proxectonos/Galician_NER huggingface dataset:
En 1928 volveu a Vilalba , onde o seu pai será nomeado alcalde de Vilalba durante a ditadura de Miguel Primo de Rivera , e onde el será criado por as súas tías .
Comezou o bacharelato en o Instituto Eusebio da Guarda de A Coruña , pero continuou o en Vilalba .
Durante a Guerra civil estivo internado en un colexio en Lugo e realizou exercicios espirituais en o mosteiro de Samos .
Estudou dereito e política a o mesmo tempo en as universidades de Santiago de Compostela ( 1939 ) e en a Complutense de Madrid ( 1940 , onde se licenciou de as dúas en 1944 .
En 1945 ingresou por oposición con o número un de a súa promoción , en o corpo de letrados de as Cortes Españolas .
En 1947 ingresou , tamén con o número un , en a Escola Diplomática .
Ese mesmo ano casou con Carmen Estévez e acadou a cátedra de Dereito político en a Universidade de Valencia , logo de facer unha tese sobre o xurista xesuíta Luis de Molina .
Comeza a súa carreira política durante a ditadura franquista .
En 1951 foi designado secretario xeral de o Instituto de Cultura Hispánica .
En 1953 ocupou a secretaría xeral de o Consello Nacional de Educación e o ano seguinte a secretaría xeral técnica en o Ministerio de Educación Nacional como colaborador de Joaquín Ruiz-Giménez .
En paralelo continúa a súa formación e en 1953 foi nomeado catedrático de novo , de esta volta de Teoría do estado e Dereito constitucional en a facultade de Ciencias políticas e Económicas da Universidade Complutense de Madrid , posto que conservaría ata a súa xubilación en 1987 .
Logo de a destitución de Ruiz Giménez , en 1956 nomearon o subdirector de o Instituto de Estudos Políticos , onde deu cursos en os que se teorizaba sobre a reforma política progresiva de o réxime franquista , e a o ano seguinte , en 1957 é designado procurador en Cortes , Conselleiro Nacional , membro de o Consello de Estado e Delegado Nacional de Asociacións , unha de as delegacións de a Secretaría Xeral do Movemento , en aquela altura levada por José Solís .
Ministro de Información e Turismo
En xullo de 1962 é nomeado por Francisco Franco ministro de Información e Turismo , con competencias sobre os medios de comunicación , o turismo e a portavocía de o goberno .
En ese posto relanzou o turismo exterior de España baixo o slogan de Spain is different! e reestruturou e renovou a rede de Paradores .
De esta época é tamén o seu baño en Palomares ( 1966 ) , unha localidade almeriense onde un avión estadounidense deixara caer catro bombas de hidróxeno , tres en terra e unha en o mar , para demostrar que o turismo en a zona non entrañaba riscos .
En a década de os sesenta os ingresos por turismo converteron se en o principal capítulo de a economía española .
Tamén en 1966 redactou e promoveu a aprobación de unha lei de prensa , coñecida despois posteriormente como a Lei Fraga , que pretendía ser unha apertura de o réxime a o eliminar a censura previa , pero que lle mantiña a o goberno a potestade de secuestrar as publicacións e castigar os seus produtores se considera os seus contidos inaxeitados , que ademais estaban definidos de forma ambigua .
A Lei de Prensa permitiu a aparición de publicacións que , se ben non abertamente críticas con o réxime , non pertencían a o organigrama franquista , como Triunfo , Cuadernos para el Diálogo ou o xornal Madrid .
A lei , a a que se opuxo internamente Luis Carrero Blanco , daquela xefe de goberno , non impediu por exemplo a dimisión de Miguel Delibes como director de El Norte de Castilla ante os intentos de control gobernativo , o secuestro de o xornal ABC en 1966 ou o peche de o Madrid durante catro meses 1968 .
En 1967 encargou se el tamén de a redacción de a Lei de Liberdade relixiosa , que recoñecía a existencia de outros cultos distintos de o catolicismo oficial de o estado .
O ano anterior , aínda que non directamente como acción de o seu ministerio , colaborara en a redacción de o bosquexo de a lei orgánica de o Estado , que reestruturaba a organización de o franquismo e aseguraba a monarquía como forma futura de goberno .
Como voceiro de o goberno encargou se de informar de a aplicación de a pena de morte .
Particularmente sinalado foi o caso de Julián Grimau , o máximo dirixente de o PCE en o interior , que foi fusilado en 1963 acusado de crimes de guerra durante a Guerra civil .
Como voceiro de o goberno xustificou a condena , e negou as acusacións de tortura que xurdiron cando se coñeceu que durante os interrogatorios Grimau se precipitara dende unha fiestra , argumentando que o fixera o mesmo Grimau .
Tamén presionou como ministro a familia de Enrique Ruano , que morrera tamén defenestrado durante un interrogatorio de a policía , para que cesase nas súas protestas .
Torcuato Luca de Tena , daquela director de o ABC , confesara que Fraga tamén o presionara para publicar supostas anotacións de o diario íntimo de Ruano para que se vise que era unha persoa inestable , propensa a o suicidio .
Tamén foi o responsable , en 1968 , de comunicar lle a a prensa o decreto de estado de excepción .
Desde finais de 1963 e durante todo 1964 , Fraga dirixiu unha campaña de publicidade institucional denominada « Vintecinco anos de paz » , con a que o goberno pretendía mellorar a imaxe de o réxime en o interior .
Fraga foi considerado , canda José Solís Ruiz , o representante de o sector máis reformista de o franquismo partidario de realizar pequenas reformas institucionais , que adecuasen a ditadura a o que os cambios económicos e sociais esixían .
Cando estoura o caso Matesa , que implica a diversos membros de o Opus Dei que formaban parte de o goberno , Fraga , oposto a ese sector , difunde as novas .
Como consecuencia , Franco destitúe os responsables de o caso Matesa , pero tamén a Fraga , que abandona o goberno .
Embaixador e vicepresidente durante a transición
Así pois , a finais de 1969 abandona temporalmente a política e ocupa o posto de director xeral de a fábrica de cervexas El Águila .
En 1973 regresa a a primeira liña política .
En primeiro lugar , vai en a terna que o Consello do Reino lle presenta a Franco , para que este designe presidente de goberno , xunto con Luis Carrero Blanco e Raimundo Fernández-Cuesta , de onde sae elixido Carrero .
En segundo lugar é nomeado ese mesmo ano embaixador en Londres , posición dende onde avoga por a reforma política paulatina , e onde coincide con Fernando Morán , cónsul xeral que logo sería ministro de o PSOE .
