proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Base Vandenberg da Forza Aérea

A Base Vandenberg da Forza Aérea está situada á beira do Pacífico, na costa central de California, a uns 240 km ao noroeste dos Ánxeles, no Condado de Santa Bárbara. Úsase para lanzamentos espaciais e para probas de mísiles desde 1958. Historia
En 1941 o exércido dos Estados Unidos comprou uns terreos que serían a orixe da base actual e que serían coñecidos como Camp Coooke. Recibiu o seu nome definitivo o 4 de outubro de 1958 en honor ao xeneral General Hoyt S. Vandenberg.
O primeiro lanzamento dun mísil (un PGM-17 Thor) desde a base tivo lugar o 16 de decembro de 1958, e dous meses máis tarde, o 28 de febreiro de 1959, engalou o primeiro lanzamento espacial cun Thor/Agena levando a bordo o Discoverer I. O primeiro Atlas engalou desde a base o 9 de setembro de 1959 e máis tarde o primeiro Titan. En anos sucesivos diferente mísiles e foguetes espaciais foron sendo postos en servizo. Os proxectos máis ambiciosos proxectados para a base Vandenberg foron o proxecto MOL e o programa do transbordador espacial. O primeiro consistía nunha estación espacial militar tripulada que finalmente foi cancelada en 1969. En canto ao programa do transbordador, adaptouse unha das zonas de lanzamento (SLC-6) para ser usada polos transbordadores e que nunca chegou a entrar en servizo, sendo cancelada oficialmente en 1989. Esa mesma zona é usada agora polo Delta IV.
En 1995 creouse en Vandeberg o Espazoporto California, operado pola empresa Spaceport Systems International, e que fai uso das infraestruturas xa existentes na base para uso por parte de empresas comerciais.
En 2020 lánzase dende alí o Sentinel 6.
Base aérea de Dombarovski

A base aérea de Dombarovski é unha base da Forza Aérea de Rusia usada como lugar de proba de mísiles e centro de lanzamento de foguetes espaciais. Características
A base comezou a usarse en 1964 e inicialmente se operaba mísiles balísticos intercontinentais como os R-36 e o R-36M. Coa entrada en servizo do foguete espacial Dnepr, derivado do R-36, a base comezou a usarse tamén como centro de lanzamento espacial.
Base de Referencia Mundial para os Recursos do Solo

A Base de Referencia Mundial para os Recursos do Solo (en inglés: World Reference Base for Soil Resources (WRB)), é o sistema taxonómico estándar internacional da clasificación dos solos, apoiado pola International Union of Soil Sciences (IUSS). Foi desenvolvido con colaboración internacional coordinada polo International Soil Reference and Information Centre (ISRIC) e patrocinado pola IUSS e a FAO. Esta clasificación substitúe a FAO soil classification.
A WRB adopta os conceptos modernos de clasificación, incluíndo a Soil Taxonomy do USDA, a lenda do Mapa Mundial de Solos da FAO de 1988, o Référentiel Pédologique, e os conceptos da escola rusa.
A clasificación baséase principalmente na morfoloxía do solo como unha expresión da pedoxénese. A maior diferenza co sistema Soil Taxonomy é que o clima do solo non forma parte do sistema, agás se inflúe sobre as características do perfil do solo. Os criterios diagnósticos apóianse sobre os dos sistemas existentes, logrando que a correlación cos previos sistemas internacionais e cos sistemas nacionais, sexan moi axustados.
A WRB é apta para correlacións cos sistemas nacionais e locais. O nivel de detalle correspóndese cos subgrupos da Soil Taxonomy, sen a necesidade de información do clima do solo. Non é para mapas detallados máis alá de escalas máis grandes como 1: 200. 000, aínda que serve para axustarse con información de substrato para mapear a 1: 50000 en estudos rexionais.
Base de datos

Unha base de datos é un ficheiro organizado de datos sobre un tema. Nos servizos públicos é empregado como un arquivo para ter un acceso rápido ós os seus datos administrados.
En informática, unha base de datos é un ficheiro informático que se emprega para preservar datos de xeito organizado e que permite atopar está información rapidamente cando sexa preciso.
As características que as definen son: Introdución de datos.
Xestión e cálculo.
Acceso e recuperación organizada.
Manexabilidade.
Economía.
O sistema máis doado conceptualmente é o de táboas (coma nos programas Lotus 1·2·3, Excel ou Access), pero hai outros métodos máis adaptados ó tipo de datos cos que debe traballar (e polo tanto menos versátiles). Bases de datos na web
En Internet cada vez son máis comúns as iniciativas públicas e privadas que xorden para compartir información bases de datos estruturadas seguindo os paradigmas da web semántica. Neste sentido, cabe mencionar proxectos como DBpedia, Freebase, Classora ou True Knowledge, da Universidade de Cambridge.
Base de factores

Na teoría computacional de números, unha base de factores é un pequeno conxunto de números primos que se usan habitualmente como ferramenta matemática en algoritmos que implican unha gran criba de factores potenciais dun número enteiro dado. Uso en algoritmos de factorización
Unha base de factores é un conxunto P relativamente pequeno de números primos distintos, ás veces xunto con -1. Digamos que queremos factorizar un número enteiro n. Xeramos, dalgún xeito, un gran número de pares de enteiros (x, y) para os que x ≠ ± y {\displaystyle x\neq \pm y}, x 2 ≡ y 2 ( mod n ) {\displaystyle x^{2}\equiv y^{2}{\pmod {n}}}, e x 2 ( mod n ) e y 2 ( mod n ) {\displaystyle x^{2}{\pmod {n}}{\text{ e }}y^{2}{\pmod {n}}} pódese factorizar completamente sobre a base de factores escollida, é dicir, todos os seus factores primos están en P.
Na práctica, atópanse varios números enteiros x tal que x 2 ( mod n ) {\displaystyle x^{2}{\pmod {n}}} ten todos os seus factores primos na base de factores preescollida. Representamos cada expresión x 2 ( mod n ) {\displaystyle x^{2}{\pmod {n}}} como un vector dunha matriz con entradas enteiras estando os expoñentes dos factores na base de factores. As combinacións lineares das filas corresponden á multiplicación destas expresións. Unha relación de dependencia linear mod 2 entre as filas conduce a unha congruencia desexada x 2 ≡ y 2 ( mod n ) {\displaystyle x^{2}\equiv y^{2}{\pmod {n}}}. Isto esencialmente reformula o problema nun sistema de ecuacións lineares, que se pode resolver usando numerosos métodos como a eliminación de Gauss; na práctica utilízanse métodos avanzados como o algoritmo de bloque de Lanczos, que aproveita certas propiedades do sistema. Algoritmos
As bases de factores utilízanse, por exemplo, na factorización de Dixon, na criba cadrática e na criba xeral de corpos numéricos. A diferenza entre estes algoritmos son esencialmente os métodos utilizados para xerar candidatos (x, y). As bases de factores tamén se usan no algoritmo de cálculo do índice para calcular logaritmos discretos.
Base nitroxenada

