proxectonos/Galician_NER huggingface dataset:
O seu xogo , sumamente completo , permite lle optar a títulos en calquera superficie , aínda que en terra é onde ten os seus peores resultados .
Posúe un gran saque , potente e colocado , unha boa técnica de volea e smash , e un variado repertorio desde o fondo de a pista , incluíndo un gran revés a unha man ( como xogador diestro ) que lle permite atacar a bóla e conseguir puntos .
Trata se , pois , de un xogador que marcou pautas de o que debe ser o tenista de o futuro , ademais de ser considerado por algunhas lendas de o tenis como o mellor de a historia .
Federer comenzou o ano xogando un torneo de exhibición en o que perdeu a final ante o norteamericano Andy Roddick , pero unha vez en Australia o suízo non cedeu nin un só set ata acabar ganando seu décimo torneo de grand slam ante Fernando González .
Ademais un ano mais deixou o seu país sen o seu número un outro ano mais xa que non se sente atraído por esta competición e prefire seguir apuntando records o seu palmares individual .
Ronald Koeman , nado en Zaandam o 21 de marzo de 1963 , é un ex futbolista e actual adestrador de fútbol neerlandés .
Xogou inicialmente de centrocampista e despois de libre , sendo o defensa máis goleador de a historia , con 193 goles en 533 partidos .
Xogou en os tres grandes clubs neerlandeses ( Ajax Ámsterdam , PSV Eindhoven e Feyenoord Rotterdam ) e en o FC Barcelona , formando parte de o Dream Team dirixido por Johann Cruyff .
Foi titular de a selección neerlandesa , con a que gañou en 1988 a Eurocopa de Alemaña Occidental .
Debutou como profesional en 1980 en o FC Groningen xunto con o seu irmán Erwin , que tamén chegaría a internacional .
Posteriormente xogou en o Ajax Ámsterdam e o PSV Eindhoven .
En o verán de 1989 fichou por o FC Barcelona , sendo en ese momento a fichaxe máis cara de o club , con 1.200 millóns de pesetas .
Durante a segunda tempada en o equipo catalán tivo unha longa lesión , ocupando o seu lugar Alexanco .
Ese ano logrou a primeira de catro Ligas consecutivas .
En a final de a Copa de Europa de 1992 , desputada en Wembley o 22 de maio fronte a a Sampdoria , Koeman marcou o gol decisivo de falta en a prórroga .
Con o equipo blaugrana gañou tamén unha Copa do Rei .
Deixou o club para xogar a súa última tempada como profesional en o Feyenoord Rotterdam .
Con a selección neerlandesa gañou a Eurocopa de 1988 e participou en os mundiais de Italia 90 e USA 94 .
Iniciou a súa carreira técnica como axudante de Louis Van Gaal en o FC Barcelona .
Despois regresou a o seu país para dirixir o Vitesse Arnhem .
Entre decembro de 2001 e febreiro de 2005 adestrou o Ajax Amsterdam , gañando algúns títulos locais .
En xuño de 2003 recibiu unha oferta de o presidente Joan Laporta para adestrar a o FC Barcelona , pero os equipos non se puxeron de acordo en as cifras de o traspaso .
Tras varios desacordos con o director deportivo de o equipo , Louis van Gaal , e ante os malos resultados en a Eredivisie e en a Liga de Campións , deixou o equipo en febreiro de 2005 .
Pouco despois fichou por o Benfica de Lisboa .
Malia que en a Liga de Campións chegou a cuartos de final , en a liga portuguesa non acadou os resultados agardados , a o non clasificar se para a seguinte edición de a Liga de Campións .
En xullo de 2006 fichou por o PSV Eindhoven , despois de a marcha de Guus Hiddink a a selección de fútbol de Rusia .
En este equipo acadou a liga neerlandesa , convertendo se en o segundo entrenador en lograr o con dous clubes distintos tras Leo Beenhakker .
O 31 de outubro de 2007 fichou por o Valencia CF en substitución de Óscar Fernández , adestrador temporal tras a destitución de Quique Sánchez Flores .
Logo de unha polémica decisión , en a que afastou de o equipo titular a os veteranos Santiago Cañizares , David Albelda e Miguel Ángel Angulo en detrimento de novas promesas como Éver Banega , Hedwiges Maduro ou Juan Mata , a afección ché pediu a súa dimisión .
Foi destituído o 21 de abril de 2008 tras caer en San Mamés por 5-1 .
Con todo , pouco antes lograra unha Copa do Rei fronte a o Getafe CF .
En 2009 fichou por o AZ Alkmaar , que a tempada anterior fora campión de a Eredivisie con Louis van Gaal .
Porén , foi destituído o 5 de decembro de ese mesmo ano por mor de os malos resultados .
Suso Vaamonde
Xesús Vaamonde Polo , coñecido como Suso Vaamonde , nado en Rego do Vargo ( Ponte Caldelas ) o 20 de decembro de 1950 e finado en Vigo o 16 de febreiro de 2000 , foi un cantautor galego .
Compositor dende os dezaseis anos , Suso Vaamonde comezou a dar se a coñecer en a antiga Asociación Cultural de Vigo .
Seguindo por este camiño , entrou dende mozo en contacto con a movida roqueira en Vigo , que o levou a formar parte de os grupos musicais Os Copens e Marco Balorento , este último por o 1966 , e con o que gaña o seu primeiro premio en un festival organizado por unha emisora de radio de a cidade .
De aí pasa a o movemento Voces Ceibes a principios de os anos 70 , deixando un pouco de lado o seu labor de letrista para , acompañado de a súa inseparable guitarra , poñer voz e música a os poemas galegos .
Primeiro preso político de a democracia
Tanto aquí como en a súa posterior carreira en solitario , o seu traballo de cantautor xirou sobre un triplo pensamento que o acompañou ata o leito de morte :
defensa de un pobo , de unha terra e de unha fala .
Esta defensa firme de os valores galegos foi o que o levou a o cárcere , pasando a ser considerado un soldado de a canción , e o primeiro preso político de a democracia .
Os feitos aconteceron en xuño de 1979 , en a pontevedresa praza de a Ferrería en un recital antinuclear .
Alí , deixando se levar por o fervor de o directo , decidiu engadir unha estrofa máis a o popular " Uah! " .
Este engadido , mostra de a súa forte personalidade e fuxida de dobres tinxes , rezaba así :
Cando me falan de España sempre teño unha disputa que se España é miña nai eu son un fillo de puta .
Estas manifestacións foron consideradas " inxurias a a Patria con publicidade " e foi condenado en novembro de 1980 a seis anos e un día de prisión .
Suso Vaamonde optou por exiliar se , viaxando por Londres e Alemaña e afincando se finalmente en a capital venezolana , Caracas .
