proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
K. Barry Sharpless

Karl Barry Sharpless, nado o 28 de abril de 1941 en Filadelfia, Pensilvania (USA), é un químico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 2001 e do ano 2022. Traxectoria
Estudou química no Friends' Central School, onde se licenciou en 1959. Posteriormente realizou o doutoramento en 1968 na Universidade Stanford, continuando os seus traballos postdoctorales nesta universidade. Foi profesor do Instituto Tecnolóxico de Massachussets, e desde 1990 é profesor de química no Scripps Research Institute de La Jolla en California. Investigacións científicas
En 2001 foi galardoado coa metade do Premio Nobel de Química por conseguir obter moléculas quirales ópticamente puras mediante a reacción de oxidación con catalizadores enantioselectivos. O premio foi compartido con outros dous investigadores William S. Knowles e Ryoji Noyori por idéntico logro mediante hidroxenación.
En 2022 outorgáronlle de novo cun terzo do Premio Nobel de Química polos seus traballos no desenvolvemento da química clic.
K.K. Downing

Kenneth "K. K. " Downing Jr. , nado en West Bromwich o 27 de outubro de 1951, é un guitarrista inglés, membro fundador do grupo de heavy metal Judas Priest.
KAGRA

O KAmioka GRAvitational wave detector, KAGRA, é un interferómetro detector de ondas gravitacionais xaponés.
Comezado en 2010 e rematado en 2019, situado na mina de Kamioka, concello de Hida na prefectura de Gifu, a 200 m baixo terra, entrou en funcionamento o 25 de febreiro de 2020. O cuarto construído a nivel mundial, axudará a triangular as fontes de ondas gravitacionais, mellorando o cálculo da súa posición. Como os outros detectores gravitacionais, é capaz de medir pequenas variacións de distancias ó paso de ondas gravitacionais intensas. A primeira de tales deteccións foi feita polas instalacións LIGO (Laser-Interferometer Gravitational-Wave Observatory, 2 observatorios) en 2015 nos EEUU, podendo só indicar a posición cara á constelación de Orión. O outro dos detectores é o italiano Observatorio Virgo Avanzado (Advanced Virgo observatory)
Está feito de dous túneles en L de 3 km cada un, con espellos a 20 K (-253 °C) nos seus extremos. En KAGRA participan uns 400 científicos de máis de 100 institucións.
KDE e.V.

KDE e. V. (“KDE eingetragener Verein”, «Asociación rexistrada KDE» en alemán, denominación legal alemá) é unha asociación fundada en 1997 que representa e apoia á comunidade KDE, dándolle representación legal naquelas actividades que precisen dela, xestionando os cartos, e lexitimando aos individuos que se pronuncian ou actúan en nome da comunidade. En España, esta representación lévaa a cabo KDE España, a quen KDE e. V. concedeu as competencias en dito país.
Como asociación baixo a lei alemá, KDE e. V. está exenta de impostos, dado que as súas actividades e obxectivos están destinados a contribuír aos bens públicos. Funcións
O aspecto máis formal da KDE e. V. é a representación da comunidade KDE, de xeito que é posible que alguén se pronuncie oficialmente en nome da comunidade, que se poidan asinar contratos e que se poidan recibir cartos. A asociación actúa en nome da comunidade. A súa estrutura asegura que as decisións representan as intencións dos membros da comunidade.
Outro aspecto é o de apoiar á comunidade KDE no desenvolvemento de software libre, financiando moitas actividades, coma encontros de desenvolvedores (“developer springs”), onde grupos reducidos de contribuidores se xuntan uns días para traballar, coordinarse e introducir a novos membros da comunidade. Tamén organiza a conferencia anual (Akademy), financia os custos de transporte a algúns membros da comunidade para algunhas das súas actividades, e ten unhas oficinas con traballadores que levan a cabo as tarefas administrativas e organizativas.
Ademais conta cun foro para que os seus membros conversen e tomen decisións, actúa coma un punto central de contacto coa comunidade e constitúe un dos sinais de identidade de KDE.
Porén, KDE e. V. non intervén nas cuestións técnicas da comunidade, coma o desenvolvemento de software e todo o relativo a dito proceso. Financiamento
O programa “Join the game” (inglés para «Únase ao xogo»), unha campaña para promover o programa de contribución individual (para contribucións económicas a KDE), foi a principal fonte de recadación económica da asociación durante o segundo cuadrimestre do ano 2010. Membros
A asociación confórmana os principais membros da comunidade KDE. Os novos membros escóllenos mediante votación os membros actuais, co obxectivo de representar de maneira efectiva no seu conxunto a toda a comunidade. Nestes momentos hai 165 membros, con dereito a voto sobre as decisións da asociación.
Actualmente a súa directiva está formada por: Cornelius Schumacher, presidente.
Sebastian Kügler, vicepresidente.
Agustin Benito Bethencourt, tesoureiro.
Lydia Pintscher e Pradeepto Bhattacharya, membros do consello.
KDU-414

KDU-414 foi un tipo de motor foguete de propelente líquido desenvolvido pola Unión Soviética e usado entre 1960 e 1965. Características
Os motores KDU-414 usáronse como motores de manobra para diferentes satélites. Usaban ácido nítrico e UDMH como propelente e tiñan un impulso de 1, 96 kN. Foi usados nos satélites Molniya 1, Mars 1, Venera 1, Zond 2 e Zond 3.
KDU-426

KDU-426 foi un tipo de motor foguete de propelente líquido desenvolvido pola Unión Soviética e usado entre 1968 e 1974. Características
Os motores KDU-426 usáronse como motores de manobra para diferentes satélites e para a nave tripulada Soiuz T. Usaban tetróxido de nitróxeno e UDMH como propelente e tiñan un impulso de 3, 09 kN.
KDevelop

Ambiente integrado de desenvolvemento (IDE en inglés) para sistemas UNIX publicado baixo os termos da GPL. O proxecto KDevelop foi iniciado en 1998 co obxectivo de crear un IDE fácil de empregar para KDE. É capaz de traballar con diversas linguaxes de programación como C, C++, Java, Pascal, Perl, Python. ..
KGB

