proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Coral de Ruada

A Coral de Ruada é unha histórica agrupación musical galega con sede en Ourense. Historia
Foi creada o 5 de outubro de 1918 por Xavier Prado Rodríguez “Lameiro”, Virxilio Fernández González, Julio Prieto Nespereira, Fabriciano Iglesias Abella e Cesáreo Eire Santalla.
Fixo unha rolda de concertos por América do Sur en 1931, na que Camilo Díaz Baliño foi o escenógrafo. O documental de 1937 The Spanish Earth, do holandés Joris Ivens, comeza coa interpretación por parte da Coral de Ruada da peza "Negra sombra", de Rosalía de Castro, gravada en 1929 polo selo Columbia baixo dirección de Daniel González. .
En 1946 interpretaron varias cancións populares no filme Mar abierto, de Ramón Torrado. Tivo como directores a Daniel González Rodríguez (1919-1955), Manuel de Dios (1955-1990), Bruno Fuentes, José María González Álvarez e Juan José Rumbao. Dende o ano 2009 está dirixida por Xoán Vázquez Casas.
A Coral instituíu o Premio Xavier Prado Lameiro para recoñecer o labor de persoas ou entidades distinguidas polo seu compromiso coa cultura e o folclore galegos. Por citar algún dos premiados, en 2019 foi concedido á Agrupación Cultural Cantigas e Frores (de Lugo), en 2022 a Méndez Ferrín e en 2024 á Asociación Cultural Aimil Folc (de Xinzo de Limia). Recoñecementos
Pedrón de Ouro (1990)
Medalla de Bronce de Galicia (1992)
Medalla Castelao (2013)
Premio Trasalba (2018)
Premios Rebulir da Cultura Galega na categoría Homenaxe (2019)
Premio Otero Pedrayo (2024)
Coral luterana

Coral é unha forma musical característica da liturxia das igrexas luteranas, baseada en cantos litúrxicos sobre a base dunha melodía sinxela e recoñecíbel para que os fieis puidesen cantala. Preceden ou conclúen as cantatas barrocas, das cales Bach é o máximo expoñente.
Corasmia

Corasmia é unha rexión histórica situada ao sur do mar de Aral, no curso inferior do río Oxus (río Amu Daria) parte occidental de Asia Central, entre os actuais Uzbekistán, Turkmenistán e Irán, destacando as vilas Cunia-Urguench (Kunya-Urgench) e Khiva. A palabra vén do grego Chorasmiē. Hai varias teorías sobre o seu significado: “terra rica ou nutritiva” ou “terras baixas”; M. N. Bogolyubov, suxeriu "terra con bos prados para o gando", pero esta interpretación non atopou unha ampla aceptación. Historia
Corasmia foi o baluarte da dinastía de Khwârazm, chamados tamén dinastía dos Corasmios[Cómpre referencia] entre 1077 e 1231.
Corasmia xurdiu na historia tras un pasado nómade durante a Idade de Bronce cando se converteu en parte da satrapía 16 do Imperio Aqueménida de Persia a finais do século VI a. C. Ciro o Grande caeu na batalla contra os masaguetas nómades arredor do ano 530 a. C. e Darío I consolidou o imperio a finais do século, momento no que Corasmia aparece na súa lista de impostos, xunto cos partos, sogdianos e arianos. A evidencia arqueolóxica amosa un cambio abrupto na cultura material neste momento. Os ex semi-nómades da cultura Andronovo foron substituídos pola nova arquitectura 'Urban', sofisticados sistemas de rego e cerámica que ten paralelos en numerosos lugares do sur de Asia Central dos séculos VII-VI d. C.
A primeira etapa histórica chámase "período arcaico" (séculos VII-VI -V-IV a. C. ). Dúas vilas importantes deste período atópanse ao norte de Turcmenistán, en Kiuzeli-g'ir e Kalal'i-gir 1. Kalal'i-gir 1 había capiteis de pedra e ten unha arquitectura que reflicte a influencia persa. Na opinión dos académicos é que arredor do século V antes de Cristo quedaba pendente do control persa esta remota provincia ata a primeira parte do período seguinte, o «período antigo (século IV a. C. - século I a. C. ), Corasmia foi un estado independente. Moitas fortalezas, granxas, cidades fronteirizas e polo menos dous grandes sitios 'urbanos' dátanse deste período incluíndo os sitios de Kazakl'i-yatkan e Tashk'irman-Tepe.
Polo S. II d. C. , Corasmia caeu baixo a influencia, cando non no dominio directo, do Imperio Cuxano (ou Kushan). O corazón do Imperio residía ao noroeste da India, pero a extensión do seu control e influencia fixéronmos donos dunha cuarta parte do mundo coñecido, xunto cos romanos, os partos e os chineses. A magnífica vila corasmia de Toprak-Kala reflicte o esplendor destes tempos. A súa arquitectura, a escultura e pinturas murais son totalmente diferentes de calquera cousa que lles precedesen. O "período cuxano en Corasmia durou ata o século IV d. C. , cando os hunos comezaron a desprazarse cara a Asia Central. A lingua corasmia
O corasmio, é a lingua irania orixinaria de Corasmia, está atestada en dúas etapas do seu desenvolvemento. O antigo corasmio foi escrito nunha escrita propia derivada do arameo, traída á rexión pola administración do Imperio Aqueménida.
Coñécese a través de inscricións de moedas e documentos sobre madeira e pergamiños dende finais do século II a. C.
Corax Fauna

Corax Fauna é un parque zoolóxico privado situado no concello coruñés de Paderne. Constituído como Centro Educativo da Fauna, contén arredor dunhas 50 especies animais, entre eles o primeiro guepardo nado en Galicia.
Coraxe

A coraxe ou a valentía é unha virtude humana, que se pode definir como a forza de vontade que pode posuír unha persoa para levar adiante unha acción a pesar dos impedimentos. A coraxe é a habilidade de sobreporse a devanditos impedimentos e perseverar probablemente coa acción que se pretendía realizar. A coraxe consiste en enfrontarse a situacións valiosas e importantes de maneira que superes o medo a fracasar nelas; tamén se entende como a forza por facer algo por alguén ou por ti mesmo. Así mesmo, pode definir un estado de furia, molestia, ira, irritación ou anoxo. A miúdo moitas persoas utilizan esta palabra para expresar un sentimento oprimido. Por exemplo, cando ocorre algo que lles desagrada excesivamente. O contrario á coraxe é a covardía, que é o medo a facer algo por distintas razóns.
A coraxe física oponse á dor física, o traballo pesado ou a posibilidade de recibir lesións ou morte. A coraxe moral permite actuar correctamente a pesar de recibir por iso descrédito, vergoña, deshonor ou represalias sociais.
A virtude clásica da fortaleza (en latín, fortitudo) tamén se traduce como "coraxe", pero inclúe aspectos de perseveranza e paciencia.
Corbenic

