proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Industrialización

Coñécese como industrialización o proceso polo que un Estado ou comunidade territorial pasa dunha economía baseada na agricultura, a unha fundamentada no desenvolvemento industrial, e no que este representa: o sostén fundamental do Produto Interior Bruto e a oferta de traballo á maioría da poboación.
En cada Estado os procesos de industrialización se deron en momentos diferentes. A clave a nivel global en Europa e América encóntrase a finais do século XVIII e o XIX, nos que a primeira revolución industrial, coa incorporación de novas tecnoloxías á explotación agrícola e a superación dos traballos artesanais para a industria mediante produción en masa, cambiaron drasticamente o modo económico e social. As características fundamentais da industrialización son:
Abandono do medio rural por amplas capas de poboación en busca de traballo ás cidades.
Expansión e crecemento das urbes en torno ás cales se instalan as grandes empresas industriais.
Emerxencia da burguesía como clase social detentadora dos medios de produción e que defenderá o liberalismo na creación de empresas e o comercio.
Aparición da cultura do proletariado e, con ela, do movemento obreiro que encontra a súa expresión sociolóxica e filosófica no marxismo.
Progresiva desaparición dos modos ilustrados e da nobreza como detentadores da titularidade dos recursos económicos e do poder político.
Por extensión fálase de industrialización para referirse a calquera modo de sociedade moi desenvolvida, se ben dende a década dos 50 do século XX. As sociedades con maior poder económico son aquelas que posúen uns altos niveis de desenvolvemento tecnolóxico.
Industrias Ferri

Industrias Ferri é unha empresa galega do sector naval con sede en Gondomar. Ferri deseña e fabrica guindastres e equipamento naval. Historia
As orixes da empresa están nun pequeno obradoiro no baixo da casa do pai de Ricardo Fernández Villar, mecánico naval e capitán. [Cómpre referencia] Empresas do grupo
En 2013 Talleres Carral (O Martinete, A Coruña) é o fabricante de maquinillas, chigres e cabrestantes máis importante de España, fundado en 1921, pasou a formar parte do grupo Industrias Ferri S. A.
A empresa naval belga Brusselle creada en 1929 fabricante de maquinillas e servotimóns foi mercada e fusionada con Talleres Carral pasando a chamarse Brusselle Carral Marine.
Industrias Guerra

Industrias Guerra é unha empresa galega fundada en Vila de Cruces en 1951 dedicada ao deseño e fabricación de equipamento forestal e naval. Historia e características
Fundada por Ricardo González Guerra e o seu xenro Benigno Sánchez Méndez. Nas súas orixes era un obradoiro de maquinaria agrícola, reparación e venda de tractores de segunda man. Tamén facía pequenas centrais hidoreléctricas. Na década de 1960 desligouse e pasou a chamarse Hitraf. A empresa foi fundada baixo o nome de Talleres Guerra. En 1981 pasouse a chamar Industrias Guerra, S. A. adicándose ao deseño, fabricación e montaxe de guindastres e remolques. Ten certificacións ISO 9001 por Lloyd's Register.
Empresas
Industrias Guerras
Hitraf
Grúas Tambre
Indutancia

Nun indutor, denomínase indutancia ( L {\displaystyle L} ), á relación entre o fluxo magnético ( Φ {\displaystyle \mathbf {\Phi } } ) e a intensidade de corrente eléctrica( I {\displaystyle I} ): L
Φ I {\displaystyle L
{\Phi \over I}}
Inecuación

Unha inecuación cunha incógnita x é un problema representado nunha escrita do tipo f ( x ) > g ( x ) {\displaystyle f(x)>g(x)} Exemplos: 5 x − 7 < x + 5 {\displaystyle 5x-7<x+5} 5 x − x < 7 + 5 {\displaystyle 5x-x<7+5} 4 x < 12 {\displaystyle 4x<12} x < 3 {\displaystyle x<3} Propiedades
Teorema I: As eventuais solucións dunha inecuación non se alteran se sumamos ou restamos a ambos os dous membros unha mesma función de x definida no dominio, ou se multiplicamos ou dividimos polo mesmo número mentres que a función sexa positiva.
Teorema II: Se as funcións son non negativas en todo punto da inecuación, poderemos elevar ambos os dous membros por un expoñente e obter unha ecuación equivalente á primeira.
Teorema III: Se as funcións non negativas son elevadas por un exponente s<0 obteremos unha inecuación oposta á primeira, a cal conseguiremos simplemente invertendo o signo de comparación. Inecuación de primeiro grao
Chamamos inecuación de primeiro grao a unha inecuacion do tipo a x + b > 0 {\displaystyle ax+b>0} /n se a>0 entón x > − b / a {\displaystyle x>-b/a} se a<0 entón x < − b / a {\displaystyle x<-b/a}
Inesivo

En gramática, inesivo é o nome dun caso no que vai unha palabra cando se quere indicar o lugar en cuxo interior se realiza a acción o proceso do verbo. En galego correspóndese coa preposición en ou con dentro de.
Por exemplo, en turco evlerimde significa 'dentro das miñas casas', de ev 'casa'. En finés, 'na casa' é talo·ssa, maja·s en estoniano, etxea·n en éuscaro e ház·ban en húngaro. Linguas aglutinantes
Nas linguas aglutinantes, este caso esprémese habitualmente mediante un afixo: sufixo -ssa en finés: talo 'casa' → talossa 'na casa'
sufixo -s en estoniano: maja 'casa' → majas 'na casa'
sufixo -ban/-ben en húngaro: a ház 'a casa' → a házban 'na casa'
sufixo -ni/-de en xaponés: ie 'casa' → iede/ieni 'na casa' Linguas flexivas
Nas linguas flexivas, o caso exprésase normalmente mediante unha preposición, ou tameń mediante flexión: preposición à en francés: la maison, "a casa" → à la maison "na casa" (en galego, a preposición é en).
preposición in e flexión do dativo en alemán: das Haus "a casa" → in dem Haus(e) ou im Haus(e)
En certas linguas indoeuropeas, a utilización dunha flexión permite opor o inesivo e o ilativo, que fan uso normalmente da mesma preposición: en latín
ilativo: in cubiculum eo 'vou ao cuarto' (flexión: acusativo)
inesivo in cubiculo sum 'estou no cuarto' (flexión: ablativo)
en alemán:
ilativo: ich gehe in den Wagen 'entro no coche' (flexión: acusativo)
inesivo: ich bin in dem Wagen 'estou no coche' (flexión: dativo)
Noutras linguas desta familia, entre elas o galego, esta oposición vén dada unicamente polo contexto ou polo cotexto (por exemplo, pola utilización un verbo de movemento ou estático).
Inespal