En ese tempo funda se GODSA , unha sociedade anónima que funcionaba como cobertura legal de un club político , prohibido por a lexislación de a época , e que reunía a persoas vencelladas a o reformismo conservador e entre eles Fraga .
En decembro de 1975 , finado Franco , foi nomeado vicepresidente de o Goberno e ministro de a Gobernación de o primeiro goberno de a monarquía , o dirixido por Carlos Arias Navarro , con o que volve de Londres e establece se en Madrid .
Como ministro encarga se de a seguridade e de realizar algúns avances en a apertura democrática de o réxime durante a transición española .
Así , mentres lle negaba o permiso de manifestación a a oposición o Primeiro de maio de1976 ou declaraba que non podía garantir a seguridade de a comunista Dolores Ibárruri se regresaba de o exilio , permitía a celebración de o XXX Congreso de UXT , en a que Nicolás Redondo era elixido secretario xeral , mantiña reunións con líderes de o PSOE , como Felipe González , e proclamaba unha primeira , pero reducida , amnistía .
O 19 de xuño de 1976 , o xornalista Cyrus Sulzberger publica en o New York Times unhas declaracións privadas de Fraga en as que este lle manifestaba a necesidade de legalizar o Partido Comunista tras unhas primeiras eleccións democráticas , o que lle valeu as críticas de os sectores inmobilistas de o réxime .
Tamén foi Fraga ministro de o Interior durante os sucesos de Vitoria-Gasteiz .
Mentres o ministro estaba en Alemaña , a policía cargou contra un grupo de obreiros reunidos en unha asemblea en a Igrexa de San Francisco de esa cidade vasca , con o resultado de cinco mortos ( dous en o momento e tres a o longo de os meses seguintes como consecuencia de as feridas ) .
Os feitos non foron investigados nin xulgados .
De o mesmo xeito , e só dous meses despois , teñen lugar os sucesos de Montejurra , unha localidade navarra que acollía unha romaría de carlistas .
Os carlistas , en aquela altura unha de as forzas de oposición a o réxime e membro de a Xunta Democrática , ven se atacados por un grupo de carlistas de ultradereita e outros ultradereitistas españois e estranxeiros .
O ataque salda se con o asasinato por arma de fogo de dous carlistas progresistas .
Segundo o xeneral de a Garda Civil José Antonio Sáenz de Santa María , o ataque fora coñecido e mesmo promovido por o goberno , e en concreto por Manuel Fraga e Carlos Arias Navarro , que tentaban que o carlismo regresase a o sector tradicionalista de ultradereita .
Considerado de o sector máis aperturista de o goberno , xunto a o ministro de Exteriores , José María de Areilza , cando cae o goberno e Arias Navarro é substituído por Adolfo Suárez , Fraga é apartado e non figura como ministro .
As primeiras eleccións
Fraga en un acto electoral durante a transición española .
En 1976 funda o partido político Reforma Democrática , partidario de avanzar cara un sistema democrático e de autonomías rexionais sen unha ruptura con a legalidade vixente .
En 1977 funda a federación Alianza Popular ( AP ) , onde se incorpora Reforma Democrática xunto con outros partidos e grupos , e onde figuraban sete ministros de o franquismo :
ademais de Fraga , Gonzalo Fernández de la Mora , Laureano López Rodó , Cruz Martínez Esteruelas , Federico Silva Muñoz , Licinio de la Fuente , Gregorio López Bravo e Enrique Thomas de Carranza .
A Alianza Popular incorporan se persoeiros de o réxime franquista dispostos a aceptar unha transición cara a un sistema de liberdades consonte a os modelos políticos occidentais fundados en a propiedade privada , a economía de mercado e os valores tradicionais que vían ameazados por as forzas emerxentes de a esquerda marxista .
A decisión de Adolfo Suárez de liderar dende o Goberno unha forza con vocación centrista UCD desprazaría a Alianza Popular a posicións máis a a dereita e provocarían os seus discretos primeiros resultados electorais en os comicios constituíntes ( só 16 deputados e un 8,2 % de os votos ) .
Escollido entre o selecto grupo de sete persoeiros que se encargan de a redacción de a Constitución Española , xunto a Gabriel Cisneros , José Pedro Pérez Llorca e Miguel Herrero y Rodríguez de Miñón , de a UCD , Miquel Roca , de o Pacte Democràtic per Catalunya , Gregorio Peces-Barba de PSOE e Jordi Solé Tura , de o PCE .
Durante os traballos opon se a partes significativas de o texto coma o referente a a expresión " nacionalidades " en o artigo 2 , e algunhas indeterminacións de o Título VIII sobre o proceso autonómico , que quedaba , segundo el , permanentemente aberto .
Porén , conseguiu que o seu partido Alianza Popular promovese o voto afirmativo en o referendo constitucional .
Tratando de romper con o franquismo , realiza xestos públicos como a presentación de o líder comunista Santiago Carrillo en o significado Club Siglo XXI o 27 de outubro de 1977 .
En o acto fala de a necesidade de superar liñas divisorias pasadas en aras de servir a unha mellor convivencia entre os españois .
En as primeiras eleccións democráticas presenta se coaligado con pequenos partidos en a marca Coalición Democrática , pero descende en voto e queda con só 9 deputados .
Non se presenta a as eleccións catalás de 1980 , e en as vascas obtén dous deputados , un por Araba e outro por Biscaia .
Dimite e retira se a Vilalba , pero Jorge Vestrynge , daquela secretario xeral de Alianza Popular , convence o de que volva .
E a súa traxectoria vira en 1981 con as primeiras eleccións en Galicia .
A súa táctica de modular un discurso moderado fai lle participar como partido en a redacción de o Estatuto dos Dezaseis e en defender o texto estatutario fronte a as críticas de a UCD .
Cando chegan as eleccións , AP presenta a Xerardo Fernández Albor como candidato e a Xosé Luís Barreiro Rivas como home forte en o partido , e capta distintos persoeiros de a dereita galeguista , con o que consegue a vitoria , se ben en minoría .
Líder de a oposición
Foi en Galicia onde unha renovada AP demostrou que podía desprazar a unha cada vez máis dividida UCD .
Este éxito repite o en Andalucía , onde en as primeiras eleccións autonómicas conseguiu superar a UCD , se ben a moita distancia de o triunfador PSOE .
