proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Celestino Poza Pastrana

Celestino Poza Pastrana, nado en Pontevedra o 2 de setembro de 1903 e finado na mesma cidade o 25 de abril de 1971, foi un médico e político galego. Traxectoria
Fillo de Celestino Poza Cobas. Rematou a carreira de Medicina na Universidade de Madrid interno na Residencia de Estudiantes. De regreso a Pontevedra sacou praza como médico no Hospital Provincial, e foi presidente do Partido Radical Socialista. Detido, estivo preso en San Simón e protagonizou un plante ao negarse a confesarse cos curas da cadea. Foi destituído como médico. Volveu ser detido en 1947 acusado de pertencer á Unión de Intelectuais Libres. En 1951 foi reposto como cirurxián no Hospital Provincial e reemprendeu a súa carreira profesional con éxito. Logo dun accidente de tráfico ocorrido en Combarro (Poio) canda súa muller Isolina Méndez Rodríguez, faleceron as poucas horas. Vida persoal
Casou con Aurelia Couto Mallén, finada en 1938. Casou en segundas nupcias con Isolina Méndez Rodríguez, irmá de Benito Méndez Rodríguez.
Cellulomonas

Cellulomonas é un xénero de actinobacterias grampositivas con forma de bacilo. Unha das súas características máis distintivas é a súa capacidade de degradar a celulosa, para o que usan encimas como a endoglucanase e a exoglucanase.
Celomados

Os celomados (Coelomata) son animais triblásticos con celoma, polo menos durante as fases embrionarias. Nestes animais o mesoderma fai un oco e no seu interior fórmase unha cavidade, chamada celoma, que forma a cavidade xeral interna do animal.
Existen outros animais que carecen de cavidade corporal (acelomados) e outros que non teñen un verdadeiro celoma senón un blastocele persistente (pseudocelomados). Tipos de celomados
Segundo a orixe da cavidade celomática, distínguese dous tipos de celomados: Esquizocelomados. O celoma fórmase por esquizocelia, é dicir, a partir de agrupacións de células no interior da gástrula.
Enterocelomados. O celoma fórmase por enterocelia, é dicir, invaxinacións do arquénteron, que é o futuro tubo dixestivo.
Celosía

Unha celosía é un taboleiro calado para pechar vans, como fiestras e balcóns, que impide ser visto pero permite ver e deixa penetrar a luz e o aire. Normalmente é de madeira, pero pode ser de pedra ou doutros materiais. Foron moi utilizadas na arte hispanomusulmana.
Celote

Os celotes eran grupos radicais no Israel do século I fundados por Xudas o Galileo pouco despois da nacemento de Xesús de Nazaret. O nome, en hebreo קנאים Qannaïm, fai referencia ó celo relixioso gardado polos seus membros. O seu obxectivo era unha Xudea independente do Imperio Romano mediante a loita armada tal como sucedeu na Gran Revolta Xudía do 66-70 durante a cal tomaron o control de Xerusalén e masacraron a gornición romana, ou durante o asedio de Masada.
Os celotes foron a facción máis radical do xudaísmo da súa época, e enfrontouse frecuentemente a outras faccións como os fariseos ou saduceos, razón pola que o termo celote pasou a ser sinónimo en diversas linguas de intransixencia ou radicalismo militante. Para algúns historiadores están considerados como un dos primeiros grupos terroristas da historia, xa que empregaban o secuestro e o homicidio de civís que ó seu entender colaboraban co goberno romano, para disuadir ós outros de facer o mesmo. Unha facción radicalizada coñecida como os sicarii distinguíronse pola súa particular virulencia e sectarismo.
No Novo Testamente é coñecido o capítulo no cal a liberdade de Barrabás, un líder celote preso, é preferida por unha multitude á liberdade de Xesús de Nazaret, testemuñando a popularidade deste movemento na súa época. Especulouse que dous dos apóstolos, Xudas Iscariote e Simón o celote podían ter participaso ou simpatizado con este movemento.
Celsius

O Celsius (°C) é unha unidade de temperatura, así denominada en homenaxe ao astrónomo sueco Anders Celsius (1701–1744), que foi o primeiro a propola en 1742. A escala de temperatura Celsius foi concibida de tal forma que o punto de conxelación da auga corresponde a 0 graos, e o punto de ebulición a 100 graos a unha presión atmosférica patrón.
Como existen cen graduacións entre eses dous puntos de referencia, o termo orixinal para este sistema foi centígrado (100 partes) ou centésimos. En 1948, o nome do sistema foi oficialmente modificado para Celsius durante a 9ª Conferencia Xeral de Pesos e Medidas (CR 64), tanto en recoñecemento a Celsius como para eliminar a confusión causada polo conflito de uso do prefixo centi- do SI. Mentres que os valores de conxelación e ebulición da auga son aproximadamente correctos, a definición orixinal non é apropiada como un patrón formal: ela depende da definición de presión atmosférica patrón, que á súa vez depende da propia definición de temperatura. A definición oficial actual de Celsius define 0. 01 °C como o punto triplo da auga, e 1 grau como sendo 1/273. 16 da diferenza de temperatura entre o punto triplo da auga e o cero absoluto. Esta definición garante que 1 grao Celsius representa a mesma diferenza de temperatura que 1 Kelvin.
Anders Celsius propuxera inicialmente que o punto de conxelación da auga fose 100 graos, e o punto de ebulición 0 grao. Iso foi invertido en 1747, baixo instigación de Linnaeus, ou talvez de Daniel Ekströn, o construtor da maior parte dos termómetros usados por Celsius.
Unha temperatura de −40 graos é a mesma en Celsius e Fahrenheit. Así sendo, outro método de conversión Celsius para Fahrenheit é sumar 40, multiplicar por 1, 8 e restar 40. De maneira similar, para converter Fahrenheit para Celsius adicione 40, divida por 1, 8 e subtraia 40.
A escala Celsius úsase en case todo o mundo acotío, a pesar de que se chamou de centígrada ata o final dos anos 1980 e comezo dos 1990. Nos EUA e na Xamaica, Fahrenheit é a escala preferida para medidas de temperatura no día a día. Debe ser notado, non obstante, que mesmo estes países usan Celsius ou Kelvin en aplicacións científicas.
Celso

