proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Os inmortais

Os inmortais é un libro de relatos de Xoán Ignacio Taibo, publicado en 1975 no número 45 da colección "O Moucho" da editorial Castrelos. Os relatos baséanse na materia artúrica seguindo a tradición de Álvaro Cunqueiro e Xosé Luís Méndez Ferrín.
Os inmortais II

Os inmortais II (en inglés: Highlander II: The Quickening) é un dirixido por Russell Mulcahy que se estreou en 1991. Segunda parte do filme de 1986 Highlander. Estreouse en galego na TVG o 1 de xuño de 2008. Sinopse
Katana é o ditador do planeta Zeist do que procede Connor McLeod e tódolos inmortais ós que se enfrontara no pasado. No ano 2024, McLeod xa é maior, e agarda na terra a que lle chegue a súa hora tras unha longa e intensa vida. Pero os problemas volven a xurdir cando o autoritario Katana decide acabar con el. Para poder facerlle fronte, recorre a un estraño conxuro que o converte outra vez nun mozo de trinta anos e que consegue facer volver a Ramírez, o seu vello amigo. Personaxes
Christopher Lambert como Connor MacLeod
Sean Connery como Juan Ramírez Sánchez Villalobos
Virginia Madsen como Louise Marcus
Michael Ironside como Katana
John C. McGinley como David Blake
Phillip Brock como Cabbie
Rusty Schwimmer como Muller bébeda do bar
Ed Trucco como Jimmy
Os límites do crecemento

Os límites do crecemento (en inglés The Limits to Growth) é un informe encargado ao Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) polo Club de Roma que foi publicado en 1972, pouco antes da primeira crise do petróleo. A autora principal do informe, no cal colaboraron 17 profesionais, foi Donella Meadows, biofísica e científica ambiental, especializada en dinámica de sistemas. Descrición
A conclusión do informe de 1972 foi a seguinte: se o actual incremento da poboación mundial, a industrialización, a contaminación, a produción de alimentos e a explotación dos recursos naturais se mantén sen variación, alcanzará os límites absolutos de crecemento na Terra durante os próximos cen anos.
O informe baséase na simulación informática do programa World3, creado polos autores do informe co obxectivo de recrear o crecemento da poboación, o crecemento económico e o incremento da pegada ecolóxica da poboación sobre a terra nos próximos 100 anos, segundo os datos dispoñíbeis até a data. A tese principal do libro é que «nun planeta limitado, as dinámicas de crecemento exponencial (poboación e produto per cápita) non son sostíbeis». Así, o planeta pon límites ao crecemento, como os recursos naturais non renovábeis, a terra cultivábel finita, e a capacidade do ecosistema para absorber a polución causada polos seres humanos, entre outros.
Os miserábeis (filme de 2019)

Os miserábeis (en francés: Les Misérables) é un filme francés de 2019 dirixido por Ladj Ly e escrito por Ly, Giordano Gederlini e Alexis Manenti. Baséase nunha curtametraxe homónima realizada polo propio Ly. Está protagonizado por Damien Bonnard, Alexis Manenti, Djebril Zonga, Issa Percia, Al-Hassan Ly, Steve Tientcheu, Almany Kanoute e Nizar Ben Fatma. O filme baséase na violencia policial ocorrida o 14 de outubro de 2008 en Montfermeil, observada e filmada por Ladj Ly. Montfermeil é un suburbio a 25 quilómetros ó nordeste de París onde, na novela Os miserables de Victor Hugo (1862), o exconvicto Jean Valjean coñece a Cosette, unha nena maltratada polos seus pais adoptivos. O filme describe os abusos contra os cidadáns pobres, especialmente os adolescentes de etnia árabe ou africana.
Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2019 o 15 de maio. Estreouse nos cinemas de Francia o 20 de novembro a través da distribuidora Le Pacte. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado.
Estreouse subtitulado en galego o 22 de novembro de 2019 a través de NUMAX (Santiago de Compostela). Os subtítulos foron traducidos ao galego por Samuel Solleiro co apoio da Secretaría Xeral de Política Lingüística. Sinopse
Stéphane únese ás brigadas anticriminais de Montfermei, onde coincide con Chris e Gwada. Ambos amósanlle as enormes tensións que existen entre os distintos grupos organizados que teñen como único obxectivo facerse co control do distrito. Personaxes
Damien Bonnard como Stéphane / Pento
Alexis Manenti como Chris
Djebril Zonga como Gwada
Issa Perica como Issa
Al-Hassan Ly como Buzz
Steve Tientcheu como The Mayor
Almamy Kanoute como Salah
Jeanne Balibar como The Commissioner
Raymond Lopez como Zorro
Omar Soumare como Macha
Sana Joachaim como Bintou
Lucas Omiri como Slim
Nazar Ben Fatma como La Pince
Os mouros no imaxinario popular galego

Os mouros no imaxinario popular galego é un ensaio de Mar Llinares García publicado en 1990. O texto inclúe datos sobre os mouros, uns antigos, ricos e lendarios poboadores da antiga Gallaecia.
Foi reeditado en 1992 dentro da Biblioteca 114 de El Correo Gallego, co número 31, co título, algo máis curto, de Os mouros no imaxinario popular. Contido
Segundo a mitoloxía popular galega, os mouros son seres que habitan en lugares onde a vida humana non se pode levar a cabo, como baixo da auga ou da terra, así como en pazos e castelos xigantes feitos nalgunhas ocasións de ouro. Deixaron a súa pegada en lugares como petróglifos e mámoas. A eles atribúeselles a construción de diversos túneles polos que se desprazaban de castro en castro, e nos que agochaban tesouros.
As súas actividades tiñan un certo parecido coas humanas e consistían basicamente en cociñar, manter o gando e as terras. Todos os seus utensilios (arados, xugos, ou mesmo potas e cubertos) son de ouro. Cando necesitan a axuda dos humanos, como pode ser para asistir a un parto ou para a matanza do porco, non dubidan en facelo. A relación que manteñen cos humanos non é moi ampla, pero si que negocian entre eles, e os mouros sempre lle pagan os servizos aos humanos en ouro.
Respecto dos tesouros, estes están case sempre encantados, e o que consiga desencantalo será o beneficiado. A forma de sinalar un tesouro pode ser a través dunha galiña cos seus pitiños, que pode ser o sinal da existencia do tesouro ou ser o mesmo tesouro baixo un encanto. Estes tesouros normalmente sitúanse nos lugares de habitabilidade frecuente do mouros e poden consistir en cadeas, trabes ou fíos de ouro, e tamén en forma de animal, que se transforma en ouro ao ser desencantado.
As mouras tamén teñen un papel moi importante no imaxinario galego, xa que son “supermulleres” dunha gran beleza. Caracterízanse por ter o pelo roxo e a pel moi clara. Tamén se compara coa muller humana, que realiza as tarefas da casa que non son nada recoñecidas por parte dos seus homes, pero son as que levan as contas da casa. As mouras adoitan aparecérselles aos homes en forma de animais para tentalos a desencantalas normalmente dicíndolles que lle quitara unha flor da boca e así poder casar coa moura. Se o home o facía, casaría con ela e faríase rico.
O libro remata cunha serie de relatos sobre o nomeado anteriormente.
Os mozos da miña vida