Corbenic, tamén coñecido como Carboneck ou Corbin, é o nome do castelo onde se atopa o Santo Graal segundo algunhas versións das lendas da Materia de Bretaña. É o fogar do Rei Pescador e do cabaleiro Galahaz.
Non hai acordo sobre as posíbeis localizacións do castelo actualmente. Pénsase que pode estar tanto en Gales, como Inglaterra, Escocia ou mesmo no departamento francés de Meurthe e Mosela.
Na literatura medieval o castelo é nomeado nos libros Lancelot-Graal e Le Morte d'Arthur.
Normalmente é descrito como un lugar cheo de marabillas, no que se pode atopar unha doncela atrapada nun caldeiro fervendo, un cuarto onde as frechas axexan a quen ousa entrar nela e mesmo un dragón.
Corbin Bleu

Corbin Bleu Reivers, nado o 21 de febreiro de 1989, máis coñecido como Corbin Bleu, é un actor, modelo, bailarín e cantante estadounidense. É coñecido polo seu papel en High School Musical, a serie de televisión de Discovery Kids chamada Flight 29 Down e a película orixinal de Disney Channel titulada Jump In! . Tamén ten unha carreira en solitario e lanzou o seu primeiro álbum, Another Side, o 1 de maio de 2007. O álbum atinxiu a cifra de 18. 000 copias vendidas na primeira semana. Bleu publicou o seu segundo álbum, Speed of Light, o 10 de marzo de 2009 nos EUA.
Corbícula

A corbícula, ou cesta do pole, é unha estrutura que forma parte da tibia da pata posterior das abellas, que está presente nas tres tribos dos apinos (subfamilia da familia dos ápidos).
Ás especies destas tribos chámanselle "abellas corbiculadas". Etimoloxía
O nome corbícula deriva do latín tardío corbicula, diminutivo do latín clásico corbis, "cesta". Función
A corbícula é unha estrutura máis especializado que a vasoira de pole, a cal tamén serve para transportar este, e que se encontra nas patas ou no abdome da maioría das especies de abellas.
A abella humedece as súas patas dianteiras coa longa lingua e cepilla o pole que recolectou na súa cabeza, tronco, abdome e no primeiro e no segundo par de patas, transfiríndoo ao último par de patas. Primeiro pásao aos peites das patas posteriores, o cepilla e comprime, e o traslada á superficie externa da tibia das patas posteriores. Alí (na rexión da tibia que na maioría das outras abellas presenta a vasoira ou cepillo de pole) o pole se deposita nunha concavidade puída, rodeada de pelos, a corbícula ou cesta do pole. Un só pelo actúa de cravo que mantén a carga de pole no seu lugar. A abella usa mel ou néctar para humedecer o seco pole e así mellorar a súa adhesión. A cor do pole recolectado pode servir para identificar a súa orixe.
Só as abellas obreiras recolectan pole e teñen corbículas.
Corchete de Iverson

En matemáticas, o corchete de Iverson, que recibe o nome de Kenneth Iverson, é unha notación que devolve o número 1 se unha condición é verdadeira e 0 en caso contrario. Máis precisamente, [ P ]
{ 1 se P é verdade, 0 se non, {\displaystyle [P]
{\begin{cases}1&{\text{se }}P{\text{ é verdade, }}\\0&{\text{se non, }}\end{cases}}} onde P é unha proposición que pode ser verdadeira ou falsa. Uso
A notación é útil para expresións de sumas ou integrais sen condicións de contorno. Por exemplo ∑ 1 ≤ i ≤ 10 i 2
∑ i i 2 [ 1 ≤ i ≤ 10 ]. {\displaystyle \sum _{1\leq i\leq 10}i^{2}
\sum _{i}i^{2}[1\leq i\leq 10]. } Na primeira suma, o contador i {\displaystyle i} está limitado ao rango de 1 a 10. Na segunda suma, pode pasar por todos os números enteiros, mais cando é estritamente menor que 1 ou estritamente maior que 10, o termo correspondente da suma é cero, polo que non inflúe no total. Este uso de corchetes pode facilitar o manexo destas expresións.
Outro uso do corchete de Iverson é simplificar ecuacións con condicións especiais. Por exemplo, a fórmula ∑ 1 ≤ k ≤ n gcd ( k, n )
1 k
12 n φ ( n ) {\displaystyle \sum _{1\leq k\leq n \atop \gcd(k, n)
1}\! \! k
{\frac {1}{2}}n\varphi (n)} (unha relación da teoría de números relacionada coa función totiente de Euler) que só se verifica para n > 1 {\displaystyle n>1} pódese escribir: ∑ 1 ≤ k ≤ n gcd ( k, n )
1 k
12 n ( φ ( n ) + [ n
1 ] ) {\displaystyle \sum _{1\leq k\leq n \atop \gcd(k, n)
1}\! \! k
{\frac {1}{2}}n(\varphi (n)+[n
1])} que é válida para calquera número natural n {\displaystyle n}. Casos particulares
O símbolo de Kronecker é un caso particular da notación de Iverson cando a condición é unha igualdade. Temos: δ i j
[ i
j ]. {\displaystyle \delta _{ij}
[i
j]. \, } A función indicadora, outro caso particular, cando a condición é unha pertenza: 1 A ( x )
[ x ∈ A ]. {\displaystyle \mathbf {1} _{A}(x)
[x\in A]. } A función signo e a función paso de Heaviside tamén se poden expresar facilmente mediante esta notación: sgn ⁡ ( x )
[ x > 0 ] − [ x < 0 ] {\displaystyle \operatorname {sgn}(x)
[x>0]-[x<0]\, } H ( x )
[ x > 0 ] + 12 [ x
0 ]. {\displaystyle H(x)
[x>0]+{\frac {1}{2}}[x
0]. } As funcións chan e teito pódense expresar mediante: ⌊ x ⌋
∑ n
− ∞ ∞ n [ n ≤ x < n + 1 ], {\displaystyle \lfloor x\rfloor
\sum _{n
-\infty }^{\infty }n[n\leq x<n+1], } ⌈ x ⌉
∑ n
− ∞ ∞ n [ n − 1 < x ≤ n ]. {\displaystyle \lceil x\rceil
\sum _{n
-\infty }^{\infty }n[n-1<x\leq n]. } E a tricotomía dunha orde total pódese expresar por: [ a < b ] + [ a
b ] + [ a > b ]
1. {\displaystyle [a<b]+[a
b]+[a>b]
1. \, }
Corchetes

