proxectonos/Galician_NER huggingface dataset:
Os recortes , abonda , " sempre afectan a os elos máis febles de a cadea " .
Vázquez :
" Eu , que estou curtido en moitas cousas , quedei impresionado con o que se nos vén enriba " En este contexto Vázquez anuncia " iniciativas en os próximos días " para tentar que Feijóo " explique por que enganou a este país " xunto a Rajoy , a comezar por a pasada campaña de as pasadas eleccións xerais , en as que realizou " propostas que son as contrarias " de as que se aprobarán .
" O máis grave é que esta fraude electoral masiva non serve para máis que disparar as listas de o paro " e " facer caer espectacularmente o consumo " .
" Hoxe vimos todos que isto era unha fraude , puidemos o comprobar escoitando a Rajoy e vendo a o PP aplaudindo " .
" Eu , que estou curtido en moitas cousas , quedei impresionado de o que se nos vén enriba " , di .
Pontón :
" Estas medidas benefician a banca pero prexudican o pobo "
Prexuízos para a poboación son tamén os que augura a voceira de o BNG en a Cámara , Ana Pontón , para quen o paquete de recortes " o único que ofrece son menos dereitos sociais " , unha " suba de impostos con carácter inxusto " e " un importante recorte a as persoas desempregadas " .
Son " medidas erradas " , di a nacionalista , que " o único que van provocar é que profundemos máis en a crise " e que " demostran que o PP está a o servizo de os intereses de a banca " , aínda que isto supoña " un saqueo a o pobo " .
En este contexto Pontón non dubida de que o Estado " está intervido " , como a o seu entender reflicten " medidas que son xemelgas de as que se aplicaron en Grecia , Irlanda e Portugal .
" O grave - salienta - é que se sabe que teñen un efecto devastador dende o punto de vista social " porque " provocan desigualdades moi fortes " .
" Benefician a banca pero prexudican o pobo " , sintetiza .
Tamén o Novo Proxecto Común ( NPC ) e Compromiso por Galicia ( CxG ) manifestaron o seu rexeitamento a o recorte .
Así , dende a asemblea de o NPC en Ourense ve se en o anunciado por Rajoy un " golpe de Estado por decreto lei " que constitúe un " exercicio de miseria política , con as máis curtas miras de quen se considera o pedáneo de Angela Merkel " , cargando " todas e cada unha de as facturas de a crise en os colectivos que teñen máis necesidades :
parados , dependentes , xubilados e traballadores " .
Mentres , dende a Executiva nacional de CxG Manuel González considerou os novos recortes como o " ataque máis grave a a convivencia social de as últimas décadas , en Galicia e en o Estado " que , ademais , procuran " cabezas de turco de a crise " como os traballadores públicos .
En opinión de González " existen alternativas , como a eliminación de as deputacións , con a que se achegarán máis de 20.000 millóns de euros " ou " a loita contra a fraude fiscal , en lugar de que a crise a paguen os sectores sociais máis vulnerables " .
Feijóo :
" Cada español debe un diñeiro " Feijóo :
" A débeda pública é a débeda de cada unha de as familias "
Mentres isto acontecía en Compostela , dende Madrid o presidente de a Xunta defendía as medidas de Rajoy , a comezar por unha suba de o IVE que o seu xefe de filas non aplica " porque lle apeteza " , senón porque é " a solución menos mala " e porque con ela , di , poden " aforrar se intereses en a débeda pública , porque a o final a débeda pública de España é a débeda pública de cada unha de as familias e de os españois " .
Aínda que este incremento " vai supoñer un esforzo para todos " , segundo Feijóo ten máis " pros " que " contras " e , en todo caso , razoa que cada cidadán de o Estado " debe uns cartos por o feito de ser español " e , por o tanto , debe contribuír individualmente para reducir a débeda de o Estado .
" Imos ver se somos quen de cadrar en consecuencia e o pagar un pouco máis por o incremento de o IVE e aforrar nos unha cantidade similar por a diminución de os xuros de a débeda " , di .
En termos xerais o xefe de o Goberno galego coida que a " comparecencia " de Rajoy estivo " a a altura de o seu cargo , de a situación dificilísima en a que está España e a a altura de a enorme confianza que os españois despositamos en este presisdente " .
En esta liña , e recuperando un argumento que ten empregado para si mesmo en numerosas ocasións , subliña que cre " en os presidentes e gobernos que se desgastan para intentar que non se desgate a o seu país " .
" As medidas que estamos adoptando en un momento de pesimismo e de moito escepticismo verán se nos próximos anos como o momento de un gran cambio reformista en as políticas españolas " , resolve .
Segunda rebaixa salarial para un persoal público con os dereitos en caída libre
O 10 de maio de 2010 o daquela presidente de o Goberno central , José Luis Rodríguez Zapatero , accedía a a tribuna de oradores de o Congreso dos Deputados para reclamar un " esforzo " que aplacase as autoridades europeas e os mercados financeiros .
Unha emenda a a totalidade de os piares de a política social e económica con a que o PSOE concorrera a as eleccións menos de dous anos antes e que incluía a primeira baixada de salarios para o persoal público ou , o que é o mesmo , a medida de maior impacto en as condicións a o servizo de a Administración pública dende as conxelacións salariais aprobadas por o Goberno de Felipe González en 1994 e por o de Aznar en 1997 .
Apenas dous anos despois o agora presidente , Mariano Rajoy , vén de protagonizar un debate semellante , con unha bomba de recortes baixo o brazo cuxa onda expansiva impacta tamén , como o de Zapatero , en os empregados públicos .
O persoal público queda sen a última paga extra de o ano e enfronta se a unha " revisión de a función pública " Tras o que moitos expertos viron como unha intervención de facto en 2010 , o Executivo socialista reduciu as retribucións de o persoal público en unha media de un 5 % en ese mesmo ano e conxelou as para 2011 .
Ademais , rebaixaba un 15 % a os membros de o Goberno .
O recorte de o 5 % estendeu se tamén a os soldos de os membros de diversas cámaras lexislativas de o Estado , como o Parlamento de Galicia .
A estas medidas engade se agora a nova rebaixa .
A a espera de a xuntanza de o secretario de Estado de Administracións Públicas con os sindicatos de a función pública , este mesmo mércores , Rajoy xa avanza que as persoas que traballen a o servizo de calquera Administración pública quedan sen paga extra de nadal ou , o que é o mesmo , sen unha de as catorce partes en as que se divide o seu salario anual .
Segundo o líder conservador , a rebaixa compensará se en 2015 a través de o fondo de pensións .