Celso, foi un filósofo grego do século II que asumiu a tarefa de defender a cultura grecorromana e ao Imperio romano fronte ao cristianismo. Pensamento
Aínda que o pensador cristián Oríxenes considérao epicúreo, dos escritos dedúcese que a súa principal referencia era Platón. Celso amosa un notable coñecemento do cristianismo e do xudaísmo así como das primeiras comunidades dos que el chama "galileos".
Para Celso o cristianismo é unha relixión de xentes incultas, escravos, mulleres e miserables. Estes son un perigo para a orde política e social porque se negan a ocupar cargos públicos, servir no exército e recoñecer o carácter sagrado do emperador.
Considera pueril a idea dun Deus creador da materia, aberrante a idea da encarnación do mesmo nun Xesús de Nazaret feo e sen nobreza, fillo dunha adúltera e morto ignominiosamente na cruz. A mesma consideración outorga a outras crenzas cristiáns como a resurrección da carne, que atribúe ás alucinacións dunha muller histérica. A predicación do Reino de Deus para os pecadores e non para os xustos e virtuosos resúltalle perigosa e incomprensible. Obras
Discurso veraz, escrita entre o 161 e o 211.
Celso Baratta Ojea

Celso Baratta Ojea, nado en Ourense o 3 de febreiro de 1895, foi un mestre galego. Traxectoria
Aprobou as oposicións ao maxisterio en novembro de 1923. Mestre en Barredo, foi destinado a Taboadela en 1933. Membro da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense e colaborador de Escuela de Trabajo. Foi elixido presidente da comisión iniciadora do Hogar del Maestro en marzo de 1935, e presidente da Casa del Maestro de Ourense en xaneiro de 1936. En maio de 1935 permutou para Rairo. Tamén colaborou en La Zarpa. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído a principios de agosto.
Coa súa muller Dolores Quiroga Villarino crearon a fundación Barata Ojea - Quiroga Villarino o 22 de xuño de 1985.
Celso Callón Loureiro

Manuel Celso Callón Loureiro, nado en Vilanova de Arousa cara a 1912 e finado en Vilagarcía de Arousa o 22 de xullo de 1985, foi un político galego. Traxectoria
Foi presidente da Juventud de Izquierda Republicana. Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi enlace entre Vilagarcía e a Illa de Arousa e despois agochouse. Perseguido con especial saña, rexistraron varias veces o seu domicilio familiar da Lagoa na sospeita de que está entobado, e a noite do 14 de agosto incendiaron a casa, pero Celso xa marchara. Tras estar fuxido, entregouse en 1938. Foi xulgado por deserción en Ferrol o 2 de xuño de 1939 e condenado a 6 anos de prisión militar menor. Foi xogador do Arosa e vicepresidente e presidente do club. Foi presidente do Liceo de Vilagarcía. En 1975 participou na Asamblea Democrática de Arousa. Vida persoal
Casou en Vilagarcía de Arousa con María de la Encarnación Recuna Otero en febreiro de 1943, e foi pai de Celso e Encarnación Callón Recuna.
Celso Ferreira da Cunha

Celso Ferreira da Cunha, nado en Teófilo Otoni o 10 de maio de 1917 e finado en Río de Xaneiro o 14 de abril de 1989, foi un profesor, gramático, filólogo e ensaísta brasileiro. Era fillo de Tristão Ferreira da Cunha e tío de Aécio Neves.
O 13 de agosto de 1987 foi elixido membro da Academia Brasileira de Letras en substitución de José Honório Rodrigues na cadeira 35, sendo recibido o 4 de decembro de 1987 polo académico Abgar Renault. Obra
O cancioneiro de Joan Zorro. Aspectos lingüísticos-texto crítico-glossário (Río de Xaneiro, 1949)
O cancioneiro de Martin Codax (Río de Xaneiro, 1956)
«O dobre e o seu emprego nas cantigas de Paay Gomez Charinho», en ID. , Estudos de Poética Trovadoresca. Versificação e ecdótica, Río de Xaneiro, Ministério da Educação e Cultura, Instituto Nacional do Livro, 1961, pp. 201–219.
Gramática da Língua Portuguesa (1972)
Língua portuguesa e realidade brasileira (Río de Xaneiro, Tempo Brasileiro, 1975).
Língua, nação e alienação (1981).
«Sobre o texto e a interpretação das Cantigas de Martim Codax», en Critique textuelle portugaise. Actes du Colloque (París, outubro 1981), París, Fondation C. Gulbenkian, 1986, pp. 65–83.
Nova Gramática do Português Contemporâneo (1984, en colaboración con Luís Filipe Lindley Cintra).
Significância e movência no poesia trovadoresca. Questões de crítica textual (Río de Xaneiro, Tempo Brasileiro, 1985).
A questão da norma culta brasileira (Río de Xaneiro, Tempo Brasileiro, 1985).
Celso Lorenzo Villa

Celso Lorenzo Villa, nado no Rosal cara a 1916 e finado o 29 de setembro de 2002, foi un militar e contrabandista galego. Traxectoria
Aviador militar, combateu na guerra civil española no bando republicano, foi sarxento e alcanzou o grao de tenente o 7 de agosto de 1937. Detido en 1939, foi xulgado por auxilio á rebelión e condenado a 30 anos de reclusión. Cumpriu condena na Prisión Central de Totana (Murcia), de onde saíu en liberdade condicional en xuño de 1941.
Instalou unha ferretería en Tabagón, e dedicouse ao contrabando. Entre 1959 e 1962 foi presidente do Real Club Celta de Vigo, contando na directiva co tamén contrabandista Vicente Otero Pérez "Terito". En 1968, estando en paradoiro descoñecido, foi condenado ao pago dunha multa de 405080 pesetas por contrabando de tabaco. En 1984 reclamou que se lle recoñecese o seu rango como militar do exército do aire, mais a solicitude foille denegada. Finou o 29 de setembro de 2002. Vida persoal
Casou en 1949 con Eulalia García Cortijo, filla de Julio García Díaz, comandante do posto da Garda Civil de Cambados.
Celso Vila Rodríguez

