RISCOS.3.2. ANÁLISE DE RISCOS.3.2.1. RISCO POTENCIAL DA EMERXENCIA.3.2.2. ANÁLISE PORMENORIZADA.3.2.3. INTERCONEXIÓN DE RISCOS.3.2.4. ANÁLISE DAS CONSECUENCIAS.3.2.5. MAPAS DE RISCO 3.1. IDENTIFICACIÓN DE RISCOS. Defínense os riscos como os posibles fenómenos ou sucesos de orixe natural, xerados pola actividade humana ou pola interacción de ambos, que poidan dar lugar a danos para as persoas, os bens ou ao medio natural; os distintos riscos podémolos clasificar do seguinte modo: • Riscos da natureza. • Riscos ocasionados pola actividade humana. o Riscos tecnolóxicos. o Riscos antrópicos. • Outros riscos.3.1.1. RISCOS DA NATUREZA Son aqueles riscos debidos a factores climáticos ou xeográficos. Cando se producen pola Natureza, en ocasións trátase de riscos que se poden prever en función da situación atmosférica prognosticada para a zona. En xeral obrigan a ter prevista unha planificación que permita contrarrestar as consecuencias probables. Son riscos deste tipo: Choivas intensas. (persistentes e continuas): Producen illamento de núcleos de poboación, debido ás desfeitas que ocasionan no medio. Poden chegar a esperarse perdas de vidas humanas, tanto polas propias desfeitas do evento, como porque se estean realizando actividades laborais cando se manifesta (transporte, construción, agrarias.). Eventualmente son causa de inundacións ou provocan derrubamentos. Corrementos de terras, derrubamentos e avalanchas (incluídos os Karst): Evento que habitualmente é consecuencia de largos períodos de chuvias que afectan ás zonas de risco ou de fenómenos sísmicos que provocan bruscos movementos destas con efectos que poden chegar a ser graves sepultando as persoas ou os seus bens. Inundacións: Trátase dun evento que se produce nas zonas baixas, próximas a canles de auga, debido a que se excede da capacidade de drenaxe do chan e da evacuación da canle. Ao desbordarse a auga, os terreos próximos aláganse. Esta causada por, precipitacións extremas, fusión da neve ou o xeo, rotura de presas e pola combinación destas circunstancias. Ocasionan illamento de núcleos de poboación, grandes perdas de bens materiais, chegando en ocasións a provocar a perda de vidas humanas. Nevadas: A baixada das temperaturas, sobre todo en inverno, provoca este tipo de precipitación. Cando se produce en abundancia pode provocar situacións de emerxencia por illamento de núcleos de poboación e vías de comunicación. Secas: Ten lugar cando a dispoñibilidade da auga doce procedente dos ríos, lagos, atmosfera ou o subsolo, está por baixo dos valores considerados como normais ou aceptables, son situacións producidas pola falta de choivas durante un tempo prolongado. Poden chegar a producir problemas de saúde pública e graves perdas na agricultura e a gandería, incrementando ademais o risco de incendio forestal. Sismos: Prodúcense cando as tensións acumuladas pola deformación das capas da Terra libérase bruscamente. Rompen as masas de rocas que estaban sometidas a forzas xigantescas, reordenándose os materiais e liberando enormes enerxías que fan tremer a terra, de efectos practicamente instantáneos. A planificación deste sinistro debe realizarse sobre as súas consecuencias e non sobre a prevención do mesmo, ao descoñecerse cales son as circunstancias previas con que pode chegar a manifestarse. Temporais (ventos, tempestuosos, tornados): E un evento meteorolóxico adverso, caracterizado polo forte vento asociado ao tempo inestable. Producen illamento de núcleos de poboación, debido ás desfeitas que ocasionan no medio. Poden chegar a esperarse perdas de vidas humanas, tanto polas propias desfeitas do evento, como porque se estean realizando actividades laborais cando se manifesta (transporte, construción, gandeiras, agrícolas…). Xeadas. A baixada das temperaturas, sobre todo en inverno, provoca este tipo de fenómenos que provoca un incremento dos accidentes na circulación viaria, os accidentes no tránsito normal de persoas e obriga a cortar a circulación por algunha vía. Poden afectar tamén a servizos e o medio agrícola, danando as colleitas.3.1.2. RISCOS ORIXINADOS POLA ACTIVIDADE HUMANA. Son debidos a factores relacionados co traballo nas súas múltiples variantes, o lecer, e a relación social. Divídense en: Riscos tecnolóxicos.- Trátase de accidentes asociados ás actividades industriais, do transporte, minería.: • Asociados a factorías e almacenamentos con risco químico: Requiren unha planificación especial segundo o tipo de sinistro (escape, incendio.) e a clase de produto (tóxico, combustible, inflamable.). • Asociados ao transporte de mercadorías perigosas: Do mesmo xeito que os anteriores dependen de tipo de sinistro e do produto transportado. • Asociados a instalacións radioactivas ou ao transporte, acumulación ou instalación de fontes radioactivas: Requiren unha planificación especial. • Asociados a plantas subministradoras de enerxía ou servizos esenciais: Ocasionados pola paralización accidental ou intencionada das plantas, poden provocar danos graves á poboación. Comprenden os servizos de auga, electricidade, gas teléfono, alimentación e produtos esenciais. • Derrubamentos. • Asociados a construcións de enxeñería civil: Que poden provocar danos á poboación polo mal estado da propia construción. • Bacteriolóxico.- Contaminación ambiental. Riscos antrópicos: Aqueles cuxa orixe está na actividade humana • Incendios urbanos ou industriais: Os efectos destes sinistros poden ser planificados, aínda que non se pode definir o momento exacto en que tales eventos vanse a producir. A acción preventiva é o procedemento máis eficaz para reducir as súas consecuencias. • Incendios forestais: Trátase de sinistros que requiren dunha planificación especial. Poden afectar a núcleos de poboación e zonas ecolóxicas de alta protección ambiental. A consecuencia principal é degradación do medio ambiente e os danos materiais e humanos que poden ocasionar. • Riscos derivados de grandes aglomeracións en espectáculos, actividades de lecer e recreativas: A súa natureza varia dependendo das circunstancias e condicións do lugar onde poden chegar a manifestarse. Entre eles cóntanse: o Actividades deportivas: Orixinadas pola concentración de gran cantidade de persoas nun mesmo espazo. o Actividades deportivas de risco: Montañismo, submarinismo, espeleoloxía. o En zonas de baño: Todos os accidentes que poderían ocorrer nas devanditas zonas debido ás actividades deportivas ou de descanso en praias fluviais, lagos, encoros e ríos. o Feiras, actos culturais ou relixiosos: Por aglomeración de gran cantidade de persoas en recintos semipechados, pechados ou abertos o Grandes festas: Nas mesmas circunstancias anteriores, agravadas por exhibicións pirotécnicas, problemas de tráfico e orde pública. o Accidentes debidos ao tráfico: Terrestre (estradas, vías férreas) ou aéreo. o Accidentes por Intoxicación química ou microbiolóxica de produtos alimenticios que entran na cadea trófica, derivados ou producidos por unha mala manipulación (por exemplo: contaminación por bacilos/virus/bacterias, vertedura de residuos e lixos, venda de alimentos en mal estado, contaxio por animais vivos. o Asociados a riscos domésticos: De electricidade, auga, gas. 3.1.3. OUTROS RISCOS. De saúde pública. Epidemias: A súa natureza dimana da exposición a microorganismos e axentes patóxenos que provocan infeccións ou reaccións alérxicas. Desabastecemento de servizos esenciais: Producidos pola diminución grave na subministración ou servizo público.3.2. ANÁLISE DE RISCOS. A realización dunha análise dos riscos do concello de Santiago de Compostela implica realizar un estudo pormenorizado de cada un dos seus compoñentes.3.2.1. RISCO POTENCIAL DA EMERXENCIA. O risco potencial de que aconteza unha emerxencia determínase a partir das súas tres compoñentes fundamentais: • Risco estatístico, que ten que ver coa frecuencia con que se materializa o risco e coa súa causalidade. • A vulnerabilidade poboacional, que é unha condición intrínseca do territorio e ten moito que ver coa cantidade ou coa densidade de poboación. • A continxencia de que puidera producirse algún risco de carácter especial, (incendios forestais, inundacións, temporais, nevaradas, risco químico, sismos e os derivados do transporte de mercadorías perigosas). O risco estatístico: A distribución espacial do risco ven determinado pola probabilidade de que teña lugar unha determinada emerxencia en un territorio; o indicador axeitado para interpretar esa probabilidade é o factor frecuencia -causalidade. Este factor queda definido pola frecuencia con que teñen lugar as emerxencias no territorio e as causas que as producen e baséase no cálculo do índice de frecuencia e o índice de causalidade: • índice de frecuencia estima a frecuencia media anual de emerxencias. • índice de causalidade defínese como a frecuencia ponderada das emerxencias tendo en conta as distintas causas que se presentan e expresa o grao de perigo de cada un dos tipos de incidencia. A vulnerabilidade: As consecuencias das emerxencias de calquera natureza avalíanse en función da presenza dos elementos vulnerables expostos aos factores de risco que as causan (persoas, bens e medio natural). A vulnerabilidade defínese como a previsión das consecuencias ou efectos negativos sobre as persoas, os bens e o medio natural, como resultado da materialización do risco que orixina a emerxencia. A vida e a seguridade das persoas é, sen dúbida o valor básico e prioritario de calquera planificación en materia de Protección Civil aínda que as infraestruturas, instalacións o valor económico integral dos sistemas naturais e o patrimonio histórico artístico son tamén valores a protexer. O índice derivado dos riscos especiais: O PLATERGA cataloga os riscos especiais en función do seu nivel de gravidade de xeito que lle asigna un nivel de perigo alto aos riscos químicos e ao transporte de mercadorías perigosas, un nivel de perigo medio aos riscos sísmicos, incendios forestais e inundacións e un nivel de perigo baixo a nevaradas, temporais e actividades acuáticas. O PLATERGA asigna un Risco Potencial de Emerxencia (RPE) moi alto ao Concello de Santiago de Compostela xa que presenta altos valores en Vulnerabilidade Poboacional e nos Riscos Especiais. O feito de que o Concello de Santiago de Compostela teña asignado un RPE moi alto significa que no termo municipal hai unha probabilidade estatística alta de materialización de un risco e de que este afecte de algún xeito á poboación, aos seus bens, ao patrimonio cultural e artístico ou ao medio natural pero non da idea das consecuencias concretas que a materialización do risco puidera provocar neses ámbitos. Imos polo tanto a analizar o risco potencial de ocorrencia de aquelas emerxencias concretas que teñan algunha posibilidade de materializarse no concello e, en función das consecuencias que puideran carrexar, establecer unha guía que vai a servir para tomar decisións sobre a conveniencia ou non de activar o PEMU diante de determinados sucesos e sobre a mobilización máis aconsellable dos medios e recursos a empregar en cada caso. Partimos dunha relación dos riscos baseada no rexistro histórico aínda que tamén incluímos na relación aqueles riscos que, pola súa capacidade intrínseca de causar danos graves as persoas, os bens ou ao medio natural e, si ben non teñen ocorrido con moita frecuencia ou non se teñen rexistros deles, débense ter en conta debido a que existe a posibilidade de que se materialicen. Para elo imos a avaliar cada risco concreto en función do seu índice de probabilidade de materialización e o índice de danos que pode causar para obter o índice de risco para cada risco concreto: O índice de probabilidade de materialización do risco está en función do número de veces que aparece no rexistro histórico e así considérase un nivel moi baixo cando non hai rexistros históricos, baixo cando ocorre unha vez cada varios anos, moderado cando aparece polo menos unha vez por ano, alto si se rexistra varias veces por ano e moi alto si ten lugar mais de unha vez por mes. O índice de danos e tamén subxectivo e fíxase atribuíndolle a cada nivel unha categoría de danos, de xeito que moi baixo sería sen danos apreciables; baixo, pequenos danos materiais; moderado, pequenos danos materiais e algunha persoa afectada; alto, danos graves e numerosas persoas afectadas e por último moi alto cando se producen grandes danos, moitas persoas afectadas e vítimas mortais. O cadro empregado para atribuírlle o índice de risco a cada risco concreto é: 3.2.2. ANÁLISE PORMENORIZADA. Accidentes aéreos: O Índice de risco para os accidentes de aviación considerase moderado toda vez que o índice de probabilidade é moi baixo, atopándose soamente catro rexistros de accidente aéreo nos últimos 25 anos (os de consecuencias mais graves, un globo aerostático no 2004 e unha avioneta de transporte de órganos no 2012) e o índice de danos pódese considerar moi alto, en función dos efectos que pode acadar un accidente deste tipo e dos recursos que hai que poñer a disposición para a súa resolución. Nestes casos a activación do PEMU vaise a producir en función dos efectos concretos do accidente pero sempre que se teña noticia da ocorrencia dun suceso deste tipo poñerase en coñecemento da Dirección do PEMU e alertaranse aos órganos e medios previstos no mesmo. Accidente Ferroviario: O Índice de risco para os accidentes de ferrocarril considerase moderado toda vez que o índice de probabilidade dos accidentes de ferrocarril no concello de Santiago de Compostela é moi baixa atopándose soamente tres rexistros de accidente ferroviario nos últimos 25 anos (concretamente 3 atropelos) e o índice de danos pódese considerar moi alto, en función dos efectos que pode acadar un accidente deste tipo e dos recursos que hai que poñer a disposición para a súa resolución. Nestes casos a activación do PEMU vaise a producir en función dos efectos concretos do accidente pero sempre que se teña noticia da ocorrencia dun suceso deste tipo poñerase en coñecemento da Dirección do PEMU e alertaranse aos órganos e medios previstos no mesmo. Accidente de transporte de mercadorías perigosas (T. M. P.): O Índice de risco para os accidentes T. M. P. considerase alto toda vez que o índice de probabilidade de ocorrencia no concello de Santiago de Compostela é moderada ao rexistrarse cando menos un por ano en tanto que o índice de danos pódese considerar moi alto, atendendo aos tráxicos efectos persoais, á gravidade dos danos materiais e da grave afectación que producen ao medio natural que pode acadar un suceso deste tipo. Nestes casos a activación do PEMU vaise a producir sempre e cando o accidente T. M. P. ameace con afectar á saúde ou salubridade de zonas poboadas, que poida afectar zonas de especial interese ecolóxico ou paisaxístico ou que os danos reais ou previsibles puideran ser moi graves. De todos os xeitos sempre que se estea a producir un suceso de este tipo no concello de Santiago de Compostela, poñerase o feito en coñecemento da Dirección do PEMU e alertaranse os órganos e medios a disposición do plan. Tendo en conta o índice de risco, a gravidade dos danos posibles e a dificultade de prever a evolución de este tipo de eventos considerase necesaria a elaboración dun Plan de Actuación Municipal para actuar no caso de que se materialice o risco accidente no transporte de mercadorías perigosas. Este PAM incorporarase ao PEMU xunto con outros plans de actuación como Anexo do mesmo. Accidentes de tráfico: O Índice de risco para os accidentes de tráfico considerase alto toda vez que o índice de probabilidade de accidentes de tráfico no concello de Santiago de Compostela é moi alta atopándose varios accidentes por mes en tanto que o índice de danos pódese considerar moderado, atendendo aos tráxicos efectos persoais e ao limitado dos danos materiais que pode acadar un accidente deste tipo. Nestes casos a activación do PEMU soamente se vai a producir en casos moi excepcionais en función dos efectos concretos do accidente toda vez que os recursos habituais son suficientes para enfrontar as situacións a maioría das veces. Aglomeracións destacables: O Índice de risco para as grandes aglomeracións considerase moderado toda vez que o índice de probabilidade de incidentes ocorridos por mor de grandes aglomeracións no concello de Santiago de Compostela é baixa atopándose unha cada varios anos en tanto que o índice de danos pódese considerar moi alto, en función dos efectos que pode acadar un accidente deste tipo e dos recursos que hai que poñer a disposición para a súa resolución. Nestes casos a activación do PEMU soamente se vai a producir en casos moi excepcionais e farase en función dos efectos concretos do incidente toda vez que os recursos habituais son suficientes para enfrontar as situacións na gran maioría dos casos. De todos os xeitos sempre que se estea a producir ou se dea a previsión dun suceso de este tipo poñerase o feito en coñecemento da Dirección do PEMU e alertaranse os órganos e medios a disposición do plan. Almacenamento de produtos con risco químico: O Índice de risco para o almacenamento de produtos con risco químico considerase moderado toda vez que o índice de probabilidade é moi baixo, aparecendo un cada varios anos e o índice de danos pódese considerar moi alto, en función dos efectos que pode acadar un accidente deste tipo e dos recursos que hai que poñer a disposición para a súa resolución. Nestes casos a activación do PEMU vaise a producir en función dos efectos concretos do accidente pero sempre que se teña noticia da ocorrencia dun suceso deste tipo poñerase en coñecemento da Dirección do PEMU e alertaranse aos órganos e medios previstos no mesmo. Bacteriolóxico: O Índice de risco para incidentes con risco bacteriolóxico considerase moderado toda vez que o índice de probabilidade é baixo, aparecendo un cada varios anos e o índice de danos pódese considerar alto, en función dos efectos que pode acadar un accidente deste tipo e dos recursos que hai que poñer a disposición para a súa resolución. Nestes casos a activación do PEMU soamente se vai a producir en casos moi excepcionais en función dos efectos concretos do incidente toda vez que os recursos habituais son suficientes para enfrontar as situacións a maioría das veces. Chuvias intensas: O Índice de risco para as chuvias intensas considerase moderado toda vez que o índice de probabilidade de chuvias intensas no concello de Santiago de Compostela é alta atopándose varios fenómenos de este tipo por ano en tanto que o índice de danos pódese considerar baixo, atendendo aos efectos que produce o fenómeno meteorolóxico por si mesmo. Nestes casos a activación do PEMU soamente se vai a producir en casos moi excepcionais en función dos efectos concretos das precipitacións toda vez que os recursos habituais son suficientes para enfrontar as situacións a maioría das veces. Hai que ter en conta que este meteoro pode ser causa da materialización de outros riscos que si precisan máis atención como as inundacións ou os derrubamentos e que hoxe en día e posible predicir con certo grao de certeza a intensidade do fenómeno, o que permite prever unha situación de alerta dos medios e recursos a disposición do PEMU. Corrementos de terras: O Índice de risco para este evento considerase moderado toda vez que o índice de probabilidade é baixo, aparecendo un cada ano en tanto que o índice de danos pódese considerar alto, en función dos efectos persoais graves aínda que limitados que pode acadar un accidente deste tipo. Nestes casos a activación do PEMU soamente se vai a producir en casos moi excepcionais en función dos efectos concretos do incidente toda vez que os recursos habituais son suficientes para enfrontar as situacións a maioría das veces. Derrubamentos de infraestruturas ou edificios: O Índice de risco para este evento considerase moderado toda vez que o índice de probabilidade é baixo, aparecendo un cada varios anos en tanto que o índice de danos pódese considerar moi alto, en función dos efectos persoais moi graves aínda que limitados que pode acadar. Nestes casos a activación do PEMU se vai a producir en casos moi excepcionais (que se produza en infraestruturas con gran nivel de ocupación puntual, que afecte a edificios con moitos habitantes.) xa que os recursos habituais son suficientes para enfrontar as situacións a maioría das veces. Desabastecemento de produtos de primeira necesidade: O Índice de risco de que se produza unha situación de desabastecemento de produtos básicos considerase baixo toda vez que o índice de probabilidade de ocorrencia de esa situación no concello é moi baixa non atopándose rexistros nos últimos 25 anos en tanto que o índice de danos pódese considerar moderado, atendendo aos efectos persoais e ao limitado dos danos materiais que pode acadar unha situación deste tipo. Nestes casos a activación do PEMU soamente se vai a producir en casos moi excepcionais (se a situación se prolongara no tempo e se estendera a unha gran parte da poboación), toda vez que os recursos habituais