proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Heinrich Otto Wieland

Heinrich Otto Wieland, nado en Pforzheim, Baden, (Alemaña) o 4 de xuño de 1877 e finado en Múnic, o 5 de agosto de 1957, foi un químico alemán. Foi galardoado co premio Nobel de Química do ano 1927. Traxectoria
Estudou química nas universidades de Berlín, Múnic e Stuttgart. En 1917 sucedeu a Adolf von Baeyer como profesor de química da Universidade de Múnic e ensinou química orgánica nas de Friburgo e Múnic (1925-1953). Investigacións científicas
Formulou a teoría da deshidroxenación e explicou a constitución de moitos produtos de natureza completa, como a pteridina, as hormonas sexuais e os glucósidos da dixital, e tamén dalgúns alcaloides.
Así mesmo realizou estudos complexos sobre os ácidos biliares.
En 1927 foi galardoado co Premio Nobel de Química polas súas investigacións sobre a composición dos ácidos biliares. O premio foi anunciado o 13 de novembro de 1928, sendo entregado o 10 de decembro daquel mesmo ano en Estocolmo. Activismo social
Wieland tratou exitosamente de protexer as persoas, especialmente os estudantes xudeus, que vían como eran "restrinxidos racialmente" tras as leis de Núremberg. Malia non poder acceder á universidade como alumnos, podían permanecer no grupo de Heinrich Wieland como químicos ou como "Gäste des Geheimrats" (invitados do consello privado).
Heinrich Rohrer

Heinrich Rohrer, nado en Buchs o 6 de xuño de 1933 e finado en Wollerau o 16 de maio de 2013, foi un físico suízo. Traxectoria
Recibiu o Nobel de Física de 1986, polo proxecto do microscopio electrónico de varremento por efecto de túnel.
Heinrich Wölfflin

Heinrich Wölfflin (21 de xuño de 1864 - 19 de xullo de 1945) foi un soado crítico da arte suízo, considerado como un dos mellores historiadores de arte de toda Europa.
Definiu a historia da arte como unha historia independente do contexto social, económico ou relixioso a través do renacemento (século XVI) e o Barroco (século XVII). Analizou as diferenzas destes dous estilos insistindo en que a finais do século XVII produciuse unha mudanza semellante mais de sentido inverso, unha "volta atrás".
Entre os seus alumnos destácanse os historiadores Rudolf Wittkower e Sigfried Giedion e o escultor Naum Gabo. O Barroco segundo Wölffin
Wölffin, define o Barroco por cinco trazos característicos: A procura do movemento real, polo feito de que se constrúan edificacións con paredes onduladas e tamén a procura do imaxinario, polo feito de que se pinten personaxes quen de accións violentas.
Intento de suxerir o infinito. Este aspecto amósase claro no lago de Versalles. Neste estilo o camiño pérdese no horizonte.
A importancia da luz e dos seus efectos.
O gusto pola teatralidade, polo escenográfico e fastuoso.
A tendencia a mesturar as disciplinas artísticas. Obras
As súas obras máis notables son: Conceptos fundamentais para a historia da arte (1915)
Renacemento e Barroco (1888)
A arte clásica (1899)
Prolégomènes à une psychologie de l'architecture (1886).
Heinz Fengler

Heinz Fengler, nado en Oranienburg, Brandeburgo, o 31 de marzo de 1923 e finado en Berlín o 14 de marzo de 1999, foi un numismático alemán vinculado ao Gabinete Numismático de Berlín. Traxectoria
Heinz Fengler foi un economista que chegou a ser o director administrativo dos Museos Estatais de Berlín Oriental. Ademais, dedicouse á numismática e neste ámbito presidiu o Comité Central de Numismática na Asociación Cultural da RDA. En 1973, sucedeu a Arthur Suhle como director do Gabinete Numismático de Berlín. Detrás do seu nomeamento estaba a consideración político-museística dun maior control do Gabinete Numismático, ata daquela non controlado polo SED. No entanto, Fengler dirixiu o museo como unha institución científica relativamente libre. Foi responsable da colección de papel moeda no Gabinete Numismático e comezou a crear unha colección de accións e valores como un novo campo de coleccionismo. Fengler xubilouse en 1988 e finou en Berlín en 1999. Publicacións
Esta é unha escolma dos principais traballos monográficos publicados por Heinz Fengler ao longo da súa carreira: . (1953). Der Staatshaushalt der Deutschen Demokratischen Republik. Fragen der Planung, Durchführung und Kontrolle. Verlag Die Wirtschaft, Berlín.
(1961). Die Ansammlung und Verwendung von Rücklagen in der Haushaltswirtschaft der Deutschen Demokratischen Republik. Hochschule für Ökonomie, Berlín.
(1976). Transpress-Lexikon Numismatik (con G. Gierow e W. Unger). Transpress, Berlín.
(1976). Die Entwicklung der deutschen Geldscheine. Staatliche Museen, Berlín.
(1992). Geschichte der deutschen Notenbanken vor Einführung der Mark-Währung. Gietl, Regenstauf. ISBN 978-3-924861-05-6
Heinz Hoyer

Heinz Hoyer, nado en Elxleben, provincia de Dobrich, o 10 de xaneiro de 1953, é un escultor, deseñador e gravador de medallas, moedas alemán. Traxectoria
Heinz Hoyer cursou estudos superiores de Escultura na Academia de Arte Weißensee de Berlín, entre 1970 e 1975. Alí coñeceu a artista búlgara Sneschana Russewa, estudante de Deseño Gráfico, con quen casou 1976.
A partir de 1977, Hoyer traballou como artista independente entre Bulgaria e Berlín, e en 1980 a parella instalouse definitivamente na República Democrática Alemá, onde Heinz comezou a traballar como deseñador de selos e moedas, ás veces en común coa súa muller e noutras ocasións de xeito independente. A partir de 1983, Heinz Hoyer comezou a impartir docencia na Academia Weißensee. Entre 1983 e 1990, Heinz Hoyer deseñou 13 moedas conmemorativas da RDA, 12 delas xunto a súa muller Sneschana. Logo da reunificación alemá, Hoyer continuou a encargarse do deseño dalgunhas moedas conemmorativas da nova Alemaña unificada e, logomda creación da Eurozona, o matrimonio Hoyer foi elixido tamén polo Bundesbank para deseñar o anverso nacional das moedas alemás do euro con valores de un e de dous euros, que comezaron a emitirse en 2002. Igualmente, de xeito individual, Heinze Hoyer encargouse do deseño dunha boa cantidade de moedas conmemorativas do sistema do euro.
Helen B. Taussig