Celso Vila Rodríguez, nado en Ourense o 13 de novembro de 1912, foi un mestre e político galego. Traxectoria
Mestre no Viso (Cudeiro). Pertenceu a Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense e á Federación de la Juventud Socialista Unificada de Galicia. Foi secretario xeral da FETE da UGT. Colaborou en Escuela del Trabajo. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 estivo preso cinco días. Ingresou na Agrupación Socialista de Ourense en xaneiro de 1936.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado e destituído como mestre a principios de agosto por ser un dos dirixentes da ATEO. Estivo agochado até xullo de 1939. Foi xulgado en Ourense por rebelión militar e declarado en rebeldía. Cruzou a fronteira portuguesa por Vilardevós o 18 de xullo de 1939, pasou a Trabancas e posteriormente chegou a Lisboa onde embarcou como súbdito cubano no barco Colonial o 30 de setembro rumbo a México; a onde arribou o 19 de outubro de 1939. Foi sancionado polo Tribunal Regional de Responsabilidades Políticas da Coruña con 8 anos de inhabilitación especial para o desempeño de cargos públicos. En México formou parte do Grupo Socialista Galego e da Alianza Nazonal Galega, da que foi secretario de mocidades.
Celtas en Transilvania

Os celtas en Transilvania apareceron no período tardío da Cultura de La Tène (século -IV).
A escavación da gran necrópole de Apahida, Condado de Cluj, por S. Kovacs a comezos do século XX, revelou as primeiras evidencias da cultura celta en Romanía. O asentamento, que data entre o século -III e -II, é notable polos seus enterramentos de cremación e, sobre todo polos os vasos funerais.
A historia cronolóxica dos celtas de Transilvania pode ser investigada a partir dos achados arqueolóxicos de La Tène, pero case non hai rexistros antigos que permiten a reconstrución dos acontecementos políticos na zona. Os celtas exerceron goberno político-militar sobre Transilvania entre o século -IV e -II, e trouxeron con eles unha tecnoloxía máis avanzada, o ferro. Eles foron os responsables da difusión do roda de oleiro nunha área moito máis ampla da que ocupaban.
Celtiberos

O termo celtiberos acostuma usarse para as tribos celtas ou celtizadas da Península Ibérica, así como os idiomas que estes grupos falaban, aínda que en realidade o termo celtibero se refire unicamente a un dos pobos célticos da Península Ibérica, existindo outros con outros nomes (vetóns, vacceos, lusitanos, carpetanos etc. ). Este pobo celtibero habitaba no oeste da Cordilleira Ibérica. Os romanos considerábanos unha mestura de celtas e iberos, diferenciándose así dos seus veciños, tanto dos celtas da meseta como dos iberos da costa. Hoxe sábese que os celtiberos foron un pobo de lingua e cultura celta. Historia
As primeiras referencias escritas sobre os mesmos débense a xeógrafos e historiadores grecolatinos (Estrabón, Tito Livio, Plinio e outros), aínda que o seu estudo, que arrinca do século XV, non adquire rango científico ata os inicios do século XX (marqués de Cerralbo, Schulten, Taracena, Caro Baroja etc. ), cobrando renovado impulso nos últimos anos (Wenceslas Kruta). Pese a este excepcional acervo literario, aínda hoxe se discuten aspectos fundamentais para a súa definición: os confíns do seu terreo, a súa verdadeira personalidade ou a súa propia xenealoxía.
Con este termo adoita facerse referencia ás tribos celtas ou celtizadas da Península Ibérica, así como aos idiomas que estes grupos falaban, aínda que, realmente, o termo celtibero refírese unicamente a un dos pobos célticos da Península Ibérica existindo outros con outros nomes (vetóns, vacceos, lusitanos, carpetanos etc. ). Este pobo celtibero, que habitaba na Cordilleira Ibérica e á que os romanos consideraban unha mestura de celtas e iberos, diferenciábase dos seus veciños, tanto dos celtas da meseta como dos iberos da costa. Pero esta idea de que os celtiberos son o resultado da unión dos celtas e os iberos é un erro que xa se deu en época romana. Hoxe sabemos que os celtiberos son un pobo de cultura celta, que recibe influencias dos iberos pola súa proximidade, pero en ningún caso son o resultado dunha mestizaxe entre ambas as culturas.
A xulgar polo rexistro arqueolóxico, os celtas chegaron á Península Ibérica no século XIII a. C. coa grande expansión dos pobos da Cultura dos Campos de Urnas, ocupando entón a rexión nordeste. No século VII a. C. , durante a Cultura de Hallstatt expándense por amplas zonas da meseta e Portugal, chegando algúns grupos a Galicia. Con todo, trala fundación grega de Massallia (actual Marsella na Francia), os iberos volven ocupar, o val medio do Ebro e o nordeste peninsular aos celtas, dando pé a novos establecementos gregos (Empúries). Os celtas da Península quedaron así desconectados dos seus parentes continentais, de maneira que nin a cultura celta de La Tène nin o fenómeno relixioso do druidismo lles chegarían nunca[Cómpre referencia]. A cultura celta na Península Ibérica chegará ao seu final coa conquista romana, á que moitas tribos célticas se opuxeron. Pobos celtiberos
Os autores antigos son moi concisos nas súas referencias a todas estas xentes. Os beróns, do mesmo xeito que os vascóns, só son nomeados, e moi parcamente, nas guerras sertorianas.
Celtic metal

O celtic metal é un estilo de folk metal desenvolvido nos anos 1990 en Irlanda que fusiona o heavy metal e a música celta. Instrumentalmente abarca diversos xéneros, dende o black metal ou death metal ata o heavy metal máis tradicional ou o power metal, combinandoos co uso de instrumentos folk como gaitas ou violíns. Os pioneiros neste estilo foron os grupos irlandeses Cruachan, Primordial e Waylander. Este estilo expandiuse dende a súa orixe máis aló do territorio irlandés, exemplificado en grupos doutros países como por exemplo os suízos Eluveitie, os españois Mägo de Oz, os alemáns Suidakra e os arxentinos Skiltron.
Celtic punk