Os mozos da miña vida (en inglés: Riding in Cars with Boys) é un filme estadounidense de 2001 dirixido por Penny Marshall. Foi o derradeiro dirixido por Marshall. É un filme baseado na autobiografía homónima de Beverly Donofrio, sobre unha muller que superou as dificultades, entre elas ser nai adolescente, e que máis tarde logrou un mestrado. A narrativa do filme abrangue os anos 1961 a 1985. Está protagonizado por Drew Barrymore, Steve Zahn, Brittany Murphy e James Woods. Aínda que o filme está coproducido por Beverly Donofrio, moitos dos seus detalles difiren do libro. Personaxes
Os mozos da rúa Panisperna

Os mozos da rúa Panisperna (en italiano I ragazzi di via Panisperna) é o nome co que se coñece un grupo de físicos italianos, case todos rapaces moi novos, liderados por Enrico Fermi na primeira metade do século XX. Historia
O grupo ten a súa orixe na vontade do físico e político Orso Maria Corbino, senador e director do Instituto de Física da Universidade de Roma. Corbino, coñecedor do labor investigador de Fermi, decide propor para el a primeira cátedra de Física teórica en Italia, en 1926, localizada no Instituto que el dirixía, e que naquela altura tiña enderezo na romana rúa Panisperna. A partir de 1929 Fermi e Corbino dedicáronse a transformar o Instituto nun centro de investigación avanzado e moderno, co cal comezan a reunir a moi novas promesas da física italiana teórica (Ettore Majorana) e mais experimental: Edoardo Amaldi, Franco Rasetti, Emilio Segrè, Bruno Pontecorvo e o químico Oscar D'Agostino (estes dous, a partir de 1934).
As súas pescudas traballaron a espectroscopia atómica e molecular, centrándose no estudo do núcleo atómico. Obtiveron neutróns irradiando berilio con partículas alfa de radon, e bombardearon con eses neutróns distintas substancias estábeis, que foron converténdose en radioactivas. Dende o punto de vista teórico, desenvolveron os modelos do que se coñece como forzas de Majorana e a teoría da emisión beta, resultado das investigacións de Fermi entre 1933 e 1934. Aos mozos da rúa Panisperna débeselle tamén o descubrimento en 1934 das propiedades dos neutróns lentos, que se sitúan na base dos desenvolvementos posteriores de reactores nucleares e da bomba atómica.
En 1936 Corbino creou o Instituto de Electroacústica dentro do mesmo edificio. Co falecemento de Corbino en 1937 comeza o proceso de disgregación do grupo, empurrado fundamentalmente polo goberno de Mussolini e as súas políticas racistas. Así, nas vésperas da segunda guerra mundial, a maior parte dos investigadores se exiliaron a centros de investigación ao estranxeiro: Rasetti á Universidade de Laval (Quebec), Segrè a Berkeley, Fermi á Universidade de Columbia, Pontecorvo a París, Majorana desaparecido e nunca máis visto etc. Só D'Agostino e Amaldi permaneceron en Italia; este segundo participou na reconstrución da investigación na posguerra e na creación do CERN.
Os números galegos até 20

Ir ao índice do Curso de lingua galega. Tamén pode consultar a Normativa oficial do galego. Que son os numerais?
Os numerais son os determinantes que acompañan un substantivo e indican cantidade exacta (cardinais), orde (ordinais), fraccións (partitivos) ou múltiplos (múltiplos).
Vexamos no seguinte cadro como se escriben os números ata vinte: Hai certos substantivos numerais ou colectivos relacionados cos numerais como: par: un par de ollos
parella: unha parella de gatos
trío: eles forman un trío para cantar
decena/ducia: merquei unha ducia de ovos
cento: Xosé pesa un cento de quilos
milleiro: Diso fai un milleiro de anos
metade: Quero a metade da mazá
Para indicarmos orde tamén podemos empregar os numerais cardinais no canto dos ordinais, solución que mesmo parece aconsellable a partir do cardinal décimo noveno. Así, en vez de dicirmos a cláusula trixésimo segunda podemos dicir a cláusula trinta e dous.
Os posesivos galegos

Ir ao índice do Curso de lingua galega. Tamén pode consultar a Normativa oficial do galego. Os determinantes posesivos acompañan un nome e indican posesión, propiedade, pertenza ou simple relación de correspondencia.
Veremos as formas que poden adoptar os determinantes posesivos no seguinte cadro: Velaí algúns exemplos do uso dos posesivos: O meu lapis
A miña nai
O teu coche
A túa merenda
A nosa terra
As vosas lembranzas
O seu lugar
As súas flores Que funcións teñen os posesivos?
Os posesivos fan de determinantes cando acompañan ao substantivo: O meu coche
A súa moto
Cando substitúen o nome fan de pronomes: Iso é meu
Aquela casa é súa tamén Cómpre saber ademais que. ..
O posesivo cando vai diante dun nome ten que ir obrigatoriamente con artigo: o meu can; a túa casa. Hai algúns casos que non é obrigada a presenza do artigo co posesivo:
Cos nomes de parentesco: miña nai; nosos irmáns.
En exclamacións: ¡Meu Deus! ; ¡Meu amigo, así son as cousas! .
Con nomes referidos a seres únicos ou a dignidades: Nosa Señora do Carme; Súa Excelencia
Nalgunhas frases feitas: meu dito, meu feito.
Os xiros: de meu, de teu, de seu, de noso, de voso, de seu úsanse para expresar a pertenza exclusiva; así, a frase Antón vive na súa casa non quere dicir que a casa pertence a Antón; mentres que se dicimos Antón vive en casa de seu, estamos a dicir que a casa lle pertence. Outras veces, esas formas indican que unha calidade se ten por propia natureza: O Carlos é bo de seu Carlos é bo por natureza.
As formas cadanseu/s, cadansúa/s empréganse para lle adxudicar un obxecto a cada persoa, dentro dun grupo; ou cando se lles quere distribuír un número igual ou semellante de obxectos a varias persoas. Vai sempre ao lado do obxecto que se distribúe e nunca da persoa: regaleilles cadanseu balón ós meus sobriños; repartín entre eles cadanseus caramelos.
As formas da primeira persoa poden indicar familiaridade ou afectividade: o noso Xoán está a vivir en Santiago; o meu Paco ten moi boa man para a cociña.
Posesivo feminino detrás de determinadas locucións adverbiais: pasou diante nosa (de nós), caeu enriba súa (dela).
Outros significados do posesivo:
os meus, os teus, os seus, os nosos, os vosos poden ter o significado de "a miña, a túa. .. familia": os meus veñen de vacacións en xullo.
as miñas, as túas, as súas, as nosas, as vosas poden significar "as cousas, feitos ou trasnadas que adoita facer unha persoa": o meu fillo xa fixo unha da súas, díxolle unha das súas e deixouno calado.
o meu, o teu, o seu, o noso, o voso poden significar "o que me (che, lle, .. .) gusta" ou "o propio, o natural de min, de ti, .. .": a pintura non é o meu.
Os probes de Deus