De o mesmo xeito , o paquete de restricións inclúe tamén menos días de libre disposición - por o tanto , redución de posibles substitucións - , unha redución de o funcionariado que exerce o labor de liberado sindical e un incremento de a marxe de mobilidade , tanto xeográfica como de funcións , en a liña de o aprobado en a reforma laboral para os traballadores de o sector privado .
A equiparación con o " resto de traballadores " chegará tamén a un punto que , en o caso de Galicia , xa foi notablemente reformado en os últimos meses :
as condicións de a incapacidade temporal .
Outras medidas , como unha completa " revisión de a función pública " están aínda por coñecer .
Así as cousas , o persoal a o servizo de a Xunta e de as entidades que dependen de ela verán como o recorte de Rajoy se suma a a lei de medidas temporais en determinadas materias de o emprego público , aprobada en solitario por o PP por vía urxente en o Parlamento galego .
En esa normativa , fortemente contestada por o conxunto de os sindicatos , as condicións de a incapacide endureceron se sensiblemente , penalizando máis as " enfermidades comúns ou accidentes non laborais " , como unha gripe ou un accidente de tráfico sen consecuencias importantes .
Dende a entrada en vigor de a reforma , o pasado maio , entre o primeiro e o terceiro día de baixa " abona se un complemento ata acadar o 50 % de as retribucións cando sexa a primeira baixa en o ano natural " .
Esta porcentaxe baixa a o 40 % en a segunda baixa " en o mesmo ano natural " e , se se producen máis , " non se abona o devandito complemento " .
Entre o cuarto e o vixésimo día a porcentaxe de o complemento aumenta para garantir que o funcionario ou empregado público " acada o 75 % de as retribucións " .
Só cando a baixa sexa prolongada , " a partir de o día vinte e un " , é abonado " un complemento ata acadar o 100 % de as retribucións " .
Vázquez nega " rebelións " en o PSdeG :
" se facemos primarias é para que se presente a xente "
" Cando facemos unhas primarias é para que se presente a xente , senón faríamolas para un só candidato e sería un pouco raro " .
O vindeiro día 21 o Comité Nacional do PSdeG elaborará o calendario para elixir a persoa que encabezará a candidatura socialista a a Presidencia da Xunta .
Previstos para setembro - sempre e cando un adianto electoral non altere os plans internos de o partido - , eses comicios internos están xa a provocar o movemento de a maquinaria interna de os socialistas mentres diversos dirixentes toman posicións de maneira máis ou menos aberta .
Dada a situación xeral de o país , capitalizada por a nova vaga de recortes de o Goberno central , dende a dirección de o PSdeG insiste se en a necesidade de centrar a acción política " en os problemas de a xente " e en a resposta a as medidas gobernamentais .
Así e todo , o propio secretario xeral de a formación , Pachi Vázquez , accedía este mércores a pronunciar se sobre o proceso mentres notables dirixentes socialistas o facían tamén , pero en sentido oposto .
Como xa acontecera en días pasados , os pronunciamentos públicos de cargos de o PSdeG producen se para achegar de novo a a primeira liña política o nome de o ex ministro de Fomento e antigo vicesecretario xeral de o PSOE , José Blanco .
Aínda pendente de un eventual arquivo de a súa imputación en o marco de o caso Campeón , dende hai semanas os seus partidarios avogan , máis ou menos abertamente , por que Blanco concorra a as primarias .
Así , despois de que hai escasos días o presidente de a Deputación de Lugo , José Ramón Gómez Besteiro , considerase a o ex ministro como un " magnífico candidato " , o alcalde lugués , Xosé López Orozco - quen vén de ser desligado oficialmente de o proceso Campeón - vén de sinalar que , a o seu xuízo , reúne " condicións excepcionais " para optar a a Xunta .
Malia a a evidente separación política que entre ambos produciu o pasado Congreso Nacional de o partido , o tamén presidente de os socialistas galegos coida que " soa moi ben " que o candidato poida proceder de Lugo .
" A min gustaría me que dixese :
' compañeiros , eu vou me presentar , quero que me apoiedes , que a sociedade galega me apoie " , explicou en os micrófonos de a Radio Galega , ante os que matizou , non obstante , que " de momento , hai un candidato " , o propio Pachi Vázquez .
" Como presidente de o partido , debo manter a máxima discreción , porque intento ser primus inter pares " , di , Pachi Vázquez :
" En este partido as primarias quen as resolve son os militantes , tema que tampouco é menor "
Máis explícito foi aínda sobre a mesma cuestión o ex alcalde de Santiago , Xosé Sánchez Bugallo , que en unha entrevista en a Cadena SER animou directamente a Blanco a que " dea o paso " por ser " un activo moi importante para o PSOE " .
" Eu creo que o necesitamos en este momento e que prescindir de el sería unha tolería " , tanto como que a selección española de fútbol non saltase a o campo con Andrés Iniesta , ilustrou .
Non obstante , o compostelán fai especial fincapé en sinalar que ve tamén como un " activo fundamental " a o secretario xeral de os socialistas coruñeses e ex ministro de Xustiza , Francisco Caamaño .
Así e todo , estas e outras declaracións non son sinónimo de " rebelión " ningunha para Pachi Vázquez .
" Cando hai primarias non se pode considerar en unha rebelión " , afirma , en un contexto en o que , cando menos por o momento , só " vou falar de min " .
" Teño un proxecto para este país , teño ilusión e teño ganas e vou traballar unha vez máis , percorrendo Galicia de a cima a o fondo " para abordar " os problemas que vexo e que están enriba de a mesa " .
" Eu respecto a todo o mundo , todas as opinións as analizo con respecto e dende un punto de vista democrático " .
El , di , ten " forza e ganas " e ademais " en este partido quen resolve as primarias son os militantes , tema que tampouco é menor " , advirte .
Alberto Núñez Feijóo
Alberto Núñez Feijóo , nado en Ourense o 10 de setembro de 1961 , é un político galego e presidente de o Partido Popular de Galicia .
En as eleccións autonómicas de 2009 o seu partido foi o máis votado , obtendo a maioría absoluta , e por o tanto o Parlamento de Galicia elixiu o para ser presidente de a Xunta de Galicia .
Tomou posesión o 18 de abril de ese mesmo ano .
Traxectoria
Naceu en Ourense , pero criou se en os Peares .
Alberte Núñez Feijóo licenciou se en Dereito en a Universidade de Santiago de Compostela .