A crise de a UCD permitiu lle a a Alianza Popular de Fraga converter se en a segunda forza política de España en 1982 e pasar Fraga a ser considerado xefe de a oposición .
A eses comicios de 1982 presentou se encabezando unha coalición ( Coalición Popular ) con forzas de centro liberais ( UL ) e democristiás ( PDP ) , procedentes de a UCD .
Realiza unha política conservadora pero leal con os Gobernos de Felipe González ofrecendo consenso en os grandes temas de Estado .
Protagonizou , porén , algún desmarque significativo como a petición de abstención en o referendo que propiciou a entrada de España en a OTAN .
A súa política ve se reforzada con bos resultados electorais , tanto en as eleccións catalás como en as vascas de 1984 , así como en as galegas de 1985 .
Porén a súa sorte torce se en 1986 .
As eleccións xerais mostran unha mingua en os votos , provocada por a irrupción de o CDS , e un lixeiro retroceso en escanos .
Pero as eleccións vascas de 1986 amosan o seu retroceso de novo , a o pasar de 7 a 2 escanos ( de novo un por Biscaia e outro por Araba ) , que levan a que presente a súa dimisión .
Fraga é substituído a a fronte de Alianza Popular inicialmente por Miguel Herrero y Rodríguez de Miñón , que a a súa vez será substituído meses máis tarde por Antonio Hernández Mancha .
En 1987 é designado para encabezar a candidatura de Alianza Popular nas primeiras eleccións europeas en que participa España , onde sae elixido eurodeputado .
Sendo eurodeputado , o 27 de maio de 1988 recibiu a nova de que o chalé que posuía en Perbes sufrira un atentado con bomba por parte de o Exército Guerrilheiro do Povo Galego Ceive , en o que non se produciran danos persoais , pero si materiais .
A crise en Alianza Popular fai se maior en 1988 e a finais de o ano Manuel Fraga toma de novo as rendas de o partido e encabeza as operacións que levaron a a súa refundación con o nome de Partido Popular .
Substitúe a Hernández Mancha como presidente de o partido , e Fraga designa a José María Aznar , ata daquela presidente de Castela e León , como candidato de os populares a as eleccións de 1989 .
En outubro de ese ano , ademais , decide encabezar a candidatura de o Partido Popular a as eleccións galegas , dando o salto a a política autonómica .
Presidente da Xunta
A eses comicios o Partido Popular presentou se en coalición con a forza nacionalista moderada Centristas de Galicia , que lideraba Vitorino Núñez .
Ofreceu un programa aberto a o galeguismo e presentou unha mensaxe de recuperación de a dignidade de a autonomía galega en un momento en que gobernaba un tripartito encabezado por Fernando González Laxe ( PSdeG-PSOE , Coalición Galega e Partido Nacionalista Galego ) froito de unha moción de censura .
Como resultado de esas eleccións Fraga foi elixido presidente de a Xunta de Galicia , o primeiro en a historia en facer o por maioría absoluta .
A primeiros de 1990 é investido como presidente de a Xunta en a praza de o Obradoiro .
En ese tempo deixa a presidencia de o PP , onde é substituído por José María Aznar , e pasa a ostentar o cargo de honra de presidente fundador , así como o de presidente de o PPdeG .
En 1993 volveu gañar as eleccións autonómicas , ampliando a maioría absoluta a a fronte de PPdeG .
En os comicios de 1997 acada a súa terceira maioría absoluta para presidir outros catro anos a Xunta de Galicia , maioría que volve revalidar en as eleccións de 2001
Fraga exerceu un forte liderado durante 14 anos .
Defendeu a identidade cultural galega dentro de España a través de a súa idea de a autoidentificación que opuxo a a de autodeterminación .
Propugnou un autonomismo avanzado con a súa proposta de administración única , inspirada en técnicas político-administrativas propias de o federalismo de execución .
Manuel Fraga foi un de os presidentes autonómicos pioneiros en desenvolver unha activa política exterior , algo que se cría vedado para as comunidades autónomas en función de a competencia exclusiva de o Estado central en materia de relacións internacionais .
Así , foron numerosas as súas visitas a Iberoamérica , en especial a os países con grande presenza de a diáspora galega ( 170 viaxes oficiais coma presidente de a Xunta a o estranxeiro ) , e mesmo a Cuba , onde situou as conexións de a galeguidade por riba de as diferenzas ideolóxicas con o xefe de estado de a illa , o comunista Fidel Castro .
A súa figura tamén contribuíu a a mutación de o espectro político galego .
A súa retórica galeguista , acompañada de medidas simbólicas e reais de reforzo de o autogoberno ( a cerimonia de investidura como presidente , onde o acompañaron en 1989 varios centos de gaiteiros ;
a creación de a figura de o Valedor do Pobo , etc.
) e as redes locais de poder fixeron desaparecer a Coalición Galega e o nacionalismo de centro .
Aumentar a o 5 % a barreira electoral acabou aglutinando a o nacionalismo de esquerdas en torno a o BNG , que chegou a ser , en as súas últimas lexislaturas , a segunda forza política en Galicia .
Baixo o seu goberno reestruturou se a rede viaria de Galicia , con a creación ou proxecto de diversas autovías e con o remate de a AP-9 dende Ferrol ata a fronteira con Portugal , ou as conexións de autovía con a Meseta Central .
En o plano cultural e social , foi o grande impulsor de o Xacobeo e de a creación de a Cidade da Cultura , unha obra que deixou sen rematar , así como o presidente durante o que se redactou o Plan de Normalización Lingüística , que reeditou o consenso de as principais forzas políticas en as accións de promoción de a Lingua galega .
A o mesmo tempo , Fraga tivo que afrontar dúas grandes crises de carácter ecolóxico e social .
En 2001 , tivo que afrontar a crise de as vacas tolas , cando se detectaron en Galicia diversos casos de encefalopatía esponxiforme bovina .
O posterior enterramento de as vacas en un terreo de Mesía e a tormenta política desatada en consecuencia levou por diante o conselleiro de Agricultura , Cástor Gago , e provocou a primeira moción de censura que recibiu o goberno Fraga , presentada por o líder de os nacionalistas Xosé Manuel Beiras Torrado , e que se saldou con a derrota de a moción .
A o ano seguinte , en novembro de 2002 , o buque Prestige encallaba fronte a as costas de Galicia e verquía toneladas de fuel oil que tiveron como consecuencia a convocatoria de as maiores manifestacións de a historia de o país , así como a segunda moción de censura , en este caso presentada por Emilio Pérez Touriño ( PSdeG ) .