O celtic punk, tamén coñecido como punk celta ou punk folk, (e con menos notoriedade tamén se refire a este tipo de música como paddybeat, celtcore, jig punk ou rock and reel) é unha música xeralmente asociada a punks irlandeses e dos diversos países denominados celtas, como escoceses, galeses ou bretóns. Orixes
Durante os anos 60 e 70 en Gran Bretaña e Irlanda, xurdiron dúas bandas de folk rock moi importantes como The Dubliners e The Clancy Brothers. Tamén merece especial mención a banda escocesa The Skids, que foron a primeira banda británica de punk en introducir un instrumento musical de orixe celta na súa música.
É entón cando en 1982 Shane MacGowan funda a banda The Pogues, a primeira en mesturar música celta con punk rock. The Pogues son a primeira banda denominada punk celta e a máis importante. Tras o seu éxito saíron á escena musical outras agrupacións como os británicos The Men They Couldn't Hang e Nyah Fearties e os australianos Roaring Jack. Características
O punk celta inclúe normalmente nas súas bandas instrumentos clásicos como a guitarra, o baixo e a batería. Pero tamén son case indispensables a gaita (fundamental), o whistle, o violín, banjo, mandolina ou o acordeón para conseguir dar ao punk as melodías irlandesas tan características do xénero.
As principais escenas do movemento ao longo da súa historia sucedéronse en grandes urbes de importante influencia de inmigrantes irlandeses como en Glasgow, Londres, Boston, Os Ánxeles, Nova York e Chicago. A temática foi moi particular, primando a exaltación patriótica da nación de Irlanda, a clase obreira e as bebidas alcohólicas (o seu amado whiskey) que provocou que moitas das bandas e afeccionados alcumasen o xénero como Irish Punk Drunken Music (música punk de borrachos irlandeses). Actualidade
A escena punk celta na actualidade está copada de varios grupos. Destacan, principalmente dúas bandas: os estadounidenses Flogging Molly e Dropkick Murphys. No entanto, é un xénero presente en todo o mundo, como demostran os canadenses Real McKenzies, os australianos The Rumjacks, os alemáns Fiddler's Green, os húngaros Paddy and the Rats, os ingleses Smokey Bastard, os canadenses The Dreadnoughts e os suecos Sir Reg.
Os comezos e mediados da década dos 90 foron moi produtivos, producíndose unha segunda onda (máis que en número, en calidade) de grupos que fusionan punk con música celta, do mesmo xeito que ocorreu a comezos dos 80. Esta vez a escena foi nos Estados Unidos e o Canadá, con grupos de antepasados irlandeses como os anteriormente citados. Os tres están baixo o selo das discográficas máis importantes do punk como Fat Wreck Chords, Hellcat Records (filial da xigantesca Epitaph) ou SideOneDummy Records. En Galiza
Bastards on Parade
Falperrys
Motor Perkins
Ruxe Ruxe
Celulosa sintase (formadora de GDP)

En encimoloxía, unha celulosa sintase (formadora de GDP) (EC 2. 4. 1. 29) é un encima que cataliza a seguinte reacción química: GDP-glicosa + (1, 4-beta-D-glicosil)n ⇌ {\displaystyle \rightleftharpoons } GDP + (1, 4-beta-D-glicosil)n+1
Así, os dous substratos deste encima son a GDP-glicosa e a (1, 4-beta-D-glicosil)n, mentres que os seus dous produtos son o GDP e (1, 4-beta-D-glicosil)n+1.
Este encima pertence á familia das glicosiltransferases, especificamente as hexosiltransferases. O nome sistemático desta clase de encimas é GDP-glicosa: 1, 4-beta-D-glucano 4-beta-D-glicosiltransferase. Outros nomes de uso común son: celulosa sintase (formadora de guanosín difosfato), celulosa sintetase, guanosín difosfoglicosa-1, 4-beta-glucano glicosiltransferase e guanosín difosfoglicosa-celulosa glicosiltransferase. Este encima participa no metabolismo do amidón e a sacarosa e na síntese de celulosa.
En 2019 non se coñecían proteínas con esta actividade nas bases de datos UniProt/NiceZYme ou en gene ontology.
Non se debe confundir coa celulosa sintase (formadora de UDP), que utiliza a UDP-glicosa e é o principal encima sintetizador de celulosa.
Cementación (xeoloxía)

Denomínase cementación o proceso polo cal, durante a diaxénese, precipitan os sales disolvidos na auga situada nos poros dos sedimentos. As partículas constituíntes destes (clastos, cantos, areas. .. ) quedan unidas entre si.
A cementación, xunto coa compactación, producen a litificación.
O precipitado que se forma denomínase cemento, cuxa composición pode ser moi variada, aínda que abundan os cementos de sílice, carbonatos e óxidos de ferro.
Cementita

Cementita ou carburo de ferro é un composto químico de fórmula Fe3C e estrutura en forma de cristal ortorrómbico. Contén 6, 67% de carbono e 93, 33% de ferro. É un material duro e quebradizo e, a pesar de ser comumente clasificado como cerámica na súa forma pura, é mais utilizado na metalurxia. Fórmase a partir da austenita arrefriada ou da martensita por temperado. Combinada con ferrita forma parte da bainita e martensita. É un material duro e fráxil e a súa presenza tende a evitarse nas aliaxes que teñen que soportar esforzos.
Cementoblasto

