proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Cocktail (filme de 1988)

Cocktail é un filme estadounidense de 1988 dirixido por Roger Donaldson e escrito por Heywood Gould, cuxo guión se basea no seu libro homónimo. Está protagonizado por Tom Cruise, Bryan Brown e Elisabeth Shue.
Estreado o 29 de xullo de 1988 por Walt Disney Pictures (baixo o seu selo adulto Touchstone Pictures), Cocktail conta cunha banda sonora composta por J. Peter Robinson. Malia obter malas reaccións por parte da crítica, e gañar un Razzie ó peor filme, foi un grande éxito comercial, recadando máis de 170 millóns en todo o mundo sobre un orzamento de 20 millóns. Personaxes
Tom Cruise como Brian Flanagan
Bryan Brown como Doug Coughlin
Elisabeth Shue como Jordan Mooney
Lisa Banes como Bonnie
Laurence Luckinbill como Mr. Mooney
Kelly Lynch como Kerry Coughlin
Gina Gershon como Coral
Ron Dean como tío Pat
Ellen Foley como Eleanor
Paul Benedict como mestre de finanzas
Coco (bacteria)

Para a palmeira Coccus nucifera e o seu froito ver coco. Para outros usos ver coco (homónimos). Coco é un termo utilizado para designar as bacterias que teñen forma esférica. É un dos catro tipos morfolóxicos principais das bacterias, que son: coco, bacilo, espirilo e vibrio. Coco procede do latín coccus e este á súa vez do grego kokkos (κόκκος), que significa "baga".
As bacterias con forma de coco poden vivir separadas ou poden agruparse, segundo as especies. Poden agruparse por parellas (diplococos), cadeas (estreptococos) ou grupos dispostos en formación cuboidal de oito células (sarcinas), ou en grupos con forma de acios irregulares (como os estafilococos) ou de catro células en disposición cadrada (tétrades). As bacterias con forma intermedia entre os cocos e os bacilos denomínanse cocobacilos.
Algúns cocos orixinan enfermidades importantes e déuselle nome en función da doenza, como o gonococo ou o meningococo. En botánica
O termo coco tamén se usa en botánica (o que se corresponde moi ben coa súa etimoloxía), onde se utiliza para describir certos froitos e significa mericarpo ou segmento con semente dun esquizocarpo.
Cocobacilo

Un cocobacilo é un tipo de bacteria que ten unha forma intermedia entre a dos cocos (esféricas) e a dos bacilos (bastonciños alongados). Pode dicirse que os cocobacilos son bacilos moi curtos que se poden confundir con cocos. Exemplos de cocobacilos son Haemophilus influenzae, Gardnerella vaginalis, Chlamydia trachomatis e Coxiella burnetti. . Outros exemplos son Aggregatibacter actinomycetemcomitans, un cocobacilo gramnegativo que é frecuente na placas subxinxivais. Certas cepas de Acinetobacter poden crecer en medios sólidos como cocobacilos. Bordetella pertussis é outros cocobacilo gramnegativo responsable de causar a tose ferina. As bacterias do xénero Brucella son cocobacilos que producen a brucelose. Outro cocobacilo gramnegativo medicamente importante é Haemophilus ducreyi, que produce o chancroide transmitido sexualmente.
Cocoideos

A dos cocoideos (Coccoidea), coñecidos vulgarmente como cochinillas, ou tamén como insectos con escamas, é unha superfamilia de pequenos insectos da orde dos hemípteros e da suborde dos esternorrincos.
Comprende preto de 8000 especies, a maioría son parasitos de plantas que se alimentan de seiva, que chupan directamente do sistema vascular do hospedeiro. Porén, algunhas especies aliméntanse de tecido fúnxico. Taxonomía
Descrición
A superfamilia foi descrita en 1903 polo entomólogo austríaco Anton Handlirsch.
Etimoloxía
O nome científico Coccoidea está formado sobre a base da raíz do seu xénero tipo, Coccus, e o sufixo do latín científico -oidea, propio das superfamilias de animais.
Familias
Segundo o ITIS, a superfamilia comprende as familias seguintes: Características
Varían moito na súa aparencia, desde organismos moi pequehos (1-2 mm) de cubertas cerosas, até outros brillantes duns 5 mm e criaturas cubertas con cera melosa. As femas adultas son na súa maioría inmóbiles (como as da familia dos pseudocócidos) e están fixadas permanentemente ás plantas que parasitan. Segregan unha cuberta de cera para a súa defensa.
Cocoon

Cocoon é un filme estadounidense dirixido por Ron Howard que se estreou en 1985. Trata sobre un grupo de anciáns que rexuvenecen grazas a uns aliens. Está protagonizado por Don Ameche, Wilford Brimley, Hume Cronyn, Brian Dennehy, Jack Gilford, Steve Guttenberg, Maureen Stapleton, Jessica Tandy, Gwen Verdon, Herta Ware, Tahnee Welch e Linda Harrison. O filme baséase lixeiramente na novela homónima de David Saperstein. Sinopse
Un grupo de anciáns que viven nunha residencia descobren a fonte da eterna xuventude. O único problema é que o lugar máxico pertence a un grupo de extraterrestres, e descoñecen se as súas intencións son boas. Personaxes
Don Ameche como Arthur 'Art' Selwyn
Wilford Brimley como Ben Luckett
Hume Cronyn como Joe Finley
Brian Dennehy como Walter
Jack Gilford como Bernie Lefkowitz
Herta Ware como Rose Lefkowitz
Steve Guttenberg como Jack Bonner
Maureen Stapleton como Mary Luckett
Jessica Tandy como Alma Finley
Gwen Verdon como Bess McCarthy
Tahnee Welch como Kitty
Barret Oliver como David
Linda Harrison como Susan
Tyrone Power Jr. como Pillsbury
Clint Howard como John Dexter
Jim Fitzpatrick como Tony
Charles Lampkin como Pops
Jorge Gil como Lou Pine
Rance Howard como Detective de Petersburg
James Ritz como empregado de DMV Galardóns e nomeamentos
1985: 2 Oscars: Mellor actor secundario (Don Ameche) e efectos visuais.
Cocoonase

A cocoonase (do inglés cocoon, 'casulo' + ase, terminación dos nomes de encimas) é un encima proteolítico similar á tripsina producido polos vermes da seda (especies dos xéneros Bombyx e Antheraea) cando se achegan ás fases finais da súa metamorfose. Prodúcese polas células da probóscide e é exsudada sobre as galeas da maxila. A súa función é debilitar as fibras do casulo, facilitando a saída do insecto adulto.
Foi descuberta por Carroll Williams.
Cocos (xénero)

