18/07/2012 | Administración LocalMunicipal
Cariño
Modificación da Ordenanza de tráfico, circulación de vehículos a motor e seguridade vial do Concello de Cariño

O Pleno municipal, na sesión celebrada o día 25 de maio de 2012, acordou aprobar inicialmente a modificación da Ordenanza de Tráfico, Circulación de Vehículos a Motor e Seguridade Vial. Publicado anuncio de exposición pública no BOP o dia 5 de xuño de 2012 ( BOP nº 105) non se produciron alegacións. Entendese polo tanto aprobada definitivamente a modificación da devandita ordenanza publicandose o seu texto no BOP en cumprimento do disposto no artigo 49 da Lei 7/1985 reguladora das Bases do Réxime Local En Cariño, a 11 de xullo de 2012. A Alcaldesa. Asdo. Maria Purificación Seixido Gómez.1. A realización de obras, instalacións, colocación de colectores, mobiliario urbano ou calquera outro elemento ou obxecto de forma permanente ou provisional nas vías obxecto desta ordenanza necesitará a previa autorización municipal e rexeranse polo disposto nesta norma e nas leis de aplicación xeral. As mesmas normas serán aplicables á interrupción das obras, en razón das circunstancias ou características especiais do tráfico que poderá levarse para efecto a petición da autoridade municipal.2. De acordo co artigo 5.2 do Regulamento de circulación, R. D. 1428/2003 de 21 de novembro, non se considerarán obstáculos, e por tanto non afectarán á seguridade da circulación, os seguintes elementos: a) Calquera tipo de elemento dos servizos públicos ou imperfección ou irregularidade que non supoña unha diferenza de nivel sobre a rasante de máis de dous centímetros (2 cm), en calzadas, ou de un centímetro e medio (1,5 cm) en zonas peonís, ou os cambios de rasante, entre distintos pavimentos, que non superen os dous centímetros (2 cm). b) As perforacións ou ocos discretos no pavimento nos que non se poida introducir completamente un cilindro, por unha das súas bases, de quince centímetros (15 cm) de diámetro e cinco centímetros (5 cm) de alto, en calzadas, ou de seis centímetros (6 cm) de diámetro e tres centímetros (3 cm) de alto, en zonas peonís. c) As perforacións ou ocos, continuos ou pautados, no pavimento nos que non se poida introducir completamente un cilindro, por unha das súas bases, de dous centímetros e medio (2,5 cm) de diámetro e dous centímetros (2 cm) de alto. d) As perforacións de reixas, ou de embornais ou sumidoiros, que non poidan ser atravesados por unha esfera de dous centímetros (2 cm) de diámetro. e) As bandas transversais de alerta, os redutores de velocidade “prefabricados” ou “sobreelevados” e os pasos de gando ou “pasos canadenses” que cumpran as condicións construtivas da disposición adicional segunda (2ª) da presente ordenanza.3. Prohíbese botar, depositar ou abandonar sobre a vía substancias ou materiais que poidan entorpecer a libre circulación, parada ou estacionamento, facelo perigoso ou deteriorar aquela ou as súas instalacións, ou producir nesta ou nas súas inmediacións efectos que modifiquen as condicións apropiadas para circular, parar ou estacionar. Así mesmo, prohíbese botar á vía ou nas súas inmediacións calquera obxecto que poida dar lugar á produción de incendios ou, en xeral, poñer en perigo a seguridade vial. Os vehículos, especialmente cando se incorporen á vía pública procedentes de obras, desmontes ou terreos de labranza adoptarán as medidas necesarias para manter as vías limpas de terra, barro ou outros materiais, obxectos e aparatos.4. As que tivesen creado sobre a vía algún obstáculo ou perigo deberán facelo desaparecer o antes posible, adoptando entrementres as medidas necesarias para que poida ser advertido polos demais usuarios e para que non se dificulte a circulación.5. Prohíbese ocupar unha vía de dominio público por causa de actividades ou instalacións sen autorización municipal.6. Prohíbese expresamente a limpeza, lavado ou reparación de vehículos na vía pública. Os BTA son uns dispositivos modificadores da superficie de rodadura da calzada, que teñen como obxectivo transmitir ao condutor a necesidade de extremar a atención, na súa aproximación a un tramo no que existe un risco vial superior ao percibido subxectivamente, empregando para iso a transmisión de vibracións ou ruídos derivados da súa acción sobre o sistema