proxectonos/corpus_dominio_cientifico huggingface dataset:
Códec

Códec é un acrónimo de «codificador/decodificador». Fai referencia a unha especificación implementada en software, en hardware ou en ambos que permite transformacións bidireccionais sobre datos e sinais. O obxectivo desas transformacións pode ser converter un sinal de analóxico a dixital e viceversa (transmisión), comprimir e descomprimir datos co obxectivo de aproveitar mellor a capacidade dos dispositivos de almacenaxe ou para facilitar a súa transmisión (compresión) ou para converter datos a un formato que só se pode ler se se escribe o contrasinal que restrinxe o acceso ao contido (encriptación).
Códice Hagenes

O códice Hagenes é un manuscrito medieval noruegués en lingua latina. Datado de comezos do século XIII, contén cancións relixiosas coñecidas como secuencias (en latín: sequentiae), destinadas a homenaxear santos ou celebrar festividades. Dende o 2025, consérvase na Biblioteca Nacional de Noruega. Historia
Os estudos realizados sobre os materiais datan a súa creación a principios do século XIII, xa dentro do período cristián escandinavo. Xa que logo, trátase dun dos libros máis antigos da nación nórdica, xunto co Kvikne Psalter, da mesma época.
Conservouse na granxa dos Hagenes (de onde procede o seu nome), situada en Bergen, até o 2025, cando foi doado á Biblioteca Nacional de Noruega. Segundo a tradición oral familiar, a obra chegou á granxa dende un mosteiro localizado no oeste do país. Descrición física
O códice Hagenes consta de tan só oito páxinas, malia que a evidencia indica que posuía máis na súa forma orixinal. As páxinas son de pergameo realizado de becerro. Destaca pola súa cuberta de pel de foca, o que o converte nunha peza singular na tradición amanuense europea.
En mal estado de conservación, foi dixitalizado para facilitar a súa consulta por especialistas. O seu desgaste é mostra dun uso frecuente. Contidos
O texto, en latín medieval, correspóndese con sequentiae medievais, un tipo de himno musical típico de festividades en honra dalgún santo cristián. Destacan unha peza dedicada á virxe María e outra para o Día de Todos os Santos.
Polas súas peculiaridades lingüísticas, o seu autor foi un eclesiástico de probable orixe norueguesa.
Códice de Roda

O Códice de Roda ou Códice de Meyá é un manuscrito medieval que representa unha fonte primaria única para os detalles do Reino de Navarra dos séculos IX e comezos do X e dos principados veciños. Características
Pénsase que o códice data de finais do século X, aínda que hai engadidos do século XI, e foi compilado en Navarra, quizais en Nájera, escrito en minúscula visigótica por varias mans diferentes con notas marxinais cursivas. Ten 205 mm × 285 mm e contén 232 folios. O manuscrito parece que se depositou en Nájera no século XII, e posteriormente no arquivo da catedral de Roda de Isábena a finais do século XVII. No século seguinte, foi adquirido polo prior de Santa María de Meyá, pasando a mans privadas, tras o cal só quedaron á disposición da comunidade erudita copias e manuscritos derivados ata o redescubrimento do manuscrito orixinal en 1928.
Contido
O códice inclúe copias de coñecidos textos antigos e medievais, así como material único. Os dous primeiros terzos da compilación reproducen unha única obra, Historiarum adversus paganos libri septem de Paulo Orosio. Tamén destacan a Historia de regibus Gothorum, Vandalorum et Suevorum de Isidoro de Sevilla, a Chronica prophetica, a Historia de Melchisedech, a Storia de Mahometh, o Tultusceptru do libro Domni Metobii e unha xenealoxía de Xesús. Os elementos únicos inclúen unha lista de gobernantes árabes e dos reis cristiáns; unha crónica do Reino de Navarra; a Crónica de Afonso III; unha necroloxía dos bispos de Pamplona; e a De laude Pampilone epistola. Tamén inclúe un canto en homenaxe a unha senón descoñecida Leodegundia Ordóñez, raíña de Navarra.
A pesar desta diversidade de material, o manuscrito é quizais máis coñecido polas súas xenealoxías das dinastías que gobernaban a ámbolos lados dos Pireneos. As xenealoxías do Códice Roda xogaron un papel fundamental na interpretación do escaso rexistro histórico sobrevivente destas dinastías. Os relatos familiares abarcan ata cinco xeracións, rematando na primeira metade do século X. Entre eles están os gobernantes de Pamplona, os condados de Aragón, Sobrarbe, Ribagorza, Pallars, Tolosa e o ducado da Gascuña. Recentemente suxeriuse que estas xenealoxías, que lembran a obra de Ibn Hazm, foron elaboradas nun contexto ibérico musulmán no val do Ebro e pasaron a Navarra no momento en que se redactou o códice.
Código (dereito)

En dereito, un código é un conxunto unitario, ordenado e sistematizado de normas e principios xurídicos, estabelecidos co movemento codificador.
As compilaciones ou corpos legais máis antigos coñecidos son: as táboas da arcaica cidade de Ebla (2400 a. C. ), os máis antigos fragmentos existentes dun código legal
o Código de Ur-Nammu, rei de Ur (cara 2050 a. C. )
o Código de Ešnunna (cara 1930 a. C. )
o Código de Lipit-Ishtar de Isín (cara 1870 a. C. );
o Código de Hammurabi (1760 a. C. )
o Código de Manu (entre o 200 a. C. e o 200 d. C. )
Os primeiros rexistros legais romanos pertencen ao século V a. C. . Porén, a primeira codificación formal, ordenada por Xustiniano I, tivo lugar no século VI. Na Idade Media, e cara á era moderna, fixéronse compendios locais ou provinciais.
O primeiro código nacional propiamente dito foi o Código Civil de Francia, estabelecido durante o reinado de Napoleón. En países coa tradición do dereito anglosaxón ou Common law, como Inglaterra e os EUA, os corpos legais foron tradicionalmente menos importantes cós rexistros de decisións xudiciais. As codificacións significativas leváronse a cabo nos EUA durante o século XX.
Código ATC