Os corchetes son signos ortográficos auxiliares, semellantes ás parénteses, coas que comparten moitos usos, pero formados por liñas rectas. Usos
Utilízanse para encerrar unha parte do texto que debería ir entre parénteses cando xa está dentro doutras parénteses.
Úsanse para encerrar modificacións dentro dun texto orixinal, como sinalar palabras ou expresións ausentes.
Cando se escriben dentro puntos suspensivos indica que se omite parte dunha transcrición: [. .. ].
En Lingüística úsanse para encerrar fonemas.
En Matemáticas indican un intervalo.
Na Wikipedia úsanse para crear ligazóns.
Cordal do Atlas

O Cordal do Atlas é un sistema montañoso que percorre os estados norteafricanos de Tunisia, Alxeria e Marrocos, actuando de barreira entre o mar Mediterráneo e o deserto do Sáhara. O seu punto máis alto é o monte Toubkal, con 4. 167 metros de altitude, situado ao suroeste de Marrocos.
A súa formación foi consecuencia da colisión entre as placas africana e eurasiática durante a oroxenia alpina, na era cenozoica.
Obras artísticas como o filme Mimosas (Óliver Laxe, 2019) ou o libro No colo do Atlas. Contos de Marrocos de Richard Hughes, traducido ó galego por R. Tato Plaza en 1989 (Xuvenil Alfaguara), teñen lugar nas súas paisaxes.
Cordilleira

Unha cordilleira ou cordal, é un gran sistema de montañas que resulta xeralmente do encontro de dúas placas tectónicas e do que moitas veces parten outras cadeas montañosas secundarias chamadas contrafortes.
As cordilleiras máis famosas do mundo son a do Himalaia en Asia, a dos Andes en América do Sur, as Montañas Rochosas en América do Norte e a dos Alpes en Europa.
Cordilleira do Cáucaso

Este artigo é sobre a cadea de montañas terrestre. Existe tamén unha cordilleira lunar, chamada Cáucaso. A cordilleira do Cáucaso é unha cadea de montañas de 1. 200 km entre o mar Negro e o mar Caspio, frecuentemente considerada o límite do extremo sueste da Europa. Forma dúas cadeas distintas: O Gran Cáucaso esténdese de Sochi, nas marxes do nordeste do mar Negro, ao leste-sueste, alcanzando o mar Caspio preto de Bakú. Na maior parte da súa extensión, forma a fronteira natural da Rusia con Xeorxia e Azerbaidján. Os picos do Gran Cáucaso inclúen o monte Elbrus, con 5. 642 m que o converten na montaña máis alta de Europa.
O Pequeno Cáucaso esténdese paralelamente ao Grande Cáucaso, a unha distancia media de 100 km ao sur. As fronteiras da Xeorxia, Armenia e do Azerbaidján corren a través desa cadea, a pesar de que as cristas non definen a fronteira de maneira xeral. Xeografía
A cordilleira, rectilínea, medra en altitude a 300 km do estreito de Kerch e culmina, na súa parte central, en vastos volcáns xeados: o Elbrus 5. 642 m (Rusia "europea")
o Dykh Tau 5. 203 m (Rusia "europea")
o Chkhara 5. 058 m (Xeorxia/Rusia)
o Kazbek 5. 047 m (Xeorxia)
o Usba 4. 695 m
o Uipata 4. 638 m
En tanto que o Cáucaso central está cuberto por numerosas xeleiras, o Cáucaso occidental está cuberto por fragas, e o Cáucaso oriental, máis baixo e seco, é unha rexión case desértica. O contraste é menos visible entre os flancos norte e sur.
O Cáucaso non presenta vales lonxitudinais susceptíbeis de atenuar o seu papel de obstáculo. No centro, pode ser cruzado por diversas estradas, como a do val do Tarek, que leva ao Paso da Cruz (2. 388 m). Entre o Grande e o Pequeno Cáucaso, a Transcaucasia esténdese por 700 km, entre o mar Caspio e o mar Negro. É unha rexión complexa, que asocia cuncas ben desenvolvidas: a Colchida ó oeste e a planicie do Azerbaidján ó leste. No centro, os corredores paralelos da Kura, do Iori e do Alazani, así como a chaira de Gori, superpóñense entre 150 e 700 m. Ao sur, as montañas da Xeorxia e da Armenia constitúen o terceiro sector do Cáucaso, o Pequeno Cáucaso, cunha altitude media de 2. 000 m. A cadea é, porén, interrompida por vastos macizos volcánicos; a oeste do lago Sevan, o monte Aragats (80 km de longo) constitúe a parte máis elevada do macizo de Alaghez (4. 095 m), punto cumio do Pequeno Cáucaso, na Armenia. Recursos naturais
O Cáucaso posúe xacementos de metais non ferrosos e reservas de petróleo (Azerbaidján e rexións de Maikop e de Grozni).
Cordite tuberosa

Os nódulos ou nós das cordas vocais, nódulo vocal ou cordite tuberosa en patoloxía, son hiperqueratoses do tecido das cordas vocais. É unha lesión sólida e elevada de máis de 1 cm de diámetro. Adoita estar ben delimitado e de orixe epitelial ou conxuntival. Os nódulos distorsionan ou impiden o movemento natural das cordas vocais ao falar ou cantar en voz baixa. Afecta especialmente ao movemento da capa mucosa da corda vocal que produce a voz de falsete. Etioloxía
Os nódulos fórmanse por un uso inadecuado ou excesivo da voz (cantar cunha presión subglótica esaxerada, nun ambiente ruidoso, en recentemente nados chorando durante horas, entre outros casos). A medida que se xeran nódulos vocais, o timbre vocal escurece e o cantante perde a capacidade de cantar en piano. Tamén o vibrato cambia con frecuencia da onda complexa á onda de glote. Cadro clínico
Os signos clínicos frecuentes do nódulo vocal son a afonía e a disfonía, que impiden a produción de sons vocais 'normais'. Os nódulos vocais son máis comúns en nenos e mulleres maiores de 20 anos. Tratamento
O tratamento dos nódulos vocais consiste na economía da voz, cambio de técnica vocal e, ás veces, require intervención cirúrxica nas cordas vocais.
Cordón umbilical

