proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Asansol

Asansol é unha cidade da India no estado de Bengala Occidental. A segunda urbe máis importante do estado despois de Calcuta sitúase a uns 200 km ao noroeste da megalópole. Cabeceira dunha das principais concas mineiras do país, é polo mesmo tamén un gran centro industrial do ferro e aceiro e nó ferroviario de primeira orde (fabricación de locomotoras). Conta cunha poboación nos seus límites administrativos de 475. 439 habitantes (censo de 2001) e unha área metropolitana de 1067369h.
Nunha rexión, a do val do río Damodar, de antigo poboamento foi centro activo do xainismo fai dous mil cincocentos anos con templos de diferentes épocas espallados pola zona.
En 1774 dous británicos da Compañía das Indias Orientais descubriron carbón na área e a súa historia tomou o curso que a ten levado a se converteres no centro dunha gran conurbación mineiro-industrial (Asansol-Dhanbad-Durgapur-Bokaro) con máis de seis millóns de habitantes e un rápido crecemento.
Asasinato de Alexandre II de Rusia

O asasinato do tsar Alexandre II de Rusia tivo lugar o 1 de marzoxul. / 13 de marzo de 1881greg. en San Petersburgo, Rusia. Mentres o tsar se dirixía ao picadeiro Mikhailovskii na súa carruaxe, foi vítima dun atentado con bomba, que fixo que a comitiva imperial se detivese. O tsar descendeu da carruaxe para comprobar os danos e nese momento, outro terrorista lanzou unha segunda bomba que estoupou aos pés do emperador.
Alexandre II xa sobrevivira a outros intentos de acabar coa súa vida. O asasinato do tsar é considerado como unha das accións de maior éxito do movemento nihilista ruso do século XIX. Os conspiradores
O rexicidio foi ideado polo Comité Executivo de Narodnaia Volia ("Vontade do Pobo"), unha organización terrorista revolucionaria formada en 1879. Andreii Zheliabov foi o principal organizador. Cando Zheliabov foi arrestado uns días antes do ataque, a súa muller Sophia Perovskaia tomou as rendas do atentado. Os plans dos terroristas
Preparación da explosión na ponte
Tras o fracaso do intento de asasinato no Palacio de Inverno, os membros de Narodnaia Volia comezaron a preparar un novo ataque contra o tsar. Tras o ataque ao Palacio de Inverno, o emperador mostrouse máis cauto. Consecuencias
Tras o atentado erixiuse un santuario temporal no lugar do ataque, mentres se recadaban os fondos necesarios para a construción do monumento final. Para levantar o santuario permanente sobre o lugar exacto no que tivo lugar o asasinato, decidiuse estreitar a canle, de modo que a sección da rúa sobre a cal tivo lugar o ataque ao tsar puidese quedar incluído no interior dos muros da igrexa. O monumento final foi erixido como a Igrexa do Salvador sobre o sangue derramado. A construción da igrexa comezou en 1883, baixo o reinado de Alexandre III, e foi completada en 1907, durante o reinado de Nicolao II.
Asasinato de Jalil Andrabi

Jalil Andrabi foi un importante avogado de dereitos humanos caxemirés, activista e partidario da independencia de Caxemira asociado coa Fronte de Liberación de Jammu e Caxemira (JKLF). Jalil Andrabi foi presuntamente asasinado polo grupo paramilitar indio Rashtriya Rifles e renegados indios en marzo de 1996 cando Andrabi tiña 42 anos. Sucesos
O asasinato de Jalil Andrabi
O 8 de marzo de 1996 Andrabi foi detido en Srinagar polo militar indio Avtar Singh, da 35ª unidade da paramilitar Rashtriya Rifles do exército indio. As testemuñas presenciais afirmaron que Andrabi foi detido ao redor das 18: 00 h por unha unidade do Rashtriya Rifle, que interceptou o seu coche a uns centos de metros da súa casa.
O corpo de Jalil Andrabi apareceu na mañá do 27 de marzo de 1996, flotando no río Jhelum, na zona de Kursu Rajbagh da cidade de Srinagar. Segundo informes xornalísticos, o corpo atopábase dentro dunha bolsa de estopa. A autopsia demostrou que fora asasinado días despois do seu arresto. Avtar Singh, o axente supostamente responsable, fuxiu do país e foi buscado polo Estado Indio debido ó seu asasinato. O goberno indio emitiu unha orde de arresto e unha alerta á Interpol pero estas medidas nunca chegaron a nada. Existe un caso xudicial pendente nun tribunal Budgam contra Avtar Singh.
Presunta morte de Avtar Singh
O 9 de xuño de 2012, Avtar Singh, con 47 anos, que nese momento vivía en Selma, California, matou a súa muller Hervinder Kaur, de 36, o seu fillo, Jay Singh, de 3 anos, e a Kinwaljeet "Aryan" Singh, o seu fillo de 17, ademias de ferir gravemente o seu fillo Kanwarpal "Chris" Singh, o cal tiña 15 anos, cunha pistola. Avtar chamou á policía para confesar os seus crimes e logo suicidouse coa súa propia pistola. Kanwarpal, a pesar de sobrevivir, sufriu graves feridas na cabeza. Foille retirado o soporte vital no Centro Médico Rexional Comunitario de Selma e morreu o 14 de xuño. A fonte da que procede esta información non especifica se este Avtar Singh é o mesmo que supostamente asasinou a Jalil Andrabi.
Asasinato de Rocío Wanninkhof