Aínda que saíu vitorioso de esta moción , en o interior de o partido viviu se unha gran división entre os partidarios de unha maior crítica a a xestión de o goberno central , dirixido xa en aquela altura por José María Aznar , e responsable de a decisión de afastar o buque de a costa , e os partidarios de a defensa de esta xestión .
A división custou lle o posto a o conselleiro de Política Territorial, Obras Públicas e Vivenda , Xosé Cuíña , que se perfilaba como o sucesor de Fraga en a Xunta , e partidario de unha acción máis dura fronte o goberno central .
O executivo de Aznar ofreceu lle daquela a Fraga a creación de un plan de infraestruturas denominado Plan Galicia , que buscaba supostamente compensar a Galicia por a catástrofe ecolóxica e económica desencadeada .
Con este desgaste , a o que se lle sumaron percances de saúde e desmaios en público , presentou se de novo a as eleccións de 2005 , onde conseguiu a vitoria pero onde perdeu a maioría absoluta , dando paso a un goberno de coalición entre o PSdeG e o BNG .
Logo de a derrota electoral , segue durante un tempo en o Parlamento de Galicia , pero deixa lle paso en o liderado de a formación en Galicia a Alberto Núñez Feijoo .
Últimos anos e falecemento
Cadaleito de Manuel Fraga entrando en a igrexa de Perbes , ante a Real Banda de Gaitas .
Retransmisión de a TVG en unha pantalla xigante en a praza de o Obradoiro de a misa celebrada o 21 de xaneiro en o interior de a catedral compostelá con o gallo de o pasamento de o político vilalbés .
O 7 de febreiro de 2006 o Parlamento de Galicia elixe o senador en representación de a comunidade autónoma , posto en o que permanecerá ata novembro de 2011 , cando teñen lugar as eleccións xerais que lle dan a vitoria a Mariano Rajoy .
O 2 de setembro de 2011 anunciara a súa renuncia a a política activa .
Logo de un agravamento de o seu estado de saúde , faleceu como consecuencia de unha parada cardíaca o 15 de xaneiro de 2012 en Madrid .
O presidente de a Xunta , Alberte Núñez Feijoo decretou tres días de loito oficial .
A capela ardente foi instalada , con carácter privado , en o seu domicilio en a capital de España , onde celebrou un oficio católico o cardeal de Madrid Antonio María Rouco Varela .
Os seus restos foron soterrados en Perbes , con un ritual católico concelebrado por o mesmo Rouco Varela , por o arcebispo de Santiago de Compostela , Julián Barrio , e por catorce sacerdotes máis .
O cadaleito foi cuberto con a bandeira galega , a a que posteriormente en a igrexa se lle engadiu a española , e foi introducido en o nicho acompañado por o himno galego , interpretado por a Real Banda de Gaitas de Ourense .
A o enterro acudiron :
o ex-presidente de o goberno de España , Jose María Aznar , a súa muller e alcaldesa de Madrid , Ana Botella , a vicepresidenta de o goberno de España , Soraya Sáenz de Santamaría , o presidente de a Xunta de Galicia , Alberte Núñez Feijoo , o ministro de xusticia , Alberto Ruiz-Gallardón , o ex-presidente de a Xunta de Galicia Xerardo Fernández Albor e o ex-alcalde de a Coruña , Paco Vázquez , entre outras personalidades de a política e público en xeral .
A o sábado seguinte celebrou se un funeral público en a catedral de Santiago de Compostela , oficiado por o arcebispo Julián Barrio .
A el asistiron diversos grupos de gaitas , os expresidentes de a Xunta de Galicia , así como unha boa representación de o estamento político galego e español .
Vida persoal
Tivo once irmáns , de os que dous faleceron sendo nenos .
Estivo casado con Carmen Estévez , que faleceu en 1996 .
Tivo cinco fillos , entre eles Carmen Fraga , tamén política , ademais de José Manuel , Maribel , Ignacio e Adriana .
En 2009 declarou que Ava Gardner o convidara a tomar unhas copas , pero que el a rexeitara e que iso lle sentara mal a a actriz .
Afeccionado a a caza e a o dominó , os seus tres libros preferidos eran Poema del Mío Cid , Don Quixote e La perfecta casada ( este último de Luis de León ) .
Cultura popular
A dilatada traxectoria de Fraga levou o a ter transcendencia en a cultura popular .
Caricaturizado con tirantes , prenda que se asociaba a el en os anos oitenta , foi o obxecto de unha canción de o grupo musical-cómico catalán La Trinca ( Ele Manolo ) .
Tamén foi alcumado O león de Vilalba .
Atribuía se lle a frase " La calle es mía " ( A rúa é miña ) , aínda que el negaba que a dixera nunca .
A serie de curtametraxes políticas Hai que botalos , de o ano 2005 , iniciaba se con a peza Punto final , escrita por Manuel Rivas e dirixida por Emilio MacGregor , onde Manuel Fraga , interpretado por Pepe Penabade e con a voz de Federico Pérez , realizaba unha semblanza autobiográfica .
Mariano Rajoy Brey , nado en Santiago de Compostela o 27 de marzo de 1955 , é un político galego líder de o Partido Popular , sucesor de José María Aznar e presidente de o Goberno de España a partir de 2011 .
A política galega ( 1981 - 1991 )
Licenciado en Dereito , comezou a preparar as oposicións a Rexistrador da Propiedade en o seu último ano de carreira .
Aprobou as e con 24 anos converteu se en o rexistrador mais novo de España , con o seu destino en Santa Pola ( Alacant ) .
A o ano seguinte , en 1980 , sofre un accidente de tráfico en Palas de Rei a o saír se estrada un coche que conducía , o que lle causa feridas importantes en o rostro .
Dende aquel momento leva barba .
Decidiu entrar en política afiliando se en 1981 a Alianza Popular ( actualmente Partido Popular ) .
Conseguiu ser deputado tras as primeiras eleccións autonómicas galegas , que se celebraron o 20 de outubro dese mesmo ano .
En as eleccións municipais de o 8 de maio de 1983 foi elixido concelleiro de o Concello de Pontevedra e , conseguintemente tomou posesión de a Presidencia da Deputación Provincial de Pontevedra .
En 1986 obtivo un escano en o Congreso dos Deputados como cabeza de lista por Pontevedra .
Non obstante , Rajoy volveu para ocupar durante un ano a Vicepresidencia da Xunta de Galicia ( 1986 - 1987 ) tras a dimisión de Xosé Luís Barreiro .