As bases nitroxenadas son compostos orgánicos cíclicos, que inclúen dous ou máis átomos de nitróxeno. Son parte fundamental dos nucleósidos, nucleótidos e ácidos nucleicos. Bioloxicamente existen cinco bases nitroxenadas principais, que se clasifican en dous grupos, bases púricas (derivadas da estrutura da purina) e bases pirimidínicas (derivadas da estrutura da pirimidina). A adenina (A) e a guanina (G) son púricas, mentres que a timina (T), a citosina (C) e o uracilo (U) son pirimidínicas. As catro primeiras bases atópanse no ADN, mentres que no ARN no canto de timina existe o uracilo.
Por comodidade, cada unha das bases represéntase pola letra indicada. Un punto fundamental é que as bases nitroxenadas son complementarias entre si, é dicir, forman parellas de igual maneira que o farían unha chave e a súa pechadura. A adenina e a timina son complementarias (A-T), ó igual que a guanina e a citosina (G-C). Dado que no ARN non existe timina, a complementariedade establécese entre adenina e uracilo (A-U). A complementariedade das bases é a clave da estrutura do ADN e ten importantes implicacións, pois permite procesos como a replicación do ADN e a tradución do ARN en proteínas.
En bioloxía, as bases nitroxenadas cada vez con máis frecuencia denomínanse tamén nucleobases. Estrutura
O "esqueleto" de adenina, guanina, hipoxantina e xantina é a purina, polo que toman o nome de bases purínicas.
O "esqueleto" de citosina, uracilo e timina é a pirimidina, son bases pirimidínicas.
Purinas
Pirimidinas
Baseamento

O baseamento é un elemento arquitectónico consistente nunha plataforma que sostén un edificio, en parte como elemento de soporte e, en parte, como elemento arquitectónico visible sobre o que apoia a estrutura.
A base típica do baseamento dos templos gregos ten o nome de crepidine (xenérico) ou crepidoma (con bancadas) no cal o plano sobre o que apoian as columnas chámase estilóbata mentres o máis alto e dominante dos templos romanos chámase podio.
O termo baseamento tamén pode indicar a parte inferior dun edificio que está constituído tamén por máis planos, con forma arquitectónica distinta das superiores.
Tamén pode tratarse dun elemento autónomo que ten a función de soporte dunha estatua, unha decoración ou calquera outro obxecto de grandes ou pequenas dimensións. Nun pedestal pode ser tamén sinónimo de zócolo.
Baserri

Un baserri é unha casaría típica do hábitat rural do País Vasco. Características
Feito en pedra, como casa illada, pode acadar os 15 metros de altura. Neles adoitaban vivir todos os membros da familia, xunto co gando e as colleitas, que se situaban en dependencias no mesmo edificio. Polo xeral están pintados en branco cos marcos das fiestras e portas de cor vermella ou castaña[Cómpre referencia]. Moitos casaríos teñen o escudo familiar, ou escudo de armas na parte frontal da casa.
Basilea-Cidade

Basilea-Cidade (en alemán: Basel-Stadt, en francés: Bâle-Ville, en italiano: Basilea Città, en romanche: Basilea-Citad) é un semicantón de Suíza, localizado no norte do país, facendo fronteira con Alemaña e Francia. Está composto polos concellos de Bettingen, Riehen e Basilea, sendo este último a súa capital. Dos 26 cantóns de Suíza, o de Basilea-Cidade é o máis pequeno en superficie. Historia
O cantón de Basilea-Cidade foi creado cando o histótico cantón de Basilea foi dividido en 1833 por mor de disputas políticas e un conflito armado relacionados cos dereitos da poboación sobre as terras de cultivo. Isto levou á separación do cantón Basilea-Campo da cidade de Basilea o 26 de agosto de 1833. Dende entón, existe un movemento a prol da reunificación que acadou forza especialmente a partir do ano 1900, cando moitas áreas de Basilea-Campo se industrializaron. Os dous semicantóns acordaron reunirse, mais nas votacións que se realizaron en 1969 e novamente en 2014, a xente de Basilea-Campo votou en contra. Política
Basilea-Cidade é un semicantón, o que supón que só pode enviar un representante ao Consello dos Estados. A constitución do cantón data de 1889 e o seu parlamento é o Gran Consello, que posúe 100 membros elixidos por un período de 4 anos. Hai oito partidos políticos diferentes representados no parlamento, dos que o Partido Socialista Suízo é o que posúe maior número de cadeiras, 32 (ano 2015).
O poder executivo do cantón (ou Regierungsrat) componse de sete membros. En 2006 había cinco partidos diferentes con representación no executivo. Demografía
A poboación do cantón era de 198290 habitantes o 31 de xaneiro de 2017. En 2007, había 56106 estranxeiros que facían o 30. 29% da poboación total. Segundo datos do ano 2000, o 25% dos habitantes eran católicos e o 27% protestantes. Arredor do 10% pertencía a outras relixións e o 36% non pertencía a ningunha relixión organizada.
Basilikon

