Rexurdimento da lingua córnica

O rexurdimento da lingua córnica (en córnico: Dasserghyans Kernewek; literalmente "resurección do córnico") é un proceso actual para revivir o uso do córnico en Cornualla, Inglaterra. A desaparición da lingua córnica comezou a acelerarse durante o século XIII, mais o seu declive comezou coa difusión do inglés antigo nos séculos V e VI. A última persoa que coñeceu plenamente unha forma tradicional do córnico, John Davey, morreu en 1891. O movemento de renacemento comezou a finais do século XIX como resultado do interese académico pola lingua, que xa estaba extinta, e tamén como resultado do movemento do rexurdimento celta. En 2009, a UNESCO cambiou a clasificación do córnico de "extinto" a "en perigo crítico de extinción", considerado como un fito para o renacemento da lingua. Revitalización
Durante o século XIX a lingua córnica foi obxecto de interese anticuario e impartíronse unha serie de conferencias sobre o tema e publicáronse folletos sobre o mesmo. En 1904, o estudoso das linguas celtas e activista cultural córnico Henry Jenner publicou A Handbook of the Cornish Language. A publicación deste libro considérase a miúdo como o inicio do actual movemento de renacemento. A ortografía deste libro baseouse na que se utilizou cando o córnico aínda era lingua comunitaria no século XVIII.
Córnico unificado
O primeiro proxecto para codificar a ortografía córnica e proporcionar unha ortografía regular para a lingua revivida foi o de Robert Morton Nance que describiu o seu traballo en Cornish for All en 1929. A diferenza do traballo de Jenner, baseado en córnico tardío, a ortografía de Nance, chamada córnico unificado (Kernewek Unys), baseouse principalmente no córnico medio dos séculos XIV e XV. Nance cría que este período representaba un punto álxido para a literatura córnica. Ademais de presentar un sistema de ortografía estandarizado, Nance tamén ampliou o vocabulario testemuñado con formas baseadas en gran parte no bretón e galés, e publicou un dicionario de córnico unificado en 1938. O enfoque purista de Nance favoreceu as formas "célticas" máis antigas no canto das formas historicamente máis recentes derivadas do inglés medio e moderno.
O traballo de Nance converteuse na base do córnico revivido e a súa ortografía foi a única en uso durante a maior parte do século XX. Porén, a medida que o foco cambiou do córnico escrito ao falado, a formulación ríxida e arcaica da lingua de Nance parecía menos axeitada para un renacemento falado. Ademais, a fonoloxía de Nance carecía dalgunhas distincións que investigacións posteriores demostraron que debían existir no córnico tradicional. O córnico unificado aínda está en uso por algúns falantes que, aínda que recoñecen as súas deficiencias, consideran que serviu ben durante as primeiras décadas do renacemento.
O seu código IETF é kw-uccor.
Kernewek Kemmyn
En 1986, en resposta á insatisfacción co córnico unificado, Ken George levou a cabo un estudo dos sons do córnico e ideou unha nova ortografía, Kernewek Kemmyn ou córnico común, baseado na súa investigación. Do mesmo xeito que o córnico unificado, Kernewek Kemmyn mantivo unha base no córnico medio pero implementou unha ortografía que aspiraba a ser o máis fonémica posible. George argumentou que esta relación moito máis estreita entre os sons e a escritura faría que o córnico sexa moito máis fácil de ensinar e aprender.
En 1987, despois dun ano de debates, o Consello da Lingua Córnica acordou adoptalo. A súa adopción polo Consello da Lingua Córnica provocou unha división na comunidade lingüística córnica, especialmente porque a xente levaba moitos anos usando o sistema antigo de Nance e non estaba familiarizado co novo. Aínda que foi adoptado pola maioría dos falantes de córnico (varias estimacións o sitúan en torno ao 55-80%), foi criticado por Nicholas Williams e Jon Mills por varias razóns, así como por aquelas que atoporon a nova ortografía demasiado diferente das convencións ortográficas tradicionais de Cornualla.
O seu código IETF é kw-kkcor.
Córnico unificado revisado
En 1995, Kernewek Kemmyn foi desafiado por Nicholas Williams, que no seu libro Cornish Today enumerou 26 supostos erros en Kernewek Kemmyn. Como alternativa, Williams ideou e propuxo unha revisión do córnico unificado, chamada Córnico unificado revisado (ou UCR). UCR construíuse sobre o córnico unificado, facendo as grafías regulares e manténdoo o máis preto posible das prácticas ortográficas dos escribas medievais. En común con Kernewek Kemmyn, UCR fixo uso de materiais de prosa Tudor e córnico serodio non dispoñibles para Nance. En 2000 publicouse un completo dicionario inglés-córnico de córnico unificado revisado e vendeu suficientes exemplares para merecer unha segunda edición. Unha resposta ás críticas en Cornish Today apareceu pouco despois en Kernewek Kemmyn – Cornish for the Twenty First Century de Ken George e Paul Dunbar. En 2007 apareceu unha contra-resposta a esta última.
O seu código IETF é kw-ucrcor.
Córnico moderno
A principios dos anos 80, Richard Gendall, que traballara con Nance, publicou un novo sistema baseado nas obras dos escritores córnicos posteriores dos séculos XVII e XVIII, xusto antes de que a lingua morrese. Esta variedade, chamada córnico moderno, tamén coñecida como córnico serodio, utiliza construcións gramaticais posteriores algo máis sinxelas e un vocabulario e unha ortografía máis influenciados polo inglés. A ortografía sufriu unha serie de cambios. O principal promotor do córnico moderno é Cussel an Tavas Kernuak.