Este artigo trata sobre un xénero de palmeiras, para o boneco folclórico de Ribadeo véxase o artigo Cocos. Cocos é un xénero botánico pertencente á familia das palmeiras (Arecaceae), moi común nas costas e illas tropicais.
Existe unha única especie clasificada neste xénero: Cocos nucifera, o coco ou coqueiro.
O xénero algunha vez tivo moitas especies que foron independizadas do mesmo, algunhas cara ao xénero Syagrus, taxonomicamente falando, as especies máis achegadas son Jubaeopsis caffra de Suráfrica e Voanioala gerardii de Madagascar.
Na clasificación taxonómica de Jussieu (1789), Cocos é o nome dun xénero botánico, orde Palmae, clase Monocotyledones con estames perixínicos.
Code 128

Code 128 é un código de barras de alta densidade, usado amplamente para a loxística e paquetería. Pode codificar caracteres alfanuméricos ou so numéricos. Con este código é posible representar todos os caracteres da táboa ASCII, incluídos os caracteres de control.
Para comprender como se codifica este código, debemos ter en conta que cada ASCII se codifica mediante 11 barras.
Por exemplo, o carácter ASCII <espazo> está formado por: Dúas barras negras
Unha barra branca
Dúas barras negras
Dúas barras brancas
Dúas barras negras
Dúas barras brancas
Total 11 barras.
O código en realidade inclúe seis zonas: Á esquerda, unha zona en branco que debería ter a lonxitude de dous caracteres.
O carácter de inicio.
Un número variable de caracteres ASCII e é o máis útil deste código.
Un díxito para verificar a integridade dos datos.
Un carácter de fin ou "Stop character"
Á dereita, unha zona en branco equivalente a dous caracteres.
Codex Euricianus

O Codex Euricianus ou Código de Eurico foi un código de leis promulgadas polo rei visigodo Eurico cara ao 476 ou 483 en Tolosa ou ben en Arles é a colección existente máis antiga de leis escritas dunha poboación bárbara.
Realizouse para que servise de norma aos visigodos e regulase ás súas relacións con Roma. A obra de compilación foi obra de León de Narbona, un xurisconsulto romano e conselleiro do rei quen no seu contido, no que incluíu 350 cláusulas, está constituído non só por material xurídico xermánico senón que se reelaboran con apartados do dereito romano.
O códice Euriciano non só serviu de base para as codificacións posteriores dos reis visigodos, senón que tamén influíu na lei das liñaxes francas, burgundias, alamanas e bávaras, desempeñando un papel importante como mediador entre a lei vulgar romana e o mundo xermánico da Alta Idade Media.
Codex Gigas

O codex Gigas (ou a Biblia do Demo) é un manuscrito en pergameo escrito a comezos do século XIII en latín. Foi considerado na súa época coma a «oitava marabilla do mundo» debido ás súas dimensións (92 x 50, 5 x 22 cm), o seu grosor de 624 páxinas e os seu peso de 75 kg.
A obra foi feita a man por un monxe beneditino, que tamén era copista e grafista, no mosteiro de Podlažice (en Chrudim, centro da actual República Checa), e foi destruído durante as guerras relixiosas do século XV.
Está decorado con tintas vermellas, azuis, amarelas, verdes e douradas. Cun excelente estado de conservación, conserva a unidade estilística coa que foi creado. Contido
O codex contén a versión completa da «Vulgata» da Biblia, a excepción dos Feitos dos Apóstolos e o Apocalipse. Tamén conta cunha serie de enciclopedias, coma as Etimoloxías de Isidoro de Sevilla, as Antigüidades xudaicas de Flavio Xosefo, a Chronica Boemorum ('Crónica dos checos', redactada en latín no século XII) de Cosmas de Praga e diversos tratados de historia, etimoloxía, fisioloxía, ademais dun almanaque con necrolóxicas e a lista de irmáns do mosteiro, fórmulas máxicas e outras noticias locais. Historia
A lenda conta que o autor do codex Gigas foi condenado a ser emparedado vivo por un crime grave. Para conseguir a absolución, o monxe propuxo a escritura dunha obra nunha soa noite, para gloria do seu mosteiro.
Para poder cumprir coa súa promesa pediu axuda ó demo. Rematado o traballo, o monxe, coma recoñecemento, engadiu silandeiramente o retrato do seu axudante no manuscrito.
O 1594, o emperador Rodolfo II rescata o manuscrito xigante do mosteiro de Broumov, engadíndoo ás súas coleccións de obxectos raros.
Ó final da Guerra dos Trinta Anos (1618-1648), no 1648, as tropas protestantes suecas conquistan o castelo de Praga, apoderáronse das coleccións rudolfines. A Biblia do demo foi tomada coma botín de guerra polas tropas do xeneral sueco Konigsmark, conxuntamente cos outros obxectos de arte da célebre Kunstkammer de Pragua do emperador Rodolfo II (1552-1612).
Os soldados tamén apresaron o codex Argenteus, composto de letras de prata e ouro e creado a finais do ano 750, e que actualmente se atopa en Uppsala (centro de Suecia). Dende o século XVII, o codex Gigas ten saído do territorio sueco só en dúas ocasións, para ir o Metropolitan Museum de Nova York o 1970, e a Berlín.
Actualmente o codex gigas é custodiado na Biblioteca Real de Estocolmo.
Codex Theodosianus

O Codex Theodosianus ou Código Teodosiano é unha compilación das leis do Imperio Romano baixo os emperadores cristiáns dende 312. Unha comisión foi establecida polo emperador Teodosio II e o seu coemperador Valentiniano III o 26 de marzo de 429 e a compilación foi publicada por unha constitución do 15 de febreiro de 438. Entrou en vigor nas partes leste e oeste do imperio o 1 de xaneiro de 439. O texto orixinal do códice tamén se atopa no Breviario de Alarico (tamén chamada Lex Romana Visigothorum ), promulgada o 2 de febreiro de 506.
Codex Wallerstein

