proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Clandestinidade

A clandestinidade designa a situación en que unha persoa vive cando se atopa fóra da legalidade. Características
Xeralmente, refírese a alguén que reside nun país que non é o seu, ao que ten chegado desde o seu lugar de orixe polos mais diversos motivos. Pode tamén referirse a alguén que tras cometer un acto criminal pase a ser considera un fuxido polas autoridades, e de tal feito pasa a vivir na clandestinidade.
En réximes ditatoriais, a clandestinidade é unha das poucas formas que restan para poder exercer a oposición ás políticas impostas polo partido no poder, subsistindo o individuo na meirande parte das veces nunha situación bastante precaria, non tendo dereito a documentos de identificación oficiais, ignorándose así a existencia do mesmo perante o Estado.
Disque o que é clandestino normalmente ten que selo ás agachadas, evitando caer no coñecemento público.
Claqué

O claqué, tamén chamado tap, é un estilo de baile estadounidense, no que se moven os pés ritmicamente mentres se realiza un zapateo musical.
O tap orixinouse a partir da fusión das danzas de zocas de Irlanda, o norte de Inglaterra e Escocia, combinado cos bailes practicados polos afroamericanos, como a juba, entre o século XVII e o XVIII.
En 1739, prohibiuse aos escravos negros que utilizasen instrumentos de percusión. Isto motivounos a realizar a percusión cos pés e as mans.
Bailado nun principio polos escravos, puíuse nos Estados Unidos despois da súa Guerra de secesión. Os bailaríns, inmigrantes de diversos grupos, reuníanse para competir e para demostrar as súas mellores calidades e movementos. Desta maneira, mentres as danzas se mesturaban, un novo estilo de baile nacía: o tap americano. Os bailaríns relaxaron as posturas ríxidas irlandesas, usaron brazos e ombreiros para marcar e engadíronse novos pasos. A improvisación era o primordial deste baile.
Tras o seu auxe nos anos 30-40, cando conseguiu gran popularidade pola súa presenza en diversos musicais de Hollywood, e con artistas como Fred Astaire, o tap afastouse dos escenarios norteamericanos até rexurdir nos anos 70. Xa nos 80 houbo unha serie de shows en Broadway (Sophisticated, Ladies, Black and Blue) e de películas (White Nights, The Cotton Club) que lle deron un novo ímpeto.
O zapateo sempre se situou dentro do “show business”, máis que no circuíto da “danza seria”. Con todo, hoxe en día existen grandes compañías que fan tempadas en teatros antes impensables para o tap e os seus shows son soamente dedicados a esta danza.
O 25 de maio festéxase o día internacional do tap.
Clara de ovo

A clara de ovo, branco do ovo ou albume é a parte transparente da célula de ovo, que circunda a xema e está formada predominantemente por auga e pola proteína albumina. Coa calor, a albumina sofre desnaturalización e coagula.
A clara de ovo posúe un núcleo triploide que moitas veces acumula reservas nutritivas, utilizadas polo embrión durante o seu desenvolvemento. Co desenvolvemento do embrión, os tecidos do óvulo tórnamse deshidratados, e os envoltorios do óvulo, impermeábeis.
A nivel gastronómico é a substancia líquida e transparente que arrodea a xema do ovo, que se torna branca ao fritila ou cocela.
Clara van Spaerwoude

Clara Jansdochter van Spaerwoude (ás veces escrito Sparwoude), nada na cidade surholandesa de Delft arredor do ano 1530 e finada na mesma cidade o 4 de agosto de 1615, foi unha muller nobre dos Países Baixos coñecida e lembrada pola súa grande riqueza e os diversos fondos que deixou para a caridade como legado.
É de salientar a concesión dunha suma de diñeiro a cada un dos seus parentes e descendentes, que se mantivo vixente ata 1922, cando o fondo foi liquidado polo Goberno holandés. Traxectoria
Clara era a filla de Jan Heyndrixzn (1477-1552) un ourive de Delft, e a súa segunda muller, Willemtgen Willemsdr (1495-1564). En 1556 casou Arent Vranckenzn Van der Meer (finado 1596), un militar de alto rango e burgomestre de Delft.
Clara faleceu o 4 de agosto de 1615 e foi soterrada catro días despois na Igrexa Vella (Oude Kerk) da súa vila natal de Delft, onde aínda hoxe se pode visitar a súa prominente tumba. Legado
Ao non teren fillos Clara e o seu home, ela deixou ordenado que á súa morte se destinase a súa considerable riqueza a diversos proxectos benéficos, entre os que se incluía un fondo para "parentes pobres", que deu en interpretarse en relación cos descendentes do seu medio-irmán máis vello, Adriaan, e da súa medio-irmá máis nova, Maritgen. De feito, os primeiros pagamentos fixéronse xa no momento dos seus respectivos casamentos.
Aínda que ao principio os pagamentos supuñan importantes cantidades de diñeiro, o seu valor foise reducindo co paso dos anos, como resultado da inflación e do número de parentes. A principios do século XX, o Goberno holandés destinou un funcionario ao mantemento do legado de Clara van Spaerwoude e ao control das doazóns aos seus descendentes.
Na década de 1920, o fondo tiña aínda arredor de medio millón de floríns, mais o importe de cada pagamento descendera xa ao equivalente de 11, 35 euros. En 1922, o Goberno holandés aprobou unha lei que liquidaba o saldo do fondo e o distribuía entre 10 % máis pobre dos descendentes adultos de Spaerwoude.
Claridad

Claridad foi un semanario que se editou en Santiago de Compostela entre 1933 e 1934. Historia e características
Subtitulada Semanario de Izquierdas, ao que lle engadiron De Compostela para toda Galicia dende o quinto número, apareceu o 23 de decembro de 1933. Era de tendencia republicana e o seu propósito era converterse nunha publicación de loita e crítica, voceiro da xuventude de esquerdas. Luís Seoane e Luís Manteiga foron os fundadores e codirectores; Ramón Suárez Picallo foi o vicedirector. Aínda que a maioría dos artigos viñan sen sinatura, en Claridad apareceron traballos en castelán de Antón Villar Ponte, Avelino Rodríguez Elías e Eduardo Blanco Amor. Como colaboradores artísticos participaron Castelao e Avel-lí Artís Gener, Tísner. O último número conservado é o 24 do 3 de maio de 1934.
Clase (bioloxía)

