proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Cynthia Cooper

Cynthia Cooper é unha contadora estadounidense que anteriormente exerceu como vicepresidenta de Auditoría Interna en WorldCom. En 2002, Cooper e o seu equipo de auditores traballaron xuntos en segredo e moitas veces pola noite para investigar e desenterrar 3. 800 millóns de dólares en fraude en WorldCom que, naquel momento, era o maior fraude corporativo da historia dos Estados Unidos.
Cooper foi nomeada unha das tres "Persoas do Ano" pola revista Time en 2002. Traxectoria
Educación
Cooper obtivo a súa licenciatura (Bachelor of Science) en Contabilidade pola Universidade Estatal de Mississippi e un máster en Contabilidade pola Universidade de Alabama. É examinadora de fraude certificada (CFE).
Carreira
Cooper traballou para as oficinas de Atlanta das firmas de contabilidade pública PricewaterhouseCoopers e Deloitte & Touche, e máis tarde chegou a ser vicepresidenta de Auditoría Interna de Worldcom.
Cooper permaneceu con MCI (anteriormente Worldcom) durante dous anos despois da fraude. Ela e o seu equipo axudaron á empresa a saír con éxito da quebra.
Carreira posterior
Desde que deixou o que se converteu en MCI, Cooper comezou a súa propia empresa consultora para falar con profesionais e estudantes, para compartir as súas experiencias e as leccións aprendidas.
Escritura
O libro de Cooper sobre a súa vida e a fraude de WorldCom, Extraordinary Circumstances: The Journey of a Corporate Whistleblower, publicouse en 2008. Os beneficios do libro foron entregados ás universidades para a educación ética.
Vida persoal
Cooper mantén unha oficina en Brandon, Mississippi. Casou con Lance Cooper en 1993; teñen dous fillos. Honras
Cooper foi nomeada unha das tres "Persoas do Ano" pola revista Time en 2002, xunto cos seus compañeiros Sherron Watkins e Coleen Rowley.
Cyril Norman Hinshelwood

Cyril Norman Hinshelwood, nado o 19 de xuño de 1897 en Londres (Inglaterra) e finado o 9 de outubro de 1967 na súa residencia de Londres, foi un químico inglés galardoado Premio Nobel de Química do ano 1956. Traxectoria
De pequeno trasladouse coa súa familia ao Canadá, pero en 1905 retornou a Inglaterra establecéndose coa súa familia en Chelsea.
Estudou na Universidade de Oxford, onde máis tarde foi profesor desde 1937.
Membro da Royal Society, foi o seu presidente entre os anos 1955 e 1960. En 1948 foi nomeado cabaleiro do Imperio Británico polo rei Xurxo VI do Reino Unido. Investigacións científicas
Iniciou as súas investigacións sobre as diferentes combinacións do hidróxeno e o osíxeno, tratando de explicar o mecanismo das reaccións químicas por métodos cinéticos.
Estas investigacións leváronlle a gañar o premio Nobel de Química en 1956 polas súas investigacións sobre o mecanismo das reaccións químicas, o cal foi compartido co soviético Nikolay Semyonov, o cal realizara as súas investigacións independentemente.
Hinshelwood tratou de explicar o mecanismo das reaccións químicas por métodos cinéticos nas súas obras, especialmente en: "Kinetic of Chemical Changes in Gaseous Systems" ("Cinética dos cambios químicos en sistemas gaseosos", 1926)
"The Reaction between Hydrogen and Oxygen" ("A reacción entre o hidróxeno e o osíxeno", 1934)
"The Chemical Kinetics of the Bacterian Cell" ("As cinéticas químicas da célula bacteriana", 1946).
Cyriopagopus lividus

Cyriopagopus lividus é unha especie de tarántula nativa de Myanmar e de Tailandia, descrita orixinalmente co nome científico Haplopelma lividum. É unha tarántula de tamaño medio, cunha envergadura de patas duns 13 cm. Destaca polas súas patas azuis iridescentes e polo seu prosoma e opistosoma de cor gris. Relación cos humanos
Cyriopagopus lividus é unha especia habitual do mercado de mascotas, malia ser unha tarántula rápida e defensiva cun potente veleno. As mordeduras desta especie poden provocar cambras e inflamacións severas.
Czapka

O czapka é un tipo de morrión empregado en orixe polas unidades de lanceiros da cabalería polaca e que se estendeu ao longo do século XIX polo conxunto de Europa. Consiste nun gorro alto cuadricorne coa insignia do rexemento na fronte. Orixe
Desenvolveuse como unha variante do shako pero con picos, que empregaban os ulanos ao servizo do Imperio austríaco que establecera Xosé II en Galitsia a partir de 1784. Durante as guerras napoleónicas empregárono as unidades polacas que loitaban no seo das forzas francesas e o seu uso espallouse entre as tropas francesas, dos países aliados e mesmo entre os seus inimigos. O Gran Ducado de Varsovia adoptouno tamén para unidades de infantaría e artillaría. Debido á efectividade dos lanceiros polacos durante as guerras napoleónicas, os exércitos de toda Europa crearon rexementos específicos de lanceiros, copiando o uso do czapka como parte do seu uniforme. Francia
En Francia empregárono os rexementos de lanceiros e máis tarde a Garda Imperial de Napoleón III, logo tras a caída do Segundo Imperio desapareceron as unidades de lanceiros e con eles o czapka. Reino Unido
No imperio británico os rexementos de lanceiros levaron a peza nos uniformes de gala ata ben entrado o primeiro terzo do século XX como se recolle na Dress Regulations for the Army de 1934 e aínda no século XXI a Garda de Honra do Queen's Royal Lancers continúa co seu uso. Alemaña e Austria-Hungría
O czapka alemán e o austro-húngaro ("shapka") consistía nun corpo de coiro negro prensado equipado cun escudo frontal que deixaba a parte de atrás da cabeza sen protección; carecía de aba dianteira e no canto de pico tiña unha tapa de catro cantos, salientando tamén o uso dunha manga para a introdución dunha pluma durante os actos cerimoniais. Portugal
En Portugal existiron rexementos de lanceiros ata a caída da monarquía, en 1910, que utlizaban o czapka nos uniformes de gala. España
En España os lanceiros utilizaron a czapka ata 1868. Primeira guerra mundial
Os lanceiros belgas, alemáns e austrohúngaros utlizaron o czapki no servizo activo durante as primeiras semanas da guerra, aínda que habitualmente utilizando un forro a xeito de camuflaxe. Polonia
En Polonia durante o século XX o czapka converteuse nun dos símbolos nacionais, despois da primeira guerra mundial, o novo exército polaco adoptou unha variedade cuadricorne como a súa gorra de prato, coñecido como rogatywa, aínda que logo a partir de 1952 subtituiuse por un modelo de fasquía soviética, manténdose a rogatywa como gorra de patrulla e a partir de 1982 utilizada pola garda de honra do Palacio Belvedere. A comezos do século XXI os oficiais do exército polaco utilízanas como gorra de parada.
Częstochowa

