proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Tratado de Lisboa (1864)

No Tratado de Lisboa, tamén coñecido como Tratado de Lindes de Lisboa, asinado o 29 de setembro de 1864, establecéronse os lindes das fronteiras entre España e Portugal actualmente vixentes. Contido
Neste tratado firmouse a desaparición do Couto Mixto, que quedou integrado en España a cambio dos Pobos promiscuos (aldeas nas que parte das súas casas estaban situadas na antiga liña fronteiriza hispano-portuguesa servindo de burladeiro aos seus moradores perante as autoridades gobernativas e alfandegarias de ámbolos dous países, ao non estar clara a súa pertenza exclusiva a un deles) de Cambedo, Soutelinho da Raia e Lama de Arcos, que se cederían a Portugal. O tratado foi ratificado por España e Portugal en 1865. O documento de entrega e posesión formalizouse en Santiago (Calvos de Randín) o 23 de xuño de 1868. A vixencia do tratado comezou o 5 de novembro de 1868. Artigos
Artigo 1º: Fronteira entre a foz do río Miño e a confluencia do río Trancoso ou Barxas
Artigo 2º: Fronteira entre a confluencia do río Trancoso ou Barxas e a Portela do Pau
Artigo 3º: Fronteira entre a Portela do Pau e o río Castro
Artigo 4º: Fronteira entre o río Castro e a Cruz dos Touros
Artigo 5º: Fronteira entre a Cruz dos Touros e o Marco do Pisco
Artigo 6º: Fronteira entre o Marco do Pisco e as Pedras de Malrandín
Artigo 7º: Fronteira entre as Pedras de Malrandín e o Porto de Bancelos
Artigo 8º: Fronteira entre o Porto de Bancelos e o Outeiro de Maria Sacra
Artigo 9º: Fronteira entre o Outeiro de Maria Sacra e a Ponte de Assureira
Artigo 10º: Fronteira entre a Ponte de Assureira e o Vale de Ladera
Artigo 11º: Fronteira entre o Vale de Ladera e o Outeiro de Castelo Ancho
Artigo 12º: Fronteira entre a Outeiro de Castelo Ancho e a Cabeça de Peixe
Artigo 13º: Fronteira entre a Cabeça de Peixe e o Portelo do Cerro de Esculqueira
Artigo 14º: Fronteira entre o Portelo do Cerro de Esculqueira e o Penedo dos Tres Reinos
Artigo 15º: Fronteira entre o Penedo dos Três Reinos e a Penha da Formiga
Artigo 16º: Fronteira entre a Penha da Formiga e o Poço da Olha
Artigo 17º: Fronteira entre o Poço da Olha e as Três Marras
Artigo 18º: Fronteira entre as Três Marras e o Moinho da Nave Cerdeira
Artigo 19º: Fronteira entre o Moinho da Nave Cerdeira e o Barrocal das Andorinhas
Artigo 20º: Fronteira entre o Barrocal das Andorinhas e a Gingeira ou Curral das Colmeias
Artigo 21º: Fronteira entre a Gingeira e o Pego da Negra
Artigo 22º: Fronteira entre o Pego da Negra e o Marco de Badaxoz
Artigo 23º: Fronteira entre o Marco de Badaxoz e a confluencia do río Caia co río Guadiana
Artigo 24º: sobre a colocación dos marcos da fronteira
Artigo 25º: sobre a permanencia dos marcos
Artigo 26º: sobre a Illa Canosa no río Miño
Artigo 27º: sobre a nacionalidade dos habitantes dos pobos promiscuos e do Couto Mixto
Artigo 28º: sobre o uso dos cursos de auga, camiños e fontes comúns
Artigo 29º: sobre as aprensións de gandos
Artigo 30º: sobre a prevalencia en relación a outros actos
Artigo 31º: sobre a ratificación polos soberanos dos dous países Anexos
Anexo I: Regulamento relativo ós ríos limítrofes entre ámbalas dúas nacións
Anexo II: Regulamento sobre aprensións de gandos
Tratado de Maastricht

O Tratado da Unión Europea, coñecido como Tratado de Maastricht, é un acordo entre os países da Comunidade Europea, asinado na cidade holandesa de Maastricht o 7 de febreiro de 1992, e entrou en vigor o 1 de xaneiro de 1993.
Profundou a Comunidade Europea, transformándoa na Unión Europea, asentada en tres piares: O comunitario (mercado e políticas comúns)
O da PESC (Política Europea de Seguridade Común)
O da cooperación en materia de xustiza e asuntos internos
Está por construír o último piar.
Consagrou a UEM (Unión Económica e Monetaria), definindo as etapas necesarias ao cumprimento dos criterios de converxencia, co obxectivo de ser adoptada unha moeda única (que veu a ser o Euro).
Atribuíulles aos cidadáns dos Estados-Membros o Estatuto de Cidadán Europeo (que inclúe un conxunto de dereitos e deberes que caracterizan a cidadanía europea).
Tratado de Madrid (1526)

O Tratado de Madrid foi un tratado asinado por España e Francia o 14 de xaneiro de 1526. Leva o nome da cidade na que foi asinado, onde se atopaba preso o rei de Francia, Francisco I dende a súa derrota na batalla de Pavia. Termos do Tratado
Francia renuncia ás súas aspiracións políticas sobre Borgoña, Artois, Tournai, Flandres e o norte de Italia.
Francisco I de Francia comprometeríase a casar coa irmá do rei español, Leonor.
Dous dos fillos de Francisco vivirían en España como garantía do cumprimento do tratado. Resolución do Tratado
Francisco I ó chegar a Francia denunciou o Tratado por consideralo asinado baixo coacción, xa que era refén do rei Carlos.
Tratado de Madrid (1670)

Tratado asinado o 18 de xullo de 1670 entre Gran Bretaña e España. Tamén recibe o nome de Tratado Americano.
O plenipotenciario español foi Gaspar de Bracamonte e Guzmán, Conde de Peñaranda. O plenipotenciario británico foi William Godolphin, Cabaleiro da Espora Dourada. Termos do Tratado
España recoñece a soberanía inglesa nas Indias Occidentais, entre as que posteriormente se contarán os territorios insulares e continentais de Xamaica, Belize e Illas Caimán.
Tratado de Madrid (1750)