Rocío Wanninkhof Hornos, nada o 9 de novembro de 1979 e finada o 9 de outubro de 1999, foi unha moza adolescente española que foi asasinada na súa vila natal, en Mijas, Málaga, localizada no Costa do Sol. En 2001, en medio da presión popular e o circo dos medios de comunicación (definido en ocasións como un "linchamento público" do acusado), un xuízo con xurado condenou a María Dolores "Loli" Vázquez, de 52 anos, polo asasinato, aínda que non existían probas que a relacionasen co crime. Vázquez era a amante separada da nai de Wanninkhof, Alicia Hornos. Este erro xudicial foi atribuído aos prexuízos sobre a homosexualidade de Vázquez e a fabricación dunha narrativa sen fundamento sobre a súa condición de lesbiana "dominante" e "depredadora". Tamén se citaron falsas interpretacións do comportamento de Vázquez debido á súa orixe galega e a educación tradicional británica en disonancia coas normas, actitudes e expectativas sociais locais.
Tres meses despois da condena de Vázquez, o Tribunal Superior de Xustiza de Andalucía anulou a sentenza e ordenou un novo xuízo. Porén, tódolos cargos contra Vázquez foron retirados cando o ADN atopado preto do corpo de Wanninkhof se comparou con Tony Alexander King, un delincuente sexual británico de 32 anos cun longo historial criminal no Reino Unido, e quen tamén foi identificado mediante ADN como o autor do asasinato de Sonia Carabantes, de 17 anos, en Coín, en 2003. King foi condenado por ámbolos dous asasinatos e condenado a 55 anos de prisión.
Todo o proceso é coñecido popularmente en España como caso Wanninkhof. A condena de Vázquez foi catalogada como o maior erro xudicial na historia xurídica de España dende o crime de Cuenca" de 1910.
Asasinato ritual

Os asasinatos rituais ou os crimes rituais existiron e aínda existen hoxe e cométense de xeito individual ou colectivamente contra grupos minoritarios vulnerables; os albinos, por exemplo, constitúe en África un grupo particularmente impactado e vulnerable.
As acusacións ou cargos xeralmente atribúense a minorías determinadas e socialmente rexeitadas con acusacións de asasinatos contra membros do grupo maioritario, con maior frecuencia nenos. Calumniando a quen ela proclama como autores, provoca e xustifica a opresión e a persecución. Os seus propoñentes aproveitan os secuestros que non se puideron aclarar, accidentes e mortes e para explicalos, propoñen unha chiba expiatoria. Tales actos non son só o resultado de lendas populares, arraigadas na superstición, senón que, co propósito de propaganda, tamén son construídas e coidadosamente utilizadas por grupos de interese relixiosos, políticos, rexionais ou locais e poden adoptar a forma dunha teoría da conspiración. Os pogromos, linchamentos e asasinatos camuflados en xuízos son a miúdo o resultado. Un asasinato ritual debe distinguirse do sacrificio humano, este último perpetrado coa aprobación da sociedade a diferenza do asasinato ritual, considerado como un crime. Visión xeral
Os actos de infanticidio ritual, sacrificio humano e canibalismo foron levados a cabo por diferentes pobos e relixións da Antigüidade contra minorías étnicas e relixiosas estranxeiras, sexa por xenofobia ou para xustificar xuízos.
Aos ollos dos xudeus, o infanticidio e o canibalismo caracterizaban aos pobos estranxeiros idólatras. No período helenístico, os gregos e romanos, afeitos a prácticas de infanticidio, reportaron contra o xudaísmo rumores análogos, que logo se aplicaron ao cristianismo. En contraste, no século I, o historiador Tácito mesmo describe como excéntrico o costume dos xudeus de non querer eliminar ningún infante.
No cristianismo, dirixíronse reproches semellantes primeiro a certas seitas como os gnósticos ou cristiáns heterodoxos como os montanistas. Cara aos xudeus, o reproche oíuse moi raramente na Antigüidade serodia e logo, aludiu ao dogma xa estabelecido de deicidio de persoas.
É só dende comezos da Idade Media que as acusacións de asasinatos rituais se estenderon na Europa dominada pola Igrexa católica e logo se converteron no elemento principal para perseguir outras conviccións relixiosas: a maioría das veces xudeus, mais tamén contra herexes e bruxas. Máis tarde algúns católicos tamén atribuían a protestantes e masóns tales prácticas, e aos puritanos.
Ascalón

Ascalón (en hebreo: אַשְׁקְלוֹן, Ashkelon; en árabe: عسقلان Asqalun) é unha cidade de Israel, situada a 56 km ao sur de Tel Aviv e a 73 km ao suroeste de Xerusalén. Atópase á beira do mar Mediterráneo e preto do deserto do Néguev. A cidade goza dun clima especialmente agradable, tanto fresco como seco. Os días chuviosos son raros e posúe unha das praias de areas máis finas do país, así como innumerables lugares de entretemento. Mencionada na Estela de Merenptah, floreceu baixo o réxime de gregos e romanos. Herodes agrandou e embeleceu en gran medida a cidade, a cal se cre que foi o seu lugar de nacemento. Plinio o vello fala no seu tempo dela como cidade libre.
Algúns xudeus permaneceron en Ascalón cando esta se converteu nunha cidade cristiá baixo o réxime bizantino. Tomada polos musulmáns en 638, estaba tan ben fortificada e defendida que os cruzados non puideron conquistala ata 1153, cando aínda quedaba unha pequena comunidade xudía no lugar. Destruída completamente no 1270 polo sultán Baibars, estivo abandonada durante séculos e ficou esquecida a súa localización. A cidade foi buscada sen éxito pola exploradora británica Hester Stanhope en 1830.
A vila árabe de al-Majdal ou al-Majdal Asqalan (árabe: المجدل; hebreo: אל-מג'דל, מגדל), foi establecida a uns poucos quilómetros cara ao interior da cidade histórica do século XV, baixo goberno otomán. En 1920 pasou a formar parte do Mandato británico de Palestina. Al-Majdal tiña unha poboación de 10. 000 habitantes antes da guerra árabe-israelí de 1948, e en outubro de 1948 a cidade acollía a centos de refuxiados das localidades veciñas. Al-Majdal serviu de posto avanzado para as forzas exipcias asentadas en Gaza. Finalmente foi conquistada polas forzas israelís o 5 de novembro de 1948, e para entón a maioría da poboación árabe xa abandonara a cidade, deixando só 2700 habitantes, dos cales 500 foron deportados polas tropas de Israel en decembro dese ano. A cidade pasou a coñecerse como Migdal Gaza, Migdal Gaz e Migdal Ashkelon polos novos habitantes xudeus.
En 1953 o asentamento veciño de Afridar quedou incorporado e readaptouse o nome Ascalón para a cidade. En 1961 Ascalón foi situada no posto 16 entre os centros urbanos de Israel, cunha poboación de 24. 000 habitantes. En 2016 a súa poboación era de 130. 660 habitantes.
Ascensión recta

