proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Jacques Monod

Jacques-Lucien Monod, nado en París o 9 de febreiro de 1910 e finado en Cannes, Francia, o 31 de maio de 1976, foi un biólogo e bioquímico francés do Instituto Pasteur de París, galardoado en 1965 co premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina. Traxectoria
Naceu o 9 de febreiro de 1910 na cidade de París. Despois de pasar a súa infancia no sur de Francia, o ano 1928 volveu a París para iniciar os seus estudos superiores de ciencias naturais na Sorbona, onde se doutorou o ano 1941.
Jacques Monod foi resistente durante a segunda guerra mundial, como o seu medio irmán Philippe Monod.
Despois de traballar no Instituto Tecnolóxico de California, volveu a París e ingresou no Instituto Pasteur, onde realizou a maior parte da súa obra científica. Alí creou o departamento de bioquímica, e foi director do Instituto entre 1971 e 1976.
Así mesmo o ano 1954 foi nomeado profesor de química na Sorbona.
Pioneiro da xenética molecular, foi galardoado en 1965, xunto con André Michel Lwoff e François Jacob, co Premio Nobel en Medicina ou Fisioloxía polos seus descubrimentos relativos ao control xenético dos enzimas e á síntese dos virus.
Foi autor, entre outros libros, dun best-séller no campo da divulgación científica: O azar e a necesidade (1970).
Monod, xunto con Jacob, descubriu o sistema operón lac, o cal controla a expresión de variados xenes en bacterias. Este sistema brindou o primeiro exemplo dun mecanismo de regulación transcricional. Tamén suxeriu a existencia de moléculas de ARN mensaxeiro, que codifican a información codificada no ADN e as proteínas.
Monod e os seus colaboradores experimentaron cunha bacteria común, Escherichia coli, pero o concepto básico descuberto é aplicábel para todos os organismos vivos. Despois, a comunidade científica descubriría moitos outros operóns.
A idea clave é que E. coli non gasta enerxía fabricando enzimas se non ten a necesidade de metabolizar a lactosa, dado que outros azucres como a glicosa están presentes. Este concepto denomínase regulación xenética negativa.
Foi condecorado coa Cruz de Guerra polos seus servizos na Resistencia francesa durante a segunda guerra mundial, na que estivo prisioneiro no campo de concentración de Miranda de Ebro. Outros recoñecementos
Na súa honra denominouse Monod a un asteroide descuberto o 24 de marzo de 1999 polo astrónomo Matteo M. M. Santangelo. Algunhas publicacións
Le hasard et la nécessité, éssai sur la philosophie naturelle de la biologie moderne, París, Le Seuil, 1970.
Jacques Offenbach

Jackes Offenbach, nado en Colonia o 20 de xuño de 1819 e finado en París o 5 de outubro de 1880, foi un compositor e violoncellista francés de orixe alemá. Traxectoria
Foi compositor e violoncelista, creador de La vie Parisienne (1866), e impulsor da comedia musical moderna. Foi un dos compositores máis influentes da música popular europea do século XIX. Obras
Orfeo nos infernos (estreada o 21 de outubro de 1858). A súa última parte é o famosísimo Can-can.
La vie Parisienne (1866).
La perichole (1868).
Os contos de Hoffmann (Os contos de Hoffmann) (1881).
Jacques et novembre

Jacques et novembre é un filme canadense de 1984 dirixido por Jean Beaudry e François Bouvier. O filme foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 58ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Personaxes
Jean Beaudry como Jacques Landry
Léa-Marie Cantin como Monique
Carole Chatel
Carole Fréchette como Pierrette
Pat Gagnon como visitante no hospital
Pierre Rousseau como Denis Langlois
Jacques-Antoine Dulaure

Jacques-Antoine Dulaure, nado o 3 de decembro de 1755 en Clermont-Ferrand e finado o 18 de agosto de 1835 en París, foi un arqueólogo, historiador, escritor e político francés. Obra
Pogonologie, ou histoire philosophique de la barbe, París, Le Jay, 1786, 2 vol.
Réclamation d’un Citoyen contre une nouvelle enceinte de Paris, élevée par les fermiers généraux, 1787
Description des principaux lieux de France, París, Lejay, 1789, 6 volumes
Histoire critique de la noblesse depuis le commencement de la monarchie jusqu'à nos jours, París, Guillot, 1790
Liste des noms des ci-devant nobles, nobles de race, robins, prélats, financiers, intrigants, et de tous les aspirants à la noblesse ou escrocs d'icelle, avec des notes sur leurs familles', París, Garnery, c. 1790
Vie privée des ecclésiastiques, prélats et autres fonctionnaires publics qui n'ont point prêté leur serment sur la Constitution civile du clergé, París, Garnéry, 1791
Étrennes à la Noblesse: ou Précis historique et critique sur l'origine des ci-devant ducs, comtes, barons etc. , monseigneurs et grandeurs etc. , Londres e París, J. Thomas, 1791
Des Cultes qui ont précédé et amené l'idolâtrie: ou l'adoration des figures humaines, París, Fournier frères, 1805
Des Divinités génératrices: ou du culte du Phallus chez les anciens et les modernes, des cultes du dieu de Lampsaque, de Pan, de Vénus etc. , París, Dentu, 1805
Les deux ouvrages précédents ont été regroupés ultérieurement sous le titre: Histoire abrégée des différents cultes, París, Guillaume, 1825, 2 vol.
Crimes et forfaits de la noblesse et du clergé depuis le commencement de la monarchie jusqu'à nos jours, París
Causes secrètes des excès de la Révolution: ou Réunion de témoignages qui prouvent que la famille des Bourbons, les chefs de l'émigration, sont les instigateurs de la mort de Louis XVI, du régime de la Terreur et des maux qui ont désolé la France avant et pendant la session de la Convention, París, Béchet, 1815
Esquisses historiques des principaux événemens de la Révolution française, depuis la convocation des États-Généraux jusqu'au rétablissement de la maison de Bourbon, París, Baudouin frères, 1823-1825, 5 volumes
Histoire physique, civile et morale de Paris depuis les premiers temps historiques jusqu'à nos jours, París, Guillaume, 1829
Histoire physique, civile et morale des environs de Paris, depuis les premiers temps historiques jusqu'à nos jours, París, Guillaume, 1825-1828, 7 volumes
Histoire de la révolution française, depuis 1814 jusqu'à 1830, París, Poiré, 1838, 8 volumes
«La Fin de l'Histoire de la Restauration », en Histoire de la Révolution de 1830, de Alphonse Maréchal, París, Degorce-Cadot, col. Bibliothèque d'histoire », 1872,
Mémoires de Dulaure, cunha introdución de M. L. de la Sicotière, París, Poulet-Malassis, 1862
Jafudà Cresques