O basilikon (en grego: βασιλικόν [νόμισμα], basilikón), coñecido tamén como doukaton (δουκάτον), foi unha moeda bizantina de prata de ampla circulación, propia da primeira metade do século XIV. A súa introdución supuxo a volta á cuñaxe a grande escala da moeda arxéntea durante o Imperio Bizantino e, asemade, o abandono total das moedas de ouro a mediados dese século. Historia
O basilikon foi introducido no sistema monetario cara a 1304 ou 1307 polo emperador Andrónico II Paleólogo (1282-1328), como unha imitación directa do ducado veneciano de prata (ou grosso) principalmente para o pagamento aos mercenarios da Compañía Catalá nas campañas contra os turcos. Esta nova moeda seguiu estritamente a iconografía do modelo veneciano, con Cristo sedente nos seus anversos e as dúas figuras en pé de Andrónico II e do seu fillo e coemperador Miguel IX (1294-1320), en substitución de San Marcos e o Dux de Venecia, nos reversos. A semellanza foi aínda reforzada polo uso habitual da palabra "ducado" para designar ambas as moedas, malia ser basilikon ("a moeda do emperador") a denominación oficial da bizantina.
Morrisson apunta a posibilidade de que tal denominación faga mención á vocación de uso non cotián desta moeda, en oposición ao politikon (πολιτικον: "da cidade; cívico"), cuñado en billón e destinado ás transaccións máis ordinarias.
O basilikon era de prata de gran pureza (920 milésimas), cuñado nun disco plano e non cóncavo ("scyphate"), como no caso doutras moedas bizantinas. O seu peso oficial era de 2, 2 gramos e o seu valor era o da doceava parte do hyperpyron de ouro, moeda que funcionaba como padrón para as equivalencias de todas as moedas de prata bizantinas, desde o hexagrama ao miliaresion. No entanto, a equivalencia real no mercado era inferior e flutuou en función da variación do prezo da prata (entre 12 e 15 pezas por cada hyperpyron).
Coñécese tamén a cuñaxe de moedas de medio basilikon.
Nas décadas dos 1330 e de 1340, con todo, o peso do basilikon reduciuse moi considerablemente, por mor dunha escaseza de prata que afectou a toda Europa e o Mediterráneo, e chegou a caer ata 1, 25 gramos. O basilikon deixou de emitirse na década de 1350. A redor de 1367 foi substituído por unha nova moeda de máis peso chamada stavraton.
Basilosauro

O basilosauro (Basilosaurus, «réptil rei» en latín) é un xénero de cetáceos primitivos. Trátase da primeira gran balea en aparecer no rexistro fósil e é unha peza clave no estudo da evolución dos cetáceos. Os basilosauros apareceron no Eoceno superior, hai aproximadamente 45 millóns de anos. Tiñan unha gran difusión a nivel xeográfico, como demostra o feito de que se atoparon fósiles en lugares tan variados como Alabama, Luisiana, Exipto e habitaban as augas costeiras pouco profundas dos océanos do Eoceno.
Basque (roupa)

Un basque é unha peza de roupa feminina. O termo, de orixe francesa, referíase orixinalmente a tipos de corpiño ou chaqueta con colas longas, e no seu uso posterior un xustillo longo, caracterizado por un peche, axuste contorneado e que se estende máis aló da cintura sobre as cadeiras. Chámase así porque a moda francesa orixinal das chaquetas longas das mulleres foi adoptada da vestimenta tradicional dos vasco. No uso contemporáneo refírese só a unha peza longa de lencería, en efecto un apertador que continúa cara a abaixo, parando arredor da cintura ou da parte superior das cadeiras, a parte inferior esencialmente decorativa en lugar de proporcionar soporte ou verdadeiramente calor.
Na vitoriana, basque refírese a un corpiño ou chaqueta pechada que se estende máis aló da cintura sobre as cadeiras, dependendo da época, pode levarse sobre unha saia de aros (era vitoriana anterior) ou polisón (era vitoriana posterior). Un corpiño basque (é dicir, cando se considera un compoñente de vestido, para levar cunha saia específica) tamén se pode denominar "corsé cintura", debido ao seu axuste estreito.
O uso moderno da lingua francesa é completamente diferente, moito máis próximo ao orixinal histórico e adoita usarse en plural. Torsolette
No século XX e na vestimenta contemporánea, o termo utilízase para referirse a certos artigos de lencería, particularmente un tipo de corsé coñecido como torsolette, ou alternativamente unha camisola que abraza o torso que se asemella a un corsé (normalmente presenta detalles decorativos de cordón na parte frontal ou traseira), pero de construción máis delicada e que ofrece pouca ou ningunha compresión para moldear a figura. Pola contra, o basque moderno adoita salientar o encanto, con detalles como encaixes con volantes e recortes, deseños "peekaboo" e ás veces ligas para unir ás medias.
A roupa interior é semellante a un corsé da época vitoriana, pero con menos compresión das costelas. O torso moderno ten peche con cordóns ou ganchos e ollos, así como varillas ou costuras verticais para estrutura e soporte. Normalmente, aínda que non sempre, ten copas de apertador e distínguese do bustier pola súa lonxitude. En inglés de Norteamérica, ás veces coñécese como "Corselet" (ou "viúva alegre").
Variacións e parentes
Un torsolette suave é como un bandeau alongado
Un torsolette longo é un corselette
Basse Santa Su

Basse Santa Su, tamén chamada simplemente Basse, é unha poboación da Gambia, que está na ribeira sur do río Gambia, na zona oriental do país.
En 1993 tiña unha poboación de 9265 habitantes.
É a capital da División Upper River.
Bastards on Parade

Bastards on Parade é un grupo musical da Coruña xurdido no 2007 que fai unha sorte de punk-rock celta. Despois de teren feito varios EPs, Pipes & Drunx e Whiskey in my Heart no 2008, Death Shore Pirates no 2009, este último levounos en febreiro do 2010 a unha xira por países europeos como Francia, Alemaña e Países Baixos.
O seu disco debut Tales from the Death Shore presentarase en París o 16 de abril, editado por Carnage Recordz (Francia) e Uncle Owen (Xapón), acadando boas críticas, e ó 5º lugar na lista do radio estadounidense shitenonions. com e o 11º en paddyrock. com.
Bastia

Bastia é unha comuna francesa, situada na parte nordeste da illa de Córsega a poucos quilómetros da illa de Elba, capital do departamento de Alta Córsega.
Bastión dos Pescadores

O Halászbástya ou Bastión dos Pescadores é un espazo de estilo neogótico e neorrománico situado na beira de Buda do Danubio, no outeiro do castelo real de Budapest, Hungría, preto da igrexa Matías.
O bastión deseñouse e construíuse entre 1895 e 1902 segundo os planos de Frigyes Schulek. As sete torres representan ás sete tribos maxiares que se estableceron na conca carpatiana no ano 896. Recibe o nome do grupo de pescadores responsable de defender este enclave das murallas da cidade na Idade Media. Trátase dun miradoiro con numerosas escaleiras e paseos.
Entre o Bastión e a igrexa Matías álzase unha estatua de bronce de Estevo I de Hungría a cabalo, ergueita en 1906. O pedestal foi construído por Alajos Stróbl, baseándose no proxecto de Frigyes Schulek en estilo neorrománico e con episodios que ilustran a vida do rei.
Basílica de San Lourenzo

