proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Primeiro ministro de Arabia Saudita

O Primeiro ministro de Arabia Saudita é o xefe do Consello de Ministros e xefe de goberno do Reino de Arabia Saudita. Dende o reinado do Rei Faysal, o posto de primeiro ministro ocúpao o rei. Historia
O cargo foi creado xunto co Consello de Ministros o 9 de outubro de 1953, por decreto do Rei Saud. Debido ao malestar dentro da familia real sobre o seu reinado, Saud foi forzado a nomear como primeiro ministro ao seu medio irmán, o príncipe herdeiro Faysal. Unha loita de poder entre o dous levou a Faysal a dimitir en 1960, permitindo así que Saud reclamase as rendas do goberno, mais o descontento xeneralizado fixo que Faysal regresase como primeiro ministro en 1962. Despois de depoñer a Saud en 1964, Faysal sucedeuno como rei, mantendo tamén o posto de primeiro ministro. Dende entón os dous cargos están fusionados. Con todo, dende o reinado do Rei Khalid, outras persoas realizaron gran parte do "traballo pesado" porque o rei ou ben non quería ou non podía levar a carga do traballo, especialmente dende que o reino se converteu nunha xerontocracia durante as décadas dos 90 e 2000. Algúns validos chegaron a ter suficiente poder como para ser considerados primeiros ministros de facto. O actual é o fillo do rei, Mohamed, que é prinicpal asesor de seu pai. Lista de Primeiros ministros de iure de Arabia Saudita
Rei Saud: do 9 de outubro de 1953 ao 16 de agosto de 1954 (1ª vez)
Príncipe herdeiro Faysal: do 16 de agosto de 1954 ao 21 de decembro de 1960 (1ª vez)
Rei Saud: do 21 de decembro de 1960 ao 31 de outubro de 1962 (2ª vez)
Príncipe herdeiro Faysal: do 31 de outubro de 1962 ao 2 de novembro de 1964 (2ª vez)
Dende o golpe de Estado, os cargos de rei e primeiro ministro foron ocupados sempre pola mesma persoa. Rei Faysal: do 2 de novembro de 1964 ao 25 de marzo de 1975 (3ª vez)
Rei Khalid: do 29 de marzo de 1975 ao 13 de xuño de 1982
Rei Fahd: do 13 de xuño de 1982 ao 1 de agosto de 2005
Rei Abdullah: do 1 de agosto de 2005 ao 23 de xaneiro de 2015
Rei Salman: do 23 de xaneiro de 2015 ao presente Lista de Primeiros ministros de facto de Arabia Saudita
Príncipe herdeiro Fahd: de 1975 a 1982, vice-primeiro ministro e asesor xefe do Rei Khalid.
Príncipe herdeiro Abdalá: do 21 de febreiro de 1996 ao 1 de agosto de 2005, rexente do Rei Fahd.
Mohamed bin Abdalá Al-Nuweisir, de 1996 ao 2005, xefe do Tribunal Real e xefe de persoal do rexente/rei Abdalá
Khaled al-Tuwaijri: do 9 de outubro de 2005 ao 23 de xaneiro de 2015, xefe de persoal/secretario privado e eminencia gris co título de Presidente do Tribunal Real
Príncipe Mohamed bin Salman, do 23 de xaneiro de 2015 ao presente, Xefe do Tribunal Real, xefe do Consello de Economía e Asuntos para o Desenvolvemento e Ministro de Defensa do Rei Salman
Primeiro ministro de Armenia

O primeiro ministro de Armenia é o xefe de goberno de Armenia. Esta é unha lista dos primeiros ministros de Armenia despois de 1918. Lista dos Xefes de Goberno de Armenia: 1918–1920, 1991-presente
República Democrática de Armenia (1918–1920) e República de Armenia (1991-presente): Primeiros ministros
Primeiro ministro de Australia

O primeiro ministro de Australia é o xefe de goberno de Australia. Lista
Esta é a lista dos primeiros ministros de Australia despois da independencia en 1901.
Primeiro ministro de Azerbaidján

O primeiro ministro de Azerbaidján é o xefe de goberno de Azerbaidján. O actual primeiro ministro é, desde 2019, Ali Asadov. Esta é unha lista dos primeiros ministros de Azerbaidján despois de 1918.
Primeiro ministro de Bangladesh

O primeiro ministro de Bangladesh é o xefe de goberno de Bangladesh, e xeralamente é o xefe do principal partido político o coalisión de partidos que gobernan o país.
Esta é a lista de primeiros ministros de Bangladesh de 1971 ata os días de hoxe.
Primeiro ministro de Barbados

O primeiro ministro de Barbados é o xefe de goberno de Barbados. Esta é unha lista dos primeiros ministros de Barbados despois da independencia do Reino Unido de 1966 e tamén dos premiers, de 1954 ata o 1966. Premiers (1954-1966)
Primeiros Ministros (1966-presente)
Primeiro ministro de Belize

O primeiro Ministro de Belize é o xefe de goberno de Belize. Antes da independencia do país en 1961 xa existiía un cargo de xefe de goberno (en inglés, chief minister, e despois premier). Este cargo foi ocupado dende o 1961 por George Cadle Price que se converteu no primeiro ministro coa independencia, o 21 de setembro de 1981.
O actual primeiro ministro é Johnny Briceño que tomou posesión en 2021, sucedendo a Dean Barrow.
Esta é unha lista dos primeiros ministros de Belize despois de 1981. Lista
Primeiro ministro de Bulgaria

O primeiro ministro de Bulgaria é o xefe de goberno de Bulgaria. Esta é a lista dos primeiros ministros do país de 1879 ata o presente.
Primeiro ministro de Burkina Faso

O posto de primeiro ministro de Burkina Faso foi creado en 1971, cando o país aínda se chamaba Alto Volta. O primeiro ministro de Burkina Faso é escollido pola presidente co consenso da lexislatura. O poder executivo é partillado entre o primeiro ministro e o presidente.
Primeiro ministro de Bélxica

O primeiro ministro de Bélxica é o xefe de goberno de Bélxica. O cargo existe desde 1830. Así o posto de primeiro ministro tomou ese nome tralo fin da Primeira Guerra mundial, é dicir desde a chegada de Léon Delacroix ao poder. Anteriormente levaban o título de "xefe de gabinete".
Os principais partidos políticos escindíronse en dúas ás lingüísticas independentes (francesa e holandesa): en 1968 polo partido cristián demócrata (laranxa);
en 1972 polo partido liberal (azul);
en 1978 polo partido socialista (vermello).
Esta é unha lista dos xefes de gabinete despois de 1830 ata o 1918 e dos primeiros ministros de Bélxica despois de 1918.
Primeiro ministro de Cabo Verde