O código ATC ou Sistema de Clasificación Anatómica, Terapéutica, Química (ATC: acrónimo de Anatomical, Therapeutic, Chemical classification system) é un índice de substancias farmacolóxicas e medicamentos, organizados segundo grupos terapéuticos. Este sistema foi insituido pola Organización Mundial da Saúde e adoptouse en Europa. O código recolle o sistema ou órgano sobre o que actúa, o efecto farmacolóxico, as indicacións terapéuticas e a estrutura química do fármaco
Está estruturado en cinco niveis: 1. - Nivel anatómico: órgano ou sistema no que actúa o fármaco. Existen 14 grupos en total 2. -Nivel: subgrupo terapútico
3. -Nivel: subgrupo terapéutico ou farmacolóxico
4. -Nivel: subgrupo terapéutico, farmacolóxico ou químico
5. -Nivel: nome do principio activo ou da asociación farmacolóxica Exemplo
Na clasificación ATC o Diazepam ten o código: N05BA01 N → Sistema Nervioso - Grupo Anatómico principal
05 → Psicoléptico - Grupo Terapéutico principal
B → Ansiolítico - Subgrupo Terapeutico Farmacolóxico
A → Derivado Benzodiazepina - Subgrupo Químico-Terapéutico Farmacóloxico
01 → Diazepam - Subgrupo Químico
Código ATC B

O código ATC B é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica, que clasifica os fármacos de uso sobre o sangue e os órganos formadores da mesma. B01: Axentes antitrombóticos
B01A Axentes antitrombóticos
B01A A Antagonistas da vitamina K
B01A B Grupo da heparina
B01A C Inhibidores da agregación plaquetaria, excl. heparina
B01A D Encimas
B01A X Outros axentes antitrombóticos B02: Antihemorráxicos
B02A Antifibrinolíticos
B02A A Aminoácidos
B02A B Inhibidores de proteinase
B02B Vitamina K e outros hemostáticos
B02B A Vitamina K
B02B B Fibrinóxeno
B02B C Hemostáticos locais
B02B D Factores da coagulación sanguínea
B02B X Outros hemostáticos sistémicos B03: Preparados antianémicos
B03A Preparados con ferro
B03A A Ferro bivalente, preparados orais
B03A B Ferro trivalente, preparados orais
B03A C Ferro trivalente, preparados parenterais
B03A D Ferro en combinación có ácido fólico
B03A E Ferro noutras combinacións
B03B Vitamina B12 e ácido fólico
B03B A Vitamina B12 (cianocobalamina e derivados)
B03B B Ácido fólico e derivados
B03X Outros preparados antianémicos
B03X A Outros preparados antianémicos B05: Substitutos do plasma e solucións para perfusión
B05A Sangue e produtos relacionados
B05A A Substitutos do plasma e fraccións proteicas do plasma
B05B Solucións I. V.
B05B A Solucións para nutrición parenteral
B05B B Solucións que modifican o balance electrolítico
B05B C Solucións que producen diuresis osmótica
B05C Solucións de irrigación
B05C A Axentes antiinfecciosos
B05C B Solucións salinas
B05C X Outras solucións para irrigación
B05D Solucións para diálise peritoneal
B05D A Solucións isotónicas
B05D B Solucións hipertónicas
B05X Aditivos para solucións intravenosas
B05X A Solucións electrolíticas
B05X B Aminoácidos
B05X C Vitaminas
B05X X Outros aditivos para solucións I. V.
B05Z Solucións para hemodiálise e hemofiltración
B05Z A Concentrados para hemodiálise
B05Z B Hemofiltrados B06: Outros axentes hematolóxicos
B06A Outros axentes hematolóxicos
B06A A Encimas
B06A B Outros produtos co grupo hemo
Código ATC H

O código ATC H é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica, que clasifica os preparados hormonais sistémicos, excluíndo as hormonas sexuais. H01 Hormonas hipofisarias e hipotalámicas e os seus análogos
H01A Hormonas do lóbulo anterior da hipófise e os seus análogos
H01A A ACTH
H01A B Tirotropina
H01A C Somatotropina e análogos
H01B Hormonas do lóbulo posterior da hipófise
H01B A Vasopresina e análogos
H01B B Oxitocina e análogos
H01C Hormonas hipotalámicas
H01C A Hormonas liberadoras de gonadotropina
H01C B Inhibidores da hormona de crecemento
H01C C Inhibidores das hormonas liberadoras de gonadotropina H02 Corticosteroides para uso sistémico
H02A Corticosteroides para uso sistémico, monodrogas
H02A A Mineralocorticoides
H02A B Glicocorticoides
H02B Corticosteroides para uso sistémico, combinacións
H02B X Corticosteroides para uso sistémico, combinacións
H02C Preparados contra as hormonas adrenais
H02C A Anticorticosteroides H03 Terapia tiroide
H03A Preparados de hormona tiroide
H03A A Hormonas tiroides
H03B Preparados antitiroides
H03B A Tiouracilos
H03B B Derivados imidazólicos que conteñen xofre
H03B C Percloratos
H03B X Outros preparados antitiroides
H03C Terapia con iodo
H03C A Terapia con iodo H04 Hormonas pancreáticas
H04A Hormonas glicoxenolíticas
H04A A Hormonas glicoxenolíticas H05 Homeostase do calcio
H05A Hormonas paratiroides
H05A A Hormonas paratiroides
H05B Hormonas contra a hormona paratiroide
H05B A Preparados con calcitonina
Código ATC L

O código ATC L é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica, que clasifica os axentes antineoplásicos e inmunomoduladores. L01: Axentes antineoplásicos
L01A Axentes alquilantes
L01A A Análogos da mostaza nitroxenada
L01A B Alquilsulfonatos
L01A C Etileniminas
L01A D Nitrosoureas
L01A G Epóxidos
L01A X Outros axentes alquilantes
L01B Antimetabolitos
L01B A Análogos do ácido fólico
L01B B Análogos das purinas
L01B C Análogos das pirimidinas
L01C Alcaloides de plantas e outros produtos naturais
L01C A Alcaloides da Vinca e análogos
L01C B Derivados da podofilotoxina
L01C C Derivados da colchicina
L01C D Taxanos
L01D Antibióticos citotóxicos e substancias relacionadas
L01D A Actinomicinas
L01D B Antraciclinas e substancias relacionadas
L01D C Outros antibióticos citotóxicos
L01X Outros axentes antineoplásicos
L01X A Compostos do platino
L01X B Metilhidrazinas
L01X C Anticorpos monoclonais
L01X D Axentes usados en terapia fotodinámica
L01X X Outros axentes antineoplásicos
L01X Y Combinacións de axentes antineoplásicos L02: Terapia endócrina
L02A Hormonas e axentes relacionados
L02A A Estróxenos
L02A B Progestáxenos
L02A E Análogos da hormona liberadora de gonadotrofinas
L02A X Outras hormonas
L02B Antagonistas de hormonas e axentes relacionados
L02B A Antiestróxenos
L02B B Antiandróxenos
L02B G Inhibidores encimáticos L03: Inmunoestimulantes
L03A Citocinas e inmunomoduladores
L03A A Factores estimulantes de colonias
L03A B Interferóns
L03A C Interleucinas
L03A X Outras citocinas e inmunomoduladores L04: Axentes inmunosupresores
L04A Axentes inmunosupresores
L04A A Axentes inmunosupresores selectivos
L04A X Outros axentes inmunosupresores
Código ATC M

