proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Ipecacuaña

A ipecacuaña (Psychotria ipecacuanha), tamén chamada cagosanga, poaia, raiz-do-brasil e ipeca, é unha planta da familia Rubiaceae, moi común nos solos dos montes dos estados de Baía e do Mato Grosso, no Brasil. Etimoloxía
"Ipecacuaña" ven do termo tupi ipega'kwãi, que significa "pene de pato". "Poaia" ven do tupi pu'aya. Emetina
As súas raíces contén un poderoso emético (estimulante do reflexo do vómito) denominado "emetina" ou "ipecacuaña". Foi introducida en Europa en 1672 por Legros, un viaxante en América do Sur. Foi usada no tratamento da disentería e vendida polo médico francés Adrien Helvetius baixo a licenza de Lois XIV. Hoxe en día, os fármacos purificados cefaleína e emetina aínda son usados como eméticos. Eles estimulan o centro neuronal vomitivo (área postrema medular).
A emetina tamén é usada contra a amebíase, pois a súa actuación como limitador na formación de proteínas, alén de efectos circulatorios. Polos anos 1930, foi sintetizado a dehidroemetina (diferente da primeira apenas por unha dobre ligazón próxima a un radical etilo), que posúe menos efectos colaterais.
Segundo Cristina Brandt Friedrich, que fai unha pescuda sobre a influencia das doenzas traídas polos colonizadores na formación do Brasil, é que de todo coñecemento da flora medicinal indíxena, a ipecacuaña, tamén coñecida como “planta de doente de estrada”, foi a planta que máis interesou aos europeos por ser usada como purgativo e antídoto para calquera veleno. . Abuso
O xarope da planta, chamado xarope de ipeca, xa foi usado por bulímicos a fin de inducir o vomito, mais o seu uso repetido causa acumulación no fígado e problemas no músculo cardíaco. Taxonomía
Carapichea ipecacuanha foi descrita por (Brot. ) L. Andersson e publicado en Kew Bulletin 57(2): 371. 2002. Sinonimia Callicocca ipecacuanha Brot.
Carapichea ipecacuanha (Brot. ) L. Andersson
Cephaelis acuminata H. Karst.
Cephaelis ipecacuanha (Brot. ) A. Rich.
Evea ipecacuanha (Brot. ) W. Wight
Ipecacuanha fusca Raf.
Ipecacuanha officinalis Arruda ex H. Kost.
Ipecacuanha preta Arruda
Uragoga acuminata (H. Karst. ) Farw.
Uragoga granatensis Baill.
Uragoga ipecacuanha (Brot. ) Baill.
Iphigénie en Tauride (Gluck)

Iphigénie en Tauride (en galego Ifixenia en Táuride) é unha ópera en catro actos con música de Christoph Gluck e libreto en francés de Nicolas-François Guillard. Esta foi a quinta ópera de Gluck para os escenarios franceses.
Con Iphigénie en Tauride, Gluck levou a súa reforma da ópera á súa conclusión lóxica. Os recitativos son máis breves e son récitatif accompagné ("acompañados" por cordas e quizais por outros instrumentos, non só o acompañamento de continuo), estruturas do tipo airoso que unían as escenas dramáticas. Os movementos de danza normais que se atopan na tragédie en musique francesa están case enteiramente ausentes. O drama baséase en último termo na obra Ifixenia entre os tauros do dramaturgo grego Eurípides que trata de historias referentes á familia de Agamenón con posterioridade á Guerra de Troia. Ifixenia era fixa de Agamenón e Clitemnestra e irmá de Orestes, Electra e Crisotemis.
Ipomoea purpurea

Ipomoea purpurea (gloria da mañá) é unha especie botánica no xénero Ipomoea, familia das Convolvulaceae, nativa de México e de Centroamérica. En Galicia atópase naturalizada, especialmente en xardíns urbanos e leiras abandonadas e aramados ou reixas das vilas. Descrición
Como todas as ipomeas, a planta enrédase por si mesma en estruturas, medrando a unha altura de 2 a 3 m de altura. As follas teñen forma de corazón e os talos teñen vilosidades e tamén setas ríxidas patentes. As Flores son de forma de trompeta ou sino, predominando as cores azuis, púrpuras e brancas duns 3 a 6 cm de diámetro. Hábitat
Os hábitats comúns para esta planta son: paisaxes exteriores, reixas e aramados, e leiras especialmente urbanas. Está naturalizada en rexións tropicais e temperadas do mundo, incluída Galicia. Aínda que frecuentemente é considerada herba nociva e invasora. Ipomoea purpurea, proliferou pola beleza das súas floras púrpura e brancas; ten ademais variedades de cultivo. Usos
As sementes triangulares teñen certa historia no seu uso coma droga psicodélica, coma na Ipomoea tricolor que contén LSA (amida de ácido lisérxico). Cómpre resaltar que as sementes conteñen toxinas, polo que calquera uso debe ser con moita precaución. Os efectos que provoca a intoxicación son case idénticos aos do LSD. Taxonomía
Ipomoea purpurea foi descrita por Carl von Linné e Roth e publicado en Botanische Abhandlungen und Beobachtungen 27. 1787. Etimoloxía Ipomoea: nome xenérico que procede do grego ips, ipos
verme e homoios
semellante, polo hábito volúbel dos seus talos.
purpurea: epíteto latíno que significa "de cor púrpura". Sinonimia Convolvulus purpureus L.
Ipomoea hirsutula J. Jacq.
Ipomoea purpurea var. diversifolia (Lindl. ) O'Donell
Pharbitis purpurea (L. ) Voigt
Convolvulus glandulifer (Ruiz & Pav. ) Spreng. , 1824
Convolvulus mutabilis Salisb. , 1796
Ipomoea affinis M. Martens & Galeotti, 1845
Ipomoea chanetii H. Lév. , 1911
Ipomoea discolor Jacq. , 1798
Ipomoea glandulifera Ruiz & Pav. , 1799
Ipomoea hirsutula J. Jacq. , 1813
Ipomoea hispida Zuccagni, 1806
Ipomoea intermedia Schult. , 1809
Ipomoea pilosissima M. Martens & Galeotti, 1845
Ipomoea purpurea f. triloba Meisn. , 1869
Ipomoea zuccagnii Roem. & Schult. , 1819 nom. illeg.
Pharbitis diversifolia Lindl. , 1737
Pharbitis hispida Choisy, 1834
Ipse dixit