Cargos en empresas
Formou parte de diversos consellos de administración :
Banco de Crédito Local , Empresa Nacional de Autopistas , Paradores de Turismo de España , Instituto Galego de Medicina Técnica , International Post Corporation , Fábrica Nacional de Moneda y Timbre e Chronopost Express .
Tamén foi membro de o Consello Asesor de Telecomunicacións e de o Consello Asesor Postal .
A súa entrada en a alta política veu de a man de José Manuel Romay Beccaría , quen , sendo conselleiro de Sanidade , o designou secretario xeral de a consellería e secretario xeral de o Sergas .
Cando en 1996 Romay Beccaría foi nomeado ministro de Sanidade en o primeiro goberno de José María Aznar , Núñez Feijóo pasou a ser presidente executivo de o Insalud en 1996 .
De aí chegou a ser director xeral de Correos y Telégrafos , a empresa pública española de envíos postais .
En xaneiro de 2003 foi designado por Manuel Fraga como conselleiro de Política Territorial, Obras Públicas e Vivenda , e en setembro de 2004 vicepresidente primeiro de a Xunta de Galicia , convertendo se en o primeiro vicepresidente que nomeaba Fraga mentres ocupou a cadeira de San Caetano .
Colocaba se así de primeiro en os postos de sucesión o xa daquela octoxenario Manuel Fraga .
A o perder o Partido Popular a maioría absoluta en as eleccións de o 19 de xuño de 2005 , abriu se un período de rifas internas en o PPdeG para acadar a presidencia de o partido .
En esas eleccións , Núñez Feijóo encabezou a lista electoral por Pontevedra , e obviamente , convertendo se en deputado .
De os catro candidatos , Xosé Cuíña Crespo , Xosé Manuel Barreiro e Henrique López Veiga , e Alberte Núñez Feijóo , foi este último quen conseguiu vencer en os comicios internos e a partir daquela ocupou o cargo de líder de a oposición , presidente de o Partido Popular de Galicia e voceiro parlamentario de os populares .
Por outra banda , é vogal electo de o Comité Executivo Nacional do Partido Popular español .
Presidente de Galiza
Núñez Feijóo foi nomeado Presidente da Xunta de Galicia por o Parlamento o 16 de abril de 2009 , tomando posesión dous días despois .
A o día seguinte a as eleccións a o Parlamento de Galicia , Feijóo deu a coñecer as súas prioridades :
baixar impostos como o IRPF , eliminación de dúas Consellarías , a derrogación de o decreto de o galego en o ensino e rematar con as galescolas .
Prometeu , ademais , que os pais ían ter liberdade de escolla de a lingua vehicular en o ensino de os seus fillos , mais tamén afirmou que non ía segregar por lingua e que non ía , por o tanto , duplicar o sistema educativo .
A as súas declaracións reaccionaron con prontitude a Mesa pola Normalización Lingüística e o STEG .
Estes anuncios motivaron asemade que a Real Academia Galega elaborase un comunicado moi crítico con a dirección que tomara o Goberno de Feijóo , acusando o de " desprotexer a lingua " .
Xa en xuño , a Xunta anunciou que se ía facer unha enquisa lingüística a os pais con fillos en idade escolar .
Non houbo que agardar moito para ver as diferentes reaccións .
En contra de ela , posicionaron se galeguistas históricos como Avelino Pousa Antelo , quen cualificou a enquisa como unha " aberración pedagóxica e unha pallasada " .
O Bloque Nacionalista Galego anunciou que a denunciará ante a UNESCO .
Alfredo Stéfano Di Stéfano Laulhé , nado o 4 de xullo de 1926 en Bos Aires , é un ex-futbolista e adestrador de fútbol arxentino .
Xogaba de centrocampista ou dianteiro e foi internacional con as seleccións de Arxentina , Colombia e España .
Coñecido coma La saeta rubia , é xunto con Maradona o mellor futbolista arxentino de a historia , e ademais un de os catro grandes de todos os tempos , xunto con Pelé , Cruyff e o propio Maradona .
Carreira deportiva
Comezos en a Arxentina
Alfredo di Stéfano disputou o seu primeiro encontro con o River Plate o 11 de xullo de 1945 fronte a o Huracán .
A o longo de aquela tempada esta sería a súa única aparición en os terreos de xogo profesionais .
A o ano seguinte é cedido a o propio Huracán , onde comeza a despuntar , xogando 25 encontros e anotando 10 goles .
Dado o seu rendemento quixeron contar con o xogador en traspaso mais o River Plate pedía unha cantidade desorbitada e o Huracán non puido mercar o xogador .
Volta a River en 1947 e xunta Hugo Reyes , José Manuel Moreno , Angel Labruna e Félix Loustau forman a dianteira coñecida coma A Máquina .
Alzarían se con o campionato arxentino ese ano e Di Stéfano remata coma máximo anotador con 27 goles en 30 encontros .
Ese mesmo ano debuta con a Selección Arxentina , participando en a Copa América de Fútbol en a que saíron vencedores .
Di Stéfano anotou 6 goles en 6 encontros .
En 1949 comezou unha folga de futbolistas e Di Stéfano marchou a o futbol colombiano , que daquela contaba con unha de as mellores ligas de sudamérica
Fichou por o Millonarios de Bogotá , onde se xuntou con figuras coma Pedernera , Rossi , Báez e Cozzi .
Esta escadra tiña o alcume " O Ballet Azul " debido a o seu formidable xogo .
Mentres Di Stéfano estivo en o clube , foi catro veces campión de Colombia e o propio Alfredo dúas veces máximo anotador de o torneo .
En 1952 o Millonarios foi invitado , xunta o Norrköping sueco , para xogar o torneo de celebración de os 50 anos de o Real Madrid .
A escadra colombiana fixo se con o trofeo , e o presidente de o clube madrileño , Santiago Bernabeu , ficou abraiado por o xogo de Di Stéfano .
Barcelona e Real Madrid
En o ano 1953 Di Stéfano chega a un acordo con o FC Barcelona para fichar por o club catalán .
O River Plate , que era quen tiña os seus dereitos , traspasa os a o Barcelona con a autorización de a FIFA .
Mais a federación española non deu a súa conformidade .
O 13 de maio de 1953 chega a Barcelona para asinar o contrato , mais debido a os atrancos postos por a federación , Santiago Bernabeu conseguiu tempo para falar con el , e convencer o de rachar o acordo que tiña con o FC Barcelona e fichar por o Real Madrid .
En o Barça crían que o goberno metera presión para que finalmente Di Stéfano fichara por o Real Madrid , e cando caeron en a conta de que non podían quedar con o xogador tentaron traspasar o a o Torino FC , mais nunca se chegou a concretar esta operación .