En estes catro anos fóra de Galicia recibiu apoios de moitos países , pero especialmente de Portugal , a través de artistas que lle prestaron a súa solidariedade :
José Afonso , José Mário Branco , Fausto , Adriano Correia de Oliveira , ...
personalidades de a canción con as que Suso Vaamonde compartiu moitas veces escenario .
En o 1984 decidiu volver e entregar se , consciente de que o goberno socialista estaba a revisar condenas derivadas de vellos rancores e inxustizas de o réxime anterior .
Logo de 46 días en o cárcere de Ourense , un indulto liberou o definitivamente :
pode que en isto influíse a propia petición de revisión de condena que Suso Vaamonde fixera a o en aquel entón presidente Felipe González ;
porén , foi o seu antigo compañeiro de Voces Ceibes , Xaime Barreiro Gil ( Chuspe ) , quen máis forte presión fixo dende o seu posto de senador socialista .
O seu carácter agradecido fixo que , unha vez indultado , ofrecera un recital en o cárcere ourensán onde estivera recluído , en a honra de os que ata o momento foran os seus compañeiros .
Volta a as xiras
De esta etapa é mester reiterar o feito de que , pese as súas fortes conviccións nacionalistas de esquerdas , o Suso Vaamonde cantautor non estaba ligado a sigla política algunha , por iso tampouco ningunha sigla denunciou determinantemente a inxustiza que el sufriu .
Posteriormente a estes duros anos , que de seguro o empuxaron a seguir loitando en contra de as inxustizas , volveu comezar unha xira por todos os escenarios de fóra e dentro de España onde houbese algo que reivindicar .
O seu obxectivo non era outro que o de seguir loitando por un mundo en o que aínda había moito por facer ;
loitaba como el mellor sabía :
a través de discos , colaboracións , e demais actividades que tivesen que ver con a música e con a proclama a través de a palabra .
En os últimos anos o seu traballo centrou se en a produción de diferentes artistas e grupos musicais , a través de o seu propio selo discográfico , Trebón .
Con esta creación conseguiu un importante obxectivo :
relanzar novos valores e axudar a a creación musical galega en diferentes estilos ( corais , bandas de música , rock , ...
) , se ben isto xa o fixera sempre , empuxando a a formación de grupos tan afamados como A Roda ( en o que coincidiu con o seu irmán Luís ) .
Homenaxes e pasamento
O 12 de novembro de 1999 recibiu unha homenaxe en Salvaterra do Miño , en un acto celebrado por a Sociedade Cultural e Desportiva do Condado , en agradecemento e recoñecemento de o labor e traxectoria de o cantautor .
Alí xa se sabía que en o verán de ese mesmo ano se lle detectara un cancro , pouco despois de realizar o seu último recital , en honra a o seu amigo e entón alcalde de Moraña , José Eiras , que se xubilaba coma mestre .
Logo xa non puido cantar máis ...
ata o día de a súa homenaxe ( ou , a o menos , intentou o ) .
En o pavillón , lugar onde se celebraba esta homenaxe , había arredor de os 3.000
asistentes e un sen fin de artistas galegos que tamén lle tiñan moito que agradecer :
A Quenlla , Muxicas , Bieito Romero ( Luar na Lubre ) , Emilio Cao , Uxía Senlle , Tino Baz , Saraibas , As Cantareiras do Berbés , María Manuela , A Roda , Treixadura , ...
Con dicir que o acto comezou a as 22 horas e a as 5 da madrugada aínda había artistas tocando .
Aquel día Suso Vaamonde tamén quixo subir a o escenario e agradecer aquela celebración , mais quen subiu foi un cantautor rouco e con bágoas en os ollos que , con a terquedade e a loita que o caracterizara durante toda a súa vida , asegurou que a forza de todos lle axudarían a matar o " becho " , como el lle chamaba a a súa letal enfermidade .
A " Persoa máis representativa en a historia de a música de o noso país " , en palabras de o poeta Manuel María , morreu o 16 de febreiro de 2000 , cando contaba con 49 anos de idade , sobre as 7 da mañá , en a Clínica Fátima de Vigo .
Este fatídico feito supuxo un golpe forte para a identidade e a música galegas , en opinión de diferentes persoeiros de a vida cultural .
O seu pasamento tivo en medios de comunicación a repercusión de a que , porén , prescindiran as súas cancións .
O funeral por a súa morte levou se a cabo en a Igrexa dos Xesuítas , onde estudara dende os once anos :
funeral destacable porque incluso en esta triste cerimonia soaron as súas cancións en voces de compañeiros e de o seu irmán Luís .
Posteriormente , veu a súa homenaxe en morte .
Foi o sábado 19 de febreiro de 2000 a a beira de o río Oitavén a o seu paso por o concello de Ponte Caldelas , onde se verteron definitivamente as súas cinsas , tal e como el pedira .
Alí reuniron se representantes de a vida cultural e política galegas , ademais de xente de o pobo , con o fin de unir música e poesía para despedir a alguén que xa o fixera en vida , convertendo se en un referente de a música de compromiso de a nosa terra .
Baixo lemas e bandeiras de diferentes cores , interpretaron cancións que Suso Vaamonde popularizara , grupos como A Quenlla , A Roda , Pilocha ou Tino Baz , e recitaron poemas diferentes escritores presentes , coma Méndez Ferrín ou Bernardino Graña .
Tamén se leron escritos redactados especialmente para esta homenaxe , por poetas coma Xosé María Álvarez Cáccamo e Manuel María :
todos eles expresaron o seu sentir por un home e cantautor que , segundo eles , terá páxina de honra en a historia de Galicia .
O himno galego soou cando as cinsas foron vertidas en o río , e , coma colofón final , os presentes entoaron o " Volvín a a terra pro perdín o amor " , de Bernardino Graña , que tan popular fixera en vida Suso Vaamonde .
Cabe salientar unhas palabras de Méndez Ferrín en este acto de despedida :
" Suso terá sempre con a súa palabra de esperanza o sentimento de home ceibe " .
En o lugar onde as súas cinsas foron esparexidas ergue se hoxe unha placa conmemorativa , a o igual que en algunha que outra rúa de lugares como Chapela ou Vigo .
Antônio Carlos Brasileiro de Almeida Jobim , coñecido artisticamente como Tom Jobim , nado en Río de Xaneiro o 25 de xaneiro de 1927 e finado en Nova York o 8 de decembro de 1994 , foi un compositor , cantante , guitarrista e pianista brasileiro de bossa nova .
Emilio Pérez Touriño
Emilio Pérez Touriño , nado en a Coruña o 8 de agosto de 1948 , é un economista e político galego .
Foi o presidente de a Xunta de Galicia dende o 2 de agosto de 2005 ata marzo de 2009 , e Secretario Xeral do PSdeG dende 1998 ata o 2 de marzo de 2009 .