Ipse dixit é unha expresión latina que significa "el mesmo dixo".
En lóxica, ipse dixit coñécese como a falacia da afirmación gratuíta. Unha forma desta falacia pódese resumir do seguinte xeito: Feito 1: X afirma a declaración A.
Feito 2: X afirma que X non está mentindo.
Conclusión: Polo tanto, A é verdadeira ou falsa, segundo o que X afirme. Unha afirmación gratuíta nega que unha cuestión sexa debatible. Noutras palabras, "as cousas son así porque si". A forma máis básica de distorsionar unha cuestión é negar que exista.
Ipse dixit úsase para identificar e describir unha declaración dogmática que o falante espera que o oínte acepte como válida, é unha especie de dogmatismo arbitrario. A única proba que temos do feito é que esta persoa o dixo.
O ipse dixit implica que unha afirmación non probada é verdadeira porque foi dita por unha autoridade no tema. A opinión pode ter algún peso baseado só na autoridade ou na posición da persoa que o dixo, e está moi conectado coa falacia do argumentum ad verecundiam. Historia
No De natura deorum (Sobre a Natureza dos Deuses), o escritor romano Cicerón (106–43 a. C. ) acuñou o termo ipse dixit como un erro en dereito, sendo a súa tradución da expresión grega (do mesmo significado) autòs épha (αὐτὸς ἔφα), describindo os estudantes de Pitágoras.
Jeremy Bentham cambiou o termo ipse-dixit á palabra ipse-dixitismo para aplicalo a argumentos políticos. En 1858, Abraham Lincoln, nun debate co seu rival Douglas, declarou: "Quero dicir que, en primeiro lugar, non fixen ningún tipo de acusación baseada no meu ipse dixit. (. .. ) Só expuxen as evidencias que tenden a probalas e presenteillas á comprensión doutros, dicindo o que penso que proba, pero dando os medios de xulgar se proba ou non. (. .. ) Eu non me apoiei de ningún xeito no meu ipse dixit. "
En Alicia no país das marabillas, o problema de ipse dixit explícase cun exemplo. "Cando eu uso unha palabra, " dixo Humpty Dumpty, cun ton algo despectivo, "significa xusto o que eu escolla que signifique—nin máis nin menos. " "A cuestión é, " dixo Alicia, "se podes facer que as palabras signifiquen tantas cousas diferentes. " "A cuestión é, " dixo Humpty Dumpty, "quen é o amo iso é todo. "Ipse dixit está especificado no dereito estadounidense. Por exemplo, nun caso de 1997, o Tribunal Supremo dos Estados Unidos recoñeceu o problema da "evidencia de opinión que está conectada a datos existentes só polo ipse dixit dun experto".
Ira H. Abbott

Ira Herbert Abbott, nado o 18 de xullo de 1906 e finado o 3 de novembro de 1988, foi un enxeñeiro estadounidense supervisor de diferentes programas aeroespaciais da NASA e do exército. Traxectoria
Ira H. Abbott comezou a traballar para o Laboratorio Langley de Aeronáutica en 1929, tras graduarse no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT). Foi autor de varios informes técnicos sobre aerodinámica e foi clave no establecemento de programas de investigación da alta velocidade, sendo nomeado xefe asistente de investigación no centro Langley en 1945. Foi transferido ás oficinas da NACA en 1948 como director asistente de investigación en aerodinámica e promovido a director de programas de investigación avanzados da NASA en 1959 e ao de director en investigación avanzada e tecnoloxía en 1961. Como tal, supervisou o programa do X-15, o de transporte supersónico, o de foguetes nucleares e os programas avanzados de reentrada atmosférica.
Retirouse en 1962.
Irene Vallejo Moreu

Irene Vallejo Moreu, nada en Zaragoza en 1979, é unha escritora española. Traxectoria
Doutora en filoloxía clásica polas universidades de Zaragoza e Florencia, o seu labor céntrase na investigación e divulgación dos autores clásicos. Colabora no periódico Heraldo de Aragón, con artigos que mesturan temas de actualidade con ensinanzas do mundo antigo. Publicou dous libros recompilatorios das súas columnas semanais, El pasado que te espera e Alguien habló de nosotros.
Como creadora, en 2011 publicou a súa primeira novela, La luz sepultada, unha historia de suspense. A súa segunda novela foi El silbido del arquero, publicada por editorial Contraseña, unha historia de aventuras e amor ambientada en tempos lendarios, reformulando os conflitos contemporáneos. Dentro da literatura infantil e xuvenil publicou as obras El inventor de viajes, ilustrada por José Luis Cano, e La leyenda de las mareas mansas, en colaboración coa pintora Lina Vila. Foi incluída na antoloxía de narradoras aragonesas Hablarán de nosotras (2016) co relato El mal invisible. Obras
Terminología libraria y crítico-literaria en Marcial (2008)
El pasado que te espera (2010)
La luz sepultada (2011)
El inventor de viajes (2014)
La leyenda de las mareas mansas (2015)
El silbido del arquero (2015)
Alguien habló de nosotros (2017)
El infinito en un junco (2019).
O infinito nun xunco (2021). Xerais. 480 páxs. ISBN 978-84-9121-843-2. ePub: ISBN 978-84-9121-858-6. Tradución de María López Suárez. Recoñecementos
Quinto certame Los Nuevos de Alfaguara (1997)
Premio Búho '97 aos aragoneses do ano.
Premio da Sociedad de Estudios Clásicos ao mellor traballo de investigación (2005)
Mención especial do xurado no Premio Internacional de Novela Histórica Ciudad de Zaragoza (2012)
Premio Sabina de Plata (2017)
Premio Nacional de Ensaio (2020)
Irene de Miguel

Irene de Miguel Pérez, nada en Madrid o 9 de maio de 1981, é unha técnico medioambiental e política española. Traxectoria
Licenciouse en 2006 en enxeñería agrónoma pola Universidade Politécnica de Madrid. Traballou como técnica medioambiental entre 2005 e 2010 na Sierra de Francia, provincia de Salamanca, antes de se establecer en 2010 na bisbarra estremeña de Las Villuercas. Militante de Podemos, nas eleccións á Asemblea de Estremadura de 2015 resultou elixida deputada por Cáceres e nas eleccións á Asemblea de Estremadura de 2019 foi cabeza de lista do seu partido por Badaxoz e candidata á presidencia da Xunta de Estremadura resultando elixida deputada de novo.
Ireneu de Alexandría

