Música dos países islámicos

A música dos países islámicos refírese á música relixiosa, tal e como se realiza nos servizos públicos islámicos ou devocións privadas, ou máis xeralmente ás tradicións musicais do mundo musulmán. O corazón clásico do islam é o Oriente Medio, África do norte, o Corno de África, África occidental,
Irán, Asia Central e Asia meridional. Debido a que o islam é unha relixión multiétnica, a expresión musical dos seus seguidores é moi diversa. As tradicións indíxenas de varias partes influíron nos estilos musicais populares entre os musulmáns na actualidade. Estilos musicais seculares e folclóricos
Oriente Medio
Música árabe
Música exipcia Música iraniana Música clásica turca
Todas estas rexións estaban conectadas polo comercio moito antes das conquistas islámicas do século VII, e é probable que os estilos musicais percorran as mesmas rutas que os bens comerciais. Non obstante, a falta de gravacións, só podemos especular sobre a música preislámica destas áreas. O islam debeu ter unha grande influencia na música, xa que unía vastas áreas baixo os primeiros califas e facilitaba o comercio entre terras afastadas. Certamente, os sufís, irmandades de místicos musulmáns, difundiron a súa música por todas partes.
Norte de África
Música de Alxeria
Música de Marrocos
Os países bérberes e árabes do norte de África, como Marrocos, Alxeria e Tunisia, comparten algunhas tradicións musicais con Exipto e os países árabes de Oriente Medio. Estilos de música modernos e populares como Raï e Chaabi orixináronse nos condados bérberes. Ademais, as influencias de África occidental pódense escoitar na música popular de Gnawa.
Corno de África
A maioría da música de Somalia está baseada na escala pentatónica. É dicir, as cancións só usan cinco alturas por oitava en contraste cunha escala heptatónica (sete notas) como a escala maior. Na primeira escoita, a música somalí pode confundirse cos sons de rexións próximas como Etiopía, Sudán ou Eritrea, pero en definitiva é recoñecible polas súas propias melodías e estilos únicos. As cancións somalís adoitan ser o produto da colaboración entre letristas (midho), compositors (lahan) e cantantes (odka). Os instrumentos destacados na música somalí inclúen o kaban (oud).
África Occidental
O islam é a relixión organizada máis grande e antiga desta rexión, aínda que os estilos e xéneros indíxenas Sahelian e Sáhara son ​​máis prominentes que os influenciados pola teoría do Oriente Medio.
Os xéneros musicais de África occidental son máis variados e adoitan incorporar influencias nativas e bérber, no canto daquelas de orixe árabe. Na rexión existe unha longa historia de música de corte baseada en relatos históricos e cantos de eloxio. Xeralmente prefírense instrumentos de vento e corda, como a arpa Kora, a laúde xalam ou a frauta Tambin (semellante á ney) que percusión, aínda que os instrumentos de percusión como o tambor falante e djembe tamén se tocan amplamente entre as poboacións musulmás.
Asia Central
Música de Asia Central
Moitos dos países de Asia Central como Uzbekistán, Tadjiikistán e Turkmenistán foron fortemente influenciados pola cultura turca e persa. Os instrumentos con arco son comúns, ao igual que o canto bárdico.
Sur de Asia
Música de Bangladesh
Música das Maldivas
Música de Paquistán
A música dos países musulmáns do sur de Asia (Bangladesh, Maldivas e Paquistán), así como de países con importantes minorías musulmás (India, Nepal e [ [Sri Lanka]]) fusionou xéneros de Oriente Medio con modos de música clásica indíxena, e é xeralmente distinto en estilo e orquestración, aínda que debido aos fortes vínculos atopados entre Oriente Medio, Asia central, e o sur de Asia, está máis preto dos estilos do Oriente Medio que os da periferia do mundo islámico, que tenden a ser puramente indíxenas.
Sueste asiático
A maioría musulmá Indonesia foi significativamente menos influenciada polas tradicións de Oriente Medio que a de Asia meridional. Como resultado, moitos estilos musicais locais son anteriores á chegada do islam, aínda que as excepcións inclúen a Zapin e Joget malaias, e os indonesios gambus, que mostran unha forte influencia de Oriente Medio.
Tamén hai xéneros musicais locais nas rexións de maioría musulmá do sueste asiático que están influenciadas polas tradicións árabes, como o tagoniano do pobo sundanés e o glipang da xente de Probolinggo. A música das rexións de maioría musulmá do sueste asiático está máis relacionada cos xéneros musicais do sueste asiático e do leste asiático. A formacións Chong Gime así como Gamelan e Kulintang xa existían na rexión antes da chegada do islam, e a teoría e o método musical deben máis á forte influencia chinesa así como os principios hindú-budista, que á filosofía musical árabe. As variacións dunha das dúas escalas principais prevalecen na rexión entre diferentes conxuntos: slendro e pelog (ambos orixinados en Xava).