En mamíferos placentarios, o cordón umbilical é un cordón que une ben o embrión en vías de desenvolvemento ou ben o feto á súa placenta. Contén arterias principais e veas (arterias umbilicais e vea umbilical) para o intercambio de substancias nutritivas e sangue rico en oxíxeno, entre o embrión e a placenta. Estes vasos están arrodeados da chamada xelatina de Wharton. No momento en que o feto nace, o cordón umbilical é cortado e déixase só unha pequena cicatriz, que constituirá o futuro embigo.
O termo "cordón umbilical", ou simplemente "umbilical", foi empregado tamén para cordas con funcións semellantes, coma a mangueira de aire que une a un mergullador de mar aberto ao seu barco, ou ben a un astronauta coa súa nave espacial. Anatomía
No feto humano, o cordón umbilical é, polo xeral, duns 56 cm de lonxitude e de 1 a 2 cm de diámetro. Dita lonxitude pode variar dende a acordia, que vén a ser a ausencia de cordón, até a cordóns de máis de 300 cm. Os cordóns umbilicais son de natureza helicoidal, con até 380 hélices. En termo medio, o cordón umbilical ten de 10 a 11 hélices. A maioría dos cordóns xiran ou rotan cara á esquerda, por razóns que no se coñecen aínda. Máis do 5% dos cordóns son máis curtos de 35 cm, e arredor dun 5% son máis longos de 80 cm.
O cordón umbilical contén dúas arterias umbilicais e unha vea umbilical, sepultada dentro da xelatina de Wharton.
Coreano do Pacífico

O coreano do Pacífico ou mendo do Pacífico, Glyptocephalus zachirus, é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos, unha das tres recoñecidas actualmente no xénero Glyptocephalus.
Trátase dunha especie de importancia comercial, que se captura ao longo das costas do Pacífico, desde a Baixa California (México) até as dos Estadou Unidos, a Columbia Británica (Canadá) e Alasca e a través do mar de Bering, até as costas de Rusia e o mar do Xapón. Taxonomía
A especie foi descrita en 1879 polo zoólogo inglés William Neale Lockington.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome orixinario, e actualmente válido, a especie foi coñecida ao longo do tempo polo sinónimo Errex zachirus (Lockington, 1879).
Nome específico
O nome específico, zachirus, deriva do grego antigo ζα- za- "moi", e χείρ cheír, "man" (no sentido de "aletas grandes"), coa desinencia latina -us, indicando substantivo masculino. Descrición
Esta especie é un peixe plano cos dous ollos situados no lado dereito do seu corpo ovalado, que pode acadar unha lonxitude máxima de 60 cm, aínda que os exemplares pescados roldan os 36 cm. O peso máximo rexistrado foi de 2 kg.
A súa columna vertebral está formada por de 62 a 65 vértebras. A aleta dorsal presenta de 87 a 110 raios, e a anal, de 78 a 93. A aleta dorsal orixínase á altura da metade do ollo superior. A marxe posterior da aleta caudal forma un 'V'. A aleta pectoral do lado pigmentado é moi longa (ao que alude o seu nome específico). Hábitat, bioloxía e usos
É un peixe mariño, demersal, que vive a profundidades de entre os 0 e os 900 m, usualmente entre os 61 e os 500 m, en augas temperadas do Pacífico norte, entre os 67° N e os 31° N.
É unha especie de lento crecemento, que vive en fondos areosos ou lamacentos. Xeralmente desbotada polos arrastreiros, aínda que ás veces utilízase como fertilizante. A súa carne considérase saborosa. Comercialízase en fresco ou conxelado, e consómese cocido ao vapor, frito, asado no forno e en forno microondas.
Captúrase nas áreas de pesca 61 e 67 (Pacífico noroeste e nordeste, respectivamente).
Corentena

A corentena é un período de tempo no que se mantén privada de comunicación unha persoa ou animal para comprobar a posibilidade de enfermidade (ou evolución da mesma) para evitar contaxios. A palabra "corentena" orixínase na frase quaranta giorni ("corenta días"), o número de días que segundo a Biblia pasou Xesús Cristo no deserto, se ben pode ter outra duración, segundo a gravidade da doenza e o lugar. Historia
O xeito de illamento efectivo máis antigo é o que se sinala no Pentateuco (Biblia) hai máis de 3400 anos. De alí seguiuse o consello, como no caso da lepra. Para evitar a propagación da enfermidade entre os antigos israelís baixo a lei de Moisés, as persoas infectadas foron separadas, como manifestan gravados no Antigo Testamento.
A partir dos séculos XIII e XIV tórnase máis común. A República de Venecia tomou o liderado en medidas sanitarias para controlar a propagación de pragas, nomeando tres gardiáns da saúde pública nos primeiros anos da peste negra (1348).
Na época actual, o temor á contaminación ó regreso da Lúa (contaminación interplanetaria) foi o principal motivo dos procedementos de corentena adoptados para o programa da primeira misión Apollo. Os astronautas e as mostras lunares puxéronse en corentena no Laboratorio de Recepción Lunar. Para as mostras dunha futura misión de retorno de Marte, existe o protocolo de corentena, que se levaría a cabo nun laboratorio de bioseguridade de nivel 4, coñecido como 'Mars Sample Return Receiving Facility (MSRRF)".
O 14 de marzo de 2020 impúxose en España o estado de alarma pola pandemia da COVID-19, que implica unha corentena para a poboación. Arte e cultura
Destaca como feito na novela de José Saramago Ensaio sobre a cegueira, que logo se rodou como película co título Blindness, dirixida por Fernando Meirelles.
Aparece tamén na novela de ciencia ficción Quarantine (1992) de Greg Egan, mestura de metafísica con física cuántica.
A novela Inferno de Dan Brown (2013) refire no resumo a orixe da palabra: "O número corenta —quaranta en italiano— servía de sombría lembranza das orixes da palabra «corentena». " Outros usos
Por extensión, úsase en informática para a acción dos antivirus de denegar toda clase de permisos a un arquivo para evitar danos no ordenador pero sen borralo.
Tamén se lle chama "corentena" ó posparto ou puerperio.
Corindón

O corindón é un mineral da clase dos óxidos cuxa fórmula química é Al2O3 (contén un 53% de aluminio). Aspecto
O corindón preséntase en forma de cristais hexagonais tabulares, bipiramidales ou en forma de bocois.
Variedades de corindón
Segundo sexa a súa coloración podemos diferenciar entre: Rubí, de cor vermella pola inclusión de átomos de cromo.
Zafiro, de cor azul pola inclusión de ferro e titanio na súa composición.
Existen outras moitas coloracións (incolora, amarela, verde e parda) aínda que son moito menos características desde mineral. Lugares nos que se atopa
Podemos atopar corindón en xacementos de diversa natureza como en pegmatitas, en gneises, en mármores ou en peridotitas. Moito máis raro é atopalo en rochas volcánicas.
Tense atopado en forma detrítica nas areas no río Sil. Usos do corindón
O corindón úsase basicamente en xoiería.
É ademais un axente abrasivo de grande efectividade cando é usado en sistemas para a preparación superficial do aceiro e traballos de gravado artístico en cristais, creando relevos con moita facilidade e incluso perforando o material. A altas presións pode cortar tamén o metal.
Pódese usar coma aditivo na elaboración do aceiro, otorgándolle características sobresalientes de maleabilidade. Outros óxidos
Outros óxidos importantes son:
O rútilo, a magnetita e a casiterita.
Coriolis (satélite)