O Codex Wallerstein é un manuscrito iluminado conservado na Biblioteca da Universidade de Augsburgo coa signatura ou código de catalogación I. 6. 4. 2. É un manual alemán de artes marciais de 108 folios numerados, que suman 221 páxinas datado en 1549 que leva o título Vonn Baumanns Fechtbuch Características
De autor ou autores anónimos e escrito en antigo alto alemán non é un texto homoxéneo, tradicionalmente considerábase que consistía en tres partes diferencidas, unha primeira parte que se corresponde propiamente cun Fechtbuch, unha segunda parte que sería máis ben un Ringbuch (manual de loita corpo a corpo) e unha terceira parte no que se mesturan varias artes marciais. Hans- Peter Hils en Meister Johann Liechtenauers Kunst des langen Schwertes obra de 1985 divide o manuscrito en dúas partes, unha Parte A datada na segunda metade do século XV, subdividida en dúas subpartes unha dedicada á espada longa principalmente e á outra á sobre todo á loita corpo a corpo e á daga e unha Parte B de datación máis antiga, de arredor de fin do século XV ou principios do XV, e que só contén ilustracións, sen explicación nin comentario ningún. Segundo se testemuña na primeira folla sería unha persoa de apelido Von Bauman (Vonn Baumanns) quen uniu os textos no ano 1549, numerándoos e encadernándoos deixando constancia da data. No ano 1556 o códice pasou a propiedade de Paulus Hector Mair quen estribiu na última folla un sumario do contido. Trátase dun texto fundamental para o estudo da esgrima tradicional alemá.
Codeína

A codeína (metilmorfina) é unha droga alcaloide que se atopa de forma natural no opio. Pode presentarse baixo a forma de cristais inodoros e incoloros, ou ben como un po cristalino branco. A orixe do seu nome é da raíz grega que significa "cabeza de durmideira".
Codia terrestre

A codia terrestre é a capa máis superficial da Terra, parte da litosfera, que ten un espesor variable entre os cinco quilómetros de profundidade nos océanos ata 70 km de profundidade media nas cordilleiras continentais. A codia terrestre está composta por rochas silíceas, distinguíndose tres capas principais: Capa sedimentaria: está formada por rochas sedimentarias que se sitúan sobre os continentes e sobre as plataformas continentais. Esta capa está formada por rochas repregadas que forman parte das cordilleiras actuais e antigas dos continentes e da base da plataforma continental, e por sedimentos recentes que se depositan fundamentalmente sobre a plataforma continental e os fondos mariños próximos ao continente.
Capa granítica: está formada por rochas como o granito e outras semellantes. Forma a masa fundamental das zonas continentais emerxidas. Entre esta capa e a seguinte apréciase a descontinuidade de Conrad, chamada tamén "canle da litosfera", que marca os límites da capa granítica e a capa inferior basáltica. Tanto a capa sedimentaria como a granítica son capas descontinuas e atópanse como flotando en equilibrio isostático sobre a capa basáltica, como o fai un iceberg sobre a auga.
Capa basáltica: está formada por rochas semellantes ao basalto. É unha capa continua ao redor da Terra, ao contrario cás dúas anteriores. A descontinuidade de Mohorovičić separa a capa basáltica do manto.
A codia terrestre é unha gran descoñecida polas dificultades que presenta o seu estudo. Porén, os datos que facilitan os estudos sismolóxicos contribuíron de forma importante ao coñecemento da estrutura interna da Terra. A través da análise da propagación das ondas sísmicas constrúense perfís que proporcionan a xeometría das estruturas tectónicas.
En 2013, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas acordou celebrar no día 5 de decembro o Día Mundial do Solo, buscando destacar o valor deste recurso e concienciar ós gobernos dos diferentes países a necesidade de alcanzar un compromiso de mellora proactiva da saúde do solo (loita contra a desertificación, potenciar unha agricultura sostible, facer fronte ó cambio climático etc. ).
Codificación de caracteres

Unha Codificación de caracteres é un código que emparella un grupo de caracteres dunha lingua natural (coma un alfabeto ou silabario) cun grupo de números ou pulsos eléctricos. Os exemplos máis comúns serían o código Morse e o código ASCII. Codificacións de caracteres máis correntes
ISO 646
ASCII
EBCDIC
ISO 8859:
ISO 8859-1, ISO 8859-2, ISO 8859-3, ISO 8859-4, ISO 8859-5, ISO 8859-6, ISO 8859-7, ISO 8859-8, ISO 8859-9, ISO 8859-10, ISO 8859-11, ISO 8859-13, ISO 8859-14, ISO 8859-15, ISO 8859-16
Grupos de carecteres de DOS:
CP437, CP737, CP850, CP852, CP855, CP857, CP858, CP860, CP861, CP863, CP865, CP866, CP869
Grupos de carecteres de Windows:
Windows-1250, Windows-1251, Windows-1252, Windows-1253, Windows-1254, Windows-1255, Windows-1256, Windows-1257, Windows-1258
KOI8-R, KOI8-U
ISCII
VISCII
Big5
HKSCS
Guobiao
GB2312
GB18030
ISO 2022, Shift JIS, EUC
Unicode
UTF-8
UTF-16
Codificador

Un codificador é un circuíto combinacional con 2N entradas e N saídas, cuxa misión é presentar na saída o código binario correspondente á entrada activada.
Existen dous tipos fundamentais de codificadores: codificadores sen prioridade e codificadores con prioridade. No caso de codificadores sen prioridade, pode darse o caso de saídas cuxa entrada non poida ser coñecida: por exemplo, a saída 0 podería indicar que non hai ningunha entrada activada ou que se activou o entrada número 0. Ademais, certas entradas poden facer que na saída se presente a suma lóxica de ditas entradas, ocasionando maior confusión. Por iso, este tipo de codificadores é usado unicamente cando o rango de datos de entrada está correctamente acoutado e o seu funcionamento garantido. Para evitar os problemas anteriormente comentados, deséñanse os codificadores con prioridade. Nestes sistemas, cando existe máis dun sinal activo, a saída codifica a de maior prioridade (xeralmente correspondente ao valor decimal máis alto). Adicionalmente, codifícanse dúas saídas máis: unha indica que ningunha entrada está activa, e a outra que algunha entrada está activa. Esta medida permite discernir entre os supostos de que o circuíto estivese deshabilitado pola non activación do sinal de capacitación, que o circuíto non tivese ningunha entrada activa, ou que o entrada número 0 estivese activada.
Tamén entendemos como codificador (códec), un esquema que regula unha serie de transformacións sobre un sinal ou información. Estes poden transformar un sinal a unha forma codificada usada para a transmisión ou cifrado ou ben obter o sinal adecuado para a visualización ou edición (non necesariamente a forma orixinal) a partir da forma codificada.
Neste caso, os codificadores son utilizados en arquivos multimedia para comprimir son, imaxe ou vídeo, xa que a forma orixinal deste tipo de arquivos é demasiado grande para ser procesada e transmitida polos sistemas de comunicación dispoñíbeis actualmente. Utilízanse tamén na compresión de datos para obter un tamaño de arquivo menor.
Segundo esta nova definición, podemos dividir os codificadores en códecs sen perdas e códecs con perdas, segundo se a información que se recupera coincide exactamente coa orixinal ou é unha aproximación.
Codominio