En astronomía, a ascensión recta é unha das coordenadas astronómicas que se utilizan para localizar os astros sobre a esfera celeste (a outra é a declinación), sendo o equivalente á lonxitude terrestre (coordenada xeográfica).
A ascensión recta mídese a partir do punto vernal en horas (unha hora é igual a 15 graos), minutos e segundos cara ao leste ao longo do ecuador celeste. O punto vernal está na posición do Sol no equinoccio de primavera ou equinoccio vernal. O seu símbolo é α.
Aschaffenburg

Aschaffenburg é unha cidade de Baviera, Alemaña. Localizada na confluencia do río Main co Aschaff, preto da aba do Spessart. Aínda que a cidade non está incluída no distrito de Aschaffenburg, é a súa capital administrativa. En 2003 a cidade tiña 68. 607 habitantes. Historia
En orixe a cidade foi unha colonia romana, e nas ruínas do seu castrum os francos construíron un castelo. San Bonifacio erixiu unha capela a San Martiño e funda un mosteiro bieito.
Aschersleben

Aschersleben é unha cidade e concello de 31. 717 habitantes (2007) do land de Saxonia-Anhalt, en Alemaña. O 1 de xaneiro de 2009 integrouse nel o antigo concello de Neu Königsaue. Historia
A primeira referencia á cidade data de 753 co nome de Ascegereslebe.
Ascite

En medicina, ascite é o termo empregado para designar á acumulación de fluídos na cavidade do peritoneo, situada na parte abdominal do corpo. É común debido á cirrose hepática e doenzas graves do fígado, e a súa presenza pode esconder outros problemas médicos. O diagnóstico é usualmente feito mediante análises de sangue, unha ecografía do abdome e extracción directa do fluído axudándose dunha agulla (técnica denominada parecentese), que tamén pode ser terapéutica, é dicir, axudar ao baleirado da cavidade do peritoneo. O tratamento pode ser feito con fármacos (diuréticos), paracentese ou outros tratamentos dirixidos á eliminación ou redución no líquido peritoneal en exceso.
Asclepio

Asclepio (en grego Ασκληπιός Asklepios, en latín Aesculapius, de onde vén o nome alternativo Esculapio) era na mitoloxía grega o deus da medicina. Traxectoria
Era tido por fillo de Apolo e de Coronis (filla de Flexias, rei dos lapitas). Asclepio representa o aspecto curativo das artes médicas, mentres as súas fillas Aceso, Iaso, Hixía, Aglaea e Panacea (literalmente "que todo o cura") simbolizan o poder da limpeza, da menciña e da saúde.
Podía aparecer representado como unha simple serpe ou cobra; porén a representación máis frecuente era a dun home barbado, cuberto cun manto que deixaba un ombro ao aire, portando na man esquerda un caxato, arredor do cal se enrosca unha serpe, figuración que por veces é confundida co caduceo de Hermes. En ocasións figura aos seus pés un galo, símbolo da vixilancia.
Asclepio aprendeu a ciencia da curación so guía do centauro Quirón, que lle ensinou todos os secretos das plantas. Como médico acompañou aos argonautas na busca do vélaro de ouro. Mais Asclepio superaría ao seu mestre, pois non só sandaba, senón que mesmo comezou a resucitar os mortais. Tamaña ousadía tróuxolle a animadversión do deus do ultramundo, Hades. En castigo, un lóstrego lanzado por Zeus acabou coa súa vida. A súa tumba colócase en Epidauro, sobre a que se ergue un templo. Culto
Despois da súa morte recibiu culto. O máis famoso dos seus santuarios foi o de Epidauro, no Nordeste do Peloponeso. Outros santuarios de sona foron o da illa de Cos, onde parece que Hipócrates, fundador da medicina racional, comezou a súa carreira; o de Trikala e o de Pérgamo, en Asia Menor, lugares onde se chegou a organizar un sacerdocio especializado, ausente na maior parte do mundo helénico. Para Elio Arístide (Discursos sagrados), Asclepio é o máis grande dos deuses e o máis querido dos mortais. A doutrina hermética transfórmao nun deus conservador do Universo.
En honra de Asclepio usábanse serpes non ritos de curación. Cobras non velenosas deixábanse en cestas no chan dos cuartos onde doentes e feridos durmían. A comezos do 300 a. C. , o culto de Asclepio foi popularísimo. Os seus templos eran denominados asclepieion e os peregrinos acudían a eles para ser curados. Durmían toda a noite e contaban os seus soños a un sacerdote no día seguinte (incubatio). O sacerdote entón prescribía unha cura, a miúdo consistente nunha visita aos baños ou ao ximnasio. Lewis Farnell sostén que nalgún deses templos usábanse cans sagrados para lamber as feridas dos enfermos demandantes.
O orixinal e antigo xuramento hipocrático comezaba cunha invocación na que figuraba Asclepio: "Xuro por Apolo Curador e por Asclepio e por Hixía e Panacea e por todos os deuses. .. ". Os eruditos manteñen que este xuramento non debeu ser redactado por Hipócrates, senón por outros da súa escola ou ben por seguidores de Pitágoras.
Asclepíades Farmación

Asclepíades Farmación (en latín Asclepiades Pharmacion, en grego antigo Ἀσκληπιάδης Φαρμακίων), tamén coñecido como Asclepiades o Mozo (Asclepiades Juvenis) foi un médico que probabelmente viviu a finais do século I ou principios do século II, xa que cita a Andrómaco, Dioscórides Pedacio, Escribonio Largo e el mesmo é citado por Galeno.
O seu alcume debíase aos seus grandes coñecementos en farmacia, e sobre este tema escribiu unha obra dividida en 10 libros, cinco sobre remedios externos e cinco sobre internos. Galeno cita esta obra varias veces, e sempre con admiración.
Asclepíades Filofísico

Asclepiades Filofísico (en latín Asclepiades Philophysicus en grego antigo Ἀσκληπιάδης Φιλοφυσικός) foi un médico que probabelmente viviu no século -II, ou pouco antes. Aparece mencionado por Galeno, quen conservou algunhas das súas fórmulas.
Asclepíades de Anazarbo

Asclepíades de Anazarbo (en grego antigo: Άσκληπιάδες) foi un escritor grego nado en Anazarbo, Cilicia, mencionado por Estevo de Bizancio como autor de moitas obras, pero só menciona especificamente unha delas: περὶ ποταμῶν Sobre os ríos.
Asclepíades de Bitinia