Coriolis é un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 6 de xaneiro de 2003 mediante un foguete Titan-2G desde a base Vandenberg da Forza Aérea para probar novas tecnoloxías e observar a superficie terrestre. Características
Coriolis é un satélite do Programa de Probas Espaciais da Forza Aérea dos Estados Unidos coa finalidade de demostrar a medición remota de ventos na superficie terrestre usando a técnica de radiometría polarimétrica de microondas como maneira de reducir riscos para o uso da tecnoloxía no sistema de satélites meteorolóxicos NPOESS. Tamén se adica a predicir perturbacións xeomagnéticas mediante a observación de eventos de exección de masa coronal do Sol.
O satélite ten unha masa de 395 kg, cun [[diámetro de 3, 0 m e unha altura de 6, 9 m. leva dous instrumentos a bordo: WindSat, do Laboratorio de Investigación Naval (NRL), un radiómetro de microondas polarimétrico multifrecuencia xiratorio de 305 kg para medir os ventos a nivel de superficie.
Cámara de Exección de Masa Solar (SMEI), do Laboratorio de Investigación da Forza Aérea, un instrumento de 35 kg construído pola Universidade de Birmingham (Reino Unido) e a Universidade de California en San Diego para monitorizar a actividade solar.
Características clave de Coriolis son o seu baixo nivel de interferencia electromagnética para o óptimo rendemento do radiómetro e a súa estabilidade de apuntado e control da posición tendo un elemento (WindSat) que rota a 30 revolucións por minuto. O satélite envía datos a terra a velocidades de ata 51, 2 Mbps en banda X.
Cormo (órgano de reserva)

Un cormo (do latín científico cormus, e este do grego clásico κορμός, kormós, 'tronco da árbore') é un talo ou caule subterráneo engrosado, de base inchada e crecemento vertical, que contén nós e avultamentos dos que saen xemas. Características
Está recuberto por capas de follas secas, a modo de túnicas superpostas. Na parte inferior produce pequenos cormos novos que servirán para a reprodución de novas plantas. Ao igual que os bulbos e os rizomas, estes órganos son acumuladores de substancias nutritivas constituídos por células parenquimatosas. As plantas que presentan cormos son plantas perennes que perden as súas partes aéreas en climas fríos durante a época invernal, conservando unicamente a súa parte subterránea. Esta capacidade para almacenar nutrientes constitúe un modo de supervivencia en caso de condicións adversas, como unha prolongada seca ou unha temporada estival demasiado calorosa.
Algunhas das plantas que forman cormos inclúen moitas especies da familia das iridáceas: Crocus, os sasafráns.
Colchicum, os cólquicos.
Freesia.
Gladiolus, os gladíolos.
Iris, os lirios ou iris.
Ixia.
Crocosmia.
Stenbergia.
Tritonia.
Watsonia.
Tamén o presenta o taro (Colocasia esculenta) que é comestíbel, e outros membros similares da familia das aráceas.
Cormoz

Cormoz é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Cornamenta

As cornamentas, cornas, hastas ou gallados adoitan ser estruturas grandes e ramificadas, feitas de óso, que crecen na cabeza dos cérvidos e outros animais similares. Nos cervos, só os machos teñen hasta, e só os renos caribús teñen hastas nas femias, que normalmente son máis pequenas que as dos machos. Crecemento das cornamentas
Mentres crece unha cornamenta, está cuberta dunha pel altamente vascular chamada veludo, que proporciona osíxeno e nutrientes ao óso en crecemento.
As cornamentas son un dos casos máis rechamantes de características sexuais secundarias masculinas no reino animal. Crecen máis rápido que calquera outro óso de mamífero. O crecemento ocorre na punta, e inicialmente é cartilaxe, que se mineraliza para converterse en óso. Unha vez que a cornamenta acada o seu tamaño completo, o veludo pérdese e o óso da cornamenta morre. Esta estrutura ósea morta é a cornamenta madura. As cornamentas caen nalgún momento.
O recrecemento das cornamentas cada ano consome nutrientes, polo que son sinais claros da capacidade da obtención de alimentos por parte dos individuos. Selección sexual
O principal medio de evolución das cornamentas é a selección sexual, que opera por dous mecanismos: a competencia macho-macho (condutualmente, fisioloxicamente) e a elección da parella feminina.
A competición masculina pode levarse a cabo de dúas formas. En primeiro lugar, poden competir cando os machos usan as súas cornamentas como armas para competir pola parella; en segundo lugar, poden competir presentando as súas cornamentas para mostrar a súa forza e fertilidade. Os machos coas maiores cornamentas teñen máis probabilidades de obter parella e lograr o éxito da fecundación.
Cornelius A. Smith

Cornelius Alvin Smith, nado o 7 de abril de 1937, é o Gobernador Xeral das Bahamas dende 2019. Traxectoria
Foi embaixador nos Estados Unidos dende 2008. Tamén foi Ministro de Transportes e Aviación das Bahamas. En 2018, xurou o cargo como vicegobernador xeral e en xuño de 2019 anunciouse que substituiría a Marguerite Pindling como Gobernador Xeral das Bahamas. Tomou posesión do cargo o 28 de xuño.
Cornella, Berredo, Agolada

Cornella (á espera da oficialización da forma A Cornella) é un lugar da parroquia de Berredo, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE en 2008 tiña 19 habitantes (9 homes e 10 mulleres), 5 menos ca en 2000. Lugares e parroquias
Lugares de Berredo
Parroquias de Agolada
Corneocito