son suficientes para enfrontar as situacións a maioría das veces. Falta de subministres básicos (auga, electricidade, gas, comunicacións.): O Índice de risco de que se produza unha situación de falta de subministres básicos que afecte de xeito prolongado a unha parte significativa da poboación considerase baixo toda vez que o índice de probabilidade de ocorrencia de esa situación no concello de Santiago de Compostela é moi baixa non atopándose rexistros nos últimos 25 anos en tanto que o índice de danos pódese considerar moderado, atendendo aos efectos persoais e ao limitado dos danos materiais que pode acadar unha situación deste tipo. Nestes casos a activación do PEMU soamente se vai a producir en casos moi excepcionais (se a situación se prolongara no tempo, coincidira con niveis extremos de temperaturas baixas e se estendera a unha gran parte da poboación), toda vez que os recursos habituais son suficientes para enfrontar as situacións a maioría das veces. De todos os xeitos sempre que se teña noticia da ocorrencia dun suceso deste tipo poñerase en coñecemento da Dirección do PEMU e alertaranse aos órganos e medios previstos no mesmo. Incendio forestal: O Índice de risco para os incendios forestais considerase moi alto toda vez que o índice de probabilidade de ocorrencia no concello de Santiago de Compostela é alta ao rexistrarse habitualmente varios incendios forestais por ano en tanto que o índice de danos pódese considerar moi alto, atendendo aos tráxicos efectos persoais, á gravidade dos danos materiais e da grave afectación que producen ao medio natural que pode acadar un suceso deste tipo. Nestes casos a activación do PEMU vaise a producir sempre e cando o incendio forestal ameace con estenderse a zonas densamente poboadas, que se produza unha onda de incendios con capacidade de afectar ou illar zonas poboadas, ou un incendio de grandes dimensións e de difícil control ameace zonas de especial interese ecolóxico ou paisaxístico. De todos os xeitos cando se dean as circunstancias que favorecen a aparición de incendios (secas prolongadas, temperaturas altas, vento forte.) ou xa se tivera coñecemento de que se están a producir un sucesos de este tipo no termo municipal de Santiago de Compostela, poñerase o feito en coñecemento da Dirección do PEMU e alertaranse os órganos e medios a disposición do plan. Tendo en conta o índice de risco, a gravidade dos danos posibles e a dificultade de prever a evolución de este tipo de eventos considerase necesaria a elaboración dun Plan de Actuación Municipal para actuar no caso de que se materialice o risco de incendios forestais. Este PAM incorporarase ao PEMU xunto con outros plans de actuación como Anexo do mesmo. Incendio industrial: O Índice de risco de que se produza un incendio industrial considerase moderado toda vez que o índice de probabilidade é baixo, aparecendo un cada varios anos en tanto que o índice de danos pódese considerar moi alto, en función dos efectos persoais moi graves e a afectación a bens que pode acadar. Nestes casos a activación do PEMU soamente se vai a producir en casos moi excepcionais, que se produza en industrias con unha grande carga de combustible, que almacenen produtos sensibles, que se estenda ou que o risco de estenderse a outras industrias ou edificios sexa elevado., toda vez que os recursos habituais son suficientes para enfrontar a crise a maioría das veces. De calquera xeito cando se tivera noticia dun suceso deste tipo, poñerase o feito en coñecemento da Dirección do PEMU e alertaranse os órganos e medios a disposición do plan. Incendio urbano: O Índice de risco para este evento considerase moi alto toda vez que o índice de probabilidade é alto, aparecendo varias veces por ano en tanto que o índice de danos pódese considerar moi alto, en función dos efectos persoais moi graves e a afectación a bens que pode acadar. Nestes casos a activación do PEMU soamente se vai a producir en casos moi excepcionais (que se produza en edificios con moitos habitantes, que se estenda ou que o risco de estenderse a outros edificios sexa elevado, que se produza en zona de protección especial ou afecte a edificios ou a bens catalogados.), toda vez que os recursos habituais son suficientes para enfrontar as situacións a maioría das veces. Tendo en conta as características arquitectónicas, urbanísticas e de especial protección do casco antigo de Santiago de Compostela, cando se tivera noticia dun suceso deste tipo que afectara a ese ámbito poñerase o feito en coñecemento da Dirección do PEMU e alertaranse os órganos e medios a disposición do plan. Inundación: O Índice de risco de inundación considerase alto toda vez que o índice de probabilidade é moderado, aparecendo un cada varios anos en tanto que o índice de danos pódese considerar moi alto, en función do número de persoas que poden resultar afectadas, persoalmente ou nos seus bens. Tendo en conta que a gran maioría das veces estaremos falando de asolagamentos e non de riadas, a activación do PEMU soamente se vai a producir en casos moi excepcionais (que a zona asolagada sexa moi extensa e a previsión indique que o asolagamento se vai a manter por un período de tempo tal que poida por en perigo a vida ou a seguridade das persoas, que os recursos habituais non sexan suficientes para garantir a seguridade ou a salubridade da poboación afectada, que incomunique por un período de tempo inaceptable un grupo de poboación.) e farase en función dos efectos reais ou previsibles que acadara o evento. De calquera xeito cando se tivera noticia ou a previsión fixese pensar na posibilidade de ocorrencia dun suceso deste tipo, poñerase o feito en coñecemento da Dirección do PEMU e alertaranse os órganos e medios a disposición do plan. Tendo en conta o índice de risco, a gravidade dos danos posibles e a dificultade de prever a evolución de este tipo de eventos considerase necesaria a elaboración dun Plan de Actuación Municipal para actuar no caso de que se materialice o risco de inundacións. Este PAM incorporarase ao PEMU xunto con outros plans de actuación como Anexo do mesmo. Nevadas: O Índice de risco para este meteoro considerase moderado toda vez que o índice de probabilidade é moderado, aparecendo unha vez cada ano en tanto que o índice de danos pódese considerar alto, atendendo ao volume de poboación afectada e aos danos que puidera provocar directa ou indirectamente (hai que ter en conta que o pouco frecuente do fenómeno fai que as persoas non teñan costume de convivir con el nin estea preparada para facelo). Nestes casos a activación do PEMU soamente se vai a producir en casos moi excepcionais (que a situación se prolongue de xeito desmedido, que a precipitación fose tan abundante que os recursos habituais non fose suficientes para garantir a libre circulación e o abastecemento.) e farase en función dos efectos reais ou previsibles que acadara o evento. De todos os xeitos sempre que se estea a producir ou se dea a previsión dun suceso de este tipo no termo municipal de Santiago de Compostela, poñerase o feito en coñecemento da Dirección do PEMU e alertaranse os órganos e medios a disposición do plan. Risco doméstico: O Índice de risco do risco de accidente doméstico considerase alto toda vez que o índice de probabilidade é moi alto, aparecendo cada mes en tanto que o índice de danos pódese considerar moderado, atendendo ao volume de poboación afectada e ao alcance dos danos que pode provocar. Nestes casos a activación do PEMU soamente se vai a producir en casos moi excepcionais toda vez que os recursos habituais son suficientes para enfrontar as situacións a maioría das veces e farase en función dos efectos que acadara o evento. Saúde pública (epidemias, pandemias.): O Índice de risco de que se produza afectación da saúde pública de xeito que o sistema público de saúde puidera verse desbordado considerase moderado toda vez que o índice de probabilidade é baixo, aparecendo un cada varios anos e o índice de danos pódese considerar moi alto, en función dos efectos que pode acadar un accidente deste tipo e dos recursos que hai que poñer a disposición para a súa resolución. Nestes casos a activación do PEMU soamente se vai a producir en casos moi excepcionais en función dos efectos concretos da afección, toda vez que os recursos habituais son suficientes para enfrontar as situacións a maioría das veces (gripe aviaria, encefalite esponxiforme, gripe A.). Secas: O Índice de risco para esta situación considerase moderado toda vez que o índice de probabilidade é baixo, ao producirse unha vez cada varios anos aínda que as secas coñecidas non produciran efectos apreciables na poboación, en tanto que o índice de danos pódese considerar alto, atendendo ao volume de persoas afectadas e aos danos que puidera provocar directa ou indirectamente. Nestes casos a activación do PEMU soamente se vai a producir en casos moi excepcionais toda vez que os recursos habituais son suficientes para enfrontar as situacións a maioría das veces e farase en función dos efectos reais ou previsibles que puidera acadar o evento. Sismos: O Índice de risco para este evento considerase moderado toda vez que o índice de probabilidade é baixo, ao producirse unha vez cada varios anos en tanto que o índice de danos pódese considerar moi alto, atendendo ao volume de poboación afectada, aos gravísimos efectos sobre a súa saúde e aos danos materiais que puidera acadar. Nestes casos a activación do PEMU soamente se vai a producir en casos moi excepcionais toda vez que os recursos habituais son suficientes para enfrontar as situacións a maioría das veces e farase en función dos efectos reais ou previsibles que puidera acadar o evento. Temporais: O Índice de risco para os temporais considerase moi alto toda vez que o índice de probabilidade de ocorrencia no concello de Santiago de Compostela é alta ao rexistrarse varios temporais por ano en tanto que o índice de danos pódese considerar moi alto, atendendo aos posibles efectos persoais, á gravidade dos danos materiais e á seria afectación ao medio natural que pode acadar un suceso deste tipo. Nestes casos a activación do PEMU vaise a producir sempre e cando o temporal acade unha intensidade tal que os seus efectos póidanse prever ou considerar catastróficos ou cando a situación se manteña no tempo de xeito que os recursos habituais non sexan suficientes para atallar as súas consecuencias. De todos os xeitos sempre que se estea a producir ou se dea a previsión dun suceso grave de este tipo no termo municipal de Santiago de Compostela, poñerase o feito en coñecemento da Dirección do PEMU e alertaranse os órganos e medios a disposición do plan. Terrorismo: O Índice de risco para este evento considerase moderado toda vez que o índice de probabilidade é baixo, ao producirse unha vez cada varios anos en tanto que o índice de danos pódese considerar moi alto, atendendo ao volume de poboación afectada, aos gravísimos efectos sobre a súa saúde e aos danos materiais que puidera acadar. Nestes casos a activación do PEMU soamente se vai a producir en casos moi excepcionais toda vez que os recursos habituais son suficientes para enfrontar as situacións a maioría das veces e farase en función dos efectos reais que puidera acadar o suceso. Xeadas: O Índice de risco para as xeadas considerase moderado toda vez que o índice de probabilidade de ocorrencia no concello de Santiago de Compostela é alto ao rexistrarse varias xeadas por ano en tanto que o índice de danos pódese considerar moderado, atendendo aos posibles efectos persoais, e aos probables danos materiais. Nestes casos a activación do PEMU soamente se vai a producir en casos moi excepcionais toda vez que os recursos habituais son suficientes para enfrontar as situacións a maioría das veces. De todos os xeitos sempre que se estea a producir ou se dea a previsión dun suceso de este tipo no termo municipal de Santiago de Compostela, poñerase o feito en coñecemento da Dirección do PEMU e alertaranse os órganos e medios a disposición do plan.3.2.3. INTERCONEXIÓN DE RISCOS. Se é difícil avaliar ou analizar os riscos un por un, a posibilidade da súa interconexión, e dicir, que se encadeen, que uns provoquen ou sexan consecuencia doutros, que se produzan de xeito consecutivo ou colateral aínda que non haxa relación algunha entre eles. fai que a dificultade da análise ou da avaliación se complique dun xeito notable. Ante unha situación de este tipo ou ante unha situación con posibilidades de desembocar nunha situación de este tipo, a Dirección do PEMU en primeira instancia e logo o CECOPAL e a Dirección Técnica da Emerxencia, unha vez activado o PEMU, estudarán a probable evolución do evento ou eventos co fin de evitar a interconexión ou anticipar as súas consecuencias.3.2.4. ANÁLISE DAS CONSECUENCIAS. Accidentes aéreos: As consecuencias da materialización de este tipo de riscos van dende os simples danos materiais que se producirían no caso mais leve ata a probabilidade de un número elevado de vítimas mortais, no caso de un gran avión de pasaxeiros que caera a terra nunha zona despoboada aínda que pode ter consecuencias aínda mais graves no caso de que o accidente se producira sobre unha zona moi poboada da zona urbana do concello, falándose entonces da posibilidade de un gran número de vítimas mortais, gran cantidade e feridos, múltiples danos materiais, posible afectación ao patrimonio. Accidente Ferroviario: As consecuencias da materialización de este tipo de riscos van dende os simples danos materiais que se producirían no caso mais leve ata a probabilidade de un número elevado de feridos e vítimas mortais, no caso de un gran accidente por colisión, choque, alcance ou descarrilamento de convois de pasaxeiros, e iso sen ter en conta as consecuencias posibles no caso de que se transportaran mercadorías perigosas. Accidente de transporte de mercadorías perigosas (T. M. P.): As consecuencias da materialización de este tipo de riscos van dende os simples danos materiais que se producirían no caso mais leve ata a probabilidade de un número elevado de feridos e vítimas mortais así como a afectación ou contaminación do terreo, infraestruturas, edificios, masas de auga ou zonas con alto valor ecolóxico, ademais pódese ter que chegar a evacuar á poboación ou inclusive a impedir que unha zona concreta volva a ser habitada ou empregada por longos períodos de tempo. Accidentes de tráfico: As consecuencias da materialización de este tipo de riscos van dende os simples danos materiais que se producirían no caso mais leve ata a probabilidade de un número elevado de feridos e vítimas mortais no caso de accidentes graves de vehículos de transporte público de pasaxeiros, e iso sen ter en conta as consecuencias posibles no caso de que se transportaran mercadorías perigosas. Aglomeracións destacables: As consecuencias da materialización de este tipo de riscos van dende os simples danos materiais que se producirían no caso mais leve ata a probabilidade de un número elevado de feridos e incluso de vítimas mortais nos casos mais extremos, dos que hai antecedentes relativamente recentes (agresións ou pelexas nas gradas ou nas inmediacións dos recintos, incendios de estadios de fútbol, avalanchas nas saídas de espectáculos deportivos.). Bacteriolóxico: As consecuencias da materialización de este tipo de riscos van dende os simples danos materiais que se producirían no caso mais leve ata a probabilidade de un número elevado de afectados, enfermos e incluso de vítimas mortais nos casos mais extremos. Chuvias intensas: As consecuencias da materialización de este tipo de riscos van dende os simples danos materiais que se producirían no caso mais leve ata a probabilidade de un número elevado de feridos e incluso de vítimas mortais nos casos mais extremos xa que as chuvias intensas condicionan ou elevan a probabilidade de ocorrencia de outros sucesos como accidentes e circulación, anegamentos, inundacións ou riadas. Derrubamentos de infraestruturas ou edificios: As consecuencias da materialización de este tipo de riscos van dende os simples danos materiais que se producirían no caso mais leve ata a probabilidade de un número elevado de feridos e incluso de vítimas mortais nos casos mais extremos Desabastecemento de produtos de primeira necesidade: As consecuencias da materialización de este tipo de riscos van dende as simples molestias á poboación que se producirían no caso mais leve ata a situacións nas que pode perigar a vida e a saúde das persoas. Falta de subministres básicos (auga, electricidade, gas, comunicacións.): As consecuencias da materialización de este tipo de riscos van dende as simples molestias á poboación que se producirían no caso mais leve ata a situacións nas que pode perigar a vida e a saúde das persoas. Incendio forestal: As consecuencias da materialización de este tipo de riscos van dende as simples danos materiais é ao medio natural que se producirían no caso mais leve ata a situacións nas que poden perigar as propiedades, a saúde e a vida das persoas. Incendio industrial: As consecuencias da materialización de este tipo de riscos van dende as simples danos materiais é ao medio natural que se producirían no caso mais leve ata a situacións nas que poden perigar as propiedades, a saúde e a vida das persoas e iso sen ter en conta as consecuencias posibles no caso de que se almacenasen mercadorías perigosas, en cuxo caso estaríamos a falar da posibilidade de consecuencias similares as que se poderían producir en caso de accidente TMP. Incendio urbano: As consecuencias da materialización de este tipo de riscos van dende as simples danos materiais que se producirían no caso mais leve ata a situacións nas que poden perigar as propiedades, a saúde e a vida e a das persoas e iso sen ter en conta a posibilidade de que afectase a un edificio histórico ou de importancia cultural xa que entonces estaríamos a falar tamén de perdas irreparables no ámbito cultural, histórico, relixioso ou artístico. Inundación: As consecuencias da materialización de este tipo de riscos van dende as simples danos materiais é ao medio natural que se producirían no caso mais leve ata a situacións nas que poden perigar as propiedades, a saúde e a vida das persoas. Nevadas: As consecuencias da materialización de este tipo de riscos van dende as simples danos materiais é ao medio natural que se producirían no caso mais leve ata a situacións nas que poden perigar a integridade física ou a vida das persoas nos casos mais extremos xa que as nevadas condicionan ou elevan a probabilidade de ocorrencia de outros sucesos como accidentes e circulación, illamento de núcleos. Risco doméstico: As consecuencias da materialización de este tipo de riscos van dende as simples danos físicos que se producirían no caso mais leve ata a situacións nas que poden perigar a saúde e a vida e a das persoas. Saúde pública (epidemias, pandemias.): As consecuencias da materialización de este tipo de riscos van dende as simples molestias que se producirían no caso mais leve ata a probabilidade de un número elevado de afectados, enfermos e incluso de vítimas mortais nos casos mais extremos. Secas: As consecuencias da materialización de este tipo de riscos van dende as simples danos materiais que se producirían no caso mais leve (xardíns, cultivos.) ata a situacións nas que poden perigar a produción agropecuaria a saúde e incluso a vida dos animais, chegando a producir desabastecemento de auga potable para o consumo humano nos casos mais extremos, ademais hai que ter en conta que as secas son situacións proclives á aparición de incendios forestais. Sismos: As consecuencias da materialización de este tipo de riscos van dende as simples danos materiais que se producirían no caso mais leve ata a situacións nas que poden perigar as propiedades, a saúde e a vida e a das persoas. Temporais: As consecuencias da materialización de este tipo de riscos van dende os simples danos materiais que se producirían no caso mais leve ata a probabilidade de un número elevado de feridos e incluso de vítimas mortais nos casos mais extremos xa que as chuvias intensas e os fortes ventos condicionan ou elevan a probabilidade de ocorrencia de outros sucesos como accidentes e circulación, accidentes por caída de obxectos (tellas, macetas, valados, grúas.) anegamentos, inundacións ou riadas. Terrorismo: As consecuencias da materialización de este tipo de riscos van dende os simples danos materiais que se producirían no caso mais leve ata a probabilidade de un número elevado de feridos e incluso de vítimas mortais nos casos mais extremos. Xeadas: As consecuencias da materialización de este tipo de riscos van dende os simples danos materiais que se producirían no caso mais leve ata a probabilidade de un número elevado de feridos e incluso de vítimas mortais nos casos mais extremos xa que as xeadas condicionan ou elevan a probabilidade de ocorrencia de outros sucesos como accidentes de circulación ou accidentes por caídas ou esvaramentos.3.2.5. MAPAS DE RISCO De seguido reflíctese en