O primeiro ministro de Cabo Verde é o xefe de goberno de Cabo Verde. O cargo foi creado despois da independencia do país, en 1975.
Esta é a lista dos primeiros ministros de Cabo Verde.
Primeiro ministro de Camboxa

Esta é a lista dos primeiros ministros e outros xefes de goberno de Camboxa, de 1945 ata o presente. Estado de Camboxa (1989 ata o 1993)
Reino de Camboxa (1993 ata o presente)
Primeiro ministro de Corea do Norte

O primeiro ministro da República Popular Democrática de Corea (en coreano: 총리) é o xefe de goberno de Corea do Norte. Tamén se coñece como Premier de Corea do Norte. Actualmente ocupa o cargo Kim Tok-hun. Historia
Orixinalmente, segundo a Constitución de 1948, o primeiro ministro era o posto estatal máis alto en Corea do Norte. Kim Il-sung inaugurou o cargo, manténdoo durante 24 anos até 1972, mentres as funcións cerimoniais do xefe de Estado eran realizadas polo Presidente do Comité Permanente da Asemblea Popular Suprema.
A Constitución de 1972 creou o cargo de Presidente da RPDC, o cal substituíu o primeiro ministro como o máximo cargo estatal. A presidencia executiva foi creada con Kim en mente, e foi transferido a ese posto nada máis promulgada a Constitución. O primeiro ministro era agora o xefe do Consello de Administración, pero a maioría dos poderes do gabinete anterior foron pasados ao Comité Popular Central, o consello gobernante de máis alto nivel presidido polo presidente mesmo. O primeiro primeiro ministro despois de Kim Il-sung foi Kim Il. O cargo foi entón chamado Premier do Consello de Administración (정무원 총리, jungmuwon chongni).
Despois da morte de Kim Il-sung, o cargo de presidente ficou vacante (oficialmente Kim Il-sung foi proclamado Presidente Eterno) e Kim Jong-il planeou unha nova reorganización Estatal. Unha revisión da Constitución en 1998 aboliu tanto o Comité Popular Central como o Consello de Administración, e creando de novo o Gabinete. Funcións
O primeiro ministro representa e supervisa o gabinete, o cal executa as políticas decididas polo Comité Central do Partido dos Traballadores de Corea. A oficina ten ningunha autoridade que fai política do seu propio.
O primeiro ministro forma parte dun triunvirato que supervisa a rama executiva de Corea do Norte, xunto ao Presidente do Presidium da Asemblea Popular Suprema (o xefe de Estado de facto) e o Presidente da Comisión de Asuntos de Estado (comandante en xefe). Na práctica, con todo, o presidente da Comisión de Asuntos de Estado, que está constitucionalmente definido como "o cargo máis alto do estado" exerce o control absoluto sobre o goberno e o país. Sobre o papel, o presidente da Comisión de Asuntos de Estado, o presidente do Presidium da Asemblea e o primeiro ministro teñen os poderes equivalentes a un terzo dos poderes dun presidente na maioría de sistemas presidenciais. O presidente do Presidium dirixe as relacións internacionais, o primeiro ministro manexa os asuntos domésticos e encabeza o goberno, e o presidente da Comisión de Asuntos de Estado manda sobre as forzas armadas. Lista de primeiros ministros de Corea do Norte
A seguinte é unha lista de primeiros ministros de Corea do Norte dende a súa fundación en 1948.
Primeiro ministro de Corea do Sur

O primeiro ministro da República de Corea (coreano: 국무총리) (chamado informalmente PMOSK ou PMOTROK) é nomeado polo presidente de Corea do Sur, coa aprobación da Asemblea Nacional.
O primeiro ministro non ten por que ser ser membro da Asemblea Nacional. Non é o xefe do goberno, senón que serve nun papel similar ao dun vicepresidente. Nomenclatura
A palabra sino-coreana gungmu (국무/國務) significa "asuntos de Estado" e chongni (총리/總理) significa primeiro ministro ou chanceler, polo que o título completo en coreano significa literalmente "primeiro ministro de asuntos de Estado". O título curto en coreano é só Chongni. Historia
O cargo foi creado o 31 de xullo de 1948, dúas semanas antes de que se fundase o goberno de Corea do Sur e foi ostentado por Lee Beom-seok ata 1950.
O 27 de abril de 2014, o primeiro ministro Chung Hong-won anunciou o seu desexo de dimitir. Non obstante, debido a nomeamentos sen éxito, Chung permaneceu en funcións ata febreiro de 2015.
O 23 de xaneiro de 2015, a presidenta Park Geun-hye nomeou a Lee Wan-koo, novo primeiro ministro. Lee foi confirmado pola Asemblea Nacional como primeiro ministro o 16 de febreiro de 2015. Con todo, o 20 de abril do mesmo ano, ofreceu a súa renuncia á presidenta no medio dun escándalo de subornos. Funcións
O primeiro ministro é o principal asistente executivo do presidente, mentres que o presidente é o propio xefe de goberno, pero non o primeiro ministro. O primeiro ministro ocupa a segunda posición despois do presidente no Consello de Estado de Corea do Sur, que é o gabinete nominal de Corea do Sur. Asiste ao presidente supervisando os ministerios, facendo recomendacións para os ministros e servindo como vicepresidente do gabinete. O primeiro ministro é o primeiro en orde de sucesión para cumprir as funcións do cargo de presidente como presidente interino no caso de que o presidente sexa incapaz de facelo. O caso máis recente de presidente interino foi Hwang Kyo-ahn, durante a destitución de Park Geun-hye en 2016.
Un primeiro ministro que foi nomeado polo presidente pero aínda non confirmado pola Asemblea Nacional é chamado informalmente como primeiro ministro en funcións.
O cargo de primeiro ministro está apoiado por dous vice-primeiros ministros. O primeiro ministro de Corea do Sur a miúdo ten certa experiencia profesional mentres que o presidente é sempre un político de vocación.
Primeiro ministro de Cuba

