proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Gjulistana Маrkovska

Gjulistana Jumerovska Markovska, nada en Kumanovo en 1961, é unha oftalmóloga e política macedonia de etnia romaní. Traxectoria
Formouse na Facultade de Medicina da Universidade Santos Cirilo e Metodio de Skopje, e especializouse en enfermidades oculares. Traballou como médica de familia no centro de saúde de Kumanovo e como especialista no Hospital Militar de Skopje. Accedeu á Asemblea de Macedonia nas listas da Unión de Forzas Reformistas e despois actuou como independente. Pasou catro anos máis, de 1998 a 2002, como parlamentaria polo VMRO-DPMNE, dirixido por Ljubcho Georgievski. Despois de 2002 retirouse da política activa para exercer a práctica médica privada e mais tamén é vicepresidenta da Sociedade Oftalmolóxica Macedonia.
Glabro

Glabro (do latín, glaber, pelado) é unha denominación dada a organismos, ou ás súas partes, que non presentan pelos, tricomas ou estruturas semellantes na súa superficie externa. En botánica
En botánica e micoloxía, glabro é un adxectivo usado para describir unha característica morfolóxica coma liso, brillante ou lustroso, non tendo pelo ningún ou glauco (véxase tamén o indumento). É unha das claves dicotómicas de identificación dos vexetais. Na pel humana
No corpo humano, a pel glabra é a pel sen pelo. Atópase nos dedos e dedas, nas palmas das mans e nas plantas dos pés, os beizos, nas pregaduras carnosas menores da vulva e no pene.
A Tinea corporis é unha micose que produce pel glabra nos individuos brancos.
Hai catro tipos principais de mecanoreceptores na piel glabra dos seres humanos; Corpúsculos de Pacini, corpúsculos de Meissner, discos de Merkel, e corpúsculos de Ruffini.
O termo Acomoclitismo (do grego κομη
pelo, prefixo negativo α-, e κλιτικος
tendo unha preferencia, do κλινειν
inclinarse, κλιτυς
unha costa) é o termo técnico para unha preferencia por órganos xenitais sen pelo. O adxectivo relacionado para describir a alguén con esta preferencia é o de acomoclítico.
Os atletas poden depilarse como resalte das súas capacidades. Por exemplo, os nadadores competitivos tanto varóns coma mulleres, tiran o pelo do corpo mailo pelo pubiano para axudar a adquirir aos seus corpos unha liña aerodinámica e permitir que os traxes de baño fiquen máis axustados ao corpo. Os ciclistas tamén quitan o pelo das pernas para facilitar a limpeza das feridas en caso de lesións. Ademais outros moitos deportistas, doutras disciplinas, depílanse para facilitar o labor do masaxista trala práctica deportiva, xa que as técnicas de masaxe se aplican máis facilmente sobre a pel depilada. Noutros moitos casos a depilación é só unha cuestión estética.
Glaciación

As glaciacións son fenómenos climáticos que ocorren ao longo da historia do planeta Terra. Como o propio nome suxire, é un período de frío intenso cando a temperatura media da Terra baixou, provocando o aumento das xeeiras nos polos e unha acumulación de xeo nas zonas montañosas próximo ás rexións de neves eternas (que nunca derreten).
Actualmente as xeeiras ocupan un 10% da área total do planeta e a maioría está localizada nas rexións polares como a Antártica e Groenlandia, mais non sempre foi así. Nos períodos glaciais o xeo cubría preto de 32% da terra e 30% dos océanos.
As glaciacións provocaron grandes mudanzas no relevo continental e no nivel do mar. Cando a temperatura global diminuíu, ocorreu, como consecuencia, o aumento das xeeiras, ou sexa, as baixas temperaturas provocaron o conxelamento da auga nos polos aumentando a cantidade de xeo nos cascos polares.
Outra consecuencia deste proceso foi que a formación das xeeiras non quedou restrinxida ás rexións polares. A neve e o xeo fóronse acumulando nas zonas montañosas próximas aos picos, ano tras ano, ata que o seu propio peso fixo que se desprazasen lentamente, provocando grandes alteracións de relevo no camiño por onde pasaban, formando profundos vales en forma de U e os depósitos de pedra que arrastra o glaciar (morenas). Estas masas de xeo e neve son os glaciares que foron deslizando lentamente ata alcanzar zonas máis quentes, onde se foron derretendo e formando a cabeceira dun río ou dando orixe aos lagos glaciais.
Outra consecuencia foi o rebaixamento do nivel dos mares debido á retención de auga nos polos. O mar afastouse da liña da costa, das praias, por exemplo, expondo grandes extensións de terra e unindo illas e continentes entre si, formando as chamadas pontes terrestres.
Entre os períodos glaciais hai períodos interglaciais, nos que a temperatura da Terra se eleva. O período en que vivimos non é máis que un interglacial.
Glaciación Gaskiers

A glaciación Gaskiers é un período do que se encontran amplos depósitos glaciares (por exemplo, diamictitas) que duraron 340000 anos, datados entre hai 579, 63 ± 0, 15 e 579, 88 ± 0, 44 millóns de anos, é dicir, no final do período ediacariano, polo que é o último episodio glacial importante do Precámbrico.
Os depósitos atribuídos ao Gaskiers, asumindo que foron todos depositados ao mesmo tempo, atopáronse en oito paleocontinentes separados, que nalgúns casos estaban preto do ecuador (a unha latitude de 10-30°). A sección de 300 m de grosor que leva ese nome atopada en Gaskiers (Terra Nova) está chea de rochas intercaladas no depósito (dropstones) estriadas. Os seus valores isotópicos δ13C son realmente baixos (arredor do 8‰), o que concorda cun período de anormalidades ambientais. O estrato descansa xusto por riba dos fósiles máis vellos da biota de Ediacara, o que orixinou suxestións inicias como que o paso da glaciación puido achaiar o camiño para a evolución destes estraños organismos. Métodos de datación máis axeitados mostraron que hai de feito un oco de 9 millóns de anos entre as diamictitas e os microfósiles de hai 570 millóns de anos.
Glaciación de Würm

