proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Xustino o Filósofo

Xustino o Filósofo, ou Xustino Mártir, nado a principios do século II en Flavia Neápolis (Siquén), actual Nablus (Palestina) e morto entre os anos 167 e 168, é un dos primeiros Pais da Igrexa e un dos pioneiros na derivación de consecuencias filosóficas da fe cristiá. Traxectoria
Estivo inmerso nas escolas filosóficas neoplatónicas, peripatéticas e estoicas. O encontro cun ancián descoñecido introduciuno no cristianismo ao que se adheriu tras un proceso de conversión. Estableceuse en Roma onde fundou unha escola (Didascaleo romano) con relativo éxito. Denunciado como cristián por un compañeiro filósofo, negouse a dar culto ao Emperador polo que foi decapitado. Pensamento
Para Xustino o cristianismo é a meta de todas as pescudas da Razón (Diálogo 8), a única filosofía útil porque orienta a vida e lle da plenitude a través da Graza. A Razón, o Logos, fíxose encontrable en Xesús de Nazaret a través do misterio da Encarnación, logos do que participa todo o xénero humano.
Ante a acusación de ateísmo que sufrían os cristiáns, afirma a irracionalidade do politeísmo e a idolatría, para el a morte dos cristiáns nas persecucións é o asasinato dos que viven segundo a razón pacíficos e tranquilos.
Na filosofía pagá está a semente da verdade (Apoloxía I, 44), que agora se pode percibir en plenitude mediante a curación da intelección pola adhesión a Xesúscristo. Esta adhesión suscita unha vida de agape ou amor desinteresado e total en Deus e por todos. Por iso a preparación máis específica na experiencia de Israel relatada no Antigo Testamento, e o discorrer filosófico anterior á encarnación pode ser asumido polo cristián, para darlle unha totalidade de sentido.
A adhesión á nova filosofía xera unha nova polis, unha comunidade auténtica froito da conversión: Obras
No seu Diálogo co xudeu Trifón, tenta demostrar que o cristianismo non contradí os ensinos do Antigo Testamento, senón que os completa e lles da cumprimento.
Na súa primeira Apoloxía, escrita entre os anos 150 e 155, fai unha defensa do cristianismo dirixida ao emperador Antonino Pío. Por momentos acada tons desafiantes (Podedes matarnos, pero non facernos dano)
A segunda Apoloxía é unha reacción pola morte de tres cristiáns por profesarse como tales. Anticipa nela as razóns e a inevitabilidade da súa propia execución.
Xustiza artificial

Xustiza artificial (en castelán: Justicia artificial) é un filme hispano-portugués de 2024 dirixido por Simón Casal a partir dun guión de Casal e Víctor Sierra. O filme está protagonizado por Verónica Echegui, Alberto Ammann, Tamar Novas e Alba Galocha, e conta no seu elenco con numerosos actores galegos, entre eles Xabier Deive na súa derradeira actuación antes do seu pasamento.
Estreouse dobrado en galego en Amazon Prime Video en 5 de decembro de 2024. Sinopse
Nun esforzo por automatizar e despolitizar a xustiza, o Goberno de España prevé substituír os xuíces por software de intelixencia artificial. Personaxes
Verónica Echegui como xuíza Carmen Costa
Tamar Novas como Brais Lago
Alba Galocha como Alicia Kóvack
Alberto Ammann como Alex
Lúcia Moniz como Sofía
Paula Morado como Manuela
Santi Prego como Goitia
Ledicia Sola Produción
A película foi producida por Justicia Artificial AIE, Tornasol Media, Abano Producións e Ukbar Filmes, coa participación de RTVE e Prime Video, e co apoio de ICAA e AGADIC. En novembro de 2022, RTVE informou do inicio da rodaxe en Galiza, gravado na Coruña, Muxía e outras localizacións da Costa da Morte. Foi filmado adicionalmente en Lisboa. Lanzamento
A película tivo a súa estrea mundial en Shanghai, no seu 26º Festival Internacional de Cinema (xuño de 2024). Foi preestreada o 5 de setembro de 2024 no Teatro Colón da Coruña, e nos cines comerciais en España o 13 de setembro de 2024 con A Contracorriente Films supervisando a distribución no Estado.
Xustiza climática

Xustiza climática é un termo usado para enmarcar o quecemento global como unha cuestión ética e política, en vez dunha cuestión de natureza puramente ambiental ou física. Iso faise a través da relación das causas e dos efectos do cambio climático aos conceptos de xustiza, particularmente xustiza ambiental e xustiza social. A xustiza climática examina conceptos como igualdade, dereitos humanos, dereitos colectivos e as responsabilidades históricas polo cambio climático. As accións de xustiza climática poden incluír o crecente número global de accións legais sobre cuestións de cambio climático. En 2017, un relatorio do Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente identificou 894 accións xudiciais en marcha en todo o mundo.
Comunidades historicamente marginalizadas, como mulleres, comunidades indíxenas e comunidades de cor, moitas veces afrontan as peores consecuencias do cambio climático: en realidade, os menos responsables polo cambio climático sofren as súas consecuencias máis graves. E eles tamén poden ser aínda máis prexudicados polas respostas ó cambio climático, que poden reproducir ou exacerbar as desigualdades existentes, que foron nomeadas como 'triplas inxustizas' do cambio climático.
O uso e a popularidade da xustiza climática aumentaron dramaticamente os últimos anos, pero a xustiza climática é entendida de moitas maneiras e os distintos significados ás veces son cuestionados. Na súa forma máis simple, os conceptos de xustiza climática poden ser agrupadas ao longo das liñas da xustiza procesual, que enfatiza a toma de decisións xustas, transparentes e inclusivas, e a xustiza distributiva, que pon a énfase en quen soporta os custos do cambio climático e as accións tomadas para cumprir os obxectivos.
Faise especial fincapé no papel do PAMA (Persoas e Áreas Máis Afectadas), ou sexa, grupos desproporcionalmente afectados polo cambio climático, como mulleres, BIPOC, mozos, persoas máis vellas e máis pobres. En particular coa aparición de movementos populares que apuntan á xustiza climática - como Fridays for Future, Ende Gelände ou Extinction Rebellion - a conexión deses grupos no contexto da xustiza climática tornouse máis importante.
Xustiza social