Nas matemáticas, o codominio ou contradominio é o conxunto final ou conxunto de chegada dunha función f: X → Y {\displaystyle f\colon X\to Y\, }; é o conxunto Y {\displaystyle Y\, } que participa na función, e anótase como C o d f {\displaystyle Cod_{f}\, }, C f {\displaystyle C_{f}\, } ou c o d o m ( f ) {\displaystyle {\rm {{codom}(f)\, }}}.
Sexa I m f {\displaystyle Im_{f}\, } a imaxe dunha función f {\displaystyle f\, }, entón I m f ⊆ C f {\displaystyle Im_{f}\subseteq C_{f}}. Exemplos
Para unha función f: R → R {\displaystyle f\colon \mathbb {R} \rightarrow \mathbb {R} } definida por f: x ↦ x 2, {\displaystyle f\colon \, x\mapsto x^{2}, } ou de xeito equivalente f ( x )
x 2, {\displaystyle f(x)\
\ x^{2}, } o codominio de f é R {\displaystyle \textstyle \mathbb {R} }, mais f non se asigna a ningún número negativo.
Así, a imaxe de f é o conxunto R 0 + {\displaystyle \textstyle \mathbb {R} _{0}^{+}}; é dicir, o intervalo [ 0, ∞ ) {\displaystyle [0, \infty )}. Se definimos a función g de forma similar modificando o codominio: g: R → R 0 + {\displaystyle g\colon \mathbb {R} \rightarrow \mathbb {R} _{0}^{+}} g: x ↦ x 2. {\displaystyle g\colon \, x\mapsto x^{2}. } Aínda que f e g asignan un determinado x ao mesmo número, deste xeito non son a mesma función porque teñen codominios diferentes. Definimos unha terceira función h que mostra o motivo do codominio anterior: h: x ↦ x. {\displaystyle h\colon \, x\mapsto {\sqrt {x}}. } O dominio de h non pode ser R {\displaystyle \textstyle \mathbb {R} } (porque as reaíces de números negativos non teñen resultado nos números reais) mais pódese definir como R 0 + {\displaystyle \textstyle \mathbb {R} _{0}^{+}}: h: R 0 + → R. {\displaystyle h\colon \mathbb {R} _{0}^{+}\rightarrow \mathbb {R}. } Indícanse as composicións. h ∘ f, {\displaystyle h\circ f, } h ∘ g. {\displaystyle h\circ g. } Analizando con estas composicións os exemplos anteriores vemos que h ∘ f non é útil. É posíbel que h, cando se compón con f, poida recibir un argumento para o cal non se define ningunha saída: os números negativos non son elementos do dominio de h, que é a función da raíz cadrada.
A composición de funcións, polo tanto, é unha noción útil só cando o codominio da función no lado dereito dunha composición (non a súa imaxe, que é unha consecuencia da función e podería ser descoñecida no nivel da composición) é un subconxunto do dominio da función no lado esquerdo.
A maiores, o codominio afecta se unha función é unha sobrexección, xa que a función é sobrexectiva se e só se o seu codominio é igual á súa imaxe. No exemplo, g é unha sobrexección mentres que f non. O codominio non afecta a se unha función é unha inxección.
Codorníu

Codorníu é unha empresa familiar catalá adicada á produción e comercialización de cava e viño. Historia
As orixes da empresa están na familia Raventós a mediados do século XVI. Jaume Codorníu e a súa familia adicábanse á produción de viño.
En 1659, casan Anna dos Codorníu e Miquel Raventós. Anna foi a última da familia en levar o apelido Codorníu. Dende entón os herdeiros familiares pasaron a chamarse Raventós. Dous séculos despois, Josep Raventós i Fatjó inicia a modernización da empresa producindo a primeira botella de cava empregando o método tradicional mesturando as variedades tradicionais do Penedès: Macabeo, Xarel-lo e Parellada.
En 1887, a filoxera destrúe os viñedos do Penedès e obriga a replantar tódalas viñas familiares con enxertos de plantacións inmunes. En 1888 na Exposición Universal de Barcelona a marca gaña o primeiro premio, unha medalla de ouro.
En 1976 as cavas Codorníu son declaradas Monumento Histórico Artístico Nacional por Real Decreto do 9 de xaneiro de 1976.
Codrington, Antiga e Barbuda

Codrington, é a pequena cidade capital da dependencia de Barbuda, Antiga e Barbuda.
Foi fundada aproximadamente no 1666, por John Codrington e Christopher Codrington. Atópase nas marxes sur do Lago Codrington. O censo de 1904, rexistraba unha poboación de 700 habitantes, mais, en 1991 tiña 1252.
Coeducación

A coeducación é a educación mixta, é dicir, unha educación na que –polo menos organizativamente- non se ten en conta o xénero. Tivo un rápido avance nos últimos decenios, en parte debido á suposición de que ese modelo podía facilitar a igualdade de oportunidades; porén, aínda coas súas vantaxes, o esquecemento das diferenzas de xénero supuxo aspectos negativos.
A coeducación coñécese como educación mixta (coeducation) en países anglosaxóns, pero en países como en España, a coeducación é un termo que fai referencia á educación na igualdade de xénero. En países anglosaxóns refírese unicamente á mestura de homes e mulleres en institucións educativas, sen dar ningunha connotación no tipo de educación que reciben.
No entanto, o termo coeducación en España, refírese á educación na igualdade de xénero en todos os aspectos da vida, sen necesariamente referirse a unha educación na que os/as destinatarios/as sexan dun xénero ou doutro.
Coeficiente de Chézy