O Presidente do Consello de Ministros de Cuba, antes chamado Primeiro ministro entre 1940 e 1976, é o xefe de goberno da República de Cuba.
Segundo a Constitución cubana de 1940, que creou dito cargo, correspondíalle a función de axudar ao Presidente da República. Era designado xunto co resto dos membros do Consello de Ministros polo presidente da República. O primeiro ministro e o Consello de ministros eran responsables das súas accións ante calquera das dúas cámaras do Congreso (cámara dos deputados e do Senado). Calquera cámara lle podía retirar a súa confianza.
Na Constitución cubana de 1976, o Consello de Ministros é o responsable da administración do Estado e constitúe o goberno. Está dirixido polo presidente da República, que á súa vez é o presidente do Consello de Ministros.
En abril de 2019, entrou en vigor unha nova Constitución de Cuba, que recupera os cargos de Presidente da República e Primeiro ministro. Está previsto que a elección do novo primeiro ministro se realice antes de que remate o ano 2019.
Primeiro ministro de Dinamarca

O primeiro ministro de Dinamarca (en dinamarqués, statsminister) é o xefe de goberno do país e líder dunha coalición política no parlamento (Folketing). É nomeado polo monarca.
Esta é a lista dos primeiros ministros de Dinamarca desde o 1848. Independente Højre ("A Dereita", os conservadores) Liberais Nationale Godsejere (Terratenentes Nacionais) Venstre ("A Esquerda", progresistas) Radikale (socioliberais) Socialdemócratas
Primeiro ministro de Dominica

O primeiro ministro de Dominica é o xefe de goberno de Dominica. Nominalmente o cargo foi creado o 3 de novembro de 1978 cando o país tornouse independente. Antes diso, o país tivo dous ministros-xefes: Edward Oliver LeBlanc (1961-1974) e Patrick John (1974 ata a independencia).
Esta é unha lista dos primeiros ministros de Dominica despois de 1978. Primeiros ministros antes da independencia (1960 ata 1978)
Primeiros ministros despois da independencia (1978 ata o presente)
Primeiro ministro de Estonia

O primeiro ministro de Estonia (en estoniano: peaminister) é o xefe de goberno da República de Estonia. O primeiro ministro é nomeado polo presidente tras as debidas consultas coas forzas parlamentarias e confirmado polo parlamento. En caso de desacordo, o Parlamento pode rexeitar a candidatura do presidente e elixir o seu propio candidato. Na práctica, dado que o primeiro ministro debe manter a confianza do Parlamento para permanecer no cargo, normalmente é o líder do principal partido da coalición de goberno. O actual primeiro ministro é Kristen Michal do Partido da Refoma Estoniano. O primeiro ministro non dirixe ningún ministerio específico, pero é, de acordo coa constitución, o supervisor do traballo do goberno. A importancia e o papel do primeiro ministro no goberno e as súas relacións con outros ministros dependen a miúdo da posición do partido liderado polo primeiro ministro fronte aos socios da coalición e da cantidade de influencia que ten o primeiro ministro dentro do seu partido. Se o primeiro ministro ten unha posición forte dentro do seu partido e o goberno está composto só por representantes dese partido, pode gozar dunha autoridade considerable. Non obstante, en todas as cuestións cruciais nacionais, a palabra final recae no Riigikogu como poder lexislativo. Ao contrario dos seus homólogos noutras repúblicas parlamentarias, o primeiro ministro é o xefe executivo de facto e de iure. Isto é debido a que a Constitución atribúe explicitamente ao goberno o poder executivo, do que o primeiro ministro é o líder. Na maioría das demais repúblicas parlamentarias, o presidente é cando menos un xefe executivo nominal, estando obrigado por convención a actuar aconsellado polo gabinete. Historia
Estonia estivo gobernada por un primeiro ministro durante os dous primeiros anos (1918-1920) da súa independencia despois do colapso do Imperio ruso. Baixo a constitución de Estonia, en 1920, o xefe de goberno chamábase Ancián do Estado (riigivanem), que tamén era xefe de Estado. Este sistema era un sistema radicalmente parlamentario porque o Ancián do Estado podería ser destituído polo Parlamento con maioría simple. Ademais, o Ancián do Estado non era o comandante en xefe das forzas armadas nin podía ratificar as leis nin disolver o Parlamento. A disolución do Parlamento só era posible mediante un referendo. Segundo unha nova constitución aprobada por plebiscito en 1933, o cargo do primeiro ministro foi reconvertido como xefe do goberno en 1934 nun sistema máis presidencialista. Segundo esta constitución, o presidente podería nomear e destituír o primeiro ministro e o gabinete, vetar leis, emitir decretos (estatutos) e disolver o Parlamento. O Ancián do Estado naquel momento, Konstantin Päts, nomeouse a si mesmo como primeiro ministro e nesta posición conseguiu suspender as eleccións para o Ancián de Estado e para o Parlamento de Estonia. Permaneceu como primeiro ministro, declarándose "presidente-rexente", ata 1938, cando se celebraron eleccións baixo unha nova constitución e foi elixido presidente.
Primeiro ministro de Francia

O primeiro ministro de Francia é o xefe de goberno da Quinta República. Esta función sucede á de presidente do Consello. Competencias
O primeiro ministro é nomeado polo Presidente da República de acordo coas maiorías da Asemblea Nacional. Isto pode facer que o primeiro ministro sexa dun partido político que non apoiase ao presidente da república, unha situación chamada "cohabitación". Segundo o título III da constitución da V República Francesa, correspóndelle dirixir a acción do goberno, é o responsable da defensa nacional e garate a execución das leis. As súas decisións deben ser refrendas polo ministro resposable desa política.
A residencia oficial do primeiro ministro é Hôtel Mantignon, no VIIº distrito de París. Por metonimia, o termo Mantignon é amplamente usado na presa e política francesa para referirse ao primeiro ministro.
Primeiro ministro de Grecia

Esta é a listaxe dos primeiros ministros de Grecia, de 1827 ata os días de hoxe. Gobernos durante a segunda guerra mundial
O 1941 a Alemaña nazi invadiu Grecia. Formáronse dous gobernos: un exiliado no Cairo, Exipto, e outro colaboracionista cos alemáns.
Primeiro ministro de Níxer

Lista de primeiros ministros do Níxer
(as datas en itálicas indica a continuación de facto do goberno)
Primeiro ministro do Camerún