A xustiza social só pode definirse a partir do feito concreto da inxustiza social. Algúns estudosos sosteñen que o concepto «xustiza social» correspóndese coa «xustiza distributiva» de Aristóteles, en tanto que a noción de «xustiza conmutativa» corresponde á idea clásica de xustiza nas sociedades modernas. Entre os temas que en interesan á xustiza social atópanse a igualdade social, a igualdade de oportunidades, o Estado de benestar, a cuestión da pobreza, a distribución da renda, os dereitos laborais e sindicais, etc. En 2007, a Nacións Unidas proclamou o 20 de febreiro de cada ano, como Día Mundial da Xustiza Social (A/RES/62/10), co obxectivo de promover sistemas político-económicos baseados nos principios de xustiza, equidade, democracia, participación, inclusión e pleno emprego. Orixe e evolución do concepto
Aínda que non hai certeza do primeiro uso da expresión "xustiza social", fontes temperás poden ser atopadas en Europa no século XVIII. Algunhas referencias do uso desta expresión son artigos de revistas inspiradas polo espírito da Ilustración, nos cales a xustiza social é descrita como unha obriga do monarca; tamén o termo está presente en libros de teólogos italianos católicos, especialmente membros da Compañía de Xesús. De acordo a estas fontes e o seu contexto, a xustiza social era outro termo para dicir "a xustiza da sociedade", a xustiza que goberna as relacións entre os individuos da sociedade, sen referencia algunha á equidade socio-económica ou a dignidade humana.
O uso do termo empezou a volverse máis frecuente por pensadores católicos dende mediados do século XIX, incluíndo o xesuíta Luigi Taparelli no libro Saggio teoretico di dritto naturale, appoggiato sul fatto (Ensaio teórico do dereito natural apoiado nos feitos), publicado en 1843, en Livorno, Italia.
Xuvenil

O período xuvenil dun organismo dun individuo é aquel no que aínda non acadou a idade adulta, a madurez sexual ou o tamaño adulto. Os xuvenís adoitan ter un aspecto moi diferente das formas adultas, especialmente en canto á súa cor. En moitos organismos os xuvenís teñen un nome diferente ao dos adultos. Por exemplo larvas e imago.
Algúns organismos alcanzan a madurez cunha metamorfose curta como a eclosión de moitos insectos. Noutros a transición é máis longa, por exemplo coa puberdade. En plantas como as mudas de oliveira, o período xuvenil esténdese durante case 10 anos e en cambio se proceden de estacas de enxerto acúrtase a un par ou tres anos. Na oliveira as pólas xuvenís teñen máis aptitude para enraizar.
Os carballos tardan uns 50 anos en facer unha landra.
O piñeiro carrasco pode facer piñas aos 10 anos, pero non producen piñas fértiles até os 15 anos.
Xuvenil Alfaguara

Xuvenil Alfaguara é unha colección literaria de dezaoito títulos da editorial Alfaguara, de literatura xuvenil traducida á lingua galega, publicada de 1989 a 1990. Descrición
A coordinación editorial estivo a cargo de Xosé Antonio Palacio Sánchez. Enric Satué fixo a maqueta da colección e o deseño das cubertas.
A edición contou coa axuda económica da Consellería de Cultura e Deportes (despois Consellería de Cultura e Xuventude) da Xunta de Galicia.
Contido
1 Ole Lund Kirkegaard, Otto é un rinoceronte, ilust. do autor, trad. Sara Alonso, 1989, 98 pp. ISBN 84-204-5056-1 [Otto er et Naesehorn, 1972]
2 Mario Lodi, Cipi, ilust. Viví Escrivá, trad. Blanca-Ana Roig Rechou, 1989, 116 pp. ISBN 84-204-5055-3 [Cipi, 1972].
3 Paul Bieguel, O bandoleiro Hupsica, ilust. C. Hollander, trad. X. Miguel Barros, 1989, 164 pp. ISBN 84-204-5051-0 [Des Rouer Hoepsika, 1977]
4 René Goscinny, O pequeno Nicolás, ilust. Sempé, trad. Luísa Álvarez Santamarina, 1989, 139 pp. ISBN 84-204-5057-X [Le petit Nicolas, 1960]
5 Erich Kästner, Puntiño e Antón, ilust. Walter Trier, trad. Carme Ares Vázquez, 1989, 128 pp. ISBN 84-204-5046-4 [Pünktchen und Anton, 1931]
6 Richard Hughes, No colo do Atlas. Contos de Marrocos, trad. Fernando R. Tato, 1989, 173 pp. ISBN 84-204-5058-8 [In the Lap of Atlas, 1979]
7 Roald Dahl, Boy (Relatos de infancia), ilust. Q. Blake, trad. Antón Palacio, 1989, 190 pp. ISBN 84-204-5305-6 [Boy. Tales of Childhood, 1984]
8 Susan Eloise Hinton, Rebeldes, trad. Antón Palacio, 1989, 185 pp. ISBN 84-204-5061-8 [The Outsiders, 1967].
9 Ole Lund Kirkegaard, Orla Tragarrás, ilust. do autor, trad. Sara Alonso Pimentel, 1990, 104 pp. ISBN 84-204-5073-1 [Orla Fro-snapper, 1969]
10 M. Kahn, Un ordenador nada ordinario, ilust. C. Laponte, trad. A. Boullón, 1990, 123 pp. ISBN 84-204-5074-X [Un ordinateur pas ordinaire, 1983]
11 Luise Rinser, O «Squirrel», trad. Fernando Rafael Tato Plaza, 1990, 136 pp. ISBN 84-204-5075-8 [Das Squirrel, 1985]
12 Goscinny, As vacacións do pequeno Nicolás, ilust. Sempé, trad. Luísa Álvarez, 1990, 150 pp. ISBN 84-204-5076-6 [Les vacances du petit Nicolas, 1962]
13 Eleanor Cameron, Aquela Xulia Redfern, ilust. Gail Owens, trad. Blanca-Ana Roig, 1990, 129 pp. ISBN 84-204-5077-4 [That Julia Redfern, 1982]
14 Roald Dahl, Matilda, ilust. Quentin Blake, trad. X. Miguel Barros Taboada, 1990, 230 pp. ISBN 84-204-5306-4 [Matilda, 1988]
15 Roald Dahl, Voando só, trad. Xosé Antonio Palacio Sánchez, 1990, 181 pp. ISBN 84-204-3504-8 [Going solo, 1984]
16 Brigitte Logeart, Consecuencias dunha fuga, trad. Xosé Luís Sánchez Ferraces, 1990, 117 pp. ISBN 84-204-5078-2 [Suite d’une fugue, 1985]
17 Irina Korschunow, Chamábase Jan, trad. Valentín Arias, 1990, 172 pp. ISBN 84-204-5079-0 [En hiess Jan, 1979].
18 Judith Kerr, Cando Hitler roubou o coello rosa, ilust. da autora, trad. Carme Ares, 247 pp. ISBN 84-204-5059-6 [When Hitler Stole Pink Rabbit, 1971]
Xuventude Crea