Asclepiades de Bitinia (en latín Asclepiades, en grego antigo Ἀσκληπιάδης ο Βιθυνός / Asklêpiádês o Bithunós) foi un médico bitinio que acadou unha gran popularidade en Roma a principios do século -I, fama que mantivo durante a súa vida e que aínda transmitiu aos seus sucesores. Crisilpo de Bitinia foi un dos seus seguidores. Plinio o Vello di que chegou á vellez sen coñecer a enfermidade e que finalmente morreu dun accidente. Traxectoria
Dise que primeiro foi a Roma como profesor de retórica, pero non tivo éxito, e despois dedicouse á medicina. Do que se sabe da súa historia e da súa práctica médica, dedúcese que era un home de gran talento natural, que coñecía a natureza humana, ou mellor dito, a debilidade humana, e que era un moi bo observador, pero que sabía pouco de medicina. Comezou, segundo os que coñecen a súa propia ignorancia, observando a práctica dos seus predecesores e afirmou ter atopado un método eficaz para tratar as enfermidades. Como descoñecía a anatomía e a patoloxía, rexeitou os procedementos dos que investigaban a estrutura do corpo humano e observaban as causas das enfermidades, e dise que atacou en particular os escritos de Hipócrates. Abstívose de usar remedios moi activos e confiou na eficacia da dieta, o exercicio, os baños, a limpeza e outras circunstancias que aínda son necesarias para a saúde, pero nunca prohibiu o viño senón que fomentou o seu consumo, cousa que lle deu popularidade. Dividiu as enfermidades en agudas e crónicas. Filosoficamente, proclamábase como seguidor de Epicuro e aplicou a súa doutrina sobre os átomos, cos que construíu unha nova teoría asumindo que toda acción mórbida se reducía a unha obstrución dos poros e á mala distribución dos átomos.
Asclepíades de Mirlea

Asclepíades de Mirlea foi un gramático, historiador e astrónomo grego nado en Mirlea (Bitinia) e que viviu no século -II e -I. Era fillo de Diótimo e discípulo de Apolonio de Rodas. En tempos de Pompeio o Grande ensinaba gramática en Roma. Viviu unha tempada na Península Ibérica. Traxectoria
Só se conservan fragmentos do que ao parecer foi unha extensa obra en grego.
Como gramático escribiu varios tratados sobre gramática e gramáticos, tratados exexéticos sobre Homero e unha monografía sobre a Copa de Néstor.
Como astrónomo escribiu varias obras (hoxe perdidas) sobre Arato, Teócrito, e unha monografía sobre as Pléiades.
Segundo Estrabón residiu unha tempada en Hispania e deixou unha relación das súas tribos que utilizou o xeógrafo grego. É mencionado tamén como autor dunha Historia de Bitinia, de polo menos 10 libros. Xeralmente é considerado autor dunha historia de Alexandre Magno mencionada por Flavio Arriano. Como Suídas o sitúa cen anos antes, supúxose que podían existir dous Asclepíades de Mirlea, un sería o avó, e o outro, o fillo ou o neto. Ateneo de Naucratis cre que Asclepíades, un escritor grego, fillo de Areo, que escribiu unha obra sobre Demetrio de Falero, podería ser o mesmo personaxe.
Ascona

Ascona é unha comuna do cantón de Ticino (Suíza) de 5. 080 habitantes, sobre o Lago Maior. Tradicionalmente unha vila de pescadores, actualmente Ascona é un popular destino turístico.
Ascontra, Artoño, Agolada

Ascontra é un lugar da parroquia de Artoño, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE en 2008 tiña cinco habitantes (tres homes e dúas mulleres), nove menos ca en 2000. Toponimia
O topónimo Ascontra, á espera da oficialización da forma A Ascontra, podería ter orixe na preposición escontra (do latín ex contrā), facendo referencia á situación da aldea (que aparece documentada como Artoño das Contra) enfronte da aldea de Artoño. Lugares e parroquias
Parroquias de Agolada
Asdf

Asdf son as catro primeiras teclas da fila central dun teclado Qwerty, sobre as que repousa a man esquerda cando non está a escribir. Por ese motivo acostuma ser utilizada cando non importa realmente o que se deba de poñer, coma exemplos ou tests —unha busca en Internet para comprobar a conexión, ou mesmo a creación dun ficheiro para saber se se posúen permisos de escritura— sen ter significado ningún.
"asdf" tamén é o que unha persoa escribe na liña do asunto dun correo electrónico cando non hai realmente un asunto a tratar, isto é, cando simplemente se quere dicir algo sen significado ningún. Aínda que tamén hai persoas que empregan a verba "asdf" cando outra persoa di algo, nun foro ou en calquera conversa a través de Internet, que non ten interese ningún para o lector e pode ser simplemente ignorado para o ben de quen o escribiu.
A forma máis común é a primeira, xa que cando unha persoa se aburre e non sabe que dicir cando unha conversa está detida, escribe asdf unha ou en ocasións máis dunha vez para darlle vida.
‘asdf’ tamén é o contrasinal predeterminado en moitos sistemas informáticos.
Asemblea

Unha asemblea é unha reunión onde afectados por un determinado asunto ou membros dunha organización opinan ou deciden sobre un tema directamente e sen representantes (democracia directa), ou ben son representantes doutras persoas os que debaten e deciden (democracia indirecta). No primeiro tipo de asembleas adoita tomarse a decisión por consenso para acadar acordos mínimos aceptables para tódolos implicados, e reservarse as votacións para os casos nos que non hai acordo posible.
En moitas organizacións a asemblea é un órgano político que toma decisións. En ocasións asume total ou parcialmente o poder lexislativo e, ás veces, mesmo o executivo e xudicial. Unha asemblea fórmase por persoas da propia organización, que están relacionadas ou que teñen o permiso explícito da mesma para participar.
Moitas organizacións democráticas teñen unha asemblea como órgano máximo de decisión, como as organizacións sociais, sindicais, profesionais e os estados. As asembleas máis coñecidas son os parlamentos ou congresos dos estados. Historia
Historicamente (na política) as asembleas se formaron para facilitar a participación democrática do pobo nas decisións que podían afectarlles. Esta forma de política foi unha das primeiras para contribuír á desaparición do despotismo. Por esa razón as asembleas foron prohibidas nos países e rexións totalitarias.
Na actualidade aínda son vetadas en moitos lugares.
Asemblea Federal de Suíza

