proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Dólar hawaiano

O dólar ou dala foi a moeda de Hawai entre 1847 e 1898. Era igual ao dólar dos Estados Unidos e foi dividido a 100 céntimos ou keneta. Só se realizaron emisións esporádicas, que circularon en paralelo á moeda dos Estados Unidos. Moedas
Kamehameha III
A primeira emisión oficial do Reino de Hawai foi en 1847. Tratábase dun céntimo de cobre que amosaba o retrato do rei Kamehameha III no seu anverso. Esta moeda resultou ser impopular por mor da mesquiña calidade do retrato do rei. Malia haber quen sostén que a denominación era incorrecta (hapa haneri en vez de hapa haneli), a ortografía hapa haneri foi correcta ata a fin o século XIX. A ortografía haneri ("cen" ou "cento" en hawaiano) aparece en todos os billetes de 100 e de 500 dólares en circulación entre 1879 e 1900.
Kalākaua I
En 1883, o circulante oficial de prata do Reino de Hawai estivo constituído polas denominacións dun dime ou 10 centavos (umi keneta en hawaiano), un cuarto de dólar (hapaha), medio dólar (hapalua) e un dólar (akahi dala). A Casa da Moeda dos Estados Unidos cuñou, na ceca de Filadelfia, 26 presentacións de proba que contiñan o umi keneta (10 centavos), hapaha (cuarto), hapalua (medio) e akahi dala (un dólar). Tamén se fabricaron 20 exemplares de proba coa denominación de oito dólares (hapawalu). As moedas de prata emitidas para a circulación no Reino de Hawai fabricáronse na Casa da Moeda de San Francisco, deseñadas polo seu gravador Charles Edward Barber.
As moedas de Hawai continuaron a circular durante varios anos logo da anexión aos Estados Unidos, en 1898, ata que en 1903 unha acta do Congreso desmonetizou as emisións Hawaianas. A maioría das moedas foron retiradas e fundidas, aínda que se conservaron algunhas pezas, moitas veces convertidas en pezas de xoiaría. Segundo as estimacións, o número máximo de exemplares de cada moeda que se conservou é o seguinte: Umi keneta (10 centavos): 249. 921 pezas.
Hapaha (cuarto de dólar): 242. 600 pezas.
Hapalua (medio dólar): 87. 700 pezas.
Akahi dala (un dólar): 46. 300 pezas. Billetes
En 1879, o Departamento de Finanzas emitiu os primeiros billetes de Hawai, que viñan sendo certificados de depósito de moeda de prata por valor de 10, 20, 50 e 100 dólares. Con todo, emitíronse moi pequenas cantidades destes billetes, e a maioría do diñeiro de papel circulante pertencía ás emisións dos Estados Unidos. A partir de 1884 só se admitiron moedas de ouro estadounidenses para cantidades por riba dos 10 dólares.
En 1897, a República de Hawai emitiu certificados de depósito de moeda de prata con valores de 5, 10, 20, 50 e 100 dólares. En 1899 emitíronse billetes coas mesmas denominacións apoiados por depósitos de ouro. Tódolos billetes hawaianos, especialmente os certificados de ouro, son hoxe extremadamente raros.
Dólar internacional

O dólar internacional é unha unidade monetaria hipotética que ten o mesmo poder adquisitivo que o dólar estadounidense ten nos Estados Unidos nun momento dado. Esta unidade mostra canto vale unha unidade dunha moeda local dentro das fronteiras do país. As conversións a dólares internacionais calcúlanse utilizando a "paridade de poder adquisitivo" (PPA). A PPA é a cantidade de unidades monetarias locais que se necesitan para adquirir, dentro do país en cuestión, a mesma cantidade de bens que nos EEUU comprarían cun dólar estadounidense. Os bens deben ser iguais ou polo menos comparables.
O dólar internacional úsase principalmente para realizar comparacións tanto entre diferentes países como ao longo do tempo. Por exemplo, a comparación do Produto Interior Bruto per cápita de varios países feita en dólares internacionais, no canto de baseándose simplemente nos tipos de cambio, prové dunha medida con máis validez para comparar estándares de vida.
O dólar internacional é calculado polo Banco Mundial. Naceu nos anos 1960 na Universidade de Pensilvania como parte do "Programa Internacional de Comparación" (International Comparison Program), encargado polo antedito Banco Mundial. O obxectivo era estimar un ingreso per cápita que fose comparable internacionalmente. Debido a tipos de cambio fixos ou só parcialmente flexibles, ademais dos movementos internacionais de capital, non é posible utilizar os tipos de cambio que resultan do mercado de divisas para estes fins comparativos.
O cálculo do dólar internacional é complicado e o resultado só pode interpretarse como unha aproximación do valor verdadeiro. As cifras expresadas en dólares internacionais non poden ser convertidas á moeda doutro país utilizando tipos de cambio de mercado; no canto disto as cifras deben ser convertidas utilizando os tipos de cambio de acordo coa PPA usados no estudo.
Dólar liberiano

O dólar liberiano (en inglés Liberian dollar) é a unidade monetaria da República de Liberia. O código ISO 4217 é LRD e se abrevia $ ou L$ para diferencialo do dólar estadounidense e dos outros tipos de dólar. Se subdivide en 100 cents ou centavos. Historia
Cando Liberia declarou a súa independencia en 1847 adoptou o dólar liberiano, que estivo en vigor ata 1907, ano en que se introduciu a libra da África occidental. En 1943 esta unidade monetaria foi substituída polo dólar estadounidense, ata que en 1960 volveuse a adoptar o dólar liberiano, do cal inicialmente só se emitiron moedas. Billetes
Circulan billetes de: 5 dólares
10 dólares
20 dólares
50 dólares
100 dólares Moedas
As características principais das moedas en circulación son as siguintes: As moedas dun centavo aínda están en circulación, aínda que xa non se acuñan debido ao seu escaso valor.
Dólar namibio