Os probes de Deus é unha novela curta de Luís Amado Carballo. Datada en Pontevedra en novembro de 1923, saíu editada o 31 de xaneiro de 1925 no n. º 5 da revista-editorial Lar. Trama
A obra narra a vida de varios anciáns que viven nun asilo dunha vila costeira, como o labrego Pedro Lueiro, o mariñeiro Cibrán do Estevo, un cego que conta historias vellas, un poeta republicano tísico, a fidalga Malvina de Gondarel ou o parvo de Codeseda. Alí rememoran as súas vidas pasadas ao tempo que fan algunhas tarefas para levar. Narración
Aparecen reflectidos os diferentes estamentos sociais da época. As temáticas representadas falan de tópicos xa tratados por Amado Carballo en relatos anteriores, como a relixiosidade, a hipocrisía social, o caciquismo ou a explotación laboral.
A trama discorre nun mes de Nadal.
Os pronomes

Colocación do pronome
Pronominaliza (é dicir, cambia por un pronome) o CI polo pronome persoal de 3ª persoa.
1. Contamos aos nosos pais o que nos pasara na festa. 2. Non dixo toda a verdade á filla.
3. Iso trouxo a el problemas.
4. Terás que levar ao oculista as lentes vellas.
5. Has entregar ao profesor o traballo en limpo.
6. Non deas a eles o que non che deron a ti.
7. Deu un bico aos pais pola mañá.
8. Amosei ós visitantes os museos da cidade.
9. Faltou pouco a eles para aprobar; a ela non fai falta axuda.
10. Deu un premio aos fillos.
Pronominaliza o CI e mailo CD, facendo as contraccións que cumpra. 1. Sirve o caldo aos teus irmáns.
2. Fai os deberes á súa irmá porque ela non sabe.
3. Di a verdade a estes homes.
4. Tróuxonos un regalo ben bonito.
5. Ensinouvos todo canto sabía.
6. Darei a ti todo canto me pidas.
7. Non che quero esas nabizas.
8. Quen vos dera este pastel!
9. Non me fagas ese feo.
10. Hei dar a vós todo o meu.
Nas seguintes oracións coloca o pronome átono onde corresponda, tendo en conta a negación, a entoación e se a oración é simple ou composta.
1. Que cousas ……… dixo ………! (lle) 2. Como ………… puxo …………! (se) 3. Non ………… fagas …………iso. (nos) 4. Moito ………… repetín, ……… pero nunca …… fixo …… caso. (llo, me) 5. Di ……… a verdade que eles ……… queren ……… ben. (lles, te) 6. Nunca …… dixo ……… nada que …… molestase ………(lles, lles) 7. Mal raio ……… parta ………! Eu non ……… aturo ……. (te, te)
Coloca o pronome átono onde corresponda.
1. Ninguén ……… fará ………… cambiar de opinión. (me)
2. Ningunha compensación …………… resarciría ……… desa perda. (vos)
3. Ningún dos amigos ……… abandonou ……… naquel transo. (a)
4. Eses ovos ……… facían ……… unha boa tortilla. (che)
5. Non ……… me ……… gorentan ……… os doces. (che)
6. Señores, eses ……… son ………… perigosos. (lles)
7. Señora, ………… son ………… ben bos estes grelos. (lle)
8. Todo ………… foi ……… un invento dela. (che)
Corrixe os erros das oracións seguintes.
1. Me parece que desta aprendinme a colocación do pronome.
2. Non che vin onte no cine.
3. Non se o prestes, que mérqueo ela.
4. Dime quen che o fixo.
5. Me verás ou non me verás.
6. Vos tedes que ir de contado.
7. Paréceme que estaste metendo de máis.
8. Díxolles que axudaríaos.
9. Se vésme pedir axuda, vaite agora mesmo.
10. Os acabei, os exercicios, por fin!
Os pronomes persoais galegos

Ir ao índice do Curso de lingua galega. Tamén pode consultar a Normativa oficial do galego. Os pronomes persoais son palabras que substitúen o substantivo e sinalan temporalmente seres ou obxectos en determinados contextos. En galego existen os seguintes pronomes persoais: Pronomes complemento coa preposición con: comigo: Carme bailou comigo
contigo: Túa nai quería falar contigo
consigo (con el/ela): Carlos estivo pelexando con el
connosco: Ven xantar connosco
convosco: Vou xogar convosco
consigo (con eles/elas): Vou ao mercado con elas
Pronomes complemento co resto das preposicións (a, de, por, para. .. ) min: Estiveron falando de min
ti: Este xersei é para ti
el, ela: Estás todo o día mirando para ela
nós: Elas trouxeron esa agasallo para nós
vós: Non esperaba iso de vós
eles, elas: Podes ir xogar con eles Contraccións dos pronomes persoais
Fixádevos que as terceiras persoas (el, ela, eles, elas) contraen coas preposicións de e en: Os pronomes complemento
Pronomes complemento sen preposición: me: Viume onte / Deume un regalo
te / che: Viute o outro día / Vinche o embigo. Cando ó poñer a frase en terceira persoa o pronome resultante sexa o (lo, no), en segunda persoa será te: vino o outro día -> vinte o outro díaCando ó poñer a frase en terceira persoa o pronome resultante sexa lle, en segunda persoa será che: vinlle o embigo -> vinche o embigo
o (lo, no); a (la, na); os (los, nos); as (las, nas)
Cando van diante do verbo sempre se emprega o (non O vin); cando este pronome vai despois do verbo pode adoptar as seguintes formas: o: emprégase cando o verbo co que vai remata en vocal que non forme ditongo ou en consoante distinta de -r ou -s: cántao, cántano
lo: emprégase cando o verbo co que vai remata en -r ou -s: cantalo
no: emprégase cando o verbo co que vai remata en ditongo: canteino; comeuno
lle; lles: Merqueille un libro ao neno; Xa lles falei de ti.
nos: Ela viunos / Xosé pediunos a receita
vos: prestáronvos o libro Contraccións dos pronomes complemento
As contraccións destes pronomes co pronome de complemento directo o, os, a, as son: Por exemplo: deumo/deicho/deillo ó neno
déunolo/déuvolo/déillelo ós nenos Cómpre saber ademais que. ..
O pronome da segunda persoa: che/vos (para o tratamento familiar) ou lle/lles (para o tratamento de cortesía) emprégase en galego cando se quere implicar o noso interlocutor no que estamos a dicir. Estámonos a referir ao pronome de solidariedade. Daquela podemos dicir: o Xan évos unha boa persoa, o Xan élle unha boa persoa, o Xan élles unha boa persoa
Cando hai varios interlocutores mesmo pode aparecer dúas veces o pronome de solidariedade, unha en singular e outra en plural: O Xan échevos unha boa persoa
Vídeo pedagóxico sobre convosco e connosco (no programa Ben Falado)
Os tres mosqueteiros