A Asemblea Federal (ou parlamento) é o poder lexislativo e a autoridade suprema de Suíza, sen prexuízo dos dereitos do pobo e dos cantóns.
A Asemblea está formada por dúas cámaras de igual importancia: o Consello Nacional, coñecida como a cámara baixa, representa ao pobo (200 deputados, repartidos proporcionalmente segundo a poboación de cada cantón).
o Consello dos Estados, coñecida como a cámara alta, representa os cantóns (46 deputados, 2 por cantón e 1 por cada semi cantón sen importar a súa poboación.
Os dous Consellos reúnense separadamente a maior parte do tempo, aínda que calquera decisión require o acordo das dúas cámaras. Para algunhas decisións, como a elección do Consello Federal, do Chanceler da Confederación, dos xuíces do Tribunal federal ou do xeneral do exército en caso de guerra ou crise grave, as dúas cámaras reúnense simultaneamente. Xeralmente as dúas cámaras reúnense catro veces ao ano.
Asemblea Nacional das Estudantes Galegas

A Asemblea Nacional das Estudantes Galegas (ANEGA) foi un sindicato estudantil galego de carácter asembleario, que tiña como obxectivo traballar en defensa dun ensino nacional, popular, científico, democrático e feminista. Pretendía ser unha ferramenta "ampla, aberta, plural e participativa que aposta por un ensino público e galego de calidade". Historia
Fundouse o 30 de abril de 2016, como cumio dun proceso aberto a todo o estudantado galego denominado Asembleas de Base. A súa asemblea constituínte foi celebrada na Facultade de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela, baixo o lema “Ensino galego para as maiorías sociais”. Desde a súa creación, ANEGA participou de movementos de carácter aberto como a folga estudantil galega do 9 de marzo de 2017 ou a do 19 de abril de 2018, así como en diferentes asembleas abertas en centros de ensino de todo o territorio galego.
O 4 de maio de 2016 ANEGA entrou por primeira vez no Claustro Universitario da Universidade de Santiago de Compostela, integrada na Candidatura Unitaria Estudantil (CUE), que será a candidatura maioritaria na representación estudantil tanto nesa ocasión como no seguinte proceso electoral. En 2021 ANEGA presentouse en solitario, sendo o sindicato estudantil con maior representación, mentres que unha escisión tomou o nome da CUE, obtendo resultados máis cativos. No curso 2021-2022 o sindicato paralizou a súa actividade.
Asemblea parlamentaria británico-irlandesa

A Asemblea parlamentaria británico-irlandesa (en inglés British–Irish Parliamentary Assembly, e en irlandés Tionól Pharlaiminteach na Breataine agus na hÉireann) é un corpo deliberativo que consta de membros lexislativos do Reino Unido, Irlanda, e as Dependencia da Coroa británica. O seu propósito é promover un entendemento común entre os representantes electos destas xurisdicións.
A asemblea está composta de membros do Parlamento do Reino Unido e do Oireachtas (o Parlamento de Irlanda) así como cinco representantes do Parlamento de Escocia, cinco da Asemblea Nacional de Gales, cinco da Asemblea de Irlanda do Norte, un polo Tynwald da Illa de Man, un por Jersey e outro por Guernsey.
Asenovgrad

Asenovgrad (Асеновград en búlgaro) é unha cidade de 60. 369 habitantes, situada no oblast de Plovdiv, en Bulgaria.
Asentamento (estrutural)

O asento ou asentamento nunha estrutura refírese á distorsión ou disrupción de partes dun edificio debido a compresión desigual dos seus fundamentos;
encollemento, como o que se produce nos edificios con armazón de madeira cando a estrutura axusta o seu contido de humidade; ou
cargas indebidas aplicadas ao edificio despois da súa construción inicial.
Non se debe confundir o asentamento coa subsidencia do afundimento que resulta da redución do nivel do terreo de carga sobre o que se asenta un edificio, por exemplo nas áreas de explotación mineira onde os pozos colapsan baixo terra.
Algúns asentamentos son bastante normais despois de rematar a construción, pero un asentamento diferencial ou desigual ou pode causar problemas significativos aos edificios. Os edificios tradicionais con estrutura de carballo verde están deseñados para asentar co tempo a medida que o carballo se estaciona e se deforma, utilizándose morteiro ou argamasa de cal en vez de cemento Portland polas súas propiedades elásticas, e a vidraza emprega frecuentemente luces de chumbo (pezas pequenas de vidro unidas por perfís de chumbo, unha técnica común na vidraza tradicional) que poden aceptar movementos máis facilmente que os vidros de maior tamaño.
Asepsia

Asepsia é un termo médico que define o conxunto de métodos aplicados para a conservación da esterilidade. A presentación e emprego correcto de roupa, instrumental, materiais e equipos estériles, sen contaminalos en todo o procedemento cirúrxico coñécese como asepsia. Tamén se chama asepsia á acción que se realiza ó limpar unha área determinada. Foi desenvolvida por Ernst von Bergmann, despois dos traballos de Joseph Lister na antisepsia, esterilizando non só o campo operatorio, senón tamén os instrumentos, vestimentas e partes do corpo dos cirurxiáns que estivesen en contacto co paciente. A asepsia cirúrxica consiste na esterilización completa e a ausencia total de bacterias nunha área.
Asertividade

A asertividade é un concepto desenvolvido polo psicólogo Andrew Salter na década de 1960 e popularizado na década de 1970 nos libros Your Perfect Right: A Guide to Assertive Behavior (1970) de Robert E. Alberti e Michael L. Emmons e mais When I Say No, I Feel Guilty: How To Cope Using the Skills of Systematic Assertiveness Therapy(1975) de Manuel J. Smith. Consiste na habilidade social de facer afirmación dos propios dereitos e expresar pensamentos, sentimentos e crenzas de maneira directa, clara, honesta e apropiada ao contexto, sen violar os dereitos das outras persoas. Sitúase nun punto intermedio entre outras dúas condutas, extremos inadecuados, un por exceso (agresividade), e outro por falta (submisión ou pasividade).
É unha habilidade valorizada no medio profesional sendo ocasionalmente testada en procesos de selección, podendo ser avaliada pola Escala de Asertividade Rathus. Pasividade ou non asertividade. Propio de persoas que evitan mostrar os seus sentimentos ou pensamentos por medo a ser rexeitados ou incomprendidos ou a ofender a outras persoas. Infravaloran as súas propias opinións e necesidades dándolle un valor superior ás dos demais.
Agresividade. Oposto á pasividade, caracterízase pola sobrevaloración das opinións e sentimentos persoais, obviando ou incluso desprezando ás dos demais.
Asertividade. Aberto a opinións alleas, dándolle a mesma importancia que ás propias.
Asghar Leghari vs. Federación de Paquistán