O Dólar namibio (ISO: NAD) é a moeda de curso legal de Namibia desde o ano 1993. Se abrevia normalmente co signo "$" do Dólar, ou N$ para distinguir esta moeda doutras tamén chamadas dólar. Divídese en 100 centavos. Historia
O dólar substituíu o Rand surafricano, que fora o signo monetario vixente do país mentres que estaba baixo dominio de Suráfrica. Porén, Rand segue sendo moeda de curso legal, pois o Dólar de Namibia lígase ao rand R1-N$1.
No ano 1990 empezouse a falar acerca da creación dunha moeda namibia que fose fixada á vez co Rand. O Kalahar foi a moeda proposta, pois o Deserto de Kalahari está situado en Namibia do leste, o cal pareceu oportuno nomear á moeda dese modo. O nome do Banco Central Namibia ía ser coñecido como o Banco de Reserva de Namibia. As denominacións do Kalahar previstas eran de 2, 5, 10 e 20 kalahar. (Nota: Había dous deseños diferentes para os billetes de 20 kalahar). Con todo, esta proposta non tivo éxito, pero malia iso algúns billetes de Kalahar foron impresos.
O Banco de Namibia publicou os primeiros billetes de Dólar Namibio o 15 de setembro de 1993, e durante decembro dese ano, tamén publicaron as primeiras moedas nacionais.
Dólar ou Marco?
Durante a fase dos plans para a introdución dunha nova divisa nacional que substituía ao Rand surafricano, o novo Banco de Namibia emitiu unha serie de proba de moedas denominadas en dólares así como en marcos, para a consideración do ministerio de finanzas de Namibia. A decisión foi adoptar o nome "Dólar" para divísaa do país.
Había tamén series de moedas do patrón de Namibia denominadas co nome Rand cuñadas en 1990. Estas moedas pódense apreciar no catálogo de moedas "Krause's Unusual World Coins" editado en 2005. Moedas
En 1993 introducíronse todas as denominacións do dólar namibio. A cuñaxe máis recente data de 2010, cando se introduciu a moeda bimetálica conmemorativa de 10 dólares de libre circulación dedicada ao 20 aniversario do Banco de Reserva de Namibia, da que se cuñaron 5 millóns de pezas. Os anos en que se cuñaron moedas de dólar namibio foron 1993, 1996, 1998, 2000, 2002 e 2010. Billetes
Os billetes de dólar namibio teñen estas denominacións: 10 dólares
20 dólares
50 dólares
100 dólares
200 dólares
Dólar neozelandés

O dólar neozelandés (en inglés New Zealand dollar ou, simplemente, dollar) é a moeda oficial de Nova Zelandia e os seus territorios dependentes (as Illas Cook, Niue e Tokelau), así como da colonia británica das Illas Pitcairn. Decotío abreviase $, ou NZ$ para diferencialo do dólar estadounidense e doutros tipos de dólares. O código ISO 4217 é NZD. Subdivídese en 100 cents.
Informalmente, en inglés é coñecido como o kiwi (ou o kiwi dollar). Historia
O dólar neozelandés introduciuse o 10 de xullo de 1967 en substitución da libra neozelandesa, como resultado do proceso de decimalización da moeda, a razón de dous dólares por libra, ou o que é o mesmo, dous shillings por dólar.
O instituto emisor é o Banco de Reserva de Nova Zelandia (Reserve Bank of New Zealand). Hai en circulación moedas de 10, 20 e 50 cents e 1 e 2 dólares (as pezas de menos valor, as de 1 e 2 cents, foron retiradas da circulación en 1990, e a de 5 cents foi tamén retirada en 2006). Os billetes que circulan actualmente son os de 5, 10, 20, 50 e 100 dólares (os de 1 e 2 dólares retiráronse en 1991, cando se puxeron en circulación as moedas correspondentes). Se ben as primeiras emisións foron de papel, como é habitual na meirande parte dos billetes do mundo, dende 1999, a semellanza dos billetes australianos, as novas series están feitas de polímero, un plástico que dificulta a súa falsificación.
As Illas Cook tiveron as súas propias emisións de billetes entre 1987 e 1995, se ben continúan tendo as súas propias moedas (de 1, 2 e 5 dólares), de valor legal. Taxas de cambio
1 EUR 1, 64 NZD (15 de febreiro de 2014)
1 USD 1, 20 NZD (15 de febreiro de 2014)
Dólar surinamés

O Dólar surinamés é a moeda de curso legal en Suriname. Historia
Entrou en circulación o 1 de xaneiro de 2004 substituíndo ao florín de Suriname, establecéndose billetes de valores nominais de 5, 10, 20, 50 e 100 dólares.
Dólar tuvalés

O dólar tuvalés (en inglés Tuvaluan dollar ou simplemente dollar) é a moeda oficial de Tuvalu dende 1976. A pesar de todo, o dólar de tuvalés non é legalmente unha unidade monetaria independente, senón que se trata dunha emisión especial de moedas do dólar australiano coa efixie da raíña Isabel II no anverso, e motivos da fauna do arquipélago no reverso. Os billetes empregados en Tuvalu son os mesmos que os australianos, ademais as moedas australianas tamén circulan co mesmo valor que as de Tuvalu. O dólar tuvalés ten unha relación co dólar australiano similar á existente entre a coroa feroesa e a coroa dinamarquesa.
Como o dólar de Tuvalu non é unha moeda independente, non ten un código ISO específico e polo tanto comparte o código estándar internacional das moedas australianas, AUD. Normalmente abréviase como $ ou T$ para diferencialo do dólar estadounidense e doutros tipos de dólares.
A taxa de troco é a mesma que a do dólar australiano, a moeda de valor legal en Tuvalu. Moedas
En 1976, as moedas foron introducidas en denominacións de 1, 2, 5, 10, 20 e 50 centavos e dun dólar. As moedas de 1 e 2 centavos foron acuñadas en bronce, as de 5, 10 e 20 centavos en cuproníquel e son do mesmo tamaño e composición que as moedas australianas deses valores. Non obstante, a moeda de 50 centavos, tamén de cuproníquel, é distinta á dodecagonal moeda de 50 centavos australiana e a moeda dun dólar tuvalé posúe nove lados e foi acuñada en cuproníquel. Como en Australia, as moedas de 1 e 2 centavos foron retiradas da circulación, mais as moedas de 2 dólares non se introduciron, como si se fixo en Australia.
Os reversos das distintas moedas teñen os seguintes motivos: 1 CENT: cuncha de lambis
2 CENTS: Dasyatidae
5 CENTS: tiburón tigre
10 CENTS: cangrexo
20 CENTS: exocoetidae
50 CENTS: polbo
1 DOLLAR: quelónidos
Dólar xamaicano

