proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Negro (cor)

A cor negra ou moura dáse nun obxecto que absorbe a luz en todas as súas lonxitudes de onda. Isto provoca que teña ausencia de cor, aínda que comunmente se fala de cor negra. O termo portugués preto tamén foi empregado en Galiza coma sinónimo de negro; Martín Sarmiento dicía: Os feyxons pretos (referíndose aos feixóns): Del griego latino phaseolo se formó el gallego feyxôo, y son los que llaman fesóles, y son las alubias negras o pintadas de negro.
Negro de fume

O negro de fume é unha das variedades máis puras de carbón presentándose na forma amorfa, constituíndo unha dispersión coloidal de partículas moi finas. Obtención
Obtense pola combustión parcial (en medio rarefacto de osíxeno, é dicir, con pouca densidade ou proporción) de compostos orgánicos, principalmente do metano ou acetileno: Combustión parcial do metano ( CH4 ):
CH4 + O2 → 2 H2O + C (negro de fume)
Combustión parcial do acetileno ( C2H2 ):
C2H2 + O2 → 2 H2O + 2 C (negro de fume) Usos
Os principais usos do negro de fume son para a fabricación de: Graxa para zapatos.
Pneumáticos. Para dar a coloración negra;
Tintas negras en xeral e tinta chinesa en particular
Toner para impresoras e fotocopiadoras.
Neil Costa

Neil Francis Costa é un barrister e deputado de Xibraltar, membro do Partido Liberal de Xibraltar (GLP). En decembro de 2011, foi elixido para o Parlamento de Xibraltar e nomeado ministro de Turismo, transporte público, relacións comerciais e do Porto. Biografía
Nacido en Xibraltar, procedente dunha familia de clase obreira, Costa foi creado nun apartamento gobernamental en Laguna Estate, que seus pais compartían cos seus avós e estudou na St. Anne's Middle School. O seu pai era albanel e súa nai unha caixeira do supermercado Safeway. Destacouse ao conseguir tres Advanced Levels na Bayside Comprehensive School. A continuación, el foi estudar dereito e castelán na Universidade de Gales, Cardiff, onde se graduou con distinción. El completou os seus estudos de dereito no Inns of Court School of Law en Londres e foi admitido na Orde dos Avogados en Londres en novembro de 2002, e en Xibraltar en xaneiro de 2003.
Costa estivo involucrado na política en Xibraltar desde os seus días de estudante, e xuntouse ao Partido Liberal de Xibraltar en 1999. En 2007 foi elixido para o Parlamento e converteuse en ministro na sombra de Servizos de Saúde e Social. En 2011, xunto co Dr. Joseph Garcia e Steven Linares, formou o grupo de candidatos do GLP en colaboración co Partido Socialista Laborista de Xibraltar (GSLP) para participar nas eleccións xerais de 2011.
Re-elixido para o Parlamento, esta vez para o goberno, Costa foi nomeado polo ministro xefe Fabian Picardo, como o ministro de Turismo, transporte público, relacións comerciais e do Porto.
Neil Patrick Harris

Neil Patrick Harris, nado o 15 de xuño de 1973 en Albuquerque, Novo México, é un actor, cantante e mago estadounidense. Traxectoria
Comezou a facerse coñecido por protagonizar un médico adolescente na serie Doogie Howser, M. D. (1989-1993), interpretou o coronel Carl Jenkins no filme Starship Troopers (1997), participou no filme The Next Best Thing, o ano 2002 realizou en Broadway a obra Proof e ao ano seguinte Cabaret, fixo unha parodia del mesmo no filme Harold & Kumar Go to White Castle (2004), Barney Stinson en How I Met Your Mother que interpreta desde 2005, o papel de Joss Whedon na serie musical para Internet Dr. Horrible's Sing-Along Blog. Tamén presentou os 63º Premios Tony o 7 de xuño de 2009, e os 61º Premios Emmy o 20 de setembro de 2009. Tamén fixo unha aparición sorpresa nos 82º Premios Oscar, realizando o número musical de apertura. Segundo a revista Time está entre as 100 persoas máis influentes de 2010.
Neil deGrasse Tyson

Neil deGrasse Tyson, nado no Bronx o 5 de outubro de 1958, é un astrofísico, escritor e divulgador científico estadounidense. En 2016 era o director do planetario Hayden no Centro Rose para a Terra e o Espazo, así como investigador asociado no departamento de Astrofísica do Museo Estadounidense de Historia Natural. Dende 2006 presenta o programa de televisión de corte educativo científico NOVA ScienceNOW, emitido pola canle pública Boston WGBH, membro de PBS.
Nelson, Nova Zelandia

Nelson, ou Whakatū en maorí é unha cidade de Nova Zelandia situada na baía de Tasman, no extremo norte da Illa Sur. É o centro administrativo da rexión homónima e o centro económico e cultural da rexión Nelson-Tasman. Fundada en 1841, é a segunda cidade máis antiga de Nova Zelandia e a máis antiga da Illa Sur. Recibe o seu nome en honor ao Almirante Horatio Nelson, quen derrotou a españois e franceses na Batalla de Trafalgar.
Nematomorfos

Os nematomorfos (Nematomorpha), ás veces tamén chamados Gordiacea, son un filo de vermes parasitos de animais, ecolóxica e morfoloxicamente moi semellantes aos nematodos. De media, aínda que poden acadar un metro, teñen uns 50 cm de longo e de 1 a 3 mm de diámetro. Adoitan vivir en medios húmidos como regatos ou estanques. O adulto é un individuo de vida libre, pero a larva é sempre parasita de artrópodos ou sambesugas. Téñense descrito unhas trescentas vinte especies. Clasificación
Taxonomía
Coñécense unhas 325 especies repartidas en 2 clases: Clase Gorgioida
Orde Chordodea
Orde Gordea
Clase Nectonematoida
Orde Nectonema
Nematophyta