O KGB (en ruso: Комитет государственной безопасности, Komitet gosudárstvennoi bezopásnosti, traducido como Comité para a Seguridade do Estado) foi o nome da axencia de intelixencia, así como da axencia principal de policía secreta da Unión Soviética do 13 de marzo de 1954 ao 6 de novembro de 1991. O dominio da KGB foi aproximadamente o mesmo que o da CIA ou a división de contraintelixencia do FBI nos Estados Unidos.
Encargouse de obter e analizar toda a información de intelixencia da nación. Era un organismo de control de toda a Unión Soviética, que desapareceu cando se disolveu esta. A partir de entón xurdiu o Servizo de Intelixencia Estranxeira, o cal pasou a dirixir as actividades de espionaxe fóra do país e informar directamente ao presidente do Goberno.
KH-1

KH-1 (Keyhole-1) ou Discoverer, parte do programa Corona, foi unha serie de satélites de recoñecemento operados pola CIA. Historia
Os KH-1 foron o primeiro intento por parte dos Estados Unidos de poñer en marcha unha serie de satélites de recoñecemento óptico. A carga útil de cada KH-1 consistía nunha cámara Corona panorámica e unha cápsula de retorno para enviar a terra a película fotográfica usada pola cámara. A cámara, construída por Fairchild Camera Co. , tiña unha apertura de f/5. 0 e unha lonxitude focal de 61 cm, cunha resolución de 12, 9 m.
Os satélites estaban baseados na etapa superior do foguete Agena A, que proporcionaba control de actitude unha vez en órbita. A cápsula de retorno da película tiña o seu propio retrofoguete de propelente sólido para regresar á Terra. A cápsula era recollida mentres estaba aínda no aire mediante un avión especialmente equipado.
Lanzáronse dez KH-1 entre 1959 e 1960, todos mediante foguetes Thor Agena A. Catro fallaron durante o lanzamento e dos restantes, só un (KH-19) enviou con éxito a película a terra.
KH-11

KH-11 (Keyhole-11) ou Kennan, tamén denominados Crystal, son unha serie de satélites de recoñecemento electroópticos de alta resolución operados pola NRO, da Forza Aérea dos Estados Unidos. Historia
Os KH-11 son os primeiros satélites de recoñecemento estadounidenses electroópticos de alta resolución, usando imaxes dixitais e retransmitíndoas case en tempo real. Substitúen aos satélites KH-8 e KH-9.
Crese que os satélites usan un espello primario de 2, 4 m de diámetro, o que proporciona unha resolución teórica de 15 cm a nivel do solo. As primeiras unidades usarían posiblemente detectores de fotodiodo, mentres que posteriormente pasaríase a usar detectores CCD. Os satélites teñen tamén certa capacidade de detección de sinais electrónicas. Os satélites son fabricados por Lockheed Martin e teñen masas entre 13. 500 e 17. 000 kg. Os KH-11 retransmiten os seus datos a través do sistema de satélites de comunicacións SDS.
Lanzáronse 17 KH-11 mediante foguetes Titan 3D, Titan 34D, Titan 4 e Delta 4 entre 1976 e 2019, cun lanzamento fallado.
KH-2

KH-2 (Keyhole-2) ou Discoverer, parte do programa Corona, foi unha serie de satélites de recoñecemento operados pola CIA. Historia
Os KH-2 foron a segunda versión dos satélites KH-1, o primeiro intento por parte dos Estados Unidos de poñer en marcha unha serie de satélites de recoñecemento óptico. A carga útil de cada KH-1 consistía nunha cámara Corona panorámica mellorada e unha cápsula de retorno para enviar a terra a película fotográfica usada pola cámara. A cámara, construída por Fairchild Camera Co. , tiña unha apertura de f/5. 0 e unha lonxitude focal de 61 cm, cunha resolución de 10, 7 m.
Os satélites estaban baseados na etapa superior do foguete Agena B, que proporcionaba control de actitude unha vez en órbita. A cápsula de retorno da película tiña o seu propio retrofoguete de propelente sólido para regresar á Terra. A cápsula era recollida mentres estaba aínda no aire mediante un avión especialmente equipado.
Lanzáronse dez KH-2 entre 1960 e 1961, todos mediante foguetes Thor Agena B. Catro fallaron durante o lanzamento e dos restantes e catro dos que chegaron a órbita devolveron a película fotográfica con éxito.
KH-3

KH-3 (Keyhole-3) ou Discoverer, parte do programa Corona, foi unha serie de satélites de recoñecemento operados pola CIA. Historia
Os KH-3 foron a terceira versión dos satélites Corona dos Estados Unidos para poñer en marcha unha serie de satélites de recoñecemento óptico. A carga útil de cada KH-3 consistía nunha cámara Corona panorámica mellorada e unha cápsula de retorno para enviar a terra a película fotográfica usada pola cámara. A cámara tiña unha apertura de f/3. 5 e unha lonxitude focal de 61 cm, cunha resolución de 7, 5 m.
Os satélites estaban baseados na etapa superior do foguete Agena B, que proporcionaba control de actitude unha vez en órbita. A cápsula de retorno da película tiña o seu propio retrofoguete de propelente sólido para regresar á Terra. A cápsula era recollida mentres estaba aínda no aire mediante un avión especialmente equipado.
Lanzáronse seis KH-3 entre 1961 e 1962, todos mediante foguetes Thor Agena B. O último, que ademais estaba modificado cunha estrutura na parte frontal como prototipo dos KH-4, non chegou a órbita.
KH-4

KH-4 (Keyhole-4) ou Discoverer, parte do programa Corona, foi unha serie de satélites de recoñecemento operados pola CIA que contou con diferentes variedades. KH-4 baseado no Agena B
A primeira variedade de KH-4 estaba baseado na etapa superior do foguete Agena B, que proporcionaba control de actitude unha vez en órbita. A cápsula de retorno da película tiña o seu propio retrofoguete de propelente sólido para regresar á Terra e era recollida mentres estaba aínda no aire mediante un avión especialmente equipado. Despois dos dous primeiros KH-4/Agena B, a designación Discoverer para estes satélites deixou de usarse. A carga útil de cada KH-4/Agena B consistía en dúas cámaras Corona panorámicas para obter imaxes estereoscópicas e unha cápsula de retorno para enviar a terra a película fotográfica usada polas cámaras. A bordo tamén ía unha "cámara índice" para conextualizar as fotografías de alta resolución. O conxunto das dúas cámaras formaba a denominada Corona-M ou cámara mural. Era fabricada por Itek Corporation e tiña unha resolución de entre 3, 6 e 5, 1 m.
Cunha masa de 1200 kg cada un, lanzáronse once KH-4/Agena B durante 1962, todos mediante foguetes Thor Agena B e todos chegando a órbita con éxito. KH-4 baseado no Agena D
Similares aos KH-4/Agena B, usaban unha etapa final dos Agena D como corpo do satélite. Levaban igualmente unha cámara Mural de 7, 5 m de resolución composta por dúas cámaras Corona e unha cápsula de retorno de película. Lanzáronse quince KH-4/Agena D usando Thor Agena D, dous deles fallando por problemas no foguete lanzador. KH-4A
Os KH-4A estaban baseados na etapa final dos Agena D e usaban dúas cámaras J-1 panorámicas cunha lonxitude focal de 61 cm e unha resolución de 2, 7 m, así como unha cámara índice cunha resolución de 162 m e unha cobertura de 308 x 308 km. Lanzáronse 52 KH-4A entre 1963 e 1969 usando Thor Agena D, tres deles fallando por problemas no foguete lanzador. KH-4B
Os KH-4B usaban tamén unha etapa final Agena D, usando dúas cámaras J-3 panorámicas cunha lonxitude focal de 61 cm e unha resolución de 1, 8 m, así como unha cámara índice cunha resolución de 30 m e unha cobertura de 260 x 260 km. Lanzáronse 17 KH-4B entre 1967 e 1972 usando Thor Agena D, fallando un deles por problemas do lanzador.
KH-5