Jafudà Cresques, nado en Palma en c. 1350, e finado en Barcelona, en 1410 ou 1427, tamén coñecido como Jehudà Cresques, Jaume Ribes e Cresques lo Juheu ("Cresques o Xudeu"), , foi un cartógrafo xudeu de orixe mallorquina e, probablemente, o home que coordinou os descubrimentos marítimos da escola naval de Portugal a partir de Sagres, a comezos do século XV.
Era o fillo doutro cartógrafo notable, Cresques Abraham, nado en Mallorca. Jafudà frecuentou a corte do rei Pedrp III, Xoán I e Martiño o Humano, onde fixo varios traballos de cartografía: xunto co seu pai, el foi, probablemente, o autor do Atlas catalán de 1375, considerado unha obra mestra de cartografía na Europa medieval. Tamén fixo un mapa do mundo para a sinatura comercial toscana Datini, e recibiu distincións e a protección dos reis de Aragón. Nado no seo dunha familia xudía, converteuse ó cristianismo como resultado dos saqueos do barrio xudeu de Palma en 1391 e, a continuación, adoptou o nome de Jaume Ribes (Jacobus Ribus, en latín). Como tal, parece que foi quen de ser nomeado coordinador portugués da cartografía da escola naval de Sagres na década de 1420; houbo un tal mestre Jacomé de Mallorca con este cargo. Moitos estudosos cren que era a mesma persoa, pero a cuestión é controvertida.
Jagten

Jagten é un filme dinamarqués de 2012 dirixido por Thomas Vinterberg e protagonizado por Mads Mikkelsen. A historia está ambientada nunha pequena aldea dinamarquesa arredor do Nadal, e conta a historia dun home que se converte no obxectivo de histeria colectiva despois de ser erroneamente acusado de abuso sexual a unha nena na súa clase de escola infantil.
O filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto e competiu o Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2012, onde Mikkelsen gañou o premio ó mellor actor pola súa interpretación. Tamén gañou o Premio de Cinema do Consello Nórdico de 2013. O filme foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, chegando a ser finalmente nomeado. Foi nomeado na mesma categoría dos Globos de Ouro de 2013. Sinopse
Lucas é membro dunha comunidade dinamarquesa unida e traballa nun xardín de infancia local. Divorciado, loita por manter unha relación co seu fillo adolescente, que vive coa súa ex-esposa, mais goza dunha interacción saudable cos nenos do xardín de infancia. A súa compañeira de traballo Nadja da pasos cara a el e finalmente convértese na súa moza.
Unha das alumnas de Lucas é Klara, filla do seu mellor amigo, Theo. Ao lembrar unha foto pornográfica que lle amosara o seu irmán, Klara fai comentarios que levan ao director do centro a crer que Lucas se exhibiu perante ela. Cando é entrevistada, Klara dá un testemuño claro contra Lucas. Os adultos da comunidade cren a historia dos abusos, rexeitando as contradicións posteriores de Klara. Personaxes
Mads Mikkelsen como Lucas
Alexandra Rapaport como Nadja
Thomas Bo Larsen como Theo
Lasse Fogelstrøm como Marcus
Susse Wold como Grethe
Lars Ranthe como Bruun
Anne Louise Hassing como Agnes
Bjarne Henriksen como Ole
Annika Wedderkopp como Klara
Ole Dupont como avogado
Jailbreak

O jailbreak de iOS é a forma de evitar as limitacións impostas por Apple en dispositivos que usen o sistema operativo a través do uso de kernels modificados. Foi desenvolvido por Jay Freeman (saurik). A primeira persoa en conseguilo foi George Hotz (Geohotz). Tales dispositivos inclúen o iPhone, iPod Touch, iPad e a Apple TV de segunda xeración. O jailbreak permite aos usuarios acceder ao sistema de arquivos do sistema operativo, permitíndolles instalar aplicacións adicionais, extensións e temas que non están dispoñibles na App Store oficial. Un dispositivo con jailbreak pode seguir usando a App Store, iTunes e as demais funcións normais, como por exemplo realizar chamadas.
O jailbreak é necesario se o usuario quere executar software non autorizado por Apple. O tethered jailbreak require que o dispositivo estea conectado a un ordenador cada vez que se inicie o sistema, un untethered jailbreak permite ao dispositivo iniciar sen ningunha asistencia adicional e por último existe o semitethered jailbreak que consiste en executar o jailbreak a través dunha aplicación porque, ao reiniciar o sistema, eliminase o jailbreak.
O Digital Millennium Copyright Act ditamina que facer jailbreak a dispositivos Apple é legal nos Estados Unidos por agora, pero Apple anunciou que tal práctica invalida a garantía.
A ferramenta de Jailbreak está dispoñible en dispositivos con iOS 9. 1/9. 2/9. 3. 3 como máximo e con procesadores de 64bits, quedando fóra da posibilidade de “Hackeo” iDevices como iPod Touch 5G, iPhone 4S e iPhone 5, posto que, aínda que soporta iOS 9. 3. 3, o seu procesador é de 32bits. Pangu foi o encargado de realizar este Jailbreak, que se diferenza do resto de Jailbreaks publicados por esta compañía pola complexidade á hora de realizalo e a "caducidade" do mesmo, que require de renovación a licenza tras unha semana ou tras un ano de uso, dependendo do método utilizado.
Actualmente xa está dispoñíbel o jailbreak para as versións de iOS, 10. x ~ 10. 2. 1, coa axuda dunha ferramenta chamada "Yalu102" desenvolvida por Luca Tudesco.
Jaime Caruana

Jaime Caruana Lacorte nado en Valencia o 14 de marzo de 1952 foi o Gobernador do Banco de España entre xullo do 2000 e xullo de 2006. Traxectoria
Caruana naceu en Valencia e realizou os estudos de telecomunicacións na Universidade Politécnica de Madrid, obtendo o título de enxeñeiro en 1974. Tras seis anos á fronte do Banco de España como Gobernador, pasou a formar parte do G30 (Group of Thirty), institución de análises financeiros e macroeconómicos con sede en Washington. Formou tamén parte dos acordos de Basilea II, gañándose o respecto dos reguladores da industria de servizos financeiros por conseguir un acordo para o texto revisado en xuño de 2004.
En agosto de 2006 entrou no Fondo Monetario Internacional (FMI) da man do entón presidente Rodrigo Rato como conselleiro e director do Departamento de Mercados Monetarios e de Capital. En novembro de 2008 foi nomeado director xeral do Banco de Pagos Internacionais.
O 26 de maio de 2006 ao final do seu mandato como Gobernador, a asociación de inspectores do Banco de España enviou unha "nota informativa" ao Ministerio de Economía e Facenda alertando da pasividade dos órganos reitores do banco central ante o "insostible crecemento do crédito bancario en España durante os anos de mandato do señor Caruana", relacionando a mesma co estoupido da burbulla do ladrillo que aconteceu uns meses despois.
Foi sucedido á fronte do Banco de España por Miguel Ángel Fernández Ordóñez, militante do Partido Socialista Obrero Español e antigo Secretario de Estado.
Jaime Garrido Vila