As nematófitas ou nematófitos (Nematophyta) son un grupo parafilético de organismos terrestres extintos de tipo vexetal, que probablemente incluía algunhas plantas e tamén algas que se coñecen polo seu rexistro fósil datado desde o Silúrico ata inicios do Devoniano (chert de Rhynie, Escocia). O xénero tipo Nematothallus, que tipifica o grupo, foi descrito por primeira vez por Lang en 1933, que o imaxinou como unha planta talosa con características tubulares e esporófitos, cuberta por unha cutícula que preservou as impresións das células subxacentes. Lang atopou abondosos restos disgregados con estas tres características, pero ningún deles estaba conectado cos outros, o que facía que a reconstrución destes restos como con partes constituíntes dun mesmo organismo fose hipotética. Non se coñecen neste fósil estruturas reprodutoras ou vexetativas comúns ás doutras plantas, e certos membros do plexo nematófito (incluíndo Nemataplexus, conxugacións axiais de tubos bandeados ou ramificados) parecen pertencer a fungos.
A falta dunha clara definición dos nematófitos fixo que fosen utilizados como un taxon caixón de xastre, e denominábanse "nematofíticos" a todos os tipos de tubos e cutículas con marcas de células do Silúrico.
Os nematófitos, con cutículas e tubos bandeados, atopáronse en coprólitos producidos aparentemente por miriápodos.
Nemes

O nemes era unha especie de toucado de tea, unha vestimenta que utilizaban frecuentemente os faraóns exipcios en substitución das pesadas e voluminosas coroas, posto que a diferenza destas o nemes era unha peza lixeira e cómoda, que cubría a totalidade da cabeza, caendo verticalmente por tras das orellas, amarrándose cun nó preto da caluga, a modo de trenza. Segundo os textos, era de cor branca adornado con bandas tinguidas en azul.
Nemetobriga

Nemetobriga é o topónimo romano, utilizando palabras celtas romanizadas, dun poboado prerromano, aludido polo astrónomo Tolomeo como a cidade máis habitada da tribo dos tiburos, tribo ástur, que podería estar na actual Pobra de Trives. Topónimo
O nome Nemetobriga procede de nemeton (lugar sacro ou sagrado) e briga (altura, fortaleza). Ambas atópanse nos nomes de moitos lugares de Europa relacionados cos celtas: Nemetacum (na Gallia Belgica, cidade francesa Arras), *Nemetodurum (cidade francesa de Nanterre), Vernemetum (no condado de Nottinghamshire en Inglaterra), Medionemetum (en Escocia) para o primeiro formante, e para o segundo Brigae (Brzeg, en Polonia), Brigantia, (Briançon en Francia); Attobriga (Weltenburg, Baviera, Alemaña); Cantabriga (Cambridge, Inglaterra) etc. Situación
Hai varias opinións sobre a situación do poboado. O filólogo francés Georges Dottin opinaba en 1915 que estaba preto de Ponte Navea, na estrada de Ourense á Pobra de Trives xa preto desta última. Por aquí pasaba unha vía militar romana, a Vía Nova ou Vía XVIII segundo o itinerario de Antonino. Mentres, a maioría de arqueólogos e historiadores a sitúan no que hoxe é Trives Vello.
En 1977 a revista estadounidense National Geographic publicou un mapa da Europa Celta e nel figuraba Nemetobriga como o principal centro relixioso da Hispania celta.
Nemetona

Nemetona é unha deusa celta adorada no leste da Galia. Pénsase que foi a deidade epónima do pobo xermano celta dos németes; evidencias da súa veneración foron atopadas no seu antigo territorio preto do que hoxe é Tréveris, Alemaña. Tamén é atestada en Bath, Inglaterra, onde se atopou un altar dedicado a ela producido por un home do pobo galo dos tréveros. O seu nome é un derivado da raíz celta nemeto-, que se refire ás áreas ou lugares sagrados (como en nemeton).
Nemo me impune lacessit

A frase latina Nemo me impune lacessit (en galego "Ninguén me fere impunemente") é o lema oficial do Reino de Escocia, usado no Escudo de armas de Escocia. Na actualidade é o lema do monarca do Reino Unido cando se atopa en Escocia, e aparece tamén no escudo de armas do Reino Unido cando se emprega en Escocia. Unha tradución máis coloquial á lingua escocesa é "Wha daur meddle wi me? ", que podería traducirse como "Quen se atreve a meterse comigo? "
Esta frase é tamén o lema da Orde do Cardo, orde de cabalería escocesa; dos rexementos escoceses do Exército Británico, do Rexemento Real de Escocia e dos Scots Guards ou Gardas Escoceses. Tamén era o lema dos antigos rexementos denominados Royal Scots, Royal Highland Fusiliers e Black Watch. En Australia, este lema tamén é empregado polo Victorian Scottish Regiment, unha compañía de infantaría pertencente ao Royal Vitoria Regiment.
A frase aparece tamén nas moedas dunha libra esterlina acuñadas entre 1984 e 1994 en Escocia, e é mencionada no relato de Edgar Allan Poe titulado "O barril de amontillado"; isto débese probablemente a que Poe foi adoptado por un mercador escocés. Posible orixe do lema
De acordo coa lenda, o lema referíase inicialmente á flor do cardo, símbolo de Escocia: durante un ataque sorpresa dos dinamarqueses, un dos invasores pisou un cardo e emitiu un berro de dor, alertando así aos defensores da súa presenza. Posteriormente, o lema espallouse a toda Escocia e aos rexementos militares escoceses, que adoptaron tamén o cardo como emblema.
Esta mesma planta é tamén o símbolo dunha cidade francesa, Nancy, cuxo lema Non inultus premor ("Non podo ser tocado impunemente") lembra ao lema escocés.
Nena

Gabriele Susanne Kerner, nada en Hagen (Renania do Norte-Westfalia) o 24 de marzo de 1960, é unha cantante alemá, máis coñecida como Nena.
Acadou sona grazas á canción "99 Luftballons". Co relanzamento dos seus propios éxitos, a carreira de Nena experimentou unha segunda vaga de éxitos no ano 2002.
Neno de Taung