plano a probable afectación territorial de aqueles riscos que de resultas da análise de risco realizada anteriormente van a ser obxecto de Plans de Actuación Municipal específicos. Accidente TMP: A probabilidade estatística de ocorrencia dun accidente de un vehículo que transporte mercadorías perigosas está en relación coa frecuencia con que ese tipo de substancias transitan por un determinado lugar e a sinistralidade concreta dos lugares por onde transita, a mais frecuencia de paso por lugares con alta probabilidade de ocorrencia de accidentes de tráfico, maior probabilidade estatística. Atendendo a estes criterios as estradas con maior tránsito de este tipo de mercadorías, os puntos mais conflitivos destas e dos seus cruzamentos, e dicir, aqueles con maior probabilidade de accidentes e as proximidades dos centros de recepción ou saída de este tipo de mercadorías son os lugares onde a probabilidade de materialización do risco e maior. Tendo en conta o índice de risco, a gravidade dos danos posibles e a dificultade de prever a evolución de este tipo de eventos considerase necesaria a elaboración dun Plan de Actuación Municipal para actuar no caso de que se materialice o risco de accidente dun vehículo que transporte mercadorías perigosas onde se fai unha análise mais polo miúdo das zonas de risco alto medio ou baixo, de xeito que no mapa de risco reflíctense as zonas de probable afectación que estarían nas inmediacións das zonas de probable ocorrencia de este tipo de accidentes. Incendio forestal: Xa comentamos que o risco de ocorrencia de este tipo de sucesos é moi alto no noso concello. Tendo en conta o índice de risco, a gravidade dos danos posibles e a dificultade de prever a evolución de este tipo de eventos considerase necesaria a elaboración dun Plan de Actuación Municipal para actuar no caso de que se materialice o risco de incendios forestais onde se fai unha análise mais polo miúdo das zonas de risco alto medio ou baixo, de xeito que no mapa de risco reflíctense as zonas de probable afectación que estarían nas zonas que presenten masa forestal e as súas inmediacións. Inundacións: Como xa comentamos, o Índice de risco de inundación considerase alto no concello de Santiago polo que tendo en conta o índice de risco, a gravidade dos danos posibles e a dificultade de prever a evolución de este tipo de eventos considerase necesaria a elaboración dun Plan de Actuación Municipal para actuar no caso de que se materialice o risco de inundacións. Neste PAM faise unha descrición mais polo miúdo das zonas de risco alto medio e baixo, polo que no primeiro mapa estas e no segundo aquelas zonas que o estudio realizado pola Axencia Augas de Galicia que fai unha Avaliación Preliminar do Risco de Inundación da Demarcación Hidrográfica Galicia Costa considera como agrupacións de Áreas de Risco Potencial Significativo de Inundación (ARPSI) identificadas como ARPSI ESO 14-CD-06-03-28 que radica no lugar de Sigüeiro, parroquia de A Barciela e comprende o tramo do río Tambre e os regos do Muíño e Sigüeiro, a ARPSI ESO 14-CD-05-04-17 no lugar de O Porto, parroquia de Conxo e comprende o rego de Vilar, a ARPSI ESO 14-CD-05-04-18 que comprende o tramo do río Sar entre o lugar de Viso e o lugar de A Barcia e o rego de Coba e a ARPSI ESO 14-CD-05-04-19 que comprende o tramo do río Sarela dende o lugar de A Torreira ata Vidán; o mesmo estudio tamén recolle as zonas de inundación histórica do río Tambre. CAPÍTULO 4. ESTRUTURA, ORGANIZACIÓN E FUNCIÓNS.4.0. INTRODUCIÓN.4.1. DIRECCIÓN DO PEMU.4.2. CENTRO DE COORDINACIÓN OPERATIVA MUNICIPAL (CECOPAL) 4.3. COMITÉ ASESOR.4.4. GABINETE DE INFORMACIÓN.4.5. SALADE CONTROL DE OPERACIÓNS (SACOP). 4.6. DIRECCIÓN TÉCNICA DA EMERXENCIA.4.6.1. DIRECCIÓN TÉCNICA DA EMERXENCIA.4.6.2. POSTO DE MANDO AVANZADO (PMA). 4.7. GRUPOS DE ACCIÓN.4.7.1. GRUPO DE INTERVENCIÓN.4.7.2. GRUPO SANITARIO E DE ACCIÓN SOCIAL.4.7.3. GRUPO DE LOXÍSTICA E SEGURIDADE.4.7.3.1. EQUIPO OPERATIVO DE APOIO LOXÍSTICO.4.7.3.2. EQUIPO OPERATIVO DE SEGURIDADE.4.7.4. GRUPO DE APOIO TÉCNICO E REHABILITACIÓN DE SERVIZOS PÚBLICOS.4.8. XUNTA LOCAL DE PROTECCIÓN CIVIL.4.9. SERVIZOS DE EMERXENCIAS DO CONCELLO.4.0. INTRODUCIÓN. Dado que as situacións de emerxencia obrigan a que os servizos do Concello teñan que operar cunha metodoloxía distinta da habitual, é preciso definir con claridade, cal será a organización de emerxencia, as súas liñas de mando e, en consecuencia, as súas misións e ámbito de actuación, conforme ao establecido no PLATERGA. O PEMU de Santiago de Compostela organízase nunha estrutura ascendente, de xeito que aumentan os efectivos designados para actuar en función da magnitude da emerxencia e respecta o establecido polo PLATERGA en relación aos niveis de activación. O PEMU será o documento de aplicación a empregar dentro do nivel operativo 0 ( Nivel 0: Local ) do PLATERGA e dento do nivel operativo 0E (Nivel 0E: Local especial). O cambio a Nivel 1 implica a transferencia da dirección da xestión da emerxencia a outro nivel incorporándose o CECOPAL ao órgano asesor da nova estrutura. A estrutura orgánica e funcional do PEMU está concibida de tal xeito que: • Permite a integración das actuacións territoriais nas de ámbito superior. • Garante o mando único e a coordinación da emerxencia. • Integra os recursos municipais e os pertencentes a outras entidades públicas e privadas. A estrutura de Dirección e Coordinación está composta por: • Dirección do Plan: • Centro Coordinación Operativo Local (CECOPAL) o Comité Asesor o Gabinete de Información o Sala de Control de Operacións (SACOP) o Dirección Técnica da Emerxencia A primeira actuación en caso de emerxencia, tanto no que se refire ao tempo de resposta como aos medios mobilizables, correspóndelle ao Concello de Santiago de Compostela. A Dirección do PEMU é quen activa o PEMU e decide a constitución do Centro de Coordinación Operativo Local, integrado pola persoa titular da Dirección, o Comité Asesor, o Gabinete de Información e a Sala de Control de Operacións. De ser necesario, a xestión da emerxencia sobre o terreo lévaa a cabo a Dirección Técnica da Emerxencia que, dende o Posto de Mando Avanzado (PMA) coordina aos responsables dos diferentes Grupos de Acción necesarios en cada caso. A resposta a unha situación de emerxencia ordénase en función da gravidade da mesma; a secuencia da evolución da emerxencia podería ser, de xeito esquemático: • Recepción da información e catalogación do incidente. • Activación do PEMU – SANTIAGO • Protocolos de comunicación • Consulta ao Comité Asesor. • Solicitude de axuda supramunicipal, no caso de que o accidente supere os límites do termo municipal ou non se dispoña de medios suficientes para xestionalo. • Información á poboación • Seguimento e análise da evolución do incidente ata a súa total resolución polos Corpos e Organismos competentes • Actuacións especiais, en caso de sinistros de alto perigo • Coordinación das actuacións que é preciso levar a cabo. • Decreto do fin da emerxencia A estrutura organizativa dos grupos e organismos que participan na resolución das emerxencias que precisen a activación do PEMU a nivel local do Concello de Santiago de Compostela, desenvolvida no presente PEMU, ten en conta as características propias do devandito Concello e axústase ás súas peculiaridades, quedando articulada do seguinte modo: Os Grupos de Acción estarán coordinados entre si, de acordo co organigrama funcional e terán misións específicas, para cuxo cumprimento farán uso dos medios e recursos que teñan asignados con anterioridade ou que se lle poidan asignar unha vez coñecido a situación á que se enfrontan. A persoa responsable de cada Grupo de Acción organizará os seus recursos, con plena responsabilidade no cumprimento das súas funcións. As persoas responsables dos Grupos de Acción dependen da Dirección do Plan que transmite as súas directrices a través da Dirección Técnica da Emerxencia estea situado ou non no Posto de Mando Avanzado (P. M. A.). As persoas responsables dos Grupos, pola súa banda, comunícanse coa Dirección do Plan ao través do mesmo P. M. A e por medio deste mantéñeno informado.4.1. DIRECCIÓN DO PEMU. A Dirección do PEMU en Santiago de Compostela exércea a persoa que presida a Alcaldía de Santiago de Compostela na súa calidade de maior responsable de Protección Civil no ámbito territorial do concello. A persoa que ostente a Alcaldía poderá delegar esta competencia no momento e na persoa que decida. A suplencia, por ausencia, corresponderalle á persoa que por decreto sexa nomeada para substituír á persoa que ostenta a alcaldía. A instancias da Dirección do PEMU, poderase requirir, de considerarse necesario e atendendo á gravidade da emerxencia, a presenza dun persoa que represente á Administración Autónoma de Galicia para que forme parte do Comité Asesor. A Dirección do PEMU deberá asegurar calquera que sexa o horario ou circunstancia en que a emerxencia puidera producirse (noite, vacacións, eta.) a existencia dun protocolo de comunicación que garanta a posibilidade de contactar coa persoa que exerza esa competencia coa maior brevidade posible a fin de que poida proceder a activación do PEMU en caso necesario. Funcións da Dirección do PEMU. En situación de normalidade: • Impulsar, promover e supervisar a implantación, cumprimento desenvolvemento, revisión e actualización do Plan. • Procurar a realización de simulacros. • Promover e supervisar o cumprimento das medidas de previsión establecidas no PEMU de SANTIAGO. • Garantir o acceso á formación e ao coñecemento do propio PEMU do persoal que participe na xestión ou na resolución das situacións que precisen da súa activación. • Promover campañas para informar aos cidadáns dos riscos que recolle o PEMU e das medidas de autoprotección que se poden tomar para evitalos ou minimizar as consecuencias da súa materialización. • Promover o apoio e a vinculación voluntaria dos cidadáns á protección civil. • Propor e impulsar as previsións económicas, melloras e infraestruturas que poidan ser necesarias para a eficacia do PEMU. En situación de emerxencia: • Recibir información do incidente e valoralo. • Declarar a situación de emerxencia e a activación do PEMU, o que implica decretar a constitución da estrutura organizativa que sexa precisa para resolver a situación (CECOPAL), así como a mobilización dos Grupos de Acción que se precisen en cada unha da situacións de emerxencia e poñer en alerta ao persoal dos servizos municipais que puidesen ter que participar na resolución da crise. • Dirixir e coordinar as accións encamiñadas á resolución da situación que deu lugar á activación do plan. • Establecer obxectivos e misións prioritarias. • Garantir a interfase co PLATERGA e, nos casos pertinentes, cos Plans Especiais ou Específicos establecidos a nivel autonómico. Solicitar medios supramunicipais, no seu caso. • Determinar e coordinar a información que se facilitará á poboación. • Articular a coordinación con outros plans. (Territoriais que poderán ter carácter de Plan Director, Especiais que requiren metodoloxía técnico - científica) • Solicitar a intervención de medios e recursos privados. • Activar e dirixir os procedementos de evacuación da poboación como consecuencia da emerxencia ou o seu confinamento en lugar seguro. • Garantir a asistencia e atención aos damnificados, e promover as medidas de rehabilitación. • Declarar o fin da emerxencia ou o paso a un Plan de ámbito superior.4.2. CENTRO DE COORDINACIÓN OPERATIVA MUNICIPAL (CECOPAL). Unha vez comunicada a incidencia á Dirección do Plan e decretada a activación do PEMU así como os medios, recursos e Grupos de Acción a mobilizar, constitúese o Centro de Coordinación Operativa Municipal (CECOPAL) desde onde serán coordinadas e dirixidas as emerxencias de Nivel 0 e 0E no Concello de Santiago de Compostela O CECOPAL é o órgano e tamén o centro onde se recibe a información da evolución do suceso e onde leva a cabo o seguimento do accidente, desde o que a Dirección do PEMU - SANTIAGO dá as ordes oportunas aos distintos mandos dos Grupos de Acción, onde se realiza a dirección e a coordinación de todas as operacións propias do PEMU e se obteñen e xestionan os medios que se porán a disposición dos distintos Grupos. O CECOPAL como órgano estará dirixido pola Dirección do PEMU-SANTIAGO e formado polo Comité Asesor, o Gabinete de Información (CIN) e a Sala de Control de Operativos (SACOP). O CECOPAL do PEMU - SANTIAGO como centro estará situado nas dependencias da Policía Local de Santiago, na rúa da Trindade s/n ocupando o Centro de Xestión Tráfico da Policía Local e as dependencias anexas ao mesmo.4. 3. COMITÉ ASESOR. O Comité Asesor é o Órgano que, unha vez activado o PEMU, asiste e colabora ca Dirección do Plan nas emerxencias que o requiran, definindo as tarefas precisas en función de cada tipo de risco, analizando a evolución do sinistro e a súa incidencia na poboación, valorando as situacións que se vaian producindo en función da información recibida en cada momento co fin de recomendar o emprego dos medios e recursos máis adecuados para resolver a situación. Composición: A súa composición poderá variar en función do tipo de emerxencia a resolver aínda que basicamente o Comité Asesor estará integrado por: • Dirección do Plan, titular da Alcaldía ou persoa en quen el delegue, que actuará exercendo a Presidencia. • Responsables das concellarías con competencias en materia de protección civil e de seguridade. • Xefatura do S. E. I. S. • Xefatura da Policía Local. • Persoal técnico municipal responsable de materias como Protección Civil, Seguridade, Medio, Sanidade, Obras e Servizos, e Servizos Sociais. • As persoas que ostenten a Xefatura dos Grupos Operativos locais previstos no PEMU. En caso necesario poderase requirir a presenza no Comité Asesor de representantes dos seguintes ámbitos: • Aquelas asesorías que a Presidencia considere necesario (empresas concesionarias, empresas privadas, persoal do concello, persoal técnico ou científico. de outras institucións.) • Responsables das concellarías con competencias na resolución da emerxencia concreta. • Responsable operativo da Agrupación Local de Voluntarios de Protección Civil. • Órgano Provincial da Xunta de Galicia con competencias en materia de Protección Civil. • Policía Autonómica. • Corpo Nacional de Policía. • Garda Civil • Asemblea Local da Cruz Vermella. • 061. Procedemento xenérico de activación: A posta en marcha producirase de xeito automático en aplicación do protocolo de comunicación previsto no propio PEMU unha vez que a Dirección do PEMU decida a activación do Plan e a necesidade da participación do Comité Asesor na resolución do incidente, en función das previsións do propio protocolo ou das indicacións da Dirección do Plan contactarase coas persoas concretas que o integrarán.4.4. GABINETE DE INFORMACIÓN (CIN). Estará formado polo Gabinete de Prensa da Alcaldía e a persoa responsable será aquela que exerza a Xefatura de Prensa ou persoa que lle substitúa. Quedará integrado no CECOPAL cando a Dirección do PEMU decida a súa constitución. Funcións: O Gabinete de Información ten como misións as de: • Recibir a información obtida polos diferentes órganos do PEMU, e en especial a referida á localización exacta do sinistro e á situación das zonas afectadas. • Difundir aos Medios de Comunicación Social (Prensa, Radio e TV) as notas de prensa, comunicados, consignas xerais e recomendacións á poboación, facilitadas polo Comité Asesor ou Director do PEMU. • Centralizar e preparar toda a información que se deba transmitir, especialmente os Avisos de emerxencia e a Información continuada durante a emerxencia. • Informar sobre a emerxencia as persoas medios e organismos o soliciten. • Obter información dos estado dos posibles afectados e centros médicos aos que se lles enviou. • Manter informados aos familiares dos afectados polo sinistro. Procedemento xenérico de activación: A posta en marcha producirase de xeito automático en aplicación do protocolo de comunicación previsto no propio PEMU unha vez que a Dirección do PEMU decida a activación do Plan e a necesidade da participación do CIN na resolución do incidente, en función das previsións do propio protocolo ou das indicacións da Dirección do Plan contactarase coa persoa responsable que decidirá que persoas concretas o integrarán.4.5. SALA DE CONTROL DE OPERACIÓNS (SACOP). Resulta evidente que para que o CECOPAL funcione como tal precisa de recursos humanos que operen cos distintos equipos e sistemas complementando e facilitando coa súa labor a dos integrantes do CECOPAL que dirixen a xestión da emerxencia. Da súa composición, funcionamento e procedemento de activación tratarase no capítulo seguinte.4.6. DIRECCIÓN TÉCNICA DE EMERXENCIA.4.6.1. DIRECCIÓN TÉCNICA DA EMERXENCIA No primeiro momento da emerxencia e dependendo da gravidade e das características da mesma, A Dirección Técnica poderá ser exercida polo Xefe do S. E. I. S, o Xefe da Policía Local ou mandos de calquera dos Corpos. Unha vez constituído o CECOPAL a Dirección do Plan xunto coa persoa que exerce a Dirección Técnica da Emerxencia decidirán si procede ou non a constitución dun Posto de Mando Avanzado desde onde o Dirección Técnica da Emerxencia xestionara in situ a emerxencia. Funcións: • Dirixir e coordinar as actuacións dos medios e recursos que interveñen na emerxencia evitando a duplicidade na actuación dos grupos operativos. • Transformar as directrices xerais emanadas da Dirección do Plan en accións concretas dos grupos operativos. • Como representante da Dirección do Plan na zona da emerxencia, responsabilizarse da seguridade das persoas e bens ao seu cargo. • Solicitar os medios e recursos precisos para enfrontar a situación. • Avaliar os danos producidos polo sinistro, baseándose na información recibida dos Grupos de Acción e na previsión de riscos do municipio. • Transmitir información de primeira man ao CECOPAL. Procedemento xenérico de activación: A posta en marcha producirase de xeito automático en aplicación do protocolo de comunicación previsto no propio PEMU unha vez que a Dirección do PEMU decida a activación do Plan e a necesidade da participación da Dirección Técnica da Emerxencia na resolución do incidente, en función das previsións do propio protocolo ou das indicacións da Direción do Plan contactarase coa persoa concreta que exercerá esa función.4.6.2. POSTO DE MANDO AVANZADO (PMA) Cando a situación de emerxencia o requira e si a Dirección do Plan o determina, a Dirección Técnica da Emerxencia desprazarase a un Posto de Mando Avanzado (PMA), que actuará como prolongación do CECOPAL no lugar do sinistro e onde, en contacto cos responsables dos Grupos Operativos, tomará as medidas precisas para resolver a crise ou minimizar os seus efectos. A tal fin, o Concello poderá empregar como PMA un edificio, un local, unha carpa, unha tenda inchable ou un vehículo adaptados para esta finalidade sempre que teña a capacidade para que poida funcionar como Centro de control e dirección in situ do sinistro que pode ser empregado para: • Celebrar reunións cos mandos dos grupos de intervención. • Revisar plans concretos de intervención. • Acceder a planimetría da zona. • Solicitar e transmitir a información necesaria para a solución do incidente • Requirir medios e recursos adicionais. • Outras accións que poidan demandarse. Este posto reunirá as seguintes características: • Estar situado de xeito que evite estar sometido aos riscos derivados do evento. • De fácil acceso e dispoñibilidade. • Dotado de sistemas de comunicación. • Pode situarse ou está situado próximo ao lugar onde ocorre a emerxencia. Se a situación de emerxencia o requirise poderá establecerse, excepcionalmente, máis dun Posto de Mando Avanzado. Nese caso, corresponderá á Dirección Técnica da Emerxencia designar ao responsable ou responsables dos diferentes PMA´s.4.7. GRUPOS DE ACCIÓN. Son as unidades organizativas coa preparación, a experiencia e os medios materiais e persoais pertinentes para facer fronte á emerxencia de forma coordinada e de acordo coas funcións que teñen encomendadas. Estes grupos denomínanse segundo as funcións que cada un realiza e son os encargados dos servizos operativos na fase de emerxencia e, aínda que están organizados para traballar coordenadamente baixo unha dirección única, cada un deles actuará atendendo ás ordes directas dos seus mandos naturais. No PEMU forman parte da organización de emerxencia os grupos de acción que se indican a continuación: • Grupo de Intervención. • Grupo Sanitario e de Acción Social. • Grupo de Loxística e Seguridade. o Equipo Operativo de Apoio Loxístico o Equipo Operativo de Seguridade • Grupo de Apoio Técnico e Rehabilitación de Servizos Públicos.4.7.1. GRUPO DE INTERVENCIÓN. Este grupo executará as medidas de intervención necesarias para reducir e conter os efectos da emerxencia, actuando en aqueles puntos nos que se dean as circunstancias que requiran unha acción inmediata. Utilizarán os medios e recursos adecuados para loitar contra o incidente que