de suspensión e amortecemento do vehículo. Pódense clasificar en tres grupos: - Fresadas. - Quedan por debaixo da rasante do pavimento - Resaltadas. - Quedan por enriba da rasante do pavimento - A nivel. - Con distinta textura á do pavimento, quedan sensiblemente ao mesmo nivel ca el. Os materiais empregados na construción das bandas deberán ter unha calidade suficiente para garantir a súa estabilidade, unión ao pavimento, indeformabilidade e durabilidade. Empregaranse, entre outros, caleas bituminosas, mesturas de resinas con áridos, tacos ou bandas de caucho, e materiais asfálticos. a) Altura: A súa altura máxima, ou a súa profundidade no caso de ser fresadas, non deberá ser superior a dez milímetros (10 mm). Procurarase que o seu perfil lonxitudinal sexa trapezoidal, ou que polo menos teña o bordo de ataque redondeado. b) Sección transversal: Para evitar manobras evasivas que puidesen propiciar outros problemas, as BTA deberán abranguer toda a anchura da calzada. Exceptúanse os casos nos que a marca vial de separación de sentidos teña resaltes, onde haxa unha separación física dos sentidos de circulación, onde estea prohibido o adiantamento, ou onde se considere pouco probable a invasión voluntaria do sentido contrario para evitar circular sobre as BTA. En xeral as BTA non se estenderán ás beiravías, recomendándose, cando así sexa, que a marca vial de bordo teña resaltes. En zonas con tránsito elevado de ciclistas e sen beiravía, estudarase a conveniencia de deixar libre unha franxa de entre setenta e cinco (75) e cen (100) centímetors (cm) no bordo exterior do carril, para o paso daqueles. A anchura das bandas, medida no sentido de circulación, será de cincuenta centímetros (50 cm), cun mínimo de vinte e cinco centímetros (25 cm), e estarán como mínimo a cincuenta metros (50 m) da circunstancia sobre a cal se pretende alertar e como máximo a cento cincuenta metros (150 m), non podendo colocarse en curvas. Os RVP son unhas pezas modulares con forma normalmente empenada que se utilizan como resalte no firme para manter unha redución da velocidade que se conseguise previamente por outros medios. Clasificaranse segundo a súa altura e anchura, dependendo da limitación de velocidade que se pretende asegurar. Existen RVP de diferentes alturas (tres (3), cinco (5) e sete (7) como máis habituais) e de varios anchos (dende vinte e cinco centímetros (25 cm) ata cento vinte centímetros (120 cm). Os materiais empregados na construción e colocación dos RVP deberán ter unha calidade suficiente para garantir a súa estabilidade, unión ao pavimento, indeformabilidade e durabilidade, aconsellándose que sexan antideslizantes. Empregaranse, entre outros, goma natural, PVC reciclado, etc. A altura do RVP vén determinada pola velocidade que se quere facer respectar. Pódense definir as seguintes situacións: a) Velocidade máxima de cincuenta quilómetros hora (50 km/h) sinalizada. A altura máxima do RVP será de tres centímetros (3 cm) cunha anchura máxima, medida no sentido de circulación, de sesenta (60 cm), e cun mínimo de vinte e cinco (25 cm). b) Velocidade máxima de corenta quilómetros hora (40 km/h) sinalizada. A altura máxima do RVP será de catro centímetros (4 cm) cunha anchura máxima, medida no sentido de circulación, de setenta e cinco centímetros (75 cm), e cun mínimo de vinte e cinco centímetros (25 cm). c) Velocidade máxima ata trinta quilómetros hora (30 km/h) sinalizada. A altura máxima do RVP será de cinco centímetros (5 cm) cunha anchura máxima, medida no sentido de circulación, de noventa centímetros (90 cm), e cun mínimo de vinte e cinco centímetros (25 cm). d) Nas localizacións nas que sexa imprescindible asegurar a detención obrigatoria do vehículo e se comprobase que existe unha alta sinestralidade, por non respectar a sinalización de parada obrigatoria, poderanse colocar RVP de sete centímetros (7 cm) de altura cunha anchura máxima, medida no sentido de circulación, de noventa centímetros (90 cm), e cun mínimo de vinte e cinco centímetros (25 cm). a) Para evitar manobras evasivas, con invasión do carril contrario, os RVP deberán abranguer toda a anchura da calzada. b) En xeral os RVP non se estenderán ás beiravías, recomendándose, cando así sexa, que a marca vial de bordo de calzada teña resaltes. En