proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Miscocitarinos

A dos miscocitarinos (Mischocyttarini) é unha tribo de insectos himenópteros da suborde dos apócritos, familia dos véspidos, unha das catro en que se divide a subfamilia dos polistinos.
A tribo comprende un só xénero, Mischocyttarus. Características
Os lóbulos tarsianos asimétricos de Mischocyttarus sepáranos da tribo dos epiponinos. Mischocyttarus é o maior xénero de avespas eusociais, xa que comprende máis de 200 especies e subespecies. As avespas do xénero Mischocyttarus constrúen un niño relativamente sinxelo. Ás veces, o niño constrúese a un metro do niño de Polistes carnifex. As obreiras levan néctar e pequenas eirugas de volta ao niño para alimentaren ás larvas en desenvolvemento que están aloxadas individualmente en celas separadas do niño. Non todos os niños teñen unha femia con ovarios desenvolvidos.
A súa bioloxía é similar á das especies do xénero Polistes. Porén, Mischocyttarus parece amosar bastante máis flexibilidade social e reprodutiva que Polistes. Taxonomía
Descrición
Tribo
A tribo foi descrita en 1993 polo entomólogo estadounidense James M. Carpenter.
Xénero
O xénero fora descrito en 1853 polo naturalista, xeólogo e entomólogo suízo, especialista en himenópteros e ortópteros, Henri Louis Frédéric de Saussure.
Sinónimos do xénero
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñceuse tamén polos sinónimos: Artifex Silveira, 2008
Cerberus Silveira, 2008
Especies
O xénero comprende as seguintes especies:
Misericordia

A misericordia é un sentimento e unha actitude bondadosa de compaixón cara a outra persoa, xeralmente do ofendido cara ao ofensor ou dende o máis afortunado cara ao máis necesitado, que leva a perdoar o que cometeu algunha falta ou ofensa, ou ao que foi vencido, ou a non abusar do máis débil. Misericordia no cristianismo
No cristianismo, é un dos principais atributos divinos. Cando os fariseos mostraron unha actitude inmisericorde cara a outros, Xesús reprendeunos, dicindo: ‘Quero misericordia, e non sacrificio’. Etimoloxía
A súa etimoloxía, do latín misere ('miseria', 'infelicidade', 'necesidade'), cor, cordis ('corazón') e ia ('cara aos demais'); significa ter un corazón solidario con aqueles que teñen necesidade.
Outros termos
A palabra "conmiseración" comparte a raíz latina misere, e é un sentimento de compaixón polo sufrimento e as desgrazas alleas.
A palabra hebrea ra·jamím deriva do verbo ra·ham e defínese como “sentir ou irradiar afecto; ser compasivo". A palabra grega é·le·os (verbo, e·le·é·ō) está relacionado coa palabra para “matriz”, relativo ás entrañas ou ser entrañable e ambas foron traducidas como misericordia.
Misisipiano

O Misisipiano, tamén chamado Carbonífero Inferior, unha división da escala temporal xeolóxica, é un subperíodo xeolóxico do período Carbonífero que se iniciou hai 359, 2 ± 2, 5 millóns de anos e que finalizou hai 318, 1 ± 1, 3 millóns de anos, aínda que a data exacta de comezo e fin do período son incertas nuns poucos millóns de anos. Ao igual que ocorre coa maioría dos outros períodos xeolóxicos, os estratos de rocha que definen o período están ben identificados e o Misisipiano denomínase así porque no val do río Mississippi están expostas rochas desta antigüidade.
En Norteamérica, onde as rochas se compoñen principalmente de calcarias mariñas, o Misisipiano considérase un período xeolóxico pleno. En troques, en Europa, o Misisipiano e o Pensilvaniano son máis ou menos continuos na secuencia de depósitos continentais das terras baixas e agrúpanse no período Carbonífero. Durante o Misisipiense produciuse unha importante fase da oroxénese dos montes Apalaches.
Misión Aeolus

Aeolus, ADM-Aeolus ou Misión Dinámica Atmosférica Aeolus, e unha misión da ESA que ten como obxectivo o estudo dos ventos na Terra a escala global. É a quinta da familia de misións de exploración terrestre. A súa observación inclúe os trinta km inferiores da atmosfera, dos que mide a velocidade do vento usando un só instrumento, un lidar pulsante de 5Mw chamado Aladin cunha frecuencia de 50 Hz que usa o efecto Doppler para as súas medicións.
O seu nome procede do deus grego do vento, Eolo.
O satélite comezou a xerar datos en setembro de 2018, ao pouco de ser lanzado o 22 de agosto de 2018. A súa concepción tivo lugar co comezo do século.
Misión BepiColombo

A misión BepiColombo é unha misión de observación e exploración do planeta Mercurio levada a cabo en colaboración entre as axencias espaciais europeas (ESA) e xaponesa (JAXA). . Características
Foi lanzada cun Ariane 5 dende a base da ESA en Kourou, representando unha carga de lanzamento de 4100 kg.
A misión componse de dúas naves, Mercury Planetary Orbiter (MPO), liderado pola ESA, e o Mercury Magnetospheric Orbiter (MMO), liderado por JAXA, transportadas ata destino polo Mercury Transfer Module (MTM), construído pola ESA: Mercury Planetary Orbiter acubilla 11 experimentos cos seus correspondentes instrumentos nunha nave estabilizada nos tres eixos e tendo como referencia ó Nadir.
Mercury Magnetospheric Orbiter transporta unha carga de cinco instrumentos nunha nave xiratoria.
Lanzada en outubro de 2018, aproveita o tirón gravitacional para chegar a destino, orbitar Mercurio en decembro de 2025, despois de sobrevoar por nove veces diversos planetas: Un sobrevoo á Terra en abril de 2020; aproximación a 12700 km de altura ás 06: 24: 58 hora oficial en España (CEST), atravesando o ceo de leste a oeste cunha magnitude de 8. Supón unha ralentización de case 5 km/s na súa velocidade.
Dous a Venus en 2020 e 2021;
Mercurio, seis veces entre 2021 e 2025. A primeira aproximación a Mercurio, a tan só 199 km, produciuse o 1 de outubro de 2021.
Correccións suplementarias son efectuadas polo sistema de propulsión iónico de MTM.
Na viaxe a destino segue unha órbita de transferencia heliocéntrica, e en Mercurio as dúas naves seguirán órbitas diferentes: MPO: órbita polar de 400 × 1508 km, cun período de 2, 3 h
MMO: órbita polar de 400 × 11824 km, cun período de 9, 3 h
A duración prevista da misión arredor de Mercurio é dun ano.
Misión Biolóxica de Galicia