O dólar xamaicano (abreviado JMD) é a moeda de Xamaica desde 1969. A súa abreviatura é o signo do dólar $, ou, J$, JA$ para diferencialo do dólar estadounidense e doutros tipos de dólares. O código ISO 4217 é JMD. A unidade divídese en 100 cents.
O 30 de xaneiro de 1968, a Cámara de Representantes de Xamaica votou a favor da introdución do dólar, que substituiría á libra xamaicana. O novo dólar non foi usado só por Xamaica, senón tamén por Illas Caimán, antiga dependencia xamaicana, até maio de 1972. Nesa data, o territorio británico deixou de utilizar o dólar xamaicano e comezou a utilizar a súa propia moeda, o dólar das Illas Caimán.
Circulan moedas de 1, 10 e 25 céntimos e de 1, 5, 10 e 20 dólares, e billetes de 50, 100, 500 e 1. 000 dólares, emitidos polo Banco de Xamaica (Bank of Jamaica). Moedas
Billetes
Dúbida

A dúbida constitúe un estado de incerteza e un límite da confianza ou a crenza. Pode proxectarse nos campos da decisión e a acción, ou afectar unicamente á crenza e á fe. Se o antecede unha "verdade" convencionalmente aceptada, a dúbida implica desafiar esta. Características
En filosofía, a dúbida cartesiana equivale á suspensión do xuízo (epoghé) que trataban de provocar, cos seus numerosos e a miúdo sensatos argumentos, os escépticos antigos (Pirronismo). Os argumentos escépticos que enfronta Descartes parecen estrambóticos, vistos dende a vida cotiá e o sentido común. Pero Descartes non semella confundir o conxunto de crenzas e conviccións que ás claras parecen indispensables para orientarnos na práctica, cos criterios da investigación filosófica. Isto pode apreciarse na distinción que establece Descartes, entre as Regras do Método e as Regras da "moral provisional". A investigación, que é unha tarefa práctica e desenvólvese no ámbito xeral da vida, ten o propósito de servir a esta, pero sería insensato esperalo antes de que ela mesma alcance algúns resultados razoablemente confiables. Entre tanto, para desenvolverse, a investigación consiste en someter a exame unha porción moi grande do que chamamos "sentido común", incluíndo aquí moitas ideas conforme ás cales (todo semella indicalo) habemos de vivir mentres a investigación mesma se desenvolva. Pero non se trata de interromper a práctica e a vida para permitir a investigación, así como tampouco de facer pasar como "resultados", unhas poucas modas intelectuais (a doutrina da seita onde nos educamos, ou calquera outro produto da confusión). O proxecto cartesiano foi o de examinar esas ideas, entre outras, en busca de fundamentos filosoficamente válidos. Os argumentos escépticos (encamiñados a introducir dúbidas) que Descartes considera nas Meditacións Metafísicas, foron tomados na súa totalidade de Platón (Cratilo e Teetetes). Estes argumentos constitúen un instrumento de investigación, e en primeiro lugar deben avaliarse conforme a se son ou non intelixibles, e se unha vez aceptados, serían en principio susceptibles de discutirse (pois do contrario, serían incompatibles coa actividade de investigación). Se ambas as condicións se cumpren, os argumentos son útiles á empresa filosófica en opinión de Descartes (precisamente como instrumentos de investigación). Para máis tarde, dentro da investigación cartesiana, quedaría xulgar se realmente non temos razón ningunha que permita descartalos.
Dún Laoghaire

Dún Laoghaire ou Dún Laoire, e ás veces anglificado como Dunleary é unha localidade do condado de Dun Laoghaire-Rathdown, un condado administrativo dentro do condado de Dublín, na provincia de Leinster (República de Irlanda). A localidade está situada a uns doce quilómetros ao sur do centro de Dublín e é un importante porto de entrada a Irlanda dende Gran Bretaña. Dende 1821 ata 1921 o seu nome oficial foi Kingstown.
E

O E é a quinta letra do alfabeto galego, e representa os fonemas /e/ (vogal anterior media pechada) e /ɛ/ (vogal anterior media aberta). Historia
Pénsase que a letra hê das linguas semíticas representaba inicialmente unha oración ou figura humana chamada (hillul festejar), probablemente baseada nun xeroglífico exipcio similar que era pronunciado e utilizado en forma distinta. En semítico, a letra representaba /h/, e /e/ en palabras estranxeiras.
A letra fenicia hē, representaba máis ou menos o son /h/. Cando os gregos adoptaron o alfabeto fenicio, encontraron dificultades para pronunciar a primeira parte do carácter, e abandonárano conservando soamente o e, dándolle o nome de epsilon (ε). Co tempo simplificaron o seu deseño, virando os trazos horizontais para o lado dereito. Usouse co mesmo valor no alfabeto etrusco e no alfabeto latino.
O seu uso na lingua inglesa inclúe varios sons; así, como consecuencia do Great Vowel Shift representa /iː/ (a partir de /eː/ como en "me" ou "bee"), mentres que noutras palabras como "bed", a pronunciación é similar ao latín e outras linguas similares. Uso
En galego úsase a letra e (/e/) como conxunción copulativa, proveniente do latín et. Amais, úsase a letra é (/ɛ/, con acento diacrítico) para a terceira persoa de singular do presente de indicativo do verbo ser.
É a letra máis frecuente na lingua galega, así como en castelán, checo, danés, neerlandés, inglés, francés, alemán, , húngaro latín, , noruegués e sueco. . Representacións alternativas
No alfabeto fonético aeronáutico asígnaselle a palabra Eco. No código Morse é ·. Na notación musical anglosaxoa representa a nota o acorde de mi. Códigos
En Unicode a letra e ten o código U+0065, e E é U+0045. O código ASCII para e é 101, e para E é 69. En sistema binario úsase 01000101 para e e 01100101 para E. O código EBCDIC para e é 133, e para E é 197.
E comercial

O e comercial é o signo &. O nome alternativo et é debido a que o signo é unha ligadura da conxunción copulativa latina “et”, en galego “e”. Historia
O signo foi usado no Imperio romano xa no primeiro século despois de Cristo, atribuíndose a súa invención a Marcus Tullius Tiro. A representación máis antiga que se conserva atópase nun graffiti pompeiano. Usos en informática
O e comercial é moi usado en linguaxes de programación para representar operacións, como na C, ou enderezos de memoria coma en BASIC.
No protocolo HTTP emprégase para separar os parámetros dunha consulta. En Excel, úsase para concatenar celas.
E-traballo