Pérez Touriño realizou estudos de especialización en o Instituto de Investigación e Planificación do Desenvolvemento en a Universidade de Grenoble ( Francia ) .
É doutor en Ciencias Económicas e profesor de a Universidade de Santiago de Compostela , onde foi vicerreitor para Asuntos Económicos .
Durante a transición democrática foi dirixente estudantil e activo militante progresista e participou directamente en o proceso de o Estatuto de Autonomía de Galicia e en os Pactos do Hostal que o posibilitaron .
Era entón membro de o PCG .
Entrou en a política de a man de Abel Caballero cando este era ministro de Transportes, Turismo e Comunicacións .
Foi primeiro xefe de o seu gabinete e logo subsecretario xeral de Infraestruturas do Ministerio de Obras Públicas, Transportes e Medio Ambiente .
En 1994 Roldán acusou o de ter intervido en o pagamento de comisións , por o que renunciou a os seus cargos políticos , aínda que rexeitase sempre a súa implicación .
Recibiu a Gran Cruz do Mérito Civil en ese mesmo ano .
Regresou a a docencia ata o ano 96 .
En 1998 substituíu a Paco Vázquez como secretario xeral de o PSdeG .
As relacións entre os dous políticos non son moi boas debido a a oposición de este último a chegar a calquera acordo con o BNG .
En o último Congreso do PSOE perdeu o posto que tiña en a Comisión Executiva Federal , pero conta , en principio , con o respaldo de o secretario de organización , Xosé Blanco .
A súa liña ideolóxica é galeguista , socialdemócrata e federal .
Dende o 2 de agosto de 2005 encabezou un goberno de coalición con o BNG que aspirou a reformar o Estatuto de Autonomía .
En as eleccións a o parlamento de Galicia de o 1 de marzo de 2009 , presentou se candidato a a presidencia por o PSdeG , pero esta vez a coalición con o BNG non foi suficiente para superar a a maioría absoluta con a que o PP gañou as eleccións .
O día 2 de marzo , Touriño asume a súa derrota e renuncia a a fronte de o Partido Socialista de Galicia .
Un ano máis tarde , o 10 de maio de 2010 renunciou a o seu escano en o parlamento galego .
Touriño é tamén autor de múltiples estudos sobre asuntos de desenvolvemento rexional e economía agraria en o eido de a Unión Europea .
Premio Nacional de Publicacións Agrarias , Pérez Touriño dirixiu asemade traballos e publicacións en relación con as infraestruturas e o crecemento económico de Galicia .
Marcus Vinicius da Cruz de Mello Moraes , ou Vinicius de Moraes , nado en Rio de Janeiro o 19 de outubro de 1913 e finado o 9 de xullo de 1980 , foi un diplomata , xornalista , poeta e compositor brasileiro .
Poeta esencialmente lírico , o poetinha ( como ficou coñecido ) notabilizou se por os seus sonetos , forma poética que se tornou case asociada a o seu nome .
Coñecido por tamén ser bohemio inveterado , fumador e apreciador de o whisky , Vinicius tamén era coñecido por ser un grande conquistador .
O poetinha casou nove veces a o longo de a súa vida .
A súa obra é vasta , pasando por a literatura , teatro , cinema e música .
En o campo musical , o poetinha tivo como principais parceiros Ton Jobim , Toquinho , Baden Powell e Carlos Lyra .
Fillo de Clodoaldo Pereira da Silva Moraes ( funcionario de a Prefeitura , poeta e violonista aficionado ) e Lidia Cruz de Moraes ( pianista aficionada ) , Vinicius de Moraes naceu en o barrio de a Gávea , en a entón capital brasileira , en 1916 mudou se con a familia para Botafogo , onde estudou en a Escola Primaria Afrânio Peixoto - onde escribiu os seus primeiros versos .
En 1922 , a familia de Vinícius mudou se para a Illa do Gobernador , mais el permaneceu con a avoa , a fin de terminar o curso primario .
A finais de semana durante os períodos de vacacións , os pais de Vinícius acostumaban recibir en a casa a Henrique de Melo Moraes , tío de Vinícius , e de o compositor Bororó .
Vinícius de Moraes ingresou en o Colexio Santo Inácio en 1924 , onde pasou a cantar en o coro e comezou a montar pequenas pezas de teatro .
Tres anos depois , tornou se amigo de os irmáns Paulo e Haroldo Tapajós , con quen comezou a facer as súas primeiras composicións e a se apresentar en festas de amigos .
En 1929 , concluíu a educación secundaria e a súa familia voltou a morar en a Gávea .
En ese mesmo ano ingresou en a Faculdade de Direito do Catete , onde coñeceu e se fixo amigo de o novelista Otavio Faria , que o incentivou en a vocación literaria .
Vinícius de Moraes graduou se en Dereito en 1933 .
Tres anos depois obtivo o emprego de censor cinematográfico en o Ministerio de Educación e Saúde .
Dous anos depois , Vinícius de Moraes gañou unha bolsa de o Consello Británico para estudar lingua e literatura inglesas en Oxford .
En 1941 , retornou a o Brasil empregando se como crítico de cinema en o xornal " A Manhã " .
Tornou se tamén colaborador de a revista " Clima " e empregou se en o Instituto dos Bancarios .
En o ano seguinte suspendeu o seu primeiro concurso para o Itamaraty .
En o ano seguinte , concorreu novamente e de esta vez foi aprobado .
en 1946 , asumiu o primeiro posto diplomático como vice-cónsul en Os Ánxeles .
Con a morte de o pai , en 1950 , Vinícius de Moraes retornou a o Brasil .
En os anos 1950 , Vinícius actuou en o campo diplomático en París e en Roma , onde acostumaba realizar animados encontros en a casa de o escritor Sérgio Buarque de Holanda .
Alén de a carreira diplomática , a a que se dedicou até o final de 1968 , Vinícius comezou a se tornar prestixiado con a súa peza de teatro Orfeu da Conceição , obra de 1954 .
Alén de a diplomacia , de o teatro e de os libros , a súa carreira musical comezou a deslanchar a mediados de a década de 1950 - época en que coñeceu Ton Jobim ( un de os seus grandes parceiros ) - , cando diversas de súas composicións foron gravadas por innumerábeis artistas .
En a década seguinte , Vinícius de Moraes viviu un período áureo en a MPB , en o cal se gravaron cerca de 60 composicións de a súa autoria .
Forma firmadas parceiras con compositores como Baden Powell , Carlos Lyra e Francis Hime .
En os anos 1970 , xa consagrado e con un novo parceiro , o violinista Toquinho , Vinícius seguiu lanzando álbums e libros de grande éxito .
Morte
En a noite de o 8 de xullo de 1980 , acertando detalles con Toquinho de as cancións de o LP Arca de Noé , Vinícius alegou estar canso e foi tomar un baño .
Toquinho foi durmir .
