proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Escape from the Planet of the Apes

Escape from the Planet of the Apes é un filme estadounidense dirixido por Don Taylor que se estreou en 1971. Terceira parte da saga orixinal de O planeta dos simios. Sinopse
Tres simios, a doutora Zira, Cornelius e o doutor Milo, conseguiron sobrevivir ó desastre nuclear que destruíu o seu planeta e, tras reparar a nave dos seres humanos, viaxan a través do tempo ata aterrar na Terra de finais do século XX. Mentres son obxecto de estudo nun centro de investigación para determinar o seu nivel de intelixencia, os humanos intentarán responder ós misterios da súa orixe. Personaxes
Roddy McDowall como Cornelius
Kim Hunter como Zira
Bradford Dillman como Dr. Lewis Dixon
Natalie Trundy como Dr. Stephanie Branton
Eric Braeden como Dr. Otto Hasslein
William Windom como Presidente de América
Sal Mineo como Dr. Milo
Albert Salmi como E-1
Jason Evers como E-2
John Randolph como Director
Harry Lauter como Xeneral Winthrop
M. Emmet Walsh como Aide
Roy Glenn como Xuíz
Peter Forster como Cardinal
Norman Burton como Army Officer
William Woodson como Oficial naval
Tom Lowell como Orderly
Gene Whittington como Capitán da mariña
Donald Elson como Comisario
Bill Bonds como TV
Army Archerd como Árbitro
James Bacon como Xeneral Faulkner
Ricardo Montalbán como Armando
Escarabeoideos

Os escarabeoideos (Scarabaeoidea) son unha superfamilia de escaravellos, que son o único subgrupo da infraorde Scarabaeiformia. Nesta superfamilia clasifícanse unhas 35000 especies e cada ano descríbense unhas 200 novas especies. As familias que a constitúen están en revisión actualmente e a lista de familias de máis abaixo é só preliminar.
O membro confirmado máis antigo do grupo é Alloioscarabaeus do Xurásico medio atopado na formación Jiulongshan da rexión chinesa de Mongolia Interior. Familias
As seguintes familias figuran en Bouchard (2011): Belohinidae Paulian, 1959
Diphyllostomatidae Holloway, 1972 (false stag beetles)
Geotrupidae Latreille, 1802
Glaphyridae MacLeay, 1819
Glaresidae Kolbe, 1905
Hybosoridae Erichson, 1847
inclúe Ceratocanthidae White, 1842
Lucanidae Latreille 1804
Ochodaeidae Mulsant e Rey 1871
Passalidae Leach, 1815
Pleocomidae LeConte 1861
Scarabaeidae Latreille 1802
Trogidae MacLeay 1819
† Coprinisphaeridae Genise, 2004 (icnotaxon)
† Pallichnidae Genise, 2004 (ichnotaxon)
† Passalopalpidae Boucher, et al. , 2016
Escarificación

A escarificación ou cicatrización é unha forma de modificación do corpo, na que un deseño ou patrón é cortado, gravado ou rascado na pel humana para facer unha cicatriz permanente. Do mesmo xeito que coa maioría das modificacións do corpo, hai moitas razóns polas que a xente opta por ser escarificada. O acto de escarificar comparouse coa tatuaxe debido ao feito de que cambia permanentemente a pel. Tamén se identificou coa autolesión porque algunha xente o utilizou para cubrir as feridas autoinflixidas.
A escarificación comezou como identificación cultural nalgúns lugares, especialmente en sociedades maorís e africanas. Outras culturas poden usalo por motivos relixiosos, e case todas as culturas utilízano por motivos estéticos. Algunhas persoas tamén usan a escarificación por pracer, xa que o proceso de escarificación crea endorfinas.
Escarpa

Unha escarpa, en xeomorfoloxía, é un declive moi pronunciado do terreo. Por extensión tamén se denomina escarpa a superficie inclinada ou ribazo dun foso xunto a unha muralla.
Normalmente acostuma a ser unha área de transición entre diferentes provincias fisioxeográficas que envolve unha elevación aguda (superior a 45º), caracterizada pola formación dun canón ou unha costa pronunciada. O termo vén do italiano scarpa.
As escarpas xeralmente fórmanse pola erosión diferencial de rochas cristalinas ou polo movemento vertical da codia terrestre ao longo dunha falla xeolóxica. Noutras palabras ramplas que xorden nos bordos dos altiplanos.
Escarvadentes

Un escarvadentes é un obxecto elaborado en madeira, plástico ou metal que se utiliza para retirar restos de comida dos dentes, ademais en restauración utilízase con profusión para servir os petiscos. O habitual é que unha ou as dúas extremidades estean afiadas para mellor inserirse nos dentes. Con probabilidade son as ferramentas de hixiene bucal máis antigas, apareceron escarvadentes de bronce en xacementos arqueolóxicos prehistóricos nos Alpes. A primeira máquina de fabricación de escarvadentes patentouse en 1872.
Escena Galega

A Asociación Galega de Empresas de Artes Escénicas, coñecida por Escena Galega, é unha asociación galega do ámbito das artes escénicas, cun perfil empresarial. Foi creada en marzo de 2002 en Santiago de Compostela por iniciativa de 16 compañías de teatro e actualmente chega ás 33 compañías e empresas produtoras asociadas.
O seu labor principal é actuar de interlocutora entre o sector e as institucións públicas para impulsar o desenvolvemento empresarial das artes escénicas. Realiza un catálogo anual de espectáculos teatrais das empresas asociadas e organiza os chamados Encontros Profesionais, foros de debate sobre o estado das artes escénicas en Galicia.
Escepticismo