O e-traballo ou teletraballo é aquel que se realiza mediante medios electrónicos. Características
Literalmente significa traballo a distancia. Trátase dun traballo realizado cando se está utilizando algún elemento que permite que o traballo efectivo se realice nun lugar diferente do que se ocupa cando a persoa o está realizando. Utilízanse medios informáticos para comunicarse durante a realización da actividade.
A diferenza fundamental entre traballo a domicilio e teletraballo é a preponderancia da informática e as telecomunicacións na realización do teletraballo.
E. & H. T. Anthony & Company

E. & H. T. Anthony & Company foi o maior provedor e distribuidor de material fotográfico nos Estados Unidos durante o século XIX. O fundador da empresa, Edward Anthony, un enxeñeiro civil formado no Columbia College que estudara fotografía con Samuel FB Morse, comezou no negocio da fotografía en 1842 abrindo unha galería de daguerrotipos en Nova York. Cinco anos máis tarde abriu unha tenda separada dedicada exclusivamente a material fotográfico e, a medida que as vendas creceron rapidamente, deixou de funcionar na súa galería de daguerrotipistas. En 1850 Anthony comezou a produción de estoxos de daguerrotipo, caixas de cámaras e produtos químicos fotográficos. O seu irmán, Henry T. Anthony, uniuse á empresa dous anos máis tarde, en 1852.
A fábrica dos irmáns Anthony estaba situada no Harlem Railroad Depot da cidade de Nova York, ocupando 1/4 do edificio en 1854 e anunciaron que a súa empresa era o maior fabricante e distribuidor de aparellos e material fotográfico do mundo. En 1859 Anthony engadiu tarxetas de visualización estereoscópicas, álbums fotográficos e mobles e fondos de galería ás liñas de produtos da compañía. A compañía Anthony tamén mantivo unha estreita relación comercial co famoso fotógrafo e retratista estadounidense Mathew Brady.
Desde febreiro de 1870 até abril de 1902, a compañía publicou unha revista mensual chamada Anthony's Photographic Bulletin que incluía moitas fotografías e ilustracións, así como unha gran variedade de artigos técnicos, prácticos e académicos, xunto con anuncios dos produtos e outros servizos da compañía Anthony. Na década de 1890, a compañía tamén desenvolveu e produciu dúas cámaras de consumo de deseño propio -unha caixa de cámara chamada "Buckeye" e unha caixa de foles máis cara chamada "Marlborough"-, así como unha extensa liña de estoxos para fotos e outros produtos. O nome da empresa cambiouse formalmente a E. & H. T. Anthony & Co. en 1862 e en 1877 reorganizouse como unha corporación con Anthony como presidente, o seu irmán como vicepresidente e o coronel VM Wilcox como xerente e secretario. Despois da morte de ambos os irmáns, Wilcox converteuse en presidente, Richard A. Anthony (fillo de Edward Anthony) vicepresidente e Frederick A. Anthony o secretario. En 1883 a compañía produciu a primeira cámara instantánea manual fabricada comercialmente, chamada Schmidt Patent Detective Camera, en América. E. & H. T. Anthony & Co. fusionáronse coa Scovill and Adams Company en 1902.
A E. & H. T. Anthony & Company foi a empresa predecesora da Ansco Company.
E. Stanley G. Robinson

Para outros artigos referidos a persoas con nome e apelidos semellantes véxanse as páxinas de homónimos Stanley Robinson (homónimos) e Edward G. Robinson Edward Stanley Gotch Robinson, nado o 4 de xullo de 1887 en Bristol, e finado en 1976 en Dorset, Inglaterra, foi un numismático británico especializado en moeda da Antiga Roma e da Antiga Grecia, vinculado ao Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico. Traxectoria
Stanley Robinson naceu no distrito de Clifton, en Bristol, sexto dos sete fillos do comerciante de papel Edward Robinson e da súa esposa, Katherine Frances. Cursou a súa educación secundaria no Clifton College, de Bristol, e os seus estudos superiores no colexio Christ Church, da Universidade de Oxford. Ingresou na Escola Británica de Atenas no curso 1910-1911, e no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico en 1912. En 1914 alistouse ao exército británico e resultou ferido en combate Francia no transcurso da primeira guerra mundial. Á súa volta ao Reino Unido, logo dun período traballando no Ministerio do Interior, regresou ao Museo Británico, onde foi nomeado conservador auxiliar en 1935 e, finalmente, sucedeu a George Francis Hill como conservador xefe do Departamento de Moedas e Medallas entre 1949 e 1952. Paralelamente, en 1938 comezou a exercer a docencia da materia de Numismática na Universidade de Oxford e foi asesor do coleccionista de arte Calouste Gulbenkian na súa colección de moedas. Robinson xubilouse en 1955, aínda que continuou a exercer como asesor do gabinete numismático do Museo Ashmolean, da Universidade de Oxford, ao que en 1964 lle doou a súa colección particular. No aspecto familiar, Robinsoun casou en 1917 con Pamela Horsley. Recoñecementos
(1910): Premio Barclay Head, do Museo Británico.
(1935): Medalla Huntington, da American Numismatic Society, de Nova York.
(1942): Medalla da Royal Numismatic Society, de Londres.
(1955): Doutoramento honorífico pola Universidade de Oxford. Publicacións
Robinson publicou abundantes artigos numismáticos nas principais revistas do sector da súa época, sinaladamente en Journal of Hellenic Studies, en Numismatic Chronicle e en Revue numismatique. Esta é unha escolma dos seus traballos monográficos máis salientables: (1923). Catalogue of ancient Greek coins (con G. L. Lampson). Humphreys, Londres.
(1927). Catalogue of the Greek coins of Cyrenaica. British Museum, Londres.
(1931). The Collection of Capt. E. G. Spencer-Churchill, M. C. , of Northwick Park / The Salting Collection in the Victoria and Albert Museum. Oxford University Press.
(1933) The Date of the Roman Denarius and Other Landmarks in Early Roman Coinage (con H. Mattingly). H. Milford, Londres.
(1933). The Lloyd Collection [Sylloge nummorum Graecorum]. Oxford University Press.
(1936). The Newnham Davis Coins in the Wilson Collection of Classical and Eastern Antiquities, Marischal College, Aberdeen (con H. N. Davis). Oxford University Press.
(1952). A guide to the exhibition of Roman coins in the British Museum (con H. Mattingly). British Museum, Londres.
(1971-1978). A catalogue of the Calouste Gulbenkian collection of Greek coins. Fundação Calouste Gulbenkian, Lisboa
E.g.