O Tratado de Madrid, tamén coñecido coma o Tratado de Permuta, foi un documento firmado por Fernando VI de España e Xoán V de Portugal o 13 de xaneiro de 1750 para definir os límites entre as súas respectivas colonias en América do Sur. Este tratado ampliou os dominios de Portugal deixando os límites do Brasil practicamente no seu estado actual. Térmos do tratado
Portugal cedeu a España a Colonia do Sacramento.
España cedeu a Portugal os territorios do sur brasileiro, o nacemento do río Ibicuí, a marxe dereita do río Guaporé e o territorio dominado polas reducións xesuítas no nacemento do río Uruguai.
No caso de guerra en Europa entre as dúas nacións, as colonias americanas manteríanse en paz.
Tratado de Misenum

O Tratado ou Pacto de Misenum foi un tratado para acabar co bloqueo naval da Península italiana durante a Guerra de Sicilia. O pacto foi asinado en xullo do 39 a. C. entre Sexto Pompeio e os membros do Segundo Triunvirato — especificamente, Marco Antonio e Lépido e Octaviano, futuro emperador. Supuxo tamén, para-la proscrición lanzada polos triunviros no 43 a. C. Historia
No tratado se esablecía que os triunviros aceptaban que Sexto Pompeio retivese o control de Córsega e Sardeña e Sicilia e tamén lle concedían o Peloponeso. Igualmente, lle prometeron un futuro augurado e consulado para o ano 33 a. C. A cambio, Pompeio aceptou pór fin ao bloqueo de Italia, abastecer a Roma de grans e deter a súa piratería.
O pacto fracasou máis tarde cando un dos triunviros, Marco Antonio, se negou a ceder o control de Acaia polo que Pompeio retomou as hostilidades contra Roma antes de ser derrotado no 36 a. C. na batalla naval de Nauloco polas forzas conxuntas do xeneral republicano Marco Vipsanio Agripa e mais Lépido.
Tratado de Oliva

O Tratado de Oliva (ou Paz de Oliva; en alemán: Vertrag von Oliva, en polaco: pokój oliwski, en sueco: Freden i Oliva) foi un tratado de paz asinado na cidade de Oliwa (en latín: Oliva) preto de Danzig na Prusia Real, provincia da Mancomunidade Polaco-Lituana (República das Dúas Nacións), o 3 de maio de 1660. Sinatura
Os signatarios foron o emperador Leopoldo I, o elector Federico Guillerme I de Brandeburgo, o rexente sueco Magnus Gabriel Da Gardie e o rei Xoán II Casimiro de Polonia. A placa conmemorativa rezaba: PACIS OLIVIENSIS AD GEDANUM IN PRVSSIA. Consecuencias
No tratado Xoán II Casimiro renunciaba ás súas pretensións á coroa sueca, que o seu pai, Sexismundo III de Polonia, perdera en 1599. Polonia ademais cedía formalmente Livonia a Suecia xunto coa cidade de Riga, que estivera baixo control sueco desde a década de 1620. O tratado resolvía os conflitos entre Suecia e Polonia que quedaran en pé desde a guerra de 1598-1599 entre o duque Carlos e Sexismundo Vasa (Sexismundo III de Suecia), guerra de 1600-1629 e as guerras do Norte (1655-1660).
Os Hohenzollern de Brandeburgo viron ademais recoñecida a súa independencia e soberanía sobre o Ducado de Prusia; anteriormente dominaran o territorio como feudo do rei de Polonia. No caso de que a familia extinguísese, o territorio revertería á Coroa polaca.
O Tratado de Oliva, xunto co Tratado de Copenhague dese mesmo ano, marcaron o cenit do poderío sueco.
Tratado de Osimo

O tratado de Osimo foi asinado o 10 de novembro de 1975 pola República Federal Socialista de Iugoslavia e a República italiana en Osimo, provincia de Ancona, e nel que foi dividido o Territorio Libre de Trieste. O tratado escribiuse en francés e entrou en vigor o 11 de outubro de 1977.
O acordo baseábase nun "Memorando de Entendemento" asinado en Londres en 1954 (coñecido como Memorando de Londres), que outorgaba a administración civil provisional da Zona A a Italia, e da Zona B a Iugoslavia. O tratado de Osimo fixo definitiva esta situación. A Zona A, incluída a cidade de Trieste, pasou a conformar a provincia italiana de Trieste, aínda que Iugoslavia viu garantido o libre acceso ao porto de Trieste.
O Ministerio de Exteriores italiano nunca estivo envolvido na negociación, pois esta foi levada case exclusivamente por Eugenio Carbone, entón Director Xeral do Ministerio de Industria e Comercio, que tamén asinou o tratado por parte do goberno italiano. O Ministro de Asuntos Exteriores iugoslavo, Miloš Minić, asinou o tratado por parte de Iugoslavia.
Tratado de París (1763)

O Tratado de París foi asinado o 10 de febreiro de 1763 polo duque Choiseul, o marqués de Grimaldi e o duque de Bedford, poñendo así fin á guerra dos Sete Anos. Historia
William Pitt teimaba en manter vivo o conflito ata lograr o aniquilamento das forzas de Francia. Os tratados de paz que puxeron fin á Guerra dos Sete Anos, representaron unha vitoria para Gran Bretaña e Prusia. Para Francia supuxeron a perda da maior parte das súas posesións en América e Asia. A firma da paz tivo as seguintes implicacións: Francia concede a Inglaterra o Senegal, así como as súas posesións na India fóra de cinco prazas. En América cédelle Canadá, os territorios ao leste do río Mississippi (agás Nova Orleáns), Illa de Cabo Bretón, Dominica, Granada, San Vicente e Tobago.
Inglaterra obtén de España a Florida, as colonias ao leste e sueste do Mississippi e Menorca.
España obtén de Francia a Luisiana e de Inglaterra a devolución do porto da Habana e da cidade de Manila, ocupadas durante a guerra.
Francia conserva a Illa de Gorée, os dereitos de pesca nas costas de Terra Nova e as illas de Saint-Pierre-et-Miquelon. Inglaterra devólvelle Guadalupe e Martinica.
Portugal obtén de España a devolución da Colonia do Sacramento.
A Paz de Hubertusburgo foi asinada entre Austria, Prusia e Saxonia o 15 de febreiro de 1763. Xunto ao Tratado de París asinado no 10 de febreiro, marca o final da Guerra dos Sete Anos.
O Tratado de Hubertusburgo confirmou a Silesia como posesión prusiana e convertendo a esta última en potencia europea, baixo o reinado de Frederico II o Grande.
Tratado de París (1814)