En a madrugada de o dia 9 , Vinícius foi acordado por a empregada , que o encontrara en a bañeira de casa , con dificuldades para respirar .
Toquinho foi a o seu socorro , seguido por Gilda Mattoso , última esposa de o poeta .
Mais non houbo tempo para socorrer o .
Vinícius de Moares morrería en a mañá seguinte , 9 de xullo .
En o enterro , consolada por Elis Regina , Gilda recordaba de a noite anterior , cando , en unha entrevista , preguntaran a Vinícius :
" Você está con medo de a morte ? " .
E o poeta , placidamente , respondeu :
Não , meu filho .
Eu não estou com medo de a morte .
Estou é com saudades de a vida .
Carreira artística
O comezo
En o final de os anos 1920 , Vinícius de Moraes produciu letras para dez cancións gravadas - nove de elas con os Irmãos Tapajós .
O seu primeiro rexistro como letrista foi en 1928 , cando compuxo ( con Haroldo ) " Loura ou Morena " , gravado en 1932 por os irmáns .
Vinícius publicou o seu primeiro libro de poemas , " O Caminho para a Distância " , en 1933 , e lanzou outros libros de poemas en esa década .
Gravaron se tamén outras cancións de a súa autoria , como " Dor de uma Saudade " ( composta con Joaquin Medina ) , gravada en 1933 por João Petra de Barros e Joaquin Medina , " O Beijo Que Você Não Quis Dar " ' ( composta con Haroldo Tapajós ) e " Canção da Noite " ( composta con Paulo Tapajós ) , ambas gravadas en 1933 por os Irmãos Tapajós e tamén " Canção para Alguém " ( composta con Haroldo Tapajós ) , gravada por os mesmos un ano depois .
Aínda en a década de 1930 , Vinícius de Moraes estabeleceu amizade con os poetas Manuel Bandeira , Mário de Andrade e Oswald de Andrade .
En a súa fase considerada mística , recibiu o Premio Felipe D'Oliveira por o libro Forma e Exegese , de 1935 .
En o ano seguinte , lanzou o libro Ariana, a Mulher .
Mudanza de fase
En os anos 1940 , a súa obra literaria foi marcada por versos en linguaxe máis simple , sensual e , por veces , carregados de temas sociais .
Vinícius de Moraes publicou os libros Cinco Elegias Elegias ( 1943 ) , que marcou esta nova fase , e Poemas, Sonetos e Baladas ( 1946 ) - obra ilustrada con 22 desbuxos de Carlos Leão .
Actuando como xornalista e crítico de cinema en diversos xornais , Vinícius lanzou en 1947 , con Alex Vianny , a revista Filme .
Dous anos despois , publicou en Barcelona o libro " Pátria Minha " .
De volta a o Brasil en o inicio de os anos 1950 , após servir a o Itamaraty en os Estados Unidos , Vinícius comezou a traballar en o xornal Última Hora , exercendo funcións burocráticas en a sede de o Ministerio das Relacións Exteriores .
En 1953 , Aracy de Almeida gravou " Quando Tu Passas Por Mim " , primeiro samba de súa autoría .
Escrita con Antônio Maria , a canción foi dedicada a a esposa Tati de Moraes - e marcaba tamén a fin de o seu casamento .
Aínda en aquel ano , Vinícius foi para París como segundo secretario de a embaixada brasileira .
Aracy de Almeida tamén gravou " Dobrado de Amor a São Paulo " ( outra colaboración con Antônio Maria ) , en 1954 .
" Orfeu " e o amigo " Tom "
Tamén en aquel ano , a súa peza teatral Orfeu da Conceição foi premiada en o concurso de o IV Centenario de São Paulo e publicada en a revista Anhembi .
En o ano seguinte , publicou a súa Antologia Poética .
En 1956 , Vinícius montou esta peza , de esta vez con escenario de Oscar Niemeyer e a música de un novo pianista , que lle foi presentado por Lúcio Rangel en o Bar Gouveia ( en fronte a a Academia Brasileira de Letras ) :
Antônio Carlos Brasileiro de Almeida Jobim .
De ese encontro nacería unha de as mais fecundas parcerías de a música brasileira , que a marcaría definitivamente .
Os dous compuxeron a banda de son , que incluía " Lamento no Morro " , " Se Todos Fossem Iguais A Você " , " Um Nome de Mulher " , " Mulher Sempre Mulher " e " Eu e Você " e foron lanzadas en disco por Roberto Paiva , Luiz Bonfá e Orquestra .
A peza estreou se en o Teatro Municipal do Río de Janeiro .
Alén de estas cancións , Vinícius e Ton compuxeron , entre outros clásicos , " A Felicidade " , " Chega de Saudade " , " Eu Sei Que Vou Te Amar " , " Garota de Ipanema " , “ Insensatez " ' , entre outras belas cancións .
Entre 1957 a 1958 , o director de cinema francés Marcel Camus filmou , en o Río de Janeiro , Orfeu do Carnaval - que recibiu o nome de Orfeu Negro .
Vinícius compuxo para o filme " A Felicidade " e " O Nosso Amor " .
Un ano despois , o filme sería premiado con a Palma de Ouro en o Festival de Cinema de Cannes e o Óscar de Mellor Filme Estranxeiro .
En 1957 , o poeta tivo a súa carreira diplomática transferida para Montevideo , onde permaneceu por tres anos .
A Bossa Nova
O ano de 1958 marcaría o inicio de un de os movementos máis importantes de a música brasileira , a Bossa Nova .
A pedra fundamental de o movemento veu con o álbum Canção do Amor Demais , gravado por a cantora Elizeth Cardoso .
Alén de a faixa-título , o antolóxico LP contaba aínda con outras cancións de autoría de a dupla Vinícius e Tom , como " Luciana " , " Estrada Branca " , " Outra Vez e Chega de Saudade , en interpretacións vogais intimistas .
" Chega de Saudade " foi unha canción fundamental de aquel novo movemento , especialmente porque o álbum de Elizeth contou con a participación de un novo violonista , que con seu innovador modo de tocar o violón , caracterizado por unha nova batida , marcaría definitivamente a bossa nova e a tornaría famosa en o mundo enteiro a partir de alí .
O nome de este violonista é João Gilberto .
A importancia de o disco Canção do Amor Demais é tamaña que é tido como referencia por moitos artistas como Chico Buarque e Caetano Veloso .
Varias de as composicións de Vinícius foron gravadas en a metade final daquela década por outros artistas .
Joel de Almeida gravou " Loura ou Morena " ( 1956 ) .
En o ano seguinte , Aracy de Almeida gravou " Bon Dia, Tristeza " ( composta con Adoniran Barbosa ) , Tito Madi gravou " Se Todos Fossen Iguais A Você " ' Bill Farr gravou " Eu Não Existo Sem Você " , Agnaldo Rayol gravou " Serenata do Adeus " e Albertinho Fortuna gravou " Eu Sei Que Vou Te Amar " .