Un cementoblasto é unha célula que se forma a partrir das células foliculares que se encontran arredor da raíz dos dentes e moas, situados revestindo a superficie da raíz entre os feixes do ligamento periodontal, e que teñen como misión a cementoxénese ou formación do cemento da raíz das pezas dentais (o tecido duro que cobre a raíz das pezas dentais e que as une co alvéolo dentario). Os cementoblastos depositan a matriz orgánica do cemento, que máis tarde será mineralizada con minerais procedentes dos fluídos orais. Depositan fibras de coláxeno e secretan osteocalcina e sialoproteína.
Os cementoblastos son grandes, arredondados, con citoplasma basófilo indicativo dun extenso retículo endoplasmático granular. Posúen todos os orgánulos asociados coa síntese proteica, como un grande retículo endoplasmático e aparato de Golgi.
Os cementoblastos expresan moitas das proteínas expresadas polos osteoblastos, pero tamén se informou de proteínas específicas dos cementoblastos, como a CAP e a CEMP1. Explorouse a capacidade rexenerativa do cemento do tecido periodontal en casos de periodontite aplicando diversas substancias promotoras da proliferación dos cementoblastos Diferenciación
O mecanismo de diferenciación dos cementoblastos é controvertido pero evidencias circunstanciais suxiren que un compoñente epitelial pode facer que as células do folículo dental se diferencien en cementoblastos, os cales se caracterizan por un incremento da súa lonxitude.
O cemento que se comeza a formar nos 2/3 coronais da raíz é acelular, pero cando os cementoblastos quedan atrapados en espazos ("lagoas") rodeados da matriz que segregaron, o cemento chámase celular ou cemento secundario e está presente só no terzo apical da raíz.
Unha vez que o cementoblasto se encontra illado na matriz desta maneira, deixa de segregar matriz e convértese en cementocito. Como o cemento non ten vasos sanguíneos, os cementocitos dependen da difusión de nutrientes a través do ligamento periodontal, e, como consecuencia, a maioría dos prolongamentos citoplasmáticos desta célula están voltados para o ligamento.
Cenarchaeum symbiosum

Cenarchaeum symbiosum é unha especie de microorganismos do dominio das arqueas con forma de bacilo, e a primeira especie descrita do novo filo proposto das Thaumarchaeota. C. symbiosum non é termófila como outras arqueas, senón que vive a temperaturas temperadas (crece ben a 10 °C) e encóntrase habitando en esponxas mariñas como simbionte.
O xenoma de C. symbiosum estímase que ten 2, 02 millóns pb, e contén pouco máis de 2000 xenes preditos. Presenta un ciclo do ácido tricarboxílico incompleto, a vía de Embden-Meyerhof, e unha derivación da vía da pentosa fosfato.
Cenema

O termo cenema ("unidade baleira [de sentido]") designa a unidade distintiva mínima no plano da expresión. Faise abstracción da natureza fónica da linguaxe, que se considera accesoria, accidental.
Este termo substitúe ao de fonema en Louis Hjelmslev e os lingüistas do Círculo de Praga. O cenema é unha figura de expresión que se opón a plerema, figura do contido.
Cenemática

A Cenemática, para o lingüista dinamarqués Louis Hjelmslev e para os membros do Círculo Lingüístico de Copenhaguen, é a ciencia cuxo obxecto é o estudo das unidades mínimas distintivas, chamadas cenemas. Escolleuse este termo por poderse aplicar ás linguas hipotéticas, cuxa substancia da expresión non sería fónica.
Cenomaniano

O Cenomaniano é unha división da escala temporal xeolóxica, a primeira idade ou piso do Cretáceo superior, segunda época do período Cretáceo. Esta idade esténdese de 100, 5 até 93, 9 millóns de anos atrás, aproximadamente. A idade cenomaniana sucede o Albiano, do Cretáceo inferior, e precede o Turoniano.
Cenote

Cenote (do maia ts'onot: ‘foxo con auga’) é unha dolina alagada de orixe kárstico. Existen varios tipos de cenotes: ó descuberto, semiabiertos e subterráneos ou en gruta. Esta clasificación está directamente relacionada coa idade do cenote, sendo os cenotes maduros aqueles que se atopan completamente abertos e os máis novos os que aínda conservan a súa cúpula intacta. Como outras moitas estruturas xeomorfolóxicas, os cenotes son estruturas transitorias, que finalmente poden terminar recheos e desecados, pasando a formar parte do que se coñece como un paleokarst. Formación
A súa morfoloxía adoita ser tipicamente subcircular, e coas paredes abruptas. Pola evolución do macizo kárstico, o cenote comeza sendo unha cámara subterránea producida pola disolución da roca calcaria pola infiltración da auga de choiva. Finalmente, conforme a cavidade vai aumentando de tamaño, o cenote pode terminar aflorando á superficie por colapso da cúpula.
Os cenotes formáronse durante as épocas de baixada do nivel do mar durante os pulsos glaciares do Plistoceno. Os cenotes son, na maior parte dos casos, ensanches de complexas redes fluviais subterráneas. Nestes, a auga mariña, máis densa que a doce, pode penetrar polo fondo do sistema freático. Por iso, hai cenotes nos que a partir de determinada profundidade a auga pasa de doce a salgada, mesmo a moitos quilómetros da costa. Esta superficie de contacto entre a auga doce e mariña recibe o nome de haloclina, e provoca interesantes efectos visuais.
Censo

O censo é un conxunto de operacións pola que se reúnen, elaboran e publican datos sobre cada membro dunha poboación, non necesariamente humana.
Os censos de poboacións dun país ou territorio é a principal fonte de datos demográficos pola gran cantidade de información que procesa: dá unha fotografía da poboación, describe estatisticamente as poboacións consideradas desde un punto de vista cuantitativo. É a fonte primaria das estatísticas básicas de poboación que son necesarias para fins gobernamentais e aspectos de planificación económica e social.
Úsase: Como base para a análise e a avaliación demográfica.
Para proxectar, establecer e desenvolver políticas de goberno.
Para facer estimacións das distintas variables captadas no Censo.
Como "marco muestral" para enquisas.
Como referencia para as estatísticas continuas.
Para determinar os sistemas electorais dun país.
Censorio

Censorio (en latín, Censorius) foi un conde (comes) romano do século V mencionado por Idacio na súa Crónica. Segundo Edward Arthur Thompson, Censorio foi enviado a Hispania pola corte de Rávena, xunto co conde Andevoto, para pór fin aos ataques suevos na Bética.
Así, foi enviado en embaixada ao Reino suevo, primeiro no ano 432, e de novo no ano 437 acompañado do legado Fretimundo. No 440 de volta da súa embaixada, o rei Requila apreixouno preto de Myrtilis (Mértola) e, despois de oito anos de cativerio, foi degolado en Hispalis por Aguiúlfo.
CentOS