O programa Xuventude Crea é un certame multidisciplinar organizado pola Consellería de Cultura, Lingua e Xuventude da Xunta de Galicia desde 2009 e dirixido a persoas galegas de entre 16 e 30 anos de idade que se desenvolvan artisticamente nas seguintes dezaseis especialidades: artes plásticas, arte urbana, banda deseñada, cociña, creación de contido, creación de videoxogos, danza moderna, deseño de xoias, DJ, fotografía, moda, música, novela curta, poesía, teatro e videocreación.
Segundo a Dirección Xeral de Xuventude, "o programa Xuventude Crea é un programa moi consolidado e reputado no eido cultural e artístico galego no que xa participaron preto de 4736 mozos e mozas, con 3513 obras e proxectos creativos e no que se repartiron 582 premios por importe total de 873500 euros e 81 mencións de honra".
A dotación económica dos premios por cada unha das especialidades é 2000 euros para o 1. º premio, 1500 euros para o 2. º premio, 1000 euros para o 3. º premio e, na especialidade de música, un premio especial de 1000 euros para a modalidade de música clásica.
Xuíz Dredd

Xuíz Dredd (en inglés: Judge Dredd) é un filme estadounidense de 1995 dirixido por Danny Cannon. Baséase na personaxe homónima de banda deseñada. Foi producido por Edward R. Pressman, Charles Lippincott e Beau E. L. Marks, e escrito por William Wisher Jr. e Steven E. de Souza. Está protagonizado por Sylvester Stallone, Diane Lane, Rob Schneider, Armand Assante e Max von Sydow. A historia está ambientada no ano 2080 e representa un mundo distópico e metrópole superpoboada Mega-City 1.
Estreouse en galego o 27 de maio de 2000 a través da TVG. Personaxes
Sylvester Stallone como Xuíz Joseph Dredd
Armand Assante como Rico Dredd
Rob Schneider como Herman "Fergie" Fergusson
Diane Lane como Xuíza Barbara Hershey
Jürgen Prochnow como Xuíz Supremo Griffin
Max von Sydow como Xuíz Fargo
Joanna Miles como Xuíz McGruder
Joan Chen como Dr. Ilsa Hayden
Balthazar Getty como Cadete Nathan Olmeyer
Maurice Roëves como Miller
Adam Henderson como mr Souza
Ian Dury como Geiger
Mitchell Ryan como Vartis Hammond
Lex Daniel como Brisco
Scott Wilson como Pa Angel
Christopher Adamson como Mean Machine Angel
Ewen Bremner como Junior Angel
Phil Smeeton como Link Angel
Peter Marinker como Xuíz Esposito
Angus MacInnes como Xuíz Silver
Xuíz, xuíza

Un xuíz ou unha xuíza é unha persoa investida de autoridade para xulgar. A autoridade élle outorgada polo Estado, en exercicio dun dos tres poderes en que se divide (Poder lexislativo, Poder executivo, e Poder xudicial).
O xuíz, polo tanto, é a autoridade encargada de impartir xustiza. En España, a figura do xuíz ven regulada na Lei Orgánica do Poder Xudicial, que define o seu estatuto e a carreira xudicial, a través de todos os seus estados e etapas, sen prexuízo das demais leis e regulamentos que a desenvolven.
A autoridade do xuíz é conferida polo Estado, a través de diversos procedementos, outorgada, segundo o país e fundamentalmente segundo a tradición xurídica que este comprenda.
O xuíz é o titular do xulgado a que está adscrito. Aínda que gozan de independencia na súa actuación, as súas resolucións adoitan ser revisables polos tribunais superiores xerarquicamente, mediante os chamados recursos xudiciais, podendo ser estas confirmadas, modificadas ou revogadas. Tipos de xudicaturas
Principalmente distínguense tres: o Dereito continental, o Dereito anglosaxón (ou Common Law) e o Dereito socialista, sistemas que perduran ata os nosos días. O seu concepto de xustiza e a súa interpretación non é o mesmo, xa que como ocorre no Dereito anglosaxón, a procura dese ideal enfatízase máis, por medio de procedementos que difiren do dereito continental, onde a legalidade importa máis que a propia procura de resolucións xustas.
No dereito procedente do romano (gran parte de Europa e América Latina), por exemplo, os xuíces son nomeados polo Goberno, a miúdo tras un exame ou concurso, en cambio nalgúns estados dos Estados Unidos son elixidos; estas diferenzas, entre outras a grandes liñas, débense á existencia de tradicións legais de procedencia heteroxénea.
A función dos xuíces, nestes sistemas, ten a mesma orixe, aínda que a súa evolución é moi dispar; no Common Law poderiamos situar o xuíz nun papel de "creador xudicial" do dereito, mentres que no Dereito continental o xuíz está adscrito a un papel máis ben interpretativo. Denominacións ou alocucións relativas ao xuíz
Xuíz a quo é o xuíz autor da resolución que se recorre ou impugna, recurso ou impugnación que será examinada polo xuíz ou tribunal superior.
Xuíz ad quem é o xuíz ante o que se interpón a apelación do inferior.
Xuíz ordinario é o xuíz que que exerce a súa xurisdición por dereito propio e está establecido por oficio permanente para administrar xustiza nun punto determinado.
Xuíz extraordinario é o designado accidentalmente polo tribunal superior ou polas mesmas partes para coñecer dun negocio determinado.
Xuíz competente é o que ten xurisdición para coñecer do preito.
Xuízo