Denomínase coeficiente de Chézy ao coeficiente C {\displaystyle C} utilizado na fórmula de Chézy para cálculo da velocidade da auga en canles abertas: V ( h )
C R ( h ) ∗ S {\displaystyle V(h)
C{\sqrt {R(h)*S}}} onde: V ( h ) {\displaystyle \ V(h)}
velocidade media da auga en m/s, que é función do tirante hidráulico h R ( h ) {\displaystyle \ R(h)}
radio hidráulico, en m, función de h S {\displaystyle \ S}
a pendente da liña de auga en m/m C {\displaystyle \ C}
coeficiente de Chézy.
Unha das posibles formulacións deste coeficiente débese a Henri Bazin: C
871 + m R ( h ) {\displaystyle \ C
{\frac {87}{1+{\frac {m}{\sqrt {R(h)}}}}}} onde: m {\displaystyle \ m} é un parámetro que depende da rugosidade da parede
Aplicando a formulación de Bazin para o coeficiente de Chézy, a velocidade da auga en canais calcúlase segundo a fórmula seguinte: V ( h )
871 + m R ( h ) R ( h ) ∗ S {\displaystyle \ V(h)
{\frac {87}{1+{\frac {m}{\sqrt {R(h)}}}}}{\sqrt {R(h)*S}}} Existen outras expresións para o coeficiente C, entre as que se poden citar: Fórmula de Kutter
Fórmula de Manning
Fórmula de Strickler
Coeficiente de Gini

O coeficiente de Gini é unha medida da desigualdade ideada polo estatístico italiano Corrado Gini publicada no documento "Variabilità e mutabilità" ("Variabilidade e mutabilidade" en italiano), en 1912. Normalmente utilízase para medir a desigualdade nos ingresos, dentro dun país, pero pode utilizarse para medir calquera forma de distribución desigual. O coeficiente de Gini é un número entre 0 e 1, onde 0 equivale á perfecta igualdade (todos teñen os mesmos ingresos) e o valor 1 correspóndese coa perfecta desigualdade (unha persoa ten todos os ingresos e os demais ningún).
O índice de Gini é o coeficiente de Gini multiplicado por 100, é dicir, en porcentaxe, onde o 100 é o máximo, no canto de 1. Unha variación de dúas centésimas do coeficiente de Gini (ou dúas unidades do índice) equivale a unha distribución dun 7% de riqueza do sector máis pobre da poboación (por debaixo da mediana) ao máis rico (por derriba da mediana).
Aínda que o coeficiente de Gini utilízase sobre todo para medir a desigualdade nos ingresos, tamén pode utilizarse para medir a desigualdade na riqueza ou renda. Este uso require que ninguén dispoña dunha riqueza neta negativa. Definición
O coeficiente de Gini calcúlase como unha proporción das áreas no diagrama da curva de Lorenz. Se a área entre a liña de perfecta igualdade e a curva de Lorenz é a, e a área por debaixo da curva de Lorenz é b, entón o coeficiente de Gini é a/(a+b).
Esta proporción exprésase como porcentaxe ou como equivalente numérico desa porcentaxe, que é sempre un número entre 0 e 1. O coeficiente de Gini calcúlase a miúdo coa Fórmula de Brown, que é máis práctica: De forma resumida, a Curva de Lorenz é unha gráfica de concentración acumulada da distribución da riqueza superposta á curva da distribución de frecuencias dos individuos que a posúen, e a súa expresión en porcentaxes é o índice de Gini.
Propiedades
Todas as curvas de Lorenz pasan pola recta ou a curva que une os puntos (0, 0) e (1, 1). A maior índice de Gini tense logo unha maior desigualdade. Se dúas curvas de Lorenz se cruzan entre si, recoméndase non sacar conclusións de carácter visual, xa que poden ser enganosas; é mellor comparar a desigualdade que representan, calculando primeiro os índices de Gini correspondentes a cada curva.
Para determinar a área entre a curva de Lorenz e a liña de perfecta equidade, o ideal é calcular unha integral definida, pero ás veces non se coñece a definición explícita da curva de Lorenz, polo que é interesante utilizar outras fórmulas cun número finito de sumandos.
As propiedades do índice de Gini son comparables coas do cadrado do coeficiente de variación.
Empiricamente, a renda de moitos países aproxímase a unha distribución Gamma (con parámetro k < 5), isto é, uns índices de Gini entre 0, 50 e 0, 25. Os países con índices superiores a 0, 50 teñen unha distribución aínda máis desigual que a distribución exponencial.
Coeficiente de Poisson

O coeficiente de Poisson en física defínese, para un corpo sobre o que se aplica unha carga (forza), como a razón entre a deformación unitaria na dirección na que se aplica a forza e a producida na dirección perpendicular. Recibe o seu nome por Simeon Poisson. σ
− Δ d / d Δ l / l {\displaystyle \sigma
-{\frac {\Delta d/d}{\Delta l/l}}}.
O estirar un corpo sólido nunha dirección, provoca en xeral un adelgazamento do mesmo nas dúas direccións perpendiculares. Facendo cálculos sinxelos chégase á seguinte expresión que relaciona a variación relativa do volume do corpo co coeficiente de Poisson: Δ V V
( 1 − 2 σ ) Δ l l {\displaystyle {\frac {\Delta V}{V}}
(1-2\sigma ){\frac {\Delta l}{l}}}.
Así para un material incompresíbel, teríase unha razón de Poisson de exactamente 0. 5. Exemplos de valores de
σ {\displaystyle \sigma } Aluminio: 0, 33
Aceiro: 0, 2-0, 33
Formigón: 0, 2
Chumbo: 0. 45
Latón: 0, 37
Vidro: 0, 23
SiC: 0, 17 S i 3 N 4 {\displaystyle Si_{3}N_{4}}: 0, 25
Coeficiente de bloque

O coeficiente de bloque é a relación entre o volume obtido a través da multiplicación das dimensións máximas das obras vivas dun navío (LOA × boca × calado), o volume do paralelepípedo que ten as súas arestas con valores iguais ao LOA, á boca e ao calado, e o volume deslocado polas obras vivas. Represéntase mediante C b {\displaystyle C_{b}}. Fórmula
C b
V L p p ⋅ B ⋅ T {\displaystyle C_{b}
{\frac {V}{L_{pp}\cdot B\cdot T}}} C b
{\displaystyle C_{b}
} Coeficiente de bloque V
{\displaystyle V
} volume da carena L
{\displaystyle L
} lonxitude B
{\displaystyle B
} boca t
{\displaystyle t
} calado Navíos e os seus coeficientes de bloque
O coeficiente de bloque dun navío será sempre menor que 1, visto que as formas do casco non son, xeralmente, un paralelepípedo. O casco pode ser máis ou menos afiado, dando ao navío formas mais hidrodinámicas.
Un navío que posúe un C b {\displaystyle C_{b}} alto, terá formas mais cheas, impondo maior resistencia ao movemento, e un navío con C b {\displaystyle C_{b}} baixo terá formas máis finas, e menor resistencia ao avance.
Tipos de navíos
Navíos de guerra (fragatas, cruceiros) e portacontedores: C b < 0, 75 {\displaystyle C_{b}<0, 75} Graneleiros, petroleiros: C b > 0, 75 {\displaystyle C_{b}>0, 75}
Coeficiente de dilatación térmica