En bioloxía (botánica e zooloxía), a clase é un grupo taxonómico que comprende varias ordes de plantas ou animais con moitos caracteres comúns.
Ao igual que ocorre con outros niveis na taxonomía dos Seres Vivos, e debido á enorme dificultade á hora de clasificar certas especies, varias Clases poden agruparse en Superclases, e os individuos dunha Clase poden organizarse en Subclases (e estes á súa vez en Infraclases). Niveis de clasificación (de xeral a concreto): (Os niveis obrigatorios marcáronse con fondo rosa)
Clase de obxecto

Clase de obxecto é un concepto lingüístico creado polo lingüista francés Gaston Gross no final do século XX. Úsase para a descrición detallada de predicados verbais e nominais en linguaxe natural. Exemplos
Unha clase de obxecto é un conxunto de obxectos ou lexemas que se combinan con palabras semellantes e que comparten características semánticas semellantes. Estas características poden ser físicas, como o tamaño ou a forma, ou abstractas, como as emocións ou os conceptos. A idea detrás das clases de obxectos é que os verbos ou os substantivos poidan ser descritos con máis precisión cando se especifican as clases de obxectos coas que están relacionados. Por exemplo, o verbo "morrer" pode estar relacionado con diferentes clases de obxectos: por un lado seres vivos, pero por outro aparellos ou mesmo institucións. Cada unha destas clases ten características específicas que poden axudar a distinguir e describir con precisión, ao menos, dous verbos "morrer" diferentes: un "morrer" relacionado coa fin da vida dun ser animado e outro "morrer" relacionado coa fin dun obxecto ou unha entidade. Por tanto, as clases de obxectos son moi útiles para resolver ambigüidades na linguaxe natural e trasladar estas solucións ao seu procesamento computacional.
Clase sw

A expresión clase software aplícase en orientación a obxectos a unha entidade, definida por unha serie de atributos e métodos, que agrupa a todos os obxectos que comparten tal estrutura de atributos e métodos.
Clase traballadora

A clase traballadora, clase obreira ou proletariado designa o conxunto de traballadores que, dende a Revolución Industrial, achegan basicamente o factor traballo na produción e a cambio reciben un salario ou contraprestación económica, sen ser propietarios individuais dos medios de produción. O termo contraponse así a clase capitalista ou sector social que acapara o capital, así como ó artesanato, sector onde polo xeral os traballadores son propietarios dos útiles de produción. Orixe do termo e usos
O termo clase traballadora comezou a utilizarse en galego durante a segunda metade do século XIX como tradución da expresión inglesa "working class" ('clase traballadora'), termo que adquiriu importancia nos primeiros escritos socio-económicos de Karl Marx e Friedrich Engels. Sociólogos posteriores como Max Weber redefiniron o termo usándoo con sentidos lixeiramente diferentes, e que permaneceu en uso até os nosos días, aínda que evolucionando nos seus matices e xeneralidade do uso.
Nun sentido sociolóxico máis restrinxido, tamén se entende por clase traballadora, o grupo de traballadores industriais asalariados. Con este enfoque, diferénciase doutros grupos de traballadores como os campesiños, os escravos, os traballadores autónomos ou os empregados de servizos. Este significado do termo é equivalente ó termo inglés de blue colar workers (traballadores de pescozo azul).
En galego, o termo deixou de ser puramente descritivo e é empregado con finalidades políticas. O seu uso é frecuente dentro do marxismo, o anarquismo, o socialismo, o comunismo e o sindicalismo.
Clasema

Un clasema é un par de semas opostos que permiten clasificar en dous grupos tódalas palabras pertencentes a unha clase, por exemplo tódolos substantivos.
Por exemplo, son clasemas os semas concreto / abstracto, pois permiten a clasificación completa de tódolos lexemas pertencentes á clase de palabra substantivo.
Clasicismo romántico

O Clasicismo Romántico, é un movemento arquitectónico, que pode incluírse dentro do Neoclasicismo, que data de finais do século XVIII e metade do século XIX.
É unha arquitectura burguesa, a burguesía por primeira vez ten real importancia, pois a partir da Revolución Francesa, os burgueses conseguirán poder político con Parlamento e a Cámara dos Comúns.
A muller comeza a ter importancia, e tamén é salientable o dereito ao voto, inda que soamente os ricos son os que o poden exercer.
Os burgueses son os que encargan esta arquitectura.
O clasicismo romántico diferénciase do Neoclasicismo no seu carácter doméstico. Son edificios máis pequenos, onde o máis importante é o confort, o benestar, que é xusto o que valora a burguesía.
Os arquitectos románticos sométense máis á cidade que os "neoclásicos normais", os románticos teñen máis en conta a cidade. Principais arquitectos
Inglaterra
John Soane
John Nash
Francia
Pierre-François Léonard Fontaine
Charles Percier
Durand
Alemaña
Van Klenze
Schinkel
Clasificación Decimal Universal

A Clasificación Decimal Universal ou CDU é un sistema de clasificación do coñecemento que nace da necesidade de ordenar e catalogar as obras nas bibliotecas.
Melvil Dewey, bibliotecario do Amherst College en Massachusetts, Estados Unidos, creou en 1876 o Sistema Dewey de clasificación. Este sistema foi adaptado por Paul Otlet e Henri La Fontaine e publicado por primeira vez en lingua francesa entre 1904 e 1907 co nome de Clasificación Decimal Universal. Desde entón foi continuamente revisado e desenvolvido e demostrou ser un sistema moi flexible e efectivo para clasificar e ordenar fondos bibliográficos. Baséase na ordenación do coñecemento a través de díxitos. A un grupo principal asígnaselle un díxito, do 0 ao 9, e a cada nivel que deba ser creado dentro do grupo engádeselle un novo díxito. Un exemplo de tres niveis é o seguinte: 3 - Ciencias sociais
34 - Dereito
341 - Dereito internacional. Características e principios da CDU
Esta clasificación intenta dividir todo o coñecemento en dez grandes campos, os cales corresponderán ás táboas principais. Cada unha está constituída por un só número: 0 Xeneralidades. Ciencia e coñecemento. Organización. Información. Documentación. Enciclopedias. Biblioteconomía. Institucións. Documentos e publicacións
1 Filosofía. Psicoloxía
2 Relixión. Teoloxía
3 Ciencias sociais. Estatística. Política. Economía. Comercio. Dereito. Goberno. Asuntos militares. Benestar social. Seguros. Educación. Folclore
4 Vacante
5 Matemáticas. Ciencias naturais (inclúe auxiliares especiais e división principal)
6 Ciencias aplicadas. Medicina. Tecnoloxía
7 Belas artes. Xogos. Espectáculos. Deportes
8 Linguaxe. Lingüística. Literatura
9 Xeografía. Biografías. Historia
Cada táboa divídese á súa vez noutros dez grupos, e así sucesivamente sen límite; trátase dunha clasificación decimal. A notación estrutúrase utilizando números arábigos que non funcionan como números enteiros.
Clasificación Internacional de Doenzas