Os tres mosqueteiros (en francés Les Trois Mousquetaires) é unha novela de Alexandre Dumas, escrita en francés no ano 1844 e publicada orixinalmente en forma de serie na revista Le Siècle entre marzo e xullo dese ano; uns meses despois, editouno nun volume a editorial Baudry e reeditouno en 1846 J. B. Fellens e L. P. Dufour con ilustracións de Vivant Beaucé. Foi a primeira parte dunha triloxía coñecida como «dos mosqueteiros», que abrangue tamén Vingt ans après (1845) e Le Vicomte de Bragelonne (1847). Na orixe da novela está Les Mémoires de d’Artagnan (1700) de Gatien de Courtilz de Sandras que narra ficcionalmente a historia dun personaxe real, Charles de Batz-Castelmore, conde d'Artagnan. En galego apareceu por vez primeira no ano 2000 na Colección Xabarín de Xerais, nunha tradución de Darío Xohán Cabana en dous volumes e despois, en 2017, en Baía Edicións, en tradución de María Reimóndez. Argumento
En 1625 o protagonista, d'Artagnan, un rapaz gascón que non domina moito o francés, viaxa á corte para entrar nos mosqueteiros en defensa do rei tanto contra os inimigos externos como internas e, especialmente contra o cardeal Richelieu. D'Artagnan é de orixe humilde, pero o seu pai coñecía o capitán da garda, que acepta facerlle unha entrevista. Antes desta entrevista, o rapaz gascón xa conseguira poñerse a mal, por varias razóns, con tres mosqueteiros: Athos, Porthos e Aramis. Os tres desafiárono en duelo, mais cando se vai celebrar o primeiro, contra Athos, aparece acompañado cos outros dous mosqueteiros como testemuñas. A partir dese momento, a obra segue as convencións da novela de aventuras, con enfrontamentos a espada, e unha posible historia de amor, tornándose nun clásico. Adaptacións
Fixéronse varias adaptacións ao cinema, desde a primeira realizada por Georges Méliès en 1903, especialmente en Francia e mais en Hollywood, e mesmo inspirou unha serie de debuxos animados, onde os personaxes eran cans: D'Artacán y los tres mosqueperros. O propio Dumas realizou a primeira adaptación teatral en 1849, La Jeunesse des mousquetaires aínda que xa en 1845 realizara unha adaptación de Vingt ans après. Tamén se realizaron varias adaptacións á banda deseñada como a versión de Mazel e Raoul Cauvin en 1972.
Os verbos galegos

Ir ao índice do Curso de lingua galega. Tamén pode consultar a Normativa oficial do galego. Un verbo é unha palabra que nunha oración expresa unha acción ou a existencia ou o estado dos seres. En xeral, o verbo é a palabra máis importante dunha oración, de tal xeito que se di que non hai oración sen verbo. Así, os seguintes enunciados son moi claros pero non son oracións, porque non teñen verbo: "Grandes almacéns".
"Rebaixas".
"Bo aninovo! ".
En troques, as seguintes son oracións porque están formadas, como mínimo, por un verbo: "Xa veño! "
"Espérame! "
"Corre! " De que está formado un verbo?
Toda forma verbal está formada por diversas partes: algunha fixa, chamada raíz ou lexema, e outras variables, chamadas terminacións ou morfemas: cant-abamos, cant-aría, cant-edes, cant-o. ..
O lexema ou raíz expresa o contido significativo ou semántico do verbo. Os elementos auxiliares expresan o número, a persoa, o tempo e o modo.
O número
O número pode ser singular ou plural. Márcase trocando a terminación do verbo: canto/cantamos, cantas/cantades, canta/cantan.
A persoa
A persoa márcase cambiando algúns elementos da terminación verbal. Pode ser primeira persoa (canto/cantamos), segunda (cantas/cantades) ou terceira (canta/cantan).
O tempo
Basicamente pode ser presente, pasado (ou pretérito) e futuro; pero pode haber moitos matices, sobre todo no pasado: máis próximo, máis distante. ..
O modo
Expresa a actitude subxectiva de quen di a frase. Pode ser indicativo (modo da realidade), subxuntivo (modo da irrealidade, do desexo, da hipótese ou da dúbida) ou imperativo (unha orde, un mandamento, unha instrución).
Cómpre ter en conta tamén algunhas formas non persoais (que non indican persoa ningunha) do verbo: o infinitivo, o xerundio e o participio.
Os verbos irregulares galegos

Os verbos irregulares son aqueles que teñen diferente o tema de presente do tema de perfecto.
O tema verbal é a suma da raíz e a vogal temática. Hai dous temas: o de perfecto (encóntrase no pretérito de indicativo, antepretérito de indicativo, pretérito de subxuntivo e futuro de subxuntivo) e o de presente (resto de tempos verbais). Exemplos
Como dixemos na definición hai un grupo de 18 verbos que teñen un tema específico para a conxugación do presente no pretérito de indicativo, antepretérito de indicativo, pretérito de subxuntivo e futuro de subxuntivo. Velaquí tres exemplos
Osa Menor