Częstochowa é unha cidade do sur da Polonia, asentada na ribeira esquerda do río Warta. Actualmente pertence ao voivodato da Silesia (Śląskie), mais ten sido voivodato independente na anterior división administrativa (1975-1998), e historicamente formou “sempre” (s. XIV-1795) parte da Pequena Polonia (Małopolska).
A cidade é famosa polo mosteiro paulino de Jasna Góra (Monte Dourado), onde se atopa a imaxe da Nosa Señora de Częstochowa, padroeira da Polonia, que fai dela un centro de peregrinación ao que acoden cada ano millóns de romeiros. Demografía
Poboación total: 242. 300 habitantes.
Estrutura demográfica segundo datos do 31 de decembro do 2007 Evolución demográfica da cidade:
Cálculo

A palabra cálculo provén do latín calculus (pedra). Dende tempos remotos o home axudábase de pequenas pedras para contar. Gregos e romanos empregaban o ábaco (composto de boliñas furadas que se desprazan por barras de ferro) para levar a cabo cálculos aritméticos. Dise tamén que os pastores contaban as ovellas do seu rabaño botando pedriñas a un bote á entrada e saída do curro.
Así pois, en matemáticas, este termo ten unha acepción elemental que ten que ver coa realización de contas: o cálculo aritmético denota os procedementos realizados mediante operacións de suma, resta, multiplicación e división de números.
En xeral enténdese por cálculo calquera combinación (respectando regras precisas) de símbolos (non necesariamente números) con operadores (por exemplo os aritméticos +, -, * e /) para obter un resultado concreto. Poderíase dicir que é un proceso deliberado de transformación dun ou varios datos iniciais nun ou varios resultados, a través do cal poidamos coñecer as consecuencias que se derivan duns datos previamente coñecidos. É esta concepción a que nos permite falar de distintos tipos de cálculo, cada un coa súa propia finalidade e regras: cálculo aritmético, cálculo infinitesimal (cálculo diferencial e integral), cálculo de probabilidades, cálculo proposicional, cálculo numérico etc. ..
Con todo, a miúdo emprégase a palabra cálculo a secas para se referir ao cálculo infinitesimal, en parte pola influencia do termo matemático inglés calculus.
Cálculo estocástico

Cálculo estocástico é unha rama das matemáticas que trata os procesos estocásticos. Permite definir consistentemente unha teoría de integración para procesos estocásticos con respecto a procesos estocáticos, de utilidade para modelar sistemas con comportamento aleatorio.
O proceso estocástico máis coñecido ao que se aplica o cálculo estocástico é o proceso de Wiener (chamado así en honor a Norbert Wiener), que se usa para modelar movementos Brownianos tal e como os describiu Albert Einstein e outros procesos físicos de difusión no espazo de partículas suxeitas a forzas aleatorias. Dende a década dos 70 do século XX, o proceso de Wiener ten sido utilizado con frecuencia nas matemáticas financeiras para modelar a evolución no tempo de prezos de accións e bonos.
As principais compoñentes do cálculo estocástico son o cálculo de Itō e as técnicas de variacións relacionadas (cálculo de Malliavin). Por motivos técnicos a integral de Itō é a máis usada para clases xerais de procesos, pero a relacionada integral de Stratonovich tamén se emprega con frecuencia na formulación de problemas (especialmente en disciplinas de enxeñería. ) A integral de Stratonovich pode expresarse en termos da integral de Itō. Outra vantaxe de integral de Stratonovich é que permite expresar algúns problemas nun sistema de coordenadas invariable, e é polo tanto de axuda cando o cálculo se desenvolve en espazos distintos de Rn.
O Teorema da converxencia dominada non se pode aplicar á integral de Stratonovich, polo que é moi difícil probar resultados sen expresala como en forma de integrais de Itō. Integral de Itō
A integral de Itō é o tema central de estudo do cálculo estocástico. A integral ∫ H d X {\displaystyle \int H\, dX} está definida para unha semimartingala X e un proceso H predecible e localmente acoutado. Integral de Stratonovich
A integral de Stratonovich pódese definir en termos da integral de Itō ∫ 0 t X s − ∘ d Y s:
∫ 0 t X s − d Y s + 12 [ X, Y ] t c. {\displaystyle \int _{0}^{t}X_{s-}\circ dY_{s}:
\int _{0}^{t}X_{s-}dY_{s}+{\frac {1}{2}}\left[X, Y\right]_{t}^{c}. } A notación alternativa ∫ 0 t X s ∂ Y s {\displaystyle \int _{0}^{t}X_{s}\partial Y_{s}} taén se emprega para denotar a integral de Stratonovich. Aplicacións
Unha aplicación moi importante do cálculo estocástico dáse nas finanzas cuantitativas.
Cálculo vectorial

O cálculo vectorial é un campo das matemáticas referidas ao cálculo con vectores, elementos dun espazo vectorial. Consiste nunha serie de fórmulas e técnicas para solucionar problemas moi útiles para a enxeñería e a física.
Unha das aplicacións fundamentais do cálculo vectorial é o estudo de campos, tanto escalares como vectoriais. Un campo escalar é aquel en que a cada punto se lle asocia un valor que non ten dirección (por exemplo a temperatura nun punto ou a presión). Nun campo vectorial, pola contra, a cada punto asóciaselle un vector (como a velocidade ou unha forza)
moitas cantidades útiles exprésanse utilizando o operador nabla( ∇ {\displaystyle \nabla } ):
Cáliz (botánica)