A glaciación coñecida como Würm en Europa e como Wisconsin en América foi a última que coñeceu a terra e con ela considérase rematado o Plistoceno e as chamadas "glaciacións antropolóxicas" polos científicos, debido a que foron usadas polo ser humano para o seu paso a América. As outras "glaciacións antropolóxicas" anteriores á Würm ou Wisconsin, foron Glaciación de Donau, fai 2000000 de anos; Glaciación de Günz, de 1000000 anos atrás; a Glaciación de Mindel de fai 400. 000 anos e a Glaciación de Riss de fai 150. 000 anos. Suponse segundo as teorías enunciadas, que todas elas foron empregadas polo ser humano para o seu paso a América, en maior ou menor grao. Os científicos considéranas "glaciacións recentes".
Postúlase que comezou hai 100. 000 anos e rematou hai 12. 000. Neste período, a especie humana non acadou a extinguirse, mais se reduciu intensamente as poboacións diminuíndo a dispersión xenética orixinal. Practicamente non hai máis de 40 milenios que recomezou a dispersión xenética.
Esta glaciación foi aproveitada polo ser humano para facer o seu paso dende Asia até América polo estreito de Bering, segundo unha teoría. Durante aquel período glaciar, o clima terrestre tornouse moi frío. Entón os glaciares avanzaron alén dos casquetes polares, até preto dos trópicos. Nesa zona os continentes recubríronse de xeos se xearon os lagos, lagoas e ríos. Os mares de pouca profundidade desapareceron, porque as súas augas trocáronse en glaciares. Foi xustamente neses tempos que os estreitos e arquipélagos continentais e insulares quedaron sen cobertura líquida; polo tanto, e temporalmente, moitas zonas próximas quedaron unidas. Uniuse, por exemplo, Australia-Tasmania con Nova Guinea, Filipinas e Indonesia. O mesmo aconteceu entre Xapón e Corea.
Entre Asia e América, ao reducirse o nivel das súas augas, o estreito de Bering converteuse na "ponte de Bering" ou "ponte de Berinxia". Leva ese nome na honra do navegante Vitus Jonassen Bering (Dinamarca, 1681-1741), quen explorou eses mares coa axuda dos tsares de Rusia.
Os científicos afirman que a "ponte de Berinxia", en condicións de ser transitado polos homes e animais, durou un breve período xeolóxico. Na súa primeira quenda, uns 4. 000 anos. Na segunda etapa uns 15. 000 anos. Di un científico: Esa ponte de terra tiña unha lonxitude de 75 km e un máximo largo de 1. 500 km. Esas magnitudes son máis características dun istmo, pero os científicos manteñen a denominación de "ponte" polo seu significado de "unión" entre ambos continentes.
Durante 19. 000 anos, os grupos primitivos de Asia tiveron a oportunidade de cruzar a "ponte de Berinxia". Ese tempo foi suficiente para que as primeiras bandas humanas e outras ondas de inmigrantes da Asia chegaran ao norte de América.
As Glaciaciones wurmienses son períodos de frío máis intenso do Paleolítico, que se dividen en: Würm I (ou Wisconsin I)
Würm II (ou Wisconsin II)
Würm III (ou Wisconsin III)
Entre estes períodos existen períodos de oscilacións que os dividen e que son denominados interglaciares ou subestadios.
Glaciar

O glaciar (do latín glacies) é unha grosa masa de xeo que se orixina na superficie terrestre por compactación e recristalización da neve, mostrando evidencias de fluxo no pasado ou na actualidade. A súa existencia é posíbel cando a precipitación anual de neve supera a evaporada en verán, polo cal a maioría se atopa en zonas próximas aos polos, aínda que existen noutras zonas montañosas, como por exemplo no territorio suízo. O proceso do crecemento e estabelecemento do glaciar chámase tamén glaciación. Estrutura
Un glaciar consta de tres partes: cabeceira, lingua e val. Ó rematar no mar, fractúranse por acción de diversas causas, en particular, as mareas, producindo os iceberg. O xeo vai movéndose por gravidade, podendo acadar, en determinadas circunstancias, velocidades estables de máis de 1 m/día. Distribución
Os glaciares atópanse en todos os continentes, a excepción de Australia.
Na Antártida está o maior glaciar do mundo, o Thwaites, do que se descubriu que ten unha rede de lagos por baixo que axuda á súa drenaxe, provocando un fluxo de auga que pode acadar os 500 m3/s, unhas oito veces o caudal medio do Támese.
En Islandia atópase o maior maior glaciar de Europa, o Vatnajökull, cuns 8400 km2 e un grosor medio do xeo duns 900 m.
Un 10% da Terra está cuberta de glaciares, que almacenan uns 33 millóns de km3 de auga doce, namentres que durante as glaciacións se estendían por zonas de baixa altitude e en todas latitudes. Diminución dos glaciares
Debido ó cambio climático, os glaciares está a sufrir unha diminución xeral no seu volume, retraendo a súa cabeceira e diminuíndo o seu grosor. Con datos de CryoSat, calcúlase que entre 2010 e 2020 os glaciares sufriron, a nivel mundial, unha perda de 2720 Xigatoneladas de xeo, equivalentes a un manto de 1 km de alto sobre a metade da superficie da provincia da Coruña. Nos Slpes tense observado a desaparición de diversos glaciares, estando outros en risco. Importancia dos glaciares
Os glaciares actúan de diversos xeitos. Entre eles, como reserva de auga doce para poboacións. Así, calcúlase que só os glaciares do Himalaia subminstran auga potable para 1300 millóns de persoas. Asemade, a conversión do seu xeo en auga remata nun maior volume mariño, e polo tanto, nun incremento do nivel do mar. De aí a importancia da súa conservación para a humanidade.
A Organización das Nacións Unidas acordou dedicar o ano 2025 como o Ano Internacional da Preservación dos Glaciares, e celebrar a partir deste ano o 21 de marzo como Día Mundial dos Glaciares.
Gladio