Osa Menor, Carriño ou Carro Pequeno, é unha das constelacións máis coñecidas do hemisferio norte. Consta de sete estrelas coa forma de carro; catro delas formarían o que sería a parte fonda do carro e as outras tres serían o que sería o mastro do carro.
O elemento máis coñecido da Osa Menor é a estrela Polar, a cal atópase na prolongación do eixe da Terra, de modo que está fixa no ceo e sinala o Polo Norte xeográfico, polo que ten sido empregada polos navegantes coma punto de referencia na súas viaxes. Á parte da estrela Polar, a Osa Menor carece de elementos de interese para o afeccionado á astronomía.
Dada a súa situación, a Osa Menor só pode verse no hemisferio norte, pero a cambio, nese hemisferio pódese ver todo o ano. Xunto coa súa compañeira a Osa Maior, é un dos elementos máis característicos do firmamento do hemisferio norte. Mitoloxía
Na mitoloxía grega hai varias versións sobre a orixe da Osa Menor. Nunha delas sería Fénice, transformada en osa por Artemisa tras ser seducida por Zeus. Este relato é moi semellante ó de Calisto, que foi catasterizada na Osa Maior e por isto algúns autores cren que orixinalmente debeu existir un relato con dous catasterismos dun mesmo personaxe (Zeus convertería a Calisto na Osa Maior e posteriormente Artemisa convertería a Calisto na Osa Menor).
Noutra versión dise que se trataba de Cinosura, ama de Zeus e ninfa do monte Ida. Estrelas principais
α Ursae Minoris (Polaris, Estrela Polar ou Estrela do Norte), a estrela máis brillante da constelación, unha superxigante amarela e variable cefeida de magnitude 1, 97.
β Ursae Minoris (Kochab), de magnitude 2. 07, unha estrela xigante laranxa que antigamente foi utilizada coma estrela polar.
γ Ursae Minoris (Pherkad), de magnitude 3. 00, estrela branca e variable do tipo Delta Scuti.
δ Ursae Minoris (Yildun ou Pherkard), estrela branca da secuencia principal de magnitude 4, 35.
ε Ursae Minoris, binaria eclípsante e variable RS Canum Venaticorum de magnitude 4, 21.
ζ Ursae Minoris (Alifa al Farkadain), estrela branca de magnitude 4, 32.
η Ursae Minoris (Anwar al Farkadain), anana branco-amarela de magnitude 4, 95.
λ Ursae Minoris, xigante vermella de magnitude 6, 38.
RR Ursae Minoris, xigante vermella e variable semirregular; o seu brillo varía entre magnitude 4, 53 e 4, 73.
Calvera, nome informal da que se pensa que pode se-la estrela de neutróns máis próxima á Terra. Obxectos Notables do espazo profundo
NGC 6217, galaxia espiral de brillo superficial 14 e tamaño aparente 3, 6' x 3, 6'.
NGC 5832, galaxia espiral barrada máis cativa cá anterior.
Galaxia Anana da Osa Menor, pertencente ó Grupo Local e localizada 4, 5º ó sur de Pherkad (γ Ursae Minoris).
Osa de la Vega

Osa de la Vega é un concello de España, na provincia de Cuenca, Comunidade Autónoma de Castela-A Mancha. Ten unha área de 53, 01 km². Segundo o INE en 2011 tiña 611 habitantes.
En 1912 ocorreron os feitos do chamado El crimen de Cuenca que Pilar Miró levou ao cine en 1979.
Osaca

Osaca ou Osaka (大阪市, おおさかし, Ōsaka-shi) é unha cidade do Xapón e a capital da prefectura de Osaca, a segunda en importancia do país tras a capital Tokyo, cunha poboación de 2. 598. 774 habitantes (censo do 2000).
Está situada no delta do río Yodo (o que lle da a súa configuración característica de cidade entre canais), xunto a súa desembocadura na profunda baía de Osaca no centro da illa de Honshu.
Como é habitual no Xapón, a cidade ten as súas orixes coa erección dun castelo en 1583. Despoxada de poder político primeiro polas próximas Nara e Kyoto (coas que configura xunto con Kōbe unha megalópole de dezanove millóns de habitantes), e despois por Tokyo, especializouse na actividade comercial e industrial, converténdose por moito tempo no principal centro do país.
En 1970 celebrouse unha Exposición Universal. División administrativa
O concello de Osaca divídese en 24 barrios (ku 区): Abeno-ku (阿倍野区, あべのく).
Asahi-ku (旭区, あさひく).
Chūō-ku (中央区, ちゅうおうく).
Fukushima-ku (福島区, ふくしまく).
Higashinari-ku (東成区, ひがしなりく).
Higashisumiyoshi-ku (東住吉区, ひがしすみよしく).
Higashiyodogawa-ku (東淀川区, ひがしよどがわく).
Hirano-ku (平野区, ひらのく).
Ikuno-ku (生野区, いくのく).
Jōtō-ku (城東区, じょうとうく).
Kita-ku (北区, きたく).
Konohana-ku (此花区, このはなく).
Minato-ku (港区, みなとく).
Miyakojima-ku (都島区, みやこじまく).
Naniwa-ku (浪速区, なにわく).
Nishi-ku (西区, にしく).
Nishinari-ku (西成区, にしなりく).
Nishiyodogawa-ku (西淀川区, にしよどがわく).
Suminoe-ku (住之江区, すみのえく).
Sumiyoshi-ku (住吉区, すみよしく).
Taishō-ku (大正区, たいしょうく).
Tennōji-ku (天王寺区, てんのうじく).
Tsurumi-ku (鶴見区, つるみく).
Yodogawa-ku (淀川区, よどがわく). Economía
Daikin (ダイキン工業)
Itochu (伊藤忠商事)
Nissin Foods (日清食品)
Sharp (シャープ) Universidades
Universidade das ciencias de educación de Osaca (大阪教育大学)
Universidade da cidade de Osaca (大阪市立大学) Turismo e lugar de interese
Sumiyoshi Taisha (住吉大社) - Santuario xintoísta
Castelo de Ōsaka (大坂城)
Tsūtenkaku (通天閣) - A torre de Tsūtenkaku é un símbolo de Osaca
Acuario Kaiyukan - Un dos maiores acuarios do mundo Cidades irmandadas
Iiyama Melbourne Milán San Francisco São Paulo San Petersburgo
Osamu Shimomura

Osamu Shimomura (下村 脩, Shimomura Osamu), nado en Fukuchiyama (prefectura de Qoto) o 27 de agosto de 1928, e finado o 19 de outubro de 2018, foi un químico orgánico e biólogo mariño xaponés galardoado co Premio Nobel de Química do ano 2008 polo descubrimento e desenvolvemento da proteína fluorescente verde (GFP), xunto aos estadounidenses Martin Chalfie e Roger Y. Tsien. Traxectoria
Shimomura foi educado en Manchuria e Osaca, onde o seu pai, oficial do exército, estaba destinado. Posteriormente trasladouse a Isahaya, Nagasaki. A súa muller, Akemi, á que coñeceu na Universidade de Nagasaki, é tamén química orgánica e compañeira nas súas investigacións. O seu fillo, Tsutomu Shimomura, é un experto en seguridade informática que colaborou no arresto do hacker e phreaker Kevin Mitnick. Estudos académicos e traballo científico
O profesor Shimomura posúe un Ph. D. en química orgánica e é profesor emérito de dúas institucións científicas dos Estados Unidos, o Marine Biological Laboratory (MBL) situado en Woods Hole, Massachusetts (onde traballou desde 1980 ata a súa xubilación, en 2001) e a Boston University Medical School.
O 8 de outubro do 2008 foi galardoado co Premio Nobel de Química, xunto a Martin Chalfie e Roger Y. Tsien, polo seu traballo coa proteína fluorescente verde (GFP), dentro dos seus estudos da medusa Aequorea vitoria e da proteína aequorina. O profesor Shimomura foi o primeiro que illou e describiu a GFP da medusa, e descubriu que a GFP, ao recibir radiación ultravioleta, emite unha luz verde.
Osamu Tezuka