CentOS (Community ENTerprise Operating System) é unha distribución Linux libre e gratuíta, tipo empresarial, mantida pola comunidade de plataforma informática funcional e compatible de fonte astualizade baseada en Red Hat Enterprise Linux (RHEL). En xaneiro de 2014, CentOS anunciou un acordo con Red Hat mentres sexa independente de RHEL.
Centaur (foguetes)

Centaur é o nome dunha familia de foguetes espaciais estadounidenses usados desde principios dos anos 1960 como etapas superiores de diferentes foguetes. Características
A familia Centaur tivo o seu comezo nos primeiros anos da década de 1960 con probas dunha etapa para poder lanzar cargas máis pesadas. As Centaur foron as primeiras etapas superiores crioxénicas da historia. O seu desenvolvemento continúa ata o día de hoxe. Modelos
Centaur I
O Centaur I tiña un impulso de 146, 8 kN, cunha masa cheo de 15. 600 kg, un impulso específico de 444 s e un tempo de acendido de 402 s. Medía 9, 15 m de altura e 3, 05 m de diámetro. Usaba osíxeno e hidróxeno líquidos en dous motores RL-10A-3A e foi utilizado nos foguetes Atlas G Centaur e Atlas I.
Centaur II
O Centaur II era unha versión máis pesada do Centaur I, usando os mesmos motores. Tiña unha masa de 18. 833 kg cheo e o mesmo pulo e impulso específico, chegando aos 488 s acendido. As súas dimensións eran de 10, 10 m de altura e 3, 05 m de diámetro. Foi usado nos foguetes Atlas II.
Centaur IIA
Foi usado nos foguetes Atlas IIA e Atlas IIAS. Usaba dous motores RL-10A-4, cun pulo total de 185, 01 kN. Tiña unha masa de 19. 073 kg, un impulso específico de 449 s e 392 s de acendido. As súas dimensións eran de 10, 10 m de altura e 3, 05 m de diámetro.
Centaur IIIB
Usado no Atlas IIIA, usaba dous motores RL-10A-4-1 de Pratt & Whitney alimentados por hidróxeno e osíxeno líquidos. Tiña un pulo de 99, 16 kN, cunha masa de 18. 710 kg, un impulso específico de 451 s e 738 s de acendido. As súas dimensións eran de 10, 00 m de altura e 3, 05 m de diámetro.
Centaur IIIB
Foi usado no Atlas IIIB, usando dous motores RL-10A-4-2 propulsados por hidróxeno e osíxeno líquidos. Tiña un pulo de 198, 32 kN, cunha masa de 22. 960 kg, un impulso específico de 451 s e 460 s de acendido. As súas dimensións eran de 11, 68 m de altura e 3, 05 m de diámetro.
Centaur G
Etapa usada nos Titan 4. Tiña un pulo de 146, 8 kN, unha masa de 23. 880 kg, un impulso específico de 444 s e 625 s de acendido. As súas dimensións eran de 9, 00 m de altura e 4, 33 m de diámetro.
Centaur V1
O Centaur V1 é unha etapa dun só motor RL-10A-4-2 usada nos foguetes Atlas V. Ten un pulo de 99, 19 kN, unha masa de 22. 825 kg, un impulso específico de 451 s e 894 s de acendido. As súas dimensións son de 12, 68 m de altura e 3, 05 m de diámetro.
Centaur V2
O Centaur V2 usa dous motores RL-10A-4-2 e úsase tamén nos foguetes Atlas V. Ten un pulo de 198, 40 kN, unha masa de 23. 050 kg, un impulso específico de 451 s e 435 s de acendido. As súas dimensións son de 12, 68 m de altura e 3, 05 m de diámetro.
Centaure

Centure foi o nome dun foguete sonda francés. Características
Centaure foi un foguete sonda francés de dúas etapas: unha primeira etapa Belier e unha segunda etapa Venus, ambas usando propelente sólido. O foguete estabilizábase mediante o xiro iniciado por pequenos foguetes situados nas catro aletas da primeira etapa. Lanzáronse 185 Centaure entre 1961 e 1985, con só 5 fallos.
Centella asiatica

A Centella asiatica é unha pequena planta anual herbácea da familia Apiaceae, nativa de Asia. Emprégase como herba medicinal na medicina ayurvédica e no medicina tradicional chinesa. Descrición
Os talos son finos, con estolóns rastreiros, cores verdosas a avermelladas, plantas interconectadas entre si. Ten follas longas, verdes, reniformes con ápices redondeados con textura epidérmica suave con vasos marcados. As follas nacen en peciolos pericládicos, de 2 dm. As raíces son rizomatosas, medrando verticalmente, de cor crema e cubertas de pelos radiculares.
As flores son de cores rosadas a vermellas, en pequenas e redondeadas umbelas preto do chan. Cada flor está parcialmente encerrada en dúas brácteas verdes. As flores hermafroditas son moi pequenas (menos de 3 mm), con 5 a 6 corolas por flor, con cinco estames e dous estigmas.
O cultivo está listo para cultivar en tres meses e toda a planta, con raíces, cultívase a man.
Centenario do Deportivo

O Centenario do Deportivo fai referencia ao conxunto de actos celebrados ao longo de 2006 para celebrar o século de historia do RC Deportivo da Coruña, cen anos que se cumpriron exactamente o día 2 de marzo dese ano. Partido conmemorativo
O acto central da efeméride tivo lugar o día 3 de setembro co partido correspondente ao Trofeo Juan Acuña disputado en Riazor entre dúas seleccións de xogadores e ex xogadores do conxunto herculino. Enfrontábanse por unha banda integrantes do mítico Superdépor, que recibía dez anos despois unha merecida homenaxe, e, por outra banda, unha selección de xogadores que desde os anos 60 até o momento defenderan nalgún momento as cores branquiazuis. Nos banquiños estaban respectivamente Arsenio Iglesias e Amancio Amaro. Entre as ausencias a destacar as de Miroslav Đukić, Alfredo Santaelena ou Luis Suárez. Xogadores
Súper Dépor
Adestrador: Arsenio Iglesias.
Veteranos do Deportivo
Adestrador: Amancio Amaro. Outros actos
Emisión por parte de Correos dun selo conmemorativo do Centenario.
Saída dunha camisola especial conmemorativa.
Entre o 12 e o 14 de outubro tivo lugar Deporsaúde 2006, un congreso médico que reuniu a máis de 200 especialistas en Medicina deportiva.
O venres 15 de decembro a ONCE dedicou El Cuponazo dese día ao Centenario do Deportivo.
Centenional