Segundo a actual Constitución do Camerún, o primeiro ministro do Camerún é un cargo con relativamente pouco poder. Aínda que é oficialmente nomeado para ser xefe de goberno, é o Presidente do Camerún o que ostenta a maior parte do poder executivo e pode despedir o primeiro ministro a vontade. Historia
O cargo existiu na parte oriental do Camerún dende que obtivo a súa independencia de Francia en 1960. Cando a parte occidental conseguiu tamén a independencia dos británicos en 1961, as dúas metades da federación do Camerún mantiveron a súa autonomía e cada unha tivo un primeiro ministro por separado. En 1972, Camerún converteuse nun estado unitario e o cargo de primeiro ministro ficou temporalmente vacante. En 1975, Paul Biya foi nomeado como primeiro ministro de todo Camerún. Despois de que Biya accedese á Presidencia, o cargo de primeiro ministro non existiu desde 1984 a 1991.
Primeiro ministro do Canadá

O Primeiro Ministro é o xefe de goberno do Canadá. Esta é a lista dos primeiros ministros do Canadá despois de 1867.
Primitiva Lodeiro Otero

Primitiva Lodeiro Otero, nada na Coruña en 1913 e finada en Vigo o 3 de decembro de 1997, foi unha modista e política galega. Traxectoria
Modista coruñesa, noiva do anarquista Antonio Torres López. Na súa casa das Xubias tivo agochado a Antonio dende xullo de 1936 ata agosto de 1937, cando foron detidos na investigación policial pola tentativa de fuxida no boniteiro Explorador, na que tamén estaba implicado o irmán de Primitiva, Manuel Lodeiro Otero. Xulgada en consello de guerra o 12 e 13 de novembro de 1937, foi condenada a 12 anos e un día de cárcere. En xuño de 1942 foi sancionada polo Goberno civil cunha multa de 75 pesetas por obstaculizar o labor dos axentes da Autoridade e ter malos antecedentes.
Primitivo Rodríguez Otero

Jesús Primitivo Benedicto Rodríguez Otero, nado en Mosteiro (Pol) o 17 de xaneiro de 1894, foi un sindicalista e político galego. Traxectoria
Foi fundador da Sociedade Agraria Trabajadores de la Tierra, vinculada á UGT e integrante do Comité Socialista de Mosteiro. Foi nomeado concelleiro de Pol o 12 de marzo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido pero logrou escapar. Estivo fuxido polos montes da parroquia de Luaces con Manuel Castro Tellado e Manuel Rivas, pero foi detido o 25 de maio de 1937 e xulgado en Lugo por adhesión á rebelión na causa 1382/37, foi condenado a reclusión perpetua. Concedéronlle a prisión atenuada o 23 de agosto de 1940.
Casou con Silvina Castro Tellado, irmá do guerrilleiro Manuel Castro Tellado. Logo da morte deste o 13 de xaneiro de 1947, foi detido o 11 de febreiro coa súa muller Silvina. Procesado na causa 99/47 por "encubridores de bandoleros", foi xulgado en Lugo o 30 de xaneiro de 1948 xunto con Lino Carrera Falcón, Manuel Cobas Rodríguez, José Coronas Rodríguez, Aniceto Díaz Pereira, América Díaz Pereira, Fidel Díaz Pérez, José María Díaz Cortón, Faílde Fernández Teijeiro, Antonio Freire Sanjurjo, Carmen Freire Sanjurjo, Donato Freire Barja, Anunciación Grandela Novo, Modesto López Rodríguez, Francisco Pacio Rodríguez, Manuel Páxaro Seijas, Darío Peinó Jardín, Manuel Pérez Penelas, David Rico Seivane, Serafín Rico Seivane, Salvador Riopedre Río, José Benito Sanjurjo Onega e Josefa Teijeiro Linares. Foi condenado a un ano e seis meses de prisión menor. Saíu en liberdade condicional o 18 de abril de 1948.
Primo sexy

Na teoría dos números, os primos sexys son números primos que difiren entre si en 6. Por exemplo, os números 5 e 11 son números primos sexys, porque ambos os dous son primos e 11 − 5
6 {\textstyle 11-5
6}.
O termo "primo sexy" é un xogo de palabras derivado das palabra inglesas para seis e sexo: six e sex.
Se p + 2 ou p + 4 (onde p é o primo inferior) tamén é primo, entón o primo sexy é parte dunha terna prima. En agosto de 2014, o grupo Polymath, que procuraba a demostración da conxectura dos primos xemelgos, demostrou que se se proba a conxectura xeneralizada de Elliott-Halberstam, pódese demostrar a existencia de infinitos pares de primos consecutivos que difiren como máximo en 6 e como tal son primos xemelgos, primos curmáns ou primos sexys.
Os primos sexys ((secuencia A023201 na OEIS) e (secuencia A046117 na OEIS)) por debaixo de 500 son: (5, 11), (7, 13), (11, 17), (13, 19), (17, 23), (23, 29), (31, 37), (37, 43), (41, 47), (47, 53), (53, 59), (61, 67), (67, 73), (73, 79), (83, 89), (97, 103), (101, 107), (103, 109), (107, 113), (131, 137), (151, 157), (157, 163), (167, 173), (173, 179), (191, 197), (193, 199), (223, 229), (227, 233), (233, 239), (251, 257), (257, 263), (263, 269), (271, 277), (277, 283), (307, 313), (311, 317), (331, 337), (347, 353), (353, 359), (367, 373), (373, 379), (383, 389), (433, 439), (443, 449), (457, 463), (461, 467).
Primus inter pares