Ireneu de Alexandría (en latín: Irenaeus, en grego antigo: Εἰρηναῖος), foi un escritor alexandrino de principios do século I tamén coñecido polo seu nome latino de Minucio Pacato. Traxectoria
Era fillo e discípulo de Heliodoro Métrico. Unha lista das súas obras, dedicadas principalmente ao grego alexandrino e ático, que foron moi respectadas, aparece na Suídas, pero non se conservan.
Iria González-Dopeso

Iria González-Dopeso Reyes, nada en Santiago de Compostela en 1976, é unha montañeira galega. Traxectoria
Licenciada en bioloxía pola Universidade de Santiago de Compostela, a súa carreira profesional centrouse no estudo do sistema nervioso e das patoloxías mentais. Como deportista iniciouse no piragüismo, pero aos 13 anos foi atropelada por un automóbil e perdeu a parte inferior da perna. Logo dun tempo sen facer deporte regresou á canoa, e logo pasou ao montañismo.
En 2008 participou nunha expedición española que trataba de acadar o Polo Sur dende Patriot Hills, na Antártida, cubrindo 250 km en 21 días e que tiña como obxectivo ser a primeira deportista discapacitada do mundo en facelo sen axudas externas. Finalmente non puido chegar á fase final da expedición.
Iridio

O iridio é un elemento químico de número atómico 77 que se sitúa no grupo 9 da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é Ir. Foi descuberto en 1803 polo químico Smithson Tennant. Trátase dun metal de transición, duro, fráxil, pesado, de cor branca prateada. Emprégase en aliaxes de alta resistencia que poden soportar altas temperaturas. É un elemento pouco abundante e atópase na natureza en aliaxes con platino e osmio. É o elemento máis resistente á corrosión. Emprégase en contactos eléctricos, aparatos que traballan a altas temperaturas, e como axente endurecedor do platino.
Iridium

Iridium é un sistema de comunicacións por satélite que proporciona servizos de voz e datos por todo o mundo. Características
Os satélites Iridium están distribuídos en planos orbitais de 86, 4º de inclinación e 780 km de altura e interconéctanse entre si para reenviar os sinais ao punto do planeta que sexa necesario. Foron construídos por Motorola e Lockheed Martin usando o bus LM-700A e eran lanzados en grupos de varios con cada foguete. A constelación Iridium foi substituída por Iridium-NEXT a partir de 2016.
Iridium-NEXT

Iridium-NEXT é a constelación de satélites de comunicacións sucesora de Iridium. Características
Os satélites Iridium-NEXT foron construídos por Thales Alenia Space usando o bus ELiTeBus-1000 e integrados por Orbital Sciences Corporation. Cada satélite ten unha masa de 860 kg e leva unha antena en banda L para a comunicación cos terminais de terra e antenas para banda Ka usada como interconexión entre satélites. Ademais poden levar 50 kg de carga útil adicional que Iridium oferta a terceiros.
Iridoviridae

Iridoviridae é unha familia de virus con xenomas de ADN bicatenario. Os hóspedes naturais destes virus son anfibios, peixes, invertebrados, entre os cales están, entre outros, os insectos lepidópteros e ortópteros. Hai actualmente 12 especies nesta familia, dividida en dúas subfamilias e 5 xéneros. Nomenclatura
O seu nome deriva do da deusa do arco da vella grega Iris, debido á iridescencia similar a un arco da vella observada en insectos moi infectados e mostras en boliñas de iridovirus de invertebrados. Como nome común, iridovirus pode usarse para referirse a calquera membro da familia Iridoviridae ou só a un xénero determinado, o Iridovirus. Taxonomía
Grupo: ADN bicatenario Outra especie é o shrimp haemocyte iridescent virus (virus iridescente do hemocito de camarón). Estrutura
Os virións desta familia son icosaédricos con número de triangulación (T) 189–217, 120–350 nm de diámetro e están constituídos por tres dominios: unha cápside proteinácea externa, unha membrana lipídica intermedia e un núcleo ou core central que contén complexos ADN-proteína. Algúns dos virus teñen tamén unha envoltura externa. A presenza ou ausencia dunha envoltura depende de se estes se evaxinan da membrana celular (virus envoltos) ou están dispostos formando conxuntos paracristalinos dentro do citoplasma da célula hóspede e despois son liberados por lise celular (virus sen envoltura).
O xenoma linear varía en lonxitude entre as 150 e 303 quilobases. Contén secuencias terminais e redundantes e está permutado circularmente.
Os membros desta familia difiren no seu grao de metilación do xenoma. O xénero Chloriridovirus e Iridovirus carecen dun xenoma altamente metilado. Ao contrario, os membros dos xéneros Lymphocystivirus, Megalocytivirus e Ranavirus teñen xenomas cun 25% dos seus residuos de citosina metilados por unha ADN metiltransferase codificada polo virus.
Expresión xénica
Igual que os virus herpes, a transcrición ocorre en tres etapas: inmediata-temperán, atrasada-temperán e tardía. Hai indución positiva e mecanismos de retroalimentación negativa en cada etapa, mediados por produtos das outras etapas.
Replicación
As partículas víricas entran na célula e prodúcese a decapsidación. O ADN viral é transportado ao núcleo celular, onde é transcrito pola ARN polimerase II do hóspede modificada polo virus. Mentres, detense a síntese macromolecular do hóspede.
O ADN parental produce un xenoma que é despois o molde para a replicación no citoplasma. Fórmanse grandes concatémeros de ADN viral por recombinación no citoplsma. O empaquetamento dos novos xenomas nos virións ocorre no citoplasma e o virus é liberado por evaxinación desde a membrana da célula ou por lise. Patoxénese
Sábese pouco sobre a patoxénese dos iridovirus. Porén, a patoxénese depende da temperatura, o que fai que os iridovirus estean confinados en hóspedes poiquilotermos e non poidan infectar hóspedes de "sangue quente". Hóspedes
Os membros da familia Iridoviridae infectan principalmente invertebrados, pero tamén algunhas especies de vertebrados, como algúns peixes, anfibios e réptiles.
Iris Duquesne

Iris Duquesne é unha activista climática francesa orixinaria de Bordeos. O luns 23 de setembro de 2019 presentou unha denuncia contra Francia, Alemaña, Arxentina, Brasil e Turquía. Xunto con outros quince rapaces de todo o mundo, incluída Greta Thunberg, denunciou a inacción dos líderes sobre o plan climático como unha infracción da convención da ONU sobre os dereitos do neno.
Uniuse en California a "Heirs to our Oceans", unha ONG para a conservación dos océanos que reúne a decenas de miles de mozos. Doutra banda, Iris Duquesne presta atención á reciclaxe. Representante de Sorry Children en EE. UU. desde decembro de 2019 ata xuño de 2020.
Irish Film & Television Academy