Gladio era unha rede clandestina formada durante a Guerra fría que actuaba baixo a cobertura non oficial da OTAN en Europa Occidental. Historia
Contaba con financiamento e apoio da CIA e o MI6 e que tiña como misión organizar unha rede de resistencia paramilitar oculta que actuase no caso dunha invasión da Unión Soviética, gran parte dos seus membros recrutáronse entre a extrema dereita. A rede Gladio operou para lograr a manipulación das democracias do continente europeo, empregando diversas estratexias de guerra sucia (en particular a chamada estratexia de tensión), a través da infiltración de axentes provocadores e o uso de operacións de bandeira falsa (como no caso dos atentados con catro bombas en Roma e na Piazza Fontana en Milán, en decembro de 1969) destinadas a destruír a imaxe pública dos partidos e organizacións políticas (nacionalistas e comunistas) que non apoiaban aos Estados Unidos, sinalándoos falsamente como autores de atentados terroristas, sabotando así o seu auxe nos procesos electorais das nacións europeas.
Durante a Guerra Fría, case todos os Estados-nación de Europa Occidental organizaron redes de permanencia baixo control da OTAN (Austria, Bélxica, Finlandia, Francia, Alemaña, Grecia, Noruega, os Países Baixos, Portugal, España, Suecia, Suíza, Turquía e o Reino Unido) co apoio do Vaticano.
Revelación e confirmación oficial
A sospeitada existencia de Gladio foi reveladas polo membro da Avanguardia Nazionale, Vincenzo Vinciguerra, durante o seu xuízo, en 1984. A organización coñeceuse grazas á investigación do xuíz veneciano Felice Casson e á confirmación da súa existencia por Giulio Andreotti o 24 de outubro de 1990 cando se referiu a unha "estrutura de información, resposta e salvagarda", e polas testemuñas de dous xenerais italianos sábese que organizou unha estratexia de tensión en Italia, que incluíron varias masacres, para impedir o acceso do Partido Comunista Italiano ao goberno.
Gladys Ngetich

Gladys Chepkirui Ngetich, nada en Amalo Village (Kenya) en 1991, é unha enxeñeira kenyana, e bolseira Rhodes, que está facendo un doutoramento en enxeñaría aeroespacial na Universidade de Oxford, no Reino Unido. Recibiu a Bolsa Tanenbaum e o Premio á Excelencia Babaroa. Traxectoria
Ngetich naceu en Amalo Village, Nakuru Condado. Foi a Lelaibei Escola Primaria en Olenguruone e despois estudou na escola Secundaria de Mozas de Piedade en Kericho. Posteriormente, foi admitida no Jomo Kenyatta Universidade de Agricultura e Tecnoloxía, graduándose en Enxeñaría Mecánica, no 2013.
En 2015, Ngetich uniuse á Universidade de Oxford cunha bolsa Rhodes para obter un doutoramento en Enxeñaría Aeroespacial. En 2016, obtivo unha Bolsa Tanenbaum, unha bolsa anual que se outorga aos bolseiros Rhodes para un programa multifacético en Israel. En 2018, Ngetich foi nomeada bolseira do Foro Mundial Skoll polo labor que está a realizar en Kenya para apoderar ás nenas e as mulleres. Tamén é titora de estudantes de enxeñaría no Oriel College. Recoñecementos
En 2018, acredítaselle unha patente en colaboración con Rolls-Royce. A súa investigación foi publicada en BBC Science e Oxford Science Blog and Medium. En 2018, recibiu o premio ASME IGTI Young Engineer Turbo Expo Participation Award pola súa contribución á conferencia anual da Sociedade Americana de Enxeñeiros Mecánicos (ASME).
Gladys é a cofundadora da ILUU, unha asociación sen fins de lucro con sede en Nairobi que ten por obxecto apoderar, inspirar e orientar ás nenas e mulleres.
En setembro de 2018, o diario kenyano de lingua inglesa Business Daily Africa nomeou a Gladys Chepkirui Ngetich como unha das 40 importantes mulleres menores de 40 anos de Kenya. En 2019, comeza a estudar a ciencia espacial sustentable cunha bolsa de Schmidt Science.
Gladys West

Gladys Mae West (tamén coñecida como Gladys West, ou o seu nome de nacemento Gladys Mae Brown) nada en Dinwiddie o 1 de xuño de 1931, é unha matemática estadounidense recoñecida polas súas contribucións á matemática que fundamentan os Sistemas de Posicionamento Global, máis coñecidos polas súas siglas en inglés GPS (Global Positioning System). Traxectoria
Primeiros anos e adolescencia
West naceu no Condado de Dinwiddie, Virxinia, no seo dunha familia de agricultores que traballaban a terra en Aparcería. Grazas á obtención dunha bolsa por ser a mellor da súa clase en secundaria, estudou matemáticas na Universidade Estatal de Virxinia. Despois de graduarse dedicouse ao ensino ao redor de dous anos.
Carreira
En 1956 Westt empezou a traballar na división de Dahlgren do Centro para a Guerra de Superficie Naval, onde foi a segunda muller negra contratada na historia do Centro. West empezou a recompilar datos de satélites, para finalmente utilizalos no desenvolvemento do Sistema de Posicionamento Global. O seu supervisor Ralph Neiman recomendouna como directora do proxecto de altimetría do radar de Seasat, o primeiro satélite que podía detectar remotamente océanos. En 1979, Neiman recomendou a West para unha mención. West foi programadora na División de Dahlgren para ordenadores a grande escala e directora do proxecto para sistemas de procesamento de datos utilizado na análise de datos de satélites. En 1986, West publicou "Data Processing System Specifications for the Geosat Satellite Radar Altimeter", unha guía ilustrada de 60 páxinas. A guía do Centro de Armas de Superficie Naval (NSWC) foi publicada para explicar como aumentar a exactitude da estimación de "alturas de xeoide e reflexión vertical", temas de xeodesia de satélites. Isto conseguiuse mediante o procesamento de datos creado dende a radio altimeter sobre o satélite Geosat, que entrou en órbita o 12 de marzo de 1984. Ela traballou en Dahlgren durante 42 anos, retirándose en 1998. As súas contribucións ao GPS foron só descubertas cando un membro da irmandade de West, Alfa Kappa Alfa, leu unha biografía curta que West enviara para unha función. Vida persoal
Coñeceu ao seu marido Ira West na base naval e casaron en 1957. En febreiro de 2018, cando West vivía no Condado King George, Virxinia, completou un doutoramento, vía un programa de aprendizaxe a distancia, con Virxinia Tech.
Glam metal

O glam metal (tamén coñecido como hair metal e a miúdo usado como sinónimo de pop metal) é un subxénero do hard rock e o heavy metal. Combina elementos destes xéneros con punk rock e pop, engadindo partes pegadizas e riffs de guitarra, mentres que tomaba prestada a estética do glam rock dos anos 70.
Xurdiu a finais dos 70 e principios dos 80 nos Estados Unidos, particularmente na escena musical de Sunset Strip, na cidade dos Ánxeles, iniciada por bandas como Kix, Hanoi Rocks, Mötley Crüe e Quiet Riot. Foi popular ao longo dos anos 80 e a comezos dos 90, levando á fama a grupos como Poison, Cinderella e Bon Jovi.
O xénero rapidamente foi perdendo interese entre o gran público dende 1991 ata 1994 debido ao ascenso do grunge e a publicación de álbums como o Nevermind de Nirvana, pero ten gozado dalgún rexurdimento dende o comezo do novo milenio coas reunións de bandas populares dos 80, ademais da aparición de novos grupos como The Darkness e Steel Panther.
Glande do pene