O 15 de setembro a federación española emitiu un comunicado en o que autorizaba a Di Stéfano a xogar catro tempadas en a Liga española , dúas en o Madrid e dúas en o Barcelona .
A directiva de o club catalán protestou esta decisión , mais o 23 de outubro asinou un comunicado en o que renunciaba a todos os dereitos sobre o xogador .
Con todo , en o medio de estes sucesos , Di Stéfano chegou a xogar tres encontros amigables con a camisola de o FC Barcelona .
Finalmente a súa estrea con o club madrileño produce se o 23 de setembro de 1953 contra o Nancy francés , un encontro que rematou 4-2 a favor de os galos .
Aquí comeza unha etapa de grandes éxitos tanto para o club como para o xogador en particular .
A nivel doméstico gañou oito ligas ( 1953-54 , 1954-55 , 1956-57 , 1957-58 , 1960-61 , 1961-62 , 1962-63 , e 1963-64 ) e unha Copa do Rei de Fútbol en 1962 .
A nivel individual , foi pichichi ( máximo anotador de a liga ) en cinco ocasións .
A nivel internacional non foron menos os éxitos que o acompañaron , xa que gañou cinco Copas de Europa consecutivas , amáis de dous subcampionatos e unha Copa Intercontinental .
Entre estas finais de a Copa de Europa está a inesquecible vitoria por 7-3 a o Eintrach Frackfurt , con catro goles de Puskás e tres de o propio Di Stéfano .
Xunta estes dous estaban tamén en a dianteira outros grandes xogadores coma Gento ou Raymond Kopa .
O seu derradeiro encontro oficial con o Real Madrid disputou o o 27 de maio de 1964 , unha final de a Copa de Europa que perderon contra o Inter de Milán por 3-1 .
Tras o seu periplo madridista xogou un par de tempadas para o RCD Espanyol , retirando se finalmente en 1966 , en unha homenaxe en o estadio Santiago Bernabéu onde desputaron un encontro o Real Madrid e o Celtic FC .
Seleccións Nacionais
Di Stéfano chegou a xogar con tres seleccións , aínda que nunca puido desputar un mundial .
A única vez que puido acudir a a gran cita de o fútbol foi en Chile 62 , con a selección española .
A pesar de que viaxou mancado a o país andino confiaba se en a súa recuperación , mais foron eliminados antes de que puidera voltar a os terreos de xogo .
En total xogou seis encontros con a selección arxentina , catro con a colombiana e trinta e un con a española , de a cal foi o máximo goleador ata que racharon a súa marca en 1990 .
Adestrador
Despois de o seu retiro , adicou se a adestrar , dirixindo a clubs coma o Elche , Boca Juniors , Valencia , Real Madrid , Sporting de Lisboa , Rayo Vallecano , Castellón e o River Plate .
Entre os seus logros acadados está un campionato con o Boca Juniors , outro con o River Plate , unha liga española e unha Recopa de Europa con o Valencia e unha Supercopa de España con o Real Madrid .
Coma curiosidade , Di Stéfano ten declarado en repetidas ocasións que el nunca se viu coma un adestrador de fútbol , senón sinxelamente coma un xogador retirado que se tivo que pór a adestrar porque " morría de fame " .
Alfredo Di Stéfano seguiu a vivir en España .
O 5 de novembro de 2000 foi nomeado Presidente de Honra do Real Madrid , uns días despois recolleu , en representación de a entidade , o trofeo a o Mellor club do século XX outorgado por a FIFA .
O 24 de decembro de 2005 sufriu un ataque a o corazón de o que se repuxo en Valencia .
O 9 de maio de 2006 o Real Madrid inaugura o estadio en o que o seu filial vai desputar os seus encontros e o club decide por unanimidade chamar lle estadio Alfredo Di Stéfano
A o longo de a súa vida Alfredo Di Stéfano participou en varias películas , tanto en a Arxentina coma en España .
A súa primeira aparición foi en Con los mismos colores , unha película de orixe arxentina estreada o 20 de setembro de 1949 .
A película dirixiu a Carlos Torres Ríos e contaba con música orixinal de Astor Piazzolla .
En España fixo varias películas máis , coma actor ou interpretando se a si mesmo :
Once pares de botas ( 1954 ) , La saeta rubia ( 1956 ) , La batalla del domingo ( 1963 ) , Sinfonía española ( 1964 ) , La técnica del fútbol ( 1970 ) e Real, la película ( 2005 ) .
Alfredo Di Stéfano é , xunta Ladislao Kubala , un de os únicos xogadores de o mundo que xogou con 3 seleccións de fútbol distintas :
Arxentina , Colombia e España .
Andre Kirk Agassi , nado en Las Vegas ( Nevada ) o 29 de abril de 1970 , é un xogador de tenis estadounidense xa retirado que gañou máis de 25 millóns de dólares en premios e foi número 1 en o ranking mundial .
Os comezos
Agassi é descendente de armenios , aínda que naceu e creceu en as Vegas , Estados Unidos , onde vive .
Seu pai , Emmanuel "Mike" Agassi , participou en os Xogos Olímpicos de 1948 e 1952 representando a Irán en boxeo .
Tras emigrar a os Estados Unidos , acurtou o seu apelido armenio de Agassian a Agassi .
O seu máximo ídolo é Nicolas Almiron .
Fanático de o tenis , Mike Agassi estaba determinado a facer todo o posible para que algún de os seus catro fillos fose un xogador de sona , e agasallou lle a súa primeiro raqueta a Andre cando este fixo os dous anos .
En a nenez , Andre petaba en preto de 3000 bólas a o día , os 7 días de a semana .
Cando fixo os 14 , enviaron o a a academia de Nick Bolletieri en Florida , e converteu se en xogador profesional a os 16 .
Foi o xogador máis novo en superar a marca de un millón de dólares en premios , en decembro de 1988 , tras só 43 torneos .
Cando mozo , Andre lucía unha imaxe rebelde , que desafiaba os aspectos máis conservadores de o tenis :
pelo longo , un aro , roupas de cores ...
O eslogan de unha campaña de publicidade que o tiña como protagonista , " a imaxe é o todo " , converteu se tamén en o lema de Agassi .
O 19 de abril de 1997 , Andre casou con Brooke Shields tras catro anos de noivado .
En febreiro de ese ano , demandaran o National Enquirer por publicar ruxerruxes falsos sobre Shields .
Cando Brooke e a súa nai solicitaron a Agassi a firma de un acordo prenupcial , o tenista rexeitou o , pero o que apareceu en os titulares foi un indicio de o que viría despois .