KH-5 (Keyhole-5) ou Argon, parte do programa Corona, foi unha serie de satélites de recoñecemento operados pola CIA que contou con dúas variedades. KH-5 baseado no Agena B
A primeira variedade de KH-5 estaba baseado na etapa superior do foguete Agena B, que proporcionaba control de actitude unha vez en órbita. A cápsula de retorno da película tiña o seu propio retrofoguete de propelente sólido para regresar á Terra e era recollida mentres estaba aínda no aire mediante un avión especialmente equipado. A carga útil de cada KH-5/Agena B consistía nunha única cámara Corona panorámica cunha resolución de 140 m. Lanzáronse sete KH-5/Agena B entre 1961 e 1962, todos mediante foguetes Thor Agena B, con só dúas misións (a quinta e a sétima) producindo imaxes útiles. Dous dos lanzamentos fallaron. KH-5 baseado no Agena D
Similares aos KH-5/Agena B, usaban unha etapa final dos Agena D como corpo do satélite. Levaban igualmente unha cámara Corona panorámica de 140 m de resolución. Lanzáronse cinco KH-5/Agena D entre 1963 e 1964 usando Thor Agena D, un deles fallando por problemas no foguete lanzador.
KH-6

KH-6 (Keyhole-6) ou Lanyard, parte do programa Corona, foi unha serie de satélites de recoñecemento operados pola CIA. Historia
Os KH-6 foron un intento temperán de obter grandes resolucións con satélites de recoñecemento. Das tres unidades lanzadas, todas en 1963 e mediante Thor SLV2A, só a última conseguiu devolver imaxes á Terra. A cámara dos KH-6, unha Samos E-5 de Kodak modificada, estaba programada para inclinarse cara a diante e atrás e poder tomar imaxes estereoscópicas. Tiña unha resolución de 1, 8 m e a película fotográfica da cámara era devolta a terra nunha cápsula de retorno. Os satélites non levaban paneis solares e alimentábanse con baterías durante os entre 8 e 12 días que duraba cada misión.
KH-7

KH-7 (Keyhole-7) ou Gambit-1, parte do programa 206, foi a primeira serie de satélites de recoñecemento de alta resolución. Eran operados pola NRO, da Forza Aérea dos Estados Unidos. Historia
Os KH-7 foron os primeiros satélites de recoñecemento ópticos de alta resolución. O seu desenvolvemento provocou a cancelación dos KH-6, pertencentes ao programa Corona. Os KH-7 estabilizábanse nos tres eixos e nun momento dado separábanse da etapa Agena D á que ían unidos en órbita. Levaban a bordo o vehículo de reentrada para a película fotográfica e a cámara. O espello primario da cámara tiña 112 cm de diámetro e 196 cm de distancia focal, cun control preciso da temperatura, conseguindo resolucións de entre 0, 61 e 0, 91 m.
Lanzáronse 38 KH-7 mediante foguetes Atlas LV-3 e Atlas SLV-3 entre 1963 e 1967, con dous lanzamentos fallados.
KH-8

KH-8 (Keyhole-8) ou Gambit-3 foi unha serie de satélites de recoñecemento operados pola NRO, da Forza Aérea dos Estados Unidos, e que contou con catro variedades ou bloques máis un satélite especialmente modificado. KH-8 Bloque 1
Os KH-8 foron a segunda xeración de satélites de recoñecemento de alta resolución, co Bloque 1 sendo a primeira iteración desta serie.
A diferenza dos KH-7, os KH-8 volveron usar a etapa Agena D como sistema de control de voo. Os sistemas ópticos e de retorno de película estaban situados nun compartimento na parte anterior da etapa. A cámara tiña unha distancia focal de 4, 46 m e usaba un sistema de espellos para chegar a unha resolución de 0, 1 m, cerca do límite teórico de resolución imposto pola turbulencia atmosférica. Ademais da cámara principal, os KH-7 levaban un conxunto de tres cámaras denominado APTC (Astro-Position Terrain Camera) para contextualizar as imaxes de alta resolución.
Lanzáronse un total de 22 KH-8 Bloque 1 entre 1966 e 1969 usando foguetes Titan 3B, con tres fallos durante o lanzamento. KH-8 Bloque 2
O Bloque 2 introduciu un segundo vehículo de reentrada para poder enviar a terra película fotográfica adicional, incrementando a información que proporcionaba cada satélite. Tiñan a mesma estrutura xeral que o Bloque 1 e a cámara as mesmas prestacións, con 0, 1 m de resolución. Os 14 KH-8 Bloque 2 foron lanzados entre 1969 e 1972 usando foguetes Titan 23B e Titan 24B, cun so fallo durante o lanzamento. KH-8 Bloque 3
Co Bloque 3 mellorouse a interconexión móbil entre a etapa Agena D e o compartimento da cámara e as cápsulas de retorno, mellorando a axilidade da cámara para tomar fotos. Tamén se incrementou a cantidade de película dispoñible. Lanzáronse 11 KH-8 Bloque 3 entre 1972 e 1976 usando foguetes Titan 24B, cun so fallo durante o lanzamento. KH-8 Bloque 4
O Bloque 4 engadiu varias melloras, como un motor mellorado para a película, un escudo térmico de material mellorado para as cápsulas de retorno de película, un novo sistema de enfocado, melloras en redundancia e fiabilidade e telemetría mellorada, entre outros. Un novo sistema de exposición permitía usar dous tipos de película á vez, mellorando a eficiencia do sistema. Lanzáronse seis KH-8 Bloque 4 entre 1977 e 1984 usando foguetes Titan 24B. KH-8 Dual Mode ou Highboy
O KH-8 Dual Mode foi un KH-8 especialmente modificado para obter imaxes tanto en alta como en baixa resolución. Unha das dúas cápsulas de retorno de película non puido ser recuperada e a outro regresou, pero coa película degradada.
KH-9