Osamu Tezuka (手塚 治虫, 手塚 治, Tezuka Osamu), nado en Toyonaka o 3 de novembro de 1928 e finado o 9 de febreiro de 1989, foi un debuxante de manga, animador, produtor, activista e doutor xaponés. É coñecido por ser o creador de Astro Boy, Kimba the White Lion e Black Jack. É a miúdo considerado o "Padriño do Anime" e o equivalente xaponés de Walt Disney, o cal foi a súa maior inspiración durante os seus anos de formación. A súa prolífica obra, as súas técnicas pioneiras e as innovadoras definicións dos xéneros valéronlle os títulos de "o pai do manga", "o deus da BD" e "kamisama do manga". O seu corpo repousa no cemiterio do templo Souzen-ji de Kiryū, Gunma. Traxectoria
Osamu Tezuka era o irmán máis vello dos tres fillos que tiña a familia Tezuka en Toyonaka. O seu alcume era gashagasha-atama (gashagasha é un termo popular para sucio, e atama significa cabeza). As historias que a súa nai lle contaba de pequeno foron as que inspiraron a súa creatividade. Tezuka medrou en Takarazuka, Hyōgo e a súa nai levábao acotío ó teatro Takarazuka. A Takarazuka Revue, unha obra teatral interpretada integramente por mulleres, incluíndo os papeis masculinos, tamén tivo un grande impacto nos traballos posteriores de Tezuka, como no deseño dos vestidos dos seus personaxes. El dixo que sentía un profundo "sentimento de nostalxia" pola Takarazuka.
Tezuka comezou a debuxar banda deseñada o segundo ano na escola de primaria. Arredor do quinto ano atopou un insecto chamado "Osamushi". O nome do insecto era tan semellante ó seu, que decidiu adoptalo como nome artístico. A súa compañía de animación chamouse Mushi (insecto) Production. Chegou á conclusión de que podería usar o manga como un medio que o axudase a convencer á xente a coidar o mundo. Despois da segunda guerra mundial, creou o seu primeiro traballo (ós 17 anos de idade), Diary of Ma-chan e logo Shin Takarajima, que foron as primeiras obras da idade dourada do manga.
Oscar Niemeyer

Oscar Niemeyer Ribeiro Soares Filho, nado en Río de Xaneiro o 15 de decembro de 1907 e finado na mesma cidade o 5 de decembro de 2012, foi un arquitecto brasileiro considerado un dos nomes máis influentes na Arquitectura Moderna internacional. Traxectoria
Foi un pioneiro na exploración das posibilidades construtivas únicas do formigón armado. A pesar de ser un defensor do utilitarismo, as súas obras non tiñan a aparencia fría ou forma blocada tan criticada por pos-modernas. Os seus predios teñen formas tan dinámicas e curvas tan sensuais que fan que se diga que Niemeyer sexa máis un escultor monumental que un arquitecto. Obras
Barrio de Pampulha, en Belo Horizonte.
Brasilia, xunto con Lucio Costa. Tratábase de crear unha nova capital do Brasil, o proxecto máis importante e famoso de Niemeyer.
Museu de Arte Contemporánea de Niterói, Brasil.
Centro Cultural Internacional Oscar Niemeyer, en Avilés, Asturias, unha das súas últimas obras.
Edificio Itatiaia, en Campinas, Brasil.
Oscar Ulrich-Bansa

Oscar Ulrich-Bansa, nado en 1890 e finado o 17 de xuño de 1982 en Besana in Brianza, Lombardía, foi un numismático e xeneral do exército italiano. Traxectoria
Na súa xuventude ingresou no exército italiano, co que participou tanto na primeira como na segunda guerra mundial, ata acadar o rango de xeneral.
Foi profesor de Numismática na Universidade de Padua (1948-1963) e investigador especializado na moeda do Imperio Romano dos séculos IV e V, particularmente das cecas romanas da Italia setentrional, como as de Mediolanum e Aquileia.
Dirixiu a Rivista Italiana di Numismatica, editada pola Società Numismatica Italiana, entre 1952 e 1958 e posteriormente de 1962 a 1966, e foi membro de honra da Comisión Internacional de Numismática e de diversas sociedades numismáticas nacionais. Recoñecementos
(1959): Medalla Huntington, da American Numismatic Society, de Nova York.
(1959): Medalla da Royal Numismatic Society, de Londres. Publicacións
Estes son algúns dos traballos máis representativos da carreira académica de Ulrich-Bansa. (1936). Note sulla zecca di Aquileia romana: i multipli del soldo d'oro. Chiesa, Udine.
(1949). Moneta mediolanensis (352-498). C, Ferrari, Venecia.
(1963). Alcune monete commemorative di Cesare e di Augusto. P & P Santamaria, Roma.
(1966). Note di numismatica teodosiana: il solidus aureus dal 392 al 395. Popolare, Pavia.
Oscilación de Allerød

A Oscilación de Allerød é unha fase de oscilación climática na que o clima vólvese temperado, dentro da terceira Glaciación de Würm, no Paleolítico Superior, que abrangue aproximadamente o período dende o 10000 a. C. ao 9000 a. C.
Neste período, as temperaturas subiron até niveis semellantes aos que temos agora. A vexetación medrou e colonizou áreas ocupadas por glaciares e o nivel do mar subiu cerca de 60 metros. Ao final deste período, houbo un breve retorno do frío, para logo mudar cara ao clima actual.
Foi bautizado co nome da cidade de Allerød, en Dinamarca, onde foron identificados por vez primeira depósitos de sedimentos creados durante este período.
Osciloscopio

Un osciloscopio é un instrumento de medición único que pode representar sinais eléctricos de forma visual, como por exemplo unha tensión variable en función do tempo, unha variación de tensión en función dunha variación de intensidade etc.
Osfradio

Os osfradios son órganos sensoriais olfactivos típicos de certos moluscos, conectados co órgano da respiración, e que se encargan de percibiren os olores, mediante os quimiorreceptores que posúen, para poder estes animais localizaren unha fonte de alimento, ou para orientarse.
A función principal deste órgano é a de comprobar o nivel de salinidade da auga e a presenza de partículas alimenticias nela. Os seus quimiorreceptores son capaces de captaren información química no medio que os rodea, especialmente na lama, en busca de posíbeis alimentos. Etimoloxía
O termo osfradio é a forma romanceada do latín científico osphradium (plural osphradia), tirado do grego medio ὀσφραδίον osphradíon, 'nariz rechamante', diminutivo do grego antigo ὅσφρα ósphra, 'cheiro', 'olor', de ὀσφραίνομαι osphraínomai, 'ulir', 'olfactear', relacionado con ὄζω ozō, 'ulir', 'cheirar' (ben ou mal).
Osip Mandelshtam