Jaime Garrido Vila, nado en Vigo o 6 de febreiro de 1940, é un delineante e sindicalista galego. Traxectoria
En abril de 1960 participou con Víctor Francisco Cáceres, Manuel Rodríguez González e Augusto Docampo Soto nunha reunión en Vigo na que se constituíu un grupo anarquista denominado Frente Democrático Juvenil (FDJ), do que foi nomeado secretario ao pouco tempo substituíndo a Manuel Rodriguez. Despois da participación do grupo nunha folga en solidariedade cos mineiros asturianos, unha serie de arrestos en agosto de 1962 desmantelan a CNT e o grupo. Jaime Garrido foi arrestado o 4 de agosto e condenado en consello de guerra o 23 de novembro a nove anos de prisión, acusado de ser o representante da CNT no Frente Juvenil Democrático. Preso en Bilbao, foi despois transferido á prisión de Burgos onde asumiu responsabilidades no Comité interior da prisión con Enrique Marco Nadal e Víctor Francisco Cáceres. En febreiro de 1964 beneficiouse dunha redución dun cuarto da pena e foi posto en liberdade en 1965. Continuou militando na CNT de Vigo e mantendo os contactos co exilio.
En 1972 foi un dos fundadores das Comisións Obreiras no Porriño e participou na folga de Vigo que lle valeu ser encarcerado máis de seis meses. Cando foi liberado, traballou nunha fábrica azucreira en Áraba onde foi novamente arrestado en 1973. Regresou a Vigo o ano seguinte e participou con José Luís Quintas Figueroa na reorganización da CNT, o que lle valeu un novo arresto.
Despois da morte de Franco, seguiu participando nos anos oitenta nas actividades da CNT.
Jaime Guasp

Jaime Guasp Delgado, nado en Vigo o 26 de xullo de 1913 e finado en Hondarribia (Guipúscoa) o 30 de xullo de 1986, foi un xurista galego. Traxectoria
Traballou como letrado do Consello de Estado de España e como Catedrático de Dereito procesual. Débeselle a autoría do Estatuto Xeral da Avogacía e da Lei de Arbitraxe Privada, de 1953. Sendo Ministro de Educación Joaquín Ruiz Giménez, foi nomeado decano da facultade de Dereito da Universidade de Madrid.
Así mesmo, asinou unha obra de teatro titulada El duende negro, de 1929.
Jaime Quiroga Pardo Bazán

Jaime Quiroga Pardo Bazán, nado na Coruña o 21 de xullo de 1876 e finado en Madrid o 11 de agosto de 1936, foi un nobre, militar, escritor e político galego. Traxectoria
Fillo primoxénito de José Quiroga Pérez de Deza e Emilia Pardo Bazán. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Voluntario na guerra de Melilla (1909), chegou a tenente de Cabalería. En 1932 estivo envolto na Sanjurjada e pasou quince días na cadea. Durante a guerra civil española, Jaime Quiroga Pardo Bazán e o seu fillo Jaime Quiroga y Esteban Collantes, de 19 anos, foron detidos na súa casa, conducidos ámbolos dous a unha checa de Madrid e fusilados. Vida persoal
En maio de 1916 casou con Manuela Esteban Collantes, filla de Saturnino Esteban Collantes. Tiveron un fillo, Jaime.
Conde de Torre de Cela, foi propietario do pazo de Meirás. Obras
Notas de un viaje por la Italia del norte: Niza, Mónaco, Monte-Carlo, Génova, Milán, Pavía, el Lago Mayor y Venecia, 1902.
Aventuras de un francés, un alemán y un inglés en el siglo XXIX, 1902?
Las alas del cisne, 1922. Con cuberta ilustrada por Máximo Ramos.
Jaime Torres Bodet

Jaime Torres Bodet, nado en Cidade de México o 17 de abril de 1902 e finado na mesma cidade o 13 de maio de 1974, foi un diplomático, escritor, ensaísta e poeta mexicano, director xeral da Unesco de 1948 a 1952. O seu traballo na alfabetización foi recoñecido, ademais de haber posto en funcionamento a política de relacións exteriores durante os inicios da guerra fría. Suicidouse en 1974.
Jakob Nielsen

Jakob Nielsen, nado en Copenhague o 5 de outubro de 1957, é un matemático coñecido pola súa faceta como asesor sobre a usabilidade da web. Ten un doutoramento en Interacción entre humano e computador, feito na Universidade Técnica de Dinamarca, sita en Copenhague.
James Batcheller Sumner

James Batcheller Sumner, nado o 19 de novembro de 1887 en Canton (Estados Unidos) e finado o 12 de agosto de 1955 en Buffalo (USA), foi un químico, bioquímico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1946. Traxectoria
Estudou química na Universidade Harvard, onde se licenciou en 1910. En 1912 iniciou os seus estudos de bioquímica en Harvard, onde se licenciou en 1914. Entre 1914 e 1929 foi profesor de bioquímica en Harvard, e entre 1929 e 1955 foi catedrático na Universidade Cornell.
Summer recibiu un disparo do seu compañeiro estando de caza aos 17 anos e a consecuencia o seu brazo esquerdo tivo que ser amputado debaixo do cóbado.
Sumner faleceu de cancro o 12 de agosto de 1955 na súa residencia de Buffalo, situada no estado de Nova York. Investigacións científicas
Iniciou as súas investigacións no illamento dos encimas na súa forma pura, un feito que nunca se puido conseguir, e que realizou durante as súas estancias en Bruxelas (1921 e 1922), Estocolmo (1929) e Uppsala (1937-1938), nesta última cidade sueca á beira do Premio Nobel Theodor Svedberg. Tras atoparse con moitos fracasos, en 1926 conseguiu illar e cristalizar os encimas grazas á urease.
En 1946 foi galardoado coa metade do Premio Nobel de Química polo descubrimento da cristalización de encimas. A outra metade do premio foi compartida polos químicos estado unidenses John Howard Northrop e Wendell Meredith Stanley.
James Clark Ross