O escepticismo (do grego: Skeptomai examinar con detalle) é unha posición de dúbida ou incredulidade referida a un asunto en concreto ou ao coñecemento en xeral. Escepticismo filosófico
Hai varias escolas de pensamento que se poden encadrar como escépticas, a primeira delas o Pirronismo, fundada por Pirrón de Élide que afirmaba a imposibilidade do coñecemento da natureza das cousas. Despois no período da nova academia platónica anterior ao século I adC, do que o máis egrexio representante é Carneades.
O escéptico interrógase a si mesmo, a vida, os deuses e detense aí, sen afirmar nada. O ideal de vida sería lograr a ''ataraxia'', a serenidade de ánimo, e vivir así sen crer en nada. Escepticismo científico
Actualmente un escéptico científico é alguén que non acepta certo tipo de afirmacións sen sometelas a unha investigación sistemática e científica. Seguindo a máxima de David Hume "As afirmacións extraordinarias requiren probas extraordinarias", este proceso aplica rigorosamente o método científico e require que as teorías sexan falsábeis, é dicir, que se poidan contrastar para a súa aceptación ou refutación.
Algúns temas cuestionados polos escépticos científicos son as chamadas pseudociencias (tales como a homeopatía e a criptozooloxía), a plausibilidade do sobrenatural (pantasmas, poltergeists, anxos, deuses); crenzas como o Reiki, a existencia de telecinesia, videncia, telepatía; ou temas como o Bigfoot, o monstro do lago Ness, ovnis, os círculos das colleitas, a astroloxía, o creacionismo, a radioestesia, as teorías da conspiración e outras afirmacións cuxa veracidade os escépticos ven improbábel en termos científicos.
Como resposta ao escepticismo científico, desde ámbitos pseudocientíficos e esotéricos acuñouse o termo pseudoescepticismo para referirse ao escepticismo, alegando que negan sen achegar probas e por considerar o termo pseudociencia como pexorativo. Con todo, a pesar de que a carga da proba non debería caer sobre o escéptico, cando estes presentaron obxeccións fundadas creáronse ad hoc novas hipóteses non demostradas, como son a memoria da auga para explicar as disolucións diluídas no caso da homeopatía ou as teorías da conspiración para explicar a falta de confirmación dos gobernos no caso da ufoloxía. Relixión
En relixión o escepticismo refírese á dúbida sobre principios relixiosos básicos. Isto pode referirse ao feito relixioso en xeral ou a aspectos concretos dunha relixión, como milagres ou aparicións.
Escirtoideos

Os escirtoideos (Scirtoidea) son unha superfamilia de escaravellos polífagos. Considérase tradicionalmente que consta de catro familias: Clambidae, Decliniidae, Eucinetidae e Scirtidae. Porén, os estudos xenéticos suxeriron que Clambidae e Eucinetidae pertencen a unha familia separada, Clamboidea, que tamén integra a Derodontidae. Scirtoidea e Clamboidea son dúas das liñaxes de Polyphaga vivos que diverxeron máis temperanmente.
Tamén se asignaron a este grupo dúas familias extinguidas: † Mesocinetidae Kirejtshuk e Ponomarenko 2010, do Xurásico tardío-Cretáceo temperán (Asia)
† Elodophthalmidae Kirejtshuk e Azar 2008, monotípica, atopado en ámbar libanés, do Barremiano
Esciúridos

A dos esciúridos (Sciuridae) é unha familia de mamíferos da orde dos roedores e suborde dos esciuromorfos que inclúe os esquíos, as marmotas e as cinco especies do xénero Cynomys. Taxonomía
Clasificación
A familia divídes en cinco subfamilias, coas tribos que se indican: Subfamilia Ratufinae
Subfamilia Sciurillinae
Subfamilia Sciurinae
Tribo Sciurini
Tribo Pteromyini
Subfamilia Callosciurinae
Tribo Callosciurini
Tribo Funambulini
Subfamilia Xerinae
Tribo Xerini
Tribo Protoxerini
Tribo Marmotini Características
Como todos os roedores, posúe dentes incisivos fortísimos, con que roen sementes con facilidade. Os esciúridos son animais principalmente arborícolas e vive nas copas das árbores. Das copas, saltan dunha póla para outra, chegando os saltos a 5 metros de lonxitude, sen temer a caída. Distribución xeográfica
Os esciúridos están espallados por case todo o mundo, a maioría nas zonas de climas temperado ou tropical, mais tamén nalgunhas zonas de clima frío. Bioloxía
As sementes son a súa principal fonte de alimentación, mais tamén consomen insectos e froitas. Cando os alimentos escasean, invaden niños doutros animais e devoran as crias.
Esclerito (artrópodos)

Nos artrópodos, un esclerito é unha placa endurecida da cutícula (esclerotizada, formada por quitina e proteínas) que forma parte do seu exoesqueleto, e que se encontra delimitada por suturas, sucos ou articulacións.
Segundo a posición que ocupa no anel ou metámero, os escleritos desígnanse da seguinte forma: escleritos dorsais: terxitos, que forman o tergo ou noto;
escleritos ventrais: esternitos, que forman o esterno;
escleritos laterais: pleuritos, que forman a pleura.
Por outra parte, nos cnidarios emprégase este termo como sinónimo de espícula, elemento esquelético calcario composto por carbonato de calcio cristalizado en forma de aragonita ou de calcita, que se forma nos tecidos destes animais para darlles certa rixidez.
Esclerocio

Un esclerocio é unha masa compacta de micelio endurecido que contén reservas alimenticias. Un papel dos esclerocios é sobrevivir en períodos ambientais extremos. Nalgúns fungos superiores como Claviceps, os esclerocios despréndense e fican en dormencia até se daren as condicións favorábeis para o desenvolvemento dun novo micelio. Outros fungos que producen esclerocios son patóxenos nas colleitas de colza. Estes fungos adoitan ser controlados co uso de funxicidas e a rotación de culturas.
Sclerotinia sclerotiorum é outro fungo produtor de esclerocios que pode producir importantes doenzas en cultivos de pataca, feixón, leituga, tomate, aipo, coliflor e repolo.
Escleroloxía

A escleroloxía é un suposto método de diagnóstico da medicina alternativa consistente no estudo das marcas e liñas no branco dos ollos, en relación coa saúde e a patoloxía (a diferenza da iridoloxía, que estuda o iris). Segundo os seus partidarios, as escleróticas dos ollos mostran información significante sobre o estado actual de saúde do individuo. Os escépticos considérana unha pseudociencia.
Esclerose lateral amiotrófica