Denomínase coeficiente de dilatación térmica o cociente que mide o cambio relativo de lonxitude ou volume que se produce cando un corpo sólido ou un fluído dentro dun recipiente experimenta un cambio de temperatura que leva consigo unha dilatación térmica. Coeficientes de dilatación
De forma xeral, durante unha transferencia de calor, a enerxía que está almacenada nos enlaces intermoleculares entre dous átomos cambia. Cando a enerxía almacenada aumenta, tamén o fai a lonxitude destes enlaces. Así, os sólidos normalmente expándense ao quentarse e contráense ao arrefriarse; este comportamento de resposta ante a temperatura exprésase mediante o coeficiente de dilatación térmica (tipicamente expresado en unidades de °C−1): α
1 V ( ∂ V ∂ T ) {\displaystyle \alpha
{\frac {1}{V}}\left({\frac {\partial V}{\partial T}}\right)}
Sólidos
Para sólidos, o tipo de coeficiente de dilatación máis comunmente usado é o coeficiente de dilatación linear αL. Para unha dimensión linear calquera, pódese medir experimentalmente comparando o valor de dita magnitude antes e despois de certo cambio de temperatura, como: α L
d ln ⁡ L d T ≈ 1 L Δ L Δ T {\displaystyle \alpha _{L}
{\frac {d\ln L}{dT}}\approx {\frac {1}{L}}{\frac {\Delta L}{\Delta T}}} Pode ser usada para abreviar este coeficiente, tanto a letra grega alfa α {\displaystyle \alpha \; } como a letra lambda λ {\displaystyle \lambda \; }.
Gases e líquidos
En gases e líquidos é máis común usar o coeficiente de dilatación volumétrico α V {\displaystyle \alpha _{V}} ou β {\displaystyle \beta }, que vén dado pola expresión: α V
d ln ⁡ V d T ≈ 1 V Δ V Δ T {\displaystyle \alpha _{V}
{\frac {d\ln V}{dT}}\approx {\frac {1}{V}}{\frac {\Delta V}{\Delta T}}} Para sólidos, tamén pode medirse a dilatación volumétrica, aínda resulta menos importante na maioría das aplicacións técnicas. A partir do cálculo dedúcese que o coeficiente de dilatación volumétrico é o triplo do coeficiente de dilatación linear, polo tanto, para os rangos onde o coeficiente é constante cúmprese: α V
3 α L {\displaystyle {\alpha _{V}}
3\alpha _{L}} Nota: A unidade do SI (Sistema Internacional) é o Kelvin (K), aínda que como se trata de variacións, isto non afecta os cálculos. Aplicacións
O coñecemento do coeficiente de dilatación térmica (linear) adquire unha grande importancia técnica en moitas áreas do deseño industrial. Un bo exemplo son os raís do ferrocarril; estes van soldados uns cos outros, polo que poden chegar a ter unha lonxitude de varios centenares de metros. Se a temperatura aumenta moito a vía férrea desprazaríase por efecto da dilatación, deformando completamente o trazado. Para evitar isto, estírase o carril artificialmente, tantos centímetros como se fose unha dilatación natural e córtase o sobrante, para volver soldalo. Este proceso coñécese como neutralización de tensións.
Coeficiente de variación

En Estatística, o coeficiente de variación é o parámetro estatístico que se emprega cando se fai referencia á relación entre a media e a variabilidade da variable. Adoita abreviarse C. V.
A súa fórmula expresa o desvío estándar como porcentaxe da media aritmética, mostrando unha mellor interpretación porcentual do grao de variabilidade que o desvío estándar. Por outra banda presenta problemas, xa que a diferenza do desvío estándar este coeficiente é variable ante cambios de orixe. Por iso é importante que todos os valores sexan positivos e a súa media sexa polo tanto un valor positivos.
Canto maior sexa o coeficiente de variación maior será a heteroxeneidade dos valores da variable, e canto menor sexa este coeficiente, maior será a homoxeneidade. Cálculo
Esixindo que x ¯ > 0 {\displaystyle {\bar {x}}>0}, cálculase: C V
σ | x ¯ | {\displaystyle C_{V}
{\frac {\sigma }{|{\bar {x}}|}}} onde σ {\displaystyle \sigma } é o desvío estándar. Pódese dar en porcentaxe calculando C V
σ | x ¯ | ⋅ 100 {\displaystyle C_{V}
{\frac {\sigma }{|{\bar {x}}|}}\cdot 100} Propiedades e aplicacións
O coeficiente de variación é adimensional.
O coeficiente de variación adoita ser menor que 1, mais en certas distribucións de probabilidade poder ser 1 ou maior.
Como depende da media aritmética, cando esta é moi próxima a 0 pode dar valores moi grandes, que non implican necesariamente dispersión nos datos
Coelacanthus

Coelacanthus é un xénero extinto de celacantos. un dos cinco que integran a familia dos celacántidos (Coelacanthidae), que apareceron orixinalmente durante o período permiano.
Foi o primeiro xénero de celacantos en ser descrito, e a orde dos celacantiformes (Coelacanthiformes), así como a familia dos celacántidos, recibiron o seu nome deste xénero. Características
Os membros deste xénero tiñan un parecido superficial aos actuais celacantos (xénero Latimeria), aínda que eran máis pequenos, e tiñan a cabeza máis alongada.
Podían chegar a medir 90 cm de lonxitude, e tiñan pequeaas aletas lobuladas, o que suxire que as especies de Coelacanthus eran depredadores de augas abertas.
Coelacanthus foi un xénero lonxevo de distribución cosmopolita.
Logrou sobrevivir á extinción masiva do Permiano-Triásico, extinguíndose eventualmente durante o final do período xurásico superior, hai cerca de 145 millóns de anos. Taxonomía
Descrición
O xénero foi descrito en 1836 polo zoólogo e xeólogo estadounidense de orixe suíza Louis Agassiz en Recherches Sur Les Poissons Fossiles, 6ª achega.
Etimoloxía
O nome Coelacanthus (que significa "de espiñas ocas") está formado polo elemento do latín científico coelo-, tirado do grego antigo κοῖλος koîlos, "oco", e do termo grego ἄκανθα ákantha, "espiña", coa desinencia -us, indicando substantivo masculino.
Especies
Xénero Coelacanthus Coelacanthus banffensis Lambe, 1916
Coelacanthus evolutus Beltan, 1980
Coelacanthus gracilis Agassiz, 1844,
Coelacanthus granulatus Agassiz, 1836
Coelacanthus harlemensis Winkler, 1871
Coelacanthus lunzensis Reis, 1900
Coelacanthus madagascariensis Woodward, 1910
Coelacanthus minor Agassiz, 1844
Coelacanthus welleri Eastman, 1908
Coelacanthus whitea Lehman, 1952
Coelenterazina