O cáliz, en Botánica, é o verticilo externo nas flores con perianto heteroclamídeo, é dicir, con dúas clases de pezas. Componse de sépalos, que son follas florais estériles, xeralmente verdes e de consistencia herbácea. Ten función protectora. Características
Se os sépalos están libres entre eles, o cáliz chámase dialisépalo, mentres que se están unidos chámase gamosépalo como no "caravel" (Dianthus caryophyllus, cariofiláceas) ou o "seibo" (Erythrina crista-galli (leguminosas).
Cando o cáliz é gamosépalo pódense distinguir tres partes ben definidas: o tubo, que é a porción na cal os sépalos están unidos; a gorxa, que é o sitio na os sépalos sepáranse uns doutros; e o limbo, que é a poción libre, formada polos extremos apicais de cada sépalo ou lóbulos.
Os sépalos poden ter consistencia e forma variadas. Nas compostas, por exemplo, os sépalos están reducidos a pelos ou porcas que constitúen o denominado papo.
Segundo a súa duración con respecto ás outras pezas florais, o cáliz pode ser efémero ou fugaz, cando os sépalos caen ao abrirse a flor, como na "papoula" (Papaver rhoeas, papaveráceas); deciduo, cando os sépalos despréndense despois de que ocorreu a fecundación; ou persistente cando permanece despois da fecundación e acompaña ao froito, como no caso da "maceira" (Malus domestica, rosáceas). ).
A anatomía do cáliz é, entre todas as pezas florais, a que máis lembra á dos nomófilos (follas normais). O mesofilo está formado xeralmente por parénquima clorofiliano homoxéneo. Xeralmente en cada especie, cada sépalo está innervado polo mesmo número de trazas foliares que presentan os nomófilos.
Cámara de Faraday

O nome de cámara de Faraday ou gaiola de Faraday procede do físico e inventor norteamericano Michael Faraday. A presenza da gaiola de Faraday provoca que o campo electromagnético dentro dun condutor en equilibrio estático sexa nulo, evitando así os efectos dos campos electromagnéticos externos e internos, é dicir, illando o interior do exterior. Isto prodúcese debido a que os electróns móvense cunha forza tal que: F
e E {\displaystyle F
eE} Na que e é a carga do eléctrón, e E é a forza do campo electromagnético externo, polo que o resultado é un campo oposto que anule o externo, como se dixo anteriormente.
O efecto da gaiola de Faraday ponse de manifesto na vida cotiá e explica por que non funcionan os teléfonos móbiles nos ascensores ou por que cando un raio cae nun coche, os ocupantes non sofren danos por electrocución.
Durante as décadas de 1980 e 1990, a gaiola de Faraday tivo especial importancia na protección das transmisións e informacións privilexiadas entre as grandes empresas.
Cámara escura

A cámara escura (latín, camera obscura) foi un invento revolucionario descuberto por Leonardo da Vinci, que sentou as bases do que co tempo chegou a ser a fotografía. Aínda hoxe en día, os dispositivos fotográficos seguen chamándose cámaras.
O principio da cámara escura pode demostrarse construíndo unha caixa e facéndolle un pequeno burato nunha das súas paredes. A caixa háselle facer unha abertura no seu fondo. Canto máis pequena sexa esta, máis definición terá a imaxe que obteremos sobre a parede en que proxectemos a luz que sae pola abertura. Mediante este proceso a imaxe proxectada estará dada a volta, pero mediante o uso de espellos pódese facer que quede proxectada de maneira correcta.
Algunhas Cámaras Escuras foron construídas como atraccións turísticas pero xa quedan ben poucas. Algúns exemplos poden encontrarse inda en Grahamstown, Suráfrica, en Cádiz, España, e en Dumfries e Edimburgo, Escocia
Artistas dos séculos XVI e XVII, como Johannes Vermeer usaron cámaras escuras para axudarse na elaboración dos seus bosquexos e pinturas.
Cámara fotográfica

Unha cámara fotográfica é un dispositivo utilizado para tomar fotografías, xa sexa individualmente ou en secuencia. O seu nome deriva do latín camera obscura, que significa "cámara escura" e refírese a un mecanismo antigo para proxectar imaxes no cal unha habitación (ou cámara) funcionaba de maneira similar a como funciona unha cámara fotográfica actualmente. Compoñentes
Os compoñentes básicos dunha cámara son: Obxectivo
Diafragma (fotografía)
Obturador
Película fotográfica ou no caso das dixitais un CCD ou CMOS Tipos
Tipos de cámaras: Cámara réflex
Cámara desbotable
Cámara compacta
Cámara dixital
Cámara estenopeica
Cámbrico

Na escala de tempo xeolóxico, o Cámbrico é o período da era paleozoica do eón fanerozoico que está comprendido entre 542 millóns e 488 millóns e 300 mil anos atrás, aproximadamente.
O período cámbrico sucede ao período ediacárico da era neoproterozoica, do eón proterozoico, e precede o período ordovícico da súa era.
Divídese nas épocas Cámbrico inferior, Cámbrico medio e Cámbrico superior, da máis antiga para a máis recente. Explosión cámbrica
Durante o Cámbrico ocorre a maior diversificación da vida, evento coñecido como explosión cámbrica. Durante este período, apareceron moitos dos principais grupos de animais que existen hoxe, incluíndo artrópodos, moluscos, esponxas, e cordados. A explosión cámbrica é un dos eventos evolutivos máis importantes da historia da Terra.
Cánabo