A glande do pene ou o bálano é a porción terminal do pene cuberta polo prepucio e formada pola ampliación do corpo esponxoso, no extremo anterior da cal desemboca a uretra. Adoita ser de cor avermellada ou rosada. Anatomía
A glande é xeralmente un pouco máis grosa que o corpo do pene e ten unha textura lisa. A súa cor pode variar segundo a cor da pel do individuo. Nas persoas de pel branca, adoita ser rosada ou avermellada, mentres que nas persoas de pel escura é violácea. A superficie da glande está moi poboada de terminacións nerviosas. Debido a isto, a glande é extremadamente sensitiva ao tacto, especialmente arredor do seu bordo, e por tal razón é unha fonte importante de pracer sexual para o home.
Desde xa antes do nacemento, a glande está cuberta por un repregamento de pel móbil, chamado prepucio, que se retrae para a deixar descuberta cando o pene está erecto. O prepucio pode ser extirpado mediante a circuncisión por motivos médicos ou relixiosos. Na cara inferior do pene, a glande está unida ao prepucio por un pregamento de tecido denominado freo do prepucio.
A glande é atravesada pola uretra e contén a desembocadura ou apertura externa desta, o meato urinario, o orificio por onde se expulsan os ouriños, ou o seme na exaculación. A coroa da glande é o relevo ou rebordo, en forma de chapeu, situado na súa base, e normalmente ten unha cor máis intensa que o resto da glande. A presenza de pequenas protuberancias na coroa da glande, denominadas pápulas perladas, considérase completamente normal. O tamaño e a cantidade das pápulas son variables; en moitos casos son case imperceptibles, mentres que noutros poden ser significativamente notorias e numerosas, causando molestia estética. As pápulas perladas poden ser confundidas coas espullas producidas polo virus do papiloma humano, polo que se recomenda consultar un médico para recibir un diagnóstico apropiado, se se sospeita dunha infección. Hixiene
Débese retraer o prepucio con regularidade para limpar o esmegma que se forma sobre a glande e o suco balanoprepucial.
Glauberita

A glauberita é un mineral do grupo dos sulfatos, de fórmula química Na2Ca(SO4)2.
A súa denominación débese ao seu contido de sulfato sódico (Na2SO4), antigamente coñecido como «Sal de Glauber», recibindo este nome polo alquimista alemán Johann Rudolf Glauber (1604-1668). Propiedades
A glauberita é un mineral incoloro ou de cor clara, que cristaliza no sistema monoclínico.
Mostra fractura irregular ou concoide. Ten un sabor lixeiramente salino. Formación
É un compoñente común de depósitos de evaporita continentais e marítimos.
Tamén se encontra como sublimados arredor de fumarolas así como en cavidades de lava basáltica recheas de mineral.
Tamén pode formar parte de depósitos de nitrato en climas áridos.
En evaporitas aparece asociada con halita, polihalita, anhidrita e thenardita. Tamén se asocia con este último mineral en fumarolas e depósitos de nitratos. Depósitos
O depósito tipo deste mineral encóntrase en Villarrubia de Santiago (provincia de Toledo). Tamén en España hai depósitos de glauberita en Chinchón e Ciempozuelos (Madrid), en Agoncillo e Alcanadre (A Rioxa), e en Remolinos (Zaragoza).
En América hai depósitos en Sierra Gorda e Iquique (Chile), así como na provincia de Loayza (Bolivia).
Glauco de Rexio

Glauco de Rexio (en grego antigo Γλαῦκος, en latín Glaucus) foi un poeta e músico grego nado en Rexio, ás veces considerado simplemente itálico, que escribiu unha obra titulada σύγγραμμά τι περὶ τῶν ἀρχαίων ποιητῶν τε καὶ μουσικῶν sobre os poetas e músicos antigos. Traxectoria
Dióxenes Laercio cita as súas opinións sobre Empédocles e Demócrito, e di que era contemporáneo de Demócrito. A súa obra tamén foi atribuída ao orador Antifonte, segundo Plutarco.
Glauconita

A glauconita é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo filosilicatos e dentro destes pertence ás micas. É un hidroxi-silicato con numerosos ións metálicos, con numerosas variedades, até o punto de que máis que un mineral, a glauconita case é considerada como un grupo de minerais.
A cor é distintivamente verde, podendo ter tonalidade azulada ou amarelada. Normalmente encóntrase en forma de agregados redondeados, con partículas escamosas, como todas as micas, pero de gran moi fino.
O seu nome provén do grego glaukos, que significa azul-verdoso, en alusión á súa cor. A verba glauconio usouse antes de 1823, cando se renomeou glauconita. Ambiente de formación
Mineral común nas secuencias sedimentarias desde o Cámbrico até a actualidade, sendo o compoñente principal das arenitas verdes, precisamente chamadas así polo seu alto contido en glauconita.
Formado por alteración diaxenética da biotita depositada nun ambiente sedimentario mariño superficial, empregado polos xeólogos como indicador do ambiente de sedimentación mariño. Localización, extracción e uso
Abunda nas areas terciarias mariñas do mar Báltico e en numerosas rochas sedimentarias repartidas por todo o mundo. En España son glauconíferas as arenitas e arxilas de Guadalajara e Cuenca.
A glauconita emprégase na industria téxtil, na industria azucareira e na industria cervexeira. Polo seu contido en potasio tamén se usou para a elaboración de fertilizantes agrícolas. Outro uso é como colorante non tóxico e resistente aos axentes atmosféricos.
Glaucus atlanticus

Glaucus atlanticus é unha especie de pequena lesma de mar de cor azul, un nudibranquio peláxico e un molusco gasterópodo sen cuncha da familia Glaucidae. descrito por Georg Forster en 1777. Este nudibranquio peláxico, coñecido pola súa distintiva coloración azul, habita nas augas abertas de mares temperados e tropicais en todo o mundo, por exemplo nos do Brasil ou Mozambique, onde é chamado dragão azul, anjo azul e andorinha azul do mar. Descrición
O Glaucus atlanticus alcanza unha lonxitude de 3 a 4 cm e presenta un corpo troncocónico aplanado. A súa parte dorsal é de cor azul prateada, mentres que ventralmente é dun azul máis pálido con franxas azuis escuras ou negras ao longo do pé. Os seus cerata, seis apéndices que se ramifican en raios, conteñen nematocistos extraídos das súas presas. Hábitat e comportamento
Esta especie é estritamente peláxica e flota boca abaixo na tensión superficial do océano, grazas a un saco de gas que ten no seu estómago. Aliméntase de organismos peláxicos como algúns cnidarios velenosos (a carabela portuguesa, Physalia physalis), dos cales extrae e almacena os nematocistos para a súa defensa, e mesmo chegou a presentar canibalismo. Importancia para a investigación
A capacidade de Glaucus atlanticus para acumular e reutilizar os nematocistos das súas presas é de particular interese para os científicos, proporcionando datos sobre a evolución da inmunidade e toxicidade entre os nudibranquios.
Glaucófitas