O código ATC M é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica, que clasifica os medicamentos do sistema musculoesquelético. M01: Produtos antiinflamatorios e antirreumáticos
M01A Produtos antiinflamatorios e antirreumáticos non esteroideos
M01A A Butilpirazolidinas
M01A B Derivados do ácido acético e substancias relacionadas
M01A C Oxicamos
M01A E Derivados do ácido propiónico
M01A G Fenamatos
M01A H Coxibes
M01A X Outros axentes antiinflamatorios e antirreumáticos non esteroideos
M01B Axentes antiinflamatorios/ antirreumáticos en combinación
M01B A Axentes antiinflamatorios/antirreumáticos en combinación cos corticoesteroides
M01B X Outros axentes antiinflamatorios/antirreumáticos en combinación con outras drogas
M01C Axentes antirreumáticos específicos
M01C A Quinolinas
M01C B Preparados de ouro
M01C C Penicilamina e axentes semellantes
M01C X Outros axentes antirreumáticos específicos M02: Produtos tópicos para a dor articular e muscular
M02A Produtos tópicos para a dor articular e muscular
M02A A Preparados con antiinflamatorios non esteroideos para uso tópico
M02A B Preparados con cápsicum e axentes similares
M02A C Preparados con ácido salicílico e derivados
M02A X Outros produtos tópicos para a dor muscular e articular M03: Relaxantes musculares
M03A Axentes relaxantes musculares de acción periférica
M03A A Alcaloides curares
M03A B Derivados da colina
M03A C Outros compostos de amonio cuaternario
M03A X Outros axentes relaxantes musculares de acción periférica
M03B Axentes relaxantes musculares de acción central
M03B A Esteres do ácido carbámico
M03B B Derivados oxazólicos, tiazínicos e triazínicos
M03B C Esteres quimicamente relacionados con antihistamínicos
M03B X Outros axentes de acción central
M03C Axentes relaxantes musculares de acción directa
M03C A Dantroleno e derivados M04: Preparados antigotosos
M04A Preparados antigotosos
M04A A Preparados que inhiben a produción de ácido úrico
M04A B Preparados que aumentan a excreción de ácido úrico
M04A C Preparados sen efecto sobre o metabolismo do ácido úrico
M04A X Outros preparados antigotosos M05: Drogas para o tratamento de enfermidades óseas
M05B Axentes que afectan a estrutura ósea e á mineralización
M05B A Bifosfonatos
M05B B Bifosfonatos e calcio, preparados secuenciais
M05B C Proteínas morfoxenéticas óseas
M05B X Outras drogas que afectan á mineralización M09: Outras drogas para desórdenes do sistema musculoesquelético
M09A Outras drogas para desordes do sistema musculoesquelético
M09A A Quinina e derivados
M09A B Encimas
M09A X Outras drogas para desordes do sistema musculoesquelético
Código ATC N

O código ATC N é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica, que clasifica os fármacos de uso sobre o sistema nervioso. N01: Anestésicos
N01A Anestésicos xerais
N01A A Éteres
N01A B Hidrocarburos haloxenados
N01A F Barbitúricos, monodrogas
N01A G Barbitúricos en combinación con outras drogas
N01A H Anéstesicos opiodes
N01A X Outros anestésicos xerais
N01B Anestésicos locais
N01B A Esteres do ácido aminobenzoico
N01B B Amidas
N01B C Esteres do ácido benzoico
N01B X Outros anestésicos locais N03: Antiepilépticos
N03A Antiepilépticos
N03A A Barbitúricos e derivados
N03A B Derivados da hidantoína
N03A C Derivados da oxazolidina
N03A D Derivados da succinimida
N03A E Derivados da benzodiazepina
N03A F Derivados da carboxamida
N03A G Derivados dos ácidos graxos
N03A X Outros antiepilépticos N04: Antiparkinsonianos
N04A Axentes anticolinérxicos
N04A A Aminas terciarias
N04A B Esteres quimicamente relacionados a antihistamínicos
N04A C Esteres de tropina ou derivados da tropina
N04B Axentes dopaminérxicos
N04B A Dopa e derivados da dopa
N04B B Derivados do adamantano
N04B C Agonistas dopaminérxicos
N04B D Inhibidores da monoaminoxidase tipo B
N04B X Outros axentes dopaminérxicos N07: Outras drogas que actúan sobre o sistema nervioso
N07A Parasimpaticomiméticos
N07A A Inhibidores da acetilcolinesterase
N07A B Ésteres da colina
N07A X Outros parasimpaticomiméticos
N07B Drogas usadas en desórdes adictivos
N07B A Drogas usadas contra a dependencia de nicotina
N07B B Drogas usadas contra a dependencia de alcol
N07B C Drogas usadas contra a dependencia de opioides
N07C Preparados contra a vertixe
N07C A Preparados contra a vertixe
N07X Outras drogas que actúan sobre o sistema nervioso
N07X A Gangliósidos e derivados de gangliósidos
N07X X Outras drogas que actúan sobre o sistema nervioso
Código ATC P

O código ATC P é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica, que clasifica os produtos antiparasitarios, insecticidas e repelentes. P01: Antiprotozoarios
P01A Axentes contra a amebíase e outras enfermidades por protozoarios
P01A A Derivados da hidroxiquinolina
P01A B Derivados do nitroimidazol
P01A C Derivados da dicloroacetamida
P01A R Compostos do arsénico
P01A X Outros axentes contra a amebiase e outras enfermidades por protozoarios
P01B Antipalúdicos
P01B A Aminoquinolinas
P01B B Biguanidas
P01B C Metanolquinolinas
P01B D Diaminopirimidinas
P01B X Outros antipalúdicos
P01C Axentes contra a leishmaníase e tripanosomíase
P01C A Derivados do nitroimidazol
P01C B Compostos antimoniales
P01C C Derivados do nitrofurano
P01C D Compostos do arsénico
P01C X Outros axentes contra a leishmaníase e tripanosomíase P02: Antihelmínticos
P02B Antitrematodes
P02B A Derivados da quinolina e substancias relacionadas
P02B B Compostos organofosforados
P02B X Outros axentes antitrematodes
P02C Antinematodes
P02C A Derivados do benzimidazol
P02C B Piperazina e derivados
P02C C Derivados da tetrahidropirimidina
P02C E Derivados do imidazotiazol
P02C F Avermectinas
P02C X Outros antinematodes
P02D Anticestodes
P02D A Derivados do ácido salicílico
P02D X Outros anticestodes P03: Ectoparasiticidas, incl. escabicidas, insecticidas e repelentes
P03A Ectoparasiticidas, incl. escabicidas
P03A A Produtos que conteñen xofre
P03A B Produtos que conteñen cloro
P03A C Piretrinas, incl. compostos sintéticos
P03A X Outros ectoparasiticidas, incl. escabicidas
P03B Insecticidas e repelentes
P03B A Piretrinas
P03B X Outros insecticidas e repelentes
Código ATC R