A esclerose lateral amiotrófica (ELA), tamén coñecida como a enfermidade de Lou Gehrig, é unha enfermidade específica que causa a morte das neuronas que controlan músculos voluntarios. A definición "enfermidade das neuronas motoras" emprégase para un grupo de condicións da que a ELA é a máis común. A ELA caracterízase pola espasticidade muscular, contraccións musculares involuntarias e unha debilidade que empeora de maneira gradual por mor dunha atrofia muscular. Isto dá como resultado dificultades na fala, ao tragar e eventualmente na respiración.
A causa desta enfermidade descoñécese no 90%-95% dos casos. Entre un 5 e un 10% dos casos son hereditarios. Ó redor da metade dos casos xenéticos débense a un de dous xenes específicos. A diagnose baséase nos sinais e síntomas que presenta a persoa, realizándose probas para desbotar outras causas potenciais.
Non se coñece unha cura para a ELA. A medicación chamada riluzol pode estender a vida do enfermo por uns dous ou tres meses. A ventilación non-invasiva pode mellorar a calidade de vida e estendela. A enfermidade adoita aparecer ó redor dos 60 anos de idade, 50 nos casos herdados. A esperanza de vida media dende o seu comezo é de entre dous a catro anos, aínda que un 10% dos enfermos consegue sobrevivir máis de 10 anos, e a principal causa de finamento é un fallo respiratorio. Descoñécese a incidencia desta enfermidade en gran parte do mundo. En Europa e nos Estados Unidos esta enfermidade afecta a unhas dúas persoas de cada 100000 cada ano.
O 21 de xuño celébrase o Día Mundial contra a Esclerose Lateral Amiotrófica, co obxectivo de visibilizar esta enfermedade e que o 21 de xuño, solsticio de verán, sexa un punto de inflexión na busca da causa e o tratamento da enfermidade.
Esclerose sistémica

A esclerose sistémica é unha doenza reumatolóxica autoinmunitaria que se caracteriza por producir esclerose a nivel dos diferentes órganos. Fundamentalmente afecta á pel, de aí que habitualmente esta forma de afectación, denominada esclerodermia (esclerose da pel), se estableza como sinónimo de esclerose sistémica.
Adoita afectar a mulleres de entra 20 e 40 anos. O prognóstico da doenza depende, en gran medida, da extensión e dos órganos afectados. As persoas cuxa doenza limítase á pel teñen, polo xeral, un prognóstico bo. Porén, os doentes con enfermidade cutánea difusa, ou afectación de órganos como os pulmóns, o ril ou o corazón, é substancialmente peor. A principal causa de morte nestes doentes son as infecciones, seguido das complicacións pulmonares e cardíacas. Na forma máis severa, a forma cutánea difusa, a supervivencia é do 70% aos 5 anos e do 55% aos 10 anos.
Esclusa

Para outros títulos homónimos véxase esclusa de ar e Esclusa (Países Baixos). As esclusas son obras hidráulicas que permiten vencer desniveis concentrados en canles navegables, elevando ou descendendo os navíos que se atopan nelas. Poden formar parte das estruturas complementarias dunha presa, cando esta se constrúe sobre ríos navegables.
Son moi coñecidas as esclusas do Canle de Panamá. En Europa, onde a navegación interior está desenvolvida, pódese navegar desde o Mar do Norte ata o Mar Negro atravesando varias esclusas.
O cruzamento dunha esclusa é unha operación bastante lenta; posto que hai que equilibrar os niveis de auga, primeiro co tramo de canle onde se atopa o navío e logo co outro nivel cara ao que sairá o navío. O consumo de auga é considerable; para diminuílo procúrase nunca facer un enchido ou baleirado da esclusa se non hai un navío que require de atravesala. Ese tamén é un dos motivos polos cales en xeral se constrúen dúas esclusas en paralelo; así, parte da auga de baleirado dunha pódese utilizar para o enchido da outra.
Tecnicamente, o límite de desnivel que pode ser vencido cunha soa esclusa é de aproximadamente 25 m. Para desniveis maiores debe pensarse en esclusas concatenadas, o que dificulta aínda máis a súa operación, ou debe pensarse noutros dispositivos como: ascensores de barcos, dos cales xa se construíron varios tipos
planos inclinados de auga
En Bélxica, sobre a "Canle du Centre", inaugurouse en 2002 o ascensor funicular de Strépy-Thieu, que permite franquear un desnivel de 73 m.
Escocés do Ulster

O escocés do Ulster ou scots do Ulster (en scots: Ulstèr-Scotch, en irlandés Albainis Ultach) é un dialecto do escocés scots falado nalgunhas partes da rexión irlandesa do Ulster. Considérase xeralmente como un dialecto ou grupo de dialectos da lingua xermánica escocesa (non confundir co gaélico escocés, ás veces chamada simplemente "escocés" ou "lingua escocesa"), aínda que organizacións como a Ulster-Scots Language Society e a Ulster-Scots Academy considérano unha lingua por dereito propio e o antigo Departamento de Cultura, Artes e Lecer utilizaron o termo lingua escocesa do Ulster.
Escola Austríaca de Economía

A Escola Austríaca de Economía, tamén denominada Escola de Viena, é unha escola de pensamento económico que se opón á utilización dos métodos das ciencias naturais para o estudo das accións humanas, e prefire utilizar métodos lóxicos dedutivos e a introspección, o que se denomina individualismo metodolóxico. A súa orixe áchase no debate metodolóxico coa Escola Histórica Alemá, que nun ánimo historicista tentaba confinar as leis do mercado a diferentes etapas da historia.
Escola Galega de Administración Pública

A Escola Galega de Administración Pública (EGAP) é un centro oficial de docencia e de investigación en todas aquelas materias que foren de interese para o persoal ao servizo da Xunta de Galicia e, de ser o caso, doutras administracións galegas. Ten a súa sede en Santiago de Compostela. Orixe
A Escola Galega de Administración Pública foi creada de acordo co Decreto 163/1982, do 1 de decembro, como órgano administrativo sen personalidade xurídica propia. Posteriormente, e de acordo coa Lei 4/1987, do 27 de maio (modificada pola Lei 10/1989, do 10 de xullo), a EGAP constitúese nun organismo autónomo de carácter administrativo adscrito á Consellería de Presidencia e Administración Pública, con personalidade xurídica de seu e con plena autonomía funcional para o cumprimento dos seus fins. Funcións
Formación de directivos e persoal ao servizo da administración pública de Galicia e entes locais da comunidade. Na mesma liña de actuacións leva a termo unha importante tarefa de formación mediante a organización de cursos, presenciais e por vía de Internet.
Estudos e investigación: para o fomento da investigación en materia de Administración Pública e ciencia da administración.
Escola Moderna