deu lugar a activación do PEMU. A xefatura deste grupo será habitualmente a persoa ao mando do Corpo de Bombeiros (SEIS) de Santiago aínda que, en función do tipo de sinistro e coa finalidade de adecuar o perfil profesional á tipoloxía concreta a Dirección do Plan pode decidir substituílo por outra persoa. A persoa suplente será aquela que no momento da incidencia exerza a Xefatura de Servizo do Parque de Bombeiros do concello de Santiago. Composición; os membros que poden integrar este grupo son: • Bombeiros do Parque do S. E. I. S. • Persoal do concello. • Persoal de empresas concesionarias. • Servizo Municipal de Protección Civil / Agrupación de Voluntarios de Protección Civil. Funcións: • Valorar e informar en tempo real á Dirección do PEMU ou a Dirección Técnica da Emerxencia sobre o estado da situación da emerxencia. • Determinar a área de intervención. • Controlar, reducir ou neutralizar os efectos do sinistro. • Busca, rescate e salvamento de persoas e bens. • Socorro de persoas sepultadas baixo ruínas, illadas ou desaparecidas. • Impedir o colapso de estruturas. • Colaborar con outros Grupos na adopción de medidas de protección á poboación. • Vixilancia sobre riscos latentes unha vez controlada a emerxencia. • Intervención e primeiros auxilios. • Establecer, xunto ao lugar do accidente, o Posto de Mando Avanzado (PMA), desde o que se efectuará a coordinación operativa dos Grupos de Acción. • Aqueloutras funcións que consideren necesarias a Dirección do PEMU ou a Dirección Técnica da Emerxencia. En ausencia de Dirección Técnica da Emerxencia, a persoa ao mando do Grupo de Intervención que chegara primeiro ao lugar do sinistro poderase constituír en Coordinador, e canalizará a información entre o lugar da emerxencia e o CECOPAL. Nesta primeira fase, o Grupo de Intervención asumirá as funcións dos outros grupos de acción ata a chegada destes, e o seu mando distribuirá aos compoñentes dos restantes Grupos de Acción unha vez que cheguen ao lugar. Medios que se mobilizan: Estes medios quedan descritos de xeito máis amplo no Catálogo de Medios e Recursos do Anexo IV e no Manual Operativo do grupo recollido no Anexo III. Procedemento xenérico de activación: A propia esencia do SEIS do concello fai que sexa despregado dende o primeiro momento ante calquera situación que precise da súa intervención polo que é dos primeiros grupos que chegan ao lugar do sinistro. Unha vez decidida a activación do PEMU e comunicada ás persoas responsables dos distintos Grupos de Acción será a Xefatura do SEIS como responsable do Grupo de Intervención ou a persoa que o substitúa quen decida a que integrantes do grupo é preciso alertar para que estean preparados e a cales chamar para que se incorporen ao Grupo e ás labores de control do sinistro. Ante calquera tipo de risco, a posta en marcha do Grupo de Intervención, pódese producir tanto na fase de preemergencia ou alerta como na de emerxencia e tamén na fase posterior á emerxencia, se así se estimase necesario para controlar a evolución do sinistro ou adoptar as medidas correctoras necesarias. A posta en marcha producirase de xeito automático en aplicación do protocolo de comunicación previsto no propio PEMU unha vez que a Dirección do PEMU decida a activación do Plan e a necesidade da participación do Grupo de Intervención na resolución do incidente. A activación dos medios extra ou supramunicipais será solicitade pola Dirección do PEMU ás Institucións e Organismos responsables do medios, designadas como entidades no Catálogo Municipal de Medios e Recursos. Unha vez concedida a axuda por parte da entidade correspondente, establecerase contacto co operador do medio, para integrar a súa actuación dentro do procedemento coordinado fronte á emerxencia.4.7.2. GRUPO SANITARIO E DE ACCIÓN SOCIAL. O grupo ten como misión garantir a actuación coordinada e eficaz de todos os recursos sanitarios e asistenciais existentes no Termo Municipal ou dos que, procedendo doutros termos, colaboren para a resolución da emerxencia. Cando a Dirección do Plan considere preciso prestar atención de carácter sanitario ou social á poboación afectada ou prestar axuda psicolóxica ás vítimas ou aos seus familiares constituirase o Grupo Sanitario e de Acción Social. Este grupo executará as medidas de protección á poboación no referente a primeiros auxilios, asistencia, evacuación sanitaria, atención psicolóxica e, se é o caso, as medidas de protección e prevención da saúde pública e de acción social. Á hora de establecer a composición básica deste Grupo hai que ter en conta que o Concello de Santiago de Compostela dispón de recursos asistenciais de carácter propio pero non posúe recursos sanitarios propios (aínda que asina anualmente un convenio de colaboración coa Cruz Vermella), e que ante unha situación na que se afectan ou poidan verse afectados na súa saúde as persoas está prevista a actuación de recursos sanitarios públicos. Tendo en conta o anterior, a Xefatura deste grupo será a persoa titular da Concellaría de Servizos Sociais do Concello se ben en función das circunstancias pode ser asesorada por aquela persoa que coordine os equipos sanitarios profesionais públicos que atendan ás vítimas (persoal do 061). A persoa suplente na Xefatura da unidade será aquela que no momento da incidencia exerza por decreto do Alcalde as competencias na materia. Composición: Recursos persoais propios do concello: • Persoal da Area de Servizos Sociais do concello • Persoal do Departamento de Sanidade do concello • Cruz Vermella (atendendo ao convenio asinado). Recursos persoais alleos ao concello: • Persoal do 061 • Persoal do SERGAS • Profesionais de farmacia • Empresas de ambulancias do concello • Colexio Médico • Servizo de Veterinaria da Xunta • Persoal sanitario dos hospitais da cidade • Colexio de psicoloxía • Servizo de Medicina Legal da Xunta de Galicia • Outros Funcións: • Prestar asistencia sanitaria de emerxencia aos feridos que eventualmente puidesen producirse na zona de intervención. • Proceder á clasificación, estabilización de constantes vitais, e atención daqueles feridos que, pola súa especial gravidade, requírano. • Identificación de cadáveres nos casos dubidosos (servizo de Medicina Legal). • Coordinar o traslado de accidentados aos centros hospitalarios receptores. • Organizar a infraestrutura de recepción hospitalaria. • Coordinar os aspectos relacionados coa actuación sanitaria, tales como sanidade ambiental, identificación de vítimas, información de contacto cos familiares dos afectados. • Control de brotes epidemiolóxicos. • Garantir a subministración de produtos farmacéuticos. • Establecer unha estreita vixilancia e control da potabilidade da auga e da hixiene dos alimentos. • Proporcionar asistencia social ás persoas afectadas. • Proporcionar asistencia psicolóxica as vítimas, as afectados ou aos seus familiares. • Facilitar atención axeitada ás persoas con necesidades especiais. • Aqueloutras funcións que considere necesario a Dirección do PEMU. Medios que se mobilizan: Estes medios quedan descritos de xeito máis amplo no Catálogo de Medios e Recursos do Anexo IV e no Manual Operativo do grupo recollido no Anexo III. Procedemento xenérico de activación: Producirase de xeito automático en aplicación do protocolo de comunicación previsto no propio PEMU unha vez que a Dirección do PEMU decida a activación do Plan e a necesidade da participación do Grupo na resolución do incidente. A activación do Grupo Sanitario farase a través da solicitude dos medios e servizos necesarios para facer fronte á emerxencia, que realizará a Dirección do PEMU á Delegación Provincial do SERGAS, á Asemblea Provincial de Cruz Vermella, ao 061, aos organismos públicos ou privados ou aos centros sanitarios e asistenciais privados. Unha vez concedida a axuda por parte da entidade correspondente, establecerase o contacto cos responsables directos do medio ou servizo, para a súa integración no Grupo correspondente. Toda vez que a maioría dos recursos a empregar teñen carácter público pero non dependen do concello de Santiago, procurarase que un responsable do 061 se incorpore ao Comité Asesor do CECOPAL dende onde coordinará a actividade do Grupo Sanitario en coordinación coa Xefatura do mesmo.4.7.3. GRUPO DE LOXÍSTICA E SEGURIDADE Dividido en dous equipos operativos que actúan de xeito coordinado pero dirixidos polos seus respectivos xefes.4.7.3.1. EQUIPO OPERATIVO DE APOIO LOXÍSTICO. Ten unha dobre misión, por un lado aprovisionar de equipamentos, subministres e materiais necesarios aos diferentes Grupos de Acción, a posta en marcha de medidas para a protección e abastecemento da poboación, en canto a evacuación, albergue de emerxencia e subministración de auga potable, alimentos e outros bens de primeira necesidade. e dicir, da organización loxística da emerxencia. Por outro proporcionar e garantir a comunicación continua e ininterrompida entre o CECOPAL, o PMA e os Grupos de Acción, para que se poida coñecer en todo momento a situación exacta na que se atopa a emerxencia, dispor da información sobre a mesma así como saber da súa evolución. A Xefatura deste equipo exerceraa a persoa titular da Concellaría de Tráfico e Mobilidade, que se coordinará co responsable do Departamento de Informática e Comunicacións do Concello. A persoa suplente na Xefatura do equipo será aquela que no momento da incidencia exerza por decreto do Alcalde as competencias na materia; a persoa suplente no Departamento de informática e comunicacións será aquela que desempeñe a Xefatura de Servizo. Atendendo a que as necesidades de aprovisionamento e loxística puideran ser moitas e moi variadas haberá unha estreita colaboración de todos os servizos e departamentos municipais con este Equipo, de xeito que se porán a disposición do mesmo todos os medios persoais e materiais do Concello así como os de empresas concesionarias dos distintos servizos. En caso necesario, a xefatura do Equipo poderá solicitar que a Alcaldía adopte medidas de emerxencia que permitan poñer a disposición do Equipo medios e recursos privados. Composición; os membros que poden integrar este Equipo son: • Persoal da concellaría de Transportes e Mobilidade • Persoal da Centraliña telefónica Municipal. • Persoal do Servizo Municipal de Protección Civil/ Agrupación Local de Voluntarios (especialistas en telecomunicacións e radioaficionados) • Persoal do Departamento de Informática do Concello. • Membros de Policía Local e Bombeiros con competencias en materia de comunicacións. • Persoal do concello especialmente o dependente das Concellarías de Servizos, Obras e Infraestruturas, Deportes, Servizos Sociais, Sanidade, Consumo e Mercados e Seguridade Cidadá, Protección Civil, Extinción de Incendios e Circulación Viaria. • Técnicos das empresas provedoras de servizos, e de equipos de telecomunicación. • Outros. Funcións: • Atención as solicitudes de axuda. • Establecer os procedementos de evacuación. • Proporcionar asistencia social ás persoas afectadas. • Habilitar locais susceptibles de albergar a toda a poboación afectada. • Resolver os problemas de abastecemento de auga potable e alimentos. • Subministración de mantas, roupa e outros aveños de primeira necesidade • Establecer a zona de operacións e os centros de distribución que sexan necesarios. • Organizar os puntos de reunión de evacuados para o seu posterior traslado. • Proporcionar aos restantes Grupos de Acción todo o apoio loxístico necesario, fornecéndolles aqueles produtos, subministres ou equipos que se precisen para levar a cabo o seu labor. • Fornecer medios de iluminación para realización de traballos nocturnos. • Asegurar as comunicacións entre os diferentes Grupos de Acción, Director do PEMU, Posto de Mando Avanzado, Director Técnico da Emerxencia e CECOPAL. • Establecer sistemas alternativos de transmisión. • Aqueloutras funcións que considere necesario a Dirección do PEMU. Medios que se mobilizan: Estes medios quedan descritos de xeito máis amplo no Catálogo de Medios e Recursos do Anexo IV e no Manual Operativo do grupo recollido no Anexo III. Tendo en conta que as necesidades son moi diferentes e varían en función do tipo e magnitude da emerxencia a tratar podemos resumir afirmando que o Equipo Operativo de Loxística, precisamente pola súa condición de subministrador, debe ter acceso a calquera recurso persoal ou medio material que houbese no Termo Municipal e que fose imprescindible para facerlle fronte á situación creada pola materialización do risco, especialmente cando puidera servir para protexer a vidas ou a saúde das persoas, salvagardar os seus bens ou evitar catástrofes medioambientais. Estes medios poderanse solicitar atendendo ás facultades que contempla a Lei 5/ 2007 de Emerxencias de Galicia nos artigos 5, 6, 7, 8 e 9 e de acordo aos convenios de colaboración establecidos con Institucións e con empresas en réxime de Xestión Indirecta (segundo o sinalado no Artigo 85 da Lei 7/1985 de Bases do Réxime Local e no Artigo 156 do R. D. L.2/2000, texto refundido da Lei de Contratos das Administracións Públicas); así como en virtude de acordos comerciais entre a Administración Local e outras empresas. Procedemento xenérico de activación: Unha vez decidida a activación do PEMU e comunicada ás persoas responsables dos distintos Grupos de Acción será a persoa Titular da Concellaría de Transportes e Mobilidade (coordinada coa persoa responsable do Departamento de Informática do Concello de Santiago) como responsable do Equipo e Apoio Loxístico quen decida a que integrantes do equipo é preciso alertar para que estean preparados e a cales chamar para que se incorporen coa finalidade de levar a cabo as tarefas propias do equipo así como avisar ou advertir ás empresas susceptibles de ser chamadas para aportar medios ou subministres da situación, coa finalidade de que estean preparadas. Ante calquera tipo de risco, a posta en marcha do Equipo de Apoio Loxístico pódese producir tanto na fase de alerta como na de emerxencia e tamén na fase posterior á emerxencia, se así se estimase necesario para controlar a evolución do sinistro ou adoptar as medidas correctoras necesarias. A posta en marcha producirase de xeito automático en aplicación do protocolo de comunicación previsto no propio PEMU unha vez que a Dirección do PEMU decida a activación do Plan e a necesidade da participación do Equipo de Loxística na resolución do incidente. Se a gravidade ou magnitude da crise fixese precisa a activación de medios ou recursos públicos alleos ao concello ou privados a solicitude realizarase pola Dirección do PEMU aos responsables das empresas, institucións ou organismos responsables dos medios, designadas como entidades no Catálogo Municipal de Medios e Recursos. Unha vez concedida a axuda por parte da entidade correspondente, establecerase contacto co operador do medio, para integrar a súa actuación dentro do procedemento coordinado fronte á emerxencia.4.7.3. 2. EQUIPO OPERATIVO DE SEGURIDADE. Este equipo é o responsable de garantir a seguridade cidadá e a orde pública nas situacións de emerxencia producidas como consecuencia dos riscos previstos no PEMU - SANTIAGO. O equipo responsabilizarase tamén de controlar os accesos e regular o tráfico naqueles puntos nos que, debido á emerxencia, prodúzase aumento da circulación ou caos circulatorio. O Xefatura do Equipo Operativo de Seguridade será a persoa que exerza a Xefatura da Policía Local de Santiago de Compostela. A persoa suplente será aquela que no momento da incidencia dirixa a Sección Central da Policía Local do concello de Santiago. Composición; o Equipo Operativo de Seguridade estará integrada basicamente por persoal da Policía local de Santiago de Compostela aínda que en algúns cometidos puidera verse reforzado con membros da AVPC do concello. En virtude dos acordos que puideran acadarse na Xunta Local de Seguridade e en función da entidade da emerxencia a paliar poderíanse incorporar ao Equipo Operativo de Seguridade membros do Corpo Nacional de Policía, da Garda Civil e da Policía Autonómica. No caso de que esta situación se producira estes corpos nomearían un responsable que se incorporaría ao CECOPAL ou ao PMA para coordinar as actuacións do Equipo co Xefe do mesmo. Funcións: • Garantir a seguridade cidadá e a orde pública. • Balizar a zona de intervención. • Canalizar o tráfico para a evacuación dos afectados. • Control de acceso ás zonas de emerxencia. • Facilitar a evacuación urxente de persoas en perigo. • Recoller información sobre o estado das estradas. • Sinalizar os tramos ou entradas de estradas deterioradas. • Establecer rutas alternativas dos itinerarios inhabilitados pola emerxencia ou como consecuencia desta. • Manter expedita a rede viaria para que pode ser usada en caso de emerxencia. • Apoiar aos Grupos de Intervención no rescate de persoas. • Protección de bens (evitando saqueos) e persoas; así como, prevención de posibles actos delituosos. • Control de grupos antisociais. • Aqueloutras funcións que lles solicite a Dirección do PEMU. Medios que se mobilizan: Estes medios quedan descritos de xeito máis amplo no Catálogo de Medios e Recursos do Anexo IV e no Manual Operativo do grupo recollido no Anexo III. Procedemento xenérico de activación: A propia esencia do Corpo de Policía Local do Concello fai que sexa despregado dende o primeiro momento ante calquera situación que precise da súa intervención polo que é dos primeiros grupos que chegan ao lugar do sinistro. Unha vez decidida a activación do PEMU e comunicada ás persoas responsables dos distintos Grupos de Acción será a Xefatura da Policía Local como persoa responsable do Equipo Operativo de Seguridade quen decida a que integrantes do grupo é preciso alertar para que estean preparados e a cales chamar para que se incorporen ao Equipo e ás labores de control do sinistro. Ante calquera tipo de risco, a posta en marcha do Equipo Operativo de Seguridade, pódese producir tanto na fase de alerta como na de emerxencia e tamén na fase posterior á emerxencia, se así se estimase necesario para controlar a evolución do sinistro ou adoptar as medidas correctoras necesarias. A posta en marcha producirase de xeito automático en aplicación do protocolo de comunicación previsto no propio PEMU unha vez que a Dirección do PEMU decida a activación do Plan e a necesidade da participación do Equipo Operativo de Seguridade na resolución do incidente. A activación dos medios extra ou supramunicipais será solicitade pola Dirección do PEMU ás Institucións e Organismos responsables do medios, designadas como entidades no Catálogo Municipal de Medios e Recursos. Unha vez concedida a axuda por parte da entidade correspondente, establecerase contacto co operador do medio, para integrar a súa actuación dentro do procedemento coordinado fronte á emerxencia. Se atendendo aos acordos que puideran producirse na Xunta Local de Protección Civil e ante a gravidade ou magnitude da crise fose precisa a activación de medios supramunicipais (Policía Nacional, Garda Civil ou Policía Autonómica) a solicitude realizarase pola Dirección do PEMU aos responsables dos Organismos correspondentes. Unha vez concedida a axuda por parte do Organismo, establecerase o contacto co responsable directo do servizo, para a integración dos seus efectivos e a coordinación fronte á emerxencia.4.7.4. GRUPO DE APOIO TÉCNICO E REHABILITACIÓN DE SERVIZOS. Este Grupo asesora sobre as medidas correctoras e de reparación precisas para facer fronte a determinados tipos de riscos, controlar as causas que os xeran, minorar os seus efectos e prever as medidas de rehabilitación de servizos ou infraestruturas danadas durante e despois da emerxencia. A súa misión consiste en conseguir que, no menor tempo posible, volvan funcionar os servizos públicos esenciais, buscando solucións alternativas ata a súa rehabilitación. Encargarase tamén a execución de obras necesarias para corrixir situacións que poidan ser susceptibles de provocar novos riscos e aquelas precisas para solucionar a emerxencia ou minorar as súas consecuencias. A Xefatura deste grupo corresponde ao titular da Concellaría de Obras e Servizos que actuara coordinado coas persoas responsables dos departamentos de Urbanismo, Vías e Obras, Parques e Xardíns, coas persoas responsables das empresas concesionarias de Servizos e coas xefaturas dos outros Grupos de Acción especialmente cos de Intervención e Loxística. A persoa suplente na Xefatura da unidade será aquela que no momento da incidencia exerza por decreto do Alcalde as competencias na materia; as persoas suplentes nos distintos departamentos serán as que desempeñen as respectivas xefaturas de Servizo. Composición; os membros que poden integrar este grupo son: • Persoal da Concellería de Infraestruturas • Persoal do Departamento de Urbanismo • Persoal do Departamento de Vías e Obras • Persoal da Concellaría de Servizos • Persoal de empresas concesionarias de Servizos • Empresas subministradoras de enerxía eléctrica • Empresas subministradoras de gas • Empresas de servizo telefónico • Organismos de Control autorizados • Persoal de empresas privadas • Outros Funcións: • Propoñer as medidas de carácter corrector precisas para facer fronte, controlar ou minorar as consecuencias de determinados tipos de riscos. • Avaliar os equipos necesario para a aplicación destas medidas. • Executar as medidas necesarias para conseguir a rehabilitación e restablecemento dos servizos públicos esenciais: auga, luz, teléfono, gas, combustibles. • Proporcionar solucións alternativas de carácter temporal antes do restablecemento normal destes. • Informar a Dirección do Plan da evolución da situación segundo se vaia producindo. • Aqueloutras que considere necesario a Dirección do PEMU. Medios que se mobilizan: Estes medios quedan descritos de xeito máis amplo no Catálogo de Medios e Recursos do Anexo IV e no Manual Operativo do grupo recollido no Anexo III. Tendo en conta que as necesidades son moi diferentes e varían en función do tipo e magnitude da emerxencia a tratar podemos resumir afirmando que o Grupo de Rehabilitación de Servizos Públicos, pode ter acceso a calquera recurso persoal ou medio material que houbese no Termo Municipal e que fose imprescindible para facerlle fronte á situación creada pola materialización do risco, especialmente cando puidera servir para protexer a vidas ou a saúde das persoas, salvagardar os seus bens ou evitar catástrofes medioambientais. Estes medios poderanse solicitar atendendo ás facultades que contempla a Lei 5/ 2007 de Emerxencias de Galicia nos artigos 5, 6, 7, 8 e 9 e de acordo aos convenios de colaboración establecidos con Institucións e con empresas en réxime de Xestión Indirecta (segundo o sinalado no Artigo 85 da Lei 7/1985 de Bases do Réxime Local e no Artigo 156 do R. D. L.2/2000, texto refundido da Lei de Contratos das Administracións Públicas); así como en virtude de acordos comerciais entre a Administración Local e outras empresas. Procedemento xenérico de activación: Unha vez decidida a activación do PEMU e comunicada ás distintas xefaturas dos Grupos de Acción será a persoa Titular da Concellaría de Obras e Servizos coordinada coas persoas responsables do Departamentos implicados como persoa que exerce a Xefatura do Grupo de Rehabilitación de Servizos Públicos quen decida a que integrantes do grupo é preciso alertar para que estean preparados e a cales chamar para que se incorporen coa finalidade de levar a cabo as tarefas propias do grupo así como avisar ou advertir ás empresas susceptibles de ser chamadas para aportar medios ou subministres da situación, coa finalidade de que estean preparadas. Ante calquera tipo de risco, a posta en marcha do Grupo de Rehabilitación de Servizos Públicos, pódese producir tanto na fase de preemerxencia ou alerta como na de emerxencia e tamén na fase posterior á emerxencia, se así se estimase necesario para controlar a evolución do sinistro ou adoptar as medidas correctoras necesarias. A posta en marcha producirase de xeito automático en aplicación do protocolo de comunicación previsto no propio PEMU unha vez que a Dirección do PEMU decida a activación do Plan e a necesidade da participación do Grupo de Apoio Técnico e Rehabilitación de Servizos Públicos na resolución do incidente. Se a gravidade ou magnitude da crise fixese precisa a activación de medios ou recursos públicos alleos ao concello ou privados a solicitude realizarase pola Dirección do PEMU aos responsables das empresas, institucións ou organismos responsables dos medios, designadas como entidades no Catálogo Municipal de Medios e Recursos. Unha vez concedida a axuda por parte da entidade correspondente, establecerase contacto co operador do medio, para integrar a súa actuación dentro do procedemento coordinado fronte á emerxencia.4.8. XUNTA LOCAL DE PROTECCIÓN CIVIL. A Xunta Local de Protección Civil é o principal órgano de coordinación no ámbito da protección civil dos concellos e a súa creación supón un paso mais para que o concello estableza unha base firme de protección integral fronte ás emerxencias. A Xunta Local de Protección Civil é un órgano fundamentalmente deliberativo e de asesoramento do alcalde na súa vertente de Xefe Local de Protección Civil. Segundo o Real Decreto 56/00, estará integrada pola persoa que rexenta a Alcaldía ou persoa ao cargo dunha concellaría na que delegue, que actuará de Presidente, a persoa titular da Concellaría de Seguridade e Protección Civil, un representante da Xunta de Galicia, o persoa que exerza a Xefatura do Servizo Municipal de Extinción de Incendios, a que exerza a Xefatura da Policía Local, as persoas responsábeis municipais en asuntos como a protección civil, o medio natural, obras e servizos e os servizos sociais, as persoas que exercen a xefatura dos grupos operativos establecidos no PEMU, a autoridade municipal en materia de sanidade, a persoa que exerce a presidencia local da Cruz Vermella, e as persoas que exerzan a xefatura no ámbito local da Policía Autónoma e das forzas e corpos de seguridade do estado con representación no concello podendo ser convocados ás reunións con voz pero sen voto ata 4 asesores. Funcións, (recollidas no Artº 10 do Decreto 56/2000, de 3 de marzo): • Propor a elaboración do Plan de Emerxencia Municipal (PEMU) e dos plans especiais que se consideren necesarios, de acordo cos riscos existentes no Termo Municipal. • Emitir informes, con carácter previo á súa aprobación, sobre os plans de protección civil elaborados. • Supervisar o desenvolvemento, implantación, revisión e realización de simulacros e actualización dos plans. • Promover e supervisar o cumprimento das medidas de prevención establecidas no PEMU. • Promover as campañas de formación e información cidadá; así como, o adestramento daqueles sectores da poboación que se considere necesario, conforme á problemática do risco que lles poida afectar. • Analizar e avaliar o desenvolvemento do PEMU, unha vez concluída a situación de emerxencia e propor as correccións necesarias no mesmo. • Promover e impulsar as medidas que considere necesarias no ámbito da protección civil. • Informar e propor as previsións económicas e de infraestruturas que sexan necesarias para o desenvolvemento das súas competencias.4.9. SERVIZOS DE EMERXENCIA DO CONCELLO. Os servizos de emerxencia do concello de Santiago de Compostela están integrados basicamente por dous corpos ou servizos de carácter profesional cuxa prestación de servizo abarca as 24 horas do día tódolos días do ano, o corpo de Policía Local do concello de Santiago de Compostela e o Servizo de Extinción de Incendios do Concello de Santiago de Compostela e unha Agrupación de Voluntarios de Protección Civil de carácter voluntario que se activa nos casos na que a súa participación se precise. Estes servizos están coordinados pola Dirección da Área de Seguridade que exerce tamén as competencias do Servizo de Protección Civil do concello. A continuación faise unha breve descrición dos mesmos, tendo en conta que no catálogo de medios e recursos do concello, que se incorpora como Anexo ao PEMU, recóllese de xeito mais amplo todo o relativo aos medios e recursos de cada un dos corpos ou servizos. Corpo da Policía Local de Santiago de Compostela: Integrado por un total de 149 efectivos, dos cales 2 ostentan a categoría de Inspector Principal, 6 a categoría de Inspector, 17 a de Oficial e 124 a categoría de Policía. Ademais dos medios habituais nun corpo policial (autoprotección, defensa, intervención, seguridade, comunicacións.) o parque de vehículos está integrado polos seguintes: • 1 vehículo de turismo adscrito á xefatura. • 16 vehículos de patrulla. • 4 motos de patrulla. • 1 todoterreo de patrulla. • 1 furgoneta mixta equipada como vehículo de intervención. • 1 furgoneta mixta equipada como vehículo de atestados. • 1 vehículo de turismo con instalación de radar. • 2 vehículos de turismo sen rotular. Presta servizo continuado as 24 horas do día sendo os teléfonos de contacto o 981 542 323 e o 092. As comunicacións realízanse vía radio ó traveso dunha rede Trunking MPT1327 con rango de traballo en UHF e de banda baixa de 440 a 470 Mhz. As frecuencias de utilización denominadas canles son tres de tráfico e unha de control. Hai unha estación de radio situada no Monte Pedroso integrada por dúas antenas de alta ganancia unha para TX e outra para RX, 4 repetidores de 50 w. de potencia e sistema de alimentación alternativo. Disponse de 70 equipos portátiles de 5w. de potencia, 23 equipos móbiles de 25 w. de potencia, 23 deles instalados en vehículos e 3 Terminais Base de 25 w. Servizo de Extinción de Incendios do concello de Santiago de Compostela. Integrado por un total de 62 persoas, das cales 4 teñen a categoría de sarxento, 9 de cabo e 49 de bombeiro, organízanse en 5 quendas de 24 horas nas que polo menos permanecen de servizo un total de 12 bombeiros. Ademais dos medios habituais dun servizo de extinción, que se detallan polo miúdo no catálogo de medios e recursos o parque de vehículos está integrado polos seguintes: • 1 vehículo de mando • 2 todoterreo de apoio • 3 vehículos de rescate en altura (escadas) • 1 autobomba lixeira • 8 autobombas pesadas • 3 remolques con material de intervención Presta servizo continuado as 24 horas do día sendo os teléfonos de contacto o 981 542 444 e o 080. As comunicacións realízanse vía radio PMR con dúas frecuencias e 4 subtóns, con unha estación situada na base do SEIS e un repetidor, 3 equipos móbiles instalados nos vehículos e un total de 20 portátiles. Emprégase tamén como sistema de reforzo equipos SIRDE cedidos pola Xunta de Galicia dos que se dispón dunha estación base e 4 portátiles. Agrupación de Voluntarios de Protección Civil do concello de Santiago de Compostela. Agrupación de carácter altruísta que depende orgánica e funcionalmente do concello e ten como finalidade a colaboración co cidadán en tarefas de prevención e intervención de protección civil e serve para suplir ou completar as prestacións que os profesionais levan a cabo intervindo non so en situacións excepcionais ou catastróficas senón tamén en aquelas situacións máis habituais nas que os criterios básicos de prevención de riscos aconsellan o seu despregamento complementando a actividade dos servizos de emerxencia con un grupo de persoas coas capacidades e coñecementos mínimos para intervir en caso necesario. Na AVPC de Santiago de Compostela están integrados 40 voluntarios con diferentes graos de dedicación, formación e preparación que se incorporan ao servizo no seu tempo libre e participan, na medida das súas posibilidades nas seguintes actividades: • Participar nas intervencións derivadas da activación dos distintos plans de emerxencia previstos tanto pola normativa autonómica como polo Plan de Emerxencias Municipal (PEMU). • Informar, apoiar e auxiliar os peregrinos nos distintos Camiños de Santiago, podendo ampliar esta actividade a aquelas rutas de sendeirismo que se establezan no concello, sempre e cando estean debidamente sinalizadas e coidadas. • Organizar ou colaborar na busca ou rescate de persoas perdidas, desaparecidas ou atrapadas, na medida das posibilidades da AVPC. • Colaborar con outros organismos relacionados coa seguridade pública no control, canalización e a seguridade de aqueles grupos de persoas que se reúnan con motivo de actos festivos, actuacións musicais, actividades culturais ou lúdicas, probas deportivas ou acontecementos relixiosos. • Actividades relacionadas coa protección do medio natural, prestando especial atención á defensa do ámbito forestal, ó rescate e traslado ós lugares axeitados de animais salvaxes perdidos, feridos ou enfermos e á informar os departamentos competentes dos danos ou necesidades que aparezan nas rutas de peregrinación, de sendeirismo ou nos parques públicos municipais. • Labores complementarias e de colaboración a actuación dos corpos locais de policía e extinción de incendios durante a realización de simulacros de emerxencias. • Manter equipada, operativa e en disposición de uso a propia base da AVPC. • Actividades formativas ou de divulgación de todo tipo de iniciativas relacionadas coa protección civil. • Promoción da prevención e autoprotección cidadán. A estrutura organizativa da AVPC é a seguinte: • Presidente da agrupación (os actuais estatutos atribúenlle a presidencia ao Alcalde da cidade) • Xefe da Agrupación (desempeñada polo oficial da Policía Local que exerce as funcións de coordinador de PC) • Secretario da Agrupación (exercida por persoal contratado polo concello) • 3 xefaturas de unidade (exercidas por voluntarios veteranos) • 36 voluntarios operativos. O concello pon a disposicións da agrupación unhas instalacións situadas nos baixos do Estadio de San Lázaro que os voluntarios empregan como local social, lugar de traballo, centro de formación, almacén, centro de coordinación e vestiario. A agrupación ten a súa disposición varios vehículos: • Nissan Patrol que se emprega como vehículo de intervención. • Furgoneta Citröen Jumper para traslados. • Citröen Picasso empregada como vehículo multiusos. • Quad Linair para inspección e control dos Camiños. • Dúas bicicletas para acompañamento de peregrinacións As comunicacións realízanse vía radio PMR con dúas frecuencias e 4 subtóns, con unha estación situada en San Lázaro, dous repetidores situados en As Cancelas e A Cruxeira, 5 equipos móbiles (3 en vehículo e dous en maletas) e un total de 35 portátiles. CAPÍTULO 5. CENTROS DE COORDINACIÓN.5.1. CENTRO DE COORDINACIÓN OPERATIVA LOCAL (CECOPAL). 5.2. POSTO DE MANDO AVANZADO (PMA). 5.3. SALADE CONTROL DE OPERACIÓNS (SACOP). 5.4. GABINETE DE INFORMACIÓN (CIN). 5.1. CENTRO DE COORDINACIÓN OPERATIVA LOCAL (CECOPAL). Unha vez comunicada a incidencia á Dirección do Plan e decretada a activación do PEMU así como os medios, recursos e Grupos de Acción a mobilizar, constitúese o Centro de Coordinación Operativa Local (CECOPAL). As emerxencias de Nivel 0 e 0E no Concello de Santiago de Compostela serán coordinadas e dirixidas desde o CECOPAL. O CECOPAL é o órgano e tamén o centro onde se recibe a información da evolución do suceso e onde leva a cabo o seguimento do accidente, desde o que a Dirección do PEMU SANTIAGO dá as ordes oportunas aos distintos mandos dos Grupos de Acción, onde se realiza a dirección e a coordinación de todas as operacións propias do PEMU e se obteñen e xestionan os medios que se porán a disposición dos distintos Grupos. O CECOPAL como órgano estará dirixido pola Dirección do PEMU SANTIAGO e formado polo Comité Asesor, o Gabinete de Información (CIN) e a Sala de Control de Operativos (SACOP). O CECOPAL do PEMU SANTIAGO como centro estará situado nas dependencias da Policía Local de Santiago, na rúa da Trindade s/n ocupando o Centro de Xestión Tráfico da Policía Local e as dependencias anexas ao mesmo. O CECOPAL constitúe o posto de mando da Dirección do PEMU polo que reúne as condicións e o equipamento necesario para desenvolver as labores de comunicación, coordinación e centralización da información e avaliar a situación da emerxencia e transmitir as decisións a aplicar. O CECOPAL de Santiago conta para o seu funcionamento con: • Un Centro de Transmisións equipado con: o Equipos de telefonía fixa. o Telefonía directa con Forzas e Corpos de Seguridade. o Comunicación directa por SIRDEE e Remoto co Centro de Xestión de Emerxencias 112. o Equipos de telefonía móbil de todas as tecnoloxías (SMS, 3G, UMTS, GPRS, Blackberry, Smartphone, PDA, etc.). o Equipos de radio transmisión, fixos e móbiles. o Transceptores portátiles de radio UHF. o Equipamento informático de sobremesa e portátil que permite acceso á rede de datos, ás bases de datos do concello e a aplicacións informáticas diversas. o Equipos que ó traveso de internet permiten o seu uso en videoconferencias. o Cámaras de Control e xestión do tráfico. o Conexións internas que permiten a retransmisión de imaxes ou datos a pantallas ou monitores remotos. o Equipamento de alimentación eléctrica de emerxencia para os medios sinalados (grupos electróxenos, SAI´s.). • Unha Sala de Coordinación Operativa equipada con: o Equipos e sistemas de comunicacións diversos. o Equipos e monitores informáticos. o Acceso á aplicacións informáticas que permitan a xestión da emerxencia. • Dependencias para reunións e descanso. O CECOPAL constitúese como tal e comeza a funcionar no momento no que se reúnan no mesmo a Dirección do Plan, o Comité Asesor e a persoa responsable do CIN. Para o funcionamento do CECOPAL son parte fundamental as persoas que operan os distintos equipos e sistemas. Para cumprir coa súa función o CECOPAL ten que: • Servir como centro permanente de recepción e transmisión da información a fin de permitir o avaliar en todo momento o estado e evolución da emerxencia e trasladar a información a quen lle corresponda recibila. • Actuar como centro receptor e emisor de alarmas e alertas. • Ter capacidade de xestionar os sistemas de información, as aplicacións informáticas e as bases de datos que axudan á Dirección do Plan na toma de decisións e na planificación das actuacións.5.2. POSTO DE MANDO AVANZADO (PMA). Cando a situación de emerxencia o requira e si a Dirección do Plan o determina, a Dirección Técnica da Emerxencia desprazarase a un Posto de Mando Avanzado (PMA), que actuará como prolongación do CECOPAL no lugar do sinistro e onde, en contacto coas persoas responsables dos Grupos Operativos, tomará as medidas precisas para resolver a crise ou minimizar os seus efectos. Funcións: • Dirixir e coordinar as actuacións dos medios e recursos que interveñen na emerxencia evitando a duplicidade na actuación dos grupos operativos. • Transformar as directrices xerais emanadas da Dirección do Plan en accións concretas dos grupos operativos. • Como representante da Dirección do Plan na zona da emerxencia, responsabilizarse da seguridade das persoas e bens ao seu cargo. • Solicitar os medios e recursos precisos para enfrontar a situación. • Avaliar os danos producidos polo sinistro, baseándose na información recibida dos Grupos de Acción e na previsión de riscos do municipio. • Transmitir información de primeira man ao CECOPAL. Se a situación de emerxencia o requirise poderá establecerse, excepcionalmente, máis dun Posto de Mando Avanzado. Nese caso, corresponderá á Dirección Técnica da Emerxencia designar ao responsable ou responsables dos diferentes PMA´s. Procedemento xenérico de activación. A posta en marcha producirase de xeito automático en aplicación do protocolo de comunicación previsto no propio PEMU unha vez que a Dirección do PEMU decida a activación do Plan e a necesidade da participación dunha persoa que exerza a Dirección Técnica da Emerxencia na resolución do incidente, en función das previsións do propio protocolo ou das indicacións da Dirección do Plan contactarase coa persoa concreta que exercerá esa función.5.3. SALA DE CONTROL DE OPERACIÓNS (SACOP). Resulta evidente que para que o CECOPAL funcione como tal precisa de recursos humanos que operen cos distintos equipos e sistemas complementando e facilitando coa súa labor a dos integrantes do CECOPAL que dirixen a xestión da emerxencia. A Sala de Control de Operacións (SACOP) do CECOPAL estará integrada polas persoas do corpo da Policía Local que habitualmente xestionan a Central de Recepción de Chamadas e a Sala de Pantallas en número suficiente para facer fronte á emerxencia que teñan que enfrontar; a eles engadiráselle unha persoa do SEIS do Concello, outra do Departamento de Informática e outra máis da empresa que supervisa e repara os sistemas da Sala de Pantallas, que colaborarán con elas. Ao fronte do SACOP porase a persoa que dirixe a Unidade de Coordinación da Policía Local que coordinara as labores dos seus integrantes e fará de enlace entre o SACOP e o resto do CECOPAL, colaborando no traslado e materialización das ordes deste órgano e manténdoo informado. A labor que realizarán dende o SACOP ten moito que ver coa que de xeito habitual realizan os seus integrantes; recepción e atención de chamadas sexan telefónicas ou vía radio, xestión das incidencias, acceso ás bases de datos e ás ferramentas informáticas a súa disposición para facilitar información que se requira. Funcións; con motivo da súa incorporación ao SACOP as persoas que realizan a función de operador han de prestar especial atención ás seguintes funcións: • Contactar, seguindo o protocolo establecido, coas persoas integrantes do CECOPAL, do PMA e coas que exercen a Xefatura dos Grupos de Acción que a Dirección do PEMU decida activar para resolver a emerxencia creada. • Contactar, seguindo o protocolo creado ao efecto, con aquelas persoas que a Dirección do PEMU decida poñer en situación de alerta. • Comunicar ao 112, seguindo o protocolo creado ao efecto, a activación do PEMU e as circunstancias que a motivaron. • Ter informado aos membros do CECOPAL da evolución da situación. • Operar para as persoas integrantes do CECOPAL as ferramentas informáticas, as bases de datos, os equipos e sistemas a súa disposición e, de xeito especial a aplicación informática