Continuou o seu ascenso alcanzando a Presidencia Provincial de Pontevedra de AP , onde se mantivo ata xullo de 1991 , e a Secretaría Xeral de o partido en Galicia , que dirixiu durante dous anos .
Rajoy é membro de o Comité Executivo Nacional dende xaneiro de 1989 , ano en o que foi elixido deputado por Pontevedra e en o que Alianza Popular pasou a chamar se Partido Popular .
Ministro de o Goberno de Aznar ( 1996 - 2004 )
En as eleccións de o 6 de xuño de 1993 renovou o seu escano en o Congreso , algo que tamén fixo o 3 de marzo de 1996 ( ano en o que casou con Elvira Fernández Balboa ) , cando o seu partido logrou derrotar a o Partido Socialista Obrero Español de Felipe González , con a candidatura de José María Aznar .
O 5 de maio de 1996 foi nomeado Ministro de Administracións Públicas aprobando se baixo a súa estadía en o cargo a Lei de Organización e Funcionamento da Administración Xeral do Estado , LOFAGE ( Lei 6/1997 , de 14 de abril ) .
En xaneiro de 1999 , Rajoy cedeu o seu posto a Ángel Acebes e substituíu a Esperanza Aguirre , que recibira fortes críticas por a súa xestión , sendo nomeado Ministro de Educación e Cultura .
Baixo o súa estadía en o cargo aprobaron se os novos plans de estudo de a Formación profesional .
Ese mes foi reelixido Vicesecretario Xeral de o partido en o seu XIII Congreso .
Rajoy obtivo o encargo de dirixir a campaña electoral para as xerais de o 2000 .
O seu éxito en o labor , unido a a pésima situación que atravesaba o PSOE de Joaquín Almunia , levou a o Partido Popular a a maioría absoluta .
Aznar recompensou o entón con a Vicepresidencia Primeira do Goberno e con o Ministerio da Presidencia .
En febreiro de 2001 , deixou de ser ministro de a Presidencia para suceder en Interior a Jaime Mayor Oreja .
Como responsable de este ministerio , Rajoy conseguiu importantes éxitos en a loita contra a organización terrorista ETA .
Rajoy cesou como ministro de o Interior en xullo de 2002 para asumir as carteiras de Portavoz do Goberno e , de novo , ministro de a Presidencia .
Dende esa posición , tivo que afrontar as dúas maiores crises de o período 1996 - 2003 :
o desastre causado por o afundimento de o Prestige e o apoio de Aznar a George W. Bush durante a invasión a Iraq de 2003 .
Porén , para os seus seguidores , Rajoy saíu aparentemente ben de ambos problemas e o seu papel de " fontaneiro " de a Moncloa foi decisivo para a súa designación como Secretario Xeral do PP e candidato a a Presidencia o 30 de agosto de 2003 .
As enquisas electorais auguraban lle unha vitoria doada ( con ou sen maioría absoluta ) , pero os atentados de o 11 de marzo de 2004 en Madrid , unidos a a crecente falta de credibilidade de o PP debido a a manipulación de a información en torno a os mesmos , fixeron que se quedase en 148 deputados , 35 menos que os conseguidos por Aznar en 2000 , e amplamente superados por os 164 de o seu rival a a presidencia de o Goberno , José Luis Rodríguez Zapatero .
Política en a oposición ( 2004-2011 )
Mariano Rajoy ocupou a Presidencia do Partido Popular .
Dende o inicio de a VIII Lexislatura de España , reclamou a Zapatero un pacto de Estado para consensuar o Modelo de Estado , pero este rexeitou o .
As súas críticas a o goberno centraron se en a derrogación de planos de o executivo anterior ( Plan Hidrolóxico Nacional , LOCE ) , en a política exterior , principalmente respecto a a relación con Estados Unidos , en a política inmigratoria e en as reformas estatutarias , especialmente a catalá , e en a estratexia de o Goberno para a solución de o terrorismo vasco .
Presidente de Goberno ( 2011 - )
En 2011 , o Partido Popular conseguiu a vitoria en as eleccións xerais e Rajoy foi nomeado Presidente de Goberno .
Distincións
Gran Cruz da Orde de Carlos III .
Está casado con Elvira Fernández de Balboa , e ten dous fillos , Mariano e Juan .
Sir James Paul McCartney , nado en Liverpool o 18 de xuño de 1942 , é un músico e activista pro-dereitos de os animais .
Comezou a súa carreira en o mundo de a música en 1957 cando se incorporou a o grupo The Quarry Men , liderado por John Lennon e que posteriormente pasaría a chamar se The Beatles .
Xunto a o seu amigo Lennon , formou unha de as máis exitosas parellas de compositores .
Tras a disolución de os Beatles , McCartney continuou a súa andaina en o mundo de a música fundando o grupo Wings , xunto a a súa muller Linda e o guitarrista Denny Laine , e posteriormente con unha igualmente exitosa carreira como solista .
Estima se que os Beatles venderon uns 600 millóns de copias de os seus álbums , encabezando as listas de músicos con maiores ventas , e McCartney en solitario uns 100 millóns , aproximadamente .
Xuntos con os seus compañeiros Beatles é Membro do Imperio Británico desde 1965 , e desde 1997 , xa en solitario , Sir .
Os Beatles foron incluídos en o Salón da Fama do Rock en 1988 , Paul McCartney en 1999 .
En toda a súa traxectoria conta con numerosos premios , entre eles , 17 Grammys .
" Yesterday " ( unha composición Lennon / McCartney ) é considerada a canción máis versionada de a historia , con unhas 3.700
versións , e o seu tema con Wings , " Mull Of Kyntrae " é o sinxelo non benéfico máis vendido de a historia , con máis de 2.000.000
de copias .
En o ano 2010 confirmou se que McCartney contaría tamén con a súa estrela de o Paseo da Fama .
En o 2004 , a revista Rolling Stone , colocou a os Beatles en o número un de a súa lista The Immortals: 100 Greatest Artists of All-Time , e en o 2008 a mesma revista situou a McCartney en o undécimo posto de a lista 100 Greatest Singers of All Time .
É considerado por moitos como un de os grandes de a música contemporánea .
Edison Arantes do Nascimento , coñecido mundialmente como " Pelé " , está considerado " O Rei " de o fútbol .
Entre el e Diego Armando Maradona está o debate sobre quen é o mellor futbolista de todos os tempos .
Nado en Três Corações , o 23 de outubro de 1940 , debutou en a primeira división con só 15 anos .