Exempli gratia é unha locución latina que significa literalmente "por exemplo". Esta locución é moi frecuente no inglés e adoita aparecer como o acrónimo "E. g".
EA 1941

EA 1941 foi a denominación do primeiro foguete francés propulsado por propelente líquido. Foi desenvolvido entre 1931 e 1942 e probado durante 1945.
O desenvolvemento do primeiro foguete de propelente líquido francés comezou nos anos 1930 co desenvolvemento por parte de Jean-Jacques Barre dun motor de 10 kN alimentado por oxíxeno líquido e gasolina. A ocupación alemá non frenou os traballos, e chegáronse a facer probas estáticas do EA 1941 entre 1941 e 1942 nas instalacións de Larzac.
O foguete foi deseñado para levar unha carga de 25 kg a unha distancia de ata 100 km. As probas continuaron en La Renardiere trala liberación do sur de Francia. Durante o quinto lanzamento o foguete alcanzou unha distancia de 60 km.
EAGLE

EAGLE (Easily Applicable Graphical Layout Editor) é un programa de ECAD (CAD para deseño electrónico) deseño de placas PCB, trazado automático de pistas para circuítos electrónicos e CAM. EAGLE é un programa de deseño moi popular entre os afeccionados pola súa licenza freeware e a dispoñibilidade de bibliotecas de compoñentes na web.
EAGLE ten un editor de esquemas para o deseño de circuítos. Os compoñentes electrónicos poden ser colocados sobre a placa e conectados con pistas. Os deseños son gardados en formato de capas Gerber e PostScript e formato Excellon Sieb & Meyer para os buratos dos compoñentes das placas. Eses formatos son aceptados por moitas empresas fabricantes de PCB.
Proxectos como Arduino e Wiring empregan este programa no deseño das placas.
EBiblio

eBiblio é un servizo que fai posible o préstamo de contidos dixitais a todos os usuarios con carné das bibliotecas públicas. Pódese acceder a estes contidos a través de diferentes dispositivos dixitais: ordenadores persoais, e-books, tabletas ou teléfonos intelixentes. O servizo promoveuno o Ministerio de Educación, Cultura e Deporte, en colaboración coas comunidades autónomas e ofrece a posibilidade de prestar libros electrónicos, así como prensa diaria, publicacións periódicas e audiolibros. Servizo e requisitos de funcionamento
En canto ao servizo, é accesible 24 horas ao día, 365 días ao ano. Require dispor dun dispositivo de lectura compatible cos formatos de publicación e acceso a Internet, ademais de carné de biblioteca, así como correo electrónico.
Facilita o acceso no catálogo de títulos para escollelos para o préstamo en formato dixital (ePUB e PDF), para ser lidos en calquera dispositivo electrónico.
A través da páxina web de eBiblio de cada comunidade o usuario pode navegar entre unha variada oferta de contidos ou proceder á busca dunha obra por título, autor, materia, ISBN, etc. Unha vez localizada a obra escollida, pode acceder á información sobre a mesma e coñecer a súa dispoñibilidade (inmediata ou en reserva).
Este servizo permite as opcións de devolución normal, rápida, renovación e cancelación de reserva. Respecto á devolución, disponse dun prazo de 21 días naturais. Unha vez prestado, permítese restituír o préstamo en dúas horas, sen consumir a licenza. Despois de consumir os días de licenza, o libro electrónico deixa de estar accesible nos dispositivos. Cada usuario obtén unha conta na cal se lle facilita o seguimento dos seus libros prestados e reservas.
O 8 de outubro de 2015 houbo algúns cambios na plataforma tecnolóxica de préstamo de libros electrónicos cunha app propia para Android e para iOS.
EDAR de Bens

A EDAR de Bens é unha estación depuradora de augas residuais xestionada polo Concello da Coruña que trata as augas residuais dos concellos da Coruña, Arteixo, Oleiros e Culleredo. Descrición
Construída preto da cala de Bens, entre o océano e o monte, escaváronse dous millóns de metros cúbicos de rochas e terra.
O seu funcionamento está baseado en varias etapas e procesos: Pretratamento: para eliminación do material máis groso empregando filtros e grellas.
Desareador: eliminación de areas.
Tratamento primario: separación física de sólidos en suspensión, graxas e aceites empregando solidificantes.
Tratamento secundario: eliminación da materia orgánica empregando microorganismos que a asimilan para posteriormente ser retirados por decantación en forma de lamas.
Tratamento terciario: depuración por floculación e filtración dos restos orgánicos que non foron eliminados, xunto cos compostos de nitróxeno e fósforo.
Para a eliminación de bacterias a planta emprega luz ultravioleta. Tamén se fai un aproveitamento do bio gas que se xera durante os procesos.
O custo da EDAR foi de 97 millóns de euros máis outros 18 millóns de euros para construír o emisario submarino. A obra foi pagada nun 85% pola Xunta de Galicia (Augas de Galicia) e o outro 15% pola Unión Europea. Ten pola liña costeira un paseo peonil e polo lado do monte construirase a ampliación do paseo marítimo. Nos primeiros recibos do ano 2013 pasouse a cobrar aos veciños polo servizo da depuradora.
Emisario submarino
O emisario submarino mide 810 metros, 560 m baixo terra e outros 250 m baixo o fondo mariño. Na parte final, en contacto co océano, as augas tratadas saen por 14 bocas situadas a unha profundidae de 32 metros. A obra do emisario custou 18 millóns de euros.
EDAR de Cabo Prioriño

A EDAR de Cabo Prioriño é unha estación depuradora de augas residuais situada en Ferrol, preto do porto exterior e na entrada da ría de Ferrol. É empregada para o tratamento das augas de Ferrol, Narón e Neda. Descrición
A planta foi construída nun desmonte da outra banda do porto exterior de Ferrol. As augas residuais da banda dereita da ría de Ferrol chegan a ela dende unha estación de bombeo na Graña por un túnel de máis de 7 km. As augas tratadas vértense ao océano por un emisario submarino.
A obra custou 36859331, 76 euros pagados nun 85 % pola Unión Europea e o outro 15 % por Augas de Galicia
En agosto de 2015 o concello de Ferrol fixo público que a EDAR despois dun ano da inauguración non era quen de tratar as augas residuais vertendo ao océano sen completar o tratamento.
EDAR de Punta Avarenta