A coelenterazina, ou celenteracina[Cómpre referencia], (tamén chamada luciferina de Renilla) é unha molécula do tipo das luciferinas que emite luz, que se encontra en moitos organismos acuáticos de sete filos distintos. É o substrato de moitos encimas luciferases e fotoproteínas como a luciferase Rluc de Renilla reniformis, a luciferase Gluc de Gaussia, a aequorina, e a obelina. Historia
A coelenterazina foi illada e caractrerizada simultaneamente por dous grupos que estudaban os cnidarios bioluminescentes Renilla reniformis e Aequorea victoria, respectivamente. Ambos os grupos descubriron independentemente que se utilizaba o mesmo composto neses dous sistemas luminescentes. O nome da molécula procede de Coelenterata, o antigo nome dos Cnidaria. Contén un derivado do grupo químico nitroxenado pirazina. Igualmente, os dous principais metabolitos (coelenteramida e coelenteramina) foron nomeados polos grupos químicos que levan. Distribución
A coelenterazina está amplamente distribuída nos organismos mariños, como son: radiolarios
ctenóforos
cnidarios como Aequorea victoria, Obelia geniculata e Renilla reniformis
luras como Watasenia scintillans e Vampyroteuthis infernalis
camaróns como Systellaspis debilis e Oplophorus gracilirostris
copépodos como Pleuromamma xiphias e Gaussia princeps
quetognatos
peixes como algúns Neoscopelidae e Myctophidae
equinodermos como Amphiura filiformis
O composto foi tamén illado de organismos que non son luminescentes, como o arenque do Atlántico e varias especies de camaróns como Pandalus borealis e Pandalus platyuros. Propiedades
A coelenterazina pode ser cristalizada formando cristais amarelo-laranxas. A molécula absorbe luz no espectro ultravioleta e no visible, cun pico de absorción a 435 nm en metanol, que lle dá á molécula unha cor amarela. A molécula oxídase espontaneamente en condicións aeróbicas ou nalgúns solventes orgánicos como a dimetilformamida e o dimetilsulfóxido (DMSO), e é almacenada normalmente en metanol ou en gas inerte.
Coelophysis

Coelophysis (do grego "ósos ocos") é un xénero representado por unha única especie de dinosauro terópodo celofísido, que viviu a finais do período Triásico, hai aproximadamente 216 a 196 millóns de anos, no Noriano, ao suroeste dos Estados Unidos de América, así como en Suráfrica e Zimbabwe. O seu nome génerico débese a que os ósos das súas patas eran ocos e provén do grego antigo κοιλος/koilos que significa "oco" e φυσις/physis "forma". A especie tipo, C. bauri, foi descrita por Edward Drinker Cope en 1889.
Coencima A

O coencima A ou coenzima A (abreviado como CoA, CoASH, ou HSCoA) é un coencima, moi importante no metabolismo dos ácidos graxos e na oxidación do piruvato e ciclo de Krebs. Todos os xenomas secuenciados ata agora codifican encimas que usan o coencima A como substrato e arredor do 4% dos encimas celulares utilízano como substrato como tal ou como algún tioéster seu (como o acetil-CoA, por exemplo).
A molécula consta dos seguintes compoñentes: un nucleótido de adenina con tres fosfatos, un deles no carbono 3', e os outros dous en forma de pirofosfato unido ao carbono 5'.
un pantotenato (ácido pantoténico) derivado da vitamina B5, unido ao pirofosfato.
unha cisteamina (ou β-mercaptoetanolamina) unida ao pantotenato. Esta é a molécula que leva o grupo reactivo do coencima, un grupo tiol ou -SH, por onde se enlaza aos acilos que transporta. Biosíntese
O coencima A sintetízase nun proceso en cinco pasos a partir do pantotenato e a cisteína: O pantotenato (vitamina B5) fosforílase a 4'-fosfopantotenato por acción do encima pantotenato quinase (PanK; CoaA; CoaX)
Engádese despois unha cisteína ao 4'-fosfopantotenato polo encima fosfopantotenoílcisteína sintetase (PPC-DC; CoaB) para formar 4'-fosfo-N-pantotenoilcisteína (PPC)
A PPC é descarboxilada a 4'-fosfopanteteína pola fosfopantotenoilcisteína descarboxilase (CoaC)
A 4'-fosfopanteteína é adenilada para formar desfosfo-CoA en reacción catalizada polo encima fosfopanteteína adenilil transferase (CoaD)
Finalmente, a desfosfo-CoA é fosforilada usando ATP para formar o coencima A polo encima desfosfocoencima A quinase (CoaE). Función
Como o coencima A é, quimicamente, un tiol, pode reaccionar con ácidos carboxílicos formando tioésteres, funcionando como un transportador de grupos acilo. O coencima A actúa na transferencia de ácidos graxos do citoplasma á mitocondria. Cando a molécula de coencima A transporta un grupo acetilo denomínase acetil-CoA ou, ás veces, pode escribirse acetil-S-CoA (indicando o S por onde se une ao acilo). Cando non está unida a un grupo acilo abréviase como CoA ou tamén como CoASH ou HSCoA ou CoA-SH, indicando o grupo -SH por onde se enlazaría ao acilo, que está libre.
O coencima A é tamén a fonte do grupo fosfopanteteína que se engade como grupo prostético a proteínas como as proteínas carrexadoras de acilos e a formiltetrahidrofolato deshidroxenase. Lista de grupos acilo activados polo coencima A
Acetil-CoA
Propionil-CoA
Acetoacetil-CoA
Coumaroíl-CoA (usado na biosíntese de flavonoides e estilbenoides)
Acil derivados de ácidos dicarboxílicos
Malonil-CoA
Succinil-CoA (usado na biosíntese de grupos hemo)
3-hidroxi-3-metilglutaril-CoA (usado na biosíntese de isoprenoides)
Pimelil-CoA (usado na biosíntese de biotina)
acilo graxo-CoA (forma activada dos ácidos graxos; só os ésteres do CoA son substratos de reaccións tan importantes como as biosínteses de mono-, di-, e triacilglicéridos, as reaccións da carnitina palmitoíl transferase, ou a esterificación do colesterol)
Benzoíl-CoA
Butiril-CoA
Coenzima