Agassi pediu o divorcio , que lle foi concedido o 9 de abril de 1999 .
O apoxeo :
crise e recuperación
Desde que Rod Laver gañara o Grand Slam en 1969 non houbera tenista masculino ningún que o fixera , e foi Andre Agassi o único tenista que , desde esa data , gañou os catro torneos de o Grand Slam .
Como non os acadou en o mesmo ano chama se lle Grand Slam de carreira .
Os torneos foron :
Aberto de Australia ( 1995 , 2000 , 2001 e 2003 ) , Torneo de Roland Garros ( 1999 ) , Torneo de Wimbledon ( 1992 ) e Aberto de Estados Unidos ( 1994 e 1999 ) .
Como ademais gañou a medalla de ouro olímpica en 1996 , é o único tenista masculino que gañou o que se denomina Golden Slam ( os catro torneos de o Grand Slam e mais o ouro olímpico .
En novembro de 1997 , descendera a o lugar 141 de o ránquin mundial , e o seu matrimonio estaba en crise .
Logo de a separación , volveu se a dedicar a o tenis con todas as enerxías :
rapou a cabeza , comezou un rigoroso programa de adestramento con o que recuperou o nivel de xogo e incorporou se rapidamente a o grupo de os mellores tenistas .
Cando lle recoñeceron o divorcio , Agassi xa estaba a saír con Steffi Graf .
Casaron o 22 de outubro de 2001 en o seu fogar , sendo as súas nais as únicas testemuñas de a unión .
O seu primeiro fillo , Jaden Gil , naceu 6 semanas prematuro o 26 de outubro .
Jaz Elle , a filla , naceu o 3 de outubro de 2003 .
O 24 de xuño de 2006 , logo de vinte anos de actividade profesional , anunciou o seu retiro .
O 28 de agosto de 2006 comezou o que sería o seu último torneo , o Aberto de Estados Unidos .
Andrés Calamaro
Andrés Calamaro , nado en Bos Aires o 22 de agosto de 1961 , é un músico , compositor , intérprete e produtor arxentino .
A o longo de a súa carreira , ademais de as súas etapas como solista , pertenceu a bandas como Los Abuelos de la Nada e Los Rodríguez .
Anxo Quintana
Anxo Manuel Quintana González , nado en Allariz o 25 de febreiro de 1959 , é un político galego .
Foi o Voceiro Nacional do BNG desde 2003 ata 2009 e vicepresidente de a Xunta de Galicia desde 2005 ata 2009 .
En a actualidade é vicesecretario de a Mesa do Parlamento .
Diplomado en Enfermaría por a Universidade de Vigo .
Traballou en o Hospital Cristal Piñor de Ourense e foi nomeado socio de honra de a Sociedade de Medicina Xeral por a mellora de a atención primaria en o medio rural .
Dende mozo , colabora en a introdución de o sindicalismo agrario nacionalista en a provincia de Ourense .
En o 1982 participa en a fundación de o BNG e un ano máis tarde entra en a corporación de Allariz como concelleiro .
En 1989 , dous anos despois de celebraren se as eleccións municipais e coincidindo con unha tempada de seca que deixou o río Arnoia e as billas sen auga , as revoltas populares expulsan o alcalde de Allariz e dan lle o temón de o concello a Quintana .
Mitin de Anxo Quintana en Santiago Compostela ( ano 2008 )
En as municipais de 1991 , sae elixido alcalde , cargo que desempeñará ata o 2000 .
Entre 1995 e 2000 , ocupa tamén a vicepresidencia de a Federación Galega de Municipios e Provincias ( Fegamp ) .
Durante o mandato de Quintana , Allariz recibe o premio de o Consello Europeo de Urbanismo por a “ ordenación e recuperación de o conxunto histórico e de o seu río ” ( 1994 ) e é unha de as vilas seleccionadas para representar a España en o concurso Hábitat da ONU que recoñece os concellos que destacan en a defensa de o desenvolvemento sustentable .
Quintana pasa a ocupar o cargo de senador por designación autonómica en abril de 2000 , como único representante de o BNG , cargo que desempeña ata setembro de 2005 .
A X Asemblea do BNG , celebrada en o 2002 , designa a Anxo Quintana Coordinador da Executiva Nacional .
É Voceiro Nacional do BNG desde o 23 de novembro de 2003 .
Eleccións a o Parlamento de Galicia 2009
Tras as eleccións a o Parlamento de Galiza de o 19 de xuño de 2005 sae escollido parlamentario , e a través de o pacto entre BNG e PSdeG , asume a vicepresidencia de a Xunta de Galicia o 2 de agosto de 2005 .
O 14 de marzo de 2009 presentou a súa dimisión coma Voceiro Nacional do BNG logo de os resultados en as eleccións a o Parlamento de Galicia , aínda que seguirá en funcións ata a vindeira Asemblea Nacional de a organización .
Algúns datos
Anxo Quintana en un xantar de a súa formación .
A súa familia sufriu a persecución de o réxime franquista , chegando os seus tíos a exiliar se .
Foi a o colexio de os xesuítas en a cidade de Vigo ( Pontevedra ) .
De rapaz , Quintana destacou como futbolista , sobre todo como dianteiro centro , ata o punto de que o Elx , daquela en Segunda , ofreceu lle un contrato profesional , rexeitando o para quedar en a súa terra .
Comezou os estudos de medicina en a Universidade de Santiago de Compostela , deixando os en segundo curso para adicar se a a política .
Como os seus dous avós , foi alcalde de Allariz .
É un afeccionado a a cociña .
Durante o seu mandato como alcalde , Allariz conseguiu o Premio Europeo de Urbanismo por a mellora sustancial de a calidade de vida acadada , sendo seleccionado por o programa Hábitat da ONU como exemplo de desenvolvemento sostible .
Quintana está divorciado de a súa primeira muller Teresa .
En a actualidade vive con a súa parella Cristina Cid , con a que tivo dous mellizos , Xabier e Lía nacidos en o ano 2006 .
O que máis lle gusta é a lamprea e os viños galegos , " sobre todo de os que fan nas novas adegas en a zona de Monterrei " .
Foi o primeiro alto cargo de a Xunta de Galicia que pediu o permiso de paternidade .
Caetano Emanuel Vianna Telles Velloso , coñecido como Caetano Veloso , nado en Santo Amaro de Purificação ( Bahia ) o 7 de agosto de 1942 , é un pintor , cineasta e fundamentalmente cantor e compositor brasileiro .