A Clasificación Internacional e Estatística de Doenzas e Problemas Relacionados coa Saúde (en inglés: International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems), é a codificación de doenzas, trastornos, traumatismos e o conxunto dos motivos de recurso aos servizos de saúde. É publicada pola Organización Mundial da Saúde (OMS) e emprégase en todo o mundo para clasificar as causas de morbilidade e de mortalidade, con finalidades diversas, como as de política sanitaria (financiamento e organización dos servizos de saúde), epidemioloxía ou aplicación clínica.
Coñécese tamén pola súa denominación reducida, Clasificación Internacional de Doenzas, e polas súas iniciais CID (ICD, en inglés, e CIE, común na tradición hispana e tamén aplicable ao galego, a partir de "Clasificación Internacional de Enfermidades", CIE). Historia
O sistema da CID, xestionado pola OMS, está deseñado para promover a comparación internacional da colleita, o procesamento, a clasificación e a presentación destas estatísticas. A CID é a clasificación central da WHO Family of International Classifications (WHO-FIC) ("Familia de Clasificacións Internacionais da OMS").
A edición máis recente da CIE é a décima, coñecida como CID-10 (ou CIE-10). Ten a súa orixe na "listaxe de causas de morte", cuxa primeira edición lle correspondeu ao Instituto Internacional de Estatística en 1893. A OMS fíxose cargo dela en 1948, na sexta edición, a primeira en incluír tamén causas de morbilidade. A OMS segue a traballar nela para a manter actualizada, e está prevista a súa substitución pola CID-11 na primavera de 2018.
A CID-10 desenvolveuse en 1992 co propósito foi rastrexar estatísticas de mortalidade. A OMS publica actualizacións menores anuais e actualizacións de máis envergadura cada tres anos.
Posteriormente, algúns países crearon as súas propias extensións do código CID-10. Por exemplo, Australia presentou a súa primeira edición propia, a ICD-10-AM en 1998, e o Canadá publicou a súa versión en 2000, a ICD-10-CA. Alemaña tamén ten a súa propia extensión, a ICD-10-GM. Nos Estados Unidos engadiuse o anexo co sistema de clasificación de procedementos ou ICD-10-PCS.
Existe, ademais, un código internacional de doenzas específico para a Oncoloxía, o CID-O (ou CIE-O ou ICD-O).
Clasificación Unesco

A clasificación UNESCO (Nomenclatura Internacional da UNESCO para os campos de Ciencia e Tecnoloxía), creada polo devandito organismo, é un sistema de clasificación do coñecemento amplamente usado na ordenación de proxectos de investigación e das teses doutorais
A orde utilizada baséase en dous, catro ou seis díxitos, segundo o nivel de detalle desexado. A de dous díxitos é o seguinte: 11 Lóxica. Ver Category: Lóxica
12 Matemáticas. Ver Category: Matemáticas
21 Astronomía e Astrofísica. Ver Category: Astronomía
22 Física. Ver Category: Física
23 Química. Ver Category: Química
24 Ciencias da Vida
25 Ciencias da Terra e do Espazo
31 Ciencias Agronómicas
32 Ciencias Médicas. Ver Category: Medicina
33 Ciencias Tecnolóxicas
51 Antropoloxía. Ver Category: Antropoloxía
52 Demografía. Ver Category: Demografía
53 Ciencias Económicas
54 Xeografía. Ver Category: Xeografía
55 Historia. Ver Category: Historia
56 Ciencias Xurídicas e Dereito
57 Lingüística. Ver Category: Lingüística
58 Pedagoxía. Ver Category: Pedagoxía
59 Ciencia Política. Ver Category: Política
61 Psicoloxía. Ver Category: Psicoloxía
62 Ciencias das Artes e as Letras
63 Socioloxía. Ver Category: Socioloxía
71 Ética. Ver Category: Ética
72 Filosofía. Ver Category: Filosofía
Clasificación Unesco 4 díxitos

Clasificación Unesco
Clasificación Unesco 6 díxitos
Clasificación de discapacidades en atletismo

A clasificación das discapacidades en atletismo fixa as categorías de participación dos atletas con discapacidade nas competicións internacionais, coma os Xogos Paralímpicos.
As categorías son numéricas, e van precedidas dunha letra T ou F, segundo sexan para competicións de carreiras (en. track) ou saltos e lanzamentos (en. field).
Táboa de códigos e discapacidades
Classora

Classora é unha base de coñecemento para Internet orientada á análise de datos, é dicir, un repositorio dixital que almacena información estruturada e permite representala en múltiples formatos: analiticamente, graficamente, xeograficamente (mediante mapas), así como realizar análises OLAP. A información de Classora procede de fontes públicas e a meirande parte é cargada a través de robots automáticos e procesos ETL. A base de coñecemento dispón dunha web aberta na que é posible consultar parte da información recompilada, e que permite a interacción de usuarios para completar datos e agregar opinións.
Internamente, Classora está organizada en unidades de coñecemento e informes. Unha unidade de coñecemento é calquera elemento cotián sobre o que se pode almacenar información en forma de ficha (unha persoa, unha empresa, un país. .. etc). Namentres un informe é un conxunto de unidades de coñecemento: unha clasificación de empresas, unha clasificación deportiva, unha enquisa sobre persoas, unha consulta dun usuario. .. etc. Precisamente, entre as principais capacidades técnicas de Classora destaca que permite cruzar informes e unidades de coñecemento procedentes de distintas fontes de datos, xerando así un importante valor engadido para todas as canles nos que se publica dita información: medios dixitais, TV interactiva. .. etc. Estadísticas do proxecto
En abril de 2012 incorporáronse máis de 2000000 de unidades de coñecemento, 15. 000 informes, preto de 10. 000 mapas e varios millóns de análises comparativas potenciais. Segundo a páxina de métricas web Alexa, Classora atópase situada no 100. 557 da clasificación global e 2. 880 na clasificación de tráfico en España.
Claude Cohen-Tannoudji