Os coenzimas ou coencimas son cofactores orgánicos non proteicos, termoestables, que unidos a un apoenzima constitúen o holoenzima ou forma cataliticamente activa do enzima. Teñen en xeral baixa masa molecular. Son claves no mecanismo de catálise, por exemplo, aceptando ou doando electróns ou grupos funcionais, que transportan dun enzima a outro. A diferenza dos enzimas, os coenzimas modifícanse e consómense durante a reacción química. Mecanismo de acción
O mecanismo de acción básico dos coenzimas é o seguinte: O coenzima únese a un enzima,
O enzima capta o seu substrato específico,
O enzima ataca ese substrato, arrincándolle algúns dos seus átomos,
O enzima cede ao coenzima eses átomos provenientes do substrato,
O coenzima acepta eses átomos e despréndese do enzima.
O coenzima non é o receptor final deses átomos, senón que debe liberalos tarde ou cedo,
O coenzima transporta eses átomos e acaba cedéndoos, recuperando así a súa capacidade para aceptar novos átomos.
Este último paso é esencial para non esgotar a dotación de coenzimas dunha célula, xa que os encimas xunto cos que actúa non poden realizar a reacción química sen o concurso do seu coenzima.
Cada coenzima está especializado en aceptar e transportar un tipo de átomos determinado; uns aceptan hidróxenos, outros grupos acetilo etc. No entanto, os coenzimas non son nada específicos respecto dos encimas aos que se unen, de modo que un mesmo coenzima pode unirse a un gran número de enzimas distintos, e por iso o número de coenzimas diferentes é relativamente baixo. Principais coenzimas
FAD (Flavin-adenín dinucleótido): transporte de electróns e protóns.
FMN (Flavín mononucleótido): transporte de electróns e protóns.
NAD+ (Nicotin-adenín dinucleótido): transporte de electróns e protóns.
NADP+ (Nicotin-adenín dinucleótido fosfato): transporte de electróns e protóns.
Coenzima A: transporte de grupos acetilo (por exemplo, na descarboxilación do ácido pirúvico).
Coenzima Q: transporte de electróns na cadea respiratoria.
Coenzima B12: transporte de grupos metilo ou hidróxenos entre moléculas.
Pirofosfato de tiamina: forma parte, entre outros, do complexo piruvato deshidroxenase.
Vitamina C Coenzimas e vitaminas
Moitas vitaminas, ou os seus derivados, actúan como coenzimas: Vitamina B1, ou tiamina: o seu derivado pirofosfato de tiamina é esencial para o catabolismo de ácido pirúvico.
Vitamina B2, ou riboflavina: os seus derivados son nucleótidos encimáticos con gran poder redutor, como o FAD ou o FMN.
Vitamina B3, ou niacina: os seus derivados son nucleótidos enzimáticos con gran poder redutor, como o NAD+ ou o NADP+.
Vitamina B5, ou ácido pantoténico: o seu principal derivado é o coenzima A (Co-A), con grande importancia en procesos metabólicos.
Vitamina B6, ou piridoxina.
Vitamina B12, ou cianocobalamina: coenzima B12.
Vitamina E e Vitamina K: quimicamente similares ao coenzima Q.
Cofia

Este artigo trata da "cofia", peza do vestiario feminino. Para o sentido en botánica, véxase Caliptra. Unha cofia é un toucado feminino, feito de liño xeralmente, que vai cinguido á cabeza cunha cinta de seda que nalgúns casos ten cores vivas. Popularmente, a cinta branca é indicativa de muller casada, a preta de viúva e as de cores son para as solteiras. A parte coincidente coa parte superior da cabeza era un rectángulo de puntilla e en ocasións de encaixe. Esta tea fruncíase e deixábase caer ata a metade das costas. Adoitaba ser un toucado das clases altas e medias no traxe de gala ou mesmo para asistir a cerimonias relixiosas.
Unha variante sería a gandá, que era feito cun pano de seda liso ou floreado.
Cofre de Perote

O Cofre de Perote, orixinalmente Naupa-Tecutépetl (en náhuatl), tamén coñecido como Nauhcampatépetl é un volcán extinto de aproximadamente 4201 metros (cuberto por neve no inverno), que está no Estado de Veracruz, México. É unha das dez montañas máis altas de México.
Cofre de Perote é tamén o nome do Parque nacional mexicano onde está situado este volcán.
O Nauhcampatépetl é tamén un excelente lugar para a práctica do excursionismo.
Cogito ergo sum

A locución latina cogito ergo sum, que en galego se traduce como penso, logo existo (ou penso, polo tanto, existo) ou máis tradicionalmente, penso, logo, eu son, é unha formulación filosófica de René Descartes, o cal se converteu no elemento fundamental do racionalismo occidental. Cogito ergo sum é unha tradución da formulación orixinal de Descartes en francés: "Je pense, donc je suis", atopado no seu famoso Discurso do método (1637).
Aínda que a idea expresada en cogito ergo sum se atribúe a Descartes, moitos predecesores ofreceron argumentos similares, particularmente Agostiño de Hipona en De Civitate Dei (libros XI, 26), o cal se anticipa a modernos contrapuntos sobre o concepto. (Véxase Principios de filosofía 1, §7: Ac proinde haec cognitio, ego cogito, ergo sum, est omnium prima & certissima, quae cuilibet ordine philosophanti occurrat o que significa, "E polo tanto esta reflexión, penso logo existo, é a primeira e máis certa de todas cantas se lle presentan aos que filosofan ordenadamente") Introdución
A locución cogito ergo sum non é utilizada no traballo máis importante de Descartes, as Meditacións metafísicas, pero o termo "O cogito" (ás veces confuso) é utilizado para referirse a un argumento del. Descartes sentiu que a frase, a cal usou no seu anterior Discurso, fora confundida no seu sentido aparecendo como unha inferencia, polo cal cambiouna a "Eu son, eu existo" (tamén chamado a primeira certeza) para evitar o termo cogito.