A Escola Moderna foi un centro de ensino que existiu ao comezar o século XX en Cataluña. Foi fundada en 1901 en Barcelona polo pedagogo e librepensador Francesc Ferrer i Guàrdia. O obxectivo esencial da escola era «educar á clase traballadora dunha maneira racionalista, secular e non coercitiva». Na práctica os prezos das cotas de titoría restrinxiron o público da escola a elementos estudantís das clases medias, sobre todo durante os primeiros anos, polo que se esperaba por parte dos organizadores (de forma privada) que os alumnos no seu debido momento motivásense a unirse e apoiar a causa do movemento obreiro. A escola contaba cunha imprenta na que se realizaba un boletín, un laboratorio, un museo natural, unha biblioteca e buscaba instalacións nas que houbese gran iluminación. Entre outras cousas tiveron que buscar mestres que entendesen que o seu papel non era coercitivo senón de apoio, este centro educativo era de ensino mixto, secular e anticlerical, e favorable ás reivindicacións obreiristas. Ao ser a primeira escola mixta e laica de Barcelona, nun país católico, obtivo unha ampla antipatía entre o clero e os devotos. Sol Ferrer definiu o ensino da Escola Moderna: «O ensino da Escola Moderna non será unha fe senón unha confianza no futuro fundada en sólidos coñecementos». Pechou en 1906, pouco despois Ferrer foi executado por sedición pola súa suposta participación nos feitos da Semana Tráxica, o cal levaría á realización dunha campaña internacional contra da sentenza. Actualmente os únicos arquivos da escola son mantidos no departamento de coleccións especiais da Universidade de California, San Diego.
Escola Municipal de Teatro de Vigo

A Escola Municipal de Teatro de Vigo é un centro de ensino de carácter público, dependente do Concello de Vigo, e especializado en teatro. A escola
O edificio que alberga a escola atópase situado no interior dunha edificación rectangular cun gran atrio ou patio central. A escola atópase no fondo, mentres que o resto dos edificios corresponden a un uso residencial.
A escola está composta por unha edificación central, onde se atopan a secretaría, a entrada e as escaleiras, e dúas ás laterais. Ten dous andares, e consta de varias aulas, biblioteca, vestiarios e un aula de atrezzo. Plan de estudos
O Plan de Estudos da Escola Municipal de Teatro de Vigo (EMTVigo) está estruturado en itinerarios que abarcan desde a dramatización infantil ata a formación avanzada en teatro. Cada itinerario está deseñado para diferentes rangos de idade e niveis de experiencia, e inclúe formación teórica e práctica.
Dramatización (4–8 anos)
Enfocado na expresión emocional e comunicativa a través da voz, o corpo, o ritmo e o espazo. Dramatización I, II e III (4–6 anos)
Dramatización IV (7–8 anos)
Básico
Dirixido a alumnado desde 9 anos, dividido en tres grupos de idade: 9–11 anos, 12–15 anos e 16 anos ou máis, con tres niveis por grupo. 9–11 anos
12–15 anos
Maiores de 16 anos
Medio
Dirixido a alumnado desde 12 anos, dividido en dous grupos de idade: 12–15 anos e 16 anos ou máis, con tres niveis por grupo. 12–15 anos
Maiores de 16 anos
Avanzado
Dirixido a alumnado que completou o itinerario Medio ou que acredite experiencia previa equivalente mediante probas de acceso. Maiores de 12 anos
ForAgrup
Espazo para antigo alumnado que desexe continuar vinculado á actividade da escola, participando en producións teatrais e actividades conxuntas.
Este plan formativo busca potenciar a expresión corporal e vocal, a creatividade e a capacidade interpretativa do alumnado, adaptándose ás súas idades e niveis de desenvolvemento.
Escola Médica Salernitana

A Escola Médica Salernitana, Schola Salernitana, ou Escola de Salerno desenvolveuse entre os séculos XI e XIII. Foi o primeiro centro médico sen conexión coa igrexa e é considerada por algúns autores como a primeira universidade europea. Aceptaba mulleres como profesoras e alumnas, e crese que Trótula de Salerno foi profesora de medicina nesta escola.
Para a obtención do título de médico e, por tanto, o dereito de exercicio desta práctica, Roxerio II de Sicilia estableceu un exame de graduación no que se incluían coñecementos de medicina e de cirurxía, o que dalgunha maneira rehabilitaba a especialidade cirúrxica a pesar do activo rexeitamento á esta demostrado pola Igrexa católica e por unha parte do mundo árabe.
Algúns anos despois, en 1224, Frederico II Hohenstaufen reformou o exame para que este fose realizado de forma pública polo equipo de mestres de Salerno, e regulando para a práctica da medicina un período de formación teórico (que incluía cinco anos de medicina e cirurxía) e un período práctico dun ano.
Unha figura de relevancia desta escola foi o monxe Constantino o Africano (1010-1087), médico cartaxinés que recolleu numerosas obras de medicina ao longo das súas viaxes e contribuíu ao desenvolvemento da medicina europea coa tradución do árabe de varios textos da Antigüidade clásica.
O primeiro tratado europeo medieval de cirurxía ten a súa orixe nesta escola, a Practica chirurgiae de Roger Frugardi (1170), obra que se ocupa do tratamento das feridas e dos reumatismos.
Para paliar a ausencia da práctica da disección en cadáveres humanos, Cofón o Mozo escribe en torno ao ano 1150 a súa Anatomía Porci, guía práctica de disección do porco utilizada polos estudantes.
Escola Oficial de Idiomas de Ribadeo

A Escola Oficial de Idiomas de Ribadeo comezou como unha sección da de Lugo. Dispón na actualidade de ensino de inglés, francés, alemán e italiano.
Ten a súa sede na Casa do Óptico (rúa da Virxe do Camiño, s/n. )
Escola Politécnica Superior de Lugo