O neno de Taung é un fósil do rostro e mandíbula co dentame e parte do cranio fosilizado dun exemplar de Australopithecus africanus.
Descubriuno M. de Bruyn, un traballador da Northern Lime Company nunha canteira de pedra en Taung, Suráfrica. Raymond Dart, un anatomista da Universidade de Witwatersrand analizouno e publicou a súa descuberta en Nature en 1925, Dart consideraba que aínda que gran parte dos seus trazos eran os propios dun simio, os restos amosaban tamén algúns trazos propios dos homínidos, dos que o máis importante era que o foramen magnum (occipital) localízábase debaixo do punto medio do cranio, e non cara a atrás como nos simios, o que indicaba que era bípede, ademais o dentame presentaba unha estrutura humana, cos dentes caninos relativamente pequenos. A comunidade científica da época criticou durantemente as conclusións de Dart, xa que era moi diferente aos restos fósiles atopados ata entón, e sobre todo ao home de Piltdown (que só se sabería que era unha fraude en 1953); ademais, na época pensábase que a orixe da humanidade estaba en Asia, a pesar de xa Darwin afirmar en 1871 que a orixe da humanidade estaba en África. Tan só co descubrimento de máis adultos da especie por Robert Broom e outros entre 1936 e 1947, as teorías de Dart serían recoñecidas pola comunidade científica internacional.
O neno de Taung tería unha idade de tres anos no momento da súa morte, hai 2'5 millóns de anos. O seu cerebro era de 405 cc (440 cc de chegar a adulto) e o seu hábitat era o propio da sabana.
Neno de Turkana

Neno de Turkana é como se denomina ao fósil KNM-WT 15000 (Kenya National Museum-West Turkana) que é un esqueleto, case completo, dun neno homínido de 11 ou 12 anos que morreu hai 1, 6 millóns de anos, ao comezo do Plistoceno. Historia
O esqueleto descubriuno o 23 de agosto de 1984 Kamoya Kimeu, membro do equipo que dirixía Richard Leakey na beira do río Nariokotome, preto do lago Turkana, en Kenya. Tan só lle faltan os ósos dos pés e a maioría dos das mans, converténdose no esqueleto máis completo dos exemplares máis antigos do xénero Homo.
A forma da pelve indica que era home. A análise do esqueleto dálle unha altura de 1, 6 m (e de adulto podería chegar a 1, 85 m). A capacidade cranial era de 880 cm³, aínda que podería chegar a 910 cm³ se chegase a adulto (un adulto actual ten 1350 cm³).
O neno de Turkana clasifícase como Homo erectus (aínda que hai especialistas que o clasifican como Homo ergaster).
Neno prodixio

Un neno prodixio é alguén que a unha idade prematura domina un ou máis campos científicos ou artísticos emprendidos xeralmente por adultos. Por prematura adoita considerarse antes dos 10 anos de idade. Algúns dos campos máis comúns dos nenos prodixios son as matemáticas, o xadrez, as artes visuais e a música, aínda que poden desenvolverse tamén en moitas outras áreas.
No alemán e inglés utilízase ás veces o termo wunderkind (de wunder, «milagre» e kind, «neno») coma sinónimo de neno prodixio, aínda que se desaconsella o seu uso na literatura científica. Wunderkind tamén é usado máis xeralmente en adultos que alcanzan o éxito e a fama ó comezo das súas carreiras profesionais, coma nos casos de Steven Spielberg e Steve Jobs.
En España existe a Asociación Española para Superdotados y con Talento, lugar de concentración de persoas cun coeficiente intelectual máis alto do común, onde se realizan unha serie de actividades entre as que está a divulgación da existencia e encontro destas persoas sen igual.
Neocolonialismo

O neocolonialismo é o control indirecto que exercen as antigas potencias coloniais sobre as súas antigas colonias ou, en sentido amplo, os Estados hexemónicos sobre os subdesenvolvidos. Estes países non disfrutan dunha independencia plena, senón que están sometidos aos ditados culturais, políticos, lingüísticos e, especialmente, económicos, doutro.
O neocolonialismo é diferente ao colonialismo, que se caracteriza por un control directo. Así, emprégase a forza militar para a ocupación do país e establécense colonos procedentes da metrópole no territorio suxeito á dominación. Causas
Trala liberación política das colonias mantivéronse xeralmente as antigas estruturas económicas. A dependencia das importacións da metrópole, a concentración da produción en certas materias primas para exportar a Europa e Norteamérica, a carencia dos medios técnicos e do capital, e a conservación en certos casos da propiedade da industria en mans de colonizadores supoñen a continuación do control económico sobre estes países.
A desvalorización das materias primas que exportan e a venda de bens manufacturados de maior valor engadido xeran un déficit comercial nocivo para estes países. A débeda externa asumida por moitos países é tamén un factor relevante no proceso. Rexións suxeitas a neocolonialismo
África
A independencia das colonias europeas en África foi consecuencia de moitos factores, entre eles o desexo dos pobos africanos de independizarse, inspirados pola independencia da India, e o resentimento popular contra o racismo e a desigualdade. Pero, ademais, as dúas novas potencias xurdidas trala segunda guerra mundial, a Unión Soviética e os Estados Unidos de América, non participaran na repartición de África e querían asegurar a súa influencia na zona. As dúas superpotencias financiaron os intereses independentistas e aos novos Estados. Trataban así de relanzar a súa industria de armamento, estender a súa ideoloxía e obter o control económico da rexión.
Para alimentar, educar e modernizar ás súas masas, África tomou emprestadas grandes cantidades de diñeiro de varios países, banqueiros e compañías. Gran parte deste diñeiro foi despilfarrado por ditadores corruptos e non revertiu no benestar dos pobos; ademais, a débeda minguou a independencia dos Estados africanos.
Centroamérica, Suramérica e México
Moitos países latinoamericanos recorreron ás grandes potencias para mercar armamento e tentar sacar aos seus pobos da pobreza. A estes países resultoulles moi difícil pagar a débeda externa e as potencias aproveitáronse destas débedas para converter tales países, como Colombia, Venezuela, Perú, México ou outros, nas súas neocolonias.
Neoconservadorismo