" O Nosso Amor " e " A Felicidade " foron dúas de as cancións máis lanzadas en o final de aquela década .
A primeira foi gravada por Lueli Figueiró e Diana Montez , ambas en 1959 .
Xa a segunda foi lanzada por Lueli Figueiró , Lenita Bruno , Agostinho dos Santos e João Gilberto .
Servindo a o Itamaraty en Montevidéu desde 1957 , Vinícius de Moraes deixaría a embaixada brasileira en o Uruguai soamente en 1960 .
As súas cancións continuaron sendo gravadas por moitos artistas en o inicio de os anos 1960 .
Foron lanzadas " Janelas Abertas " ( composta con Ton Jobim ) , por Jandira Gonçalves , e " Bate Coração " , ( composta con Antônio Maria ) , por Maria Porto de Aragão , ambas en 1960 .
Novas parcerías
En o ano seguinte , Vinícius rexistrou por a primeira vez a súa voz , en un álbum que contiña as sambas " Água de Beber " e " Lamento no Morro " , novamente parcerías con Ton Jobin .
O poeta tería tamén un novo parceiro en aquel período , o cantor , compositor e violonista Carlos Lyra .
Con el , Vinícius compuxo clásicos como " Você e Eu " ' " Coisa Mais Linda " " Primeira Namorada " e " Nada Como Te Amar " .
Aínda en 1961 , o Teatro Santa Rosa foi inaugurado en Río de Janeiro con " Procura-se uma rosa " , peza de autoría de Vinícius , Pedro Bloch e Gláucio Gil - filmada despois por o cinema italiano con o nome de Una Rosa per Tutti ( a longametraxe foi rodada en o Río e protagonizado por Claudia Cardinale ) .
En 1962 , a Banda do Corpo de Bombeiros fluminense gravou " Serenata do Adeus " , un ano após gravaren " Rancho das Flores " , marcha-rancho con versos de o poeta sobre tema de " Jesus, Alegria dos Homens " , de Johann Sebastian Bach .
Aínda en aquel ano , mentres " Canção da Eterna Despedida " ( composta con Ton Jobim ) " Em Noite de Luar " ( composta con Ary Barroso ) foron gravadas por Orlando Silva e Ângela Maria , respectivamente , Vinícius de Moraes publicou tres libros :
Antologia Poética , Procura-se Uma Rosa e Para Viver Un Grande Amor .
Con Pixinguinha , compuxo a banda sonora de o filme Sol sobre a Lama , de Alex Vianny , escribindo as letras para os chorinhos " Lamento " e " Mundo Melhor " .
Tamén en aquel período , naceu a parcería con o compositor e violonista Baden Powell .
De esta , resultarían innúmeros éxitos , como " Apelo " , " Canção de Amor " , " Canto de Ossanha " , " Formosa " , " Mulher Carioca " , " Paz " , " Pra Que Chorar " , " Samba da Bênção " , " Samba em Prelúdio " , " Só Por Amor " , " Tem Dó " , " Tempo Feliz " , entre outras .
En agosto de 1962 , con Ton Jobim , João Gilberto e o grupo Os Cariocas , Vinícius de Moraes participou de Encontro , un de os máis importantes concertos de a bossa nova e realizado en o Au Bon Gourmet , en o Río de Janeiro .
En este show , foron lanzados clásicos de a música popular brasileira como " Ela é Carioca " , " Garota de Ipanema " , " Insensatez " , " Samba do Avião " e " Só Danço Samba " .
En aquela mesma casa nocturna foi montada Pobre Menina Rica , máis unha peza de o poeta , cuxa banda sonora incluía cancións como " Sabe Você " , " Primavera " e “ Samba do Carioca " ( lanzando a cantora Nara Leão ) , ambas parcerías con Carlos Lyra .
Aínda en aquel ano , Vinícius comporía con Lyra " Marcha da Quarta-feira de Cinzas " e a bela " Minha Namorada " .
Varias de aquelas serían gravadas en 1963 .
Jorge Goulart gravou " Marcha da Quarta-feira de Cinzas " , Elizeth Cardoso gravou " Mulher Carioca " e " Menino Travesso " ( composta con Moacir Santos ) , Elza Soares gravou " Só Danço Samba " , Pery Ribeiro e o Tamba Trio gravaron " Garota de Ipanema " e Jair Rodrigues gravou " O Morro Não Tem Vez " ( composta con Ton Jobim ) .
En aquel mesmo período , Vinícius de Moraes lanzou con a atriz Odete Lara o seu primeiro álbum :
" Vinícius e Odete Lara " .
Con arranxos e realización de o poeta Moacir Santos , o LP contiña cancións de a parcería con Baden Powell , como " Berimbau " , " Mulher Carioca " , " Samba em Prelúdio " e " Só por Amor " , entre outras .
Aínda en 1963 , o selo Copacabana lanzou o álbum Elizeth Interpreta Vinícius , contendo as parcerías de o poetinha con Baden Powell , Moacir Santos ( e arranxos de este ) , Nilo Queiroz e Vadico .
Retorno a o Brasil En 1964 , Vinícius retornou a o Brasil e logo se apresentou en o local Zun Zum a o lado de Dorival Caymmi , Quarteto em Cy e o Conjunto de Oscar Castro Neves .
O concerto tivo grande repercusión en os medios artísticos e foi lanzado en LP por o selo Elenco , contendo composicións como " Bom-dia, Amigo " ( parcería con Baden Powell ) , " Carta a Tom " , " Dia da Criação " e " Minha Namorada " ( parcerías con Carlos Lyra ) , e " Adalgiza " , " ...
Das Rosas " , " História de Pescadores " e " Saudades da Bahia " ( parcerías con o cantor , compositor e violonista Dorival Caymmi ) .
Duas cancións de Vinícius de Moraes concorreron , en 1965 , o I Festival Nacional de Música Popular Brasileira ( de a extinta TV Excelsior ) .
" Arrastão " ( composta con Edu Lobo ) , defendida por Elis Regina , ficou con o primeiro lugar , e " Valsa do Amor que Não Vem " ( parcería con Baden Powell ) , defendida por Elizeth Cardoso , ficou con o segundo lugar .
Tamén con o arranxador , cantor e instrumentista Edu Lobo , Vinícius compuxo " Zambi " e " Canção do Amanhecer " - cancións que se engaxaran en o clima de protesto de a época e foron apresentadas en proxectos de o Centro Popular de Cultura da União Nacional dos Estudantes ( UNE ) .
Por un breve período , Vinícius foi designado para traballar en a delegación de o Brasil en a Unesco , en a Europa .