A Escola Politécnica Superior de Lugo, é un centro pertencente a Universidade de Santiago de Compostela sito no Campus Universitario de Lugo, no que actualmente se imparten os diferentes enxeñarías técnicas, enxeñarías superiores e másters, que co Espazo Europeo de Educación Superior e o conseguinte cambio de plan de estudos pasan a ser graos e másters. Historia
Esta escola creouse por Decreto 26/1993, de 11 de febreiro, da Consellería de Educación e Ordenación Universitaria da Xunta de Galicia.
Nun principio integrou as Escolas Universitarias de Enxeñería Técnica Agrícola, existente dende o ano 1967, de Enxeñería Técnica en Explotacións Forestais, a Escola Técnica Superior de Enxeñeiros Agrónomos e a daquela recentemente creada Escola Técnica Superior de Montes. Tradicionalmente veu impartindo as titulacións da área agraria e forestal e sendo na actualidade un importante polo de referencia no desenvolvemento do Sector Agrario e Forestal de Galicia, a través dos seus obxectivos esenciais: a formación de titulados técnicos universitarios agrícolas e forestais e a realización de estudos técnicos e de investigación encamiñados a resolver problemas do sector. Aínda que co paso do tempo como no caso do resto do Sistema Universitario Galego acadar financiamento externo e os conflitos interdepartamentais fixeron que esta misión de servizo ao país perdese moita importancia na que estaba chamada a ser o motor do agro galego.
Dende o curso 2003-04, impártense tamén no Centro dúas titulacións do ámbito da Enxeñaría Civil: Enxeñaría Técnica de Obras Públicas e Enxeñaría Técnica en Topografía. Obxectivos do centro
Os obxectivos iniciais deste centro foron, primeiro contribuír á especialización do Campus de Lugo, mantendo sempre a coexistencia de ensinanzas Técnicas e de Humanidades. E agrupar as Titulacións por grandes áreas científicas para favorecer a consolidación de unidades departamentais e acadar un mais fácil aproveitamento dos recursos de infraestruturas e a xeración de sólidas liñas de investigación. Titulacións con presenza
Antigo Plan de Estudos Enxeñaría Técnica Agrícola
Enxeñaría Técnica Forestal
Enxeñaría Agrónoma
Enxeñaría de Montes
Enxeñaría Técnica en Topografía
Enxeñaría Técnica en Obras Públicas
Plan de Estudos correspondentes co EEES Enxeñaría Agrícola e do Medio Rural
Enxeñaría das Industrias Agroalimentarias
Enxeñaría Forestal e do Medio Natural
Enxeñaría Civil
Enxeñaría Xeomática e Topografía
Investigación Agraria e Forestal
Enxeñaría para o Desenvolvemento Rural
Dirección de Proxectos
Arquitectura da paisaxe Juana de Vega
Industria e Economía Leiteira
Xestión sustentábel da Terra e do Territorio
Escola Superior de Arte Dramática de Galicia

A Escola Superior de Arte Dramática de Galicia (ESADg) é un centro superior de ensinanzas artísticas de titularidade pública, dependente da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria. Ofrece as titulacións propias dos estudos superiores de arte dramática nas especialidades de Interpretación, Escenografía, Dirección escénica e Dramaturxia. Ten a súa sede na rúa Poza Cabalo de Navia, Vigo. Historia
Existen numerosas escolas teatrais de ámbito galego que precederan á creación de ESADg. Entre elas, cabería destacar a Escola Rexional Galega de Declamación (1903), o Conservatorio Nazonal de Arte Galego (1919), a Escola Dramática Galega (1922) e, máis recentemente, a Escola Dramática Galega de 1978.
A ESAD de Galicia foi inaugurada de xeito oficial en xuño de 2005 e rematou por recibir a actual denominación a comezos de 2006. En setembro de 2005 comezaron as actividades lectivas coa apertura dos itinerarios de Interpretación Textual e de Dirección escénica. A estes percorridos engadiuse o de Dramaturxia en 2008 e o de Escenografía en 2009. A adaptación dos estudos ao Espazo Europeo de Educación Superior produciuse en 2010 e dous anos despois, en 2012, incorporouse o itinerario de Interpretación Xestual á oferta educativa do centro. Ensinanzas
A ESAD de Galicia ofrece o Título Superior de Arte Dramática (equivalente para todos os efectos á titulación de Grao universitario), nas especialidades de Dirección escénica e dramaturxia, Escenografía, e Interpretación, tanto Textual como Xestual.
Escola Superior de Cine e Audiovisuais de Cataluña

A Escola Superior de Cine e Audiovisuais de Cataluña (en catalán: Escola Superior de Cinema i Audiovisuals de Catalunya) é unha escola de cine de Terrasa. A ESCAC fundouse en Barcelona en 1994 a partir dos estudos do Centre Calassanç de formación profesional. Está adscrita á Universidade de Barcelona e no presente diríxea o produtor de cine Sergi Casamitjana.
Dende a súa fundación, centos de alumnos dunha vintena de nacionalidades diferentes pasaron polas súas aulas. Entre os seus graduados, destacan Juan Antonio Bayona, Kike Maíllo, Mar Coll, Javier Ruiz Caldera, Óscar Faura, Marçal Forés, Aina Calleja, Carlos Catalán, Oriol Capel, Bet Rourich ou Diana Toucedo.
Escola Superior de Conservación e Restauración de Bens Culturais de Galicia

A Escola Superior de Conservación e Restauración de Bens Culturais de Galicia (ESCRBBCCG) é un centro educativo dependente da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria da Xunta de Galicia. Ten a súa sede en Pontevedra, no antigo Cuartel de San Fernando, o mesmo edificio que a Facultade de Belas Artes de Pontevedra. É a única Escola Superior de Conservación e Restauración de Bens Culturais de Galicia e do noroeste peninsular e é a segunda escola de restauración máis antiga de España. Historia
A escola ofrece estudos superiores de conservación e restauración desde o 12 de xaneiro de 1992. A creación da Escola Superior de Conservación e Restauración de Bens Culturais de Galicia en Pontevedra remóntase a 1991 co Decreto 352/1991, do 17 de outubro (DOG do 24 de outubro).
Entre decembro de 1994 e xaneiro de 1995 finalizou a reforma do antigo cuartel de San Fernando destinado a albergar a Escola Superior Conservación e Restauración de Bens Culturais de Galicia. En 1995 a escola trasladouse ao edificio. Titulación
O centro imparte estudos superiores en Conservación e restauración dende 1991. Na actualidade pódese cursar nesta escola o Título Superior en Conservación e Restauración de Bens Culturais (equivalente a grao universitario, a tódolos efectos). O título ten unha duración de catro anos, sendo os dous primeiros anos comúns e os dous últimos anos de especialidade. As tres especialidades que se imparten neste centro son conservación-restauración de bens escultóricos, conservación-restauración de bens pictóricos e conservación-restauración de bens arqueolóxicos.
Os dous primeiros anos de estudos céntranse nas técnicas de conservación e restauración, cun estudo de bioloxía, física e química relacionadas coa restauración e a historia da arte. Nos dous últimos anos realízase unha especialización segundo a opción elixida, na que se profunda na técnica e a teoría de cada apartado.
Admisión
A escola é pública e esixe un título de bacharelato e un exame de ingreso específico. O exame consta de dous partes: unha análise textual (relacionado coas materias da escola) e un exame de artes plásticas (por exemplo, que unha cor degrádese en tres fases utilizando branco). Instalacións
O grande edificio da escola é o antigo cuartel neoclásico de San Fernando, obra do arquitecto Bonifacio Menéndez Conde, construído entre 1906 e 1909 e reformado en 1994 polo arquitecto César Portela Fernández-Jardón para converterse en sede da escola superior e albergar os estudos de Conservación e Restauración de Bens Culturais de Galicia.
A biblioteca da escola conta con máis de 9. 000 volumes, dos cales case 6. 000 foron doados en xullo de 2020 polos herdeiros do médico Manuel Carballal Lugrís, que viviu en Pontevedra.
Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona

A Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona (ETSAB) é unha das dúas escolas, xunto coa Escola Técnica Superior de Arquitectura do Vallès, de arquitectura da Universidade Politécnica de Cataluña. Prepara e expide o título de Arquitecto, así como doutorados e diversos masters de posgrao. Esta escola creouse en 1875 co nome de Escuela Provincial de Arquitectura de Barcelona, sendo a máis antiga de Cataluña e a segunda de España trala de Madrid. O actual edificio púxose en funcionamento en 1961 e está situado na Avenida Diagonal, 649, dentro da zona universitaria de Barcelona.
Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid

A Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid (ETSAM), é a escola de arquitectura da Universidade Politécnica de Madrid (España). Prepara e expide o título de Arquitecto, así como doutorados e diversos masters de posgrao. Esta escola creouse en 1844 co nome de Escuela Especial de Arquitectura de Madrid e é a escola de arquitectura máis antiga de España. O actual edificio inaugurouse en 1936. Historia
Filipe V, o primeiro monarca Borbón español, seguindo o exemplo das Academias francesas, fundou en 1744 a Real Academia de las Tres Nobles Artes (pintura, escultura e arquitectura), na que se organizaron os estudos de arquitectura en 1752. Fernando VI aprobou os seus estatutos en 1757 e dende entón expediu o título oficial de Arquitecto, que substituíu o que ata ese momento daban os gremios.
A Real Academia de Belas Artes de San Fernando impartiu na súa sala de arquitectura as ensinanzas do título oficial na Casa de la Panadería da Praza Maior de Madrid entre 1757 e 1774, e no antigo Palacio Goyeneche da rúa Alcalá ata 1847.
En 1844 reformáronse as ensinanzas de belas artes, separándose as de arquitectura, escultura, e pintura e gravado, dando lugar a un Estudo Especial de Arquitectura dentro da nova Escola de Nobres Artes. En 1847, a escola instalouse en parte no edificio dos Reales Estudios de San Isidro (na actualidade Instituto de San Isidro).
En 1936 a Escola inaugurou a súa nova sede na avenida de Juan de Herrera da Cidade Universitaria de Madrid que quedou arrasada na Guerra Civil. O edificio, reconstruído, reinaugurouse en 1942.
Escola Universitaria de Deseño Industrial de Ferrol

A Escola Universitaria de Deseño Industrial de Ferrol ou EUDI é un centro universitario da cidade de Ferrol, dependente da Universidade da Coruña. Está situada no campus de Esteiro. Titulacións
Impártense dúas titulacións: Grao en Enxeñaría de Deseño Industrial e Desenvolvemento do Produto
Mestrado Universitario en Enxeñaría en Deseño Industrial Historia
O edificio no que se atopa a escola fora un dos edificios construídos no Proxecto Tollet no 1894 (Casimir Tollet) destinado a ser un pavillón de medicina, denominado pavillón número dous que aínda conserva como número dous do Centro de Investigacións Tecnolóxicas.
No ano 2000 fíxose a reforma e rehabilitación do edificio pola Universidade da Coruña, conseguindo o Premio de Arquitectura Rodolfo Ucha Piñerio 2001 por obra de rehabilitación.
Escola Xónica

A Escola Xónica recibe ese nome da Xonia, colonia grega da costa occidental da Asia Menor. Os seus representante máis ilustres son: Tales de Mileto (fundador da Escola Xónica), Anaximandro, Anaxímenes, e Heráclito. Eses catro pensadores son os fundadores da filosofía no sentido específico, pois lanzaron as bases dos problemas filósoficos discutidos ata hoxe no Occidente: a verdade, a totalidade, a ética e a política.
Escola catedralicia

Unha escola catedralicia é unha institución de orixe medieval que se desenvolve ao redor das bibliotecas das catedrais europeas coa función específica da formación do clero. A súa orixe está nas escolas municipais romanas, as cales, tras a caída do Imperio de Occidente e a subseguinte desaparición das institucións romanas, terminan por adherirse á Igrexa, única organización que sobrevive á disolución imperial.
Escola da Tebra

A Escola da Tebra, tamén referenciada como Escola da Treba[Cómpre referencia], foi unha das correntes dominantes da poesía galega posterior á guerra civil española, parella no tempo á poesía social (ou realismo social). Historia e características
A Escola da Treba estivo fortemente caracterizada polo clima dun "eu lírico" angustiado, pola soidade e desesperanza, e pola influencia da filosofía existencialista de Martin Heidegger e Karl Jaspers, así como tamén pola obra de Jean-Paul Sartre e Albert Camus.
Esta corrente considérase inaugurada en 1950 coa publicación de Muiñeiro de Brétemas, de Manuel María, e con Fabulario novo (1952) de Cuña Novás. Forman parte desta xeración autores nados entre 1930 e 1940 e que, polo tanto, eran autores próximos da vintena. Algúns representantes desta escola son o citado Manuel María, Xosé Luís Franco Grande, Uxío Novoneyra, Xohana Torres, Bernardino Graña, Méndez Ferrín ou Avilés de Taramancos. .. , entre outros.
Moitos membros desta xeración contarían, asemade, cunha intensa vida política, participando de procesos tales como a fundación da Unión do Pobo Galego ou do Partido Socialista Galego.
Escola de Arte de Saint Martin