Un xuízo é o exame que se realiza dunha persoa ou situación, co fin de chegar a unha conclusión, a capacidade para entender unha cousa ou para chegar cabalmente a unha conclusión. Pero desde o punto de vista do Dereito, existe unha acepción procesual que define o xuízo como o acto no que un xuíz escoita as alegacións das partes, e examina as probas que se lle presentan para ditar unha sentenza. O concepto así delimitado equipárase ao termo "vista ou xuízo oral". Características
Nas lexislacións de todo Estado de dereito, para que un xuízo sexa válido, o xuíz debe escoitar a todas as partes que poidan resultar afectadas directamente pola resolución que se dite. Cando o xuízo versa sobre cuestións de importancia, é preceptiva a intervención dun avogado para cada parte; nas demais cuestións non é preceptiva, pero dado o alto nivel técnico da lexislación procesual, é conveniente ir asistido dun avogado.
Nos ordenamentos de tradición latina (como a española), o desenvolvemento dos xuízos ha seguir procedementos predefinidos nas chamadas leis de axuizamento, dependendo da orde xurídica de que se trate: Xurisdición civil, que xulga as cuestións de dereito privado, patrimonial e familiar: Lei de Axuizamento civil.
Xurisdición penal, que xulga os delitos e as faltas: Lei de Axuizamento criminal.
Xurisdición administrativa, para revisar a actuación das administracións públicas: Lei da Xurisdición contencioso-administrativa.
Nos procedementos máis complexos, o xuízo é a parte do proceso no que se produce a asistencia das partes, testemuñas etc. , diante do xuíz, e moitas veces vai precedido dun complexo de labor de instrución preparatoria, que pode levar meses ou anos.
Xuño

Xuño ou san Xoán é o sexto mes do ano no calendario gregoriano e ten 30 días. O 21 de xuño ten lugar o solsticio de inverno no hemisferio sur e o solsticio de verán no hemisferio norte. Xuño na cultura popular galega
No primeiro domingo, faise a festa-concurso da Cereixa en Beade (Vigo).
13 de xuño: santo Antón de Lisboa, avogado das mozas casadeiras e dos obxectos perdidos.
Meu san Antonio casamenteiro, rógoche un mozo garrido e solteiro.
San Antoíño bendito, dádeme un home, anque me mate, anque me esfole.
En Galicia celébrase a festividade de San Xoán con fogueiras e festas.
Refraneiro
A auga por san Xoán tolle o viño e non dá pan.
De san Xoán prás Navidás, os días van pra atrás.
En abril, o salmón para min, no maio para o criado, e no san Xoán para o can.
En san Xoán, tanto queixo coma pan.
En san Xoán, tanto viño coma pan.
O que xexúa en san Xoán, ou é parvo ou non ten pan.
Tras de maio, vén san Xoán.
Xvid

Xvid (antes XviD) é o nome dun códec desenvolvido por un grupo de programadores voluntarios de todo o mundo despois de que o proxecto OpenDivX fose pechado en xuño do 2001. XviD é software libre e baséase no estándar MPEG-4. A súa calidade e eficiencia convertérono nun dos codecs máis populares, ata estar soportado nos reprodutores de DVD actuais.
Xémini (astroloxía)

Xémini ou Xemelgos (♊︎) é o terceiro signo astrolóxico do zodíaco e o segundo de natureza positiva (masculina) e de calidade mutábel ou dobre.
Simboliza a conciencia concreta e está representado polos Dióscuros, Cástor e Pólux. Pertence xunto a Libra e Acuario ó elemento ar e está rexido por Mercurio. O seu signo oposto é Saxitario.
As súas datas asignadas segundo diferentes astrólogos son do 22 de maio até o 21 de xuño ou do 21 de maio até o 21 de xuño.
Xémino de Rodas

Xémino (en grego antigo: Γεμῖνος, en latín: Geminus) foi un astrónomo e matemático grego de Rodas de finais do século -II Ie principios do século -I. Traxectoria
Non se sabe nada da súa vida. Chámase de Rodas porque nos seus escritos mostra un bo coñecemento da illa, pero os autores antigos que o citan non din o seu lugar de nacemento e refírense a el como Xémino, simplemente, ou como Xémino o matemático. Nin sequera hai unanimidade na súa datación: a maioría dos autores sitúaa no século -I, pero outros, como Otto Neugebauer, dátano no século I. Se fose o século -I puido ser un discípulo directo de Posidonio de Apamea, de quen recibiu unha forte influencia.
Obra
Só se conserva un dos seus libros: Εἰσαγωγὴ εἰς τὰ Φαινόμενα ('Introdución aos fenómenos'). Trátase dun tratado de astronomía no que explica dun xeito moi didáctico todo o coñecemento da astronomía grega, agás a teoría planetaria. Está baseado principalmente no traballo de Hiparco de Nicea, pero engade numerosas contribucións doutros astrónomos gregos e babilónicos.
Por referencias de autores posteriores (especialmente Proclo) sabemos que tamén escribiu un libro sobre matemáticas: Θεωρία τῶν µαθηµάτων ('Teoría das Matemáticas'), do que se conservan considerables citas.
Xénero (arte)

Un xénero artístico é unha división dunha forma concreta de arte conforme criterios particulares a esa forma. En todas as artes, os xéneros son categorías vagas con límites pouco definidos. Os xéneros están formados por unha serie de convencións, de xeito que moitas obras sitúanse entre múltiples xéneros por medio de empréstimos e recombinación de tales convencións. O xénero na literatura
Os xéneros están divididos en subxéneros. Na literatura, por exemplo, están organizados en "xéneros poéticos" e "xéneros en prosa". A poesía subdividiuse tradicionalmente en épica, lírica, e poesía dramática, en tanto que a prosa podería dividirse en ficción e non ficción. Outras subdivisions da poesía dramática poderían incluír a comedia, a traxedia, e o melodrama. Esta subdivisión podería continuarse: a "comedia" ten os seus propios subxéneros, por exemplo, a farsa, a comedia de costumes, a burlesca, e a sátira. O xénero no cine
No cine, o xénero defínese a través da inclusión dalgunha destes características: o escenario (en inglés setting), o caso dos westerns ou películas de vaqueiros e dos filmes de ciencia ficción;
o humor (en inglés mood), o caso da comedia ou as películas de terror;
o formato, tales como o musical ou a non ficción. O xénero na pintura
Nas arte formais tales como a música, pintura, e escultura, o xénero tende a estar determinado polo formato e o estilo.
No campo da pintura, existe unha "xerarquía dos xéneros" asociada coa Academia Francesa, que nun tempo tivo un papel central na arte académica. Estes xéneros, listados en orde xerárquica, son: Pintura histórica
Pintura de xénero
Retrato
Paisaxe
Natureza morta
Estas categorías xogaron un papel importante entre o século XVII e a época moderna cando os pintores e os críticos comezaron a rebelarse contra as regras da Academia, incluída a preferencia pola pintura histórica. O xénero nas artes e nos medios
As convencións
En todos os campos da arte hai convencións que poden obedecer a simples expectativas (os cadros son rectangulares) e mecanismos típicos do xénero (unha comedia acaba en casamento; un western pode acabar co heroe cabalgando contra o solpor). Estas convencións xenéricas están vencelladas de maneira estreita a xéneros artísticos concretos axudando a definir o que é un "xénero". Algunhas desas convención poden acabar orixinando clixés.
As audiencias
Aínda que a maior parte dos xéneros son vagamente definibles, as consideracións xenéricas constitúen un dos factores máis importantes do que as persoas len ou ven. Moitos xéneros acabaron conformando as súas propias audiencias e as publicacións que as apoian, tales como revistas, magazines e sitios web. Os libros e os filmes que son difíciles de encaixar nun xénero teñen moitas veces menos éxito comercial que as que son doadas de clasificar.
Xénero (bioloxía)