James Clark Ross, nado en Londres o 15 de abril de 1800 e finado en Aylesbury o 3 de abril de 1862, foi un oficial naval e explorador británico. Explorou o Ártico xunto co seu tío John Ross e William Parry, e máis tarde dirixiu as súas propias expedicións á Antártida. Traxectoria
Naceu en Londres e en 1812 entrou na mariña real británica, coa que participou nas guerras napoleónicas. Integrou a expedición do seu tío, John Ross, na procura do Paso do Noroeste en 1818. Entre 1819 e 1827 participou en catro expedicións árticas con William Parry, e entre 1829 e 1833 serviu de novo co seu tío na expedición na que se localizou a posición do Polo Norte Magnético o 1 de xuño de 1831.
Capitán dende 1834, entre 1835 e 1838 participou nas investigacións magnéticas en Gran Bretaña. Entre 1839 e 1843 dirixiu a expedición antártica do HMS Erebus e do HMS Terror que cartografaron boa parte da liña de costa do continente. En 1841 descubriu o Mar de Ross, Terra Vitoria e os volcáns Monte Erebus e Monte Terror.
En 1847 publicou as experiencias da súa expedición co título de A Voyage of Discovery and Research to Southern and Antarctic Regions.
James D. Davidson

James D. Davidson, nado en 1942 e finado o 22 de maio de 2022, é un sociólogo estadounidense especializado en socioloxía da relixión, gran parte do seu traballo abrangue a identificación relixiosa das elites, a estratificación e tendencias entre os católicos estadounidenses. Traxectoria
Davidson estudou na Universidade de Notre Dame e comezou a dar clases na Universidade Purdue en 1968. Foi editor de Review of Religious Research (1977-1980) e foi presidente da Association for the Sociology of Religion de 2006 a 2007. Obra
Mobilizing Social Movement Organizations: The Formation Institutionalization and Effectiveness of Economical Urban Ministries (1985)
Laity: American and Catholic. Transforming the Churchcon William D'Antonio, Dean R Hoge e Ruth A Wallace (1989)
Faith and social ministry: ten Christian perspectives, con C. Lincoln Johnson e Alan K. Mock (1990)
The Search for Common Ground (1997)
American Catholics: Gender, Generation, and Commitment, con William D'Antonio, Dean R. Hoge e Katherine Meyer (2001)
Lay Ministers and Their Spiritual Practices, con Thomas P. Walters, Bede Cisco (2003)
Catholicism in Motion (2005)
Ranking Faiths: Religious Stratification in America, con Ralph E. Pyle (2011)
James Dewar

James Dewar nado o 20 de setembro de 1842 en Kincardine-on-Forth (Escocia) e finado o 27 de marzo de 1923) en Londres, foi un físico e químico escocés. Traxectoria
Foi o máis novo de seis irmáns e quedou orfo de pai e nai aos 15 anos. Naceu en Kincardine-on-Forth e foi educado en Dollar Academy e na Universidade de Edimburgo, onde se graduó. Posteriormente converteríase en profesor na Universidade de Cambridge en 1875, facéndose membro da Royal Institution en 1877. Desenvolveu a fórmula química do benceno e realizou un extenso traballo no campo da espectroscopia durante máis de 25 anos. En 1891 descubriu o proceso para producir osíxeno líquido en cantidades industriais. Inventou un depósito illante, o vaso Dewar, para estudar os gases a baixas temperaturas. Usou este invento para transportar gases líquidos, como hidróxeno, en 1898. Tamén foi o primeiro en obter hidróxeno sólido En 1905 observou que o carbón frío podía producir baleiro. Esta técnica foi moi útil para a experimentación na física atómica.
Xunto con Sir Frederick Augustus Abel desenvolveu explosivos sen fume, cuxo nome común é cordita.
James Dwight Dana

James Dwight Dana, nado o 12 de febreiro de 1813 en Utica (Nova York) e finado o 14 de abril de 1895 en New Haven (Connecticut), foi un xeólogo, mineraloxista, zoólogo e botánico estadounidense, que fixo moi importantes achegas sobre a formación das montañas, a actividade volcánica e a estrutura dos continentes e dos océanos. Traxectoria
Naceu en Utica (estado de Nova York) e desde moi novo mostrou un grande interese polas ciencias. Entrou en 1830 no Yale College para estudar con Benjamin Silliman. Logo da súa diplomatura en 1833, e durante 2 anos, foi profesor de matemáticas para os aspirantes á Mariña. Naquela época parte para o mar (ao Mediterráneo), durante o seu servizo militar.
En 1836 e 1837 foi axudante de Silliman no Laboratorio de Química de Yale, para traballar despois como mineraloxista e xeólogo durante 4 anos nunha misión de exploración commandada polos Estados Unidos no océano Pacífico e dirixida por Charles Wilkes. Ao seu retorno en 1842 a redacción dos seus informes desta expedición ocúpanlle parcialmente o seu tempo durante 13 anos.
En 1844 establécese en New Haven (Connecticut) e casa coa filla do profesor Silliman. En 1850, co retiro deste, fíxose cargo como profesor de historia natural e xeoloxía no Yale College, posición que ocupa até 1892.
Desde 1846 reinicia o American Journal of Science and Arts do que é autor regular, principalmente no dominio da xeología e a mineraloxía. Foi editor xefe da revista nos seus últimos anos.
Na súa honra, en 1866, déuselle o seu nome ao mineral danalita. Algunhas obras
1837 – System of Mineralogy: , comprising the most recent discoveries. 853 pp. Edición 1854 en liña, reimpreso por BiblioBazaar en 2011. ISBN 1-175-63971-0.
1848 – Manuel de minéralogie, retitulado Manual of Mineralogy and Lithology. E en 1855: Manual of Mineralogy. Editor Durrie & Peck, 432 pp. en liñaa
1853 – On coral reefs and islands. Editor G. P. Putnam & Co. 143 pp. en liña
1854 – Mineralogical Contributions: Contributions to chemical mineralogy. Vol. 2. 221 pp. Vista parcial pp. 209 a 241
1862 – Manual of Geology. En 1880, 3ª ed. de Am. Book Co. en liña
1864 – A text-book of geology. Ediciónre reimpresa por T. Bliss. en liña
1872 – Corals and Coral Islands. 2ª ed. 1890. Reimpreso por BiblioBazaar en 2011. ISBN 1-175-74304-6.
Unha lista bibliográfica mostra que publicou 214 libros e artigos, debutando en 1835 cun artigo sobre as condicións do Vesuvio. Os seus informes sobre os zoófitos, a xeoloxía do Pacífico e dos crustáceos resumen os seus traballos na expedición de Wilkes.
En 1887 revisita as illas hawaianas e publicou as súas investigacións en 1890 Characteristics of Volcanoes, 399 pp. (Reeditada por Books LLC, 200 pp. 2009. ISBN 0-217-45712-6). Honores
Foi nomeado membro estranxeiro da Royal Society en 1884.
Foi premiado coa medalla Copley en 1877.
A Geological Society of London galardoouno coa medalla Wollaston en 1874.
James Franck