Asghar Leghari vs. Federación de Paquistán foi un caso de 2015 do Tribunal Superior de Lahore que ditaminou que o goberno estaba a violar a Política Nacional de Cambio Climático de 2012 e o Marco para a Aplicación da Política de Cambio Climático (2014-2030) ao non cumprir cos obxectivos establecidos polas políticas. En resposta, requiriuse a formación dunha Comisión de Cambio Climático para axudar a Paquistán a cumprir os seus obxectivos climáticos. Antecedentes
Asghar Leghari, estudante de dereito na rexión do Panxab de Paquistán, tiña os seus cultivos e os dos seus veciños ameazados pola escaseza de auga e as tormentas que se intensificaron polo cambio climático. Presentou unha petición dicindo que os seus dereitos fundamentais foron violados polo descoido da política de cambio climático.
Escribiu que o goberno mostrara "inacción, demora e falta de seriedade" ante os desafíos que expón o cambio climático. Leghari pensou que esta inacción ameazaba a seguridade alimentaria, hídrica e enerxética da nación.
Anteriormente, a política de cambio climático deixábase ás provincias individuais. Con todo, un estudo da Universidade de Ciencias da Xestión de Lahore e o WWF atopou que ningunha provincia tiña unha política en vigor. Decisión
Ditaminouse que o goberno necesitaba facer cumprir a política de 2012. O xuíz Syed Mansoor Ali Shah, do Tribunal Superior, dixo que o cambio climático "parece ser a ameaza máis grave que enfronta Paquistán". O xuíz requiriu que todos os departamentos designasen a unha persoa para garantir que as políticas se aplicaran e crear unha lista de "puntos de acción" antes do 31 de decembro de 2015.
A decisión tamén creou unha Comisión de Cambio Climático, integrada por ONG, expertos técnicos e representantes dos ministerios para facer un seguimento do progreso do goberno.
Asha Bhosle

Asha Bhosle nada co nome Mangeshkar o 8 de setembro de 1933 é unha cantante e empresaria india. É coñecida polos seus cantos en películas hindi, maiormente dobrando a outras actrices que non podían cantar tan ben. Asha tamén é actriz de voz; a súa carreira comezou en 1943. É irmá da cantante de playback Lata Mangeshkar. Recoñecementos
En 2011, foi honrada polo Libro Guinness dos Récords como a artista máis gravada da historia da música, bastante por diante (a pesar da controversia) do cantante de playback Mohammed Rafi.
Entre outros, foi honrada con varios Premios Filmfare, cos Premios Nacionais da India en 1981 e 1986, co Nightingale Of Asia, cos premios Screen Videocon, MTV e Channel V en 1997 (polo álbum Jaanam Samjha Karo), en 1998 Premio Dayawati Modi coa colaboración da UNESCO, en 1999 o Premio Lata Mangeshkar, o premio Dadasaheb Phalke e Cantante do Milenio (en Dubai) en 2000, e co Padma Vibhushan en 2008, premio Freddie Mercury e en 2005 premio ás persoas máis elegantes da música
Doutora honoris causa nas universidades de Amravati e Jalgaon. O grupo Cornershop acadou o nº1 nas listas do Reino Unido coa canción Brimful of Asha, co remix de Norman Cook en 1997. Vida persoal
Asha vive en Bombai e tivo tres fillos e 5 netos. O maior Hemant Bhosle (máis tarde Hemant Kumar), abandonou rapidamente a súa carreira musical para converterse en piloto. A filla máis vella, Varsha, é columnista de The Sunday Observer e Rediff e o pequeno Anand Bhosle, estudou cinematografía e economía. O seu neto Chaitanya (Chintu) Bhosle (fillo de Hemant) tamén se adentrou no mundo da música co grupo Band of Boys.
As súas irmás Lata e Usha Mangeshkar tamén fan sincronizacións de beizos para películas e a súa irmá Meena Mangeshkar e o seu irmán Hridayanath Mangeshkar son ​​directores musicais. Asha tamén é cociñeira e posúe o 20% dun restaurante en Dubai, Asha's, que serve cociña tradicional india. Ela encárgase da cociña e da decoración e ofrece un curso de seis meses a cociñeiros.
Asha Patera

Asha Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten aproximadamente 108 kms de diámetro e está situado a 8, 84° S 225, 69° O. O nome de Asha provén da mitoloxía persa, onde Asha era o espírito do lume, este nome foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 1979. Reiden Patera e Kami-Nari Patera poden ser atopados cara ao oeste.
Asharpaya

Asharpaya era unha montaña do país dos kaskas, desde a cal os guerreiros kaskas dominaban os camiños que levaban á rexión de Pa e, polo tanto, tamén de Tummanna, ambas situadas ao Occidente. O rei hitita Mursilis II foi a estas rexións e expulsou os kaskas que controlaban os camiños e perseguiunos cara ao leste ata a terra de Samuha.
Ashbourne

Ashbourne (en irlandés Cill Dhéagláin, que significa Igrexa de Déaglán), historicamente coñecido como Killeglan ou Kildeglan, é unha localidade irlandesa localizada no Condado de Meath, na provincia de Leinster.
Ashdod

Ashdod é a quinta maior cidade en Israel. É unha cidade portuaria na costa do Mediterráneo. Na parte sur do país. A cidade fundouse en 1956.
A cidade ten preto de 220000 habitantes.
Cidades irmás
Asia (filme)