A Academia Irlandesa de Cine e Televisión (Irish Film & Television Academy, IFTA) é unha organización de toda Irlanda centrada no cine e a televisión. Ten uns 1000 membros, e ten a súa sede en Dublín, con sucursais en Londres e os Ánxeles. A IFTA celebra agora cerimonias separadas para os premios IFTA Film &amp; Drama Awards e os IFTA Gala Television Awards; antes de 2015, facían unha cerimonia única, coñecida como Irish Film & Television Awards. IFTA tamén celebra o Simposio John Ford Ireland cada xuño, e máis de 30 eventos de aprendizaxe e networking ao longo do ano.
IFTA tamén estableceu o John Ford Ireland en 2011, en asociación co patrimonio do director estadounidense John Ford e o Departamento de Cultura, Patrimonio e Gaeltacht.
Irissa

Irissa ou Lairissa é un terçon tradicional do Val de Arán, utilizado como circunscrición territorial para as eleccións ao Consello Xeral de Arán. Correspóndese cos municipios de Arres, Es Bòrdes e Vilamòs.
Formouse no século XVI ao dividirse en dous o antigo terçon de Bossòst. Dende a restauración da estrutura administrativa tradicional do Val de Arán en 1990, elixe 1 dos 13 conselleiros do Consello Xeral de Arán.
Irlanda celta

Irlanda celta ou Irlanda gaélica corresponde á orde política establecida na illa de Irlanda ata a conclusión da reconquista Tudor de Irlanda. Durante a maior parte deste período, Irlanda foi un mosaico de clans e tribos organizados en torno a catro provincias históricas e que competían continuamente polo control do territorio e os recursos.
A finais do século XII produciuse a coñecida invasión normanda, que situaría a unha parte importante da illa baixo o control da nobreza cambro-normanda. Esta área controlada polos invasores recibiría o nome de Señorío de Irlanda. Porén, durante os séculos seguintes, a Irlanda gaélica recuperaría terreo, ben mediante a conquista, ben mediante a asimilación cultural dos acabados de chegar. A finais do século XV, unicamente unha pequena franxa de terreo en torno a Dublín (coñecida como "Pale") quedaba fóra da influencia gaélica.
Porén, o acceso ó poder da dinastía Tudor en Inglaterra provocaría unha serie de campañas militares para someter a resistencia da nobreza gaélica. En 1541, o Señorío de Irlanda transformouse no Reino de Irlanda, cuxa coroa recaía no rei de Inglaterra e a posterior "Fuga dos Condes" en 1607, significaría a fin da reconquista Tudor da illa e da Irlanda celta propiamente dita. Estrutura política
A orde gaélica estaba formado por un mosaico de reinos que competían polos recursos e polo territorio: expandíanse ou contraíanse segundo a capacidade dos seus gobernantes. A partir do século VII todos estes estados pasaron a estar nomealmente baixo o mando dun Rei Supremo; porén, até o século XI con Brian Boru, este título de Rei Supremo non supoñía ningún poder efectivo ó estilo dos reis da Europa continental. A partir de Boru, a loita polo título de Ard-Rí reduciuse a un fato de familias (O'Brien de Munster, McLochlainn do Cenél nEógain, O'Connor de Connacht). En véspera da invasión normanda de 1169, o proceso de organización territorial estaba practicamente desaparecido e os antigos reinos e subreinos provinciais transformáranse en feudos.
Irmandade Galega Universitaria

Irmandade Galega Universitaria (IGU) é unha asociación estudantil fundada o 22 de novembro de 2018, que se define como galeguista, nacionalista, transversal e interclasista. Traxectoria
Creada no 2018, o seu primeiro presidente foi Manuel Martínez, quen tamén foi un dos seus fundadores xunto a Serxio María Rodríguez e o exdirixente da Mocidade Nacionalista Galega e de Compromiso por Galicia, Saúl Sánchez Freire, os tres politicólogos. A organización é habitualmente identificada cun posicionamento nacionalista moderado e próximo as teses do galeguismo histórico, os seus dirixentes téñense reivindicado herdeiros das Mocidades Galeguistas e do Movemento Estudantil Universitario, facendo da causa nacional o eixo central do seu ideario, amplamente reivindicado na súa propaganda e actos públicos.
No 2019, organizou unha conferencia na Facultade de Ciencias Políticas e Sociais que supuxo a volta á vida pública de Anxo Quintana. Outros dos convidados aos seus actos e conferencias teñen sido: Andoni Ortuzar, Xosé Luís Barreiro Rivas, Ramón Máiz, Cristina Ares, Rafael Cuiña, Xoán Bascuas, Xesús Palmou, Alba Nogueira, María Xosé Afonso, Manuel Antelo, Xosé Manuel Pérez Bouza, entre outros cargos de Compromiso por Galicia, o sector máis galeguista do Partido Popular, exdirixentes de Coalición Galega ou o Bloque Nacionalista Galego. Como referentes noutros lugares do Estado, identifícanse fundamentalmente con Eusko Gaztedi Indarra, a Juventut Nacionalista de Catalunya ou as Juventudes Nacionalistas de Canarias, organizacións que teñen contado coa participación de IGU nos seus debates e actos públicos.
Conta con representación, fundamentalmente, nas facultades de Ciencias Políticas e Historia da USC, e participa activamente do foro Novo Galeguismo. O seu presidente é Carlos Martínez Eirín.
Irmandade Musulmá

A Sociedade dos Irmáns Musulmáns (en árabe: جماعة الإخوان المسلمين), abreviada como Irmandade Musulmá, é unha organización islamista sunnita internacional, fundada en Exipto polo estudoso islámico Hasan al-Bana en 1928. A organización conseguiu apoios ao longo do mundo árabe e influenciou a outros grupos islamista co seu modelo de activismo político mesturado con caridade islámica.
Irmandade Nazonalista Galega de Buenos Aires

A Irmandade Nazonalista Galega de Buenos Aires foi unha asociación galeguista de Bos Aires constituída en 1923. Historia
Foi fundada por Eduardo Blanco Amor e Ramiro Illa Couto en agosto de 1923, vencellada á Irmandade Nazonalista Galega. O seu voceiro era Terra, do que saíron cinco números, todos monolingües en galego.
En 1924 tralo comezo da ditadura de Primo de Rivera, a asociación esgaza en dous, Blanco Amor e os seus partidarios marchan á Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales, mentres o outro sector encabezado por Manuel Oliveira Viqueira, Moisés da Presa, Clemente López Pasarón e Lino Pérez refúndana en 1925, con A Fouce como voceiro, cun carácter marcadamente independentista.
En 1927 a Irmandade convértese nunha asociación cultural co nome de Sociedade d'Arte Pondal (posteriormente coñecida como Sociedade Nazonalista Pondal).
Irmandade Prerrafaelista