KH-9 (Keyhole-9) ou Hexagon, foi unha serie de satélites de recoñecemento de alta resolución para substituír os KH-4B. Eran operados pola NRO, da Forza Aérea dos Estados Unidos. Historia
Os KH-9, a diferenza dos modelos anteriores, non se basearon na etapa superior dos foguetes Agena se non que se creou un bus para eles denominado SCS (Satellite Control Section). Levaban catro cápsulas de retorno de película fotográfica, que eran recuperadas por unha aeronave especialmente equipada mentres caían en paracaídas. O sistema fotográfico, construído por Perkin-Elmer, estaba formada por dúas cámaras panorámicas que conseguían 0, 61 m de resolución.
Lanzáronse 20 KH-9 mediante foguetes Titan 3D e Titan 34D entre 1971 e 1986, cun só lanzamento fallado.
KHTML

KHTML é o motor de renderizado de HTML feito para o proxecto KDE. Escrito na linguaxe C++, ten licenza LGPL.
Creouse para o navegador web e xestor de ficheiros Konqueror do contorno de escritorio KDE. O motor foi adoptado en xaneiro do 2003 por Apple para o seu navegador Safari, que prometeu colaborar no proxecto devolvendo tódalas melloras que fixera neste.
O KHTML tamén é utilizado por YellowTAB, que distribúe unha distribución de BeOS. Normas suportadas
O KHTML admite as seguintes normas: HTML 4. 01
CSS 1: completo
CSS 2: en parte
DOM: 1, 2 e parcialmente 3
ECMAScript-262/Javascript: 1. 5
Plugins de Netscape
SVG: Non completa
Formatos de imaxes: PNG, MNG, JPEG e GIF
KITSAT 1

KITSAT 1, (acrónimo de Korean Institute of Technology Satellite 1), coñecido tamén como OSCAR 23, foi un satélite artificial de Corea do Sur lanzado o 10 de agosto de 1992 mediante un foguete Ariane 4 desde o Centro Espacial de Kourou. Características
KITSAT 1 foi un satélite desenvolvido polo Instituto Coreano de Tecnoloxía e Surrey Satellite Technology. Usaba o bus Microsat-70, con forma de caixa de 35 x 35 x 67 cm e unha masa de 48, 6 kg. Estaba recuberto de células solares para producir enerxía eléctrica e estabilizábase mediante gradente gravitatorio grazas a un mastro despregable.
O satélite levaba as seguintes cargas a bordo: Earth Imaging System (EIS): dúas cámaras con sensores CCD, unha cunha resolución de 4 km e outra de 400 m.
Digital Signal Processing Experiment (DSPE): un experimento sobre transmisión de información dixital desde o espazo.
PACSAT Communications System (PCS): un servizo para afeccionados capaz de almacenar e transmitir mensaxes a estacións terrestres mediante protocolos estándar a velocidades de 9600 bps.
Cosmic Ray Experiment (CRE): un experimento para a investigación da radiación ambiental e os seus efectos, composto polo Total Dose Experiment (TDE) para medir a dose total de ionización e polo Cosmic Particle experiment (CPE) para detectar eventos de partículas enerxéticas.
KITSAT 2

KITSAT 2, (acrónimo de Korean Institute of Technology Satellite 2), coñecido tamén como OSCAR 25, foi un satélite artificial de Corea do Sur lanzado o 26 de setembro de 1993 mediante un foguete Ariane 4 desde o Centro Espacial de Kourou. Características
KITSAT 2 foi un satélite desenvolvido polo Instituto Coreano de Tecnoloxía. Usaba o bus Microsat-70, con forma de caixa de 35 x 35 x 67 cm e unha masa de 47, 8 kg. Estaba recuberto de células solares para producir enerxía eléctrica e estabilizábase mediante gradente gravitatorio grazas a un mastro despregable. A súa misión foi continuar os experimentos e medicións de KITSAT 1, pero nunha órbita diferente.
KITSAT 3

KITSAT 3, (acrónimo de Korean Institute of Technology Satellite 1), coñecido tamén como Uribyol 3, foi un satélite artificial de Corea do Sur lanzado o 26 de maio de 1999 mediante un foguete PSLV desde o Centro Espacial Satish Dhawan. Características
KITSAT 3 foi un satélite desenvolvido polo Instituto Coreano de Tecnoloxía co fin de deseñar un satélite de baixo custo e pequeno tamaño con estabilización nos tres eixos para investigar a contorna espacial en relación coa actividade solar e obter imaxes da superficie terrestre.
O satélite levaba as seguintes cargas a bordo: Multispectral Earth Imaging System (MEIS): unha cámara multiespectral cunha resolución de 13, 5 m.
Space ENvironment Scientific Experiment (SENSE)
High Energy Particle Telescope (HEPT)
Radiation Effect on Micro-Electronics (REME)
Electron Temperature Probe (ETP)
Scientific Magnetometer (SMAG)
KOMPSAT