Asia (en hebreo: אסיה) é un filme israelí de 2020 dirixido por Ruthy Pribar e protagonizado por Alena Yiv e Shira Haas. O filme estreouse en liña no Festival de Cinema de Tribeca (por mor da pandemia de COVID-19), onde gañou o premio á mellor actriz (Shira Haas), á mellor fotografía (Daniella Nowitz) así como o premio Nora Ephron (Ruthy Pribar). Despois de gañar o premio ó mellor filme na 30ª edición dos Premios da Academia Israelí (Premios Ophir), foi automaticamente escollido como candidato de Israel para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. O filme gañou oito premios máis da Academia Israelí (Premios Ophir) dun total de doce nomeamentos. Menemsha Films conseguiu os dereitos de distribución en América do Norte en xuño de 2020, e anunciou a súa estrea en Film Forum de Nova York en 2020. Sinopse
Asia é unha muller de trinta e cinco anos que vive en Xerusalén coa súa filla Vika e traballa como enfermeira nun hospital. Personaxes
Alena Yiv como Asia
Shira Haas como Vika
Tamir Mula como Gabi
Gera Sandler como Stas
Eden Halili como Natalie
Or Barak como Roy
Nadia Tichonova como Valentina
Mirna Fridman como Rose
Tatiana Machlinovski como Lena
Evgeny Tarlatzky como Boris
Asia Meridional

Asia meridional, Asia do Sur, Sur de Asia, Surasia ou Sudasia é a rexión do sur do continente asiático que comprende os países do sur do Himalaia, aínda que para algunhas autoridades tamén abrangue países adxacentes polo leste e o oeste. É un termo que define un territorio, que antes do 1947 era coñecido como a India británica.
Alberga os seguintes países: India Paquistán Afganistán Bangladesh Nepal Bután Sri Lanka Maldivas
Todos eles son membros da Asociación Surasiática para a Cooperación Rexional (SAARC).
Asia Occidental

Asia Occidental ou do Oeste, tamén llamada Asia do Suroeste (o Suroccidental), é unha subrexión definida pola ONU que abrangue a zona occidental de Asia, incluíndo os países do Cáucaso. É practicamente equivalente ás expresións Oriente Medio ou Oriente Próximo, que describen a posición xeográfica en relación coa distancia dende Europa máis que a unha localización dentro de Asia. Debido a que isto é percibido como eurocentrismo, as organizacións internacionais como as Nacións Unidas, substituíron os termos Oriente Medio ou Oriente Próximo por Asia Occidental. Esta rexión e Europa son nomeadas colectivamente como Eurasia Occidental.
Asia-Europe Meeting

O Asia-Europe Meeting (ASEM) é un foro interrexional que agrupa a países de Europa e Asia para afondar nas relacións entre os dous continentes a todos os niveis establecida en 1996 polos países da Unión Europea, os da ASEAN mais China, Xapón e Corea do Sur aos que posteriormente se sumaron outros estados. Os encontros organízanse arredor de tres piares: política, seguridade e economía e educación e cultura, organizándose unha xuntanza de xefes de estado e goberno bianualmente alternándose entre Europa e Asia e diversos encontros de ministros. En 1997 creouse no marco do foro a Fundación Asia-Europa con sede en Singapur, que constitúe a única organización baixo cobertura da ASEM.
Asianismo

Na elocuencia grecorromana, chámase asianismo á tendencia baseada nos presupostos lingüísticos dos anomalistas. Os asianistas opoñíanse aos aticistas.
O estilo asianista era irregular, baseábase en frases breves e inconexas, utilizaba abondosas figuras retóricas e efectos rítmicos e fonéticos rebuscados. Procuraba o novo, o sentencioso e o raro.
Difundiuno Hexesias de Magnesia no século III a. C. No século seguinte prevalecía o gusto pola palabra poética e a expresión ampulosa. Penetrou en Roma como gusto antitradicional. Cicerón e os seus contemporáneos denomináronno "estilo asiático" porque Hexesias e os demais representantes desta tendencia proviñan de Asia Menor.
Asiento de Negros

Asiento de Negros foi un asiento en réxime monopolista da caza de escravos en África e Hispanoamérica e foi concedido a Inglaterra ao final da Guerra de Sucesión Española (1713) como compensación pola vitoria do candidato francés Filipe V de España. Este tratado estipulaba que, anualmente, Inglaterra tiña o dereito de comerciar con 4800 escravos de orixe africana durante un período de trinta anos, ademais do barco permitido, tamén concedido no Tratado de Utrecht.
Ao remate da guerra da orella de Jenkins, España renovou tanto o dereito a establecerse como o navío de permiso cos británicos, que fora interrompido durante a guerra. Polo Tratado hispano-británico de Madrid, asinado entre España e Gran Bretaña en 1750, Gran Bretaña renunciou ao dereito a un asiento de negros e ao navío de permiso a cambio dunha compensación de 100. 000 libras esterlinas.
Asimilación

A asimilación é un proceso de cambio fonético polo cal a pronuncia dun segmento de lingua se acomoda á pronuncia doutro, nunha mesma palabra (ou no límite da mesma), así que se dá lugar un cambio no seu son. A asimilación consiste en que un segmento modifica a súa articulación para semellarse nalgún trazos fonolóxicos a outro segmento adxacente ou próximo. Descrición
Un exemplo de asimilación poden se-las palabras *eí, *eiquí ou *samáforo. Un proceso relacionado é a coarticulación, na cal un segmento inflúe ó outro e prodúcelle unha variación alófona, como as vogais que adquiren o timbre nasal (nasalización) ante consoantes deste tipo cando o veo do padal se abre antes, ou a labialización, velarización etc de certas consoantes. Este artigo describirá ambos procesos os englobando no termo xeral de asimilación.
Os mecanismos fisiolóxicos ou psicolóxicos da coarticulación non son totalmente descoñecidos, apuntáronse por exemplo leis de mínimo esforzo ou emprego de menor enerxía articulatoria. A miúdo falamos indirectamente dun segmento fonémico como "causante" do cambio asimilatorio noutro.
Modos de asimilación: precedencia e adxacencia
A asimilación dáse tanto en condicións de adxacencia estrita, e pódese dar respecto do fonema anterior (progresiva ou "de esquerda a dereita") ou do fonema posterior (regresiva, "de dereita a esquerda" ou anticipatoria). Pódense distinguir os seguintes tipos de asimilación Asimilación regresiva por adxacencia ou anticipatoria, cando un fonema se articula con trazos fonéticos do fonema inmediatamente posterior.
Asimilación progresiva por adxacencia, cando un fonema se articula con trazos fonéticos do fonema inmediatamente precedente.
Asimilación regresiva e por proximidade, cando un fonema se articula con trazos fonéticos un fonema próximo posterior.
Asimilación progresiva e por proximidade, cando un fonema se articula con trazos fonéticos un fonema próximo precedente.
Asimilación recíproca, que é unha asimilación dobre en dous fonemas adxacentes sufrindo o primeiro asimilación progresiva e o segundo asimilación regresiva.
Algúns autores distinguen entre asimilación parcial e completa.
Un caso particular de asimilación é a labialización, que consiste en que unha vogal se redondea (labializa) por contacto con sons consonánticos labiais: levar/*lovar, fermento/*formento. ..
Asintomático