O código ATC R é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica, que clasifica os medicamentos para o sistema respiratorio. R01: Preparados de uso nasal
R01A Desconxestivos e outros preparados nasais para uso tópico
R01A A Simpaticomiméticos, monodrogas
R01A B Simpaticomiméticos, combinacións excl. corticoesteroides
R01A C Axentes antialérxicos, excl. corticosteroides
R01A D Corticoesteroides
R01A X Outros preparados nasais
R01B Desconxestivos nasais para uso sistémico
R01B A Simpaticomiméticos R02: Preparados para a gorxa
R02A Preparados para a gorxa
R02A A Antisépticos
R02A B Antibióticos
R02A D Anestésicos R03: Axentes contra padecementos obstrutivos das vías respiratorias
R03A Adrenérxicos, inhalatorios
R03A A Agonistas de receptores adrenérxicos alfa e beta
R03A B Agonistas de receptores beta adrenérxicos non selectivos
R03A C Agonistas selectivos de receptores beta-2 adrenérxicos
R03A H Combinacións de axentes adrenérxicos
R03A K Adrenérxicos e outros axentes contra padecimentos obstrutivos das vías respiratorias
R03B Outros axentes contra padecimentos obstrutivos das vías respiratorias, inhalatorios
R03B A Glucocortociodes
R03B B Anticolinérxicos
R03B C Axentes antialérxicos, excl. corticosteroides
R03B X Outros axentes contra padecimentos obstrutivos das vías respiratorias, inhalatorios
R03C Adrenérxicos para uso sistémico
R03C A Agonistas de receptores alfa e beta adrenérxicos
R03C B Agonistas de receptores beta adrenérxicos non selectivos
R03C C Agonistas selectivos de receptores beta-2 adrenérxicos
R03C K Adrenérxicos e outros axentes contra padecimentos obstrutivos das vías respiratorias
R03D Outros axentes contra padecimentos obstrutivos das vías respiratorias, inhalatorios para uso sistémico
R03D A Xantinas
R03D B Xantinas e adrenérxicos
R03D C Antagonistas do receptor de leucotrienos
R03D X Outros axentes contra padecimentos obstrutivos das vías respiratorias, inhalatorios para uso sistémico R05: Preparados para a tose e o arrefriado
R05C Expectorantes, excl. combinacións con supresores da tose
R05C A Expectorantes
R05C B Mucolíticos
R05D Supresores da tose, excl. combinacións con expectorantes
R05D A Alcaloides do opio e derivados
R05D B Outros supresores da tose
R05F Combinacións de supresores da tose e expectorantes
R05F A Derivados do opio e expectorantes
R05F B Outros supresores da tose e expectorantes
R05X Outros preparados combinados para o arrefriado R06: Antihistamínícos para uso sistémico
R06A Antihistamínicos para uso sistémico
R06A A Aminoalquil éteres
R06A B Alquilaminas substituídas
R06A C Etilendiaminas substituídas
R06A D Derivados da fenotiazina
R06A E Derivados da piperazina
R06A K Combinacións de antihistamínicos
R06A X Outros antihistamínicos para uso sistémico R07: Outros produtos para o sistema respiratorio
R07A Outros produtos para o sistema respiratorio
R07A A Surfactantes pulmonares
R07A B Estimulantes respiratorios
R07A X Outros produtos para o sistema respiratorio
Código ATC S

O código ATC S é unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica, que clasifica os medicamentos para os órganos dos sentidos. S01: Oftalmolóxicos
S01A Antiinfecciosos.
S01A A Antibióticos.
S01A B Sulfonamidas.
S01A D Antivirais.
S01A X Outros antiinfecciosos.
S01B Axentes antiinflamatorios.
S01B A Corticoesteroides, monodrogas.
S01B B Corticoesteroides e midriáticos en combinación.
S01B C Axentes antiinflamatorios non esteroideos.
S01C Axentes antiinflamatorios e antiinfecciosos en combinación.
S01C A Corticosteroides e antiinfecciosos en combinación.
S01C B Corticoesteriodes, antiinfecciosos e midriáticos en combinación.
S01C C Axentes antiinflamatorios non esteroideos e antiinfecciosos en combinación.
S01E Preparados contra o glaucoma e mióticos.
S01E A Simpaticomiméticos na terapia do glaucoma.
S01E B Parasimpaticomiméticos.
S01E C Inhibidores da anhidrase carbónica.
S01E D Axentes betabloqueantes.
S01E X Outros preparados contra o glaucoma.
S01F Midriáticos e ciclopléxicos.
S01F A Anticolinérxicos.
S01F B Simpaticomiméticos, excl. preparados contra o glaucoma.
S01G Desconxestivos e antialérxicos.
S01G A Simpaticomiméticos usados como desconxestivos.
S01G X Outros antialérxicos.
S01H Anestésicos locais.
S01H A Anestésicos locais.
S01J Axentes de diagnóstico.
S01J A Axentes colorantes.
S01J X Outros axentes usados en diagnóstico oftalmolóxico.
S01K Auxiliares en cirurxía ocular.
S01K A Substancias viscosoelásticas.
S01K X Outros auxiliares en cirurxía.
S01X Outros oftalmolóxicos.
S01X A Outros oftalmolóxicos. S02: Otolóxicos
S02A Antiinfecciosos.
S02A A Antiinfecciosos.
S02B Corticoesteroides.
S02B A Corticoesteroides.
S02C Corticoesteroides e antiinfecciosos en combinación.
S02C A Corticoesteroides e antiinfecciosos en combinación.
S02D Outros otolóxicos.
S02D A Analgésicos e anestésicos.
S02D C Preparados inertes. S03: Preparados oftalmolóxicos e otolóxicos
S03A Antiinfecciosos.
S03A A Antiinfecciosos.
S03B Corticoesteroides.
S03B A Corticoesteroides.
S03C Corticoesteroides e antiinfecciosos en combinación.
S03C A Corticoesteroides e antiinfecciosos en combinación.
S03D Outros preparados oftalmolóxicos e otolóxicos.
Código Internacional de Nomenclatura de Plantas Cultivadas