KOMPSAT (Korean Multi-purpose Satellite), tamén denominados Arirang, é unha familia de satélites artificiais multipropósito de Corea do Sur. Características
Os satélites KOMPSAT son satélites adicados á observación terrestre tanto de maneira óptica como mediante radar para o estudo da Terra, o descubrimento e xestión de recursos, o levantamento de cartografía e a axuda en emerxencias. KOMPSAT 1 (Arirang 1)
O primeiro KOMPSAT foi desenvolvido por KARI (Korean Aerospace Research Industry) e a empresa estadounidense TRW. Levaba a bordo tres instrumentos para, entre eles unha cámara para observar a superficie terrestre. O satélite tiña unha masa de 469 kg e foi lanzado o 21 de decembro de 1999 mediante un foguete Taurus 2110 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea a unha órbita de 694 x 729 km. A misión de KOMPSAT 1 deuse por terminada o 31 de xaneiro de 2008, despois da perda de contacto co satélite. KOMPSAT 2 (Arirang 2)
KOMPSAT 2 foi lanzado para obter imaxes de alta resolución cunha resolución de ata 1 m e crear mapas e modelos dixitais de elevación para prevención e xestión de riscos. Foi desenvolvido por KARI e Astrium e lanzado mediante un Rokot KM o 28 de xuño de 2006 desde o cosmódromo de Plesetsk. Tiña unha masa de 798 kg e foi enviado a unha órbita de 677 x 703 km. KOMPSAT 3 (Arirang 3)
KOMPSAT 3, similar a KOMPSAT 2, foi lanzado o 17 de maio de 2012 mediante un foguete H-IIA desde o Centro Espacial de Tanegashima a unha órbita de 535 x 552 km. Tamén foi desenvolvido por KARI e Astrium e tiña unha masa de 800 kg. Foi lanzado para tomar imaxes de alta resolución (ata 70 cm) no espectro visible. KOMPSAT 3A (Arirang 3A)
A misión de KOMPSAT 3A era tomar imaxes de alta resolución no visible (50 cm de resolución) e no infravermello (5, 4 m). Moi similar a KOMPSAT 3, foi desenvolvido por KARI e Astrium e tiña unha masa de 1100 kg. Foi lanzado o 25 de marzo de 2015 usando un foguete Dnepr desde a base aérea de Dombarovski. KOMPSAT 5 (Arirang 5)
KOMPSAT 5 foi o primeiro satélite coreano en utilizar un radar de apertura sintética (SAR). O radar de KOMPSAT 5 funciona en banda X e pode observar tanto de día como de noite independentemente da meteoroloxía a nivel do solo cunha resolución de ata 1 metro. A súa misión é obter datos para alimentar sistemas de información xeográfica, facer monitorización dos océanos, xestión de terras, control de desastres e estudos ambientais. Foi lanzado o 22 de agosto de 2013 mediante un foguete Dnepr desde a Base Aérea de Dombarovskii.
KOffice

KOffice é un paquete ofimático libre propio do contorno de escritorio KDE. Tódolos seus compoñentes son liberados baixo unha licenza libre. A versión KOffice 1. 6. 3 é a última versión estable dispoñible.
KOffice conta cos seguintes compoñentes: KWord. Un procesador de texto con follas de estilo e soporte de frames para a edición estilo DTP de composicións complexas.
KSpread. Unha folla de cálculo con soporte de múltiples follas, patróns e máis de 100 fórmulas matemáticas.
KPresenter. Un programa de presentacións con posibilidades de empregar imaxes e efectos.
Kivio. Un programa para a creación de diagramas de fluxo con patróns cargables dinamicamente. Desenvolvido por theKompany, que vende patróns adicionais (non licenciados en GPL).
Karbon14. Unha aplicación para debuxo vectorial con múltiples ferramentas de debuxo e edición.
Krita (formalmente coñecida coma Krayon e KImageshop). É un programa para a edición de gráficos bitmap, orixinalmente deseñado como un programa de debuxo con algunhas funcións de proceso de imaxes.
Kugar e KChart. Xeradores integrados de informes e diagramas.
KFormula. Un editor de fórmulas matemáticas integrado.
Kexi. Un ambiente integrado para xestionar información. Axuda a crear esquemas de bases de datos, inserindo, consultando e procesando información.
KOffice inclúe un filtro de importacións para algúns formatos de ficheiro doutros programas e é publicada de forma independente a KDE. Este conxunto de aplicacións ofimáticas pode ser descargado na páxina oficial de KOffice. KOffice 2. 0
A serie actual de KOffice 1. 6. x está deseñada para sistemas similares a UNIX pero a seguinte versión (2. 0), liberada en maio de 2009 para desenvolvedores, testeadores e usuarios avanzados, engade compatibilidade para as plataformas Mac OS X e Windows. Esta nova versión de KOffice supón unha actualización maior que engade onde é posible compatibilidade con Flake e Pigment, e ademais un deseño de infrastrutura máis optimizado para se reutilizar e mellorar ó fin a experiencia dos usuarios á hora do seu manexo.
KPFA

KPFA (94. 1 FM) é unha emisora de radio de Berkeley (California, Estados Unidos). Apareceu en 1949, a súa primeira emisión foi o 15 de abril, establecida pola Pacific Foundation do pacifista Lewis Hill, converténdose na primeira das emisoras da cadena Pacifica Radio e a primeira emisora financiada polo oínte dos Estados Unidos. A emisora ten unha ideoloxía esquerdista e nos anos cincuenta recibiu acusacións de estar controlada polo Partido Comunista. Na emisora ademais dos traballadores contratados traballa persoal voluntario.
KRD 442

KRD 442, código GRAU 11D442, é un motor foguete desenvolvido por Isayev e usado como propulsor orbital para módulos espaciais derivados dos módulos FGB soviéticos e rusos que formaban parte da estación espacial Mir e que forman parte da Estación Espacial Internacional. Proporciona un impulso variable de entre 0, 17 a 4, 8 N e as súas turbobombas úsanse adicionalmente para extraer o propelente dos cargueiros Progress.
KRD 61

KRD 61, código GRAU S5. 61, é un motor foguete desenvolvido por Isayev e usado como propulsor para o retorno de mostras luares das dondas da serie Luna Ye-8, en concreto os Luna 16, Luna 20 e Luna 24.
KRD 79

KRD 79, código GRAU S5. 79, é un motor foguete desenvolvido por Isayev e usado como propulsor orbital para a estación espacial Mir e as estacións Saliut 6 e Saliut 7. Alimentábase con tetróxido de nitróxeno e UDMH.
KT 1

KT 1 ou Kaituozhe 1 é o nome dun modelo de foguete espacial de propelente sólido da China que comezou as súas operacións en activo entre 1966 e 1968.
KT 2

KT 2 ou Kaituozhe 2 é o nome dun modelo de foguete espacial de propelente sólido da China que comezou as súas operacións en activo en 2017. Foi mostrado por primeira vez en 2002 e diferénciase do KT 1 no uso dunha primeira etapa de maior diámetro, sendo a segunda e terceira etapas as dúas primeiras etapas do KT 1. É capaz de poñer ata 800 kg en órbita.
KTDU 35

KTDU 35, código GRAU S5. 35, é un motor foguete soviético desenvolvido por Isayev e usado como propulsor orbital para a estación espacial Saliut 4 e as naves Soiuz modelo 7K-MF6, 7K-OK, 7K-T-AF, 7K-T, 7K-TM e 7KT-OK. Alimentábase con ácido nítrico e UDMH.
KTDU 417