O neoconservadorismo é unha ideoloxía marcada polos obxectivos políticos e ideas dos "novos conservadores" en Estados Unidos. A novidade respecto ao clásico conservadorismo estadounidense consiste en que é unha nova ondada do pensamento e organización política conservadores. Considérase un movemento político xurdido como reacción ao liberalismo e ás ideas da contracultura de esquerda da década de 1960.
Neodarwinismo

O termo neodarwinismo foi acuñado por George Romanes a finais do século XIX para referíase á escola panseleccionista de Wallace e Weismann: fronte a Darwin, que admitira unha pluralidade de mecanismos evolutivos, os neodarwinistas defendían a exclusividade da selección natural como mecanismo do cambio orgánico. Enfrontábanse así cos neolamarquistas, que avogaban pola lei lamarquista do uso e o desuso. Na actualidade o termo neodarwinismo asóciase á síntese evolutiva moderna dos anos 1930.
A teoría da evolución de Darwin pode ser vista como un caso especial da teoría da conservación do estable. Esta tautoloxía establece que o que existe (polo menos o tempo suficiente para merecer un nome) tenderá a seguir existindo. Isto non é máis que unha versión das leis de Newton (parafraseando, todo corpo nun estado continuará en dito estado ata que unha forza o faga cambiar de estado). Características
Porén, pódese considerar que un organismo poderá continuar existindo namentres exista outro organismo que sexa a súa réplica exacta.
Sen mencionar as teorías que existen sobor do paso da materia inanimada á vida orgánica, chega con que se cumpran unha serie de condicións: abundancia de elementos diferentes (o que se denomina riqueza do caldo de cultivo),
herdanza ou replicación, e
idoneidade diferencial ou número de copias en función da súa interacción co medio,
e xurdirá a evolución. Isto débese a que a herdanza ou replicación depende de tres factores: a lonxevidade, a fidelidade da copia e a fecundidade. En concreto, os erros nas copias iranse acumulando sucesivamente. En termos xerais, os individuos e as especies non pretenden evolucionar: a evolución é o efecto colateral da falla de completa fiabilidade no proceso de copia e a diferente capacidade de adaptación provocada por eses erros de copia.
A teoría canónica do Neodarwinismo establece que as mellores ou peores adaptacións xenéticas dos individuos determinarán o resultado da evolución, non só dos individuos en particular senón das especies en xeral. Neodarwinismo e síntese evolutiva moderna
Despois do desenvolvemento da síntese evolutiva moderna, entre 1936 e 1947, denominada agora xeralmente visión ou teoría sintética da evolución ou síntese moderna, o termo neodarwinismo utilízase a miúdo para referirse á teoría evolutiva contemporánea. Porén, algúns consideran ese uso como incorrecto; e Ernst Mayr escribiu en 1984 que "o termo neodarwinismo para a teoría sintética é incorrecto, porque o termo neodarwinismo foi acuñado por Romanes en 1895 para designar á teoría de Weismann. "
Con todo, malia todas estas obxeccións, o termo aparece en publicacións prestixiosas, como a Encyclopædia Britannica, usado para referirse á teoría evolutiva actual. Richard Dawkins e Stephen Jay Gould usan o termo nos seus escritos e conferencias.
Neodruidismo

O neodruidismo é unha forma moderna de espiritualidade ou relixión que proclama a reverencia e a harmonía coa natureza, o repecto a todos os seres vivos e o ambiente. Moitas formas de neodruidismo son relixións neopagás, mais outras son simplemente filosofías de vida non necesariamente de natureza relixiosa. Orixinouse en Gran Bretaña durante o século XVIII, no comezo como un movemento cultural, adquirindo connotacións relixiosas ou espirituais a partir do século XIX.
O principio fundamental do druidismo (ou druidaria) é o respecto e a reverencia da natureza, e isto implica a participación activa en movementos medioambientais. Outra crenza entre os druídas modernos é a veneración dos antergos, particularmente os das sociedades prehistóricas.
Xurdindo no século XVIII durante o movemento romanticista, que glorificaron ós antigos pobos "celtas" da Idade de Ferro británica, os druídas modernos comezaron a imitar os sacerdotes doutrora. Porén, pouca información exacta se coñece sobre eses antigos sacerdotes, polo que o movemento druídico moderno non ten relación directa cos ritos do pasado.
Na primeira metade do século XX, os druídas modernos desenvolveron organizacións fraternais semellantes ós da masonería que empregaron a figura romántica dos druídas e bardos británicos como símbolo de espiritualidade indíxena. Algúns deses grupos eran puramente fraternais e culturais, creando tradicións a partir da imaxinación nacional británica. Outros fusionáronse con movementos como os da cultura do corpo e o naturismo. Dende os anos 1980 algúns grupos de druídas modernos adoptaron a mesma metodoloxía para a reconstrución do neopaganismo celta nun esforzo de crear unha práctica máis exacta historicamente. Porén, existe unha grande controversia sobre canto hai de semellante entre os druídas modernos e os da Idade de Ferro.
En Galiza existe a Irmandade Druídica Galaica (IDG) desde 2011, que estende a súa presenza polo territorio da vella Gallaecia. Este grupo procura a recuperación da druidaria deste territorio (entendida como a súa relixión nativa) e o seu recoñecemento como relixión oficial, conseguido de feito en xullo de 2015 coa súa incorporación ó rexistro de entidades relixiosas do Ministerio de Xustiza.
Neoestoicismo

O neoestoicismo foi un movemento filosófico nado no século XVI que unía na súa concepción elementos do estoicismo e do cristianismo. Traxectoria
Foi fundado polo humanista belga Justus Lipsius, quen en 1584 publicou o seu famoso diálogo De constantia onde sentou as bases do neoestoicismo. Máis tarde desenvolveu máis a súa teoría nos tratados Manductio ad stoicam philosophiam (Introdución á filosofía estoica), Physiologia stoicorum (Física do estoicismo) e Ethica (Ética).
O neoestoicismo é unha filosofía práctica que sostén que a norma básica da vida debería ser que o ser humano non pode ceder ante a paixón terreal senón someterse aos ditados de Deus. Os neoestoicistas distinguen entre catro paixóns estoicas: gula, alegría, medo e dor.
Francisco de Quevedo foi se cadra o maior representante desta movemento en España.
Neofascismo