Primus inter pares (en grego: Πρῶτος μεταξὺ ἴσων (protos metaxy ison), é unha locución latina que significa literalmente "O primeiro entre iguais". Xeralmente, emprégase como un xeito de título honorífico para alguén que, formalmente, é igual a outros membros do seu grupo, pero a que se lle outroga un respecto oficial, normalmente por mor da antigüidade no cargo.
Encádrase, en principio, no campo da política, facendo referencia orixinalmente á figura do emperador nas primeiras fases do Imperio romano, buscando aplacar aqueles que querían un retorno da República Romana. Historia e características
En España, no pasado, facía referencia ó status dun caudillo ou rei en relación a un estrato inferior de vasalos, nobres polo xeral, que mantiñan fortes cotas de poder, especialmente militar. Este status ou forma de goberno adoitaba darse cando o rei, polo motivo que fose, non era capaz de impoñer un poder absoluto.
Encontramos casos de goberno de Primus inter pares na Antiga Grecia ou nas Tribos xermánicas, que deixarían a súa impronta na posterior formación do feudalismo durante a Alta Idade Media europea, en concreto, durante a Monarquía visigoda na Península Ibérica.
Posteriormente, o termo comezaría a ser usado para indicar que unha persoa é o maior ou o máis importante dentro dun grupo de xente que comparte o mesmo nivel ou responsabilidade. O concepto adoita utilizarse tamén frecuentemente no orixinal latino: “Primus inter pares”. Cando non é utilizado en referencia a un título específico, pode indicar que a persoa así descrita é tecnicamente igual, pero mirada como autoridade ou con importancia especial polos seus pares.
Nalgúns casos pode tamén utilizarse para indicar que mentres a persoa descrita aparece como un igual, en realidade é o líder extraoficial ou reservado dun grupo. Como exemplos de “primeiro entre os seus iguais” pódense mencionar: O Primeiro Ministro de moitas nacións con réxime político Parlamentario na Mancomunidade Británica de Nacións, o Presidente da Comisión Europea, o Chief Justice dos Estados Unidos de América, e a algunhas figuras relixiosas tales como o Decano do Colexio cardenalicio da Igrexa Católica, o Patriarca Ecuménico da Igrexa Ortodoxa, ou o Arcebispo do Canterbury, líder espiritual da Comuñón Anglicana. O termo tamén se utilizou polos Emperadores Romanos (véxase Princeps) como unha forma de disimular o aspecto de ditadura do seu goberno (isto era particularmente importante durante a etapa inicial do Imperio, para calmar os que desexaban o retorno da vella República romana).
Actualmente en Suíza (Confederación Helvética) un dos sete ministros preside como primus inter pares. O cargo rota cada ano.
Prince

Prince Rogers Nelson, nado en Minneapolis (Minnesota) o 7 de xuño de 1958 e finado en Chanhassen (Minnesota) o 21 de abril de 2016, foi un cantante, compositor e instrumentista de pop, rock e funk estadounidense. Ademais do seu nome, Prince, usaba outros alcumes, entre eles «The Symbol» ou «O artista anteriormente coñecido como Prince». Durante a década de 1980 foi un dos artistas máis importantes e innovadores, sempre próximo á psicodelia.
Prince of Persia: The Sands of Time (filme)

Prince of Persia: The Sands of Time é un filme estadounidense de 2010 dirixido por Mike Newell. Foi escrito por Jordan Mechner, Boaz Yakin, Doug Miro e Carlo Bernard, producido por Jerry Bruckheimer e distribuído por Walt Disney Pictures. Está protagonizado por Jake Gyllenhaal que interpreta o príncipe Dastan, Gemma Arterton como a princesa Tamina, Ben Kingsley como Nizam e Alfred Molina como Sheik Amar. O filme ten o mesmo título que o videoxogo Prince of Persia: The Sands of Time desenvolvido e distribuído por Ubisoft, e está principalmente baseado nel. Tamén foron incorporados algúns elementos dos xogos Warrior Within e The Two Thrones, os outros dous títulos da triloxía Sands of Time. Recibiu críticas dispares e recadou $336 millóns fronte a un orzamento de $150–200 millóns. Personaxes
Jake Gyllenhaal como Dastan
William Foster como Dastan de neno
Gemma Arterton como Tamina
Ben Kingsley como Nizam
Alfred Molina como Sheik Amar
Richard Coyle como Príncipe Tus
Toby Kebbell como Príncipe Garsiv
Ronald Pickup como rei Sharaman
Reece Ritchie como Bis
Steve Toussaint como Seso
Darwin Shaw como Asoka
Gísli Örn Garðarsson como líder dos Asasinos
Principado de Serbia (medieval)

O Principado de Serbia (en serbio Cрпска Кнежевина, Srpska Kneževina) foi un estado medieval dos serbios, gobernado pola dinastía Vlastimirović, que existiu desde ca. 768 a 969 no sueste de Europa. Foi establecido mediante a unificación de varios clans baixo o supremo goberno dun certo Višeslav, primeiro gobernante serbio de nome coñecido (ca. 768–814). En 822 parece que os serbios gobernaban "a maior parte de Dalmacia" e que, ao mesmo tempo, os búlgaros tomaran as terras ao leste, preparándose para a conquista de Serbia. Vlastimir de Serbia derrotou ao exército búlgaro nunha guerra de tres anos (839-842), e os dous países viviron en paz durante algunhas décadas.
Tres fillos de Vlastimir gobernaron despois Serbia, aínda que non por moito tempo. Serbia convertérase en peza clave na loita polo poder entre os bizantinos e os búlgaros, o que deu lugar a guerras civís dinásticas en Sebia (aliada moitas veces ao Imperio bizantino) durante tres décadas.
Serbia foi anexionada polos búlgaros durante tres anos (924-927), ata o regreso do Príncipe Caslav, que uniu a varias provincias, converténdose no máis poderoso dos Vlastimirović.
Un acontecemento importante foi o establecemento do cristianismo como relixión do Estado no ano 869 e a fundación da primeira eparquía Serbia, a Eparquía de Ras. A última información sobre a dinastía Vlastimirović aparece en De Administrando Imperio (ca. 950-960). Serbia foi anexionada polos bizantinos en 969.
Principio (física)

Denomínase principio físico unha lei física aparente, que ningunha experiencia invalidou até hoxe, aínda que non se demostrase, e que, polo tanto, ten un papel achegado ao dun postulado en matemáticas.
A física apóiase sobre varios destes principios como, por exemplo, o principio da inercia, os principios da termodinámica ou o principio de exclusión de Pauli. A constancia da velocidade da luz, calquera que sexa o observador galileano, nunca foi invalidado pola experiencia, é un principio da relatividade restrita e non unha das súas consecuencias.
Un principio pode ter un ámbito limitado de validez. Por exemplo, o principio de conservación da masa é válido na física clásica, pero non na relativista onde encontramos a fórmula de Einstein sobre a equivalencia entre masa e enerxía, E mc2. Neste caso o principio que prevalece é o da conservación da enerxía. Polo contrario, o postulado da conservación da carga eléctrica parece ser certo tanto na física clásica como na relativista.
Ás veces un principio pode ser demostrado a partir dun ou varios outros, dependiendo do físico a elección do principio base dos seus razoamentos. Por exemplo, o principio de mínima acción é equivalente ao principio fundamental da dinámica asociado ao principio de d' Alembert.
Principio de Fermat