Asintomático (ou clinicamente silencioso) é un adxectico que se usa para condicións médicas (como lesións ou doenzas) nas que os pacientes portan esa condición pero sen experimentaren síntomas, a pesar dunha diagnose explícita da condición (como unha proba médica positiva).
Presintomático é o adxectivo usado cando nunha condición médica hai un período de tempo no que esta é asintomática.
Subclínico e paucisintomático son outros adxectivos usados para infeccións asintomáticas (é dicir, infeccións subclínicas), ou para doenzas psicosomáticas e trastornos mentais que expresan un subconxunto de síntomas pero non o conxunto completo deles necesario para unha diagnose médica. Exemplos
Un exemplo de doenza asintomática é a infección por citomegalovirus (CMV), virus que pertence á familia dos herpesvirus. "Estímase que o 1 % de todos os neonatos están infectados polo CMV, pero a maioría das infeccións son asintomáticas. " (Knox, 1983; Kumar et al. 1984) Nalgunhas doenzas a proporción de casos asintomáticos pode ser importante. Por exemplo, na esclerose múltiple estímase que arredor do 25 % dos casos son asintomáticos, e son detectados postmortem ou por casualidade cando se están tratando outras doenzas. Importancia
Saber que unha condición é asintomática é importante porque: Pode ser contaxiosa, e a contribución das infeccións asintomáticas e preasintomáticas ao nivel de transmisión dunha doenza axuda a establecer as medidas de control axeitadas para evitar que se espalle.
Non é necesario que unha persoa se someta a tratamento. Non causa problemas médicos posteriores como hipertensión arterial e hiperlipidemia.
Estar alerta ante os posibles problemas: por exemplo, o hipotiroidismo asintomático fai que unha persoa sexa vulnerable á síndrome de Wernicke–Korsakoff ou ao beri-beri despois de recibir glicosa intravenosa.
Para algnhas condicións o tratamento durante a fase asintomática é vital. Se se espera ata que se desenvolvan os síntomas, pode ser demasiado tarde para a supervivencia do paciente ou para previr danos. Saúde mental
As condicións subclínicas ou sublimiares son aquelas para as cales non se cumpren todos os criterios de diagnóstico ou non se cumpriron no pasado, aínda que os síntomas están presentes. Isto pode significar que os síntomas non son graves dabondo como para merecer unha diagnose, ou que os síntomas son graves pero non cumpren os criterios dunha condición. Lista
Velaquí un conxunto de condicións médicas para as cales está documentado que teñen unha fracción significativa de individuos afectados que son asintomáticos: Millóns de mulleres informan da falta de síntomas durante o embarazo ata o momento do parto; non saben que están embarazadas. Este fenómeno coñécese como embarazo críptico.
Asirioloxía

A asirioloxía é o estudo arqueolóxico, histórico e lingüístico da antiga Mesopotamia Historia
Aínda que houbo viaxeiros que se interesaron polo pasado remoto das terras mesopotámicas percorrendo o que quedaba das súas ruínas, non foi ata o século XVIII cando o interese se fai máis sistemático, organízanse expedicións desde Europa cara a eses lugares como as de Carsten Niebuhr, que copia inscricións en Persépole, ou de André Michaux quen levou a Europa a primeiro documento epigráfico cuneiforme, concretamente un kudduru (pedra gravada). Todo o cal fixo aumentar a curiosidade por aquela civilización perdida entre a clase intelectual europea. Un destes eruditos, Georg Friedrich Grotefend conseguiu en 1802 identificar, nas copias que realizara Niebuhr das inscricións cuneiformes de Persépolis, o título de rei e os nomes de Darío, Xerxes e Histaspes por medio da súa comparación co avéstico xa que pensaba que estaban escritas nesa lingua. Nos anos seguintes conseguiu identificar algunha palabra máis e recoñecer 300 signos diferentes.
Pero os alicerces da asirioloxía púxoos Henry Rawlinson, un oficial enviado a Persia para organizar o exército do xa, interesouse polas vellas inscricións e en particular pola Inscrición de Behistún, trilingüe, en escrita cuneiforme, en persa antigo, elamita e babilónico e en 1837 descifrou a metade do texto en persa antigo completando o seu desciframento en 1839 o que abriu a porta a que se descifrasen outras linguas de escrita cuneiforme, así o propio Rawlinson comparando os textos babilonio e persa antigo conseguiu ler 80 nomes babilonios, o que equivalían a 100 signos, descubrindo que cada un destes signos podía ter varios valores silábicos.
Ao tempo destes descubrimentos epigráficos comezan a se desenvolver as escavacións, as primeiras realizounas Paul-Émile Botta en Nínive en 1843 e tiñan como único obxecto a procura de obxectos para exhibilos nos museos europeos e que levou mesmo á destrución de sectores enteiros de moitos xacementos. Con todo, estas escavacións puxeron ao alcance dos investigadores unha gran cantidade de material que fixo avanzar os coñecementos sobre a rexión e a súa cultura. Julius Oppert deduciu que a escrita cuneiforme tivera que ser inventada por un pobo non semita xa que o seu carácter silábico a facía estraña para unha lingua semita. A súa teoría non a compartiron a maioría dos investigadores pero o descubrimento por Ernest de Sarzec en 1877 dos primeiros documentos sumerios veulle dar a razón.
A comezos do século XX as escavacións en Mesopotamia comezan a se realizar segundo o método arqueolóxico, foi fundamental para o paso das escavacións de afeccionados a outra profesional a chegada dos alemáns: Robert Koldewey nas súas escavacións en Babilonia revolucionou a arqueoloxía mesopotámica, desenvolvendo técnicas para recoñecer e escavar restos arquitectónicos e Walter Andrae continuou o seu labor, desenvolvendo o estudo da estratigrafía.