A EDAR de Punta Avarenta é unha estación depuradora de augas residuais construída en Ares pola Xunta de Galicia para o tratamento das augas residuais dos concellos do sur da ría de Ferrol: Ares, Fene e Mugardos. O lado norte da ría é cuberto pola EDAR de Cabo Prioriño. Descrición
A EDAR de Punta Avarenta custou 87216849, 5 euros e as obras iniciáronse en decembro de 2008 nunha parcela de 20. 000 metros cadrados. A construción durou catro anos. Ten capacidade para o tratamento equivalente a 52. 000 habitantes. A rede de saneamento de 37 quilómetros está composta por cinco pozos de bombeo e 23 tanques de tormenta.
EDHEC Business School

A École des hautes études commerciales du Nord, coñecida como EDHEC Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París, Londres, Lille, Niza e Singapur. Descrición
Esta institución foi fundada en 1906. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Defínese como a escola de negocios para Europa e está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos, vixésimo quinto revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times.
A escola, cunha rede de 30000 antigos alumnos e un claustro de mestres internacional e plurilingüe, recibe anualmente ao redor de 6000 estudantes.
EDI

EDI é o acrónimo inglés para o intercambio electrónico de datos (en inglés electronic data interchange). Refírese á transmisión estruturada de datos entre organizacións por medios electrónicos. Emprégase para transferir documentos electrónicos ou datos de negocios entre un sistema informático e outro. Este intercambio pode realizarse en diferentes formatos: EDIFACT, XML, ANSI, ASC, X12, TXT, etc. Características
Albarás, facturas, ordes de compra e outros documentos comerciais electrónicos poden tramitarse directamente dende o sistema informático da empresa emisora ó sistema informático da empresa receptora, co consecuente aforro en tempo e evitando os erros da comunicación tradicional en papel
EDIFACT, o formato de máis amplo uso, é un estándar da Organización das Nacións Unidas para o intercambio de documentos comerciais no ámbito mundial. Existindo diversas variantes axeitadas para cada área de negocio (distribución, automoción, transporte, aduanas, etc) ou para cada país. Así, por exemplo, AECOC regula o estándar EDI do sector da distribución. Para o intercambio deste tipo de información adóitase empregar as redes de valor engadido. Ademais do intercambio de información, estas redes permiten o seu rexistro ou gravación. Exemplos de aplicacións compatíbeis con EDI
BizLayer é unha plataforma de facturación electrónica, con ampla utilización no sector turístico en España. Esta plataforma permite a aquelas empresas que xestionan as súas facturas en formatos de EDI (EDIFACT), e por medido da súa rede, colócalas na plataforma de facturación BizLayer para a súa xestión posterior, dunha forma sinxela e segura.
SERESNET é un software propietario de comunicacións EDI multiformato (EDIFACT, XML, ODETTE, etc. ) e multiprotocolo (SMTP, VAN, AS2, etc. ). Permite a integración coa maioría de ERP do mercado e lugares web. Desenvolvido pola empresa SERES, está perfectamente integrado para o uso da factura telemática con firma electrónica por AECOC.
IBM WebSphere Datapower Appliances, é un dispositivo de alto desempeño que permite realizar tarefas de integración e transformación entre distintos formatos e protocolos; en especial XML, EDI, CSV e outros.
EDTA

EDTA (do inglés Ethylenediamine tetraacetic acid) ácido etilendiaminotetraacético é un composto orgánico que actúa coma axente quelante, formando complexos moi estábeis con diversos ións metálicos. Entre eles o magnesio e o calcio, en valores de pH por riba de 7 e manganeso, ferro(II), ferro(III), zinc, cobalto, cobre(II), chumbo e níquel en valores de pH por baixo de 7. .
O EDTA é un ácido que actúa como ligante hexadentado, ou sexa, pode complexar o ión metálico a través de seis posicións de coordinación: a través de catro anións carboxilato (-COO-), despois da saída dos 4H+ dos grupos carboxílicos, e tamén a través dos dous N. Síntese
O EDTA é principalmente sintetizado do 1, 2-diaminoetano (etilenodiamina), formaldehido (metanal), auga e cianato de sodio. O traballo pioneiro sobre o desenvolvemento do EDTA foi realizado por Gerold Schwarzenbach nos anos 1940. Nomenclatura popular vs. química
Para describir o EDTA e as súas distintas formas protonadas, os químicos usan un acrónimo que distingue entre EDTA4−, a base conxugada que é o ligante, e H4EDTA, o precursor do ligante. Usos
Úsase como descolorante para cabelos; tamén pode ser utilizado na fabricación de pan e derivados na industria alimentaria.
Úsase tamén durante tratamentos endodónticos por ter unha función quelante e retirar ións calcio (Ca2+). Esa afinidade co calcio, fai que tamén sexa utilizado coma anticoagulante.
Úsase na análise da dureza da auga e na agricultura como estabilizante de micronutrientes.
Tamén se usa en microscopía electrónica para contrastar o ADN e descontrastar o ARN.
Outro uso é na agricultura, na fabricación de fertilizantes e nutricionais, como quelante de metais que interesan ser incorporados (normalmente de xeito foliar) nos cultivos.
EDUGA

EDUGA, Revista Galega do Ensino é unha publicación da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria da Xunta de Galicia. Descrición
Editada na Coruña, comezou baixo a dirección de Constantino García. Actualmente o seu director é Juan Antonio Granados Loureda.
De periodicidade semestral, conta coas seccións bibliotecas, actualidade, editorial, innovación, que é, opinión, formación, experiencias, entrevista, foro, investigación, mediateca e a nosa escola.
Directores
Constantino García (1993-1994).
Mercedes Brea López (1994-1996).
Ana María Platas Tasende (1996-2004).
José Manuel Touriñán López (2004-2006).
Gena Borrajo Borrajo (2006-2011).
Juan Antonio Granados Loureda (2011- ).
EDUSAT