O Tratado de París foi asinado o 30 de maio de 1814 polo cal remataba a guerra entre Francia e a Sexta Coalición, formada polo Reino Unido, Rusia, España, Austria, Suecia, Portugal e Prusia. É posterior ao Tratado de Fontainebleau (1814) que incluía a abdicación de Napoleón I e a restauración da Casa de Borbón en Francia. Historia
Os termos do tratado foron pouco severos con Francia, para evitar o evidente descontento popular que ameazaba a restauración de Lois XVIII de Francia tras o período revolucionario. Permitíuselle conservar as fronteiras de 1792, incluíndo uns 8. 495 km² de territorio capturado en 1790-92, destacando Landau in der Pfalz, Saarlouis, Saarbrücken, Aviñón, Condado Venaissin, Condado de Montbéliard, Mandeure, Mulhouse e parte de Savoia, como Chambéry e Annecy.
A maioría das colonias que Francia perdera durante o transcurso de Guerras napoleónicas foron devoltas, coa excepción de Malta, Tobago, Santa Lucía, a Illa Mauricio e o arquipélago Chagos, que pasaron a ser territorios británicos. Así e todo, os aliados vitoriosos foron conscientes da posibilidade de que Francia chegase a ter outra vez acordos con outros estados, e con isto en mente, os territorios circunstantes a Francia foron reforzados.
Os actuais países de Bélxica, os Países Baixos e Luxemburgo foron unidos baixo a Casa de Orange para formar un estado máis forte, o Reino Unido dos Países Baixos; había provisións similares no sur ao consolidar o reino de Piamonte-Sardeña que recuperaba o Condado de Niza. Unha provisión secreta, marcaba que Venecia podería ser transferida a Austria. Así mesmo a Confederación do Rin, que era a herdeira do Sacro Imperio Romano Xermánico, quedou disolta tras esta derrota napoleónica e terminaría sendo substituída pola Confederación Xermánica. Restaurouse nas súas posesións italianas a Fernando III, no Gran Ducado de Toscana. A María Beatriz de Leste no Ducado de Massa e Carrara e ao seu fillo Francisco IV no Ducado de Módena.
Garantíuselle a Suíza a súa independencia e entregóuselle o municipio de Le Cerneux-Péquignot. No Congreso de Viena ademais recibiría Valais, Xenebra, o Bispado de Basilea e o Principado de Neuchâtel (en unión persoal con Prusia).
O tratado tamén estipulaba que Francia debería abolir gradualmente a escravitude, durante un período de cinco anos, con incentivos económicos e territoriais dos británicos.
O seu negociador foi Charles Maurice de Talleyrand.
Cando definitivamente caeu Napoleón tras os Cen Días houbo outro Tratado internacional en París moito máis desfavorable para os franceses e, ademais, celebrouse o Congreso de Viena para resolver os temas europeos pendentes.
Tratado de París (1947)

O chamado Tratado de París de 1947 é un tratado internacional que foi asinado na cidade do devandito nome o día 10 de febreiro de 1947, por representantes das seguintes nacións: Por unha banda, os aliados, vencedores na segunda guerra mundial:
Unión Soviética, Estados Unidos, Reino Unido, Francia, Polonia, Iugoslavia, Checoslovaquia e Grecia.
E, pola outra, os antigos aliados de Alemaña no seo do Eixo (pero non a propia Alemaña):
Italia, Romanía, Hungría, Bulgaria e Finlandia.
O Tratado pretendía resolver parte dos conflitos territoriais existentes en Europa, á vez que desfacer as mudanzas fronteirizas creadas pola Alemaña nazi durante a guerra.
Por parte francesa, o diplomático e político Maurice Couve de Murville xogou un papel destacado nas negociacións. Transferencias territoriais
Bulgaria: O Tratado confirmaba a súa posesión da Dobruia meridional.
Retornaba os territorios a beiras do mar Exeo que ocupara a Grecia durante a guerra.
Francia: Adquiría de Italia:
os pequenos territorios da Tende e La Brigue, que incorporou ao departamento de Alpes Marítimos.
a Vallée Étroite, unha minúscula rectificación fronteiriza que incorporou ao departamento de Altos Alpes.
Grecia: Recuperaba os territorios setentrionais que durante a guerra estiveran semetidos á ocupación de Bulgaria.
Adquiría de Italia as illas do Dodecaneso.
Italia cedía os seguintes territorios: Tende e La Brigue, ademais da chamada Vallée Étroite, a Francia,
Zadar, así como a maior parte de Istria (incluído o antigo Estado libre de Fiume), a Iugoslavia, e
o arquipélago do Dodecaneso a Grecia.
A totalidade do seu Imperio colonial.
Romanía recuperaba a Transilvania setentrional que cedera a Hungría con motivo dunha arbitraxe efectuada por Hitler,
cedía Besarabia e Bucovina á Unión Soviética.
Tratado de Pinckney

O Tratado de Pinckney é un tratado entre España e os Estados Unidos. Tamén se coñece como Tratado de San Lorenzo ou Tratado de Madrid de 1795. Historia
O tratado foi presentado ao Senado dos Estados Unidos o 26 de febreiro de 1796 e despois de varias semanas de debate foi ratificado o 7 de marzo de 1796. Foi ratificado por España o 25 de abril de 1796 e nesa data intercambiáronse as ratificacións. O tratado foi proclamado o 3 de agosto de 1796.
Contido
Definía os límites dos Estados Unidos coas colonias españolas e garantiu os dereitos de navegación dos Estados Unidos no río Mississippi. O título completo do tratado é Tratado de amizade, límites e navegación entre España e os Estados Unidos (en inglés Treaty of Friendship, Limits, and Navigation Between Spain and the United States). Thomas Pinckney negociou o tratado para os Estados Unidos e don Manuel Godoy representou a España. Entre outras cousas, puxo fin á primeira fase da Controversia da Florida Occidental, unha disputa entre as dúas nacións polos límites da colonia española de Florida Occidental.
Tratado de Saint-Clair-sur-Epte