A Misión Biolóxica de Galicia é un centro do Consello Superior de Investigacións Científicas situado na parroquia de Salcedo no concello de Pontevedra. Na actualidade conta con 13 científicos e 7 investigadores postdoctorais entre o seu persoal. As súas instalacións constan de tres edificios principais e varios secundarios, dispostos nunha parcela de doce hectáreas propiedade da Deputación de Pontevedra. O financiamento da Misión Biolóxica provén fundamentalmente dos orzamentos xerais do Estado e da Deputación de Pontevedra. Historia
A Misión Biolóxica de Galicia foi creada pola Xunta para Ampliación de Estudios e Investigacións Científicas en abril de 1921. A súa primeira sede foi a Escola de Veterinaria de Santiago de Compostela, dirixida por Cruz Gallástegui. A Misión permaneceu en Compostela ata 1926, cando desapareceu a Escola de Veterinaria. En 1927 a Deputación de Pontevedra ofreceulle un novo local á Misión Biolóxica, que se traslada primeiro a Campolongo e máis adiante ó pazo que foi do arcebispo Malvar en Salcedo, onde permaneceu ata hoxe. Instalacións
O edificio orixinal da propiedade era o pazo de Gandarón, que contaba ó comezo cun hórreo, un pombal, dous miradoiros e varios celeiros e cortellos. Para adaptalo ó seu novo uso, o edificio sufriu reformas que o transformaron en oficinas e laboratorios. Posteriormente construíronse naves destinadas para a cría de porcos, que máis adiante foron reconvertidas en laboratorios e oficinas. Parcela. Consta de doce hectáreas, das que dez son cultivables. Está dividida en lotes cuxa división e denominación obedecen ó seu uso orixinal. Nun deles consérvase un bosque autóctono e outros están dedicados a xardíns, nos que destaca a colección de camelias. Na parcela hai varias construcións, entre as que destacan un cenador, un estanque e diversos conxuntos de mesas e bancos de pedra. Consérvanse tamén un hórreo e un lagar.
Pazo da Carballeira de Gandarón. Foi construído polo arcebispo Sebastián Malvar a finais do século XVIII como residencia familiar.
Edificio Miguel Odriozola. Foi construído na década de 1940 para a cría de porcos, dentro dunha liña de investigación sobre xenética animal iniciada por Miguel Odriozola na anterior década. Ó se extinguir esta investigación en 1987, decidiuse a remodelación do edificio, que foi realizada entre 2002 e 2003 polo arquitecto Mauro Lomba.
Edificio Cruz Gallástegui. Foi construído na década de 1960 polo arquitecto Alejandro de la Sota, sendo a primeira obra deste arquitecto. A súa construción tiña por obxecto albergar as oficinas que ata o momento estaban no pazo. O edificio foi ocupado en 1969. Obxectivos
O obxectivo xeral da Misión Biolóxica é desenvolver material xenético para a agricultura que teña menores necesidades de abonado e rego, que sexa tolerante ó estrés biótico e abiótico e que teña maior calidade. Paralelamente inténtase profundar no coñecemento daqueles procesos xenéticos que interveñen na adaptación e na evolución, na resistencia ó estrés e na calidade das especies vexetais cultivadas.
Misión Imposible: Protocolo fantasma

Misión imposible: Protocolo fantasma (en inglés: Mission: Impossible – Ghost Protocol, tamén coñecido como Mission: Impossible IV – Ghost Protocol ou simplemente como Mission: Impossible IV) é un filme estadounidense de acción e espías, dirixido por Brad Bird e estreado no 2011. É o cuarto filme da serie Mission: Impossible. Está protagonizado por Tom Cruise, no seu papel do axente Ethan Hunt. Protocolo fantasma foi escrito por André Nemec e Josh Appelbaum, e producido por Cruise, J. J. Abrams (director do terceiro filme) e Bryan Burk.
Estreouse en galego o 21 de abril de 2021 a través da TVG. A directora de dobraxe foi Charo Pena e o filme foi traducido por Manuel Arca Castro. Personaxes
Tom Cruise como Ethan Hunt
Voz da dobraxe galega de Monti Castiñeiras.
Jeremy Renner como William Brandt
Simon Pegg como Benji Dunn
Voz da dobraxe galega de Antón Ja.
Paula Patton como Jane Carter
Michael Nyqvist como Kurt Hendricks
Vladimir Mashkov como Anatoly Sidorov
Samuli Edelmann como Marius Wistrom
Ivan Shvedoff como Leonid Lisenker
Anil Kapoor como Brij Nath
Léa Seydoux como Sabine Moreau
Josh Holloway como Trevor Hanaway
Pavel Kříž como Marek Stefanski
Miraj Grbić como Bogdan
Ilia Volok como Fog
Tom Wilkinson como Secretario da FMI
Ving Rhames como Luther Stickell
Michelle Monaghan como Julia Meade
Lavell Crawford como Gardacostas de Julia
Mike Dopud como garda do Kremlin
Ivo Novák como axente ruso
April Stewart como tradutora sueca
Nicola Anderson como amiga de Julia
Will Bargmann como amigo de Ethan
Misión Stereo