Dez meses despois foi convocado por vez primeira con a selección de Brasil .
O mundo enteiro comezaría a admirar o pouco despois , cando gañou o Mundial de 1958 , en Suecia .
En a final Pelé fixo dous goles .
En o seguinte mundial , en Chile , en o ano 1962 volvería a conseguir o título de campión .
Talvez o cumio de a súa carreira foi o Mundial de México , en 1970 .
Tras un campionato incrible , liderando un equipo considerado coma o mellor que xamáis pisou un campo , a final volveu a ser o seu mellor partido .
De o 4-1 con o que gañou a Italia , Pelé marcou un gol e pasou outros dous .
Peter "Pete" Sampras , nado en os Ánxeles ( California ) o 12 de agosto de 1971 , é un ex-xogador profesional de tenis estadounidense .
Os seus duelos con o seu compatriota Andre Agassi axudaron en a súa época a levantar o interese de o público por o tenis e sementaron unha de as rivalidades máis apaixonantes de a historia de o tenis .
Pete Sampras , é o terceiro fillo de Sam e Georgia Sampras .
Xa desde temprana idade , mostrou extraordinarias calidades atléticas .
Tras descubrir unha raqueta en o soto , pasaba horas golpeando unha pelota contra un frontón .
En 1978 os Sampras mudaron se a Palos Verdes ( California ) , onde o clima máis benigno permitía lle xogar unha maior cantidade de horas a o mozo Pete .
A familia inscribiu se en o Peninsula Racquet Club , onde o talento de Pete fixo se evidente .
A a idade de 11 anos , xa incorporara a o seu xogo o sólido servizo e as voleas que serían unha marca rexistrada a o longo de toda a súa carreira .
O 30 de setembro de 2001 , Sampras casou con a actriz Bridgette Wilson .
Carreira
A carreira de Sampras en o circuíto profesional empezou en 1988 .
A súa primeira vitoria en un torneo ocorreu en 1990 en o cartafol sintético de Filadelfia derrotando en a final a o ecuatoriano Andrés Gómez quen ese mesmo ano conquistou Roland Garros .
A súa primeiro vitoria en un torneo de Grand Slam foi en o Aberto dos Estados Unidos de 1990 , onde derrotou entre outros a Ivan Lendl , John McEnroe e en a final a un mozo e prometedor Andre Agassi .
Con 19 anos e 28 días , Sampras converteu se en o xogador de menor idade en obter o título de cabaleiros en o Aberto de Estados Unidos .
A rivalidade entre Agassi e Sampras prolongou se durante os 90 .
En 1991 Sampras conquistou 5 títulos incluíndo o seu primeiro ATP Tour World Championships | equivalente a a actual Tennis Masters Cup en Frankfurt .
En 1992 logrou o seu primeiro título en clay ( a superficie máis adversa para o seu xogo ) en Kitzbuhel e alcanzou a final de o US Open onde perdeu con o sueco Stefan Edberg .
Tamén foi parte de o equipo campión de Copa Davis dese ano .
1993 viu o alcanzar o Nº1 de o mundo en abril de ese ano o que foi algo controvertida en ese entón xa que Sampras non lograra ningún título de Grand Slam recentemente .
As dúbidas foron deixadas de lado cando ese mesmo ano conquistou o primeiro de os seus 7 títulos en Wimbledon derrotando en a final a o seu compatriota Jim Courier .
Alí iniciaría se unha racha de 7 títulos de Wimbledon en 8 anos .
Non conforme con iso conquista o US Open de ese ano ante o francés Cedric Pioline e finaliza a tempada como o claro Nº1 de o mundo con un récord de máis de 1000 aces en esa tempada .
1994 ve o conquistar 10 torneos incluíndo os bicampionatos en Wimbledon ante Goran Ivanisevic e en o ATP Tour World Championship en Frankfurt .
Ese ano conquistou o seu primeiro Aberto de Australia ante Todd Martin por o cal poñería moito énfase en mellorar o seu xogo para conquistar o po de ladrillo de Roland Garros .
Así como o pasto de Wimbledon resaltou as virtudes de este xogador , o po de ladrillo foi un de os seus poucos puntos débiles , xa que en esta superficie o seu xogo de saque e volea podía ser máis facilmente neutralizado .
Sampras nunca puido ir máis aló de as semifinais en o Aberto de Francia .
Pete Sampras , Champions Cup Boston , 2007 .
En 1995 conquista 5 títulos incluíndo o seu terceiro Wimbledon ( derrota a Boris Becker ) e o seu terceiro US Open derrotando a Andre Agassi e tomando se revancha de a derrota sufrida ante o en a final de o Aberto de Australia de ese ano .
Ese ano convertería se en o primeiro xogador en exceder os US$5.000.000
en premios .
Foi recoñecido amplamente por o seu xogo completo e o seu espírito competitivo .
É o posuidor de o récord de títulos de Grand Slam , con un total de 14 ( 7 en Wimbledon , 5 Abertos de Estados Unidos e 2 Abertos de Australia ) .
Sampras é tamén o único xogador que logrou manter se durante 6 anos consecutivos a o tope de o ránking mundial .
1996 viu cortar a racha de 25 vitorias consecutivas de Sampras en Wimbledon vendo se sorprendido en os cuartos de final por o holandés Richard Krajicek .
Porén ese ano conquistou 8 títulos incluíndo o seu cuarto título e segundo consecutivo en o US Open ( ante Michael Chang ) e o seu terceiro título de mestres en Hannóver .
En 1997 conquistou a súa segunda copa en o Aberto de Australia ( derrotou a Carlos Moya ) e o seu cuarto título en Wimbledon ( ante Cedric Pioline ) así como o seu cuarto trofeo en o ATP Tour World Championships en Hannóver .
En 1998 converteu se en o primeiro xogador de a historia en terminar o ano como Nº1 de o mundo por 6 anos consecutivos ( Jimmy Connors o lograra 5 veces seguidas ) .
Logrou 4 títulos , todos en superficies diferentes , incluíndo o seu quinto Wimbledon en unha final de 5 sets ante Goran Ivanisevic .
1999 foi o ano de o seu arquirrival de a década Andre Agassi o que non impediu que Sampras faga se con o seu sexto título en Wimbledon xustamente ante Agassi ademais de outros 4 .
Este ano marcou os primeiros problemas físicos importantes de Sampras que o obrigaron a descansar por 2 meses impedindo lle defender o seu título en o US Open e caendo a o Nº3 de o ránking .