que permite a xestión de emerxencias. • Transmitir ou retransmitir información, imaxes, ordes, informes e calquera comunicación que se produza. • Servir de enlace entre o PMA, os Grupos de Acción e o CECOPAL. • Colaborar coas persoas que integran o CIN nas súas funcións. • Contactar coas persoas responsables dos medios e recursos a despregar ou alertar e poñelos en comunicación coa Dirección do Plan ou coa persoa que este designe. Procedemento xenérico de activación. A propia esencia das persoas que pertencen á Central de Comunicacións da Policía Local, que prestan servizo as 24 horas do día, fai que xa estea despregado dende o primeiro momento, canto menos de xeito básico, ante calquera situación que precise da súa intervención; ata é probable que sexan as persoas que o integran das primeiras en ter coñecemento do feito que puidera dar lugar a activación do PEMU e llelo teñan que comunicar á Dirección do Plan para que decida as medidas a adoptar e si procede ou non a activación. Unha vez decretada a activación do PEMU será a persoa que dirixe a Unidade de Coordinación da Policía Local como responsable do recen activado SACOP quen decida a que integrantes do grupo é preciso alertar para que estean preparados e a cales chamar para que se incorporen ao SACOP.5.4. GABINETE DE INFORMACIÓN (CIN). Estará formado polo Gabinete de Prensa da Alcaldía e a persoa responsable será aquela que exerza a Xefatura de Prensa ou persoa que lle substitúa. Quedará integrado no CECOPAL cando a Dirección do PEMU decida a súa constitución. Funcións; o Gabinete de Información ten como misións as de: • Recibir a información obtida polos diferentes órganos do PEMU, e en especial a referida á localización exacta do sinistro e á situación das zonas afectadas. • Difundir aos Medios de Comunicación Social (Prensa, Radio e TV) as notas de prensa, comunicados, consignas xerais e recomendacións á poboación, facilitadas polo Comité Asesor ou Dirección do PEMU. • Centralizar e preparar toda a información que se deba transmitir. • Informar sobre a emerxencia as persoas medios e organismos o soliciten. • Obter información dos estado das posibles persoas afectadas e centros médicos aos que se enviaron. • Manter informados aos familiares das persoas afectadas polo sinistro. Procedemento xenérico de activación. A posta en marcha producirase de xeito automático en aplicación do protocolo de comunicación previsto no propio PEMU unha vez que a Dirección do PEMU decida a activación do Plan e a necesidade da participación do CIN na resolución do incidente, en función das previsións do propio protocolo ou das indicacións do Dirección do Plan contactarase coa persoa responsable que decidirá que persoas concretas o integrarán. CAPÍTULO 6. OPERATIVIDADE.6.1. NIVEIS E CRITERIOS DE ACTIVACIÓN.6.1.1. A ACTIVACIÓN DO PLAN.6.1.2. NIVEIS DE ACTIVACIÓN.6.1.3. PROCEDEMENTOS OPERATIVOS.6.2. INTERFASE CON PLANS DE ÁMBITO SUPERIOR.6.1. NIVEIS E CRITERIOS DE ACTIVACIÓN Operatividade defínese como o conxunto de procedementos previamente planificados que permiten a posta en marcha do PEMU e a consecución dos seus obxectivos e está condicionada polo grao de evolución e perigo en que se atope o sinistro.6.1.1. ACTIVACIÓN DO PLAN. A activación é a acción que lle corresponde á Dirección do PEMU, de poñer en marcha o Plan. A activación do PEMU implicará: • A constitución do CECOPAL. • A mobilización dos Grupos de Acción. • despregamento do PMA, de ser o caso. • A información a poboación e a comunicación das instrucións que lle afectan, de ser o caso. • Comunicar a activación á Dirección Xeral con competencias en materia de Protección Civil da Xunta de Galicia e ao Delegado da Xunta de Galicia na provincia de A Coruña con competencias en materia de Protección Civil como Dirección do Plan no nivel inmediatamente superior. • O paso ao estado de Alerta do Nivel 1 de activación do PLATERGA.6.1.2. NIVEIS DE ACTIVACIÓN. Segundo o PLATERGA os niveis de activación dos Plans territoriais, con respecto ao ámbito xeográfico no que se desenvolven, poden ser os seguintes: • Nivel 0: Local. • Nivel 0 E ( de activación especial): Local. • Nivel 1: Local ou supralocal. • Nivel 2: Local, supralocal ou autonómico. • Nivel IG: Local, supralocal, provincial ou autonómico • Nivel 3: Local, supralocal, provincial, autonómico ou nacional A flexibilidade que require a operatividade do PEMU fai preciso establecer modalidades de aplicación en función de: • Cada situación de emerxencia contemplada. • A evolución do suceso, xa que pode ser un fenómeno de aparición súbita ou de evolución lenta. • Das necesidades concretas que poidan determinar a mobilización total ou parcial dos recursos ou grupos operativos adscritos ao plan. Nivel de Emerxencia 0 do PLATERGA; activación do PEMU A activación do PEMU implica a activación do PLARTERGA no Nivel 0 cando xurde unha emerxencia cuxo ámbito de actuación sexa local, sendo suficientes para contela os medios adscritos ao PEMU, ao Plan de actuación Municipal (PAM) previsto para o caso ou á competencia da autoridade municipal. A activación do Plan decrétase pola Dirección do PEMU e faculta a este para ordenar a participación dos Grupos de Acción, sendo de aplicación os artigos 7, 8, 9 e 35 da Lei 5/2007. Nivel de Emerxencia 0 E do PLATERGA; activación do PEMU A activación do PEMU implica a activación do PLARTERGA no Nivel 0 E cando xurde unha emerxencia cuxo ámbito de actuación sexa local pero a complexidade técnica da situación de emerxencia require do concurso de algún Grupo Operativo ou medio específico alleo ao PEMU ou á competencia da autoridade Local sen que se considere necesario activar o seguinte nivel. A activación do Plan decrétase pola Dirección do PEMU e faculta a este para ordenar a participación dos Grupos de Acción, sendo de aplicación os artigos 7, 8, 9 e 35 da Lei 5/2007. No caso de decretarse o Nivel 0 E ao Comité Asesor designado pola Dirección do Plan, poderanse sumar os representantes da Dirección Xeral con competencias en materia de Protección Civil, da AXEGA, da Xunta de Galicia ou do responsable do Grupo ou medio específico a empregar.6.1.3. PROCEDEMENTOS OPERATIVOS. En relación cos procedementos operativos, a gravidade das situacións existentes poderá implicar dous estadios básicos de desenvolvemento do plan, que son: -Fase de Alerta: Unha situación de Alerta vén definida pola inminencia e a posibilidade de que se desencadee un determinado risco e dicir, a alerta comporta o coñecemento dunha incidencia que pode ou non dar lugar á activación do Plan. A declaración da Alerta ten como obxectivo inducir un estado de maior atención e vixilancia sobre os feitos e circunstancias que a provocan e tamén reducir os tempos de resposta para que a actuación dos medios sexa máis rápida e permita manter a atención para recibir novas informacións. Como regra xeral A Dirección do Plan declarara a situación de Alerta dos medios do PEMU no momento en que teña coñecemento da situación que pode desembocar na Activación do PEMU. Esta fase suporá que, o traveso da Central de Recepcións de Chamadas da Policía Local manterase informado á Dirección do PEMU da evolución da situación, procurarase a localización e aviso dos integrantes do CECOPAL, dos responsables ou xefes dos Grupos de Acción e dos responsables ou operadores dos medios que puideran ter que intervir, e tamén daráselle comunicación a Delegado da Xunta de Galicia na provincia de A Coruña e á Dirección Xeral con competencias en materia de Protección Civil da Xunta de Galicia o traveso do teléfono 112, Centro de Atención ás Emerxencias (CAE 112 - GALICIA). O procedemento concreto en que se produce a recepción da comunicación da situación recollese nun protocolo de comunicacións que se incorpora ao PEMU pero, como norma xeral, calquera Órgano, Servizo, Departamento ou persoa ao servizo do Concello de Santiago de Compostela que tivera coñecemento dunha situación susceptible de desembocar na activación do PEMU terá que comunicala á Central de Recepción de Chamadas 092 da Policía Local que permanece operativa as 24 horas do día. Coa finalidade de axilizar a comunicación, asinarase un protocolo de colaboración coa Dirección Xeral con competencias en materia de Protección Civil da Xunta de Galiciapara que as comunicacións de este tipo que reciban no teléfono do Centro de Atención de Emerxencias CAE 112 GALICIA e que se produzan ou afecten ao Termo Municipal de Santiago de Compostela se lle comuniquen á mesma Central de Recepción de Chamadas, do mesmo xeito, aquelas comunicacións que se reciban na Central de Recepción de Chamadas, serán comunicadas á Dirección Xeral con competencias en materia de Protección Civil da Xunta de Galicia ó traveso do Centro de Atención de Emerxencias CAE 112 GALICIA. -Fase de Activación ou Emerxencia: A Fase de Emerxencia vén definida pola materialización da situación de grave risco, calamidade pública ou catástrofe, prevista ou non no PEMU, que afecte ou poida afectar a vidas humanas, aos seus bens ou ao medio natural e que precise por en marcha os recursos previstos para facerlle fronte. Suporá que a Dirección do Plan decrete formalmente a Activación do PEMU coas consecuencias, previstas no propio PEMU que o feito leva consigo. Unha vez activado o PEMU e comunicada a súa activación a Dirección Xeral con competencias en materia de Protección Civil da Xunta de Galicia, esta declarará de xeito automático a situación de Alerta para o Nivel 1 do PLATERGA coas consecuencias que o mesmo PLATERGA prevé para esta situación. A Activación do PEMU pode ser decretada aínda que non se houbese producido a Alerta de xeito previo.6.2. INTERFASE CON PLANS DE ÁMBITO SUPERIOR. Estando activado o PEMU, considerase interfase, aos efectos deste Plan de Emerxencia, conxunto de procedementos e medios que garantan a transferencia e continuidade na aplicación de actuacións entre o momento en que se decide activar o Nivel 1 do PLATERGA ata que se produce o despregamento de toda a estrutura prevista no mesmo e a integración na mesma da estrutura actuante do PEMU. A integración entre o PEMU SANTIAGO e o PLATERGA realizarase de acordo ao previsto na Norma Básica de Protección Civil, segundo o disposto no apartado K das Directrices para a súa elaboración, que establece a necesidade de articulación dos plans dos distintos niveis territoriais con homoxeneidade de deseños, terminoloxía e contidos. As condicións necesarias para pasar do Nivel 0 ou 0E a un nivel superior son: • Imposibilidade de actuar ante un suceso a nivel local por: o Zona de planificación demasiado ampla para ser abarcada cos medios municipais. o Insuficiencia de medios e recursos para actuar. o Tipo de emerxencia non planificada no PEMU. o Emerxencia incluída dentro dun sistema de planificación especial. o Estar activados pola mesma emerxencia diversos PEMU na mesma provincia. • O sinistro evoluciona ata exceder os límites xeográficos do termo municipal. Se algunha das anteriores circunstancias se produce e a Dirección do PEMU poderá decidir o paso do Nivel 0 ou 0E ao Nivel 1 contando co representante da Administración Autonómica presente no Comité Asesor e comunicando o feito a a Delegado da Xunta de Galicia na provincia de A Coruña e á Dirección Xeral con competencias en materia de Protección Civil da Xunta de Galicia o traveso do teléfono 112, Centro de Atención ás Emerxencias (CAE 112 - GALICIA), a partir deste momento ponse en marcha o procedemento para activar o Nivel 1 de emerxencia do PLATERGA. De acordo co PLATERGA, a decisión de declarar a emerxencia neste nivel correspóndelle ao Delegado Provincial de Protección Civil da Provincia de A Coruña. Ata o momento da constitución do CECOP e o despregamento previsto no PLATERGA, a Dirección do PEMU, en coordinación ca Dirección do PLATERGA continuará xestionando a emerxencia na medida das posibilidades do Concello. Unha vez constituído o CECOP a Dirección do PEMU intégrase no mesmo como membro do Comité Asesor do mesmo. Os distintos Grupos de Acción municipais pasan a formar parte dos correspondentes Grupos Operativos do PLATERGA. O CECOPAL pasa a integrarse no CECOP como P. M. A. CAPÍTULO 7. MEDIDAS DE PROTECCIÓN.7.1. MEDIDAS DE PROTECCIÓN.7.1.1. MEDIDAS DE PROTECCIÓN Á POBOACIÓN.7.1.2. MEDIDAS DE SOCORRO Á POBOACIÓN.7.1.3. MEDIDAS DE INTERVENCIÓN PARA COMBATER O SUCESO CATASTRÓFICO.7.1.4. MEDIDAS DE PROTECCIÓN A BENS.7.1.4.1. MEDIDAS DE PROTECCIÓN A BENS DE ALTO VALOR.7.1.4.2. MEDIDAS DE PROTECCIÓN A BENS DE INTERESE CULTURAL.7.4.3. MEDIDAS DE PROTECCIÓN AO MEDIO NATURAL 7.1.5. MEDIDAS REPARADORAS.7.1.5.1. VALORACIÓN DOS DANOS.7.1.5.2. RESTABLECEMENTO DAS INFRAESTRUTURAS E SERVIZOS PÚBLICOS AFECTADOS.7.1.5.3. ACCIÓNS ESPECÍFICAS PARA A VOLTA Á NORMALIDADE.7.1. MEDIDAS DE PROTECCIÓN. Considéranse como medidas de protección as accións encamiñadas a impedir ou diminuír os danos a persoas e bens materiais, naturais ou culturais que poidan producirse, ou que se producen, en calquera tipo de emerxencia e refírense a: • Medidas de protección á poboación, que comprenden: o Avisos á poboación afectada. o Confinamento en lugares seguros. o Afastamento. o Evacuación. o Seguridade Cidadá. o Control de accesos. o Valoración do impacto. • Medidas de socorro, considerando aquelas situacións que representan unha ameaza para a vida ou a saúde das persoas. o Busca, rescate e salvamento. o Primeiros auxilios. o Transporte sanitario. o Clasificación, control e evacuación de afectados con fins de asistencia sanitaria e social. o Albergue de emerxencia. o Abastecemento (de equipamentos e subministres necesarios para atender á poboación). • Medidas de intervención para combater o suceso catastrófico. • Medidas de protección aos bens, Considerando: o A súa protección propiamente dita. o Evitar riscos asociados. • Medidas reparadoras referidas á rehabilitación dos servizos públicos esenciais, cando a súa carencia constitúa unha situación de emerxencia en si mesma ou perturbe o desenvolvemento das operacións. Para garantir estas actuacións, pode ser necesario tomar medidas tales como: • Regulación do tráfico. • Condución dos medios á zona de intervención. • Apoio loxístico aos intervenientes. • Establecemento de redes de transmisións. • Abastecemento (de equipamentos e subministres para os actuantes). Todas estas medidas contarán con protocolos de actuación específicos que establecerán os procedementos operativos concretos para cada una delas que non se incorporarán ao PEMU e non teñen carácter público.7.1.1. MEDIDAS DE PROTECCIÓN Á POBOACIÓN. As medidas de protección á poboación son as que fan referencia á protección da integridade física das persoas nas zonas afectadas e a facilitar actitudes de colaboración e autoprotección. A información á poboación debe ser entendida como unha medida de protección imprescindible, da que depende en gran parte a conduta das persoas en caso de emerxencia e, en consecuencia, a súa seguridade. A información debe ser tanto de carácter preventivo, como de medida de protección propiamente dita ante unha situación de emerxencia. Entre as medidas de protección á poboación podemos destacar: Avisos á poboación: Unha vez analizada e avaliada a situación de emerxencia, a Dirección do PEMU determinará a necesidade e a forma de comunicar o feito á poboación afectada, en particular, e ao resto de poboación. Os mecanismos a empregar basearanse nos medios de comunicación social habituais na zona, promovendo, se fose necesario para cumprir este obxectivo, protocolos, convenios ou acordos, co fin de garantir unha boa difusión das mensaxes dirixidas á poboación de forma permanente, durante a situación de emerxencia. Nas diferentes fases da emerxencia procederase a dar os avisos á poboación, co fin de mantela informada sobre a situación de risco e a súa evolución así como instrucións e recomendacións que fomenten á colaboración das persoas na súa autoprotección. En caso de recomendacións xenéricas utilizaranse os medios de comunicación (prensa, radio, televisión, páxinas informativas de Internet), elixindo os máis adecuados, en función da emerxencias das mensaxes a transmitir. O Gabinete de Información será o encargado da transmisión deste tipo de avisos. No caso de avisos máis concretos é preciso ter en conta o seguinte: • A información á poboación ó traveso dos medios de comunicación procederá unicamente da Dirección do PEMU ou da Dirección do CIN. Ningunha persoa que non estea autorizada expresamente poderá realizar esta función. • As informacións proporcionadas serán veraces e contrastadas e realizaranse ante o maior número de representantes dos medios de comunicación social. • Informarase á poboación das características dos riscos aos que están expostos, das medidas adoptadas para evitalos ou minimizar os seus efectos e as medidas que debe tomar a poboación para protexerse dos riscos. • Preferiblemente, a Dirección do PEMU fixará con antelación o horario das comparecencias públicas. • É necesario evitar a desinformación ou as informacións contraditorias que danarían e a credibilidade das Autoridades empeñadas en resolvela, prexudicarían a evolución da emerxencia e poderían producir alarma social. Os avisos á transmitidos á poboación deberá n reunir as seguintes características: • Ser exactos: Indicarán con precisión as medidas que se deben adoptar. • Ser claros: Empregarán linguaxe sincero e claro, entendible por todos. • Ser concisos: Utilizarase o mínimo de palabras, sen entrar en argumentos que poidan levar a erro. Para casos concretos ou zonas afectadas moi definidas (nos que por necesidade ou operatividade aconsellasen utilizalo, sempre a criterio da Dirección do PEMU) contémplase a posibilidade do uso de sistemas de megafonía móbil ou de vehículos dando consignas e ata, avisos personalizados (casa por casa). O Grupo de Loxística e Transmisións será o encargado de facilitar aos medios materiais para realizar este tipo de avisos en tanto que o texto concreto a transmitir será facilitado polo Gabinete de Información. Confinamento da poboación en lugares seguros: Cando, pola manifestación dun risco, atópese ameazada a integridade física ou a saúde das persoas no desenvolvemento das súas actividades cotiás, a poboación deberase manter nas súas propias casas, mentres as condicións das mesmas permitan unha protección suficiente e adecuada, ben polas súas propias características ou ben polas medidas suplementarias que se poidan implantar e que se divulgarían en cada caso. Esta medida aplicarase cando o risco ao que a poboación estea sometido sexa maior no exterior que no interior dos edificios, a emerxencia tivese carácter súbita e inesperada, o risco residual sexa de curta duración, a poboación fose moi numerosa ou como medida previa á evacuación, de ser o caso. Afastamento: Consiste en desprazar á poboación, xeralmente polos seus propios medios, ata zonas próximas consideradas seguras. O afastamento da poboación adóptase nas seguintes circunstancias: • O axente agresor atenúase rapidamente coa distancia ou a interposición de obstáculos a súa propagación. • Os riscos residuais teñen unha curta duración. • A poboación afectada e moi numerosa. • A poboación afectada pode desprazarse por medios propios. Cando se impoña a medida de afastamento avaliarase previamente: • A efectividade da medida para o suceso concreto. • O xeito mas eficaz de comunicalo á poboación afectada. o Medio empregado. o Indicacións e prohibicións a seguir. o Normas para protexer as vivendas. • A distancia mínima á que deben retirarse. • A capacidade de atender á poboación no lugar de afastamento. • Atención e medios de traslado para grupos de poboación especialmente sensibles. • O xeito de garantir a seguridade dos desprazados e dos seus bens. • Como e cando se vai a producir o retorno. Evacuación: Consiste no desaloxo e posterior traslado dos cidadáns, desde o lugar onde habitan ou desenvolven a súa actividade cotiá, ata os lugares considerados seguros, realizado de forma ordenada e controlada. Poderase executar como medida preventiva, con antelación a que se manifeste un risco potencial, ou como método para minimizar os posibles danos, con posterioridade á catástrofe. En xeral, poderanse prever dous tipos de situación: • Aquela en a que o volume de poboación desprazada é mínimo; neste caso a evacuación poderase realizar polos propios medios dos afectados, de ser viable, actuando os efectivos do Grupo de Intervención ou do Grupo Loxístico e de Seguridade para sinalar as rutas de evacuación e habilitar e conducir aos lugares de albergue. Dado o menor número de persoas afectadas, os lugares de albergue poderán ser hoteis, pensións, residencias de estudantes,. • Situación na que o volume de poboación desprazada sexa alto (sinistro de gran extensión). Neste caso o Equipo Operativo Loxístico habilitará medios de transporte suficientes para os afectados, dispondo medios especiais para persoas coa mobilidade reducida, enfermos, maiores aloxados en residencias. e dándolle prioridade á evacuación dos devanditos grupos de poboación. Igualmente, disporá vías de