O poeta tamén traballou con o director Leon Hirszman en o roteiro de o filme Garota de Ipanema , voltou a se apresentar en o Zun Zun con Dorival Caymmi e lanzou o libro Cordélia e o Peregrino .
Aínda en 1965 , o Teatro Municipal de São Paulo foi o palco de unha homenaxe para o poetinha , con o show Vinícius: Poesia e Canção , espectáculo que contou con a participación de a Orquestra Sinfónica de São Paulo ( baixo a dirección de o mestre Diogo Pacheco ) .
As composicións presentadas recibiran arranxos de os mestres Guerra Peixe , Radamés Gnattali , Luiz Eça , Gaya e Luiz Chaves e contou con intérpretes como Carlos Lyra , Edu Lobo , Suzana de Morais , Francis Hime , Paulo Autran , Cyro Monteiro e Baden Powell .
Cando o poeta terminou a presentación de “ Se Todos Fossem Iguais A Você ” , a platea respondeu con 10 minutos ininterruptos de aplausos .
En 1966 , foi lanzado o álbum " Afro Sambas " , con súas composicións en parcería con Baden Powell .
Constan de o repertorio de o disco " Canto de Ossanha " , " Canto de Xangô " , " Canto de Iemanjá " e " Lamento de Exu " , entre outras , alén de a participación de Powell tocando o violín .
En aquel mesmo período , Vinícius participou de o concerto Pois É , en o Teatro Opinião , , a o lado de Maria Bethânia e Gilberto Gil .
En o espectáculo dirixido por o arranxador , compositor , mestre e pianista Francis Hime , o público carioca coñeceu por a primeira vez as músicas de o Gilberto Gil .
Aínda en aquel ano , o poetinha lanzou o libro de crónicas Para Uma Menina Con Uma Flor e tamén foi convidado a participar de o xurado de o Festival de Cannes .
En a ocasión , descubriu que a súa canción " Samba da Benção " fora utilizada , sen os debidos créditos , en a banda sonora de o filme Um Homem e Uma Mulher , de o director francés Claude Lelouch , vencedor de o festival .
Após unha ameaza de proceso , a obra de Lelouch creditou a música de Vinícius .
O ano de 1967 marcou a estrea de o filme Garota de Ipanema , baseado en o éxito homónimo de Vínicius .
É a canción brasileira máis coñecida en o mundo despois de " Aquarela do Brasil " ( de Ary Barroso ) .
Aínda en aquel período , o poetinha organizou un festival de artes en Ouro Preto e viaxou por a a Arxentina e o Uruguai .
Cesamento
Durante 1968 , Vinícius de Moraes participou en shows en Lisboa , en a compaña de Chico Buarque e Nara Leão .
Tamén en aquel ano , a convite de o crítico Ricardo Cravo Albin , Vinícius prestou histórico depoimento para o Museo da Imaxe e do Som ( de onde era membro de o Consello Superior de MPB ) .
Mais o ano de 1968 marcou o fin de a carreira diplomática de Vinícius de Moraes .
Após 26 anos de servizos prestados a o Itamaraty , Vinícius foi aposentado por o Ato Institucional 5 , feito que o magoou profundamente .
En o día en que se editaba o acto , Vinícius encontraba se en Portugal , onde realizaba un concerto .
Após este show , estudantes salazaristas estaban aglomerados en a porta de o teatro para protestar contra o poeta .
Avisado de isto e aconsellado a se retirar por os fondos de o teatro , o poetinha preferiu enfrontar os protestos e , parando diante de os manifestantes , comezou a declamar " Poética I " ( " De manhã escureço / De dia tardo / De tarde anoiteço / De noite ardo " ) .
Entón , un de os mozos tirou a capa de o seu traxe académico e o colocou en o chan para que Vinícius puidese pasar - acto imitado por os outros estudantes e que , en Portugal , é unha forma tradicional de homenaxe académica .
En 1969 , Vinícius de Moraes publicou o libro " Obra Poética " e presentou se a o lado de Maria Creuza e Dorival Caymmi en Punta del Este .
O poetinha tamén fixo recital en a Libraría Quadrante , en Lisboa , apresentando , entre outros , os poemas " A Uma Mulher " , " O Falso Mendigo " , " Sob o Trópico de Câncer " ( en o cal traballou durante nove anos ) e " Soneto da Intimidade " .
O evento foi gravado a o vivo e lanzado en LP por o selo Festa .
Aínda en aquel ano , Vinícius fixo presentacións en Bos Aires , a o lado de Caymmi , Baden Powell , Quarteto em Cy e Oscar Castro Neves .
Parcería con Toquinho
En aquel mesmo período , iniciou as súas primeiras composicións con un novo parceiro , o violinista Toquinho .
De esta parcería , virían clásicos como " Como Dizia o poeta " , " Tarde em Itapoã " e " Testamento " .
En 1970 , Vinícius presentou se en a a casa de espectáculo carioca Canecão , con Ton Jobim , o violonista Toquinho e a cantora Miúcha .
O show , que relembrou a traxectoria de o poeta , ficou case un ano en cartel debido a o grande éxito obtido .
Outra presentación marcante de Vinícus de Moraes , a o lado de Toquinho e de a cantora Maria Creuza , foi en Bos Aires , en La Fusa .
O antolóxico concerto resultaría en o LP a o vivo Vinícius En La Fusa , unha de as máis belas xoias gravadas a o vivo de a música brasileira .
En o repertorio , interpretado de modo espectacular por a cantora baiana , estaban entre outras " A Felicidade " , " Garota de Ipanema " , " Irene " , " Lamento no Morro " , " Canto de Ossanha " ( canción moi aplaudida por a platea arxentina ) , " Samba em Prelúdio " , " Eu Sei Que Vou Te Amar " ( canción que contou aínda con a declamación de o poetinha de " Soneto da Fidelidade " , para delirio de o público arxentino ) , " Minha Namorada " e " Se Todos Fossen Iguais A Você " , que rematou o magnífico concerto .
En o ano seguinte , Vinícius voltou a a Fusa para gravar un novo LP a o vivo , tamén con Toquinho , mais de esta vez con a cantora Maria Bethânia en os vogais .
En este álbum están presentes cancións como " A Tonga da Mironga do Kabulete " , " Testamento " e " Tarde em Itapoã " .
Tamén en 1971 , asinou con Chico Buarque , sobre antigo choro de " Garoto " , a canción " Gente Humilde " , grande éxito gravado por o propio Chico e , pouco despois , por Ângela Maria .
Vinícius e Toquinho viaxaron por varias cidades brasileiras e tamén por o exterior .
Aínda en 1971 , a dupla lanzou seu primeiro LP de estudio , con destaque para " Maria Vai com as Outras " , " Morena Flor " , " A Rosa Desfolhada " e " Testamento " .
en 1972 , lanzaron o álbum " São Demais os Perigos Dessa Vida " , que contiña - alén de a faixa-título - grandes éxitos como " Cotidiano nº2 " , " Para Viver Un Grande Amor " e ' Regra três " .