O cánabo é o nome de varias plantas da familia Cannabaceae que se corresponde coas especies Cannabis rudelaris, Cannabis indica e Cannabis sativa. Este artigo trata da Cannabis rudelaris.
Non confundir coa marihuana, na que o contido de Tetrahidrocannabinol (THC) é superior ao do cánabo, a pesar da similitude da especie.
É tamén o nome dun tecido obtido a partir das fibras desta planta. Alén de roupas, é utilizado na fabricación de papel e como forraxe animal. Cultivo
Moi cultivado en varias partes do mundo, inclusive en Europa, onde a Unión Europea o legalizou e autorizou en 1998, e mesmo subsidiou ao liño de cánabo.
Hai limitacións canto ao seu cultivo: permítese só en terreos de máis dunha hectárea, segundo normas da comisión agrícola europea. Utilización
A planta é integralmente utilizada para diversos fins, mais destaca especialmente a súa fibra, tamén chamada filaza, moi usada na industria da pel, pois unha hectárea de cánabo produce o mesmo que catro hectáreas de eucaliptos, nun período de vinte anos.
A industria téxtil tamén é un bo mercado para o cánabo, por este ser cinco veces máis resistente que o algodón, e cos seus longos feixes de ata 4, 5 m é usado para fabricar cordas e amarras de navíos pois son bastante resistentes.
Da semente extráese un Aceite moi usado na industrias de cosméticos como base para cremas, xampús, aceites hidratantes etc; na industria mecánica para vernices, lubrificantes, combustíbeis, tinturas e outros usos, así como para a alimentación humana en aceites, margarina, flocos de cereais, petiscos e outros. Produtores
Actualmente os maiores produtores son: A China, considerada o maior exportador mundial de téxtiles e papel de cánabo;
Francia, que en 1994 recolleu máis de dez mil toneladas, con crecente aumento da produción.
No que se refire a ampliación de sementeira agrícola, no ano 1999 pódese observar o crecemento na área de cultivo nalguns países como: Romanía, que nese ano sementou 15. 000 hectáreas
Canadá, 12. 000 hectáreas
Reino Unido, con apenas 1. 500 hectáreas, mais con moi boas perspectivas de crecemento para os anos seguintes.
Os valores en 2005 permanecen case constantes.
Cáncer (astroloxía)

Cáncer, tamén chamado Cangrexo ou Caranguexo (♋︎) é o cuarto signo astrolóxico do zodíaco e o segundo de natureza negativa e de calidade cardinal. Simboliza a familia e o seu símbolo representa un cangrexo, pertencendo xunto a Escorpión e a Pisces ó elemento auga. Está rexido pola Lúa. O seu signo oposto é Capricornio.
Considérase que alguén é de signo Cáncer cando nace entre o 23 de xuño e o 25 de xullo (Tropical), ou tamén do 22 de xuño ó 23 de xullo.
Cándida Xu

Cándida Xu (chinés tradicional: 許/徐 甘弟大; pinyin: Xǔ/Xú Gāndìdà; Wade-Giles: Hsü3/Hsü2 Kan1-ti4-ta4), nada o 4 de setembro de 1607 e finada o 24 de xullo de 1680, foi unha católica chinesa de finais da dinastía Ming e comezos da Qing. Descrita como "quizais a cristiá chinesa máis influente do século XVII", foi a primeira muller chinesa en aprender latín da que se ten constancia. Traxectoria
Nada durante a festa de Santa Cándida a Vella, da que recibiu o seu nome, Xu era a neta de Xu Guangqi (1562-1633), quen se convertera ao cristianismo catro anos antes.
Dende moi nova, amosou unha fonda devoción relixiosa. Viúva aos 46 anos, dedicouse dende entón a servir á Igrexa. Malia pertencer á clase alta, divulgou a doutrina cristiá na China. Grazas á influencia do seu pai e mais do seu fillo, conseguiu beneficios para as misións xesuítas por parte dos funcionarios locais.
Xa que posuía gran patrimonio privado, fixo grandes doazóns para facilitar a estancia dos misioneiros, así como para a construción de preto de corenta igrexas e capelas. Tamén axudou á publicación de moitos textos relixiosos en lingua chinesa. Por outra banda, contribuíu á procura de sobreviventes cristiáns da Igrexa de Sichuan tras a revolta de Zhang Xianzhong.
Xu liderou ás mulleres cristiás da zona de Shanghai, entre as que se atopaban as súas propias fillas. Organizou o tecido de teas e bordados, cos que obtiveron máis ganancias para o labor dos misioneiros.
Na súa época, foi denominada a Apóstolo da China. A súa historia tivo moito éxito en Europa grazas a unha biografía de Philippe Couplet, o seu confesor.
Cándido Carreiras

Cándido Carreiras Domenech, nado en Mondoñedo en 1870 e finado na mesma vila en 1947, foi un político e xornalista galego. Traxectoria
Rexentou unha xastrería e un café-librería na planta baixa da súa vivenda. Republicano, correlixionario de Manuel Leiras Pulpeiro, o 11 de febreiro de 1892 asistiu a un banquete celebrado en conmemoración da proclamación da Primeira República. En 1904 asistiu a unha asemblea rexional republicana, representando aos republicanos de Mondoñedo. En maio de 1913 asistiu aos actos de propaganda republicana que o Partido Republicano Radical celebrou en Santiago de Compostela.
Durante a Ditadura de Primo de Rivera sufrió multas e ameazas de prisión, chegando a ser desterrado a Ribadeo. Presidente do Comité Republicano de Mondoñedo, proclamou a Segunda República desde o balcón da antiga Casa Consistorial aos acordes do Himno de Riego. Foi presidente da Comisión Xestora de Mondoñedo e secularizou o cemiterio municipal aos tres días de posesionarse da Alcaldía. o Cesou como alcalde o 18 de xuño de 1931 ao tomar posesión a corporación elixida nas eleccións de maio. Colaborou en Don Fino, Tierra Gallega, El Radical e Guión, foi redactor xefe de Justicia e tamén colaborou en El Pueblo Gallego do que foi correspondente en Mondoñedo.
Coa vitoria da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro da Xestora municipal como independente de esquerda, tomando posesión en marzo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 15 de agosto. Trasladado á cadea de Lugo e despois á de Monforte, foi conducido ao cárcere da Coruña o 21 de outubro de 1937. Vida persoal
Casou con Aurora Herbón González.
Cándido Hermida