Os corneocitos son as células resultantes da diferenciación terminal dos queratinocitos da pel e compoñen o estrato córneo da epiderme, que é a súa capa máis externa. Os corneocitos despréndense continuamente por desescamación e son decote substituídos por outros procedentes da diferenciación de queratinocitos de capas máis profundas. Son esenciais para darlle á pel as súas propiedades de barreira protectora. Estrutura
Os corneocitos son células poliédricas, anucleadas sen orgánulos citoplásmicos, fortemente unidas unhas con outras e organizadas en columnas verticais de 10–30 células. Están situados nunha matriz lipídica moi hidrofóbica formando o estrato córneo da epiderme. Son células mortas, pero a pesar diso son bioloxicamente activas, debido a que están cheas de queratina e lípidos, como ácidos graxos e ceramidas.
Os corneocitos das capas inferiores do estrato córneo están unidos uns a outros por medio dunhas unións celulares eseciais, que son un tipo de desmosoma chamado corneodesmosoma. Estas unións celulares vanse desintegrando a medida que migran cara á superficie da pel, o que facilita a descamación. Ao mesmo tempo que perden estas unións, hidrátanse máis e expándense, formando poros que son unha potencial vía de entrada de microorganismos no estrato córneo.
A capa de corneocitos do estrato córneo pode absorber ata tres veces o seu peso en auga, pero se o seu contido en auga baixa do 10 % deixa de ser flexible e agrétase.
A secreción de lípidos na superficie da pel é unha parte fundamental da función de barreira da pel. Formación
Os corneocitos son queratinocitos que chegaron ao seu último estado de diferenciación. Os queratinocitos situados no estrato basal da epiderme multiplícanse por mitose e migran cara á superficie da pel á vez que se van diferenciando. Durante esta migración sofren diversos cambios, entre os que destacan os seguintes: Aumenta o seu contido de queratina, que chega a ser o 85% da proteína celular total cando chega ao estrato córneo.
Cambia o tipo de queratina producida. Nas capas basais son queratinas de baixo peso molecular, e nas capas superiores son queratinas máis grandes e enlazadas transversalmente por pontes disulfuro.
Vai adquirindo unha capa proteica insoluble e grosa situada na superficie celular preto da capa interna da membrana plasmática.
Segréganse lípidos que se acumulan extracelularmente.
A célula vaise facendo máis aplanada.
A célula finalmente morre e desaparecen o núcleo e os orgánulos.
Cando os queratinocitos chegan ao estrato córneo xa están no estado de corneocito e van sendo descamados polo frotamento da pel, limpeza, deterxentes etc. á vez que son substituídos por outros. O tempo medio de renovación da pel é duns 21 días.
Cornetada

A cornetada ou cencerrada é unha festa que organizan os veciños dun lugar para burlarse dos vellos ou viúvos que casan de segundas. Tamén recibe os nomes de chocallada, cencerrallada, cinzarrada ou cornetama.
Consiste na reunión fronte a casa do vello ou do novo matrimonio para formar balbordo con cornos, cornetas, chocallas, cinzarros, tixolas, latas ou calquera obxecto capaz de provocar sons enxordecedores e desapracibles. Pode realizarse só na véspera da voda ou prolongarse durante os días seguintes; na zona oriental da provincia de Lugo podía durar ata quince días.
Era común complementa-lo ruído de tales instrumentos con coplas burlescas alusivas ós contraentes (ós seus defectos físicos, alcumes ou outras circunstancias da parella): Aínda que a causa máis común destas celebracións era a voda dun viúvo vello cunha moza máis nova ca el, tamén podían aplicarse contra os viúvos dos que se sospeitaba ou sabía que comezaba a manter relacións cunha moza, especialmente se se lles vía de palique a horas ou en lugares que os conveciños podían considerar sospeitosos. A cornetada duraba ata altas horas da noite ou ata que a vítima se resignaba a convidar con viño ós participantes. Este convite a modo de compensación recibía o nome de paga-lo piso.
Eladio Rodríguez recolle no Ribeiro de Avia e noutras zonas de Ourense o costume de realizar estas cornetadas contra os mozos de fóra que viñan casar cunha moza da parroquia. Os mozos do lugar, que os vían como intrusos no que consideraban territorio propio e que se sentían prexudicados nas súas expectativas matromoniais, mostraban así o rexeitamento contra o foráneo, que se vía obrigado a paga-lo piso se quería continuar coas súas relacións coa moza do lugar. Esta fórmula de pago podía consistir nunha merenda, nunhas xarras de viño, paga-los músicos da festa ou outras compensacións similares. Adoitaba rematar cun baile o domingo á tarde, que recibía o nome de festa dos mozos.
Cornielles de Holanda

Cornielles de Holanda, chamado tamén Cornelis de Holanda, foi un escultor do século XVI de orixe flamenga que traballou en Galiza. Obras
En 1520 realizou o retablo da capela maior da catedral de Ourense. A peza ten cinco corpos e seis columnas, representando escenas da vida de Xesús Cristo e a Virxe María. Destacan as esculturas da columna central de tres corpos, correspondentes a San Martiño, a Asunción da Virxe e a Piedade.
Na igrexa de Santiago de Betanzos fixo a capela de San Pedro e San Pablo, tamén chamada do Arcediago, por ser encargada polo arcediago Pedro López de Ben. O retablo, de estilo plateresco, encaixa coa bóveda de estilo gótico tardío atribuída a Guillén de Bourse. O conxunto complétase cos sepulcros do fundador e outros familiares e unha reixa gótica de ferro fundido atribuída tamén a Cornelis.
Na catedral de Lugo construíu o retablo do altar maior, que sufriu graves danos no terremoto de Lisboa de 1755; os dous fragmentos maiores salvados encóntranse colocados nos extremos da nave do cruceiro do templo.
Na basílica de Santa María a Maior de Pontevedra, aparece documentada a súa presenza a partir de 1538, cando deu poder a Sebastián Barros para «labrar e hedificar» na nave do lado nordeste. Participou na portada sur con Jácome García e en 1540 iniciou a gran fachada principal en colaboración co mestre de obras da catedral, o portugués João Nobre «para hacerla entrambos a dos de por medio». A fachada está construída a xeito de retablo con tres corpos e numerosas figuras escultóricas, similar á custodia da catedral de Santiago realizada por Enrique de Arfe. No Museo de Pontevedra hai unha imaxe de San Sebastián atribuída a Cornelis.
Deseñou tamén a capela da Concepción da catedral de Santiago de Compostela e a capela do Hospital Real de Santiago.
Cornixa

A cornixa é a parte superior e máis saínte dun entaboamento, composta de varias molduras. Ten como función principal evitar que a auga da choiva incida directamente sobre o muro ou se deslice polo mesmo, ademais de rematar o edificio.
Distínguense dous tipos: de cincha (rodea o edificio marcando a división entre os pisos) e denticulada (decorada ou sustentada por dentículos ou modillóns).
Corno (diacrítico)