As glaucófitas ou Glaucophyta (tamén chamadas glaucófitos, glaucocistófitas, glaucocístidas ou, como clase única, glaucofíceas), son un pequeno grupo de algas microscópicas de auga doce. Están incluídas nas modernas clasificacións no grupo Archaeplastida, xunto coas algas vermellas (Rhodophyta), algas verdes e plantas terrestres (Viridiplantae ou Chloroplastida). Porén, as relacións entre as algas vermellas, algas verdes e glaucófitas non están claras, en gran parte debido ao limitado estudo que se ten feito das glaucófitas.
As glaucófitas interesan moito aos biólogos que estudan o desenvolvemento dos cloroplastos, porque algúns estudos suxiren que poden ser similares ao tipo de alga orixinal que evolucionaría orixinando as plantas verdes e as algas vermellas. Características
Os cloroplastos das glaucófitas coñécense co nome de cianelas. A diferenza dos plastos doutros organismos, teñen unha capa de peptidoglicano, que se cre é un resto das cianobacterias que deron orixe aos plastos por endosimbiose. As Glaucophyta conteñen o pigmento fotosintético clorofila a. Xunto coas algas vermellas e as cianobacterias, captan a luz por medio de ficobilisomas, estruturas que constan principalmente de ficobiliproteínas. As algas verdes e as plantas terrestres carecen dese pigmento.
As glaucófitas teñen mitocondrias con cristas planas, e presentan mitose aberta sen centríolos. As formas móbiles teñen dous flaxelos desiguais, que poden ter finos peliños e están ancorados nun sistema de múltiples capas de microtúbulos, e ambas as estruturas son similares a outras atopadas nalgunhas algas verdes. Xéneros
Só se coñecen 13 especies de glaucófitas, clasificadas en só tres xéneros, e ningunha delas é especialmente abundante na natureza. Os tres xéneros son: Glaucocystis é inmóbil, aínda que retén un flaxelo moi curto vestixial, e ten parede celulósica.
Cyanophora é móbil e carece de parede celular.
Gloeochaete presenta tanto estadios móbiles coma inmóbiles, e ten unha parede celular que non parece estar formada por celulosa.
Gleipnir

Cadea forxada polos gnomos por orde de Óðinn para apresar a Fenrir. Foi creada empregando para a súa fabricación: o ruído dos pasos dun gato, a barba da muller, as raíces das rochas, os tendóns do oso, a alma do peixe e a baba do paxaro. Semellaba suave e fina, pero canto máis se pelexaba con ela, máis forte se facía.
Glenn Lord

Glenn Lord, nado en Pelican (De Soto Parish, Luisiana) o 17 de novembro de 1931 e finado en Texas o 31 de decembro de 2011, foi un axente literario e editor estadounidense, alén de editor de prosa e poesía de Robert E. Howard (1906–1936), e o primeiro e máis salientable investigador sobre a vida e as escrituras de Howard. Traxectoria
Foi veterano da guerra de Corea e xerente de almacén de papel para o comercio. Descubriu a Robert E. Howard a través de Skull-Face and Others (1946) por volta do ano 1951. Fixo investigacións sobre as publicacións anteriores de Howard, especialmente as revistas pulp das décadas de 1920 e 1930. En 1956, percorreu o país na busca de tódalas historias, poemas e cartas de Howard. Ó longo da súa vida, reuniu a meirande colección do mundo de manuscritos e publicacións orixinais.
Glenn Research Center

O John H. Glenn Research Center da NASA en Lewis Field é un centro da NASA, situado entre as cidades de Brook Park, Cleveland, e Fairview Park, Ohio entre o Aeroporto Internacional de Cleveland-Hopkins e a Reserva do Río Rocky de Cleveland Metroparks, e posúe outras facilidades subsidiarias en Ohio. O Glenn Research Center (en galego: Centro de Investigacións Glenn) é un dos dez centros principais da NASA, cuxa misión principal é desenvolver ciencia e tecnoloxía para o seu uso na aeronáutica e o espazo. En maio do 2012 empregaba 1650 empregados públicos e uns 1850 contratistas de apoio en ou en proximidades do sitio.
No 2010, o antigo Centro de Visitantes da NASA mudouse ao Great Lakes Science Center. Historia
A instalación estableceuse en 1942 como parte do National Advisory Committee for Aeronautics (NACA) logo incorporouse á Administración Nacional de Aeronáutica e do Espazo (NASA) como un laboratorio para a investigación de motores de aeronaves. Inicialmente chamouse Aircraft Engine Research Laboratory despois da súa creación en xuño de 1940. Foi renombrado Flight Propulsion Research Laboratory en 1947, o Lewis Flight Propulsion Laboratory en 1948 (despois George W. Lewis, a sede do NACA entre 1919 e 1947) e o NASA Lewis Research Center en 1958.
O 1 de marzo de 1999, o Lewis Research Center foi oficialmente renombrado como NASA John H. Glenn Research Center en honra a John Glenn piloto de combate americano, astronauta e político). Dentro da NASA, o Centro de Investigacións Glenn é coñecido pola inicialización GRC.
Xa en 1951, os investigadores do Laboratorio de Propulsión de Voo Lewis estudaban os procesos de combustión no motores foguete líquido. Instalacións
Estación de Campo Plum (PBS)
A estación de campo Plum Brook de 6400 acres (2589, 9881088 ha) preto de Sandusky, Ohio, tamén forma parte de Glenn (41°20′59. 4″N 82°39′01. 8″Ou﻿ / ﻿41. 349833, -82. 650500). Atópase a uns 50 millas do campus principal. Especialízase en probas a grande escala que serían perigosas dentro dos límites do campus principal.
Dende 2015, a estación Plum Brook consta de cinco instalacións principais: Instalación de potencia espacial (SPF)
B-2 Propulsión de investigación de naves espaciais (B-2), a partir de 2015
Cámara de efectos combinados, non plenamente funcional.
instalación de proba hipersónica inservible (HTL)
Laboratorio de compoñentes crioxénicos (CCL)
A instalación de Plum Brook Reactor foi descontaminada e desmantelada a un custo estimado de $ 33. 5 millóns, seguindo unha decisión de 2008.
Glicemia