A Basílica de san Lourenzo é unha das igrexas máis grandes de Florencia; está situada na praza homónima que é a sede do mercado no centro da cidade. Posibelmente, é a igrexa máis antiga de Florencia e é considerada a primeira igrexa plenamente renacentista. Cando foi consagrada, no 393, estaba situada fóra da cidade enmurallada. Durante trescentos anos foi a catedral da cidade denantes que a praza bispal oficial fose transferida á igrexa de santa Reparata. Ten a dignidade de basílica menor.
Foi o sepulcro de tódolos membros principais da familia Medici dende Cosme de Medici, até Cosme III. Historia
Orixes
Segundo a tradición, foi fundada durante o século IV nun outeiro próximo ao curso (despois desviado) do Mugnone, grazas á doazón de Giuliana, matrona de orixe xudía. Xa no ano 393 foi consagrada como catedral da cidade ao mártir Lourenzo, en presenza de santo Ambrosio e san Cenobio. A zona naquel momento estaba fóra das murallas, como a maioría dos sitios de basílicas paleocristiás nas cidades romanas.
O monticulus sancti Laurentii hoxe está oculto polos chanzos que, na súa disposición actual, datan de 1912-1913. Da igrexa primitiva non queda case nada. Os vestixios arqueolóxicos fragmentarios, non conectados organicamente, saíron á luz aquí e acolá baixo o chan da cripta, durante as escavacións dos anos sesenta e setenta do século XX. Nas obras de 1912-1913 atopáronse restos de casas e tendas construídas preto da igrexa.
Basílica de San Xoán de Latrán

A basílica de San Xoán de Latrán (San Giovanni in Laterano, en italiano) é unha basílica de Roma. Orixinalmente chamada Arquibasilica Sanctissimi Salvatoris. É a catedral do bispo de Roma, considerada a nai de todas as igrexas de Roma e do mundo. Forma parte do Estado da Cidade do Vaticano
Basófilo (tinguidura)

Para a célula do sangue con afinidade pola hematoxilina ver basófilo. O termo basófilo aplícase en histoloxía a calquera célula ou compoñente celular que se tinga nas preparacións con colorantes básicos, como a hematoxilina. Estes compoñentes dise que teñen basofilia. Por exemplo, falamos de citoplasma basófilo, gránulo basófilo, célula basófila etc. Ás veces utilízase alternativamente o adxectivo basofílico. Os colorantes básicos teñen afinidade polas partes ácidas con cargas negativas da célula, como os fosfatos do esqueleto do ADN ou os ribosomas. A hematoxilina é un dos colorantes básicos máis usados, e tingue de azul as células que teñen afinidade por el. Normalmente utilízase en combinación coa eosina (que é ácido) na tinguidura de hematoxilina-eosina ou tinguidura HE.
A célula branca do sangue chamada granulocito basófilo ou, simplemente, basófilo, ten o seu núcleo e gránulos citoplasmáticos tinguidos dun ton púrpura escuro ou azulado coa tinguidura HE. Tamén existen unhas células denominadas basófilos na adenohipófise, pero non son glóbulos brancos sanguíneos.
Basónimo

O basónimo é un termo usado na nomenclatura biolóxica e que consiste no nome científico baixo o cal foi orixinalmente nomeado ou catalogado un taxon.
Para evitar ambigüidades ou dúbidas respecto dun nome científico, unha proposta de reclasificación debe mencionar sempre o basónimo, aínda que o nome taxonomicamente válido ou aceptado hoxe en día sexa distinto.
Por exemplo, en 1758 Linneo describiu a Staphylinus politus. Actualmente ese taxon coñécese como Philonthus politus. Neste sentido, a forma correcta de citar o nome sería: Philonthus politus (L. 1758) → Nome válido
Staphylinus politus L. 1758 → Basónimo (nome orixinal)
Outro exemplo da botánica represéntao Picea abies (L. ) H. Karst. baseado en Pinus abies L.
Un exemplo máis: unha parte mínima das especies do xénero Carthamus L. , 1753 (Asteraceae) foi reclasificada en 1990, por Ginés López González no xénero Phonus Hill, 1762, con Carthamus arborescens L. , 1753 como basónimo, pasando a denominarse Phonus arborescens (L. ) G. López (con L. entre paréntesis - (L. ) - para denotar que a descrición orixinal a fixo Linneo baixo outro taxon xenérico, neste caso Carthamus, seguido de G. López quen é o autor que cambioou a especie arborescens do xénero Carthamus ao xénero Phonus).
Batalla (automoción)

A batalla, ou a distancia entre eixes, é a distancia de eixe a eixe nos vehículos de catro rodas. Esta distancia inflúe directamente na estabilidade do vehículo, polo que unha distancia entre eixes longa fai que o vehículo, a priori, sexa máis estable que cunha distancia máis curta.
Batalla de Arinnanda

A batalla de Arinnanda foi unha loita entre o Imperio Hitita e o Reino de Arzawa nunha data incerta entre 1325 a. C. e 1315 a. C. , no cuarto ano do reinado de Mursilis II.
Arinnanda era un monte situado nalgunha illa en fronte de Apasa (Éfeso). Alí fixéronse fortes os opositores á conquista hitita de Arzawa (sobre -1325/-1315). Como non se podían usar carros, a infantaría hitita subiu as primeiras estivacións da montaña e bloqueou aos que resistían na zona máis inaccesíbel; estes, sen comida nin auga, entregáronse en poucos días. Mursilis II di que fixo máis de quince mil prisioneiros.
Batalla de Cable Street