Inespal, Industria Española del Aluminio, foi unha industria de participación pública, filial do INI, adicada á fabricación de aluminio, fundada en 1958. Foi vendida a Alcoa, converténdose en Alcoa-Inespal.
En Galicia tivo instalacións na Coruña e San Cibrao. A planta de San Cibrao situouse en terreos de dous concellos, Cervo e Xove, arrincando as súas 512 cubas de electrólise o 3 de xuño de 1977.
Infancia

Neno, desde o punto de vista do seu desenvolvemento psicobiolóxico, é a denominación atribuída a toda criatura humana que non acadou a puberdade. Como sinónimo de infantil ou pueril, o termo aplícase a quen non é considerado adulto.
En función da súa evolución psicoafectiva, psicomotriz e cognitiva, ós acabados de nacer e durante a primeira etapa da súa vida, denomínaselles comunmente bebés para distinguilos dos que acadaron unha certa autonomía.
En termos xerais, ou xurídicos, neno é toda persoa menor de idade; neno ou nena. Desenvolvemento da infancia
O desenvolvemento da nenez é o estudo dos procesos e os mecanismos que acompañan o crecemento físico e mental dun infante mentres acada a súa madurez.
A pediatría é a rama da medicina referente ó coidado de nenos da infancia ata a adolescencia, e ás veces mesmo de adultos mozos (idades 0-21 anos).
Estas escalas de idades son aproximadas, e poden cambiar entre culturas. A lista seguinte reflicte o concepto do desenvolvemento do neno no século XXI. Cigoto: dende a concepción até o asentamento no útero.
Embrión: durante a embrioxénese, até a oitava semana aproximadamente
Feto: última fase, de preparación do nacemento.
Neonato (acabado de nacer): durante o primeiro mes fóra da matriz.
Lactante (naipelo): mentres mama.
Infante (meniño ou bebé): 0 - 1, 5 anos aproximadamente
Neno (rapaz, pícaro, cativo): 1, 5 - 4 anos aproximadamente
Nenez media: 5 - 10 anos aproximadamente, idade da escola primaria
Prepuberdade: 10 - 11 aproximadamente
Preadolescencia: idades 12 - 13 aproximadamente.
Adolescencia e puberdade (mozo): 14 - 19 aproximadamente.
Desenvolvemento cognoscitivo
Aprender: entender o mundo e coñecer o medio.
Música: os nenos motívanse e alégranse con ela.
Linguaxe: aprender a falar.
Educación: aprender a ler, escribir, colorear etc.
Psicoloxía e desenvolvemento: convivir coas demais persoas no seu medio.
Arte: espertar novas habilidades.
Infante, infanta

Infante é un título de nobreza, situado por debaixo do de príncipe. Este título recíbeno todos os fillos lexítimos do rei ou a raíña de Portugal e España (e doutras monarquías peninsulares como Aragón, León ou Navarra), que non son herdeiros da coroa. O feminino de infante é infanta. Etimoloxía
O termo infante deriva do latín infans, infantis, 'o que non fala'. Esta palabra está composta polo prefixo in-, de negación, e polo participio presente do verbo fāri, 'falar'. Así empezou a referirse aos nenos pequenos cando aínda non aprenderan a falar. Monarquías peninsulares
Nas monarquías da Península Ibérica o herdeiro da coroa é o único fillo do rei, ou a raíña, que recibe o título de príncipe, sendo en España (e antes, no Reino de Castela), o príncipe de Asturias; en Portugal, o príncipe real de Portugal, salvo o herdeiro presunto que recibe o título de príncipe da Beira; en Aragón, o príncipe de Xirona e en Navarra, o príncipe de Viana).
En España e Portugal, tamén reciben o nome de infante os parentes do rei que por graza real obteñen o título de infante ou infanta. Por exemplo, este título foille concedido a Carlos de Borbón-Dúas Sicilias, duque de Calabria, rei titular das Dúas Sicilias (Carlos I) polo seu primo o rei Juan Carlos I. Ou en Portugal, á S. Excª o senhor D. João da Bemposta, fillo de S. A. o infante D. Francisco de Bragança, Duque de Beja e neto lexítimo do rei D. Pedro II.
Tratamento
En España os infantes reciben o tratamento de Súa Alteza Real (S. A. R. ), mentres que en Portugal soamente o de Súa Alteza (S. A. ).
Un infante portugués e os seus fillos (mais non os dunha infanta), ten asociado o tratamento de senhor e de Dom, se non foren eles mesmos criados como infantes. En Francia
No caso da coroa de Francia, os fillos menores dos reis eran titulados como Enfants de France (Infantes de Francia) ou Fils de France (Fillos de Francia). Os fillos destes recibían o tratamento de Petits-Fils de France (Netos de Francia), na súa calidade de netos do rei por liña paterna exclusivamente. Outros usos
En varios países o termo infante é unha denominación legal relativa aos menores de idade que inclúe os nenos de cero a cinco anos.
O substantivo infante, no exército, refírese a un soldado de infantaría. Infantas nas artes
Las Meninas, cadro de Diego Velázquez (1656).
O aniversario da infanta, novela de Oscar Wilde (1889).
Au jardin de l'infante, Albert Samain (1911).
Pavane pour une infante défunte
peza para piano de Maurice Ravel (1899), e
novela de Jean de La Varende (1946).
Infección