Claude Cohen-Tannoudji, nado en 1933 é un Físico alxeriano que recibiu o Premio Nobel de Física en 1997, xunto con Steven Chu e William Daniel Phillips polos seus estudos sobre o arrefriamento de átomos con láser. Traxectoria
O seu traballo tense desenvolvido no Centre national de la recherche scientifique (CNRS, Centro Nacional para a Investigación Científica) e a Universidade de París.
Claude Mellan

Claude Mellan, nado en Abbeville, na Picardía, o 23 de maio de 1598 e finado en París o 9 de setembro de 1688 foi un pintor, debuxante e gravador francés. Traxectoria
O seu pai era un caldeireiro de cobre. Foi aprendiz en París e suponse que recibiu alí as primeiras leccións de Thomas de Leu ou Léonard Gauthier.
O seu primeiro gravado datado, realizado para unha tese de teoloxía presentada no Collège Mathurin, indica que estivo na capital xa en 1619. Cinco anos máis tarde marchou a Roma, grazas ao apoio de Nicolas-Claude Fabri de Peiresc. Os seus primeiros anos en Italia foron moi difíciles. Púxose axiña en contacto con Francesco Villamena, con quen practicou o manexo do cicel, e despois traballou con Simon Vouet. En 1626, pintou o retrato de Virginia de Vezzo, que ese mesmo ano se converteu na esposa do seu mestre Simon Vouet. Ao redor de 1630, Mellan gravou placas para a Galleria Giustiniana, dirixida por Joachim von Sandrart, quen confiou a execución das placas a varios gravadores, entre eles Pieter de Bailliu, Michel Natalis, Corneille Bloemaert e Theodor Matham.
En 1636, Mellan deixou Roma, pasou por Xénova e regresou a Francia. Foi a Aix-en-Provence en Peiresc, onde chegou a principios de agosto. Nesta cidade, Mellan gravou tres vistas das fases da Lúa, observadas baixo a dirección de Pierre Gassendi a través dun telescopio proporcionado por Galileo, utilizando a imaxe da Lúa proxectada sobre unha superficie branca. Estivo aloxado no Louvre desde 1642 e alí permaneceu até a súa morte. Morto o 9 de setembro de 1688 en París, foi enterrado ao día seguinte na igrexa de Saint-Germain-l'Auxerrois. Obras
Anatole de Montaiglon enumerou 400 gravados dos que chegaron até nós un centenar. Gravou numerosos retratos, na súa maioría bustos, especialmente o de Girolamo Frescobaldi, organista da Basílica de San Pedro de Roma.
Mellan tamén foi un recoñecido pintor no seu tempo. Perdéronse gran parte dos seus lenzos, pero seguen sendo coñecidos a través dos seus gravados, como Samson et Dalila, Saint Jean-Baptiste dans le désert ou Madeleine ("Sansón e Dalila", "San Xoán Bautista no deserto" ou "Madeleine").
Tamén gravou varias escenas relixiosas, incluíndo un famoso Santo Rostro de Cristo no veo de Verónica feito por un único corte en espiral que, polos seus engrosamentos, crea a imaxe. Este cicel é considerado a obra mestra de Mellan. A placa de cobre orixinal gárdase na calcografía da Biblioteca Real de Bélxica en Bruxelas.
Obras en coleccións públicas
París, Escola Nacional de Belas Artes:
Retrato de Girolamo Frescobaldi, pedra negra sobre papel, 15, 4 × 12, 3. Este debuxo é mencionado por Pierre-Jean Mariette entre as primeiras obras italianas producidas baixo a dobre influencia de Vouet e Sadeler, entre 1624 e 1634. O retrato do organista e compositor (1583-1643) chama a atención pola agudeza da expresión de seguridade, riseira e arrogante. Traduciuse cun cicel a dimensións máis pequenas. Esta efixie reflicte a notoriedade do organista de Saint-Jean-de-Latran despois de Saint-Pierre de Rome Étude pour une Sainte Famille ("Estudo para unha Sagrada Familia"), xiz negro e xiz branco realzado sobre papel azul, 20 × 24.
Claude Njiké-Bergeret

Claude Njiké-Bergeret, nada en Douala o 5 de xuño de 1943, é unha escritora, granxeira e coordinadora local camerunesa. Traxectoria
O seu avó Étienne Bergeret foi misioneiro protestante en Nova Caledonia e o Camerún entre 1917 e o 1921. O seu pai, Charles Bergeret, fíxose pastor despois de que o seu propio pai, Étienne, casase en Francia en 1937 con Yvette Guiton, unha traballadora social.
Claude naceu no Hospital Europeo de Douala. O seu pai foi mobilizado para participar na liberación de Francia durante a segunda guerra mundial. En 1946 naceu a súa irmá Mireille, e a familia regresou ao Camerún. A familia asentouse en Bangangté, onde construíron a escola pública feminina de Mfetom, na que estudou a propia Claude Njiké-Bergeret. A carón das comunidades locais do pobo bamileke aprendeu a falar o idioma local, das linguas bamileke.
En 1956 a familia regresou a Francia. Claude rematou o instituto e casou e tivo dous fillos, Serge (1966) e Laurent (1968). Estudou Xeografía na Universidade de Aix-Marsella, onde participou nas protestas do Maio do 68.
En 1972 separouse e regresou ao Camerún. En 1974 asinou un contrato coa mesma sociedade misioneira para a que traballara o seu pai, co propósito de ser mestra, e dirixiu a escola de Mfetom. Reformou a educación en Mfetom, incluíndo máis historia local nas súas leccións, e procurando comprender os costumes locais. Amais, implicouse na vida social local. En 1978 o seu matrimonio co fon (xefe local) Njiké Pokam François, que xa vivía en poligamia con case trinta mulleres, provocou certo escándalo, ao ser unha muller branca, formada e protestante. Tivo dous rapaces con el: Sophia (1978) e Rudolf (1980), e pasou a ser coñecida co alcume da Raíña Branca. Logo da morte do xefe en 1987, Claude adquiriu unha pequena parcela agrícola e pasou a vivir como labrega en Nkoutchoup, a carón do río Noun, coa súa familia e as súas amizades a uns 20 km de Bangangte.
Desde a década de 1970 procurou mellorar a imaxe de África en Francia. En 1997 publicou a súa autobiografía, Ma Passion Africaine. Os seus libros falan dos ritos e da cultura de Bangangté. Obra
Ma passion africaine (JC Lattès, 1997). Reeditada como J'ai lu, no 4903, 2000. ISBN 2290309796. Autobiografía.
La sagesse de mon village (JC Lattès, 2000). ISBN 2709620758. Autobiografía.
Agis d'un seul cœur (JC Lattès, 2009) ISBN 2709622432.
Claudia Amengual