STEREO (sigla de Solar TErrestrial RElations Observatory, en galego, Observatorio de Relacións Solar-Terrestres), é unha misión espacial de observación solar, lanzada pola NASA o 26 de outubro de 2006. Consiste en dous satélites case idénticos, provistos de instrumentos para obter imaxes estereoscópicas do Sol e dos fenómenos solares, como a exección de masa coroal (EMC), erupcións que poden desatar serias tormentas magnéticas na Terra e afectar a infraestrutura eléctrica, ás comunicacións vía satélite e a aeronavegación.
A misión foi liderada pola NASA e o Laboratorio de Física Aplicada da Universidade Johns Hopkins de Maryland. Entre os constribuentes máis destacados desta misión espacial está o Reino Unido que dotou ás sondas dos seus sistemas de cámaras, que inclúen aparatos especializados en imaxes heliosféricas.
As dúas sondas de STEREO foron lanzadas o 26 de outubro de 2006. O 15 de decembro dese ano, na quinta órbita, ambas as sondas utilizaron a órbita da Lúa para situarse nunha órbita heliocéntrica. Instrumental
Cada sonda posúe cámaras, detectores de partículas e de radio en catro paquetes de instrumentos: Sun Earth Connection Coronal and Heliospheric Investigation (SECCHI) (Investigación heliosférica e de conexión coroal Sol-Terra). Ten cinco cámaras: unha para imaxes baixo condicións de ultravioleta extrema e dous coronógrafos (coñecidos como Sun Centered Instrument Package ou SCIP), as cales fotografan o disco solar e a súa corona externa e interna, e dúas cámaras heliosféricas (chamadas HI), que rexistran o espazo entre o Sol e a Terra. O propósito do SECCHI é estudar a evolución tridimensional das execcións de masa coroal desde a viaxe da misión até a superficie solar a través da coroa, e os seus impactos na Terra.
In-situ Measurements of Particles and CME Transients (IMPACT) (Medicións in situ de partículas e e correntes transitorias das EMC). Estuda as partículas enerxéticas solares e a distribución tridimensional dos electróns dos ventos solares e o campo magnético interplanetario.
PLAsma and SupraThermal Ion Composition (PLASTIC) (Composición do plasma e dos ións supratermais). Estuda as características plasmáticas dos protóns, partículas alfa e ións pesados.
STEREO/WAVES (SWAVES). É un transistor de radio que estuda as distorsións das ondas durante a viaxe desde o Sol á órbita terrestre.
Misión organizativa

A misión dunha empresa, en xeral dunha organización (incluíndo relixiosa) é unha formulación breve que define o propósito de tal organización.
A misión ten sentido en tanto sexa coñecida polos stakeholders (involucrados directa ou indirectamente na organización ou potencialmente influentes sobre a organización), pois proporciona un marco obxectivo, sen ambigüidades nin malos entendidos, para entender o que se espera da organización, e o que espera a organización de cada un.
A declaración da misión é unha forma moi difundida e efectiva de comunicarlles a misión. A súa efectividade depende de dous aspectos principais: O método de formulación da declaración, que non deixe fóra ningún aspecto esencial da misión da organización.
Acadar unha síntese da declaración nunha única frase.
Esta última característica é moi importante para unha difusión e absorción rápida e efectivado concepto. A única contra que se lle atribúe é a forma antiestética, complicada e contranatural que adoita adoptar a frase, que pode producir aversión, polo menos a primeira vez que se le. Exemplos de misións
"Prover a sociedade de produtos e servizos superiores a través do desenvolvemento de innovacións e solucións que melloren a calidade de vida e satisfazan as necesidades dos clientes, e prover os empregados cun traballo con sentido e con oportunidades de progresar, e aos investidores cunha ratio de retorno superior" Merck
"Organizar a información do mundo e facela universalmente accesible e útil. " Google Formulación da misión
Nunha empresa, o proceso de formulación da misión é un traballo directivo, que non debe ser delegado nunha área. Non é un traballo da área de recursos humanos, de mercadotecnia, de estratexia ou de control de xestión.
O obxectivo deste proceso é lograr un acordo directivo no obxectivo da organización e o xeito de procurar ese obxectivo. Como resultado deste proceso xorde unha declaración da misión. A declaración en si mesma non é o obxectivo do proceso, senón a "proba" de que se logrou acordo sobre a misión da compañía.
Existen varias técnicas para a elaborar esta declaración. Todas elas procuran: a participación dos directivos, imprescindible para lograr un acordo xenuíno,
percorrer a lista de stakeholders, para non deixar a ningún fóra,
desenvolver unha lista longa de conceptos, para logo eliminalos deixando só os máis relevantes,
e dar forma de frase para facilitar a súa comunicación e comprensión.
A natureza escrita a declaración da misión elimina a subxectividade e a ambigüidade que adoita existir entre os stakeholders. Nas compañías sen declaración da súa misión, cada empregado adoita formular unha resposta diferente se se lle consulta sobre o obxectivo da empresa. Resolución de conflitos entre stakeholders
A misión pode usarse para resolver as diferenzas entre distintos stakeholders da empresa, incluíndo empregados, xestores, accionistas, directores, clientes, provedores, distribuidores, prestamistas, gobernos (local, estatal), sindicatos, competencia, ONGs e o público en xeral.
Miskolc

Miskolc (eslovaco: Miškovec, polaco: Miszkolc) é a cidade máis importante do nordeste de Hungría, capital rexional do nordeste do país e capital do condado de Borsod-Abaúj-Zemplén. É unha cidade autónoma. É a terceira cidade maior de Hungría con 178. 950 habitantes.
Tamén é sede dunha importante universidade pública, a Universidade de Miskolc. Demografía
Ten 178. 950 habitantes (2004), o 95. 7% etnicamente húngaros, 2. 2% xitanos, 0. 3% eslovacos, 0. 3% alemáns, 0. 1% gregos e 4. 1% outros. Historia
Aínda que a rexión estivo habitando cando menos dende o Neolítico, a primeira mención a Miskolc data do 1210. Durante a Idade Media Miskolc era un centro comercial importante. Foi declarada cidade en 1365, e foi declarada cidade libre en 1909.
Actual Miskolc é o resultado da unificación das cidades Miskolc, Diósgyőr e aldeas pequenas
despois da segunda guerra mundial. Lugares de interese
Os seus atractivos turísticos máis soados son: O castelo de Diósgyőr en estilo gótico
A Igrexa de Avas, a igrexa máis antiga de Miskolc, do século XIV, en estilo gótico
O Balneario de Miskolctapolca,
Misoxinia

A misoxinia é unha tendencia á aversión, que pode ser patolóxica, ás mulleres. Normalmente, fálase da misoxinia como un sentimento por parte do home cara á muller, pero as mulleres tamén poden presentar actitudes misóxinas. Na teoría feminista, a misoxinia está recoñecida como unha ideoloxía política similar ao racismo ou ao antisemitismo, existente para xustificar e reproducir a subordinación das mulleres polos homes. A misoxinia pode manifestarse de diferentes xeitos, incluíndo a exclusión social, a discriminación sexual, hostilidade, androcentrismo, patriarcado, privilexio masculino, a depreciación das mulleres e a obxectificación sexual.
A misoxinia forma parte dos patróns culturais de moitas sociedades en que o rol da muller, sempre supeditado exclusivamente ao fogar e a reprodución, supón que toda actividade se xustifique en tanto e en canto conforme unha extensión do seu quefacer maternal. Así —nestas culturas— o ámbito da educación ou da saúde pode ser unha actividade permitida; non así aqueles ámbitos que se consideran de dominio exclusivo masculino.
A misoxinia tamén implica a aceptación en contrapartida da idea do machismo como balance necesario. Un individuo masculino misóxino pode facer exercicio da súa heterosexualidade sen que isto mingüe o seu prexuízo polo outro sexo.
Unha sociedade misóxina establece ríxidas regras de conduta para as mulleres de maneira que estas cumpran coa función que se lles asigna. En tales sociedades ante a dúbida con respecto ao cumprimento estrito destas regras tómase a vía de culpar a muller dado que o home goza de preeminencia e maior credibilidade. Outro aspecto onde se manifestou e aínda se manifesta a misoxinia é na lexislación, pois nela as integrantes do mal chamado "sexo débil" adoitan depender dos familiares masculinos para o seu desenvolvemento, para a crianza dos fillos ou para o sustento.
A misoxinia pode atoparse nos textos sagrados de relixións e mitoloxías, e varios filósofos e pensadores occidentais foron descritos como misóxinos.
Miss España