zonas con tránsito elevado de ciclistas e sen beiravía, estudarase a conveniencia de deixar libre unha franxa de setenta e cinco (75) e cen (100) centímetros (cm) no bordo exterior do carril, para o paso daqueles. c) Para facelos máis visibles deberán ter cores que contrasten entre as pezas e co pavimento (amarelo e negro, vermello e branco, etc.). d) As zonas nas que se instalen os RVP deberán estar suficientemente iluminadas, pola contra contarán con elementos retrorreflectantes. e) A instalación do primeiro RVP deberase realizar, como máximo, a trinta metros (30 m) do tramo no que se precise unha velocidade reducida e como mínimo a doce metros (12 m). f) Para garantir o mantemento dunha velocidade reducida nun tramo, sempre que non se instalen outro tipo de dispositivos, como os pasos para peóns sobreelevados ou outras medidas, deberanse instalar RVP en intervalos de entre cincuenta (50) e cento cincuenta (150) metros (m), se non hai ningunha outra sección conflitiva nestes intervalos. g) Recoméndase a instalación dos RVP a unha distancia superior a setenta e cinco metros (75 m) das vivendas. A presenza de RVP sinalizarase cando exista un único dispositivo ou ao comezo dunha serie de varios, a unha distancia entre vinte e cinco (25) e cincuenta (50) metros (m), da seguinte forma: un sinal P-15a, de advertencia de resalte, e un panel complementario S-800, que indique a distancia á que se encontra o primeiro RVP. Os redutores de velocidade sobreelevados son dispositivos que modifican, nun tramo moi curto, a rasante da estrada, cuns poucos centímetros de altura e de varios metros de lonxitude no sentido da marcha, co obxectivo de provocar aceleracións verticais ao vehículo e ao seu condutor co fin de que manteña unha velocidade axeitada ao ámbito que atravesa. Distínguense os seguintes tipos de redutores de velocidade sobreelevados: a) Pasos para peóns sobreelevados, b) Lombos, c) Mesetas e d) Outros. Como o seu nome indica, consisten en elevar a superficie que ocupa un paso para peóns ou “paso de peóns”, a unha altura de escasos centímetros sobre a calzada, dispoñendo dunhas ramplas de acceso á sobreelevación. a) Os pasos para peóns sobreelevados constarán dunha zona sobreelevada plana e dúas ramplas, formando, no sentido lonxitudinal da estrada, un trapecio. b) A parte elevada terá unha lonxitude comprendida entre dous e medio (2,50) e catro (4) metros (m), salvo casos excepcionais e unha altura máxima de dez centímetros (10 cm) sobre a rasante da calzada. c) As ramplas de acceso dispoñerán dunha pendente axeitada á limitación da velocidade sinalizada, segundo a seguinte táboa, co erro superior ou inferior que se indica en cada caso. d) Os pasos para peóns sobreelevados deberán ter continuidade coa rasante das beirarrúas lindantes, polo que se estas dispoñen dunha altura superior a dez centímetros (10 cm) deberán rebaixarse creándose unhas zonas de transición. Tamén chamados lombos de asno, consisten nunha elevación da rasante da calzada, mediante un perfil curvo, deseñado especificamente para manter unha velocidade reducida naqueles tramos onde non sexa aconsellable dispoñer de pasos para peóns sobreelevados, ben pola inexistencia de pasos existentes de peóns ou ben pola ausencia de tramos urbanizados nas marxes da estrada ou por outra circunstancia especial. A altura máxima no punto central será de seis centímetros (6 cm) e a lonxitude mínima será de catro metros (4 m). Son sobreelevacións da calzada constituídas por unha coroación plana central na que a altura máxima do dispositivo se mantén constante respecto á rasante da calzada. Os accesos á zona elevada materialízanse mediante ramplas de pendente constante. Pola súa configuración supoñen unha alternativa aos lombos, tendo ademais como situación máis idónea as interseccións onde se pretenda establecer unha velocidade moi reducida. A altura máxima da zona plana será de dez centímetros (10 cm) en toda a súa superficie. As ramplas de acceso seguirán os mesmos criterios establecidos para os pasos para peóns sobreelevados. Dentro deste apartado inclúense outros dispositivos que son pequenas variantes dos anteriores; como as almofadas, que son lombos con descontinuidades transversais de anchura entre vinte (20) e trinta (30) centímetros (cm), co fin de