A batalla de Cable Street foi un enfrontamento que tivo lugar en Londres o 4 de outubro de 1936 entre fascistas e antifascistas. Historia
En 1936, apoiada por diarios de gran tiraxe, a British Union of Fascists chegou a acadar os 50000 membros. Fronte a eles, arredor do Jewish People’s Council Against Fascism and Antisemitism uníronse diferentes colectivos de diversas etnias, crenzas relixiosas e ideoloxías de esquerda que se vían atacados. creando unha fronte antifascista no East End, zona oriental de Londres habitada por sente de diversas procedencias e de clase obreira.
En Cable Street tivo lugar un enfrontamento o 4 de outubro de 1936, que supuxo o inicio da caída da British Union of Fascists. Alí, liderados por Oswald Mosley e á vista da evolución política cara a unha ditadura fascista en Alemaña e Italia e o golpe de Estado en España, organizaron unha marcha para consolidarse como forza social hexemónica. Máis de 5000 fascistas enfrontáronse a máis de 300000 antifascistas, sendo derrotados por estes, con consignas como o 'non pasarán' da defensa de Madrid. Meses máis tarde o goberno británico publicou a Public Order Act 1936, que dificultou as mobilizacións violentas.
En homenaxe á batalla de Cable Street existe un mural na mesma rúa.
Batalla de Platea

A batalla de Platea foi a última batalla terrestre durante a segunda invasión persa de Grecia. Tivo lugar no ano 479 a. C. preto da cidade de Platea en Beocia, e librouse entre unha alianza das cidades estado gregas (incluíndo Esparta, Atenas, Corinto e Megara), e o Imperio Aqueménida de Xerxes I (aliado con estados gregos como Beocia, Tesalia e Macedonia).
Na anterior batalla de Salamina, a armada aliada grega lograra unha vitoria arriscada pero decisiva, impedindo a conquista da rexión do Peloponeso. Xerxes retirouse entón con gran parte do seu exército, deixando ao seu xeneral Mardonio para rematar cos gregos o ano seguinte. No verán de 479 a. C. , os gregos reuniron un enorme exército e marcharon fóra do Peloponeso. Os persas retiráronse a Beocia e construíron un campamento fortificado preto de Platea. Os gregos, con todo, actuaron con cautela non meténdose no terreo principal, o que resultou nun estancamento que durou once días.
Mentres intentaban unha retirada despois de que as súas liñas de subministración fosen interrompidas, a liña de batalla grega fragmentouse. Pensando que os gregos estaban en total retirada, Mardonio ordenou que as súas forzas os perseguisen, pero os gregos, particularmente os espartanos, texeos e atenienses, detivéronse e deron batalla, desviando a infantería persa e matando a Mardonio. Unha gran parte do exército persa foi atrapado no seu propio campamento e asasinado. A destrución deste exército, e os restos da armada persa, o mesmo día na batalla de Mycale, puxeron fin á invasión.
Batalla do Monte Blair

A Batalla do Monte Blair (en inglés: Blair Mountain Battle) foi unha das maiores revoltas da historia do Estados Unidos de América e a maior rebelión armada que houbo nese país desde a Guerra Civil Americana.
Durante cinco días, a finais do verán de 1921, preto de 10000 mineiros do carbón e 3. 000 Logan Defenders (policías e fura-folgas) apoiados pola patronal das minas enfrontáronse no condado de Logan en Virxinia Occidental. A insurrección tiña a súa orixe no intento dos traballadores de crear sindicatos en tódalas minas do suroeste do estado.
A Batalla rematou cando entrou en acción o exército dos Estados Unidos, enviado por orde presidencial, e non antes de que se disparasen en torno a un millón de balas.
Como resultado das protestas os mineiros viron reducidos os seus dereitos laborais ata a década de 1930, cando o Goberno Federal dos Estados Unidos recoñeceu o dereito de sindicación.
Batallón

Un batallón é unha unidade militar de arredor de 1. 000 homes (pode ir de 300 a 1. 500) formada, usualmente, por dúas a seis compañías e mandada tipicamente por un comandante ou, se son varios batallóns, por un tenente coronel (por exemplo, algúns exércitos organizan a súa infantaría en batallóns, pero en cambio chaman ás unidades de cabalaría e de artillaría equivalentes "escuadrón" ou "grupo"). Pode mesmo haber sutís distincións dentro das forzas armadas dunha nación, como a distinción entre un batallón de carros e un escuadrón mecanizado, dependendo de como se percibe o papel operacional da unidade dentro da organización histórica do exército.
En España, o batallón está mandado por un tenente coronel e está formado xeralmente (en infantaría) por mando, plana maior de mando, compañía de plana maior, tres compañías de fusileiros e unha compañía de armas, que supoñen entre 400 e 700 efectivos.
Un batallón é, xeralmente, a unidade máis pequena capaz de realizar operacións independentes (por exemplo, non ligada a un mando superior). Con todo, moitos exércitos teñen unidades máis pequenas que son autosuficientes.
O batallón adoita ser parte dun rexemento, grupo ou brigada, dependendo do modelo organizativo usado por ese servizo. Os batallóns son ordinariamente homoxéneos con respecto ao tipo (por exemplo, un batallón de infantaría ou un batallón de carros), aínda que existen moitas excepcións.
Batea

Unha batea é unha estrutura flotante composta dunha estrutura superior de madeira (un tramado de grandes vigas), flotadores de enormes dimensións e cordas perpendiculares á batea que se afunden na auga e onde crecen os produtos.
En España atópanse principalmente nas Rías Baixas, en Galicia. Fauna e flora
Nas bateas crecen os moluscos desexados, mexillóns ou ostras, pero tamén numerosos peixes e outro tipo de moluscos, así como multitude de algas que se adhiren ás cordas. Desta forma, co paso do tempo unha batea acaba sendo un ecosistema moi rico.
Batedor