O concurso Miss España é un certame de modelos femininas de nivel español, que se celebra anualmente. Organizado por unha empresa privada, o premio escólleo un xurado que avalía a beleza, a calidade da modelaxe e a resposta a algunhas tarefas específicas relacionadas coa actitude. As candidatas participantes escóllense en diversos procesos de selección de carácter provincial.
O concurso adoita celebrarse no mes de marzo. Historia
A primeira edición do concurso celebrouse en 1929, co nome de Señorita de España. Suspendido pola guerra civil española en 1936, non se recuperou a súa celebración ata a década dos sesenta. Dende 1995, só poden participar candidatas seleccionadas por provincias, se ben con anterioridade combinábanse provincias, rexións, zonas turísticas etc.
Miss Mundo

Miss Mundo é un título de beleza feminina. Tamén se coñece así o certame que o concede e que se celebra anualmente, xulgando a beleza integral, a elegancia, a personalidade, o porte, a pose, a seguridade, a conciencia social e a saúde física das candidatas provenientes de diferentes países do mundo. Igual que ocorre no concurso de Miss Universo, a gañadora é cualificada como «a muller máis bela do mundo». Cada concursante representa unicamente a súa nación de orixe e a vencedora ostentará o título por un ano. Historia e caracerísticas
O certame foi fundado en 1951 por Eric Morley no Reino Unido. A presidenta da Organización Miss Mundo é Julia Morley, quen colleu as rendas do concurso tras a morte do seu marido, Eric Morley, en 2000. Ela administra e toma decisións respecto a este certame e o seu concurso irmán, Míster Mundo, versión masculina do orixinal.
A final de Miss Mundo é un grande acontecemento anual de televisión en vivo, visto por dous mil millóns de persoas en máis de 200 países. A diferenza doutros certames, Miss Mundo é pouco coñecido en América; non obstante, mantén gran popularidade en África e na maior parte de Europa, Asia e o Caribe.
A gañadora pasa o seu reinado viaxando ó redor do mundo, en particular a países terceiromundistas, representando a Organización Miss Mundo nas súas varias causas.
Miss Mundo ten unha axenda explicitamente altruísta e conta con máis de 250 millóns de libras para varias obras de caridade globais. Tradicionalmente, a Miss Mundo vive en Londres durante o seu reinado, servindo esta cidade de base para as súas viaxes mundiais.
A catalá Mireia Lalaguna gañou este título no ano 2015.
Miss Peregrine's Home for Peculiar Children (filme)

Miss Peregrine's Home for Peculiar Children é un filme británico-estadounidense de 2016 dirixido por Tim Burton e escrito por Jane Goldman, baseado na novela homónima de 2011 escrita por Ransom Riggs. Está protagonizado por Eva Green, Asa Butterfield, Chris O'Dowd, Allison Janney, Rupert Everett, Terence Stamp, Ella Purnell, Judi Dench e Samuel L. Jackson.
A rodaxe comezou en febreiro de 2015 en Londres e na área da Badía de Tampa. O filme estreouse no Fantastic Fest en Austin, Texas, o 25 de setembro de 2016, e distribuíuse nos cinemas dos Estados Unidos o 30 de setembro de 2016 a través de 20th Century Fox. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica e recadou 296 millóns de dólares en todo mundo sobre un orzamento de 110 millóns de dólares. Personaxes
Peculiares
Adultos
Eva Green como Miss Alma LeFay Peregrine
Terence Stamp como Abe Portman
Callum Wilson como Abe de mozo
Judi Dench como Miss Esmeralda Avocet
Nenos
Asa Butterfield como Jake Portman
Aiden Flowers como Jake con dez anos
Nicholas Oteri como Jake con seis anos
Ella Purnell como Emma Bloom
Finlay MacMillan como Enoch O'Connor
Lauren McCrostie como Olive Abroholos Elephanta
Cameron King como a voz e movementos de Millard Nullings
Pixie Davies como Bronwyn Bruntley
Georgia Pemberton como Fiona Frauenfeld
Milo Parker como Hugh Apiston
Raffiella Chapman como Claire Densmore
Hayden Keeler-Stone como Horace Somnusson
Joseph e Thomas Odwell como os xemelgos
Louis Davison como Victor Bruntley
Wights e Hollows
Samuel L. Jackson as Mr. Barron
Allison Janney como Dr. Nancy Golan
Rupert Everett como John Lamont
Scott Handy como Mr. Gleeson
Helen Day como Miss Edwards
Jack Brady como Mr. Clark
Philip Philmar como Mr. Archer
Robert Milton Wallace como Mr. Malthus
Miss Terra

Miss Terra é un título de beleza feminina así como o certame que o confire e que é realizado anualmente, cualificando a beleza integral, intelixencia, seguridade, elegancia e pose de candidatas provenientes de diferentes partes do mundo.
As participantes e gañadoras danlle significado e importancia a esta competencia de beleza promovendo causas ambientais e involucrándose activamente na preocupación pola preservación da Terra. Ademais dos seus obxectivos ambientais, a gañadora de Miss Terra involúcrase en proxectos ambientais internacionais.
Durante o mes que dura o certame, a organización leva as delegadas de Miss Terra a destinos turísticos seleccionados para mostar e promover estes lugares aos espectadores internacionais do concurso.
Miss Universo