transporte exclusivas para a evacuación e alertará ao grupo Sanitario das necesidades, en canto a dependencias médicas. As persoas poderán ser conducidas a lugares habilitados talles como, albergues, pavillóns polideportivos, tendas de campaña de gran capacidade,. A evacuación é unha medida complexa e difícil que soamente se xustifica si o perigo a que está exposta a poboación é o bastante importante e sempre que este non sexa maior durante o traslado aínda que pode ser aconsellable nas seguintes circunstancias: • Cando a natureza do risco faga moi perigoso permanecer na zona. • Os riscos residuais teñen unha longa duración. • A climatoloxía o permite. • Existe infraestrutura e medios axeitados para levala a cabo. Cando se impoña a medida de evacuación avaliarase previamente: • A efectividade da medida para o suceso concreto. • O xeito mas eficaz de comunicalo á poboación afectada. o Medio empregado. o Indicacións e prohibicións a seguir. o Normas para protexer as vivendas. • O lugar ao que se trasladará a poboación afectada. • A capacidade de atender á poboación no lugar de evacuación. • Atención e medios de traslado para grupos de poboación especialmente sensibles. • O xeito de garantir a seguridade dos desprazados e dos seus bens. • Como e cando se vai a producir o retorno. Seguridade Cidadá: O Equipo Operativo de Seguridade velará pola seguridade das persoas e dos seus bens na área da emerxencia; a súa actuación estará orientada tanto á protección das persoas como a evitar accións delituosas na área da emerxencia. Control de accesos: A Unidade Operativa de Seguridade tomará as medidas precisas e empregará os medios necesarios para evitar o acceso de persoas ou vehículos ás zonas perigosas, tanto para evitar accidentes secundarios como para que non se entorpezan os traballos dos distintos grupos que actúan na zona afectada. Para iso a Dirección do PEMU poderá decretar o illamento das Áreas de Intervención e Alerta así como a outras zonas sensibles como o PMA, hospitais, tanatorios e outros lugares ou recintos. O Equipo Operativo de Seguridade asumirá tamén as tarefas de regulación do tráfico, orientadas a: • Establecer as medidas de xestión e ordenación de tráfico, nos caso nos que este se vexa dificultado polos obstáculos xerados polo sinistro (desprendementos, vehículos accidentados, árbores derrubadas,. • Facilitar o desvío do tráfico cara a rutas alternativa, cando se pechen á circulación tramos de acceso rodado, debido ao perigo dos mesmos ou a limitacións impostas. • Facilitar a chegada e saída dos medios de evacuación e transporte sanitario. • Reservar determinadas vías para o uso dos medios de intervención e o transporte sanitario. • Sinalizar os itinerarios para evacuar ou afastar a poboación. • Controlar os accesos ao área de perigo. E preciso ter en conta que sempre que se produzan cortes de tráfico, deberanse ter previstas as vías alternativas, de tal modo que non se produza un colapso da circulación rodada. Valoración do impacto: Os Grupos de Acción ou os técnicos do Grupo de Rehabilitación con medios, coñecementos e pericia suficiente avaliarán os danos producidos en edificacións e infraestruturas. Atendendo aos seus informes o CECOPAL establece os niveis de necesidades e prioridades.7.1.2. MEDIDAS DE SOCORRO Á POBOACIÓN. Entre as medidas de socorro destacamos: Primeiros auxilios e asistencia sanitaria: Unha vez rescatadas as vítimas do sinistro e situadas nun lugar seguro, e prioritaria a atención sanitaria das persoas feridas. Neste caso e seguindo as indicacións do persoal sanitario especializado integrado no Grupo Sanitario e de Acción Social, procederase á evacuación dos feridos ou afectados máis graves, podéndose aplicar nos restantes casos os primeiros auxilios en postos fixos ou móbiles destinados a tal fin, e que sempre deberán estar situados en áreas seguras E preceptivo, polo tanto, dispor de ambulancias medicalizadas e dos medios adecuados para a evacuación de persoas que precisen un traslado de emerxencia en condicións especiais. O tratamento sanitario completo virá condicionado polo estado das persoas afectadas, podendo ser desviadas ou hospitais ou centros asistenciais, nos casos máis graves; ou ser atendidas nos lugares de albergue, se as afeccións son de importancia menor. Dependendo do tipo de emerxencia, poderase requirir unha primeira atención sanitaria na zona afectada, que terá que ser administrada polos efectivos do Grupo Sanitario. Se o número de feridos excede a capacidade de atención dos recursos sanitarios existentes procederase a clasificación sanitaria, que sempre será realizado polos membros do Grupo Sanitario e de Acción Social, con formación suficiente para tal labor. En principio, e sen prexuízo do determinalo in situ polo persoal sanitario especializado, a clasificación permitirá a diferenciación de ata cinco tipos fundamentais de afectados: • Persoas sen feridas ou con feridas moi leves que poden moverse por si mesmas, Precisarán, como o resto, de atención inmediata, pero serán conducidas a unha zona segura provisional, para que sexan evacuadas posteriormente en medios de transporte colectivo. No caso de que o persoal sanitario así o ditamine, poderán axudar aos restantes feridos • Aqueles que, por ser as súas lesións de inferior gravidade, permiten dilatar a evacuación. Utilizaranse os medios dispoñibles, tras a resolución dos casos máis graves. • Os feridos que, pola gravidade das súas lesións, precisen a evacuación inmediata. Unha vez ditaminados, serán prioritarios para a evacuación, destinando para iso os medios de transporte sanitario máis rápidos e mellor equipados. • Feridos que por ser clasificados como moribundos ou irrecuperables por médicos con experiencia suficiente, non se evacuarán co fin de asignar os recursos dispoñibles aos feridos con maior posibilidade. Aínda así, serán obxecto de revisión periódica para evitar clasificacións erróneas. • Falecidos. Non se evacuarán ata que existan medios libres. Albergue de emerxencia: En cada situación de emerxencia serán designados os puntos nos que se conducirá ou evacuará ás persoas afectadas. A designación do albergue de emerxencia, realizarase segundo os dous tipos de situación posibles, afastamento ou evacuación. En función das situacións posibles os tipos de albergue de emerxencia serán de tres tipos fundamentais: • Establecemento de hostalería (hoteis, hostais, pensións residencias de estudantes.); utilizaranse cando o volume de persoal a albergar sexa baixo, ou as prazas dispoñibles e a xestión loxística da emerxencia permitan a súa utilización con ese fin. Unha relación de establecementos de hospedaxe e número de prazas atópase no Catálogo de Medios e Recursos. • Pavillóns polideportivos, estadios e establecementos similares, usaranse cando o volume de persoas desprazadas así o recomende, ou ante a deficiencia ou insuficiencia doutros medios de albergue. A zona habilitada como albergue nestas instalacións deberá cumprir a condición de estar a cuberto das inclemencias meteorolóxicas. Nela deberán habilitarse camas e roupa de abrigo para os desprazados, e deberá dispor de servizos hixiénicos, duchas e outros dispositivos de hixiene en número necesario. Os lugares de posible utilización con este fin reflíctense no Catálogo de Medios e Recursos. • Tendas de campaña e toldos, utilizaranse cando o volume de persoas desprazadas así o aconselle, e ante a deficiencia ou insuficiencia doutros medios de albergue. Situaranse nun lugar seguro e preferiblemente abrigado da influencia directa das inclemencias meteorolóxicas. No seu interior deberanse habilitar camas e roupa de abrigo para os desprazados; así como, servizos hixiénicos, duchas e outros dispositivos de aseo en número suficiente. As tendas de campaña dispoñibles para a xestión local de emerxencia relaciónanse no Catálogo de Medios e Recursos. A situación de albergue de emerxencia deberase prolongar o menor tempo posible, e unha vez establecida a normalidade, as persoas afectadas volverán aos seus domicilios. Abastecemento ás persoas desprazadas: Unha vez que os poboación evacuada sexa acomodada nos lugares habilitados a tal fin, deberá ser abastecida dos produtos que se requiren para satisfacer as necesidades básicas e tamén prestarlle a atención que a súa situación persoal esixe. Os produtos básicos que se aportarán serán: • Alimentación: En cantidade e composición suficientes para responder ás necesidades nutricionais durante o tempo que dura o albergue. • Auga potable: Será fornecida, ben a través das infraestruturas propias do albergue, ou ben mediante a repartición de auga envasada ou, incluso empregando camións cisterna, aptos para o transporte alimentario. • Roupa: Suficiente para o seu uso persoal, durante o tempo que dure o período de albergue, e adaptada ás condicións climáticas do momento no que se produce a emerxencia. • Artigos de hixiene: En cantidade suficiente para a duración do tempo de albergue, e adaptado ás necesidades persoais do persoal desprazado, especialmente no referente a idade e sexo. • Calefacción: Se fose necesario. En función da época do ano en que se produce a emerxencia. As necesidades a cubrir serán basicamente: • De primeiros auxilios e asistencia sanitaria: Ata que as persoas feridas ou enfermas sexan desprazadas aos centros hospitalarios, os albergues de emerxencia poderán ser usados para a atención sanitaria, para dispensar primeiros auxilios e curar feridas leves e, en xeral, para a atención das posibles afeccións que poidan xurdir no transcurso do tempo de albergue. • Asistencia psicolóxica: Facilitarase esta asistencia ás persoas desprazadas, necesaria para facer fronte aos traumas derivados da situación excepcional motivada pola emerxencia. • Información: As persoas desprazadas serán informadas puntualmente de: o Os procedementos que poidan facilitar a súa estancia no albergue de emerxencia. o A evolución da situación de emerxencia nos aspectos que lles afecten directamente. o A localización e estado dos seus familiares e, en xeral, de toda aquela información que se considere do seu interese e utilidade.7.1.3. MEDIDAS DE INTERVENCIÓN PARA COMBATER O SUCESO CATASTRÓFICO: Habilitación de accesos, condución de medios e abastecemento de equipos e subministres á zona de intervención. -Acceso rodado: O Equipo Operativo Loxístico, coordinado co Equipo Operativo de Seguridade, procederá á habilitación dos accesos necesarios para a chegada dos medios de intervención e socorro así como de abastecemento e subministro aos mesmos ao lugar do sinistro; para realizar esa labor e importante ter en conta o seguinte: • As restricións impostas polas vías de acceso aos vehículos e demais medios de intervención en función das características destes (anchura das rúas, camiños e estradas, altura das pontes e pasos elevados, pesos máximos soportables pola infraestrutura,.). Será imprescindible que tales condicións sexan coñecidas coa finalidade de evitar dificultade de acceso dos vehículos e medios de socorro. • Dispoñibilidade de combustibles e produtos necesarios para que os medios empregados en solucionar a emerxencia poidan manter a súa autonomía, que se pode ver afectada pola dimensión e características do sinistro. En tal caso deberán preverse os medios necesarios (p. ex. camións cisterna, bidóns de combustible,.). • Posibilidade de que existan elementos que dificulten ou fagan inviable a chegada dos medios ao lugar do sinistro. Feito que se pode ver incrementado pola propia natureza da emerxencia (bloqueo de camiños por árbores derrubadas ou desprendemento de terras, colapso ou inundación de pontes e vías.). Nestes casos, efectivos do Grupo de Intervención e de Rehabilitación de Servizos serán necesarios para despexar os accesos ou abrir vías alternativas. Acceso de medios aéreos: Cando, pola natureza da emerxencia, ou por dificultades no acceso rodado, véxanse implicados helicópteros na solución da emerxencia, habilitaranse helisuperficies para a súa aterraxe e despegue sendo superficies axeitadas a tal fin: • Os estadios ou campos de fútbol do concello. • Helisuperficies dos hospitais. Aínda así, se a emerxencia require a habilitación doutras helizonas ou helisuperficies, será necesario a comunicación co persoal do helicóptero para que expoña as súas necesidades, en función das características do aparello. Como orientación xenérica unha helisuperficie deberá reunir as seguintes características: • Terreo duro, compacto e despexado (como estadio de fútbol ou similar) horizontal, sen inclinacións laterais ou pendentes que obstaculicen o asentamento da cola do helicóptero • Evitaranse ladeiras enfrontadas perpendicularmente ao vento, con relevos marcados ou expostos á insolación. • Libre de obstáculos e obxectos de pouco peso que poidan ser arrastrados pola corrente xerada polas aspas do helicóptero. • A superficie será de entre 20 x 20 m. ata 25 x 25 m, en función do tamaño do helicóptero. Non deben atoparse obstáculos con altura superior a 10 m. a menos de 30 m. do lugar de aterraxe (postes, árbores, tendidos eléctricos, torres de iluminación,. ). • Para unha formación de helicópteros, os puntos de toma de terra de cada aeronave estarán separados entre 40 e 50 m. Acceso fluvial: Nos casos en que, para as operacións de intervención ou rescate, sexa preciso o emprego de embarcacións, habilitaranse zonas para o acceso destas ao río que, en xeral, haberán de ter as seguintes condicións: • Facilidade de acceso rodado para o transporte da embarcación e a súa descarga nas inmediacións do sinistro. • Pendente de terreo non excesiva que permita botar a embarcación ao auga. • Inexistencia de remuíños, correntes e demais perigos na zona de acceso que poidan dificultar a saída ou chegada das embarcacións 7.1.4. MEDIDAS DE PROTECCIÓN DE BENS.7.1.4.1. PROTECCIÓN DE BENS DE ALTO VALOR. En primeiro lugar, en caso de emerxencia, as persoas deben recibir atención preferente sobre calquera obxecto ou ben. Aínda así, e se iso fose posible, tomaranse as medidas protectoras daqueles bens singulares que poidan verse afectados pola catástrofe ou sinistro. Trataríase de rescatar ou protexer os bens de elevado valor patrimonial, material, cultural ou natural que sexa aconsellable. Tamén será procedente aplicar as medidas protectoras aos bens, cando estes, aínda que non teñan un valor ou interese elevado, poidan ser orixe (pola súa deterioración ou degradación), doutros riscos colaterais, que poidan aumentar os danos xa producidos.7.1.4.2. PROTECCIÓN DE BENS DE INTERESE CULTURAL. Os titulares de bens que constitúen o Patrimonio Cultural da cidade adoitarán medidas específicas para a protección de ditos bens. Os medios de intervención do concello recibirán formación específica para actuar ante catástrofes ou sinistros que afecten a bens de interese cultural, de xeito que estean preparados para manipular e protexer ditos bens ante a ameaza da súa destrución ou deterioro.7.1.4.3. MEDIDAS DE PROTECCIÓN DO MEDIO NATURAL. Deben terse en conta procedementos de actuación relativos a medidas de protección do medio natural ante riscos que incidan no mesmo. A Dirección do PEMU pode solicitar en calquera momento asesoramento e participación de medios especializados aínda que nun primeiro momento non estean nos representados nos órganos de dirección ou asesoramento.7.1.5. MEDIDAS REPARADORAS.7.1.5.1. VALORACIÓN DE DANOS. Avaliado polos técnicos correspondentes do Grupo de Apoio Técnico e Rehabilitación de Servizos Públicos o alcance dos danos e o grao de afectación das infraestruturas e servizos, informarán á Dirección do PEMU coa finalidade de fixar as prioridades e establecer o calendarios das actuacións precisas para mitigar o seu alcance e restablecer a normalidade na medida do posible.7.1.5.2. RESTABLECEMENTO DE INFRAESTRUTURAS E DE SERVIZOS PÚBLICOS AFECTADOS. Tras a análise realizada polos diferentes Grupos de Acción e os informes dos técnicos do Grupo de Rehabilitación determinaranse pola Dirección do PEMU as medidas de enxeñería civil a emprender para rehabilitar os servizos públicos esenciais que se viron afectados. Destas tarefas de restablecemento encargarase o Grupo de Apoio Técnico e Rehabilitación de Servizos Públicos de Servizos Públicos, co apoio dos restantes Grupos de Acción, cando fose necesario, tendo prioridade os medios e recursos de titularidade pública, fronte aos de titularidade privada. Serán considerados como servizos esenciais: subministración de auga potable e alimentos, subministración de gas e outros combustibles, electricidade, telecomunicacións, sanidade e transporte. Se, debido ás características da emerxencia, non é posible o restablecemento dos servizos públicos esenciais de xeito inmediato, avaliarase a posibilidade de establecer medidas alternativas que permitan cubrir, aínda que sexa minimamente as necesidades consideradas básicas: • Subministración de auga: No caso de que a subministración de auga potable non poida ser realizado pola rede municipal de distribución de auga, o Equipo Operativo Loxístico procederá á distribución de auga por outros medios, en función do lugar, emerxencia e número de persoas afectadas. Estes medios poderán variar entre, a repartición directa de auga mineral envasada á poboación, ou a distribución de auga mediante vehículos cisterna. O Grupo Sanitario e de Acción Social transmitirá as normas hixiénicas necesarias para evitar contaminación e enfermidades e o Grupo Loxístico abastecerá á poboación de sustancias potabilizadoras, de ser necesario. • Subministración de alimentos: De alargase no tempo a emerxencia e producirse unha interrupción da subministración alimentaria, o Equipo Operativo Loxístico analizará a situación para determinar: o Qué grupo de poboación está afectado. o A zona ou núcleo de poboación onde se concentra. o Características de idade. Seguidamente procederíase á repartición de alimentos á poboación afectada, desde os centros de aprovisionamento establecidos. • Subministración de enerxía eléctrica e gas: Ante o corte prolongado de enerxía eléctrica ou gas, o Equipo Operativo Loxístico facilitará sistemas temporais de xeración de enerxía (grupos electróxenos) aos centros ou institucións prioritarias para a xestión da emerxencia. Simultaneamente, o Grupo de Apoio Técnico e de Rehabilitación de Servizos Públicos, en coordinación coas empresas subministradoras de fluído eléctrico ou combustibles, traballará na restitución dos servizos. • Telecomunicacións: De producirse o corte das liñas de teléfono ou doutros medios de comunicación, o Equipo Operativo Loxístico traballará para manter en contacto aos Grupos de Acción, entre si e co PMA e CECOPAL, con obxecto de que flúa a información precisa para a xestión da emerxencia. Así mesmo, o Gabinete de Información procederá a informar á poboación, polas canles dispoñibles, sobre datos e feitos de interese ou de importancia para a súa autoprotección. Simultaneamente o Grupo de Apoio Técnico e de Rehabilitación de Servizos Públicos, en coordinación coas empresas subministradoras do servizo de comunicación, traballará para restituír devandito servizo. • Servizo sanitario: Ademais das tarefas para asegurar, no posible, as boas condicións sanitarias das persoas, garantirase a subministración e abastecemento de medicamentos, servizos mínimos de hixiene e a selección dos afectados pola emerxencia, en función da súa gravidade. Así mesmo, o CECOPAL informará sobre as medidas a tomar para o uso de auga, en caso de contaminación da mesma (inundacións), e asumirá a coordinación e planificación da doazón de sangue, no caso de que fose preciso. • Servizos de transporte: En tanto a situación de emerxencia non se resolve, os servizos de transporte serán asignados de forma prioritaria á evacuación de afectados ou ao transporte de efectivos dos diferentes Grupos de Acción. Por outra banda, se existisen infraestruturas viarias, danadas polo sinistro, procederase á súa reparación, ofrecendo vías alternativas para o acceso ata os núcleos de poboación afectada. Unha vez que esta prioridade desaparece e na medida en que se reparen as vías danadas, restituiranse na medida do posible os servizos básicos. Resumindo, os efectos que poden derivarse dun sinistro ou catástrofe e as medidas a tomar ou medios a utilizar indícanse esquematizados na seguinte táboa: 7.1.5.3. ACCIÓNS ESPECÍFICAS PARA A VOLTA A NORMALIDADE. No momento en que a Dirección do PEMU declare o fin da emerxencia, as accións específicas orientaranse ao restablecemento das condicións mínimas e imprescindibles para que as zonas afectadas retornen á normalidade. Neste sentido e, ademais dos esforzos mencionados para a rehabilitación dos servizos públicos esenciais, inspeccionarase o estado das edificacións, limparanse os edificios e as vías urbanas, repararanse os danos relevantes,. 