Cándido Hermida é unha empresa galega da madeira xurdida en 1984 en Valdoviño, actualmente ten a súa sede no Polígono industrial Río do Pozo, Narón.
As orixes da empresa están nun pequeno obradoiro de carpintaría artesán. En 1991 a empresa comezou a traballar para Inditex. A empresa ten feito traballos para marcas como Guess, Loewe, Michael Korrs, Bimba y Lola, Mango ou a xoiaría Tiffany. A empresa fai mobles de deseño por encargo e mobiliario para iates. Historia
Cándido Hermida, nado en 1939 en Ferreira (San Sadurniño). Traballou de labrego ata os 17 anos que marchou a Ferrol onde traballou de carpinteiro ata que pechou a empresa, tiña entón 45 anos. Aos 15 días fíxose autónomo e comezou a traballar de contratista en obras. En 1991 Inditex fíxolle un pedido de mostradores para as tendas. No primeiro ano traballando para Inditex venderon 80 millóns de pesetas. En 2017 a empresa vende 58 millóns de euros, e con Inditex entre 31 e 32.
A empresa ten certificacións ISO 9001, ISO 14001, OHSAS 18001 e FSC. Estrutura
O grupo Cándido Hermida está formado por: Induca, carpintaría e ebanistería
Juca, construción
Inmega, carpintaría metálica
Innaval, sector naval
Loira, instalacións comerciais Principais traballos
Tendas para Carolina Herrera, Michael Kors, Purificación García, Bimba y Lola.
Habitacións das cadeas de hoteis Westin, AC e Intercontinental.
Mobiliario das principais tendas de Inditex.
10 vagóns do AVE á Meca para a familia real saudita.
Salóns do transatlántico Harmony of the Seas.
Mobiliario para iates de luxo do estaleiro Sunseeker.
Museo Nacional de Qatar, en Doha.
Al Noor Island, complexo turístico en Sharjah (Emiratos Árabes). Accidente laboral
En 2016 morreu un traballador da empresa Castiñeira de la Fuente ao caer dende o tellado da nave de Cándido Hermida, en Loira cando estaba a realizar tarefas de mantemento. Recoñecementos
Insignia de ouro da patronal Iniciativa Empresarial do Noroeste (IEN), 2016.
Cántico

Un cántico é un himno (estritamente exclúe aos Salmos) tomado da Biblia. O termo é ás veces usado para incluír aos antigos himnos non bíblicos como o Te Deum e certos salmos usados na liturxia. Tamén pode incluír a: Unha canción, especialmente un himno (como en Cantar de los Cantares)
Un canto ou división dun poema
Algúns cánticos bíblicos son: Benedicite (Libro de Daniel 3: 57-88)
Benedictus (Evanxeo de Lucas 1: 68-79)
Magníficat (Evanxeo de Lucas 1: 46-55)
Nunc dimittis (Evanxeo de Lucas 2: 29-32)
Cápsula endoscópica

Unha cápsula endoscópica é unha pílula que leva dentro unha cámara fotográfica. Grazas a este tamaño tan pequeno, pódense obter imaxes do tubo dixestivo tras ser inxerida. Emprégase fundamentalmente cando hai problemas no intestino delgado, debido a que nesta zona non se poden facer moitas probas.
Cárcere verde

Cárcere verde é unha novela escrita por Xavier Alcalá, publicada en 1990 por Editorial Galaxia. Traducións
Ao castelán polo propio autor co título de Contra el viento publicado en 1993 por Editorial SM, Col. Gran Angular.
Cástor Gago

Cástor Gago Álvarez, nado en Verín o 13 de agosto de 1953, é un político galego vinculado ao PPdeG. Traxectoria
Enxeñeiro técnico agrícola, é funcionario do Corpo Técnico Superior da Xunta de Galicia. Foi xefe de Extensión Agraria en Verín e concelleiro, tenente de alcalde e delegado de Promoción Económica do Concello de Verín. Foi elixido parlamentario pola provincia de Ourense nas eleccións autonómicas de 1997. Foi conselleiro de Agricultura, Gandería e Política Agroalimentaria entre 1997 e 2001, cargo que tivo que abandonar como consecuencia da polémica xestión do problema co mal das vacas tolas. [Cómpre referencia] Volveu ser elixido parlamentario nas autonómicas de 2001.
Cátedra de ensino secundario

No sistema educativo español, un catedrático de ensino secundario é un profesor que alcanzou o posto máis alto na escala do profesorado de ensinos non universitarios. Son funcionarios do grupo A1 e teñen un complemento de destino de nivel 26.
En España, o posto de catedrático de ensino secundario está regulado pola LOE, Lei Orgánica de Educación, aprobada no ano 2006. Para acceder a el, fai falta ser previamente profesor de ensino secundario (para o que é un requisito previo ser licenciado, diplomado, enxeñeiro ou arquitecto e aprobar unha oposición cun mínimo de oito anos de antigüidade, e pasar o correspondente proceso selectivo).
Entre outras, é función dos catedráticos o desempeño da xefatura dos departamentos didácticos dos institutos de ensino secundario.
Cátedra universitaria

No sistema universitario de España, unha cátedra universitaria é o posto o máis alto no escala docente dunha Universidade, ocupado por persoal docente e investigador logo de pasar unha serie de requisitos. Algúns postos universitarios, como o reitorado, só poden ser ocupados por catedráticos ou catedráticas. Historia
Antigamente as cátedras universitarias eran a base da organización das Universidades, e tiñan a súa propia autonomía económica e de investigación. Hoxe, esta base son os Departamentos que, segundo a vixente Lei Orgánica 6/2001, de 21 de decembro, de Universidades, son os órganos encargados de coordinar as ensinanzas dunha ou varias áreas de coñecemento nun ou varios centros, de acordo coa programación docente da universidade, de apoiar as actividades e iniciativas docentes e investigadoras do profesorado, e de exercer aquelas outras funcións que sexan determinadas polos estatutos da universidade. Requisitos
En España, o posto de catedrático está regulado pola Lei Orgánica de Universidades (LOU) de 2001, modificada en 2007, 2011, 2012 e 2015. Para acceder a el, é necesario cumprir os seguintes requisitos: Ser profesor titular de universidade ou catedrático de escola universitaria.
Estar en posesión do título de doutor.
Ter un mínimo de tres anos de antigüidade.
Lograr a acreditación do currículo por parte da Axencia Nacional de Avaliación da Calidade e Acreditación.
Superar unha proba selectiva na Universidade de destino.
Non ter antecedentes penais.
Cátulo Castillo

Ovidio Cátulo González Castillo, coñecido como Cátulo Castillo, nado en Buenos Aires o 6 de agosto de 1906 e finado o 19 de outubro de 1975, foi un coñecido poeta e compositor arxentino de tango. Foi autor, entre outros, dos famosos tangos "Organito de la tarde", "El aguacero".
Cáucaso