O Tratado de Saint-Clair-sur-Epte foi un acordo, asinado no outono de 911, entre Carlos III o Simple e Hrolf Ganger, coñecido como Rollón, un xefe nórdico.
Este tratado permitiu o establecemento dos normandos en Neustria, a cambio de protexeren o reino de Francia de calquera outra invasión dos normandos. Contexto
Despois do reinado de Carlomagno moitas abadías cristiás foron obxecto de ataques viquingos. Houbo que establecer comandos militares baixo un xefe de territorio fronteirizo (marca) que orixinaron a marca de Neustria (os seus señores eran condes en función de comandantes de terras fronteirizas, pero non lles chamaban marqueses). Os reis carolinxios tamén construíron pontes fortificadas (como en Pont-de-l'Arche no Sena) que non deron parado os ataques.
Ao redor de 910-911, un xefe normando chamado Hrolf Ganger comezou unha expedición pola marca de Neustria pero foi derrotado ao pé das murallas de Chartres por unha coalición de aristócratas francos. Foi o momento escollido por Carlos o Simple para negociar, cousa que lle era urxente, porque quería apoderarse do reino de Lotarinxia sen medo á ameaza viquinga. Cláusulas do tratado
O texto non se conservou pero un historiador do século XI, Dudón de Saint-Quentin, explica o seu contido; non obstante quedan algunhas dúbidas sobre a veracidade da súa historia. As cláusulas foron: Carlos o Simple concedeu a Hrolf Ganger a rexión entre «o Epte e o mar». Os historiadores non están de acordo sobre a extensión exacta da concesión; a maioría pensa que a doazón incluía os bispados de Rouen, Évreux e Lisieux, é dicir, a moderna Alta Normandía, e tamén o País de Auge. Pierre Bauduin suxire unha cesión aínda menor. Non era a primeira vez que un rei daba aos viquingos un territorio a cambio da paz. A finais do século IX o rei de Inglaterra Alfredo o Grande concedera varios territorios que formaron o Danelaw.
Hrolf Ganger aceptaba ser bautizado.
Hrolf Ganger tiña que asegurara protección do reino especialmente contra os seus compatriotas normandos que tivesen a tentación de remontar o Sena. O xefe normando rendeu homenaxe ao rei. Neste punto, Dudón de Saint Quintin, con simpatía polos normandos, conta unha anécdota: Hrolf negouse a se axeonllar ante o rei en sinal de homenaxe e a lle bicar os pés; buscouse un compromiso e acordouse que un membro da comitiva de Hrolf fixese tales xestos no seu lugar; pero o normando, en vez de se axeonllar, levantou o pé do rei tan alto que o fixo caer. Consecuencias
O acto foi fundamental porque deu nacemento ao que foi o Ducado de Normandía. Hrolf e logo o seu fillo Guillerme Espada Longa dedicáronse a estender a concesión orixinal, especialmente á Baixa Normandía e a Bretaña. Hrolf respectou as cláusulas do tratado e abstívose de invadir as terras do reino. Despois do encarceramento de Carlos o Simple fixo algunhas incursións en Picardía.
Tratado de San Stefano

O tratado de San Stefano foi un acordo imposto por Rusia ao Imperio Otomán o 3 de marzo de 1878 trala súa vitoria na guerra ruso-turca de 1877-1878. Circunstancias
Asinouse en San Stefano (grego: Ayastefanos, actualmente Yeşilköy), poboación situada ao oeste de Istambul, polo Conde Nicholas Pavlovich Ignatiev e Alexander Nelidov por parte do Imperio Ruso e o Ministro de Asuntos Exteriores Safvet Pasha e o embaixador en Alemaña Sadullah Bey por parte do Imperio Otomán. O 3 de marzo, día en que se asinou o Tratado de San Stefano, é o día nacional de Bulgaria. Antecedentes
En 1859 Serbia rebelouse contra os turcos, rebelión seguida pouco despois por Montenegro (que chegou a declararse independente), Bosnia e Hercegovina (que se uniron a Serbia). En 1876 a insurrección propágase tamén a Bulgaria. A severa represión levada a cabo polos turcos, provocou que o Tsar Alexandre III de Rusia aliado con Romanía declarase a guerra aos turcos. O exército turco foi derrotado e obrigado a asinar a rendición neste tratado de San Stefano. Consecuencias
O tratado reorganizaba as antigas posesións balcánicas do Imperio Otomán. A disposición máis importante deste tratado foi o recoñecemento da independencia de Bulgaria que absorbeu a maior parte de Macedonia o que permitiulle estenderse desde o mar Exeo ao mar Negro.
Tamén se recoñeceu a independencia de Serbia, de Montenegro e de Romanía. Romanía cedía Besarabia a Rusia e obtiña a cambio Dobruxa. Bosnia e Hercegovina pasaba a ser autónoma. Rusia conseguía territorios do Imperio Otomán e o Sultán garantía a seguridade dos seus súbditos cristiáns.
O Reino Unido e o Imperio Austrohúngaro opuxéronse a este tratado que daba ás ao nacionalismo eslavo ao temer que Bulgaria se convertese nun satélite de Rusia e nunha ameaza para o Imperio Otomán.
O tratado modificouse catro meses máis tarde, o 13 de xullo de 1878, tralo Congreso de Berlín, no tratado de Berlín.
Tratado de Sugauli

O Tratado de Sugauli estableceu a liña fronteiriza do Nepal tras a guerra anglo-nepalesa de 1814-16. O acordo entre a Compañía Británica das Indias Orientais e o reino do Nepal asinouse o 2 de decembro de 1815. Non obstante, as autoridades nepalesas non o ratificaron e as hostilidades recomezaron en xaneiro de 1816. Finalmente, ratificouse o 4 de marzo de 1816. Contexto
Tras a unificación do Nepal baixo Prithvi Narayan Shah, o novo reino intentou ampliar os seus dominios, coa conquista de boa parte de Sikkim ao leste mentres no oeste expandiuse polas bacías do Gandaki e Karnali mais nas rexións de Garhwal e Kumaon de Uttarakhand. Esta actividade levou a que Nepal entrase en conflito cos británicos, que controlaban directa ou indirectamente as chairas do norte da India entre Delhi e Calcuta. Sucedéronse entre 1814 e 1816 unha serie de campañas coñecidas como guerra anglo-nepalesa. En 1815, o xeneral británico David Ochterlony expulsou os nepaleses de Garhwal e Kumaon ata a outra beira do río Kali, finalizando os seus doce anos de ocupación, período recordado pola súa brutalidade e represión. Octherlony ofreceu un tratado de paz aos nepaleses esixindo o establecemento dun representante británico permanente na capital e a delimitación do territorio nepalés que levaba aparellada a cesión de territorio aos británicos. A negativa nepalesa a acceder a esas condicións levou a outra campaña no val de Katmandú no ano seguinte e á ratificación do tratado polo goberno nepalés. Termos do acordo
Nepal tivo que ceder aos británicos todos os territorios que conquistara ao oeste e ao leste Nepal, renunciar a calquera reclamación sobre a disputada rexión de Terai e aceptar un representante permanente británico en Katmandú porén a diferenza dos estados indios, Nepal mantivo a súa independencia e non se converteu nun protectorado británico. O manuscrito orixinal do tratado permanece desaparecido. Disputas persistentes
Ningún goberno nepalés reclamou os territorios perdidos pero hai pequenos grupos que reclaman que a India devolva esas rexións. Existen reclamacións territorias por pequenas zonas fronteirizas por non concordaren os gobernos nepalés e indio na interpretación do tratado, as máis significativas son os territorios de Susta e Kalapanique entre os dous cobren uns 40 km desa fronteira.
Tratado de Tui (1137)