A Irmandade Prerrafelista foi unha asociación de pintores, poetas e críticos ingleses, fundada no ano 1848 en Londres por John Everett Millais, Dante Gabriel Rossetti e William Holman Hunt. A irmandade durou como grupo constituído apenas un lustro, pero a súa influencia deixouse sentir na pintura inglesa ata o século XX. Emprégase o termo prerrafaelismo para caracterizar o movemento pictórico que representan.
Os prerrafaelistas rexeitaban a arte académica predominante na Inglaterra do século XIX, centrando as súas críticas en Sir Joshua Reynolds, fundador da Royal Academy of Arts.
Irmandade do Anel

A Irmandade do Anel é un grupo ficticio pertencente ao legendarium do escritor británico J. R. R. Tolkien, que ten unha especial importancia na novela O Señor dos Aneis e dá título ao primeiro dos tres libros, A Irmandade do Anel, publicado en 1954.
Dentro da novela, a Compañía tivo a súa orixe nas decisións adoptadas no Consello de Elrond en outubro do ano 3018 TI, co obxectivo de acompañar ao Portador do Anel Único na súa misión para destruílo e así acabar co Señor Escuro Sauron. Está composta por nove personaxes, os protagonistas principais da obra, que son representantes dos Pobos Libres da Terra Media.
Irmandamento

Irmandamento (derivado do verbo irmandar) é o proceso político polo que dúas localidades distintas establecen un vencello común, que pode ser simplemente simbólico ou de intensidade moito máis forte. As razóns máis visibles do irmandamento son as de etimoloxías similares para os topónimos (v. Lalín, Santiago de Compostela, A Pobra de Trives, Palas de Rei, Monterrei, Beade ou Gondomar), inda que tamén se pode deber a unha gran proporción de emigrantes dunha das localidades na poboación da outra (v. irmandamentos coa Arxentina, Cuba, Francia e Alemaña ou Burela no sentido inverso), unha historia semellante (v. Baiona a Real), a unha similitude cultural ou económica (v. Tomiño), a unha busca común de recursos ou a outros motivos.
Irmandiñas

Irmandiñas é un ensaio de Aurora Marco, publicado en 2021 e editado pola Editorial Laiovento, gañador do Premio Follas Novas do Libro Galego 2021 na categoría de ensaio e investigación.
Neste ensaio preténdese "recuperar, visibilizar, valorizar e homenaxear mulleres que se entregaron con paixón á defensa da terra e da lingua, ao espallamento do ideal galeguista e republicano, á escrita, ao ensino, ao desenvolvemento editorial galego, á música, ao teatro, á actividade investigadora, á actividade política. .. ". Un libro que nos seus catorce capítulos recolle as vidas de mulleres vinculadas ás Irmandades da fala, ao Seminario de Estudos Galegos, ao Partido Galeguista, A Nosa Terra ou agrupacións teatrais e coros no período 1916-36. Entre elas Micaela Chao Maciñeira, Elvira Bao Maceiras, María Miramontes, Amalia Álvarez Gallego, Olimpia Valencia, Jacinta Landa, Daría González García, María Luz Morales, Amparo López Jeán, Francisca Herrera Garrido, Emilia Docet, María Antonina Sanjurjo. Un labor complicado porque como sinala a autora "o desinterese da historiografía galega polas investigacións de xénero, unido á invisibilidade de que foron obxecto as mulleres e a escasa valoración do seu activismo e das súas traxectorias por parte dalgunhas familias, explican que, nesta altura, non poidamos ofrecer uns mínimos trazos biográficos da maioría daquelas doantes, aínda que si reproducimos os nomes de todas porque, como é ben sabido, o que non se nomea, non existe".
Irmgard Flügge-Lotz

Irmgard Flügge-Lotz, nada en Hamelin (Alemaña) o 16 de xullo de 1903 e finada en Stanford o 22 de maio de 1974, foi unha matemática e enxeñeira alemá, coñecida polo seu traballo en matemática da aerodinámica, e por ser a primeira muller enxeñeira profesora na Universidade Stanford. Traxectoria
Irmgard Lotz naceu en Alemaña. Despois de que o seu pai, Osark, xornalista, fose recrutado para servizo militar na Primeira Guerra mundial, a moza Irmgard axudou á familia exercendo de profesora. Durante algún tempo, practicamente foi ela o soporte da familia. Estudou matemáticas aplicadas na Universidade Técnica de Hannover, diplomándose en 1927. Na universidade era a miúdo a única muller da súa clase. En 1929 obtivo o doutoramento en enxeñaría cunha tese sobre teoría matemática da condución de calor en cilindros circulares.
Lotz traballou no Instituto de Aerodinámica de Göttingen, xunto con Ludwig Prandlt e Albert Betz. Foi entón cando desenvolveu o "Método Lotz" para calcular a distribución da carga nas ás dun avión, técnica estándar utilizada aínda hoxe en día. En 1938, casou con Wilhelm Flügge, un enxeñeiro civil, e a parella trasladouse a Berlín, onde Flügge-Lotz traballou como consultora sobre Aerodinámica e Dinámica de voos. En 1947, a parella traballou en ONERA (Oficina Nacional de Estudos e Investigación Aeronáutica), en París, onde Imrgard dirixiu un equipo de investigación aerodinámica até o ano 1948, en que Irmgard publicou a súa teoría do control automático, a aerodinámica e os problemas derivados da velocidade dos avións.
En 1948 trasladáronse á Universidade de Stanford, onde en 1961 Irmgard Flügge-Lotz converteuse na primeira profesora de enxeñaría a tempo completo da universidade.
En 1970, foi galardoada co "Premio ao logro" da Asociación de Mulleres Enxeñeiras. Tamén foi a primeira muller membro do Instituto Americano de Aeronáutica e Astronáutica, e en 1971 foi a primeira muller en ser seleccionada para dar a prestixiosa conferencia Von Karman. Aínda que se retirou en 1968, continuou a súa investigación en control por satélites, transferencia de calor e arrastre de vehículos a grandes velocidades.
Flügge-Lotz morreu no Hospital de Stanford o 22 de maio de 1974, deixando máis de cincuenta artigos técnicos publicados. Traballos
Die Erwärmung deas Stempels beim Stauchvorgang, Dissertation TH Hannover 1929
Discontinuous Automatic Control, Princeton University Press 1953
Discontinuous and Optimal Control, McGraw Hill 1968
Irmán