EDUSAT é un satélite artificial da Universidade La Sapienza de Roma lanzado o 17 de agosto de 2011 mediante un foguete Dnepr desde a base de Dombarovsky. Características
O satélite ten unha masa de 11 kg e está deseñado para probar varias tecnoloxías en órbita. Está enfocado a que futuros satélites similares teñan participación da industria e de centros de investigación para os seus propios proxectos. EDUSAT adícase a facer medicións do campo magnético terrestre, a verificar principios dinámicos, á detección de raios cósmicos e a medir a constante solar, así como a estudar métodos de deorbitación de satélites, o comportamento de células solares en órbita e a validar un modelo de transpondedor en banda S.
EEI Area

A Escola de Educación Infantil Area é un centro de ensino infantil situado en Auga Doce (Faro, Viveiro), na estrada que leva ó monte de Faro.
Acolle alumnado dos dous ciclos de educación infantil, de 0 a 6 anos. Oferta un total de 40 prazas. O horario é de 08: 30 h. a 19: 00 h. Conta con servizo de comedor e transporte. Para os máis cativos hai servizo de berce e lavandería, ademais do transporte e comedor.
Nos meses de verán e períodos de vacacións este centro estará aberto previa solicitude e cun mínimo de 10 alumnos.
EEI San Roque

A Escola de Educación Infantil San Roque é un centro público de educación infantil, situado no concello de Viveiro.
O seu enderezo é Avenida de Benito Galcerán nº 26/28. O horario lectivo é de 9: 20 a 14: 20. Conta con servizo de comedor e transporte. Ten unha biblioteca escolar, que conta cun moucho como mascota, que se chama Librín.
EEPROM

EEPROM (Electrically Erasable Programmable Read-Only Memory, en galego Memoria reprogramable de só lectura borrable electricamente), tamén escrito E2PROM, é un tipo de memoria regravable (reprogramable) de acceso aleatorio. As EEPROMs son memorias non volátiles, é dicir, manteñen a información almacenada se se lles retira a alimentación.
As EEPROM poden ser tanto gravadas coma borradas mediante impulsos eléctricos de tensión superior á usual. O borrado por impulsos é o que as diferencia das EPROMs, fronte ás cales isto representa unha vantaxe, xa que non é necesario retirar o chip da súa localización para efectuar esa operación. Pero o número de veces que unha EEPROM se pode borrar e reprogramar é limitado: os fabricantes estiman un límite máximo de decenas ou centos de miles. En cambio, o número de veces que a memoria se pode ler é practicamente ilimitado.
A tecnoloxía empregada nas EEPROMs, coma nas EPROMs, son os transistores MOS de porta flotante. Historia
As EEPROMs foron inventadas en 1978 por George Perlegos a partir dunha EPROM cando traballaba para a Intel no desenvolvemento do Intel 2816. Posteriormente, Perlegos e outros abandonaron Intel para formar Seeq Technology, e alí usaron multiplicadores de tensión para subministrar as altas voltaxes necesarias para programar estes dispositivos. Usos
As EEPROMs úsanse sobre todo para memorizar datos de configuración ou consignas de funcionamento que poden variar de forma dinámica durante o traballo do equipo. Un aspecto a ter en conta é a súa vida limitada cando é frecuentemente reprogramada.
Na actualidade, as EEPROMs están sendo substituídas por tecnoloxías máis avanzadas coma as FeRAM e as MRAM, ademais das memorias flash, que son un tipo avanzado de EEPROM. Fabricantes de EEPROM
Atmel
Hitachi
Infineon
Linear Technology
Maxwell Technologies
Microchip Technology
Mitsubishi
NXP Semiconductors
ON Semiconductor
Renesas Technology
ROHM
Samsung Electronics
STMicroelectronics
Seiko Instruments
Winbond
EGA

EGA, siglas de Enhanced Graphics Adapter (adaptador gráfico mellorado), é un padrón gráfico que superaba as posibilidades dos anteriores permitindo resolucións de ata 640x350 e 16 cores. En modo texto traballaba ben con 25 filas e 80 columnas, ben con 43 filas e 80 columnas. O tamaño dos caracteres era de 14 puntos de ancho e 8 de alto. As dezaseis cores que poden ser vistas simultaneamente son elixidas dunha paleta de 64 cores.
ELDO

ELDO (European Launcher Development Organisation, en galego, Organización Europea para o Desenvolvemento de Lanzadeiras) foi unha organización europea fundada en 1964 por Alemaña, Australia, Bélxica, Francia, Italia, os Países Baixos e o Reino Unido.
A participación de Australia explicase porque esta nación ofreceu unha base de lanzamentos: o centro de Woomera. despois dunha serie de fracasos no desenvolvemento do foguete Europa, principalmente os lanzamentos dos foguetes Europa I e Europa II e o abandono do proxecto do foguete Europa III, de problemas presupostarios e da saída do Reino Unido da organización, decidiuse o traslado das probas ao Centro Espacial de Kourou (Güiana Francesa) a instancias de Francia. foi substituída, xunto coa ESRO, pola ESA. Galería de imaxes
EM Strasbourg Business School

A EM Strasbourg Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en Estrasburgo. Descrición
Esta institución foi fundada en 1919. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EPAS, AACSB e AMBA. A escola ten unha rede de 22. 000 antigos alumnos.
EMC Corporation