O tratado de Tui foi un acordo celebrado en Tui en 1137 entre Afonso VII, o emperador, e o seu curmán, o infante D. Afonso Henriques, como fin das hostilidades.
Segundo parece, D. Afonso Henriques, sabendo que o emperador se atopaba en mala posición no conflito co rei de Navarra, aproveitou a oportunidade favorable para, de acordo con este, entrar co seu exército no reino de Galiza, recuperando o Condado de Toronho e o Condado da Limia, derrotando ao Conde de Traba e Rodrigo Vélaz na batalla de Cerneja, onde o último foi feito cativo. Afonso VII recuperou Tui por medio deste acordo que será vixente até 1140. O acordo foi asinado polos dous reis e atopou o equilibrio nun recoñecemento lixeiro e vago de vasalaxe do rei Afonso Henriques ao rei de León, que estaba en posesión de título de emperador.
Algúns autores consideran que Afonso Henriques, na continuación da política de independencia de seus pais, evitou calquera acto que o levase á submisión do curmán. Don Afonso Henriques nunca recoñeceu ao curmán como emperador, e este tampouco non invocou tal feito nas relacións con Portugal, pero que o rei de León e Castela non renunciaba á súa supremacía móstrao a protesta que dirixiu ao papa Uxío III co gallo do Concilio de Reims (1148) sen falar da intransixencia con que loitou até a fin da vida pola primacía eclesiástica de Toledo.
Tratado de Tui (1372)

O tratado de Tui foi un tratado asinado na cidade galega de Tui entre o rei de Portugal Fernando I e o rei de Castela Henrique II en abril de 1372. Cláusulas
Neste tratado modificaron algunhas das cláusulas do tratado de Alcoutim, asinado entre ambos os monarcas o ano anterior, sendo as máis importantes o acordo da anulación do compromiso matrimonial do rei portugués coa infanta de Castela Lionor de Trastámara, filla do rei castelán, e o restablecemento das fronteiras entre ambos os reinos anteriores ás acordadas no citado Tratado de Alcountim.
Tratado de Valençay

O Tratado de Valençay foi un acordo asinado na localidade francesa do mesmo nome, o 11 de decembro de 1813, polo que o emperador Napoleón I de Francia ofrecía a paz, recoñecendo a Fernando VII como rei de España, a causa das derrotas sufridas na Guerra da Independencia e, especialmente, polo degaste progresivo do exército francés e da moral dos soldados polo continuado acoso das forzas que actuaban en guerrilla.
O tratado non entrou en vigor en España pois as Cortes e a Rexencia en Madrid non o aceptaron. Historia
As negociacións comezaron o 20 de novembro de 1813 en Valençay, residencia real na Francia de Fernando VII, entre José Miguel de Carvajal, duque de San Carlos, e Antoine René Mathurin, conde de Laforest. O acordo asinouse finalmente o día 11 de decembro dese mesmo ano. Napoleón aceptaba a suspensión de hostilidades e a volta de Fernando VII ao trono de España, así mesmo recoñecía todos os territorios baixo soberanía da familia real española, consonte a situación anterior ao inicio da guerra. Ambos os dous países devolveríanse mutuamente as prazas e territorios ocupados.
O monarca español comprometíase a devolver os dereitos e honras dos partidarios do ex-rei Xosé Bonaparte, ademais de concertar un tratado de comercio, e aínda a pasar a seus pais, Carlos IV e María Luísa de Parma, unha pensión de trinta millóns de reais anuais.
O tratado foi ratificado un mes despois en París, e, apenas uns meses logo da sinatura do tratado, as tropas napoleónicas abandonaron completamente os territorios españois.
Tratado de Waitangi

O Tratado de Waitangi (en inglés: the Treaty of Waitangi, en maorí: Te Tiriti o Waitangi) asinouse o 6 de febreiro de 1840 en Waitangi, na Baía das Illas, Nova Zelandia. Foi asinado por representantes da coroa británica, e xefes maorís da Illa Norte. O residente británico, James Busby, xa convencera a aproximadamente 35 destes xefes a que pretendesen a independencia baixo a denominación de "Confederación das Tribos de Nova Zelandia". O documento rubricado en Waitangi foi despois entregado a outras localidades do norte para obter firmas maorís adicionais.
The Treaty (como o chaman frecuentemente os neozelandeses), xustificaba que os ingleses fixesen de Nova Zelandia unha colonia británica. Hoxe considérase o punto fundacional de Nova Zelandia como nación.
Mentres, o gran problema radica en que se asinaron dúas versións, unha en inglés e outra en maorí, e ambas teñen puntos discordantes. A versión maorí di que eles aceptan a permanencia dos británicos a costa da protección permanente por parte da coroa. A versión británica di que os maorís sométense á coroa a cambio da protección británica. Por exemplo, o uso da palabra kawanatanga, que aparece no Tratado para expresar o concepto da soberanía. Antecedentes
Debido á natureza sen lei do asentamento europeo e do crecente interese francés polo territorio, en 1832 o goberno británico enviou a James Busby como representante británico cara a Nova Zelandia. Busby non puido levar a lei e a orde á colonia europea, pero si puido supervisar a introdución da primeira bandeira nacional o 20 de marzo de 1834. En outubro de 1835, tras un anuncio polo que impedían a soberanía francesa, a efémera nación das Tribos Unidas de Nova Zelandia enviou a Declaración de independencia de Nova Zelandia ao rei Guillerme IV do Reino Unido, pedíndolle protección.
Os continuos disturbios e a acción legal da Declaración de independencia, levaron a que a Oficina Colonial enviase o capitán William Hobson a Nova Zelandia para reclamar a soberanía da Coroa británica e negociar un tratado cos maorís. Tratado de compensación
En 2008 sete Iwi, representando unhas 100. 000 persoas, asinaron un tratado de compensación co estado polas inxustizas xurdidas do tratado de Waitangi. Segundo este, o estado entregará ás tribos unhas 176. 000 hectáreas de terreos forestais, e os seus dereitos de explotación, evaluados nuns 316 millóns de US$. A licenza de explotación dos terreos estará a nome da empresa semiestatal CNI Isi Holdings Limited, cun 13, 3% de participación estatal, e o 86, 7% restante de participación maorí.
Tratado de Wedmore