O Código Internacional de Nomenclatura de Plantas Cultivadas (máis coñecido polas súas siglas en inglés, ICNCP, de International Code of Nomenclature for Cultivated Plants), tamén coñecido como Código de Plantas Cultivadas, é unha guía das regras e regulamentos para nomear os cultíxenos ou cultigen, plantas cuxa orixe ou selección se debe principalmente á actividade humana intencionada (termo proposto no V International Symposium on the Taxonomy of Cultivated Plants ). Os cultivares baixo o paraugas ICNCP inclúen cultivares, grupos (grupos de cultivares ) e grexes. Inclúense todos os organismos que tradicionalmente se consideran plantas (incluídas algas e fungos). Os taxóns que reciben un nome baixo o ICNCP tamén se incluirán nos taxons indicados no Código Internacional de Nomenclatura de Algas, Fungos e Plantas (International Code of Nomenclature for algae, fungi, and plants; ICN or ICNafp).
Código Internacional de Nomenclatura para Algas, Fungos e Plantas

O anteriormente denominado Código Internacional de Nomenclatura Botánica (coñecido polas súas siglas en inglés, ICBN, en galego CINB) pasou a denominarse Código Internacional de Nomenclatura para Algas, Fungos e Plantas desde 2011, durante a celebración do XVIII Congreso Internacional de Botánica, celebrado en Melbourne (Australia). Obxectivo
O CINB trátase dun compendio internacional das regras que rexen a taxonomía dos organismos vexetais (en sentido amplo) para os efectos de determinar, para cada taxon vexetal, un único nome válido. Regulamentación
O CINB regulamenta os nomes dos taxons das "plantas verdes" (clado das plantas terrestres e das algas verdes), pero tamén establece regras para determinar os nomes doutros clados de eucariotas que tradicionalmente se estudan nos departamentos de botánica, como as estramenopilas (clado que comprende as algas pardas, as algas douradas, os oomicetos e os mofos acuáticos), algúns organismos do clado dos alveolados que teñen cloroplastos, como os dinoflaxelados, e tamén as algas vermellas, os glaucófitos, os fungos verdadeiros (quítridos, zigomicetos, ascomicetos, basidiomicetos) e varios clados eucariotas "basais" (como as euglenas, os mixomicetos, e os fungos da clase dos Myxogastria). Organismo competente
A promulgación e corrección do CINB está a cargo dos Congresos Botánicos Internacionais (CBI), organizados pola Asociación Internacional para a Taxonomía das Plantas. A edición actual é o chamado Código de Viena, pola cidade onde se celebrou o 17º congreso (2005). Cada código deroga os anteriores e aplícase retroactivamente desde a data fixada como inicio da botánica sistemática en sentido moderno, a publicación en 1753 do Species Plantarum de Linneo. Principio fundamental
O principio fundamental do CINB é a determinación do principio de prioridade; consérvase, salvo excepcións, o nome correspondente á primeira descrición publicada dun determinado taxon, tratándose os nomes publicados con posterioridade para o mesmo como sinónimos correctos, pero inválidos formalmente. Os nomes pre-linneanos (e os nomes que Linneo publicou antes de 1753, como por exemplo Musa Cliffortiana para a planta que logo se denominaría Musa × paradisiaca, a bananeira) non se consideran vaalidamente publicados.
Á descrición acompaña normalmente un tipo, é dicir, un exemplar do taxon en cuestión preservado e conservado nunha colección ou herbario.
O CINB aplícas non só, como vimos, ao reino Plantae tal como se define hoxe en día, senón a todos os organismos tradicionalmente estudados pola botánica, inclíndo as algas verdeazuladas (ou cianobacterias), os fungos (Fungi) e algúns protistas.
Para a clasificación das especies vexetais cultivadas existe o Código Internacional de Nomenclatura para Plantas Cultivadas, que subministra regeas suplementarias. E a zooloxía e a bacterioloxía teñen os seus propios códigos.
Código Púrpura

Na historia da criptografía, 97-shiki oobun Inji-ki (九七式欧文印字機) (Máquina de impresión do sistema 97 para caracteres europeos ("System 97 Printing Machine for European Characters")) ou Angooki B-gata (暗号機B型) ("Máquina de cifrado de tipo B"), chamada PURPLE (Púrpura) polos Estados Unidos, foi unha máquina de criptografía diplomática usada polo Xapón durante a segunda guerra mundial. A máquina era un dispositivo electromecánico. A información sobre as desencriptacións foron eventualmente chamadas Magic dentro do goberno dos Estados Unidos. Historia
O nome clave "PURPLE" era usado polos criptoanalistas estadounidenses para referirse á máquina, referido o material producido por varios sistemas; antes houbo a RED máquina usada pola Japanese Foreign Office (oficina estranxeira xaponesa), e purple (púrpura) era a seguinte cor dispoñible. Os xaponeses tamén usaron CORAL e JADE. PURPLE era a sucesora mellorada, da máquina criptográfica RED, que os americanos chamaron "M machine". PURPLE e RED foron deseñados polo capitán da Navy xaponesa Risaburo Ito. O creador principal de PURPLE era Kazuo Tanabe. Puntos febles
Nas operacións, a máquina criptográfica aceptaba caracteres de entrada escritos á máquina (letras latinas) e producía texto cifrado de saída, e viceversa cando se descifran mensaxes. O resultado era un criptosistema excelente. En realidade, erros operacionais, principalmente en claves opcionais, fixo o sistema menos seguro do que podería ser. Os xaponeses crían que tiña unha grande eficacia irrompible en todas partes e posteriormente, na guerra. Esta seguridade foi "rota" por un equipo da armada estadounidense dedicada ós signos de intelixencia (US Army Signals Intelligence Service), dirixidos por William Friedman. O equipo foi dirixido por Frank Rowlett.
Aparentemente, todas as outras máquinas PURPLE das embaixadas xaponesas e consulados arredor do mundo (países do eixe, Washington, Londres, Moscova, e en países neutrais) e no Xapón mesmo, foron destruídas e enterradas na area xaponesa. As tropas americanas que ocuparon o Xapón entre 1945 e 1952 procuraron calquera parte que quedara da máquina.
A máquina PURPLE foi usada por primeira vez no Xapón en xuño de 1938, pero criptoanalistas estadounidenses e británicos xa conseguiran descifrar algunhas mensaxes antes do ataque a Pearl Harbor.
Código QR