Infección é o termo clínico para a colonización dun organismo hóspede por microorganismos. Na utilización clínica do termo infección, o organismo colonizador é prexudicial para o funcionamento normal e supervivencia do hóspede, polo que se cualifica ó microorganismo como patóxeno. Unha infección pode causar lesión celular local por metabolismo competitivo, produción de toxinas ou por reaccións antíxeno-anticorpo. Características
Aínda que tódolos organismos pluricelulares son colonizados nalgún grao por especies exteriores, a inmensa maioría destas habitan nunha relación simbiótica ou sen consecuencias para o hóspede. Un exemplo do anterior, son as especies de bacterias anaerobias que colonizan o colon dos mamíferos; outro exemplo son as distintas especies de estafilococos existentes na pel humana.
Unha infección activa é o efecto dunha loita na cal o organismo infectante trata de utiliza-los recursos do hóspede para se multiplicar, a costa do mesmo. O estado da infección é, de maneira frecuente, simplemente cuestión das circunstancias. Case todo organismo, nas condicións adecuadas, pode volverse patóxeno e case ningún organismo, se está presente en pequenas cantidades e en áreas ben protexidas polo sistema inmunitario do hóspede, pode levar a cabo unha infección comprometedora. Factores
As variables que se ven envolvidas na produción nun hóspede ó que se lle inoculou un patóxeno e o resultado final, son: A ruta de entrada do patóxeno e o acceso ás zonas do hóspede que gaña o patóxeno.
Período de incubación
Cantidade de xermes
A virulencia intrínseca do organismo particular (capacidade de multiplicación)
Toxicidade
Poder de invasión
Tempo de actuación
Asociación microbiana
O estado inmune do hóspede que está sendo colonizado. Exemplos
Como exemplo, as especies de estafilococos presentes na pel mantéñense inofensivas na mesma, pero cando se presentan nun espazo normalmente estéril, como é a cápsula dunha articulación ou o peritoneo, multiplicaranse sen resistencia e crearán unha gran carga para o hóspede.
Infección oportunista

Unha infección oportunista é unha infección causada por organismos patóxenos (virus, bacterias, protozoos, fungos) que se aproveitan de certas situacións de debilidade para causar infeccións, pero que normalmente non as causan no individuo san, co sistema inmunitario funcionando normalmente. Un sistema inmunitario comprometido por unha inmunodeficiencia dálle unha "oportunidade" ao patóxeno para infectar. Causas
A causa xeralmente é unha inmunodeficiencia en maior ou menor grao ou a inmunosupresión, que se poden orixinar por: Malnutrición
Fatiga
Infeccións recorrentes
Drogas inmunosupresoras administradas a receptores de transplantes de órganos
Infección por VIH avanzada
Quimioterapia contra o cancro
Predisposición xenética
Danos na pel
Tratamentos con antibióticos
Procedementos médicos
Embarazo. Tipos de infeccións
Entre as infeccións oportunistas máis comúns están principalmente as producidas polos seguintes organismos: Acinetobacter baumannii
Aspergillus sp.
Candida albicans
Clostridium difficile
Cryptococcus neoformans
Cryptosporidium
Cytomegalovirus
Geomyces destructans
Histoplasma capsulatum
Isospora belli
Poliomavirus JC, virus que causa a leucoencefalopatía multifocal progresiva.
Sarcoma de Kaposi causado polo Herpesvirus humano 8 (HHV8), tamén chamado herpesvirus asociado ao sarcoma de Kaposi (KSHV). O sarcoma de Kaposi é un tumor, pero subxace a infección por este virus.
Legionella pneumophila causante da lexionelose
Microsporidia
Mycobacterium avium complex (MAC) (micobacteria non tuberculosa)
Pneumocystis, lévedo (antes considerado protozoo) causante da pneumonía por Pneumocystis, que antes se chamaba Pneumocystis carinii f. hominis (f. forma)
Pseudomonas aeruginosa
Staphylococcus aureus
Streptococcus pneumoniae
Streptococcus pyogenes
Toxoplasma gondii Enfermidades oportunistas en persoas con SIDA
A SIDA é unha inmunodeficiencia que causa doenzas características como as seguintes: Tratamento
Depende do tipo de infección oportunista, pero xeralmente consiste no uso de antibióticos. Tratamento veterinario
As infeccións oportunistas causadas polas infeccións retrovirais polo virus da leucemia felina e o virus da inmunodeficiencia felina poden ser tratadas co inmunomodulador celular do linfocito T.
Infectoloxía

Infectoloxía ou infeccioloxía é a especialidade médica que se ocupa do estudo das doenzas causadas por diversos patóxenos como prións, virus, bacterias, protozoos, fungos e animais. Obxectivos e campos de estudo
Esta disciplina inclúe a identificación de patóxenos, o mecanismo de transmisión das infeccións, o seu tratamento, así como a prevención das mesmas mediante vacinas e medidas profilácticas.
A infectoloxía ocúpase tamén do control de gromos de enfermidades, no estudo da resistencia aos antibióticos, e na elaboración de políticas de saúde pública. Os especialistas en infectoloxía traballan estreitamente con epidemiólogos para rastrexar a propagación de enfermidades e con farmacólogos para desenvolver tratamentos efectivos. Historia
O desenvolvemento de vacinas e antibióticos marcou un antes e un despois na historia da medicina. A especialidade como un campo separado e claramente definido emerxeu a principios do século XX, aínda que o estudo das enfermidades infecciosas é moito máis antigo. O estudo pormenorizado da resposta inmunitaria pode proporcionar coñecementos críticos sobre a progresión das doenzas infecciosas e a eficacia das intervencións médicas.
A pandemia de COVID-19 representou un fito na historia da infectoloxía, non só polo seu impacto global senón tamén porque impulsou avances na investigación, no desenvolvemento de vacinas a un ritmo sen precedentes, extraordinariamente rápido, e na comprensión da transmisión e tratamento de doenzas infecciosas.
Infertilidade

A infertilidade é a incapacidade dunha persoa, animal ou planta de reproducirse por medios naturais. Nos seres humanos, a infertilidade pode describir a unha muller que non é quen de concibir ou que non é quen de levar o embarazo a bo termo. Existen varias causas biolóxicas, algunhas das cales poden ser solucionadas con intervención médica. Os índices de infertilidade incrementaron nun 4% dende a década de 1980, principalmente relacionados con problemas de fecundidade polo incremento da idade. Arredor do 40% dos problemas de infertilidade están causados polo home, outro 40% pola muller, e o 20% son o resultado de complicacións en ámbolos dous.
Infestación