O Tratado de Wedmore é un evento referido polo erudito Asser na súa "Vida de Alfredo", resumindo como o líder viquingo Guthrum foi bautizado por Alfredo rei de Wessex e aceptou a este como o seu pai adoptivo. Fontes e contexto histórico
En 878, Alfredo derrotou ao exército viquingo en Edington. Guthrum decidiu retirarse aos seus baluartes co que quedaba do seu exército, onde Alfredo o cercou. Tras catorce días de asedio, os viquingos, "completamente aterrorizados pola fame, o frío e o medo", desexaban a paz e enviaron a un emisario a Alfredo.
Alfredo aceptou a rendición de Guthrum. Segundo Asser, na súa "Vida de Alfredo", os viquingos entregaron reféns a cambio da paz "e xuraron, ademais, deixar o seu reino inmediatamente, e Guthrum, o seu rei, prometeu aceptar o cristianismo e recibir o bautismo de mans de Alfredo; todo o prometido, por parte de Guthrum e polos seus homes, foi cumprido". Segundo Asser: "A unción do crisma tivo lugar no oitavo día na vila real de Wedmore".
Tres semanas máis tarde, Guthrum, acompañado de trece dos seus homes, chegou a Aller, preto de Athelney, onde se atopaba Alfredo. Aquí Guthrum foi bautizado e Alfredo aceptouno como fillo adoptivo.
Tras isto, o líder viquingo volveu a Anglia Oriental, desde onde gobernaría sobre todo o que fora Anglia Oriental, Essex e o leste de Mercia. Posteriormente, estes dominios serían reconquistados por Alfredo e os seus sucesores. Malentendido e confusión
A única referencia acerca dun tratado en Wedmore, é a cita de Asser exposta máis arriba. Por tanto, o único que sabemos é que en Wedmore, Guthrum aceptou a Alfredo como padriño e que aceptou a fe Cristiá. Existe un importante matiz ao impor a súa autoridade Alfredo; con todo, o material proveniente das fontes non dá ningunha pista acerca das implicacións en termos territoriais nin ningunha outra.
Con todo pode haber certa mala interpretación, probabelmente ao confundir o ocorrido en Wedmore co posterior Tratado de Paz de Alfredo e de Guthrum. Isto leva que un suposto "Tratado de Wedmore" se converta nun punto ben definido na historia anglosaxoa, como suxire o mapa. Aínda que é posíbel que os acordos territoriais fosen discutidos en Wedmore, ou en Aller, ou noutro lugar, tras Edington, non existe nada nas fontes da época que o probe.
Tratado de Zamora

O Tratado de Zamora foi un diploma resultante da conferencia de paz entre Afonso Henriques e seu curmán, Afonso VII de León e Castela. Celebrado en Zamora o 5 de outubro de 1143, esta é considerada como a data da independencia de Portugal e o inicio da dinastía afonsina. Contexto histórico
Vitorioso na batalla de Ourique en 1139, Afonso Henriques beneficiouse da acción desenvolvida, en favor da constitución do novo Reino de Portugal, polo arcebispo de Braga, João Peculiar. Este procurara conciliar os dous reis e fixo que se encontrasen en Zamora nos días 4 e 5 de outubro de 1143 na presenza do cardeal Guido de Vico.
Polos termos do tratado, Afonso VII concordou que o Condado Portucalense pasase a ser Reino, tendo a Afonso Henriques como o seu rex (rei). Malia recoñecer a independencia, Afonso Henriques continuaba a ser vasalo, pois Afonso VII, amais de ser rei de León e Castela, era Emperador de toda Hispania. Con todo nunca Afonso Henriques prestou vasalaxe ao Emperador, sendo caso único de entre todos os reis existentes na Península Ibérica.
A soberanía portuguesa, recoñecida por Afonso VII en Zamora, só veu ser confirmada polo papa Alexandre III en 1179, mais o título de rex, que Afonso Henriques usaba desde 1140, foi confirmado en Zamora, comprometéndose entón o monarca portugués, ante o cardeal, a considerarse vasalo da Santa Sé, obrigándose, por si e polos seus descendentes, ao pagamento dun censo anual.
En Zamora revogouse o anterior tratado de Tui datado en 1137.
A partir de 1143 D. Afonso Henriques vai enviar ao Papa remisorias declarándose seu vasalo lixio e comprometéndose a enviar anualmente unha determinada contía en ouro. As negociacións van durar varios anos, de 1143 a 1179. En 1179 Alexandre III envía a Afonso Henriques a Bula Manifestis probatum, na que o Papa acepta que Afonso Henriques lle preste vasalaxe directa, recoñécese definitivamente a independencia do Reino de Portugal sen vasalaxe en relación a Afonso VII de León e Castela (pois ningún vasalo podía ter dous señores directos) e Afonso Henriques como primeiro rei de Portugal, ou sexa, Afonso I de Portugal.
Tratado de Zaragoza