Helen Brooke Taussig, nada en Cambridge (Massachusetts) o 24 de maio de 1898 e finada en Kennett Square (Pensilvania) o 20 de maio de 1986, foi unha cardióloga estadounidense, que traballou en Baltimore e Boston e fundou o campo da cardioloxía pediátrica. É recoñecida co desenvolvemento do concepto do procedemento que prolongou a vida dos nenos nados con tetraloxía de Fallot (causa máis común da síndrome do bebé azul). Este concepto aplicouse como un procedemento coñecido como shunt de Blalock-Thomas-Taussig. O procedemento foi desenvolvido por Alfred Blalock e Vivien Thomas, colegas de Taussig no Hospital Johns Hopkins.
Taussig era parcialmente xorda debido a unha infección de ouvido na infancia; a principio da súa idade adulta progresou ata a xordeira completa. Para compensar a súa falta de ouvido, aprendeu técnicas de lectura de beizos e de axuda á audición para falar cos seus pacientes. Taussing tamén desenvolveu un método para empregar os seus dedos en lugar dun estetoscopio para sentir o ritmo dos latexos do corazón. Algunhas das súas innovacións atribúense á súa habilidade para diagnosticar problemas cardíacos co tacto en lugar de polo son.
Taussig tamén é coñecida polo seu traballo pola prohibición da talidomida e foi amplamente coñecida como médico. Foi a primeira muller directora da American Heart Association, e en 1964 recibiu a Medalla Presidencial da Liberdade. Na cultura popular
No filme de HBO de 2004 Something the Lord Made sobre a vida de Vivien Thomas, a doutora Taussig foi interpretada por Mary Stuart Masterson.
Helen Brotherton

Helen Alice Jane Brotherton, nada o 9 de febreiro de 1914 e finada o 6 de agosto de 2009, foi unha conservacionista inglesa. Foi a fundadora do tratado de conservación de Dorset (Dorser Wildlife Trust). Traxectoria
Helen Brotherton naceu en Harscott, Lincolnshire e criouse en Leamington Spa, filla de Eric e Helen Jakeman Brotherton. Estudou para mestra en Roehampton.
Carreira
O seu primeiro traballo como mestra foi en Norwich High School for Girls. Durante a segunda guerra mundial, uniuse ó Servizo de Mulleres Voluntarias, e posteriormente foi a Sick Bays en Warwickshire, polo cal recibiu a Medalla do Imperio Británico en 1943. Despois da guerra, trasladouse a Poole, Dorset, para coidar da súa nai, xa maior. Unha grande observadora de paxaros, foi voluntaria no Grupo de Ornitoloxía de Dorset, e foi a través dese grupo que coñeceu os problemas ambientais de Dorset. Navegou coa súa propia embarcación ata Illa Brownsea para facer exploracións, co apoio da dona exclusiva da illa, Mary Bonham-Christie, mais en contra do veto de acceso público. A comezos da década de 1960, despois da morte Bonham-Christie, Brotherton organizou un grupo para opoñerse ó desenvolvemento da illa Brownsea, xa que ameazaba o hábitat de aves ameazadas. Grazas ós esforzos do seu grupo, o National Trust fíxose propietario de Brownsea, e o grupo desenvolveu a Dorset Wildlife Trust. Helen Brotherton foi a súa primeira e máis lonxeva secretaria. En 1963, foi galardoada polo seu traballo medioambiental.
Helen Garner

Para a crítica literaria, véxase Helen Gardner. Helen Garner, nada en 1942 en Geelong (Australia), é unha escritora australiana. Traxectoria
Estudou na Universidade de Melbourne, deu clases no ensino secundario ata 1972 e traballou como redactora. Obra
Monkey Grip (1977), premiada co National Book Council Award e levada ao cine en 1981.
The Spare Room (2008) gañou o Premio Literario Victorian Premier, o Premio Queensland Premier e o Premio Barbara Jefferis. Está traducida a varias linguas, entre elas ao galego. En galego foi traducida por Moisés Barcia Rodríguez en Rinoceronte editora co nome O cuarto de invitados.
Helen Longino

Helen E. Longino, nada o 13 de xullo de 1944, é filósofa da ciencia e feminista. Defendeu a idea da importancia dos valores e as interaccións sociais na investigación científica. Escribiu sobre o papel das mulleres na ciencia e é unha figura central na epistemoloxía feminista e na epistemoloxía social. É a profesora de filosofía Clarence Irving Lewis na Universidade de Standford. En 2016, foi escollida pola American Academy of Arts and Sciences.
Para esta filósofa "a obxectividade non debe implicar nunca a neutralidade en valores e adquire un sentido de consenso comunitario. As comunidades son os espazos onde se produce o coñecemento froito do devandito consenso. A tese central desta autora é que a neutralidade política da ciencia é unha posición política en si mesma e non metodolóxica nin espistemológica. Asumir o papel dos valores na empresa epistémica favorece teorías que melloran as condicións de vida e tenden á eliminación das desigualdades". Traxectoria
Longino graduouse en Literatura Inglesa polo Banard College en 1966 e rematou o seu mestrado en Filosofía pola Universidade de Sussex en 1967. Doutorouse pola Universidade Johns Hopkins en 1973, baixo a supervisión de Peter Achinstein. O título da súa tese foi Inference and Scientific Discovery (en galego: A inferencia e o descubrimento científico).
Helena Amélia Oehler Stemmer

Helena Amélia Oehler Stemmer, nada en Porto Alegre o 11 de novembro de 1927 e finada o 28 de marzo de 2016, foi unha enxeñeira civil e profesora universitaria brasileira. Traxectoria
Graduouse en enxeñaría civil na Universidade Federal do Río Grande do Sul en 1954.
En 1955 comezou a traballar na empresa Azevedo Bastian Castilhos S / A Construções. Helena asistiu a clases de análise estrutural en alemán na Universidade Federal de Santa Catarina en Alemaña.
Comezou a ensinar na Universidade Federal do Río Grande do Sul en 1969, un ano despois da fundación do curso de enxeñaría civil, converténdose na primeira mestra na disciplina de estabilidade da construción, na universidade. Foi coordinadora do curso de enxeñaría civil, xefa de departamento e directora do Centro Tecnolóxico (CTC).
Foi a única muller que dirixiu un departamento de enxeñaría en CTC en case 50 anos. Dedicouse á docencia durante case tres décadas até a súa xubilación en xuño de 1992 e tamén foi coautora do libro Memórias dá Engenharia Civil. Vida persoal
Na súa mocidade, practicou atletismo na Sociedade de Ximnasia de Porto Alegre. Co paso dos anos déuse a coñecer polo seu interese e coñecemento da ópera e tamén cantou como soprano. .
Helena Rasiowa