Denomínase infestación á invasión dun organismo vivo por axentes parasitos externos ou internos. Diferenza coa infección
A diferenxa fundamental co termno infección, é que este último aplícase exclusivamente a microorganismos que teñen como obxectivo a súa reprodución no organismo infectado, causando en moitas ocasións a morte do mesmo, mentres que o obxectivo dos parasitos é a súa supervivencia a costa do hóspede que parasitan.
Polo tanto, o termo infección debe restrinxirse á acción de bacterias, virus e outros microorganismos cuxa acción sexa a descrita anteriormente. Clasificación
As infestacións pódense clasificar como internas ou endóxenas, ou externas ou esóxenas, segundo a situación do parasito no seu hóspede. A infestación externa ou a infestación ectoparasítica é unha enfermidade na que o parasito vive principalmente na superficie do corpo do seu hóspede, como exemplos, os ácaros, carrachas e piollos. Unha infestación interna ou infestación endoparasítica é unha afección na que o parasito habita principalmente no interior do corpo do seu hóspede e inclúe principalmente as infestacións causadas por vermes. Exemplos
Fungos, como as tiñas ou as cándidas.
Protozoos, como Balantidium coli ou os Tripanosoma sp.
Artrópodos, como os piollos ou os ácaros.
Nematodos, como o Ascaris lumbricoides.
Platihelmintos, como as tenias.
Infibulación

A infibulación é unha cruel mutilación dos xenitais femininos consistente nunha clitoridectomía seguida polo peche vaxinal mediante sutura. Soamente se deixa unha pequena abertura para a emisión da urina e descarga do sangue menstrual. Características
Polo xeral é unha parteira ou curandeira quen realiza a infibulación cando as nenas teñen entre 2 e 7 anos de idade. Non se utiliza anestesia e é común que as pequenas desenvolvan infeccións xa que as condicións da operación tenden a non ser moi hixiénicas.
A infibulación, chamada tamén circuncisión faraónica máis que definida é descrita así polo Dr. Cordero Marín[Cómpre referencia]: exportación total do clítoris, labios menores e parte dos labios maiores. As dúas partes da vulva sutúranse con espiños, xeralmente con acacia anana, fíxanse con cordel en peche de corpiño deixando un só buraco que dea paso aos ouriños e ás regras e asegurando a súa permeabilidade cun anaco de cana de bambú. A hemostasia realízase aplicando unha mestura, case sempre de azucre e goma arábiga. A continuación encóstanse ambas as pernas amarrándoas ata a altura dos xeonllos. Unhas semanas despois quítanse os espiños; se a operación non deu resultado repítese de novo.
Despois do matrimonio a vulva é aberta cun coitelo, o que a miúdo volve ocorrer en ocasión dun parto. O peche vaxinal volve repetirse cada vez que o esposo desexa facer unha viaxe.
A infibulación é a forma mais extensa do que en varias culturas africanas se denomina[[circuncisión feminina, unha práctica que aínda se vén realizando en 28 países. A meta é que as mulleres perdan a habilidade de sentir pracer sexual durante o coito, asegurando dese xeito que non serán infieis. O resultado é que a maioría das mulleres que son vítimas da infibulación desenvolven problemas médicos desde os quistes dermoides, infeccións urinarias e fístulas, ata as hemorraxias uterinas e outras complicacións serias que poden causarlles ata a morte.
Infidelidade

A infidelidade refírese, popularmente, ás relacións afectuosas do tipo romántico, a curto ou longo prazo, estabelecidas con persoas distintas do vínculo oficial que a miúdo se manteñen en segredo por considerarse como unha ameaza á institución familiar. A infidelidade pode significar a carencia de lealdade ou quebrantamento da mesma cara a calquera compromiso moral como a relixión, a amizade, o matrimonio (situación que se coñece como adulterio) ou calquera outra relación amorosa ou erótica.
A infidelidade amorosa, acepción coa que se adoita asociar o termo, é descrita, grosso modo, como a falta ó pacto normativo que limita o número de persoas involucradas nunha relación amorosa ou erótica e, por tanto, a prohibición de manter outras de forma paralela, sexan ocasionais ou continuas. De forma que, nas relacións con tradición monogámica a inclusión dun terceiro supón unha violación do acordo, mentres que en relacións poliamorosas prodúcese ó involucrar a persoas alleas ó círculo aceptado. Baixo esta definición, ser infiel é rachar de forma consciente un acordo afectivo ou sexual preestablecido para o tipo de relación escollida.
Infinitivo

En gramática, o infinitivo é unha forma verbal non finita que mostra as características dun substantivo e carece dalgúns trazos típicos dun verbo (como a expresión de categorías, por exemplo: a persoa, o estado de ánimo, etc. ). Por convención lexicográfica, o infinitivo é en moitas linguas a forma empregada para enunciar un verbo e, polo tanto, a que aparece como entrada de dicionario ou lema.
Porén, o infinitivo non sempre ten todas estas características nunha lingua determinada. Hai linguas sen infinitivo estrito, como o grego moderno, que usan varias estratexias para colocar un verbo nunha cláusula nominal. Terminacións
O infinitivo en galego pode terminar en -ar, -er, -ir ou -or (con esa terminación só se conserva o verbo por, sinónimo de poñer), coas correspondentes conxugacións. Tipos
Na lingua galega e portuguesa, alén do infinitivo non flexionado ou infinitivo impersoal, tamén existe o infinitivo flexionado por persoa, chamado infinitivo persoal, conxugado ou flexionado. Anteriormente tamén se usaba na lingua asturleonesa e na lingua napolitana e aínda é usado na lingua húngara. Termo
O nome "infinitivo" provén do adxectivo latino înfīnītīvus que significa "sen límite" e ás veces foi considerado un dos "modos" da gramática latina (entendendo "modo" non no sentido actual de modo, senón como un termo xenérico para indicar un forma gramatical). Polo tanto, înfīnītīvus era a forma abreviada de referirse a "modus înfīnītīvus". O nome responde a que o infinitivo non está limitado (e polo tanto está "sen límite") por varias categorías gramaticais de verbos en forma persoal (en latín o infinitivo non expresa modo, persoa ou número). O termo latino "īnfīnītīvus" foi unha tradución do termo gramatical grego ἀπαρέμφατος (scil. κλίσις) ( "aparémfatos" [scil. "clisis"] é dicir, "non indica nada ademais"), pois, ao carecer doutras marcas morfolóxicas, o infinitivo só indica o contido semántico do verbo.
Infinitivo conxugado