O Tratado de Zaragoza foi un tratado de paz firmado o 22 de abril de 1529 entre España e Portugal, onde reinaban Carlos I e Xoán III, respectivamente. O tratado delimitou de forma exacta as zonas de influencia portuguesa e española en Asia. Antecedentes
En 1494, España e Portugal firmaran o Tratado de Tordesillas (e o Tratado de Alcáçovas en 1479), que dividira o Novo Mundo en zonas de influencia española e portuguesa. O tratado definía un meridiano no medio do océano Atlántico, concedéndolle a parte occidental a España e a oriental a Portugal.
Durante o século XVI, os portugueses chegaban ás Indias Orientais rodeando África e cruzando o océano Índico (Malaca en 1509). Pouco tempo despois, Portugal fundou o forte de Ternate, nas "Illas da Especieiría" (actualmente Molucas). Estas illas eran o principal produtor de especias (cravo, pementa, canela e noz moscada), que foron un dos principais motivos dos viaxes oceánicos modernos.
Despois da expedición na que de Magalláns (1519-1522) chegara ás illas Molucas navegando cara ao oeste, o Emperador Carlos I decidiu mandar unha expedición para establecer os seus dereitos, comandada por García Jofre de Loaisa. Dita expedición chegou ás Molucas, fundando o forte de Tidore. O conflito cós Portugueses xa establecidos na illa foi inevitábel, co resultado da derrota das forzas españolas.
En 1524 celebrouse a Xunta de Badaxoz-Elvas entre os reinos para solucionar esta cuestión. Tras unha serie de reunións de expertos de ambos países nas cidades de Badaxoz e Elvas, non se chegou a acordo.
O 11 de marzo de 1526, o Emperador Carlos I casou con Isabel de Portugal, o que reforzou as relacións entre os dous países, e permitiu un acordo sobre as Molucas. A isto engadiuse o interese do emperador en evitar problemas con Portugal para poder centrarse na política centroeuropea, ademais do feito de que aínda non se coñecía como levar as especias dende as Molucas a Europa navegando cara Oriente (a primeira viaxe deste tipo realizouna Andrés de Urdaneta en 1565). O acordo
O tratado fixaba as esferas de influencia de Portugal e España a 297, 5 leguas ao leste das Molucas. Esta liña de demarcación atopábase, polo tanto, preto do meridiano 135 oeste.
Polo acordo de Zaragoza, as Molucas quedaron en mans portuguesas. En realidade, Portugal comprou os dereitos españois sobre as illas, incluíndo os de propiedade, dereito de navegación e dereito de comercio. Ademais, o pacto incluía unha cláusula pola cal o rei de España podía invalidalo a cambio de devolver o pago portugués.
Tratado de libre comercio de América do Norte

O Tratado de libre comercio de América do Norte TLCAN coñecido tamén por TLC, NAFTA (polas siglas en inglés North American Free Trade Agreement) ou ALÉNA (do francés Accord de libre-échange nord-américain), é un bloque comercial entre os Estados Unidos, Canadá e México que establece unha zona de libre comercio.
Entrou en vigor o 1 de xaneiro de 1994. A diferenza de tratados o convenios similares (como o da Unión Europea) non establece organismos centrais de coordinación política ou social. Existe só unha secretaría para administrar e executar as resolucións e mandatos derivados do tratado mesmo.
Ten tres seccións, con cadansúa sede: a canadense (localizada en Otava, a mexicana (México D. F. ) e a estadounidense (Washington, D. C. ).
Tratado de Ámsterdan

O Tratado de Ámsterdan é un tratado básico da lexislación da Unión Europea, que estivo vixente a partir de 1999.
Foi aprobado polo Consello da Unión Europea de Ámsterdan os días 16 e 17 de xuño de 1997 e asinado o 2 de outubro de 1997 polos ministros de Asuntos Exteriores dos daquela quince estados membros da Unión Europea. O seu propósito era revisar o Tratado de Maastricht. Entrou en vigor o 1 de maio de 1999 tras ter sido ratificado por todos os Estados membros.
O Tratado xiraba en torno a varios aspectos fundamentais: emprego, libre circulación de cidadáns, xustiza, política exterior e de seguridade común, e reforma institucional para afrontar o ingreso de novos membros. Estes asuntos quedaran pendentes en Maastricht.
Tratado do Elisio

O Tratado do Elisio, tamén coñecido como o Tratado de Cooperación Franco-Alemá, foi asinado por Charles de Gaulle e Konrad Adenauer o 22 de xaneiro de 1963 no Palacio do Elisio. O tratado serviu para a reconciliación entre os países, así como para o establecemento de relacións de cooperación.
Tratado dos Touros de Guisando

O Tratado, Xura ou Concordia dos Touros de Guisando son denominacións historiográficas para o acordo ratificado o 19 de setembro de 1468 no cerro de Guisando (xunto aos Touros de Guisando, un conxunto de touros de pedra de orixe prerromana, na actual localidade abulense de El Tiemblo), entre o rei de Castela, Henrique IV e a súa medio irmá Isabel. Por mor do tratado, Isabel foi proclamada princesa de Asturias e recoñecida como herdeira da Coroa de Castela. Historia
Os primeiros enfrontamentos que conduciron á Guerra de Sucesión Castelá comezaran en 1464, cando un grupo de nobres rebelouse coa intención de facer abdicar ao rei e depor ao seu valido, Beltrán de la Cueva. Os nobres rebeldes chegaron a realizar unha cerimonia, coñecida como a Farsa de Ávila de 1465, na que depuxeron de xeito simbólico a Henrique IV e entronizaron no seu lugar ao seu medio irmán Afonso de Castela. Tras a morte do infante Afonso en xullo de 1468, a outra medio irmá de Henrique, Isabel de Castela, pasou a ser a candidata dos nobres rebeldes.
Con todo, a infanta Isabel preferiu pactar co seu medio irmán, utilizando como mediador ao nuncio do Papa, Antonio de Véneris. Tras unhas vistas realizadas en Castronuevo no mes de agosto de 1468, ambos irmáns chegaron a un acordo preliminar, polo que finalizaría a guerra. Chegouse a ese acordo o 18 de setembro e formalizouse polas dúas partes ao día seguinte, ante os Touros de Guisando. Segundo o tratado, todo o reino volvía á obediencia do rei; a cambio Isabel pasaba a ser princesa de Asturias e, por tanto, herdeira do trono de Castela. Ademais, recibía un amplo patrimonio. O tratado estipulaba tamén que o matrimonio da princesa Isabel debía realizarse só co consentimento previo do rei. Por outra banda, Xoana, a filla de Henrique IV, quedaba desprazada da posible sucesión, ao declararse que o matrimonio dos seus pais, o rei Henrique IV e a raíña Xoana de Portugal, oficiárase sen a bula papal necesaria, dada a súa condición de curmáns. Con todo, a voda de Isabel con Fernando, o herdeiro do trono aragonés, celebrouse o 19 de outubro de 1469 en Valladolid sen contar coa aprobación do rei. Este enlace motivou o repudio da Concordia por Henrique IV, quen recoñeceu novamente os dereitos da súa filla Xoana na Cerimonia do Val do Lozoya, o 25 de novembro de 1470.
Tratados de Roma