Helena Rasiowa, nada en Viena o 20 de xuño de 1917 e finada en Varsovia o 9 de agosto de 1994, foi unha matemática polaca, que traballou nos fundamentos das matemáticas e na lóxica alxébrica. Traxectoria
Primeiros anos
Rasiowa naceu en Viena o 20 de xuño de 1917 de pais polacos. Cando Polonia recuperou a súa independencia en 1918, a familia estableceuse en Varsovia. O pai de Rasiowa era especialista en ferrocarrís. Ela demostrou moitas habilidades e intereses, dende a música aos negocios, e especialmente as matemáticas.
En 1938, o momento non era o axeitado para entrar na universidade e Rasiowa tivo que interromper os seus estudos, xa que non era posibles a educación legal en Polonia a partir de 1939. Moitas persoas fuxiron das grandes cidades do país, que eran obxecto de bombardeos alemáns. A familia de Rasiowa tamén marchou, e como a maioría dos altos cargos da administración e membros do goberno foron evacuados a Romanía. A familia pasou un ano en Lviv. Trala invasión soviética en setembro de 1939, a cidade foi tomada pola Unión Soviética. As vidas de moitos polacos puxéronse en perigo, así que o pai de Rasiowa decidiu volver a Varsovia.
Desenvolvemento académico
Rasiowa foi moi influenciada polos lóxicos polacos. Escribiu a súa tese de doutoramento baixo a supervisión de Jan Łukasiewicz e Bolesław Sobociński. En 1944, estalou o alzamento de Varsovia e a cidade foi destruída case completamente. A tese de Rasiowa foi queimada coa casa. Ela sobreviviu xunto coa súa nai nunha adega cuberta polas ruínas do edificio destruído.
Trala guerra, os matemáticos polacos comezaron a recuperar as súas institucións e as súas persoas. Os que permaneceron consideraron o seu deber reconstruír as universidades polacas e a comunidade científica. Unha das máis importantes condicións para esta reconstrución era xuntar todos aqueles que podían participar en recrear as matemáticas. Mentres tanto, Rasiowa aceptara un posto de profesora nunha escola secundaria. Alí coñeceu a Andrzej Mostowski e volveu á universidade. Reescribiu a súa tese en 1945 e o ano seguinte comezou a súa carreira académica como axudante na universidade de Varsovia, institución á que permaneceu ligada o resto da súa vida.
Na universidade preparou e defendeu a súa tese Algebraic Treatment of the Functional Calculi of Lewis and Heyting en 1950 baixo a dirección do profesor Andrzej Mostowski. Esta tese sobre lóxica alxébrica iniciou a súa contribución á escola de lóxica de Lviv-Varsovia. En 1956, logrou o seu segundo grao académico, doktor nauk (equivalente á habilitación) no Instituto de Matemáticas da Academia Polaca de Ciencias, onde entre 1954 e 1957 tivo un posto de profesora asociada, converténdose en profesora en 1957 e en profesora plena en 1967. Para o grao presentou dous artigos, Algebraic Models of Axiomatic Theories e Constructive Theories, que xuntos formaron a tese chamada Algebraic Models of Elementary Theories and their Applications. Obras
The Mathematics of Metamathematics (1963, con Roman Sikorski)
An Algebraic Approach to Non-Classical Logics (1974)
Helene Hanff

Helene Hanff, nada en Filadelfia o 15 de abril de 1916 e finada en Nova York o 9 de abril de 1977, foi unha escritora en lingua inglesa. Traxectoria
Naceu nunha familia inmigrante e con poucos recursos. A afección do seu pai ó teatro, mesmo na Gran Depresión, encarreira a vocación de Helene: ser guionista de teatro. Con pouca fortuna económica, vai intentando cultivarse con libros o que nunca puidera conseguir con estudos e comeza a pedir libros clásicos a unha librería de vello en Londres. É así como empeza unha relación de intereses compartidos con Frank e o resto dos libreiros, a quen lles escribe no seu enderezo de 84 Charing Cross Road. É este enderezo o que lle dará título a unha edición da relación epistolar entre eles, que coñecería un grande éxito editorial e varias versións, para o teatro e para o cinema.
Helga de Alvear

Helga de Alvear, nada en Kirn (en Renania-Palatinado, Alemaña) en 1936 e finada o 2 de febreiro de 2025, foi unha galerista e coleccionista de arte alemá. Traxectoria
Primeiros anos e formación
Estudou no Salem College no lago Constanza, así como en Lausana, Xenebra e Londres.
Chegou a España en 1957 para aprender castelán e estudar Cultura Hispánica na Complutense de Madrid. Pouco despois, en 1958, coñeceu o arquitecto Jaime de Alvear con quen casou en 1959, fixando a súa residencia en Madrid, e tivo tres fillas.
Carreira profesional
En España iniciou e desenvolveu a súa actividade profesional internacional. O comezo da actividade como coleccionista prodúcese en 1967 cando coñeceu a Juana Mordó e entrou en contacto cos artistas do Grupo de Cuenca e co Grupo El Paso e fai a súa primeira adquisición, unha pintura de Fernando Zóbel, pagada a prazos. En 1980, pasou a traballar na galería de Juana Mordó e, pouco despois, foi unha das impulsoras da Feira de Arte Contemporánea de Madrid, ARCO. En 1984. ao morrer Mordó, se converte na directora da galería desta e, en 1995, decide crear a súa propia galería a poucos metros co Museo Raíña Sofía, dedicada á arte contemporánea internacional, interesándose na fotografía, no vídeo e nas instalacións. En 2006, crea a Fundación Helga de Alvear; en 2010, o Centro de Artes Visuales e, en 2021, inaugura o Museo de Arte Contemporánea Helga de Alvear, en Cáceres que é a máis importante colección privada de arte contemporánea de España con máis de 2. 500 pezas de diferentes artistas como: "Descending Light" de Ai Weiwei, "Expand Constantly" de Zhang Peili, "Faux Rock" de Katharina Grosse, "Trois pommes sur un plateau" de Picasso, un libro de gravados de Goya, que inclúe unha primeira edición dos "Caprichos" (da que non hai máis que vinte exemplares no mundo). Premios e recoñecementos
2007, Medalla de Extremadura.
2008, Medalla de Ouro ao mérito nas Belas Artes do Ministerio de Cultura de España.
2011, Medalla de Ouro de Cáceres.
2011, Premio AD, Premio Especial da Redacción Architecture Digest.
2012, Premio da Fundación Arte e Mecenazgo na categoría Coleccionista.
2014, Cruz de la Orden del Mérito Civil (Bundesverdienstkreuz am Bande) concedida por Alemaña.
2015, Medalla de Ouro de Madrid.
2017, Premio "A" ao coleccionismo ARCO 2017.
2020, Medalla Internacional das Artes da Comunidade de Madrid 2020.
2021, Académica de honor de Real Academia das Letras e as Artes de Extremadura.
2023, Premio Patrimonio 2023, que concede o Grupo de Cidades Patrimonio da Humanidade.
2023, Premio Ceán Bermúdez das Artes na Real Academia de San Fernando.
Helicón