En Xava, o santo musulmán Sunan Kalijaga fomentou o uso do gamelan para a música devocional islámica. Tipos de recitación e música devocional musulmá
Nasheed
Os nasheeds son cancións morais e relixiosas cantadas en varias melodías por algúns musulmáns actuais sen instrumentos musicais. Non obstante, algúns grupos nasheed usan instrumentos de percusión, como o daf. Cantar cancións morais deste tipo sen instrumentación é considerado permitido (halal) por moitos musulmáns. Os servizos de adoración sufí adoitan chamarse dhikr ou zikr. O dhikr dos musulmáns do sur de Asia é "quietista". Os servizos sufís máis coñecidos en Occidente son o canto e o baile rítmico dos derviches xiratorios ou os Mevlevi sufís de Turquía.
Non obstante, os sufís tamén poden interpretar cancións devocionais en público, para o goce e a edificación dos oíntes. O modo é relixioso, pero a reunión non é un servizo de adoración.
En Turquía, unha vez sede do Imperio Otomán e do califato, os concertos de canción sagrada chámanse Mehfil-e-Sama (ou "reunión de Sama). As formas das cancións inclúen ilahi e nefe.
No sur de Asia, especialmente Bangladesh, Paquistán e a India, un estilo moi coñecido de música sufí é o qawwali. Un programa tradicional de qawwali incluiría: A hamd - unha canción en loanza de Alá
A na`at - unha canción en loanza de Mahoma
Manqabats: cancións en eloxio dos ilustres mestres da confraría sufí á que pertencen os músicos
Ghazals: cancións de embriagadez e anhelo, que usan a linguaxe do amor romántico para expresar o anhelo da unión da alma co divino.
As actuacións Shi'a qawwali seguen normalmente ao naat cun manqabat en eloxio de Ali, e ás veces un marsiya, un lamento pola morte de gran parte da familia de Ali na Batalla de Karbala.
O cantante de qawwali máis coñecido nos tempos modernos é Nusrat Fateh Ali Khan.
Outro xénero tradicional de música sufí do sur asiático é o Kafi, que é máis meditativo e implica o canto en solitario en oposición á forma de conxunto vista no qawwali. O expoñente máis coñecido dos Kafi é a cantante paquistaní Abida Parveen.
A música sufí desenvolveuse cos tempos. Unha banda paquistaní de rock sufí, Junoon, formouse na década de 1990 para darlle un toque moderno e adaptarse ás xeracións máis novas. A banda acadou gran popularidade, tanto en Paquistán como en Occidente.
Música para celebracións relixiosas públicas
Música Ta'zieh: Ta'zieh é unha peza teatral, en parte drama musical, en parte drama relixioso, raramente representada fóra de Irán. Representa o martirio do Imán Hussein, venerado polos xiítas musulmáns.
Música Ashurah: interpretada durante o período de loito Muharram, conmemorando a morte do imán Hussein e os seus seguidores. (Xiítas)
Thikiri (da palabra árabe "Dhikr" que significa lembranza de Deus - realizada polas ordes sufís Qadiriyya de waYao ou pobo Yao en África oriental e austral (Tanzania), Mozambique, Malawi, Zimbabue e Suráfrica).
Manzuma - cancións morais interpretadas en Etiopía.
Madih nabawi - Himnos árabes loando a Mahoma. Modos
Maqam
Dastgah Instrumentos
Algúns musulmáns cren que só se admite a música vocal (halal) e que os instrumentos están prohibidos (haram). De aí que haxa unha forte tradición de canto devocional a capela.
Con todo, algúns musulmáns cren que calquera instrumento é lícito sempre que se use para os tipos de música permitidos. De aí que haxa unha longa tradición de acompañamento instrumental a cancións devocionais. Pode empregarse unha gran variedade de instrumentos, dependendo das tradicións musicais locais.
Tradicionais: Batería (daf, bendir, zarb, rebana e outros)
Gongs
Laúde ou oud
Instrumentos de vento como o ney e outros.
Instrumentos de palleta (shehnai).
Introducións recentes: Harmonio (popular en Paquistán e a India) Permisibilidade da música
A cuestión da admisibilidade da música na xurisprudencia islámica está historicamente disputada. O imán al-Ghazzali, un dos máis famosos eruditos musulmáns, escribindo hai case mil anos, relatou varios hadiths e chegou á conclusión de que a música está permitida dicindo: "Todos estes Ahadith son presentados por al-Bukhari e cantar e tocar non son haram". Pero a maioría dos eruditos interpretan os capítulos de Luqman e Al-Isra no Corán como evidencia de que a música é haram, aínda que isto é discutido por outros que non están de acordo.