O Principio de Fermat é un principio fundamental da óptica xeométrica e di que o camiño seguido por un raio luminoso dun punto A para un punto B é tal que o tempo decorrido entre a partida de A e a chegada a B é estacionario para pequenas variacións do camiño.
Do punto de vista práctico, na maioría dos casos a estacionaridade da duración do traxecto é equivalente ao traxecto ter a duración mínima. Isto é, a traxectoria seguida por un raio de luz é tal que fai mínimo o tempo empregado en ir da orixe ao destino.
De forma máis formal se tivermos un medio cun índice de refracción n {\displaystyle n} que pode variar de punto para punto, entón o traxecto físico dun raio luminoso que parte de A para B é tal que o tempo de percorrido t
∫ A B n c. d s
∫ A B d s v {\displaystyle t
\int _{A}^{B}{\frac {n}{c}}. ds
\int _{A}^{B}{\frac {ds}{v}}} é estacionario (mínimo).
(s é un camiño que pasa por A e B, c {\displaystyle c} é a velocidade da luz no vacuo (constante) e d s {\displaystyle ds} é o diferencial da función lonxitude de liña)
Os raios luminosos son así xeodésicas en relación á métrica definida polo índice de refracción.
Do principio de Fermat dedúcense todas as leis da óptica xeométrica como as leis de reflexión e refracción de Snell.
Principio de Pareto

O chamado principio de Pareto (tamén coñecido como a regra do 80-20, afirma que, para moitos fenómenos, o 80% de consecuencias teñen a orixe no 20% das causas. Esta idea ten aplicación, como regra de cálculo, en moitas situacións, mais tamén é moi a miúdo mal usada e mal entendida.
O principio foi suxerido por polo pensador de xestión Joseph M. Juran. O nome veu do economista italiano Vilfredo Pareto, quen observou que un 80% das propiedades en Italia eran posuidas por só un 20% dos italianos. Este principio é a miúdo aplicado a datos tales como as cifras de vendas: "o 20% de clientes son responsabeis do 80% do volume de vendas. "
É importante destacar que moitos malentenden (pola coincidencia de que 80+20100): podería ser que o 80% das consecuencias proveñen do 10% das causas. Moita xente rexeitaría esa regra "80-10", mais sería igualmente válida desde un punto de vista matemático.
Algúns manteñen que o principio é recursiva, e pódese aplicar ao 20% das causas restantes, diso viría unha regra "64-4", unha "51, 8-0, 8" etc.
Un claro mal uso é este exemplo: "o 20% de individuos nunha organización realizan o 80% do traballo. "
O principio en si é unha derivación da distribución de Pareto.
Principio de Peter

O principio de Peter di que nunha empresa, entidade ou organización as persoas que realizan ben o seu traballo ascenden a postos de maior responsabilidade unha e outra vez, ata que resultan incompetentes para realizar o traballo.
Este principio, formulado por Laurence J. Peter no seu libro The Peter Principle, de 1968, foi comprobado infinidade de veces. Como proba deste principio, moitos postos de alta dirección son ocupados por profesionais que non teñen a suficiente cualificación para o seu traballo, o que leva a graves erros nas decisións que toman as persoas responsables en moitas organizacións. Explicación
Existe unha lóxica neste proceso, xa que os responsables de seleccionar unha persoa para un novo posto pensan na propia organización. Se un empregado existente cumpre ben o seu actual cometido, os responsables da selección deducen erroneamente que será igualmente eficaz no novo posto. Iso non quere dicir que o posto seguinte sexa máis difícil có anterior, senón unicamente que necesita dunhas habelencias distintas.
Unha complicación da xestión de recursos humanos é que os empregados competentes a miúdo queren ser incompetentes. A razón máis sinxela é que queren evitar os celos dos compañeiros ou o enfado dos xefes. Outra máis complexa ten que ver co que Peter denominou a incompetencia creativa, que é cando os empregados queren evitar ascender porque as condicións laborais non melloran proporcionalmente á responsabilidade.
O principio de Peter é, pois, unha advertencia a ter moi en conta nun proceso de selección. Deben definirse con claridade as funcións do posto a cubrir, e con base nestas, as aptitudes e actitudes necesarias por parte da persoa que o ocupará. Ao analizar a idoneidade de empregados xa existentes na organización, haberá que examinalos como candidatos ao novo posto prescindindo totalmente da eficacia coa que desenvolven a súa actual función.
O principio de Peter é unha crítica implícita das estruturas moi xerarquizadas. Nunha empresa onde a cadea de mando é moi longa, é dicir onde hai numerosos chanzos, e onde hai un único cume que acadar, este principio fará estragos. Pola contra, nunha empresa ou sociedade onde hai moitos cumes posibles, onde os chanzos son escasos, este principio non entrará en xogo.
Cando o número de postos dirixentes ocupados por incompetentes acada unha masa crítica, a organización colapsa porque non é capaz de cumprir as súas funcións. Críticas
Este principio tense criticado por ir vencellado a prácticas culturais concretas e por ser efectivo unicamente en organizacións minimamente meritocráticas). En determinados contextos socioculturais os ascensos baseados no mérito non son moi frecuentes. Ademais, parte dun determinismo teleolóxico na evolución das organizacións.
Principio de autoridade (epistemoloxía)

En epistemoloxía, o principio de autoridade é o procedemento, expresado pola locución latina magister dixit, polo que unha proposición científica se acepta polo único feito de que fora afirmada nun texto considerado como certo e non suxeito, por tanto, a debate científico.
Isto ocorría na escolástica medieval, que consideraba fonte de coñecemento de autoridade incuestionábel non só ás Sagradas Escrituras, cuxa consideración de reveladas por Deus facía inconcibíbel toda posíbel crítica, senón tamén a algúns textos superviventes da Antigüidade clásica, sobre todo de Aristóteles (a partir da súa cristianización por Tomé de Aquino), pero tamén de científicos considerados como concordantes coa fe católica definida segundo a interpretación dos Padres da Igrexa, como foron Claudio Tolomeo, Hipócrates, Galeno etc. , que adquiriran tal prestixio que se consideraban fóra de toda posíbel crítica.
A utilización deste tipo de argumentos entra en crise coa revolución científica dos séculos XVI e XVII, aínda que non foi até a Ilustración do século XVIII (o Sapere aude de Immanuel Kant) cando o método científico moderno pode considerarse como de uso xeral.
Porén, a resistencia a calquera nova idea científica non desapareceu, como proban desde o xuízo de Galileo, no século XVI, até as discusións sobre o darwinismo, a finais do século XIX ou, nos séculos XX e XXI outras como, por exemplo, sobre os estudos con células nai ou con embrións humanos.
Tal resistencia foi obxecto central dos estudos de, entre outros, Karl Popper e Thomas Kuhn (conceptos de revolución científica e cambio de paradigma).
Principio de autoridade (taxonomía)