Un batedor eléctrico é un electrodoméstico de cociña que permite moer ingredientes no mesmo recipiente no que se preparan. Pódese utilizar para facer diferentes tipos de purés, mollos e sopas. É a evolución do batedor de globo ou manual. Historia
O batedor eléctrico foi inventado en Suíza por Roger Perrinjaquet, quen patentou a idea en 1950 e chamou á súa creación bamix, unha contracción de "bat et mixe" (bate e mestura). O 24 de abril de 1955 presentouse por vez primeira o novo batedor Bamix na Feira de Hannover.
Mais a versión máis popular foi a inventada polo enxeñeiro Gabriel Lluelles (Barcelona, 1923) para a empresa española Pimer (acrónimo de Pequenas Industrias Mecánico Eléctricas Reunidas), e que foi chamada de Minipimer, comercializada en 1959. A empresa foi posteriormente comprada pola alemá Braun GmbH, que mantivo o nome orixinal do aparello, que se converteu no nome común deste tipo de batedor. Compoñentes e funcionamento
Unha batedora de man consta principalmente dun motor eléctrico situado no mango e un eixe que conecta este motor coas láminas situadas na parte inferior. O motor impulsa as láminas, que xiran a alta velocidade para triturar e mesturar os ingredientes. Moitas batedoras de man modernas inclúen accesorios adicionais, como varillas batedoras, picadoras ou procesadores de alimentos, o que amplía a súa versatilidade na cociña.
Partes principais
Motor: É o compoñente que impulsa as láminas e pode variar en potencia, xeralmente entre 150W e 1500W.
Láminas: Feitas de aceiro inoxidable, son as responsables de triturar e mesturar os ingredientes.
Eixe: Conecta o motor coas láminas e adoita estar recuberto de plástico ou metal, dependendo do modelo.
Accesorios: Algúns modelos inclúen varillas adicionais, picadoras e outros complementos que poden ampliar a funcionalidade do aparato Tipos de batedoras de man
Existen diferentes tipos de batedoras de man en función do seu deseño e potencia: Domésticas: Xeralmente máis lixeiras e menos potentes, adecuadas para tarefas sinxelas na cociña.
Profesionais: Máis robustas e con motores máis potentes, deseñadas para un uso intensivo en ambientes profesionais.
Industriais: Con características avanzadas e unha durabilidade excepcional, estas utilízanse en cociñas industriais e de gran demanda. Innovacións recentes
Co avance da tecnoloxía, as batedoras de man incorporaron novas características, como: Control de velocidade variable: Permite axustar a velocidade das láminas para diferentes tipos de preparacións.
Tecnoloxía anti-salpicas: Deseños de láminas e cabezais que minimizan as salpicaduras durante o uso.
Modelos sen fíos: Ofrecen maior liberdade de movemento, eliminando a necesidade dun cable de alimentación.
Bathoniano

O Bathoniano é unha división da escala temporal xeolóxica, a terceira idade do Xurásico Medio, segunda época do período Xurásico. Esta etapa esténdese de 167, 7 até 164, 7 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Bathoniano sucede o Baxociano e precede o Caloviano.
Bathysolea profundicola

Bathysolea profuncicola é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos. Taxonomía
O xénero foi descrito en 1888 polo zoólogo francés Léon Vaillant, co nome de Solea profundicola.
Sinónimos
Ao longo do tempo esta especie foi coñecida, ademais de polo nome orixinario arriba mencionado, polos sinónimos: Bathysolea longisquamis (Chabanaud, 1950)
Capartella longisquamis Chabanaud, 1950
Microchirus profundiculus (Vaillant, 1888)
Solea greenii Günther, 1889
Etimoloxía
Nome xenérico
O nome Bathysolea vén da forma do latín científico bathy-, que deriva do grego antigo βαθύς bathýs, "profundo", e o latín científico solea, que era o nome que lle daban os romanos a unha certa especie de linguado, debido ao seu aspecto que recordaba a sola dunha sandalia (en latín clásico, solea, -ae). Literalmente: "linguado das profundidades". Nome específico
O termo profundicola é un adxectivo do latín científico composto polos elementos profundi-, derivado de profundus, -a, -um, "profundo", e -´cola, derivado do verbo colĕre, "habitar". Literalmente, "que vive nas profundidades", o que indica, redundantemente (o que non é raro nos nomes científicos), que esta especie vive sobre fondos de gran profundidade. Características
As principais características este peixe son: Corpo ovalado, pouco alongado, co fociño non prominente, de até os 21 cm de lonxitude como máximo.
Ollos máis ben grandes, co superior algo adiantado en relación ao inferior.
Dentes pequenos.
A aleta dorsal comeza á altura do ollo superior e remata, como a anal, na orixe da aleta caudal.
As aletas pectorais son pequenas e extraordinariamente estreitas.
As aletas pelvainas están pouco desenvolvidas.
A aleta caudal é arredondada.
A liña lateral coa rama supratemporal dirixida primeiro cara a arriba e cara a atrás, e despois cara a adiante, formando un "S".
As escamas son pequenas, e do mesmo tamaño en todo o corpo.
A coloración é apardazada escura no lado pigmentado, e amarela apardazada uniforme, moi clara, no lado cego. Hábitat e distribución
Hábitat
Vive en fondos lameiros da plataforma continental, a profundidades de entre os 200 e os 1. 300 m. Distribución xeográfica
Distribúese polo Atántico oriental, desde Irlanda até Angola, incluíndo as illas Canarias, e polo Mediterráneo. Bioloxía
Nutrición
Aliméntase sobre todo de vermes poliquetos, e tamén dalgúns crustáceos afípodos. Reprodución
Reprodúcese durante o inverno, até o comezo da primavera. En Galicia
A presenza desta especie está citada en augas de Galicia por A. Fernández et al. en 1978 (en: "La pesqueía demersal gallega. Estrategias de pesca para su regulación racional en base a la merluza", Bol. Inst. Esp. Ocean. IV (249): 67-110) e por F. Sánchez e F. J. Pereiro, en 1992 (en "Resultados de la campaña arrastre demersal "Carioca 90" en aguas del Cantábrico y Galicia", en: Inf. Téc. Ins. Esp. Oceanorgr. , 127).
Batiscafo

Un batiscafo é un pequeno vehículo de inmersión profunda (ou DSV do seu nome en inglés, Deep Submergence Vehicle) somerxíbel, especialmente deseñado para chegar a grandes profundidades baixo o océano, soportando a enorme presión da auga. Son pequenos submarinos tripulados con propulsión autónoma que permiten alcanzar grandes profundidades no mar, con fins militares ou científicos.
Estes vehículos subacuáticos normalmente están equipados con cámaras e diversos equipos tecnolóxicos que lles permiten rexistrar, medir e incluso rescatar obxectos do fondo mariño, como restos de barcos e submarinos naufragados.
Componse dunha cabina similar á dunha batisfera suspendida baixo un depósito cheo dalgún líquido que sexa máis lixeiro que a auga, como a gasolina. A propulsión proporciónana uns motores alimentados por unha batería eléctrica.
O batiscafo foi inventado por Auguste Piccard, e a primeira inmersión, sen tripulantes e con piloto automático, levouse a cabo en augas do arquipélago de Cabo Verde, en 1948, e estivo a cargo do batiscafo FNRS-2, que logrou descender a 1. 080 m de profundidade. Piccard tamén cuñou o nome batiscafo, tirándoo das palabras do grego antigo βαθύς bathýs ('profundidade') e σκάφος skáphos ('nave').
Realizaron numerosas probas e melloras e, en setembro de 1953, Piccard e a súa tripulación lograron descender a 3. 150 m co novo batiscafo, batiscafo Trieste, construído en Italia que, en 1959, logrou descender até os 5. 486 metros de profundidade e, un ano despois, ós 10916 m en augas de Guam, permanecendo media hora no fondo do océano.
Máis tarde construíuse o batiscafo francés "Arquimedes", capaz de explorar profundidades de até 11000 m e que, en 1962, alcanzou os 9. 500 m na fosa das illas Kuriles.
Batiscafo Trieste