O helicón é un instrumento de vento metal. É unha tuba co tubo enrolado en forma de círculo.
As tubas de Wagner son instrumentos con catro válvulas e tubo máis estreito deseñadas por Richard Wagner, que quería unha cor como o da trompa para a súa tetraloxía.
O termo tuba aplícase tamén a outros instrumentos graves, en especial aos bombardinos.
Heliodoro Gallego Armesto

Heliodoro Gallego Armesto, nado na Pobra de Trives o 18 de decembro de 1872 e finado en Santiago de Compostela o 19 de marzo de 1934, foi un matemático, físico e xeógrafo galego. Traxectoria
Estudou na Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesor e director da Escola de Artes e Oficios de Santiago. Realizou publicacións sobre xeografía, física e matemáticas. Colaborou nas revistas Vida Gallega e Boletín de la Real Academia Gallega. Obras
Guía del ciclista en España: Provincia de Madrid, 1896
Estudio analítico experimental de la inducción y autoinducción magnético-eléctricas, 1901.
Mapa de la provincia de Orense, 1904.
El eclipse total de Sol del día 30 de agosto próximo, 1905.
Técnica algebraica, 1907.
Elementos de trigonometría general y rectilínea, 1920.
Matemáticos españoles contemporáneos, 1924 (dedicado a Durán Loriga e Zoel García de Galdeano).
Los ferrocarriles de Galicia: novísima guía en forma de itinerarios descriptivos, 1926.
Heliografía

A heliografía é un procedemento fotográfico creado por Joseph Nicéphore Niépce, quen distinguía entre as imaxes que sendo obtidas con este método supuñan reproducións de gravados xa existentes, chamadas heliogravado, e as imaxes captadas directamente do natural pola cámara, ás que chamaba puntos de vista.
O procedemento supuña a utilización da cámara escura e o emprego de diferentes materiais como soporte sensibilizado, entre eles o papel, o cristal ou diversos metais como o estaño, o cobre, o peltre, entre outros. Para a obtención das imaxes precisábase un tempo de exposición da placa á luz de dúas horas.
Segundo o contrato de asociación subscrito con Daguerre, o día 14 de decembro de 1829, para o desenvolvemento e comercialización do invento, o método encontrábase composto dos seguintes pasos: nunha pedra, un papel ou unha placa de metal - de cobre prateada, por exemplo- estendíase un verniz realizado con betume de Xudea disolto en aceite esencial de lavanda, posteriormente se expoñía a placa á luz na cámara escura, para pasar despois a bañar a mesma nun disolvente composto de aceite de lavanda e de aceite de petróleo branco e, posteriormente, lavalo con auga temperada, podéndose entón apreciar a imaxe obtida.
Este método non resolveu totalmente a cuestión da fixación das imaxes, motivo polo cal se acababan perdendo.
Helios (satélite)

Helios 1 e 2 foron dúas sondas espaciais colaboración da axencia alemá DLR e da NASA. Helios 1 foi lanzada o 10 de decembro de 1974 e Helios 2 o 15 de xaneiro de 1976, ambas a bordo de foguetes Titan IIIE desde Cabo Cañaveral. Características
A misión das dúas sondas Helios foi estudar o espazo interplanetario e a contorna do Sol nas súas proximidades, nunha órbita cun perihelio de só 0, 309 UA e un afelio de 0, 985 UA. Cada nave ía equipada con dous mastros con instrumentación e unha antena dipolo de 32 m de longo. Os instrumentos a bordo permitían medir campos magnéticos, eléctricos, partículas cargadas, a luz zodiacal e impactos de micrometeoritos. As sondas estabilizábanse mediante xiro a 60 r. p. m. , co eixo de rotación perpendicular á eclíptica. As comunicaciós coas sondas tiñan lugar a velocidades de entre 8 e 4096 bps. Helios 1 tivo problemas ao despregar a súa antena dipolo, o que afectou durante o resto da misión ás medicións feitas polo resto de instrumentos. Instrumentos
Helios 1 e 2 levaban os seguintes instrumentos a bordo: Un magnetómetro de porta de fluxo para flutuacións de campo.
Un magnetómetro de porta de fluxo para medir campos medios.
Un magnetómetro de busca de bobina.
Medidor de ondas de plasma solares.
Un analizador de espectro de frecuencia fina e baixa resolución temporal.
Detector de radioondas de entre 26, 5 kHz e 3 MHz.
Detector de raios cósmicos.
Detector de raios cósmicos de orixe solar e galáctico.
Detectores de plasma.
Detector de electróns e protóns enerxéticos.
Fotómetro para a luz zodiacal.
Detector e analizador de micrometeoroides.
Helios 1A

Helios 1A foi un satélite de recoñecemento europeo lanzado o 7 de xullo de 1995 mediante un foguete Ariane 4 desde o Centro Espacial de Kourou. Características
Helios 1A era un satélite militar de recoñecemento óptico subvencionado por Francia, Italia e España. Xunto con Helios 1B, podían obter imaxes de alta resolución, de ata 1 metro por píxel, de calquera punto do mundo. Helios 1A usaba o bus SPOT Mk. 2. Estivo en funcionamento ata xaneiro de 2012.
Helios 1B