A Escola de Arte de Saint Martin (en inglés Saint Martin's School of Art) foi unha escola de arte de Londres (Reino Unido). Fundada en 1854, nun principio dependente da igrexa de St Martin-in-the-Fields.
En 1986 formou parte da Universidade das Artes de Londres. En 1989 fusionouse coa Escola Central de Arte e Deseño para formar o Central Saint Martins College of Arte and Design. Historia
Saint Martín's School of Art foi fundada en 1854 por Henry Mackenzie, vigairo da igrexa de St Martin-in-the-Fields, independizándose dela en 1859. A escola estaba situada no andar superior de St Martín's Northern School na rúa Shelton (entón chamada Castle), ao norte de Long Acre. Sir John Gilbert foi o primeiro director da escola, seguíndoo no posto en 1870 John Parker. Desde 1952 até 1979 Frank Martin foi a cabeza visíbel do departamento de escultura de Saint Martin. El foi o responsábel de contratar a xoves escultores como Anthony Caro, Robert Clatworthy, Elisabeth Frink e Eduardo Paolozzi para ensinar, e tamén contratou como profesores a tempo parcial a alumnos acabados de titularse na escola, como David Annesley, Michael Bolus, Phillip King, Tim Scott, Bill Tucker o Isaac Witkin. A influencia de Caro foi particularmente grande, e o grupo ao redor del chegou a ser coñecido como a Nova Xeración de escultores británicos. O departamento de escultura converteuse, en palabras de Tim Scott no "máis famoso no mundo da arte".
San Martín converteuse en parte da Universidade das Artes de Londres en 1986, e, en 1989, fusionouse coa Escola Central de Arte e Deseño para formar o Central Saint Martins College of Arte and Design.
A primeira actuación en público dos Sex Pistols tivo lugar na escola o 6 de novembro de 1975. Alumnos distinguidos
Foron alumnos da escola, entre outros, os seguintes: Sade Adu
Pierce Brosnan
Peter Doig
John Galliano
Bill Gibb
Gilbert e George
Anthony Gormley
Katharine Hamnett
Richard Long
Bruce Oldfield
Claudia Roden
Tim Scott
Escola de Arte e Superior de Deseño Mestre Mateo

A Escola de Arte e Superior de Deseño Mestre Mateo, é un centro público dependente da Xunta de Galicia fundado en Santiago de Compostela no ano 1888.
Escola de Arte e Superior de Deseño Pablo Picasso

A Escola de Arte e Superior de Deseño Pablo Picasso (EASD) é un centro de ensino público dependente da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, que imparte Ensinanzas Superiores de Deseño e Profesionais de Artes Plásticas e Deseño.
Está situada na Coruña, na rúa Pelamios, nº 2. Estudos ofertados
A EASD ofrece os seguintes estudos: Ensinanzas Superiores de Deseño (Grao Universitario):
Deseño Gráfico
Deseño de Interiores
Ensinanzas Profesionais de Artes Plásticas e Deseño:
Fotografía (Ciclo Superior)
Ilustración (Ciclo Superior)
Escultura aplicada ao espectáculo (Ciclo Superior)
Dourado, prateado e Policromía (Ciclo Superior)
Taller de Cerámica (Oferta Modular)
Taller de Madeira (Oferta Modular) Historia
Anteriormente foi a Escola de Artes e Oficios da Coruña, e posteriormente Escola de Artes Aplicadas e Oficos Pablo Picasso da Coruña.
Escola de Barbiana

A Escola de Barbiana é un proxecto educativo creado por Lorenzo Milani nos anos 50 no barrio de Barbiana, na vila de Vicchio, na provincia italiana de Florencia. A escola creou e motivou debates pedagóxicos nos anos 60. Historia
Lorenzo Milani foi destinado á igrexa de Barbiana logo dalgunhas desavinzas co cardeal de Florencia. Alí comezou unha experiencia educativa única cos nenos e rapaces da zona que, por razóns xeográficas e socioeconómicas, estaban en clara desvantaxe académica respecto ós seus compañeiros de clase da cidade.
A escola axiña suscitou polémica e críticas tanto desde o mundo da Igrexa Católica (nin Xoán XXIII nin Paulo VI interviñeron ó su favor), como desde o laico. A resposta a estas críticas chegou co libro Lettera ad una professoressa (Carta a unha profesora), libro escrito por alumnos da escola (como autor aparece a "Scuola di Barbiana"), que explicaba os inicios da Escola ó mesmo tempo que formulaba unha crítica construtiva á escola tradicional italiana, definida como "un ospedale che cura i sani e respinge i malati" (un hospital que cura ós sans e empeora ós enfermos). Criticaba a falta de preocupación polos rapaces con dificultades, mentres que se favorecía ós rapaces cunha formación familiar anterior, clase esta personificada en "Pierino del dottore" (un típico rapaz, fillo dun profesional de clase alta, que xa sabía ler ó chegar á escola). Características
A innovación da experiencia de Barbiana parte dalgúns presupostos únicos e orixinais, sintetizados no lema en inglés: I care.
Deste lema parte o principio de que a escola debe ser pensada como os labores do campo, ocupando os rapaces practicamente todo o día e os sete días da semana. É unha escola aberta, onde a programación é concordada entre os rapaces e onde eles mesmos son os mestres.
As ideas propostas polo mestre foron consideradas revolucionarias e perigosas na súa época.
Escola de Delft (arquitectura)

