Javier González Fraga

Javier González Fraga, nado en Buenos Aires o 12 de maio de 1948, é un economista e político arxentino de orixe radical. Foi presidente do Banco Central da República Arxentina en dúas ocasións, primeiro en 1989 e despois entre 1990 e 1991, durante a presidencia de Carlos Saúl Menem, cargo ao que renunciou por diferenzas coa política económica do goberno. Entre 2017 e 2019 foi presidente do Banco da Nación Arxentina. Traxectoria
Comezos
Naceu en Buenos Aires, nunha familia con orixes galegas. Licenciouse na Universidade Católica Arxentina, onde presidiu o Centro de Estudiantes de Ciencias Económicas. Desde 1974 é asesor económico financeiro, sendo presidente e fundador de GF Macroeconomía SA.
Primeira presidencia do BCRA
Durante a súa xestión á fronte do Banco Central da República Arxentina estalou a hiperinflación arxentina de 1990, que tivo implicacións económicas xa que afectou a todo o sistema produtivo e á sociedade, ademais dunha elevada débeda externa e interna, estancamento, baixo investimento en bens de equipo e infraestruturas e un grave desequilibrio fiscal. A isto sumouse a perda de valor da moeda Austral, instaurada polo Banco Central en 1989, cando estalou unha hiperinflación do 3. 079 % anual. Nese momento o país estaba inmerso nun proceso hiperinflacionista cun pico do 196, 6% en xullo.
O BCRA continuou coa política alfonsinista de altos encaixes bancarios, pola cal os bancos só podían prestar aos seus clientes o 15/20% dos austrais depositados, mentres que o resto era tomado polo Estado a través dun "crédito compulsivo". Isto foi combinado con medidas do plan económico coñecido como “BB” que se baseaba en acordos de prezos, privatización de empresas públicas e desregulación económica. Mentres, a moeda continuou a súa senda de depreciación, pasando de 400/500 austrais por dólar no momento da investidura de Menem a 1950 austrais en decembro.
O 24 de novembro de 1989 deixou o cargo. A desvalorización do austral sumado a outros factores como a limitación das retiradas de aforros e os desequilibrios fiscais aumentaron as presións sobre os prezos. A principios de 1990 o país volveu entrar en hiperinflación, con taxas do 79, 2 en xaneiro, o 61, 6. % en febreiro e o 95, 5% en marzo.
Segunda presidencia do BCRA
Tras ser destituído, foi convocado como asesor do ministro de Economía Antonio Erman González. No BCRA foi substituído por Enrique Folcini, que estivo no cargo apenas dous meses antes de deixar o seu lugar a Erman González, que exerceu simultaneamente o papel de ministro de Economía e presidente do BCRA. Foi nomeado de novo como xefe do Banco Central en xuño de 1990. Durante a súa presidencia, disolveu o Centro de Estudos Penais do BCRA, creado polo experto criminalista David Baigún, cuxos fins incluían a realización de investigacións sobre delitos financeiros e tarefas de prevención de delitos. Tamén se modificou a normativa que se aplicaba para controlar o branqueo de capitais.
González Fraga opúxose á convertibilidade entre o dólar estadounidense e o peso e promoveu o tipo de cambio libre e flotante. Deixou o cargo en xaneiro de 1991, coa inflación nun 6, 5 %, e tras a súa dimisión, estableceuse a convertibilidade do peso co dólar.
Regreso á actividade privada
Foi director xeral do Instituto Arxentino de Mercados de Capitais entre 1992 e 1999 e vicepresidente da Bolsa de Buenos Aires entre 1994 e 1999. Desde 1994 é Profesor Ordinario da Universidade Católica Arxentina (UCA). Ata 2005 foi director do Programa de Estudos de Economía Aplicada da UCA. É membro do Directorio de Peugeot Argentina SA desde 1995. É columnista de La Nación e do xornal Perfil.
Grande afeccionado á mozzarella despois dunha viaxe a Paestum en 1985, importou búfalas de auga á Arxentina e fundou a empresa láctea La Salamandra SA, para a produción dese queixo. Foi o presidente da empresa ata 2002.
Candidatura á vicepresidencia (2011)
Nas eleccións de 2007 foi presentado como candidato ao Ministerio de Economía no caso de que fose elixida a fórmula Roberto Lavagna - Gerardo Morales, promovida pola Unión Cívica Radical. Finalmente isto non sucedeu despois de quedar na terceira posición por detrás de Cristina Fernández de Kirchner (Fronte pola Vitoria) e Elisa Carrió (Coalición Cívica).
En 2011 foi candidato á vicepresidencia da Nación xunto a Ricardo Alfonsín, coa alianza Unión para el Desarrollo Social. En outubro de 2016 foi nomeado director de Papel Prensa SA en representación do Estado nacional.
Presidente do Banco Nación (2017-2019)
En xaneiro de 2017, o presidente Mauricio Macri nomeouno para dirixir o Banco da Nación Arxentina. Foi secundado por Juan José Gómez Centurión e, a partir de marzo de 2019, por Lucas Llach.
En novembro de 2018, a directora do banco, Alicia Inés Caballero, dimitiu polo seu desacordo coa dirección da entidade. O banco sufriu un proceso de descapitalización debido á transferencia de 15. 000 millóns de dólares do Banco Nación ao Tesouro Nacional. Traballadores da entidade acusaron a González Fraga do "desastre económico ao que levou ao banco ao non ter fondos para afrontar a reestruturación salarial". En 2019 foi denunciado polo ex secretario de Comercio, Guillermo Moreno, por administración fraudulenta na operación pola que Banco Nación tería perdido 42 millóns de dólares por un préstamo que concedeu ao ministro Dujovne.
En xaneiro de 2020 publicouse que durante a xestión de Fraga, o Banco Nación concedera créditos á aceiteira Vicentin por máis de 18. 000 millóns de dólares. Esta cantidade representaba o 20% do pasivo patrimonial computable do banco, porcentaxe que superaba os límites de concentración establecidos nos estándares de Basilea e que poñía en risco as finanzas da entidade. En decembro de 2019, Vicentín ordenou a reestruturación da súa débeda, da que contraeu un 80% co Banco Nación.
En maio de 2020, foi imputado nun proceso penal polo caso da aceiteira Vicentin, e a UIF solicitou a inhibición dos seus bens xunto co do resto de imputados na causa, entre eles o expresidente da Nación, Mauricio Macri.