Trieste foi un batiscafo de investigación oceanográfica de deseño suízo cunha tripulación de dous ocupantes. O 23 de xaneiro de 1960 o batiscafo Trieste descendeu no Abismo Challenger, o punto máis fondo coñecido da Foxa das Marianas (na costa oriental das Illas Marianas), a 10911 metros de profundidade, marca até hoxe non superada. O batiscafo foi deseñado por Auguste Piccard e foi posto en actividade en agosto de 1953 no mar Mediterráneo, preto de Nápoles, Italia. Posteriormente foi mercado pola mariña dos Estados Unidos de América en 1958, por 250000 dólares estadounidenses.
Batman Ninja

Batman Ninja (ニンジャバットマン, Ninja Battoman) é un filme de animación xaponés-estadounidense de 2018 dirixido por Junpei Mizusaki e producido por Warner Bros. e Kamikaze Douga, cuxo protagonista é o personaxe de DC Comics Batman. Takashi Okazaki, o creador de Afro Samurai, é o deseñador de personaxes do filme. O primeiro póster promocional foi revelado o 5 de outubro de 2017, e os tráilers foron estreados o 1 de decembro de 2017. O filme estreouse nos Estados Unidos en formato dixital o 24 de abril de 2018; foi estreado en formato físico o 8 de maio e nos cinemas do Xapón o 15 de xuño dese mesmo ano. Na estrea estadounidense, os guionistas Leo Chu e Eric Garcia admitiron que reescribiron o guión a partir do orixinal en xaponés escrito por Kazuki Nakashima, creando dúas versións diferentes do mesmo filme.
Batman contra Superman: O amencer da xustiza

Batman contra Superman: O amencer da xustiza (en inglés: Batman v Superman: Dawn of Justice) é un filme estadounidense de 2016 dirixido por Zack Snyder. Baséase nos personaxes de DC Comics Batman e Superman e é unha continuación do filme O home de aceiro (2013), sendo o segundo título do Universo Estendido de DC (DCEU). O guión foi escrito por Chris Terrio e David S. Goyer, e o elenco está composto por Ben Affleck, Henry Cavill, Amy Adams, Jesse Eisenberg, Diane Lane, Laurence Fishburne, Jeremy Irons, Holly Hunter e Gal Gadot. Batman contra Superman: O amencer da xustiza é o primeiro filme de acción en vivo no que aparecen xuntos Batman e Superman, así como o primeiro filme de acción en vivo no que aparece Wonder Woman. No filme, a mentre criminal de Lex Luthor manipula a Batman para lanzar un ataque contra Superman, co cal Luthor está obsesionado.
Estreouse en galego o 20 de febreiro de 2019 a través da TVG. Personaxes
Ben Affleck como Bruce Wayne / Batman
Voz da dobraxe galega de Antón Rubal.
Henry Cavill como Clark Kent / Superman
Amy Adams como Lois Lane
Jesse Eisenberg como Lex Luthor
Voz da dobraxe galega de Gaspar Somoza.
Diane Lane como Martha Kent
Laurence Fishburne como Perry White
Voz da dobraxe galega de Miguel Pernas.
Jeremy Irons como Alfred Pennyworth
Voz da dobraxe galega de Antonio Mourelos.
Holly Hunter como June Finch
Gal Gadot como Diana Prince
Scoot McNairy como Wallace Keefe
Callan Mulvey como Anatoli Knyazev
Tao Okamoto como Mercy Graves
Batman e Robin

Batman e Robin (en inglés: Batman & Robin) é un filme estadounidense dirixido por Joel Schumacher que se estreou en 1997. Estreouse en galego na TVG o 12 de outubro de 2008. Sinopse
Os experimentos do doutor Victor Fries para conserva-la vida da súa esposa con técnicas crioxénicas, orixinaron un erro fatal que o converteu en Míster Frío, un malvado que precisa manter o seu corpo a temperaturas glaciais e que intentará conxelar a tódolos habitantes da cidade de Gotham. Ademais, a tímida botánica Pamela Isley transfórmase na terrible Hedra Velenosa no transcurso dun experimento, quen quererá asasinar a tódolos seres humanos para que as plantas recuperen a súa hexemonía sobre a Terra. Batman e o seu compañeiro Robin deberán enfrontarse a eles para facer fracasar os seus plans. Personaxes
Arnold Schwarzenegger como Dr. Victor Fries / Mr. Freeze
George Clooney como Bruce Wayne / Batman
Chris O'Donnell como Dick Grayson / Robin
Uma Thurman como Dr. Pamela Isley / Poison Ivy
Alicia Silverstone como Barbara Wilson / Batgirl
Michael Gough como Alfred Pennyworth
Pat Hingle como Comisario James Gordon
John Glover como Jason Woodrue
Elle Macpherson como Julie Madison
Vivica A. Fox como Ms. B. Haven
Vendela Kirsebom como Nora Fries
Elizabeth Sanders como Gossip Gerty
Robert "Jeep" Swenson como Bane
Michael Paul Chan como Dr. Lee Galardóns e nomeamentos
1997: Premio Razzie á peor actriz secundaria. 11 nomeamentos, incluíndo peor filme e director.
Batman empeza