James Franck, nado en Hamburgo o 26 de agosto de 1882 e finado en Gotinga o 21 de maio de 1964, foi un físico alemán, gañador do Premio Nobel de Física en 1925. Traxectoria
Traballou en Alemaña e nos Estados Unidos sobre física cuántica. En 1925, recibiu o premio Nobel de física, principalmente polo seu traballo nos anos 1912-1914, en especial o experimento de Franck-Hertz, unha confirmación do modelo de Bohr do átomo.
O exilio aos Estados Unidos
En 1933, tras a toma do poder polos nazis, deixou a súa praza en Alemaña e proseguiu as súas investigacións nos Estados Unidos, primeiro na Universidade Johns Hopkins de Baltimore e logo en Chicago, tras un ano en Dinamarca.
Nacionalizouse estadounidense e participou no proxecto Manhattan tras a segunda guerra mundial. Era director do Comité sobre problemas políticos e sociais que expuxo a bomba atómica. Este comité contaba tamén con outros científicos do laboratorio de metalurxia do Proxecto Manhattan na Universidade de Chicago, entre os que estaban Donald J. Hughes, J. J. Nickson, Eugene Rabinowitch, Glenn T. Seaborg, J. C. Stearns e Leo Szilard. O comité emitiu o 11 de xuño de 1945 un informe (o "informe Franck Enlac ao texto íntegro do informe, en inglés») sobre os problemas expostos polo uso militar da bomba atómica.
Obtivo o premio Rumford en 1955 polos seus traballos sobre a fotosíntese.
James Henry Breasted

James Henry Breasted, nado o 27 de agosto de 1865 en Rockford, Illinois e finado o 2 de decembro de 1935 en Nova York, foi un arqueólogo, exiptólogo e historiador americano.
Foi o primeiro cidadán americano que obtivo a gradación en Exiptoloxía. Breasted estaba á fronte dunha xeración do arqueólogo-historiadores que ampliaron a idea da civilización occidental ao incluír todo o Próximo Oriente nas raíces culturais de Europa. Breasted acuñou o termo "Crecente fértil" para describir a área dende o Exipto até a Mesopotamia. Traxectoria
Educouse no North Central College (naquel entón, North-Western College) (1888), no seminario teolóxico de Chicago, na Universidade Yale (1891) e na universidade de Berlín (1894).
Foi instrutor na universidade de Chicago en 1894 e profesor de Exiptología e Historia Oriental en 1905 (a primeira cátedra nos Estados Unidos). En 1901, designárono director do Museo Oriental de Haskell, precursor do Instituto Oriental, que se creou na universidade de Chicago en 1896. Aínda que o Museo Oriental de Haskell contiña obras de arte de Próximo Oriente e do Extremo Oriente, o seu principal interese estaba no Exipto; comezou a traballar nunha compilación de todas as inscricións xeroglíficas existentes, que foi publicada en 1906 como "Antigos documentos do Exipto", e segue sendo unha importante colección de textos traducidos; como Peter A. Piccione escribiu no prefacio na súa reimpresión de 2001, "aínda contén certos textos e inscricións que non se retraduciron dende entón. "
En 1919, obtivo o financiamento de John D. Rockefeller para o Instituto Oriental de Chicago, baixo cuxos auspicios Breasted dirixiu a primeira expedición arqueolóxica a Exipto da universidade. En 1923 elixírono membro da National Academy of Sciences. Morreu en 1935, de pulmonía, mentres volvía dunha viaxe a Exipto. Foi soterrado no cemiterio de Greenwood, Rockford, Illinois. A súa tumba está presidida por un grande obelisco de mármore, que foi un agasallo do goberno exipcio.
James Hingston Tuckey

James Hingston Tuckey, nado en Greenhill, preto de Mallow (Condado de Cork), en agosto de 1776 e finado o 4 de outubro de 1816, foi un explorador británico e capitán da Royal Navy. Traxectoria
Fixo o seu inicio militar contra os neerlandeses e os franceses na India e Sri Lanka, tamén combateu contra os franceses no mar Vermello. En 1802 axudou a expandir a colonia británica de Nova Gales do Sur en Australia. En 1805 cando escoltaba un convoi inglés desde a illa de Santa Helena, foi apresado polos franceses, permanecendo encarcerado nove anos. Durante o seu cativerio escribiu Maritime Geography and Statistics, no que ofrecía unha visión integra dos diferentes fenómenos do océano.
En 1816 tratou de explorar o río Congo nunha expedición organizada polo Almirantado británico, que tiña por obxecto a exploración do río Congo e investigar se existía unha conexión entre este río e o río Níxer coas concas da África Occidental e Central. Tuckey navegou dende a súa desembocadura, pero constatou que a parte inicial do río non era navegábel debido aos rápidos existentes, posteriormente chamados Cataratas Livingstone, sobre Matadi, a 160 km do mar. Só atopou ruínas de colonias portuguesas e misioneiros católicos moribundos.
Propuxo enviar misioneiros protestantes ao río Congo. Explorou río arriba, até chegar a 480 km do mar. A maioría da tripulación e dos seus oficiais, morreron de febre, e o mesmo Tuckey morreu o catro de outubro de 1816 en Moanda, na actual República Democrática do Congo. A expedición foi un fracaso pero concitou o interese da exploración do continente africano.
James Naismith

James Naismith, nado en Almonte, o 6 de novembro de 1861, e finado en Lawrence o 28 de novembro de 1939 foi un adestrador e innovador canadense. Traxectoria
Inventou o deporte do baloncesto en 1891 e tamén se lle recoñece como o introdutor do primeiro casco de fútbol americano. Escribiu as regras orixinais do baloncesto, fundou o programa de baloncesto da Universidade de Kansas e viu o seu deporte adoptado como unha disciplina de demostración nos Xogos Olímpicos de 1904 e como un deporte oficial nos Xogos Olímpicos de 1936. As contribucións de Naismith no baloncesto valéronlle varias honras póstumas, tales como pertencer ó Salón da Fama do baloncesto canadense, ó Salón da Fama olímpico canadense, ó Salón da Fama de deportes canadenses, ó Salón da Fama de lendas do deporte de Ontario, ó Salón da Fama de deportes de Otava, ó Salón da Fama do deporte da Universidade McGill, ó Salón da Fama dos deportes de Kansas State e ó Salón da Fama da FIBA. O Naismith Memorial Basketball Hall of Fame leva o seu nome.
James Peebles