Un irmán é unha persoa que con respecto a outra ten os mesmos pais, ou soamente o mesmo pai ou a mesma nai. Este termo é utilizado xeralmente para referirse a dúas ou máis persoas xeneticamente emparentadas, aínda que non necesariamente este ten que ser o caso, posto que pode haber un ou máis irmáns que sexan adoptados polos seus pais.
Na maioría das sociedades do mundo os irmáns usualmente crecen xuntos e pasan xuntos gran parte da nenez e mocidade, polo que poden ter conflitos (frecuentemente asócianse estes conflitos a unha verdadeira irmandade, algunhas frases como: «se non se pelexan, non son irmáns» apoian dita idea). A proximidade e o trato que os irmáns teñan entre si estarán marcados polo desenvolvemento de fortes asociacións emocionais tales como amor e inimizade. O lazo entre irmáns é a miúdo moi complicado e ás veces está influído por factores tales como o trato dos pais, a orde de nacemento, a xente e as experiencias vividas fóra da familia. [Cómpre referencia]
O termo é usado para definir aos membros dunha comunidade relixiosa, por exemplo moitas das ordes católicas, irmandade ou confraría. [Cómpre referencia] Orixe do termo
A palabra galega «irmán» (como o catalán germà, o portugués irmão ou o castelán hermano) orixínanse na palabra latina "germanus". Como «xerme», vén de geno ou gigno, que significa ‘carnal’ (no sentido de parente consanguíneo); tamén significa ‘verdadeiro’ e ‘exacto’. Frater germanus ‘irmán carnal’. [Cómpre referencia] Tipos de irmáns
Irmáns carnais
Os irmáns carnais son irmáns que comparten ambos os dous pais (biolóxicos ou adoptivos).
Medios irmáns
Son os irmáns que comparten só un dos dous proxenitores (xa sexa biolóxica ou adoptivamente). Irmáns por parte de nai son os fillos dunha mesma nai que teñen diferente pai. En dereito emprégase o termo irmáns uterinos
Irmáns por parte de pai son os fillos dun mesmo pai que teñen diferente nai. Ás veces utilízanse como sinónimo o termo irmáns consanguíneos
Irmáns de leite
Irmán de leite é o «fillo dunha ama de cría respecto do alleo que esta criou, e viceversa». Analogamente ao devandito sobre os medios irmáns, só se fala de parentesco de leite ou nutricio cando non existe o de consanguinidade. Non ten incidencia a efectos xurídicos, pero tradicionalmente tiña unha consideración social semellante á do parentesco de afinidade. A lei islámica (xaria) precisa en que condicións a lactación non materna constitúe parentesco nutricio (rada'a) e asimila este á consanguinidade, prohibindo o matrimonio entre os irmáns de leite ou mahram.
Irmáns García Nodal

O Irmáns García Nodal é un buque de salvamento e apoio, do servizo de gardacostas da Consellería do Mar da Xunta de Galicia.
Leva o nome en honra de Bartolomeu e Gonzalo García de Nodal, navegantes pontevedreses que recoñeceron o estreito de Magalláns en 1619. Equipamento
Conta con dúas embarcacións de rescate con waterjets, laboratorios para investigación, maquinillas de pesca e científicas, 300 m de barreira para loita contra a contaminación, dous skimmers, seis tanques flotantes, sistema de loita contra incendios, busca por infravermellos e un centro de mando e control.
Irmáns Pinzón

Os irmáns Pinzón, que foron Martín Alonso, Vicente Yáñez e Francisco Martín, foron tres destacados mariños españois, membros da familia Pinzón, naturais de Palos de la Frontera, na provincia de Huelva, quen viviron de finais do século XV e comezos do XVI, e que participaron activamente na primeira viaxe de Cristovo Colón, que tivo como resultado o descubrimento de América, amais de noutras viaxes de descubertas e exploración.
Martín Alonso e Vicente Yáñez, capitáns das carabelas La Pinta e La Niña, respectivamente, son os irmáns mais coñecidos, pero hai un terceiro, menos popular, que fora a bordo da carabela La Pinta como maestre: Francisco Martín. Martín Alonso foi o home grazas ao cal conseguiuse que a mariñeiría da zona do Tinto-Odiel animarase a participar na empresa colombiana. Así mesmo apoiou economicamente o proxecto aportando cartos da súa facenda persoal. Francisco, o maestre de La Pinta, parece que, ademais de na primeira viaxe, participou tamén na terceira e cuarta das viaxes colombianas, pero, por ser seu nome moi común, seus datos biográficos confúndense con outros homónimos da súa época. Por último, Vicente Yáñez, o menor dos tres irmáns, ademais de participar no primeiro viaxe de Colón, unha vez finado o monopolio colombiano, realizou outros viaxes de descubrimento pola súa conta, entre os que cabe destacar o descubrimento do Brasil.
A participación dos Pinzón foi crucial para a empresa descubridora, xa que ninguén estivo disposto a enrolarse con Colón ata que o maior dos irmáns, Martín Alonso, rico e afamado armador da zona, deu seu apoio á empresa española.
Iron Gazet

Ирон газет (Iron Gazet) foi o primeiro xornal en lingua oseta. Apareceu o 23 de xullo de 1906 en Vladikavkaz. Tan só apareceron nove números xa que o gobernador de Ter ordenou pechar a publicación por actividades revolucionarias.
Iron Maiden

Iron Maiden é unha banda inglesa de heavy metal, orixinaria de Leyton, no East End de Londres. Traxectoria
A banda foi formada en 1975 polo baixista Steve Harris, un antigo membro de Gypsy's Kiss e Smiler. Iron Maiden é unha das máis exitosas e influentes bandas do New wave of British heavy metal. A banda gañou o Premio Ivor Novello polos seus logros internacionais en 2002. Tamén se lles introduciu no Hollywood's Rock Walk durante a súa xira polos Estados Unidos en 2005. Esta banda é considerada por moitos a mellor banda de Heavy Metal da historia.
O nome fai referencia á "dama de ferro", un instrumento de tortura. A historia de Iron Maiden comeza en 1974, cando Steve Harris con 15 anos de idade, inspirado por Wishbone Ash, Black Sabbath, Free, Yes, FM, Jethro Tull e Genesis, comprou un baixo Telecaster por unhas 40 libras. Steve inicialmente tivo a ilusión de ser xogador de fútbol do West Ham, con todo, había unha chea de xogadores de gran calidade e só uns poucos chegaban a ser profesionais. A pesar diso, el continuou adestrando. Tras meditalo seriamente, perdeu todas as esperanzas de ser algún día un xogador profesional, así que comezou a dedicar todos os seus esforzos á súa outra gran paixón: a música. Isto conduciu á formación dunha banda que chamou "Influence", e que posteriormente pasaría a chamarse Gypsy´s Kiss. Membros actuais
Bruce Dickinson, voz.
Dave Murray, guitarra.
Adrian Smith, guitarra.
Janick Gers, guitarra.
Steve Harris, baixo.
Nicko McBrain, batería. Discografía
Álbums en directo
Recompilatorios
Iron Man (filme)