Este artigo trata sobre a rexión xeográfica do Cáucaso. Para a cordilleira vexa cordilleira do Cáucaso A rexión do Cáucaso atópase en Asia occidental, entre o mar Negro e o mar Caspio. Hoxe compoñen esta rexión as repúblicas independentes de Xeorxia, Armenia e Azerbaidján, con Rusia ó norte e Turquía e Irán ó sur. No entanto, son numerosas as nacións que viven dentro destes estados, moitas delas en territorios con grandes autogobernos, noutros casos con azos de alcanza-la independencia, o que fai desta rexión un punto quente de violencia a nivel mundial.
A cordilleira do Cáucaso na que se asentan Xeorxia, Azerbaidján e Armenia acotío é chamada Transcaucasia; hai maior intrincamento lingüístico e cultural na zona norte dependente da Federación rusa. Á parte dos mencionados países, existen estoutras nacións non independentes: Alania (Osetia do Norte)
Osetia do Sur
Calmuquia
Carachai-Circasia
Cabardino-Balcaria
Alto Karabakh (Nagorno Karabakh)
Ingushetia
Chechenia
Daguestán
Así mesmo existen numerosas minorías entre as que se poden incluír: cumuquios, avaros, tátaros, bielorrusos, alemáns, ucraínos, e naturalmente rusos, que son unha importante minoría en todas estas repúblicas ex-soviéticas. No sur, sobre todo en Armenia, hai importantes grupos de presión turcománs, iranianos, curdos e árabes.
Cávado

Cávado é unha subrexión estatística portuguesa que forma parte da Rexión Norte. Todo o territorio desta subrexión se encontra dentro do Distrito de Braga, englobando os concellos do norte do mesmo. Limita ao norte coa subrexión de Minho-Lima, ao leste coa de Alto Trás-os-Montes, ao sur coas de Ave e Grande Porto, e ao oeste co océano Atlántico. Ten unha superficie de 1. 198 km² e unha poboación de 410. 149 habitantes (2011). Concellos
Comprende 6 concellos: Amares
Barcelos
Braga
Esposende
Terras de Bouro
Vila Verde
Cédric Floc'h

Cédric Floc'h, nado o 5 de xaneiro de 1973, é un cantante e guitarrista bretón, principalmente coñecido por formar parte do xa disolto grupo Matmatah. Discografía
Con Matmatah
La Ouache (1998)
Rebelote (2001)
Archie Kramer (2004)
La Cerise (2007)
Célticos

Os célticos (en latín: Celctici, que quere dicir celta) é o nome dado aos celtas que habitaban na zona do Alentexo occidental, no sur de Portugal, o sur da provincia de Badaxoz e o norte da provincia de Huelva formando a zona occidental da Beturia: a Beturia Céltica.
Segundo Jorge de Alarção, "a designación Celtici" sería un colectivo que abarcaría a diversos pobos, como os saefes e os cempsii e se cadra tamén os lusitanos. De feito propúxose unha orixe céltica para o etnónimo dos Cempsii que sería unha adaptación grega do orixinal Cimbii así recollido nunha estla do Algarbe para un tal kimbaitis 'dos Cimbios', e que se relaciona co antigo irlandés cimb 'tributo' e cimbid 'dador de tributos - vencido' < *kimbiatis.
As poboacións dos célticos en Lusitania eran Lacóbriga, Caepiana, Braetolaeum, Miróbriga, Arcóbriga, Meribriga, Catraleucus e Arandis. .
Os célticos eran veciños dos turdetanos cos que compartían as chairas do Alentexo, ocupando os célticos a parte occidental. É Tolomeo (c. 90 - c. 168), baseado en autores máis antigos como Posidonio e Artemidoro o que distingue entre os dous pobos no século II. Segundo relata Plinio na súa obra, Historia Naturalis os Celticii ocuparon territorio até a Huelva andaluza, como pobo cadete dos Lusitanos, cos cales Plinio identificaba as leis, fala, o seu culto e nomes de oppidas. Os pobos célticos ensinaron a metalurxia do ferro aos habitantes da zona mediterránea.
Célula ECL

As células ECL ou células similares ás enterocromafíns (do inglés enterochromaffin-like, ECL) son un tipo de células endócrinas que se encontran nas glándulas gástricas da mucosa do estómago baixo o seu epitelio, xeralmente situadas preto das células parietais gástricas.
O nome destas células deriva da súa localización no sistema entérico e do seu modo de tinguidura nas preparacións histolóxicas, similar ao das células cromafíns da medula adrenal, que se caracteriza pola afinidade co cromo e o nitrato de prata. Funcións e regulación
As células ECL son as células endócrinas predominantes nas glándulas fúndicas do estómago e sintetizan e segregan histamina, que se almacena en gránulos e vesículas secretoras. As vesículas segréganse por exocitose, na cal están implicadas certas proteínas que promoven ou participan na fusión entre a membrana das vesículas e a membrana plasmática. Os gránulos captan histamina polo transportador vesicular VMAT-2 do citosol durante o transporte das vesículas desde o aparato de Golgi ás partes máis periféricas da célula, e como resultado convértense en vesículas secretoras, que se fusionarán coa membrana liberando a histamina cando a célula sexa estimulada pola gastrina.
Estas células son estimuladas polas hormonas gastrina e o péptido activador da adenil ciclase pituitario. As células G son estimuladas polo nervio vago por medio do neurotransmisor péptido liberador de gastrina; isto causa que as células G segreguen a gastrina, a cal á súa vez estimula as células ECL para que liberen histamina. Este circuíto non está activado por acetilcolina, o cal ten especial importancia porque a administración de atropina non bloquea a estimulación vagal das células G, xa que a acetilcolina non é o neurotransmisor para estas células.
A gastrina transfírese por vía sanguínea desde as células G do epitelio gástrico ás células ECL. A histamina e a gastrina actúan sinérxicamente como os estimuladores máis importantes da secreción de ácido clorhídrico polas células parietais e como estimuladores da secreción de pepsinóxeno polas células principais gástricas. O inhibidor máis importante das células ECL é a somatostatina producida polas células D.
As células ECL producen tamén pancreastatina (orixinada a partir da cromogranina A) e probablemente outras hormonas peptídicas e factores de crecemento Patoloxía
Unha estimulación prolongada destas células causa a súa hiperplasia. Isto é especialmente importante nos gastrinomas (tumores nos cales hai unha secreción excesiva de gastrina), xa que é un dos factores que contribúe á síndrome de Zollinger-Ellison.
Célula G