Neofascismo é unha ideoloxía xurdida despois da segunda guerra mundial a cal inclúe elementos significativos do fascismo. O termo neofascista pode ser aplicado a grupos que expresen unha admiración específica por Benito Mussolini e pola Italia fascista. O neofascismo xeralmente inclúe nacionalismo, nativismo, anticomunismo e oposición ó sistema parlamentarista e á democracia liberal. A alegación de que un grupo sexa neofascista pode ser calorosamente contestada, particularmente se o termo foi usado como un epíteto político. Algúns réximes posteriores á segunda guerra mundial foron descritos como neofascistas por mor da súa natureza autoritaria, e, ás veces, pola súa fascinación pola ideoloxía e rituais fascistas.
A tradición de réximes populistas e autoritarios da América Latina que deron orixe ós caudillos do século XIX e comezos do século XX, e varias xuntas militares que tomaron o poder durante a Guerra fría crearon condicións favorábeis para o xurdimento de grupos e mesmo de gobernos aliñados con algúns ou varios puntos do ideario fascista. A maioría das xuntas constituíronse como ditaduras militares tradicionais, e algúns destes réximes (como o arxentino), deron gorida a ex-nazis tales como Adolf Eichmann e apoiaron movementos neofascistas (como a Alianza Anticomunista Arxentina). España
En España, o réxime político de Francisco Franco “desfascistouse progresivamente durante preto de trinta anos”, formándose varios "grupúsculos" neofascistas en combate ó réxime a finais do anos 50 e 60. Trala morte de Franco, en novembro de 1975, iniciouse un período de transición para a Monarquía Constitucional durante o cal, entre 1976 e 1981, varios grupos neofascistas e de extrema dereita pasaron a desencadear accións de índole terrorista, cometendo 46 asasinatos e varios ataques á propiedade. En 1981, as autoridades españolas prenderon 141 militantes desas organizacións neofascistas.
Neohesperidina dihidrocalcona

A Neohesperidina dihidrocalcona, (NHDC), código de aditivo alimentario E 959, é un edulcorante relacionado cunha substancia presente na laranxa amarga, Citrus aurantium, das que se obtén por modificación química.
Utilízase en bebidas carbonatadas e non carbonatadas, gomas, caramelos e outras lambetadas.
É entre 250 e 1. 800 veces máis doce que a sacarosa, presentando un sabor máis persistente, con regusto a regalicia.
É inocuo e degrádase en parte pola acción da flora intestinal.
A inxesta diaria admisible é de 0-5 miligramos por quilogramo de peso corporal
Neoimpresionismo

Neoimpresionismo foi un termo creado polo crítico de arte francés Félix Fénéon no ano 1887 para caracteriza-lo movemento que se estaba a dar na arte de finais do século XIX liderado por Georges Seurat e Paul Signac, que primeiro exibiron as súas obras en 1884 na mostra da Société des Artistes Indépendants en París. O termo de Fénéon sinalaba que as raíces destes desenvolvementos situábanse nas artes visuais do impresionismo, mais ofrecíase, á súa vez, unha nova lectura da cor e a liña na práctica de Seurat e Signac, e o contexto teórico dos escritos de Chevreul e Charles Blanc.
Neoliberalismo

O neoliberalismo é unha corrente de pensamento que fai referencia a unha política económica con énfase tecnocrático e macroeconómico que pretende reducir ao mínimo a intervención estatal en materia económica e social, defendendo o libre mercado capitalista como mellor garante do equilibrio institucional e o crecemento económico dun país, salvo ante a presenza dos denominados fallos do mercado. Historia
O neoliberalismo en canto que corrente de pensamento económico e político de relevancia dende os comezos da década de 1970, consolidaríase durante as seguintes dúas décadas da século XX, mantendo a vixencia durante o XXI. Se ben a súa orixe se atopa na Segunda guerra mundial, ao ser herdeiro de teorías neoclásicas de finais do século XIX, só nos anos 70 acadou uin eco internacional. Tras a citada guerra, a economía de Europa presentou un crecemento, e entre 1969 e 1971 apareceu un fenómeno denominado estanflación, o cal provocou unha grave crise de especial transcendencia nos países capitalistas dependentes (Terceiro mundo) e que afectoyu seriamente os socialistas. Dende principios dos anos 80, o liberalismo volveu ocupar un lugar preponderante como forma de goberno. Adopta entón o nome de neoliberalismo. Os gobernos de Margaret Thatcher en Gran Bretaña e de Ronald Reagan nos Estados Unidos de América trouxeron de volta as vellas ideas económicas para aplicalas sobre a economía doméstica. Thatcher xustificou o seu programa cun acrónimo, TINA: There is no Alternative (Non hai alternativa). A súa doutrina, e o neoliberalismo en si mesmo, baséase na competencias entre nacions, rexións, empresas e individuos.
En América do Norte, Europa e o Xapón dan comezo diferentes procesos de estabilización económica a través da diminuación das cargas fiscais e recortes no gasto social; isto estimula o comercio exterior e afonda na división internacional do traballo: considerouse que estas medidas eran a plataforma para comezar un ciclo de crecemente económico. Macroeconomía
As políticas macroeconómicas recomendadas polos teóricos ou ideólogos neoliberais inclúen: Políticas monetarias restritivas. Aumento das taxas de xuro ou redución da oferta de diñeiro até lograr unha inflación próxima a cero e evitar o risco de desvalorización da moeda. Os partidarios do neoliberalismo cren que estas medidas evitan os chamados ciclos de mercado.
Políticas fiscais restritivas. Redución dos impostos sobre a produción, a renda e os beneficios empresariaiss. Proponse tamén a eliminación de réximes especiais e a diminución do gasto público.
Liberalización/desregulación. Defenden as liberalización ou desregulación para o comercio e os investimentos, por consideralos positivos para o crecemento económico. Tamén ve postivia a eliminación de regras e normativas até o mínimo imprescindible. Promóvese a mobilidade de capitais e a flexibilidade laboral.
Privatización. Considérase que os axentes privados tenden a ser máis produtivos e eficientes cós públicos e que o Estado debe minguar para permitir que o sector privado sexa o encargado da creación de riqueza.
Neoloxismo