Osip Emilevich Mandelshtam (en ruso: Осип Эмильевич Мандельштам), nado en Varsovia o 15 de xaneiro de 1891 e finado en Vladivostok o 27 de decembro de 1938, foi un poeta polaco, ruso por adopción. Traxectoria
Iniciouse como poeta no movemento acmeísta, pero evolucionou cara posicións persoais, síntese do simbolismo, o futurismo e o acmeísmo. A Oda a Stalin, un poema contra Stalin custoulle en 1934 un desterro aos Urales, onde intentou suicidarse, e despois de varios anos en Voronezh, nos que puido continuar a súa obra en condicións precarias, regresou para ser novamente arrestado en 1938 e condenado a cinco anos de traballos forzados. Morreu nun campo de traballo próximo a Vladivostok.
A poesía de Mandelstam, considerado un dos maiores poetas rusos do século XX, foi milagrosamente conservada por Nadiezhda, a súa muller, autora de dous libros: Contra toda esperanza e Libro segundo, nos que conta as tráxicas experiencias que viviu co poeta durante os anos do terror. Mandelstam foi tamén un gran prosista. Coloquio sobre Dante, proba do seu coñecemento da Divina Comedia, que citaba de memoria. Obras
Poesía
A pedra, 1913.
Tristia, 1922.
Cadernos de Moscú, 1930-1935.
Cadernos de Voronezh, 1935-1937.
Prosa
O rumor do tempo.
A cuarta prosa.
Viaxe a Armenia.
Da poesía.
Coloquio sobre Dante.
Osiris (deus)

Osiris (/oʊˈsaɪrɪs/, do exipcio wsjr, en copto: ⲟⲩⲥⲓⲣⲉ) é o deus exipcio dos mortos e do inframundo e era pai de Horus e marido de Isis (deusa da fertilidade). No tempo da civilización antiga do Nilo, Osiris era a deidade primaria dunha relixión henoteísta. Osiris era non soamente o xuíz dos mortos na vida futura, mais tamén o dador de toda a vida, incluíndo a vexetación e a fartura do Nilo. A partir do 2000 antes da nosa era tódolos homes crían estar asociados con Osiris no momento da morte.
Os textos dos sartegos relacionábano co trigo, pois cando a semente morre, renace máis tarde en forma de mazaroca (resurreción). Osiris representa todo o que renace, sobre todo o Nilo, que é un símbolo de rexeneración e fertilidade, polo tanto tamén da natureza.
Os exipcios representábano como un humano momificado cunha coroa branca e dúas plumas.
Seth, que matou Osiris, despezouno, repartiuno e enterrou os anacos do seu corpo en lugares diferentes, para que estivesen separados. Isis, a irmá e esposa de Osiris, foinos recollendo e cosendo un por un ata volver darlle a vida. Este mito foise repetindo ciclicamente, de xeito que o inverno representaba o reinado de Seth e a primavera a estación do regreso de Osiris á vida.
Foi enterrado na cidade de Abydos da cal era padroeiro.
Beb era o seu fillo primoxénito. Tardiamente relacionaríallo con Seker e Ptah para xerar Ptah-Seker-Osiris e identificaríallo con Heryshaf. Mitoloxía
Era o xefe da tríade Osiriaca, formada por Osiris, Isis (a súa muller) e Horus (o seu fillo). O mito de Osiris introduce na relixión as novas ideas do ben e do mal. No mito inicial, Osiris (o ben), é asasinado polo seu irmán Seth (o mal), quen o bota ao Nilo, onde o atopará Isis que axudada do seu sobriño Anubis lle devolve a vida co seu amor. Con esa resurrección establécese o triunfo do ben sobre o mal.
Osiris foi un heroe cultural, rei mítico, fundador da nación exipcia, que ensinou aos homes a civilización, as leis, a agricultura e como adorar os deuses. Morre como home pero resucita como inmortal grazas a Thot. É o responsable de xulgar os mortos na Duat, onde está acompañado por 42 deuses-xuíces (un por cada gnomo) que ditaminarán o que ocorrerá ao defunto.
Osiris é fillo de Geb e Nut, froito dunha cábala amorosa. Cando Rase decátase da infidelidade da súa cónxuxe, decreta a imposibilidade de parilo en ningún mes do ano. Thot, outro amante de Nut, xogando unha partida coa Lúa (Jonsu), conseguiu gañarlle unha 72. ª parte de cada día do ano, coa que compuxo cinco días que engadiu ao ano exipcio de 360 días. É a orixe mítica dos cinco días epagómenos, considerados fóra do ano, e exentos da maldición de Ra. Por iso, Osiris nace o primeiro día deles.
Osián

Osián ou Oisin foi un guerreiro e poeta gaélico lendario, que se supón que viviu no século III. Historia
En 1762 James Macpherson publicou Fragmentos de poesía antiga recollidos nas Terras Altas de Escocia, e traducidas da lingua gaélico ou erse (Fragments of Ancient Poetry Collected in the Highlands of Scotland, and Translated from the Gaelic or Erse Language). En 1762 sacou do prelo Fingal e en 1763 Temora. Estes dous pretendían ser traducións de poemas épicos en gaélico dun poeta chamado Osián. Na verdade (e só se soubo após a morte de Macpherson), eran unha fabulación de baladas gaélicas mesturadas con produción propia de Macpherson. Porén, a súa evocación dun pasado remoto, que presentaba un lusco-fusco gaélico de mito e lenda, tivo unha influencia considerábel en escritores de Europa e afectou ao desenvolvemento do Romanticismo. Interesáronse nestes poemas autores do talle de Goethe, Herder e Schiller. Traducíronse a moitos idiomas e contribuíron ao nacemento do celtismo.
Na literatura galega tiveron especial influencia en Eduardo Pondal.
Osman Aqçoqraqlı