Miss Universo é un meirande título de beleza feminina. Tamén se coñece así o certame que o confire e que é realizado anualmente, xulgando a beleza integral, a seguridade, a intelixencia, a elegancia e a pose de candidatas provenientes de diferentes partes do mundo. O obxectivo do concurso é coroar con este título a muller máis bela do universo. Cada concursante representa unicamente ao seu país de orixe e a gañadora do título lévao por un período de ao redor dun ano.
A andaluza Amparo Muñoz gañou este título no ano 1974.
Miss Universo 2008

O 57º certame Miss Universo fíxose no Crown Convention Center dentro do Diamond Bay Resort na pequena cidade de Nha Trang, Vietnam, o 14 de xullo de 2008. Concursantes de 80 nacións e territorios autónomos competiron polo título. Ao final do evento Riyo Mori, Miss Universo 2007 do Xapón coroou á súa sucesora Dayana Mendoza de Venezuela. É a primeira ocasión, nos 57 nos de historia do certame, que Vietnam serve de sede. Debido á diferenza de horarios, o concurso foi visto no hemisferio occidental durante a noite do 13 de xullo, cando se fixo en realidade durante a mañá do día 14.
Os animadores da final foron o condutor norteamericano Jerry Springer, e Melanie Brown, máis coñecida como Mel B, integrante do grupo de pop británico Spice Girls. Tamén contou coa actuación da cantante Lady Gaga. Foi a primeira edición transmitida en alta definición.
Miss Vaca (certame)

Miss Vaca Galicia é un concurso organizado anualmente polo programa Luar da Televisión de Galicia que ten por obxecto decidir cal é a vaca máis fermosa de Galicia do ano en cuestión. A primeira edición do concurso tivo lugar en 2006. Ademais, entréganse outros galardóns: «Miss Poderosa», «Miss Aloumiños», «Miss Donaire» e «Miss Ollos Bonitos». Funcionamento do concurso
O concurso ten dúas fases. Na primeira, ábrese un período para que os donos das vacas poidan postular a algunha das súas reses como "Miss Vaca" da provincia galega que representan. Posteriormente, o programa designa un xurado que selecciona a unha "Miss Vaca" por cada unha das catro provincias galegas (Provincia da Coruña, Provincia de Lugo, Provincia de Ourense, Provincia de Pontevedra), entre todas as candidaturas presentadas. Na segunda fase, nunha sesión do Luar, as catro vacas finalistas son presentadas ao público e sométese a votación entre os telespectadores a decisión do título de "Miss Vaca Galicia"; isto é, a vaca máis fermosa de Galicia dese ano. Resultados dos concursos
Os resultados do concurso, ano a ano, foron os seguintes. As vacas gañadoras aparecen destacadas en grosa. O palmarés por provincia quedaría de tal maneira: Outros premios
Á vez do gran premio Miss Vaca, Luar dende 2013 tamén reparte unha serie de galardóns especiais a cada unha das catro vacas participantes, sendo estes galardóns o Miss Aloumiños, Miss Poderosa, Miss Donaire e Miss Lindos Ollos facendo referencia ao trazo máis significativo de cada vaca. Os galardóns dos últimos anos repartíronse da seguinte maneira: Cabe resaltar que ningunha Miss Donaire gañou o Miss Vaca, pola contra parece que as Miss Poderosa teñen máis posibilidades de gañar o concurso.
Mission: Impossible II

Mission: Impossible II (tamén coñecido como M: I-2 ou Mission: Impossible 2) é un filme estadounidense de acción dirixido por John Woo que se estreou no 2000. Está protagonizado por Tom Cruise, que tamén foi produtor do mesmo. É a secuela do filme dirixido por Brian De Palma en 1996 Mission: Impossible, e Cruise retoma o papel do axente Ethan Hunt, un axente secreto. É a segunda parte da serie de filmes de Mission: Impossible, e foi seguido por Mission: Impossible III (2006) e Misión Imposible: Protocolo fantasma (2011). Personaxes
Tom Cruise como Ethan Hunt
Dougray Scott como Sean Ambrose
Thandie Newton como Nyah Nordoff-Hall
Ving Rhames como Luther Stickell
Richard Roxburgh como Hugh Stamp
Roland Krönmeyer como Jon Tomson
John Polson como Billy Baird
Brendan Gleeson como John C. McCloy
Anthony Hopkins como Comandante Swanbeck (sen acreditar)
Rade Šerbedžija como Dr. Nekhorvich
William Mapother como Wallis
Dominic Purcell como Ulrich
Mathew Wilkinson como Michael
Nicholas Bell como Accountant
Cristina Brogers como Bailaora de flamenco
Kee Chan como Químico
Kim Fleming como Larrabee
Sam Jones como Pasaxeiro do avión
Tory Mussett (sen acreditar)
Jeremiah Boogle como Xefe de Fugiter
Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One

Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One é un filme estadounidense de 2023 dirixido por Christopher McQuarrie a partir dun guión que coescribiu con Erik Jendresen. É a secuela de Mission: Impossible – Fallout (2018) e o sétimo título da serie cinematográfica Mission: Impossible. Está protagonizado por Tom Cruise como Ethan Hunt, xunto cun elenco que inclúe a Hayley Atwell, Ving Rhames, Simon Pegg, Rebecca Ferguson, Vanessa Kirby, Esai Morales, Pom Klementieff, Mariela Garriga e Henry Czerny. No filme, Hunt e o seu equipo de IMF enfróntanse á Entidade, unha poderosa IA rebelde. Personaxes
Tom Cruise como Ethan Hunt
Hayley Atwell como Grace
Ving Rhames como Luther Stickell
Simon Pegg como Benji Dunn
Rebecca Ferguson como Ilsa Faust
Vanessa Kirby como Alanna Mitsopolis
Esai Morales como Gabriel
Pom Klementieff como Paris
Mariela Garriga como Marie
Henry Czerny como Eugene Kittridge
Shea Whigham como Jasper Briggs
Cary Elwes como Denlinger
Greg Tarzan Davis como Theo Degas
Frederick Schmidt como Zola Mitsopolis
Mission: Impossible – Rogue Nation