O corno ( ̛ ) é un sinal diacrítico que se coloca na parte superior dereita das vogais. Usos
En vietnamita o corno, chamado móc emprégase no o e no u para formar os grafemas ơ e ư, considerados letras independentes no alfabeto vietnamita. Estas letras representan a versión arredondada das vogais o e u.
Corno (instrumento)

O corno (en latín cornū, cornūs ou cornum "corno"; pl. cornua; en grego στρογγύλη σάλπιγξ strongýle sálpinx 'trompeta redonda'), na antiga Roma, era un instrumento de vento duns 3 metros de longo e coa forma da letra "C". O seu nome deriva dos cornos que se usaban orixinalmente para fabricalo, pero co tempo comezou a fabricarse en bronce. Estaba sostido por unha barra que endurecía a estrutura e proporcionaba unha forma de suxeitalo no ombreiro do intérprete. Segundo Ateneo, a trompa foi unha invención dos etruscos.
Do mesmo xeito que a tuba, difería da tibia en ser un instrumento máis ancho e potente, e da propia tuba en ser curvada. A serie de notas producíase sen chaves nin buratos, senón mediante a modificación do aire e os beizos na boquilla. Probabelmente, segundo a descrición dada polos poetas, era unha oitava máis baixa que a trompeta. Apenas se distinguía da bucina e era utilizada polo exército romano para comunicar ordes ás tropas na batalla. Na arte, a trompa aparece entre os instrumentos que acompañan os xogos de gladiadores ou os combates na area, como no Mosaico Zliten.
Corno anterior da medula

O corno anterior da medula, tamén chamado columna gris anterior, ou cornu, corno ou trompa ventral ou anterior da medula espiñal ) é cada unha das dúas formacións de substancia gris (ou materia cincenta) da medula espiñal situadas á fronte do canal ependimario. É unha das tres columnas grises. O corno anterior da medula contén neuronas motoras que afectan aos músculos esqueléticos mentres que a columna gris posterior recibe información sobre o tacto e a sensación. A columna gris anterior é a columna onde se atopan os corpos celulares das neuronas motoras alfa. Estrutura
O corno ou columna gris anterior, dirixido cara a adiante, é ancho e de forma redondeada ou cuadrangular. A súa parte posterior chámase base e a súa parte anterior a cabeza, pero estas non se diferencian entre si por ningunha constrición ben definida. Está separado da superficie da medula espiñal por unha capa de substancia branca atravesada polos feixes das raíces nerviosas anteriores. Na rexión torácica, a parte postero-lateral da columna anterior proxéctase lateralmente como un campo triangular, que se denomina columna gris lateral. Importancia clínica
Son estas células as que se ven afectadas nas seguintes enfermidades, - esclerose lateral amiotrófica, atrofia muscular espiñal e bulbar, enfermidade de Charcot – Marie – Tooth, atrofia muscular progresiva, todas as atrofias musculares espiñais, poliomielite e virus do Nilo Occidental.
Interacción farmacolóxica
A columna gris anterior é o obxectivo dalgúns medicamentos espasmolíticos. A liberación de noradrenalina aquí (como inducida pola ciclobenzaprina ) reduce os espasmos por innervación (reducindo a actividade nerviosa) das neuronas motoras alfa mediante a interacción coas fibras gamma.
Corno de Gabriel

O Corno de Gabriel (tamén chamado Trompeta de Torricelli) é unha figura ideada por Evangelista Torricelli que ten a característica de posuír unha superficie infinita e ao mesmo tempo un volume finito. Características
O corno de Gabriel fórmase utilizando a gráfica de e
1 x {\displaystyle e
{\frac {1}{x}}}, co rango x ≥ 1 {\displaystyle x\geq 1} (para evitar a asíntota en x
0 {\displaystyle x
0} ), e rotándoa en tres dimensións ao redor do eixo X.
O seu descubrimento é anterior ao cálculo, mais é doado de verificar integrando 2 π x {\displaystyle {\frac {2\pi }{x}}} e π x 2 {\displaystyle {\frac {\pi }{x^{2}}}}. Se se considera a parte do corno entre x
1 {\displaystyle x
1} e x
a {\displaystyle x
a}, a área da superficie é 2 π l n ( a ) {\displaystyle 2\pi ln(a)} e o volume π ( 1 − 1 a ) {\displaystyle \pi (1-{\frac {1}{a}})}. Cando a aumenta, a área non está acoutada, mentres que o volume ten unha couta superior de π.
No momento do seu descubrimento, foi considerado un paradoxo. Este paradoxo aparente foi descrito de xeito informal sinalando que sería necesaria unha cantidade infinita de pintura para cubrir a superficie interior, mentres que sería posíbel encher toda a figura cunha cantidade finita de pintura e así cubrir esa superficie. A solución do paradoxo é que a afirmación de que unha área infinita require unha cantidade finita de pintura presupón que unha capa de pintura ten un grosor constante. Isto non se cumpre no interior do corno, xa que a maior parte da lonxitude da figura non é accesíbel á pintura, especialmente cando o seu diámetro é menor que o dunha molécula de pintura. Se se considera unha pintura sen grosor, sería necesaria unha cantidade infinita de tempo para que esta chegase ata o "final" do corno.
Corno de África

O Corno de África é unha zona xeográfica da África oriental, situada na desembocadura do Mar Vermello co océano Índico, na parte meridional do golfo de Adén, fronte á península de Arabia. Cobre aproximadamente 2000000 de km² e nela viven uns 100 millóns de persoas. É unha das rexións máis pobres do mundo, onde a fame levou e segue levando á morte de millóns de persoas.
Corno inglés

O corno inglés é un instrumento aerófono de vento madeira, dado que produce o son grazas ao paso do aire por unha dobre lingüeta. É da familia do óboe, coa diferenza de que se trata dun instrumento transpositor en fa. Incorporouse á orquestra no século XIX.
A técnica de dixitación é practicamente a mesma que a usada para o óboe. A música para o corno inglés escríbese unha quinta máis alta da que o instrumento realmente soa.
Cornucopia