Os Tratados de Roma é o nome dado aos Tratados da Comunidade Económica Europea (CEE) e da Comunidade Europea da Enerxía Atómica (EURATOM ou CEEA) que se firmaron o 25 de marzo de 1957 en Roma. Foi asinado por Alemaña, Francia, Italia e os tres países do Benelux.
Ámbolos dous tratados supoñen un paso cara a adiante na integración europea. O Tratado da CEE ten coma obxectivos a creación dun mercado común fundamentalmente, na procura, polo tanto, dunha integración de carácter económico. O EURATOM fundaméntase no desenvolvemento do sector da enerxía nuclear que sería moi pesado nas economías nacionais por si mesmas.
Aínda tendo natureza sectorial, pois dedícanse principalmente a aspectos do ámbito económico, o Tratado da CEE, que é o principal, ten, ademais, un carácter de Lei xeral, podendo acudirse ó mesmo para encher os baleiros presentes nos outros dous Tratados existentes ata entón (Tratados da CECA, e da EURATOM)
As institucións creadas no Tratado da CEE continuarán ata hoxe en día con modificacións: A Comisión: Conta con poderes normativos, de carácter executivo e de aplicación do dereito comunitario e con facultade de proposta ó Consello.
O Consello: Integrado por representantes dos Estados membros e con capacidade de decisión por unanimidade, por maioría cualificada ou incluso por maioría simple. E o órgano que concentra o poder decisorio, sendo o eixo do sistema.
A Asemblea: ten fundamentalmente competencias de carácter consultivo e de control. O que nun futuro será o Parlamento Europeo, ten, neste momento, un papel moi limitado. Os seus membros son elixidos polos parlamentos nacionais, ata 1979, en que terán lugar as primeiras eleccións por sufraxio universal directo.
O Tribunal de Xustiza. Garante o respecto ó dereito comunitario.
Tamén se crean organismos coma o Comité económico e Social. A CEE comparte Asemblea e Tribunal de Xustiza coa CECA e a CEEA (ou EURATOM) dende 1958, se ben teñen regras e pautas diferenciadas. A partir do Tratado de Bruxelas de 1965 teñen un único Consello e unha única Comisión das Comunidades Europeas.
O tratado estableceu, entre outras cousas:
Unión aduaneira: a CEE foi coñecida popularmente como o "Mercado común". Acordouse un período transitorio de 12 anos, no que deberían desaparecer totalmente as barreiras arancelarias entre os Estados membros.
Política Agrícola Común (PAC): esta medida estableceu a libre circulación dos produtos agrícolas dentro da CEE, así como a adopción de políticas proteccionistas, que permitiron aos agricultores europeos evitar a competencia de produtos procedentes de terceiros países. Iso conseguiuse mediante a subvención aos prezos agrícolas. Dende entón a PAC concentrou boa parte do presuposto comunitario.
O Tratado da Unión Europea de 1993 transformou a CEE na Comunidade Europea.
En 2004 asínase un novo tratado de Roma coñecido como o Tratado polo que se establece unha Constitución para Europa, que debe ser ratificado antes do final de novembro de 2006.
Tratato de Aquisgrán (1748)

O Tratado de Aquisgrán de 1748, tamén chamado Tratado de Aquisgrán ou Tratado de Aachen ou de Aix-La Chapelle foi asinado en Aquisgrán o 18 de outubro de 1748, ao remate das negociacións que comezaron o 24 de abril do mesmo ano, e que puxo fin á Guerra de sucesión austríaca. A guerra de sucesión de Austria
A guerra de sucesión austríaca estivo motivada por unha complexa situación sucesoria: o emperador xermánico Carlos VI de Habsburgo, que non tiña fillos varóns, coa Pragmática Sanción de 1713 regulou a sucesión imperial en beneficio da súa filla María Teresa. A pesar da aprobación previa das potencias europeas, á morte de Carlos VI, o 19 de outubro de 1740, naceu un conflito europeo, desencadeado polos proxectos de anexión de Federico II de Prusia, Reino de España, o Reino de Sardeña e as aspiracións á coroa imperial do electorado de Baviera, Carlos VII e Augusto III de Saxonia; o conflito tamén implicou a Francia e as colonias españolas, atacadas por Gran Bretaña. O tratado de paz
En base ao Tratado de Aquisgrán, que puxo fin ao conflito, confirmouse a Pragmática Sanción de 1713 e recoñeceuse a parella imperial formada por María Teresa e Francesco Stefano di Lorena. Francia devolveu os Países Baixos do Sur (é dicir, a actual Bélxica) a Austria e aceptou o restablecemento do status quo nos territorios de ultramar (intercambio de Madrás coa Fortaleza de Louisbourg; extensión por catro anos do asiento a favor da Gran Bretaña). O estado que obtivo maior vantaxe foi Prusia, que se anexionou definitivamente a rica rexión de Silesia, arrincada de Austria. O tratado tamén atribuía: o Ducado de Parma, Piacenza e Guastalla a Filipe de Parma, fillo de Filipe V de España e Isabel de Farnesio;
os condados de Angera, Vigevano, Voghera e Bobbio, antigamente parte do Ducado de Milán, ao rei Carlo Emanuel III de Sardeña.
Trattegio

O tratteggio é un tipo de reintegración cromática empregada na conservación e restauración para proporcionarlle ao ben patrimonial a súa lexitimidade e facilitala súa lectura evitando que a atención se centre na falta de material en vez de na obra. Características
Esta técnica, creada en 1939 polo Istituto Centrale dei Restauro en Roma, pretende cubrir a lagoa ou falta de capa pictórica dunha obra para que resulte imperceptible desde lonxe pero que sexa visible ao aproximarse a obra e observala de preto. O que se pretende é mostrar que se trata dunha intervención actual e que, polo tanto, non forma parte de orixinal.
A metodoloxía consiste na creación dun xogo visual (teorías da Gestalt) coa interpolación das cores mediante o emprego de trazos ou liñas unhas por riba das outras, isto é, mesturadas cromaticamente na superficie, crean unha trama pictórica para ser observada a certa distancia. As cores empregadas son primarias e aplícanse con acuarela sobre un fondo branco (estucado ou preparación que se aplicaba encima do lenzo). Esta técnica, a diferenza do rigattino, non utiliza cores aproximadas senón primarias e, as liñas que son paralelas no rigattino son liñas entrecruzadas.
As dúas tipoloxías máis habituais fanse en función da reconstrución do tecido pictórico. Por un lado, o tratteggio de liñas cruzadas que adoita ser empregado en lagoas de grandes dimensións ou pola ausencia de referencias formais imitables. Mentres que, por outro lado, o tratteggio direccional procura reproducir a dirección das pinceladas ou de volumes (en caso de escultura policromada).
Traumatoloxía

A traumatoloxía é a especialidade médica que se ocupa do estudo, tratamento e efectos dos traumatismos óseos e dos tendóns dos membros superiores, inferiores, cadeiras e columna vertebral causados por accidentes ou pola violencia contra unha persoa. Nalgúns países está considerada unha especialidade da cirurxía ortopédica.