Unha célula G ou célula de gastrina é unha célula da parede interna do estómago que segrega a hormona gastrina. Funciona conxuntamente coas células principais gástricas e coas células parietais ou oxínticas, e a súa misión principal é estimular a produción de ácido clorhídrico no estómago.
As células G atópanse na parte media das glándulas gástricas do antro do estómago, no inicio do duodeno e no páncreas fetal. Aínda que non son tan numerosas coma outras células, o seu número total non é pequeno, e estimacións feitas na mucosa gástrica de cans, gatos e ratas dan unhas cifras de 500. 000 células G por cm2. Control da actividade das células G
Están innervadas polo nervio vago. As fibras postganglionares do nervio vago liberan o péptido liberador de gastrina sobre as células G durante a estimulación parasimpática. Este péptido, xunto coa presenza de aminoácidos no estómago, a hipercalcemia ou a distensión do estómago, estimulan a liberación de gastrina por parte das células G.
A actividade secretora das células G está inhibida pola presenza de ácido no estómago e por algunhas hormonas como a somatostatina, secretina, GIP, VIP, glicagón e calcitonina. Secrecións
A gastrina liberada polas células G é unha hormona peptídica, que se une a receptores das células parietais e das células similares ás enterocromafíns (ECL), facendo que liberen, respectivamente, ácido clorhídrico e histamina.
A gastrina únese a receptores B de colecistoquinina da superficie celular das células similares ás enterocromafíns ou células ECL, estimulándoas para que liberen histamina.
A gastrina tamén estimula as células parietais ou oxínticas facendo que incrementen o bombeo as ATPases de K+/H+ da membrana celular. Isto faino a célula G de dúas maneiras: de forma indirecta incrementando a cantidade de histamina (liberada polas células ECL), e por estimulación directa pola gastrina, o que causa que a célula parietal incremente a secreción de ácido clorhídrico ao estómago ata en 8 veces.
A gastrina ten outras funcións adicionais na regulación do aparato dixestivo, xa que inflúe nas células principais, na liberación de bile, e secrecións pancreáticas e sobre os esfínteres e músculo liso gástrico. Características histolóxicas
As células G distínguense doadamente das outras células gástricas do antro. Son células piramidais, co vértice estreito estendido ata a luz da glándula gástrica, onde ten algúns microvilli; o núcleo é central e o citoplasma claro. Contén moitísimos gránulos de 150-400 nm de diámetro, algúns claros e outros máis densos, que se concentran na base da célula, que dá á lámina propia, e, de feito, liberan a súa secreción cara á lámina propia e non na luz da glándula.
Célula M

As células M ou células micropregadas son células que se encontran no epitelio asociado aos folículos linfoides das placas de Peyer das paredes do intestino delgado. Funcionan transportando microorganismos e partículas antixénicas desde a luz intestinal ás células inmunitarias das placas de Peyer a través da barreira epitelial, e deste modo son importantes para estimular a inmunidade nas mucosas.
A diferenza das súas células veciñas do epitelio intestinal, teñen a capacidade de tomar os antíxenos da luz intestinal por endocitose ou fagocitose, e cedelos por medio de transcitose ás células dendríticas das placas de Peyer (que son células presentadoras do antíxeno) e aos linfocitos T, situados nunha estrutura con forma de bolsa situada na súa membrana basolateral. Estrutura e función
As células M distínguense dos enterocitos normais en que carecen de microvilli na súa superficie apical, pero no seu lugar presentan unha beira apical con micropregamentos que lle dan a estas células o seu nome. Estas células son moito menos abundantes cós enterocitos. As células M son facilmente accesibles para os antíxenos na luz intestinal para que estes poidan chegar ás placas de Peyer, debido a que non segregan mucus nin encimas dixestivos e a que teñen un glicocálix (capa extracelular de polisacáridos situada no bordo apical dos enterocitos) moi fina ou ausente. Patoloxía
As células M son utilizadas por varios patóxenos, como as bacterias Shigella flexneri, Salmonella typhimurium, e Yersinia pseudotuberculosis, e polos prións infecciosos da encefalite esponxiforme bovina (mal das vacas tolas), como un modo de penetrar a través do epitelio intestinal.
Tamén son utilizadas por virus como o da polio e reovirus para a súa diseminación.
Algunhas estirpes de VIH poden unirse ás células M e ser transportadas a través do epitelio intestinal para infectar aos linfocitos. O transporte require lactosil cerebrósido e o receptor CXCR4, que se expresan na zona apical das células M (e das células Caco-2 de cáncer de colon). Desenvolvemento
Os factores que promoven a diferenciación das células M aínda teñen que ser caracterizados, pero pénsase que estas células se desenvolven en resposta a sinais das células inmunitarias que se atopan nas placas de Peyer.
Célula alfa

As células alfa (células α) do páncreas son células endócrinas que se encontran nos illotes pancreáticos ou de Langerhans. Son un dos cinco tipos de células produtoras de hormonas (células alfa, beta, delta, épsilon e PP) dos illotes pancreáticos. Constitúen o 20% das células dos illotes humanos e segregan a hormona peptídica glicagón, que fai que se eleve o nivel de glicosa no sangue. Características
En roedores, as células alfa están localizadas na periferia dos illotes pancreáticos, pero en humanos, a arquitectura dos illotes está xeralmente menos organizada e, aínda que predominan na periferia, poden observarse frecuentemente dentro dos illotes tamén. Cando se ollan utilizando un microscopio electrónico, as células alfa poden identificarse pola posesión duns gránulos característicos cunha parte central densa grande e un halo branco pequeno. O citoplasma das células alfa contén algunhas cisternas de retículo endoplasmático e un aparato de Golgi adxacente xustanuclear con gránulos secretorios nacentes. Función
As células alfa segregan a hormona glicagón. Esta hormona, para elevar os niveis de glicosa, únese a receptores situados nos hepatocitos (células hepáticas) e nalgunhas outras células (por exemplo, células renais). Isto activa un encima, a glicóxeno fosforilase, que se encontra dentro do hepatocito para hidrolizar o polisacárido glicóxeno dando glicosa. Este proceso denomínase glicoxenólise.
As células alfa tamén xeran o GLP-1 (péptido similar ao glicagón 1) e poden ter un efecto protector e rexenerador sobre as células beta. Posiblemente poden transdiferenciarse en células beta para substituír as células beta que se perden.
Célula amácrina