O infinitivo conxugado, infinitivo persoal ou infinitivo flexionado é unha flexión verbal que se forma engadindo morfema de persoa e número ao infinitivo. É unha das características máis orixinais do galego-portugués, aínda que existen formas similares no napolitano do século XV e vestixios no leonés antigo, o que, xunto coa influencia do portugués, pode explicar a súa presenza no mirandés. Tamén se usa hoxe na lingua húngara. Características
O infinitivo conxugado fórmase engadindo ao infinitivo impersoal os morfemas -es, -mos, -des, -en (que coinciden cos do futuro de subxuntivo, agás nos verbos irregulares): cantar -
cantares
cantar -
cantarmos
cantardes
cantaren
Úsase nos seguintes casos: Cando o infinitivo ten un suxeito distinto ao do verbo principal: (ti) Dille que o limpe antes de volver(mos); Ai, morte, canto xa tardas en me levares contigo!
Cando o suxeito do infinitivo vai expreso, pero a distancia do verbo principal: O rapaz saudou aos turistas ao pasaren xunto del; Ao estaren tan contentos, eu marchei caladiño para a cama.
Cando o infinitivo vai introducido por preposición: Para falares con el, tes que pedir cita.
Non se emprega nos seguintes casos: Cando o infinitivo é o verbo auxiliado dunha perífrase verbal: *Débesllo dicir agora mesmo.
Cando se constrúe con verbos do tipo: querer, poder, saber, deixar. .. porque neste caso o suxeito éo de todo o complexo verbal: *Queremos mercar un coche deportivo.
Non se debe confundir co futuro de subxuntivo, co que coincide nos verbos regulares e difire nos irregulares: Inf. conx. regular: comer, comeres, comer, comermos, comerdes, comeren.
Fut. subx. regular: comer, comeres, comer, comermos, comerdes, comeren.
Inf. conx. irregular: querer, quereres, querer, querermos, quererdes, quereren.
Fut. subx. irregular: quixer, quixeres, quixer, quixermos, quixerdes, quixeren.
Infixo

O infixo é un afixo que se entremete nas letras dunhas palabra, carecendo de significado. Un exemplo é rei-c-iño ou can-c-iño. A razón de ser dos infixos como fonemas intercalados nunha palabra responden a miúdo a unha cuestión de eufonía.
Inflación cósmica

A inflación cósmica é un momento teorizado do Universo no que se expandiría dende un tamaño semellante a un átomo de hidróxeno a un volume dun ano luz de radio nun tempo equivalente ó que a luz tarda en recorre unha trillonésima parte desa distancia.
Na investigación do modelo de inflación cósmica que se debe adoptar (se se considera algún verdadeiro, o que en 2022 non está aínda claro) téñense usado diversos experimentos, principalmente BICEP, BICEP2, Keck Array (varios BICEP2 nun só aparello) e BICEP3 (que será seguido do BICEP Array), localizados no polo sur e procurando medir a polarización circular e linear do fondo cósmico de microondas, así como polo CMB-S4.
Inflatable Antenna Experiment

Inflatable Antenna Experiment, coñecido tamén polo seu acrónimo IAE, foi un satélite artificial tecnolóxico da NASA lanzado o 19 de maio de 1996 mediante o transbordador espacial Endeavour desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Características
IAE consistía nunha antena despregable feita de mylar. Foi soltada desde o transbordador Endeavour durante a misión STS-77 acoplada ó satélite Spartan 207, que serviu de plataforma para o inchado e despregadura da antena, que tras expandirse ata os 16 metros de diámetro mantivo a súa forma grazas a tres mastros inchables de 30 metros de longo. IA posteriormente desacoplouse de Spartan, reentrando na atmosfera días máis tarde, o 22 de maio de 1996. Spartan foi recollido polo transbordador.
Influencia

O concepto de influencia refírese á habilidade para exercer un poder (en calquera das súas formas) sobre alguén, de parte dunha persoa, dun grupo ou dun acontecemento en particular.
Na sociedade, a influencia preséntase nas interrelacións de axentes humanos e móstrase claramente nos cambios de actitude que presenta un determinado grupo de persoas ás cales vai dirixida, tendo en conta o grao dos cambios determínase o grao de influencia exercida. No desenvolvemento da influencia preséntanse distintos factores que permiten a súa realización, como os recursos políticos cos que se conta ou a habilidade de persuasión e disuasión. A influencia utiliza métodos flexibles, entre os cales se destaca o poder de convencemento.
Segundo a teoría organizacional, maniféstase influencia cando na relación de axentes humanos xorde un líder notábel que, por carisma, autoridade ou notoriedade, é capaz de incidir nun ou máis individuos, quen se acollen ás decisións de dito líder.
Influencia da nasal trabante

A influencia da nasal trabante é un fenómeno fonético propio da lingua galega, que consiste en que unha consoante nasal trabando a sílaba pode alterar o timbre de /'ɛ/ e /'ɔ/ tónicos, pechándoos un grao: latín DĕNTE > dente ['dɛnte] > ['dente]
latín PŏNTE > ponte ['pɔnte] > ['ponte]
Este fenómeno dáse nos substantivos e nalgúns adxectivos. Non afecta aos adverbios, pronomes ou verbos: ben ['bɛn]
cen ['θɛn]
Prodúcese en palabras patrimoniais, xa que os cultismos manteñen a tendencia a realizaren o timbre aberto da vogal tónica ciencia ['θjɛnθja]
frecuencia [fre'kwɛnθja]
Ao igual que a metafonía, é un fenómeno propio da parte occidental de Galiza, aínda que a súa distribución xeográfica depende da vogal afectada. Así, o ['ɔ] etimolóxico só se conserva no galego de Asturias e falares próximos de Lugo, mentres que o ['ɛ] consérvase en todo o galego exterior e en parte das provincias de Lugo e Ourense.
InfoVía

InfoVía foi unha rede informática paralela a Internet creada por Telefónica en 1995 e desenvolvida baixo o protocolo TCP/IP, de forma que se podía acceder a Internet a través dela. Debido ao seu alto custo e baixa calidade do servizo, [Cómpre referencia] a finais de 1998 desaparecería deixando paso a InfoVía Plus.
Infobar

Denomínase infobar un widget ou ferramenta informática usada polos navegadores Internet Explorer, Mozilla Firefox e outros para mostrar información ao usuario. Un infobar está considerado vantaxoso, posto que non interrompe as actividades do usuario, senón que permite que esta obteña información adicional namentres navega e usa o computador para outros fins.
Informática biomédica