KTDU 417, código GRAU 11D417, foi un motor foguete desenvolvido por Isayev e usado como propulsor para o retorno de mostras luares das dondas da serie Luna Ye-8, en concreto os Luna 15, Luna 16, Luna 17, Luna 18, Luna 19, Luna 20, Luna 21, Luna 22, Luna 23 e Luna 24.
KTDU 425

KTDU 425, código GRAU 11D425, foi un motor foguete desenvolvido por Isayev e usado como motor de manobra das sondas marcianas Mars 2 e Mars 3.
KTDU 425A

KTDU 425A, código GRAU 11D425A, foi un motor foguete desenvolvido por Isayev e usado como motor de manobra de varias sondas espaciais: Mars 4, Mars 5, Mars 6, Mars 7, Venera 9, Venera 10, Venera 11, Venera 12, Venera 13, Venera 14, Venera 15, Venera 16, Vega 1, Vega 2, Phobos 1 e Phobos 2.
KTDU 53

KTDU 53, código GRAU S5. 53, foi un motor foguete desenvolvido por Isayev e usado como motor de manobra nas sondas espacias Zond 4, Zond 5, Zond 6 e Zond 7.
KTDU 5A

KTDU 5A, código GRAU S5. 5A, foi un motor foguete desenvolvido por Isayev e usado como motor de manobra nas sondas espacias luares de clase Luna E-6. Foi o primeiro motor con turbobomba en dispor no interior dos tanques de dispositivos de control da tensión superficial do propelente para poder acender o motor en gravidade cero. Usaba tres propulsores fixos que se alimentaban do escape da turbina para o control de actitude.
KTDU 66

KTDU 66, código GRAU S5. 66, foi un motor foguete soviético desenvolvido por Isayev e usado como propulsor orbital para a estación espacial Saliut 1. Alimentábase con ácido nítrico e UDMH e foi desenvolvido a partir do motor KTDU 35.
KTDU 80

KTDU 80, código GRAU S5. 80, é un motor foguete soviético e ruso desenvolvido por Isayev e usado como propulsor orbital para as naves Soiuz TM e Progress M.
KZ 1

KZ 1 (Kuaizhou 1), denominado ás veces KZ 1A e coñecido tamén como Fei Tian 1 (FT 1) na súa versión comercial, é o nome dun modelo de foguete espacial de propelente sólido da China. Características
O KZ 1 foi desenvolvido por China Aerospace Science and Technology Corporation (CASIC) como un lanzador pequeno e propulsado por propelente sólido nas súas tres primeiras etapas e propelente líquido na cuarta. Está deseñado expresamente para dar resposta a lanzamentos rápidos en caso necesario, podendo poñer ata 400 kg en órbita. É ofrecido comercialmente co nome Fei Tian 1 (FT 1) e poden lanzarse tanto desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan como desde o Centro de lanzamento de Taiyuan.
Ka

Na relixión exipcia, o ka (k3) é o elemento incorpóreo da personalidade individual, unha especie de representación da enerxía vital conservadora e xeradora, posiblemente ligado en orixe á fertilidade sexual.
O ka constituía como un "dobre" da persoa viva, que a abandonaba no momento da morte. Podía entrar nela despois da morte cando a súa supervivencia estaba asegurada ao recibir as ofrendas funerarias. Pensaban que o ka creábao Chnum nunha roda de oleiro ou que pasaba de pais a fillos a través do seme. Crían tamén que o ka se sustentaba con comida e bebida, e por iso facíanlles ofrendas aos mortos. Desta comida, os mortos tomaban non o seu aspecto físico, senón o seu kau.
O ka representábase habitualmente como unha segunda imaxe do invididuo, o que motivou que os primeiros exiptólogos traducisen ka por "dobre".
Kachina Chasmata

Kachina Chasmata (ou Kachina Chasma) é o canon máis longo da superficie da lúa de Urano, Ariel. O seu nome procede do nome dun espírito da mitoloxía Hopi. A chasmata ten 622 km de longo por 50 de ancho, cun sistema de fallas normais que corre en dirección noroeste-sueste. As fallas forman bloques nos chanzos das fallas chamados graben. Estes canons cortan terreos con cráteres, o cal indica que posiblemente estes canons se formasen nun estadio tardío da evolución da lúa, cando o interior de Ariel se expandiu e o xeo da superficie rachou coma resultado desta expansión. O chan de Kachina Chasma non é visible nas imaxes obtidas pola sonda Voyager 2 en xaneiro do ano 1986; así pois, non se sabe se o chan da chasmata está cuberto por chairas suaves coma no caso doutras chasmata de Ariel.
Durante o sobrevoo da Voyager 2 no ano 1986 sobre o hemisferio norte de Ariel, este non estaba iluminado polo Sol xa que a sonda chegou durante o transcurso do solsticio do sur de Urano. Pero con todo e grazas á iluminación recibida da reflexión da luz sobre Urano, os científicos puideron detectar algúns detalles do 'hemisferio escuro' poñendo en funcionamento novos métodos de procesado de imaxes. Estas análises indican que a chasmata segue discorrendo a través do hemisferio escuro, posiblemente incluso chegue a acada-lo outro lado do limbo. A distancia total de Kachina Chasmata podería acada-los 1800–2200 km, e podería ser comparable a Ítaca Chasma de Tetis.
Kadiogo

Kadiogo é unha provincia de Burkina Faso, que ocupa a totalidade da rexión Central. A súa capital é a cidade de Ouagadougou. Departamentos
A provincia divídese en sete departamentos: Komki-Ipala
Komsilga
Koubri
Ouagadougou
Pabre
Saaba
Tanghin-Dassouri
Kagayaki

Kagayaki, tamén coñecido como SORUNSAT 1, foi un satélite artificial da empresa xaponesa Sorun Corporation lanzado o 23 de xaneiro de 2009 mediante un foguete H-IIA desde o Centro de Lanzamento de Tanegashima. Características
Kagayaki era un pequeno satélite de 28 kg e un tamaño de 31 x 31 x 35 cm enviado a órbita durante un lanzamento múltiple cun foguete H-IIA. Desenvolvido pola empresa Sorun Corporation, o satélite foi construído por uns 40 estudantes no seu tempo libre e durante as fins de semana, con máis de 20 empresas de Arakawa (Tokyo) contribuíndo á súa elaboración. Entre as súas características estaban o sistema de control de a bordo autónomo e un mastro inflable despregable. Entre os obxectivos do satélite estaban a observación de lixo espacial e a observación de correntes eléctricas aurorais. Despois da súa posta en órbita non se recibiron sinais do satélite.
Kai Siegbahn