Phillip James Edwin Peebles, nado en Winnipeg o 25 de abril de 1935, é un astrofísico, astrónomo e cosmólogo teórico canadense-estadounidense. É profesor emérito de ciencias na Universidade de Princeton. É amplamente considerado como un dos cosmólogos teóricos máis senlleiros do mundo dende 1970, con importantes achegas teóricas a nucleosíntese primordial, materia escura, a radiación de fondo cósmico de microondas e a formación de estruturas. Peebles foi galardoado co Premio Nobel de Física en 2019 polos seus descubrimentos teóricos sobre a cosmoloxía física. Compartiu o premio con Michel Mayor e Didier Queloz polo seu descubrimento dun exoplaneta orbitando unha estrela semellante ó Sol. Se ben gran parte do seu traballo está relacionado co desenvolvemento do universo dende os seus primeiros segundos, é máis escéptico sobre o que podemos saber sobre o comezo, e afirmou: "É moi desafortunado que un pense no comezo mentres que, de fetio, nós non temos unha boa teoría de algo como o comezo. "
Peebles describiuse a si mesmo como un agnóstico convencido.
James Rainwater

Leo James Rainwater, nado o 9 de decembro de 1917 en Council (Idaho, Estados Unidos) e finado en Nova York o 31 de maio de 1986, foi un físico estadounidense galardoado co Premio Nobel de Física do ano 1975. Traxectoria
Naceu na cidade de Council, situada en Idaho. En 1918, despois da morte do seu pai pola epidemia de gripe española, a súa familia trasladouse ata Hanford, no estado de California. Alí estudou física no Instituto Tecnolóxico de California, onde se licenciou en 1939 e, posteriormente, conseguiu o doutoramento na Universidade de Columbia en 1946. En 1952 foi nomeado profesor de física na Universidade de Columbia. Investigacións científicas
Durante a segunda guerra mundial entrou a traballar no proxecto de desenvolvemento da bomba atómica. A partir de 1949 comezou a desenvolver a súa teoría de que, contrariamente ao que entón se cría, non todos os núcleos atómicos son esféricos. As súas ideas foron probadas e confirmadas máis adiante por Aage Niels Bohr e os experimentos de Ben Roy Mottelson realizados no Instituto Niels Bohr de Copenhague (Dinamarca).
James Rainwater tamén contribuíu na comprensión científica das radiografías e participou na Comisión da Enerxía Atómica dos Estados Unidos e proxectos de investigación navais por decisión do goberno dos Estados Unidos.
En 1975 foi galardoado, xunto a Aage Niels Bohr e Ben Roy Mottelson, co Premio Nobel de Física.
Leo James Rainwater morreu o 31 de maio de 1986 na súa cidade natal de Council.
James Randi

Randall James Hamilton Zwinge, nado en Toronto (Canadá) o 7 de agosto de 1928 e finado en Plantation (Florida, Estados Unidos) o 20 de outubro de 2020, foi un mago, escéptico, e declarado inimigo da parapsicoloxía canadense, máis coñecido como James "O Asombroso" Randi (The Amazing Randi). James Randi adoitaba desenmascarar principalmente á xente que afirmaba ter poderes sobrenaturais de telecinesia.
Acadou sona polo Desafío paranormal do millón de dólares, polo que a Fundación Educativa James Randi dará ese premio a calquera capaz de demostrar calquera tipo de poderes paranormais, sobrenaturais ou ocultos baixo condicións de proba acordadas por ámbalas dúas partes. Traxectoria
James Randi traballou como ilusionista profesional e escapista dende os anos cincuenta nun programa en directo para a televisión titulado Wonderama (en 1955), onde aparecía como «The Amazing Randi» (o asombroso Randi). Nos anos setenta deuse a coñecer internacionalmente cando retou publicamente ao mago israelí Uri Geller. Randi acusou a Geller de non ser máis que un charlatán que usaba trucos coñecidos entre os magos para facelos pasar como poderes paranormais, e insistiu no seu reto no libro A maxia de Uri Geller. Este respondeu a Randi con varias demandas xudiciais, e a súa rivalidade continuou durante máis de tres décadas.
Randi insistiu escribindo varios libros nos que atacaba as crenzas populares no paranormal. Tamén denunciou as fraudes coas que algúns charlatáns obtiñan ganancias ilícitas. No seu Proxecto Alfa propúxose esencialmente terminar coa investigación paranormal a nivel universitario. Randi desenmascarou ao curandeiro Peter Popoff, o que levou a perda de influencia e popularidade deste.
Randi foi cofundador e membro prominente do CSICOP, ata que dimitiu por mor das demandas que Uri Geller interpuxo contra el, para que a organización non se vise afectada. James Randi faleceu o 20 de outubro de 2020 aos 92 anos de idade. Vida privada
En febreiro de 2006 Randi foi operado e efectuóuselle un bypass nas arterias coronarias. En xuño de 2009 foi diagnosticado de cancro de colon. Por laparoscopia retiróuselle un tumor do tamaño dunha pelota de ping pong. Foi tratado posteriormente con quimioterapia durante varias semanas.
Na entrada do seu blog do 21 de marzo de 2010 declarouse homosexual. Inspirouse na película Milk na que Sean Penn interpretaba a vida de Harvey Milk, o primeiro político homosexual declarado elixido en California. O 12 de xullo de 2013 na convención The Amazing Meeting (TAM) Randi afirmou que casou 10 días iñantes na cidade de Washington co artista Deyvi Peña, que fora o seu compañeiro durante 27 anos.
En 2012 o mago Penn Jillette, do dúo Penn e Teller, anunciou que estaba a traballar nunha biografía de James Randi. Honras
Eponimia
Asteroide Randi
O asteroide (3163) Randi foi chamado así na súa honra.
James Redfield