Helios 1B foi un satélite de recoñecemento europeo lanzado o 3 de decembro de 1999 mediante un foguete Ariane 4 desde o Centro Espacial de Kourou. Características
Helios 1B era un satélite militar de recoñecemento óptico subvencionado por Francia, Italia e España. Xunto con Helios 1A, podían obter imaxes de alta resolución, de ata 1 metro por píxel, de calquera punto do mundo. Helios 1B usaba o bus SPOT Mk. 2. Estivo en funcionamento ata outubro de 2004 en que unha avaría no seu sistema de enerxía deixouno inservible.
Heliotropium europaeum

A Heliotropium europaeum é unha especie de planta herbácea do xénero Heliotropium na familia Boraginaceae. Descrición
É unha planta erecta, amplamente ramosa, con pelos agrisados, anual, fétida. Follas ovadas a elípticas, de base cuneada a redondeada, pecioladas. Flores brancas ou lilas, de 2-4 mm de diámetro, sépalos lineal oblongos a estreitamente triangulares, estendidos trala floración; brácteas ausentes. Florece de xuño a outubro. Distribución e hábitat
A especie está distribuída polo sur, centro e norte de Europa, Macaronesia –excepto Cabo Verde–, norte de África e suroeste de Asia. É unha especie arvense e ruderal que medra dende o nivel do mar até os 1750 m de altitude. Propiedades
É usado como colerético, colagogo, febrífugo e emenagogo. Taxonomía
Heliotropium europaeum foi descrita por Carl von Linné e publicada en Species Plantarum, vol. 1, p. 130, 1753. Citoloxía Número básico de cromosomas: n 16 Etimoloxía Heliotropium: prestado do Latín hēlĭŏtrŏpĭŏn, -ii derivado do Grego ήλιοτρόπιον, construído a partir de Ήλιος, o sol e τροπή, volta, xiro, referíndose ao movemento que, ao dicir de Dioscórides e Plinio o Vello (Historia Naturalis, 2, 109), diversas especies do xénero efectúan acompañando o curso do sol.
europaeum: alusión xeográfica evidente pola súa localización en Europa.
Sinonimia Heliotropium majus Garsault nom. inval.
Helioviewer

O Helioviewer, é un proxecto conxunto da NASA e da ESA, de código aberto para a visualización de datos solares e heliosféricos, que inclúe un software de visualización de datos de imaxes do Sol baseado no estándar de compresión de imaxes JPEG 2000, escrito en Java e OpenGl, chamado JHelioviewer.
O software foi desenvolvido por investigadores da ESA e da NASA como parte do proxecto JHelioviewer que desenvolve un equipo interdisciplinario de físicos solares e enxeñeiros informáticos (sendo os investigadores principais: Daniel Müller da ESA, e Jack Ireland (ADNET Systems, Inc. / NASA Goddard Space Flight Center). O Protocolo Interactivo JPEG 2000 (JPIP) permite enviar paquetes de datos a alta compresión. Dita tecnoloxía permite ao Observatorio de dinámica Solar da NASA manexar e servir aos investigadores, e público en xeral, mais dun terabyte de datos de imaxes por día. O servidor do software e arquivos JPEG 2000 está situado no Centro de Análises de Datos do Sol (SDAC) do Centro de Voo Goddard da NASA.
Ademais de permitir a descarga do programa, tamén dispón dun servizo de imaxes na web na dirección www. helioviewer. org, e acceso para aplicacións móbeis.
Heliozoos

Os heliozoos ou Heliozoa (do grego helios, sol, e zoon, animal) son protistas ameboides fagótrofos, que formaban unha clase nas antigas clasificacións, pero que agora o seu nome se utiliza simplemente como un termo descritivo para protistas con determinado aspecto. Teñen forma aproximadamente esférica con numerosas proxecciones sostidas por microtúbulos chamadas axopodios que irradian cara a fóra desde a superficie da célula. Estes danlles o aspecto característico en forma de sol a partir do cal recibiron o seu nome. As funcións destes axopodios son variadas: captura do alimento, percepción de sensacións e movemento. Os heliozoos son similares a Radiolaria, pero distínguense destes por careceren de cápsulas centrais e doutros elementos esqueléticos complexos, aínda que algúns producen escamas e espiñas simples. Encóntranse en augas doces e mariñas.
Orixinalmente, os heliozoos agrupáronse nunha clase formal denominada Heliozoa ou Heliozoea, pero os distintos ordes que a formaban presentan diferenzas moi salientables e agora considérase que non están relacionados entre si. Actualmente, heliozoo tómase como un termo descritivo que se aplica a varios grupos de protistas, que son os seguintes: Actinophryida (axodinos). Despois foron clasificados como Chromalveolata.
Centrohelida. Hoxe xeralmente clasificados dentro de Hacrobia.
Desmothoracida. Hoxe Rhizaria>Cercozoa.
Dimorphida. Hoxe Rhizaria>Cercozoa.
Gymnosphaerida. Hoxe Rhizaria>Cercozoa.
Sticholonche. Hoxe Rhizaria>Radiozoa.
Varios nucleariida foron anteriormente considerados heliozoos, aínda que non teñen axopodios sostidos por microtúbulos.
Helloween

Helloween é unha banda alemá de speed metal nada en 1984 en Hamburgo coa publicación dun EP homónimo, e que se converteu nun dos primeiros e maiores expoñentes dese subxénero. Os discos de 1987 e 1988 Keeper of the seven keys, part I e Keeper of the seven keys, part II convetíronse en clásicos e referencias dentro do panorama do Heavy Metal.
Da formación orixinal, só persisten Michael Weikath e Markus Großkopf.
Dende o seu nacemento, Helloween publicou 16 álbums de estudio, catro álbums ao vivo, tres EPs e 30 sinxelos, foi galardoada con 14 premios de ouro e seis de platino e vendeu máis de oito millóns de discos en todo o mundo. Helloween teñen sido chamados "os pais do power metal", así como un dos chamados "catro grandes" da primeira escena alemá do xénero, xunto con Grave Digger, Rage e Running Wild. Membros actuais
Andi Deris: vocais.
Michael Weikath: guitarra.
Sascha Gerstner: guitarra.
Markus Großkopf: baixo.
Dani Löble: batería. Discografía
Helloween - 1985
Walls Of Jericho - 1985 (Noise Records)
Keeper Of The Seven Keys Part I - 1987 (Noise Records)
Keeper Of The Seven Keys Part II - 1988 (Noise Records)
Pink Bubles Go Ape - 1991
Chameleon - 1993
Master Of The Rings - 1994
The Time Of The Oath - 1996
Better Than Raw - 1998
The Dark Ride - 2000
Rabbit Don't Come Easy - 2003
Keeper Of The Seven Keys - The Legacy - 2005
7 Sinners - 2010
Straight Out of Hell - 2013
My God-Given Right - 2015 (Nuclear Blast)
Helmintoloxía