En taxonomía, o principio de autoridade era un principio tácito hoxe en desuso segundo o cal o nome válido dunha especie biolóxica era o que lle atribuíra o máximo especialista no grupo ao que pertencía dita especie.
Obviamente, podía existir máis dun zoólogo que se considerara a si mesmo como máximo especialista, polo que non existía acordo sobre cal era o nome correcto dunha especie. Isto produciu unha gran proliferación de nomes científicos na literatura zoolóxica durante o século XIX, o que creou unha gran confusión entre a comunidade científica e o uso interesado dos nomes por partidarios dun ou doutro zoólogo.
Todo isto rematou coa aparición dun Código Internacional de Nomenclatura Zoolóxica, unha ferramenta aceptada internacionalmente e que ten como finalidade a estabilidade dos nomes científicos e a determinación do nome que debe usarse para denominar unha especie concreta de animal.
Na actualidade, a nomenclatura zoolóxica réxese polo principio de prioridade, segundo o cal o nome válido dunha especie é o máis antigo. Todos os demais nomes dese taxon considéranse sinónimos.
Principio de exclusión de Pauli

O principio de exclusión de Pauli foi unha hipótese formulada polo científico Wolfgang Pauli que postula que nun mesmo átomo é imposible que dous electróns posúan os catro números cuánticos iguais (número cuántico principal, número cuántico secundario, número cuántico magnético e número cuántico de spin).
Principio de indeterminación de Heisenberg

O principio de indeterminación de Heisenberg é un principio da mecánica cuántica o cal estipula que "non poden determinarse con exactitude e á vez a posición e a velocidade dunha partícula". A súa expresión matemática máis coñecida é: Δ x ⋅ Δ p ≥ ℏ 2 {\displaystyle \Delta x\cdot \Delta p\geq {\frac {\hbar }{2}}} onde ℏ {\displaystyle {\hbar }} é a constante de Planck entre 2·π, e entendendo Δ x {\displaystyle \Delta x} como desviación típica. A primeira formulación refinada de Heisenberg foi Δ x Δ p ≳ h {\displaystyle \Delta x\, \Delta p\gtrsim h\qquad \qquad \qquad } Como a constante de Planck ten un valor tan reducido, podemos desprezala e así determinar a posición e a velocidade de acordo coa mecánica clásica, pero non na mecánica cuántica, onde os valores de erros na posición son relativamente moito maiores. Este principio esténdese a outros pares de magnitudes conxugadas, como a enerxía e o tempo, por exemplo, quedando neste caso Δ E ⋅ Δ t ≥ ℏ 2 {\displaystyle \Delta E\cdot \Delta t\geq {\frac {\hbar }{2}}}
Principio de precaución

O principio de precaución é un proceso que prevé como se debe protexer o ambiente ou a saúde pública ante posibles perigos do cal non están determinados ditos perigos. [Cómpre referencia] Esta medida non pode ser tomada como un medio de proteccionismo. Resolución de Nisa
No convenio de Nisa xuntáronse os países membros da Unión Europea e determinaron o principio de precaución, que se debe adoptar cando unha avaliación pluridisciplinaria, independente e transparente realizada sobre a base de datos existentes, non permita saber o risco que pode causar. As medidas adoptadas teñen que procurar alterar o menos posible as relacións comerciais entre países, tendo en conta o principio de proporcionalidade xa como riscos a curto e longo prazo, e por último reexaminar frecuentemente os avances científicos. Por último, o Consello Europeo acentuou a importancia da consulta e información á sociedade civil.
Principio de q-expansión

En matemáticas, o principio de q-expansión establece que unha forma modular f ten coeficientes nun módulo M se a súa q-expansión en suficientes cúspides se asemella á q-expansión dunha forma modular g con coeficientes en M. Este principio foi introducido por Nicholas Katz en 1973.
Principio holográfico

O principio holográfico é unha conxectura especulativa sobre as teorías da gravidade cuántica, proposta por Gerard 't Hooft e mellorada e difundida por Leonard Susskind, que afirma que toda a información contida nun volume de espazo pode ser representada por unha teoría que reside no límite daquela rexión. Noutras palabras, se tes unha sala pechada, podes modelar todos os eventos dentro desa sala creando unha teoría que só teña en conta o que ocorre dentro das paredes da sala. O principio holográfico tamén indica que hai polo menos un grao de liberdade (ou unha constante de Boltzmann k de máxima entropía) por cada catro áreas de Planck nesta teoría, S ≤ A / 4 {\displaystyle S\leq A/4}, algo coñecido como límite de Bekenstein.
Prinsenhof de Bruxas