Kai Manne Börje Siegbahn, nado en Lund o 20 de abril de 1918 e finado en Ängelholm o 20 de xullo de 2007, foi un físico sueco galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1981. Traxectoria
Naceu en Lund, Suecia. O seu pai, Manne Siegbahn foi tamén Premio Nobel de Física en 1924. Kai Siegbahn doutorouse pola Universidade de Estocolmo en 1944. Foi profesor no Real Instituto de Tecnoloxía de Estocolmo entre 1951 e 1954 e posteriormente profesor de física experimental na Universidade de Uppsala entre 1954 e 1984.
Siegbahn faleceu en 2007 sendo aínda un investigador en activo no Laboratorio Ångström da Universidade de Uppsala. Investigación científica
Comezou a súa investigación na física atómica e na física molecular, desenvolvendo estudos sobre o plasma e a óptica electrónica. Posteriormente interesouse pola espectroscopia, e Siegbahn desenvolveu técnicas de análise química no láser espectroscópico de alta resolución creado por el mesmo.
Siegbahn obtivo o Premio Nobel de Física polo desenvolvemento dun método de espectroscopia electrónica para análise química (Electron Spectroscopy for Chemical Analysis (ESCA)), o que hoxe se coñece habitualmente como espectroscopia de fotoelectróns emitidos por raios X (X-ray photoelectron spectroscopy (XPS)). Compartiu o premio con Nicolaas Bloembergen e Arthur Schawlow polo seu traballo en espectroscopia. Especialmente, Siegbahn foi galardoado polas súas contribucións no desenvolvemento do láser espectroscópico de alta resolución. Publicacións
Kai Siegbahn foi un dos editores orixinais da Encyclopedia of Analytical Chemistry Arquivado 16 de febreiro de 2010 en Wayback Machine.
Kaidun

O Kaidun é un meteorito caído na Terra o 12 de marzo do 1980 moi preto dunha base militar da Unión Soviética no Iemen. Características
Contén niveis únicos dunha gran variedade de minerais, causando algunha confusión sobre a súa orixe. En marzo do 2004 suxeriuse que este meteorito era orixinario da lúa marciana Fobos.
Principalmente está composto de condrita carbonícea do tipo CR2, pero tamén contén fragmentos doutros tipos coma os C1, CM1, e C3. Preto de 60 minerais foron atopados dentro deste meteorito, moitos deles non poden ser atopados na natureza, coma o "florenskiite", que ten coma símbolo químico FeTiP.
A razón pola que Fobos foi suxerida coma a orixe do meteorito é por que nesta lúa pódense apreciar trazas de dúas rochas alcalinas extremadamente raras. Cada unha destas rochas foi agregada ao meteorito de xeito individual. Isto suxire que o meteorito debeu de estar preto dunha fonte de rochas alcalinas. As pescudas apuntan a Marte e mais a unha das súas lúas, Fobos, xa que esta está máis preto de Marte ca Deimos.
Kaleidoscope (Expo 67)

O Kaleidoscope Pavilion (Pavillón Caleidoscopio) foi un pavillón patrocinado na Expo 67, a Exposición Universal celebrada en Montreal, Quebec, Canadá en 1967. Tema
Deseñado para reflectir un tema baseado en cores, o pavillón actuou como unha roda de cores tridimensional de gran tamaño inspirado no calidoscopio.
Construído en forma de carrusel, presentaba 112 aletas de cores que creaban a ilusión de que a estrutura se movía mentres os espectadores se desprazaban polo recinto da Expo. O interior do pavillón consistía nunha película de 12 minutos titulada Man and Color que se proxectaba en pantallas de gran tamaño. Amosados ao longo de tres salas de deseño diferentes, os espellos utilizáronse para crear unha experiencia de cor abstracta e impulsada pola reflexión. A música para a exposición foi composta por R. Murray Schafer. Creadores
Patrocinado por seis compañías químicas canadenses, o pavillón foi deseñado por membros do Instituto de Deseño da Universidade de Waterloo e Morley Markson and Associates, unha empresa de deseño industrial con sede en Toronto. O director do proxecto foi o profesor da Universidade de Waterloo, Vir Handa.
Kaliopi

Kaliopi Bukle ou sinxelamente Kaliopi é unha cantante macedonia. Discografía
2000: "Oboi Me"
2001: "Ako Denot Mi E Nokj"
2004: "Ne Mi Go Zemaj Vremeto"
2008: "Zelim Ti Reci"
2010: "Poraka"
2013: "Melem"
Kalpana Chawla

Kalpana Chawla foi unha astronauta estadounidense nada en Karnal (India) e que formou parte das misións STS-87 e STS-107, na que faleceu xunto co resto da tripulación. Pasou un total de 31, 62 días no espazo. Traxectoria
Chawla naceu o 1 de xullo de 1961 en Karnal, India. Era graduada en enxeñería aeronáutica pola Facultade de enxeñería do Punjab en 1982 e máster en enxeñería aeronáutica pola Universidade de Texas en 1984, disciplina da que se doutorou pola Universidade de Colorado en 1988.
Foi seleccionada pola NASA en decembro de 1994 e tras varios postos dentro da NASA participou na súa primeira misión, a STS-87, en 1997. Chawla faleceu xunto co resto da tripulación á volta da súa segunda misión, a STS-107, na que o transbordador espacial Columbia desintegrouse durante a súa reentrada atmosférica. Recoñecementos
O asteroide 51826 Kalpanachwla e o cráter da Lúa Chawla recibiron estes nomes na súa honra.
Kalpana-1

Kalpana 1, inicialmente denominado METSAT 1, e chamado así en honor ó astronauta indio Kalpana Chawla falecido no accidente do transbordador espacial Columbia de febreiro de 2003, é un satélite meteorolóxico da ISRO (Organización India para a Investigación Espacial) lanzado o 12 de setembro de 2002 mediante un foguete PSLV. Características
Kalpana 1 é un satélite adicado á observación meteorolóxica situado nunha órbita xeoestacionaria. Está estabilizado nos tres eixos e alimentado mediante paneis solares que producen unha potencia de ata 550 vatios. O satélite fai observacións no visible e no infravermello para obter imaxes da cobertura nubosa, do vapor de auga e a temperatura. Instrumentos
VHRR (Very High Resolution Radiometer): radiómetro que rexistra imaxes en tres bandas, unha visible, outra infravermella térmica e a última na banda infravermella do vapor de auga, cunha resolución de 2x2 km.
DRT (Data Relay Transponder): transpondedor que recolle datos de estacións meteorolóxicas terrestres, tanto fixas como móbiles.
Kamal al-Din Husain