Un neoloxismo é unha palabra ou expresión de creación recente nunha lingua ou collida prestada, dende hai pouco, doutra lingua. Con frecuencia relaciónase cunha innovación técnica ou cultural na sociedade. Unha palabra nace xeralmente cando xorde unha nova realidade que esixe ser nomeada, como inventos e descubrimentos, e tamén para nomear novos fenómenos políticos, económicos ou culturais.
Un termo novo é un neoloxismo con respecto á época en que xorde; logo, e tendo en conta certos parámetros, deixa de selo.
Algúns sosteñen que a creación de neoloxismos prodúcese por modas e por necesidades de novas denominacións. Dende o punto de vista do purismo, hai neoloxismos innecesarios, como os que alongan as palabras converténdoas en arquisílabas, pero tamén hai outros neoloxismos necesarios como, por exemplo, bonobús ou seropositivo. Porén, outros especialistas cren que os neoloxismos dinamizan a lingua e mantéñena viva.
Hoxe en día, os medios de comunicación son os principais propagadores dos neoloxismos e dos préstamos lingüísticos. Algúns destes termos teñen unha vida efémera.
Neoludismo

O neoludismo ou novo ludismo é unha corrente filosófica que se opón ao desenvolvemento tecnolóxico e científico da sociedade moderna. Este termo aplícase ás persoas que rexeitan o progreso tecnolóxico, e asóciase ao legado dos luditas británicos, activos entre 1811 e 1817. O neoludismo baséase na preocupación polo impacto tecnolóxico negativo sobre as persoas, as súas comunidades e o medio ambiente. O neoludismo estipula o uso do principio de precaución para todas as novas tecnoloxías, esixindo que estas tecnoloxías sexan probadas e seguras antes de ser adoptadas pola sociedade, debido aos efectos descoñecidos que podería traer a súa implantación.
Neolítico na Península Ibérica

O Neolítico na Península Ibérica é unha etapa da Prehistoria, datada entre o V e o III milenio a. C, caracterizada polo inicio de fondas transformacións que permitiron superar o Paleolítico. Cambios asociados
Durante o Neolítico, as comunidades humanas comezaron a produción de alimentos (cultivo de plantas e domesticación) o que lles permitiu abandonar a economía predadora (caza e recolleita) e o nomadismo do Paleolítico. A sedentarización propiciou un crecemento demográfico e unha maior complexidade social e tecnolóxica. Así, a pedra tallada foi substituída pola pedra pulimentada o que permitiu a elaboración de instrumentos relacionados coa agricultura (machadas, sachos, muíños de man, fouces) e novas industrias como o téxtil, a cerámica e cestería, fundamentais para a conservación e cocción de alimentos. Isto levou a unha maior especialización do traballo facéndose cada vez máis complexa a organización social. Neolitización peninsular
As orixes do Neolítico sitúanse en Oriente Próximo pero na Península Ibérica as primeiras evidencias aparecen cara ao V milenio a. C. O paradigma principal para explicar a chegada destas transformacións é o difusionista, explicándose polo contacto das culturas autóctonas coas influencias chegadas polo Mediterráneo. Estes contactos están asociadas á cerámica cardial, chamada así pola decoración incisa feita con cunchas de berberecho. Os xacementos máis antigos que conservan fragmentos desta cerámica localízanse no nordés peninsular e están relacionados aos do sur de Francia. Durante o neolítico inicial os asentamentos humanos foron en covas sendo senlleiros os xacementos de Nerja ou La Sarsa (Bocairent, Valencia). Nelas existen mostras de cultivo de cereais (cebada en ambos casos e tamén trigo en La Sarsa) e cría de animais (ovicápridos en ambas as dúas, e do xénero bos tamén na de La Sarsa). Os restos humanos máis antigos ligados co Neolítico atopáronse en Cova Bonica (Vallirana) e están datados entre 5475 e o 5220 a. C. Posteriormente, as comunidades humanas asentáronse en terras fértiles e o Neolítico estendeuse dende o litoral mediterráneo cara ao interior peninsular. Destacan no sueste a cultura de Almería (2800-2600 a. C) con vivendas circulares e sepulturas en necrópoles, e a cultura dos sepulcros en foxa (3500-2500 a. C) do nordés. Progresivamente, a estrutura social fíxose cada vez máis complexa e a aparición de obxectos de prestixio nalgunhas tumbas indica certa xerarquización social, como evidencia o megalitismo, rompéndose o igualitarismo asociado ao Paleolítico.
Neomudéxar

O neomudéxar é un estilo artístico e arquitectónico que se desenvolveu principalmente na Península Ibérica a finais do século XIX e principios do XX. Enmárcase dentro das correntes orientalistas da arquitectura historicista imperante en Europa por aquela época. O novo estilo asociouse especialmente a construcións de carácter festivo e de lecer, como salóns de fumar, casinos, estacións de tren, prazas de touros ou saunas.
En España o estilo neomudéxar foi reivindicado como estilo nacional, por estar baseado nun estilo propiamente hispánico. Arquitectos como Emilio Rodríguez Ayuso ou Agustín Ortiz de Villajos viron na arte mudéxar algo unicamente español e empezaron a deseñar edificios utilizando trazos do antigo estilo, entre eles as formas abstractas de ladrillo e os arcos de ferradura.
Con todo, o que a historiografía considerou tradicionalmente como neomudéxar, son en moitos casos obras de estilo neoárabe, posto que utilizan elementos califales, almohades e nazaríes, sendo o único aspecto mudéxar o uso do ladrillo visto.
Frecuentemente considerouse á praza de touros de Madrid de Rodríguez Ayuso e Álvarez Capra de 1874 como o inicio do neomudéxar, que sería seguido por outros arquitectos como Enrique María Repullés y Vargas, Joaquín Rucoba, Augusto Font Carreras, José Espelius Anduaga, Felipe Arbazuza ou Aníbal González.
Neon