Mission: Impossible – Rogue Nation é un filme estadounidense de 2015 escrito e dirixido por Christopher McQuarrie. É a secuela de Mission: Impossible – Ghost Protocol (2011) e o quinto título da franquía cinematográfica de Mission: Impossible. Está protagonizado por Tom Cruise, Jeremy Renner, Simon Pegg, Ving Rhames, Rebecca Ferguson, Sean Harris e Alec Baldwin. Conta a historia do axente IMF Ethan Hunt (Cruise) e o seu equipo, quen, tras a súa disolución e a persecución de Hunt pola Axencia Central de Intelixencia, deben loitar contra O Sindicato, un grupo internacional de axentes gobernamentais deshonestos. Personaxes
Tom Cruise como Ethan Hunt
Jeremy Renner como William Brandt
Simon Pegg como Benji Dunn
Rebecca Ferguson como Ilsa Faust
Ving Rhames como Luther Stickell
Sean Harris como Solomon Lane
Simon McBurney como Atlee
Zhang Jingchu como Lauren
Tom Hollander como o Primeiro Ministro do Reino Unido
Jens Hultén como Janik "Bone Doctor" Vinter
Alec Baldwin como Alan Hunley
Hermione Corfield como axente do IMF
Missouri

Missouri é un dos 50 estados dos Estados Unidos de América. Missouri é o estado americano que limita con máis estados no país. Son en total oito estados cos cales Missouri fai límite: con Iowa ao norte, Illinois, Kentucky e Tennessee ó leste (separados polo río Mississippi), ao sur con Arcansas e ó oeste con Oklahoma, Kansas e Nebrasca.
O produto interno bruto de Missouri, en 2003, foi de 29464 dólares, o vixésimo sétimo maior do país. As principais industrias do estado son a industria aeroespacial, equipamentos de transporte, procesamento de alimentos, produtos químicos, material impreso e publicitario e equipamentos electrónicos. Os principais produtos agropecuarios de Missouri son bovinos, porcinos, soia, palla, trigo e ovos. O estado posúe a sétima maior produción de carne bovina do país, e preto de 108 mil facendas, o segundo maior número, atrás só de Texas. O turismo é tamén unha importante fonte de renda do estado. Missouri facía parte orixinalmente da Compra de Luisiana, tendo sido admitido como un estado americano en 1821 por causa do Compromiso de Missouri. O Estado recibiu o seu alcume de Portal para o Oeste porque o estado serviu como un punto de partida para persoas partindo rumbo ao Oeste americano. Durante a Guerra Civil Americana, Missouri, un estado escravista, dividiuse, con partes adherindo á Unión e partes secedendo da Unión e xuntándose cos Estados Confederados de América. Derrotado, foi readmitido na Unión en 1867.
Misérieux

Misérieux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Mithra Patera

Mithra Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten aproximadamente 34 kms de diámetro e está situado a 59° S 266, 46° O. O nome de Mithra provén da mitoloxía persa, onde Mithra era o espírito da luz, este nome foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 1985. Cara ó norte está o Silpian Mons, e cara ao leste está Pyerun Patera. Pódese atopar cara ao suroeste o Viracocha Patera.
Mithril

O mithril é un metal ficticio que aparece nas novelas de J. R. R. Tolkien, caracterizado polo seu brillo prateado, a súa lixeireza e resistencia.
Os ananos da Xente de Durin enviaron expedicións mineiras a Khazad-dûm, onde se volveu extraer mithril, empregado para restaurar as portas de Minas Tirith, mais Khazad-dûm non volveu ser colonizado inmediatamente.
Bilbo Bulseiro tiña unha camisa deste material feita por ananos.
Mito do amor romántico

O mito do amor romántico, ou en plural mitos do amor romántico, comprende a análise daquelas ideas sobre o amor que se consideran construídas desde o ámbito social ao longo da historia.
Na sociedade occidental no século XXI analízanse como mitos do amor romántico a predestinación, a exclusividade, o matrimonio, a omnipotencia, a perdurabilidade, a fidelidade, o libre albedrío, a equivalencia de amor-namoramento, o emparellamento e os celos.
Mitoloxía comparada

A mitoloxía comparada é o estudo comparativo de mitos procedentes de culturas diferentes, nun intento por identificar temas e características comúns. A mitoloxía comparada usouse con diversos fins académicos. Por exemplo, os investigadores usaron as relacións entre mitos diferentes para seguir o desenvolvemento das relixións e culturas, para propor orixes comúns aos mitos de culturas diferentes e para sustentar diversas teorías psicolóxicas. O seu fundador foi o alemán Max Müller.
Mitoloxía sumeria

Panteón sumerio
É prácticamente imposible establecer unha clasificación dos deuses mesopotámicos. Porén, pódense entrever unha serie de estratos segundo o rango que ocupan as divindades nas listas redactadas en diversas épocas e segundo a importancia do culto.
No chanzo máis baixo adoitan estar os "espíritos" ou "demos", bos e malos, así como o deus persoal (unha especie de anxo da garda). Logo veñen os deuses dos instrumentos (pa, pico, arado, mole de ladrillo etc) seguido do grupo de deuses da natureza, tanto mineral como vexetal, animais domésticos, deuses da fertilidade, dos partos, divindades curadoras, deuses da tempestade, do vento, do lume. .. No seguinte chanzo atopamos os deuses do mundo subterráneo ou Alén (Nergal, Ereshkigal) á par cos deuses guerreiros, como Ninurta. Por enriba deles estarían as divindades astrais, o deus lúa Nanna, o deus sol Utu, e por último a tríade cósmica dos grandes deuses Anu, Enlil e Enki.
An ("Anu" en acadio) é o deus ceo, soberano de tódolos deuses que fai de árbitro nas súas disputas pero que se ocupa pouco dos problemas dos homes polo que o auténtico deus supremo dos sumerios será Enlil. É el quen elixe os soberanos e goberna á humanidade. Enki (en acadio "Ea") é o señor das augas doces, inventor e protector das técnicas, gardián dos "me", as palabras clave dos elementos máxicos da civilización en Sumer, sendo o deus máis próximo á humanidade e amigo seu.
Este panteón masculino duplícase nun panteón feminino con divindades de tódolos tipos, algunhas son simples esposas e outras teñen funcións concretas á cabeza das cales está Ninhursag, a deusa nai Nimah ou Nintu e Inanna.
Inanna, a "dona do ceo", é a Muller por excelencia: moza, fermosa, sensual, pero tamén pérfida e suxeita a violentas cóleras que fan desta deusa do amor unha terrible guerreira. Influencia na Biblia
Durante a estadía dos xudeus como poboación deportada polos asirios a Babilonia entraron en contacto coa mitoloxía mesopotámica, da cal sacaron o mito do diluvio universal e as aventuras de Noé.
En 1872 o mozo asiriólogo George Smith que traballaba no Museo Británico sobre as taboíñas provenientes da biblioteca de Asurbanipal de Nínive, bateu cun texto semellante ao diluvio no relato do libro da Xénese hebraico. A taboíña era só un episodio da epopea de Gilgamesh, na cal este heroe parte á procura do único home ao que os deuses concederon a inmortalidade, Utanapishtim, o Noé mesopotámico que lle contou como fora o diluvio.
Nunha época moi distante "cando os deuses habitaban en Shuruppak" decidiron exterminar a humanidade, pero o deus Ea apiadouse de Utanapishtim e contoulle o que ía suceder, ordenándolle a construción dun gran barco no que metería tódalas especies animais do mundo. Tras seis días de choiva Utanapishtim embarrancou o barco na única terra que se vía, o Monte Niris, e desde el soltou unha pomba, que volveu, logo unha andoriña, que tamén volveu, e por último soltou un corvo que atopou onde pousarse e xa non volveu. Utanapishtim saíu do barco e fixo unha libación e ofrendas aos deuses que se achegaron.
Mitosoma