Claudia Amengual Puceiro, nada en Montevideo o 7 de xaneiro de 1969, é unha escritora, profesora, ensaísta e tradutora uruguaia. Obras
Juliana y los libros, 2020
El lugar inalcanzable, 2018
Viajar y escribir: nueve destinos que inspiran, 2017 (ensaio)
Una mirada al periodismo cultural: Jaime Clara y "Sábado Sarandí", 2016 (ensaio)
Cartagena, 2015
Rara avis. Vida y obra de Susana Soca, 2012
Falsas ventanas, 2011
Más que una sombra, 2007
Desde las cenizas, 2005
El vendedor de escobas, 2002
La rosa de Jericó, 2000 Premios
Premio Sor Juana Inés de la Cruz por Desde las cenizas.
Claudia Goldin

Claudia Goldin, nada en Nova York o 14 de maio de 1946, é unha economista e académica estadounidense, profesora de economía na Universidade de Harvard. Goldin foi presidenta da American Economics Association durante o curso 2013-2014. En 1990, converteuse na primeira muller titular do departamento de economía da Universidade de Harvard.
A súa investigación inclúe temas como a historia económica, a economía laboral, a desigualdade, a educación e a fenda de xénero. É membro da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos. En 2023 foi galardoada co Premio Nobel de Economía por "avanzar na comprensión dos resultados do mercado laboral das mulleres"
Claudia Momoni

Claudia Momoni, nada en Roma o 27 de novembro de 1963, é unha gravadora, medallista e deseñadora de moedas italiana. Traxectoria
Logo de se diplomar no Instituto Artístico Estatal en Roma, Claudia Momoni ingresou na Escola de Arte da Medalla Giuseppe Romagnoli, da Casa da Moeda do Estado, onde se graduou en 1985.
Logo do seu período formativo comezou a traballar no sector da ourivaría, onde adquiriu experiencia coa estampaxe, o cicelado, a modelaxe en cera, a fundición a cera perdida e o deseño de xoias. Logo de participar nun concurso de esbozos en 1993, foi contratada como gravadora no Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato. Obra
Claudia Momoni é autora dun bo número de moedas, tanto circulantes como conmemorativas, cuñadas non só para Italia senón tamén para a Cidade do Vaticano e a República de San Marino.
Entre as súas obras máis populares está o anverso nacional italiano da moeda de 10 céntimos de euro que reproduce a Venus de Botticelli.
Claudio Monteverdi

Claudio Giovanni Antonio Monteverdi, nado o 15 de maio de 1567 en Cremona e finado o 29 de novembro de 1643 en Venecia, marcou a transición entre a tradición polifónica e madrigalista do século XVI e o nacemento do drama lírico e da ópera no século XVII. É a figura máis importante na transición entre a música do Renacemento e do Barroco.
Claudio Tolomeo

Claudio Tolomeo, ou Claudio Ptolomeo nado en Exipto no ano 100 e finado no 178, foi un polígrafo grego, recoñecido polos seus traballos en astroloxía, astronomía e cartografía (onde ficou coñecido por ser un dos primeiros cartógrafos, se non o primeiro, en usar escala nos mapas). Traxectoria
Tolomeo viviu e traballou en Alexandría, en Exipto. A súa grande obra astrolóxica foi coñecida como Tetrabiblos, o primeiro manual da especialidade, baseado en escritos e documentos máis antigos babilónicos, exipcios e gregos. Alén diso, publicou tamén un libro chamado Xeografía. O seu sistema cosmolóxico ensinaba que a Terra estaba no centro e os outros corpos describían círculos concéntricos ao seu redor.
Tolomeo foi considerado o primeiro "científico celeste". El sufría serios problemas con supostas "voces" interiores. Algúns historiadores afirman que foi Tolomeo quen escribira que a suma de dous catetos elevados ao cadrado é igual a hipotenusa elevada ao cadrado.
Claus Sluter

Claus Sluter, nado en Haarlem en 1350 e finado en Dijon (Francia) en 1405 ou 1406, foi un escultor neerlandés que traballou na Borgoña, sendo considerado o creador da escola escultórica borgoñoa. Traxectoria
Sluter traballou en Bruxelas, onde figurou inscrito no gremio de canteiros, antes trasladarse a Dijon, onde foi entre os anos 1385 e 1389 axudante de Jean de Marville, escultor da corte do duque de Borgoña e asumiu o cargo tras a morte do seu mestre nese último ano. O resto da súa vida pemaneceu en Borgoña, excepto algunhas curtas viaxes que realizou a cidades que hoxe forman parte de Francia.
Foi o máis importante escultor do norte de Europa da súa época, reaccionou contra o estilo preciosista imperante, restaurou a escultura figurativa á súa escala clásica imprimindo pleno realismo no resto e actitudes das súas creacións, indepéndizandoas de forma absoluta do marco escultórico no que se insiren. Obras principais
Retratos do duque e a duquesa de Borgoña (1396), castelo de Germolles.
Pozo de Moisés (1395-1406), cartuxa de Champmol, formaba parte dun chafaríz de base hexagonal no clautro do convento, que a súa vez sostiña un calvario. Destruído o convento durante a Revolución francesa, o "pozo" consérvase na mesma cartuxa. Fragmentos do calvario están custodiados no Museo Arqueolóxico de Dijon.
Sepulcros dos duques de Borgoña (antes de 1389-1406), inicialmente na cartuxa de Champmol, foron iniciados probabelmente por Jean de Marville, sen que Sluter lograra rematalos antes de falecer; foron destruídos tamén durante a Revolución francesa, mais serían restaurados e instalados no Museo Arqueolóxico de Dijon.
Clave (arquitectura)