A helmintoloxía é a ciencia que estuda os vermes ou helmintos. A palabra deriva do termo do grego antigo ἕλμινθος hélminthos, 'verme' e a forma -λογία -logía (de λόγος lógos, 'palabra', 'expresión', 'tratado').
Trátase esencialmente dunha rama da parasitoloxía médica e veterinaria.
Os organismos estudados por esta rama da parasitoloxía forman parte basicamente de dous filos: os platihelmintos e os nematodos. Ambos os os grupos posúen especies aplanadas ou alongadas, de sección cilíndrica, respectivamente, e de vida libre pero tamén importantes parasitos humanos e animais.
Entre os platihelmintos destacan os trematodos e os cestodos (solitarias).
Considérase a Francesco Redi (1626-1697) e a Karl Asmund Rudolphi (1771-1832) como os fundadores da helmintoloxía.
Helsingborg

Helsingborg é unha cidade e un municipio da comarca de Skåne en Suecia situado á beira do estreito de Öresund. Helsingborg tamén é o municipio que se sitúa máis preto de Dinamarca en Suecia. No ano 2017 a cidade tiña unha poboación de 108334 habitantes, mentres que o municipio tiña 143671.
Varias compañías ofrecen o servizo de transbordador a Elsinor en Dinamarca un servizo que cobre o traxecto en máis ou menos 20 minutos.
Área total: 347 km²
Helsinqui

Helsinqui (en finés: Helsinki, en sueco: Helsingfors ) cuns 628. 000 habitantes, é a capital da República de Finlandia e a maior cidade. Está situada na costa sur do mesmo país, á beira do Golfo de Finlandia. Foi fundada no 1550 polos suecos. En 1809 pasou a mans rusas, ata 1917, data da independencia do país. Datos xerais
En 1952 foi sede olímpica dos Xogos de verán, dos que saíu reforzada no panorama deportivo mundial. No agosto de 2005 acolleu o Campionato Mundial de Atletismo. Como atracción turística atópase a catedral de Uspenski (1868), deseñada por Alexander Gornostayev, de grande valor artístico. Tamén é digna de ver o conxunto neoclásico da Praza do Senado, na parte antiga da cidade.
En 2000 foi elixida Cidade Europea da Cultura, e celebrou o seu 450º aniversario. Demografía
A seguinte táboa mostra a evolución da poboación da capital finlandesa dende 1980.
Helvecios

Os helvecios (Helvetii en latín) foron unha tribo celta, ou probablemente unha confederación de tribos celtas, que vivían na zona comprendida entre o alto Rin, o Xura suízo, o lago de Xenebra e os Alpes. A finais do século II a. C. dominaban o territorio que se estendía desde o alto Rin e a Selva Negra até o río Main. Xulio César describiu a súa confrontación cos helvecios no seu De Bello Gallico.
Ao estar baixo presión das tribos xermánicas na súa terra natal, os helvecios cruzaron a Galia e procuraron unha nova terra ao norte do río Garona, coa tribo enteira baixo o mando de Orxetórix. Xulio César foi chamado polos galos da provincia da Galia Narbonense, que foran conquistados e organizados, para defenderse dos helvecios.
Xulio César entón mandou seis lexións que comprendían case 29000 homes. Os helvecios, segundo Xulio César, tiñan preto de 370000 persoas (incluíndo mulleres e nenos), pero só 110000 homes capaces de loitar. Xulio César rapidamente recrutou dúas lexións máis descansadas.
Cando a tribo iniciou a súa marcha, Orxetórix morrera. Antes da partida, os helvecios queimaron os seus pobos e destruíron as plantacións e outros xéneros que non podían levar, para forzarse a non retroceder.
Atraídos por unha posición desvantaxosa cos romanos ocupando o terreo elevado próximo a Bibracte, os helvecios foron atacados polas forzas superiores romanas, que conseguiron matar aproximadamente un 60 % da tribo e capturar o outro 20 % como escravos. O que quedou dos helvecios foi empurrado de volta ás súas antigas terras de Helvecia.
No 52 a. C. , 10000 helvecios uníronse ás forzas de Vercinxetórix na súa tentativa de liberar a Galia dos romanos.
Hemartros

Hemartros ou hemartrose é a presenza de sangue no interior do espazo articular. As articulacións máis afectas son a articulación do xeonllo e a do cadril. Causas
Polo xeral a causa principal é un traumatismo que fai que sangue a articulación, mais tamén se poden presentar de xeito espontáneo ou após un pequeno traumatismo nun paciente con certa predisposición á hemorraxia, como por exemplo os doentes que están a ser tratados con anticoagulantes orais como acenocumarol (Sintrom ou Sinthrome®) ou warfarina. Tamén é posíbel que exista hemartrose en pacientes doentes de hemofilia.
Cando se trata dun hemartros do xeonllo pode estar asociado a unha artroplastia desta articulacion. Tratamento
O tratamento médico de elección e a sinovectomía ou o recambio por medio dunha prótese.
Hemateína