A Escola de Delft (en neerlandés: Delftse School) é unha corrente arquitectónica tradicionalista dos Países Baixos aparecida na cidade de Delft, na Holanda Meridional, en 1925 e que mantivo a súa vixencia ata 1955. O profesor Marinus Jan Granpé Molière, da Universidade de Tecnoloxía de Delft, é considerado como o seu fundador. O nome de Escola de Delft foi introducido polo arquitecto Jacobus Oud, membro do grupo artístico De Stijl.
A partir dos anos 50, a Escola de Delft viuse substituída progresivamente pola Escola de Bossche, liderada polo arquitecto Hans van der Laan. Estilo
A Escola de Delft procuraba avanzar cara a unha arquitectura baseada en regras universais. Deste xeito, debería honrar a tradición das construcións rurais holandesas. Esta tendencia foi unha reacción á Escola de Ámsterdam, considerada demasiado decorativa polos tradicionalistas.
Xa que logo, este grupo encádrase no racionalismo do Berlage. Segundo os arquitectos a Escola de Delft, a beleza reside na sinxeleza e é unha harmonía entre as masas, o espazo e a claridade. A arquitectura debe ser humilde e non facerse notar. A función do edificio débese expresar na súa forma: de aí a diferenza entre as construcións residenciais, sinxelas e modestas, e os edificios públicos, que teñen que ser monumentais para afirmaren a importancia da súa función.
A Escola de Delft tivo unha grande influencia sobre arquitectura católica. As súas principais características son o uso case exclusivo de ladrillo, os teitos altos e a utilización da pedra nos puntos importantes da construción. Unha importante fonte de inspiración foi o traballo do holandés Kropholler, aínda que el non formou parte da Escola. Realizacións da Escola
A arquitectura da Escola de Delft influíu en grande medida na reconstrución, durante a Segunda Guerra mundial e posteriormente, o que ilustra a súa popularidade e a confianza no futuro do seu valor.
A presión desta escola chegou a ser tan grande que os arquitectos que non optaron pola sinxeleza non tiveron moitas oportunidades de veren as súas propostas seleccionadas nos concursos.
Os arquitectos da Escola de Delft, entre outros, participaron na reconstrución das vilas de Rhenen e Middelburg. Crítica
A corrente funcionalista verteu numeroas críticas contra a Escola de Delft, e mesmo dentro dos círculos tradicionalistas, a Escola non estivo exenta de controversia.
Frits Peutz enfrontouse abertamente a Granpré Molière. Ademais, arquitectos importantes do movemento tradicionalista, entre eles Alphons Boosten, non seguiron os postulados da Escola de Delft.
Xa que logo, cómpre non identificar inequivocamente o tradicionalismo nos Países Baixos coa Escola de Delft.
Escola de Delft (microbioloxía)

A Escola de Delft, no eido da microbioloxía, é unha liña de pensamento concibida para reagrupar todos os científicos especializados en microbioloxía formados na Universidade de Tecnoloxía de Delft, nos Países Baixos, ou ben que traballaron nela ou que recibiron formación doutros científicos vinculados a esta universidade. Historia
A idea dunha Escola de Delft no ámbito da microbioloxía foi formulada por primeira vez por Cornelis van Niel en 1949. Considérase a Martinus Beijerinck como o fundador da escola, e entre os seus membros máis coñecidos cópre salientar o de Antoni van Leeuwenhoek.
A Escola de Delft contribuíu a facer da microbioloxía un eido específico de investigación no seo das ciencias da vida e desenvolveu dentro dela diversas áreas, como a fisioloxía miocrobiana, a ecoloxía microbiana, a utilización de microorganismos como ferramentas da bioloxía molecular e da biotecnoloxía, e aplicacións agrícolas, industriais e microbioloxía ambiental. Caracterízase igualmente polo uso do traballo práctico como método de ensino.
Escola de Delft (pintura)

A Escola de Delft é unha tendencia da pintura barroca dos Países Baixos vixente no século XVII e desenvolvida por diferentes artistas heteroxéneos que traballaronn na cidade de Delft, na Holanda Meridional, entre 1650 e 1670, caracterizada pola representación de escenas cotiás desa cidade: imaxes da vida doméstica, vistas das casas, interiores de igrexas, patios, prazas e rúas.
Carel Fabritius e Nicolaes Maes son considerados como os artistas orixinadores desta tendencia, seguidos por outros pintores, entre os que cómpre salientar a Johannes Vermeer. Os interiores arquitectónicos de Gerard Houckgeest, Emanuel de Witte e Hendrick Cornelisz. van Vliet tamén supoñen notables contribucións.
Ademais dos xéneros máis asociados aos pintores de Delft, os artistas da cidade continuaron a producir pinturas de natureza morta e de historia, retratos e pezas de arte decorativa que reflicten as tendencias máis xerais da arte holandesa dese período.
Escola de Deseño de Rhode Island

A Escola de Deseño de Rhode Island (RISD pola súas siglas en inglés) é unha escola privada de arte e deseño en Providence, Rhode Island. A escola foi fundada como institución mixta en 1877 por Helen Adelia Rowe Metcalf, quen buscou aumentar a accesibilidade da educación do deseño para as mulleres. No presenta a RISD ofrece programas de licenciatura e mestrado en 19 especialidades e matricula aproximadamente a 2000 estudantes de grao e 500 de posgrao. O Museo da Escola de Deseño de Rhode Island, que alberga as coleccións de arte e deseño da escola, é un dos maiores museos de arte universitario dos Estados Unidos.
A Escola de Deseño de Rhode Island está afiliada á Brown University, cuxo campus está inmediatamente adxacente ao RISD en Providence's College Hill. As dúas institucións comparten recursos sociais e comunitarios e desde 1900 permiten o rexistro cruzado. Xuntas, RISD e Brown ofrecen programas de dobre grao nos niveis de posgrao e grao.
Ata 2022 os antigos alumnos da RISD recibiran 10 bolsas MacArthur Genius, cinco premios Primetime Emmy e tres premios da Academia.
Escola de Frankfurt

A escola de Frankfurt foi unha corrente académica de mediados do século XX que abrangueu as investigacións de varios sociólogos, psicólogos, economistas e filósofos neo-marxistas asociados ao Instituto de Investigacións Sociais da Universidade de Frankfurt.
O proxecto do Instituto consistía en renovar a teoría marxista da época, incidindo sobre todo no desenvolvemento interdisciplinario e na reflexión filosófica sobre a práctica científica. Para esta tarefa conseguiu concitar os esforzos de estudosos de diferentes ámbitos. A escola foi a primeira institución académica alemá que abrazou abertamente o marxismo. Transladouse ao exilio americano durante o réxime nazi, para regresar a Frankfurt após a vitoria aliada.
Malia a que o Instituto continuou activo so a dirección de Axel Honneth, adoito considérase Jürgen Habermas o último membro da escola de Frankfurt como tal. Principais pensadores da escola de Frankfurt
Theodor Adorno
Max Horkheimer
Walter Benjamin
Herbert Marcuse
Günther Anders
Alfred Sohn-Rethel
Leo Löwenthal
Franz Neumann
Friedrich Pollock
Erich Fromm
Jürgen Habermas
Oskar Negt
Karl A. Wittfogel
Susan Buck-Morss