O centenional (en latín: centenionalis) foi unha moeda da Antiga Roma cuñada en bronce na derradeira época do baixo Imperio. Historia
A aparición do centenional supón unha tentativa de Constante e de Constancio II de reintroducir unha moeda de bronce de gran módulo, entre os anos 320 d. C. e 340 d. C. , momento en que os follis perderan case todo o seu valor.
Aínda que a tipoloxía específica resulte confusa, desde a perspectiva numismática actual considérase como centenional a moeda desa época cun peso de entre 3, 55 e 2, 60 gramos. Aínda que a asignación dun valor para estas moedas non está clara, é habitual atribuírlle o da centésima parte da siliqua de prata, polo menos no momento do seu nacemento, aínda que este foi diminuíndo co tempo.
A existencia do centenional non foi moi longa. Chegou a dexenerar ata tal punto o seu valor que deixou de emitirse coa reforma monetaria de 395 d. C. de Teodosio, a partir da cal xa só se emitiron as máis pequenas das fraccións de moedas de cobre, que en xeral se coñecen hoxe como AE3 e AE4, en función da amplitude dos seus diámetros, xa que se descoñecen as súas denominacións naquel momento.
Centi-

Centi (símbolo c) é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades que denota un factor de 10−2, ou 1/100.
Adoptado en 1795, o prefixo vén do latín centum, significando centena.
Central Park

O Central Park é un parque urbano público situado no distrito metropolitano de Manhattan, na cidade de Nova York. O parque ten forma rectangular e unhas dimensións aproximadas de 4000 x 800 metros, sendo case dúas veces máis grande que Mónaco e case oito veces a Cidade do Vaticano, dous dos países máis pequenos do mundo. Foi deseñado polos arquitectos Frederick Law Olmsted e Calvert Vaux, os cales máis tarde crearon o Brooklyn's Prospect Park.
Cuns 37, 5 millóns de visitantes ao ano, é o parque mais visitado dos Estados Unidos de América. Ademais, a súa aparición en numerosas películas e series de televisión convertérono nun dos parques urbanos mais famosos do mundo. Está dirixido pola Central Park Conservancy, unha empresa privada sen ánimo de lucro, que ten un contrato co Departamento de Parques e Lecer de Nova York.
Malia que gran parte do parque semella ser natural, contén varios lagos artificiais, dúas pistas de patinaxe sobre xeo e áreas de herba usadas para diversas actividades deportivas. Partes do Central Park
Vales
Central Park está formado por grandes espazos de céspede, nos cales os turistas e os cidadáns de Nova York adoitan pasar o seu tempo libre. Amais, o parque conta con varios xardíns. O val de céspede máis grande do parque é o chamado Great Lawn (literalmente gran céspede), situado no centro do parque, á altura do Museo Metropolitano de Arte e do Museo Americano de Historia Natural, dous dos museos mais famosos da cidade.
Dende 1916 existe o Shakespeare Garden, inaugurado tres séculos despois da morte do escritor e que acolle a diferentes especies de plantas.
Lagoas
A principal lagoa do parque é o Reservoir, que dende 1994 leva o nome de Jacqueline Kennedy Onassis Reservoir. A súa construción estendeuse dende 1858 ata 1862. E ocupa o espazo comprendido entre a 86th Street e a 96th Street. Cunha superficie de 42, 9 hectáreas, nalgúns puntos alcanza unha profundidade de 12 metros, e contén varios miles de millóns de litros de auga. ​ O Reservoir é coñecido tamén pola pista para correr de 2, 54 quilómetros á beira da lagoa, e que acolle cada día a miles de deportistas.
O outro gran lago do parque é The Pond (literalmente A Charca), dunha superficie de 1, 4 hectáreas. The Pond, cuxa forma lembra á dunha coma, está situado na parte mais meridional do parque e baixo o nivel do mar, o que permite que nesta lagoa se amainen os ruídos propios da metrópole.
Monumentos
Varias construcións, máis ou menos importantes e célebres, están distribuídas polo Central Park: Castelo Belvedere, de estilo vitoriano, foi construído no ano 1865 no punto máis alto do Central Park. Na actualidade é a sede do observatorio meteorolóxico de Nova York.
Fonte Bethesda, situada en Bethesda Terrace, preto de The Lake.
Á altura da 72th Street, é dicir fronte ao Edificio Dakota, atópase o Strawberry Fields, levantado en honra ao músico de The Beatles John Lennon, asasinado preto do edificio Dakota por Mark David Chapman o 8 de decembro de 1980. Strawberry Fields foi inaugurado o día no que Lennon cumpliría 45 anos, o 9 de outubro de 1985, en presenza da que fora a súa parella, Yoko Ono.
Central nuclear de Regodola

A central nuclear de Regodola foi un proxecto de central nuclear que non chegou a ser construída, situada en Portocelo (Xove), na Mariña Occidental. Historia
En novembro de 1973 solicitouse a creación da central nuclear, a proposta da Asociación Central Nuclear de Regodola, con sede na Coruña, e participada por Fenosa (60 %), Hidroeléctrica del Cantábrico (20 %) e Electra de Viesgo (20 %). En 1976 concedeuse a licenza de instalación e en 1979 concedeuse a licenza de uso de auga.
Houbo unha forte oposición social á súa construción. Mulleres como Pencha Santasmarinas e organizacións agrarias, apontoadas polo nacionalismo, mantiveron unha loita contra a instalación. A chegada do PSOE ao goberno do Estado en 1982 e a conseguinte moratoria nuclear en 1984 paralizaron de xeito definitivo as obras.
Tiña unha potencia prevista de 1000 MW. Foi o único proxecto de establecer unha central nuclear en territorio galego.
O documental Xove, Democracia Nuclear recolle a mobilización social contra o a construción desta central nuclear.
Central térmica das Pontes