A hemateína é un derivado oxidado da haematoxilina, usado como tinguidura. A hemateína non debería confundirse coa hematina, a cal é un pigmento castaño o u negro que contén ferro formado pola descomposición da hemoglobina. No Colour Index (pero en ningún sitio máis), a hemateína denomínase hematina, o que pode contribuír á confusión. Propiedades
A hemateína presenta propiedades similares ás dun indicador de pH, xa que é azul e menos soluble en condicións acuosas alcalinas, e vermella e máis soluble en condicións alcohólicas ácidas. A hemateína disolta reacciona lentamente co oxíxeno atmosférico, rendendo produtos que non atoparon aplicacións. Aplicacións
En solucións ácidas, os complexos de hemateína con metais (xeralmente aluminio ou ferro, mais tamén cromo, circonio e outros) úsanse como tinguiduras biolóxicas. A aluminio-hemateína (hemalum) é unha tinguidura de rutina para núcleos celulares en preparacións de tecidos humanos e animais. As tinguiduras de metal-hemateína están dispoñibles tamén para outras partes ademais dos núcleos, como as vaíñas de mielina de fibras nerviosas e varios orgánulos citoplasmáticos. A cor dos obxectos tinguidos depende do sal usado. Os complexos aluminio-hemateína adoitan ser azuis, mentres que os complexos férricos son azuis moi escuros ou negros.
Os complexos aluminio-hemateína (hemalum, haemalum) únense á cromatina dos núcleos celulares. Aínda que os métodos de tinguidura hemalum veñen utilizándose desde a década de 1860, a identidade química da substancia ou substancias que se unen ao complexo tinguidura-metal aínda non se coñece con certeza. Algunhas investigacións histoquímicas indican claramente que un complexo aluminio-hemateína catiónico é atraído polos anións fosfato do ADN. Outros consideran que os residuos de arxinina das histonas do núcleo son os substratos da tinguidura nuclear por hemalum.
As estruturas que se tinguen con aluminio-hemateína (hemalum) adoita dicirse que son basófilas, pero o mecanismo de tinguidura non é tan simple coma nas tinguiduras (catiónicas) básicas con pequenas moléculas. As estruturas verdadeiramente basófilas son as que conteñen ácidos nucleicos ou outros polianións, como os glicosaminoglicanos da matriz extracelular ou glicoproteínas ácidas en moitos tipos de mucus. Como se usa habitualmente, o aluminio-hemateína tingue só cromatina nuclear e uns poucos materiais máis como os gránulos de queratohialina e depósitos calcificados. As solucións moi diluídas de aluminio-hemateína, usada a pH 3, 2 (maior que o usual para a tinguidura), conteñen un complexo catiónico tinguidura-metal e tinguen lentamente os ácidos nucleicos. As solucións de hemalum utilizadas para a tinguidura de rutina son máis concentradas e máis ácidas (pH 2-2, 5) e poden tingir núcleos despois dunha extracción química ou encimática do ADN ou ARN dos tecidos.
Hematina

A hematina (tamén coñecida como ferrihemo, hematosina, hidroxihemina, oxihemo, fenodina, ou oxihemocromóxeno) é un pigmento azul escuro ou acastañado que contén ferro en estado férico, obtido pola oxidación do hemo.
A hematina inhibe a síntese de porfirina (ao reprimir a síntese do encima ALAS1), e estimular a síntese de globina. Por esta razón, utilízase no tratamento das porfirias.
É un compoñente dos citocromos e peroxidases. A hematina derivada sinteticamente da hemina utilízase como reactivo.
O parasito da malaria (Plasmodium) detoxifica a hematina (α-hematina) que ten no seu interior (resultado da dixestión da hemoglobina), converténdoa en cristais insolubles e inertes de β-hematina, a cal recibe o nome de hemozoína.
Hematita

A hematita (do grego haimatites que significa sangue; e tamén chamada olixisto DRAG e DRAE din o contrario[Cómpre referencia]) é un mineral da clase dos óxidos cuxa fórmula química é Fe2O3 (contén o 70% de ferro se se atopa en estado puro). Aspecto
A hematita pode presentar dende un brillo metálico nos exemplares escuros ata un brillo terroso nos ocres ou vermellos. O crecemento deste mineral pode ser acicular, laminar (parecido ás micas), formando costras e escamas ou tamén globular. Lugares onde se atopa
Atópase principalmente en zonas de oxidación, en filóns hidrotermais ou do produto da meteorización das rochas compostas por ferro.
Os xacementos máis importantes en España son o das Minas del Marquesado en Guadix (provincia de Granada) e o de El Pedroso (Sevilla). Tamén aparece en Ortigueira (A Coruña) e en Viveiro (Lugo). Usos da hematita
A hematita constitúe a fonte máis importante de ferro xa que en estado puro contén o 70% deste metal.
Utilízase tamén para crear colorantes industriais. Propiedades
Aínda que con certa dificultade, disólvese en ácido clorhídrico. Outros óxidos
O rútilo, a magnetita e a casiterita son outros óxidos importantes.
Hematocromo

O hematocromo é un pigmento biolóxico amarelo, laranxa ou máis comunmente vermello presente nalgunhas algas verdes, especialmente cando se expoñen a unha luz intensa. É un termo usado principalmente en literatura científica vella. O hematocromo é unha mestura de pigmentos carotenoides e os seus derivados.
Hematofaxia

A hematofaxia é o hábito de alimentación daqueles animais que chuchan o sangue a outros animais. Representa unha forma especializada de ectoparasitismo. Características
Entre os casos máis notables de hematófagos están os mosquitos, dos que só as femias son hematófagas, as carrachas, as pulgas, piollos da cabeza, algúns morcegos (subfamilia Desmodontinae) aos que se chama vampiros, ou as sambesugas. Estas foron empregadas para a práctica de "sangrías", drenaxe controlada de sangue con fins médicos.
Transmisión de enfermidades
Os hematófagos son frecuentemente vectores de enfermidades infecciosas, de xeito que a miúdo é sobre eles sobre os que se centran os esforzos de erradicación. Entre os casos máis notables están a malaria, transmitida por mosquitos do xénero Anopheles (ver fotografía); as tripanosomiases, como a enfermidade do soño, transmitida por moscas ou a enfermidade de Chagas, transmitida por chinches da familia Reduviidae; a enfermidade de Lyme, transmitida por carrachas; ou a leishmaníase (ou kala azar) transmitida por pequenos dípteros da familia Phlebotomidae.
Parasitos hematófagos
Especies que se alimentan total ou parcialmente de sangue, de animais ou humanos: Sambesuga, carracha, piollo, piollo pato, chinche, pulga, mosquito, Phlebotomus papatasi, tabán, ácaro da sarna, tenias intestinais, lamprea, morcego vampiro.
Hematoloxía

A hematoloxía (do grego αἷμα, -ατος-, "sangue" e -λογία, "estudo") é a especialidade médica que se dedica ao tratamento dos pacientes con enfermidades hematolóxicas, para iso encárgase do estudo e investigación do sangue e dos órganos hematopoéticos (medula ósea, ganglios linfáticos, bazo etc) tanto sans como enfermos.
A hematoloxía comprende o estudo da etioloxía, diagnóstico, tratamento, prognóstico e prevención das enfermidades do sangue e órganos hemolinfoprodutores. Os médicos especialistas neste dominio son chamados hematólogos.
As enfermidades hematolóxicas afectan á produción do sangue e os seus compoñentes, coma os glóbulos vermellos, a hemoglobina, as proteínas plasmáticas, o mecanismo de coagulación (hemostasia) etc.
Hematose