Batman empeza (en inglés: Batman Begins) é unha película estadounidense dirixida por Christopher Nolan, estreada no 2005 e baseada no súper heroe da DC Comics, Batman. Estreouse en galego na TVG o 8 de xaneiro de 2009. Sinopse
Narra a orixe da lenda de Batman e os motivos que o converteron no representante do ben na cidade de Gotham. Bruce Wayne vive obsesionado coas lembranzas dos seus pais, mortos a tiros na súa presenza. Atormentado pola dor, vaise de Gotham e percorre o mundo ata que atopa a un estraño personaxe que o adestra en tódalas disciplinas físicas e mentais que lle servirán para combater contra os delincuentes. Por esta razón, a Liga das Sombras, unha poderosa e subversiva sociedade secreta dirixida polo enigmático Ra's Al Ghul, intenta recrutalo. Cando Bruce volve a Gotham, a cidade está dominada polo crime e a corrupción. Coa axuda do seu leal mordomo Alfred, do detective da policía Jim Gordon e de Lucius Fox, o seu aliado na sociedade Ciencias Aplicadas de Wayne Enterprises, Wayne libera ó seu alter ego: Batman, un xusticeiro enmascarado que emprega a forza, a intelixencia e un despregue de artefactos de alta tecnoloxía para loitar contra as sinistras forzas que ameazan con destruír a cidade. Personaxes
Christian Bale coma Bruce Wayne / Batman
Michael Caine coma Alfred
Liam Neeson coma Henri Ducard
Katie Holmes coma Rachel Dawes
Morgan Freeman coma Lucius Fox
Gary Oldman coma Jim Gordon
Ken Watanabe coma Ra's Al Ghul
Cillian Murphy coma o Doutor Jonathan Crane
Tom Wilkinson coma Carmine Falcone
Rutger Hauer coma Earle
Linus Roache coma Thomas Wayne
Mark Boone Junior coma Flass
Larry Holden coma Finch Galardóns e nomeamentos
2005: Nomeado ó Oscar: Mellor fotografía.
2005: Nomeado ó BAFTA: Mellores efectos visuais, montaxe, son.
2005: Nomeado ós Premios Razzie: peor actriz secundaria (Katie Holmes).
Batman volve

Batman volve (en inglés: Batman Returns) é un filme estadounidense de acción dirixido por Tim Burton que se estreou en 1992. Secuela do filme de 1989 Batman. Baséase na serie de banda deseñada Batman, obra de Bob Kane. Estreouse en galego na TVG o 6 de xaneiro de 2009. Sinopse
A cidade de Gotham enfróntase a dous novos e peculiares criminais: o diabólico e sinistro Pingüín, unha criatura solitaria e estrañamente deformada, e a fermosa e perigosa Catwoman. Batman deberá enfrontarse ó Pingüín, que quere converterse no novo alcalde da cidade. Personaxes
Michael Keaton como Bruce Wayne / Batman
Danny DeVito como Oswald Cobblepot / The Penguin
Michelle Pfeiffer como Selina Kyle / Catwoman
Christopher Walken como Max Shreck
Michael Gough como Alfred Pennyworth
Michael Murphy como O alcalde Hamilton Hill
Cristi Conaway como Ice Princess
Andrew Bryniarski como Charles "Chip" Shreck
Pat Hingle como James Gordon Galardóns e nomeamentos
1992: 2 nomeamentos ós Oscar: Mellor maquillaxe, efectos visuais.
1992: 2 nomeamentos ós BAFTA: Mellor maquillaxe e efectos especiais visuais.
1992: Nomeada ós Premios Razzie: Peor actor secundario (Danny DeVito).
Batman: O regreso de Joker

Batman: O regreso de Jocker (en inglés: Batman Beyond: Return of the Joker ou tamén Batman of the Future: Return of the Joker) é un filme de animación de 2000 dirixido por Curt Geda. Está protagonizado polo personaxe de banda deseñada Batman e polo seu inimigo, Joker. É unha continuación da serie de animación Batman Beyond, na cal Bruce Wayne se retirou da loita contra o crime, e o novo Batman é un estudante de secundaria, Terry McGinnis. Serve como secuela de Batman: The Animated Series e The New Batman Adventures.
Bato, Leyte

Bato é unha municipalidade da provincia de Leyte, Filipinas. De acordo co censo do 2000 ten 32974 persoas. División territorial
Politicamente divídese en 32 barangays.
Batrun

Batrun (en árabe البترون, al-Batrūn) é unha cidade e porto do Líbano, cunha poboación de arredor de 7000 habitantes, capital do distrito homónimo. Está situada no norte do país, a uns 54 km ó norte de Beirut. Meta turística, a cidade é de maioría cristiá (católicos maronitas e ortodoxos).
Batruna

Batruna foi unha cidade do reino de Biblos. Estaba moi próxima á cidade, xusto poucos km ao norte, e foi a última que sobre o -1340 conquistaron os apiru, antes de que o seu xefe Abdi-Asirta fora asasinado polos seus, ao saber da chegada dun exército exipcio. Á súa morte o rei de Biblos, Rib-Hadda, recuperouna.
No período clásico foi coñecida como Botrys.
Na Idade Media foi capital dunha señoría do condado de Trípoli.
É a moderna Batroun, un pequeno porto mariñeiro da costa libanesa, cunha igrexa maronita (San Xurxo), a catedral tamén do século XIX (catedral de Mar Stefan) e unha capela coñecida como Sadiyat al-Bahr (A nosa dona do mar). Tamén hai restos dunha antiga igrexa (Mar Nohra) nunha rocha das inmediacións.
Battle of the Sexes (filme de 2017)

Battle of the Sexes é un filme británico-estadounidense de 2017 dirixido por Valerie Faris e Jonathan Dayton e escrito por Simon Beaufoy. O argumento está vagamente baseado no partido de tenis de 1973 entre Billie Jean King e Bobby Riggs. Está protagonizado por Emma Stone e Steve Carell como King e Riggs, xunto con Andrea Riseborough, Elisabeth Shue, Austin Stowell, Bill Pullman, Natalie Morales, Eric Christian Olsen e Sarah Silverman nos papeis secundarios. O filme marcou a segunda colaboración entre Carell e Stone despois de Amor estúpido e tolo, e a segunda colaboración entre Riseborough e Stone dende Birdman.
Estreouse no Festival de Cinema de Telluride o 2 de setembro de 2017, e estreouse nos cinemas dos Estados Unidos a través de Fox Searchlight Pictures o 22 de setembro de 2017. Recibiu valoracións positivas por parte da crítica, que elixiou as interpretacións de Stone e Carell, así como a dirección. Malia a boa acollida da crítica foi un fracaso de recadación, conseguindo só 18, 6 millóns sobre un orzamento de 25 millóns de dólares. Personaxes