A glicemia indícanos a taxa de glicosa no sangue. A glicemia normal establécese entre 0, 8 e 1, 1 gramos/litro.
Debido á actividade corporal e á inxestión variábel de azucres, a cantidade de glicosa sofre variacións, controladas por mecanismos homeostáticos nos que están implicados o páncreas, a hipófise e as cápsulas suprarrenais. A glicosa almacénase no fígado en forma de glicóxeno e cando o índice de glicemia baixa, unha enzima encárgase de transformar o glicóxeno en glicosa e liberala no torrente sanguíneo. Os illotes de Langerhans do páncreas segregan hormonas, a insulina e o glicagón, que se encargan de controlar os niveis de glicosa no sangue, en condicións normais. No momento da contracción muscular, os músculos esixen glicosa e o fígado libéraa no torrente sanguíneo para que chega ás células musculares. Regulación hormonal
Insulina
A insulina segrégase cando os niveis da glicosa no sangue son elevados. A súa acción produce: A diminución do nivel de glicosa, xa que estimula a súa absorción e utilización por parte das células.
A transformación da glicosa en glicóxeno, que se almacena no fígado.
Glicagón
O glicagón segrégase cando os niveis da glicosa no sangue diminúen. A súa acción é antagónica á da insulina: Incrementa a concentración de glicosa no sangue a partir do glicóxeno hepático ou muscular.
Cando o organismo se atopa nunha situación de perigo, por xaxún, por exemplo, necesita unha subministración maior de glicosa. Entón a adenohipófise segrega hormonas adrenocorticotropas, que estimulan no córtex suprarrenal a secreción de cortisol. A acción do cortisol acelera a degradación das proteínas no fígado e a súa conversión en glicosa. Ao mesmo tempo a medula suprarrenal, estimulada polo sistema nervioso simpático, segrega adenalina e noradrenalina. Estas hormonas favorecen o catabolismo das graxas nas células e entra menos glicosa nelas, polo que aumenta a cantidade de glicosa no sangue.
Gliceraldehido

O gliceraldehido é a máis simple das aldosas (monosacáridos cun grupo aldehido). Está composto por tres átomos de carbono (aldotriosa); o primeiro ten un grupo aldehido, o segundo ten unido un hidróxeno e un grupo hidroxilo, mentres que pola contra o terceiro posúe 2 hidróxenos e un hidroxilo (-OH). Ademais, o segundo carbono está unido a catro substituístes diferentes polo que se denomina carbono asimétrico ou quiral. Ao cambiar a posición do grupo –OH do carbono central obtéñense dous isómeros espaciais cunha estrutura que é a imaxe especular da outra, así se o grupo –OH se sitúa á esquerda se denominará L-gliceraldehido e se sitúa á esquerda, D-gliceraldehido. O gliceraldehido terá por tanto dous enatiómeros e actividade óptica.
A súa fórmula molecular é: C3H6O3
O gliceraldehido pode ser preparado con dihidroxiacetona, pola oxidación suave do glicerol, por exemplo co peróxido de hidróxeno e un sal ferroso como catalizador.
Por un accidente afortunado, a denominación D da xeometría molecular xurdiu no século XIX. Tempo despois, sería confirmada pola cristalografía de raios X no ano 1951.
É o primeiro monosacárido que se obtén na fotosíntese, durante a fase escura (ciclo de Calvin). Gliceraldehido-3-fosfato
É un derivado fosfatado do gliceraldehido que intervén na glicólise e na fase escura da fotosíntese ou ciclo de Calvin.
Na glicólise Obtéñense como resultado da primeira fase glicolítica dúas moléculas de gliceraldehido-3-fosfato por glicosa, como resultado da rotura da frutosa-1, 6-difosfato. Unha das moléculas de gliceraldehido-3-fosfato procede da isomerización da dihidroxiacetona-fosfato.
Na segunda fase da glicólise, o gliceraldehido 3-fosfato oxídase. Esta oxidación proporcionará enerxía tanto para a redución do coenzima NAD+ como para a posterior fosforilación de ADP. Representacións
Esta molécula ten diferentes xeitos de ser representada mediante diversos modelos como os exemplificados na táboa a seguir:
Glicerol

O propanotriol, glicerol ou glicerina (C3H8O3) é un alcohol con tres grupos hidroxilo (OH), polo que podemos representar a molécula como ou, na súa forma semidesenrolada como, .
O propanotriol é un dos principais produtos da degradación dixestiva dos lípidos no curso do ciclo de Krebs. Prodúcese tamén como un produto intermedio da fermentación alcohólica. O propanotriol, xunto cos ácidos graxos, é un dos compoñentes dos lípidos simples:
Un lípido simple está formado por unha molécula de propanotriol ao que se unen por enlaces lipídicos tres moléculas de ácidos graxos. Os ácidos graxos que forman un lípido simple ou triglicérido poden estar saturados de átomos de hidróxeno, por exemplo; cando non poden conter máis destes átomos, de modo que todos os enláces formados son simples. Normalmente asóciase un ácido graxo saturado con enfermidades circulatorias e cunha orixe animal. Os ácidos graxos que conteñen menos hidróxenos chámanse ácidos graxos insaturados e caracterízanse por presentar na súa estrutura un ou máis dobres enlaces: son de orixe vexetal. Aplicacións
Dentro dos principais usos atópanse: a elaboración de cosméticos, e a elaboración de medicamentos en forma de xaropes (como excipiente). Outros usos son: Como baño calefactor para temperaturas superiores aos 250 °C;
Lubricación de maquinarias específicas. Por exemplo, de produción de alimentos e medicamentos (por non ser tóxica), de petróleo etc. ;
Na fabricación de explosivos, como a nitroglicerina.
Anticonxelante (baixo o punto de fusión da auga, polo descenso crioscópico).
Elaboración de resinas alquídicas.
Orixe do Glicerol Glicerol-Glicerkinasa-glicerol 3P
Glicerol 1-fosfato