que certos vehículos non se vexan afectados (como os pesados ou os de dúas rodas). a) Colocaranse de forma perpendicular á estrada ocupando a totalidade desta, é dicir, incluíndo ambos os dous carrís de circulación, mesmo as beiravías ou zonas de aparcadoiro se os houbese (salvo no caso de almofadas). b) En xeral a separación entre dispositivos sobreelevados non será inferior a cincuenta metros (50 m) nin superior a cento cincuenta metros (150 m). c) En curvas, de raio inferior a douscentos metros (200 m), instalaranse a unha distancia mínima de corenta metros (40 m) da curva. d) Non se poderán colocar en tramos con pendentes superiores ao cinco por cento (5%) nin en pontes. e) Deberase garantir a drenaxe das augas que circulan pola calzada, de forma que non se produzan retencións de auga ou formación de charcos nos extremos do ralentizador. a) A parte horizontal do paso, é dicir o paso de peóns estrito, pintarase segundo o disposto nos regulamentos de estradas e de circulación e as ramplas pintaranse preferiblemente de cor vermella, aínda que pode utilizarse calquera outra cor que ofreza boa relación de contraste coa cor branca, en todo caso será rugosa. b) As franxas lonxitudinais á marcha prolongaranse en forma de punta de frecha na zona das ramplas de acceso ata o inicio da rampla, onde se situará o vértice da punta de frecha. c) Pintaranse dúas bandas brancas de corenta centímetros (40 cm) de anchura (M-4.1), de forma transversal á calzada, vinte centímetros (20 cm) antes do inicio das ramplas do paso. d) A calidade da pintura garantirá tanto a súa perdurabilidade coma o nivel de adherencia esixido na normativa de estradas. e) Para garantir a axeitada adherencia de toda a superficie que constitúe o ralentizador, poderanse aplicar produtos que superficialmente aumentan o coeficiente de rozamento transversal. Os ralentizadores deste tipo non se empregarán como paso para peóns. A sinalización está constituída por tres (3) triángulos brancos realizados sobre a parte ascendente do lombo. Cando a calzada é de dobre sentido, convén materializar ao longo dos lombos unha liña axial continua de dez centímetros (10 cm) de anchura (M-2.2) sobre, polo menos, unha decena de metros a cada lado. Contémplanse tres tipos de sinalización vertical: de entrada á vía, de advertencia e de situación. A súa disposición na vía rexerase pola norma 8.1-IC, sinalización vertical, da Instrución de estradas. Nas entradas á vía colocarase o sinal R-301, de limitación de velocidade, un sinal P-15a, de advertencia de resalte, e unha P-20, de perigo peóns, cunha caixa S-810, coa lonxitude do tramo de vía afectado polos redutores. Presinalizarase mediante o sinal P-15a colocado a uns vinte e cinco metros (25 m) antes do paso peonil, cun sinal S-800 coa distancia. Se nun ou máis pasos sobreelevados fose necesario limitar a velocidade a un valor diferente ao vixente no tramo, colocarase, no mesmo poste e á mesma distancia, o sinal R-301. Situarase inmediatamente antes do paso un sinal S-13, de paso peonil, e un sinal P-15a, de advertencia de resalte, cunha caixa que indique “atención resalte”. En caso de que se considere que este sinal poida non ser percibido coa suficiente antelación, estudarase a conveniencia de dispoñer os sinais anteriores en báculo, mesmo con sinalización luminosa escintilante, co obxecto de que se poida percibir dende maior distancia. Colocarase un sinal P-15a, de advertencia de resalte, indicando a posición de cada ralentizador, cunha caixa que indique “atención resalte”. A zona do ralentizador deberá contar con iluminación nocturna, aos efectos de garantir a súa visibilidade e localización, así como a detección de peóns, se é o caso, por parte dos condutores. En caso de que exista iluminación en toda a travesía, recoméndase reforzar a situada sobre os pasos para peóns; por exemplo, con maior intensidade, con distinta cor, etc. Son sistemas, situados en vías rústicas, que impiden o paso do gando. Poderanse realizar pasos a nivel da vía ou sobreelevados formando meseta. Os pasos de gando ou “canadenses”, terán as seguintes características: a) Terán unha anchura igual á anchura da vía. b) A estrutura metálica terá unha resistencia axeitada para tráfico pesado. c) O oco libre entre tubos non será maior de seis