A clave (ou chave) é a doela central dun arco, ou unha bóveda. Adoita ser de maiores dimensións que as demais doelas, e a miúdo está decorada, pero non por razóns funcionais senón estéticas. Características
A clave, do mesmo xeito que as doelas, susténtase debido á forma destas pezas, pois as súas caras laterais, cortadas en ángulo, transmiten lateralmente parte das tensións, equilibrándoo, e evitando que se esborrallen baixo unha carga vertical. A tensión horizontal da doela inferior transmítese ao muro, ou a outro arco, e a vertical transmítese ao muro ou a un alicerce.
A última peza que se coloca na construción dun arco é a clave. Ata que esta non se atopa colocada no seu lugar é necesario apear (soster) as doelas do arco, posto que se atopa inestable. Para iso utilízase unha cimbra, unha estrutura de madeira, ou metal, con forma de arco, que sustenta as doelas e só se retira unha vez completado o arco, ao colocarse a clave. Galería
Clavicémbalo

O clavicémbalo ou clavecín é un instrumento de cordas beliscadas accionado por teclado. Historia
Inventado no século XIV, o clavicémbalo fíxose famoso en Italia en 1400 grazas aos construtores Alessandro e Antonio de Módena, P. Bellisono de Pavia, Doménico de Pésaro e outros. Os músicos Domenico Scarlatti e Johann Sebastian Bach son autores de numerosas obras para este instrumento.
Características
Pese a súa aparente semellanza co piano, os dous instrumentos son completamente distintos, xa que as cordas do piano non son beliscadas, se non percutidas. No clavicémbalo, en troques, son beliscadas por plectos accionados con listas de madeira que comunican coa tecla. O belisco pode ter lugar en distintos puntos da corda para obter diferentes timbres.
Claymation

A claymation, tamén coñecida como plastimación, é o termo que recibe a animación audiovisual de parada de imaxe (stop motion) na que se emprega plastilina, arxila, ou algún outro material completamente maleábel. O pioneiro desta técnica foi o estadounidense Art Clokey.
Clearlake

Clearlake é unha banda de indie rock procedente de Brighton e formada no ano 1999. Ata o momento teñen publicados tres álbums de estudio.
Discografía
Clematis vitalba

Clematis vitalba é unha especie de clemátide (xénero: Clematis, na familia das ranunculáceas); unha planta rubideira orixinaria de Europa. Aparece nos bosques galegos. Descrición
É un arbusto rubideiro que acada a altura das árbores (até 150u 20 metros), caracterizado por unha casca que se desprende a fitas. Ten follas compostas con pecíolo volúbel. As flores son apétalas recendentes de cor branca (tamén azul ou violeta) formadas por catro sépalos (formando falsos pétalos), reunidas en panículas. Distribución e hábitat
É natural de Europa onde medra nos bosques, clareiros, estremeiros e derregas onde prefire dos terreos calcarios.
En Galiza a herba doncela encóntrase nas rexións máis orientais das provincias de Lugo e Ourense. Propiedades
Chamada en galego herba dos esmoleiros ou do pobre porque na Idade Media usábana os esmoleiros para se producir chagas que excitaran a piedade dos viandantes.
En homeopatía utilízase contra as pústulas e afeccións reumáticas. É tamén usada coma remedio nas flores de Bach.
Por vía externa utilizada contra as úlceras das pernas.
Por ser tóxica deixou de se usar.
Principios activos
Contén protoanemonina. Saponósidos derivados do ácido oleanólico e da hederaxenina. Outras fontes: clementina, clemetitol, caulosaponina, fitosterol, ácidos, alcois, resina, estigmasterina.
Indicacións
a protoanemonina conférelle unha potente acción como rubefaciente e analxésico. Indicado para inflamacións osteoarticulares, neuralxias. En forma de pomada é revulsivo e antálxico en numerosas doenzas. O zume introducido nos buracos do nariz produce alivio nas hemicranias, mais pode destruír a mucosa.
Pode producir dermatite de contacto. O zume das follas ten unha acción vesicante, e incluso pode producir ulceracións. A protoanemonina absórbese tamén por vía cutánea, polo que poden producirse fenómenos de intoxicación xeneralizados. Se se inxire provoca gastroenterite con diarreas, náuseas, lesión renal e incluso a morte por parálise respiratoria. Taxonomía
Clematis vitalba foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 544, no ano 1753. Citoloxía Números cromosomáticos de Clematis vitalba (Fam. Ranunculaceae) e táxones infraespecificos: 2n 16 Etimoloxía Clematis: nome xenérico que provén do grego antigo klɛmətis. (klématis) "planta que gabea".
vitalba: epíteto latino que significa "de cor viño branco". Sinonimia Nome común
Galego: clemátide; herba doncela; herba do pobre; omiña; herba dos esmoleiros, cangroia (non confundir esta última coa especie chamada normalmente pervinca ou herba da envexa: Vinca difformis).
Clemente Martínez Gendra

Clemente Martínez Gendra, nado en Pontevedra, foi un libreiro e político galego. Traxectoria
Libreiro e impresor. Militante do Partido Republicano Radical Socialista. Foi promotor e primeiro director do semanario Clarín. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado por rebelión militar. Condenado a cadea perpetua foille comnutada a pena a catro anos o 12 de decembro de 1942.
Cleofé Osorio Otero

Cleofé Osorio Otero, nada en Ourense o 9 de marzo de 1901 e finada na mesma cidade o 13 de abril de 2002, foi unha mestra galega. Traxectoria
Filla de Francisco Osorio García e Pilar Otero López e irmá de Delia Osorio Otero. Estudou o bacharelato no Instituto de Ourense. Completou os estudos para ser mestra entre 1925 e 1926. Presentouse as oposición en 1928 e acabou facendo os cursos profesionais de acceso ao maxisterio en 1931. En 1932 foi destinada á escola de nenas de Penavaqueira (Melón). Pertenceu á Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense. En 1936 foi destinada á escola de Berrande (Vilardevós).
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituída a principios de agosto. Como resultado do expediente de depuración foi separada definitivamente do servizo e baixa na escala en abril de 1940. Revisado o seu expediente en 1942, foi sancionada co traslado dentro da provincia. Readmitida, foi destinada á escola de Alende (A Peroxa).
Cleonice Berardinelli