Iron Man é un filme estadounidense dirixido por Jon Favreau que se estreou no 2008. Baséase na serie de banda deseñada Iron Man, creada por Stan Lee, Larry Lieber, Don Heck e Jack Kirby. Sinopse
O multimillonario fabricante de armas Tony Stark (Robert Downey, Jr. ) debe enfrontarse ó seu turbio pasado despois de sufrir un accidente por mor das súas armas. Equipado cunha armadura de última xeración, convértese no "Home de ferro", un heroe que se dedica a combater o mal en todo o mundo. Personaxes
Robert Downey Jr. como Tony Stark / Iron Man
Terrence Howard como Tenente Coronel James "Rhodey" Rhodes
Jeff Bridges como Obadiah Stane
Gwyneth Paltrow como Pepper Potts
Shaun Toub como Yinsen
Faran Tahir como Raza
Paul Bettany como JARVIS
Leslie Bibb como Christine Everhart Galardóns e nomeamentos
2008: 2 Nomeamentos ó Oscar: Mellor efectos visuais, efectos de son.
2008: Nomeado ós Premios BAFTA: Mellores efectos especiais visuais.
Ironía

A ironía é un tropo, un tipo de recurso estilístico, consistente en expresar unha idea con palabras que indican aproximadamente o contrario do que se quere dicir.
Irracionalismo

O irracionalismo é unha tendencia filosófica que nega que o mundo poida ser comprendido a través da razón ou pensamento conceptual. É un dos trazos do romanticismo que fai fincapé na emoción e na imaxinación, ao contrario da ilustración, que de maneira optimista cría no poder da razón.
No século XVII Blaise Pascal mostrounos o irracional da existencia humana. As análises contemporáneas continúan en moitos casos cou súa visión e céntranse no estudo do que está fora da razón. Definicións particulares dos filósofos
Pascal
O último paso da razón é recoñecer que hai unha infinidade de cousas que a superan; é fraca se non chega a coñecer isto.
Meyerson
Irracional, é dicir [acollido dificilmente polo nodo ente de mentó], como algo que penetra nel dende fóra.
Jung
Empregou o termo irracional para designar, non o que é contrario á razón, senón o que está fóra dela, o que non se explica pola razon. Así serían irracionais todos os feitos elementais; por exemplo: a lúa é satélite da tierra. En filosofía
Acostuma chamarse así á doutrina filosófica que comprende todas aquelas teorías que negan o primado da razón, entendendo por tal ao entendemento humano na súa función discursiva. Nas súas posturas máis extremas, o irracionalismo sería con frecuencia unha reacción ao exaxerado racionalismo dominante en moitos filósofos e pensadores a partir de Descartes, e que perdura en diversos ambientes e correntes ata o século XX (por exemplo positivismo, empirismo, idealismo etc. ), pero sen conseguer o equilibrio e acerto dun verdadeiro realismo. En realidade, tratase dun termo de significado pouco preciso no que se engloban posturas doutrinales de moi diversa índole e motivación. Así, dentro do irracional, como opuesto ao racional, pode encadrarse a inspiración poética, a intuición, a éxtase mística, a visión profética, o instinto, o subconscente etc. ; é dicir, todas aquelas formas de coñecer e de actuar que non parecen poder reducirse nin explicarse pola ríxida e nítida estrutura do discurso racional (coñecemento, raciocinio). Tomado neste amplo sentido, o irracionalismo é unha constante do espírito humano, cuxas manifestacións, máis ou menos intensas, máis ou menos prevalentes, poden detectarse ao longo de toda a historia do pensamento. A oposición entre racional-irracional pode facerse equivalente á de apolíneo-dionisiaco delineada por Nietzsche no seu Die Geburt der Tragódie (1872) dentro da cultura grega. Como xa tiña sinalado con anterioridade Schelling, o apolíneo é o definido, o ordenado, o sistematizado; o dionisiaco é o impulsivo, o instintivo, o paixoal.
Iruraiz-Gauna

Iruraiz-Gauna (en éuscaro: Iruraitz-Gauna) é un concello de Áraba, en Euskadi, que forma parte da cuadrilla de Agurain.
Limita ao norte e noroeste co municipio de Barrundia, ao leste con Agurain, ao sur con Arraia-Maeztu e ao oeste con Dulantzi e San Millán.
Tiña en 2015 unha poboación de 509 habitantes. Está formado por 11 localidades, que á súa vez forman concejos: Alaitza, Arrieta, Azilu, Erentxun, Ezkerekotxa, Gazeo, Gauna, Gereñu, Jauregi, Langarika e Trokoniz.
Irurtzun

Irurtzun (en castelán: Irurzun) é un concello de Navarra, situado no meiriñado de Pamplona, na bisbarra de La Barranca, no val de Arakil e a 20 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2013 foi de 2. 300 habitantes (INE), o seu termo municipal ten unha superficie de 3, 5 km² e a súa densidade de poboación é de 657, 14 hab. /km².
Atópase na confluencia das autovías A-10, que comunica Iruñea con Vitoria e A-15, que comunica Iruñea con Donostia. Topónimo
O topónimo Irurtzun provén do éuscaro, aínda que ten un significado dubidoso. Segundo o filólogo Mikel Belasko podería estar relacionado co nome da planta chamada zihaurri (en certas variantes dialectais ihaurri), que se corresponde co engo ou sabugueiriño. Segundo esta hipótese, o nome da planta (z)ihaurri iría acompañado do sufixo abundancial -tze ou tzu e do sufixo -un, variante de une, que significa lugar. Así, o significado etimolóxico último de Irurtzun sería lugar con abundancia de engo.
A documentación máis antiga que nomea esta poboación data do século XIII. Nela é mencionada baixo os nomes Yrurçun, Hirurçu, Irusun, Irurçun ou Içurçun.
O nome vasco e castelán da localidade difiren na súa pronunciación e forma de escribir, aínda que orixinalmente eran comúns. Da forma orixinal Irurçun pasou en castelán a Irurzun, mentres que en lingua vasca mantivo a pronunciación orixinal, que actualmente se transcribe como Irurtzun. En 1996, cando o concello de Irurzun constituíuse en concello independente separándose de Arakil adoptou como denominación oficial a variante vasca do topónimo. Xeografía
Irurtzun atópase no extremo oriental do corredor da Barranca, ó pé dos montes Erga (1088 msnm) e Gaztelu (996 msnm). Devanditos montes conectan coa Serra de Aralar e Andia respectivamente.
Barrios
Dos Hermanas, Ardubil, Aralar, San Martín, Ardanzeta, Urbasa, Aldapa. ..
Localidades limítrofes
O concello limita polo norte con Latasa e Aguinaga, polo sur con Izurdiaga, polo leste con Aizcorbe e polo oeste con Etxeberri.
Demografía
Irving Langmuir