O sn-glicerol 1-fosfato é a base conxugada dun éster fosfórico do glicerol. É un compoñente dos lípidos éteres, que son comúns nas arqueas. Biosíntese e metabolismo
O glicerol 1-fosfato sintetízase reducindo a dihidroxiacetona fosfato (DHAP), un intermediario da glicólise, coa sn-glicerol-1-fosfato deshidroxenase. A DHAP e o seu derivado o glicerol 1-fosfato tamén se poden sintetizar a partir de aminoácidos e intermediarios do ciclo de Krebs pola vía da gliconeoxénese. + NAD(P)H + H+ → + NAD(P)+
O glicerol 1-fosfato é o material inicial para a síntese de novo de lípidos éter, como os derivados do arqueol e caldarqueol. É primeiramente xeranilxeranilado na súa posición sn-3 por un encima citosólico, o fosfoglicerol xeranilxeraniltransferase. Un segundo grupo xeranilxeranil engádese despois na posición sn-2 producindo o ácido arquetídico insaturado. Enantiómero
Todos os organismos que non son arqueas, é dicir, bacterias e eucariotas, utilizan o enantiómero glicerol 3-fosfato para producir compoñentes das súas membranas celulares.
Glicerol 2-fosfato

O glicerol 2-fosfato é a base conxugada do éster fosfórico do glicerol. Coñécese comunmente tamén como β-glicerofosfato ou BGP. A diferenza do glicerol 1-fosfato e do glicerol 3-fosfato, este isómero non é quiral. Tamén é menos común ca eles. Aplicacións
O β-glicerofosfato é un inhibidor do encima serina-treonina fosfatase. A miúdo úsase en combinación con outros inhibidores de fosfatases/proteases para obter un espectro máis amplo de inhibición.
O β-glicerofosfato tamén se usa para impulsar a diferenciación osteoxénica de células nais da medula ósea in vitro.
Tamén se utiliza para tamponar o medio M17 para o cultivo das bacterias Lactococcus na expresión de proteínas recombinantes.
Glicerol 3-fosfato

O sn-glicerol 3-fosfato é o composto iónico orgánico coa fórmula HOCH2CH(OH)CH2OPO32-. É un dos tres estereoisómeros do éster de ácido fosfórico dibásico (HOPO32-) e glicerol. É un compoñente dos glicerofosfolípidos. Por razóns históricas, tamén se coñece como L-glicerol 3-fosfato, D-glicerol 1-fosfato, ácido L-α-glicerofosfórico. Biosíntese
O glicerol 3-fosfato sintetízase reducindo a dihidroxiacetona fosfato (DHAP), un intermediario da glicólise. A redución catalízaa a glicerol-3-fosfato deshidroxenase. A DHAP e, por tanto, o glicerol 3-fosfato poden tamén sintetizarse a partir de aminoácidos e intermediarios do ciclo do ácido cítrico a través da ruta da gliceroneoxénese. + NAD(P)H + H+ → + NAD(P)+
Tamén se sintetiza por fosforilación do glicerol, o cal xérase por hidrólise de graxas. Esta esterificación é catalizada pola glicerol quinase. + ATP → + ADP Metabolismo e función biolóxica
O glicerol 3-fosfato é o material de partida para a síntese de novo de glicerolípidos. En eucariotas, primeiro é acilado na súa posición sn-1 pola encima mitocondrial ou do retículo endoplasmático glicerol-3-fosfato O-aciltransferase. Un segundo grupo acilo colócase seguidamente na posición sn-2 formando ácidos fosfatídicos. + Acil-CoA → Ácido lisofosfatídico + CoA
A glicerol-1-fosfatase cataliza a hidrólise do glicerol 3-fosfato para rexenerar glicerol, permitindo que a fermentación do glicerol para producir glicerol a partir de glicosa a través da ruta glicolítica. Varios organismos expresan este encima. + H2O → + Pi Sistema de lanzadeira
As glicerol-3-fosfato deshidroxenases están localizadas no citosol e na cara intermembrana da membrana mitocondrial interna. O glicerol 3-fosfato (G3P) e a dihidroxiacetona fosfato (DHAP) son moléculas moi pequenas que poden permear a membrana mitocondrial externa a través de porinas e ser lanzadas entre dúas deshidroxenases. Usando este sistema de lanzadeira, o NADH xerado polo metabolismo citosólico, por exemplo na glicólise, reoxídase a NAD+ reducindo a DHAP a G3P, e o equivalente redutor pode utilizarse para xerar un gradiente protónico a través da membrana mitocondrial interna acoplando e oxidando o G3P e reducindo quinonas.
A lanzadeira do glicerol 3-fosfato é un sistema de reforzo de emerxencia para subministrar a enerxía que demandan as neuronas. Desfosforilación
O glicerol 3-fosfato é o substrato do encima fosfoglicolato fosfatase (PGP ou G3PP) atopado en mamíferos en 2015. Suxeriuse despois que a actividade da G3PP ten unha función regulatoria no metabolismo central e na resposta ao estrés. Glicerol 1-fosfato
O glicerol 1-fosfato, ás veces chamado D-glicerol 3-fosfato, é o enantiómero do glicerol 3-fosfato. A maioría dos organismos superiores usan o 3-fosfato ou configuración L no esqueleto molecular dos glicerolípidos. O 1-fosfato encóntrase especificamente en lípidos de arqueas.
Glicoforina

Unha glicoforina é unha sialoglicoproteína da membrana plasmática dos glóbulos vermellos do sangue. É unha proteína que abrangue toda a membrana e contén moléculas de azucre (é unha glicoproteína). Está moi glicosilada (60%). As glicoforinas son ricas en ácido siálico, o que lles dá aos glóbulos vermellos un recubrimento cargado electricamente e moi hidrófilo. Isto permítelles circular polo sistema circulatorio sen adherirse a outras células ou ás paredes dos vasos sanguíneos.
Unha determinada mutación que se encontra nas glicoforinas crese que produce un 40% de redución do risco de padecer malaria grave. Identificación
Ao realizar a separación das membranas de glóbulos vermellos por medio de electroforese SDS-PAGE e tinguir con tinguidura de ácido periódico-Schiff (PAS), poden identificarse catro glicoforinas. Foron nomeadas como glicoforina A, B, C e D en orde da cantidade na que se presentan nas membranas, das cales a glicoforina A é a máis común e a D a menos común (a D considérase agora unha variante da C, xa que están codificadas no mesmo xene). Identificouse unha quinta glicoforina (glicoforina E) no xenoma humano, pero non pode detectarse doadamente nunha tinguidura de xel de rutina. En total, as glicoforinas constitúen o ~2% do total da masa das proteínas da membrana dos glóbulos vermellos. Estas proteínas tamén se coñecen con outras nomenclaturas. Membros da familia
Os seguintes catro xenes humanos codifican proteínas glicoforinas: Glicoforina A (GYPA)
Glicoforina B (GYPB)
Glicoforina C (GYPC)
Glicoforina E (GYPE)
A glicoforina D considérase agora que é unha variante da glicoforina C.
Glicoforina E