Osman Nuri-Asan oğlu Aqçoqraqlı, nado en Bağçasaray o 3 de xaneiro de 1878 e finado o 17 de abril de 1938, foi un escritor, arqueólogo e etnólogo tártaro de Crimea. Traxectoria
Fillo dun calígrafo, viviu na súa cidade natal ata que fixo os quince anos, cando foi a Simferópol para realizar estudos secundarios. No cambio de século traballou en San Petersburgo e alí fixo tamén o servizo militar. En 1906 traballou primeiro xornal en tártaro de Crimea, Terciman. Entre 1907 e 1909 viviu en Istambul e O Cairo. Á volta traballou de novo en Terciman (1910-1916). Delegado do Qurultay (Asemblea dos tártaros de Crimea) en 1917, daquela tamén comezou a dar clases, fíxoo na madrasa de Zıncırlıde e na Universidade de Crimea, deu clases primeiro de otomán e caligrafía árabe e máis tarde de etnografía dos tártaros de Crimea no Instituto Pedagóxico de Crimea. A finais da década de 1920 entrou na Academia de Ciencias de Ucraína e en 1921 pola súa iniciativa abriu o museo dedicado a Ismail Gasprinski. In 1937 durante a Gran Purga a NKVD detívoo en Bacú acusado de participar nunha organización nacionalista contrarrevolucionaria. O 17 de abril de 1938 fusilárono canda outros recoñecidos representantes da cultura tártara de Crimea: Asan Sabri Aivazov, Yakub Ablyamitov, Yakub Azizov, Ramazan Alexandrovich, Yagya Bayrashevsky, Usein Bodaninsky, Jafar Gafarov, Kerim Dzhemaledinov, Suleiman Idrisov, Ibraim Ismailov, Abdullah Latif-zade, Fevzi Musanif, Mamut Nedim, Abduraim Samedinov, Ilyas Tarkhan, Server Trupchu, Seitjilil Khattatov e mais Bilyal Chagar.
Actividade literaria e científica
Comezou a escribir mentres estaba no exército. En 1899 publicou en San Petersburgo en forma de libro o relato “Nenekecan hanım dürbesi”. Os libros “Krılovdan on qısse” (1900) e “Qırım gönceleri” (1906) inclúen traducións de clásicos rusos. En 1927 estreou a peza teatral “Bağçasaray közyaş çeşmesi”, que representou o Teatro Estatal de Crimea. Influenciado pola obra do intelectual crimeano Ismail Gasprinski realizou abonda actividade científica. En 1925 descubriu en Qapsihor con Usein Bodaninsky o manuscrito do poema do século XVII Toğay bey de Mehmed Efendi. Publicou entre outros os traballos “Qırımnı küçük bir dolaşuv” (1924), “Qart muallim ve yazıcılarımızdan İ. Gasprinskiy” (1925), “Qırımda tatar tamğaları” (1926) ou “Canmuhammedniñ ‘Toğay bey’ poeması” (1930). Como arqueólogo descubriu en Sulkhat, entre 1925 e 1928, 320 lápidas islámicas con inscricións en árabe e turco e 1 xudía.
Osmeriformes

A dos osmeriformes (Osmeriformes) é unha orde de peixes teleósteos da superorde dos protacantopterixios.
Moitos viven en augas temperadas oceánicas pero desovan en auga doce. Etimoloxía
O nome da orde está construído, como é a norma, sobre a base da raíz do nome do seu xénero tipo, Osmerus, coa adición do sufixo do latín científico -iformes, propio dos nomes das ores de peixes, e derivado do latín forma, -ae, "forma".
En canto á etimoloxía de Osmerus, deriva do grego antigo ὀσμή osmḗ, "olor", "cheiro", "fragrancia", en referencia ao aroma característico da carne dos peixes deste xénero. Características
Os osmeriformes son peixes delgados de tamaño mediano. Caracterízanse polo maxilar moi aberto e a perda dos ósos basisfenoide e orbitosfenoide. A maioría das súas especies teñen unha aleta adiposa como é frecuente nos protacantopterixios. Ecoloxía
A pesar do termo inglés co que se coñecen estes peixes, freshwater smelts (eperlanos de auga doce), os membros da orde dos osmeriformes son xeralmente mariños, ou anfídromos ou anádromos. Incluso as especies de sedentarias de auga doce deste grupo son xeralmente tolerantes a cambios considárabeis na salinidade. Pero case todos os osmeriformes desovan en auga doce, polo tanto as especies mariñas adoitan seren anádromas. Encóntranse nos océanos temperados de todo o mundo e en augas doces temperadas da rexión Holoártica e do Pacífico Sur; só unhas poucas especies se encontran en augas tropicais. Os ovos están rodeados por unha memebrana adhesiva. Clasificación
Divídense en dúas subordes, que comprenden 13 familias con cerca de 240 especies. Suborde Argentinoidei
Superfamilia Alepocephaloidea
Familia Alepocephalidae Bonaparte, 1846
Familia Leptochilichthyidae Marshall, 1966
Familia Platytroctidae Koefoed, 1927
Superfamilia Argentinoidea
Familia Argentinidae Bonaparte, 1846
Familia Bathylagidae Gill, 1884
Familia Microstomatidae Bleeker, 1859
Familia Opisthoproctidae Schmidt, 1918
Suborde Osmeroidei
Superfamilia Galaxoidea
Familia Galaxiidae Müller, 1845
Familia Lepidogalaxiidae Rosen, 1974
Familia Retropinnidae Gill, 1862
Superfamilia Osmeroidea
Familia Osmeridae Regan, 1913
Familia Plecoglossidae Bleeker, 1859
Familia Salangidae Bleeker, 1859
Osmio

O osmio é un elemento químico de número atómico 76 que se atopa no grupo 8 da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é Os.
Trátase dun metal de transición branco agrisado, fráxil e duro. Clasifícase dentro do grupo do platino, e emprégase nalgúns aliaxes con platino e iridio. Atópase aliado en minas de platino e o seu tetraóxido, OsO4.
Emprégase tamén en síntese orgánica (como oxidante) e no proceso de coloración de tecidos (para a súa fixación), para a súa observación mediante microscopia electrónica, e noutras técnicas biomédicas. As aliaxes de osmio empréganse en contactos eléctricos, puntas de bolígrafos e outras aplicacións nas que é necesaria unha gran dureza e durabilidade. Características principais
Características físicas
O osmio ten un ton gris azulado e é o elemento estábel máis denso: ten aproximadamente o dobre de densidade que o chumbo e é lixeiramente máis denso que o iridio.
Características químicas
O osmio forma compostos con estados de oxidación que varían de −2 a +8, dos que os máis comúns son +2, +3, +4 e +8. O estado de oxidación +8 salienta porque, por non ser do +9 do iridio, é o estado de oxidación máis alto que alcanza calquera outro elemento, alcanzado só polo xenon, rutenio, hassio e iridio. O composto máis común que presenta o estado de oxidación +8 é o tetróxido de osmio. Este composto tóxico fórmase cando o osmio en po exponse ao ar. É un sólido cristalino moi volátil, solúbel na auga, de cor amarela pálida e cun forte cheiro. Aplicacións
Só dous compostos de osmio teñen aplicacións importantes: tetróxido de osmio para a coloración de tecidos en microscopia electrónica e para a oxidación de alquenos na síntese orgánica e os osmatos non volátiles para reaccións de oxidación orgánica.