Obtivo o seu 5º torneo de o ATP Tour World Championships ante Agassi quen o derrotou previamente en a fase de Round Robin .
En 2000 obtivo a súa sétima coroa de Wimbledon ante Patrick Rafter convertendo se en o líder histórico de conquistas de Grand Slam con 13 superando a anterior marca de 12 de Rod Laver terminando o seu noveno ano consecutivo dentro de o top 3 .
Alcanzou a final de o US Open caendo ante a nova promesa rusa Marat Safin o que repitiría o ano seguinte caendo ante o australiano Lleyton Hewitt .
En 2002 logo de unha tempada de lesións e malos resultados produciu unha sorprendente levantada en o US Open alcanzando a final e vencendo nada menos que a Andre Agassi en a final en 4 sets en o que sería a última presentación de Sampras como profesional .
Retirou se a o grande conquistando o seu 14º título de Grand Slam e tendo demostrado ser un os mellores tenistas de a historia .
En o 2005 a revista Tennis Magazine elixiu o como o mellor tenista de todos os tempos .
Sampras xogou o seu primeiro partido despois de o retiro en unha exhibición ante Robby Ginepri en Houston en o 2006 , antes de desenvolver se o torneo ATP de esa cidade .
Familia e vida persoal
Sampras casou o 30 de setembro de 2000 con a actriz norteamericana Bridgette Wilson .
Con ela ten dous fillos :
Christian Charles e Ryan Nikolaos .
Pete sofre de talasemia unha enfermidade hereditaria que lle causa anemia .
A súa actitude ante a prensa e o mundo é moi cauta polo que recibiu críticas por a súa falta de carisma .
Igualmente , a súa ética deportiva e de traballo é intachable e os seus resultados falan por si só .
Sabe se de Sampras que é un entusiasta de os bos costumes e gusta lle ter actitudes de gran cabaleiro .
Antes de propoñer lle casamento a a súa esposa chamou a os pais de ela para pedir lles a súa man e a bendición .
Sampras é un fanático de o equipo de baloncesto Los Angeles Lakers .
Enrique "Quique" Sánchez Flores , nado en Madrid o 2 de febreiro de 1965 , é un ex futbolista español e actual adestrador de fútbol .
Xogaba de defensa e actualmente está sen equipo .
Roger Federer , nado o 8 de agosto de 1981 en Basilea , é un xogador de tenis profesional suízo .
Está catalogado como un de os mellores e máis completos en a historia de este deporte .
Reside en Oberwil ( Suíza ) , mide 1,85 metros , pesa 80 quilos , é diestro , e uniu se a o Tour ATP en 1998 .
Emprega roupa Nike a a hora de xogar e a súa raqueta é unha Wilson nSix-One Tour 90 .
Percorrido
Federer entra en o circuíto profesional , disputando o seu primeiro torneo en Gstaad ( Suíza ) .
En el , cae ante Lucas Arnold por 4-6 4-6 .
Alcanza os cuartos de final de Toulouse e ata ten a fortuna de disputar a primeira rolda de Basilea ante Andre Agassi , con o que cede 3-6 2-6 .
Este será o primeiro de os numerosos choques entre ambos , e que finalmente terminará dominando Roger .
Federer asenta se en o circuíto , demostrando progresos e ser unha potencial estrela de o futuro .
Chega a os cuartos de final de os eventos de Marsella , Rotterdam e Basilea , ademais de unhas semifinais en Viena .
Debuta en a Copa Davis con Suíza ante Italia , gañando o día de a súa posta de longo a Davide Sanguinetti .
Tamén debuta en Roland Garros e Wimbledon , aínda que sen fortuna , caendo a o primeiro de vez fronte a Patrick Rafter e Jiri Novak respectivamente .
Federer termina o ano entre os 100 mellores .
Roger disputa dous finais ATP ( en Marsella e Basilea ) e alcanza a cuarta posición en os Xogos Olímpicos de Sydney , onde cae en o partido por o bronce ante Arnaud Dei Pasquale por 6-7 7-6 3-6 .
Xoga por vez primeira en o Aberto de Australia e en o US Open ( chega a terceira rolda en ambos ) e consegue meter se en oitavos de final de Roland Garros , só freado por Alex Corretja .
A a conclusión de o ano , xa está situado entre os 30 primeiros de o mundo .
Federer consegue o seu primeiro título vencendo a Julien Boutter en a final de Milán .
Con todo , a súa consagración absoluta ve se en Wimbledon , onde derrota epicamente a Pete Sampras en oitavos de final por 7-6 5-7 6-4 6-7 7-5 .
Sampras a estas alturas gañara sete veces Wimbledon , incluídas as catro últimas edicións de o evento .
Este partido é un guiño de o destino ou un traspaso de poderes , xa que en o futuro Roger converterá se en o gran dominador de devandito Grand Slam emulando a o americano , pese a que en este ano cae a continuación contra Tim Henman en cuartos de final .
Por o demais , Federer disputa outras dúas finais ( en Rotterdam e Basilea ) e uns meritorios cuartos de final en Roland Garros ( mellorando a súa actuación anterior ) , pero unha vez máis Alex Corretja cruza se en o seu camiño .
Outro dato para destacar é a súa vitoria en a Copa Hopman , representando a Suíza xunto a Martina Hingis .
Federer é en estes momentos o líder indiscutible de o equipo suízo de Copa Davis e ascende a o posto 13 en o ranking final .
Comeza o ano gañando o torneo de Sydney e sendo finalista en Milán , onde defendía o título .
Cae ante Tommy Haas en un duro duelo de oitavos de final de o Aberto de Australia e outorga dous puntos a Suíza en a súa eliminatoria de Copa Davis contra Rusia , pero non pode evitar a derrota de o seu país .
Comeza a obter excepcionais resultados tamén en os ATP Masters Series , sendo finalista en Miami ( cae ante Andre Agassi ) e gañando o seu primeiro torneo de esta categoría en Hamburgo , onde esmaga a o ruso Marat Safin .
Todo iso o complementa con un título máis en Viena ;
por a contra , sofre inesperados reveses en Roland Garros e Wimbledon , caendo en primeira rolda en ambos .
En o US Open queda se a as portas de os cuartos , e consegue acceder por vez primeira en a súa carreira a a Masters Cup , un de os campionatos máis prestixiosos de o mundo que só poden disputar os oito mellores xogadores de o ano .