O código QR (en inglés, quick response code, «código de resposta rápida») é un código bidimensional deseñado para o uso no sector do automóbil pola compañía xaponesa Denso Wave, subsidiaria de Toyota, en 1994. Os códigos QR empréganse durante a fabricación para o seguimentos dos compoñentes. O sistema estase a facer moi popular pola facilidade para incluír máis información que os códigos de barras unidimensionais. O código está formado por puntos negros cadrados dispostos nun cadrado sobre fondo branco. Os tres cadrados das esquinas son para fixar a posición dos datos. O código pode almacenar datos numéricos, alfanuméricos, bytes/bits, Kanji/Kana e empregando extensións practicamente calquera tipo de datos. Normas
O estándar xaponés para códigos QR (JIS X 0510) foi publicado en xaneiro de 1998 e o estándar internacional ISO (ISO/IEC18004) foi aprobado en xuño de 2000. Está en uso dende o 1 de setembro de 2006 - ISO/IEC 18004: 2006 Tecnoloxía da información - Identificación automática e técnicas de captura de datos - Código QR ​​2005 simboloxía especificacións.
O código QR é aberto a diferenza doutros bidimensionais como o BIDI, os dereitos de patente son propiedade de Denso Wave pero están liberados e non son limitados.
Código binario

O código binario o/u sistema binario é un sistema de numeración posicional no que todas as cantidades se representan utilizando como base o número dous, co que se dispón de dúas cifras: cero e mais un (0 e 1).
Os computadores dixitais traballan internamente con dous niveis de voltaxe/carga, polo que o seu sistema de numeración natural é o sistema binario (aceso/ apagado). Con efecto, nun sistema simple coma este é posible simplificar o cálculo, co auxilio da lóxica booleana. En computación, chámaselle bit a un díxito binario (0 ou 1).
Ademais, este sistema de numeración permite a transmisión de datos cun risco nulo de interferencias. [Cómpre referencia]
Un número binario é un número expresado no sistema numérico de base 2. Contar en binario
Contar é como ir sumando 1 por tanto o seguinte número dun número acabado en 0 é o mesmo acabado en 1 e se acaba en cero hai que ter en conta o carrexo e poñer a cero todos os 1 á esquerda ata o seguinte 0 que ficará a 1. Operacións con binarios
Conversión binario a decimal
Dado un número N, binario, unha forma de convertelo en decimal é aplicar o teorema xeral da numeración posicional, e así escribir cada número que o compón (bit), multiplicado pola base do sistema (base 2), elevado á posición que ocupa. Exemplo:
1001(binario)
1 × 23 + 0 × 22 + 0 × 21 + 1 × 209
Polo tanto, 10012 é 9 en decimal.
Decimal a binarios
Dado un número decimal, para convertelo en binario, basta dividilo sucesivamente por 2, anotando o resto da división enteira:
12(decimal)
12 / 26 + 0
6 / 23 + 0
3 / 21 + 1
1 / 20 + 1
Observe que é só ler os números de baixo para riba, ou sexa 1100 é 12 en binario
Suma de números binarios
Recordando as seguintes sumas básicas: 0+00
0+11
1+110
Así, ao se sumar 100110101 con 11010101, tense: 100110101 + 11010101 ----------- 1000001010 Opérase como en decimal: comezase a sumar desde a esquerda, no exemplo, 1+1
10, entón escríbese 0 e "levase" 1. Somase este 1 á columna seguinte: 1+0+0
1, e séguese ata terminar todas as columnas (exactamente como en decimal).
Resta de números binarios
No sistema numeral orixinal, faise exactamente igual que en decimal: 100110101 - 11010101 ----------- 1100000 Nas computadores, faise un método especial de suma por complemento a dous.
Produto de números binarios
O produto de números binarios é especialmente simple, xa que o 0 multiplicado por calquera cousa resulta 0, e o 1 é o elemento neutro do produto.
Por exemplo, a multiplicación de 10110 por 1001: 10110 × 1001 --------- 10110000000000010110 --------- 11000110
División de números binarios
Esta é unha operación un tanto complexa en binario, cuxo desenvolvemento non imos tratar. exemplo: 21/20110/2211010105/2 'º 212/201
Código de barras

O código de barras é un código baseado na representación mediante un conxunto de liñas paralelas verticais de distinto grosor e espazado que no seu conxunto conteñen unha determinada información. Deste xeito, o código de barras permite recoñecer rapidamente un artigo nun punto da cadea loxística e así poder realizar inventario ou consultar as súas características asociadas. Actualmente, o código de barras está implantado masivamente de forma global.
A correspondencia ou mapeo entre a información e o código que a representa denomínase simboloxía. Estas simboloxías poden ser clasificadas en dous grupos atendendo a dous criterios diferentes: Continua ou discreta: os caracteres nas simboloxías continuas comezan cun espazo e no seguinte comezan cunha barra (ou viceversa). Con todo, nas simboloxías discretas, estes comezan e terminan con barras e o espazo entre caracteres é ignorado, xa que non é o suficientemente ancho.
Bidimensional ou multidimensional: as barras nas simboloxías bidimensionais poden ser anchas ou estreitas. Con todo, as barras nas simboloxías multidimensionais son múltiplos dunha anchura determinada (X). Desta forma, empréganse barras con anchura X, 2X, 3X, e 4X. Historia
A primeira patente de código de barras foi rexistrada en outubro de 1952 (US Patent #2, 612, 994) polos inventores Joseph Woodland, Jordin Johanson e Bernard Silver nos Estados Unidos. A implementación foi posible grazas ao traballo dos enxeñeiros Raymond Alexander e Frank Stietz, o resultado do seu traballo foi un método para identificar os vagóns do ferrocarril utilizando un sistema automático. Non foi ata 1966 que o código de barras comezou a utilizarse comercialmente e non foi un éxito comercial ata 1980. Nomenclatura básica
Módulo: é a unidade mínima ou básica dun código. As barras e espazos están formados por un conxunto de módulos.
Barra: o elemento escuro dentro do código. Faise corresponder co valor binario 1.
Espazo: o elemento claro dentro do código. Faise corresponder co valor binario 0.
Carácter: formado por barras e espazos. Normalmente correspóndese cun carácter alfanumérico. Estrutura
Prefixo (no exemplo, 59): dous díxitos que indican a entidade codificadora. En España adoita sero 84, código asignado á AECOC pola EAN Internacional, pero a presenza dese prefixo 84 non indica necesariamente que o produto fose elaborado en España, senón que a empresa que o fabricou está controlada por AECOC e utiliza o seu código. Tampouco a presenza doutro prefixo significa que estea elaborado fóra de España.
Código da empresa fabricante (no exemplo, 01234): identifica o propietario da marca, non necesariamente a empresa fabricante. O propietario da marca é quen decide a marca comercial que identifica o produto, a presentación comercial etc.
Código do produto (no exemplo 12345): referencia que identifica exactamente o produto etiquetado (artigo, presentación, peso ou capacidade etc. ) O sistema adxudica a cada empresa un abano de 100. 000 referencias diferentes).
Díxito de control (no exemplo, 7): díxito calculado automaticamente mediante un algoristo predeterminado. Asegura que non se produciu un erro na impresión dos díxitos anteriores.
Código de cores de 25 pares