Kamal al-Din Husain (en árabe: كمال الدين حسين) foi un explorador e príncipe exipcio da primeira guerra mundial, compañeiro de Laszlo E. Almásy e descubridor da grande meseta de Gilf Kebir no deserto líbico.
Kame

Un kame é un accidente da paisaxe glacial, que ten a forma dun pequeno outeiro ou montículo composto de area, grava e till que se acumula nunha depresión sobre un glaciar en retirada, e despois é depositado sobre a superficie da terra cando a fusión do glaciar avanza máis. Os kames adoitan estar asociados con outras formacións chamadas kettles, e esta asociación denomínase topografía de kame e kettle. A palabra kame (ou kaim) é unha palabra do escocés antigo (relacionada co inglés comb) que ten o significado de "crista" entre outros. Como termo xeolóxico foi introducido por Thomas Jamieson en 1874.
De acordo con White, "os kames foron formados por augas de desxeo que depositaron material máis ou menos lavado en sitios irregulares en e ao longo do xeo en fusión. Nalgúns lugares o material está moi ben lavado e estratificado; noutros está peor lavado, con inclusións de masas de till que caen do xeo pero estaban cubertas antes de que fosen completamente lavadas. As gravas de kame adoitan ser moi variables e van desde de gran finos a groso e incluso croios e grandes penas. "
Ao fundirse o glaciar, os ríos transportan sedimentos aos lagos glaciais, construíndo deltas de kame na parre superior do xeo. Porén, coa continua fusión do glaciar, finalmente, o delta de kame colapsa sobre a superficie da terra, orixinando a topografía de "kame e kettle".
As terrazas de kame encóntranse frecuentemente ao longo da parte lateral do val glacial e son depósitos estratificados de ríos de augas de fusión que flúen entre o xeo e a parte lateral do val adxacente. Estas terrazas de kame adoitan semellar bancais planos, con moitos pozos sobre a superficie feitos polas kettles. Xeralmente, as pendentes descenden val abaixo con gradientes similares aos da superficie do glaciar ao longo do que se formaron, e poden ás veces encontrarse por parellas a cada lado do val.
Os kames compáranse ás veces cos drumlins, pero a súa formación é claramente diferente. Un drumlin non se formou orixinalmente pola auga de fusión, senón polo propio xeo e ten unha forma bastante regular. Está constituído por material de gran fino, como arxila ou lousa, e non por areas e gravas. Ademais, os drumlins normalmente teñen capas concéntricas de materiais, a medida que o xeo engade sucesivamente novas capas no seu movemento.
Kamelot

Kamelot é un grupo de power metal orixinario de Tampa, Florida, formado por Thomas Youngblood e Richard Warner en 1991. O vocalista noruegués Roy Khan uniuse a eles para o álbum Siége Perilous e compartiu créditos de composición xunto a Youngblood ata a súa saída do grupo en abril de 2011. O 22 de xuño de 2012 Youngblood anunciou na páxina web do grupo que o novo vocalista do grupo sería o sueco Tommy Karevik, cuxo primeiro disco co grupo foi Silverthorn como vocalista, co-compositor e autor das letras.
A data de 2018 Kamelot levaba publicados doce álbums de estudio, dous álbums de directo, un DVD de directo e dezanove vídeos musicais. O seu último álbum de estudio foi The Shadow Theory, publicado en abril de 2018 baixo o selo Napalm Records. Membros
Membros actuais
Thomas Youngblood – guitarra, coros (1991–)
Oliver Palotai – teclado (2005–)
Sean Tibbetts – baixo (1991–1992, 2009–)
Tommy Karevik – voz (2012–)
Johan Nunez – batería (2018–)
Antigos membros
Mark Vanderbilt – voz (1991–1998)
Richard Warner – batería (1991–1997)
David Pavlicko – teclado (1993–1998)
Glenn Barry – baixo (1992–2009)
Roy Khan – voz (1998–2011)
Casey Grillo – batería, percusión (1997–2018)
Kami-Nari Patera

Kami-Nari Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten aproximadamente 53 kms de diámetro e está situado a 8, 7° S 235, 08° O. O nome de Kami-Nari provén da mitoloxía xaponesa, onde Kami-Nari era o deus do trono, este nome foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 2000. Reiden Patera pode ser atopado cara ó sur e Asha Patera cara ao leste.
Kammala

Kammala foi unha rexión do país dos kaskas, preto do Mar Negro, ao noroeste de Hattusa (a capital do Imperio Hitita), na cal fixo unha campaña o rei Tudhaliyas III, acompañado do seu fillo e futuro sucesor Suppiluliumas I, sobre o -1360.
Kamran Əliyev

Kamran Bayram oğlu Əliyev, nado o 18 de novembro de 1965, é un fiscal acerbaixano que dende o 1 de maio de 2020 é fiscal xeral da República de Azerbaidján. Traxectoria
Naceu na rexión Balaken, licenciouse na facultade de dereito da Universidade Estatal de Irkutsk en 1987 e pouco despois recibiu o nomeamento como investigador da fiscalía de transportes de Chita e máis tarde traballou como investigador xefe na Fiscalía de transportes de Transbaikal. En 1990-1993 continuou a súa formación na escola de posgrao do Instituto de Investigacións Científicas da oficina da Fiscalía Xeral da URSS e en 1993 leu a súa tese de doutoramento, tras o que marchou á súa república natal e, xa que logo, a depender do seu sistema xudicial. Dende 2007 dirixe a dirección xeral anticorrupción da fiscalía acerbaixana, e en 2014 asumiu o posto de fiscal xeral adxunto. O 1 de maio de 2020 o presidente de Azerbaidján, İlham Əliyev asinou o decreto do seu nomeamento como fiscal xeral de Azerbaidján.
Kandalf

Kandalf era a anterior mascota do proxecto KDE durante as versións 2. x. Foi remplazado por Konqi, un dragón verde, debido posiblemente a un incumprimento do copyright, dada a similitude de Kandalf co mago Gandalf (de O Señor dos Aneis de J. R. R. Tolkien).