Federer completa un grupo perfecto en o que se impón a Juan Carlos Ferrero , Jiri Novak e Thomas Johansson , e só Lleyton Hewitt ( número 1 aquela tempada ) é capaz de eliminar o en semifinais .
Este ano supón o estallido de Federer como estrela mundial .
Aínda que non pasa de oitavos de final en o Aberto de Australia e US Open , e aínda que volve tropezar en Roland Garros , Roger gana Wimbledon por vez primeira con facilidade , e ademais suma trofeos en Dubai , Ache , Marsella , Múnic e Viena .
Tamén está presente en a final de o Masters Series de Roma ( cae ante Félix Mantilla ) e de Gstaad ( perde con Jiri Novak ) .
Esa final será a última que se lle escapará en moitísimo tempo .
A gran decepción vén en as semifinais de a Copa Davis ante Australia , onde Suíza cae eliminada e Federer perde un partido que dificilmente esquecerá con Lleyton Hewitt por 7-5 6-2 6-7 5-7 1-6 .
A o término de a tempada , Federer xa obtivo a madurez e experiencia necesarias que lle farán prevalecer por encima de o resto en os vindieros anos .
Isto reflicte se en a Masters Cup de Houston , onde derrota a todo aquel que se enfronta con el , incluídos xogadores como Juan Carlos Ferrero ou David Nalbandián , de os que máis problemas lle estaban dando en os últimos tempos .
Conclúe como número 2 de o mundo a mínima distancia de Andy Roddick e só grazas a os fabulosos resultados de este último en as pistas americanas , xa que en as súas confrontacións particulares máis importantes ( en Wimbledon ou a propia Masters Cup ) o suízo gañara sendo sensiblemente superior .
Roger gaña case todos os torneos que xoga , incluíndo o Aberto de Australia , Wimbledon e en o US Open .
Soamente Roland Garros consegue escapar a as garras de o suízo .
Aquí , Federer atopa se con un Gustavo Kuerten inspirado que lle infrinxe a súa única derrota en torneo Grand Slam de todo o ano .
Federer ademais fai se con os Masters Series de Indian Wells , Toronto e Hamburgo , a o que hai que sumar torneos dispares en Gstaad , Ache , Bangkok e Dubai .
Gana en todas as superficies e confirma se como número 1 de o mundo .
Os seus únicos puntos negros son derrotas prematuras en Roma e Cincinnati , e unha decepcionante actuación en os Xogos Olímpicos de Atenas , onde perde en segunda rolda .
Como colofón , Roger defende o seu título de a Masters Cup en Houston deixando ben claro a os seus oponentes que entre el e o resto hai unha gran distancia .
Sabendo que está en a súa man facer historia , Federer fixa se como obxectivos prioritarios gañar Roland Garros canto antes , gañar a Copa Davis con Suíza , e manter o seu privilexiado ranking tantos anos como a súa tenacidade posibilite lle .
O suízo de novo domina o circuíto .
Os únicos resbalóns de o helvético veñen en momentos illados , posto que en termos de longo percorrido a súa regularidade e consistencia marcan diferenzas esaxeradas ;
Federer cae en semifinais de o Aberto de Australia ante Marat Safin ( partido próximo a as cinco horas de duración que se resolve con 9-7 en a quinta manga a favor de o ruso e inclusive chegou a ter un match point ) , e en a mesma rolda de Roland Garros contra un novo talento que explota en este 2005 , Rafael Nadal .
Baseado en un poderío físico impresionante e unha entereza mental digna de recoñecemento , Nadal arrasa en a tempada de terra batida e denega o prezado título francés a Roger , que continúa sen poder completar a súa colección .
Malia a ameaza de o mozo español , tras esa derrota Federer encadea a friolera de 35 partidos gañados consecutivamente e mantén o ranking de número un sen maiores complicacións , defendendo por o camiño os seus galardóns de Wimbledon e o US Open , rexistrando un novo récord histórico de catro Tennis Masters Series en un ano ( Indian Wells , Miami , Hamburgo e Cincinnati ) , e obtendo outros torneos menores como Doha , Rotterdam , Dubai , Ache e Bangkok , que elevan o seu total a once .
Xa en o tramo último de o ano e sen maiores presións que as de defender puntos insubstanciais para a clasificación , Federer sofre unha lesión en o seu nocello dereito que lle obriga a non tomar parte en ningún evento e que pon en dúbida a súa participación en a Tennis Masters Cup a disputar en Shanghai .
Federer decide competir en Asia , pese a estar lonxe de a súa condición óptima .
Porén , derrota a o croata Iván Ljubicic e a os arxentinos Guillermo Coria e David Nalbandian , para adxudicar se o seu grupo invicto , e en semifinais impón se a o tamén arxentino Gastón Gaudio ata plantar se en a final contra David Nalbandian .
Logo de catro horas e media de partido , Federer cae ante o tenista arxentino , que obtén a copa en tie-break en o quinto set , rompendo en o acto a marca de 24 finais vencidas ininterrompidamente de o suízo .
Federer mellorou con respecto a 2004 ( terminou con 1345 puntos ) e aínda entrando a escena novas e novas figuras con importantes calidades , fai se complicado imaxinar un futuro a medio prazo en o que o suízo non sexa un claro home de referencia .
Federer continúa o seu notable performance obtendo títulos en Doha , en o Aberto de Australia e os Masters de Indian Wells e Miami .
Chega a as finais de Dubai , Masters de Monte Carlo e de o Masters de Roma , e de Roland Garros , perdendo en estas catro oportunidades ante o español Rafael Nadal , quen domina a tempada de terra batida .
En a tempada de céspede Federer conquista Ache e logra o seu cuarto Wimbledon consecutivo , derrotando en a final a Nadal .
En o mes de setembro derrota a o norteamericano Andy Roddick por 6-2 4-6 7-5 e 6-1 para lograr o seu terceiro título en o US Open conquistando de este xeito o seu noveno título de Grand Slam , sendo asi o primeiro xogador de a historia en levantar 3 anos consecutivos as coroas de Wimbledon e US Open .
En outubro consegue o seu título 42 de singles , vencendo a o inglés Tim Henman en a final de o ATP de Tokio .
Tamén en outubro logra o seu primeiro titulo en España a o gañar o Mutua Madrileña Tennis Masters Series de Madrid ante o tenista chileno Fernando González por 7-5 6-1 e 6-0 .
Ante Fernando González precisamente suma se unha semana despois o torneo de Basilea o cal se lle resistira en as 2 outras finais que disputara , cumprindo así o soño de gañar en a súa terra .