A central térmica das Pontes é unha central térmica de carbón situada no concello das Pontes de García Rodríguez, pertencente á empresa eléctrica Endesa. Construíuse e púxose en funcionamento entre os anos 1972 e 1976. Consta de catro grupos de xeración de enerxía de 350 MW cada un, os cales se agruparon nun só grupo de 1400 MW entre os anos 1976 e 1979.
Orixinalmente deseñada para consumir exclusivamente o lignito local extraído da mina, a central foi adaptada entre os anos 1993 e 1996 para consumir unha mestura de lignito e carbón de importación en proporcións do 50%-50%.
O parque de carbóns da central ocupa unha superficie de 10 Ha, o equivalente a 12 campos de fútbol. A súa capacidade de almacenamento é de 250. 000 toneladas.
A cheminea da central ten unha altura de 356 m, cun diámetro na base de 36 m e 18 m no pico, sendo unha infraestrutura única no mundo[Cómpre referencia]. Aparece no Libro Guinness dos Récords como a cheminea de maior volume de todo o mundo, e é a segunda cheminea máis alta de Europa.
A planta de tratamento de efluentes líquidos (Planta T. E. L. ) depura a auga procedente da mina, do vertedoiro, da central e do parque de carbóns. A planta está deseñada para tratar caudais de auga que poden oscilar entre 0, 45 e 30 m3/s. Actualmente[cando? ] a central está sufrindo un proceso de adaptación ó maior poder calorífico da hulla debido á fin da extracción do lignito na mina local. Atópase en fase de probas outra central térmica de ciclo combinado que usa o gas coma combustible e produce de 800 MW de potencia entre as súas tres turbinas: dúas de gas e unha de vapor. O vapor que utiliza esta última prodúcese aproveitando a calor dos gases de escape das turbinas de gas. Datos técnicos
Xerador de vapor
Fabricante: Foster Wheeler Corporation
Circulación natural, tipo torre
Combustión tanxencial
Produción de vapor: 1. 091 TM/h
Presión do calderín: 183 kg/cm²
Temperatura vapor sobrequentado: 540 °C
Presión vapor requentado: 40, 5 kg/cm²
Temperatura vapor requentado: 540 °C
Turbina
Fabricante: Mitsubishi Heavy Industries
Potencia: 350 MW
Velocidade: 3000 r. p. m.
Presión vapor sobrequentado: 169 kg/cm²
Presión de escape: 0, 069 kg/cm²
Temperatura vapor sobrequentado: 538 °C
Temperatura vapor requentado: 538 °C
Alternador
Fabricante: Westinghouse
Potencia nominal: 369 MVA
Potencia activa nominal: 350 MW
Intensidade nominal: 11. 836 A
Tensión nominal: 18 kV
Factor de potencia: 0, 95
Refrixerado por hidróxeno: 4, 22 kg/cm²
Excitatriz: tipo brushless
Galería de imaxes
Centrales

A Orde Centrales é unha subdivisión parafilética tradicional das algas heterocontófitas coñecidas como diatomeas, inda que actualmente esta tradicional orde Centrales correspóndese coa clase Coscinodiscophyceae. . A orde recibe o nome pola forma das paredes celulares (ou válvulas ou frústulas) de diatomeas céntricas, que son circulares ou elipsoidais en visión valvar. As valvas mostran habitualmente ornamentos radialmente simétricos e que poden parecer puntos cando se observan en microscopía óptica. Algunhas tamén presentan espiñas nas súas valvas, que fai que teñan maior superficie celular e menor probabilidade de afundirse e que tamén eviten ser consumidas polo zooplancto. Como diferenza coas diatomeas pennadas, nunca presentan rafes (fisura ao longo do eixo lonxitudinal).
En relación co ciclo vital, a reprodución vexetativa das células é diploide e prodúcese por unha mitose durante a división celular normal. Nas especies sexuais, a meiose oogámica produce gametos haploides, tanto células espermáticas como ovos. A fusión destes produce o cigoto que se expandirá para desenvolver unha auxóspora a partir da cal todas as células vexetativas completas se producen.
Nalgúns marcos taxonómicos as diatomeas céntricas coñécense como a Orde Coscinodiscophyceae. Noutros casos como a orde Biddulphiales. . Porén, a taxonomía de diatomeas está a mudar polo desenvolvemento de técnicas de análise molecular.
Centralismo

O centralismo é un sistema político onde o poder político e administrativo está concentrado nas institucións centrais do Estado, sendo oposto do concepto de federalismo, no cal o poder se distribúe entre varios órganos.
Tradicionalmente un dos exemplos máis comúns de centralismo político é o de Francia, cuxas subdivisións xeográficas (arrondissement) teñen moi pouca autonomía.
Centralismo democrático

Nos partidos comunistas leninistas, chámase centralismo democrático a un sistema de organización interno no cal, diante dunha determinada cuestión programática, as bases do partido teñen dereito á discusión libre da mesma cuestión, eventualmente podendo até mesmo constituír faccións.
O dereito ao disenso, entre tanto, esixe a organización de teses escritas, para pautar unha discusión interna. O grupo en discordancia defende súas posicións e, inmediatamente, procédese á votación das cuestións debatidas.
Determinadas teses para cuestións sensíbeis e as eleccións para órganos de dirección partidaria, pasan por este proceso deliberativo até o momento en que se chegue a unha decisión ou á escolla dunha dirección, ou ambos.
Resolta a contenda, normalmente por voto maioritario, todos os militantes do partido encóntranse a defender e aplicar as posicións e teses adoptadas, independente da posición defendida polo afiliado.
No Partido Comunista da Unión Soviética, o dereito de facción foi abolido en 1920, mais adoptado de novo por determinados grupos trotskistas.
Un dos obxectivos do centralismo democrático é desenvolver unha dirección nacional e á súa vez unha dirección rexional. Iso permite o pleno desenvolvemento dos membros de base a través da educación política que ocorre nos núcleos. É por iso polo que puntos políticos e as ideas son sempre levados de volta aos núcleos onde son discutidos a fondo. É tamén por iso que todos os membros son encoraxados a contribuír politicamente en todas as discusións e para até mesmo os novos camaradas dirixiren discusións nas reunións (con apoio e asistencia dos cadros máis experientes).