A informática biomédica (tamén chamada informática da saúde, informática do coidado da saúde, informática de asistencia en enfermaría, ou informática clínica) é a aplicación da informática no coidado da saúde.
É un campo científico multidisciplinar que utiliza a tecnoloxía da información na saúde para mellorar esta mediante combinacións de mellor calidade, maior eficiencia (diminuíndo custos e mellorando a dispoñibilidade) e novas oportunidades. Disciplinas involucradas, recursos e aplicacións
As disciplinas involucradas inclúen as ciencias da información, ciencias computacionais, ciencias sociais, ciencias do comportamento e ciencias administrativas, entre outras.
Relaciónase cos recursos, dispositivos e métodos requiridos para optimizar a adquisición, almacenamento, recuperación e uso de información en saúde e biomedicina. As ferramentas de información da saúde abarcan, entre outras, as computadoras, guías de práctica clínica, terminoloxía médica formal e sistemas de información e comunicación.
Aplícase nas áreas de enfermaría, coidado clínico, odontoloxía, farmacia, saúde pública, terapia ocupacional, fisioterapia e investigación (bio)médica e en medicina alternativa. Os estándares internacionais no tema cóbrense polas ICS 35. 240. 80, das cales a ISO 27799: 2008 é un compoñente principal.
A bioinformática molecular e a informática médica converxeron con campo da informática biomédica e da bioinformatica translacional.
Infraestrutura

Denomínase infraestrutura a aquela realización humana deseñada e dirixida por profesionais da arquitectura, enxeñaría civil, urbanismo etc. , que serven de soporte para o desenvolvemento doutras actividades e o seu funcionamento, necesario para a organización estrutural das cidades, territorios e empresas.
Este termo é utilizado habitualmente como sinónimo de obra pública por ser case sempre o Estado o encargado da súa construción e mantemento en razón da súa utilidade pública e dos custos de execución, xeralmente elevados. Etimoloxía
O termo orixinouse a principios do século XX, e deriva do francés infrastructure, ue o formou coa forma latina infra-, "debaixo" e structure "estrutura". Tipos de infraestruturas
Infraestruturas de transporte.
Transporte terrestre: vías: rúas, camiños, estradas, autoestradas, autovías, liñas de ferrocarril e pontes.
Transporte marítimo: portos e canais.
Transporte aéreo: aeroportos.
Infraestruturas enerxéticas.
Redes de electricidade: alta tensión, media tensión, baixa tensión, transformación (subestacións), distribución e iluminación pública.
Redes de distribución de calor: calefacción urbana.
Redes de combustíbeis: oleodutos, gasodutos etc.
Outras fontes de enerxía: encoros para enerxía hidráulica, parques eólicos, centrais térmicas, centrais nucleares, enerxía mareomotriz etc.
Infraestruturas hidráulicas.
Redes de auga potábel: encoros, depósitos, tratamento e distribución.
Redes de desaugadoiro: cloacas, estacións depuradoras.
Redes de reciclaxe: recollida de residuos, vertedoiros de lixo, incineradoras etc.
Infraestruturas de telecomunicacións.
Redes de telefonía fixa.
Redes de televisión de sinal pechado.
Redes de repetidores.
Redes de fibra óptica.
Celas de telefonía celular.
Infraestruturas de edificación.
Vivenda.
Comercio.
Industria.
Saúde: hospitais, centros de saúde (ambulatorios) etc.
Educación: centros de educación preescolar, educación infantil, educación primaria, educación secundaria, formación profesional, ecuación especial, universidades.
Lecer: parques e xardíns.
etc. Impacto ambiental
As grandes obras de infraestrutura moitas veces xeran impactos sociais e ambientais, poñendo en risco a saúde e benestar das comunidades afectadas, polo que precisan de exhaustivos estudos de impacto ambiental previos á súa realización. Infraestruturas verdes
Así mesmo, tamén se denominan infraestruturas ás chamadas "infraestruturas verdes", que se compoñen principalmente de vexetación e solos, e que teñen o obxectivo de mellorar a xestión da auga da chuvia dos ambientes construídos, con beneficios laterais tales como mellora na calidade do aire, redución do efecto "illa de calor" etc.
Inframundo

O inframundo é o mundo sobrenatural dos mortos en varias tradicións e mitos relixiosos, situado debaixo do mundo dos vivos. Ctónico é o adxectivo técnico para o relativo ao inframundo.
O concepto dun mundo subterráneo atópase en case todas as civilizacións e "pode ​​ser tan antigo como a propia humanidade". As características comúns dos mitos do inframundo son relatos de persoas vivas que viaxan ao inframundo, a miúdo con algún propósito heroico. Outros mitos reforzan as tradicións de que a entrada das almas ao inframundo require unha correcta observación da cerimonia, como a antiga historia grega de Patroclo, acabado de morrer, que persegue a Aquiles ata que o seu corpo puido ser enterrado correctamente para ese propósito. As persoas con condición social estaban vestidas e equipadas para navegar mellor polo inframundo.
Unha serie de mitoloxías incorporan o concepto da alma do falecido que realiza a súa propia viaxe ao inframundo, sendo necesario que os mortos atravesen un obstáculo definitorio como un lago ou un río para chegar a ese destino. As imaxes destas viaxes pódense atopar tanto na arte antiga como na moderna. O descenso ao inframundo foi descrito como "o mito máis importante para os autores modernistas".
Infrared Background Signature Survey

Infrared Background Signature Survey ou IBSS foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 28 de abril de 1991 mediante o transbordador espacial Discovery durante a misión STS-39 desde Cabo Cañaveral. Características
IBSS viaxou ao espazo na bodega do transbordador, desde onde foi liberado para facer as súas observacións para logo ser recollido e devolto a terra. A súa misión principal foi realizar experimentos para o desenvolvemento de sensores de detección de mísiles balísticos.
IBSS estaba patrozinado pola Organización da Iniciativa de Defensa Estratéxica ou SDIO. A carga a bordo do satélite estaba composta por un sensor infravermello, un sensor multiespectral para observar en varias lonxitudes de onda, dúas cámaras de televisión para baixas intensidades de luz e equipamento de soporte. Unha vez en voo libre, IBSS observou o comportamento dos motores do sistema de control de posición do transbordador para usalo como perfil para o desenvolvemento de sensores capaces de detectar o mesmo tipo de sinatura no espazo, indicativo doutros sistemas de control de posición como o dos mísiles balísticos durante manobras de corrección de traxectoria. Parte dos experimentos de IBSS tamén implicaban a solta de diferentes tipos de gases no baleiro para estudar o seu comportamento e caracterizalos para mellorar a detección de gases parecidos durante o voo de mísiles balísticos. Ao final da súa misión IBSS foi recollido polo transbordador e devolto a terra, o 2 de maio de 1991.
Ingapan