Con Toquinho , tamén compuxo a banda de son de a telenovela " Nossa Filha Gabriela " ( de a extinta TV Tupi ) , rexistrada en disco en aquel mesmo ano .
En o ano seguinte , a dupla apresentou se en o show O Poeta, a Moça e o Violão ' , con a cantora Clara Nunes en o Teatro Castro Alves , en Salvador .
En 1974 , Vinícius e Toquinho compuxeron " As Cores de Abril " e " Como É Duro Trabalhar " , ambas incluídas en a banda de son de a novela Fogo Sobre Terra ( de a Rede Globo ) .
En aquel mesmo ano , a parcería lanzou o álbum Toquinho, Vinícius e Amigos .
O disco tivo as participacións de Maria Bethânia ( en " Apelo " e " Viramundo " ) , Cyro Monteiro ( " Que Martírio " e " Você Errou " ' últimas gravacións de este cantor ) , Maria Creuza ( " Tomara " e " Lamento no Morro " ) , Sergio Endrigo ( " Poema Degli Occhi " e " La Casa " ) e Chico Buarque ( " Desencontro " ) .
Aínda en aquel ano , a dupla lanzou Vinícius e Toquinho , cuarto álbum de estudio de a parcería , que incluía composicións de autoría de eles , como " Samba do Jato " , ' Sem Medo " e " Tudo Na Mais Santa Paz " , e aínda " Samba pra Vinícius " , homenaxe a o poetinha de Toquinho e Chico Buarque , que fixo unha participación especial en o disco .
En 1975 , Vinícius do Moraes lanzou o álbum O Poeta e o Violão .
Gravado en Milán , o LP contou con a participación especial de os mestres Bacalov e Bardotti .
En o mesmo ano , a Philips lanzou o álbum Vinícius e Toquinho .
De este LP , destaca se " Onde Anda Você " con Hermano Silva e que alcanzou grande éxito .
Aínda en aquel ano , Vinícius lanzou o libro de poemas infantís A Arca de Noé .
O ano seguinte publicou os álbums Ornella Vanoni , Vinícius de Moraes e Toquinho - La voglia / La pazzia / L'inconscienza / L'allegria e Deus lhe Pague - este con as composicións de Vinícius e Edu Lobo .
Vinícius publica en 1977 o libro O Breve Momento , con 15 serigrafías de Carlos Leão .
En aquel ano , o selo Philips lanzou o álbum Antologia Poética , unha selección de a obra poética de o poetinha e que tivo a participación especial de Ton Jobim , Francis Hime e Toquinho .
Son Livre disponibilizou en o mercado o LP Tom, Vinícius, Toquinho e Miúcha - Ao Vivo no Canecão .
En 1978 , publicou se o álbum Vinícius e Amália , disco gravado en Lisboa con a cantora portuguesa Amália Rodrigues .
En aquel mesmo ano , foi editado o álbum 10 Anos de Toquinho e Vinícius - unha colección de unha década de traballos de os dous .
En 1980 , foi lanzado o álbum Arca de Noé , que trouxo diversos intérpretes para as composicións infantís de o poeta , musicadas a partir de o libro homónimo .
O disco xerou un especial infantil en a Rede Globo en aquel mesmo ano .
A morte de o poetiña
En a madrugada de 9 de xullo de 1980 , Vinícius de Moraes comezou a se sentir mal en o baño de a casa onde moraba , en a Gávea , e faleceu pouco depois .
O poeta pasara o día anterior con Toquinho , con quen repasaba os últimos detalles de o volume 2 de o álbum Arca de Noé , que se publicaría en 1981 .
Mesmo despois de a morte , a obra musical de Vinícius mantivo se prestixiada en a música brasileira .
Publicaron se os álbums Toquinho, Vinícius e Maria Creuza - O Grande Encontro ( 1988 ) e A História dos Shows Inesquecíveis - Poeta, Moça e Violão: Vinícius, Clara e Toquinho ( 1991 ) , alén de teren sido lanzados libros sobre o poeta , como Vinícius de Moraes - Livro de letras ( 1993 ) , de José Castelo , Vinícius de Moraes ( 1995 ) , tamén de José Castelo , Vinícius de Moraes ( 1997 ) , de Geraldo Carneiro ( unha edición ampliada de o libro publicado en 1984 ) .
Aínda en 1993 , Almir Chediak editou os tres volumes de o Songbook Vinícius de Moraes .
Con o gallo de os 20 anos de a morte de o poeta , en 2000 , a Praia de Ipanema foi o palco de un show en homenaxe a Vinícius , que contou con participación de a Orquestra Sinfónica Brasileira , Roberto Menescal , Wanda Sá , Zimbo Trio , Os Cariocas , Emílio Santiago e Toquinho , interpretando composicións de a súa autoria .
En 2003 , ano en que o poeta completaría seu 90º aniversario , publicaron se varios proxectos en tributo a a súa creación artística .
Tamén se creou o website oficial de Vinícius .
En 2005 , The Girl from Ipanema , versión en inglés de “ Garota de Ipanema ” , de Astrud Gilberto , Ton Jobim , João Gilberto e Stan Getz , realizada en 1963 , foi escollida como unha de as 50 grandes obras musicais de a Humanidade por a Biblioteca do Congreso Americano .
Aínda en 2005 , estreou , en a abertura de a sétima edición de o Festival do Rio , o documental Vinicius , dirixido por Miguel Faria Jr e producido por Suzana de Moraes , filla de o poeta , con a participación de Chico Buarque , Carlos Lyra , Caetano Veloso , Maria Bethânia , Adriana Calcanhoto , Mariana de Morais e Olívia Byington , entre outros convidados .
A banda sonora de o filme foi lanzada en CD .
En 2006 , foi lanzada a caixa Vinicius de Moraes & Amigos , con cinco álbums de o poetinha , contendo 70 cancións compiladas de fonogramas gravados por varios intérpretes e por o propio Vinícius ( só ou en dueto .
A caixa inclúe un libreto con a biografía de o homenaxeado e as letras de todas as cancións .
Xosé Cuíña
Xosé Cuíña Crespo , nado en Prado , Lalín , o 25 de febreiro de 1950 e falecido o 28 de decembro de 2007 , en Santiago de Compostela , foi un empresario e político galego .
Traxectoria política
Fillo de un muiñeiro , logo de estudar algúns anos de a carreira de Bioloxía en Santiago de Compostela , accede como independente a a alcaldía de Lalín en as primeiras eleccións democráticas .
Posteriormente ingresa en o Partido Popular de Galicia con o que continúa a a fronte de a alcaldía dezá , posto que simultanea con o de presidente de a Deputación de Pontevedra entre 1987 e 1990 , e con o de deputado en o Parlamento de Galicia dende 1983 .