Os que non permiten a música cren que Mahoma censurou o uso de instrumentos musicais cando dixo: "Haberá entre a miña xente Ummah persoas que considerarán como permisibles o adulterio, a seda, o alcol e os instrumentos musicais". Os que sosteñen que a música é halal (permitida) afirman que este hadith se relaciona co uso, no momento en que os politeístas usaban a música e os instrumentos musicais como parte das súas adoracións, e que non se aplica a toda a música. Tamén sinalan que no Corán afírmase que Hazrat Dawud recibiu os Salmos.
(an-Nisa, 4/163; al-Isra, 17/55). Noutras fontes islámicas afírmase que os salmos dados a Hazrat Dawud foron enviados no mes do Ramadán, que contiñan sermóns e palabras de sabedoría e que Hazrat Dawud adoitaba recitalos acompañado dunha melodía e un instrumento musical; polo que se permite a música. Os partidarios desta opinión tamén sinalan que na xurisprudencia clásica islámica e na xaria, o Corán é a autoridade superior na práctica islámica correcta; os hadith, aínda que importantes, son secundarios ao Corán.
Entre os que viron a permisibilidade da música inclúense algúns dos máis famosos eruditos musulmáns, xuristas, filósofos e poetas sufís do mundo musulmán, incluíndo Abu Bakr ibn al-Arabi, Ibn al-Qaisarani, Ibn Sina, Abu Hamid al-Ghazali, Rumi, Ibn Rushd e Ibn Hazm. Al-Ghazali tamén informa dunha narración de al-Khidr, onde expresou unha opinión favorable á música, sempre que estea dentro da limitación de uso das áreas virtuosas. Al-Ghazali foi referido por algúns historiadores como o musulmán máis influente despois do profeta islámico Mahoma.
Algunhas escolas sunnitas, así como moitos xiítas sosteñen que a música está prohibida coa única excepción de que as mulleres poden tocar o Daf, un tambor tradicional dun só lado, en celebracións e festivais. Non obstante, algúns grupos e denominacións islámicas consideran que a música é admisible, incluíndo moitas ordes Sufís que usan a música como parte do seu culto.
Segundo algunhas autoridades, o islam permite cantar sen acompañamento musical dentro de circunstancias prescritas, é dicir, que o intérprete sexa do mesmo xénero que o público; hai un hadith moi coñecido no que dúas nenas pequenas cantaban a unha muller, e o profeta Mahoma instruíu a Abu Bakr a que as deixase, afirmando: "Déixalles Abu Bakr, porque cada nación ten un Eid (é dicir, un festival) e este día é o noso Eid. " al-Bukhari, 3931
Sahih al-Bukhari, Vol. 5, Libro dos Méritos de Al-Ansaar, Hadith 268
Sahih al-Bukhari, Libro dos Méritos de Al-Ansaar, Hadith 268 Outros sosteñen que a música está permitida no islam sempre que as letras non sexan obscenas ou vulgares.
Irán
Baseado no auténtico imamí ahadith, numerosos iraníes Marya Taqlid; Sadiq Hussaini Shirazi, Mohammad-Reza Golpaygani, Lotfollah Safi Golpaygani, Mohammad-Taqi Mesbah-Yazdi, Ahmad Jannati e outros, decidiron que toda a música e tocar instrumentos é haram, non importa o propósito. O gran ayatolá Ruhollah Khomeini tomou unha posición relixiosa similar, afirmando o 23 de xullo de 1979: "Se queres a independencia do teu país, debes suprimir a música e non temer que che chamen anticuado. A música é unha traizón á nación e á mocidade". Durante a Revolución iraniana, Khomeini dixo: ". .. a música é como unha droga, quen adquire o hábito xa non pode dedicarse a actividades importantes. Debemos eliminala por completo". De 1979 a 1989, toda a música na radio e na televisión foi prohibida excepto ocasionalmente "cancións revolucionarias" que se interpretaron cun forte estilo estilo marcial. Despois da morte de Khomeini, as administracións reformistas de Akbar Hashemi Rafsanjani e Mohammad Khatami levantaron gradualmente a prohibición da música. O actual líder supremo de Irán, Ali Khamenei, en 2014 declarou a súa admiración pola música occidental, e hoxe en día a música está oficialmente permitida en Irán polo goberno sempre que sexa música popular iraniana, música clásica iraniana ou música pop iraniana.