James Redfield, nado en Birmingham (Alabama) o 19 de marzo de 1950, é un escritor estadounidense de novelas esotéricas. Traxectoria
Estudou psicoloxía na Universidade de Auburn (que se acha en Auburn, outra das cidades de Alabama). Durante quince anos, traballou como terapeuta para nenos con abusos sexuais. O autor vive en Arizona coa súa muller Salle e a súa gata Meredith.
Ao publicar o best-séller The Celestine Prophecy en 1993, Redfield gañou unha lexión de seguidores no mundo enteiro e viuse alzado á condición de guía espiritual para os seus lectores. No ano 2006 esta novela foi levada ao cinema. Obra
The Celestine Prophecy (1993)
The Tenth Insight (1996)
The Celestine Vision (1997)
The Secret of Shambhala (1999)
God and the Evolving Universe (2002)
James Stirling (gobernador)

O almirante Sir James Stirling, nado o 28 de xaneiro de 1791 e finado o 22 de abril de 1865, foi un oficial naval escocés e administrador colonial. O seu entusiasmo e persistencia persuadiron ao goberno británico a establecer a colonia do río Swan e Stirling converteuse no primeiro gobernador e comandante en xefe de Australia Occidental.
James Tobin

James Tobin, nado en Champaign, Illinois, o 5 de marzo de 1918 e finado en New Haven o 11 de marzo de 2002, foi un economista keynesiano estadounidense. Traxectoria
Foi Premio Nobel de Economía, membro do Consello de Asesores Económicos da Presidencia dos Estados Unidos e da Xunta de goberno do Sistema de Reserva Federal, profesor nas universidades de Harvard e Yale.
Cría que os gobernos deben intervir na economía co fin de estabilizar a produción total e evitar as recesións. O seu traballo académico incluía contribucións pioneiras ao estudo dos investimentos, a política monetaria e fiscal e os mercados financeiros. Inclusive propuxo un modelo econométrico para variábeis endóxenas censuradas, o modelo Tobin.
Fóra do mundo académico, é coñecido pola súa suxestión de gravar os fluxos de capitais, proposta actualmente coñecida como Taxa Tobin, que se converteu nun dos cabalos de batalla do altermundismo, aínda que o propio Tobin cría que se estaba abusando do seu nome e a súa idea.
James Watson

James Dewey Watson, nado en Chicago (Illinois) o 6 de abril de 1928 e finado en East Northport (Nova York) o 6 de novembro de 2025, foi un biólogo e zoólogo estadounidense, famoso por ser un dos descubridores da estrutura da molécula de ADN, que lle valeu o recoñecemento da comunidade científica sendo galardoado co Premio Nobel de Medicina ou Fisioloxía. Traxectoria
En 1947 ingresa na Escola de graduados da Universidade de Indiana, onde traballaba, galardoado co Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1962 (compartido ese ano con Maurice Wilkins e Francis Crick) polos seus descubrimentos acerca da estrutura molecular dos ácidos nucleicos e a súa importancia para a transferencia da información na materia viva. En maio de 1950, á idade de 22 anos, Watson completou o seu doutoramento en Zooloxía. Incorporouse á Universidade Harvard en 1955. Traballou xunto ao biofísico británico Francis Crick no Laboratorio Cavendish, Universidade de Cambridge de 1951 ata 1953. Tomando como base os traballos realizados no laboratorio polo biofísico británico Maurice Wilkins, Watson e Crick desentrañaron a estrutura en dobre hélice da molécula do ácido desoxirribonucleico (ADN). As investigacións proporcionaron os medios para comprender como se copia a información hereditaria. Posteriormente Arthur Kornberg achegou probas experimentais da exactitude do seu modelo. Como recoñecemento aos seus traballos sobre a molécula do ADN, Watson, Crick e Wilkins compartiron en 1962 o Premio Nobel de Medicina. En 1968 foi director do Laboratorio de Bioloxía Cuantitativa de Cold Spring Harbor, Nova York. Escribiu The Double Helix (A dobre hélice, 1968), historia do descubrimento da estrutura do ADN. Participou no proxecto Xenoma Humano nos Institutos Nacionais da Saúde.
James Whyte Black

Sir James Whyte Black, nado en Uddingston, Escocia o 14 de xullo de 1924 e finado o 22 de marzo de 2010 foi un farmacólogo británico, inventor do propranolol e a cimetidina. Traxectoria
Conseguiu o Premio Nobel de Medicina en 1988, xunto cos investigadores estadounidenses Gertrude Elion e George Herbert Hitchings.
Contribuíu ao coñecemento científico e clínico básico en cardioloxía, como médico e como científico. A súa invención do propranolol, que revolucionou o tratamento médico da anxina de peito está considerada como unha das máis importantes contribucións á medicina e á farmacoloxía clínicas do século XX.
Jamila Abdallah Taha al-Shanti

Jamila Abdallah Taha al-Shanti (en árabe: جميلة الشنطي), nada en 1955 e finada o 19 de outubro de 2023, foi unha profesora e política palestina, membro de organización islamita Hamás e do Consello Lexislativo Palestino. Morreu nun asalto israelí en Gaza durante a guerra entre Israel e Hamas de 2023. Traxectoria
Realizou estudos de lingua inglesa. Traballou como na Universidade islámica en Gaza.
Foi membro de Hamás e fundadora do grupo feminino da organización. Era a muller de máis idade entre as deputadas de Hamas elixidas en 2006 e a terceira na candidatura. Vida persoal
Era a viúva do cofundador de Hamas Abdel Aziz al-Rantissi, asasinado por Israel en abril de 2004.
Jamiroquai

Jamiroquai é unha banda británica de música acid jazz e funk procedente de Londres. Formados en 1992, están liderados polo vocalista Jay Kay e destacaron no movemento funk e acid jazz con sede en Londres da década de 1990. Basearon o seu son de acid jazz nos seus primeiros lanzamentos e máis tarde inspiráronse en xéneros como rock, disco, electrónica e música latina. Membros
Os membros da banda son: Jay Kay (vocalista), Derrick McKenzie, Sola Akingbola, Paul Turner, Matt Johnson, Rob Harris, Lorraine McIntosh e Hazel Fernandez. Discografía
Emergency On Planet Earth (1993)
The Return Of The Space Cowboy (1994)
Travelling Without Moving (1996)
Synkronized (1999)
A Funk Odyssey (2001)
Dynamite (2005)
Rock Dust Light Star (2010)
Jamonas

Jamonas é un grupo musical madrileño, creado en 2016. Traxectoria
Está formado por Elena Rosillo (voz e guitarra) Arantxa Llano (baixo, tamén na banda Alberto Azul) e Su Carbajales (teclado). Definen o seu estilo como ironi-pop, con influencias de bandas como L-Kan o Los Fresones Rebeldes, así como do pop de Nosoträsh ou o punk de Vulpes.
En 2018 autoeditaron o seu primeiro disco, Jamonas. Gravado e producido no local El Desguace por Raúl García, inclúe seis cancións.
Jan Alfons Keustermans