Conselleiro de Obras Públicas
Logo de as eleccións que lle outorgaron a maioría absoluta a o Partido Popular de Manuel Fraga , en 1990 , Xosé Cuíña converte se en o home forte de o executivo a o ocupar a carteira de conselleiro de Obras Públicas .
Dende este cargo , impulsou unha rede de vías de alta capacidade entre as que se atopan :
a autoestrada Coruña-Carballo A55 , a autoestrada Vigo-Baiona A57 , a autovía Ferrol-As Pontes , o corredor central Lalín-Chantada-Monforte CRG2.1 , a vía rápida de o Salnés VRG1.1 e a vía rápida de a Barbanza VRG4.1 .
Trataba se con elas de poñer fin a o tradicional déficit galego en comunicacións terrestres .
Así mesmo , dispuxo a redacción de a Lei 10/1995 de Ordenación do Territorio de Galicia , aprobada por unanimidade en o Parlamento de Galicia aínda que de escaso desenvolvemento e execución .
Con o fin de poñer fin a o caos urbanístico de Galicia e frear a desaparición de a arquitectura rural asinou con as sete cidades de Galicia , así como como outros concellos diversos e a FEGAMP o Acordo Marco para a reforma de o urbanismo de Galicia de data 27 de xullo de 2001 .
Froito de ese acordo foi a Lei 9/2002 de 30 de decembro de ordenación urbanística e de protección de o medio rural de Galicia .
Esta lei supuxo unha maior protección de o litoral con a ampliación de a servidume de costas de 100 a os 200 metros dende o dominio público marítimo terrestre .
A través de o Instituto Galego da Vivenda e Solo e as empresas públicas Xestur creou máis de 6 millóns de metros cadrados de superficie neta industrial e comercial en os 39 parques construídos .
Puxo en marcha uns programa de rehabilitación de vivenda rural e a erradicación de o chabolismo e de a infravivenda con máis de 30.000
actuacións .
Espallou por a xeografía de o país diversas actuacións en materia de equipamentos urbanos ( Conservatorio de Lalín , edificio multiusos de Vilalba , recinto feiral de Pontevedra , Sala de Congresos e exposicións de Baiona , auditorios de Cerceda , Cangas do Morrazo , Vilagarcía de Arousa , Ourense , ...
Creou o ente Portos de Galicia a través de o que dispuxo a mellora ou construción de peiraos , fondeadoiros , lonxas e instalacións náutico-deportivas .
Secretario Xeral do PPdG
Simultanea este cargo tamén con o de secretario xeral de o partido incidindo en a liña galeguista aberta por Manuel Fraga consonte o concepto de autoidentificación .
Así , en a asemblea de o PPdG de 24 de abril de 1991 , defendeu un nacionalismo ben entendido " ata a fronteira de a autodeterminación " .
A súa popularidade tiña como expresión os baños de masas de a romaría de o Monte Faro , concibida como unha xornada festiva e de reafirmación galeguista de o PPdG que concentraba en a súa Comarca do Deza a os máximos dirixentes de o Partido .
Pero a partir de 1999 o seu poder comeza a esluír se .
Primeiro é substituído en este cargo de a organización en 1999 por Xesús Palmou , e logo , en 2003 , de o posto de conselleiro por Alberto Núñez Feijóo .
A súa destitución , producida o 13 de xaneiro de 2003 , foi derivada de a crise de o Prestige , e estivo supostamente motivada por a venda , por parte de unha empresa de a súa familia de 8.500
traxes de auga e 3.000
pás a os equipos de limpeza de o fuel a empresa Tragsa .
Porén , estas acusacións nunca chegaron a probar se xudicialmente .
O certo é que en a Xunta " houbo serias discrepancias entre un bando encabezado por Cuíña , que avogaba por actuar máis e con autonomía respecto de o goberno central e outro que prefería ir a remolque de o que decidise Madrid "
Cuíña , que abandeirara posturas galeguistas dentro de o Partido Popular , tentou reunir apoios para recuperar a presidencia de o Partido Popular a a marcha de Fraga .
Porén , e malia diversos contactos con Xosé Luís Baltar , non conseguiu xuntar as sinaturas necesarias para competir por o posto .
Mantivo a súa acta de deputado en o Parlamento por a provincia de Pontevedra ata o seu falecemento .
Faleceu a os 57 anos vítima de un choque séptico como consecuencia de unha pneumonía .
O seu cadaleito foi sepultado con a bandeira de Galicia e logo de que se interpretase o himno galego , por o gaiteiro Plácido Rozas López
Foi nomeado fillo predilecto de Lalín en 2008 .
Xosé Cuíña foi unha figura popular de a política galega de finais de o século XX .
O seu nome figurou en o refrán de un tema de o vocalista Pinto d'Herbon , titulado Paviméntame .
Xosé Manuel Barreiro
Xosé Manuel Barreiro Fernández , nado en Lugo o 18 de setembro de 1957 , é un político galego .
Barreiro é militante de o Partido Popular , deputado en o Parlamento galego ( 1997-2007 ) , deputado de a Deputación de Lugo ( 2007 - ) , senador por a provincia de Lugo ( 2008 - ...
) , presidente provincial de o PP ( 2002 - ) e vicepresidente de a executiva galega de o partido ( 2006 - ) .
Está casado e ten dúas fillas .
Licenciou se en 1983 en Ciencias Económicas e Empresarias , disciplina en a que é doutor e catedrático de Universidade .
En 1995 entra en a política .
Ese ano , converte se , apadriñado por Francisco Cacharro Pardo , en concelleiro de o PP en Lugo , en a candidatura que encabezou Joaquín García Díez en as eleccións municipais .
É a primeira que acada unha maioría absoluta para o PP e el ocupa se de a área de Economía , en a que fai un amplo traballo de posta a o día de as contas municipais .
En as eleccións municipais de 1999 renuncia a continuar en o Concello , para se centrar só en o traballo parlamentario .
En xaneiro de 2003 , Manuel Fraga nomea o conselleiro de Medio Ambiente , en plena crise de o Prestige .
O 10 de setembro de 2004 é designado vicepresidente segundo de a Xunta .
En as eleccións autonómicas de 2005 encabeza por primeira vez a candidatura de o PP en Lugo .
A comezos de 2006 compite con Alberte Núñez Feijoo por ser o sucesor de Fraga en o PPdeG .
Perde , pero queda de vicepresidente .
En xullo de 2006 é nomeado candidato a a presidencia de a Deputación nas eleccións municipais de 2007 .
En as Eleccións xerais de 2008 é elixido senador por a provincia de Lugo , cargo que revalida en 2011 .
En ese ano converte se ademais en voceiro de o Partido Popular en o Senado .
Xosé Manuel Beiras Torrado