Foi un de os líderes de o tropicalismo , un movimento de renovación de a música brasileira de finais de os sesenta .
Diego Armando Maradona
Diego Armando Maradona , nado en Lanús , Provincia de Bos Aires , o 30 de outubro de 1960 , un ex-futbolista e actual adestrador arxentino , que actualmente dirixe a a selección de o seu país .
Alcumado " El Diez " ( de o castelán :
O Dez ) e " El Pelusa " ( de o castelán :
O Peluxe ) , entre outros , está considerado como un de os mellores xogadores de a historia de este deporte , sendo elixido o mellor xogador de o Século XX en unha votación realizada en o sitio web de a FIFA .
A o longo de a súa vida Maradona conseguiu importantes logros deportivos tanto con a selección Arxentina , con a que conseguiu a Copa Mundial de Fútbol de 1986 , como con algúns de os clubs en os que xogou .
Os seus logros deportivos viron se moitas veces contrastados por a súa adicción a as drogas e por os diversos feitos xudiciais en os que se viu involucrado .
Os seus comenzos
Diego Maradona , 1981
Criou se en Villa Fiorito , unha localidade sita en o sur de Buenos Aires .
O seu primeiro contacto con o mundo de o fútbol foi en 1969 , cando realizou unha proba para entrar en o club de fútbol " Los Cebollitas " .
Con 12 anos xogou algúns partidos con as divisións inferiores de Argentinos Juniors .
Para que isto sucedera o adestrador debía mentir sobre a súa idade , xa que non alcanzaba a mínima disposta por o regulamento , e cando comezou a ser coñecido inscribiu o con outro nome .
O seu paso por as categorías inferiores foi moi curto , xa que antes de cumprir os 16 anos debutou en o primeiro equipo de Argentinos Juniors .
En o fútbol arxentino
O seu debut en a Primeira División Arxentina produciu se o 20 de outubro de 1976 , en un partido de o Campeonato Metropolitano , oportunidade en a que o seu equipo Argentinos Juniors perdeu ante Talleres de Córdoba por 1-0 .
O mes seguinte , o día 14 de novembro , converteu o seu primeiro gol .
A os 16 anos foi convocado por a Selección arxentina , e en 1979 foi elixido como mellor xogador sudamericano de o ano , despois de gañar o Mundial Xuvenil do Xapón , onde anotou un tanto en o partido definitorio fronte a a Unión Soviética , que finalizou con a vitoria Arxentina por 3-1 .
Logo foi elixido como o mellor xogador de o Mundial .
Foi o máximo goleador de os torneos Metropolitano 1978 , Metropolitano e Nacional 1979 , Metropolitano e Nacional 1980 ;
todos con a camiseta de Argentinos Juniors .
Isto outorgou lle un record en o fútbol arxentino , é o único xogador que conseguiu consagrar se goleador de o torneo en cinco ocasións .
O seu primeiro gol con a Selección arxentina marcou o o 2 de xuño de 1979 fronte a Escocia en Glasgow , onde o seu equipo venceu o local por 3 a 1 .
Mentres o seu renome medraba en o mundo , en Arxentina os seus dereitos federativos foron adquiridos por Boca Juniors .
Debutou o 22 de febreiro de 1981 e marcou dous goles fronte a Talleres de Córdoba , aínda que de esta vez vingou se e o seu equipo superou o seu rival por 4-1 .
Ese ano gañou o torneo Metropolitano con a condución táctica de Silvio Marzolini .
En Boca Juniors xogou 40 partidos e marcou 28 goles .
Paso por o F.C. Barcelona
Tras a súa participación en o Mundial de Fútbol de 1982 celebrado en España , en a que a Selección arxentina se hospedou en Barcelona , Maradona foi vendido a o Fútbol Club Barcelona que pagou 1.200 millóns de pesetas a Boca Juniors , cifra ata ese momento inaudita por un xogador en o mercado mundial .
O primeiro partido oficial de Maradona con o Barcelona foi o 4 de setembro de 1982 , onde , pese a que converteu un tanto , o seu equipo caeu con o Valencia por 2-1 .
En decembro de 1982 , tendo disputado 13 partidos de a Liga , e marcado 6 goles , detectou se lle hepatite , razón por a que tivo que abandonar os campos por tres meses .
Reapareceu o 12 de marzo de 1983 , en un partido contra o Betis , pero o FC Barcelona non puido xa aspirar a a Liga , e soamente conseguiu a cuarta posición , quedando a seis puntos de o campión , o Athletic de Bilbao .
Maradona disputou 20 partidos de liga e anotou un total de 11 goles .
O 26 de xuño gañou a Copa da Liga , tamén fronte a o Real Madrid , sendo Maradona o autor de un gol en cada un de os dous partidos de a final .
O gol anotado por Maradona en o Estadio Santiago Bernabéu , e que supuxo a vitoria barcelonista , provocou a ovación de o público madridista , que recoñeceu a beleza de o gol pese a ser marcado por o conxunto rival .
A temporada 1983-84 empezou moi mal para Maradona .
O 24 de setembro de 1983 enfrontaron se en o Camp Nou o FC Barcelona e o Athletic de Bilbao , e Maradouna mancou se rompendo o noelo de a perna esquerda .
Só puido xogar 16 partidos aquela temporada , en os que marcou un total de once goles .
A final de a Copa do Rei , disputada en o Estadio Santiago Bernabéu de Madrid o 5 de maio de 1984 , enfrontaba o Barcelona con o Athletic de Bilbao , o vixente campión de Liga .
Gañou o Athletic de Bilbao por 1 a 0 , pero cando o árbitro pitou o final de o partido , Maradona agrediu a un xogador de o Athletic e os xogadores de ambos os equipos learon se en unha liorta .
Tras o escándalo orixinado , varios xogadores foron fortemente sancionados e a Federación Española de Fútbol impuxo a Maradona unha sanción de tres meses sen poder xogar en as competicións españolas .
Eva Amaral
Eva María Amaral Lallana , nada en Zaragoza o 4 de agosto de 1973 , é unha cantante de música pop , integrante de o grupo Amaral .
Dende nova , sempre estivo interesada por a música .
Comeza os seus estudos de escultura en a Escola de Artes de Zaragoza .
A o mesmo tempo , formaba parte de unha agrupación chamada " Bandera blanca " , en a que Eva tocaba a batería .
Un día , en o ano 1993 , Eva coincidiu en o estudo de gravación , a o cal foi gravar unha maqueta con o seu grupo , con o guitarrista Juan Aguirre , quen pertencía a o grupo " Días de vino y Rosas " .