Cleonice Seroa da Mota Berardinelli (en grafía antiga Cleonice Serôa da Motta Berardinelli) ComSE • GCSE • ComIH • GCIH, nada no Río de Xaneiro o 28 de agosto de 1916 e finada o 31 de xaneiro de 2023, foi unha profesora universitaria brasileira, especialista en literatura portuguesa. Traxectoria
Graduada en Letras Neolatinas pola Universidade de São Paulo (1938), foi profesora na Universidade Federal de Río de Janeiro (1959), cunha tese titulada Poesia e Poética de Fernando Pessoa.
Especialista en Camões e Fernando Pessoa, foi profesora emérita da Universidade Federal de Río de Janeiro e da Pontificia Universidade Católica de Río de Janeiro, investigadora 1-C do Consello Nacional de Desenvolvemento Científico e Tecnolóxico, consultora ad hoc da Coordenação de Aperfeiçoamento de Pessoal de Nivel Superior (CAPES) e consultora ad hoc da Fundação Carlos Chagas Filho de Amparo á Pesquisa do Estado do Río de Janeiro.
Honras
O 21 de setembro de 1966 foi nomeada comandante da Ordem do Infante D. Henrique, de Portugal. O 8 de xuño de 2016 foi elevado á Gran Cruz da mesma Orde.
Foi a correspondente académica brasileira da Academia das Ciências de Lisboa, Classe de Letras, desde o 27 de novembro de 1975. O 26 de novembro de 1987 foi nomeada comandante da Orde Militar de Sant'Iago da Espada, Portugal. O 21 de xullo de 2006 foi elevado á Gran Cruz da mesma Orde.
O 16 de decembro de 2009 foi elixida para ocupar a cadeira número 8 da Academia Brasileira de Letras.
Foi nomeada doutora honoris causa por diversas universidades. Obras seleccionadas
Estudos camonianos. Río de Xaneiro, Nova Fronteira, ed. revista e ampliada, 2000 (edición orixinal: Rio de Xaneiro, MEC - Departamento de Assuntos Culturais, 1973, con prefacio de Maximiano de Carvalho e Silva).
Obras em prosa: Fernando Pessoa. Organización, introdución e notas de Cleonice Berardinelli. Río de Xaneiro, Nova Aguilar, 1986.
A passagem das horas de Álvaro de Campos. Edición crítica de Cleonice Berardinelli. Nota previa de Ivo Castro. Lisboa, Imprensa Nacional-Casa da Moeda, 1988.
Poemas de Álvaro de Campos. Edición crítica de Cleonice Berardinelli. Lisboa, Imprensa Nacional-Casa da Moeda, 1990.
Fernando Pessoa: outra vez te revejo. .. Río de Xaneiro, Lacerda, 2004.
Fernando Pessoa: antologia poética, Editora Casa da Palavra, 2012.
Cleptocracia

Cleptocracia (do grego. clepto: quitar; e cracia: forza dominio dos ladróns) é o establecemento e desenvolvemento do poder baseado no roubo de capital, institucionalizando a corrupción e os seus derivados coma o nepotismo, o clientelismo político, o peculado, de forma que estas accións delictivas quedan impunes, debido a que todos os sectores do poder están corrompidos, desde a xustiza, funcionarios da lei e todo o sistema político e económico.
É un termo de recente acuñación, e adóitase usar despectivamente para dicir que un goberno é corrupto e ladrón. Características
Nunha cleptocracia os mecanismos do goberno dun estado dedícanse case enteiramente a gravar os recursos e á poboación do país (por medio de impostos, non retribuibles a eles; desvíos de fondos etc), os dirixentes do sistema, amasan grandes fortunas persoais, en especial o presidente ou o maior cargo de xefe de estado, xunto ós máis achegados comao s ministro e asesores persoais. Na cleptocracia o diñeiro ó lavado ou desvíase a contas bancarias secretas, polo xeral en paraísos fiscais, como encubrimento do roubo.
A cleptocracia dáse xeralmente en ditaduras ou unha certa forma de gobernos autocráticos, posto que na democracia faise máis difícil encubrila, aínda que houbo casos de gobernos en aparencia democráticos que foron considerados cleptócratas, coma os de varios países de América Latina.
As economías dos réximes cleptocráticos tenden a decaer constantemente, pois a corrupción sistemática creada polo goberno significa que a economía está subordinada ós intereses dos cleptócratas. Ademais as economías baseadas na extracción de materias primas (exemplo, os minerais e o petróleo) poden ser particularmente propensas a ser cleptócratas.
Historicamente, o ambiente sociopolítico asociado ó sistema colonial -a dominación de países colonizados, onde as súas economías son moi vulnerables ó depender por un número pequeno de materias primas- foron particularmente proclive á creación das últimas cleptocracias, sendo África e América Latina, as rexións máis propensas.
Algúns analistas utilizan o termo 'cleptocracia' para desacreditar os procesos políticos que permiten que as grandes corporacións sexan influentes na política. Ralph Nader chamou a Estados Unidos unha cleptocracia, nese sentido da palabra, durante a campaña presidencial do ano 2000 dese país. De todas formas un termo máis exacto para esta influencia sobre un estado é a plutocracia.
Clepton