Jan Alfons Keustermans, nado en Anveres o 6 de maio de 1940, é un escultor, gravador e deseñador de moedas belga. Traxectoria
Jan Alfons Keustermans cursou estudos artísticos no Instituto Nacional Superior de Belas Artes de Anveres, a súa cidade natal, e foi director da Academia Municipal de Belas Artes de Turnhout, na provincia de Anveres, ata o ano 2000.
Keustermans iniciouse na escultura sobre madeira na restauración de edificios, e tamén sobre pedra, traballando con fabricantes de lápidas. Na súa primeira época elaborou varios obras de temática relixiosa en madeira, e os seus traballos escultóricos posteriores están feitos en materiais tan diversos como pedra azul, bronce, xeso, arxila, mármore ou poliéster, cos temas recorrentes do espido feminino e as composicións con múltiples figuras. Ademais da súa obra escultórica, en 1994 Jan Alfons Keustermans gañou un concurso convocado polo Ministerio de Facenda de Bélxica para crear un retrato do rei Alberte II (1993-2013) para o anverso das moedas de curso legal no país emitidas entre 1994 e 2001. Con ocasión do cambio da unidade monetaria, en 1997 encargóuselle un deseño similar para a serie de moedas en euros que comezarían a cuñarse dous anos despois. Recoñecementos
Keustermans acadou nomerosos premios e recoñecementos, sobre todo polo seu labor como escultor, entre eles os seguintes: (1958) Premio Mistler.
(1959) Premio Jussiant.
(1960) Premio T. Van Lerius.
(1960) Premio da Solidariedade, do Club XII (Academia de Anveres).
(1961) Premio Janssens de Bareveke.
(1962) Premio Familia Oppenheimer, do Club XII (Academia de Anveres).
(1963) Premio Hendrickx, do Club XII (Academia de Anveres).
(1964) Premio Bugatti.
Jan Arnošt Smoler

Jan Arnošt Smoler, nado o 3 de marzo de 1816 en Łućo e finado o 13 de xuño de 1884 en Bautzen foi un filólogo e escritor sorbio, un dos máximos expoñentes do rexurdimento sorbio do século XIX. Traxectoria
O pai de Smolers era un cantor luterano e profesor, establecido desde 1823 en Łaz, onde Jan Arnošt rematou a escola primaria, continuando a partir de 1827 os estudos de secundaria en Bautzen. Non puido realizar a carreira de estudos eslavos como desexaba por non existir na época nas universidades prusianas eses cursos, e así en 1836 comezou os estudos de teoloxía na Universidade de Breslau, e alí foi un dos membros fundadores da Akademischen Verein für lausitzische Geschichte und Sprache en 1838. Completou os seus estudos o ano seguinte e volveu a Łaz. Xunto con Leopold Hauptal e Handrij Zejler recolleu a colección de cántigas Die Volkslieder der Wenden in der Ober- und Nieder-Lausitz. En Wendisch-deutsche Gespräche e no seu dicionario de 1843, Deutsch-Wendisches Wörterbuch, Smoler realizou unha serie de reformas na ortografía modeladas segundo outras linguas eslavas occidentais e que tendían a diluír as diferenzas entre o alto e o baixo sorbio.
En 1847 foi un dos fundadores da asociación de promoción da cultura sorbia Maćica Serbska, que adoptou a súa ortografía e que se implicou na defensa dos dereitos dos sorbios no contexto da revolución de 1848 e que logrou concesións do goberno saxón, como que a partir de 1850 a lingua sorbia fose o medio de instrución nalgunhas escolas. Smoler estivo entre os primeiros profesores que en 1850 deron clases en sorbio no instituto de Bautzen, e tamén deu clases no colexio local escribindo algúns libros de texto. En 1851, Smoler, estableceu en Bautzen, a súa propia casa de edición que se fixo cargo da publicación do semanario Tydźenska nowina, que baixo a dirección de Smoler cambiou o seu nome a Serbske Nowiny en 1854. Entre 1852 e 1856 Smoler tamén publicou o anuario Jahrbücher für slawische Literatur, Kunst und Wissenschaft, e de 1865 a 1868 o semanario Slawische Zentralblatt – Wochenschrift für Literatur, Kunst, Wissenschaft und nationale Interessen des Gesamtslawentums.
Smoler foi un defensor do paneslavismo cultural e da teoría da reciprocidade eslava, esperando que os contactos coas principais nacións eslavas fomentasen e promovesen a cultura sorbia en Lusacia, e así entre 1859 e 1883 realizou varias viaxes a Rusia, entre outras razóns para recoller doazóns para o financiamento de proxectos culturais. Obra
Wendisch-deutsche Gespräche. Bautzen 1841
Volkslieder der Wenden in der Ober- und Nieder-Lausitz, 2. Bde. 1841 u. 1843 (hrsg. gemeinsam mit Leopold Haupt)
Krotke wułpoženje powšitkomneho Serskeho prawjepisanja Bautzen 1843.
Deutsch-Wendisches Wörterbuch. Mit einer Darstellung der allgemeinen wendischen Rechtschreibung. Bautzen 1843
Überreste der alten Mythologie in der wendischen Lausitz. Sorbisch-wendische Sprachlehre. Bautzen 1850
Kleine Grammatik der serbisch-wendischen Sprache in der Oberlausitz. Bautzen 1852
Die slavischen Ortsnamen in der Oberlausitz und ihre Bedeutung. Festschrift zum 300 jährigen Jubiläum des Gymnasiums zu Budissin. Bautzen 1867.
Jan Breydel

Jan Breydel, nado en Bruxas c. 1264 e finado entre 1328 e 1333, foi un revolucionario flamengo ao que se lle atribúe o liderado das Matinas de Bruxas (Brugse Metten), un violento levantamento contra Filipe o Fermoso na cidade de Bruxas. Pasou á historia como símbolo da loita dos burgueses flamengos contra a nobreza e contra a dominación francesa de Flandres. Legado
Leva o seu nome o Estadio Jan Breydel, onde disputan os seus partidos como local o Club Brugge e o Cercle Brugge.
Jan Bronner

Jan Bronner, nado en Zijpe o 24 de decembro de 1881 e finado en Laren o 18 de maio de 1972, foi un escultor neerlandés. Naceu nunha vila de campesiños no pólder de Zijpe. Fillo dun pintor. Criouse en Haarlem, onde o seu pai atopara traballo. Na escola primaria, o seu talento para o debuxo e a pintura sobresaen dende os comezos.