O código de cores de 25 pares é empregado en telecomunicacións para identificar os pares entrelazados e os fíos que os compoñen. Os cables de cobre van cubertos de plástico illante de cor. A primeira cor selecciónase de entre un grupo de cinco cores e a outra dun segundo grupo doutras cinco cores, dando 25 combinacións de dous pares de cores. Táboa de cores
O primeiro grupo de cores (chamado primario) é, en orde: branco, vermello, negro, amarelo, violeta.
O segundo grupo de cores (chamado complementario) é, en orde: azul, laranxa, verde, marrón, gris.
As 25 combinacións de cores son as seguintes: Descrición
As cores dos cinco primeiros pares son as máis empregadas tanto en telecomunicacións coma nos conectores RJ-45 ou cable UTP.
As 10 cores son as empregadas en electrónica e as que forman o arco da vella.
Cada feixe de 25 pares leva asociado un par branco/negro chamado "piloto". Este par emprégase para uso técnico, supervisión.
Se o cable de telecomunicacións ten máis de 25 pares agrúpanse en feixes múltiplos de 25. Cada un destes feixes de 25 pares máis o piloto van agrupados cunha ligadura, unha cinta coas cores da ligadura. Así, os 25 primeiros pares levan unha ligadura de cor branca/azul (como se indica na táboa). Os 25 seguintes (pares do 26 ao 50) levan unha ligadura branca/laranxa, e así sucesivamente ata os 600 pares que levan unha ligadura violeta/marrón. Os cables de máis de 600 pares levan unha cinta branca para os primeiros 600 pares, os seguintes seiscentos levan a vermella, e así sucesivamente.
Co uso da fibra óptica os cables de centos de pares cada vez teñen menos uso. Cable R emprega cables de telecomunicacións cun máximo de douscentos pares.
Código dos Canons das Igrexas Orientais

O Código dos Canons das Igrexas Orientais (en latín: Codex Canonum Ecclesiarum Orientalium, abreviado como CCEO nos documentos eclesiásticas) é o conxunto organizado de leis e normas que rexen para as Igrexas católicas orientais. Foi promulgado polo papa Xoán Paulo II o 18 de outubro de 1990, con aplicación dende o 1 de outubro de 1991. Historia
Ao mesmo tempo que notábase a necesidade dunha colección da lexislación eclesiástica na Igrexa Latina, comezouse tamén a ver a necesidade dun traballo similar para a lexislación vencellada á liturxia e discilina nas igrexas orientais. O patriarca melquita, Gregorio II Yusif solicitou, con motivo da celebración do Concilio Vaticano I, unha revisión do dereito en vigor para esas igrexas, pero non foi posible facer isto pola oposición existente á realización dun código separado daquel da Igrexa Latina. Entón as diferentes igrexas orientais comezaron a organizar as súas propias coleccións: a Igrexa Greco-Católica Romanesa (dende 1872 a 1900), a Igrexa Católica Siria (1888), a Igrexa Católica Bizantina Rutena (1891), a Igrexa Católica Copta (1898) e a Igrexa Católica Armenia (1911).
Dende 1926, logo do pulo dado anteriormente por Bieito XV coa creación da Congregación para as Igrexas Orientais, retomouse a idea e se solicitou ao papa Pío XI a súa realización. El, en 1929, formou un consello para a elaboración de dito código. O mesmo ano o consello foi elevado a "comisión cardenalicia", a Commissio cardinalitia pro studiis praeparatoriis Codificationis Orientalis cun grupo de expertos e consultores. En 1935 mudou o seu nome polo de Pontificia Commissio ad Redigendum Codicem Iuris Canonici Orientalis. Pío XI quen opúxose con firmeza á idea de unificar as normas legais e deixar só a parte litúrxica distinta nas Igrexas orientais, malia desexar os membros da comisión empregar como base o Código de Dereito Canónico de 1917.
A finais da segunda guerra mundial a comisión completara un esquema con 2. 666 canons, dos que 1. 590 foron promulgados até 1957. Porén, a celebración do Concilio Vaticano II paralizou os traballos. O problema de manter un só código para toda a Igrexa Católica xurdiu novamente e durou até 1972, cando o papa Paulo VI formou unha nova comisión, a Pontificia Commissio C. I. C. Orientali recognoscendo. Esta comisión foi elaborando as diversas partes do código, someténdoas á revisión das mesmas igrexas e das universidades pontificias. Os traballos prolongáronse até 1988, cando a comisión entregou o texto que consideraba definitivo ao papa Xoán Paulo II, quen o aprobou e promulgou en 1990.
Código fonte

O código fonte é un texto escrito nunha determinada linguaxe de programación, en formato texto. Son as instrucións que debe seguir unha computadora para executar o programa. Polo tanto, no código fonte dun programa está escrito o seu funcionamento.
É polo tanto o primeiro paso na criación dun programa ou aplicación informática, aínda que unha computadora non pode ler directamente este código na linguaxe de programación, e é necesario traducilo ao linguaxe máquina para que o hardware poida executalo. Isto faise cos compiladores, intérpretes, e outros sistemas.
O termo tamén se utiliza para facer referencia a outros elementos de software, coma o código fonte dunha páxina web que está escrita en formato HTML ou JavaScript e que é interpretado polo navegador para a súa visualización.
Nota: o código fonte non tén porque ser tal como o ser humano (ou ferramenta) o criou, senón que pode ser tamén o resultado de ter pasado por algunha ferramenta embelecedora (pretty printer).
Código hexadecimal