O xénero, no campo da bioloxía, é unha unidade sistemática das clasificacións por categorías taxonómicas. Características
Componse de especies (aínda que existen xéneros monoespecíficos) e, en moitos casos, constitúe un grupo tan natural que é de dominio vulgar: o xénero Pinus, integrado por numerosas especies de piñeiros que usualmente teñen unha nomenclatura binomial semellante á biolóxica (piñeiro albar, piñeiro negral, piñeiro carrasco etc. ), é unha unidade "xenérica" en sentido corrente.
O nome xenérico ten de ser un substantivo, sen que existan regras precisas para a súa desinencia.
O concepto de xénero e a propia verba foron establecidos por Tournefort. Carl von Linné aceptounos, concretando así o seu pensamento: "Hai tantos xéneros coma fructificacións semellantes producidas por diversas especies naturais" (Palau, na tradución da Phylosophya botanica, de Linneo, p. 84). Orixinariamente Linneo e os botánicos da súa escola estableceron os xéneros sobre a base dos caracteres da frutificación.
Na actualidade, para o establecemento de xéneros tómanse multitude de caracteres. Por exemplo, tratándose de plantas superiores considéranse a morfoloxía xeral da flor, a filotaxe, a anatomía etc.
Ao igual que ocorre con outros niveis, na taxonomía dos seres vivos, e debido á enorme dificultade á hora de clasificar certas especies, varios xéneros poden agruparse en superxéneros, e os individuos dun xénero poden organizarse en subxéneros. Estes, á súa vez, poden organizarse en infraxéneros.
Un notoxénero é un nivel de clasificación análogo ó xénero pero creado por hibridación doutros (dous ou máis), máis habitual no caso das plantas que dos animais.
Xénero e Cooperación Internacional

A perspectiva ou enfoque de xénero no desenvolvemento é o resultado dos cambios na percepción do papel e a forma de comprender os problemas das mulleres en relación ao desenvolvemento. Características
Trátase dunha proposta que xorde da crítica académica e dos movementos da mulleres dos países menos desenvolvidos e se instala nas políticas de desenvolvemento a partir da década de 1980. Na década de 1990 todas as axencias de desenvolvemento incorporan este enfoque como parte dos seus obxectivos, especialmente tras a Conferencia de Beijing de 1995.
Pódese falar de tres grandes enfoques dende os que se ten afrontado a cuestión da muller: enfoque do benestar: foi o que se empregou nas primeiras décadas da cooperación internacional. Caracterízase por non identificar a causa xeradora da situación que sofren as mulleres, falando de circunstancias que se atopan fóra de control. O seu obxectivo é reforzar activamente as funcións tradicionais das mulleres, satisfacendo as súas necesidades no seu labor reprodutivo (programas de axuda alimentaria, de planificación familiar ou nutricionais).
mulleres no desenvolvemento ou perspectiva MED: comeza a empregarse na década de 1970. Nel englóbanse, á súa vez, tres aproximacións diferentes: a Anti-pobreza, a Eficiencia e, por último, a Equidade.
apoderamento: xorde a mediados dos anos 70, pero comeza a ser empregada na década dos 80. Caracterízase por unha loita por un cambio estrutural. Ten por obxectivos principais o dar poder ás mulleres a través dunha maior autosuficiencia, a construción de novas estruturas económicas, políticas e sociais e, tamén, superar as estruturas de dominación existentes.
Esta perspectiva do apoderamento é o xerme do coñecido como enfoque de xénero no desenvolvemento (ou perspectiva GED) do que comeza a falarse dende 1995, a partir da Cuarta Conferencia Mundial sobre a Muller.
O enfoque de xénero e desenvolvemento traballa dende unha concepción de sistema, entendendo que as relacións de xénero só se poderán modificar se transformamos o sistema coma un todo, non unicamente algún dos seus elementos. Este enfoque entende os roles de xénero como construcións culturais, polo tanto susceptibles de cambio. Critica ao modelo anterior sinalando que a mellora no nivel de ingresos das mulleres non asegura que xa non sigan marcadas por situacións de violencia, de poder ou de dominación.
Neste senso, consideran 3 elementos claves a transformar: A división sexual do traballo.
O acceso e o control dos recursos e dos beneficios.
A participación no poder político e na toma de decisións.
Xénero tipo

En bioloxía, especialmente en zooloxía, chámase xénero tipo ao xénero que se usa para definir un grupo taxonómico de maior rango, como unha familia ou unha orde.
A partir deste xénero defínese a especie tipo e faise a descrición e caracterización do grupo. Nomenclatura zoolóxica
Segundo o Código Internacional de Nomenclatura Zoolóxica, International Code of Zoological Nomenclature (ICZN), «o tipo que leva o nome dun taxon nominal do grupo familiar é un xénero chamado "xénero tipo"». O nome do grupo familiar está baseado no do xénero tipo.
Calquera nome do grupo familiar debe ter un xénero tipo (e calquera nome do grupo xénero debe ter unha especie tipo, pero calquera nome de grupo de especies pode, pero non necesariamente, ter un ou varios espécimes tipo). O xénero tipo para un nome de grupo familiar é tamén o xénero á cuxa raíz se engade o sufixo latino -idae (para as familias). Exemplo: o nome da familia dos Anatidae ten como xénero tipo o xénero Anas Linnaeus, 1758. Nomenclatura botánica
Na nomenclatura botánica, a frase "xénero tipo" úsase, non oficialmente, como un termo de conveniencia. No Código Internacional de Nomenclatura para algas, fungos e plantas, International Code of Nomenclature for algae, fungi, and plants (ICN) esta frase non ten status. O Código usa espécimes de tipo para rangos de até a familia, e os tipos son opcionais para rangos máis altos. O Código non se refire ao xénero que contén ese tipo como "xénero tipo".
Para as familias, o sufixo latino empregado para engadir á raíz do nome do xénero tipo é -aceae (-áceas). Exemplo: o nome da familia das Rosaceae ten como xénero tipo o xénero Rosa Linnaeus 1753.
Exemplo: Poa é o xénero tipo da familia das Poaceae e da orde das Poales. É un xeito de dicir que os nomes Poaceae e Poales están baseados no nome xenérico Poa.
Xúpiter (deus)