En bioloxía, un clepton (abeviado kl. , de klepton) e un sinclepton (abreviado sk. , de sinklepton) é unha especie que necesita a contribución doutro taxon biolóxico (normalmente dunha especie que está estreitamente relacionada coas especies cleptónicas) para completar o seu ciclo reprodutor. Tipos específicos de cleptons son os cigocleptons, que se reproducen por cigoxénese, os xinocleptons, que se reproducen por xinoxénese e os ticocleptons, que se reproducen por unha combinación de ambos os sistemas. O termo deriva da palabra grega, kleptein, 'roubar'.
A reprodución cleptoxénica pode orixinar tres posibles resultados. Unha femia unisexual pode simplemente activar a división celular no ovo pola presenza de esperma do macho sen incorporar nada do material xenético masculino. Isto ten como resultado a produción de proxenie clonal. Outra posibilidade é que a femia incorpore o esperma do macho (co seu material xenético) no ovo, pero pode facelo sen escindir nada do seu propio material xenético feminino, o cal orixina un incremento dos niveis de ploidía, que vai desde a triploidía á pentaploidía en individuos silvestres. Finalmente, a femia tamén ten a opción de substituír algo do seu material xenético feminino polo do macho, resultando un "híbrido" de seleccións ou combinacións sen incrementar a ploidía. Exemplo nas píntegas
Na natureza cinco especies de píntegas Ambystoma contribúen a un complexo unisexual que se reproduce por unha combinación de xinoxénese e cleptoxénese, que son: A. tigrinum, A. barbouri, A. texanum, A. jeffersonium e A. laterale. Atopáronse na natureza unhas vinte combinacións xenómicas, que van desde individuos "LLJ" (dous xenomas de A. laterale e un de A. jeffersonium) a individuos "LJTi" (un xenoma de A. laterale, outro de A. jeffersonium e outro de A. tigrinum). Porén, cada combinación contén a información xenética da especie A. laterale e a análise de ADN mitocondrial indicou que estas especies unisexuais diverxeron moi probablemente dun individuo de A. barbouri hai uns 5 millóns de anos, facendo que sexa a especie de vertebrado unisexual máis antiga da Terra O feito de que estas píntegas perisistiran durante tan longo tempo é salientable, xa que contradí a noción de que a maioría das liñaxes asexuais se orixinaron cando as condicións eran boas e desapareceron rapidamente. Argumentouse que esta persistencia débese moito máis probablemente á estratexia de "substitución de xenoma" antes mencionada que acompaña a reprodución cleptoxénica. Substituír unha porción do xenoma materno co ADN parental na descendencia permitiu que os individuos unisexuais "actualicen" o seu material xenético co tempo. Esta faceta da cleptoxénese foi recentemente avaliada por investigacións xenéticas, que indican que non hai ningún xenoma ancestral de A. laterale que se manteña dun individuo unisexual ao seguinte e que non hai un xenoma "L" específico que se encontre con máis frecuencia que outros. O material xenetico "L" encontrado nestas píntegas tamén evolucionou para ser substancialmente único con respecto aos xenomas sexuais.
Outras especies estudadas que mostran esta propiedade inclúen as ras Pelophylax.
Cleptoparasitismo

O cleptoparasitismo (literalmente, parasitismo por roubo) é unha forma de alimentación onde un animal se aproveita de presas ou alimentos que outro animal capturou, apañou ou matou, incluíndo os alimentos almacenados (como no caso das abellas cuco, as cales poñen os seus ovos nas masas de pole feitas por outras abellas). O cleptoparasitismo é tamén o "roubo" de materiais do niño ou outros obxectos inanimados dun animal por outro.
O cleptoparasito gaña tanto por obter a presa ou outro obxecto que non pode obter, ou por aforro do tempo e o esforzo requirido para obtelo.
O cleptoparasitismo pode ser intraespecífico, onde o parasito é da mesma especie cá súa vítima, ou interespecífico, onde o parasito é de diferente especie. No derradeiro caso os parasitos son comunmente de parentesco próximo co organismo ao que parasitan ("regra de Emery").
Os animais que teñen métodos de alimentación extraordinariamente especializados a miúdo son afectados por cleptoparasitismo. Por exemplo, as gabitas son capaces de algo infrecuente: abrir as cunchas de ameixas; as gabitas adultas sofren cleptoparasitismo intraespecífico de parte dos xuvenís que aínda non son sufucientemente fortes ou hábiles como para abrir ameixas de xeito doado. As aves mergulladoras que traen á superficie as súas presas sofren cleptoparasitismo interespecífico de parte de gaivotas, as cales son incapaces de atrapar por si mesmas peixes do fondo mariño.
Cleptoplastia

A cleptoplastia é un fenómeno endosimbiótico que consiste na incorporación de plastos (cloroplastos) procedentes de algas por parte de organismos que non os posúen, para aproveitaren a súa capacidade autótrofa. Os plastos así conservados denomínanse cleptoplastos. O fenómeno empeza cando un depredador come algas e dixire parcialmente estas, pero deixando os plastos intactos, os cales son mantidos dentro do hóspede e conservan temporalmente a súa capacidade fotosintética, da cal se aproveita o hóspede. O fenómeno dáse nalgúns protistas e nos moluscos sacoglosos. O termo foi acuñado en 1990 para describir a endosimbiose dos cloroplastos. Exemplos
Dinoflaxelados
A estabilidade destes plastos transitorios varía considerablemente entre as especies que os reteñen. Nos dinoflaxelados Gymnodinium spp. e Pfisteria piscicida, os cleptoplastos son fotosinteticamente activos durante só uns días, pero os cleptoplastos de Dinophysis spp. poden ser estables durante dous meses. Hipotetizouse que nos dinoflaxelados heterotróficos, a cleptoplastia pode representar un mecanismo que permite unha flexibilidade funcional neses dinoflaxelados, ou ben quizais sexa unha fase inicial da evolución da adquisición de cloroplastos.
Ciliados
O ciliado Myrionecta rubra captura cloroplastos da criptomónada Geminigera cryophila. Tamén captura e conserva os seus núcleos (cariocleptia).
Foraminíferos
Algunhas especies de foraminíferos dos xéneros Bulimina, Elphidium, Haynesina, Nonion, Nonionella, Nonionellina, Reophax, e Stainforthia secuestran cloroplastos de diatomeas.
Moluscos sacoglosos
Os únicos animais que se sabe que practican a cleoptoplastia son as lesmas de mar do clado Sacoglossa. Varias especies de moluscos sacoglosos capturan cloroplastos funcionais intactos das algas das que se alimentan, e retéñenos dentro de células especializadas do revestimento dos divertículos dixestivos. A asociación cleptoplástica de maior duración que se coñece nestes animais dura ata 10 meses e dáse en Elysia chlorotica, que toma os seus cloroplastos das algas Vaucheria litorea que come, e os almacena no revestimento do seu tubo dixestivo. Cando estes moluscos en estado xuvenil se alimentan de algas, eliminan todo o contido celular destas agás os cloroplastos. Os cloroplastos son fagocitados polas células dixestivas dos seus túbulos dixestivos moi ramificados e aprovéitanse dos produtos da fotosíntese que estes producen. Endosimbiose de células enteiras
Cómpre distinguir entre a cleptoplastia (endosimbiose só dun orgánulo, o cloroplasto) da endosimbiose de células enteiras, que se dá por exemplo no ciliado Paramecium bursaria que mantén no seu interior algas do xénero Chlorella (as células enteiras), ou nos corais ou nos moluscos nudibranquios como Pteraeolidia ianthina, que manteñen no seu interior zooxantelas enteiras. (Ver endosimbiose).
Clermont, Oise

Clermont é unha poboación e comuna francesa, na rexión de Altos de Francia, departamento de Oise, no distrito de Clermont e cantón de Clermont.