O mitosoma é un orgánulo atopado nalgúns organismos eucariotas unicelulares. O mitosoma foi descuberto e nomeado moi recentemente, e a súa función aínda non está ben caracterizada. Foi denominado tamén crypton, mais ese nome xa non se usa.
O mitosoma detectouse só en organismos anaeróbicos ou microaerófilos que non teñen mitocondrias. Estes organismos non teñen a capacidade de obter enerxía da fosforilación oxidativa, como se realizaría normalmente nas mitocondrias. O mitosoma foi descrito primeiro en Entamoeba histolytica, un parasito intestinal humano. Os mitosomas tamén foron identificados en varias especies de microsporidios e en Giardia intestinalis.
Os mitosomas derivan con case toda seguridade das mitocondrias. Igual que as mitocondrias, teñen dobre membrana e a maioría das proteínas que son transportadas a eles teñen unha secuencia de sinalización de aminoácidos. Dita secuencia de aminoácidos é similar á que usan as mitocondrias e as auténticas presecuencias mitocondriais poden servir para transportar proteínas aos mitosomas. Demostrouse ademais que un certo número de proteínas asociadas a mitosomas están estreitamente relacionadas coas da mitocondria ou coas dos hidroxenosomas (os cales son tamén mitocondrias dexeneradas).
Sábese actualmente que os mitosomas probablemente interveñen na ensamblaxe de grupos ferro-sulfurados de proteínas, xa que non presentan as proteínas mitocondriais para a respiración celular ou a síntese do grupo hemo pero si as proteínas requiridas para a biosíntese de grupos Fe-S, como frataxina, cisteína desulfurase, Isu1 e unha Hsp70 mitocondrial.
A diferenza das mitocondrias, os mitosomas non teñen xenes no seu interior. Os xenes que codifican os compoñentes mitosómicos están contidos no xenoma nuclear. Un informe inicial suxería a presenza de ADN neste orgánulo, pero investigacións máis recentes demostraron que carecen del.
Mitrobuzanes de Capadocia

Mitrobuzanes (en grego: Μιθροβουζάνης), finado no 334 a. C. , foi un gobernador persa (sátrapa) de Capadocia do sur no século IV a. C. , durante o reinado de Darío III. Era probabelmente un fillo de Ariarates I, que gobernaba na Capadocia do norte. Como comandante militar persa morreu durante a batalla do río Gránico, no 334 a. C. , loitando contra Alexandre o Grande, que nomeou a Abistamenes no seu sitio para substituílo.
MixRadio

MixRadio, antigamente Nokia MixRadio, Nokia Music Store ou OVI Music Store, é un servizo de música de Microsoft Mobile. Foi lanzado como Nokia Ovi Store o 29 de agosto de 2007 por Nokia.
MixRadio permite a reprodución de balde de listas de reprodución sen subscrición nin anuncios, e está dispoñible en 31 países, incluíndo os Estados Unidos, o Brasil, a India e a China. Ten un catálogo de máis de 30 millóns de cancións. Os usuario poden usar MixRadio+ por $3, 99 cada mes, e isto permítelles ademais ver letras e baixar listas de reprodución. O formato de arquivo usado polo servizo é MP3, sen ningún tipo de protección DRM.
Mixotricha paradoxa

Mixotricha paradoxa é unha especie de protozoos que vive dento do tubo dixestivo das térmites da especie Mastotermes darwiniensis e contén moitas bacterias simbiontes. O protozoo ten forma de pera e unhas dimensións de 500 μm x 150 μm. O nome deullo o biólogo australiano J. L. Sutherland, que foi o primeiro que describiu a Mixotricha en 1933, que o consideraba “o ser paradoxal con pelos mesturados”, xa que daquela considerou que tiña á vez cilios e flaxelos. Simbiose
Mixotricha establece moitas relacións simbióticas. Igual que os protozoos emparentados, como Trichonympha, vive no intestino de térmites e colabora na dixestión da celulosa, un compoñente principal da madeira que estas comen. Sen Mixotricha, as súas térmites hóspedes non poderían sobrevivir, polo que hai unha simbiose entre o protozoo e a térmite.
Ademais, Mixotricha establece relacións mutualistas con bacterias que viven no seu interior ou na súa superficie. Ten un total de catro especies de simbiontes bacterianos.
Mixotricha ten catro flaxelos anteriores, pero non os usa para a locomoción, senón máis ben como un sistema de dirección ou temón. Para a locomoción, ten unhas 250. 000 espiroquetas con forma de pelo, (unhas bacterias helicoidais), que están unidas á superficie celular e que funcionan como unha especie de cilios, que permiten que a Mixotricha se mova; estas espiroquetas están por toda a superficie excepto na parte posterior inxestiva. Mixotricha ten tamén bacterias bacilares dispostas dun modo moi ordenado sobre a superficie celular; que igual que os treponemas son ectosimbiontes. Ademais, ten bacterias esféricas que viven dentro da célula; estes endosimbiontes funcionan como as súas mitocondrias, xa que Mixotricha carece de mitocondrias, que perdeu ao longo da súa historia evolutiva. Xenoma
Segundo Margulis e Sagan (2001), Mixotricha ten cinco xenomas, xa que estableceu unha estreita relación simbiótica con catro tipos de bacterias. Estes autores consideran que este organismo é un exemplo emblemático de simbioxénese.
Mizocitose