Ingapan (Industria Gallega del Pan) é unha empresa galega de alimentación creada en Lugo en 1959. Adícase á produción de pan, derivados, empanadas, pratos precociñados e sobremesas.
A empresa vende os seus produtos en máis de 20 países. Historia
A empresa ten a súa orixe na fundación en 1959 da Panadería Chousa en Lugo. En 1993 a empresa pasa a chamarse Ingapan SL, dende entón foi ampliando o negocio non só ao sector da alimentación. A empresa fabrica pan en varios formatos, empanadas galegas, pizzas, pratos precociñados ou pasteis. En 2017 vendeu o 60% da empresa ao grupo Europastry Marcas
Ingapan comercializa os seus produtos baixo diversas marcas. Chousa (pan)
Kentes (empanadas galegas)
Ingapirca

Ingapirca é un complexo arqueolóxico inca-cañarí localizado na provincia de Cañar, Ecuador a 60 km da cidade de Cuenca e a 3. 160 metros de altura. De estrutura elíptica era un templo dedicado ó sol, aínda que tiña tamén unha finalidade estratéxica e administrativa. Consérvanse ruínas dun cemiterio, de observatorios solares, baños, depósitos, residencia dos sacerdotes.
Inge Lehmann

Inge Lehmann, nada en Copenhague o 13 de maio de 1888 e finada ibídem o 21 de febreiro de 1993, foi unha sismóloga e xeofísica dinamarquesa. Traxectoria
En 1936 descubriu que a Terra ten un núcleo interno sólido dentro dun núcleo externo fluído. Antes diso críase que o núcleo da Terra era unha única esfera derretida. Porén, a sismóloxía non era quen de explicar as medidas das ondas sísmicas dos terremotos, que eran inconsistentes coa súa teoría. Lehmann analizou as medidas das ondas sísmicas, e chegou á conclusión de que a Terra tiña un núcleo sólido interno. Outros sismólogos puxeron a proba a súa teoría e aceptaron a explicación de Lehmann.
Ingua

Na anatomía humana, a ingua (o adxectivo é "inguinal", como en canle inguinal) ou virilla é a zona de unión (tamén coñecida como a rexión inguinal) entre o abdome e a coxa a cada lado do óso pube. Isto tamén é coñecido como o Compartimento medial da coxa que consiste nos músculos adutores da cadeira ou nos músculos da ingua. Un tirón no músculo da ingua xeralmente refírese a unha dolorosa lesión debida ao estirar os músculos adutores dos músculos adutores da cadeira.
Estes músculos adutores da cadeira que compoñen a ingua e compóñense do adutor curto, adutor longo, adutor maior, gracilis e pectíneo. Estes músculos da ingua complementan a coxa (achegan o fémur e o xeonllo ata a liña media). A ingua esta innervada polo nervio obturador, con dúas excepcións: o músculo pectínico é innervado polo nervio femoral e a porción do adutor maior está innervado polo nervio tibial.
Na ingoa, debaixo da pel, hai de tres a cinco ganglios linfáticos inguinais profundos que desempeñan un papel no sistema inmunitario. Estes poden inflamarse debido a certas enfermidades, o máis común é unha infección simple e o menos probable, un cancro. Unha cadea de ganglios linfáticos inguinais drena aos nodos profundos. Nun procedemento de flebografía, a ingoa é o lugar preferido para as incisións para meter un catéter no sistema vascular. O ligamento inguinal vai desde o tubérculo pubiano ata a espiña ilíaca superior anterior e a súa anatomía é moi importante para as operacións de hérnia.
Inhibidor da bomba de protóns

Os inhibidores da bomba de protóns (ou IBP) son un grupo de fármacos cuxa acción principal é a redución pronunciada e duradeira da produción de ácido gástrico. O grupo seguiu e substituíu en gran medida a outro grupo de fármacos con efectos similares, pero cunha forma de acción diferente, os chamados antagonistas do receptor H₂. Estes medicamentos atópanse entre os medicamentos máis vendidos no mundo e xeralmente considéranse seguros e efectivos.
A gran maioría destes fármacos son derivados de benzimidazol, porén, a investigación indica que os novos derivados de imidazopiridina poden ser un medio de tratamento máis eficaz. As doses altas ou o uso a longo prazo de IBP conducen a un posíbel aumento do risco de fracturas óseas. Uso clínico
Estes medicamentos úsanse para tratar moitas condicións, incluíndo: Dispepsia
Úlcera péptica
Enfermidade de refluxo gastroesofáxico (ERGE)
Esofaxite por refluxo
Esófago de Barrett
Prevención da gastrite por estrés
Gastrinoma e outras condicións que provocan hipersecreción ácida
Síndrome de Zollinger-Ellison Exemplos de inhibidores da bomba de protóns
Medicamentos vendidos no mercado español: Omeprazol (EFG, Arapride®, Audazol®, Aulcer®, Belmazol®, Ceprandal®, Dolintol®, Emeproton®, Gastrimut®, Losec®, Miol®, Norpramin®, Novek®, Nuclosina®, Parizac®, Pepticum®, Prysma ®, Ulceral®, Zimor®)
Lansoprazol (EFG, Estomil®, Lanzol®, Monolitum®, Opiren®, Pasgram®, Protoner®, Pro-Ulco®)
Esomeprazol (EFG, Axiago®, Nexium®)
Pantoprazol (EFG, Alapanzol®, Anagastra®, Citrel®, Panproton®, Pantecta®, Pantoloc®, Ulcotenal®)
Rabeprazol (Aciphex®, Pariet®)
Efectos adversos
En xeral, os inhibidores da bomba de protóns son ben tolerados e a incidencia de efectos adversos a curto prazo é relativamente baixa. A extensión e a incidencia dos efectos adversos son similares para todos os inhibidores da bomba de protóns, aínda que se informaron con máis frecuencia co omeprazol; isto pode deberse a que leva máis tempo no mercado e, polo tanto, ten máis experiencia clínica.
Os efectos adversos comúns inclúen: dor de cabeza (no 5, 5% dos usuarios en ensaios clínicos), náuseas, diarrea, dor abdominal, fatiga e mareos. O uso prolongado está asociado á hipomagnesemia.
Debido a que o corpo usa ácido gástrico para liberar vitamina B₁₂ das partículas dos alimentos, e ao ver a acidez diminuída, o uso prolongado de inhibidores da bomba de protóns pode provocar unha deficiencia de vitamina B₁₂.
Inhibidor da protease relacionado coa proteína Z