Juan quedou tan impresionado con a asombrosa voz de Eva , que inmediatamente conxeniaron en canto a ideas musicais .
Tempo despois , Eva e Juan decidiron facer a súa propia música .
Crear un grupo con un novo estilo de música , que mesturara pop con rock e flamenco .
Así foi como xurdiu o dúo Amaral .
O nome de o grupo foi idea de Juan , quen tomou o apelido de Eva , a pesar de que ela en un principio non o aceptaba .
Comezaron tocando en bares e garitos de a súa natal Zaragoza e unha vez conquistada a súa terra , xuntaron un grupo de músicos e decidiron probar sorte trasladando se a Madrid en 1997 .
Ese mesmo ano , Eva e Juan asinan con Virgin Records para gravar o seu primeiro material discográfico .
Así , desde 1998 e até a actualidade , Eva Amaral , xunto a Juan Aguirre , dedicaron se a realizar música .
Gravaron 4 discos con grande éxito e un total de un millón e medio de copias vendidas en todo o mundo .
Converteron se en un de os grupos españois de maior éxito dentro e fóra de as nosas fronteiras .
En 2002 Lenny Kravitz escolleu nos como teloneros para varios de os seus concertos .
O mesmo ano colaboraron con a causa de o Prestige , incluíndo o seu tema Rosa de la Paz en un disco para recaudar fondos e interpretando a en unha multitudinaria manifestación de Nunca Máis en Madrid .
Fernando González Laxe
Fernando González Laxe , nado en a Coruña o 6 de setembro de 1952 , é un político galego que foi Presidente da Xunta de Galicia con o goberno tripartito , entre o 28 de setembro de 1987 e o 2 de febreiro de 1990 .
É licenciado e doutor en Ciencias Económicas .
Principiou a súa carreira profesional en 1975 como profesor de estrutura económica en o colexio universitario de a Coruña , foi un de os fundadores de ADEGA , chegando a ser o seu secretario xeral e afiliado a o Partido Socialista Galego .
En 1977 entrou en o Partido dos Socialistas de Galicia ( PSdeG-PSOE ) con o cal foi secretario de a Xunta preautonómica en 1978 e posteriormente subdirector xeral de Pesca ( 1979-1980 ) .
En as eleccións municipais de 1979 foi elixido concelleiro en a Coruña e foi tenente de alcalde e voceiro de o PSdeG en o concello ata 1982 .
González Laxe foi candidato a o Congreso dos Deputados en as eleccións xerais de 1977 e a o senado en as de 1979 , sen obter escano en ningunha de elas .
Tras a vitoria socialista en as eleccións xerais de 1982 foi nomeado director xeral de ordenación pesqueira de o Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación asemade que representante español en a Conferencia Mundial da FAO sobre pesca e en o II Congreso Latinoamericano de Pesca .
Desde o seu posto en o ministerio foi o responsable de as negociacións pesqueiras de España con a Comunidade Económica Europea .
En novembro de 1985 foi o candidato de o PSdeG a a presidencia de a Xunta de Galicia , eleccións que gañou Coalición Popular e o seu candidato Xerardo Fernández Albor formou goberno .
En 1987 González Laxe presentou unha moción de censura contra o goberno de Fernández Albor tras a marcha de Xosé Luís Barreiro , contando ademais , tras o coñecido como Pacto dos Tilos , con o apoio de Coalición Galega e o Partido Nacionalista Galego con os que formou un goberno de coalición tripartito o 28 de setembro de 1987 con Barreiro de vicepresidente .
Presidente de o PSdeG desde 1988 e o seu candidato en as eleccións autonómicas de 1989 e malia obter os mellores resultados ata o momento para o seu partido ( 28 escanos ) non puido impedir a vitoria de Manuel Fraga , o candidato de o Partido Popular , por maioría absoluta .
En 1986 foi designado senador en representación de a comunidade autónoma , posto en o que permaneceu ata 1989 .
Retirada de a política activa
En o ano 2000 deixou o posto de senador e en 2001 deixou de ser deputado en o Parlamento de Galicia .
Non volveu ocupar postos de relevancia política e en a actualidade é catedrático de economía aplicada en a Universidade da Coruña .
En abril de 2009 foi nomeado presidente de o Organismo Público Portos do Estado .
Henrique López Veiga
Enrique César López Veiga , nado en a Coruña en 1947 , é un político galego .
Estudou bioloxía en a Universidade de Santiago de Compostela , onde se doutorou , e axiña entrou a traballar en o sector pesqueiro e de a investigación , e dende 1972 a 1978 realizou tarefas de pescuda en o Instituto de Investigacións Pesqueiras de Vigo .
Así , cursou en paralelo a carreira de economía en Sudáfrica ( 1978 ) .
Foi nomeado secretario técnico de a Sociedade Cooperativa de Armadores de Buques de Pesca de o porto de Vigo , e a partir de 1982 foi o seu director .
En agosto de 1987 aprobou unhas oposicións para a Comisión Europea e ocupou diversos empregos en a dirección xeral de Pesca e en a de Mercados e Recursos Externos , onde acadou o posto de xefe de división de Estruturas da Pesca .
Aínda que membro de o Partido Popular Galego ( 1976 ) de Xaime Illa Couto e , máis tarde , de o Partido Galeguista durante a transición , afiliou se posteriormente a o Partido Popular de Galicia .
Manuel Fraga Iribarne nomeou o conselleiro de Pesca ( 1990-1993 ) .
Dende este cargo , asumiu a tarefa de regulación de o sector mediante a Lei 6/1991 , de o 15 de maio , de infraccións en materia de protección de recursos marítimo-pesqueiros e a Lei 6/1993 , de 11 de maio de Pesca de Galicia .
Impulsou o Centro de Control do Medio Mariño , adicado dende 1992 a o control de a calidade de as augas destinadas a produtos de o mar para o consumo humano , o Servizo de Salvamento marítimo SOS Galicia , creado en 1991 e un seguro colectivo de accidentes en o mar .
A a súa saída de a Xunta , traballou en a dirección xeral de Política de Competencia da Unión Europea , foi xefe de gabinete de José María Gil-Robles y Gil-Delgado en a súa época de presidente de o Parlamento Europeo e director xeral de finanzas de o Parlamento Europeo ( 1998-2001 ) .
En ese ano voltou a Galicia e ocupou de novo o cargo de conselleiro de Pesca e Asuntos Marítimos entre 2001 e 2005 .