As células amácrinas son un tipo de interneuronas presentes na retina do ollo. Son as responsables do 70% dos sinais de entrada que reciben as células ganglionares da retina. Ademais, as células bipolares da retina, que son as responsables doutro 30% dos sinais, están reguladas polas células amácrinas. As células amácrinas conectan cos axóns das células bipolares e coas dendritas das ganglionares, e tamén con outras células amácrinas. Introdución
As células amácrinas funcionan na capa plexiforme interna (IPL), que é a segunda capa sináptica da retina, onde as células bipolares e as ganglionares da retina establecen sinapses. Hai uns 40 tipos de células amácrinas, a maioría dos cales non teñen axóns. Igual que as células horizontais da retina, as células amácrinas funcionan enviando impulsos lateralmente na retina, afectando aos sinais de saída enviados polas células bipolares, pero a súa tarefa é a miúdo máis especializada. Cada tipo de célula amácrina conecta cun tipo particular de célula bipolar, e xeralmente usa un tipo determinado de neurotransmisor. Unha desas poboacións celulares é AII, que conecta os circuítos de células bipolares dos bastóns cos circuítos de células bipolares dos conos. Deste modo, conecta o sinal de saída enviado polas células bipolares dos bastóns co sinal de entrada recibido polas células bipolares dos conos, e desde alí o sinal pode viaxar ás respectivas células ganglionares.
Clasifícanse pola amplitude do seu campo de conexión, pola capa do estrato da capa plexiforme interna na que están, e polo seu tipo de neurotransmisor. A maioría son inhibitorias e utilizan os neurotransmisores GABA ou glicina. Funcionalidade
Sábese relativamente pouco das funcións das células amácrinas. As células amácrinas con grandes árbores dendríticas pénsase que contribúen a realizar inhibicións por retroalimentación nos niveis das células bipolares e ganglionares. Neste papel considéranse que suplementan a acción das células horizontais. As células amácrinas envían moitos máis sinais de entrada ás células ganglionares M (magnocelulares) ca ás P (parvocelulares).
Outras formas de células amácrinas probablemente xogan papeis modulatorios, que permiten o axuste da sensibilidade para a visión fotópica (con moita luz) e escotópica (con pouca luz). As células amácrinas AII (tamén chamadas células amácrinas dos bastóns) son mediadoras de sinais chegados desde os bastóns en condicións escotópicas. Organización
As células amácrinas e outras interneuronas da retina é menos probable que se encontren preto doutras células do mesmo subtipo do que se esperaría por pura casualidade, polo que se orixinan "zonas de exclusión" que as separan. Estas disposicións en mosaico proporcionan un mecanismo para distribuír cada tipo celular de forma uniforme pola retina, asegurando que todas as partes do campo visual teñen acceso a un conxunto completo de elementos procesadores. Na retina do rato as proteínas transmembrana MEGF10 e MEGF11 teñen papeis críticos na formación de mosaicos polas células amácrinas starburst e as células horizontais.
Célula beta

As células beta (células β) ou células B (non confundir cos linfocitos B) son un tipo de células do páncreas endócrino situadas nos illotes de Langerhans, encargadas de producir as hormonas insulina e amilina. Supoñen do 65 ao 80% das células dos illotes. Características
Nas células beta do páncreas o máis salientable son os abundantes gránulos secretores que conteñen, cuxas características varían entre especies. No home os gránulos conteñen un ou máis cristais densos rectangulares ou poligonais cunha estrutura interna moi regular e unha matriz pouco electrodensa. O retículo endoplasmático non é moi extenso, e o aparato de Golgi e mitocondrias están algo máis desenvolvidas ca o doutras células veciñas dos illotes, como as alfa. Funcións
As células beta producen, almacenan e liberan insulina, unha hormona que controla o nivel de glicosa no sangue cando este aumenta. O fígado mantén o nivel basal de glicosa, e as células beta do páncreas poden responder rapidamente aos picos que se produzan na concentración de glicosa sanguínea, liberando parte da insulina que almacenan e producindo á vez máis insulina. O tempo de resposta é moi rápido.
Ademais da insulina, as células beta liberan á circulación sanguínea (en cantidades equimoleculares coa insulina) o chamado péptido C, que é un subproduto da síntese de insulina. O precursor proinsulina é cortado, orixinando dous fragmentos, a insulina e o péptido C. O péptido C axuda a impedir a neuropatía e outros síntomas da diabete relacionados coa deterioración vascular. Medindo os niveis de péptido C os médicos poden facerse unha idea da masa de células beta viables nun paciente.
As células beta tamén producen a hormona amilina, tamén chamada IAPP (polipéptido amiloide dos illotes). A amilina contribúe ao control da glicemia. A función metabólica da amilina considérase que é inhibir a aparición no sangue de nutrientes, especialmente glicosa, funcionando de modo sinérxico coa insulina. Patoloxía
A diabetes mellitus tipo 1 é causada pola destrución (ou disfunción) das células beta produtoras de insulina por parte das células do sistema inmunitario.
Na diabetes mellitus tipo 2, polo contrario, as células beta declinan gradualmente co tempo, e a resistencia á insulina xoga un papel como mínimo igual de importante no desenvolvemento da enfermidade.
O insulinoma é un tumor raro orixinado polas células beta. Os insulinomas son xeralmente benignos, pero poden ser medicamente significativos para a saúde do paciente, xa que poden chegar a ameazar a vida debido aos ataques recorrentes e prolongados de hipoglicemia.
A diabetes pode ser inducida experimentalmente atacando as células beta con estreptozotocina ou aloxano, que son especificamente tóxicos para as células beta, o que é útil en moitas investigacións.