Irving Langmuir, nado en Brooklyn (Nova York) o 31 de xaneiro de 1881 e finado en Woods Hole (Massachusetts) o 16 de agosto de 1957, foi un físico e químico estadounidense coñecido polo seu traballo en distintos campos da química e galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1932. Biografía
Estudou Física e Química na Universidade de Columbia, onde se licenciou en 1903 en enxeñaría metalúrxica, e posteriormente na Universidade de Göttingen, onde se doutorou baixo a supervisión de Walther Hermann Nernst en 1906.
Desde 1932 ata a súa xubilación en 1950, foi director adxunto do laboratorio de investigación da General Electric Company. Investigacións científicas
Iniciou as súas investigacións no desenvolvemento das lámpadas de tungsteno, descubrindo a alta luminosidade do filamento deste elemento químico rodeado dun gas inerte como o argon. Este foi un paso moi importante no desenvolvemento da lámpada eléctrica convencional de filamento, xa superada polas chamadas lámpadas de baixo consumo. Tamén traballou na obtención de baleiros, ideando a bomba de condensación de mercurio, ao observar como os electróns emitidos por un cátodo incandescente nun recinto que se atopa a unha presión moi baixa, mantéñense ao redor do cátodo formando unha nube electrónica. Puido comprobar como a carga negativa dos electróns impedía o fluxo de corrente eléctrica, polo cal inventou o radiotrón e outros dispositivos electrónicos que, unidos ao revestimento de torio dos filamentos emisores, contribuíron a mellorar a radidifusión de onda curta.
Deduciu a isoterma de adsorción que leva o seu nome das súas investigacións sobre a cinética das reaccións gasosas e, máis especialmente, da velocidade de absorción das moléculas dos gases a baixas presións. Así mesmo traballou no aparello de descarga de electróns e no soplete de hidróxeno atómico.
Langmuir e o seu colega estadounidense Gilbert Lewis desenvolveron unha teoría da interacción química e a valencia baseada na estrutura do átomo, coñecida como teoría de Langmuir-Lewis. A investigación de Langmuir na física das nubes conduciulle á estimulación artificial da choiva.
En 1932 foi galardoado co Premio Nobel de Química polas súas investigacións na química de superficie.
Irwin Rose

Irwin A. Rose, nado o 16 de xullo de 1926 en Brooklyn, Nova York (Estados Unidos), é un bioquímico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 2004. Traxectoria
Comezou os seus estudos de bioquímica na Universidade do Estado de Washington, estudos interrompidos pola segunda guerra mundial e que continuou posteriormente na Universidade de Chicago, onde se graduó en 1948 e se doutorou en 1952. Actualmente é profesor do Departamento de Biofísica da Universidade de California da cidade californiana de Irvine. Investigacións científicas
Iniciou a súa investigación na degradación das proteínas. En colaboración cos biólogos israelitas Aarón Ciechanover e Avram Hershko, observou como era a ubiquitina, unha pequena proteína que aparece de forma natural nas células eucariotas. Por este descubrimento en 2004 foi galardoado, xunto cos seus colaboradores, co Premio Nobel de Química.
Irène Joliot-Curie

Irène Joliot-Curie, nada en París o 12 de setembro de 1897 e finada o 17 de marzo de 1956 tamén en París, foi unha física e química francesa galardoada co Premio Nobel de Química en 1935. Traxectoria
Filla de Marie Curie e Pierre Curie (ambos tamén premios Nobel), estudou na Sorbona. Tivo que interromper os seus estudos pola primeira guerra mundial, na que serviu como enfermeira radióloga. Tras a guerra, obtivo o doutoramento en ciencias cunha tese sobre os raios alfa no polonio.
Casamento e Nobel
No 1926 casou con Frédéric Joliot, colaborando ambos no estudo da radioactividade natural e artificial, transmutación dos elementos e física nuclear. No 1935 ambos conseguiron o Premio Nobel de Química. No 1938, a súa investigación sobre a acción dos neutróns nos elementos pesados foi un paso importante no descubrimento da fisión nuclear. No 1937 foi nomeada profesora na Facultade de Ciencias de París, e no 1946, directora do Instituto de Radiación.
Activista da paz, tivo un forte interese nos dereitos da muller, chegando a ser membro do Comité Nacional da Unión de Mulleres Francesas e do Consello Mundial da Paz. Ocupou a Cátedra de Física Nuclear na Sorbona, e foi asemade nomeada Vicesecretaria de Estado para a Investigación Científica. Foille concedida a Lexión de Honra francesa.
Frédéric e Irene Joliot-Curie tiveron unha filla, Helena, e un fillo, Pierre.
Morreu en 1956 a causa dunha leucemia contraída no seu traballo.
Isa, Nixeria

Isa é unha poboación e Área de Goberno Local do Estado Sokoto de Nixeria. Limita con Shinkafi, do Estado Zamfara, Sabon Birni, de Sokoto, e coa República do Níxer polo leste.
Ten unha área de 2. 158 km² e unha poboación de 146. 103 habitantes segundo o censo de 2006.
Historicamente, a área era parte do antigo reino de Gobir e está habitado polos grupos étnicos gobirawa e fulani.
Isaac

Isaac, segundo a Biblia, foi un fillo de Abraham e Sara. Estivo a piques de ser sacrificado a Deus polo seu pai (Áqueda, sacrificio). Tivo dous fillos, Esaú e Xacob (tamén coñecido como Israel).