Durante esta segunda etapa como conselleiro traballou en un plan de modernización de a flota de baixura , en o fomento de a profesionalización de o marisqueo , en a innovación tecnolóxica de o sector conserveiro e en o apoio a industria transformadora , así como en a informatización de as lonxas e en o impulso a o Centro Tecnolóxico do Mar ( CETMAR ) para o estudo de a dinámica de os ecosistemas en colaboración con diversas entidades de o Estado e as tres universidades galegas .
Elaborou un Plan sectorial de Acuicultura moi discutido por a súas incidencias medioambientais e paisaxísticas
Foi o responsable de pesca durante a crise de o Prestige .
Tras a retirada de Manuel Fraga anunciou a súa candidatura a a presidencia de o PPdeG defendendo unha maior democratización de o partido e unha aproximación a o centro liberal aínda que finalmente non acadou os apoios necesarios para competir por a secretaría .
Foi voceiro de asuntos europeos de o PPdeG .
O 12 de xuño de 2012 foi elixido por o pleno de o Parlamento de Galicia como senador por designación autonómica .
Recibiu a Medalla de Prata de Galicia en 1994 .
Iván Ferreiro
Iván Ferreiro , nado en Nigrán , é un músico galego coñecido por ser durante trece anos o cantante e líder de o grupo pop-rock Los Piratas , de o que tamén compuxo a maioría de as cancións , e tamén por a súa carreira en solitario .
A súa voz , peculiar e con un amplo rexistro , interpretou as cancións míticas de este grupo , como foron " Promesas que no valen nada " , " Años 80 " ou " Mi coco " .
Iván Ferreiro xunto a o seu irmán Amaro .
Tras a separación de Los Piratas a finais de 2003 , Iván decidiu non afastar se de o mundo de a música , e comezou a tocar con o seu irmán Amaro en un pub de Vigo , chamado El Ensanche .
As actuacións celebraban se todos os mércores anunciadas como « Rai Doriva e As Ferreiro » .
Os irmáns Ferreiro facían se pasar por dúas amas de casa ( Ivonne e Tamara ) que para perder o seu medo escénico acompañaban a o cantante portugués Rai Doriva , que porén nunca acudiu a os concertos .
Pese a non facer publicidade , pronto moita xente enterou se e comezou a acudir a os concertos que semanalmente daban os irmáns Ferreiro , que máis tarde comezaron a actuar tamén en Nigrán ( Pontevedra ) , versionando cancións de Los Planetas , Andrés Calamaro e Alaska y Dinarama entre outros .
Mentres , Iván Ferreiro continuaba creando temas e pronto tivo suficiente material como para editar un disco :
Canciones para el tiempo y la distancia ( 2005 ) , que o consagraría como cantante en solitario .
En a súa xira Tournedo , con a que percorreron toda España , Iván tocou acompañado de o seu irmán Amaro a a guitarra e de Karlos Arancegui a a batería .
En novembro de 2005 , Iván ideou un proxecto chamado Laboratorio Ñ , consistente en reunir se con outros músicos e amigos durante dúas semanas en unha casa de Bos Aires para crear entre todos novas cancións .
Os acompañantes de Iván en esta experiencia foron Juan Aguirre e Eva Amaral ( o dúo Amaral ) , Xoel López ( cantante de Deluxe ) , Pereza , Quique González , así como varios artistas arxentinos .
O seu seguinte álbum de estudio , publicado a finais de outubro de 2006 , titula se Las siete y media e reúne oito cortes que o artista compuxo durante a súa xira " Tournedo 2006 " .
Amaro Ferreiro gravou en solitario un novo disco , xa a a venda , con o título de Laciudadelasagujas .
Mentres , Iván gravou un novo disco chamado Mentiroso mentiroso , que saiu a a venda o 25 de marzo de 2008 , aínda que comenzou a xira de presentación o 13 de o mesmo mes .
João Gilberto durante un concerto en 1996
João Gilberto Prado Pereira de Oliveira , coñecido artisticamente como João Gilberto , nado en Juazeiro , Brasil , o 10 de xuño de 1931 , é un músico considerado , xunto con Antônio Carlos Jobim ( coñecido como Tom Jobim ) , un de os creadores de o xénero musical Bossa nova .
É tamén un cantante de jazz , con indiscutíbeis éxitos , sendo o meirande a canción de a " Garota de Ipanema " .
Hendrik Johannes Cruijff , coñecido como Johan Cruyff , nado en Ámsterdam o 25 de abril de 1947 , é un ex futbolista e actual adestrador de fútbol neerlandés .
Xogaba de centrocampista ou dianteiro e en a actualidad adestra a a selección catalá .
Johan Cruyff "O fraco" é o máximo exponente Fútbolístico de a Holanda dos anos 70 , aquela selección coñecida como a " Laranxa mecánica " .
Ademais é un de os considerados mellores xogadores de a historia :
Di Stéfano en os anos 50 , Pelé en os 60 , Cruyff en os 70 e Diego Armando Maradona en os anos 80 .
A a idade de 16 anos entra en o Ajax , o clube con o que conseguiría os seus máis grandes éxitos ( 3 Copas de Europa ) , e comeza a asombrar a todo o mundo con a súa depuradísima técnica , velocidade , visión de o xogo e carácter .
En o Mundial de Alemaña , en 1974 Holanda consegue o subcampeonato tras facer unha auténtica demostración de xogo en todo o torneo .
Foi a única participación de Cruyff en un campionato de o mundo e en certa medida unha decepción , xa que case todo o mundo daba por suposto que Holanda remataría como vencedora .
Tras pasar por o FC Barcelona , Cosmos , Levante e Feyenoord entre outros , retira se coma xogador .
Mención a a parte merece o seu traballo coma adestrador , dando lle a os seus equipos un estilo moi similar a a selección Holandesa de os anos 70 .
Aquí destaca unha Copa de Europa , lograda con o F.C. Barcelona en 1992 .
Manuel Fraga
Manuel Fraga Iribarne , nado en Vilalba o 23 de novembro de 1922 e finado en Madrid o 15 de xaneiro de 2012 , foi un político galego .
Foi Presidente da Xunta de Galicia dende o 5 de febreiro de 1990 ata o 29 de xullo do 2005 , o presidente que ocupou o pazo de Raxoi durante máis anos .
Formación e comezo de a vida política
A súa nai , Marie Iribarne Duboix , era unha francesa de orixe vasca .
O seu pai , Manuel Fraga Bello , era un emprendedor de Vilalba que marchara a a emigración a Cuba onde coñeceu a súa muller .
A pesar de nacer en Vilalba , Manuel Fraga foi levado con tan só dous anos a Cuba , onde viviu ata os catro .