A mizocitose (do grego myzein, μυζεῖν, que significa "chuchar" e citos, κύτος, que significa "recipiente, vaso", e aquí "célula") é un método de alimentación que se dá nalgúns microorganismos heterótrofos. Tamén se chama "vampirismo celular", xa que consiste en que unha célula predadora perfora a superficie doutra célula (a presa) por medio dun tubo alimenticio, e zuga o contido celular e dixíreo. Pódese absorber a porción soluble do citoplasma ou ás veces orgánulos, que tipicamente pasan ao interior dun vacúolo da célula predadora. Cando a célula predadora engloba e incorpora unha célula completa, fálase de fagocitose.
A mizocitose atópase, por exemplo, nos Myzozoa e tamén nalgunhas especies de Ciliophora (ambos do grupo dos alveolados). Tamén nos Aconoidasida, outros alveolados, que presentan unha estrutura especializada chamada conoide.
Mizozoos

Os mizozoos (Myzozoa) son un grupo de microorganismos protozoarios pertencente aos Alveolata, que se alimentan por medio de mizocitose (perforan a célula que depredan cun tubo e zugan o seu contido).
Os mizozoos son ás veces considerados un filo, que contén os subfilos Dinozoa e Apicomplexa.
O termo "Miozoa" (protalveolados, dinoflaxelados, esporozoos, apicomónadas) tamén se utiliza ás veces, pero foi substituído por "Myzozoa".
A especie Perkinsus marinus e os Apicomplexa teñen histonas mentres que os dinoflaxelados parece que as perderon.
Miño (pesca)

Os miño é unha das principais artes de pesca de enmalle, e ademais unha das máis populares e utilizadas polas embarcacións galegas de pesca artesanal, canda ás nasas.
Segundo os rexistros da Consellería do Medio Rural e do Mar da Xunta de Galicia, 960 embarcacións que dispoñen da autorización para poder utilizala, das cales 110 están afiliadas ás confrarías de pescadores de Muros, Fisterra e Laxe. Características
O miño é unha arte de enmalle fixa ao fondo, formada por tres panos de rede superpostos, similar ao trasmallo, do que se diferencia polo seu maior tamaño e amplitude des mallas. Cada 24 horas deberán ser levantados do seu caladoiro, para recoller as capturas e evitar que estas se deterioren na rede. Centola, sepia, sargo, pinto, maragota, sanmartiño, rodaballo, curuxo e linguado, entre outras, son as especies que adoidan capturarse con esta arte.
O miño ten as seguientes características técnicas: A dimensión mínima de malla autorizada dos panos exteriores para o miño debe ser igual ou superior a 500 mm, e a do pano central ou interior igual ou superior a 90 mm.
Cada unha das tres pezas de rede ou panos que compoñen o miño debe ter unha lonxitude máxima de 50 m e unha altura máxima, despois de armada, entre trallas ou relingas, de 3 m.
A tralla ou relinga superior leva flotadores, a outra inferior está lastrada con chumbos para manter o miño en posición vertical unha vez calada na auga. Están armadas de tal forma que capturan as especies mariñas que quedan embolsadas ou atrapadas nas mallas das redes rectangurales que as forman.
Miño de San Esteban

Miño de San Esteban é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 66 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 1, 35 km².
Miłość do kwadratu

Miłość do kwadratu é un filme polaco de 2021 dirixido por Filip Zylber. Foi escrito por Wiktor Piątkowski e Marzanna Polit, e está protagonizado por Adrianna Chlebicka, Mateusz Banasiuk e Mirosław Baka. O filme está ambientado en Varsovia, Polonia, e conta a historia dun popular xornalista que se namora dunha modelo que ten unha dobre vida. Estreouse o 11 de febreiro de 2021 a través de Netflix. Personaxes
Adrianna Chlebicka como Monika Grabarczyk / Klaudia
Mateusz Banasiuk como Stefan Tkaczyk "Enzo"
Agnieszka Żulewska como Alicia
Krzysztof Czeczot como Jacek Szczepański
Mirosław Baka como Monika's father
Tomasz Karolak como school principal
Bartłomiej Kotschedoff como Szymon
Jacek Knap como Andrzej Tkaczyk
Anna Smołowik como Ilona Szczepańska
Helena Mazur como Ania Tkaczyk
Sebastian Stankiewicz como Wiesiek
Jarosław Boberek como director
Moa (ave)

As moas (Dinornithiformes) eran aves non voadoras xigantes de Nova Zelandia. Coñécense seis xéneros e nove especies de diferentes tamaños, sendo a máis grande a moa xigante (Dinornis robustus e Dinornis novaezelandiae), que medían preto de 3 metros de alto e tiñan un peso de 250 kg.
As moas extinguíronse ao redor do ano 1500, pouco despois de que os primeiros cazadores maorís chegasen ás illas. Previamente, o número de moas descendera no último millón de anos debido tanto aos períodos glaciais (case toda a Illa Sur foi ocupada polo xeo) como á ameaza das aguias de Haast (Harpagornis moorei), as maiores aves de presa coñecidas e hoxe tamén extinguidas. Os kiwis considéranse emparentados coas moas.
Unha moa xigante (Dinornis robustus) alcanzaba moi serodiamente a súa madurez reprodutiva: aos dez anos de nada. Esta demora facilitou a súa extinción xa que non se deu unha suficiente taxa de reposición ante o ritmo co que eran cazadas polos maorís.
Moa (dente)

A moa ou molar é o máis complexo dos dentes da maioría dos mamíferos. Está situado na parte posterior da mandíbula. A súa función primordial é a de esmagar os alimentos, o que lle dá o seu nome, que tamén se usa na "pedra de muíño". Como son dentes que teñen varios puntos na súa zona de contacto cos alimentos, dise que son multicúspides.
A maiores da súa función de moer, é un dos primeiros dentes permanentes en irrupción no arco dental (ao redor dos seis anos) determinando a clave de oclusión. Calquera persoa que perda este dente pronto experimentará algúns problemas no futuro. A oclusión fica fóra de axuste, afectando á mastigación e pode causar dor na articulación temporomandibular; o desgaste dental (debido a un desaxuste) aparece visibelmente e os dentes restantes tamén comezan a separarse, abrindo espazos. Nestes casos, o tratamento rehabilitador ofrece ao paciente condicións case normais. Polo xeral, é necesario contar con profesionais multidisciplinares que traballen como protésico, ortodoncista, implantólogo, entre outros. Normalmente hai doce molares e oito dentes premolares nun adulto.
Moai

Os moais son xigantescas estatuas de pedra, que atinxen até 12 metros de altura, espalladas polas costas da illa de Pascua.