Xúpiter, equivalente a Zeus na mitoloxía grega, é o deus principal da mitoloxía romana. Rei dos deuses, fillo de Saturno; irmán de Neptuno, Plutón, Ceres, Deméter e Hera, a súa muller. Era retratado coma un deus sabio e xusto pero tiña un gran temperamento, reinaba sobre a terra e o ceo e os seus atributos eran a aguia, o raio, e o cetro. Un dos defectos de Xúpiter era a súa promiscuidade para realiza-las súas conquistas amorosas, transformábase en animais como cisnes, vacas ou paxaros, pois el non podía ser visto en toda a súa gloria.
Y

O Y (i grego) é unha letra do alfabeto latino coñecida como I graeca e que ten a súa orixe na letra ípsilon do alfabeto grego, utilizábase para transcribir palabras de orixe grega. Utilización en lingua galega
En galego utilizouse na época medieval, usouse no Rexurdimento, aínda que houbo voces que avogaban pola súa completa supresión, como Marcial Valladares pero ao longo do século XIX e principios do XX mantívose a inseguridade ortográfica alternando y e i ata a publicación polo Seminario de Estudos Galegos en 1933 do folleto Algunhas normas pra a unificazón do idioma galego que establecía o uso exclusivo de i para o fonema /i/, criterio que secundou máis tarde a editorial Galaxia. As Normas Ortográficas e Morfolóxicas do Idioma Galego non o inclúe entre as letras propias do alfabeto galego pero si como un signo recoñecido usado en palabras tomadas doutras linguas. Usos
En química, é o símbolo do elemento químico itrio.
Y Gododdin

Y Gododdin é un poema medieval en lingua galesa composto por unha serie de 99 elexías aos homes do reino britano de Gododdin e os seus aliados que, segundo a interpretación tradicional, morreron loitando contra os anglos de Deira e Bernicia na batalla de Catraeth contra o ano 600. Adoita asociarse ao bardo Aneirin e sobrevive só nun manuscrito, o Libro de Aneirin.
O devandito manuscrito data de finais do século XIII, mais o Y Gododdin ten a súa orixe entre os séculos VII e XI. O texto ten partes escritas coa ortografía do galés medio e outras coa do galés antigo. Segundo a datación máis temperá, a súa composición é próxima ao remate da propia batalla, na rexión de Yr Hen Ogledd (en galego: O vello Norte); neste sentido, tería a súa orixe na lingua cúmbrica. Outros especialistas consideran que o Y Gododdin é obra dun poeta galés dos séculos IX, X ou XI. Incluso a datación no século IX convertería a obra nunha das pezas de poesía máis antigas que se conservan en lingua galesa.
YAML

YAML é un formato de serialización de datos lexible por humanos inspirado en linguaxes como XML, C, Python, Perl, así como no formato dos correos electrónicos (RFC 2822). YAML foi proposto por Clark Evans en 2001, deseñado por el mesmo xunto con Ingy döt Net e Oren Ben-Kiki. Nome
YAML é un acrónimo recursivo que significa YAML Ain't Markup Language (en galego, «YAML non é unha linguaxe de marcado»). No comezo do seu desenvolvemento, YAML significaba «Yet Another Markup Language» (outra linguaxe de marcado máis) para distinguir o seu propósito centrado nos datos en lugar do marcado de documentos. Con todo, dado que XML se emprega frecuentemente para serializar datos e XML é unha auténtica linguaxe de marcado de documentos, é razoable considerar YAML coma unha linguaxe de marcado lixeiro.
YF-100

O motor foguete YF-100 é un motor desenvolvido pola República Popular da China para o seu uso nos foguetes CZ-5, CZ-6 e CZ-7. Características
O YF-100 é un motor alimentado con oxíxeno líquido equeroseno, producindo 1339, 48 kN de impulso, que pode ser reducido ata o 65% durante o voo. O tanque de osíxeno presurízase co propio osíxeno sangrado polo motor e o de queroseno presurízase con helio. O desenvolvemento do motor comezou a principios dos anos 2000, xunto co do YF-115, e as primeiras probas comezaron en 2003, completándose en 2012, varios anos máis tarde do previsto. O primeiro voo dun YF-100 tivo lugar en 2016.
YF-115

O motor foguete YF-115 é un motor desenvolvido pola República Popular da China para o seu uso na segunda etapa dos foguetes CZ-6 e CZ-7. Características
O YF-115 é un motor alimentado con oxíxeno líquido e queroseno, producindo 176, 50 kN de impulso. O desenvolvemento do motor comezou a principios dos anos 2000, xunto co do YF-100. As primeiras probas co motor comezaron en 2005, completándose en 2012. O primeiro voo dun YF-115 tivo lugar en 2016.
YF-20

YF-20 é toda unha familia de motores foguete desenvolvida pola República Popular da China para o seu uso en varios foguetes Longa Marcha. Características
Os motores YF-20 usan tetróxido de nitróxeno e UDMH como propelentes. Segundo a variante poden usarse na primeira etapa ou en etapas superiores.
YF-20A
O YF-20A ten un impulso de 750, 20 kN, cun impulso específico de 289 s. Pode funcionar durante ata 132 s. Ten un diámetro de 0, 84 m e úsase nos foguetes CZ-2A, CZ-2C, CZ-2E, CZ-3 e FB-1. Voou por primeira vez en 1972.
YF-20B
O YF-20B ten un pulo de 816, 30 kN, cun impulso específico de 289 s en tempo de funcionamento de 170 s. Ten un diámetro de 0, 84 m e úsase nos foguetes CZ-2C, CZ-2D, CZ-2E, CZ-3A, CZ-3B, CZ-3C e CZ-4A. Voou por primeira vez en 1988.
YF-22
O YF-22 ten un pulo de 717, 80 kN, cun impulso específico de 295 s e un diámetro de 1, 00 m.
YF-22/23
O YF-22/23 estaba formado por un motor YF-22 usando catro YF-23 como motores de control de actitude. Tiña un pulo de 762, 00 kN, cun impulso específico de 295 s e un diámetro de 3, 35 m. Usouse no CZ-2 e no FB-1.
YF-22A/23A
O YF-22A/23A estaba formado por un YF-22A usando catro YF-23A como motores de control de actitude. Tiña un pulo de 762, 00 kN, cun impulso específico de 295 s e un diámetro de 3, 35 m. Usouse no CZ-2C e no CZ-3.
YF-22B
O YF-22B usouse na segunda etapa do CZ-4B. Tiña un pulo de 742, 00 kN, cun tempo de acendido de 127 s.
YF-23
O YF-23 úsase como motor de control de actitude xunto cos YF-22 e YF-25. Ten un pulo de 11, 00 kN, cun impulso específico de 282 s.
YF-25
O YF-25 ten un pulo de 787, 40 kN, cun impulso específico de 297 s. Ten un diámetro de 1, 00 m.
YF-25/23
O YF-25/23 está formado por un YF-25 en conxunto con catro YF-23 que funcionan como motores de control de actitude. Ten un pulo de 831, 00 kN, cun impulso específico de 295 s. Ten un diámetro de 3, 35 m e úsase nos foguetes CZ-2D, CZ-2E, CZ-3A, CZ-3C e CZ-4A.
YF-2A