O código hexadecimal ou sistema hexadecimal é un sistema de numeración posicional que representa os números en base 16 —polo tanto empregando 16 símbolos—.
Está vinculado á informática, xa que os computadores adoitan utilizar o byte ou octeto como unidade básica da memoria; e, debido a que un byte acada 28
256 {\displaystyle 2^{8}
256} valores posíbeis, e que isto pode representarse como 28
24 ⋅ 24
16 ⋅ 16
1 ⋅ 162 + 0 ⋅ 161 + 0 ⋅ 160 {\displaystyle 2^{8}
2^{4}\cdot 2^{4}
16\cdot 16
1\cdot 16^{2}+0\cdot 16^{1}+0\cdot 16^{0}}, que, segundo o teorema xeral da numeración posicional, equivale ao número en base 1610016 {\displaystyle 100_{16}}, dous díxitos hexadecimais corresponden exactamente —permiten representar a mesma liña de enteiros— a un byte.
Isto faino moi útil para a visualización de descargas de memoria xa que permite saber de xeito sinxelo o valor de cada byte da memoria.
Debido ao sistema de numeración decimal xeralmente usado para a numeración só dispór de dez símbolos, débese incluír seis letras adicionais para completar o sistema. O conxunto de símbolos fica, polo tanto, así: S
{ 0, 1, 2, 3, ⋯, 9, A, B, C, ⋯, F } {\displaystyle S
\{0, 1, 2, 3, \cdots, 9, \mathrm {A}, \mathrm {B}, \mathrm {C}, \cdots, \mathrm {F} \}} Nótese que A 16
1010 {\displaystyle A_{16}
10_{10}}, B 16
1110 {\displaystyle B_{16}
11_{10}} e así sucesivamente.
Tamén se usan variantes con letras minúsculas no canto de maiúsculas. Exemplo
Vexamos un exemplo numérico para obter o valor dunha representación hexadecimal:
3E0, A (16)
3×162 + E×161 + 0×160 + A×16−1
3×256 + 14×16 + 0×1 + 10×0, 0625992, 625 Fraccións
As fraccións, no seu desenvolvemento hexadecimal, non son exactas a menos que o denominador sexa potencia de 2 (xa que 16
24 {\displaystyle 16
2^{4}} ). Con todo, os períodos non adoitan ser moi complicados. 1/20, 8
1/30, 55. ..
1/40, 4
1/50, 33. ..
1/60, 2AA. ..
1/70, 249249. ..
1/80, 2
1/90, 1C1C. ..
1/A 0, 199. ..
1/B
1/C
0, 155. ..
1/D
1/E
0, 1249249. ..
1/F
0, 11. ..
Táboa de multiplicación
Código internacional de navegación marítima

O código internacional de navegación marítima utiliza bandeiras para transmitir mensaxes, ora entre dous ou máis barcos, ora entre un barco e a terra ou o porto. Existen bandeiras de diferentes formas e cores, de maneira que cada unha representa unha letra do alfabeto internacional, así como os números do 1 ao 0.
Cando un barco necesita transmitir unha mensaxe consistente en unha ou varias palabras ou números, iza no mastro dianteiro as bandeiras que representan as letras e números da mensaxe, aliñadas de arriba para abaixo. Se a mensaxe é máis longa, repetirase a operación con novas bandeiras.
Tamén se utilizan as bandeiras individualmente ou en combinacións de dúas, e neste caso teñen un significado determinado segundo un código internacionalmente vixente.
Desde que existe a radio, o uso das bandeiras de sinais para transmitir mensaxes diminuíu notabelmente. No entanto, séguense utilizando de forma xeneralizada as bandeiras individuais ou en combinacións de dúas ou máis, para sinalizar un aviso determinado. Deste xeito na Armada española segue a existir a figura do sinaleiro, que realiza os seus labores en contacto directo coa ponte de mando do navío. Determinadas sinalizacións son neste corpo de obrigado cumprimento, como por exemplo o aviso de práctico a bordo.
Tamén acostuman ser usadas para engalanar ao navío na celebración de actos festivos. Nese suposto as bandeiras adoitan ser izadas desde a proa ata a popa. Combinacións
As letras poderán ser combinadas adquirindo outros significados. Exemplo dalgúns sinais de dúas letras e o seu significado: AC - Estou a abandonar o meu navio
AN - Preciso dun médico
BR - Necesito un helicóptero
CD - Pido asistencia inmediata
DV - Estou á deriva
EF - O SOS/Mayday encontrase cancelado
FA - Pode fornecerme a miña posición?
GW - Home ao mar. Efectúe a súa recollida
JL - Corre o risco de encallar
NC - Estou en perigo e pido asistencia inmediata
PD - As súas luces de navegación non son visíbeis
PP - Manteñase bastante afastado de min
QD - Estou a desprazarme para vante
QT - Estou a desprazarme para atrás
QU - Fondear non está permitido
QX - Solicito autorización para fondear
RU - Mantéñase afastado de min. Estou a manobrar con dificultade
SO - Debe parar o seu navio inmediatamente
UM - O porto está fechado ao tráfego marítimo
UP - Solicito autorización para entrar no porto con urxencia. Encóntrome en dificultades
YU - Vou comunicar coa súa estación a través do Código Internacional de Sinais
ZL - O seu sinal foi recibido mais non comprendido
Código lingüístico

Un código lingüístico é un sistema de sinais ou de símbolos que, por convención previa, pode ser usado para enviar unha mensaxe. Exemplos de códigos son as linguas naturais, o código Morse, o braille ou a lingua de sinais.
Este termo foi importado da teoría da comunicación polo lingüista romanés Roman Jakobson. Neste modelo, o código permite representar e transmitir a información entre a fonte dos sinais (emisor) e o destino (receptor) a través dun canal e nun contexto dado. Nun proceso de comunicación, o emisor codifica a información e esta é decodificada polo destinatario ou receptor.
O código pode estar formado de sinais de natureza diferente: sons (código lingüístico), signos escritos (código gráfico), sinais xestuais (como levar o índice erguido aos beizos), cores (semáforos) etc. Os sinais que forman un código son un conxunto reducido e convencional que só varía co acordo dos usuarios dese código.
As linguas naturais teñen a forma dun sistema de signos chamado código lingüístico que está formado por un grupo reducido de signos vocais (fonemas) para cada lingua, cuxas regras de combinación permiten a formación de signos lingüísticos dun nível superior, os morfemas.