8. AVISOS DE INFORMACIÓN.8.1. AVISOS DE INFORMACIÓN Á POBOACIÓN.8.2. INFORMACIÓN PREVENTIVA.8.3. INFORMACIÓN NA EMERXENCIA.8.4. INFORMACIÓN POST – EMERXENCIA.8.1. AVISOS DE INFORMACIÓN Á POBOACIÓN. Os avisos e a información á poboación son aspectos fundamentais para acadar unha actitude positiva e de colaboración das persoas implicadas nunha situación potencial ou real de emerxencia. Nas citadas circunstancias, a poboación afectada é parte directamente involucrada nas accións a desenvolver. É necesario que a poboación estea informada en relación cos riscos polos que pode verse afectada, así como das actuacións máis axeitadas de colaboración e autoprotección, en función do tipo de risco e das condicións específicas da emerxencia. A información determinarase para cada situación segundo o protocolo específico no que se terán en conta as consideracións que se expoñen a continuación. Os avisos á poboación deben reunir as seguintes características: • Claridade, utilizando frases e palabras sinxelas, que todos entendan. • Concisión, empregando o menor número de palabras posible. • Exactitude, manifestando sen ambigüidade cal é a actitude que é preciso adoptar. • Suficiente, sen omitir nada que sexa preciso coñecer aos usuarios, pero sen entrar en detalles superfluos. • Ser reiterados. Estas vías ou canles de comunicación da información adaptaranse ás circunstancias concretas de cada emerxencia e aos momentos da súa evolución. Distínguense tres tipos básicos de información: • Información preventiva. O seu contido diríxese fundamentalmente a propagar as actuacións que teñen que levarse a cabo en situacións de emerxencia. Esta información desenvólvese en situacións de normalidade. • Información en emerxencia. Información referente a notificación da situación de emerxencia, indicando as accións inmediatas a levar a cabo e informando sobre o desenvolvemento do evento. Considéranse como información na emerxencia tanto os avisos e notificacións de alerta e alarma e a información continuada sobre a evolución. • Información post-emerxencia. Referente á notificación do fin da situación de emerxencia e da volta á situación de normalidade.8.2. INFORMACIÓN PREVENTIVA. A información preventiva consiste, basicamente, na xerada pola correcta implantación dos plans territoriais e especiais, así como a divulgación das normas de autoprotección respecto de cada un dos riscos potenciais aos que poida estar sometida a poboación. Ademais, redactaranse procedementos específicos de comunicación de riscos segundo a tipoloxía dos mesmos e a poboación afectada. Como cuestións metodolóxicas a destacar no proceso de información preventiva indícanse: • Análise de caracterización da poboación e percepción dos riscos. • Avaliación de impacto e efectos das actuacións desenvoltas. • Mantemento de liñas de información continuada. Esta información preventiva debe asegurar no seu desenvolvemento a credibilidade por parte da poboación dos contidos informativos e dos axentes de comunicación, así como ser eficaz no obxectivo de axeitar os comportamentos de resposta da poboación en situacións de emerxencia. Co desenvolvemento de información preventiva continuada conseguirase, ademais, que a poboación estea capacitada e sexa sensible á colaboración ante as situacións de emerxencia que se poidan xerar.8.3. INFORMACIÓN NA EMERXENCIA. No contexto da información a facilitar en caso de emerxencia deben diferenciarse tres tipos: • Avisos de alerta, están dirixidos a informar á poboación sobre un risco probable, indicando as medidas de protección que poderían ser adoptadas. Poden ser emitidos a través de medios de comunicación, especialmente por aqueles que poidan subministrar a información con carácter inmediato como radio ou TV. • Avisos de emerxencia, están dirixidos a inducir na poboación a adopción inmediata de medidas de protección e poden ser emitidos a través de medios de comunicación (radio ou TV) ou por medio de sistemas de megafonía, sereas. • Información continuada, está dirixida a informar á poboación sobre a evolución da situación e as medidas que progresivamente deben ser adoptadas e poden ser emitidos a través dos medios de comunicación (TV, radio e prensa), mediante comunicación directa realizada polos efectivos designados pola Dirección do PEMU, poñendo a disposición dos cidadáns teléfonos de consulta ou páxinas de internet. Os avisos e comunicados deben ser emitidos a través do Gabinete de Información, co obxecto de evitar mensaxes contraditorios, faltos de coordinación ou pouco axeitados.8.4. INFORMACIÓN POST – EMERXENCIA. Os mensaxes post-emerxencia teñen dúas finalidades principais, a saber, recomendar pautas de comportamento á poboación e levantar, no seu caso, a adopción de medidas excepcionais. Neste caso diferenciaremos entre: • Aviso de fin da emerxencia, que pode realizarse empregando os medios de comunicación como a radio ou a TV. e mediante sistemas de megafonía ou sereas. • Información continuada, finalizada a emerxencia e, en función das consecuencias da mesma, manterase unha vía de información a poboación a través de medios de comunicación como a radio ou a TV e poñendo a disposición dos cidadáns teléfonos de información e consulta, paxinas de internet. CAPÍTULO 9. CATÁLOGO DE MEDIOS E RECURSOS.9. CATÁLOGO DE MEDIOS E RECURSOS. O catálogo de medios e recursos a disposición da Dirección do PEMU en caso de activación do Plan de Emerxencia de Santiago de Compostela recóllese como Anexo no propio documento do PEMU e atende na súa codificación ao establecido pola Comisión Nacional de Protección Civil e ao disposto na lei 2/1985 sobre Protección Civil e a Lei 5/2007 de emerxencias de Galicia. A metodoloxía de codificación adoitada emprégase co obxecto de garantir a uniformidade e a correcta identificación dos medios de xeito que poida incorporarse sen problemas de compatibilidade á planificación de nivel superior. A catalogación elaborada diferenza entre recursos de activación municipal, e dicir, aqueles que controla directa ou indirectamente o concello e dos que poderá botar man de xeito inmediato en caso de emerxencia e recursos alleos ao concello pero a disposición no seu territorio ou nas proximidades. CAPÍTULO 10. IMPLANTACIÓN E MANTEMENTO DA OPERATIVIDADE DO PEMU.10.1. IMPLANTACIÓN.10.2. MANTEMENTO DA OPERATIVIDADE.10.3. COMPROBACIÓNS PERIODICAS.10.4. FORMACIÓN E ADESTRAMENTO DOS GRUPOS DE ACCIÓN.10.5. EXERCICIOS E SIMULACROS.10.6. INFORMACIÓN A POBOACIÓN E DIFUSIÓN DA AUTOPROTECCIÓN.10.7. PLANS DE AUTOPROTECCIÓN.10.1. IMPLANTACIÓN. Para que o PEMU sexa realmente operativo, é preciso que todas as partes implicadas coñezan e asuman a organización e as actuacións planificadas e asignadas. Fanse necesarias, polo tanto, unha serie de accións orientadas a garantir que os procedementos previstos no PEMU sexan plenamente operativos, asegurando a súa actualización e adaptación a posibles modificacións. Unha vez aprobado e homologado o PEMU e abrirase un período dirixido a dalo a coñecer a todos os Grupos de Acción, as persoas e organismos que participan de algún xeito no organigrama e a poboación en xeral. Nesta fase elaboraranse ou completaranse os protocolos de actuación dos diversos Grupos de Acción dos procedementos operativos dos órganos do Plan e os protocolos de cada unha das medidas de protección e socorro ás persoas e aos seus bens recollidas no capítulo 7. Unha vez que se produce a plena implantación do PEMU, e preciso desenvolver e levar a cabo unha serie de medidas para que o plan non perda operatividade nin vixencia.10.2. MANTEMENTO DA OPERATIVIDADE. A operatividade do Plan de Emerxencia Municipal mantense, cando se comproba realmente que os procedementos de actuación son plenamente operativos e se adecúan ás modificacións que se producen no devandito plan ao longo do tempo. Ademais, débese considerar como meta posible de alcanzar, o que, tanto o persoal que está involucrado no PEMU como a poboación en xeral, potencien actitudes encamiñadas a minimizar os riscos existentes no municipio. Será función do Servizo Municipal de Protección Civil, a instancias da Xunta Local de Protección Civil, a revisión e actualización do PEMU, co fin de mantelo operativo ao longo do tempo. A vixilancia da operatividade levarase a cabo con accións concretas relacionadas: • Co seu mantemento, e dicir coas medidas que garantan a súa permanente adecuación e capacidade de resposta, o que implica a realización de comprobacións, exercicios e simulacros así como actividades de formación e información. • Coa súa revisión, mediante actuacións encamiñadas a reestruturar e complementar o plan en relación con cambios destacables no obxecto e contidos do mesmo que poden estar motivados por causas técnicas ou de ordenación administrativa ou lexislativa. • Co seu financiamento, de xeito que o Concello de Santiago proverá as partidas necesarias para manter a vixencia da operatividade do PEMU. • Coa súa actualización, para que as modificacións, revisións e cambios que se produzan se incorporaren ao PEMU. • Coa súa publicidade, dando a coñecer os cambios que se produzan. O Servizo de Protección Civil do Concello de Santiago de Compostela, unha vez modificado, actualizado ou revisado o PEMU Santiago, faralle entrega dunha copia actualizada a: • Dirección do PEMU. • Os Membros de Comité Asesor. • Xefes ou Responsables dos Grupos de Acción. • Á AXEGA ó traveso do Centro de Atención á Emerxencias, CAE 112 Galicia. • Á Dirección Xeral con competencias en materia de Protección Civil da Xunta de Galicia. • Ao Departamento de Informática a fin de introducir a revisión na páxina web e na intranet do concello coa finalidade de dala a coñecer.10.3. COMPROBACIÓNS PERIODICAS. Como xa se mencionou, será función do Servizo Municipal de Protección Civil, a instancias da Xunta Local de Protección Civil, a revisión e actualización do PEMU, co fin de mantelo operativo ao longo do tempo. Con periodicidade semestral realizaranse as seguintes labores: • Comprobación e actualización da Direcciónio telefónico que figura no PEMU. • Revisión da listaxe da lexislación que aplica ao PEMU de Santiago e a súa adecuación. • Revisión do listado de persoal que se incorpora ao CECOPAL Con periodicidade anual realizaranse as seguintes labores: • Simulacro. • Formación dos integrantes dos grupos. • Actualización do Catálogo de Medios e Recursos • Actualización de planimetría e rueiro. • Revisión da infraestrutura do municipio, engadindo os cambios na cartografía das redes de auga, gas, enerxía eléctrica, estradas, nas zonas de risco natural e antrópico. De forma extraordinaria procederase á actualización inmediata daqueles contidos que, pola súa natureza, desaconsellen a demora na incorporación ao PEMU; é dicir: • Lexislación que afecta ao PEMU. • Modificacións por nomeamento, alta, baixa ou cesamento nos postos de responsabilidade de Organismos e Entidades e en xeral do persoal que debe incorporarse ao CECOPAL en caso necesario. • Calquera información relativa aos riscos que poidan aparecer como consecuencia do cambio e evolución das condicións existente no Termo Municipal. Coa mesma periodicidade con que se realicen simulacros realizaranse os seguintes labores: • Revisión dos Procedementos operativos, para axustalos cada vez máis ás necesidades do Municipio, ao nivel de instrución dos Grupos de Acción, ás esixencias detectadas cos simulacros e ás necesidades da poboación. Para a actualización deste PEMU disporanse os medios e procedementos necesarios para o acceso e tratamento da información dispoñible nos arquivos e bases de datos municipais; así como, doutras Entidades e Administracións Públicas, mediante convenios, acordos e outros mecanismos de colaboración. Estes convenios estableceranse cunha dobre finalidade: • Comprobar e verificar o funcionamento e dispoñibilidade dos medios e recursos no momento en que sexan precisos. O persoal usuario dos medios e recursos será o responsable de verificar se están operativos, facendo constar no Rexistro de Mantemento as comprobacións efectuadas e as incidencias que se atopen. • Manter actualizado o Catálogo Municipal de Medios e Recursos, dando de alta os novos, modificando aqueles que sufran cambios, e dando de baixa os que non se atopen operativos. Para facilitar a actualización do Catálogo Municipal de Medios e Recursos do PEMU Santiago, desenvólvese unha aplicación informática que, mediante unha base de datos, permitirá a xestión da información contida. Os cambios introducidos que non afecten á estrutura do PEMU e sexan resultado da súa actualización ou froito das comprobacións periódicas a que obriga o punto 10.3 do propio PEMU, non suporán un novo proceso de aprobación e homologación do plan, o cal se fará co periodicidade que estableza a lexislación vixente. A Xunta Local de Protección Civil, ou no seu defecto o Servizo Municipal de Protección Civil, no exercicio das súas funcións preventivas, comunicará á Dirección do PEMU SANTIAGO e á persoas departamentos ou organismos aos que se lle fixo entrega da copia do PEMU, os cambios que se produzan e que teñan influencia sobre o Catálogo de Medios e Recursos recollidos neste Plan, ou que se poidan recoller en posteriores actualizacións. Por outra banda acordará as medidas necesarias para adecuar os medios e recursos dispoñibles ás necesidades do PEMU.10.4. FORMACIÓN E ADESTRAMENTO DOS GRUPOS DE ACCIÓN. Dependerá do tipo de actuación de cada grupo, e adecuarase ao grao de responsabilidade que teña cada membro na emerxencia. Como queira que os servizos profesionais de intervención (Bombeiros, Policía.) teñen unha formación específica para os casos de sinistro nos que deben actuar, a formación adicional destes Corpos, de face á emerxencia, dirixirase a coñecer en profundidade o PEMU de Santiago, especialmente, no que se refire a: • Cartografía descritiva do municipio. • Transportes de materias perigosas, inclusive os medios de transporte empregados (cisternas, colectores especiais) e os elementos de que constan (válvulas, mangueiras.). • Nocións fundamentais das características químicas dos produtos transportados e das súas características de perigo; así como, as dos axentes neutralizantes adecuados. • Situación dos focos de perigo e elementos vulnerables do municipio • Rutas de evacuación cara a hospitais e albergues. • Métodos e medios de transmisión de alarma. • Tecnoloxías da información. • Técnicas de salvamento e rescate. • Primeiros auxilios. • Aplicación informática para a xestión das emerxencias. • Deberanse establecer acordos e convenios de colaboración con organismos e colectivos con experiencia e preparación, orientados á formación dos Grupos de Acción sobre realización de exercicios de salvamento. A Dirección do PEMU a instancias da Xunta Local de Protección Civil e de acordo co Departamento de Formación do Concello aprobará o Plan de formación e adestramento dos diferentes Grupos de Acción.10.5. EXERCICIOS E SIMULACROS. Os exercicios e simulacros enténdense como a simulación de situacións de emerxencia nas que se presupón que é preciso activar o Plan ou unha parte do persoal adscrito a el co obxecto de adestrar ao persoal involucrado e comprobar o funcionamento dos medios e recursos adscritos ao mesmo. O simulacro supón unha comprobación da operatividade do Plan en tanto que o exercicio é unha acción formativa que ten mais que ver coa adquisición de destreza ante determinadas situacións. Unha vez que os Grupos de Acción conten coa formación teórica adecuada, deberase acometer un programa de exercitación e adestramento que consistirá na realización de exercicios e simulacros nos que participe o maior número de membros dos Grupos de Acción con obxecto de comprobar os seguintes aspectos: • Efectividade dos medios de protección ante catástrofes do municipio, verificando: o A súa capacidade de resposta. o A rapidez de resposta. o Suficiencia ou insuficiencia de efectivos e recursos. • Dispoñibilidade dos recursos materiais para a intervención así como o nivel mantemento e adecuación dos mesmos. • Grao de coñecementos e destreza adquiridos polos integrantes dos Grupos de Acción. A realización dun exercicio ou simulacro irá precedida da preparación e planificación previa, na que se describirá detalladamente a situación ficticia de emerxencia, e as actuacións que cada grupo ou estamento deberá levar a cabo. O calendario de simulacros será fixado pola Dirección do Plan logo de consultar coa Xunta Local de Protección Civil en tanto que calendario de exercicios específicos corresponderalles aos responsables dos distintos Grupos de Acción coordinados co Servizo Municipal de Protección Civil. Os exercicios e simulacros teñen como función principal comprobar a operatividade do Plan e familiarizar aos actuantes coa organización, os medios e as técnicas a utilizar en caso de emerxencia polo que a periodicidade coa que se repitan estará en relación co nivel de destreza e operatividade acadados.10.6. INFORMACIÓN A POBOACIÓN E DIFUSIÓN DA AUTOPROTECCIÓN. Para que o PEMU alcance o seu máximo nivel de operatividade e fundamental en caso de emerxencia, a participación e colaboración dos cidadáns xa que este é un dos factores que mais van a incidir á hora de solucionar a crise con éxito e rapidez, minimizando os riscos. É por iso polo que resulta da máxima importancia que os contidos desenvolvidos no PEMU sexan complementados cun programa de medidas, destinado a informar á poboación sobre os riscos existen no municipio, as precaucións que se deben adoptar para facerlles fronte e as mellores solucións de autoprotección xa que unha poboación ben informada pode facilitar, en gran medida, a aplicación dos procedementos e métodos para a xestión da emerxencia que se previron no PEMU. O programa de información debe ter os seguintes obxectivos: • Dar a coñecer os riscos concretos que afectan a cada zona. • Concienciar á poboación da existencia do risco sen crear psicose de perigo • Expresar de forma clara o que hai que facer en caso de emerxencia, indicando que medidas de autoprotección hai que tomar. • Explicar detallada e claramente a conduta a seguir nos casos de evacuación, confinamento e afastamento e as medidas de autoprotección a adoptar diante dos distintos sinistros. • Que se coñezan as vías de evacuación que hai que tomar en caso de sinistro, así como das persoas que van canalizar a evacuación (Protección Civil, Policía Local.). • Dar a coñecer a existencia de lugares de reunión e albergue para o caso de evacuación. • Dar a coñecer o procedemento de transmisión da situación de alerta ou alarma. A forma de executar estes programas de difusión pode ser mediante a edición de folletos que cheguen a todos os habitantes do municipio, e mediante charlas programadas en colexios e locais públicos. De acordo coa lexislación vixente, o PEMU SANTIAGO terá carácter público e poderá ser consultado por calquera persoal física ou xurídica que o solicite, exceptúase do seu carácter público o contido dos anexos que se incorporan ao PEMU.10.7. PLANS DE AUTOPROTECCIÓN. O plan de autoprotección defínese como o marco orgánico e funcional previsto para unha actividade, centro, establecemento, espazo, instalación ou dependencia, co obxecto de previr e controlar os riscos sobre as persoas e bens e dar resposta axeitada ás posibles situacións de emerxencia, na zona baixo responsabilidade do titular, garantindo a integración de estas actuacións no sistema público de Protección Civil. En relación con estes plans e as obrigas que impón o Real Decreto 393/2007, de 23 de marzo polo que se aproba a Norma Básica de Autoprotección dos centros, establecementos e dependencias que poidan dar orixe a situacións e emerxencia e o Decreto 171/2010 de 1 de outubro sobre Plans de Autoprotección da Comunidade Autónoma de Galicia, o PEMU recollerá cómo Anexos ao mesmo aqueles Plans de Autoprotección que lles sexan remitidos ao Concello de Santiago polas empresas, entidades e administracións obrigadas así como aos que teña acceso ó traveso das aplicacións implantadas pola Dirección Xeral con competencias en materia de Protección Civil da Xunta de Galicia coa finalidade de que os Órganos e os Grupos de Acción teñan coñecemento dos mesmos. CAPÍTULO 11. INTEGRACIÓN DO PEMU EN OUTRO DE ÁMBITO SUPERIOR.11. INTEGRACIÓN DO PEMU EN OUTRO DE ÁMBITO SUPERIOR. Co obxectivo de poder integrarse nos plans de ámbito superior o Plan de Emerxencia de Santiago de Compostela (PEMU SANTIAGO) axústase ás directrices marcadas no capítulo XI do PLATERGA para a planificación a nivel local e mantén a estrutura organizativa que nel se recolle. Ten en conta tamén os obxectivos que se lle atribúen aos Plans de Emerxencia de ámbito local, a saber: • Organizar as funcións básicas de Protección Civil a nivel do Concello de Santiago de Compostela. • Promover as actividades de autoprotección corporativa e cidadá no ámbito territorial da súa competencia. • Identificar e analizar os distintos riscos a nivel local. • Determinar as medidas de protección fronte aos riscos detectados. • Informar e concienciar á poboación do concello sobre o risco e medidas de protección. • Coordinar todos os recursos municipais para proceder a dar unha resposta rápida no caso de emerxencia. • Coordinar o procedemento de integración do PEMU de Santiago de Compostela no PLATERGA.