O motor foguete YF-2A é un motor desenvolvido pola República Popular da China para o seu uso nos foguetes CZ-1, CZ-1C, CZ-1D e CZ-1M. Características
O YF-2A era un motor alimentado con ácido nítrico e UDMH, producindo 306, 10 kN de impulso. O primeiro voo dun YF-2A tivo lugar en 1969.
YF-3

O motor foguete YF-3 é un motor desenvolvido pola República Popular da China para o seu uso nos foguetes CZ-1D. Características
O YF-3 era un motor alimentado con tetróxido de nitróxeno e UDMH, producindo 294, 0 kN de impulso. O primeiro voo dun YF-3 tivo lugar en 1995.
YF-40

O motor foguete YF-40 é un motor desenvolvido pola República Popular da China para o seu uso na terceira etapa dos foguetes CZ-4A. Características
O YF-4A era un motor alimentado con tetróxido de nitróxeno e UDMH, producindo 49, 0 kN de impulso. O primeiro voo dun YF-4A tivo lugar en 1988.
YF-73

O motor foguete YF-73 é un motor desenvolvido pola República Popular da China para o seu uso na terceira etapa dos foguetes CZ-3. Características
O YF-73 é un motor crioxénico alimentado con osíxeno líquido e hidróxeno líquido, producindo 11, 0 kN de impulso. O primeiro voo dun YF-73 tivo lugar en 1984.
YF-75

O motor foguete YF-75 é un motor desenvolvido pola República Popular da China para o seu uso na terceira etapa dos foguetes CZ-3A, CZ-3B e CZ-3C. Características
O YF-75 é un motor crioxénico alimentado con osíxeno líquido e hidróxeno líquido, producindo 78, 50 kN de impulso. O primeiro voo dun YF-73 tivo lugar en 1994.
YF-77

O motor foguete YF-77 é un motor desenvolvido pola República Popular da China para o seu uso nos foguetes CZ-5. Características
O YF-77 é un motor crioxénico alimentado con osíxeno líquido e hidróxeno líquido, producindo 510 kN de impulso a nivel do mar (700 kN no baleiro). O primeiro voo dun YF-77 tivo lugar en 2016.
YOLO

YOLO é un acrónimo de orixe inglesa, que significa "you only live once" ("só vives unha vez"). Foi popularizada a raíz de ser empregado polo rapeiro Drake en 2011, aínda que historicamente semella atribuída a Mae West.
Na década dos 2010 converteuse nunha expresión amplamente empregada pola mocidade, sobre todo en países anglófonos e en Internet, e sendo habitualmente empregada coma sinónimo da expresión "carpe diem". O actor Zac Efron ten unha tatuaxe con este lema.
Ya d'ar brezhoneg

A campaña Ya d'ar brezhoneg é unha iniciativa da Oficina da lingua bretoa (Ofis ar Brezhoneg en bretón e Office de la langue bretonne en francés) que pretende favorecer o desenvolvemento da lingua bretoa na lingua cotiá de tódolos bretóns. A campaña pode ser de dous tipos, que se mencionan a seguir. Tipo 1
Está destinada a organismos da sociedade civil: empresas, asociacións, ONG etc. A campaña lanzouse o 5 de outubro de 2001 en Carhaix, cando 177 organismos privados se xuntaron para asinar un acordo para desenvolver o uso do bretón no seu funcionamento cotián (sinalización, formación dos empregados, papeis oficiais). Entre estes primeiros asinantes, aparecen grandes organizacións (CMB, cámaras de comercio e industria), artesáns, clubs deportivos etc. A finais de 2008, a campaña contaba con 635 asinantes, a metade deles empresas. Tipo 2
Está destinada a colectividades territoriais (concellos ou communes). Para que os concellos da Bretaña se adhiran á campaña proponse realizar unha lista de 40 accións. Foi lanzada nunha reunión en Pontivy o 22 de decembro de 2004, onde se presentaron dez concellos, cuxos responsables (élus) se amosaron dispostos a realizar polo menos cinco accións escolleitas de entre as 28 que propuña a campaña daquela. A finais de 2008, esta carta contaba con 91 concellos asinantes.
Yad Vashem

Yad Vashem (en hebreo: יָד וַשֵׁם) é un museo adicado a manter viva a memoria dos seis millóns de xudeus mortos no Holocausto durante a Shoah perpetrada polos nazis durante a segunda guerra mundial. Trátase do memorial oficial israelí, e foi establecido en 1953 pola Lei do Memorial. Foi deseñado polo arquitecto israelí Moshe Safdie, e está localizado en Har Hazikarón, nunha touticeira ao oeste de Xerusalén. Contido
O memorial consiste en diversos edificios: unha cámara da memoria, un museo histórico, unha galería de arte, os arquivos, o Val das Comunidades destruídas, a sala dos nomes, o memorial dos nenos e un centro educativo. Alberga obxectos auténticos, testemuñas do exterminio nazi e da vida xudía antes e despois do Holocausto. É considerado o centro de información máis importante do mundo sobre o Holocausto, cun arquivo que conta con documentais, películas, máis de 200. 000 fotografías e 62 millóns de documentos, libros e artigos sobre o maior xenocidio da Historia. Recoñecemento
O museo foi remodelada o 15 de marzo de 2005, coincidindo co 60 aniversario do fin da segunda guerra mundial (1939-1945), e o 12 de setembro de 2007 recibiu o premio Príncipe de Asturias da Concordia 2007. O xurado gabou ao museo Yad Vashem de Xerusalén polo seu incansable traballo na loita contra o odio, o racismo e a intolerancia.
Yagha