O neon é un elemento químico de número atómico 10 e símbolo Ne. É un gas nobre, incoloro, practicamente inerte, presente en trazas no ar, pero moi abondoso no universo, que proporciona un ton avermellado característico á luz das lámpadas fluorescentes nas que se adoita empregar. Historia
O neon (do grego neos, novo) foi descuberto por William Ramsay e Morris Travers en 1898 mediante a destilación fraccionada do aire líquido. Características principais
É o segundo gas nobre máis lixeiro, e presenta un poder de refrixeración por unidade de volume 40 veces maior que o do helio líquido e tres veces maior que o do hidróxeno líquido. Na maioría das aplicacións o uso de neon líquido é máis económico que o do helio. Abundancia e obtención
O neon atópase usualmente en forma de gas monoatómico. A atmosfera terrestre contén 15, 8 ppm e obtense por subenfriamento do aire e destilación do líquido crioxénico resultante. O neon é o quinto elemento máis abundante no universo por masa, tras o hidróxeno, o helio, o osíxeno e o carbono. Atópase en pequenas cantidades na atmosfera e na codia terrestre áchase nunha proporción de 0, 005 ppm.
Neonato

Un neonato (do latín neo nato) ou bebé acabado de nacer é un bebé que ten 28 días ou menos dende o seu nacemento, ben sexa por parto ou por cesárea. A definición deste período é importante porque aínda que representa unha etapa moi curta da vida, nela acontecen cambios poden derivar en consecuencias importantes para o resto da súa vida. O termo axústase a nados pretermo, a termo o postermo.
Durante os primeiros 40 días de vida, pódense descubrir a maioría dos defectos conxénitos e xenéticos. Non todas as anomalías xenéticas se manifestan no momento do nacemento, pero co manexo axeitado, pódense detectar, previr e tratar gran parte das doenzas do ser humano.
Un bebé acabado de nacer pode presentar aspectos moi diferentes atendendo a numerosos factores propios, da súa nai ou do período de xestación. Por outra parte, existen numerosos fenómenos transitorios, derivadors da adaptación do neonato ao novo contorno no que se desenvolve. Este feito está acompañado dunha serie de cambios, a maioría predecíbeis, que estabelecen a norma do desenvolvemento e crecemento infantil.
Neontoloxía

A neontoloxía é a parte da bioloxía que, a diferenza da paleontoloxía, trata con organismos vivos ou extinguidos recentemente. É o estudo das especies, xéneros, familias e outros taxons con membros aínda vivos, en vez de con taxons que están xa completamente extinguidos. Por exemplo, o alce é unha especie existente, mentres que o tiranosauro está extinguido desde hai longo tempo. No grupo dos moluscos cefalópodos, en 1987 coñecíanse aproximadamente unhas 600 especies vivas e 7500 extinguidas.
Un taxon pode clasificarse como extinguido se hai acordo xeral ou certificación de que xa non hai membros dese grupo aínda vivos. Inversamente, un taxon extinguido pode ser reclasificado como existente se hai novos descubrimentos de exemplares vivos dese taxon ("especies Lázaro") ou se especies coñecidas previamente son reclasificadas como membros dun taxon.
O termo neontólogo é moi utilizado polos paleontólogos para referirse aos zoólogos que non son paleontólogos. Stephen Jay Gould dixo da neontoloxía o seguinte:
Neoplasia

Unha neoplasia ou neoplasma (do grego antigo νεο - neo "nova" e πλάσμα de plasma "formación, creación") é un crecemento anormal de tecido. Este crecemento anormal, xeralmente, pero non sempre, forman un tumor (ou masa).
A Organización Mundial da Saúde clasifica os tumores en catro grupos principais: neoplasia, benigno, neoplasia, in situ, a neoplasia maligna e cancro de comportamento incerto ou descoñecido. Unha neoplasia maligna é un cancro.
Antes de crecemento anormal (coñecido como neoplasia), as células experimentan a miúdo un patrón de crecemento anormal, tales como metaplasia ou displasia. Porén, metaplasia e displasia non sempre progresan a neoplasia. O crecemento das células neoplásicas supera e non está coordinado co crecemento do tecido normal circundante. O crecemento persiste dun xeito excesivo, mesmo despois do cesamento dos estímulos. En xeral, provoca un nódulo ou tumor.
Neopreno

O traxe de neopreno' ou de policloropreno' úsase como sistema de protección térmica cando se practica un deporte naútico. En augas cálidas (temperaturas superiores a 33 °C), normalmente non se precisa ningunha protección; con temperaturas de entre 18 e 24 °C adoitan usarse traxes húmidos, mentres que a temperaturas menores de 16 °C se usan traxes secos.
Neopsicodelia

A neopsicodelia é un xénero musical que emula ou está fortemente inflenciado pola música psicodélica da década dos 60. Comezou a rexurdir entre as andas británicas de post-punk de finais dos anos 70 e de comezos dos 80 e foi adoptado por grupos das escenas Paisley Underground e Madchester, ademais de obter un interese ocasional por parte de artistas do mainstream e bandas do novo milenio. Características
Os artista de neopsicodelia colleron prestados unha boa cantidade de elementos da música psicodélica dos 60. Algúns imitaron o pop psicodélico de bandas como The Beatles e Pink Floyd nos seus priemeiros tempos, outros adoptaron as guitarras de bandas de folk rock como The Byrds, ou as formas improvisadas e distorsionadas e experimentación de bandas de acid rock de finais dos 60. Algúns artistas de neopsicodelia centráronse unicamente no uso e experimentación coas drogas, mentres que outros usáron isto para acompañar as súas letras políticas ou surrealistas.
Neorrenacemento