A glicoforina E ou GYPE é unha proteína que en humanos está codificada polo xene GYPE do cromosoma 4.
A proteína codificada neste xene é unha sialoglicoproteína e unha proteína de membrana de tipo I. É un membro da familia xénica dos xenes GYPA e GYPB. Esta proteína pode levar antíxenos do grupo sanguíneo M. Os tres xenes GYPA, GYPB e GYPE están dispostos en tándem no cromosoma 4. Este xene puido derivar dun xene ancestral común co xene GPB por medio de duplicación xénica. Neste xene describíronse dous transcritos variantes de empalme alternativo que codifican esta mesma proteína.
Glicolaldehido

O glicolaldehido (HOCH2-CH O), tamén chamado 2-hidroxiacetaldehido ou 2-hidroxietanal, é a menor molécula posible que conteña á vez un grupo aldehido e un grupo hidroxilo (OH). Considérase unha diosa, a única posible, é dicir un monosacárido de dous átomos de carbono, aínda que as diosas non cumpren estritamente a definición de monosacárido. Formación
O glicolaldehido é un intermediario na reacción formosa (formosa é a contracción de formaldehido e aldosa), que consiste na formación de azucres a partir de aldehidos.
O glicolaldehido pode formarse a partir de diversos precursores, incluíndo o aminoácido glicina.
Pode tamén formarse a partir da frutosa-6-fosfato por acción do encima transcetolase nunha variante da ruta da glicólise, chamada ruta da pentosa fosfato. Na reacción a frutosa-6-fosfato escíndese en eritrosa-4-fosfato e glicolaldehido (o cal está formado polos carbonos 1 e 2 da frutosa-6-fosfato). O glicolaldehido é transferido polo coencima pirofosfato de tiamina (especializado na transferencia de grupos aldehido) na ruta da pentosa fosfato; o glicolaldehido permanece unido ao pirofosfato de tiamina no encima, formando o chamado glicolaldehido activo.
No metabolismo da urea pode formarse glicolaldehido. Dúas moléculas de glicolaldehido poden condensar para formar eritrosa-4-fosfato, que ingresa na vía da pentosa fosfato. O glicolaldehido no espazo
Detectouse a presenza de glicolaldehido no espazo interestelar. Foi identificada a molécula nunha nube xigante de gas e po situada preto do centro da nosa galaxia, a Vía Láctea, e máis recentemente nunha rexión onde se están formando estrelas, o que indica que as reaccións químicas que teñen lugar no espazo orixinan moléculas orgánicas. O glicolaldehido podería ser unha molécula importante na orixe da vida, xa que pode orixinar ribosa, o azucre do ARN, ao reaccionar coa acroleína.
Glicolípido

Os glicolípidos son lípidos que levan unido un carbohidrato. Funcionan na célula como constituíntes das membranas celulares e como marcadores para o recoñecemento celular.
Os termos glicolípido e glicoesfingolípido non son sinónimos. O termo glicolípido ten un significado máis amplo e inclúe varios subgrupos de substancias, un dos cales son os glicoesfingolípidos.
Os glicolípidos son moléculas anfipáticas, xa que teñen unha parte polar (o glícido) e unha parte apolar (o lípido). O glícido dos glicolípidos da membrana proxéctase alén da bicapa lipídica no medio acuoso extracelular, onde actúa como un sitio de recoñecemento para substancias específicas e para manter a estabilidade da membrana e unir unhas células a outras nos tecidos. A estrutura do carbohidrato dos glicolípidos está controlada por glicosiltransferases e por glicosilhidrolases, que modifican os azucres despois da súa adición á molécula.
As esfingolipidoses, como a enfermidade de Gaucher e a enfermidade de Fabry, están asociadas con defectos metabólicos que causan a acumulación de glicolípidos nos lisosomas da célula. Foi moi estudado o papel dos gangliósidos na patoxénese da enfermidade de Alzheimer. Principais tipos de glicolípidos
Son moi variados. Os máis importantes son os que conteñen esfingosina ou glicerol. Xeralmente non teñen fosfato, polo que a maioría non son fosfolípidos, pero tamén hai grupos con fosfato. A IUPAC definíaos nas súas recomendacións de 1997 como: "compostos que conteñen un ou máis residuos de monosacáridos unidos por enlace glicosídico a un residuo hidrofóbico como un acilglicerol, un esfingoide, unha ceramida (N-acilesfingoide) ou un prenil fosfato". Os principais tipos son: Glicoesfingolípidos. Azucre + ceramida.
Cerebrósidos. Monosacárido + ceramida.
Galactocerebrósidos. Galactosa + ceramida.
Glicocerebrósidos. Glicosa + ceramida.
Sulfátidos. Azucre sulfatado + ceramida.
Gangliósidos. Oligosacáridos con azucres cargados negativamente + ceramida. Son os glicolípidos animais máis complexos. O seu oligosacárido contén residuos de ácido siálico cargado negativamente.
Globósidos. Oligosacárido con azucres neutros + ceramida.
Glicofosfoesfingolípidos. Son lípidos complexos dos fungos (incluídos lévedos), plantas e microorganismos, que foron inicialmente chamados "fitoglicolípidos" por Herbert Carter, et al. Tamén se chaman inositol fosforilceramidas. Son un exemplo de glicolípidos con fosfato. Formados por ceramida + fosfoinositol + oligosacárido.
Glicoglicerolípidos. Azucre + glicerol + ácidos graxos.
Galactolípidos. Galactosa + glicerol + ácidos graxos.
Sulfoquinovosil dialcilglicerois. Azucre sulfatado + glicerol + ácidos graxos. É un tipo de sulfolípido.
Glicosilfosfatidilinositol. Formados polo fosfolípido fosfatidilinositol + glicosamina + manosa (e unido por unha ponte de fosfoetanolamina a unha proteína de membrana).
Glicosa 1,6-bisfosfato

A glicosa 1, 6-bisfosfato é un derivado da glicosa 1-fosfato. Na ruta metabólica da glicoxenoxénese a glicosa 1, 6-bisfosfato é un intermediario na conversión da glicosa 6-fosfato en glicosa 1-fosfato que fai o encima glicosa-1, 6-bisfosfato sintase.