Yagha é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión Sahel. A súa capital é a cidade de Sebba. Departamentos
Bondore
Mansila
Sebba
Solhan
Tankougounadie
Titabe
Yago Méndez

Yago Méndez Pascual, nado na Coruña en 1973, é un empresario galego Traxectoria
Fillo do empresario e banqueiro José Luis Méndez López, desenvolveu a súa traxectoria empresarial inicialmente á sombra do pai. Foi nomeado por el director de empresas de Caixa Galicia, onde o pai era director xeral, e posteriormente da inmobiliaria Astroc, con sede na Comunidade Valenciana. En representación dos intereses de Caixa Galicia foi nomeado conselleiro en Pescanova en 2006. Coa crise económica de 2008, José Luis Méndez foi apartado de postos nas novas entidades e canda el foron destituídos tamén os seus dous fillos, Yago e José Luis Méndez Pascual. Porén, Yago Méndez revalidou en 2011 o seu posto de conselleiro en Pescanova. En 2013 foi nomeado conselleiro da firma Amper.
Yago Álvarez Barba

Yago Álvarez Barba, nado no Porriño en 1980, é un xornalista e opinador galego especializado en temas económicos. Traxectoria
Aínda que naceu no Porriño a súa familia mudouse a Valencia. Licenciouse en Administración e Dirección de Empresas na Universidade Politécnica de Valencia. En 2012 abriu un blog co nome de Economista Cabreado, onde contaba elementos de política económica dende a súa posición esquerdista. En 2014 fundou o medio El salmón contracorriente, un xornal económico de posicións de esquerda. Logo de dous anos de traballo independente, en 2017 El salmón contracorriente fusionouse con outros micromedios no xornal El Salto, onde Álvarez Barba coordinou a área económica.
Ten participado en parladoiros económicos en TVE, La Sexta, Cuatro, TV3, ETB ou Canal Red. Tamén foi activista en organizacións como Auditoría Ciudadana de la Deuda, Plataforma por una Justicia Fiscal, Plataforma contra los Fondos Buitre ou Economistas sen Fronteiras. Obras
Pescar el salmón (libro, Capitán Swing, Madrid, 2023).
¿Quién ha hipotecado mi ayuntamiento? (documental, visible en YouTube, 2019).
Yahoo!

Yahoo! é unha empresa estadounidense de servizos de Internet que ten como obxectivo ser "o servizo de Internet global máis esencial para consumidores e negocios". Conta cun portal web, un directorio web e outros servizos, incluíndo o popular Yahoo! Mail. Foi fundado por David Filo e Jerry Yang, formados na Universidade Stanford, en xaneiro de 1994 e incorporado o día 2 de marzo de 1995. A sede da empresa fica en Sunnyvale (California).
Yakub

Yakub (tamén baixo as formas Yacub ou Yacob). Segundo a doutrina da organización afroamericana Nación do Islam, lendario científico demoníaco da Tribo dos Shabazz que creou a raza branca nun proceso de 600 anos. As razóns, segundo Nación do Islam serían que a súa descendencia reinase 6000 anos sobre a terra, até que o poder volvese ao pobo negro, un proceso que, segundo as profecías, sería iniciado no 1914.
O nome Yakub parece descender bastante claramente do nome semita Ya'akov (Xacob), o nome do pai das tribos de Israel. As alusións a unha creación de 600 anos e a un reinado de 6000 parecen estar relacionadas co relato bíblico da creación do mundo en seis días.
Actualmente dende Nación do Islam ofrécese unha interpretación racionalista do mito baseado nos últimos descobrementos científicos e a súa teoría da descendencia de toda a raza humana de primixenios individuos de cor en África. A autobiografía de Malcom X alude a que, durante as súas viaxes polo mundo, moitos musulmáns ortodoxos reaccionaban con gran sorpresa ao darlles a coñecer o mito de Yakub.
Yamaha Corporation

Yamaha Corporation (ヤマハ株式会社, Yamaha Kabushiki gaisha, /ˈjɑːmɒˌhɑː/; ja) pronuncia en xaponés: [jamaha] é unha compañía xaponesa fabricante de instrumentos musicais e equipos de son.
É un dos compoñentes do Nikkei 225 e é a maior empresa de fabricación de instrumentos musicais do mundo. Historia
Fundada en 1887 por Torakusu Yamaha como Nippon Gakki Company, Limited, a empresa comezou fabricando pianos e harmonios, e fabricou o primeiro piano feito no Xapón. Ao longo do tempo, Yamaha diversificou a súa produción para incluír moitos outros tipos de instrumentos musicais, incluíndo trompas, ademais de equipos electrónicos e tecnoloxía diversa.
Tamén é recoñecida pola súa contribución á educación musical a través da súa rede global de escolas de música.
Compañía de motor
Ademais dos instrumentos musicais, Yamaha Motor Company, unha empresa derivada en 1955, converteuse nun dos líderes mundiais na fabricación de motocicletas, motores de vehículos mariños, e outros vehículos motorizados.
Imaxe corporativa
O logotipo de Yamaha Corporation incorpora un diapasón desde 1898. Nesa primeira versión era levado no peteiro por un ave fénix. Desde 1916, o logo consta de tres diapasóns entrecruzados que representan a conexión e a harmonía entre a tecnoloxía, a produción e as vendas, que son os tres piares da filosofía empresarial de Yamaha, segundo indican na súa páxina web oficial. Produtos
Yamaha expandiuse a moitos negocios e grupos de produtos diversos. A primeira aventura en cada categoría principal está listada a continuación. 1887 Harmonios
1900 Pianos
1903 Mobles
1914 Harmónicas
1922 Equipos de son (primeiro fonógrafo de manivela)
1942 Guitarras
1955 Motocicletas: fabricadas por Yamaha Motor Company, que comezou como unha empresa afiliada a Nippon Gakki (nome de Yamaha Corporation naquel momento) pero hoxe é unha empresa separada.
1959 Artigos deportivos (comezando polo tiro con arco)
1959 Escolas de música
1961 Aliaxes metálicas
1965 Instrumentos de banda (primeiro trompeta)
1967 Tambores
1971 Semicondutores
2000 Yamaha Music Communications (compañía discográfica)
2001 Yamaha Entertainment Group (compañía de entretemento)