centímetros (6 cm). d) Recoméndanse os construídos a nivel da vía, aínda que se admiten os pasos elevados. e) Os pasos dispoñerán de sistemas que permitan a saída da fauna. Os que conten con foxo terán un rampla interior con pendente máxima de trinta e cinco grados (35º), con superficie rugosa para permitir a saída, a anchura da rampla será como mínimo de cincuenta centímetros (50 cm). f) Construírase un desaugadoiro que impida a acumulación de auga no interior do foxo. Se non é posible o desaugadoiro directo buscaranse outras solucións, condución a máis distancia, filtración ao terreo, paso elevado, etc. g) O deseño elixido permitirá os labores de mantemento deste (limpeza de foxo, muda de elementos deteriorados, etc.). h) No caso dos pasos elevados, a plataforma horizontal terá unha lonxitude non inferior a catro metros (4 m) e a súa cota non será superior a trinta centímetros (30 cm) sobre a rasante do camiño. As ramplas de acceso terán unha pendente máxima do dez por cento (10%). a) Non se poderán colocar en tramos con pendentes superiores ao cinco por cento (5%) nin en pontes. b) En curvas, de raio inferior a douscentos metros (200 m), instalaranse a unha distancia mínima de corenta metros (40 m) da curva. c) Nos pasos elevados débese garantir a drenaxe das augas que circulan pola calzada, de forma que non se produzan retencións de auga ou formación de charcos nos extremos do paso elevado. d) Non se colocarán máis de dous pasos por tramo de vía, agás casos debidamente xustificados. Nos pasos elevados a sinalización está constituída por tres (3) triángulos brancos realizados sobre as ramplas. Contémplanse tres tipos de sinalización vertical: de entrada ao tramo de vía, de advertencia e de situación. A súa disposición na vía rexerase pola norma 8.1-IC, sinalización vertical, da Instrución de estradas. Nas entradas á vía, colocarase un cartel no que se incluirá os sinais P-15a, de advertencia de resalte, P-23, de perigo de gando solto, e un panel superior complementario S-810, que indique a lonxitude total do tramo onde estarán situados os pasos. Así mesmo instalarase un sinal de limitación de velocidade a cincuenta quilómetros hora (50 Km/h), R-301-50. Presinalizarase, uns vinte e cinco metros (25 m) antes do paso, mediante un sinal R-301-10, de limitación de velocidade a dez quilómetros hora (10 Km/h) e no mesmo poste, un sinal P-15a cun panel inferior complementario S-800 que indique a distancia ao paso. Situarase inmediatamente antes do paso un sinal P-15a, de advertencia de resalte, cunha caixa que indique “atención resalte”. O Concello autorizará a colocación dos pasos en vías públicas ou privadas e sempre a cargo dos particulares que así o soliciten, cumprindo o establecido nesta ordenanza e coas condicións seguintes: a) Xustificación da necesidade e non existencia doutras alternativas viables, debidamente motivada. b) Proxecto construtivo do paso e da súa sinalización. c) Pagaranse as taxas correspondentes polas obras e ocupación da vía. d) Presentarán compromiso expreso de mantemento do paso e da súa sinalización. e) Depositarán unha fianza de mil euros (1.000 €) para a reposición da vía ao estado orixinal, en caso de caducidade ou anulación da autorización. f) Antes do inicio das obras presentarán o xustificante de ter contratado un seguro de responsabilidade civil pola contía de douscentos mil euros (200.000 €), para responder de posibles danos a terceiros. Anualmente, durante a vixencia da autorización presentarase o xustificante do pagamento do seguro. g) O prazo de autorización será de tres (3) anos. Antes do transcurso do devandito período poderanse solicitar dúas prórrogas sucesivas dun ano, xustificando a persistencia da súa necesidade. Transcorridos os devanditos prazos caducará a autorización, debendo repoñer a vía ao seu estado orixinal, en caso de que non se solicite ou non se conceda unha nova autorización, solicitude que se realizará tres (3) meses antes da caducidade. h) A ausencia de mantemento, da presentación do xustificante anual do seguro de responsabilidade civil ou da xustificación da necesidade en caso de prórroga, levará consigo a anulación da autorización, a retirada do paso e a reposición da vía ao estado orixinal, por parte do particular ou do Concello incautando a fianza.