EMC Corporation (NYSE: EMC), forma parte da Financial Times Global 500 é unha empresa americana que integra a American Fortune 500 e S&P 500 fabricante de software e sistemas para a administración e o almacenamento de información. A súa casa matriz está en Hopkinton, Massachusetts, Estados Unidos. EMC desenvolve produtos para almacenamento para o segmento empresarial, incluídos hardware para RAID e software para administrar almacenamento de datos. O seu produto principal é o Symmetrix, o cal é parte das redes de almacenamento de moitos centros de cómputos. A liña CLARiiON foi adquirida cando mercou a Data General. Historia
Comezou a súa actividade o 23 de agosto de 1979, fundada por Richard (Dick) Egan (ex xerente de Intel) e Roger Marino, a E e a M no nome da compañía (EMC non adoptou EMC² referíndose á famosa ecuación E mc² de Albert Einstein). A primeira C refírese a un terceiro integrante que deixou a compañía despois de fundala e a segunda refírese a Corporation. Nos seus comezos adicábase a fabricar placas de memoria, expandíndose despois a manexadores de disco. O 4 de abril de 1986 comeza a cotizar en bolsa, na que forma parte do NASDAQ e o 22 de marzo de 1988 integra o NYSE.
Co traballo de Moshe Yanai (que traballa actualmente para XIV Storage), medrou ata converterse na empresa máis importante en innovacións e plataformas de almacenamento. Joseph Tucci é o actual CEO dende 2001, remplazando a Michael Ruettgers que continuou como presidente ata 2006. En almacenamento de datos, os seus principais competidores son IBM, NetApp, Hewlett-Packard, Hitachi Data Systems e Agami Systems (competidor en crecemento).
A compañía transformouse dunha compañía de hardware a unha compañía mestura de hardware, software e servizos profesionais. O grande impulso para o futuro é o desenvolvemento de produtos para a virtualización que inclúen VMware, Invista, e Rainfinity. Contorno de traballo e cultura corporativa
Na actualidade, EMC é unha empresa global con máis de 47. 000 empregados en todo o mundo. EMC sitúase no número 3 da lista World’s Most Admired Computer Companies (Empresas informáticas máis admiradas do mundo) da revista Fortune. No ano 2010 foi recoñecida por un dos seus proxectos (IT Proven Project), galardoado co CIO 100 Award, que recoñece as compañías que están creando novo valor de negocio a través da innovación e da tecnoloxía.
EMEP

O EMEP, siglas internacionais do Programa Europeo de Avaliación e Mostraxe (en inglés European Monitoring and Evaluation Programme) é unha iniciativa de diagnose da polución e a contaminación atmosférica a nivel europeo. Historia
En 1979 asínase en Xenebra o Tratado sobre a Polución Aérea Transfronteiriza a Longa Distancia, por 31 estados de todo o mundo, entre eles España e Portugal, e entrou en vigor en 1983. O acordo trata de avaliar e controlar as emisións contaminantes á atmosfera dende a base de que os factores poluíntes teñen a súa repercusión en países e áreas moi afastadas do punto de emisión.
Como consecuencia do tratado, os estados europeos asinantes crearon o programa EMEP, en paralelo á NAPAP estadounidense. O EMEP centrábase ao comezo na acidificación e na eutrofización, pero cos anos foise ampliando a outro tipo de indicadores da contaminación atmosférica, o que inclúe tamén o po, o ozono e outros elementos químicos. Estes factores cobren emisións de fondo, que teñen unha gran persistencia na atmosfera, e non contaminacións producidas por emisións ou combustións puntuais. O EMEP en Galiza
España é un dos países asinantes do Tratado dende e en Galicia existen dúas estacións de vixilancia, unha delas na Bugalla (O Saviñao), e outra en Lousame, na península do Barbanza. Esta última foi aberta en 2008.
Próximas a Galiza hai estacións atmosféricas en Viana do Castelo e Braganza (en Portugal), e Llanes e Peñausende (en España).
EMZ

. EMZ, referido a Windows Compressed Enhanced Metafile é a extensión dun arquivo de gráficos empregado polo software Microsoft Office e Microsoft Visio. É similar a "Enhanced Metafiles (. EMF) pero está construído empregando o algoritmo de compresión GZIP.
Para visualizalo, abonda con abrir un dos programas do paquete Microsoft Office e calcar en inxerir imaxe.
EMedicine

eMedicine é unha base de datos de coñecementos médicos en liña fundada no ano 1996 polos médicos Scott Plantz e Richard Lavely. Foi vendida a WebMD en xaneiro de 2006. É un sitio web que contén sínteses clínicas de doenzas, elaboradas por expertos en saúde. Está composta polos temas principais de 62 especialidades médicas.
EMule

eMule é un programa destinado ao intercambio de ficheiro mediante un sistema P2P, utilizando o protocolo eDonkey 2000 e a rede Kad, publicado como software libre para sistemas Microsoft Windows. Características
Creado nun principio como alternativa ao programa eDonkey, en pouco tempo superouno en funcións, e sumando o feito de que era libre e de balde, entre outros motivos, lograron que en pouco tempo o superase en popularidade para se converter nun dos programas máis usados polos usuarios de P2P[Cómpre referencia]. Existen tamén múltiples programas derivados co obxectivo de portalo a outros sistemas operativos, como lMule, xMule ou aMule.
Pódese configurar en galego.
EPKM

EPKM é a designación dun motor foguete usado como última etapa nos foguetes chineses Longa Marcha 2E. Características
O motor EPKM foi construído pola Corporación Industrial Gran Muralla China (CGWIC polas súas siglas en inglés) e usa propelente sólido (HTPB) para funcionar. Foi usado no lanzamento dos satélites Echostar 1 e Asiasat 2 e estabilízase mediante rotación a 40 r. p. m.
EPOXI

EPOXI é unha misión espacial non tripulada da NASA, dirixida pola Universidade de Maryland, que usa a sonda espacial Deep Impact, tras a finalización da súa misión principal. Esta misión estudará planetas extrasolares e visitará un novo cometa. O cometa elixido en primeiro lugar foi o chamado cometa Boethin, pero ante a imposibilidade de localizalo por parte dos astrónomos finalmente decidiuse dirixilo cara ao cometa Hartley 2.
EPROM

EPROM (Erasable Programable Read-Only Memory, en galego Memoria reprogramable borrable de só lectura), é un tipo de memoria regravable (reprogramable) de acceso aleatorio inventada polo enxeñeiro Dov Frohman. As EPROM son memorias non volátiles, é dicir, manteñen a información almacenada cando se lles retira a alimentación.
Para gravar nunha EPROM, o usuario aplica impulsos eléctricos (envía unha corrente eléctrica equivalente a un 1 ou un 0 lóxicos) na porta dos transistores. En cambio, o borrado é máis complexo, xa que é necesario aplicarlle radiación ultravioleta.
De feito, as EPROM teñen unha pequena ventá de cuarzo na parte superior do seu encapsulado que a protexe de radiación non desexada (evitando o borrado accidental) e a través da cal se pode ver o chip de silicio. Usos
Algúns microcontroladores anteriores á aparición das EEPROM e das memorias flash usan unha EPROM para o almacenamento do programa. Tamén a BIOS dos antigos ordenadores persoais era unha memoria deste tipo. Ademais, utilízase en prototipos xa que a produción a pequena escala usando EPROMs é rendible economicamente.