O Neorrenacemento ou Neorrenacentismo é unha das correntes principais da arquitectura historicista xurdida no século XIX. Aínda que o estilo se manifestou principalmente na arquitectura, tamén influíu nas artes decorativas. Como indica o seu nome, o estilo retomaba as formas arquitectónicas e decorativas do Renacemento europeo dos séculos XV, XVI e principios do XVII.
A arquitectura renacentista orixinal caracterizouse por unha gran variedade de formas dependendo da época e do país. De xeito similar, a arquitectura neorrenacentista tivo diversas vertentes con diferentes características nacionais e rexionais, dependendo de que as fontes de inspiración foran o renacemento italiano, francés, xermánico, inglés, ou outro. Debido a iso é difícil definir características comúns do estilo, podéndose considerar que existen varios estilos neorrenacentistas.
Outro factor importante é que, frecuentemente, os proxectos mesturaban elementos da arquitectura neorrenacentista como o neogótico, o neoclasicismo e o neobarroco, dando uns edificios eclécticos. Deste xeito, obras importantes como a Ópera Garnier (1861-74) de París e a Semperoper (1871-78) de Dresden son unha mestura de renacemento, barroco e neoclasicismo.
Algúns dos modelos máis comúns para a arquitectura neorrenascentista foron os palazzi renacentistas italianos, como o Palazzo Pitti de Florencia e o Palazzo Farnese de Roma. Na vertente francesa os modelos foron os châteaux, como o Château de Chambord e o Château de Blois, localizados no val do río Loira. En Alemaña e o norte de Europa varias prefecturas (Rathäuser) e pazos dos séculos XVI e XVII serviron de modelo, mentres que en Inglaterra os modelos comunmente usados foron as casas de campo e pazos do período isabelino.
Os dous estilos principais son o estilo italianizante e o estilo Segundo Imperio, este último principalmente en Francia cando están presentes características barrocas. Desenvolveuse sobre todo en Alemaña e Dinamarca, saltando a finais do século aos Estados Unidos.
Neorrhina punctata

Neorrhina punctata é unha especie de escaravello australiano da familia dos escarabeidos, subfamilia Cetoniinae, tribo Schizorhinini. Ten vivas cores, vive en zonas boscosas ou urbanas, come nectar de eucalipto ou Angophora e voa cos élitros pechados, o cal é moi peculiar entre os escaravellos. As larvas viven en troncos podres ou materia vexetal en descomposición.
Este escaravello vive na Australia continental, desde Victoria, a Nova Gales do Sur e ata o norte de Queensland.
Tamén se coñece por outros nomes científicos sinónimos, pero que hoxe son obsoletos ou estaban mal escritos (lapsus): Cetonia punctatum (lapsus)
Cetonia punctata Donovan, 1805
Neorrhina punctatum (lapsus)
Polystigma punctatum (lapsus)
Polystigma punctata (Donovan, 1805)
Neorrománico

O neorrománico é un estilo arquitectónico, encadrado na corrente do historicismo, que xurdiu no século XIX e que foi empregado ata as primeiras décadas do XX. Baséase nunha libre reinterpretación do estilo románico vixente durante a Idade Media europea, entre os séculos XI e XIII. Estendeuse primeiro por toda Europa, desde onde pasou logo a América. Utilizouse sobre todo en igrexas (e ocasionalmente en sinagogas como a Nova Sinagoga de Estrasburgo construída en 1898 e a sinagoga Emanu-El de Nova York, de 1929) e tamén na restauración de edificios civís medievais de toda Europa, como na fachada da catedral de Speyer (Alemaña), reconstruída na metade do século XIX. Foi común en edificios civís como concellos e xulgados e bastante popular nos campus universitarios de finais do século XIX e principios do XX, especialmente nos Estados Unidos e no Canadá. Pódense atopar exemplos coñecidos na Universidade de California nos Ánxeles, a Universidade do Sur de California, a Universidade de Tulane, a Universidade de Denver, a Universidade de Toronto e a Universidade Estatal de Wayne.
Unha primeira variante do estilo neorrománico coñecida como Rundbogenstil (en alemán, «estilo de arco redondeado») foi bastante popular en Alemaña, así como entre a diáspora alemá que comezou na década de 1830. O neorrománico alemán chegou a ter o status de estilo nacional por excelencia, sendo moi empregado durante a segunda metade do século XIX. En Portugal, foron re-romanizados moitos vellos castelos e igrexas na primeira metade do século XX.
Como outros estilos historicistas, o neorrománico con frecuencia reduciuse á decoración xeral dos edificios sen afectar as plantas nin a estrutura. Tamén foi común mesturar no mesmo edificio o neorrománico e o neogótico, os dous estilos medievales por antonomasia. Debido ás similitudes estilísticas, tamén era apto para combinar co estilo bizantino, como na basílica do Sagrado Corazón de Montmartre en París de Paul Abadie.
Son características da arquitectura de estilo neorrománico as edificacións de ladrillo ou pedra monocromática, a abundancia de arcos de medio punto sobre os vans (portas e xanelas) e tamén con fins decorativos, a disposición de torres poligonais nos lados das fachadas, as cubertas de formas diversas e o uso das bóvedas de canón nos interiores. En xeral usáronse elementos máis simplificados que os orixinais históricos.
O estilo neorrománico tamén é chamado ás veces estilo normando ou estilo lombardo, particularmente en traballos publicados durante o século XIX polas variantes que foron desenvolvidas baseándose na arquitectura dos normandos e dos lombardos, respectivamente.
Neotrópico

Neotrópico, Rexión Neotropical e Ecozona Neotropical son termos utilizados en bioxeografía e ecoloxía para identificar a rexión tropical do continente americano, unha das oito ecozonas terrestres que dividen a superficie da Terra. Vacilacións nos termos
Estes termos aplícanse en diferentes contextos con delimitacións lixeiramente diferentes.
Algúns autores defíneno como unha rexión bioxeográfica, e outros como unha ecozona terrestre que inclúe case toda a América do Sur, Centroamérica, as Antillas, unha parte de México (as terras baixas mexicanas) e unha parte dos Estados Unidos (Florida).
Ten fauna e flora diferentes das da rexión Neártica pola diferente evolución do continente norteamericano.
Algúns autores utilizan o termo como un sinónimo para América do Sur pois abarca practicamente todo o continente desde a costa do mar Caribe até a illa da Terra do Fogo, no sur. Porén, no extremo sur do continente a zona andino-patagoa (que inclúe os chamados bosques Subantárticos) corresponde á ecozona Antártica (Nova Zelandia, Australia e a Antártida propiamente dita), mentres que outros separan a rexión andina, que abarcaría todos os ecosistemas de alta montaña dos Andes e a Patagonia.