Cornucopia é unha imaxe da mitoloxía grega e posteriormente incorporada á latina asociado á abundancia e fertilidade. Hogano fai referencia á agricultura e ao comercio. Etimoloxía
Do latín cornu copiae ou "corno copioso", de cornu ou corno e copiae ou copioso, abondoso. Orixe
A cornucopia foi un agasallo de Zeus á cabra (segundo outras tradicións ninfa) Amaltea, que segundo a tradición coidouno e o aleitou durante a súa infancia. Nunha escena de xogo de Zeus (ou Xúpiter na mitoloxía latina) na súa infancia rachoulle sen intención un corno a Amaltea e como compensación o corno que rachara pasou a ser máxico e concedería todo o que o posuidor quixese. Representacións
As representacións orixinais eran o corno da cabra cheo de froitas e flores. Varias deidades, especialmente Fortuna, eran representadas co corno da abundancia. Pero é unha figura que aparece tamén en representacións máis modernas. Aparece frecuentemente nos murais do Día de Acción de Grazas onde aparece un cesto de vimbio con forma cornada cheo de froita e verduras. Noutras representacións é simplemente un cono curvo, oco e sen fondo aínda que tamén cheo de froitas. A imaxe aparece tamén nos escudos de Colombia (onde aparecen dúas, a primeira rebordante de froitas e flores exóticas típicas do país e a outra estrada de moedas de ouro) e Venezuela (onde aparecen tamén dúas cornucopias). Asemade aparecen nos escudos de Panamá e Perú aínda que unha única e chea de moedas de ouro.
A relación das cornucopias coa simboloxía de Suramérica non se limita á aparición da súa figura nos escudos dalgúns países ou dalgunha provincia. Debido á forma do estado de México e ás súas similitudes coa cornucopia, varios foron os mapas que disimulaban a cartografía nun corno da abundancia rebordante de froitas.
Coroa Austral

Corona Australis ou Coroa Austral é unha das 48 constelacións nomeadas por Tolomeo no século II, e tamén unha das 88 constelacións modernas.
É unha constelación pequena característica dos ceos do sur que está practicamente integrada a Saxitario, bordeándoa polo norte e oeste. No leste e sur ten as constelacións de Scorpius e Telescopium respectivamente. Debaixo do arqueiro vese un pequeno semicírculo de estrelas de magnitude 4 e 5, a Coroa Austral. Estrelas principais
α Coronae Australis (Alfecca Meridiana), estrela branca de magnitude 4, 10 é algo menos brillante que β Coronae Australis.
β Coronae Australis, estrela amarelo-alaranxada de magnitude 4, 10.
γ Coronae Australis, estrela dobre de magnitude 4, 23.
ε Coronae Australis, con magnitude 4, 83 é a binaria de contacto máis brillante do hemisferio sur.
κ Coronae Australis, binaria óptica formada por dúas estrelas branco-azuladas.
R Coronae Australis, estrela moi noviña do tipo Herbig Ae/Be que aínda non acadou a secuencia principal.
RX J1856. 5-3754, estrela de neutróns illada a uns 400-450 anos luz de distancia e posible candidata para ser unha estrela de quarks. Obxectos Notables do espazo profundo
NGC 6541. Cúmulo globular a 15. 000 anos luz do Sol que, visto cun telescopio pequeno, presenta un pequeno disco nebuloso. AR: 01h 44m 06. 0s Dec: +61°53'00" (Época 2000).
NGC 6729. Parte dunha rexión nebular que contén estrelas variables como R CrA e TY CrA. AR: 19h 01m 54. 0s Dec: -36°57'00" (Época 2000). Mitoloxía
Representa a coroa de loureiro que pertenceu a Quirón o centauro e algunhas veces é chamada Corona Sagittarii.
Coroa Boreal

Corona Borealis ou Coroa Boreal é unha pequena constelación boreal. As súas principais estrelas forman un arco semicircular. Esta é unha das 88 constelacións modernas, e foi tamén unha das 48 constelacións listadas por Tolomeo, quen referiu á constelación coma Coroa. A palabra Borealis foi engadida despois, en contraste coa Corona Australis, a Coroa Austral.
Non ten estrelas de primeira magnitude. A súa estrela máis brillante, α CrB (Alphecca, tamén coñecida coma Gemma) ten unha magnitude de 2, 2 (lixeiramente variable) e é considerada membro difuso da asociación estelar da Ursa Major. A constelación contén moitas estrelas variables interesantes: dúas das máis coñecidas son R Coronae Borealis e T Coronae Borealis. Estrelas
Estrelas principais
α Coronae Borealis (Alphecca, Gemma ou Gnosia), de magnitude 2, 22 e situada a 72 anos luz da Terra, é unha estrela binaria cunha compañeira que xira ó seu redor nun período de 17, 4 días.
β Coronae Borealis (Nusakan). De magnitude 3, 66 tamén é un sistema binario.
γ Coronae Borealis, de magnitude 3, 81 forma parte dun sistema triplo e está a 140 anos luz da terra.
θ Coronae Borealis, estrela binaria de magnitude 4, 14, cunha compoñente principal que é unha variable eruptiva.
κ Coronae Borealis, xigante laranxa de magnitude 4, 82 cun planeta extrasolar.
ν Coronae Borealis, binaria óptica formada por dúas xigantes vermello-alaranxadas, ν1 Coronae Borealis e ν2 Coronae Borealis.
ρ Coronae Borealis, de magnitude 5, 39 ten un planeta extrasolar.
Outras estrelas con designación de Bayer
10/δ CrB 4, 59 atópase a 165 anos luz da Terra. 13/ε CrB 4, 14; 7/ζ1 CrB 6, 00; 7/ζ2 CrB 5, 07; 2/η CrB binaria 4, 99 - 6, 08; 14/ι CrB 4, 98; 12/λ CrB 5, 43; 6/μ CrB 5, 14; 20/ν1 CrB 5, 20; 21/ν2 CrB 5, 40; 19/ξ CrB 4, 86; 1/ο CrB 5, 51; 9/π CrB 5, 57; 17/σ CrB binaria 5, 23 - 6, 66; 16/τ CrB 4, 73; 18/υ CrB 5, 80
Outras estrelas notables
R Coronae Borealis, estrela variable de magnitude 5, 85, superxigante amarela que perde intensidade a intervalos irregulares. Dá nome a un tipo de variables.
T Coronae Borealis, nova recorrente que estourou nos anos 1866 e 1946. Obxectos Notables do espazo profundo
Corona Borealis non contén obxectos do espazo profundo brillantes. Abell 2065 é un cúmulo de galaxias que contén cerca de 400 membros, o máis brillante deles é de magnitude 16. Mitoloxía
Na mitoloxía grega a coroa pertence a Ariadna, filla do rei de Minos. Ariadna non quería acepta-la proposta de matrimonio de Dioniso, que tiña forma mortal, pois non quería casar cun humano despois de ser abandonada por Teseo. Para probar que era un deus, Dionisio quitouse a coroa e lanzouna ó ceo. Ariadna, compracida, casou con el e tornou inmortal.
Outra lenda di que Dionisio agasallou a Ariadna unha coroa coma presente de vodas. Cando ela morreu, o deus lanzou a coroa ó ceo onde ficou coma constelación. Posteriormente Ariadna foi divinizada por Zeus.