Para outros edificios denominados Prinsenhof en diversas localidades dos Países Baixos, ver a páxina de homónimos Prinsenhof. O Prinsenhof (en galego: "a corte do príncipe") é un edificio histórico da cidade flamenga de Bruxas, en Bélxica, construído a finais do século XIV, antiga residencia dos condes de Flandres e dos duques de Borgoña. O edificio está situado entre as rúas Noordzandstraat, Geldmuntstraat, Ontvangersstraat e Geerwijnstraat, e desde 2008 acolle o hotel de luxo Kempinski Hotel Dukes Palace. Ademais, tamén recibe o nome de Prinsenhof a rúa que comeza na Noordzandstraat ata se converte nunha pequena praciña que se abre á rúa Ontvangerstraat. Historia
Residencia ducal e condal
Anteriormente á construción do Prinsenhof, os condes de Flandres residían na praza Burgh, no centro da vila de Bruxas. A primeira fonte que cita o Prinsenhof data de 1396. Logo de varias ampliacións promovidas polos duques borgoñóns, que chegaron para instalarse no século XV, converteuse nun complexo composto por edificios residenciais para os duques, aloxamentos para os cortesáns, autoridades e invitados, un calabozo, unha capela, unha horta, varios xardíns e un zoolóxico con animais exóticos. É particularmente salientable a residencia no Prinsenhof de Filipe o Bo e da súa neta María de Borgoña, onde ambos ficaron ata a fin dos seus días. Tras a morte de María de Borgoña en 1482, o edificio deixou de usarse como residencia ducal e pasou a utilizarse para fins diversos, como hotel e sala para encontros internacionais e eventos culturais. As instalacións do Prinsenhof albergaron, entre outros académicos e diplomáticos, personaxes da altura de Erasmo de Rotterdam ou Thomas More.
En 1576, vendeuse e redistribuíuse unha parte significativa do edificio principal, e en 1631 a parte restante. Os edificios anexos ao longo da rúa Noordzandstraat foron derrubados entre 1662 e 1663.
Outros usos
A partir desa data, o Prinsenhof foi xestionado por diversas ordes monásticas. Inicialmente ocupouno unha congregación inglesa de monxas franciscanas. , que permaneceu alí ata 1794, cando tivo que marchar por mor da Revolución Francesa. Durante ese período, en 1664 leváronse a cabo obras de renovación e mantemento no mosteiro e na igrexa. Para sufragar as obras abriuse unha escola en réxime de internado para nenas inglesas.
Durante varias décadas, o edificio foi a residencia da familia Van Caloen o Basseghem. A partir de 1888, despois dunha profunda renovación e a adición de dúas novas ás de estilo neogótico, trasladouse ao edificio unha congregación conventual denominada Dames de la Retraite du Sacré-Coeur. ("Damas do Retiro do Sagrado Corazón"). Logo dun incendio ocorrido en 1913, leváronse a cabo novamente obras de renovación e mantemento.
O edificio principal en forma de U foi incluído en 1983 na lista de monumentos históricos protexidos de Bélxica. En 1989, o mosteiro foi vendido e pasou a mans privadas e en 2002 foi novamente adquirido por unha compañía de seguros que, tras unha profunda renovación e a adición dunha nova á, o converteu no hotel de cinco que segue a ser na actualidade.
Prinsenhof de Delft

Para outros edificios denominados Prinsenhof noutras localidades dos Países Baixos, ver a páxina de homónimos Prinsenhof. Prinsenhof (en galego: "a corte do príncipe") é un pazo urbano de orixe medieval situado na praza de Santa Ádega (en neerlandés: Sint Agathaplein), ao pé da canle Oude Delft, na zona histórica da cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos. Orixinariamente tratouse dun convento e desde 1911 utilízase como lugar de exposición da pintura holandesa dos séculos XVI e XVII. É por este motivo polo que tamén se coñece como Museo Prinsenhof.
O edificio adquiriu relevancia por ter servido de residencia ao Príncipe Guillerme o Taciturno, onde foi asasinado en 1584. Historia
Alyd Busers, finada en 1409, era unha viúva rica que a finais do século XIV xuntou, coa súa filla Aechte, un grupo de relixiosas de Delft. En 1403, o grupo adquiriu unha casa na zona antiga da cidade para establecer alí un convento que dedicaron a Santa Ádega. A fundadora, Busers, foi a primeira madre superiora, e Aechte sucedeuna.
Debido ao continuo aumento do número de relixiosas, o convento foi ampliado en varias ocasións, ata chegar a se converter no máis importante e máis rico intramuros do Delft medieval.
Tras a Reforma protestante, durante a segunda metade do século XVI, o complexo arquitectónico foi dividido en varias partes que se utilizaron por separado. Unha parte da capela mantívose como espazo para a vocación relixiosa, e algunhas das monxas seguiron vivindo na longa á sur. A outra parte foi disposta para ser a residencia da corte de Guillerme de Orange, e alí pasou a vivir con regularidade entre 1572 e 1584. Foi a partir deste momento cando o edificio empezou a ser coñecido como Prinsenhof.
Foi precisamente no seu interior onde Guillerme de Orange foi asasinado por Balthasar Gérard en 1584. Os impactos das balas aínda son visibles hoxe. Ao longo da historia, o antigo convento foi utilizado tamén para diferentes mesteres: en 1657 foi destinado parcialmente a tenda de tecidos, e desde 1775 ata 1807 estableceuse alí a escola latina de Delft.
O complexo foi restaurado entre 1932 e 1951 para dedicalo definitivamente a museo da cidade. O ano 2016, o museo recibiu case 115. 000 visitas.
Priodontes maximus

Priodontes maximus, coñecido vulgarmente como armadillo xigante, é unha especie de mamífero placentario da orde dos cingulados, familia dos dasipódidos e subfamilia dos tolipeutinos, a única incluída no xénero Priodontes.
É o armadillo actual de maior tamaño. Hai anos encontrabáse amplamente distribuído nas selvas tropicais do leste de Suramérica. Hoxe a súa poboación diminuíu moito, e por iso a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualifica o seu status como VU (vunerable); aínda así, estendéndose en variados hábitats até o norte da Arxentina.
A especie vese ameazada pola caza e a deforestación do seu hábitat e a captura ilegal para a súa posterior venda de forma clandestina a coleccionistas de animais.
Prionailurus viverrinus

O gato pescador, Prionailurus viverrinus, é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos félidos, subfamilia dos felinos, pertencente ao xénero Prionailurus, propio do Sucontinente indio: Bangladesh, Bután, India, Nepal, Paquistán, Sri Lanka, e do Sueste Asiático: Brunei, Camboxa, Indonesia (Xava e Sumatra), Malaisia (península), Tailandia e Vietnam. Taxonomía
Descrición
A especie foi descrita en 1833 polo médico e zoólogo inglés Edward Turner Bennett, en Proc. Zool. Soc. Lond. , 1833: 68, baixo o nome de Felis viverrina.
Foi incluída no xénero Prionailurus polo biólogo anemán Weigel, en 1961.
Etimoloxía
Para a etimoloxía do xénero, véxae Prionailurus.
O epíteto específico, viverrinus, quizais se deba ao parecido que teñen, na cor da pelaxe, coas especies do xénero Viverra, o tipo da familia dos vivérridos.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, e polo epónimo que lle impuxo Bennett, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos: Prionailurus bennettii (Gray, 1867)
Prionailurus himalayanus (Jardine, 1834)
Prionailurus rhizophoreus Sody, 1936
Prionailurus viverriceps (Hodgson, 1836)
Nome vulgar
Na maioría dos idiomas modernos a especie coñécese como gato pescador (debido aos seus hábitos alimenticios), coas adaptacións correspondentes de cada idioma.