A hematose é o proceso de intercambio de gases respiratorios (osíxeno e dióxido de carbono) nos animais. Este intercambio sempre é por difusión molecular, é dicir, a favor do gradiente.
O lugar onde ocorre a hematose determina o nome da respiración aerobia: Se ocorre no tegumento, a respiración é respiración aerobia cutánea, propia de animais terrestres de ambiente húmido, como, por exemplo, nos vermes.
Se ocorre nas traqueas, a respiración é aerobia traqueal como, por exemplo, na respiración dos insectos.
Se ocorre nas branquias, a respiración é aerobia branquial, que predomina nos animais acuáticos.
Se ocorre na cloaca, a respiración é aerobia clocal, como é, por exemplo, a respiración das tartarugas.
Se ocorre nos pulmóns, a respiración é aerobia pulmonar, que é propia dos vertebrados terrestres. Hematose pulmonar
Ocorre na barreira alvéolo-capilar dos alvéolos pulmonares. O oxíxeno molecular, O2, que está nos alvéolos pulmonares pasa ao sangue (aos glóbulos vermellos) para ser levado despois ás células do corpo, onde hai menor concentración de oxíxeno, mentres que e o dióxido de carbono, CO2, é expulsado polas células ao sangue, e posteriormente pasa aos alvéolos para ser expulsado na exhalación.
A efectividade da hematose está moi ligada ao que se coñece como relación ventilación perfusión, isto é, a relación entre o volume de aire que circula polos alvéolos e a cantidade de sangue que circula polos capilares pulmonares. Esta relación altérase en determinadas enfermidades e tamén polos cambios de posición corporal, o cal explica por que algunhas doenza respiratorias agrávanse ao colocar ao doente en decúbito supino (deitado sobre as costas) e melloran ao colocar ao paciente en posición de sentado.
Hemeroteca

Unha hemeroteca é a colección de material impreso de publicación diaria ou periódica. Isto corresponde a diarios, revistas e outros medios de prensa escrita.
Polo xeral corresponden a unha sección dunha biblioteca que garda e serve ó público diarios e demais publicacións periódicas, pero tamén son as coleccións ou fondos dos propios medios que os editan. Orixe
Significa, segundo a etimoloxía grega, "depósito dos días".
Hemeroteca Dixital da Biblioteca Nacional de España

A Hemeroteca Dixital da Biblioteca Nacional de España (oficialmente, en lingua castelá, Hemeroteca Digital de la Biblioteca Nacional de España) é unha hemeroteca dixital de acceso libre, mantida pola Biblioteca Nacional de España e vinculada á Biblioteca Digital Hispánica. Características
Fundada en marzo de 2007, cara a 2011 tiña dixitalizados máis de 840 títulos de prensa —dos preto de 8000 cos que contaría a Biblioteca—, número que ascendeu a 1681 a finais de 2015. A colección, en formato PDF, fai uso de tecnoloxía OCR (recoñecemento óptico de caracteres) que permite a procura de cadenas de texto nos xornais e revistas.
Hemiacetal

Os Hemiacetais e os hemicetais son dous tipos de compostos diferentes, que derivan, respectivamente, de aldehidos e cetonas, e que se orixinan pola adición nucleófila dun alcohol ao grupo carbonilo (C
O) do aldehido ou da cetona. Teñen un grupo -OH e un residuo alcóxido (-OR) unidos a un mesmo carbono. aldehido + alcohol
hemiacetal
cetona + alcohol hemicetal
Non deben confundirse cos acetais e cetais, os cales se orixinan cando o grupo alcohólico do hemiacetal ou do hemicetal, respectivamente, é substituído por un segundo grupo alcoxi. Fórmula xeral e formación
A fórmula xeral dun hemiacetal é R1R2C(OH)OR, onde R1 ou R2 é xeralmente hidróxeno e o R (unido ao O) non é hidróxeno.
Na definición da IUPAC de hemiacetal R1 ou R2 poden ser ou non un H, en tanto que nun hemicetal ningún dos grupos R pode ser H. En realidade, os hemicetais son considerados como unha subclase dentro dos hemiacetais na cal os grupos R non son H.
Hemiacetais e hemicetais cíclicos
Tanto os hemiacetais coma os hemicetais son compostos xeralmente inestables, que reaccionan axiña e poden considerarse intermediarios na formación dos acetais e cetais. Porén, nalgúns casos, pode orixinarse un hemiacetal ou hemicetal cíclico estable, chamado lactol, especialmente cando se poden formar ciclos de 5 ou 6 membros. O que ocorre é que se produce un enlace intramolecular entre un OH e o grupo carbonilo. Estas moléculas cíclicas son especialmente importantes na química dos carbohidratos. Por exemplo, a glicosa e moitas outras aldosas existen como hemiacetais cíclicos, e a frutosa e outras cetosas existen como hemicetais cíclicos. Síntese
En síntese orgánica, os hemiacetais poden obterse de diferentes xeitos: Adición nucleófila dun alcohol a un grupo carbonilo dun aldehido.
Adición nucleófila dun alcohol a un catión hemiacetal estabilizado por resonancia.
Hidrólise parcial dun acetal. Reaccións
Os hemiacetais e hemicetais poden considerarse intermediarios na transformación de alcohois, aldehidos e cetonas en acetais e cetais: -C O + 2 ROH ⇌ -C(OH)(OR) + ROH ⇌ -C(OR)2 + H2O
Un hemiacetal pode reaccionar cun alcohol en condicións ácidas para formar un acetal, e pode disociarse para formar un aldehido e un alcohol. hemiacetal + alcohol (exceso) + ácido (catalizador) ↔ acetal + auga
Un aldehido disolvido en auga existe en equilibrio con baixas concentracións do seu hidrato, R-CH(OH)2. De xeito similar, con exceso de alcohol, o aldehido, o seu hemiacetal, e o seu acetal poden existir todos en disolución.
Os hemiacetais orixínanse pola adición do grupo hidroxilo dun alcohol ao carbono do grupo C O. Os acetais son produtos de reaccións de substitución catalizadas por ácido. A presenza de ácido mellora a capacidade de reacción do grupo hidroxilo e permite a súa substitución por un grupo alcoxilo (-OR). A conversión de hemiacetal a acetal é unha reacción SN1.
As cetonas dan hemicetais e cetais, que non se forman tan rapidamente coma os hemiacetais e acetais. Para aumentar o rendemento na formación de cetais ou acetais, hai que retirar a auga que se forma durante a reacción.