O inhibidor da protease dependente da proteína Z ou ZPI é unha proteína do plasma sanguíneo que inhibe os factores Xa e XIa da fervenza de coagulación do sangue. É un membro da clase de encimas inhibidores da serina protease (serpinas). Como indica o seu nome, require a proteína Z, outra proteína circulante do sangue, para poder funcionar axeitadamente, pero isto só se aplica á súa inhibición do factor X.
Ten un peso molecular duns 72 kDa e consta de 444 aminoácidos. Prodúcese no fígado. Está codificada no xene SERPINA10 do cromosoma 14 humano. Papel en enfermidades
Water et al. atoparon deficiencia de ZPI no 4, 4% dunha cohorte de pacientes de trombofilia (unha tendencia á trombose). Historia
Han et al. describiron por primeira vez o ZPI en 1998. O mesmo grupo caracterizouna con máis detalle en 2000.
Iniciativa de Partidos Comunistas e Obreiros

A Iniciativa de Partidos Comunistas e Obreiros, ou simplemente Iniciativa, é unha internacional leninista europea. A Iniciativa ten 29 partidos membros de toda Europa. O Partido Comunista de Grecia (KKE) é o principal fundador da Iniciativa.
Foi creada o 1 de outubro de 2013 e na reunión fundacional elixiuse que os membros do seu Secretariado serían o Partido Comunista de Eslovaquia, o Partido Comunista dos Pobos de España, o Partido Comunista de Grecia, o Partido Obreiro Húngaro, o Partido dos Traballadores de Irlanda, o Partido Comunista en Italia, o Partido Socialista de Letonia, o Partido Comunista de Suecia e o Partido Comunista de Turquía.
O obxectivo da Iniciativa é "contribuír á investigación e o estudo de asuntos relativos a Europa, particularmente relativos á UE, a liña política que se establece no seu marco e ten impacto nas vidas dos traballadores, así como axudar á elaboración de posicións conxuntas dos partidos e a coordinación da súa solidariedade e outras iniciativas".
A organización disolveuse o 9 de setembro de 2023, por discrepancias internas sobre a postura común en canto á guerra de Ucraína.
Iniciativa lexislativa

Denomínase iniciativa lexislativa á potestade que constitucionalmente atribúese a un ou máis órganos dun Estado ou territorio para iniciaren o procedemento de trámite de forma válida que culmine na aprobación, modificación ou derrogación dunha lei.
A Iniciativa Lexislativa correspóndelle efectuala ao Goberno, manifestada a través do Proxecto de Lei polo Congreso e o Senado e por último levado a cabo polas Cámaras de acordo coa Constitución e os seus Regulamentos. Órganos con iniciativa lexislativa
Na maioría dos países, a iniciativa lexislativa correspóndelle ao Parlamento ou ao Congreso ou ben a outro órgano como ao xefe de estado ou ao goberno. ..
Con todo, os diferentes ordenamentos teñen regulados mecanismos de iniciativa variados que poden permitir a outros órganos constitucionais posuír iniciativa lexislativa. Tamén se regula en moitos países a iniciativa popular, que xorde dos propios cidadáns. Tipos de iniciativa lexislativa
Inicativa lexislativa única: Dáse naqueles sistemas onde soamente ten a iniciativa lexislativa o órgano que ten á súa vez atribuído o poder lexislativo, e só este pode iniciar o procedemento. Nos sistemas de bicameralidade do congreso ou parlamento, adoita corresponder a senllas cámaras por igual.
Iniciativa lexislativa compartida: É aquela na que, ademais do poder lexislativo, a iniciativa pode partir doutros órganos de goberno.
Xunto ao poder executivo: Neste caso, ademais do poder lexislativo, o poder executivo, xeralmente o xefe de goberno, pode propor unha norma con rango de lei, xa sexa as ideas matrices ou un artigo específico, e que sexa tramitada polo Congreso ou Parlamento.
Xunto a outros órganos: Neste caso, que pode ser compatible co anterior, atribúese a iniciativa tamén a outros órganos públicos, como as Asembleas Lexislativas dos Estados dunha Federación, ou á propia acción popular. Tamén pode existir iniciativa limitada, concedida a certos órganos do Estado en materias específicas, por exemplo, a que se outorga á Corte Suprema nalgúns países, en temas relativos á administración de xustiza.
En calquera das fórmulas, a iniciativa lexislativa adoita necesitar de certos requisitos para considerala válida: mínimo de membros do Parlamento, Congreso ou da cámara (alta ou baixa) que a incoen; consonte ao Consello de ministros no seu caso; resolución maioritaria favorable das Asembleas Lexislativas dos estados federados ou número mínimo de cidadáns que a apoien. En ocasións tamén a ulterior tramitación lexislativa pode ser algo diferente segundo o órgano do que parta a iniciativa.
Iniciativa pol Asturianu

Iniciativa pol Asturianu (en galego, Iniciativa polo asturiano) é un colectivo creado no ano 2011 que traballa pola normalización do idioma asturiano e polo recoñecemento dos dereitos lingüísticos dos seus falantes. O seu primeiro presidente é desde o seu primeiro congreso en 2012, Inaciu Galán.
O ámbito de actuación da organización é o territorio da comunidade autónoma de Asturias, aínda que colabora con outras organizacións do dominio lingüístico asturleonés nos lugares onde é lingua propia ademais de establecer contactos internacionais que supoñan un recoñecemento e apoio ao idioma.
Esta asociación, busca implantar o uso do asturiano en ámbitos novos a través de accións concretas que permitan chegar a acordos con entidades de todo tipo. Así, busca acordos, pero tamén fai uso de campañas reivindicativas nas situacións que considera necesario.
Inimigo do estado

Un inimigo do Estado é unha persoa acusada de certos crimes contra o Estado como traizón. Describindo os individuos deste xeito ás veces é unha manifestación de represión política. Por exemplo, un autoritario réxime pode pretender manter seguridade nacional, describindo disisdentes sociais ou políticos coma "inimigos do Estado". Noutros casos, o individuo en cuestión pode ter lexitimamente posto en perigo ao e/ou a súa poboación. Por exemplo, un axente dobre pode vender segredos militares ou de intelixencia que poderían minar a seguridade dunha nación, e, polo tanto, ser considerado non un inimigo de só unha persoa ou entidade dentro dun estado, senón do propio Estado e as entidades nel.